Alternatywa Socjalistyczna - Lewa Strona Mocy\nW ostatnich latach, po światowym kryzysie gospodarczym w 2008 roku, dokonano całej serii ataków na ludzi pracy. Kodeks pracy został zmieniony, aby ułatwić zwalnianie pracowników. Teraz został również zniesiony 8-godzinny dzień pracy. Nastąpiła eksplozja liczby osób "zatrudnionych" na umowach śmieciowych. W zeszłym roku wiek emerytalny został podniesiony do 67 lat zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, a w ciągu ostatnich kilku lat pracownicy wielu sektorów, min. kolejarze, górnicy są pod ostrzałem. Prawa wynikające z umowy o pracę są atakowane jako „przywileje”, podczas gdy pracownicy, którzy chcą obronić swoje prawa, są demonizowani jako beton. Obecnie nawet umowa o pracę jest "przywilejem", o którym marzą setki tysięcy, jeśli nie miliony pracowników.\nNie widać końca ataków na nasze prawa i standardy życia. Gospodarka rozwija się w ślimaczym tempie i słabość polskiej gospodarki jest stale wykorzystywana, żeby zastraszyć pracowników i związki zawodowe oraz zmusić je do akceptowania dalszych ataków. Do tej pory związki zawodowe nie były w stanie zatrzymać tych ataków przeciwko ludziom pracy. Zeszłoroczne protesty związkowe okazały się całkowicie nieskuteczne, pomimo ogromnego sprzeciwu społeczeństwa wobec propozycji rządowych. Niestety, mimo gniewu i chęci do walki wśród zwykłych związkowców, a także wśród szerokiej warstwy pracowników nie zrzeszonych w związkach zawodowych, kierownictwu Solidarności i OPZZ nie udało się zorganizować powszechnej mobilizacji przeciwko atakom. Duda i Guz zrobili tylko tyle, ile potrzeba, aby uwolnić część presji ze strony ich własnych członków, więc protesty pozostały głównie symboliczne. To właśnie z powodu tych połowicznych prób liderów związkowych nie udało się wykorzystać ogromnego potencjału do przygotowania efektywnej obrony naszych praw. Ten brak zdecydowanego działania ze strony kierownictwa związków zawodowych zdradził zwykłych ludzi pracy i pozwolił rządowi przeforsować swoje ataki. Ośmielony, rząd kontynuuje odbieranie nam coraz większej ilości naszych praw, przekonany, że opór ze strony związków zawodowych nadal będzie nieskuteczny.\nRosnące poparcie dla strajku generalnego\nCoraz więcej związkowców zaczyna zdawać sobie sprawę, że w celu powstrzymania ataków, należy zorganizować coś znacznie większego i bardziej powszechnego, niż do tej pory. Obserwując walkę prowadzoną w Grecji, Hiszpanii, Portugalii i innych krajach europejskich, polscy pracownicy wyciągają wniosek, że my też powinniśmy przyjąć takie metody walki. W miarę, jak ataki nasilają się i frustracja rośnie, rosną też determinacja i wsparcie dla postulatu jednodniowego strajku generalnego w całej Polsce.\nAlternatywa Socjalistyczna wysuwa ten postulat od początku kryzysu. Jednak w ostatnim roku idea strajku generalnego staje się coraz bardziej popularna wśród związkowców i innych pracowników, gdy stają się coraz bardziej świadomi, że symboliczny protest sam nie przekona tego rządu do wycofania swoich ataków. Ze względu na olbrzymią presją z szeregów związkowych, Guz i Duda zostali zmuszeni do powtórzenia frazesów o idei zorganizowania strajku generalnego. Niestety, po raz kolejny widzimy negatywną rolę Dudy, Guza i ich kolegów w kierownictwie. Pomimo swoich deklaracji, najpierw dotyczących strajku generalnego na Śląsku, następnie w sprawie ogólnopolskiego strajku generalnego, kierownictwo związków zawodowych sabotuje tę ideę. Guz i Duda nie podjęli żadnych poważnych kroków, ani żadnych poważnych planów w celu zorganizowania jednodniowego strajku generalnego i przy każdej okazji starali się obniżyć rangę akcji, z jednodniowego strajku do czterogodzinnego strajku na Śląsku, od ogólnopolskiego strajku do demonstracji czy pikiety w stolicy.\nObecne kierownictwo związków zawodowych okazałe całkowicie niezdolne do obrony ludzi pracy i należy je wymienić w pierwszym możliwym terminie, zastępując je z bardziej bojowymi działaczami związkowymi, którzy będą demokratycznie wybierani i rozliczani przed członkostwem związków oraz bardziej dostosują się do potrzeb i wymagań członkostwa. Ponadto, konieczna jest jasność w kwestii strajku generalnego, w jaki sposób ma być zorganizowany i w jakim celu.\nNieograniczone strajki generalne\nPierwsze strajki generalne miały miejsce pod koniec XIX wieku. Belgijski strajk generalny z 1893 roku został ogłoszony przez Belgijską Partię Pracy. Ponad 300.000 pracowników uczestniczyło w strajku. Był to nieograniczony strajk generalny, który został odwołany, kiedy rząd zaczął ustępować – przyznał powszechne prawo wyborcze dla wszystkich mężczyzn powyżej 25 roku życia. Podobnie, znacznie większy strajk generalny w 1905 roku w Rosji i Polsce zmusił reżim carski do podejmowania ustępstw konstytucyjnych.\nJednak nieograniczone strajki generalne bardzo szybko stawiają pytanie – kto rządzi w społeczeństwie i kto dzierży władzę? Nieograniczone strajki generalne mogą przestraszyć rząd i zmusić go do ustępstw, ale również prowadzą do konieczności rewolucyjnego rozwiązania – obalenia rządu i przejęcia władzy przez zorganizowaną klasę robotniczą. W tym sensie, nieograniczony strajk generalny to „wszystko albo nic” i musi być zorganizowany wtedy, gdy klasa robotnicza jest świadoma swoich celów i gotowa do walki do samego końca. Częściowo miało to miejsce w Petersburgu w 1905 roku, gdzie rada robotnicza – nowa, demokratyczna formacja powstała w wyniku połączenia demokratycznie wybranych komitetów strajkowych – stała na czele strajku generalnego i zaczęła organizować gospodarkę. Niepowodzenie przejęcia władzy przez radę petersburską i zniesienia caratu w 1905 roku ostatecznie doprowadziło do okresu brutalnych represji, pomimo ustępstw, które robotnicy wcześniej wywalczyli od caratu.\nInnym przykładem nieograniczonego strajku generalnego była fala okupacji fabryk we Francji w 1968 roku, która zakończyła się strajkiem generalnym z udziałem około 10 milionów pracowników. Strajk ten prawie obalił rząd Charles'a De Gaulle'a, który w pewnym momencie uciekł z kraju. Również w sierpniu 1980 roku w Polsce fala strajków miała charakter nieograniczonego strajku generalnego, z udziałem około 10 milionów pracowników. W Polsce w roku 1980, władza reżimu została zawieszona, gdyż efektywna władza już leżała w rękach klasy robotniczej. Narzędzia, przez które przyszły demokratyczny rząd robotniczy mógł sprawować władzę – alternatywny rząd wobec biurokratycznego reżimu PRLu – istniały w postaci Międzyzakładowych Komitetów Strajkowych. Niestety, Wałęsa i przywódcy Solidarności nie mieli zamiaru obalić biurokratycznych rządów PZPRu. Oczekiwali oni, że najwięcej, co ten wspaniały ruch mógłby osiągnąć, to niewielkie reformy, okruchy ze stołu biurokracji partyjnej.\nJacek Kuroń przyznał później, iż był przekonany, że żądanie legalizacji niezależnych związków zawodowych było tylko wyjściowym stanowiskiem negocjacyjnym, i że wierzył, że ten postulat nie zostanie zrealizowany. Kierownictwo przez cały czas pełniło bardzo zachowawczą rolę, powstrzymywało cały ruch i blokowało bardziej radykalne żądania robotników. Nawet postulaty skończenia z „przewodnią rolą” PZPR i wprowadzenia wolnych wyborów zostały odrzucone przez przywódców i nie znalazły się wśród 21 postulatów!\nW tej sytuacji konieczne było zdeterminowane przywództwo, które byłoby gotowe do prowadzenia walki aż do logicznego wniosku – obalić rząd biurokracji, który był rzeczywiście już całkowicie sparaliżowany i bezsilny, i przygotować MKSy do przejęcia władzy.\nZamiast tego, przywódcy Solidarności wynegocjowali ugodę z biurokracją, co pozwoliło reżimowi przetrwać. Dzięki tej drugiej szansie na przetrwanie, biurokracja poczekała na swój czas, a kiedy poczuła, że ruch wokół Solidarności słabnie, w grudniu 1981 roku część biurokracji podjęła zdecydowane kroki, by go zniszczyć.2\n24-godzinny strajk generalny jako pierwszy krok\nJest oczywiste, że na tym etapie nieograniczony strajk generalny nie jest na porządku dziennym w Polsce i większości krajów europejskich. Jednak w ostatnich latach, najpierw w Grecji, a następnie w Hiszpanii, Portugalii i innych krajach europejskich pojawił się jednodniowy strajk generalny, a w Grecji, czasami nawet 2-dniowy strajk generalny, jako broń w walce przeciwko brutalnej anty-pracowniczej polityce i cięciom socjalnym. W niektórych z tych przypadków, jednodniowy strajk generalny tymczasowo zmusił rząd do wycofania się. Ponadto, perspektywa kolejnego strajku generalnego dała niektórym rządom do myślenia podczas planowania dalszych tzw. „reform".\nJednak w większości przypadków jednodniowy strajk generalny nie wystarcza, aby zmusić rząd do wycofania swoich planów i przywrócić wszystkich praw, które zostały zlikwidowane. Choć taka akcja może czasowo zmusić rząd do ustępstw, powinna ona być postrzegana jako niezbędne przygotowanie w kroku w kierunku 2-dniowego strajku generalnego, a nawet dłuższego strajku. Jednodniowy strajk generalny może dać pracownikom szansę poczuć własną siłę i nabrać pewności siebie i może również być przykładem dla innych pracowników, jeszcze nie zrzeszonych w związkach zawodowych, których ruch będzie mógł objąć w przyszłości. Przede wszystkim powinien on być wykorzystany do mobilizacji i pozyskania pracowników do idei bardziej długotrwałego działania w przyszłości, w przypadku, gdy pierwszy strajk nie osiągnie natychmiast swoich celów.\nW latach 2010-2012 Grecja doświadczyła serii strajków generalnych, w sumie około 20, w tym kilka 2-dniowych strajków generalnych przeciwko brutalnemu programowi oszczędnościowemu wymuszonemu na Grecji przez Trojkę (Komisja Europejska, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Europejski Bank Centralny). Niestety, przywódcy związków zawodowych stosują taktykę strajków generalnych jako środek zwalniający na nich nacisk, żeby działać, a nie w celu opracowania i rozszerzenia ruchu. Potrzebny był program działań, w tym dwudniowy, trzydniowy, a nawet dłuższy strajk generalny. Mimo to, strajki generalne pod koniec 2011 roku wraz z protestami w dniu 28 października doprowadziły do upadku rządu George'a Papandreou.\nPotrzebna jest polityczna alternatywa\nTutaj widzimy kolejne ograniczenie ówczesnego ruchu w Grecji. Choć robotnicy byli w stanie obalić rząd, nie mieli alternatywy politycznej, która mogłaby go zastąpić, a w próżni władzę objął prawicowy ekonomista Papademos, były gubernator Banku Grecji, który kontynuował program oszczędnościowy poprzedniego rządu!\nMamy w Polsce podobny problem w tej chwili. Istnieje powszechny sprzeciw wobec polityki rządu Tuska, a większość społeczeństwa nawet patrzyłaby chętnie na upadek tego rządu. Jednak co ma zastąpić Platformę? PiS cieszy się dużym poparciem wśród wielu związkowców, jednak mimo pozerstwa Kaczyńskiego w czasie wyborów, powinniśmy pamiętać o ostatnim rządzie PiS-u, który nie był przyjacielem ludzi pracy i związków zawodowych. Kaczyński również działa w ramach gospodarki rynkowej, czyli kapitalizmu, i jako taki jest zwolennikiem prywatyzacji i polityki anty-pracowniczej. Podobnie jak Wiktor Orban na Węgrzech, którego Kaczyński jest wielkim wielbicielem, jego rząd nieuchronnie będzie zmuszony do prowadzenia ataków na prawa pracownicze w celu ochrony własności prywatnej bogatych właścicieli przedsiębiorstw i banków.\nDlatego uważamy, że polski ruch robotniczy musi uzbroić się na dwa sposoby. Po pierwsze, we właściwą taktykę walki – najpierw jednodniowy strajk generalny jako krok do budowy dwudniowego strajku generalnego na późniejszym etapie, a następnie trzydniowy strajk generalny lub nawet dłuższy, aż postulaty ruchu są spełnione, a rząd jest zmuszony do podania się do dymisji. Ale po drugie, ruch robotniczy musi uzbroić się w polityczną alternatywę dla obecnego rządu, innymi słowy, budować partię, która może wypełnić pustkę pozostawioną przez ustępujący rząd i stworzyć rząd robotniczy. Taka partia musi być uzbrojona w program, zdolny do rozwiązania kryzysu, który przeżywają ludzie pracy w Polsce. Choć program ten musi być opracowany demokratycznie, angażując jak najwięcej szeregowych działaczy w dyskusjach, nie tylko na zebraniach partyjnych, ale także w miejscach pracy, uważamy, że ważne jest, aby taki program zobowiązał przyszły rząd do odwrócenia procesu prywatyzacji i renacjonalizacji przemysłu oraz całego systemu bankowego w Polsce. Ale znacjonalizowane przedsiębiorstwa nie mogą być zarządzane w starym stylu, jak w czasach PRL-u, lub jak kiedyś w Europie Zachodniej. Muszą one być zarządzane w interesie ludzi pracy, co oznacza, że muszą one być demokratycznie kontrolowane i zarządzane przez samych ludzi pracy. Umożliwi to realizację demokratycznego planu produkcji, który zarządza gospodarką w interesie większości społeczeństwa. Nie byłby to biurokratyczny plan, taki jaki istniał w ZSRR i PRLu, sporządzony przez nomenklaturę i całkowicie oderwany od rzeczywistości, ale plan opracowany demokratycznie przez społeczeństwo od dołu do góry, który bierze pod uwagę potrzeby społeczeństwa i prawdziwy, istniejący potencjał produkcyjny. Tylko w ten sposób można w końcu położyć kres chaosowi gospodarki rynkowej i niekończącej się serii ataków na standardy życia i prawa pracowników.