> Blog > Nowości > Jaką latarkę wybrać?\n05/01/2018 22:01 12842 views\nMoże nie każdy zdaje sobie z tego sprawę ale zakup latarki osobistej powinien być sumą indywidualnych preferencji każdego użytkownika. Warto odpowiednio wcześniej spróbować odpowiedzieć sobie na kilka ważnych pytań związanych z oświetleniem.\n1. Czy potrzebujesz światła mocno skupionego do oświetlania dalszych odległości, niejednokrotnie oddalonych o kilkaset metrów czy raczej do szerokiego oświetlenia przestrzeni wkoło Ciebie? Światło skupione preferowane np. przez służby mundurowe czy myśliwych posiadają np. modele Olight ( M3XS-UT, M2XS-UT, M23, M20SX JAVELOT). Możliwy do osiągnięcia jest nawet kilometrowy zasięg światła.\n2. Jak często będę używał mojej podręcznej latarki? Jeśli często - sugerujemy wybór oświetlenia akumulatorowego, jeśli rzadko - można się pokusić o model zasilany bateryjnie. Dlaczego? Często na jednym komplecie baterii latarka w najwyższym trybie popracuje nam ledwie kilka godzin a baterie powędrują do kosza. W dłuższej perspektywie stracimy na nie majątek a latarka bateryjna, tańsza w zakupie, w konsekwencji, po kilku latach użytkowania stanie się znacznie droższym zakupem niż akumulatorowa. Powyższy podział jest dość płynny gdyż dzisiejsze latarki często są zasilane zarówno na akumulatory jak i na baterie.\n3. Czy rozmiar ma znaczenie? Mitem jest, że duża latarka da nam więcej światła niż mała. Obecne technologie pozwalają zaopatrzyć serca malutkich latarek w elektronikę pozwalającą generować potężne strumienie światła. Jeśli jednak chcemy mieć przy sobie światło zawsze, warto wybrać model mieszczący się w kieszeni kurtki czy spodni. Duże, mocne aluminiowe latarki sugerujemy użytkownikom, którzy latarki nie używają często a jednocześnie chcą czuć się bezpiecznie ( agencje ochrony, straż celna, policja )\n4. Jakie wybrać źródło światła? Obecnie większość latarek to latarki LED pracujące na nowoczesnych i bardzo wydajnych diodach. Są bardzo ekonomiczne, pracują wiele tysięcy godzin i jednocześnie dają niezwykle jasne światło barwy białej lub niebieskiej. Światło może być ciepłe lub zimne. Starsze latarki mógłby pracować na żarówkach xenonowych, kryptonowych, halogenowych .\n5. Czy ważny jest dla Ciebie czas pracy latarki? Warto zwrócić uwagę na czas pracy urządzenia na jednym komplecie baterii lub po naładowaniu akumulatora. Im będzie dłuższy, tym bezpieczniej i bardziej komfortowo możemy się czuć w terenie Trzeba pamiętać aby w trakcie podróży lub podczas wycieczki zawsze mieć pod ręką zapasowe źródło zasilania i zwracać uwagę na wskaźniki naładowania/rozładowania akumulatora. Latarki o bardzo dużej mocy w trybie turbo potrzebuje\n6. Czy ilość lumenów przekłada się na zasięg światła? NIE - zasięg światła jest wypadkową mocy wyrażonej w lumenach, budowy odbłyśnika, zastosowanej diody (jej mocy i barwy światła). Światło zimne bezie zawsze odbierane przez oko ludzkie jako mocniejsze niż ciepłe. Moc światła powyżej 1000 lumenów stała się już standardem.\n7. Czy szukasz samej latarki czy potrzebujesz do niej również rozmaite akcesoria? Często latarka wymaga do prawidłowego działania odpowiedniej oprawy, by wydobyć z niej wszystkie dodatkowe zalety. Włącznik żelowy, montaż na broń, filtry o różnej barwie światła, dodatkowe akumulatory, kabura, baterie, eleganckie opakowanie - te wszystkie elementy również Państwo również w naszej ofercie. Często latarka wymaga do prawidłowego działania odpowiedniej oprawy, by wydobyć z niej wszystkie dodatkowe zalety.\nW naszej ofercie znajdują się wyłącznie latarki najlepszych marek, sprawdzone przez lata: Mactronic, Led Lenser, Fenix, Nitecore, Maglite, Olight, Sigma, Silva, Petzl. Wszystkie nasze produkty posiadają wieloletnią gwarancję. W razie pytań zachęcamy do kontaktu telefonicznego lub mailowego z naszymi doradcami, chętnie odpowiemy na Państwa pytania służąc naszą wiedzą i doświadczeniem.


Najczęściej popełniane błędy w marketingu - blog.sklep.pl\nNajczęściej popełniane błędy w marketingu\nGdyby stworzyć przewodnik idealnego marketera, z pewnością istotny element tej publikacji stanowiłby rozdział dotyczący najczęściej popełnianych błędów w marketingu. Jednak czas każdego adepta sztuki reklamy jest znacznie ograniczony i często brakuje możliwości czytania opasłych publikacji. Dlatego przygotowaliśmy dla Was przegląd błędów, których należy unikać w marketingu w pigułce. Zapraszamy do lektury!\nWizja to początek wszystkiego!\nWiele osób marketing traktuje, jako dodatek do działań biznesowych i zdecydowanie ceni sobie pracę w tym zakresie w formie improwizacji. To poważny błąd, bowiem skutkuje nieprzemyślanym wydawaniem budżetu, co przekłada się na brak efektywności kampanii. Dlatego warto na działania reklamowe patrzeć strategicznie i nie pozwalać sobie na spontaniczność. Stabilną wizję marketingu pozwoli stworzyć ścisłe określenie grupy docelowej oraz spisanie celów naszych działań. Dzięki temu prowadzone kampanie będą bardziej kaloryczne, co będzie miało odzwierciedlenie w wzrostach sprzedaży.\nMarketing nie lubi przesady, dlatego zbyt nachalnie prowadzone działania reklamowe mogą przynieść skutek odwrotny od zamierzonego. Najlepiej jest to widoczne na przykładzie wysyłania mailingu reklamowego, który często traktowany jest, jako spam przed odbiorców. Jak, więc znaleźć złoty środek? Przede wszystkim istotna jest ważna segmentacja odbiorców naszych komunikatów reklamowych, w efekcie ci, których nie interesuje nasza oferta nie będą bombardowani treściami marketingowymi, a my nie będziemy przepalać budżetu. Ponadto ważna jest optymalizacja kampanii oraz przygotowanie odpowiednich kreacji, które będą zachęcać, a nie męczyć odbiorców. W zachowaniu złotego środka w działalności reklamowej przydatna będzie bieżąca analiza prowadzonych działań i analizowanie wszelkich odchyleń w kontekście rosnącego współczynnika odrzuceń, czy lawinowej wypiski z newslettera.\nMarketing to wielość różnych działań i zdarzeń, dlatego praca nad jedna konwersją wymaga często kilku inicjatyw. Często nadmierna impulsywność i zbyt częsta zamian strategii działania może uniemożliwić stawianie właściwych hipotez i wyciąganie istotnych wniosków. Dlatego ważne jest to, żeby działania reklamowe prowadzić konsekwentnie i nawet jeśli istnieje konieczność zmiany ich formy, nie rezygnować całkowicie z marketingu. Bowiem pozorna oszczędność może w tym przypadku przynieść negatywne skutki. I to zarówno w przypadku tradycyjnych biznesów offline, jak i działalności z zakresu e-commerce.\nNie sztuką jest prowadzić jakiekolwiek marketing, istotne jest to, żeby robić to dobrze. Dlatego na każdym etapie planowania kampanii poprzez kreowanie komunikacji i grafiki, powinniśmy zadbać o jakość prowadzonych działań. Nie tylko pozytywnie wpłynie to na słupki sprzedażowe, ale również będzie miało wpływ na kreowanie stabilnego wizerunku naszego brandu.\nCategoriesMarketingTagsbłędy w marketingureklamaskuteczna komunikacja\nPrevJak promować e-commerce?\nNextJak funkcjonuje Start-Up


Gentoo Forums :: View topic - Klopot z Gentoo.\nKlopot z Gentoo.\nPosted: Sat Feb 07, 2004 5:01 pm Post subject: Klopot z Gentoo.\nOd jakiegos czasu mam dziwny klopot, a mianowicie zwiesza mi sie co jakis czas. Na poczatku myslalem ze powodem jest nvidia, ale nie ladowalem go, nie wlaczalem X a i tak zwiecha, framebuffer tez to nie jest bo bez tego tez sie zwiesza. Myslalem ze moze cos z karta dzwiekowa jest nie tak, bo gdy wlaczelm muze to szybciej sie zacinal, ale wymontowalem ja i bylo to samo. Co dziwne pod windowsem nie mam takich problemow. Kompilowalem kilka razy jadro ale to takze nic nie dalo. Flag nie zmienialem wcale jakby co. Macie moze jakis pomysl co moze byc zle?\nPosted: Sat Feb 07, 2004 5:33 pm Post subject:\nOdpal top'a i obserwoj co sie dzieje w systemie.\nMozliwe, ze przesadziles z optymalizacja glibc.\nPosted: Sat Feb 07, 2004 5:53 pm Post subject:\ntop duzo mi nie pokazal. Jak sie komp zwiesil to pokazywalo ze X obciazal 0,3% CPU a 8,9% MEM, drugi w kolejnosci byl top, wiec nie bylo zbyt duzoego obciazenia, a ogolnie bylo 99% idle CPU.\nDziwi mnie fakt ze top pokazuje mi w tej chwili ze mam okolo 70 MB wolnego pamieci, a gkrellm ze 170.\nA mam Athlona(Barton) 2600 jakby co.\nPosted: Sat Feb 07, 2004 9:48 pm Post subject:\nNie mowcie ze nie macie zadnych pomyslow. Moze chociaz jakis glupi pomysl zeby sprawdzac wszystko po koleji zeby zobaczyc przez co sie wywala. Moze przekompilowanie glibc cos da (nie pamietam dobrze ale instalkowalem od stage2 a tam jest chyba juz skompilowane glibc, wiec poprawcie mnie jesli sie myle).\nPosted: Sat Feb 07, 2004 10:05 pm Post subject:\n1. spróbuj przetestować pamięc (http://www.memtest86.com/)\n2. masz włączona acpi? jeśli tak, to spróbuj wylączyć.\nPosted: Sat Feb 07, 2004 10:38 pm Post subject:\n2. Wylaczone (moze power managment tez wylaczyc ?)\nPosted: Sat Feb 07, 2004 10:40 pm Post subject:\nTestowałeś 30 minut? Niech pochodzi całą noc!\nAlbo odpal windowsowy Prime95 na całą noc, to idealny teścik stabilności CPU/RAM.\nPosted: Sat Feb 07, 2004 10:47 pm Post subject:\nTemperatury procesora/czipsetów itd (polecam lm_sensors ;])\nPosted: Sat Feb 07, 2004 10:56 pm Post subject:\nMialem problem niemal identyczny. Okazalo sie, ze procek za bardzo sie grzeje (golilem - tzn. wyrywalem zwaly brudu z radiatorka, ktory musialem wykrecic). W moim przypadku byla to wina startej pasty silikonowej. Niekoniecznie musisz uzyc LM_SENSORS - AFAIR wymaga to rekompilacja jadra w niektorych przypadkach. Czasami wystarczy po resecie wejsc do biosu - czesc z nich ma opcje sledzenia temp. proca.\nPosted: Sun Feb 08, 2004 2:11 am Post subject:\nAMD Barthon 2600\nKingmax ddr 256 PC333\nTEAC CD-RW 24x\nOd kurzu to to raczej nie jest gdyz mam ten wentylator od jakis 2 miesiecy a zawiesza mi sie od miesiaca gdzies.\nTemperature procka mam zazwyczaj 44 stopnie, i jeszcze nie widzialem zeby przekroczylo 52. Temperatury chipsetow nie znam bo pokazuje mi jeszcze tylko temperature w obudowie (24 stopnie), i pewnie jakis jeszcze nie ustawiony lub walniety czujnik (208 stopni).\nWlaczylem pelny test memtest86 jeden raz i nic nie wykrylo. Pozniej wlacze jeszcze na cala noc moze cos znajdzie, a teraz sprobuje z nowym zrodelkiem gentoo-dev-sources, moze to cos da.\nPosted: Sun Feb 08, 2004 2:25 am Post subject:\nMoze sprobuj z jakims vaniliowym jajkiem, bo te gentoo-* to przewaznie sa patchowane pod wzgledem wydajnosci, a nie stabilnosci.\nPosted: Sun Feb 08, 2004 6:52 am Post subject:\ni pewnie jakis jeszcze nie ustawiony lub walniety czujnik (208 stopni).\nZainteresowałbym się tym czujnikiem...\nPosted: Sun Feb 08, 2004 2:57 pm Post subject:\nMiałem podobny problem, a własciwie dwa. Z jednej strony zwis następował na sterownikach nvidii przy włączonym vmware - pomogło zmienienie na nv. Drugi identycznie jak opisujesz. Jak się okazało, przyczyna była trywialna, acz trudna do zauważenia. Ponieważ mam kilka dysków i często używam ich jako dużych dyskietek, zatem częste żonglowanie to norma, Problemem okazała się wadliwa wtyczka zasilająca hdd (systemowy) - dysk dostawał jedynie "połowę" zasilania, system czekał na dane z dysku, dysk się obracał i zwis.\nPosted: Sun Feb 08, 2004 9:04 pm Post subject:\nZainstalowalem gentoo-dev-sources-2.6.1-r1 i poki co wszystko ladnie dziala, czyli albo cos zle poustawialem w starym kernelu, albo z kernelem bylo cos zle.\nZ tym czujnikiem to raczej mysle ze to dlatego ze jedno gniazdo na wentylator z czujnikiem jest jeszcze wolne (w speedfan pokazuje mi -48 stopni ).\nA tak apropo kernela - lepiej jest miec wiekszoc jako moduly i tylko to co potrzebne do wlaczenia kompa wkompilowane, czy wkompilowac wszystko co wiem ze bede uzywal?\nPosted: Sun Feb 08, 2004 10:36 pm Post subject:\nIm mniej - tym lepiej. A jeśli już coś używasz, możesz pozwolić sobie to wkompilować w kernel. Jeśli używasz od czasu do czasu, jako moduł. Taka jest moja recepta.\nPosted: Fri Feb 13, 2004 9:02 am Post subject:\nMi czasem (nie pamiętam jak jest teraz) pomagało ręczne przyporządkowanie przerwań poszczególnym urządzeniom (w BIOSie). może Tobie też coś to da?


