The Witch Hunter. Łowczyni [Virginia Boecker] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00332 005158 19015548 na godz. na dobę w sumie\nThe Witch Hunter. Łowczyni - ebook/epub\nAutor: Virginia Boecker Liczba stron:\nISBN: 978-83-7686-453-2 Data wydania: 2016-10-03\n'Elizabeth Grey służy w doborowej jednostce królewskich łowców czarownic. Wraz z kolegami całe życie poświęciła wyplenieniu z Anglii wszelkich przejawów magii, której uprawianie zakazane jest na mocy prawa. W tajemniczych okolicznościach jednak, sama Elizabeth zostaje oskarżona o posługiwanie się czarami, aresztowana i skazana na śmierć na stosie. Jej wybawicielem okazuje się człowiek, którego uważała za swojego najbardziej zaciętego wroga,- Nicholas Perevil, najpotężniejszy mag w królestwie. Czarownik składa jej propozycję – uratuje dziewczynę, jeśli ona w zamian pomoże zdjąć ciążącą na nim klątwę.\nProblemem jest jednak przeszłość Elizabeth – byłej łowczyni czarownic – o której nowi towarzysze nie mają pojęcia. Jeżeli się dowiedzą, stos może się okazać najmniejszym z jej problemów. Próbująca znaleźć ratunek w magicznym świecie wiedźm, duchów i piratów oraz pewnego szalenie przystojnego uzdrowiciela, dziewczyna będzie musiała poważnie się zastanowić nad znaczeniem przyjaźni i wrogości, miłości i nienawiści, oraz dobra i zła.'\nTytuł oryginału: The Witch HunterRedakcja: Barbara Syczewska-Olszewska Korekta: Kinga Szafruga Skład i łamanie: EKART Projekt okładki:Jacket art by Emily Scott/Gem Photo Jacket design by kid-ethic.com Jacket © 2015 Hachette Book Group, Inc.The Witch Hunter by Virginia Boecker. Copyright © 2015 by Virginia Boecker. By arrangement with the author. All rights reserved. Map art © 2015 by Dave E. Philips Stigma design based on art by Tricia Buchanan-Benson Stigma design © Virginia Boecker Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. JawnaISBN 978-83-7686-453-2Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna ul. Kazimierzowska 52 lok. 104 02-546 Warszawawww.wydawnictwo-jaguar.pl youtube.com/wydawnictwojaguar instagram.com/wydawnictwojaguar facebook.com/wydawnictwojaguar snapchat: jaguar_ksiazkiWydanie pierwsze w wersji e-book Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16Rozdział 17Rozdział 18Rozdział 19Rozdział 20Rozdział 21Rozdział 22Rozdział 23Rozdział 24Rozdział 25Rozdział 26Rozdział 27Rozdział 28Rozdział 29Rozdział 30PrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nROZDZIAŁ 1Stoję na skraju zatłoczonego placu i obserwuję katów, którzy właśnie zabierają się do pracy. Dwaj mężczyźni – ubrani w szkarłatne płaszcze cechowe, z dłońmi ukrytymi w osmalonych rękawicach skórzanych – wspinają się na stopnie z przeciwnych stron drewnianego rusztowania. W wysoko uniesionych rękach trzymają sypiące iskrami pochodnie. Na szczycie stosu stoją cztery wiedźmy i trzech czarowników. Skazańcy, przykuci łańcuchami do grubego pala, z zaciętymi minami wpatrują się w tłum. Wokół ich stóp spoczywają wiązki chrustu. Nie wiem, czym dokładnie zawinili, nie ja ich pojmałam. Mam za to pewność, że z ust magów nie padnie nawet jedno słowo przeprosin. Nie pojawią się w ostatniej chwili żadne błagania o litość, nie usłyszymy solennych wyznań skruchy. Piątka skazańców milczy, nawet kiedy kaci przykładają już żagwie do drewien i pod ołowiane niebo strzelają pierwsze płomienie. Wiem, że będą trwać w uporczywym milczeniu aż do samego końca. Nie zawsze tak było. Jednak im szersze kręgi zatacza bunt reformistów, tym bardziej aroganccy stają się oni sami. Caleb czeka z mojej prawej strony, dzieli nas może pięć osób. Mrużąc oczy, wpatruje się w ogień. Usta zaciska w wąską kreskę, lekko marszczy czoło. Nie potrafię odgadnąć, co wyraża jego mina. Może jest smutny? Choć równie dobrze może być znudzony. Albo grać sam ze sobą w wyobraźni w kółko i krzyżyk. Tak trudno go rozgryźć. Nawet ja mam z tym poważne problemy, a nikt przecież nie zna go dłużej ode mnie. Ruszymy do akcji niebawem, zanim rozgorzeją protesty. Już w tej chwili słyszę szemrania i tupanie niezadowolonych, jeden czy dwa okrzyki członków rodzin skazańców. Gapie wymachują kijami, wyciągają z zanadrza kamienie. Wreszcie dostrzegam znak: ukradkowe pociągnięcie za kosmyk ciemnoblond włosów, po czym dłoń Caleba wędruje powoli do kieszeni. Nadeszła pora. Kiedy wybucha harmider, jestem już w połowie drogi przez plac. Ktoś gwałtownie popycha mnie od tyłu, zaraz potem zderza się ze mną ktoś inny. Potykam się, zataczam naprzód i wpadam na stojącego przed mną mężczyznę. – Uważaj, ty…! – Obraca się gwałtownie na pięcie, lecz na mój widok spojrzenie mu łagodnieje. – Przepraszam, panienko. Nie zauważyłem cię i… – Urywa, przypatrując mi się uważniej. – Wielkie nieba! Przecież jesteś jeszcze dzieckiem. Nie powinnaś się tu kręcić. Lepiej zmykaj do domu. Nie trzeba, żebyś to oglądała. Kiwam głową i cofam się. Nieznajomy nie pomylił się co do jednego. Nie muszę tego oglądać. Muszę za to zrobić coś innego. Wychodzę za Calebem na szeroką, wyłożoną kocimi łbami aleję, po czym skręcamy w labirynt tonących w błocie wąskich uliczek. Mijamy szeregi niskich domków z ciemnego drewna, których spadziste dachy niemal stykają się ze sobą, ocieniając kolejny zaułek. Idziemy żwawym krokiem: przemierzamy Cow Lane, wpadamy w prawo w Pheasant Court, odbijamy w lewo ku Goose Alley. W tej okolicy wszystkie uliczki noszą takie zabawne nazwy. Na pobliskim Smithfield Square handlowano kiedyś mięsem spędzanych ze wsi zwierząt. Teraz odbywają się na nim jatki zupełnie innego rodzaju. Alejki są wyludnione, jak zwykle w dzień kaźni. Ci, którzy nie oglądają egzekucji, demonstrują przeciwko niej pod pałacem Ravenscourt bądź siedzą w jednej z tawern dzielnicy Upminster, usiłując zapomnieć o stosach. Próba aresztowania jest w takim momencie wyjątkowo niebezpiecznym przedsięwzięciem. Ryzykujemy spotkanie ze wściekłym tłumem, ryzykujemy, że nas odkryją. Gdybyśmy mieli pojmać szeregową wiedźmę, zapewne odłożylibyśmy akcję na jutro. Ale nie idziemy po zwykłą wiedźmę. Caleb wciąga mnie w pustą bramę. – Gotowa? – Oczywiście – odpowiadam z uśmiechem. – W takim razie przygotujmy zabawki. – On również się uśmiecha. Szeroko. Wyciągam miecz spod płaszcza. Caleb kiwa głową z uznaniem. – A teraz słuchaj uważnie. Gwardziści czekają na nas na Pheasant. Na wszelki wypadek wysłałem też Marcusa na Goose, a Linus zabezpiecza Cow. – Milknie na moment. – Boże, te nazwy są takie durne1. Tłumię śmiech. – Racja. Nie będziemy potrzebowali pomocy. Poradzę sobie. – Nie wątpię. – Caleb sięga do kieszeni i wyjmuje z niej koronę. Bierze monetę w dwa palce i unosi ją na wysokość moich oczu. – Czyli umawiamy się jak zwykle? Prycham. – Chciałbyś. Podejrzanych jest pięć razy więcej niż zazwyczaj, więc i nagroda powinna być pięciokrotnie wyższa. Poza tym to przecież nekromanci. Pojawi się więc z pewnością jakiś nieumarły, będą litry krwi, sterty kości… W zaokrągleniu wychodzi mi co najmniej suweren, dusigroszu. Caleb wybucha krótkim śmiechem. – Zawsze potrafiłaś się targować, Grey. Zgoda. Powiedzmy więc, że dwa suwereny i kolejka w tawernie po wszystkim. Umowa stoi? – Stoi. – Podaję mu rękę, lecz zamiast ją uścisnąć, Caleb całuje mnie w dłoń. Co on wyprawia? W moim brzuchu dzieją się jakieś cuda, czuję, jak policzki zalewa mi fala gorąca. Caleb tego jednak nie zauważa. Wsuwa monetę z powrotem do kieszeni i dobywa zza pasa sztylet. Podrzuca go w powietrze i zręcznie chwyta. – Dobra. Do roboty. Nekromanci sami się nie aresztują. Skradamy się pod ścianami budynków, błoto cicho chlupie nam pod nogami. Wreszcie znajdujemy właściwy adres. Z pozoru dom nie wyróżnia się niczym – ot, stara rudera: pobielone ściany, zaokrąglone u góry drewniane drzwi, z których obłazi płatami czerwona farba. Pozory wszak mylą. To, co czeka nas w środku, czyni dom wyjątkowym. Czuję znajomy skurcz żołądka. Przed aresztowaniem zawsze ogarnia mnie specyficzna mieszanina ekscytacji, podenerwowania i lęku. – Ja kopnę, ty wchodzisz pierwsza – decyduje Caleb. – Poprowadzisz. To twoje aresztowanie. Pamiętaj, miecz wyciągasz od razu i unosisz ostrze. Nie opuszczaj go nawet na sekundę. I jak najszybciej odczytaj treść nakazu. – Wiem, wiem. – Naprawdę nie rozumiem, dlaczego mi to wszystko tłumaczy. – Nie jestem żółtodziobem. – Nie jesteś – Caleb kiwa głową – ale to szczególne aresztowanie. Podejrzani są wyjątkowi. Po prostu wchodzimy i wychodzimy. Bez zbędnych fajerwerków i szaleństw. I tym razem nie chcę żadnej wpadki, dobra? Rozumiesz chyba, że nie mogę cię dłużej tłumaczyć. – Jasne. – Unoszę miecz, rękojeść ślizga mi się w spoconych dłoniach. Wycieram je szybko w spodnie. Caleb bierze zamach nogą i mocno kopie w drzwi. Wpada do środka, a ja za nim. Wewnątrz zastaję piątkę nekromantów. Stoją w kręgu, pochyleni nad urządzonym pośrodku izby paleniskiem. Nad ogniem wisi sporych rozmiarów kocioł, z którego bije cuchnący różowawy dym. Magowie mają na sobie długie, znoszone brązowe płaszcze. Ich twarze nikną pod obszernymi kapturami. Śpiewają jakąś monotonną, zawodzącą pieśń. W dłoniach trzymają długie kości: albo kości ramienne, albo piszczele bardzo niskich osób. Potrząsają nimi miarowo niczym szamani z mongolskich stepów. Gdyby scena nie była tak odrażająca, pewnie bym się nawet zaśmiała. Okrążam podejrzanych, wyciągając w ich stronę ostrze miecza. – Hermesie Trismegistosie, Ostanesie Persie, Olimpiodorze z Teb… Milknę. Czuję się jak kretynka. Nekromanci i te przyjmowane przez nich absurdalne przydomki! Stawiają sobie za punkt honoru, by wybrać jak najbardziej mistyczny pseudonim. – Zwracam się do całej waszej piątki – rezygnuję z dalszej wyliczanki. – Mocą udzieloną mi przez króla Anglii Malcolma aresztuję was pod zarzutem czarnoksięstwa. Upiorny zaśpiew nie milknie, magowie nawet nie podnoszą wzroku. Zerkam na Caleba. Stoi przy drzwiach i żongluje sztyletem. Prawdę powiedziawszy, sprawia wrażenie lekko rozbawionego. Wracam do obowiązków: – Niniejszym rozkazuje wam udać się z nami do Upminster, gdzie zostaniecie osadzeni w więzieniu Fleet aż do czasu procesu, któremu przewodniczyć będzie wysoki inkwizytor, książę Norfolku, lord Blackwell. Jeżeli sędziowie uznają was za winnych, zostaniecie straceni przez powieszenie bądź spaleni na stosie, wedle decyzji monarchy. Całość waszego majątku wraz z nieruchomościami przepadnie na rzecz Korony. – Milknę, by nabrać oddechu. – Niech wam Bóg dopomoże. Czekam na jakąkolwiek reakcję nekromantów, lecz wciąż nie dzieje się zupełnie nic. Na tym etapie oskarżeni zazwyczaj zaczynają protestować. Tłumaczą, że są niewinni, pytają, czy mamy jakiekolwiek dowody. Nie spotkałam się jeszcze z czarnoksiężnikiem, którzy powiedziałby: „Ależ tak, prowadziłem nielegalną działalność magiczną, czytałem zakazane księgi i kupowałem niedozwolone zioła. Dzięki Bogu, że ktoś mnie wreszcie powstrzymał!”. Nie, nie. Zamiast tego słyszę: „Co wy tu robicie?” lub: „Aresztujecie nie tego, co trzeba” albo: „Przecież to jawna pomyłka!”