\nTekst pochodzi z 25 numeru gazety "Jedność Pracownicza"\nOświadczenie Alternatywy Socjalistycznej w związku z antyzwiązkową kampanią organizacji pracodawców, 4 kwietnia 2013.\n26 marca 2013 roku odbył się w Polsce pierwszy strajk generalny od 1981 roku. Pomimo jego ograniczonego charakteru, zarówno co do żądań, jak i zasięgu, wywołał on ogromne oburzenie grup interesów reprezentujących środowiska biznesowe i liberalne. Trudno się temu dziwić, bowiem polska klasa robotnicza należy do jednej z najskuteczniej spacyfikowanych w Europie, a warunki życia w Polsce w innych krajach byłyby źródłem masowych wystąpień świata pracy, tak więc każda akcja protestacyjna, która jednoczy pracowników różnych branż i związków zawodowych musi wywołać wstrząs w utopijnym przekonaniu polskich pracodawców i liberałów, że „walka klasowa robotników” to „relikt minionej epoki”. Walka robotnicza nie była wymysłem stalinizmu, ale wynika ona z istnienia wyzysku w miejscu pracy (obojętnie, czy wyzyskiwaczem jest kapitalista, czy biurokrata państwowy).\nPodstawowym „argumentem” przeciwko żądaniom związków zawodowych jest ich rzekoma sprzeczność z rachunkiem ekonomicznym, czyli kondycją finansową przedsiębiorstw, których „nie stać” na „wygórowane” żądania strajkujących. Odpowiedzi, jakie padają ze strony przywódców związkowych ogniskują się głównie na zwracaniu uwagi na rażącą hipokryzję, tych, co głoszą hasła o niemożliwości podwyżki płac, czy likwidacji „śmieciowego” zatrudnienia. Z jednej strony nieprzerwanie rosną uposażenia kierownictw i właścicieli, z drugiej zaś, odmawia się zwiększenia wynagrodzeń tym, bez których sam proces produkcji nie mógłby w ogóle zachodzić, czyli pracownikom najemnym (gdyby ktoś miał wątpliwości co do zasadności tego stwierdzenia, niech zastanowi się nad tym, ile jest w stanie wyprodukować sama maszyna, martwy środek produkcji, BEZ pracownika uruchamiającego urządzenia). To samo dotyczy kapitalistów, którzy zatrudniają na umowach śmieciowych, pozbawiających w ten sposób pracowników pewności zatrudnienia, stałego czasu pracy i ubezpieczeń społecznych. Właściciele ci, tłumacząc, że „inaczej nie byłoby ich na to stać”, w rzeczywistości okradają pracowników, zwiększając swój zysk kosztem ich wynagrodzeń. Mówiąc, że nie zamierzają przyjmować pracowników „na etat”, gdyż „za ciężko będzie ich zwolnić”, przyznają także, że przy wszelkim pogorszeniu koniunktury będą dokonywać redukcji zatrudnienia.\nJednakże, kontrargument związkowców dotyczy tylko pewnej grupy przedsiębiorstw. Nie wszystkie przedsiębiorstwa znajdują się w sytuacji, w której przy braku poprawy wynagrodzeń wzrastają zyski właścicieli i managerów. W takiej sytuacji żądanie wzrostu wynagrodzeń mogłoby być uznane za „niepoważny populizm” i brak szerszego zrozumienia obiektywnej sytuacji (upadłość zakładu spowoduje także bezrobocie dla „roszczeniowych” pracowników).\nAlternatywa Socjalistyczna w pełni zdaje sobie sprawę, że warunki materialne i finansowe, w jakich znajdują się przedsiębiorstwa mają wpływ na poziom płac, choć nie jest to dominujący czynnik, jak sugerują ideologie liberalne i konserwatywne. Na poziom płac oddziałuje także poziom świadomości swoich interesów ze strony pracowników, jak i ich siła mobilizacyjna lub rynkowa.\nDlatego też jedynym rozwiązaniem, które liczy się zarówno z rachunkiem ekonomicznym, jak i interesami samych pracowników, którym odmawia się poprawy wynagrodzeń (lub pracy na etat) ze względu na kondycję finansową firmy, jest ustanowienie kontroli pracowniczej nad zatrudnieniem i finansami. Z kolei, te firmy, które zagrożone są bankructwem lub drastycznymi redukcjami zatrudnionych, powinny przejść na własność państwa, ale zarządzanie w nich także powinno być przeznaczone dla organów kontroli pracowniczej. Biurokratyczne upaństwowienie nie jest rozwiązaniem w pełni satysfakcjonującym ze względu na pasożytniczy charakter samej państwowej, czy partyjnej, biurokracji i jej skłonność do korupcji i unikania demokratycznej kontroli.\nKapitał, który jak sam przyznaje, nie jest w stanie zapewnić wzrostu wynagrodzeń lub utrzymać zatrudnienia, powinien zrzec się swoich funkcji na rzecz samych pracowników.\nKontrolę pracowniczą sprawuje załoga, która - poprzez odpowiednie ku temu organy demokracji zakładowej - ma wgląd w kondycję finansową przedsiębiorstwa, jego możliwości i zagrożenia, tym samym decyduje o jego polityce, zwalniając z tej funkcji managerów zatrudnionych przez właściciela. Co należy jednakże zaznaczyć, kontrola pracownicza nie podważa roli ekspertów, których praca jest koniecznością. Różnica z firmami kapitalistycznymi polega na tym, że eksperci ci przestają pracować pod nadzorem właściciela, którego miejsce przejmuje załoga (analogiczna sytuacja dotyczy utrzymania dyscypliny pracy). Kontrola ta, będąca pierwszym etapem kształtowania się demokracji robotniczej, sprawia, że sami zatrudnieni mają możliwość takiej koordynacji polityki firmy, by utrzymać ją przy życiu, a zarazem nie zrzucać na pracowników przy każdej okazji odpowiedzialności za negatywne efekty, którym nie są winni. Pracownicy nie raz pokazali, że dla dobra zakładu lub regionu są w stanie dokonać cięć we własnych uposażeniach, by przetrzymać trudny okres.\nJest zasadnicza różnica pomiędzy decyzją o ograniczeniu płac, podjętą przez samych ludzi pracy, a analogiczną decyzją ze strony właściciela. Pierwsza z nich opiera się na kontroli samych pracowników nad swoim miejscem pracy i warunkami zatrudnienia, jednocześnie rzucając wyzwanie mitowi „roszczeniowego robola”, który „nie myśli o wspólnym dobru, jakim jest firma”. Opór ze strony kapitału, jak i liberałów, przeciwko kontroli pracowniczej pokazuje tylko ich hipokryzję, kiedy żądają by „ci, którym się nie podoba sami założyli sobie biznes i płacili pracownikom ogromne pieniądze bez względu na przychody firmy”, jednocześnie sprzeciwiając się wszelkim postulatom, które umożliwiłyby zaangażowanie pracowników na rzecz dobra zakładu, bez zostawania wyzyskiwaczem, żyjącym z pracy innych.\nTrzeba mieć także świadomość, że sama kontrola pracownicza, mimo swojej nieodzowności w poprawie bytu pracowników, nie może rozwiązać wszystkich bolączek gospodarki, bowiem duża część problemów ma charakter makroekonomiczny, przez co można je pokonać tylko na poziomie państwa czy grupy państw. Sytuacją, do jakiej należy dążyć, nie jest przymuszanie przez rynek, by robotnicy sami sobie ścinali pensje, ale by nie musieli tego robić, bądź mieli możliwość bezpiecznego przekwalifikowania się, jeżeli zakładu nie można już uratować, jego dalsze istnienie nie ma większego sensu, zaś modernizacja nie jest możliwa. Nie oznacza to zamykania każdego deficytowego przedsiębiorstwa, gdyż o tym powinna decydować przede wszystkim jego rola w spełnianiu potrzeb społecznych (nawet za cenę potrzeby dofinansowania publicznego). Jednakże, by taka sytuacja była możliwa, gospodarka kapitalistyczna musi zostać zastąpiona demokratycznym planowaniem gospodarczym i społeczną własnością podstawowych środków produkcji.\nTekst pierwotnie ukazał się na stronie Alternatywy socjalistycznej\nJeśli przyjrzymy się reakcjom mediów i tzw. opinii publicznej po masakrze urządzonej przez Andersa Behring Breivika w Norwegii, to pierwszą i najbardziej oczywistą konstatacją jest fakt, że zarówno polskie, jak i zachodnie media są wobec tego wydarzenia całkowicie bezradne. Wszystkie przez lata starannie wyuczone formułki dotyczące „wojny terroryzmem” zawodzą i kompletnie nie przystają do sytuacji. Opinia mediów jest tu zresztą odbiciem opinii wyrażanych przez „specjalistów od terroryzmu”, czy też „specjalistów w dziedzinie walki z terroryzmem”. Takich, jak Krzysztof Liedel (zapraszany do TV zawsze przy okazji jakichś zamachów), czy były antyterrorysta ( i poseł SLD) Jerzy Dziewulski.\nWszystko było dobrze, dopóki obowiązywała wersja, że to jak zwykle islamiści. Od razu nastąpił lament nad zbytnim liberalizmem Norwegów, ich zbyt dużą ufnością i oczywiście zbyt dużą otwartością na imigrantów. Specjaliści przystąpili do analizy, czyli powtarzania uświęconych formułek o tym, jak niebezpieczny jest „światowy terroryzm” i że po 11 września nikt nie jest bezpieczny. Od razu można było usłyszeć ledwo skrywane lub w ogóle nie skrywane islamofobiczne ataki. Zderzenie cywilizacji pełna gębą. Wszystko to zresztą znamy i pewnie się do tego przyzwyczailiśmy.\nPo tym jak okazało się, że zamachu, jak i egzekucji na uczestnikach obozu młodzieżówki norweskiej Partii Pracy dokonał Breivik, czysty aryjczyk o islamofobicznych, antyimigranckich i rasistowskich poglądach, można by się spodziewać chociaż lekkiej zmiany tonu. Może i nastąpiła lekka konsternacja wywołana zaskoczeniem, ale z godziny na godzinę, oglądając telewizyjne relacje, coraz jaśniejsze się stawało, że wszystko zostało po staremu. Ci sami specjaliści od walki z terroryzmem mówili dokładnie to samo, że „po jedenastym września…”, że „nikt nie może się czuć bezpiecznie”, że „Norwedzy za liberalni, za naiwni”, słowem, że „światowy terroryzm atakuje”.\nI tu widać jak bardzo pojęcie terroryzmu jest obecnie zideologizowane, dla komentatorów terroryzm nie jest pojęciem technicznym (co miało by jeszcze jakiś sens), ale jawi się prawie jako osobna siła polityczna czy ideologiczna, zjednoczona, by zniszczyć cywilizację, coś jak jakaś wielka międzynarodówka terrorystyczna. Dla ludzi jak Liedel czy Dziewulski nie ma znaczenia kto dokonał zamachu, z jakich pobudek, wszystko mieści się w tym jakże pojemnym pojęciu. W tym przypadku widać jak na dłoni, że pojęcie terroryzmu zbudowane przez ostatnie lata ma za zadanie zaciemniać, a nie rozjaśniać kontekst konkretnych wydarzeń. Po prostu wrogowie cywilizacji z kompletnie irracjonalnych pobudek atakują.\nTo prawie zabawne, że Breivik, którego poglądy pewnie niezbyt wiele się różnią od poglądów owych specjalistów, publicystów i komentatorów wszelkiej (głównie prawicowej) maści stojących na pierwszej linii w ideologicznej walce w wojnie z terroryzmem, został przez nich zdegradowany do elementu owego „światowego terroryzmu”, zajmując miejsce tuż obok członków Al-Kaidy.\nI tu dochodzimy do sprawy zasadniczej: do poglądów Breivika. Kiedy okazało się, że to on dokonał zamachu, media nazwały go prawicowym ekstremistą, ewentualnie chrześcijańskim fundamentalistą (w TVP Info nazwano go na początku nawet katolickim fundamentalistą – jak widać niektórym dziennikarzom trudno sobie wyobrazić, że istnieją inne chrześcijańskie wyznania niż katolickie). Poglądy Breivika chętnie byśmy do ekstremów zaliczyli, jest rasistą, islamofobem, zwalcza imigrantów itd., ale partia, do jakiej kilka lat należał to Partia Postępu – druga siła norweskiej sceny politycznej. Oczywiście mógł się zradykalizować, tylko że radykalizacja ta dotyczyła raczej metod niż ideologii.\nWygodne by to zresztą było dla prawicy jak i mediów mainstreamowych, gdyby Breivik okazał się naziolskim oszołomem, ten jednak poza kilkoma odpałami, nie ma poglądów odbiegających od europejskiej czy amerykańskiej prawicy głównego nurtu. W końcu chwalił w swym manifeście nie tylko NOP czy LPR ale i PiS. Przyznają to zresztą niektórzy prawicowcy, dodając tylko, że w ich przypadku to te same poglądy, ale bez przemocy. Prawda jest taka, że określenie skrajna prawica jest tak wygodne dla prawicy i mediów, podobnie jak mówienie o pojedynczym szaleńcu, bo można wtedy zrzucić z siebie odium zamachu i pokrewieństwa poglądów i dalej te poglądy promować. No bo skoro śmierć multikulturalizmu wieszczy Angela Merkel (nie wyjaśniając co do końca dla niej ten termin znaczy, wszyscy jednak wiedzą, że jest to ukłon w stronę prawicowego elektoratu), a Nicolas Sarkozy dokonuje czystek wyrzucając Romów z Francji, to czy rzeczywiście rasizm, w różnych jego postaciach, a islamofobia jest jego postacią ostatnio najpopularniejszą (przy czym można udawać, że to nie rasizm tylko „obrona europejskich wartości”, a nawet „feminizm”), można uważać za cechę wyłącznie skrajnej prawicy? Poglądy Breivika są już od dawna w centrum i to wydaje się najbardziej przerażające w całej tej sprawie. Powinniśmy raczej mówić po prostu o prawicowym terroryście.