Aktualności » 21 października 2020, godz. 16:43 » komentarzy: 0\nSzanowni Mieszkańcy Raciborza,\nBardzo serdecznie pragnę podziękować za zaufanie jakim obdarzyli mnie Państwo zarówno w pierwszej, jak i drugiej turze wyborów popierając nowego kandydata w wyborach prezydenckich. Dziękuję za zaufanie, jakim obdarzyli mnie Państwo do realizacji pozytywnych zmian w naszym mieście.\nNie będę komentował argumentów, jakie „uzasadniały” decyzję Pana Prezydenta Dariusza Polowego o moim odwołaniu. W działaniach jakie podejmowałem zawsze kierowałem się dobrem mieszkańców i miasta oraz literą prawa. Miałem swój pomysł na rozwój Raciborza, który zyskał uznanie w Państwa oczach, na spowodowanie aby nam, raciborzanom, żyło się tu lepiej, bardziej komfortowo, a przede wszystkim bezpieczniej. Niestety nie mogłem zrealizować w pełni swojej wizji, z racji pełnionej przeze mnie funkcji v-ce prezydenta, ponieważ to wyłącznie prezydent akceptuje wszelkie kierunki działań i zmian. Uważam, że swój czas w służbie mieszkańcom wykorzystałem skutecznie i nadal będę wspierał każde pozytywne działania dla miasta.\nDziękuję serdecznie wszystkim współpracownikom, którzy rzetelnie wypełniali swoje obowiązki, tym bardziej w trudnych pandemicznych czasach. Niezależnie od tego jakie zajmuję służbowe stanowisko, nie zamierzam poprzestawiać w działaniach na rzecz dobra miasta i w służbie mieszkańcom.\nŻycząc zdrowia pozostaję z wyrazami szacunku\nTagi: Racibórz, prezydent, miasto\nAktualności » 31 lipca 2021, godz. 10:13 » red. » komentarzy:\nGrzywna za wykroczenie do 30 tys. zł. Lista projektowanych zmian ważnych dla kierowców 18


Duży kaliber: Chciał zabić nowożeńców\nRYBNIK, RACIBÓRZ Mieszkaniec powiatu raciborskiego rzucił się z nożem na parę nowożeńców podczas ślubu w Rybniku. Powodem ataku miała być nieszczęśliwa miłość.\nDo zdarzenia doszło 10 marca kwadrans przed godziną 17.00 w Centrum Chrześcijańskim Winnica zlokalizowanym u zbiegu ulic Mikołowskiej i Sosnowej. W sobotę odbywała się tam uroczystość ślubna. Podczas uroczystości jeden z gości zerwał się z miejsca i podbiegł do pana i pani młodej. 23-latek zadał im ciosy nożem po czym zbiegł z miejsca zdarzenia. Podczas gdy część gości weselnych udzielała pomocy rannej parze młodej, reszta rzuciła się w pościg za napastnikiem. Mężczyzna uciekał ulicą Sosnową. Został zatrzymany przez gości ślubnych na wysokości bazy transportowej. Zanim na miejsce dotarła policja, został poturbowany przez świadków. Mężczyzna został zatrzymany przez policję. Ranni trafili do rybnickiego szpitala.\nZaskoczeni nowożeńcy nie mieli szans na obronę. 20-letnia Nikola, pani młoda dostała cios w szyję i bark. Jej 25-letni wybranek Sebastian cudem uszedł z życiem. Ostrze noża utknęło w jego szyi na 10 centymetrów. Napastnik to były członek wspólnoty. Od kilku miesięcy nie pojawiał się na spotkaniach członków. Przyszedł dopiero na ślub. Atak miał być zemstą za zawód miłosny. Mieszkaniec powiatu raciborskiego był zakochany w pannie młodej. Zaatakowana kobieta znała nożownika ze spotkań w Winnicy. W jego sprawie rok temu konsultowała się z policją. - Mamy wiedzę, że pokrzywdzona była w ubiegłym roku w komendzie po poradę, ponieważ ten mężczyzna pisał do niej SMS-y, pisał również na facebooku, ale te wiadomości nie miały charakteru stalkingu - powiedziała rzeczniczka śląskiej policji, podinsp. Aleksandra Nowara. – Po opatrzeniu 20-letnia kobieta została zwolniona do domu, natomiast 25-letni mężczyzna pozostał w szpitalu, ale jego życiu też nie zagraża żadne niebezpieczeństwo – mówi starsza sierżant Anna Karkoszka z Komendy Miejskiej Policji w Rybniku. Na miejscu pracowała grupa dochodzeniowo-śledcza. - Policjanci wykonali szereg czynności, zabezpieczyli ślady i ustalali dokładne okoliczności zdarzenia. 23-letni napastnik został zatrzymani i osadzony w policyjnym areszcie. Był trzeźwy, została mu również pobrana krew do badań na zawartość innych środków – dodaje policjantka. Mężczyzna będzie prawdopodobnie odpowiadał za usiłowanie zabójstwa. Młoda para pobrała się ostatecznie w szpitalu kilka godzin po wydarzeniu. Jak mówił mediom pastor, który udzielał ślubu, państwo młodzi byli zdesperowani, żeby dokończyć ceremonię. - Dokończyli przysięgę, wymienili się obrączkami, podpisali stosowne dokumenty. W ten sposób ogłosiłem ich mężem i żoną. Była późna godzina, zaśpiewaliśmy ciche „sto lat”, ciche „gorzko”, wszyscy się śmialiśmy, dzień zakończył się wielką radością i świętowaniem - powiedział Polsatowi pastor Wojciech Walaszczyk.


Hotel Aubrecht Country SPA Resort **** Gufik.pl\nOtoczony naturą w najczystszym jej wydaniu, pośród brzóz i sosen…w pobliżu niezwykle malowniczego jeziora Szczytno. Luksusowy wypoczynek z dala od cywilizacji. Przed Tobą urlop w wyjątkowym miejscu stworzonym dla wyjątkowych ludzi. Hotel Aubrecht to miejsce powstałe we współpracy człowieka z naturą.\nStylowy basen z przeciwprądem, dwa wygodne jacuzzi, sauny suche, sauna parowa, sauna na podczerwień i strefa relaksu tworzą strefę wellness hotelu Aubrecht. W SPA gwarantujemy efekty już jednorazowych zabiegów poprzez osobistą selekcję produktów kosmetycznych z najbardziej wyrafinowanymi składnikami aktywnymi - prawdziwą biżuterię dla skóry.\nMailna i Pokrzywa to utalentowany zespół kucharzy, który przygotowuje dania z najświeższych produktów, pełnych witamin. Ryby są z lokalnych jezior a specjalnością dania mięsne. Nasza kuchnia to tradycja, technika i doświadczenie.


Lucjan Żeligowski – Wikipedja, wolna encyklopedia\nOszmiana, gubernia wileńska, Imperium Rosyjskie\nData i miejsce śmierci 9 lipca 1947\nLata służby 1885–1927\nStanowiska dowudca dywizji piehoty, pżywudca Litwy Środkowej, inspektor Armii w Warszawie, minister Spraw Wojskowyh, poseł na Sejm, członek Rady Narodowej RP\nGłuwne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska,\nLucjan Żeligowski (ur. 17 października 1865 w Oszmianie, zm. 9 lipca 1947 w Londynie) – pułkownik piehoty Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał broni Wojska Polskiego, znany z tzw. buntu Żeligowskiego, podczas kturego zajął Wilno i jego okolice, proklamując powstanie tzw. Litwy Środkowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.\n8 Ordery, odznaczenia i wyrużnienia\nLucjan Żeligowski był synem Gustawa – powstańca z 1863 i Władysławy z Traczewskih. Ojciec wraz z matką został zesłany za udział w powstaniu styczniowym na Syberię, skąd oboje już nie wrucili. Lucjan był wyhowywany pżez ciotkę, Katażynę, mieszkającą w Żupranah. Tam też uczęszczał do szkoły gminnej, z kturej pżeszedł do gimnazjum klasycznego w Wilnie.\nPo uzyskaniu matury w 1885 wstąpił do szkoły junkruw I stopnia w Rydze, kształcącej oficeruw piehoty Armii Rosyjskiej. Ukończył ją w 1888, uzyskując pierwszy stopień oficerski. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905) w stopniu kapitana. Następnie pełnił służbę w Rostowie nad Donem. W 1905 był postawiony pżed sądem za pżekonania (głuwnie etyczno-moralne). Postępowanie zakończyło się uniewinnieniem. Od 1912 działał w konspiracyjnym Związku Walki Czynnej w Rosji.\nW hwili wybuhu I wojny światowej był w stopniu podpułkownika dowudcą batalionu. W 1915 został awansowany do stopnia pułkownika i mianowany dowudcą 261 pułku piehoty.\nWalka o niepodległość Polski[edytuj | edytuj kod]\n9 wżeśnia 1915, gdy rozpoczęło się formowanie jednostki polskiej pży armii rosyjskiej – Polskiej Brygady Stżelcuw, na własną prośbę pżeszedł do brygady, gdzie został dowudcą batalionu. W czerwcu 1916 Polska Brygada Stżelcuw osiągnęła gotowość bojową i 27 lipca 1916 hżest bojowy forsując żekę Szczarę. W styczniu 1917 na bazie Polskiej Brygady Stżelcuw rozpoczęto organizowanie Dywizji Stżelcuw Polskih i Żeligowski został dowudcą 1 pułku tej Dywizji. W czerwcu 1917 pułk ten wyrużnił się w walkah na froncie galicyjskim pod Husiatynem.\nPo rewolucji lutowej w 1917 w związku ze wzrostem nastrojuw rewolucyjnyh w armii rosyjskiej nastąpiła reorganizacja Dywizji Stżelcuw Polskih w 1 Korpus Polski, a płk Żeligowski został ponownie skierowany do armii rosyjskiej. Wkrutce jednak wrucił do niego i został dowudcą 1 Dywizji Piehoty. W 1917 był członkiem Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego. Po wybuhu rewolucji październikowej doszło do konfliktu pomiędzy nim a dowudcą I Korpusu Polskiego gen. Juzefem Dowborem-Muśnickim, ktury opowiedział się za poparciem rosyjskiego Rządu Tymczasowego, a Żeligowski uważał, że polskie jednostki powinny zostać neutralne wobec konfliktu w Rosji. W wyniku tego konfliktu wiosną 1918 gen. Dowbor-Muśnicki usunął go z zajmowanyh stanowisk.\nŻeligowski wyjehał wtedy do Kijowa, gdzie wszedł w skład Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego (Naczpol) prowadzącego rozmowy z francuską misją wojskową na temat twożenia jednostek polskih we Francji i Rosji. Po uzyskaniu pomocy ze strony Francji rozpoczęło się formowanie tzw. Błękitnej Armii gen. Hallera. Żeligowski w dniu 3 lipca 1918 został mianowany pżez gen. Juzefa Hallera dowudcą Wojska Polskiego na Wshodzie i awansowany do stopnia generała podporucznika.\nWśrud twożonyh wtedy w Rosji jednostek powstała w 1918 na Kubaniu 4 Dywizja Stżelcuw Polskih, na czele kturej stanął Żeligowski.