. O pomyłce jednak nigdy nie ma mowy. Jeżeli staję na progu czyjegoś domu, to wyłącznie dlatego, że ten ktoś naprawdę sobie na moją wizytę zasłużył. Mówię więc dalej: – Wtorek, trzynasty dzień listopada tysiąc pięćset pięćdziesiątego drugiego roku. Hermes Trismegistos dopuszcza się wyrycia Pieczęci Salomona, magicznego symbolu stosowanego przy wywoływaniu duchów na podmiejskim murze Hadriana. Poniedziałek, dwudziesty szósty dzień listopada tysiąc pięćset pięćdziesiątego drugiego roku. Cała piątka podejrzanych widziana jest w Kensal Green, na cmentarzu Wszystkich Świętych, gdzie dokonuje ekshumacji ciała Pseudo-Demokryta, właściwie Daniela Smitha, innego znanego nekromanty. Nadal cisza. Magowie bez przerwy mamroczą, ich głosy brzmią jak brzęczenie roju podstarzałych pszczół. Chrząkam i podejmuję, tym razem bardziej donośnie: – Oskarżeni weszli ponadto w posiadanie następujących tekstów, z których każdy znajduje się na Librorum Prohibitorum, zatwierdzonej przez monarchę liście ksiąg zakazanych: Magister Sententiarum Alberta Wielkiego, Nowej księgi zaklęć powszechnych Thomasa Cranmera, Podręcznika rycerza reformistycznego Desideriusa Erasmusa. Na to już muszą zareagować. Jednym z największych koszmarów każdego czarnoksiężnika jest wizja mnie myszkującej po ich domach, odnajdującej różne rzeczy w miejscach, które uważali za znakomite skrytki. Niewielkie wnęki wewnątrz kominka. Schowek pod klatką z kurami. Wypchany słomą materac. Żaden czarownik niczego przede mną nie ukryje. Ostatecznie dochodzę do wniosku, że wyliczanie dalszych przestępstw nie miałoby większego sensu, tym bardziej że przyłapałam ich na gorącym uczynku, w trakcie popełniania zbrodni znacznie cięższej. Nie jestem pewna, co począć. Nie mogę przez cały dzień stać i słuchać śpiewu tych starych durniów. Niestety, nie mogę też się na nich tak po prostu rzucić i ich posiekać. Naszym zadaniem jest chwytać żywcem. Pod żadnym pozorem nie wolno zabijać. Tak stanowi reguła Blackwella. Prawo, którego nikt z nas nie śmiałby naruszyć. Mimo to moje palce zaciskają się mocniej na rękojeści miecza i aż mnie świerzbi, by zacząć nim wywijać. Wtem jednak zauważam coś innego: w różowej parze, bijącej znad kociołka, formuje się kształt. Unosi się ku górze, falując i wijąc, jakby poruszany podmuchami nieistniejącego wiatru. Nie wiem, jaką istotę przywołują nekromanci – chociaż domyślam się, że mam do czynienia z Pseudo-Demokrytem, właściwie Danielem Smithem, którego na moich oczach wykopali z grobu – lecz jest wybitnie obrzydliwa. Dziwaczna hybryda trupa i ducha, przejrzysta, ale wyraźnie gnijąca, pokryta omszałą skórą, demonstrująca obnażone organy wewnętrzne, wymachująca powyłamywanymi ze stawów kończynami. Wydaje z siebie osobliwe brzęczenie i po chwili dociera do mnie, że stwór oblepiony jest rojem much. – Elizabeth… Caleb odzywa się tak niespodziewanie, że aż podskakuję. Stoi już obok mnie, wyciąga przed siebie sztylet. On również wpatruje się w tę magiczną istotę. – Jak myślisz? – pytam szeptem. – Czy to jest duch? Kręci przecząco głową. – Nie wydaje mi się. Jest zbyt… Sam nie wiem… – Soczysty? Caleb krzywi się z odrazą. – Fu, wolałbym, żebyś powiedziała kleisty. Ale tak. Poza tym zwykłego ducha nie musiałoby wywoływać aż pięciu ludzi. Podejrzewam, że to może być ghul. Może upiór. Trudno stwierdzić. Nie zdążył się jeszcze w pełni uformować. Potakuję skinieniem głowy. – Nie możemy pozwolić, żeby doprowadzili rytuał do końca – dodaje Caleb. – Bierz dwóch z lewej, ja zajmę się trójką po prawej. – Nie ma mowy! To moje aresztowanie. Biorę wszystkich pięciu. Tak się umawialiśmy. Jak chcesz, zajmij się kleistym stworem z garnka. – Nie, nie dasz rady w pojedynkę. Nie przeciwko całej piątce. – Trzy dodatkowe suwereny twierdzą, że dam radę. – Elizabeth… – Żadna Elizabeth, pod włos to kota… – Elizabeth! Caleb chwyta mnie za ramiona i odwraca. W pokoju zapadła cisza. Nekromanci wreszcie umilkli. Świdrują nas oczyma. Zamiast kości ściskają w dłoniach długie, zakrzywione sztylety, wszystkie skierowane w naszą stronę. Wyrywam się Calebowi i ruszam na nich. Unoszę miecz wysoko. – Co ty tu robisz, dziewczyno? – pyta jeden z magów. – Przychodzę was aresztować. – Pod jakim zarzutem? Cmokam zniecierpliwiona. Jeżeli on myśli, że powtórzę wcześniejszą litanię, to spotka go gorzki zawód. – Pod takim. – Ostrzem miecza wskazuję drgające nad kociołkiem widmo. – To coś wystarczy za wszystkie zarzuty. – Co?! – powtarza inny nekromanta z mocno urażoną miną. – To nie jest coś! To najprawdziwszy ghul! – Widzisz? Mówiłem – szepce zza moich pleców Caleb. Nie zwracam na niego uwagi. – Ghul i zarazem ostatnia rzecz, jaką zobaczysz w życiu – dodaje czarownik. – Raczysz żartować. Sięgam po kajdanki. Opuszczam wzrok tylko na moment, kiedy odczepiam łańcuch od pasa. Wystarczyło. Sztylet jednego z nekromantów rozcina powietrze. – Uważaj! – woła Caleb. Za późno. Rzucony nóż – do wtóru wstrętnego plaśnięcia – trafia mnie prosto w pierś, tuż powyżej serca.\nROZDZIAŁ 2Przeklęci! Wyrywam ostrze ze swojego ciała i ciskam je na ziemię. W brzuchu czuję eksplozję gorąca, które rozchodzi się po mojej skórze przenikliwymi ciarkami. Rana goi się w mgnieniu oka. Krwi praktycznie nie było, nie czuję też bólu – w każdym razie nie był dotkliwy. Widząc to, piątka czarowników nieruchomieje. Na ich obliczach maluje się niemal komiczny wyraz zdumienia. – Jak to zrobiłaś? – pyta szeptem jeden z nekromantów. – Kim ty jesteś? Czym? Nie odpowiadam, lecz wcale nie muszę. Oni już wiedzą, są tak pewni, jak gdyby zobaczyli znamię wypalone na mojej skórze tuż powyżej pępka. Brązowe z czarną obwódką. Liczba XIII. Znamię, które mnie chroni i zarazem zdradza, kim jestem. Zbrojnym sługą Trzynastej Tablicy. Łowczynią czarownic i czarowników. Cofają się przede mną, jak gdyby należało się mnie bać. I mają rację, mnie należy się bać. Skaczę naprzód i wymierzam najbliższemu czarownikowi cios pięścią w żołądek. Zgina się wpół, a ja biję go łokciem w kark. Kiedy pada ciężko na ziemię, zwracam się ku następnemu. Staję mu całym swym ciężarem na stopę, przyciskam ją do ziemi, po czym drugą nogą kopię go w bok kolana. Wyje i osuwa się na klęczki. Chwytam go za ręce i skuwam je ciasno mosiężnymi kajdankami. Mosiądz jest metalem niepodatnym na działanie magii, teraz już mi nie ucieknie. Spoglądam na pozostałą trójkę. Cofają się z wolna, osłaniając się wyciągniętymi przed siebie rękoma. Kątem oka zauważam, że Caleb uważnie obserwuje moje poczynania z szerokim uśmiechem na twarzy. Dobywam zza pasa kolejną parę kajdanek i ruszam na nekromantów. Z bliska dostrzegam, że to bardzo starzy ludzie. Siwe włosy, zryte zmarszczkami oblicza, wodniste oczy. Z pewnością mają już na karku po siedem krzyżyków. Najmarniej. Mam ochotę powiedzieć im, że lepiej by zrobili, gdyby chodzili do kościoła i przykładnie się modlili, zamiast wykopywać nieboszczyków i wywoływać duchy, ale jaki to miałoby sens? I tak by nie posłuchali. Nigdy nie słuchają. Łapię nadgarstki kolejnego nekromanty i zamykam je w kajdankach. Zanim jednak przechodzę do ostatniej dwójki, starcy odwracają się do mnie plecami, a jeden zaczyna szeptać pod nosem jakąś magiczną formułę. – Mutzak tamschich kadima… W izbie zapada śmiertelna cisza. Ogień w palenisku gaśnie, a kłęby różowego dymu znikają, zapadają się na powrót do kociołka, jakby nigdy ich nie było. Czarownik wciąż mamrocze, zapewne chce doprowadzić rytuał do końca. Wyrywam zza pasa sztylet i rzucam, próbując go powstrzymać. Za późno. Wciąż unoszący się w powietrzu stwór, jak dotąd ohydny, lecz nieszkodliwy, materializuje się na dobre i z głośnym stuknięciem opada tuż przede mną na ziemię. Zza pleców dolatuje mnie przekleństwo Caleba. Zanim mamy szansę choć drgnąć, ghul powala mnie na ziemię, zamyka moje gardło w lodowym uścisku przegniłych palców i zaczyna je stopniowo zaciskać. – Elizabeth! – Caleb rzuca się naprzód, lecz drogę zastępuje mu dwójka nekromantów. Noże trzymają wysoko. Biję rękoma w dłonie ghula. Szarpię go za przeguby, okładam pięściami i drapię potworne ramiona. Jednocześnie staram się złapać choć trochę powietrza, mimo że cuchnie ziemią, rozkładem i śmiercią. Nie udaje mi się przeszkodzić potworowi. Słyszę Caleba, który raz po raz wykrzykuje moje imię. Staram się odpowiedzieć, lecz z moich ust dobywa się jedynie zdławiony szept. Szarpię się, wiję pod ghulem, by w jakikolwiek sposób zmusić go do rozluźnienia chwytu. Monstrum jednak okazuje się zbyt silne. Zaczyna mi się mącić wzrok, w oczach tańczą czarne plamy. Po omacku uderzam otwartą dłonią w kamienną posadzkę, poszukując miecza, sztyletu, czegokolwiek. Znajduję tylko pustkę. Caleb nie może mi pomóc. Wciąż zmaga się z dwójką nekromantów, którzy na zmianę obrzucają go ciężkimi przedmiotami: wszędzie dokoła fruwają meble, dymiące polana i kości. Muszę sobie poradzić sama. I musi na to być jakiś sposób. Wiem, że jest. Jeżeli jednak nie wpadnę na niego już za moment, ghul po prostu mnie udusi. Nie uchroni mnie nawet znamię. Nagle przychodzi mi do głowy pomysł. Zbieram resztki powietrza, wydaję z siebie przekonujący – mam nadzieję – ostatni jęk i wiotczeję. Pozwalam bezwładnie rozchylić się wargom, przywołuję do oczu zobojętniałe spojrzenie. Nie mam pojęcia, czy podstęp zadziała, mój przeciwnik jest martwy, a niewykluczone, że martwych nie da się zwieść. Ghul nie przestaje miażdżyć mej krtani, więc zaczynam podejrzewać, że popełniłam błąd i tylko potężnym wysiłkiem woli udaje mi się nie szarpnąć. Wreszcie jednak stwór puszcza. W tej samej sekundzie, gdy rozwarł nieco palce, sięgam do zawieszonego u pasa mieszka z solą, wyciągam garstkę i rzucam mu w twarz. Pomieszczeniem wstrząsa nieziemski wrzask. Sól rozpuszcza ostatnie strzępy skóry ghula i wgryza się w jego czaszkę, oczy i mózg, zamieniając je w lepką szarą masę. Ciepłe krople rozpuszczonego mięsa kapią mi na włosy i twarz; gałka oczna wypada z oczodołu i zawisa na nerwie tuż nade mną niczym oślizły kłębek włóczki. Powstrzymując odruch wymiotny, odtaczam się w bok, chwytam upuszczony miecz i natychmiast zadaję cios. Ostrze gładko przecina kark ghula. Upiór wydaje z siebie jeszcze jeden przeraźliwy krzyk i znika w wirze gorącego powietrza. Słysząc harmider, nekromanci zamierają. Przedmioty, które kierowane ich mocą wirowały po całej izbie, w jednej chwili spadają na podłogę. Caleb nie waha się ani sekundy. Chwyta najbliższego czarnoksiężnika za włosy i uderza jego twarzą o swoje kolano. Zaraz potem rzuca się na ostatniego. Cios pięścią w twarz jest tak mocny, że nekromanta zatacza się w tył i wpada na palenisko. Caleb rzuca się na kolana i czym prędzej zakuwa powalonych w kajdanki. Wreszcie nieruchomieje. Klęczy zdyszany, z opuszczoną głową. Wilgotne od potu pasma blond włosów kleją mu się do czoła. Twarz ma zbryzganą kroplami krwi. Ja tymczasem wciąż leżę na podłodze. Dłonie i ubranie uwalane mam ziemią, zgnilizną i Bóg jedyny raczy wiedzieć, czym jeszcze. Po dłuższej chwili Caleb podnosi na mnie spojrzenie. Oboje wybuchamy śmiechem. * * * Caleb wychodzi na ulicę i gwizdnięciem przywołuje gwardzistów. Wpadają do domu, odziani w czarno-czerwone mundury, z wyszytym na piersi herbem króla i symbolizującą jego ród czerwoną różą, wyhaftowaną na ramieniu. Wyciągają czarnoksiężników na zewnątrz, jednego po drugim. Wsadzają ich do czekającego już więziennego wozu i przykuwają łańcuchami. Kiedy zabierają się do ostatniego, na ich twarzach pojawia się konsternacja. Jeden z żołnierzy zwraca się do Caleba: – Ale ten tutaj nie żyje. Nie żyje? To niemożliwe. Kiedy jednak przyglądam się nekromancie, w którego rzuciłam sztyletem, zauważam, że leży na plecach, wpatrzony pustym wzrokiem w sufit. Nóż, którym mierzyłam w udo, sterczy mu z podbrzusza. Jasna cholera! Rzucam na Caleba przerażone spojrzenie, lecz on na mnie nie patrzy. – Owszem, nie żyje – tłumaczy spokojnie gwardziście. – Niefortunny wypadek, ale można powiedzieć, że mamy spore szczęście. – Szczęście? – dziwi się zbrojny. – Jak to? – Poszczęściło się nam, że zginął tylko jeden – wyjaśnia bez zająknienia Caleb. – Kiedy się pojawiliśmy, właśnie próbowali popełnić zbiorowe samobójstwo. Podejrzewam, że łączył ich jakiś tajemny pakt. Sam wiesz, jacy są ci nekromanci. Mają obsesję na punkcie śmierci. – Wzrusza ramionami. – Niełatwo było ich powstrzymać. Rozejrzycie się po tej izbie i spójrzcie na biedną Elizabeth. Ledwie dyszy. Gwardziści odrywają oczy od Caleba i spoglądają na mnie, jakby dopiero teraz przypomnieli sobie o mojej obecności. – Będę musiał o tym zajściu donieść lordowi Blackwellowi – odzywa się jeden ze zbrojnych. – Nie mogę odstawić martwego więźnia. – Oczywiście, że nie – potakuje Caleb. – Prawdę mówiąc, właśnie wybierałem się do Ravenscourt. Może razem się tym zajmiemy? Wyjdzie nam na dobre, mniej papierkowej