\nJak wspomniałem obroną może być też twierdzenie, że Breivik to szaleniec i że to choroba psychiczna pchnęła go do popełnienia zbrodni. Tylko, że po pierwsze nie wydaje się by w kategoriach medycznych można by Breivika nazwać chorym psychicznie. A po drugie do dokonania zbrodni nie pchnęła go paranoja, tylko konkretne pobudki ideologiczne (niezależnie, jak bardzo chcielibyśmy uważać taką ideologię za chorą) i to one są kluczem do zrozumienia, co wydarzyło się w Oslo i na wyspie Utoya. Szkoda, że takie twierdzenia można znaleźć też na lewicowym portalu. Dość nieszczęśliwe było też przyczepienie się do rzekomego chrześcijańskiego fundamentalizmu Breivika, czego przykładem, oprócz niektórych blogowych wpisów na lewica.pl (już nie mówiąc o komentarzach na forum), może być choćby tytuł newsa o zamachu jaki ukazał się na tym portalu: „Norwegia: Chrześcijański ekstremista zamordował ponad 90 osób”. Po pierwsze chrześcijaństwo w przypadku Breivika pełni przede wszystkim rolę dopełnienia jego „europejskiej tożsamości”, jest to raczej chrześcijaństwo kulturalne (na zasadzie jestem chrześcijaninem, bo taka jest tradycja mojego narodu czy Europy), gdzie wiara nie ma zbyt dużego znaczenia. Po drugie Breivik nie zaatakował np. meczetu, ale obóz młodzieżówki Partii Pracy (na którym pewnie znaleźli się i wierzący chrześcijanie), co dobitnie pokazuje, że była to zbrodnia motywowana politycznie nie religijnie. Myślę że powinno się unikać tego typu wyjaśnień, które zamazują obraz tego zamachu, albo spychają dyskusje na boczny, i to raczej nieszczęśliwy, tor. Powinno być jasne, szczególnie dla lewicy, że była to zbrodnia motywowana politycznie, a wymierzona w lewicę właśnie.\nRewolucje w Tunezji i Egipcie postawiły polskie media w trudnej sytuacji, z jednej strony nie mogą one potępić protestujących, którzy domagają się „demokracji i wolności”. Szczególnie po wstępnym zaakceptowaniu faktu że prezydenci Tunezji, już obalony Ben Ali i Egiptu Hosni Mubarak, są dyktatorami. Zapominając zresztą o tym że np. Mubarak jeszcze w 2008 roku dostawał ordery od polskiego prezydenta. Z drugiej strony arabiści i różnej maści „eksperci” szybko uświadomiły polskim dziennikarzom że obalenie Mubaraka nie leży w interesie „wolnego świata” – czytaj Stanów Zjednoczonych (o tej tożsamości wielu „ekspertów” mówi zresztą otwarcie).\nWraz z postępująca rewoltą i coraz radykalniejszymi żądaniami protestujących polska brać dziennikarska, za „ekspertami” politykami amerykańskimi ale i polskimi i dyplomatami zapraszanymi do studio i cytowanymi w kanałach informacyjnych, zaczęła się zastanawiać jakie jest „wyjście z tej trudnej sytuacji” i co zrobić żeby „sytuacja się uspokoiła”. Oczywiście sporą część relacji stanowią newsy o biednych turystach, którym Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza wyjazdu do Egiptu, ale ile można płakać nad tym że nie mogą wypić poza swoimi kurortami. Trzeba więc podjąć rozważania o tym co „nam” się opłaca i jaką strategie stosuje i może ewentualnie zastosować USA. Po wielce ciekawych dyskusjach na przykład w TVP Info, dowiedzieć się można że w interesie zachodu (czyli ponoć nas wszystkich – autentyczna wypowiedź jednego z gości TVP info) leży jednak by Mubarak został przy władzy, przy czym nikt tu nie neguje faktu że jest dyktatorem. Ale co zrobić skoro może się to okazać niemożliwe? Przecież odwagę żeby wprost poprzeć Mubaraka miały do tej pory tylko władze Izraela.\nDlaczego jest on taki pożądany? Bo „jest gwarantem pokoju w regionie” mówią zgodnie dziennikarze eksperci i politycy. I znowu czytaj – jest wiernym sojusznikiem USA i gwarantem ich interesów, a także wspiera Izrael w jego antypalestyńskiej polityce. Bo co jest najważniejsze? Bezpieczeństwo oczywiście. A czyje? Izraela, „wolnego świata”, USA, pewnie i Polski (no pewnie i polskich turystów). Dowiadujemy się jednak że nie tylko, że przecież chodzi też o ceny ropy, które rosną przez te nieznośne zamieszki, o Kanał Sueski i znowu tu ropa jest najważniejsza, co by to było gdyby zła demokracja (czy jakiś inny niemubarakowski system) zamknęła go i trzeba by było opływać Afrykę dostarczając ropę Europie i Stanom i znowu ceny by wzrosły. Dlaczego jakikolwiek rząd miałby go zamknąć niewiadomo, ale rewolucjoniści jacy by oni nie byli zawsze są jacyś tacy irracjonalni. Prawda?\nDziennikarze więc się wahają przyzwyczajeni są przecież że co jest słuszne a co nie, kogo należy popierać a kogo nie w polityce międzynarodowej, wyznaczają im interesy USA, ewentualnie UE, tak czy inaczej międzynarodowego kapitału. W ogóle dziennikarze w naszym kraju mają tendencję do popierania zawsze jakiejś wersji oficjalnej, rządowej, nawet jeśli nie jest to nasz rząd, gorzej jeśli takiej wersji nie można znaleźć. A tym razem Stany, państwa Unii zresztą też, ale to USA jest głównym rozgrywającym w regionie, lawirują mając nadzieję że jeśli nawet Mubarak straci władzę to przejmie ją ktoś do niego podobny, albo jakiś „rozsądny” opozycjonista. Takim opozycjonistą jest oczywiście usilnie promowany w mediach Mohamed Elbaradei, byłby on opcją najmilszą sercu dziennikarzy, ale i całej tzw. opinii publicznej. Tylko że nawet „eksperci” przyznają ze ma on raczej niewielkie szanse by stać się autentycznym liderem rewolty i nie ma zbyt dużego poparcia Egipcjan.\nKonieczność znalezienia rozwiązania satysfakcjonującego z geopolitycznego punktu widzenia, czyli takiego które zapewni status quo w regionie, sprawia że media i szerzej nasza opinia publiczna nie tylko boi się poprzeć egipskiej czy tunezyjskiej rewolty, ale nawet takiego jej rozwiązania, które teoretycznie powinno być im najbliższe czyli ustanowienie demokracji – burżuazyjnej oczywiście. Nie boją się oni przecież że wybuchnie w Egipcie rewolucja socjalistyczna, to nie przejdzie im nawet przez myśl (inna sprawa że biorąc pod uwagę brak w państwach objętych zamieszkami silnych rewolucyjnych partii robotniczych, rzeczywiście wydaje się to mało prawdopodobne), jeśli już bardziej straszą islamistami. Jednak ostatecznie straszy się samą demokracją. Cóż nawet mainstreamowi dziennikarze zdają sobie sprawę że każdy rząd w Egipcie mający demokratyczny mandat, choćby najbardziej poprawny burżuazyjno-demokratyczny, nie będzie mógł prowadzić takiej polityki zagranicznej jak Mubarak, że będzie się on musiał liczyć z opinią narodu a Egipcjanie na pewno nie zgodzą się by Egipt pozostawał sługusem amerykańskiego imperializmu i wspierał Izrael w jego polityce antypalestyńskiej.\nDziennikarze są więc „obiektywni”, ograniczają się do relacji. Wszyscy wiedzą że nie o demokracją tu chodzi, Mubarak jest dyktatorem, już nie prezydentem jak kiedyś, ale nawet teraz, zarówno polski rząd, politycy wszystkich opcji parlamentarnych i dziennikarska brać nie będą przecież walczyć o demokrację w Egipcie czy Tunezji, nie będą jej nawet popierać bo przecież nie można się wtrącać w wewnętrzne sprawy innych państw (no chyba żeby Barack Obama w jakimś przemówieniu zmienił front, a ostatnio coś przebąkiwał o potrzebie transformacji itp.). Tylko że nagle po relacjach z Egiptu, dyskusjach o sytuacji w Afryce północnej i na bliskim wschodzie, pojawia się news o sankcjach UE wobec Białorusi. Egipt to jednak nie Białoruś. Tu interesy kapitału są inne, inne jest wiec stanowisko mediów. Egipt to też nie Irak, dyktatura Saddama Hussajna była tak straszna że w 2003 roku trzeba było popierać amerykańska inwazję i wprowadzanie tam „demokracji”. Mubarak to przecież nie Hussejn, nie Łukaszenko, bo przecież na Białorusi okrutnie rozprawiają się z opozycją pałuje się ich i zamyka a w Egipcie… kilkuset zabitych i tysiące rannych, ale to wina zamieszek, niepokojów, rewolucji po prostu, nie represji reżimu. A my czekamy na spokój, na porządek, „najlepiej by było by protestujący po prostu poszli do domów” – mówi Robert El Gendy reporter TVP info w Egipcie, na pewno nie zwycięstwa demokracji. Abstrakcyjne idee wolności, demokracji, praw człowieka, nie są już tak atrakcyjne i niezbędne jak wtedy gdy trzeba się przyłączyć do nagonki na Kubę czy Wenezuelę (której prezydent ponoć jest dyktatorem, choćby swego czasu w zestawieni współczesnych dyktatorów na portalu onet.pl).\nDziennikarze przyzwyczajeni do „uniwersalnych demokratycznych wartości” nagle zaczynają posługiwać się kategorią interesów – interesów USA, zachodu, Izraela i te interesy okazują się ważniejsze niż wartości. Okazuje się że trudno jest polskim dziennikarzom popierać rewolucję, która niema jakiegoś kolorku wymyślonego w jakimś waszyngtońskim biurze Centralnej Agencji Wywiadowczej. Jak zawsze: zobaczyć prawdziwą twarz liberalnej demokracji i jej elit – bezcenne.\nGazeta Wyborcza przedrukowała esej, którego autorem jest Amartya Sen, indyjski noblista. Tekst traktuje rzecz jasna o kryzysie. Mniejsza o treść, wystarczy stwierdzić, że według autora mamy przejściowe kłopoty gospodarcze, bo kapitalizm został pozbawiony kapitalistycznych cnót. Artykulik płyciutki, a już na pewno jak na noblistę, choć może to do redakcji Wyborczej powinniśmy mieć pretensje z powodu braku „głębszych” publikacji autora. Ale powinniśmy mieć do redakcji pretensje również o coś innego, przynajmniej do samego red. Sergiusza Kowalskiego, który przetłumaczył tekst z angielskiego.\nBlog to kiepskie miejsce do rozstrzygania problemów fundamentalnych, niezłe natomiast do komentowania tego, co powiedzieli inni, jakkolwiek minimalistycznie by to nie wyglądało. Zatem pomijam wszystkie pasjonujące wydarzenia bieżące i pozwalam sobie wtrącić swoje trzy grosze w sprawie „kulturowej” teorii pochodzenia lewicy, sformułowanej niedawno przez Łukasza Foltyna: "lewica jest produktem kultury Zachodu, powstałym w toku rozwoju tejże kultury". Na tej podstawie autor przekonuje, dlaczego w Polsce brak sensownej lewicy.\nJeżeli ktoś jeszcze tego nie spostrzegł, pozwolę sobie zwrócić uwagę na szokujące zmiany, jakie kryzys wniósł do ideologii polskiej burżuazji – tej przez wielkie, tłuste B. Nie tak dawno można było usłyszeć w jednej z rozgłośni radiowych Henrykę Bochniarz przekonującą o potrzebie rządowej interwencji gospodarczej w celu zapobieżenia dramatycznemu wzrostowi bezrobocia i załamaniu PKB. Ostatnio jeden z „ekspertów” Lewiatana przekonywał o konieczności ochrony miejsc pracy, bo „taniej jest zapobiegać bezrobociu, niż ponosić jego koszta”.\nPonad tysiąc górników z WZZ „Sierpień 80” przeszło we wtorek pod tym hasłem ulicami Katowic. Byli z nimi hutnicy z Huty Batory, tramwajarze, ratownicy medyczni, kasjerki z Tesco. Był dym z petard i płonących opon, było widoczne przerażenie na twarzach garniturowców wychylających się z okien siedziby Katowickiego Holdingu Węglowego. Były pozdrowienia od pielęgniarek z mijanego po drodze szpitala, od kolegów okupujących siedziby spółek węglowych.\nStrajki robotników budowlanych na Wyspach Brytyjskich na początku tego miesiąca zostały z miejsca okrzyknięte przez polską prasę burżuazyjną „antyimigranckimi”. Mało kto zadał sobie tyle trudu, żeby spojrzeć na listę postulatów strajkujących. Zobaczyłby wtedy, że domagali się m.in. objęcia wszystkich pracowników - również imigrantów – tym samem układem zbiorowym, zapewnienia im (poprzez tłumaczy) informacji o obowiązujących w Anglii stawkach i prawach pracowniczych, innymi słowy – domagali się po prostu wyrównania warunków pracy.\nOczywiście wzbudziło to natychmiastową wściekłość rządu i kapitalistów. Przecież ten wspaniały, międzynarodowy europejski rynek pracy opiera się właśnie na tym, że pracownicy przenoszeni do innych krajów UE nie muszą być zatrudniani na minimalnych warunkach docelowego kraju – ale swojego kraju ojczystego. Tak więc strajkujący ośmielili się dokonać zamachu na „wolność” - a konkretnie na wolność kapitalistów do wyciskania z robotników jak najwięcej wartości dodatkowej. Straszne...