\nW kwietniu 1919 dywizja weszła w skład francuskiego korpusu interwencyjnego. W kwietniu i maju 1919 prowadziła walki z jednostkami Armii Czerwonej i wraz z korpusem wycofała się do Odessy. Dywizja zdobyła Tyraspol i stżegła najważniejszyh obiektuw Odessy, jednocześnie pżehodząc szkolenie. W tym czasie Armia Ohotnicza pod naciskiem wojsk sowieckih wycofywała się i dowudztwo francuskie pżystąpiło do organizacji obrony Odessy. Wycofały się tu 4., 150., i 10. dywizje francuskie oraz 2. i 13. grecka. W pierwszyh dniah kwietnia postanowiono opuścić miasto, a wycofywanie się wojsk osłaniała 4 Dywizja. Po wycofaniu z miasta polska dywizja znalazła się na lewym skżydle wojsk spżymieżonyh i 10 kwietnia rozpoczęto pżeprawę pżez Dniestr na granicy z Rumunią jednocześnie zajmując odcinek od Alejnieski do Talman. Pozycję tę dywizja zajmuje do czerwca i po staraniah Żeligowskiego zostaje pżesunięta pżez Bukowinę do Czerniowiec nad Prut. 17 czerwca dywizja uzyskała zgodę na opuszczenie Rumunii, a powodem zatżymania były kwestie polityczne. Kilka dni puźniej Dywizja pżekroczyła granicę rumuńską i wkracza do Galicji Wshodniej.\nW Wojsku Polskim był dowudcą 10 Dywizji Piehoty oraz kilku grup operacyjnyh (1919–1920) w wojnie polsko-bolszewickiej.\nCiesząc się pżyjaźnią i zaufaniem Juzefa Piłsudskiego, od października 1920 dowodził 1 Dywizją Litewsko-Białoruską. Na jej czele w 1920 zajął Wilno (tzw. Bunt Żeligowskiego) i utwożył Litwę Środkową jako samodzielne i niezależne od Polski państwo. Na czas tej operacji "wypowiedział posłuszeństwo" Naczelnemu Wodzowi. W żeczywistości była to akcja, kturej pomysłodawcą był Juzef Piłsudski i miała na celu realizację planuw federacyjnyh, hoć rezultatem było pżyłączenie Wilna do Polski popżez stan pośredni. W uwczesnej skomplikowanej sytuacji politycznej państwu polskiemu oficjalne działania zbrojne były bardzo nie na rękę.\n9 października 1920, jako Naczelny dowudca Wojsk Litwy Środkowej, był głuwnym sygnatariuszem odezwy "Do ludności Litwy Środkowej", kturą podpisali członkowie powołanej pżez niego 12 października 1920 Tymczasowej Komisji Rządzącej\nW październiku 1920 Żeligowski otżymał Honorowe Obywatelstwo miasta stołecznego Warszawy.\nGenerał Lucjan Żeligowski z żołnieżami w Wilnie (1920)\nUczestnicy pożegnalnego śniadania zorganizowanego pżez marszałka Juzefa Piłsudskiego na cześć gen. Żeligowskiego (1927)\n30 listopada 1921 Naczelnik Państwa i Naczelny Wudz awansował go z dniem 1 grudnia 1921 na generała porucznika. Następnie został zweryfikowany jako generał dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i z lokatą 1. Od 20 listopada 1921 do 1926 był inspektorem armii w Warszawie. Kierował pracą Inspektoratu Armii nr 2.\n31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciehowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowyh, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała broni ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie generałuw.\n27 listopada 1925 otżymał tekę ministra spraw wojskowyh w gabinecie Aleksandra Skżyńskiego. Na tym stanowisku ułatwił Piłsudskiemu pżygotowanie i pżeprowadzenie zamahu stanu. Użąd ministra sprawował do 10 maja 1926. Do czasu reorganizacji naczelnyh władz wojskowyh w dalszym ciągu stał na czele Inspektoratu Armii nr 2. W międzyczasie, od 18 maja do 15 lipca 1926, był pżewodniczącym Komisji Likwidacyjnej powołanej pżez Piłsudskiego w celu:\nZakończenia wszelkih operacji wojskowyh\nDoprowadzenia oddziałuw wojskowyh biorącyh udział w wypadkah do stanu normalnego\nRozbrojenia oddziałuw cywilnyh zaangażowanyh w wydażeniah\nUregulowania wszelkih strat w materiale stanowiącym zapas mobilizacyjny wojska i wyposażenia pokojowego oddziałuw oraz strat materialnyh poszkodowanyh osub cywilnyh w wyniku działań\nUspokojenia oddziałuw wojskowyh i korpusu oficerskiego\nW sierpniu 1926 po utwożeniu Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnyh został mianowany inspektorem armii. 31 sierpnia 1927 pżeszedł w stan spoczynku.\nNazwisko Lucjana Żeligowskiego na stronie 231 niemieckiej listy osub pżeznaczonyh do aresztowania po opanowaniu Wielkiej Brytanii o nazwie Sonderfahndungsliste G.B..\nGrub Lucjana Żeligowskiego na Cmentażu Wojskowym na Powązkah\nPo pżejściu na emeryturę osiadł w mieście Andżejuw. Zajmował się polityką, uczestniczył w życiu społecznym i gospodarczym. Od 1927 zasiadał w składzie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski. W latah 1935–1939 był posłem na Sejm IV i V kadencji. W 1930 opublikował książkę pt. Wojna w roku 1920. Wspomnienia i rozważania. W tym czasie stał się zwolennikiem idei panslawizmu. Był członkiem władz Toważystwa Rozwoju Ziem Wshodnih.\nBezpośrednio pżed wojną zwrucił się do marszałka Rydza-Śmigłego o powołanie do czynnej służby wojskowej. Prośba generała pozostała bez odpowiedzi. W wojnie obronnej w 1939 nie brał czynnego udziału. W nocy z 7 na 8 wżeśnia 1939 wyjehał z Warszawy do Bżeścia razem z gen. Sosnkowskim i dwoma oficerami jego sztabu. 9 wżeśnia rano wymieniona czwurka wyjehała z Bżeścia do Pżemyśla pżez Włodawę, Zamość, Rawę Ruską i Jaworuw. Gen. Sosnkowski pżyjehał do Pżemyśla wieczorem 9 wżeśnia w harakteże generała do zleceń Naczelnego Wodza z zadaniem ustalenia faktycznego położenia Armii „Małopolska”. 10 wżeśnia obaj generałowie wyjehali do Lwowa, gdzie gen. Sosnkowski dowiedział się, że został mianowany dowudcą Grupy Armii południowyh. Generał toważyszył dowudcy Frontu Południowego do 13 wżeśnia, kiedy to gen. Sosnkowski odleciał ze Lwowa do Pżemyśla.\nPo kapitulacji Lwowa Żeligowski ewakuował się pżez Rumunię do Francji, a po jej kapitulacji – do Wielkiej Brytanii. Na emigracji był członkiem Rady Narodowej RP i pżewodniczącym jej Komisji Wojskowej oraz Kancleżem Kapituły Orderu Virtuti Militari. Z tej ostatniej funkcji został w styczniu 1945 zwolniony pżez prezydenta Raczkiewicza, ponieważ nie wyraził zgody na odznaczenie gen. Bora-Komorowskiego Kżyżem Wielkim Orderu VM. Wywołał także skandal wśrud polskiej emigracji, popierając żądy komunistuw w Polsce oraz żądania terytorialne Stalina uważane pżez niego za pżejaw panslawizmu.\nPo zakończeniu wojny zadeklarował powrut do kraju, ale w trakcie pżygotowań do podruży zmarł 9 lipca 1947 w Londynie. Zgodnie z wolą zmarłego 12 lipca 1947 zwłoki pżewieziono do Warszawy i pohowano na Cmentażu Wojskowym na Powązkah w Warszawie (kwatera A 25-Tuje-23/24). Transport organizował gen. bryg. Stanisław Tatar, wykożystując tę okazję do pżywiezienia do Polski zdeponowanej w Wielkiej Brytanii części zasobuw Funduszu Obrony Narodowej (350 kg złota oraz 2,5 mln USD, znajdującyh się w 11 skżyniah amunicyjnyh stanowiącyh w Londynie katafalk zmarłego).\nKżyż Komandorski Orderu Wojskowego Virtuti Militari\nKżyż Niepodległości z Mieczami (25 lutego 1932, za pracę w dziele odzyskania niepodległości)\nKżyż Walecznyh – czterokrotnie (po raz 1, po raz 2, 3 i 4 w 1921)\nZłoty Wawżyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury\nOrder Świętego Włodzimieża z Mieczami IV klasy (Imperium Rosyjskie)\nKżyż Wielki z Gwiazdą Orderu Korony (Rumunia)\n↑ Adam Miodowski, Związki Wojskowyh Polakuw w Rosji (1917-1918), Białystok 2004, s. 66.\n↑ Juzef Piłsudski, Pisma zbiorowe t. V, Instytut Juzefa Piłsudskiego, Warszawa 1937, str. 48\n↑ Wacław Lipiński: Walka zbrojna o niepodległość Polski w latah 1905-1918. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Wolumen, 1990, s. 334-337. ISBN 83-85218-00-9.\n↑ Andżej Suhcitz "Generałowie wojny polsko-sowieckiej", wyd. Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska Polskiego w Białymstoku. Białystok 1993. s. 89-90\n↑ Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowyh, 1923, s. 119.\n↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowyh nr 44 z 14.10.1926\n↑ Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowyh, 1923, s. 71.\n↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowyh, 1924, s. 39.\n↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowyh, 1924, s. 116.\n↑ Nowa Kapituła Orderu „Odrodzenia Polski”. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 221 z 26 wżeśnia 1936.\n↑ Mihał Kacpżak, Komitet do Spraw Szlahty Zagrodowej na Wshodzie Polski 1938-1939, w: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica 78/2005, s. 93.\n↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentaże, www.cmentażekomunalne.com.pl [dostęp 2020-02-23] .\n↑ M.P. z 1932 r. nr 48, poz. 53. Zamiast upżednio nadanego Kżyża Niepodległości zażądzeniem z 19 grudnia 1930. M.P. z 1930 r. nr 300, poz. 423.\n↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowyh L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763)\n↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowyh L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)\n↑ a b Wojskowy Pżegląd Historyczny. Tom 33/1988. s. 319\n↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowyh nr 61 z 06.06.1925\nPiotrP. Stawecki PiotrP., Słownik biograficzny generałuw Wojska Polskiego 1918–1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .\nWiesław Marczyk, Generał broni Lucjan Żeligowski, "Wojskowy Pżegląd Historyczny" Nr 4 (122) z 1987, ss. 44–53\nWojcieh Kicman, Jeszcze w sprawie gen. broni L. Żeligowskiego, "Wojskowy Pżegląd Historyczny" Nr 2 (124) z 1988, ss. 319\nKazimieżK. Sosnkowski KazimieżK., Cieniom wżeśnia, AndżejA. Rzepniewski, Warszawa: MON, 1988, s. 72, ISBN 83-11-07627-8, OCLC 749596041 .\nŻołnieże Brygady Stżelcuw Polskih\nŻołnieże Dywizji Stżelcuw Polskih\nDowudcy brygad 1 Dywizji Stżelcuw Polskih (WP na Wshodzie)\nTę stronę ostatnio edytowano 23 sty 2021, 16:15.