roboty. – Robota papierkowa? – Gwardziści niepewnie przestępują z nogi na nogę. – W sobotę? – Naturalnie. Kiedy już złożymy raport osobiście, będziemy jeszcze musieli sporządzić go na piśmie. Ale spokojnie, to nie zajmie zbyt wiele czasu. Najwyżej dwie godzinki. Idziemy? – Caleb zapraszająco uchyla drzwi. Żołnierze wymieniają się spojrzeniami, zaczynają między sobą szeptać. – Może sprawa mogłaby zaczekać. W końcu on już nie ucieknie… – Ale co z ciałem? Przecież jeśli nie będzie się ruszać, ktoś się zorientuje. Caleb odpowiada uśmiechem. – Tym bym się akurat nie przejmował. Po zakwaterowaniu w lochu nikt się więźniami nie interesuje. I macie rację, nie ucieknie nam. Ostatecznie z Fleet się nie wychodzi. No, chyba że na stos. Mężczyźni wybuchają gardłowym rechotem. Caleb im wtóruje, mnie jednak przeszywa nagły dreszcz. Wciskam dłonie do kieszeni płaszcza i zaciskam je w pięści. Caleb wyprowadza gwardzistów na ulicę. Kiedy wsiadają na konie, rzuca im kilka ściszonych słów. Po chwili podają sobie ręce na pożegnanie i zbrojni odjeżdżają. Ciężkie drewniane koła więziennego wozu podrywają z ulicy wielkie grudy błota. We wciąż pustej alei słychać jedynie tętent końskich kopyt. Caleb wraca do środka. Znów przybrał nieodgadnioną minę. Przez ramię ma przerzucony worek. Przyglądam się, gdy zaczyna porządkować wnętrze. Ustawia meble na miejsce, zbiera porzuconą broń, zatrzaskuje okiennice. Wiem, że jest na mnie wściekły za zabicie nekromanty. Na pewno jest. Zachowałam się idiotycznie i nieostrożnie. Mimo że uprzedzał, bym się pilnowała, popełniłam błąd. Co gorsza, nie znajduję dla siebie usprawiedliwienia, w każdym razie nie takie, które mogłoby go przekonać. Jestem pewna, iż już za moment zacznie się na mnie wydzierać. I chociaż nie zdołam tego powstrzymać, może uda mi się przynajmniej złagodzić cios. – Dobrze, przyznaję. Nie popisałam się dzisiaj – zwracam się do Caleba z uśmiechem. – Ale spójrz na to z innej strony. W tej sytuacji nie musisz mi płacić dwóch suwerenów. Zadowolę się jednym. Z głośnym trzaskiem odstawia krzesło na podłogę i gromi mnie wzrokiem. – Co się tu, do diaska, stało, co?! – Nie wiem – przyznaję. – Wygląda na to, że popełniłam błąd. – Przecież zwracałem ci uwagę. – Ściąga brwi. – Przepraszam. Sama nie wiem, jak do tego doszło. Spogląda mi głęboko w oczy, wpatruje się w nie, jakby poszukiwał lepszego wyjaśnienia. Wreszcie kręci głową. – Rozumiesz, że to słaba wymówka. Jeżeli ktoś zacznie cię o dzisiejsze wydarzenia wypytywać, musisz powiedzieć dokładnie to samo, co ja gwardzistom. – Wiem. – To bardzo ważne – ciągnie Caleb. – Jeśli ktokolwiek się dowie, sprawa dotrze do Blackwella. To pewne jak dwa a dwa cztery. I wiesz, co się wtedy stanie. Owszem. Blackwell wezwie mnie do swojej komnaty, zmierzy tymi chytrymi, przenikliwymi czarnymi oczyma i zażąda, bym opowiedziała o wszystkim. Nie tylko o tym aresztowaniu. Zechce dowiedzieć się o mnie wszystkiego. Co robiłam, z kim się spotykałam, gdzie bywałam. Zacznie mnie wypytywać, jak doszło do tego, że straciłam koncentrację. Wymęczy mnie przeciągającym się przesłuchaniem, aż się w końcu poddam i prawda wyjdzie na jaw. A prawda nie może wyjść na jaw. Nikt nie może jej poznać. Nawet Caleb. – Weź to. – Caleb sięga do worka i rzuca mi prostą brązową sukienkę, mój drugi mundur. Staje w wyjściu. – Przebierz się, tylko nie marudź. Chciałbym już stąd zniknąć. Kiwam głową, a on zamyka za sobą drzwi. Kilka chwil później dołączam do niego na ulicy. Ponownie pokonujemy plątaninę wąskich alejek, aż wreszcie wychodzimy na Strand – szeroką, wyłożoną brukiem arterię, wiodącą od Smithfield Square prosto do pałacu Ravenscourt. Od celu dzieli nas jeszcze kilka przecznic, ale już teraz widzę tłum wypełniający przestrzeń rozpościerającą się od pałacowych bram po okoliczne alejki. Gęsta, zbita ciżba mężczyzn i kobiet. Wszyscy wznoszą głośne okrzyki, nawołują i śpiewają. Ostro krytykują monarchę, jego doradców, a nawet królową za prowadzenie nieugiętej polityki przeciwko magii. – Jest coraz gorzej – zauważa Caleb. Kiwam głową. Palenie skazańców na stosie nigdy nie spotykało się z życzliwymi reakcjami poddanych, lecz wcześniej nie wybuchały jawne protesty. Nie w takiej skali. Dawniej ludzie, którzy nie zgadzali się z decyzjami króla, potępiali je po cichu. Rozdawali na ulicach ulotki, szeptali nad kuflami piwa w gospodach. Nie do pomyślenia było, by całe miasto zebrało się przed wrotami pałacu, wymachując kijami, grożąc kamieniami i… Wielkimi młotami? – Co oni robią? – pytam zdumiona. Na granicy pola widzenia dostrzegam grupkę mężczyzn, którzy unoszą potężne, ciężkie młoty. Stoją przed fragmentem bramy, na którym wisi dwanaście kamiennych płyt: Dwanaście Tablic Anglii. Dwanaście Tablic z wyrytymi panującymi w królestwie prawami. Każda z nich odpowiada jednemu z działów: prawu własności, prawu karnemu, prawu dziedziczenia i tak dalej. W przeszłości istniała jeszcze Trzynasta Tablica, lecz zaginęła wiele lat temu. Spisano na niej prawa zakazujące magicznych praktyk i określające, jakie kary grożą za ich uprawianie. To właśnie dzięki tym przepisom pojawili się łowcy czarownic i zapłonęły stosy, przeciwko czemu protestują dzisiaj mieszkańcy miasta. Bo, naturalnie, mimo iż tablica zniknęła, przepisy pozostały w mocy. Co wcale nie powstrzymuje demonstrantów przed próbą zniszczenia pozostałych dwunastu tablic. Nie wiem, dlaczego to robią. Przecież te prawa nie dotyczą czarów, a nawet gdyby dotyczyły, usunięcie tablic i tak niczego nie zmieni. Niemniej ci ludzie wciąż tłuką zawzięcie młotami, choć na kamiennych płytach nie widać nawet jednej rysy. Nic w tym zresztą dziwnego. Tablice są wielkie: każda ma prawie dwa metry wysokości i grube na około trzydzieści centymetrów. Lity kamień. Caleb kręci głową. – Zupełnie stracił kontrolę – mruczy pod nosem. – Kto? – pytam. – A jak myślisz? Król. Otwieram szeroko oczy. Jeszcze nigdy nie słyszałam, by Caleb powiedział cokolwiek przeciw monarsze. – Jestem pewna, że robi wszystko, co w jego mocy. Caleb cmoka z powątpiewaniem. – Niełatwo gasić protesty i tłumić powstania, jeśli większość czasu spędza się na łowach, przy hazardowym stole lub w towarzystwie licznych dam. Zapiera mi dech w piersiach. Na moje policzki wypływa głęboki rumieniec. – To zdrada. – Może i zdrada – wzrusza ramionami – ale sama wiesz, że mam rację. Nie odpowiadam. – Musimy się go pozbyć – dodaje Caleb. – Tylko w ten sposób można położyć kres rebelii. – Ale kogo? – Nie potrafię się skoncentrować, rozprasza mnie łoskot bijących w kamień młotów. Caleb znów cmoka. – Jak to kogo? Nicholasa Perevila. Nicholas Perevil. Czarnoksiężnik, naczelny przywódca reformistów. Od lat przebywa w ukryciu, a mimo to zdołał nastawić pół kraju przeciwko prawowitemu władcy. Sprawił, że ludzie zaczęli kwestionować prawa wprowadzone z myślą o ich własnym bezpieczeństwie. To przez niego wszyscy zapomnieli, z jakiego powodu zakazano uprawiania magii. – Być może – odpowiadam. – Trudno jednak schwytać osobę tak nieuchwytną. Blackwell poszukuje Nicholasa Perevila już od dawna, lecz wszystkie jego usiłowania niezmiennie spełzają na niczym. Caleb rzuca mi ponury uśmiech. – W takim razie powinniśmy się bardziej przyłożyć. – Zerka na swoją szorstką wełnianą bluzę i krzywi się z niesmakiem. – Nie po to przeszedłem dwuletnie szkolenie, by nosić się teraz jak giermek bez grosza przy duszy. Wiem, że i ty nie jesteś zachwycona strojem. – Wskazuje na moją sukienkę. – To również wina Nicholasa Perevila. Oczywiście ma rację. Od wybuchu niepokojów łowcy czarownic stali się ulubionym celem napaści reformistów. Dlatego właśnie Blackwell zabronił nam nosić mundury, przykazał ukrywać własną tożsamość i polecił zamieszkać w Ravenscourt, byśmy zniknęli w tłumie dworzan. To z tego powodu straciłam dzisiaj koncentrację, dlatego popełniłam błąd. Bo gdybym nie trafiła do Ravenscourt… Moje ukryte w kieszeniach dłonie ponownie zaciskają się w pięści. Zostawiamy Strand za sobą i skręcamy w Kingshead Alley, ciemną i wilgotną uliczkę, wzdłuż której tłoczą się maciupkie sklepiki. Wszystkie witryny zasłonięte są okiennicami, wejścia zaryglowano na cztery spusty. Na drugim końcu alejki widać mocno sfatygowane drewniane drzwi. Nad nimi wisi zielony szyld, na którym dominuje wymalowany złotą farbą napis „Na krańcu świata”. Caleb otwiera je pchnięciem ramienia i wchodzimy. Wewnątrz jest aż gęsto. Piraci i złodzieje, pijacy i włóczędzy, towarzystwo spod najciemniejszej z gwiazd. Większość już mocno podchmielona, mimo że dopiero co minęło południe. W kącie grupka hałaśliwych gości rżnie w karty, pod ścianą kilku mężczyzn okłada się pięściami. Gdzieś pośrodku tego wszystkiego trójka muzyków nadaremnie stara się zagłuszyć ogólny gwar i gromkie okrzyki gapiów wybuchające za każdym razem, gdy czyjaś pięść trafia w czyjąś szczękę. Wypatrujemy Joego, starego siwowłosego właściciela przybytku. Stoi za kontuarem i rozlewa piwo. Ruszamy prosto do niego. Gdy tylko podchodzimy, stawia przed nami szklanki z pienistym trunkiem i przygląda się, gdy ostrożnie maczamy usta. – I jak? – Karczmarz splata ramiona na piersi. Caleb prycha, wypluwa piwo na bar. – Nie zwracaj na niego uwagi. – Trącam Caleba łokciem w bok. – Bardzo dobre piwo. Joe uważa się za wytrawnego smakosza alkoholi. Co kilka dni warzy inną odmianę piwa, którą testuje na klienteli. Z różnym skutkiem. W zeszłym tygodniu zaserwował swoją najbardziej jak dotąd paskudną miksturę – piwo z dodatkiem wywaru z pieczonego prosięcia. „Po co jeść, kiedy można to samo wypić?” – zauważył. W dzisiejszym piwie wyczuwam delikatną nutę rozmarynu. I jeszcze innego zioła, którego nie udaje mi się rozpoznać. – Co tu jest? – pytam. – Lukrecja? Joe parska pod nosem. – Niezupełnie. Mam nadzieję, że nie macie dziś zbyt wiele roboty. – Jak zwykle – odpowiada Caleb. – Sam wiesz. – Nie wiem. – Joe macha ręką. – I wcale nie chcę wiedzieć. Moja polityka jest taka, żeby nie wiedzieć, co knują klienci. Zwłaszcza że zazwyczaj nie planują niczego dobrego. – A, to akurat nie ja. – Caleb szczerzy się w uśmiechu. – Ja jestem niewinny jak pierwszoklasista. Możesz spytać Elizabeth. – Gdybyś był takim niewiniątkiem, nie siedziałbyś w mojej knajpie – burczy karczmarz. Ma rację, ale Caleb i ja zaglądamy tu od bardzo dawna. Wystarczy powiedzieć, że byliśmy wówczas stanowczo zbyt młodzi, by pić w szemranych knajpach. Przechodziliśmy akurat w pobliżu i Caleb zaczął się naśmiewać, że nie wystarczy mi odwagi, by wejść do środka i zamówić kufel piwa. Wystarczyło. Od tamtej pory odwiedzamy Joego tydzień w tydzień. Zauważamy Marcusa i Linusa. Siedzą przy naszym ulubionym stoliku pod tylną ścianą. Podchodzimy do nich. Caleb odsuwa krzesło, a ja rumienię się zadowolona, przekonana, że zrobił to z myślą o mnie. Uprzedza mnie jednak i sam zajmuje miejsce. Stoję więc przez chwilę, czując się jak idiotka. Ostatecznie wybieram inne krzesło i siadam obok. – Co ci się stało? – Marcus celuje we mnie kuflem. – O czym ty mówisz? – Wyglądasz jak nieboszczyk – stwierdza i marszczy nos. – Podobnie też pachniesz. Aresztowałaś tych nekromantów przed czy po tym, jak wykopali cię z grobu? – Wybucha śmiechem, rozbawiony własnym kiepskim dowcipem. Wtóruje mu Linus. – Gdybyś mniej skupiał się na wyglądzie, a bardziej na chwytaniu czarowników, byłbyś może w połowie tak skuteczny jak ja – syczę. Caleb rechoce, a Marcus obrzuca mnie gniewnym spojrzeniem i mamrocze półgłosem paskudne przekleństwo. Ignoruję go. Kiedy się jednak odwraca, pospiesznie poprawiam fryzurę i zakładam kosmyki za uszy. Krzywię się z odrazy, gdy spomiędzy włosów wypada mi na kolana zakrwawiony kawałek ciała. – Była dzisiaj fenomenalna. Najlepsze aresztowanie w karierze. – Caleb podnosi kufel w geście toastu, lecz chłopaki nie dołączają. Oczywiście, że nie. Linus nie odzywa się do mnie od kilku miesięcy, od pewnego letniego dnia, kiedy