\nPonurą karykaturą angielskich stajków były działania przewodniczącego OPZZ – Jana Guza – który na konferencji prasowej wezwał do „ograniczania zatrudnienia osób spoza Unii Eurpoejskiej”, zwłaszcza niewykwalifikowanych, a nie „wysokiej klasy specjalistów”. Jak później wyjaśnił, ograniczenie dotyczyć ma np. „ukraińskich sprzątaczek”. Oczywiście łatwiej jest walczyć z ukraińskimi sprzątaczkami, niż zorganizować strajk- czym OPZZ, jako „poważny i odpowiedzialny” związek zawodowy, się raczej nie zajmuje – ciekawi mnie jednak, w jaki sposób przyczyni się to do poprawy warunków pracy sprzątaczek w Polsce?\nStawianie tych dwóch sytuacji w jednym rzędzie jest nadużyciem. Tak samo, jak pewne jest wykorzystywanie jak najtańszej siły roboczej przez kapitalistów, pewne jest, że robotnicy muszą z tym walczyć. Nie za pomocą zamykania granic, ale tak, jak zrobiono to w Anglii – domagając się zrównania warunków pracy. Niemal nieuniknione jest, że do ruchu robotniczego będą próbowały przeniknąć elementy reakcyjne czy wręcz faszystowskie - jednak to właśnie tam, na strajkach i wiecach robotniczych, należy dawać im odpór. W Anglii działacze i sympatycy Partii Socjalistycznej od początku postanowili zaangażować się w protesty, niektórzy zostali członkami komitetu strajkowego. Między innymi dlatego protest miał wyraźnie internacjonalistyczne ostrze – początkowe hasło „brytyjskiej pracy dla brytyjskich robotników” zastąpione zostało przez ulotki skierowane do pracujących na budowie Portugalczyków i Włochów, zakończonych wezwaniem „Robotnicy całego świata, łączcie się!”. Podczas przemówień wyjaśniano, że strajk nie jest skierowany przeciwko imigrantom, ale kapitalistom. Członkowie skrajnie prawicowych partii byli szybko usuwani z pikiet. W elektrowni Langage w strajku solidarnościowym wzięło również udział kilkuset polskich robotników. Wielu z tych rzeczy nie udałoby się osiągnąć, gdyby nie udział w protestach internacjonalistycznie nastawionych marksistów. Jeszcze raz okazało się, że izolowanie się od ruchu robotniczego, krytykowanie go sprzed ekranu komputera, jest największym błędem, jaki mogą popełnić rewolucjoniści.\nStrajk w Lindsey był przełomowy również z innych powodów. Dzięki masowemu poparciu i protestom solidarnościowym nie wyciągnięto żadnych konsekwencji za złamanie antystrajkowych przepisow, wprowadzonych jeszcze przez Margaret Thatcher. Spontaniczny ruch robotniczy latwo odrzucił fetysz legalizmu, pokazując, że burżuazyjne prawo jest jedynie odbiciem relacji sił między walczącymi klasami. Niezwykle ważny jest też inny postulat strajkujących – kontrola związków zawodowych nad zatrudnieniem, a delegatów zakładowych nad warunkami pracy (również pracowników-imigrantów). Podczas nadchodzącego kryzysu nie raz zobaczymy wściekłe ataki pracodawców na związki zawodowe, z kolei dla robotników przynajmniej częściowa kontrola nad ich miejscem pracy będzie często jedynym sposobem na jego zachowanie. Dotyczy to też kontroli nad zatrudnianiem nowych pracowników. Postulaty strajkujących w Lindsey prowadzą do postawienia podstawowego pytania: kto rządzi w zakładzie pracy – kapitaliści czy robotnicy?\nSzersze omówienie protestów brytyjskich pracowników budowlanych znaleźć można w tekstach na stronie internetowej GPR - www.wladzarobotnicza.pl:\nZwycięstwo strajku robotników budowlanych w rafinerii Lindsey\nO co naprawdę chodzi w strajku rafinerii w Lindsey?\nKtoś, kto miał ostatnio nieszczęście natknąć się na artykuł prof. Reykowskiego w Przeglądzie, ma prawo odnieść niepokojące wrażenie, że wszystko już było. Oto bowiem „nowoczesne”, „świeże” spojrzenie na zagadnienie lewicy i lewicowości, zwłaszcza w polskim kontekście, okazuje się być kolejną odsłoną „trzeciej drogi”. Dowiadujemy się m.in. że w nowej wizji lewicowości nie ma żadnego szczególnego miejsca dla związków zawodowych. Jest za to w tej wizji obecne przekonanie, że „wszyscy mogą wygrać”, należy więc unikać zaogniania konfliktów klasowych itp. Dokładnie tego typu retoryką posługiwano się, by skutecznie wdrażać neoliberalizm, od którego prof. Reykowski (chyba) stara się zdystansować.\nOstatni numer Polityki zawiera interesujący materiał przybliżający czytelnikowi tło niedawnego wrzenia politycznego w Grecji oraz analogiczną sytuację panującą w Hiszpanii i we Włoszech. Posługując się przykładami „z życia”, autorzy uzmysławiają, że wbrew drobnoburżuazyjnej mentalności szerzącej się na polskich forach internetowych, demonstranci w Atenach to nie po prostu „nieroby”, ani „nieudacznicy”, tylko ludzie, których system przeżuł i wypluł, zgodnie z własnym widzimisię. A ciągłe „uelastycznianie” to tylko sposób na umieszczenie ludzi w okolicznościach zmuszających ich do wydłużania czasu pracy za coraz mniejsze stawki. Taki punkt widzenia wyróżnia się szczególnie na tle stanowiska Wyborczej w tej sprawie. Pamiętam, że jakiś czas temu, bunt w Grecji został podsumowany przez to medium komentarzem, że wszystkiemu winny jest grecki system edukacji wyższej, który nie został jeszcze tak sprywatyzowany jak polski. Ciekawe, jak zatem GW oceniłaby rezultaty działania polskiego szkolnictwa wyższego, skoro bezrobocie wśród absolwentów było skandalicznie wysokie, dopóki znaczna ich część nie zwinęła się z tego kraju, by zmywać, sprzątać lub nalewać piwo na Wyspach. Wspomniany artykuł z Polityki zauważa też to, jakie znaczenie ma silna tradycja ruchów politycznych w środowiskach studenckich dla mobilizacji mas, tak jak miało to miejsce w Grecji.\nNiedawny bój o emerytury pomostowe przypominał nieco skecz Monty Pythona o wielkim meczu. Tym razem rezultat "grand derby" pomiędzy związkowcami, a liberałami będzie miał olbrzymie znaczenie dla miliona robotników i pracowników. Niestety rolę środkowych, a zarazem ostatnich obrońców odegrali Napieralski i Olejniczak.\nW najnowszej "Polityce" w cyklu „Rozmowy na dwudziestolecie” dostajemy wywiad red. Żakowskiego z Adamem Michnikiem. Rozmawiają oczywiście o dwudziestoleciu „wiadomo czego”, bo to już przecież w przyszłym roku. Głównym wątkiem wywiadu jest tajemnica pochodzenia sukcesu politycznego braci Kaczyńskich. Ktoś, kto zna publicystykę Żakowskiego, szybko zorientuje się, o co tak naprawdę chodzi w tej rozmowie. Stara się on ciągnąć Michnika za język, aby ten w końcu wyartykułował tezę, powtarzaną już do nudzenia przez Sierakowskiego, że fikcja ponadklasowego konsensusu w imię powodzenia kapitalistycznej transformacji, poskutkowała tym, że sfrustrowane „doły społeczne” uwierzyły Kaczyńskim, którzy otwarcie gromili elity (żeby, rzecz jasna, zainstalować swoje własne).\nZaskakujące jest to, ile wysiłku Michnik wkłada w to, żeby tego nie dostrzegać. Przyznaje, że owszem, była bieda, było bezrobocie i stanowiło to pewien problem, ale to już, według niego, przecież minęło. Rozumiem, że unijne raporty o warunkach w jakich żyją polskie dzieci, albo te o poziomie życia, zrównujące Polskę z Bułgarią i Rumunią, nie dają Michnikowi do myślenia. Albo to, że przeciętna Polska rodzina nadal przytłaczającą część dochodów wydaje na jedzenie i koszta utrzymania mieszkania.\nJak na dłoni widać, że Adam Michnik myśli o okresie transformacji w kategoriach patriotyzmu i zgody narodowej. Z góry wiadomo, że wszelkie próby wprowadzenia frontowymi drzwiami polityki odwołującej się do podziałów klasowych, będą w jego oczach skompromitowane właśnie z powodu „niepatriotycznego” kursu. Wiadomo przecież, jak śpiewał klasyk, że „wszyscy Polacy to jedna rodzina”. Wiadomo również, że „po pierwsze gospodarka”, a z tego jasno ma wynikać, że interes narodowy wyrażają PKPP „Lewiatan”, BCC i Centrum im. Adama Smitha. Michnik sam wyznał, że ma „serce po lewej stronie, a portfel po prawej”. Nic dodać, nic ująć.\nNie bez przyczyny upowszechnienie się pojęcia narodu, w jego dzisiejszym sensie, zbiegło się z eksplozją XIX-wiecznego kapitalizmu. I nie bez powodu bezrefleksyjność posługiwania się kategoriami narodowymi była najczęściej efektem działania machiny państwowej propagandy – chodziła już ona bowiem na pasku nowej klasy rządzącej, a tej zależało, by robotnik był przekonany, że z kapitalistą, dla którego tyrał 14 godzin na dobę, łączy go metafizyczna, ponadklasowa więź i wspólny interes – interes narodowy.\nPoglądy Adama Michnika stanowią „miękkie”, acz propagandowo skuteczne wsparcie w zasadzie dla każdej antypracowniczej inicjatywy, bo burżuazja za każdym razem pomysły te forsuje przy akompaniamencie haseł, w których aż się przelewa od „dobra wspólnego” lub „dobra Polski”. Nie inaczej jest w sprawie pomostówek. Twierdzą, że drastyczne ograniczenie wcześniejszych emerytur, jest sprawiedliwe m.in. z powodu likwidacji rzekomych „przywilejów”. To doskonały przykład sposobu, w jaki ideologia ponadklasowej zgody narodowej pasożytuje na idei równości, redukując ją do równości wobec prawa. Jeśli wszyscy podlegają tym samym kryteriom – głoszą – to sprawiedliwość murowana. Taka równość wymaga w ich mniemaniu, by wszyscy zostali wrzuceni do jednego wora sprywatyzowanego systemu emerytalnego, przykładającego do każdego jedną miarę. Tak się jednak składa, że najlepiej z tego wora wychodzą ci, którzy „zarządzają” tą równością. Prywatne fundusze nadal będą pobierać prowizję 7% za postradanie na giełdach połowy pieniędzy wyspekulowanych dla przyszłych emerytów przez ostatnie 9 lat!\nOd kilku miesięcy gniew klasowy regularnie przetacza się przez ulicę Warszawy, ale Adam Michnik dostrzega w nich zapewne jedynie próbę rozbioru Polski przez związki zawodowe. Być może dlatego, że kapitalistyczny podział na wyrobników i poganiaczy nie został zadekretowany w żadnej ustawie. Najwyraźniej Michnik, wzorem innego Adama M., zapragnął unosić się wysoko nad ziemią, udało mu się bowiem wzbić na znaczną wysokość ponad realia życia Polaków, na zdaniu których podobno mu zależy. Ciekawe zatem jakich not spodziewa się przy lądowaniu… No i spotkanie z gruntem może się okazać bolesne.\nW ostatni piątek "Wyborcza" rozpoczęła publikacje cyklu artykułów, mających składać się na polityczną biografię gen. Jaruzelskiego. Okazuje się, że w przerwach między grzebaniem homo sovieticusa w Polsce, a egzorcyzmowaniem jego widma w Grecji, redaktorzy z Czerskiej są w stanie napisać coś ciekawego. Na podstawie relacji, dokumentów i listów, dostajemy bowiem niezwykle ciekawy portret Jaruzelskiego, pozbawiony jednoznacznych ocen, jednakże (jak na razie) do takowych skłaniający.\nMało kto wie, że generał pochodzi ze zubożałej rodziny obszarniczej i wychowany został w duchu wojującego antykomunizmu. Ojciec-szlachciura, opowiadał nieraz synkowi, jak to z szablą w dłoni gonił bolszewików w 1920 r. Jak wyznał sam generał, bolszewików wyobrażał sobie jako „istoty niemal diabelskie”. W katolickim gimnazjum obracał się w kręgach endeckich i pisywał do harcerskiej gazetki, powierzając Polskę „bożej opiece” i wzywając do pamięci o ofiarach poległych z ręki „czerwonego najeźdźcy”.\nRedaktor Jarosław Kurski nie może się więc nadziwić, jak dojść mogło do tak radykalnego zwrotu w tożsamości politycznej generała. Nie ma w tym jednak nic nadzwyczaj dziwnego, biorąc pod uwagę, że Jaruzelski herbu Ślepowron, dokonał konwersji nie na żaden bolszewizm, a od razu na stalinizm. Pamiętając jego słynną antyrobotniczą juntę z roku 1981, można zaryzykować tezę, że antybolszewikiem pozostawał wówczas zgodnie ze spuścizną tatusia. Pamiętajmy, że stan wojenny spodobał się Jędrzejowi Giertychowi, wojującemu o Polskę w Londynie. Dzisiaj jednym z obrońców stanu wojennego jest „Doda ultrakonserwatyzmu”, Janusz Korwin-Mikke, zawsze wyrażający się o Jaruzelskim nobliwie, per Pan Generał.\nNie ma nic przypadkowego w przechrzczeniu się z endecji na stalinizm. Wojtuś, od małego wychowywany w wojskowym drylu, musiał oniemieć, widząc stalinowską machinę wojenno-polityczną. Z pewnością poczuł się jak ryba w wodzie. Akademie ku czci Stalina przypominały mu pewnie obrzędy kościelne. Żadnym żołnierskim męstwem na trasie Sielce n.Oką-Berlin się nie wykazał, za to, jako perfekcyjny biurokrata, zaczął szybko awansować. Dobrze znał siłę żołnierskiej przyjaźni, dlatego swojego kolegę oficera posłał na śmierć w służbie ojczyzny. Zawsze dobrze ułożony, posługujący się eleganckim językiem. Listy do mamy zawsze pełne Polski i słów o służbie ojczyźnie. Konserwo, toż to wasz człowiek, tylko orzełkowi na czapce korona odpadła!\nNie ma wątpliwości, że Polska droga do kapitalizmu, rozpoczęła się z pewnością nie od podpisania Porozumień Gdańskich, a właśnie od stanu wojennego. Pamiętamy przecież, jak istotną rolę w płynnym przejściu do kapitalistycznej transformacji odegrał później Jaruzelski. „Nie ma wątpliwości, że niszcząc ‘Solidarność’ Jaruzelski utorował drogę Balcerowiczowi. Nie lubię gdybania w historii, ale pewne jest, że gdyby dawna ‘Solidarność’ istniała w 1989 r., to nie pozwoliłaby na plan Balcerowicza.” – pisał Karol Modzelewski, lewicowiec wierzący, niepraktykujący.