Forum Akademickie Laureatka MINIATURY bada rolę sklerostyny w leczeniu mastocytozy - Forum Akademickie\nLaureatka MINIATURY bada rolę sklerostyny w leczeniu mastocytozy\nRolę sklerostyny – niedawno odkrytego białka tkanki kostnej – w patogenezie zmian kostnych u chorych na mastocytozę układową bada dr n. med. Aneta Szudy-Szczyrek z Katedry i Kliniki Hematoonkologii i Transplantacji Szpiku na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.\nMastocytoza układowa (jedna z dwóch – obok skórnej – postaci tej choroby) jest rzadkim nowotworem układu krwiotwórczego, cechującym się niekontrolowanym rozrostem komórek tucznych (mastocytów) w skórze, szpiku kostnym, narządach wewnętrznych oraz kościach. Zaliczana jest do chorób rzadkich. Występuje u około 13 na 100 tys. osób W Polsce dotychczas nie prowadzono rejestru dotkniętych tym schorzeniem.\nObraz kliniczny choroby jest wysoce różnorodny. Mogą wystąpić zmiany skórne, zaburzenia ze strony układu krążenia, przewodu pokarmowego, objawy neurologiczne, bóle kostne. Chorzy są narażeni na reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny. W zaawansowanej postaci choroba prowadzi do postępującej niewydolności wielonarządowej i zgonu – opisuje dr Szudy-Szczyrek.\nDodaje, że zajęcie kości występuje u dwóch na trzech pacjentów. Najczęściej rozpoznaje się osteopenię i osteoporozę. U około 40% chorych dochodzi do złamań patologicznych. W terapii stosuje się najczęściej bifosfoniany – leki hamujące resorpcję kości. Ich ograniczona skuteczność oraz profil toksyczności powoduje jednak konieczność poszukiwania dodatkowych opcji terapeutycznych. Dr Szudy-Szczyrek otrzymała grant z Narodowego Centrum Nauki na badanie w tym kontekście roli sklerostyny.\nTo niedawno odkryte białko tkanki kostnej, które ma kluczowe znaczenie w procesie hamowania kościotworzenia poprzez szlak Wnt. W realizowanym projekcie badaczka z Uniwersytetu Medycznego w Lublinie zamierza wyjaśnić, czy nowotworowo zmienione mastocyty mogą być źródłem sklerostyny oraz czy ich stymulacja będzie miała wpływ na poziom badanego białka, a tym samym czy istnieją teoretyczne podstawy wykorzystania go w terapii u chorych na mastocytozę układową.\nDo eksperymentu prowadzonego w warunkach in vitro wykorzystamy ludzką linię komórek tucznych HMC-1.2. Do oceny ekspresji sklerostyny na poziomie mRNA posłuży metoda Real-Time PCR, natomiast stężenie samego białka zostanie ocenione metodą immunoenzymatyczną ELISA – tłumaczy laureatka piątej edycji konkursu MINIATURA.\nWspomina, że pomysł badań zrodził się podczas jej praktyki klinicznej. Zespół Kliniki Hematoonkologii i Transplantacji Szpiku kierowany przez prof. Marka Husa zajmuje się m.in. diagnostyką i leczeniem chorych z mastocytozą układową. Badaczka zwraca uwagę, że zmiany w kościach, od nieistotnych klinicznie pojedynczych zmian ogniskowych do dużych nacieków destrukcyjnych i złamań patologicznych, występują u niemal wszystkich pacjentów.\nŚwiadomość problemów, z jakimi się borykają, trudności w postawieniu właściwej diagnozy i ograniczonych możliwości leczenia motywuje nas do badań nad biologią i patogenezą choroby oraz poszukiwania nowych celów terapeutycznych – mówi dr Aneta Szudy-Szczyrek.\nWyniki prowadzonych przez nią obecnie badań wskażą kierunek dalszych prac, do których zamierza wykorzystać doświadczalny model kościotworzenia z użyciem materiału pozyskanego od pacjentów. Liczy na to, że końcowym efektem będzie opracowanie nowych opcji leczenia choroby kostnej związanej z mastocytozą układową.\nMK, źródło: Facebook/W naukowym tyglu


wynajem łodzi - Scanmar / Börjesson Brothers\nSzukasz łodzi Scanmar / Börjesson Brothers do wynajęcia? Chciałbyś wynająć łódź Scanmar / Börjesson Brothers? Happycharter, portal z branży czarterowej, oferuje szeroki wybór ofert jachtów czarterowych i łodzi do wynajęcia różnych firm czarterowych. Znajdź wymarzoną łódź do wynajęcia (np. Scanmar / Börjesson Brothers) i skontaktuj się bezpośrednio z oferentem.\n2 łodzie Scanmar / Börjesson Brothers\nTwoje wyszukiwanie: producent: Scanmar / Börjesson Brothers\nłódź żaglowa / jacht żaglowy, bareboat, Scanmar / Börjesson Brothers\nOferujesz prywatnie łodzie Scanmar / Börjesson Brothers lub inne jachty? Prowadzisz firmę czarterową? Zarejestruj się i dodaj swoje łodzie czarterowe do naszej bazy danych (nie tylko Scanmar / Börjesson Brothers)!


Uwierz w Mikołaja - Magdalena Witkiewicz - ebook + książka - Legimi online\nUwierz w Mikołaja ebook\n4,5 (1548 ocen)\nTyle sie dzieje... nie ma nudy w tej książce, polecam\nTo chyba najlepsza książka świąteczna jaką dotychczas czytałam (a było ich wiele). Polecam wszystkim i czekam na film:-)\nNajlepsza książka jaką ostatnio czytałam! Z niecierpliwością czekam na film 😊\nDla Kasi i Bartka Kobielów z Amalki.\nBartek, dzięki Tobie spełniło się moje marzenie\ni mam swoje miejsce na ziemi!\nDziękuję i zapraszam Was nieustająco\n– zawsze będziecie mile widzianymi gośćmi.\nPewne historie zaczynają się od tańca w deszczu, a inne od tego, że przez zupełny przypadek wpada na siebie dwoje kompletnie nieznających się osób. I wtedy świat wiruje, a zegarki mierzące puls rejestrują przyspieszoną akcję serca. Jednak ta historia się od tego nie zacznie. Nie było pary nieznajomych, jednakże świat nieco zawirował, a serce o mało nie wyskoczyło z piersi dość niskiego i wątłego, na oko siedmioletniego chłopca, który właśnie kamieniem wybił szybę w oknie wystawowym chwilowo zamkniętego sklepu na tyłach centrum handlowego. Pewnie nie wybiłby tej szyby, gdyby nie stanowcze oświadczenie jego mamy, że w grudniu zdecydowanie nie gra się w piłkę nożną. A tak wyszalałby się na boisku i nigdy nie wpadłby na pomysł rzucania kamieniem w sklepową witrynę.\n– A w co się gra zimą? – zapytał, zaciekawiony.\n– Nie wiem. – Zajęta czymś mama wzruszyła ramionami.\nJakoś tak się zdarza, że w przełomowych momentach mamy są często zajęte i zupełnie nie zdają sobie sprawy, iż ich odpowiedź może zaważyć na losach świata, a przynajmniej miasta.\n– Zimą na pewno nie gra się w piłkę nożną. O! – przypomniała sobie. – Niektórzy w hokeja grają. To znaczy takim kijem uderzają ciężkie krążki.\nMały chłopiec wziął więc kij (z zaskoczeniem odkrył go w domowym składziku, choć nikt nie wiedział, jak się tam znalazł), a z braku hokejowego krążka chwycił kawałek obluzowanego krawężnika. Ten z pewnością nie byłby uszkodzony, gdyby nie to, że poprzedniego dnia wielki samochód, wiozący nową dostawę pachnących drzewek, niefortunnie na niego wjechał. W ferworze świątecznych przygotowań zupełnie nikt tego nie zauważył. Można więc powiedzieć, że wszystkie znaki na niebie i ziemi zdawały się sprzyjać młodemu hokeiście.\nWybitej szyby na tyłach centrum handlowego w chwilowo nieczynnym sklepie również nikt nie dostrzegł. Ani policjant, który w tygodniu przedświątecznym miał naprawdę dużo na głowie, ani mama z córeczką, które nic nie kupowały, tylko marzyły, co by mogły kupić, gdyby je było na to stać, ani starsza pani, która buszowała w sklepie monopolowym, bo ostatni raz przed śmiercią zapragnęła się napić siedmiogwiazdkowego koniaku. Robiła tak co roku już od dziesięciu lat. Rozbitej szyby nie zauważył też postawny mężczyzna, który siedział w przestronnym pokoju na ostatnim piętrze budynku i obserwował monitory rejestrujące obraz z kamer. Był przekonany, że widzi wszystko oraz że wszystko ma pod kontrolą, włącznie z własną żoną. Ona również nie spostrzegła szkody wyrządzonej przez małego chłopca, bo w tym czasie była zajęta zdecydowanie czymś innym.\nGdyby chłopiec wiedział, że jego próba pierwszej gry w hokeja przyniesie takie skutki, natychmiast przestałby się denerwować i szczerze by się uśmiechnął, a może nawet głośno zarechotał. Jednak on przez swoje łzy widział tylko rozbitą w drobny mak szybę. Postanowił uciec i nikomu nie mówić o tym zdarzeniu.\nI tylko dzięki temu małemu chłopcu oraz nieuważnemu kierowcy ciężarówki cała ta historia mogła się wydarzyć. W innym przypadku losy kilkorga mieszkańców pewnego miasta potoczyłyby się zupełnie inaczej. Inny scenariusz tych wydarzeń byłby z pewnością ogromną szkodą dla ludzkości. Naprawdę ogromną.\nDzień dobry państwu! Zapowiada się piękny grudniowy poranek. Słońce powitamy w Warszawie o godzinie siódmej czterdzieści, a pożegnamy o piętnastej dwadzieścia trzy. Dzień będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o dziewięć godzin i trzy minuty.\nImieniny obchodzą dzisiaj: Auksencja, Auksencjusz, Auksenty, Bogusław, Flawit, Gościmir, Gracja, Gracjan, Kwintus, Miłosław, Nemezja, Rufus, Symplicjusz, Wilibald, Winibald, Wszemir, Zofia, Zozym.\nMy wprawdzie nie znamy nikogo o imieniu Winibald i Zozym, ale jeżeli znacie, koniecznie złóżcie życzenia! Do końca astronomicznej jesieni zostały trzy dni, a od świąt dzieli nas niespełna tydzień!\nAgnieszka od dłuższego czasu wpatrywała się w telefon, niezupełnie wierząc w to, co przed chwilą usłyszała. Minę miała niewyraźną. A dokładniej rzecz biorąc, chciało jej się płakać. Czuła się tak samo jak wtedy, gdy miała lat dziewięć i okazało się, że jej miejsce na kolonię zagraniczną zajęła jakaś bardzo ważna córka jakiegoś jeszcze ważniejszego ojca. Tylko tym razem nie chodziło o kolonie, a o święta, które miała nadzieję spędzić, jak co roku, ze swoją babcią.\n– Co się stało? – Usłyszała pytanie.\n– Babcia nie chce, bym przyjechała na święta. – Niepewnie pokręciła głową.\n– Twoja babcia? – Marta, koleżanka z pokoju w akademiku, miała minę jeszcze bardziej niewyraźną niż Agnieszka. – Przecież wy kochacie święta. Bombki, biały obrus, pięknie zapakowane prezenty pod choinką, opłatek, wspólne śpiewanie kolęd… I inne takie… – Machnęła ręką, nie zauważając, że w miarę wymieniania kolejnych symboli świątecznych z oczu Agnieszki zaczęły kapać łzy wielkości grochu. – Przecież ty nie wytrzymasz bez świąt! O Jezu, przepraszam!\nZreflektowała się, ale jej współlokatorka płakała już rzewnymi łzami.\n– Co się stało? – czule zapytała Agnieszkę, bo przez chwilę poczuła się niemal jak Grinch, który swoimi słowami odebrał przyjaciółce ostatnią nadzieję na rodzinne Boże Narodzenie.\n– Naprawdę nie wiem… To mi do niej nie pasuje. – Zamyśliła się, jakby szukając sensownych argumentów, ale najwyraźniej nic sensownego nie przyszło jej do głowy, bo dodała rozpaczliwym tonem: – Od zawsze święta spędzałyśmy razem. Najpierw chyba jeszcze z rodzicami…\nRzadko mówiła o rodzicach. W zasadzie pamiętała ich tylko ze zdjęć, które babcia przechowywała w drewnianej skrzyneczce, na półce pod telewizorem. Potem chwile uwiecznione na fotografiach zaczęły mieszać się ze wspomnieniami i już sama nie wiedziała, co pamięta naprawdę, a co wyobraźnia podpowiadała jej na podstawie scen utrwalonych aparatem.