w zacisznym zakątku pałacowych ogrodów próbował mnie pocałować i zdzieliłam go pięścią w twarz. A Marcus… Cóż, Marcus nigdy za mną nie przepadał. Wysoki, czarnowłosy i prymitywny. Był najlepszym – nie licząc Caleba – łowcą w służbie lorda Blackwella, ale potem ja się pojawiłam. Nie może znieść myśli, że osoba mojego pokroju – niska blondwłosa dziewczyna – okazała się bardziej skuteczna od niego. Z drugiej strony, chyba Caleb nie zdaje sobie sprawy, że im bardziej mnie wychwala, tym silniej nienawidzą mnie pozostali. Poza tym akurat moim dzisiejszym wyczynem naprawdę nie należy się chwalić. Dochodzę do wniosku, że wrócę do baru i pogadam z Joem, ale powstrzymują mnie słowa Linusa. – Rozmawialiśmy właśnie o bożonarodzeniowym balu maskowym – zwraca się do Caleba. – Wiesz już, kogo zabierzesz? Caleb uśmiecha się i pociąga łyk piwa. – Być może… Być może? Mój żołądek zamienia się w ciasno zasupłany węzeł nadziei. Marcus zaczyna się śmiać. – Myślę, że masz pecha. Słyszałem że wszystkie najlepsze sztuki są już zajęte – oznajmia i spogląda na mnie. – A ty, Elizabeth, z kim idziesz? Nie odpowiadam, wyręczają mnie gorące rumieńce. – Jak mówię – dodaje Marcus i przez twarz przemyka mu wredny uśmieszek – wszystkie najlepsze są zajęte. – Ja wiem, kogo wybrał Caleb. – Linus się śmieje. – Cecily Rotherhithe? – domyśla się Marcus. – Katherine Willoughby – prostuje Linus. – Widziałem ich razem w zeszły weekend. – E, to tylko przyjaciółka. – Caleb się uśmiecha. Przyjaciółka? – powtarzam w myślach. Od kiedy? Katherine jest córką hrabiego, matka Cecily jest księżną. Obie są damami dworu królowej Margaret, obie są okropnymi snobkami i obie są okropnie piękne. Zwłaszcza Katherine. Wysoka wyrafinowana brunetka. Dziewczyna, która zamiast spodni nosi suknie, zamiast broni obwiesza się biżuterią i nie pachnie zgnilizną, tylko różami. – Nie wyglądaliście jak przyjaciele – rzuca Linus. – Chyba że masz w zwyczaju całować się ze wszystkimi przyjaciółmi – dodaje z kpiącym uśmieszkiem. Doskonale rozumiem, że ta złośliwość wymierzona była we mnie. Kiedy latem zdzieliłam go w twarz, wypomniał mi, że na pewno interesuję się Calebem. Zaprzeczyłam, ale nie sądzę, by uwierzył. – Cóż… – Caleb w zakłopotaniu drapie się po karku. Wstrząśnięta, zauważam, że wstyd zaróżowił mu uszy. Jeszcze nigdy nie widziałam, by się czerwienił. – Wygląda na to, że moja tajemnica wyszła na jaw. Coś we mnie więdnie. Marcus i Linus ze śmiechem drażnią się z Calebem. Przestaję zwracać na nich uwagę. Caleb i Katherine Willoughby? Jak to możliwe? Wiem, że Caleb jest ambitny, zawsze taki był. Wiecznie chce od życia więcej, coraz więcej. Ale zawsze też pogardzał ludźmi w rodzaju Katherine. Nie cierpiał osób, które wszystko dostały na tacy, które nie musiały walczyć o swoje jak on. Najwyraźniej zmienił poglądy. Zamyśliłam się głęboko, przez co nie zauważyłam nawet, że chłopcy wstali. Podnoszę spojrzenie dopiero, gdy pada na mnie cień Caleba. – Wracamy do pałacu – mówi. – Wybieramy się do komnat królowej. Potem planowany jest bal. Pewnie nie chcesz pójść? – Nie. – Zdecydowanie nie zamierzam spędzać popołudnia, patrząc, jak Caleb obtańcowuje Katherine Willoughby. Przecież on nawet nie lubi tańczyć. – A co chcesz robić? – Tutaj posiedzę. – Wzruszam ramionami. – Posłucham muzyki. Napiję się piwa. – Piwa? – Zdumiony Caleb wysoko unosi brwi. – Przecież to pomyje. – Mnie smakuje. – Oczywiście ma rację. Piwo jest wstrętne. Ciężkie, zwietrzałe i ma dziwny metaliczny posmak. Przy każdym łyku pali mnie gardło. Niemniej i tak jest lepsze od tego, co dzieje się właśnie w moim wzburzonym brzuchu i od koszmarnego pieczenia pod powiekami. Zawsze tak się czuję, gdy zbiera mi się na płacz. – No dobra. – Caleb ściąga czoło. – Ale nie przesadź. Jest dość mocne i… – Nic mi nie będzie. – Zbywam go machnięciem ręki. – Naprawdę nie musisz się o mnie martwić. – Bez przerwy się o ciebie martwię – stwierdza, ale zaraz potem odchodzi. Pociągam spory łyk obrzydliwego piwa i odprowadzam go wzrokiem. Bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnęłabym być taką dziewczyną, która nakłoniłaby go, żeby został.\nROZDZIAŁ 3Trio muzyków zniknęło i zastąpiło ich dwóch żonglerów. Są naprawdę dobrzy. Zaczynają od ekwilibrystycznego przerzucania się niewielkimi dyniami, po czym przechodzą do bardziej niebezpiecznych rekwizytów: szklanych kieliszków, noży, wreszcie zabierają się za pupilka Joego, kocura Archiego, który wyje równie głośno jak widzowie. Następnie występuje jakaś tłusta kobieta śpiewająca sprośne piosenki o miłości. Po niej przychodzi kolej na nerwowego młodego poetę o pryszczatej twarzy i łamiącym się co dwa wersy głosie. Wstaję od stołu i zajmuję miejsce w pluszowym fotelu przy kominku. Zamawiam coś do jedzenia. Chleb, ser i kolejną porcję tego dziwnego zielonego piwa. Pieczenie w gardle ustąpiło i wynalazek Joego zaczyna mi smakować. Reszta gości lokalu jest najwyraźniej podobnego zdania. Piją całymi wiadrami. Zachowują się głośniej i bardziej porywczo niż zazwyczaj. Stan bywalców okazuje się zaraźliwy. Kiedy pryszczaty poeta kończy deklamować, rzucam w niego skórkami od chleba i rechocę tak samo donośnie jak piraci z sąsiednich ław. Tracę poczucie czasu. W pewnym momencie siedzący przy barze mężczyzna zrywa się na równe nogi – przewracając przy tym swój stołek – i zaczynają nim targać gwałtowne mdłości. Puszcza się pędem w kierunku drzwi, a kiedy je otwiera, okazuje się, że na zewnątrz panuje już czarna noc. Rany, naprawdę przesiedziałam tutaj cały dzień? Wydawało mi się, że minęły najwyżej dwie godziny. Zdaje się, że powinnam wracać do pałacu, tyle że nic tam na mnie nie czeka. W każdym razie nic dobrego. Znacznie lepiej będzie zamówić kolejne piwo. Wstaję żwawo z fotela. Co okazuje się poważnym błędem. Cały świat zaczyna wirować, i to bardzo szybko. Wyciągam rękę, by o coś się oprzeć, ale gdy przystawiam dłoń do ściany, ona znika. Nie, nie ściana. Moja dłoń. Zanurza się w kamieniu aż po nadgarstek. Jakież to fascynujące! Wyciągam dłoń ze ściany, po czym wciskam ją raz jeszcze. Wsuwam i wysuwam. Raz po raz, aż wreszcie dolatuje mnie czyjś głos. – Coś nie tak z rączką, kotku? Obracam się na pięcie. Głos należy do siedzącego kawałek dalej mężczyzny. Twarz nieznajomego niknie za zasłoną dymu. – Tak. Znaczy nie. Raczej nie. Tyle że… Ręce najczęściej nie giną…eee… w ścianach, prawda? – Mimo kłębiącej się w mojej głowie mgły rozumiem, że nie mówię z największym sensem. Zanoszę się śmiechem. Dym się rozwiewa, ukazując twarz mojego rozmówcy: kędzierzawe czarne włosy, czarne oczy, starannie przystrzyżona czarna broda. W jego ustach kołysze się długa, wygięta fajka. Drewniany cybuch i biała główka wyrzeźbiona na kształt psiego łba. Kiedy mówi, nie wyjmuje jej z ust. – Chyba jesteś trochę zbyt młoda, żeby to pić, co? Śmieję się jeszcze głośniej. Jestem samodzielna już od tak dawna, że nie mieści mi się w głowie, by ktokolwiek mógł krytykować moje zachowanie. Zwłaszcza pirat. A jestem pewna, że to pirat. Poznaję po fajce. Tego rodzaju fajki mają wyłącznie bogacze albo ludzie, którzy zwiedzili szmat świata, na przykład piraci. Pozostali zadowalają się zwykłymi i prostymi, żadnych psich łbów czy martwego drobiu. A bogacze nie przesiadują przecież w gospodach takich jak ta. Zostaje więc tylko jedna możliwość: pirat. Wlepiam wzrok w kołyszącą się główkę i wzdrygam się, gdy fajka niespodziewanie przeobraża się w wielkiego czarnego węża. Gad wysuwa się z ust nieznajomego i wije wokół jego szyi. Pirat zupełnie nie zwraca uwagi na wspinającego się na jego głowę intruza i mówi spokojnie: – Tego nie pozwoliłbym pić nawet swojemu synowi, a jest od ciebie starszy. Ileż ty możesz mieć lat, czternaście? – Szesnaście. Uwaga! Wyciągam dłoń i klepię pirata prosto w usta, strącając węża na ziemię. Spada z głuchym stukotem na podłogę i zmienia się w tęczę. – Śliczna! – Wymachuję rękoma, próbując chwycić wstęgi światła, układające się przede mną w spiralę. – Słuchaj! Słyszysz to? Ta tęcza umie śpiewać! – Otwieram usta i dołączam do tęczy. – Greensleeves, la, la, la, kto, jeśli nie moja lady Greensleeves… – Na krew Boga! Ładnie się urządziłaś… – mruczy pirat. Wytrząsa do kominka zawartość fajki, którą wsuwa do kieszeni płaszcza. Bierze mnie za ramię i prowadzi do drzwi. I tym mnie ubódł. Naprawdę nie powinien mnie dotykać. To w końcu pirat, a ja jestem młodą dziewczyną, no i w ogóle. Poza tym zdecydowanie nie mogę pozwalać, by obcy mężczyźni wyprowadzali mnie z gospody Bóg wie dokąd. Niestety, nie potrafię przestać śpiewać wystarczająco długo, by zdążyć mu o tym powiedzieć. – Nie sądzisz, że powietrze dobrze ci zrobi? – pyta. – Tutaj też mają powietrze. Przecież widzę! Różowe jest! Wiedziałeś, że powietrze jest różowe? – trajkocę jak najęta, spoglądając na pirata, który wychodzi ze mną na wyludnioną alejkę. Rany, wysoki jest. – Jak się nazywasz? – Peter. – Odwraca ode mnie spojrzenie. – George, jesteś. Dzięki, że zjawiłeś się tak prędko. No i? Co myślisz? – Bardzo mi miło cię poznać, Peterze George’u. Ja nazywam się Elizabeth Grey. Widzisz te gwiazdy, Peterze George’u? Układają się na niebie na kształt twojego imienia. Patrz… P… E…. T… – Wskazuję palcem tańczące mi przed oczyma rozmigotane światełka. Są tak blisko, że właściwie mogłabym ich dotknąć. – Zgadza się, to ona – rozlega się cichy głos tuż przy moim uchu. Podskakuję i wydaję stłumiony okrzyk. Obok stoi jakiś chłopak. Skąd on się wziął? Mierzy mnie spojrzeniem od stóp do głów. Odwdzięczam mu się tym samym. Ciemnokasztanowe włosy, piwne oczy. Porządnie ubrany. Zielony płaszcz, niebieskie spodnie, wysokie czarne buty. Zaraz… Czy na jego ramieniu rzeczywiście siedzi ptak? Z jakiegoś powodu wydaje mi się znajomy, nie mam jednak pojęcia dlaczego. Unoszę dłoń i trącam palcem ptaka, który reaguje na mój dotyk donośnym, pełnym oburzenia skrzekiem. Parskam śmiechem. – Pijana? – pyta chłopak. – Jak bela. A nawet jak dwie bele – odpowiada Peter George. – Absynt. Ten cholernik Joe dodał do piwa absyntu i nie uznał za stosowne jej o tym powiedzieć. A przecież dziewczyna jest zdecydowanie za młoda, żeby brać się akurat za absynt. Ale, ale. Jesteś pewny? Absynt! Dlatego piwo było zielone! Widywałam już dworzan, którzy opijali się absyntem, a potem zachowywali… dość ekscentrycznie. Całe szczęście, że mam mocną głowę. – Tak – potwierdza chłopak. – Wydaje się trochę wymizerowana, ale to na pewno ona. Myślisz, że jest w stanie porozmawiać? – Pewnie, że jestem w stanie – wtrącam pospiesznie. – Słyszysz? Właśnie rozmawiamy. Och, jak ja uwielbiam rozmawiać. – To akurat nie do końca prawda. Rozmawiać lubię wyłącznie wtedy, kiedy jestem pijana. Bo gadam jak najęta, tak mówi Joe. Znaczy, że dużo. Peter George wymienia się ze znajomkiem spojrzeniami. – Dobra. Zabierzmy ją w bardziej ustronne miejsce. Sprawdzimy, co da się z niej wyciągnąć. Chłopak bierze mnie pod rękę i prowadzi przez Kingshead Alley, a potem wąskimi uliczkami w kierunku rzeki. Dociera do mnie, że wybrali dłuższą trasę, omijającą Smithfield Square. – Pomożemy ci wrócić do pałacu, a po drodze chwilkę sobie pogawędzimy – odzywa się chłopak. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko? – Wiatraczki! – rzucam, potykając się na kamieniu. – Gdzie? – Ratuje mnie przed upadkiem. – Nie widzę, ale wierzę ci na słowo. – Oj, w twoich oczach, no… Kręcą się jak wiatraczki. Przepraszam, nie dosłyszałam twojego imienia. – George. – Ha, to ci dopiero! Zabawne! Ten drugi też jest George. Na nazwisko. Peter George… Au! – Nogi zaplątują mi się w poły płaszcza i padam na ziemię jak długa. – Nie. On nazywa się inaczej. To ja jestem George. Poczekaj, pomogę ci. Hm, a co to za zapaszek? W coś ty wpadła? Kręci głową i pomaga mi się dźwignąć. Dociera do mnie, że jesteśmy tego samego wzrostu. – Straszny konus z ciebie – komentuję. – Konus? Ja? Chyba ty! Nie przyszło ci do głowy, że to ty jesteś niska? Przez moment rozważam jego argument. – Dobry Boże! Ty masz rację! Musisz być bardzo mądry. George wybucha śmiechem. – Aż szkoda, że nie każdego daje się tak łatwo przekonać. Peter Inaczej podchodzi bliżej, chwyta mnie mocno za ramiona i zmusza do spojrzenia sobie w oczy. – George twierdzi, że mieszkasz w pałacu… – rzuca. Kiwam na potwierdzenie. – Czym dokładnie się tam zajmujesz? – Jestem służką. – Kłamstwo wypływa mi z ust bez większego trudu. Kiedyś byłam służką. Wciąż sypiam w kwaterach służby. Niekiedy nawet żałuję, że już służką nie jestem. – Służką? – W jego oczach maluje się zaskoczenie. – Jaką? Pokojową? Łaziebną? – Pomagam w kuchni. – Od jak dawna tam pracujesz? – Nie udaje mu się ukryć rozczarowania. – Zaczęłam, jak miałam dziewięć lat. – Dziewięć? – ściąga brwi. – Gdzie twoi rodzice? – Nie żyją. – Rozumiem. – Spojrzenie Petera Inaczej łagodnieje. – I przez ten cały czas pracujesz jako dziewka kuchenna? Znów potakuję skinieniem. – Potrafię ukręcić łeb kurczakowi. Umiem go też upiec. Kaczki też. Pawie… W ogóle nieźle radzę sobie z drobiem. A i jeszcze gotuję świetny gulasz. Piekę znośny chleb i umiem ubić masło. A moja podłoga jest taka czysta, że mógłbyś z niej jeść. – Krzywię się lekko. Strasznie głupio to wszystko brzmi. Ale cóż, rozkaz to rozkaz. – No dobrze. – Peter Inaczej macha ręką. – A poza tym, czy jesteś w jakikolwiek sposób, jak by to… inna od pozostałych służek? Niezwykła? Mniej więcej pod setką względów. No, może nie aż setką. Może tylko pod jednym względem. – Nie, proszę pana. Naprawdę jestem zupełnie zwyczajna. – Veda musiała mieć na myśli kogoś innego – mówi Peter. – Nie wierzę, żeby to ją kazała nam odnaleźć. Przez chwilę myślałem, że może… Gdyby na przykład pracowała dla królowej. Ale ta dziewucha nie jest… Ona nam nie pomoże. To prosta panienka… George? George nie słucha. Wpatruje się we mnie z niecodziennym zainteresowaniem. – Może i racja. – Przenosi wzrok na kolegę. – Zaprowadźmy ją do pałacu. Już późno i zaczną jej szukać. Nie trzeba jej większych kłopotów. Ruszamy w stronę siedziby króla. Wybieramy żwirową ścieżkę nad rzeką, żeby uniknąć zatłoczonych ulic. Spacer nie należy do najłatwiejszych. Co chwila się przewracam, a George i Peter na zmianę stawiają mnie na równe nogi i pomagają otrzepać płaszcz. Wreszcie stajemy przed schodami, które wiodą prosto do pałacowej bramy. – Jesteśmy na miejscu – stwierdza Peter. – Gotów, George? – Jak zwykle. – George uśmiecha się do mnie szeroko. Już mam mu odpowiedzieć równie sympatycznie, gdy zauważam, że jego zęby przeobrażają się w długie czarne kły. Z całych sił zaciskam powieki. – Elizabeth? – Otwieram oczy i widzę twarz Petera. Kilka centymetrów od mojej. – George się tobą zaopiekuje. Dopilnuje, żebyś bezpiecznie wróciła do domu. Ale, tak na przyszłość, postaraj się jednak trzymać z dala od absyntu. Dobrze? Kiwam głową. Strasznie miły gość jak na pirata. Szkoda tylko, że twarz mu się rozpuszcza. – Dobrze, Peterze. – Przymykam oczy. – Obiecuję. – Nie mam na nazwisko Inaczej, skarbie. Wiesz… No dobra, George. Do zobaczenia. – Odwraca się i rozpływa w mroku. George pomaga mi wspiąć się na schody, pod ciężką żelazną bramę pałacowych ogrodów. Otwiera nam strażnik i wchodzimy. – I proszę, jesteśmy do domu – oświadcza George.\nROZDZIAŁ 4My? – Czuję się kompletnie zbita z pantałyku. – Tak. – George się śmieje. – Ja też tutaj mieszkam. Nadal mnie nie poznajesz, prawda? Jestem nowym błaznem króla Malcolma. Od początku wiedziałam, że skądś go znam. – Nie wyglądasz na trefnisia – zauważam. – Taką mam nadzieję. Moje błazeństwo to zawód, nie wygląd. Co do reputacji… Cóż, różnie z tym bywa. – Uśmiecha się. – Za młody jesteś na błazna – nie rezygnuję, starając się utrzymać w pionie. – Bynajmniej. – Przytrzymuje mnie za ramiona. – Mam osiemnaście lat, a to przecież wiek największej błazenady. Niesie ze sobą męskie troski, z których nie można już wykpić się chłopięcymi wymówkami. – Prowadzi mnie ścieżyną wijącą się wzdłuż skraju ogrodu. – Trzeba cię odstawić do pokoju, zanim ktoś zobaczy, w jakim jesteś stanie. – Rozgląda się. – Nie wiem tylko, którędy… – E, ja wiem! – Uwalniam się i łapię go za rękaw. – Chodź za mną! Sprowadzam go z dróżki, dalej idziemy przez trawnik, w stronę porośniętego bluszczem muru. Po drodze roztrącam dłonią grube liście. – Wiesz, co jest w tym pałacu najciekawsze? – pytam. – Gargulce. Wiele jest ukrytych, ale kiedy się już jakiegoś znajdzie, w pobliżu zawsze można natrafić na coś interesującego. Widzisz? Przystaję i wskazuję mu niewielką kamienną paszczę, niemal całkowicie ukrytą wśród pnączy. Wsuwam dłoń głębiej i szukam klamki. Wiem, że tam jest. Mam. Naciskam. – Panowie przodem – mówię i odsuwam na bok zasłonę bluszczu. Naszym oczom ukazują się niezbyt wysokie drzwi. George znów to robi: wpatruje się we mnie z tym osobliwym wyrazem twarzy. Lekko unosi ciemne brwi, na jego wargach pląsa nieznaczny uśmieszek. – No, co? – Nic. Chociaż… Zabawna z ciebie dziewczyna. – Przesadzasz. – Nie przesadzam. Skąd niby zwykła dziewka kuchenna miałaby wiedzieć, gdzie szukać tajnych przejść? Cmokam z niezadowoleniem.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/The_Witch_Hunter__Lowczyni-ebookRO/p100915i177220" target="_blank" title="The Witch Hunter. Łowczyni [Virginia Boecker] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="The Witch Hunter. Łowczyni [Virginia Boecker] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kim chcesz zostać jak dorośniesz? – FM MOBILE Blog\nSą zawody, które z naturalnych przyczyn wymarły – mamy tu na myśli właścicieli wypożyczalni kaset video, czy też kawiarenek internetowych. Obecnie większość filmów i seriali oglądamy za pomocą serwisów VOD, często mamy mini sale kinowe we własnych domach. Z kolei Internet stał się powszechnym zjawiskiem, bez którego nie wyobrażamy sobie naszego codziennego życia. Z dostępu do wirtualnej sieci nie korzystamy już wyłącznie w naszych domach, dzięki rozwojowi telekomunikacji mamy do niego dostęp mobilnie niemal w każdym miejscu w naszym kraju i na świecie (chociaż istnieją jeszcze białe plamy). Pandemia pokazała także, że wiele z zawodów może z powodzeniem funkcjonować w formie zdalnej. W związku z tym zmieniło się także postrzeganie na pracę oraz zarabianie pieniędzy. Można zrobić to nie wychodząc z domu, co umożliwia także FM MOBILE (szczegóły na końcu wpisu 🙂 ).\nZ raportu agencji badawczej IQS wynika, że niemal 50% wśród dzisiejszych nastolatków zamierza wybrać zawód, którego jeszcze niedawno nie było na żadnych listach. Domyślacie się jaka praca cieszy się tak wielkim zainteresowaniem wśród młodzieży? Chodzi o influencera. Bycie youtuberem, instagramerką, czy tiktokerką – oto zew przyszłości. Następne w kolejności są zawody także związane z wszechobecnym w naszym życiu Internetem – projektant stron / aplikacji, programista, grafik komputerowy, itp. O dziwo na szarym końcu znalazły się zawody prawnicze takie jak: adwokat, prokurator. Jesteście zdziwieni? Sława i pieniądze zawsze potrafiły zaimponować osobom młodym, a czy jest to łatwe zadanie?\nW teorii influencerem może zostać każdy kto ma dostęp do aparatu, kamery i Internetu – co w dzisiejszych czasach oznacza kupienie telefonu komórkowego. Bariera wejścia jest więc bardzo niewielka. Oczywiście wraz ze wzrostem popularności można zaopatrzyć się w klasowy sprzęt i urządzenia, jednak nie jest ani konieczne, ani wymagane. Nie istnieje także odgórna, jak i oddolna granica wieku – tu kierujemy się rozsądkiem. Nie potrzebujemy wielkiego doświadczenia – nabywamy do z czasem. Nie wymaga się także kierunkowego wykształcenia – chociaż może ono pomóc jeśli chodzi o kontent naszego kanału. To nasza charyzma i osobowość mają za zadanie stworzenie odpowiednich zasięgów w sieciach społecznościowych. Jak to wygląda naprawdę? Postanowiliśmy przyjrzeć się temu zagadnieniu. Skupiliśmy się na działalności na YouTubie traktując go jako medium, od którego wszystko się zaczęło.\nPoczątki serwisu pełne były nieprofesjonalnych filmów o jakości, która pozostawiała wiele do życzenia. Jesteście ciekawi jak wyglądał pierwszy filmik wrzucony na YouTube? Przedstawiamy go poniżej 🙂 Dziś jest zupełnie inaczej (chociaż nieprofesjonalne filmy dalej są wrzucane). Wiele osób żyje z kręcenia materiałów wideo i umieszczaniu ich w mediach społecznościowych. Wykorzystują do tego telefony lub w pełni profesjonalny sprzęt (z drugiej strony współczesne smartfony potrafią być w pełni profesjonalne).\nIle trzeba mieć wyświetleń na portalu, aby cieszyć się zarobkiem na poziomie średniej krajowej?\nNa początku należy zapisać się do programu partnerskiego YouTube. Nie można przystąpić do niego z tak zwanego „marszu”. Właściciele serwisu nakładają wymogi: trzeba mieć przynajmniej 1000 subskrybentów oraz 4000 godzin oglądania w przeciągu ostatnich 12 miesięcy. Dopiero wtedy będziemy mogli zarabiać na publikowanych przez nas treściach. Przyjmujemy, że średnia krajowa to około 4200 złotych netto miesięcznie. Z racji tego, że YouTube nie gwarantuje miesięcznie identycznych przychodów, to ustalamy kwotę na około 50 000 złotych rocznie. Według wyliczeń Reboot Online Marketing, aby osiągnąć taki wynik w naszym kraju „wystarczy” 3 170 189 wyświetleń. Czy jest do dużo, czy mało? Dla najlepszych youtuberów jest to bardzo niewiele, ponieważ największą liczbą subskrybentów (217 milionów) na świecie cieszy się kanał T-Series. Top 50 zamyka kanał z około 42 milionów subskrybentów. Najlepsi Polacy zbliżają się do 5 milionów osób śledzących ich kanał. Można z powodzeniem zarabiać średnią krajową i więcej, ale samo założenie konta w serwisie nie jest tego gwarantem.\nNie jest to też tak łatwa praca jak niektórym się wydaje. Istnieje wiele kont, które nie osiągnęły wymaganego przez właścicieli serwisu minimum. Jeśli chcemy osiągnąć sukces musimy posiadać olbrzymie pokłady cierpliwości, a przede wszystkim samodyscypliny. W końcu sami jesteśmy odpowiedzialni za częstotliwość wrzucanego materiału, za jego stworzenie oraz za jego jakość. Warto o tym pamiętać, ponieważ nie możemy zapominać o szerzącej się w sieci dezinformacji, z którą walczy nie tylko sam YouTube. Bycie influecerem, to wbrew pozorom niełatwy kawałek chleba. Popularność i związane z nią kontrakty reklamowe, kampanie marketingowe itp. zarezerwowane są zazwyczaj dla najlepszych. Dojście na szczyt to wiele wyrzeczeń i często praca powyżej 8 etatowych godzin dziennie.\nZarabianie wielkich pieniędzy niezwykle rzadko jest łatwe i przyjemne. Na szczęście ta zasada nie tyczy się mniejszych kwot jakie możecie otrzymać co miesiąc korzystając z usług FM MOBILE. Już powiedzieliśmy, że z telefonia komórkowa stała się nieodłącznym towarzyszem naszego życia. Posiadanie abonamentu (co najmniej jednego) to wymóg naszych czasów. Skoro musimy co miesiąc uwzględnić ten cel w naszym budżecie, to dlaczego nie zacząć na tym zarabiać? Co powiecie na 1000, a nawet niemal 2000 zł jakie sumarycznie otrzymacie za podpisanie jednej tylko umowy? Wolicie mieć, czy nie mieć? Tak właśnie działa FM CashBack – unikalne rozwiązanie stworzone specjalnie dla Was. Każde opłacenie faktury za korzystanie z usług FM MOBILE to zwrot środków, za które robicie zakupy w sklepie FM WORLD POLSKA. Do wyboru są kosmetyki, chemia domowa, suplementy diety – a więc wszystko, z czego korzysta się na co dzień. To właśnie te „drobne” oszczędności zasilą Wasz domowy budżet zamiast go drenować. Do końca tygodnia z okazji Dnia Dziecka, które drzemie w każdym z nas macie okazję na zyskanie jeszcze więcej FM CashBack. To nawet 300 zł dodatkowego rabatu za podpisanie jednej umowy! Wiemy, że dziś jedna umowa to mało, więc możecie zyskać jeszcze więcej. Doliczając do tego comiesięczną gwarancję naliczania rabatu korzystacie więcej i więcej. Nie zwlekajcie – promocja obowiązuje tylko do 5 czerwca!