\nOd długiego już czasu media solidarnie starają się przekonać polską opinię publiczną, że „roszczeniowcy” są źli, utrzymanie ich obecnej siły politycznej doprowadzi do niechybnej zapaści gospodarczej, a popieranie ich to szczyt buractwa. Gdy wiedziano już o zapowiedzianym na dziś strajku kolejarzy w obronie pomostówek, nieraz dało się w komentarzach radiowych słyszeć pytanie: a co na to klienci PKP?\nPodczas ostatnich protestów przeciwko odbieraniu prawa do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę mieliśmy do czynienia z wysypem opinii na temat związków zawodowych. Zwłaszcza okupacja biura poselskiego Donalda Tuska dostarczyła okazji do wielu mądrych tekstów. Pomińmy rzucane na gorąco wypowiedzi polityków Platformy Obywatelskiej i byłego prezydenta, Lecha Wałęsy, choć to niezły materiał na kabaret. Przypatrzmy się głębokim analizom prasowym, których całą serię wyprodukowały ostatnio burżuazyjne media. Dowiemy się nie tylko, co właściwie jest nie tak ze związkami, ale też – jakie powinny być.\nJak donosi "Gazeta Wyborcza Katowice" w artykule "Śląscy PR-owcy nagrodzeni za strajk" – Agencja Imago Public Relations otrzymała nagrodę Złoty Spinacz w kategorii „Komunikacja kryzysowa/antykryzysowa”. Agencja ta została wynajęta przez zarząd Jastrzębskiej Spółki Węglowej podczas strajku w Budryku, aby „polepszyć wizerunek górniczej spółki i doprowadzić do jak najszybszego zakończenia strajku”. Jednocześnie możemy się dowiedzieć, że „Złoty Spinacz” to najważniejsza nagroda w polskiej branży PR. Niemały więc zaszczyt spotkał "topowych" chłopaków i "topowe" dziewczyny z Imago!\nSam fakt wynajęcia agencji PR-owskiej przez zarząd JSW był wcześniej wstydliwie przemilczany. Mało które burżuazyjne media o tym pisały, chociaż sprawdzić było łatwo. W zamian dostawaliśmy sążniste artykuły o „PR-owskich sztuczkach górników”. Za szczyt bezczelności uznano zaś to, że jeden z liderów strajku prowadził bloga. Ciekawe, czemu usłużnej agencji nie chwalono wcześniej...\nMimo wszystko, kto pamięta strajk w Budryku i jego medialną otoczkę, ten zapewne pamięta również, że zamiast poprawą swojego wizerunku, JSW zajmowała się głównie oczernianiem górników (łącznie z pomówieniem o terroryzm). Jeżeli chodzi zaś o działania mające na celu zakończenie strajku, to równolegle z działaniami PR-owskimi prowadzono działania siłowe. Z takim samym efektem. Ciekawe, czy biednych ochroniarzy, których zarząd wysłał 24 grudnia w celu usunięcia protestujących, czeka jakaś nagroda? Wprawdzie ich działania zakończyły się całkowitym fiaskiem, ale dokładnie to samo można powiedzieć o firmie Imago Public Relations. Za co więc laury? Za same "dobre" chęci wysługiwania się pracodawcy przeciwko strajkującym robotnikom?\nNa dobrą sprawę wiadomo już, że pokłosiem „bitwy o Bombaj”, transmitowanej niemal na żywo przez większość mediów, będzie nowa odsłona „wojny z terroryzmem”. Próby zrzucenia odpowiedzialności na Pakistan poskutkują tym, że proamerykański prezydent Zardari zostanie zmuszony do podjęcia wszelkich działań służących umocnieniu jankeskiego panowania w pasie Afganistan-Pakistan-Indie. Kolos chwieje się co prawda w Afganistanie, gdzie zbiera cięgi od biegających boso Talibów, ale Obama już zapowiedział wysłanie nowych zastępów uzbrojonej po zęby „Generation Kill”. Nic jednak nie da się zrobić bez wyniszczenia baz talibskich w Pakistanie, zatem Zardari już niedługo da sygnał do wymarszu amerykańskiej krucjaty antyterrorystycznej. Już teraz biernie przygląda się, jak amerykańskie lotnictwo goni Talibów nad Pakistanem i bombarduje wioski zabijając zazwyczaj kilku Talibów i kilkakrotnie więcej cywili. Zardari jest biznesmenem o ksywce Pan 10% i wszyscy wiedzą, że potrafi rządzić jedynie licząc kasę, a sytuacja jego kraju jest tak tragiczna, że może ją mieć wyłącznie od Wuja Sama lub od Indii. I dostanie ją – na prowadzenie wojny we własnym kraju.\nBędzie to wojna domowa, ponieważ Pakistańczycy już teraz zieją nienawiścią do Jankesów z powodu ich bezkarnych nalotów. Wiadomo również, kto zbierze żniwo ich gniewu: Pakistańska Liga Muzułmańska, bliska Talibom. I tutaj właśnie dotykamy sedna problemu.\nJak to się stało, że przez ostatnie dziesięciolecia w Azji Centralnej i Południowej, gdzie panuje potworna nędza i dominuje formacja kapitalizmu zależnego, opartego na eksploatacji zasobów (choć w Indiach już mniej), ruchu antyimperialistycznego nie dało się przekuć w jakąś sensowną lewicę? Jedyną poważną antyimperialistyczną siłą polityczną pozostają fanatycy religijni. Odmienną sytuację mieliśmy przecież w Ameryce Łacińskiej, gdzie w podobnych warunkach ukształtowała się jednak godna szacunku lewicowa tradycja.\nJeśli zna ktoś odpowiedź, proszę mnie oświecić. Żal patrzeć na ludzi tkwiących między młotem imperializmu, a kowadłem islamofaszyzmu.\nPS. Wiem, że niektórzy czytelnicy lewica.pl mogą poczuć się urażeni posłużeniem się przeze mnie terminem islamofaszyzm, bo jest on chętnie używany przez prawicowców oraz przez zbzikowanego "lewicowca" Christofera Hitchensa, popierającego wojnę w Iraku. Tak się jednak składa, że to, co istnieje chociażby w Iranie, to islamofaszyzm jako żywo. Po pakistańskich Talibach można się chyba spodziewać czegoś podobnego.\nPozwalam sobie wrócić do mojego poprzedniego wpisu, ponieważ doczekał się on pełnego dramatyzmu komentarza ze strony jednej z czytelniczek, z którym nadal można się zapoznać. Warto dokonać takiego uzupełnienia, chociażby z uwagi na resztę czytelników lewica.pl, którzy mogli poczuć się dotknięci dystansem z jakim odniosłem się do wystąpienia Naomi Klein.\nBędąc najwyraźniej przejęta postacią i działalnością Klein, Czytelniczka bezlitośnie wytyka stronniczość i arogancję mojej relacji ze spotkania w PKiN. Musiało zatem minąć kilka dni zanim pozbierałem moje rozbite ego, by odważyć się na odpowiedź. Pozwolę sobie w niej doprecyzować moje stanowisko.\nZacznijmy od meritum. Summa summarum, Klein przedstawia się raczej pozytywnie na tle popularnych autorów ostatniej dekady. Patrząc na to z perspektywy polskiego rynku wydawniczego, zdecydowanie wolę, by „Świadectwo” abpa Dziwisza rywalizowało nakładem raczej z „Doktryną szoku”, niż z „My, naród” Tomasza Lisa. Klein jest wyrazistą krytyczką neoliberalizmu, celnie punktującą najwulgarniejsze oszustwa późnego kapitalizmu. Jest popularyzatorką idei sprzeciwu wobec ideologii uczynienia z ludzi pożywki dla kapitału. Jednak przy okazji jej wizyty, niektóre media, również liberalne, rozpływały się w takich superlatywach pod jej adresem, że absolutnie nie poczuwałem się w obowiązku brać w tym udziału. Tym przecież zajęli się już inni. Rozumiem, że takie słodzenie jej zakrawałoby na heroizm, o ile miałoby miejsce w salonie24, lub innych prawicowych rejonach blogosfery. Na lewica.pl byłoby to po prostu przejawem dość taniego koniunkturalizmu.\nW kwestii Obamy. Klein całkiem słusznie zauważa, że do centrystów należy przesuwanie centrum. Jak do tej pory, ciągle przesuwali je w prawo, przynajmniej jeśli chodzi o ekonomię. Klein, w innych swoich wypowiedziach, podkreślała, że trudności, na jakie natknie się Obama przy realizacji lewicowej polityki, być może odraczanie w nieskończoność najtrudniejszych kroków, skończyć się może wielkim marazmem społecznym w USA. Dlatego należy skupić się nie na cieszeniu się ze zwycięstwa Barracka Obamy, a zastanawianiu się, jak przebudzenie polityczne amerykańskich mas przekształcić w ruch, który miałby szansę stać się realną, zorganizowaną polityczną siłą, wywierającą na niego nacisk podczas trwania jego kadencji. Tymczasem Obama konstruuje swój przyszły gabinet w oparciu twardogłowych, establishmentowych Demokratów, z którymi ciężko będzie wypracować jakikolwiek systemowy postęp. Nie słyszałem, by Klein wypowiadała się na te tematy. Mówiła, że na Obamę musi być wywierany nacisk ze strony zwykłych ludzi, sformułowała to jednak bardzo lakonicznie. A centrum nie przesunie się na lewo samo z siebie.\nRuch alterglobalistyczny traktuję jako symptom choroby systemu, nie jako remedium. Ponieważ kapitalizm jest od początku swego istnienia organizmem zorganizowanym politycznie, można z nim skutecznie walczyć jedynie poprze zdobycie władzy politycznej. Nie istnieją żadne przykłady długofalowej poprawy pozycji klasy pracującej bez wykorzystania tej ścieżki. Jednak alterglobalizm po prostu rezygnuje z tej ścieżki, a nawet otwarcie ją odrzuca. Ruchy antywojenne, prodemokratyczne, ekologiczne są potrzebne, jednak starania o ustanowienie socjalizmu bez postulowania socjalizmu są pozbawione sensu, ponieważ zawsze stoczą się ku pseudo-rozwiązaniom, bliskim światopoglądowi drobnoburżuazyjnemu. Jeśli ktoś w to wątpi, radzę poczytać Różę Luksemburg, np. „Reforma socjalna czy rewolucja”.\nCzytelniczka zastanawia się ,jaką miarę „socjalistyczności” Autor stosuje’. Szczerze mówiąc – najprostszą. Socjalizm oznacza kolektywizację środków produkcji i poddanie ich działania pod demokratyczną kontrolę klasy pracującej. Sądzę, że jeśli dla kogoś taka definicja jest nie do zniesienia, to jej/jego lewicowość jest grubymi nićmi szyta. Poza tym: nie, nie stoję na straży czystości ideologicznej, ani nie specjalizuję się w tropieniu wroga wewnętrznego, w czym celowała inna, do niedawna aktywna lewicowa witryna internetowa. Ja tylko zawsze opowiadam się za większą ilością cukru w cukrze. Trudno za socjalistyczne uznać wystąpienie, w którym ani idea socjalizmu, ani powyższe postulaty się nie pojawiają. A jeżeli Czytelniczce w ogóle nie zależy na socjalizmie, to o co w ogóle to zamieszanie?\nCo do roli politycznej samego spotkania (w sensie polityki bieżącej), można je uznać za raczej korzystne, co nie zwalnia mnie z obowiązku krytyki. Opowiedzenie się przeciw komercjalizacji służby zdrowia może w takich sytuacjach skutkować pozytywnym rezonansem.\nTeraz o nieco mniej merytorycznych uwagach Czytelniczki. Czytelniczka sugeruje, że mój wpis ociekał jadem, jak rozumiem, w stosunku do Naomi Klein. Obawiam się, że trudności w odróżnieniu ironii od jadu, muszą skazywać niektórych na ograniczenie się do zgłębiania encyklopedii, bo już sięgnięcie po pierwszą lepszą gazetę grozi palpitacją serca. Poza tym, doszukiwanie się „wylewania żółci” w pierwszym akapicie mojego wpisu, gdzie piszę o tym, że na spotkaniu było ciasno, zakrawa – delikatnie mówiąc – na przesadę. W takiej sytuacji wiadomo już, że jad musi się sączyć z każdej kropki, jaką postawię.\nNie odniosę się do prób zdyskredytowania naszej organizacji, GPR, określeń typu „ideologiczni puryści rewolucyjni”, bo kontekst ich użycia świadczy raczej o braku wiedzy o działalności GPR i teorii, na jakiej się opiera. Choć, skoro tak jest, sami pewnie nie jesteśmy bez winy.\nNa koniec dwie sprawy. Hucpa oznacza: tupet, arogancję, czasami jakieś bezczelne oszustwo. Wszystko to idealnie pasuje do postawy Bieleckiego. Po drugie, przepraszam, ale nie zamierzam się tłumaczyć z figur retorycznych użytych w tekście, ani z zastosowanej przeze mnie formy publicystycznej. Nie planowałem tego wpisu jako depeszy prasowej.


Szeroki wybór akcesoriów do komputera - Modna Iza\nHome » Sprzedaż » Elektronika, RTV, AGD » Szeroki wybór akcesoriów do komputera\nSprzęt i akcesoria komputerowe oferowane przez nasz sklep internetowy to najlepsze produkty na rynku, objęte odpowiednimi gwarancjami. Na szczególną uwagę naszych klientów zasługuje bardzo szeroki wybór produktów. Nasze akcesoria komputerowe (takie jak dyski twarde, karty graficzne czy sieciowe, pamięci RAM, urządzenia peryferyjne) dopasowane są do wszystkich najpopularniejszych modeli komputerów - również oferowanych w sprzedaży za pośrednictwem naszego sklepu internetowego. Regularnie wprowadzamy na rynek nowe modele urządzeń znanych i renomowanych firm na rynku komputerowym, a przy tym jesteśmy w stanie zaoferować bardzo atrakcyjne (często promocyjne) ceny na niektóre rodzaje urządzeń czy akcesoriów do komputerów. W ostatnim czasie oferujemy coraz więcej tabletów i niewielkich laptopów, na które rośnie zapotrzebowanie wśród naszych klientów w Polsce. Udostępniamy produkty znanych marek, a jednocześnie oferujemy ciekawe i oryginalne modele mniej popularnych producentów na rynku światowym.