\nRodzice Agnieszki zginęli w wypadku, gdy miała niespełna dwa lata. Miała jechać z nimi, ale babcia stwierdziła, że młodym należy się trochę oddechu od dziecka. Nie zdołali dotrzeć na swoje ukochane Mazury… Oboje zginęli na miejscu. Agnieszka nie znała szczegółów, nigdy o nie nie pytała. W zasadzie nie wiedziała też, jak to jest mieć rodziców. Z nią zawsze była babcia Helenka – ojciec i matka w jednym. I najlepsza przyjaciółka.\nPo tym tragicznym wypadku babcia przeprowadziła się do ich mieszkania, w którym do tej pory Aga mieszkała wraz z rodzicami. Tam spędziły kilkanaście lat, co roku jeżdżąc w wakacje do niewielkiego domu na Kaszubach, gdzie wcześniej mieszkała babcia. Gdy Agnieszka wyjechała na studia do Warszawy, babcia wróciła do siebie, a pięknie urządzone cztery pokoje w starej, ale odrestaurowanej kamienicy wynajęto.\nOd tej pory jedynym miejscem, do którego Agnieszka wracała, był niewielki dom babci Helenki, niedaleko Sulęczyna, położony w samym środku lasu, ale też bardzo blisko jeziora. Kiedyś cały teren należał do jej rodziny – wielkie gospodarstwo, konie, zwierzęta i pola uprawne. Ziemia na Kaszubach nie należy do zbyt urodzajnych, więc plony nie były zbyt obfite, ale okolica za to nad wyraz urokliwa. Pewnie dlatego co jakiś czas przyjezdni nękali babcię, by odsprzedała kawałek ziemi, na którym powstawał później domek wypoczynkowy. Zatrzymała sobie jednak na tyle duży obszar, że najbliższe domostwa były oddalone o kilka kilometrów. Taka samotnia. Ale ani babci, ani Agnieszce to zupełnie nie przeszkadzało, a wręcz pomagało wypoczywać z dala od miejskiego zgiełku.\nLatem chodziły nad jezioro, a zimą czasem tak je zasypało, że przez kilka dni nie miały w ogóle łączności ze światem, chociaż nissan patrol babci sprawdzał się znakomicie, nawet gdy okoliczne dróżki były niemalże zupełnie nieprzejezdne. Babcia Helenka uważała, że każda kobieta powinna mieć prawo jazdy, by nigdy, ale przenigdy nie być od nikogo zależną.\n– Agnieszko, nie musisz robić wielu rzeczy w życiu – zwykła mawiać – ale musisz je umieć robić. A przynajmniej nie bać się spróbować.\nWnuczka próbowała zatem wszystkiego i tak naprawdę nie było zbyt wielu rzeczy, których mogła się przestraszyć.\nGdy mróz był siarczysty, Agnieszka jeździła na łyżwach po jeziorze. Potem, gdy łyżwy nie nadawały się już do użytku, babcia zawiesiła je na drzwiach od komórki. I tak wisiały do teraz. Latem wkładały w nie bukiety polnych kwiatów, a zimą świerkowe gałązki, które stroiły świątecznymi dekoracjami. Zresztą w tym magicznym miejscu pełno było takich urokliwych przedmiotów. Każdy, kto tam trafiał, zakochiwał się bez pamięci. Jak wtedy, gdy zimą zabrała na Kaszuby przyjaciół ze studiów. Zjeżdżali na sankach i jabłuszkach z pobliskich górek, a wieczorem pili grzańca przed kominkiem.\n– A co ci babcia tak właściwie powiedziała? – Marta wyrwała Agnieszkę z zamyślenia.\n– Że mam się rozerwać i gdzieś wyjechać z przyjaciółmi – jęknęła, jakby co najmniej oznaczało to skazanie na tortury. – Mówiłam jej, że na święta lecicie na Malediwy, i ona ku mojemu zaskoczeniu uznała, że z pewnością ja o niczym innym nie marzę, jak o spędzeniu Bożego Narodzenia tysiące kilometrów od niej.\n– Może powinnaś do niej mimo wszystko pojechać i pogadać? – nieśmiało zasugerowała Marta. – Chociaż na Malediwach będzie fajnie, no i…\n– Tak, tak, mówiłaś mi już – przerwała koleżance. – Będzie cudnie, ciepło, no i będzie twój brat…\n– Którego poznałaś z najgorszej strony.\n– A ma jakieś lepsze? – Uśmiechnęła się złośliwie.\n– Może byś się przekonała, gdybyś spędziła z nim kilka dni?\nAgnieszka pokręciła głową.\n– Przypomniały ci się angielskie czasy?\n– Martuś, naprawdę nie przekonasz mnie do swojego brata. Ciebie kocham jak siostrę, ale twój braciszek prowadzi dość rozrywkowy tryb życia i chyba nie za bardzo mi to pasuje.\n– Oceniasz go przez pryzmat tych kilku dni…\n– Rozmawiałyśmy już o tym i nie ma sensu do tego wracać – ucięła Agnieszka.\nMarta zrozumiała, że i tym razem nic nie wskóra w kwestii starszego brata, zatem postanowiła nie drążyć tematu.\n– Wracając do sytuacji z babcią… Co zrobisz? – zapytała.\n– Oczywiście, że do niej pojadę – powiedziała stanowczo Agnieszka. – Jak tylko będę mogła. Urwę się z kilku zajęć i wybiorę się wcześniej. – Zamyśliła się na chwilę. – Marta… To do niej zupełnie niepodobne. Ona tak się nie zachowuje. Musiało się coś stać.\nMarta nie lubiła świąt. Uważała, że te wszystkie świąteczne symbole są żałosne. Kicz nad kicze. Tłum w sklepach i non stop George Michael z tym swoim Last Christmas. Wydawało jej się niewiarygodnym, że dorośli ludzie ekscytowali się tymi tandetnymi czerwonymi, złotymi i zielonymi błyszczącymi ozdobami, które zawieszali na jakimś wyciętym z lasu drzewie, by po kilku dniach to drzewo wyrzucić na śmietnik. No, bzdura!\nMarta wolała się ekscytować palmą. I to najlepiej siedząc pod nią. A one zwykle rosną gdzieś w ciepłych krajach (idealnie, jeśli tuż przy plaży). A zamiast karpia mogła zjeść owoce morza w Tajlandii lub Wietnamie. Albo sushi.\nDlatego zawsze w czasie świąt wyjeżdżała gdzieś za granicę, jak mówiła: „naładować akumulatory”. I tym razem miała takie plany. Ze starszym bratem i jego przyjaciółmi. Często podróżowali w takim gronie, stanowili zgraną paczkę.\nW tych świątecznych planach najpierw uwzględniała rodziców, jednak gdy nie chcieli jechać, zbytnio się nie zmartwiła. Przecież to dzień jak co dzień. Życzenia noworoczne mogła im złożyć później.\nZ mamą rozmawiała czasem przez telefon, widywały się rzadko. Z ojcem kontakt miała sporadyczny. Czasem dzwonił. Lubiła z nim dyskutować, chociaż zwykle był zamknięty w sobie i dosyć mrukliwy.\nWłaściwie w ich domu nigdy nie było świąt. Takich prawdziwych, rodzinnych, jakie oglądała w telewizji. Dopóki była mała, zawsze wyjeżdżali gdzieś za granicę. Kiedyś nawet spędzili święta na plaży w Australii. Czy to lubiła? Sama nie była tego pewna. Po prostu tak było od zawsze. Innych świąt nie znała, a przynajmniej z własnego doświadczenia. Widziała takie przesłodzone, sielskie i wnerwiająco urocze w komediach romantycznych, których nienawidziła z całego serca, zatem oglądała je tylko w przelocie. O wigilijnej codzienności dowiadywała się od Agnieszki, która była w tym zakresie prawdziwą specjalistką. Nie zmieniało to faktu, że dla Marty wszystkie te opowieści o tradycji i zwyczajach bożonarodzeniowych to była abstrakcja na poziomie relacji o yeti i krainie jednorożców.\nGdy Marta rozpoczęła studia, właściwie jej rodzina przestała funkcjonować jako całość, także jeśli chodzi o wspólne wyjazdy. Jej brat żył już swoim życiem, u rodziców też zaszły zmiany. Gdy zostali sami w ogromnym domu, przestali się dogadywać. Z ojcem nietrudno było się pokłócić. Absolwent szkoły wojskowej, bezkompromisowy, chcący wszystko mieć pod kontrolą. Zawsze robił biznesy i wszędzie go było pełno. W pewnym momencie stwierdził, że czas przejść na emeryturę, i wtedy życie stało się jeszcze gorsze.\nMarta uciekła do Warszawy, poszła w ślady swojego brata, który wtedy studiował i nie zanosiło się na to, by te studia szybko skończył. Chyba właśnie dlatego, by nie wracać do domu. Ale czy oni mieli do czego wracać? Nie bardzo. Mama założyła swój biznes, który pochłaniał większość jej czasu i energii. Ojciec nie wytrzymał długo na emeryturze, kupił dużą galerię handlową w centrum miasta i traktował to miejsce niemal jak własny plac zabaw. Oboje spędzali więcej czasu w swoich firmach niż pod jednym dachem, więc miejsce nazywane domem było nim tylko z nazwy. Ojciec znowu mógł kontrolować wszystkich i wszystko, ale nie uprzykrzał tym życia rodzinie. I tak przez lata nauczyli się funkcjonować w myśl zasady: „z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach”, szczególnie że rzadko kiedy mieli okazję, by wspólnie do nich pozować.\nZaskakujące w tej całej sytuacji było to, że rodzeństwo spotykało się stosunkowo często. Głównie na imprezach. Marta dorosła wreszcie do takiego wieku, że była mile widziana wśród znajomych brata, zwłaszcza gdy przychodziła z koleżankami. Nie miała problemu, by którąś z nich do tego zachęcić, bo jej brat był czarujący jak mało kto i podobał się niemal wszystkim dziewczynom. Jednak w miarę upływu lat przybywało też złamanych przez przystojnego bruneta serc. Wyglądało na to, że niedługo jedyną kobietą z jej roku, której ten Don Juan nie poderwał i nie porzucił, będzie ona sama. Był przy tym jednak tak uroczy, że nie potrafiła mieć do niego pretensji.\nO dziwo, byli ze sobą bardzo związani, lubili spędzać razem czas i troszczyli się o siebie nawzajem. Gdy byli młodsi, bywało różnie, jednak teraz byli dla siebie najlepszymi przyjaciółmi. W więzy krwi Marta nie za bardzo wierzyła. Bo cóż to takiego? Krew to po prostu jakaś czerwona ciecz. Każdy ma nieco inną, ale co z tego.\nOd wielu lat święta spędzali razem. To na Dominikanie, to na Krecie, to w innych egzotycznych miejscach, które akurat przyszły im do głowy. Stać ich było na to, bo oboje żyłkę do interesów odziedziczyli po rodzicach. Marta zwykła mawiać, że dorabia sobie do studiów, pracując jako modelka. Takie stwierdzenie było jednak tylko częścią prawdy, naznaczoną pewnym lekceważeniem tego, co robi. W rzeczywistości bowiem była wziętą modelką, chadzała na wybiegach w Polsce i za granicą, a do tego woda sodowa nie uderzyła jej do głowy, bo na szczęście studia wciąż pozostawały dla niej najważniejsze. Zarobione pieniądze odkładała i wydawała na podróże. Cała Marta – rozsądek zabarwiony szczyptą szaleństwa i ekstrawagancji.\nJej brat wciąż rozkręcał własne firmy. Studiował informatykę już chyba od dziesięciu lat i zupełnie nie potrzebował do szczęścia tytułu magistra. Wieczny student miał jednak ułańską fantazję, jeśli chodzi o zarabianie pieniędzy. Zaczynał od firmy eventowej. Szumnie brzmiało, a sprowadzało się do tego, że w wigilijny wieczór przebierał się za Mikołaja i rozdawał dzieciom prezenty. Sam nie miał emocjonalnego podejścia do tego dnia, mógł więc pracować dla tych, dla których był on jednym z ważniejszych w roku. Potem się przebranżowił, ale strój Mikołaja jeszcze wisiał w szafie. Na pamiątkę pierwszego biznesu i pierwszych zarobionych poważnych pieniędzy. Okazało się bowiem, że na tych przebierankach można było całkiem nieźle zarobić. Podejrzewał, że pewnie bardziej wzbogacić się można na wyskakiwaniu z tortu, ale nigdy się na to nie zdecydował.