Tytuł: The Bad Beginning Rare Edition\nData wydania: 23 września 2003\nWydawnictwo HarperCollins opublikowało kolejną edycję "Przykrego Początku" pod nazwą "The Bad Beginning: Rare Edition". Wydanie to zawiera nową okładkę, portret głównych postaci i dodatkowy rozdział z komentarzami Snicketa, które nawiązują do zdarzeń z późniejszych tomów SNZ.\nCzy jest ktoś, kto nie ma jeszcze dość Baudelaire'ów i pozornie nie kończącego się pasma ich nieszczęść? Oto coś dla tych, którzy nie mają dość, a także dla fanów Snicketa, moli książkowych i wszystkich innych dziwaków - gustownie wydana edycja najmniej gustownego tytułu wydawnictwa HarperCollins: "Przykrego Początku". To książka, którą można obwiniać za rozpoczęcie tego wszyskiego; książka, która rozeszła się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i zapoczątkowała serię, która rozeszła się w ponad dziesięciu milionach egzemplarzy. Ta rzadka edycja zawiera rozszerzony tekst, indeks i eleganckie pudełko zawierające upominek w postaci oprawionego w pamiątkową ramkę portretu bohaterów i czarnych charakterów, którzy czynią serię tak nieprzyjemną w czytaniu. Ta przepięknie zaprojektowana Rzadka Edycja pierwszej księgi w Serii Niefortunnych Zdarzeń może zdawać się cudowna - nie pozwól się jednak zmylić. Jej zawartość jest tak odrażająca, jak zawsze.\n"Rzadki" jest słowem, które może oznaczać "mający mało ścisłą i zdecydowanie nieprzyjemną konsystencję" albo "nieco trudniejszy do znalezienia". Przykro mi poinformować cię, że ta rzadka edycja "Przykrego Początku" wpasowuje się w obie definicje. W tym pudełku możecie znaleźć:\nponurą historię pod tytułem "Przykry Początek", prezentującą nową, niepokojącą okładkę;\ncały rozdział wcześniej niepublikowanych komentarzy autora, które są być może bardziej ponure niż sama opowieść;\nzatrważający portret bohaterów i czarnych charakterów książki, oprawiony w pamiętkową ramkę. Zapewne będziesz wolał oprawić w nią swoje własne, mniej niepokojące zdjęcie o wymiarach 10 na 15cm.\nMoim smutnym obowiązkiem jest ujawnienie tych materiałów, ale ty możesz poszukać czegoś, co nieco łatwiej znaleźć, i co będzie miało bardziej przyjemną konsystencję.\nPrzeczytaj komentarze do Rare Edition po polsku\nPrzeczytaj komentarze do Rare Edition po angielsku na forum 667 Dark Avenue\nObejrzyj pudełko z "The Bad Beginning Rare Edition"\nObejrzyj okładkę "The Bad Beginning Rare Edition"\nObejrzyj portret dodany do "The Bad Beginning Rare Edition"


Najbardziej oczekiwane filmy 2020 roku - KOMPLETNY PRZEWODNIK!\n16 stycznia 2020 2 sierpnia 2020 Opublikowane przez Dawid M.\nJest i on! W zeszłym roku po raz pierwszy przygotowałem dla Was KOMPLETNY PRZEWODNIK KINOWY, dzięki któremu nie przegapiliście żadnej istotnej kinowej premiery – a przynajmniej z tych zapowiedzianych na początku roku. Dziś prezentuję Wam drugą edycję tegoż przewodnika, na który złożyło się tym razem 36 tytułów – oto najbardziej oczekiwane filmy 2020 roku wg Myśliwiec Ogląda! Zapraszam do lektury i regularnych wizyt w kinie. Niech to będzie piękne filmowe rozpoczęcie lat 20-tych!\nKoty, reż. Tom Hooper (3 stycznia)\nJedną z największych hollywoodzkich wtop ubiegłego roku można już od kilku dni oglądać na naszych ekranach i wprost nie mogę się doczekać seansu! Zwiastun wywołał we mnie (raczej niezamierzone) ciarki, ale jestem pewien, że film Toma Hoopera – bardzo przeciętnego reżysera, z jakiegoś powodu nieznośnie lansowanego przez Hollywood – może być największym guilty pleasure XXI wieku.\nTam gdzieś musi być niebo, reż. Elia Suleiman (10 stycznia)\nNajnowszy film Suleimana pokochałem miłością bezwarunkową z jednego podstawowego powodu – palestyńsko-izraelski reżyser jest tu prawdziwą reinkarnacją Jacquesa Tatiego i jego pana Hulot! W Tam gdzieś musi być niebo mamy do czynienia z tym samym poczuciem humoru: jednocześnie absurdalnym i zaskakująco trafnym w punktowaniu niedorzeczności współczesnego świata. Grający w tym filmie główną rolę Suleiman jest niemal niemym, ale bardzo uważnym obserwatorem, wokół którego dzieją się rzeczy tak dziwne, że aż normalne. Rewelacyjna komedia z kilkoma gorzkimi kroplami i mnóstwem przemyśleń, które pozostawia w widzu.\nPsy 3. W imię zasad, reż. Władysław Pasikowski (17 stycznia)\nKolejny przykład panującej już także w polskim kinie sequelozy. Jeszcze kilka lat temu nikt nie uważałby trzeciej części Psów za uzasadnione przedsięwzięcie, ale wobec panującej na świecie mody na reanimowanie nawet najbardziej zapomnianych serii, także Franz Maurer dostanie w 2020 roku swoje kolejne 5 minut. Czy słusznie? To dopiero się okaże, ale Linda i Pazura na pewno zacierają ręce, bo dzięki filmowi Pasikowskiego będą mogli przypomnieć się widzom w nieco bardziej nostalgicznym kontekście i przytulić sążną wypłatę. Nie ma bowiem wątpliwości, że Psy 3 pogonią kota Kotom (wybaczcie, musiałem!) i zrobią imponujący wynik w box office.\nGorący temat, reż. Jay Roach (17 stycznia)\nKilka tygodni temu miałem przyjemność pochłonąć siedmioodcinkowy miniserial HBO Na cały głos o stacji Fox News i Rogerze Ailesie, w którego brawurowo wcielił się nagrodzony niedawno za tę rolę Złotym Globem Russell Crowe. Film Jaya Roacha (znany m.in. z udanego Trumbo (2015) i kilku filmów o tematyce politycznej) skupia się na jednym z tematów, wokół którego zogniskowane były ostatnie odcinki serialu HBO – skandalu wokół wieloletniego molestowania pracownic stacji Fox News przez Rogera Ailesa (tym razem kreowanego przez Johna Lithgowa). Doborowa obsada – Nicole Kidman, zmieniona niemal nie do poznania Charlize Theron i Margot Robbie – pozwala oczekiwać trzymającego w napięciu dramatu z elementami kina śledczego. Jestem bardzo ciekaw, czy w tym wypadku kino wyjdzie zwycięsko z pojedynku z telewizyjnym odpowiednikiem.\n1917, reż. Sam Mendes (24 stycznia)\nGala Złotych Globów nie przyniosła wielu niespodzianek, ale zwycięstwo epickiego dzieła Sama Mendesa przyjęto z niejakim zdziwieniem – co prawda wiadomo było, że 1917 to film o dużej wadze i rozmachu, ale jednak mało kto spodziewał się, że w kategorii “Najlepszy dramat” zostawi w pokonanym polu Jokera czy Irlandczyka. Tymczasem dzieło Mendesa z miejsca stało się jednym z najbardziej oczekiwanych tytułów 2020 roku – wygląda na to, że stanie się bardziej cenioną produkcją niż inny epicki fresk ostatnich lat, Dunkierka Christophera Nolana.\nBad Boys for Life, reż. Adil El Arbi, Bilall Fallah (24 stycznia)\nHistoria podobna jak w przypadku naszych Psów, choć tym razem przerwa pomiędzy ostatnią odsłoną Bad Boys a nadchodzącym sequelem jest znacznie krótsza (17 lat vs. 26 lat). Innym podobieństwem jest natomiast status dwóch głównych aktorów w obu seriach – zarówno Linda i Pazura, jak i Will Smith i Martin Lawrence potrzebują dużego hitu, by reanimować swoje kariery. W najlepszym położeniu wydaje się być Smith, który regularnie inkasuje sowite honoraria, ale po Bliźniaku bez wątpienia ma chęć zrehabilitowania się w kinie akcji na odpowiednim poziomie. Bad Boys for Life to na pewno propozycja warta rozważenia pod kątem weekendowego wyjścia z kumplami, choć istnieje duże ryzyko szybkiego zapomnienia o tym nie tak znowu potrzebnym sequelu.\nJojo Rabbit, reż. Taika Waititi (24 stycznia)\nParafrazując cytat z Jerry’ego Maguire: “You had me at ‘Taika Waititi’”. Każdy film tego człowieka biorę w ciemno, a jeśli rzecz jest satyrą na nazizm (Dyktator, anyone??), to jestem kupiony już na etapie preprodukcji. Jojo Rabbit miałem przyjemność obejrzeć podczas 10. edycji American Film Festivalu i był to jeden z najbardziej satysfakcjonujących seansów od dawna. To kino żywe, energiczne, pomysłowe, dowcipne, ale też refleksyjne – nie brakuje tu nawet scen typowych dla klasycznych produkcji wojennych. To trzeba obejrzeć!\nProxima, reż. Alice Winocour (24 stycznia)\nWeekend rozpoczynający się 24 stycznia to będzie prawdziwy kinowy dylemat – tylko na tej liście umieściłem cztery ważne pozycje, które wchodzą wówczas do polskich kin, a to przecież nie wszystko (będzie jeszcze m.in. Richard Jewell od Clinta Eastwooda). Proxima to akurat najbardziej kameralna spośród wymienionych tu premier tego weekendu, ale kto wie, czy także nie najbardziej wartościowa – film Alice Winocour podejmuje temat wyprawy w kosmos z perspektywy rozwiedzionej matki-astronautki, dla której przygotowania do misji kosmicznej okazują się wyjątkowo trudne ze względu na bliską relację z córką. Po więcej na temat Proximy odsyłam do recenzji.\nGłębia strachu, reż. William Eubank (31 stycznia)\nTo nie będzie film, który zrewolucjonizuje Wasze podejście do kina, ba! Wątpię, by zrewolucjonizował nawet gatunek, ale konwencja SF horror gwarantuje filmowe emocje najwyższych rejestrów i dokładnie to zapowiada zwiastun produkcji wyreżyserowanej przez Williama Eubanka, zaledwie 38-letniego reżysera i operatora, który przed sześcioma laty zebrał sporo pochwał za niskobudżetowe SF Sygnał. W Głębi strachu występują m.in. Kristen Stewart i Vincent Cassel, a całość zapowiada się mrocznie i klaustrofobicznie – palce lizać!\nMałe kobietki, reż. Greta Gerwig (31 stycznia)\nJedna z moich ukochanych aktorek udowodniła talent reżyserski już w 2017 roku za sprawą Lady Bird, ale wielu uważało, że samodzielny debiut reżyserski mógł być jedynie pojedynczym sukcesem. Tymczasem adaptacja Małych kobietek zbiera zewsząd fantastyczne recenzje, na Zgniłych Pomidorach ma 95% od krytyków i nawet w Polsce jest najbardziej oczekiwaną premierą. Małe kobietki z pewnością zgarną kilka nominacji do Oscara i namieszają w sezonie nagród, dlatego warto zakończyć styczeń/rozpocząć luty od seansu filmu Gerwig.\nPtaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn), reż. Cathy Yan (7 lutego)\nJeżeli w Legionie samobójców chcielibyśmy odnaleźć jeden pozytywny element, byłaby to kreacja Harley Quinn w wykonaniu Margot Robbie. Śliczna Australijka stworzyła postać z dużym dystansem i – w przeciwieństwie do innych bohaterów nieudanej produkcji DCEU – autentycznie zabawną. Właśnie dlatego czekam na film o Ptakach Nocy (komiksowy pierwowzór: Birds of Prey) – a także dlatego, że to jeden z nielicznych zwiastunów wypuszczonych w 2019 roku, który zrobił na mnie wrażenie.\nKłamstewko, reż. Lulu Wang (7 lutego)\nTen kameralny komediodramat, który zadebiutował podczas ubiegłorocznej edycji festiwalu w Sundance, zaliczył spektakularne otwarcie w USA, uzyskując wyższy średni zarobek z jednego kina niż Avengers: Koniec gry! Ogółem wzruszający film Lulu Wang zarobił na świecie blisko 20 milionów dolarów przy zaledwie trzymilionowym budżecie, co bez wątpienia świadczy o uniwersalnym docenieniu tego intymnego dramatu rodzinnego, który z dystansem i wyczuciem podchodzi do tematu żegnania bliskiej osoby (oryginalny tytuł to The Farewell, czyli Pożegnanie). Mam nadzieję, że także w Polsce Kłamstewko dorobi się sporej publiczności, gdyż bez wątpienia na to zasługuje.\nZenek, reż. Jan Hryniak (14 lutego)\nZnany też jako Żenek dzięki błyskotliwemu plakatowi, film Hryniaka może być prawdziwym hitem polskiego box-office’u, mimo że stoczy bój o walentynkowego widza z “polską wersją Greya”, erotykiem 365 dni w reżyserii Barbary Białowąs. Nie znam szczegółów z żywotu Zenka Martyniuka, nie wiem więc, czy faktycznie jest to materiał filmowy, ale znając potencjał komercyjny drzemiący w muzyce disco polo, mogę spodziewać się, że wielbiciele “gatunku” będą tłumnie nawiedzać kina. Warto sprawdzić, jaką kreację stworzył wcielający się w Zenka Krzysztof Czeczot, a także czy w TVP kogokolwiek stać na dystans w robieniu filmów. Co ciekawe, mimo że premiera filmu już za 5 tygodni, wciąż nie doczekaliśmy się zwiastuna…\nDżentelmeni, reż. Guy Ritchie (14 lutego)\nJa wiem, że Guy Ritchie wciąż nie potrafi nawiązać do swoich znakomitych filmów z przełomu wieków, ale to nadal facet, którego filmy sprawiają mi dużo frajdy. Od Kryptonimu U.N.C.L.E. praktycznie nie schodzi poniżej bardzo solidnego poziomu, Aladyn rozbił bank, zarabiając ponad miliard dolców, a Król Artur to wciąż szalenie niedoceniany film. Mam więc nadzieję, że dzięki Dżentelmenom, którzy wydają się znacznie bliżsi Porachunkom czy Przekrętowi niż którykolwiek z jego ostatnich filmów, Ritchie wróci do gry i pokaże jeszcze trochę niepokornego kina. Zwiastun wypadł soczyście, oby i efekt końcowy trzymał taki poziom, zwłaszcza, że obsada po prostu zwala z nóg!\nBloodshot, reż. Dave Wilson (21 lutego)\nJestem niemal przekonany, że ekranizacja jednego z najpopularniejszych komiksów wydawnictwa Valiant okaże się komercyjnym niewypałem, ale może to być casus ubiegłorocznej Ality – gdy świetny realizacyjnie, udany pod względem rozrywkowym film nie przynosi wystarczających zysków. Vin Diesel jako przywrócony do życia żołnierz wydaje się właściwym castingowym wyborem, dlatego dobry popcornowy seans gwarantowany. Zobaczmy, jak film Dave’a Wilsona, debiutującego w pełnym metrażu, poradzi sobie w kinach.\nNaprzód, reż. Dan Scanlon (6 marca)\nNowa produkcja Disney/Pixar zapowiada się – szok! – na pokaz niezwykłej wyobraźni. Akcja rozgrywa się w świecie fantazji, w której dwaj elfi bracia otrzymują szansę przywrócenia swojego zmarłego taty na 1 dzień, ale by to uczynić, muszą wyruszyć na wielką przygodę. Zapowiada się zabawnie, wzruszająco i błyskotliwie, a że nie jest to ostatni świetnie zapowiadający się tytuł Pixara w 2020 roku, to może być jeden z najlepszych sezonów w ich historii.