GÖTZE & JENSEN SI500K Parownica do ubrań (Steamer) - ceny i opinie w Media Expert\nParownice do ubrań ›\nParownica do ubrań (Steamer) GÖTZE & JENSEN SI500K\nMOC [W] od 1601 do 1900\nDODATKOWE UDERZENIE PARY [g/min] Nie\nAUTOMATYCZNY DOBÓR TEMPERATURY Nie\nPojemność zbiornika na wodę [ml]:\nFunkcja samoczyszczenia, Pionowy wyrzut pary, Regulacja strumienia pary\nGotowa do pracy w zaledwie 45 sekund\nDuży pojemnik na wodę o pojemności, aż 320 ml\nDostępny także w outlecie od 209,00 zł\n279 , 99 zł\nOutlet - od 209,00 zł\nPowód przeceny : Towar po zwrocie. Posiada resztki wody w zbiorniku po przeprowadzonym teście oraz rysy na obudowie.\nPowód przeceny : Towar po zwrocie. Uszkodzone opakowanie. Rysy oraz zabrudzenia na obudowie i pojemniku. Ślady wody w zbiorniku po profesjonalnym teście wodnym.\nUbrania bez zagnieceń\nNależysz do osób, które dostają gorączki na myśl o prasowaniu? Odkładasz czynność na później, a potem zbiera się tyle ubrań, że spędzasz przy zadaniu długie godziny? Nie martw się, mamy dla Ciebie fantastyczne rozwiązanie. Jest to parownica do ubrań GÖTZE & JENSEN SI500K. Teraz wyprasujesz rzeczy bez potrzeby wyciągania deski. Co więcej, sprzęt doskonale sprawdzi się w trakcie różnorodnych wyjazdów i podróży służbowych. Chcesz poznać więcej możliwości tego urządzenia?\nUltradelikatna sucha para\nParownica do ubrań SI500K od firmy GÖTZE & JENSEN to duży krok naprzód, jeśli chodzi o komfort i wygodę. Praca z tym sprzętem nie wymaga stosowania deski do prasowania. Co więcej, skutecznie poradzi sobie z każdym rodzajem tkanin.\nNiewielkie rozmiary sprawiają, że parownica jest niezastąpiona podczas podróży i wyjazdów służbowych. Zabierzesz ją, dokądkolwiek się udasz i zawsze będziesz prezentować się perfekcyjnie. Z parownicą nie musisz także martwić się o uszkodzenia ubrań. Sprzęt wykorzystuje technologię, która zapewnia bezpieczeństwo nawet dla delikatnych tkanin, takich jak jedwab.\nErgonomiczna i intuicyjna obsługa\nParownica wyróżnia się także niezwykle intuicyjną i ergonomiczną obsługą. Dzięki temu szybko i łatwo poradzisz sobie z zadaniem, a więc zyskasz czas dla siebie. Zastosowanie parownicy sprawi, że pozbędziesz się aż 99,9 procent bakterii. Pomaga także usunąć brzydkie zapachy, na przykład z papierosów czy smażonych potraw. W rezultacie w każdych okolicznościach będziesz czuć się świeżo i pewnie. Poradzisz sobie zatem z każdym wyzwaniem.\nW zestawie oprócz parownicy do ubrań GÖTZE & JENSEN SI500K znajdziesz nakładkę szczotkową, zbiornik na wodę oraz instrukcję obsługi z warunkami gwarancji.\nOdłączany zbiornik wody\nInstukcja obsługi w języku polskim\nEwa 11 stycznia 2022\nParownica sprawdza się wspaniale - łatwa w obsłudze, duży zbiornik na wodę, ceramiczna stopa. Bez problemu radzi sobie ze swetrami, kurtkami, myślę, że da też radę z firanami. Polecam!\nHelena 11 stycznia 2022\nJestem bardzo zadowolona z zakupu.. spełniła moje oczekiwania w 100 procentach.\nDaniel 12 października 2021\nJestem mega zaskoczony tym jak świetnie sprawdza się ten produkt, bardzo szybko i sprawnie pomogą w prasowanie, zwłaszcza jeśli ktoś się spieszy i nie ma czasu na rozkładanie deski i używanie żelazka :) Bardzo polecam !\nHenryk 24 listopada 2021\nParownica - OK\nNie byłem specjalnie przekonany do zakupu parownicy (zwolennik żelazka). Jednak duży zbiornik na wodę, dobra szybkość nagrzewania - to przeważyło.\nDanuta 15 grudnia 2021\nSuper produkt, jestem bardzo zadowolona, w moim wieku prasowanie firan, zasłon było masakrą, a teraz nie mam już problemu.\nMariusz 18 grudnia 2021\nBardzo dobry sprzęt, POLECAM!\nPamela 13 listopada 2021\nŁatwe w użyciu i przydatne.\nPaula 7 lipca 2021\nMieszkam już tyle lat poza domem rodzinnym i przez tyle lat nie po drodze było mi kupić deskę do prasowania. Prasowałam zawsze na łóżku czy na stole rzeczy typowo przed wyjściem. Stwierdziłam, że deski jak nie kupiłam tak nie kupię, ale taka parownica może być właśnie dla mnie zbawieniem… i jest ! Jest super, daje radę z męskimi koszulami, szybko się nagrzewa i prasuje daną rzecz. Serdecznie polecam niezdecydowanym - super gadżet ułatwiający życie tym, którym prasowanie ani deska do prasowania nie po drodze :)\nRenata 4 sierpnia 2021\nProdukt bardzo wysokiej jakości, jestem zadowolony z jakości wykonania oraz użytej technologii. Uważam, że jest to bardzo dobry produkt, na pewno polecę go znajomym.\nSylwia 6 lipca 2021\nJestem mega zaskoczona i zadowolona z parownicy. Wszystko działa tak jak powinno i cena jest odpowiednia do jakości. Polecam w 100%.\nInstrukcja obsługi Parownica do ubrań (Steamer) GÖTZE & JENSEN SI500K


Temptation Orange Chocolate - Recenzje tabak - Top25snuff.com\nTabaki Tabaki Dholakia Tobacco pvt Ltd Temptation Orange Chocolate\nTemptation Orange Chocolate Hot\nOdnaleziona pomarańcza :)\nPoprzednicy nie mogli doszukać się aromatu pomarańczy w Dholakii Temptation Orange Chocolate, mam podobny problem, chociaż nie całkiem. Czuję zarówno aromat czekolady jak i pomarańczy, ale całość czasem jest przysłaniana przez ekstremalnie słodką nutę tytoniową. Aromat pomarańczy obecny jest jedynie kilka chwil po zażyciu, jest to taka delikatna słodka nuta, jednak nie mam wątpliwości, że jest to pomarańcza. Następnie czujemy tytoń, by po chwili poczuć tytułową czekoladę. Czekolada jest zdecydowanie najintensywniejszym aromatem, towarzyszy nam dość długo, niestety czasami jej aromat jest przełamywany przez nutę tytoniową. Tytoń w tej tabace jest bardzo słodki, jednocześnie dość hmm "egzotyczny", nie ukrywam że dla mnie połączenie tego tytoniu z aromatami dodatkowymi nie było najlepszym wyborem blenderów Dholakii. Dholakia jest firmą bardzo zacną, ale tym razem będę zmuszony wystawić nieco słabszą ocenę, właśnie ze względu na ten nieco "skarpetkowy" czy "gietkowy" tytoń. Zdecydowanie nie moja bajka. Nie dziwię się, że koledzy narzekali na nikły aromat pomrańczy, jednak chciałbym zauważyć że to miała być tabaka o "smaku" czekolady pomarańczwoej, czekolady z pomrańaczami, moim zdaniem taki właśnie produkt otrzymaliśmy. Na szczęście warstwa tytoniowa nie jest wyczuwalna przy każdym zażyciu i dłużej wyczuwam delikatny aromat czekolady (podobny do Dholakii Swiss Chocolate).\nTabakierka typowa dla serii Temptation, mieści 4 gramy tabaki. Przednia naklejka utrzymana jest w pomarańczowej stylistyce, jest tam zdjęcie kostki czekolady i połówki pomarańczy, Tył to standardowe ostrzeźenia w trzech językach i dane firmy.\nProszek jest brązowy, drobny (tzn. poniżej średniej, wilgotność lekko poniżej średniej. Zapach kupki tabaki jest dość specyficzny.\n-Dla fanów słodkich tabak\n-Jeśli chodzi o aromat czekolady połączonej z pomarańczą to imo lepiej niż w Swiss Chocolate\n-Moim zdaniem tytoń nie komponuje się dobrze z aromatami dodatkowymi\nMaj 13, 2011 (Updated: Marzec 01, 2012)\nKiedy poczęstował mnie nią kolega wiedziałem, że muszę ją nabyć. Wtedy byłem tego pewien, ale to było dawno i teraz wcale ten smak mnie tak nie zachwyca. Jednak przyznaje, ze jest bardzo dobry. Czekolada, lekko słodka – po zażyciu zawsze mam wrażenie, ze nos niemal nią ocieka. Na co dzień się raczej się nie nadaje, a przynajmniej ja traciłem ochotę przy zbyt częstym kontakcie z nią.\nJest jednak pewien problem, ponieważ z informacji na tabakierce wynika, ze jest tu pomarańcza... Ale jej nie ma. Mam jednak wrażenie, że w tabace jest jednak jakiś składnik, który można uznać za pomarańcze... Albo lepiej „wmówić sobie”, o ile sam nie wmówiłem sobie tego ledwo wyczuwalnego składnika. ;)\nTabaki jest niestety trochę mało, ponieważ zaledwie cztery gramy (które kosztowały mnie 6,50zl). Jest jednak mocna i potrzebna jest niewielka ilość, żeby się nią cieszyć.\nSama tabakiera... Czarna z pomarańczowo – brązowa naklejka. Bez zastrzeżeń.\n- dość mocna\n- brak pomarańczy\n- może się znudzić\n- niezbyt tania\nZastanawia mnie dlaczego tak mało osób recenzuje tabaki Dholakii, czy są one tak mało dostępne, czy może tak małej ilości osób smakują? Nie wiem. Zresztą mniejsza o to. Kolejna moja Dholakia. Pierwszy raz miałem okazję spróbować ją jakoś ponad rok temu. Na własność zakupiłem w listopadzie. Tabakierka rozmiaru i kształtu identyczna jak w przypadku Ozony President, czy małego Red Bulla, gorsza wizualnie niż te kanciaste. Te kanciaste były jakieś oryginalniejsze. Na przodzie pomarańczowa ładna naklejeczka z narysowaną połową pomarańczy i kostką czekolady. Niby nic powalającego, ale ładnie to wygląda. W ogóle Dholakia ma całkiem przyjemne dla oka grafiki na tabakierkach. Teraz co tabakierka ukrywa w środku. Brązowa tabaczka, średnio zmielona, średniej wilgotności, bardziej wilgotniejsza niż mniej, ale jednak średnio wilgotna. Lekko szczypie w nos przy zażyciu. Od razu czujemy w nosie aromat czekolady, jest przyjemny, nie jest nachalny. Coś pomiędzy gorzką, a mleczną czekoladą. Pomarańcze czuć jakoś bardzo, bardzo słabo. Gdzieś tam daaaaaaaleeeeko, daaaaaaleeeeko w tle. Czuć oczywiście jak to w przypadku Dholakii, nutę tytoniu w tle. Tabaka przyjemna i z czystym sumieniem polecam ją każdemu. Generalnie polecam wyroby Dholakii, kto ich nie zażywał niech spróbuje, bo bankowo znajdzie coś dla siebie!\n- Bardzo przyjemna czekolada\n- Za mało jej w tabakierce\nOd wieków człowiek zadaje sobie pytanie "jak zrobić tabakę pomarańczową". Najświetlejsze umysły tego świata głowiły się nad tym niebanalnym problemem: Pitagoras, Newton, Chopin, a nawet Antygona i Konrad z III części "Dziadów". Ostatni tak nad tym ubolewał, że wpadł w obłęd - zresztą jak Hamlet, który płakał rozpaczliwie na brak duńskiej pomarańczy. Na całe szczęście, ostatnimi czasy tj. XX w., znaleźli się w końcu śmiałkowie, którym nie straszne powodzie, wichry, chińskie produkty i najazd turystów z Japonii i zaczęli próbować stworzyć to o czym człowiek pierwotny marzył jeszcze za czasów bycia komórką - a należy powiedzieć, że to było bardzo dawno temu...jak nie dawniej. Tych właśnie dzielnych alchemików znamy bardzo dobrze - my współcześni tabaczarze - ale powiedźmy sobie szczerze: Holendrom nie wyszło, Niemcy podchodzili do tego trzy razy, więc nie ma się zbytnio z czego cieszyć. Ostatnio do grona tych dzielnych śmiałków dołączyli Hindusi. Zaopatrzeni w medycynę naturalną, dwa dolary i scyzoryk, i spróbowali podejść do sprawy nieco inaczej - mieszając pomarańczę z czekoladą. Można by śmiało wykrzyknąć "polać im!", bo to dosyć ciekawe zagranie, a i dodatkowo znani są przecież z doskonałej czekoladowej tabaczki. A jak wyszło? Dosyć mizernie bym rzekł. Tabaka z łatwością tsunami przedziera się przez nas nos, tzn. praktycznie nie odczujemy żadnego szczypanie czy gryzienia, ale też nie powala na kolana swoim aromatem, który po samej nazwie powinien się okazać najniezwyklejszym przeżyciem. No cóż, jednak wciąż Dante i jego podróże po piekle muszą wieść w tym prym. W tabace czujemy przede wszystkim coś na wzór czekolady, który oczywiście nie znajduje się na tablicy Mendelejewa oraz coś co nam firma sugeruje, że może być pomarańczą. Nie jest to produkt z cyklu "trzeba mieć", ale choć raz można spróbować, bo produkt jest mimo tych nieścisłości całkiem smaczny. Zapewne sami się przekonacie i wystawicie swoje opinie. Tak czy siak jedyne co tutaj jest pomarańczowe to etykieta. Ładna etykieta.


Dobrze bawić się można w każdej pogodzie! - Gra miejska „Serfuję bezpiecznie” - Fundacja Fundusz Grantowy dla Płocka\nDobrze bawić się można w każdej pogodzie! – Gra miejska „Serfuję bezpiecznie”\nDobrze bawić się można w…\nW minioną sobotę (21 października) odbyła się druga i ostatnia edycja gry miejskiej „Serfuję bezpiecznie”. Uczestnicy bawili się znakomicie – nikogo nie odstraszyła jesienna słota! W tym tygodniu spotkamy się jeszcze z rodzicami i opiekunami. To ostatnia szansa dla dorosłych na udział w wyjątkowej kampanii, nad którą patronat objął Rzecznik Praw Dziecka oraz Mazowiecki Kurator Oświaty.\nGra miejska „Serfuję bezpiecznie” została zorganizowana w ramach prowadzonej przez nas kampanii społecznej. W zabawie tym razem wzięło udział 71 osób, uczniów szkół gimnazjalnych i podstawowych wraz z opiekunami. Łącznie w obu edycjach gry udział wzięło ponad 200 osób! Zależało nam, by dzieci oderwały się od swoich codziennych obowiązków i w kreatywny sposób spędziły wspólnie czas, ucząc się jednocześnie jak bezpiecznie serfować po Internecie. Podczas gry zespoły spacerując po zakątkach Płocka odwiedziły 6 punktów, na których rozwiązywały zadania i różne zagadki, a także poznawały ciekawostki związane z bezpieczeństwem w sieci. Zadania obejmowały naukę pojęć związanych z cyberprzemocą, analizę kwestii związanych z udostępnianiem zdjęć w sieci a także zagrożeń wynikających z uzależnienia od gier online.” Uczestnicy wykazywali się niezwykłą spostrzegawczością i umiejętnością analizy sytuacji a także wiedzą w zakresie zasad obecności w sieci. I to nas niezwykle cieszy, ponieważ widzimy, że nasze działania przynoszą pożądane efekty.\nW ramach kampanii „Serfuję bezpiecznie” zapraszamy rodziców\ni opiekunów do udziału w 4. ostatnich bezpłatnych warsztatach pt. „Bezpieczne dziecko w sieci”. Zajęcia odbędą się 26 i 27 października w godzinach popołudniowych w placówkach: Szkoła Podstawowa nr 15, Szkoła Podstawowa nr 22, Gimnazjum nr 13 oraz Państwowa Szkoła Muzyczna I\ni II stopnia im. Karola Szymanowskiego. Podczas 90 minutowych zajęć wykwalifikowany trener w zakresie cyberprzemocy i cyberprzestępczości opowie o tym jak zadbać o bezpieczeństwo swoich dzieci w sieci.\nZapraszamy do zgłoszenia swojego udziału poprzez kontakt na fanpage kampanii „Serfuję bezpiecznie” lub mailowo pod adresem: serfujebezpiecznie@prownia.\nInformacje dodatkowe o kampanii „Serfuję bezpiecznie” dostępne są na Facebook’owym fanpage kampanii facebook.com/serfujebezpiecznie\nKategoria: Aktualności 25 października 2017


Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900µg x 100 kapsułek | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nSkładniki Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900mcg:\nZawartość składników w jednej kapsułce (zalecana dzienna porcja): witamina B12 (metylokobalamina) – 900mcg (36000% referencyjnej wartości spożycia).\nDziałanie Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900mcg:\nWitamina B12 pomaga obniżać poziom homocysteiny, uczestniczy w jej prawidłowym metabolizmie. Wspomaga produkcję czerwonych krwinek, wspiera prawidłowy proces podziału komórek oraz wspomaga prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Dodatkowo witamina B12 pomaga zmniejszać uczucie znużenia i zmęczenia, wspiera właściwe funkcjonowanie układu odpornościowego oraz utrzymanie prawidłowego metabolizmu energetycznego. Wspomaga również prawidłowe funkcje psychologiczne. W suplemencie diety Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900mcg zastosowano najbardziej aktywną postać witaminy B12, czyli metylokobalaminę. Nie wymaga przekształcania ona w organizmie do formy metylowej. Produkt w postaci kapsułek wegetariańskich (Vcaps®) wyprodukowanych z wody i roślinnej celulozy (HPMC).\nSuplement diety Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900mcg przeznaczony do stosowania w celu uzupełnienia codziennej diety w witaminę B12. Polecany dla wegan i wegetarian.\nSuplement diety nie może być stosowany jako substytut, czyli zamiennik zróżnicowanej diety. Zachowanie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia ma duże znaczenie. Produkt przechowywać w sposób niedostępny dla dzieci, w temperaturze pokojowej. Zaleca się chronić przed działaniem wilgoci i światła. Zastosowane kapsułki posiadają certyfikat „Vegetarian and Vegan Action Society”. Preparat bez barwników, konserwantów i sztucznych, technologicznych dodatków („Clean Label”).\nSposób użycia kapsułek Aliness Witamina B12 Methylcobalamin 900mcg:\nZalecana dzienna porcja: jedna kapsułka. Zaleca się stosować podczas posiłków. Nie przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia.