\nWybrał inną drogę – założył firmę informatyczną. Z lenistwa, bo ostatecznie przecież dosyć gruntownie miał przerobiony program studiów. Szybko okazało się, że jest w tym całkiem niezły i pozyskał nawet klientów za granicą. Szczególnie często jeździł do Londynu. Wrodzone zdolności i biznesowa intuicja w połączeniu z ujmującym sposobem bycia sprawiły, że po kilku latach prowadził dwie firmy, zarabiał już przynajmniej dziesięć razy tyle, co jego wykładowcy, i doprawdy nie widział potrzeby kończenia studiów. To doprowadzało do częstych spięć z ojcem. Dlatego też unikał go, jak tylko mógł.\nBrat Marty bardzo nie lubił konfliktów. Wszystko w życiu przychodziło mu na tyle łatwo, że się do tego przyzwyczaił. Wprawdzie była taka jedna, co nie chciała mu przyjść łatwo, ale…\nZabiegał o nią trochę, co jednak nie przeszkadzało mu spotykać się z innymi. W ten sposób całkowicie przekreślił swoje szanse u wybranki. Przejmował się tą sytuacją kilka dni, wypił kilka piw, poderwał kilka dziewczyn i swoim zwyczajem stwierdził, że jutro przyniesie nowe, lepsze rozwiązania. Jednakże zdarzało mu się, że tęsknił za tą nieuchwytną dziewczyną z włosami jak sprężynki. Wielokrotnie prosił los o to, by pozwolił mu spędzić z nią czas sam na sam. Chociaż kilka chwil. Kilka minut, godzin albo dni. Na przykład trzy dni. Trzy dni sam na sam. Byleby nikt im nie przeszkadzał. Wtedy mógłby jej wytłumaczyć, o co tak naprawdę chodzi.\nStarszy brat Marty miał zawsze szczęście. Nie denerwował się zatem, korzystał z życia i spokojnie czekał na to, aż los będzie mu sprzyjał jeszcze bardziej niż do tej pory. Wiedział, że to tylko kwestia czasu. I – co najlepsze – miał zupełną rację.\nPani Helenka kochała święta. Dlatego też, kiedy przekroczyła próg domu seniora, nazwanego z angielska Happy End, bardzo się przestraszyła, że gdy tylko się tam zamelduje, nastąpi ten nieszczęsny end, na który zdecydowanie nie była jeszcze przygotowana. Potem jednak zaczęła się rozglądać, czy atmosfera panująca tam jest chociaż w kilku procentach świąteczna i grudniowa. Po wstępnych oględzinach okazało się, że zanim nastąpi ten end, może przez jakiś czas będzie chociaż trochę happy, choć chwilowo wcale nie było jej do śmiechu.\n„Przekroczyła próg” – w tym kontekście może nie było to zbyt trafne określenie, bo ten próg przejechała, siedząc na wózku. Oczywiście upierała się przy tym, że nie jest jakąś egipską księżniczką, by być noszoną w lektyce, czy angielską królową, by jechać w karocy, ale pielęgniarz okazał się nieugięty i upierał się, że żaden pensjonariusz ze złamaną nogą nie może kuśtykać po schodach. Pani Helenka podejrzewała, że po prostu w natłoku obowiązków nie chciał się z nią użerać, i pomyślała, nieco uszczypliwie, że przynajmniej na samym początku mógł chociaż stwarzać pozory, iż w domu opieki dla osób starszych czas płynie wolniej i wszyscy dla wszystkich mają czas.\nOczywiście nie trafiłaby tam, gdyby nie ta złamana noga. W sumie mogłaby jakoś funkcjonować, gdyby nie mieszkała kilka kilometrów od najbliższego sklepu albo gdyby chociaż jej samochód miał automatyczną skrzynię biegów, a ona umiałaby takim dziwnym ustrojstwem jeździć.\nPo dłuższym namyśle doszła nawet do wniosku, że sklep nie byłby problemem, ale palenie w piecu, a także noszenie węgla i drewna mogłyby już stanowić pewną trudność. Z niesprawną nogą wykonywanie zwykłych codziennych czynności byłoby zdecydowanie niełatwe.\nPani Helena po raz pierwszy w życiu poczuła się stara i – jak by to powiedzieć – z lekka niedołężna. Cóż to jest za straszne słowo! Kiedyś nawet mogła je ułożyć, grając w scrabble ze swoją wnuczką (potrójna premia literowa i to na „ż”), jednak teraz stchórzyła, nie chciała tego oglądać w postaci tabliczek z literkami. Gdy jechała na tym wózku (niczym Elżbieta II w karocy w swoje urodziny), doszła jednak do wniosku, że sto razy wolałaby widzieć to na planszy do scrabbli, niż tego doświadczać. Niestety, stało się. Wszystko przez łakomstwo. Pokarało ją, zdecydowanie!\nPani Helenka od pewnego czasu starała się dbać o linię. Była zadziwiona, że fartuszek, który zawsze przywdziewała do domowych porządków, zaczął się mocno opinać na jej brzuchu i biuście. Jednak jeszcze wtedy nie rozległ się alarm w jej głowie, bo przecież materiały tak często lubią się zbiegać w praniu. Czerwona lampa zapaliła się dopiero wówczas, gdy po tym, jak się schyliła, ścieląc łóżko (zawsze ścieliła łóżko), guzik od fartuszka odpadł i potoczył się gdzieś w kąt. Nomen omen, czerwony guzik.\nWtedy to podjęła decyzję, że wszystkie słodycze będzie chowała na szafie, tuż pod sufitem. Aby dostać się do tej skrytki, musiała zejść do piwniczki po drabinę, bo bez niej nie mogłaby sięgnąć po grzeszną przyjemność. Grzeszna przyjemność przyjmowała doprawdy różne oblicza. Często były to pierniczki, czasem kruche ciasteczka, innym razem jeszcze domowe makaroniki z płatków owsianych, mleka w proszku, cukru i kakao. Pani Helena zawsze je piekła w ilościach hurtowych, na wypadek gdyby przybyli jacyś niezapowiedziani goście albo gdyby wybuchła wojna. Nie to, żeby była pesymistką, ale jako wojenne pokolenie nauczona była, by być zawsze przygotowaną na każdą okoliczność.\nAgnieszka, jej wnuczka, zawsze śmiała się z zapasów, które babcia gromadziła w ilościach umożliwiających wykarmienie pułku wojska.\n– Babciu, mole prędzej ci się w tej kaszy zalęgną – mówiła.\n– Nie zalęgną. – Babcia stanowczo kręciła głową. – Jak rozłożysz wszędzie suszony liść laurowy, to się nie zalęgną.\n– Ale przecież w każdej chwili można pójść do sklepu i dokupić.\n– Phi, jasne, pięć kilometrów w jedną stronę. Wiesz, że nie lubię już jeździć autem. Wzrok nie ten.\n– Przecież wystarczy, że zadzwonisz do pana Zbyszka, a on ci wszystko przywiezie.\n– Pan Zbyszek, pan Zbyszek! – denerwowała się babcia. – Jeździ co tydzień. A jak nie będzie miał tego, co akurat chcę, to co ja zrobię?\nFaktycznie, nie było wyjścia. Należało gromadzić zapasy. Na czarną godzinę, na godzinę, gdy niezapowiedziani goście się zjawią albo gdy nastąpi jakikolwiek kataklizm i zostanie uwięziona sama w środku lasu. Agnieszka widziała kiedyś film dokumentalny o amerykańskich preppersach, szykujących się na globalną wojnę nuklearną, i pomyślała sobie, że babcia zdecydowanie mogłaby być guru tego ruchu i wiele mogliby się od niej nauczyć.\n– Trzeba tak żyć, by mieć zapas na czterdzieści dni – zapewniała pani Helenka.\nSama nie bardzo wiedziała, dlaczego akurat czterdzieści, ale jej matka zawsze tak mawiała, jej babka i pewnie wszystkie kobiety kilka pokoleń wstecz. Prawdopodobnie to miało jakiś związek z Jezusem, który czterdzieści dni był na pustyni, ale pani Helenka w to zupełnie nie wnikała. Najważniejsze, że zawsze była przygotowana na czterdziestodniowy głód.\nJak już wiemy, nogę złamała przez łakomstwo. Zapragnęła kruchych maślanych ciasteczek, wyciskanych przez maszynkę, które upiekła w poprzednim tygodniu, i stojąc na ostatnim szczeblu drabinki, straciła równowagę, spadła i się ogromnie potłukła.\nZadzwoniła do pana Zbyszka, który tak naprawdę nazywał się Karol, ale odziedziczył swoją firmę po ojcu Zbigniewie, i chyba po raz pierwszy w życiu poprosiła o pomoc.\n– Karolu, chyba złamałam nogę – powiedziała bez ogródek.\nKarol był prostym człowiekiem i nie załapał od razu, że pani Helena nie dzwoni do niego wyłącznie po to, by się wyżalić, tylko potrzebuje konkretnej pomocy w rozwiązaniu problemu. Rozmawiał z nią już pół godziny i nawet był z siebie dumny, że potrafi udzielić tak solidnego psychologicznego wsparcia, gdy nagle starsza pani bezceremonialnie przerwała mu jego wywód:\n– Do cholery, Karolu, boli mnie! Przyjeżdżaj tu szybko i mnie zawieź do szpitala.\nKarol nie był przyzwyczajony, że starsza pani klnie, zatem wreszcie dotarło do niego, że sytuacja jest nader poważna. Stanął na baczność i sprężył się do tego stopnia, że po dziesięciu minutach pochylał się już nad panią Helenką, zastanawiając się, jak ją chwycić, by jej nie urazić.\n– Karolu drogi, czy ty czekasz na moje powolne zejście? – irytowała się nieco poszkodowana, która jednak nawet w tak niefortunnej sytuacji nie straciła poczucia humoru.\n– Bo ja… Bo ja nie wiem, jak panią podnieść. Nie chciałbym, by pani myślała, że ja panią obłapiam czy coś.\n– Karolu miły, ja już za stara na obłapianie jestem. Ty mnie po prostu chwyć i do szpitala wieź – westchnęła Helena.\n– To ja zadzwonię do Agnieszki.\n– W żadnym wypadku! – warknęła, złowrogo patrząc na chłopaka. – Ona nie może się o niczym dowiedzieć.\nKarol patrzył na staruszkę nic nierozumiejącym wzrokiem. Helenka machnęła tylko ręką, bo było jej już okrutnie niewygodnie na twardych deskach podłogi, a po telefonicznej rozmowie z swoim wybawcą wiedziała, że stać go naprawdę na rozbudowane konwersacje.\n– Nieważne, Karolu. Ja do niej sama zadzwonię… Co za cholerne ciasteczka! Gdyby nie one, w życiu bym tej nogi nie złamała.\nKarol szybko cofnął rękę. Sięgał właśnie po apetycznie wyglądające ciastko, jednak skoro ono było przyczyną tego całego nieszczęścia, to wolał nie ryzykować. Nie wiadomo, czego staruszka tam dosypała.\nPani Helena wcale nie miała zamiaru dzwonić do wnuczki. A już w żadnym wypadku nie po to, by się zwierzać ze swojej życiowej nieudolności. Też coś! Chciała sprawiać wrażenie, że jest niezniszczalna. Już dość tragedii życiowych spotkało Agnieszkę i więcej naprawdę nie potrzeba. Najgorsze w tym wszystkim było to, że zbliżały się święta, a chirurg o wyglądzie Apolla nie pozostawił żadnych złudzeń.\n– Helenko, na święta to pani sobie będzie mogła renifery na tym gipsie namalować. – Miał minę, jakby to, co powiedział, miało się wszystkim wydawać dowcipne.\nNie to, by Helenka miała coś przeciw reniferom, ale nie uśmiechało jej się w święta stukać gipsem w drewnianą podłogę swojego domu w lesie. Zresztą chyba by sobie nie poradziła. Jedzenia wprawdzie miała na czterdzieści dni i Karol vel Zbyszek nie musiałby nawet jej nic dowozić, ale węgla to sobie sama chyba nie byłaby w stanie przynieść. „Chociaż może? Przecież ludzie żyją i kulawi, i garbaci i jakoś sobie w życiu radzą” – myślała z nadzieją, wciąż mając jednak wątpliwości. Jednego natomiast była pewna – Agnieszka nie może jej zobaczyć w takim stanie, a z pewnością chciałaby spędzić z babcią święta.\n– Jest taki dom seniora, pani Helenko. – „Apollo” siedział w nogach łóżka i trzymał rękę na kolanie starszej pani.\n– Jestem oburzona! – żachnęła się Helena.\n„Apollo” szybko cofnął dłoń.\n– Nie tym, panie doktorze.\n– A… czym? – zapytał niepewnie.\n– Domem starości! – krzyknęła gromko starsza pani.\n– Ależ, pani Helenko! Domem seniora! – powiedział lekarz, wymachując ulotką.