\nW lesie dziś nie zaśnie nikt, reż. Bartosz Kowalski (20 marca)\nTermin “polski horror” brzmi równie egzotycznie jak “białoruski film akcji”, ale W lesie dziś nie zaśnie nikt zapowiada się na pierwszy konkretny rodzimy horror od lat, tym bardziej, że Bartosz Kowalski Placem zabaw udowodnił, że potrafi szokować. Wciąż nie mamy pełnego zwiastuna, ale wypuszczony dosłownie wczoraj teaser wystarczył, by rozbudzić apetyty (mimo fatalnego plakatu opublikowanego dzień wcześniej…). Miejmy nadzieję, że tym razem polskie kino grozy zda egzamin.\nMulan, reż. Niki Caro (27 marca)\nPierwowzoru do dziś nie widziałem, ale wobec ubiegłorocznych remake’ów Disneya, które z reguły trzymały całkiem przyzwoity poziom, trzeba dać szansę filmowi o dziewczynie, która zajmuje miejsce swojego chorego ojca w chińskiej armii i zostaje bohaterką. Dziś, w dobie walki kobiet o równe płace i przywileje, idea stojąca za Mulan może zabrzmieć wyjątkowo donośnie.\nThe New Mutants, reż. Josh Boone (3 kwietnia)\nW kinie superbohaterskim było już wszystko oprócz horroru, a właśnie w tej konwencji gatunkowej będzie utrzymany najnowszy film z uniwersum X-Men. Po raz kolejny w kinie grozy sił próbuje Anya Taylor-Joy, której partneruje m.in. Maisie Williams, czyli Arya Stark z Gry o tron, a jedyne, co nieco martwi, to że za ów superbohaterski horror zabrał się Josh Boone, który dotąd wyreżyserował jedynie dwa pełne metraże i były to raczej romanse niż filmy akcji. Dajmy jednak szansę Boone’owi, mając nadzieję, że kolejna X-produkcja, którą prześladowały liczne problemy realizacyjne, nie da się klątwie ubiegłorocznej Mrocznej Phoenix.\nNie czas umierać, reż. Cary Joji Fukunaga (3 kwietnia)\nNie miałem większych obiekcji wobec Bondów wyreżyserowanych przez Sama Mendesa, ale trzeba przyznać, że były to filmy nieco zbyt poprawne, którym brakowało pazura. Wydaje się, że agent 007 odzyska ów pazur (a może nawet kilka) pod wodzą Cary’ego Joji Fukunagi, faceta, który wyreżyserował dotąd zaledwie cztery pełne metraże (i żaden z nich nie był kinem akcji), ale ma na koncie 2 niezwykle udane seriale: pierwszy, najlepszy sezon Detektywa oraz netfliksowy Maniac. Zwiastun Nie czas umierać spowodował u mnie opad szczeny, dlatego bardzo liczę na tę produkcję – wszak skoro Daniel Craig ma się żegnać z rolą Bonda, to z przytupem, prawda?\nPoroże, reż. Scott Cooper (17 kwietnia)\nJako zaawansowany zjadacz horrorów, głównie za sprawą mojej małżonki, regularnie poszukuję świeżych tytułów, które przywróciłyby mi wiarę w kino grozy. Ostatnio zrobiły to filmy Ariego Astera, tym razem zanosi się na to, że to Scott Cooper, twórca kilku interesujących, dość surowych formalnie filmów, okaże się jednym z głośniejszych nazwisk w świecie horroru. Jego Poroże zapowiada się na bardzo klimatyczny film grozy z elementami okultystyki i elementów nadprzyrodzonych, w którym czuć echa Asterowego Dziedzictwa. Wygląda to dobrze, oby zwiastun nie wyczerpał całego potencjału tego obiecującego horroru.\nCzarna Wdowa, reż. Cate Shortland (1 maja)\nPrzyznam, że zwiastun Czarnej Wdowy wywołał we mnie solidne, głębokie “meh”, ale biorąc pod uwagę, jak ważną dotąd postacią była Natasha Romanoff oraz to, w jak tragicznych okolicznościach pożegnała się z Avengers w Końcu gry, bardzo chcę dać szansę filmowi Cate Shortland. Zwłaszcza, że film ów ma w obsadzie Rachel Weisz (<3) i Davida Harboura w roli przezabawnego Red Guardiana (za mało mu czerwieni po roli koszmarnego Hellboya?). Nie sądzę, by Czara Wdowa miała zawojować MCU, ale może to być bardzo cenne filmowe uzupełnienie tego uniwersum.\nKobieta w oknie, reż. Joe Wright (15 maja)\nAmy Adams – dla mnie wystarczy, ale jeżeli nazwisko najlepszej aktorki naszych czasów (wciąż bez Oscara!) nie jest dla Was wystarczającym argumentem, to może przekonają Was Julianne Moore i Gary Oldman? Cała trójka występuje w tym świetnie zapowiadającym się thrillerze na podstawie bestsellerowej powieści z 2018 roku. Inicjały AA to dla mnie zawsze wystarczający powód, by wybrać się do kina, ale mam nadzieję, że aktorstwo Amy nie będzie jedynym wartym uwagi elementem Kobiety w oknie.\nSzybcy i wściekli 9, reż. Justin Lin (22 maja)\nCzekam na ten film tylko z jednego powodu: by przekonać się, czy Szybcy i wściekli wyruszą wreszcie w kosmos. Były już czołgi, samoloty, a nawet łodzie podwodne, więc dlaczego nie jakiś gwiezdny krążownik? Solidny kandydat do dużej bańki w box office, ale wątpię, by Justin Lin wymyślił coś, co nas wszystkich zaskoczy – niech to będzie po prostu wzorcowy, głupiutki blockbuster, do których przyzwyczaiła nas ta seria.\nWonder Woman 1984, reż. Patty Jenkins (5 czerwca)\nKolejny film o superbohaterce, kolejny nakręcony przez kobietę – pierwsza część Wonder Woman spotkała się z dobrym przyjęciem zarówno przez publikę, jak i krytyków, choć do dziś uważam, że ten film to nic specjalnego. Jednak wobec zdecydowanie zbyt wyraźnej mizerii panującej w DCEU, warto przyjrzeć się sequelowi Wonder Woman, zwłaszcza ze względu na nieco nieoczekiwaną, ejtisową stylistykę. Gal Gadot w złotej zbroi w rytm Blue Monday? Yes, please!\nFree Guy, reż. Shawn Levy (3 lipca)\nNigdy nie ukrywałem, że mam ogromną sympatię do Ryana Reynoldsa i nawet takie badziewia, jak 6 Underground nie są w stanie tego zmienić. Dlatego trailer Free Guy bardzo przyjemnie mnie zaskoczył – co prawda film wyreżyserował Shawn Levy, facet od takich tytułów jak Nocna randka czy Stażyści (ale też 6 odcinków Stranger Things), ale zwiastun zapowiada świetny pomysł wyjściowy (facet odkrywa, że jest nudną postacią w brutalnej grze online) i opowiedzianą w szalonym tempie historię. Zdecydowanie w Top 10 najbardziej oczekiwanych filmów roku.\nTenet, reż. Christopher Nolan (17 lipca)\nA oto zdecydowany lider na mojej liście “must see” na rok 2020. Co tu dużo pisać – każdy film Christophera Nolana to zjawisko, wydarzenie, święto kina. To już nie jest nawet nowy Spielberg – pod względem rozmachu i dopracowania (choć jeszcze nie całokształtu twórczości) Nolan chyba przerósł już starego mistrza, zwłaszcza, że choć robi filmy wymagające, chcą się z nimi mierzyć nawet najprostsi “popcornożercy”. Tenet będzie bez wątpienia sporym wyzwaniem, jako że majstruje przy zagadnieniach czasu i przestrzeni, a także dużym testem aktorstwa dla Johna Davida Washingtona, który zapewne jak najszybciej chciałby wyjść z cienia słynnego ojca, Denzela. Pierwsze recenzje zapewne spłyną do nas po prawdopodobnej premierze w Cannes, a już w lipcu będziemy mogli nie obejrzeć, a doświadczyć nowego dzieła Christophera Nolana.\nTop Gun: Maverick, reż. Joseph Kosinki (17 lipca)\nCoś, co wydawało mi się daremnym sequelem, po premierze zwiastuna okazało się niezwykle efektownym technicznie widowiskiem, które może okazać się lepsze od pierwowzoru. Top Gun to w jakimś sensie film kultowy, jeden z najistotniejszych tytułów wczesnej fazy kariery Toma Cruise’a, który ja obejrzałem stosunkowo niedawno – i srodze się zawiodłem. Nie będąc więc fanem pierwszej części, bardzo czekam na sequel, bo mam wrażenie, że może okazać się znacznie lepszą produkcją.\nCo w duszy gra, reż. Pete Docter (7 sierpnia)\nKiedy za animacją stoi Pete Docter – facet wyreżyserował m.in. Odlot i W głowie się nie mieści, a kilka innych perełek napisał – nie muszę nawet oglądać zwiastuna, ba! Nie muszę nawet wiedzieć, o czym jest film! Gość o takiej wyobraźni i wrażliwości ma u mnie gigantyczny kredyt zaufania i to we frankach szwajcarskich – jak dotąd nie powinęła mu się jeszcze noga i nie zanosi się na to, by Co w duszy gra (oryg. Soul) miało przerwać jego zwycięską passę.\nKing’s Man: Pierwsza misja, reż. Matthew Vaughn (18 września)\nJestem chyba jednym z niewielu dziennikarzy filmowych, którym podobały się obie dotychczasowe części serii Kingsman, dlatego rozgrywający się w początkach XX wieku prequel przyjmę z takim samym entuzjazmem. Ubolewam jedynie, że tym razem to nie Taron Egerton, a Harris Dickinson wcieli się w młodego adepta sztuki szpiegowskiej – miałem niedawno okazję oglądać tego chłopaka w Czarownicy 2 i raczej nie przekonał mnie do siebie. Ciekawe, czy wystarczy mu charyzmy, by dorównać poprzednikowi, który bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę. Za kamerą ponownie Matthew Vaughn, co gwarantuje świetną realizację, wysokie tempo akcji i sporą dawkę brutalności. Yeah!\nThe Many Saints of Newark, reż. Alan Taylor (23 października)\nUmieszczanie na liście najbardziej oczekiwanych filmów roku prequela serialu, którego się nie widziało, to nietypowy zabieg – przyznacie. W tym wypadku jednak bardziej chodzi o to kulturowe znaczenie Rodziny Sopranow i fakt, że ów prequel może wreszcie nakłonić mnie do obejrzenia serialu – jak na razie ledwie przebrnąłem przez pierwszy odcinek… The Many Saints of Newark może powtórzyć sukces ubiegłorocznego Downton Abbey, które przy 30-milionowym budżecie zarobiło na całym świecie 190 milionów dolarów, stając się wartościowym uzupełnieniem serialowego pierwowzoru.\nEternals, reż. Chloé Zhao (6 listopada)\nPo 2019 roku, który w Marvel Cinematic Universe obfitował w małe trzęsienia ziemi (czyt. wprowadzanie jednych, a uśmiercanie innych postaci), 2020 jawi się jako nieco spokojniejszy czas dla MCU. Eternals opowiadają o Przedwiecznych, przepotężnych, nieśmiertelnych istotach, utworzoną przez Celestian, by chronić ludzi przed rasą Dewiantów (tak, wiem jak to brzmi). Film Chloé Zhao należeć będzie do tej bardziej kosmicznej części MCU, a wystąpi w nim bardzo ciekawa obsada, m.in. Angelina Jolie, Salma Hayek czy przybrani bracia z Gry o tron, Richard Madden i Kit Harrington.\nGodzilla vs. Kong, reż. Adam Wingard (20 listopada)\nMimo że Godzilla: Król potworów była całkowitą porażką – tak artystyczną, jak finansową – zestawienie Gojiry z King Kongiem nie może przejść bez echa przez świat kina. Przy odpowiedniej realizacji to może być blockbuster sezonu, pod warunkiem, że sama historia i postacie rozpisane zostaną lepiej niż ostatnio: i mam tu na myśli zarówno ubiegłoroczną Godzillę, jak i Kong: Wyspa Czaszki. Zagadką pozostaje jedynie to, czy Adam Wingard, jak dotąd twórca zaledwie jednego udanego filmu (Gość) i kilku słabszych horrorów, poradzi sobie z zadaniem stworzenia prawdziwego widowiska na wysokim poziomie.\nNajmro, reż. Mateusz Rakowicz (20 listopada)\nKomedia akcji o tytułowym złodzieju, których w latach 70. i 80. ubiegłego stulecia wymykał się władzom aż 29 razy. Brakuje w polskim kinie takiego kina gatunkowego na poziomie, dlatego sporo sobie obiecuję po filmie Mateusza Rakowicza. W głównej roli Dawid Ogrodnik, na drugim planie m.in. Olga Bołądź, Jakub Gierszał i Rafał Zawierucha.\nDiuna, reż. Denis Villeneuve (18 grudnia)\nO tym projekcie mówi się od dawna, a ja wolę milczeć, by nie zapeszyć. Uważam Denisa Villeneuve’a za jednego z najważniejszych reżyserów XXI wieku i ufam jego wizji, dlatego jestem spokojny o to, że otrzymamy fenomenalnie wykonane dzieło. W obsadzie same perły – Timothée Chalamet, Jason Momoa, Oscar Isaac, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem… To będzie wielkie wydarzenie, którego wprost nie mogę się doczekać.\nWest Side Story, reż. Steven Spielberg (18 grudnia)\nRemake Footloose raczej nie wypalił, choć to trochę inna kategoria wagowa – West Side Story to absolutny musicalowy kanon, dlatego miejmy nadzieję, że Big Steve podejdzie do tematu z rozwagą i szacunkiem. Na pewno znajdzie się wielu chętnych do obejrzenia remake’u klasycznego musicalu Roberta Wise’a i Jerome’a Robbinsa. Czy jednak debiutantka Rachel Zegler będzie w stanie równać się ze zjawiskową Natalie Wood? Jedno jest pewne – skoro podjęła się tego wyzwania, odwagi jej nie brakuje!\nObiecująca. Młoda. Kobieta., reż. Emerald Fennell (26 czerwca)\nJungle Cruise, reż. Jaume Collet-Serra (24 lipca)\n25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy, reż. Jan Holoubek (25 września)\nA oto najciekawsze filmy fabularne zapowiedziane na ten rok przez Netfliksa (bez dat premier):\nDa 5 Bloods, reż. Spike Lee\nI’m Thinking Of Ending Things, reż. Charlie Kaufman\nHillbilly Elegy, reż. Ron Howard\nOver the Moon, reż. Glen Keane\nThe Prom, reż. Ryan Murphy\nRebecca, reż. Ben Wheatley\nKing's Man: Pierwsza misja,\nnajbardziej oczekiwane filmy 2020,\nTam gdzieś musi być niebo,


ESBIT Czajnik Kawiarka, Naczynia, Pojemniki, Termosy, Turystyka, Naczynia, Do gotowania\nESBIT Czajnik Kawiarka 0,6L\nPoręczny czajnik z anodowanego aluminium- najszybszy sposób na zagotowanie wody! Można w nim bardzo szybko zagotować 600ml płynu, co znacznie oszczędza gaz w kuchence. Powierzchnia utwardzanego, anodyzowanego aluminium jest mocniejsza niż klasyczna stal nierdzewna i 5 razy twardsza od zwykłego aluminium. Oznacza to mniej zadrapań i zero wgnieceń. Składana rączka ułatwia spakowanie w plecaku. Składana rączka ułatwia spakowanie w plecaku.\nNa wierzchu pokrywki praktyczny haczyk. Rozmiar dobrano tak, aby czajnik mieścił się w zestawie naczyń z palnikiem spirytusowym (Zestaw ALCOHOL BURNER). Cechy\nNapisz opinię o produkcie:ESBIT Czajnik Kawiarka 0,6L