Tapicerowane łóżko było bardzo wygodne - Madscience\nMeble i wnętrza / By Łukasz\nPrzeprowadziliśmy się z mężem dwa tygodnie temu do naszego nowego mieszkanka. Do tej pory wynajmowaliśmy kawalerkę ale kiedy wzięliśmy ślub postanowiliśmy pozałatwiać wszystkie formalność i kupić sobie mieszkanie. To jest inwestycja w przyszłość, tym bardziej że koszt wynajmu jak się okazało był nie wiele mniejszy od kosztów naszego kredytu. Planujemy także dzieci więc musieliśmy pomyśleć o większym mieszkanku. Kupiliśmy mieszkanie w dobrej okolicy w nowym bloku. Mamy trzy pokoje. Na razie urządziliśmy tylko salon i jesteśmy w trakcie wyboru mebli do sypialni.\nZakupione łóżko było piękne\nDzisiaj oglądaliśmy z mężem łóżka i szafy do sypialni. Nie musimy się spieszyć. Mamy gdzie spać. Zależy nam żeby dokonać dobrego wyboru. Planujemy kupić duże i wygodne łóżko w dobrej cenie. Spodobało nam się kilka łóżek w sklepie internetowym. Jednak poprosiłam męża abyśmy przejechali się do sklepu stacjonarnego bo chciałam je sobie zobaczyć z bliska jak się prezentują i czy są ładnie wykonane. Spodobało nam się nowoczesne łóżko do sypialni tapicerowane. Było idealne. O Takim właśnie marzyłam. Tego łóżka nie widzieliśmy na stronie internetowej i bardzo cieszyłam się, że udało mi się męża przekonać żeby pojechał ze mną do sklepu. Widziałam, że łóżko tapicerowane także mu się spodobało. W sklepie można było od razu dokupić odpowiedni materac. Łóżko było pięknie wykonane. Wszystkie szczegóły były bardzo dokładne. Producent był znany i ceniony w mieście. Poza łózkami wykonywał meble do salony i sypialni a także pokoju dziecięcego. Zdecydowaliśmy się na duże łóżko i dokupiliśmy od razu do tego materac. Transport był gwarantowany przez firmę. Wybraliśmy godziny popołudniowe i musieliśmy dodatkowo dopłacić sto złotych. Już nie mogliśmy się doczekać kiedy łóżko zostanie do nas dostarczone. Kiedy kierowca do nas zadzwonił akurat byliśmy w domu. Kierowca pomógł mężowi wnieść towar. Musieliśmy łóżko samodzielnie złożyć. Instrukcja była bardzo czytelna i dobrze sobie poradziliśmy.\nŁóżko prezentowało się idealnie. pasowało do naszego wnętrza. Było pięknie wykonane i bardzo wygodne. Cieszyłam się, że udało nam się kupić łóżko o którym marzyłam. Na pewno będzie nam się dobrze w nim odpoczywało i spało. Jednak nie wszystkie łóżka były zamieszczone w sklepie internetowym. Gdybyśmy nie zdecydowali się podjechać do sklepu to musielibyśmy kupić coś innego. Wszystkim zaproszonym osobom na parapetówkę spodobało się nasze łóżko. Muszę przyznać, że jest bardzo wygodne i dobrze nam się w nim śpi.


Pod zarzutem powiązań z najgroźniejszym gangiem kamorry policja aresztowała znanego przedsiębiorcę Giuseppe Mandarę, nazywanego "królem serów". Jego firma eksportuje mozzarellę i inne produkty na cały świat.\nNa rynek w całych Włoszech i w innych krajach firma wysyła 200 kwintali mozzarelli dziennie. Śledztwo ujawniło nie tylko bezpośrednie powiązania właściciela firmy z potężnym gangiem Casalesi, ale także całą serię oszustw w produkcji i sprzedaży serów. I tak na przykład okazało się, że z certyfikatem najwyższej jakości sprzedawano sery cenionego gatunku Provolone, które nie spełniały tych warunków. Podobne zarzuty dotyczą także wytwarzania znanej mozzarelli, która wbrew etykietom nie była produkowana z najwyższej jakości mleka.


Ruch drgający - Sciaga.pl\ncechy ruchu drgającego Drgania wymuszone drganie Dyfrakcja Dyfrakcja fali Fala kulista Fala płaska fale dwuwymiarowe Fale harmoniczne fale jednowymiarowe\nRuch drgający jako źródło fal mechanicznych\nFala mechaniczna jest to zaburzenie rozchodzące się w ośrodku sprężystym i przenoszące energię bez przenoszenia masy. Zaburzenie to polega na ruchu drgającym cząsteczek ośrodka spowodowanym przez ciało drgające będące źródłem fali. Jeżeli cząsteczki ośrodka drgają w kierunku rozchodzenia się fali,to falę taką nazywamy falą podłużną . Gdy cząsteczki ośrodka drgają w kierunku prostopadłym do kierunku rozchodzenia się fali, to taką falę nazywamy falą poprzeczną .\nPojęcia i wielkości fizyczne opisujące falę\nŹródło fali Fale mechaniczne nie powstają w próżni. Źródłem fali jest drgające ciało przekazujące swoje drgania cząsteczkom ośrodka, w którym się znajduje, dzięki czemu fala może się rozprzestrzeniać. Powierzchnia falowa Powierzchnia falowa to zbiór punktów, w których znajdują się cząsteczki ośrodka będące w tej samej fazie ruchu. Fala płaska Fala kulista Gdy powierzchnia falowa jest płaska, mówimy, że fala jest płaska,a gdy jest w kształcie sfery –...\nRuch drgający – ruch, np. kulki zachodzącej tam i z powrotem po tym samym torze, a także powtarzający się w różnych odstępach czasu. Drgania gasnące – ruch kulki tam i z powrotem, który po pewnym czasie ustaje. (Wynikiem tego jest opór...\nDrgania i rozchodzenie się fal mechanicznych\nREGUŁKI: Drgania gasnące-drgania zanikające, czyli drgania o malejącej w czasie amplitudzie Drgania niegasnące- drgania których amplituda w miarę upływu czasu nie zmienia swojej wartości. Ruch Drgający – ruch polegający na okresowych zmianach...\nFale mechaniczne (ruch drgający, fale harmoniczne itp.)\nRuch drgający: Jeżeli punkt materialny porusza się ruchem okresowym ( powtarza się w regularnych odstępach czasu ) tam i z powrotem po tej samej drodze, to taki ruch nazywamy drgającym ( wibracyjny, oscylacyjny ) Prosty oscylator harmoniczny:...\nRUCH DRGAJĄCY - jest to ruch, przez który ciało pod wpływem działającej siły drga. Wielkości opisujące ruch drgający to: - amplituda - maksymalne wychylenie z położenia równowagi - częstotliwość - liczba drgań w 1 sekundzie - okres drgań -...\nSprawozdanie Temat : Wyznaczanie przyśpieszenia ziemskiego za pomocą wahadła matematycznego. Wstęp Teoretyczny W fizyce dla ułatwienia teoretycznych rozwiązań, posługujemy się uproszczonymi modelami rzeczywistych obiektów. Takim...\nDrgania Aby scharakteryzować ruch drgający podajemy AMPLITUDĘ I OKRES lub CZĘSTOTLIWOŚĆ. Amplituda ? największe wychylenie z położenia równowagi Okres ? czas jednego pełnego drgania (4 amplitudy) Częstotliwość ? liczba drgań w jednej...


Piano White Go! gra hack | Funktioniert wirklich?\nYou are here: Home / Dev Blog / Gamehacks_PL / Piano White Go! gra hack\nGrasz w Piano White Go! i chcesz uzyskać szybką przewagę? Właśnie dlatego społeczność Irontidesa ma Piano White Go!. Hack rozwinięty. Wystarczy kilka kliknięć, aby załadować dowolną ilość zasobów bezpośrednio do aplikacji z tym generatorem. Jako eksperci w hackach i cheatach do wszelkiego rodzaju gier mobilnych, gwarantujemy Ci absolutne bezpieczeństwo – inni gracze w Piano White Go! nie zauważą nic o tym. Więc przekaż nasz generator tylko swoim najlepszym przyjaciołom, aby nie wiedziało o tym zbyt wielu graczy Piano White Go!.\nAby użyćPiano White Go! Hack musisz tylko wpisać swoją nazwę użytkownika i wykonać małe zadanie. Używaj go tak długo, jak długo działa! (Aktualizacja na temat 24/04/2019)\nKliknij, aby uzyskać darmowe zasoby w Piano White Go!\nIrontides Game Hack Generator – prawdziwy klasyk, który po prostu działa! To sprawi, że zostaniesz zwycięzcą w Piano White Go! – AWESOME!\nTo zajmuje trochę czasu, ponieważ muszę wypełnić małe zadanie, ale potem zasoby są natychmiast w Piano White Go!.\nDzielenie się na własne ryzyko. Im więcej z tego Piano White Go! Hack wie, im krótszy będzie trwał.\nGry mobilne, czy to na iOS czy Android, mogą być świetną zabawą. Przede wszystkim odtwarzacz nie jest związany z domowym komputerem lub siecią energetyczną, ponieważ smartfony są urządzeniami mobilnymi. Z tego powodu takie gry nazywane są również grami mobilnymi. Grafika może być dość przekonująca, a rozgrywka bardzo ekscytująca. Ale wiele gier kosztuje, albo w sklepie, albo po prostu w grze. Szczególnie ten ostatni denerwuje wielu graczy, ponieważ zasoby ingame są bardzo ważne dla przebiegu gry i są pilnie potrzebne. Ale nikt nie musi kupować zasobów, ponieważ istnieje Piano White Go! Generator.\nFunkcjonalność Piano White Go! mięso mielone\nPiano White Go! Hack jest narzędziem dla graczy, które umożliwia generowanie zasobów do gry w sposób przyjazny dla użytkownika i prosty. Gracze mogą grać w grze szybko i łatwo i na mistrzowskich poziomach bez konieczności wydawania prawdziwych pieniędzy. Zaawansowany hack może być używany przez graczy na co dzień. Zasoby dla Piano White Go! App można uzyskać ponownie i ponownie, tak często, jak chcesz. Ilości można ograniczyć, aby uniknąć wydawania nieskończonej ilości zasobów.\nWiele aplikacji ogranicza się do systemów iOS lub Android Piano White Go!. Hackerzy nie muszą się martwić, ponieważ hack działa dobrze w obu systemach operacyjnych. Nie ma znaczenia, czy grasz na smartfonie Apple lub Android, czy na tablecie odpowiedniego producenta. Nasza Piano White Go! Generator jest regularnie testowany na wszystkich głównych platformach i urządzeniach w celu zapewnienia właściwej kompatybilności na urządzeniach. Oznacza to, że nasz hack będzie nadal działać, nawet jeśli system operacyjny został zmodernizowany. W rezultacie, zasoby Piano White Go! nie powinny zostać utracone, ale nadal znajdować się w grze.\nZnaczące zalety Piano White Go! hack\nPiano White Go! Generator nie jest konwencjonalnym oszustwem. Działa na urządzeniach z systemem iOS i Android, niezależnie od tego, czy jest to nowy czy stary system operacyjny, nie ma znaczenia. Generator internetowy jest darmowy i łatwy w użyciu. Gracze nie muszą wydawać ciężko zarobionych pieniędzy, aby być dalej w grze. Ponieważ twórcy gier są często inteligentni i wiążą rozgrywkę z wykorzystaniem zasobów w grze. Bez nich gra nie może być rozgrywana po chwili. Dzięki naszej zoptymalizowanej Generator, możliwe jest uzyskanie zasobów w kilka sekund, bez większego wysiłku i czasu oczekiwania. Z naszymi serwerami proxy jest to całkiem bezpieczne i nikt nie może go śledzić. Bez pobierania plików i oprogramowania, jak APK, odtwarzacz jest po bezpiecznej stronie.\nCLICK HERE FOR Piano White Go! hack\nPiano White Go! Hack będzie działać\nOferowane przez nas Piano White Go! cheaty są gwarantowane do pracy i zasoby, na których chcesz wylądujecie Piano White Go!. App. Zasoby te nie różnią się od komercyjnych zasobów w grze i mogą być wykorzystywane w ten sam sposób. Dzięki licznym kodowaniom i naszym standardom bezpieczeństwa, gwarantujemy, że gracz pozostaje niewykryty podczas korzystania z generatora i może bezpiecznie korzystać z zasobów. Nasz hack również pozostaje niewykryty, więc twórcy gier nie mogą znaleźć naszego narzędzia, a ban nie jest możliwy. Dzięki temu generator może być używany bez wahania.\nNasza gra online Piano White Go! Hack jest dostępny 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. W związku z tym nie ma ograniczeń czasowych. Generator jest dostępny dla wszystkich graczy, więc może być również używany w środku nocy podczas sesji gry. Nie ma idealnej gwarancji, ale przy 99% czasie sprawności nasz serwis jest bardzo dobry. Często te małe awarie są związane z problemami z hostem lub odległością do urządzenia końcowego. Dzięki zaawansowanym i dobrym programom anty-hackingowym oraz DDOS-Protector, atak na nasze struktury jest raczej mało prawdopodobny. Bezpieczeństwo jest dla nas bardzo ważne. Czas przetwarzania może być nieco dłuższy tylko w przypadku dużego zapotrzebowania, ponieważ nasze serwery również mają ograniczoną moc obliczeniową. Niemniej jednak każdy może korzystać z Piano White Go! i odbierać swoje zasoby.