\n– Tu jest napisane „Happy End”, panie Apollo, ja wiem, co to znaczy „end”. Nie tylko młodzi znają języki.\n– Krzysztof – sprostował pan doktor.\n– Jaki Krzysztof? – Zdezorientowana pani Helenka pokręciła głową.\n– No ja jestem Krzysztof – powiedział cicho coraz bardziej przerażony chirurg.\n– No, widzisz pan! Wszystko jest nie tak. Wyglądasz pan jak Apollo, a nazywasz się zupełnie zwyczajnie. Mówisz mi o domu seniora, który rzekomo ma mi pomóc przetrwać, a złowrogo obwieszcza mój koniec.\n– Ale w szczęściu, pani Helenko. – Lekarz próbował ratować sytuację.\n– Niemniej jednak koniec. – Pani Helenka wzruszyła ramionami.\nNajgorsze w tym wszystkim było to, że Apollo vel Krzysztof miał rację. Sama sobie nie poradzi, a Agnieszki nie chce ściągać do pomocy. Znała ją, z pewnością rzuciłaby wszystko, z marszu wyruszając na Kaszuby. A przecież to niedorzeczne. Dziewczyna miała swoje sprawy, studia, egzaminy… Musi się uczyć, a nie zajmować starą babką. Chwilowo na dodatek niedołężną…\nA może to tak jest, że na koniec życia każdy staje się słaby? Słaby i tak bardzo zmęczony, że już mu się dalej żyć nie chce? To nawet by było dobre rozwiązanie, bo ta śmierć by tak nie przerażała. Tak, tak na pewno to Pan Bóg wymyślił. A ona, Helena Piotrowska, wcale nie czuje się zmęczona życiem. Tylko ten gips na nodze taki niewygodny jest i pod spodem swędzi. Swędzi jak cholera! Jakby stado komarów ją użarło i nagle odleciało. Albo pcheł innych.\n– Pomyślę o tym – mruknęła, wyciągając rękę po ulotkę. – A przyniesie mi pan drut?\n– Drut? – zdziwił się Krzysztof.\n– No tak, taki do robienia na drutach. Swetry i takie tam. Tylko nie takie do skarpetek. Bo jest ich pięć i są krótkie. A ja potrzebuję długi drut.\n– Będzie pani dziergać sweter? – Doktor Krzysztof pokręcił głową. Tyle lat pracował na ortopedii, z tyloma ludźmi miał do czynienia, a wciąż ktoś potrafił go zaskoczyć.\n– Nie, ale mnie cholernie swędzi i chciałabym sobie ulżyć, a czymś muszę się podrapać – westchnęła babcia Helenka, czytając o tym, że w Domu Seniora Happy End dzięki codziennej rehabilitacji przez wykwalifikowany personel „stawiają na nogi szybciej, niż myślisz”.\nNo, niestety, czego jak czego, ale stawiania na nogi z prędkością światła pani Helenka naprawdę potrzebowała. Westchnęła głęboko i gdy bezradny lekarz w skórze greckiego boga wyszedł w poszukiwaniu drutów do robienia swetrów, sięgnęła po swoją starą nokię. Nie potrafiła się przekonać do tych telefonów, co to Agnieszka próbowała jej podrzucać. Nokia to nokia. Bateria trzymała tydzień i nie odstraszały jej te wszystkie ikonki do dotykania. No i pewnie gdyby nie mogła znaleźć młotka, a chciałaby wbić gwóźdź, tym telefonem również dałaby radę.\n– Dzień dobry. Mówi Helena Piotrowska… Nie jestem aż taka stara. I niedołężna też nie jestem. No, może chwilowo…\nAgnieszka nie dowiedziała się o złamanej nodze babci. We wszystkich szpitalnych papierach i dokumentach, które pani Piotrowska musiała wypełnić w Domu Seniora Happy End, w rubryczce „kogo powiadomić w razie potrzeby” wpisywała swój numer telefonu. Wnuczce kazała lecieć na Malediwy czy do innej Tajlandii, razem z przyjaciółmi. Ta jej koleżanka, Marta, co chwilę gdzieś latała, więc dlaczego nie miałyby teraz wyruszyć razem. Pieniądze też nie stanowiły problemu. Agnieszka nigdy nic nie chciała, ale babcia skrupulatnie co miesiąc wpłacała jej na konto sumę pozwalającą na całkiem godne życie. Tymczasem wnuczka dorabiała korepetycjami, rzadko kiedy sięgając po babcine fundusze, pewnie więc za oszczędności mogłaby pozwolić sobie nawet na kilkumiesięczny egzotyczny urlop.\n– Nie chcesz ze mną spędzić świąt? – płaczliwie zapytała Agnieszka. – Babciu! Ale przecież my zawsze spędzamy Boże Narodzenie razem!\nPani Helena przełknęła łzy. Bardzo chciała spędzić święta z wnuczką, ale znała ją – gdyby ta zobaczyła, w jakim staruszka jest stanie, z pewnością postanowiłaby jej pomóc. Po świętach zdecydowałaby się z nią zostać, opuściłaby zajęcia na uczelni, by tylko się nią opiekować, a potem z pewnością pragnęłaby jej zorganizować cały czas rekonwalescencji, bo pewnie trochę potrwa. Nawet kosztem swojego młodego i pewnie w miarę beztroskiego życia. Na to pani Helena nie mogła pozwolić. Zresztą była już za stara na organizowanie wszystkiego na nowo. Miała swoje przyzwyczajenia i nie zamierzała z nich rezygnować. Postawią ją na nogi w tym Happy Endzie i potem z dumą do wszystkiego przyzna się wnuczce. Z dumą, bo przecież dzielnie to wszystko zniesie.\nPodrapała się drutem, przyniesionym przez „Apolla” tamtego dnia, gdy jej nogę wsadził w gips (do tej pory nie miała pojęcia, skąd on ten drut wykombinował), i spojrzała na sąsiadkę, z którą dzieliła pokój. Kobiecina wydawała się bardzo niezadowolona z tego, że Helena zajęła sąsiednie łóżko. Z wyższością spoglądała na nią bez słowa. Pani Piotrowska uznała jednak, że jest tam tylko tymczasowo, aż postawią ją na nogi, i w związku z tym doprawdy nie musi się z nikim spoufalać. Nawet z tą kobietą, która wygląda, jakby miała ją zabić wzrokiem.\nSabina Wojtczak myślała, że tym razem naprawdę trafi ją szlag. Za każdym razem tak myślała, ale gdzieś w podświadomości pamiętała słowa swojego świętej pamięci męża, że złego licho nie bierze. A przynajmniej nie tak szybko. Podejrzewała, że coś faktycznie było w tym stwierdzeniu, bo mimo cholerycznego usposobienia nadal miała się całkiem nieźle.\nJak się jednak miała nie irytować, skoro ciągle zdarzało się coś, co wyprowadzało ją z równowagi? Miała nadzieję, że starość spędzi sobie wśród ludzi, którzy jej nie wnerwiają. A ta nowa na łóżku obok wkurzała ją niemiłosiernie. I to stukanie… Raz kulą, a raz gipsem czy co tam ona na nodze miała. I jeszcze to, jak ruszała tymi palcami u stóp, które jej spod tego opatrunku wystawały… Paznokcie miała pomalowane na bordowo! Normalnie musi policzyć do dziesięciu, bo jednak tym razem ją trafi.\nWiedziała, że nie ma zbyt łatwego charakteru i Bogusław naprawdę powinien pójść w kapciach do nieba, że z nią wytrzymał tak długo. Zanim odszedł, jeszcze jej ogórków kiszonych narobił. Chyba ze dwadzieścia słoików. Z tych ogórków, które sam zasadził i potem zebrał na ich działce. Działce, na której może była ze trzy razy przez jakieś dwadzieścia lat i to tylko dlatego, że było ciepło i chciała się wylegiwać z książką na leżaku.\n– Sabinko, ruszać się trzeba. Dla zdrowia – mówił Bogusław. – Na działce skłony robisz i przysiady. Najlepsza gimnastyka. Wszystkie mięśnie pracują. Dzięki temu do końca życia będziesz sprawna i zdrowa.\nBogusław faktycznie do końca był szczupły, sprawny i żwawy, ale to jego życie skończyło się zbyt szybko. No i na co mu to zdrowie było? I ta sprawność? Na nic. Sabina była bardziej schorowana, mniej sprawna, ale do półki z książkami dała radę dojść, a w dobie zakupów spożywczych w sklepie internetowym nawet nie musiała wychodzić z domu. Czasem brakowało jej towarzystwa, ale nie na tyle, by się tym przejmować. Poza tym gdy naruszyła sobie kość biodrową (była pewna, że to złamanie, chociaż lekarz uważał, że przesadza), i ta sytuacja się rozwiązała. Na jej korzyść, oczywiście. Jak zawsze przez ponad osiemdziesiąt lat życia.\nZawsze spadała na cztery łapy. Jak kot. Nie to co jej mąż, który spadł z drabiny na swojej działce i się od razu połamał. Trzeba było? Mógł siedzieć na kanapie i czytać książki. Zawsze to bezpieczniejsze dla zdrowia. Albo grać w scrabble. Wtedy właśnie, jak Bogusław się połamał, od dwóch dni z nim nie rozmawiała. Była wściekła, bo ułożył najwyżej punktowane słowo, jakie widziała w życiu. JAŹŃ. Obraziła się, a kilka dni później on umarł. Jakby na złość! I zostawił ją z tą całą działką, której nawet nie lubiła. Cóż miała robić? Pozazdrościła mężowi, a działkowiec był z niej żaden, bo wychodząc ze szklarni, uszkodziła sobie kość biodrową (złamała – tego była tego pewna!) i tym sposobem wylądowała w Domu Seniora Happy End.\nMiała wprawdzie nadzieję, że ten koniec nie nastąpi zbyt wcześnie, ale tam przynajmniej wiedziała, że dadzą jej jeść i nie pozwolą jej umrzeć za szybko. A nawet jak się z kimś miło pogada, to i pierniczki przywiozą, i jakiegoś smacznego wafelka. Tylko rehabilitacji nie lubiła. Podobno już była do niej gotowa. Gotowa? Ona do ruchu nigdy nie była gotowa. Wolała życie przeżyć stacjonarnie, grając na przykład w scrabble. O! Musi zapytać tę nową, czy gra w scrabble.\nJak tylko przestanie ją wnerwiać. Tym ruszaniem palcami. Bordowe paznokcie z takim brokatem połyskującym na różne kolory. Jak bombki na choince. Jak można tak na co dzień? Sabina zrozumiałaby sylwester, ale na co dzień? Taki brokat?\nSabina nigdy nie malowała sobie paznokci u stóp. Jak żył Boguś, to on jej malował. Boguś umiał wszystko. Malował i ściany, i sufity, i paznokcie swojej żony. Sabinie trochę brzuch przeszkadzał w tym malowaniu. No, ale skoro Bogusław to robił, to po co miała się gimnastykować?\nNikogo innego nie miała. Oczywiście się do tego nie przyznała, bo to wstyd tak zupełnie samemu iść przez życie. Dzieci z Bogusiem też nie mieli. Najpierw byli zbyt leniwi na to… No, dobrze, ona była zbyt leniwa, nie chciała. A bo to wczasy w Bułgarii były w fajnej cenie, a potem budowali daczę nad jeziorem. I bałaganu nie lubiła. A dzieci zawsze robią bałagan. Krzyczą, wrzeszczą i ruszają nie tylko palcami u stóp, ale też wierzgają nogami i kopią. Potem jednak koleżanki jedna za drugą zachodziły w ciążę i Sabina uległa Bogusiowi. Obiecał jej, że będzie wstawał do dziecka w nocy i że będą karmili butelką. Zresztą wtedy wszyscy karmili butelką i jakoś te dzieci rosły na dobrych ludzi. Koleżanki miały nawet czwórkę dzieci, a oni nikogo. Bogusław do domu przyniósł tylko psa.\n– Podobno jak się zaopiekujesz zwierzęciem i poczujesz instynkt macierzyński, to się uda – powiedział cicho.\nSabina spoglądała wtedy na małą włochatą kulkę, zwiniętą w jego ramionach. Podobała się jej ta kulka, ale żeby od razu instynkt macierzyński? Nic nie poczuła. Nic a nic.\nZ psem nie była na spacerze ani razu. Boguś chodził z nim na działkę. Wsadzał go w koszyk przytwierdzony do rowerowej kierownicy i ruszali razem w drogę. Rozczulał ją ten widok. I wbrew pozorom kochała tego psa. Karmiła go. Wieczorami siadywali razem w fotelu i czytali książki. Znaczy ona czytała, bo pies spał. Ale nie wywołało to emocji takich, które pomogłyby w zajściu w ciążę. Trochę nawet tego żałowała.\nCoraz częściej przychodziły takie dni, gdy zdawała sobie sprawę, że jest sama. Zupełnie sama. I nie ma na całym świecie nikogo, kto by ją kochał. A czy ona kochała kogoś oprócz siebie? Przez całe życie chyba nie.