Calineczka - Fundacja Przystanek Schronisko\nCalineczka, czyli prawdziwa opowieść o tym jak razem możemy zmienić koszmar w bajkę!\nCalineczka została znaleziona w Katowicach na Giszowcu 11 lutego 2015 r. Była zziębnięta, wystraszona, sierść miała bardzo zaniedbaną, ale przede wszystkim była znacznie niedożywiona. Schronisko wstępnie oceniło wiek Calineczki na 11 lat, ale weterynarz niestety powiedział, że może być starsza.\nMożemy mieć nadzieję, że tylko się zgubiła, ale dlaczego nikt jej nie szuka?\nMożemy mieć nadzieję, że miała wcześniej dobre życie, ale dlaczego jest tak wyniszczona?\nMożemy mieć nadzieję, że nie została potraktowana jak śmieć, który, gdy jest niepotrzebny, ląduje w koszu, ale ona nawet nie została podrzucona pod ogrodzenie schroniska, tylko błąkała się po ulicach.\nW schronisku niestety nasza Calineczka nie bardzo potrafiła się odnaleźć. choć miała dach nad głową, pełną miseczkę i wygodne posłanko, nie reagowała na nic. Była smutna i zrezygnowana, większość czasu spędzała, śpiąc. Dlatego od razu rozpoczęliśmy poszukiwanie domu tymczasowego dla Calineczki.\nPierwsze światełko nadziei zapaliło się w sobotę 14 lutego, kiedy to na apel naszej Fundacji odpowiedziała Klaudia. Postanowiła pomóc naszej kruszynce i podarować jej ciepły kąt i odrobinę miłości.\nNastępnego dnia rano podjechaliśmy do schroniska, żeby przygotować maleńką do drogi do domu tymczasowego. Wykąpaliśmy sunię i trochę obcięliśmy jej sfilcowane kudełki. Panienka nie była zachwycona zabiegami fryzjerskimi. Widać było, że nie jest przyzwyczajona do kapania i strzyżenia, ale dzielnie wszystko zniosła. Teraz jest jej na pewno wygodniej.\nPo podpisaniu umowy na DT razem z Klaudią podjechaliśmy do weterynarza. Ze wstępnych oględzin (Calineczka musi być na czczo, żeby zrobić wszystkie konieczne badania) stwierdzono niestety sporo dolegliwości. Mianowicie okazało się, że Calineczka:\nkuleje nieco na tylną łapkę - łapka została przebadana i nie stwierdzono bolesności przy ruchu, więc powodem może być zimno lub stary uraz,\nma bardzo zepsute ząbki, dwa do usunięcia, ponieważ ruszają się i są mocno zepsute,\nma chore serduszko, więc musi być obejrzana i zdiagnozowana przez kardiologa - jest już zapisana na wizytę w tym tygodniu,\nma powiększoną wątrobę,\nma guza listwy mlecznej,\ni najgorsze: ma powiększone drogi rodne - miała robione usg, ale trzeba je powtórzyć, gdy będzie na czczo; podejrzenia padają na cysty jajników albo ropomacicze.\nJeżeli potwierdzi się najgorszy scenariusz, czyli ropomacicze, konieczna będzie operacja. Ta zaś jest dość ryzykowna, gdyż nie wiemy, czy serduszko Calineczki wytrzyma zabieg.\nTyle o zdrowiu kruszynki. Mimo wszystko jesteśmy pełni optymizmu i wierzymy, że maleńka po leczeniu będzie jak nowa, a przed nią jeszcze parę szczęśliwych lat życia.\nA jak zachowuje się nasza bajkowa Calineczka?\nPoczątkowo była bardzo wystraszona, ale po chwili sama szukała kontaktu z człowiekiem. W gabinecie weterynaryjnym machała ogonkiem do innych psów. Ładnie też jechała samochodem, choć jest ciekawską duszyczką i trochę się kręciła, żeby wszystko zobaczyć.\nKontakt w sprawie adopcji Calineczki:\nBożena Sobieszek - 503-364-290\nKlaudia Okarma - 539-620-785\nWydarzenie Calineczki na fb: KLIK!\nJeżeli Calineczka nie jest Ci obojętna, ale nie możesz dać jej domu, wspomóż ją finansowo.\nz dopiskiem "darowizna na psa Calineczkę"\nChcesz zostać opiekunem wirtualnym Calineczki? Wpłacaj co miesiąc określoną, nawet najdrobniejszą kwotę na powyższe konto z dopiskiem "wirtualna opieka - pies Calineczka".\nPoniesione koszty: 511,40 zł\n55,80 zł - 15.02.23015 r.\n257,60 zł - 23-02-2015 - wystawiona Faktura FV/13/2015\n100 zł - wystawiona faktura 7/02/2015\n98 zł - 07-03-2015 r. - wystawiona faktura FV/18/15\nWpłaty: 551,80 zł\nAnonimowy darczyńca - 40 zł\nBogusława J. - 5 zł\nAnetta L. – 55,80 zł – Pay-pal\nPiotr Sz. - 10 zł\nElżbieta K. 50 zł\nAlicja K. 40 zł\nEwa B. 20 zł\nEdyta T.K. 30 zł\nAgnieszka S. 40 zł\nKlaudiusz S. 100 zł\nGrażyna O. 30 zł\nBeata O. 20 zł\nKlaudia B. 50 zł\nTeresa M. - 31 zł\nAdopcja wirtualna – anonimowy darczyńca – 10 zł/miesięcznie\nRelacja z dt (15.02.2015 r.):\nCalineczka ma doskonały kontakt z dwoma psmi w dt. Jest grzeczna i cicha. Niestety wszystko wskazuje na to, że Calineczka źle słyszy, reaguje bardzo żywo, ale wyłącznie na bodźće w zasięgu wzroku. Po dłuższym spaniu potrzebuje odrobiny czasu, żeby rozchodzić łapki. To raczej dowody na spory wiek seniorki. Tym bardziej boli, dlaczego znalazła się w takim stanie na ulicy! W dt jest roczny bobas, z którym Calineczka od razu nawiązała znajomość. Uznała też, że bobas ma smaczne rzeczy do jedzenia i warto go pilnować. Chłopczyk polubił Calineczkę i jak tylko mógł, dzielił się z nią jedzonkiem. Calineczka lgnie do dzieci, może w "poprzednim życiu" była w rodzinie z małym dzieckiem? W dzień śpi przytulona w kojcu razem z drugą sunią, a w nocy poszła spać do łóżka...\nRelacja z dt (17.02.2015 r.):\nMam już najnowsze wieści!\nNiestety Calineczka ma ropomacicze i nie może zbyt długo czekać. Dziś miała pobraną krew i zrobioną morfologię i chyba biochemię. Na pewno w piątek musi być operowana (usunięcie macicy). To zabieg ratujący życie i nie może czekać, a przy okazji będzie miała oczyszczone ząbki i usunięte te, które się ruszają, a także będzie miała wycięty guz listwy mlecznej. Całość operacji wraz z dzisiejszym i jutrzejszym zastrzykiem z antybiotyku ma kosztować około 250 zł.\nCalineczka, gdyby miała przeczekać kwarantannę w schronisku, nie miała szans przeżycia. Operacja na pewno jest ryzykowna, ale to jedyna możliwość, by żyła dalej. Na razie wstępnie wyliczony koszt leczenia to minimum 305 zł. Bardzo prosimy o wsparcie finansowe naszej kruszynki!\nJeżeli chodzi o zachowanie Calineczki, to Klaudia jest zachwycona, malutka jest wielkim pieszczochem, na dodatek cały czas pilnuje Klaudii, jest cichutka i utrzymuje czystość w domu.\nNiestety nie ma jeszcze wyników z biochemii, będą w czwartek.\nCalineczka po antybiotyku odżyła, zaczepia do zabawy i zrobiła się o wiele sprawniejsza i weselsza. ma też bardzo dobry apetyt, najbardziej lubi kurczaka z ryżem. Wczoraj została sama w domu, jej towarzysze z dt pojechali na podcięcie kudełków. Po powrocie była niesamowita radość, zachowywała się tak jakby przynajmniej z rok się nie widzieli. Może i Calineczka nie słyszy, ale czuje i reaguje jak młody psiak.\nCalineczka ma już wyniki z biochemii, ma przekroczone normy (wątroba), ale nie jest źle. Jednak termin zabiegu został przesunięty na poniedziałek. Tak będzie bezpieczniej dla naszej kruszynki. Do tego czasu dostanie leki na serce, które wzmocnią serduszko i przede wszystkim w czasie zabiegu będzie obecna weterynarz kardiolog. Oczywiście cały ten czas będzie otrzymywała dalej zastrzyki, jeden antybiotyk i jeden chyba p. zapalny i p. bólowy.\nJak widać na zdjęciu, Calineczka ceni sobie ciepełko, lubi leżeć obok kaloryfera, no i kubraczek jej nie przeszkadza. W kubraczku jest jej bardzo twarzowo, wygląda jak skrzacik albo elf. Kardiolog trochę podwyższy koszty leczenia malutkiej, ale najważniejsze jest jej bezpieczeństwo.\nCalineczka zmienia się w oczach. Opiekunka mówi, że zmienia się z godziny na godzinę, że widać jak z każdym dniem jest silniejsza. Zrobiła się bardziej kontaktowa, zaczepia do zabawy. Bardzo nastawiona jest na kontakt z człowiekiem, uwielbia się miziać. Jak tylko opiekunka siądzie do komputera, nasza kruszynka ryje się jej na kolana i tak lubi sobie poleżeć, w czasie gdy opiekunka buszuje na necie…\nApetyt ma spory, wczoraj zjadła nawet trochę zwykłej zupki, nie grymasi, wszystko jej smakuje, no może za wyjątkiem puszki z karmą weterynaryjną… Nie wiadomo dlaczego, ale to co najzdrowsze jakoś nie leży często psom…\nOpiekunce jest bardzo przykro w czasie robienia zastrzyków, malutka bardzo przy tym płacze, tak bardzo, że jej dwóch towarzyszy leci jej w czasie zastrzyków na pomoc. Trochę się nie ma co jej dziwić, bo przecież ona nie ma grama tłuszczu, może dlatego bardziej ja boli???\nDostaje już leki na serce. Jeszcze dwa dni do operacji!\nCalineczka czuje się coraz lepiej i jest coraz silniejsza. Nawet weterynarz dostrzega w niej zmianę, podobno ma inne oczy, radośniejsze i żywsze. Na pewno znaczenie ma usunięta macica z ropomaciczem ale tez i opieka i to, że jest teraz zadbana, że ma pełną miseczkę, ciepełko i wokoło miłość!\nMamy nadzieję, że wszystko zmierza do HAPPY ENDU...\nCalineczka czuje się coraz lepiej, dziś zaczęła gryźć chrupki, bo dotąd trzeba jej było zalewać chrupki zupką. Widać wyrwanie ruszających się ząbków pomogło.\nCalineczka czuje się bardzo dobrze, dziś pod wieczór jedzie do weterynarza na zdjęcie szwów. W czwartek jedzie do Warszawy do swojego nowego domku. Domu juz stałego, takiego do końca życia. Na pewno zamieścimy zdjęcia z nowego domu z uśmiechniętą Calineczką!\nCalineczka od 5 marca jest juz w swoim nowym domu. Pojechała do Warszawy. Podróż zniosła dobrze, choć początkowo była bardzo zestresowana. Obecnie jest coraz lepiej, ma apetyt, chodzi za opiekunką i dużo śpi.\nPoniżej zdjęcia już z Warszawy i skan ostatniej faktury za leki.


Co to są szczepionki skojarzone? Czy szczepić dziecko szczepionką skojarzoną? | Mamotoja.pl\nSkojarzone czy pojedyncze? Którą szczepionką lepiej zaszczepić dziecko?\nW Internecie znajdziesz sprzeczne informacje: czy lepiej szczepić dziecko szczepionkami skojarzonymi czy pojedynczymi. Sprawdziliśmy, jak jest najlepiej dla dziecka.\nSzczepionka ma za zadanie uchronić dziecko przed zachorowaniem. Szczepionki są jednak bardzo różne: niektóre chronią tylko przed jedną chorobą, inne mają za zadanie od razu chronić przed kilkoma chorobami.\nCo to są szczepionki pojedyncze\nSzczepionki pojedyncze mają za zadanie chronić dziecko przed jedną chorobą. To np. szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, gruźlicy, ospie wietrznej, grypie.\nSzczepionki skojarzone mają na celu uodpornić organizm jednocześnie przeciw kilku chorobom zakaźnym. Zawierają kilka drobnoustrojów i/ lub antygeny pochodzące od kilku drobnoustrojów. Dzięki nim za pomocą jednego ukłucia można uchronić dziecko jednocześnie przeciw kilku chorobom.\nszczepionka DTP – przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi (może zawierać całokomórkowy składnik krztuśca (DTwP) lub bezkomórkowy składnik krztuśca –DTaP/dTap),\nZobacz także: Odra w Europie. A czy szczepionka przeciw odrze jest bezpieczna?\nW ostatnich latach produkowane są szczepionki pięcio- i sześciowalentne (5 w 1 i 6 w 1)\nszczepionki 5 w 1: DTaP-IPV+Hib: przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae typu B,\nszczepionki 6 w 1: DTaP-IPV+Hib+HBV: przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae typu b, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.\nZobacz także: Jak szczepionki są badane, zanim zostały wprowadzone na rynek?\nNa pewno w przypadku, kiedy są tylko szczepionki pojedyncze (np. przeciw gruźlicy, grypie, pneumokokom, meningokokom), warto korzystać ze szczepionek pojedynczych. W przypadku, gdy jest możliwość wyboru, eksperci zalecają podawanie szczepionek skojarzonych.\nmniejsza liczba zastrzyków dla dziecka. W przypadku realizowania obowiązkowego kalendarza szczepionką 5 w 1 pozwala zaoszczędzić dziecku 7 wstrzyknięć w ciągu 2 lat (o 1-2 zastrzyków mniej podczas każdej wizyty). W przypadku realizowania obowiązkowego kalendarza szczepień szczepionką 6 w 1 pozwala to pozwala zaoszczędzić dziecku 9 zastrzyków w ciągu 2 lat (o 2—3 mniej podczas każdej wizyty);\nMinusem jest to, że za szczepionki wysoko skojarzone (5 w 1, 6 w 1) trzeba zapłacić - szczepienia nimi nie są refundowane w obowiązkowym kalendarzu szczepień.\nCzy szczepionki skojarzone są bezpieczne\nWielu rodziców zastanawia się, czy dla dziecka lepiej wybrać szczepionki pojedyncze czy skojarzone. Pojawiają się też głosy, że lepiej i bezpieczniej dla dziecka jest "porozbijać" poszczególnie szczepienia i podawać je pojedynczo, by układ odpornościowy dziecka lepiej zareagował. Pojawiają się też opinie, że bezpieczniej dla dziecka będzie podać mu szczepionki pojedynczo, gdyż wtedy jest mniejsze ryzyko pojawienia się niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP).\n– Szczepionki wysokoskojarzone, np. 5w1, 6w1 – składają się z wcześniej wysoko oczyszczonych składników, jak białka, toksyny niektórych bakterii, albo niektóre antygeny. W odróżnieniu od wcześniej stosowanych szczepionek, w których skład wchodziły całe zabite bakterie. Ich bezpieczeństwo jest nieporównywalne.\nPrzykładem jest szczepionka przeciw krztuścowi, która może występować albo w formie szczepionki pełnokomórkowej lub jako element szczepionki wysoko skojarzonej. W szczepionce wysoko skojarzonej składnik krztuścowy występuje w formie oczyszczonych antygenów. W szczepionce pełnokomórkowej znajdują się całe, zabite komórki krztuśca. Nieporównywalnie bezpieczniejsza jest szczepionka, która zawiera oczyszczone antygeny, w porównaniu do szczepionki, która zawiera całe, zabite komórki bakterii – przekonuje prof. Elżbieta Augustyniak z Narodowego Instytutu Leków.\nZobacz także: Czy szczepionki 5 w 1, 6 w 1 są bezpieczne\nTo duże wyzwanie, ale dzięki naszym patentom ma szansę powodzenia, a przy tym taka choinka będzie wyglądać naprawdę...\nPrzed twoim dzieckiem wielka chwila: pierwsze Boże Narodzenie. Co zrobić, by było udane? Zapytaliśmy o to...\nSpecjaliści od sprzedaży wymyślają różne triki, aby zachęcać cię do zakupów. Jak się w tym nie pogubić i kupić taką...