\nJak już wspomniano, przywiązujemy wielką wagę do bezpieczeństwa. Przede wszystkim użytkownicy uzyskują dostęp do naszego serwisu poprzez stronę https, czyli przy użyciu najnowszego standardu protokołu. Przesyłane informacje są chronione i szyfrowane. Użytkownicy nie muszą się martwić o wirusy i złośliwe oprogramowanie, aby zapewnić, że nasze serwery są wyposażone w najnowsze programy antywirusowe. Dane konta i inne dane użytkownika są również niewidoczne dla hakerów, ponieważ są one chronione przez serwer proxy i pozostają anonimowe. Z powodu brakującej Piano White Go! gra Hack Download, dane do pobrania nie są przesyłane, więc użytkownik pozostaje niewykryty.\nNasze Piano White Go! cheaty są proste i nieskomplikowane, a także strona jest przyjazna dla użytkownika i łatwa do zrozumienia. Dzięki temu każdy gracz może korzystać z serwisu. Nie ma potrzeby używania specjalnych cheatów lub kodów, ani długotrwałego procesu generowania zasobów. Bez pobierania hack’a, bez APK hack’a, wszystko przebiega przez nasz bezpieczny serwis. Interfejs jest bardzo prosty i ma zastosowanie w różnych grach. Gracze mogą uzyskać dostęp do bramy dla prawie nieograniczonych zasobów. Wystarczy wprowadzić tylko identyfikator użytkownika w grze i żądaną liczbę zasobów dla Piano White Go! App.\nNasz serwis jest regularnie sprawdzany pod kątem błędów i problemów, a następnie wielokrotnie aktualizowany. Nasza Piano White Go! Hack nigdy więc nie jest przestarzały lub nie działa. Nasi użytkownicy mogą polegać na serwisie do pracy. Jeśli jednak nie działa, użytkownik zostanie o tym poinformowany. Nasz hack dla Piano White Go! Gra jest całkowicie darmowa dla użytkowników. Więc nie ma naprawdę pieniędzy do zapłacenia, nie ma ingame i nie dla naszych usług. Zmiany po stronie programistów zazwyczaj nie stanowią dla nas problemu, ponieważ zmieniamy nasz system z i Piano White Go! Generator jest nadal użyteczny.\nKonieczność zakupu zasobów w grze jest wspaniałym sposobem, aby gra była zabawna, zwłaszcza jeśli zasoby są bardzo drogie. Dzięki naszemu serwisowi oferujemy również niezakłóconą rozgrywkę. Poziomy mogą być opanowane, bitwy mogą być wygrane, a czas gry może być wydłużony. Jeśli pominięto koszty gry, pominięto również spoiler zabawy. Nasza Piano White Go! Generator nie ma na celu bezpośrednich hacków w grze, a jedynie umożliwia dostęp do zasobów. To, co gracz robi z tymi zasobami pozostawia się graczowi w końcu.\nhttps://irontides.com/wp-content/uploads/2018/08/Iron-Tides.png 0 0 julius https://irontides.com/wp-content/uploads/2018/08/Iron-Tides.png julius2018-12-06 08:28:212018-12-06 08:28:21Piano White Go! gra hack


• Santin - obniżki -20%\nrzemień naszyjniki santin\nnaszyjniki santin wnętrze\nOwocowy duet w bieli. Santin ceramika wyjątkowy prezent. Komplet 2 ceramicznych niepowtarzalnych kolorystycznie owoców dekoracyjnych, biel z delikatnymi czarnymi kropeczkami78,00 zł Podstawka ceramiczna w zieleni. Santin ceramika. Prosta w formie, ręcznie wykonana podstawka ceramiczna z oryginalnymi rytowanymi wzorami na powierzchni, 625 g58,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEŚwiecznik płomienie. Santin ceramika. Unikatowy, elegancki świecznik wykonany ręcznie z jasnej gliny pokrytej metalicznym szkliwem, Ramion, 9,540,00 zł -15%Patera nimfa morska. Ceramika santin wyjątkowy prezent. Z dekoracyjnymi dekorami, Atutem patery jest niecodzienna, efektowna kolorystyka, i bezbarwnym szkliwem, 1,061 kg, Unikatowa119,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEKaktus iv - stojak na biżuterię. Ceramika santin. Wymiary: wys, 19,5 cm; szer, (z elementami metalowymi), 7,5, 12 cm; dług, Elementów metalowych, 4,5 cm, Kolorystyka64,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEKaktus iv - stojak na biżuterię. Santin ceramika. 16,5 cm; szer, 10,5 cm; dług, 2 cm (większość; tylko kilka ma 1 cm); średnica podstawy, 4 cm52,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik moc kolorów. Santin naszyjniki pod choinkę prezenty. Piękna kolorystyka uniwersalna do wielu stylizacji, Wymiary: elementy metalowe, 3 cm, Doskonały na prezent46,00 zł\n55,00 zł Świecznik kwiat iii. Ceramika santin prezent na święta. Kielich kwiatu (część górna na tea, light) ma różnorodną kolorystykę, zielonym, 12 cm70,00 zł\nBŁYSKAWICZNIERomantyczna kwiatowa kolia. Naszyjniki santin. Średnica kwiatków ok, 3 cm; całkowita długość naszyjnika w pozycji wiszącej, 15 cm44,00 zł\n52,00 zł -15%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENiebieski kwiatowy naszyjnik. Naszyjniki santin. Kwiatki mają dodatkowo ozdobne środki w postaci posrebrzanych kuleczek, Średnica kwiatków 2, 14,5 cm44,00 zł\n52,00 zł -15%Patera oko opatrzności bożej. Santin ceramika. Oko opatrzności (wszechwidzące oko boga), Dodatkowym atutem patery jest efektowna kolorystyka, 28 cm; waga, 857 g85,00 zł\n100,00 zł -15%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik „soczysta czerwień w metalicznej oprawie. Naszyjniki santin. Z metalowymi ozdobami, Koła w pięknej czerwieni, element centralny dodatkowo z ażurowym wzorem, 1,5 cm44,00 zł\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik kolory lata. Santin naszyjniki wyjątkowe. 31 cm), średnica 3 cm, kółka ceramiczne, 2 cm42,00 zł\n50,00 zł -15%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEWisior odcienie pomarańczy. Naszyjniki santin. Dodatkową ozdobą wisiora są wkomponowane elementy metalowe, 9 cm; średnica elementów, 4 do 4,4 cm34,00 zł\n40,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik afrykańskie rytmy. Santin naszyjniki. Unikatowy naszyjnik na każdą okazję, Wymiary: średnica elementów ok, 1cm; długość38,00 zł\n45,00 zł -17%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik wakacyjne muszelki. Naszyjniki santin. Delikatny, efektowny naszyjnik wykonany z ręcznie formowanych elementów ceramicznych z subletnymi rytowaniami35,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEWisior zatopiona pomarańcza. Santin wisiorki. Całość zapleciona na rzemieniu z dowolnie regulowaną długością36,00 zł\n43,00 zł -15%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEWisior arabska piękność. Santin wisiorki. Wymiary wisiora: 6 x 5,5 cm, Wisior zawieszony jest na rzemieniu z dowolnie regulowaną długością39,00 zł\n46,00 zł -17%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEWisior liść palmowy. Wisiorki santin. Kolorystyka to piękne odcienie zieleni, Wymiary maksymalne wisiora: 7 x 7 cm, Wisior zawieszony jest na rzemieniu35,00 zł\n42,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik czerwona kulka. Naszyjniki santin świąteczne. Średnica kulki: 2,7 cm, Długość łańcuszka, 40 cm (w pozycji wiszącej 6 cm do regulacji)31,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEWisior mix kształtów v. Wisiorki santin. Wisior zawieszony jest na podwójnych ozdobnych rzemieniach z dowolnie regulowaną długością38,00 zł\n45,00 zł -15%Naszyjnik niebieskie kosteczki z metalem. Naszyjniki santin. Dodatkową i niepowtarzalną dekoracją naszyjnika są wkomponowane elementy metalowe, 11 cm44,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEWisior wiatraczek - oryginalny prezent. Santin wisiorki. Efektowny, lekki ręcznie wykonany ceramiczny wisior przyciągający uwagę ciekawym kształtem33,00 zł\n39,00 zł -15%Jabłko dekoracyjne metaliczne. Ceramika santin. Oryginalne, ręcznie wykonane ceramiczne jabłko poszkliwione w kolorze metalicznego złota, 9 cm33,00 zł\n-17%Jabłko dekoracyjne złote. Ceramika santin. Oryginalne, ręcznie wykonane ceramiczne jabłko w pięknym, lekko zgaszonym kolorze złota25,00 zł\n30,00 zł Bałałajka. Ceramika santin pod choinkę prezent. Ręcznie wykonana ceramiczna z misternymi detalami i metalowymi elementami, Wymiary: długość, 1 cm210,00 zł Gitara rokowa. Santin ceramika święta. Ręcznie wykonana gitara ceramiczna w rockowym stylu, zdobiona szkliwami dekoracyjnymi, 381 g, Polecam serdecznie215,00 zł -15%Wisior urok fioletu. Santin wisiorki świąteczne prezenty. Atrakcyjność wisiora podkreślają dodatkowo metalowe ozdoby, 9,5 cm; średnica, 3,5, 5 cm34,00 zł\nSkrzypce. Ceramika santin pod choinkę. Ręcznie wykonane ceramiczne zdobione szkliwami dekoracyjnymi, 27 cm, szerokość220,00 zł Gitara rokowa ii. Ceramika santin świąteczny prezent. Ręcznie wykonana gitara ceramiczna zdobiona szkliwami dekoracyjnymi, 29 cm, szerokość: 9,5, 1 cm, waga, 405 g215,00 zł -17%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik zieleń malachitowa. Naszyjniki santin. Wymiary: średnica, elementy ceramiczne 2,5, 3 cm; elementy stalowe, Oryginalny, doskonały na prezent40,00 zł\n48,00 zł -16%Naszyjnik „mix kształtów”. Naszyjniki santin. Z metalowymi ozdobami, Wymiary: elementy ceramiczne, od 2 x1,5 cm do 4 x 3 cm; metalowe ozdoby ok38,00 zł\nBŁYSKAWICZNIEWisior mix kształtów ii. Santin wisiorki. Ręcznie wykonany ceramiczny wisior o unikatowym geometrycznym kształcie, 36 cm, 4 x 5 cm; długość32,00 zł\n38,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik fantazja z nutą surowości. Naszyjniki santin. Każdy z elementów ma wyrytowany unikatowy wzór (obustronnie), 3,5 cm; szerokość36,00 zł\n43,00 zł -16%Anioł wytworny turkusowo-niebieski. Ceramika santin. Oryginalny, ręcznie uformowany ceramiczny anioł stojący, 30,7 cm; podstawa, 11,5 cm74,00 zł\n88,00 zł -15%Misa pajęczyna. Santin ceramika prezent. Unikatowa, ręcznie wykonana ceramiczna misa z ozdobnymi wycięciami w górnej części, 4,5, 879g110,00 zł\n-16%Rzeźba „orientalne kolumienki”. Santin ceramika. Turkusowym), Środki w kolorze ciemnego, metalicznego złota, Paluszki lub wazon na kwiaty, 8,5 cm; waga, 688 g80,00 zł\n95,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik „koralowy”. Santin naszyjniki. Całość na ozdobnym sznurku do biżuterii z dowolnie regulowaną długością, 23 cm42,00 zł\n50,00 zł -15%Lampa „piękno natury”. Santin ceramika. Ręcznie wykonana ceramiczna lampa o unikatowej powierzchni, 27 cm, Podstawa lampy podklejona korkiem68,00 zł\n80,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik kolory maroka iv - wyjątkowy prezent. Santin naszyjniki. Kolorowy i bardzo efektowny naszyjnik na każdą okazję, Długość jednego ramienia obroży46,00 zł\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik łezki. Santin naszyjniki oryginalne prezenty. Łezki mają jednostronnie wyrytowany wzór pokryty szkliwem różowym efektowym i czarnym, 14 cm37,00 zł\n44,00 zł -15%Nowoczesny wazon lub świecznik. Ceramika santin. Grafitowe, Wazon może być również wykorzystany jako oryginalny świecznik, 28,7 cm; waga, 1,825 kg170,00 zł\n-15%Pomysłowy świecznik lub wazon. Świeczniki santin. Szklane rurki z dekoracyjnymi kamyczkami wystarczy napełnić oliwą zapachową170,00 zł\n200,00 zł -15%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik świątynia majów. Naszyjniki santin. Oryginalny naszyjnik wykonany z ręcznie formowanego elementu ceramicznego o wymiarach, 3,9 x 4,5cm, 20,6 cm34,00 zł\n-15%Świecznik dłoń przeznaczenia. Santin świeczniki. Czarno, brunatne, Wymiary: wysokość palców dłoni: 6, 8,5 cm; podstawa 10 cm; waga, 276 g, light51,00 zł\n60,00 zł -16%Naszyjnik kolory maroka iii. Santin naszyjniki. Ożywiający, letni naszyjnik na każdą okazję, 13,3 cm; grubość, 3 mm, Delikatny, efektowny46,00 zł\n-16%Czerwono - srebrna kolia. Naszyjniki santin wyjątkowy. Oryginalny naszyjnik na każdą okazję, Długość części dekoracyjnej, 20 cm38,00 zł\n45,00 zł -16%⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIENaszyjnik kolory maroka. Naszyjniki santin święta. Ciekawa kombinacja ceramiki ze stalą szlachetną, 13 cm; rozpiętość pomiędzy ramionami42,00 zł