\n– Pani Sabinko…\nDo pokoju weszła właścicielka Happy Endu, pani Krystyna, kobieta w średnim wieku, o nienagannej prezencji. Zadbana, szczupła i zgrabna. Sabina zawsze myślała, że mogłaby ona być aktorką w amerykańskich filmach i że zdecydowanie się marnuje w tym „hepiendzie”.\n– Pani Sabinko, nie wypełniła pani rubryki, kogo powiadomić w razie potrzeby. Kogo tam wpisać? Ma pani rodzinę?\n– Rodzinę? – Sabina poczuła na sobie zaciekawiony wzrok swojej współlokatorki. – Oczywiście, że mam! Mam córkę. Udało jej się w życiu. I śliczną wnuczkę. – Uśmiechnęła się, próbując zejść z łóżka. – Teraz nie mogę wstać, bo trochę mnie noga pobolewa. Ma jeszcze prawo, prawda? Za szybko ta rehabilitacja została włączona. Ale jak tylko trochę wydobrzeję, to pokażę pani zdjęcia. – Uśmiechnęła się do łóżkowej sąsiadki. – Wnuczka jest śliczna! Mówię pani. Moja miniaturka! – Spojrzała rozpromienionymi oczami na lekko skrzywioną, pewnie zupełnie przez przypadek i mimochodem, Helenę.\n– Cieszę się, że panie już się polubiły. – Krystyna uśmiechnęła się i wyszła z pokoju.\nKrystyna Sadkowska nigdy nie podejrzewała, że zajmie się sama jakimkolwiek biznesem. A już na pewno nie biznesem, gdzie będzie się musiała kimś opiekować. A na dodatek takim, który powszechnie się kojarzy z nad wyraz smutnym, trudnym i – cóż tu powiedzieć – mało optymistycznym okresem w życiu, jakim jest starość.\nKu jej zaskoczeniu Dom Seniora Happy End był najbardziej optymistyczną instytucją, jaką znała. Praca tam cieszyła ją jak nic do tej pory i powodowała, że czuła się spełniona jak nigdy wcześniej. Pod każdym względem. No, może nie pod każdym. Czasem zdawała sobie sprawę, że przespała macierzyństwo. Przespała tradycje rodzinne i taką zwyczajną codzienną bliskość.\nNigdy nie umiała okazywać uczuć, bardziej wolała działać, niż mówić. Podobnie jej mąż. Jednak po latach dostrzegła, że nie tylko działania są ważne. Ludzi poznaje się nie tylko po ich czynach, ale też po tym, jak się do siebie odnoszą. Wiedziała, że nie była dla swoich dzieci dobrą matką. Może i zadbała o ich wszechstronne wykształcenie, bo długo nie pracowała zawodowo. Jej pracą było wożenie dzieci na zajęcia dodatkowe. To angielski, to niemiecki, to balet, piłka nożna, gimnastyka artystyczna i gitara. Oczywiście zaprocentowało to w przyszłości. I syn, i córka studiowali, Marta była oprócz tego wziętą modelką. A Miś? Miś miał dwie prężnie działające firmy i skupiał się na nich, ale matka wierzyła, że w końcu zdecyduje się ukończyć studia. Znał doskonale angielski i francuski, pod każdym względem był idealny.\n„Jeżeli kogoś kochasz, puść go wolno” – przeczytała kiedyś. Ona swoje dzieci puściła wolno dość wcześnie. Przegapiła moment, kiedy mogła spędzać czas razem z nimi. Zamiast dodatkowej rytmiki mogła przecież poskakać z Martą w kałużach. Albo sprawdzić, kto kopnie piłkę dalej, ona czy syn. Teraz było jednak za późno na takie dywagacje. Może będzie jej dane się zrehabilitować, gdy doczeka się wnuków. Tylko czy dzieci wtedy do niej przyjdą, jeżeli teraz widziała je z rzadka?\nNigdy nie przywiązywali uwagi do celebrowania świąt, ale wraz z upływem lat Krystyna zrobiła się nieco bardziej sentymentalna. Nie podejrzewała siebie o to, że będzie się wzruszać, gdy usłyszy świąteczną piosenkę w sklepie albo gdy przez okno w centrum handlowym zobaczy małą dziewczynkę, której oczy błyszczą na widok kolorowej bombki na ogromnej choince. Kiedyś tak cieszyła się Marta, dopóki… w niej tego nie zabiła. Krystyna chciała jak najlepiej. Egipt, Turcja, nawet raz spędzili święta na australijskiej plaży. Feeria doznań, nowych smaków, zapachów. Tylko jakoś zabrakło smaku i zapachu domu.\nTeraz w święta dzieciaki lecą na Malediwy. Nawet pytały, czy ona i ojciec nie wybiorą się z nimi, ale Adam chyba nie miał za bardzo ochoty, a ona czuła się wreszcie komuś potrzebna. Swoim pacjentom czy raczej domownikom. Ludziom, którym chciała pomóc, by byli szczęśliwi. Tak po prostu. Teraz nie musiała gonić za niczym. Mogła po prostu przy nich być. Nie robiła tego dla pieniędzy. Miała ich sporo, bo zarobili ich z Adamem wystarczająco dużo, by ustawić życie dzieciakom i sobie. Mogli spędzić starość, leżąc do góry brzuchem, jednak ani ona, ani jej mąż nie umieli żyć bezczynnie.\nAdam nie był w zasadzie jej mężem. Gdy dzieciaki były małe, podpisał bardzo niepewny kontrakt. Żeby nie ryzykować utraty całego majątku, rozwiedli się i Adam przepisał wszystko na nią. Na szczęście nie było kłopotów i kontrakt przyniósł znowu ogromne pieniądze, ale nie byli już małżeństwem. Były plany, by ponownie się pobrać, ale nigdy nie było na to czasu. I już chyba nigdy się nie znajdzie. Właściwie tak wyglądało całe ich wspólne życie – niby razem, ale jednak oddzielnie.\nAdam był właścicielem największego w mieście centrum handlowego, ona założyła kilka lat temu dom seniora. Widywali się coraz rzadziej. Ona pomieszkiwała w wyremontowanym mieszkanku na strychu, tuż nad pokojem pani Sabiny i Helenki, a Adam coraz częściej przebywał w swoim gabinecie na ostatnim piętrze galerii handlowej w samym centrum miasta. Dom na przedmieściach właściwie stał pusty. Najwięcej czasu spędzała tam młoda kobieta, która regularnie przychodziła sprzątać.\nCzasem ta dziewczyna nie miała co zrobić z córką i zabierała ją ze sobą. Sadzała ją wtedy przed wielkim telewizorem, włączała bajki na Netfliksie, a sama wykonywała swoją pracę. Gdy kończyła, siadywała obok małej i wyobrażała sobie, że to jest właśnie jej życie. Marzyła o świecie, który był dla niej nieosiągalny.\nAnna Zielonka pchała przed sobą wózek, wypakowany po brzegi zabawkami. Na wierzchu leżało kilka kolorowych bombek, zapachowe świąteczne świeczki i olbrzymia gwiazda do przyczepienia na szczycie choinki.\n– Mamuś, a coś dla ciebie? – Obok wózka podskakiwała mała dziewczynka. Na końcach mysich warkoczyków miała zawiązane barwne wstążeczki.\n– Ale ja wszystko mam. Naprawdę nic nie potrzebuję.\n– Ale prezenty nie są od potrzebowania! Prezenty składają się z marzeń! O czym marzysz, mamuś? – pytała, skacząc wokół matki.\nAnna pokiwała głową i uśmiechnęła się do córki. Kochała ją najmocniej na świecie i tak bardzo chciała, by chociaż jedno marzenie tej małej istotki się spełniło. Bo Anna chyba już nie miała marzeń. A przynajmniej nie takich, które mogłyby się znaleźć w koszyku wypełnionym po brzegi kolorami świąt Bożego Narodzenia.\nPrzychodziły tam już od kilku dni. Za każdym razem wiozła przez sklep wózek wypełniony marzeniami córki. Tak bardzo żałowała, że niestety nie będzie mogła żadnego z tych marzeń spełnić. Może kiedyś? Może kiedyś, gdy zamknie oczy i je otworzy, znajdzie się nagle w takiej sytuacji życiowej, gdy w święta ludzie uśmiechają się do siebie, gdy wiesza się kolorowe bombki na choince, a pięknie zapakowane prezenty wysypują się spod ustrojonego drzewka na sam środek pokoju. Tak jak w tamtym wielkim domu, który sprzątała raz w tygodniu. A w zasadzie usuwała niewidzialne pyłki, bo nawet nie miał kto tam nabrudzić.\nAnna naprawdę wierzyła, że marzenia się spełniają. Tylko kiedy? Czy wtedy, gdy Zosia będzie zbyt duża, by się cieszyć z misiów, lalek czy kolorowej ciastoliny? I co wtedy włoży do koszyka swoich marzeń? Czy w ogóle będzie jeszcze miała jakieś marzenia?\n– Chodź, Zosiu, idziemy do domu. – Czule pogładziła małą po policzku.\n– Dobrze, mamuś. Przyjdziemy tu jutro znowu?


Lody Jogurtowe z mango – Grycan - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Wyniki konkursu Toro Sushi Następny artykuł: Nowe przyprawy Kamis Grill Mates\nNowości kulinarne, 24.04.2014, 18:51 , tagi: lody, nowości kulinarne, grycan, mango, lody jogurtowe\nWraz z początkiem maja w asortymencie marki Grycan - Lody od pokoleń pojawia się nowy smak lodów – Lody Jogurtowe z mango. To rozszerzenie wprowadzonej rok temu linii lodów jogurtowych, która spotkała się z dużym uznaniem konsumentów. Nowy smak lodów dostępny będzie w Lodziarniach Firmowych na terenie całego kraju oraz w sprzedaży detalicznej.\n- Przez ponad rok zebraliśmy naprawdę wiele pozytywnych opinii na temat naszych lodów jogurtowych, które świetnie komponują się z sorbetami czy lodami tradycyjnymi. W tym sezonie chcemy więc poczęstować naszych Gości nowym smakiem - Lodami Jogurtowymi z mango, w których połączyliśmy naturalną kwaskowatość jogurtu i delikatną słodycz mango. Podobnie, jak wszystkie lody z naszej oferty, nowy smak produkujemy ze szczególną troską o jakość, wykorzystując tradycyjne, rodzinne receptury i naturalne składniki – mówi Elżbieta Grycan, współtwórczyni marki Grycan-Lody od pokoleń.\nDesery na bazie Lodów Jogurtowych z mango będą częścią nowej karty w lodziarniach Grycan-Lody od pokoleń. Nowy smak lodów sprzedawany będzie również w szerokiej dystrybucji w opakowaniach o pojemności 500 ml w cenie 10,50 zł. Linię lodów jogurtowych uzupełniają: Lody Jogurtowe, Lody Jogurtowe z truskawkami oraz Lody Jogurtowe z wiśniami.\nLody Grycan tworzone są z poszanowaniem tradycji przekazywanej w rodzinie Grycanów z pokolenia na pokolenie. Ich wyjątkowy smak i najwyższą jakość gwarantuje sam Zbigniew Grycan.


Sztuka prezentacji - House of Skills\nDyrektorzy, kierownicy, sprzedawcy/konsultanci i inni pracownicy, którzy dokonują prezentacji firmy i jej produktów, a także zajmują się przekonywaniem współpracowników, przełożonych, inwestorów do proponowanych rozwiązań i kontaktują się z klientami, dostawcami, czy dziennikarzami.\nDwudniowe szkolenie stacjonarne (w klasie) kosztuje 3 200 zł netto. Do ceny należy doliczyć 23% VAT.\nZarówno najbliższy, jak i wszystkie zaplanowane terminy można sprawdzić na podstronie szkolenia.\nDla dyrektorów, kierowników, sprzedawców, konsultantów i pracownicy, którzy chcą zwiększyć umiejętności skutecznej prezentacji, podnieść skuteczność menedżerskiej: przekazu, przekonywania oraz oddziaływania poprzez rozwijanie umiejętności komunikacyjnych i prezentacyjnych.\nSztuka prezentacji zawiera elementy inspiracyjne, narzędziowe i wiele praktycznych ćwiczeń, które każdy uczestnik wykonuje indywidualnie i/lub grupowo. Każdy z uczestników tego szkolenia będzie miał kilkakrotnie możliwość wygłoszenia prezentacji, która zostanie nagrana na kamerę, a potem odtworzona i indywidualnie omówiona w oddzielnej sali przez coacha (coaching indywidualny).


Bukiety pastelowych kwiatów na ciemnym tle - Tapeta samoprzylepna - Decor Mint\nTapety samoprzylepne w powtarzalne wzorki – na przykład Bukiety pastelowych kwiatów na ciemnym tle – to pomysł na dekorację mieszkania dla fana ponadczasowych trendów wnętrzarskich. Wzory tego typu z łatwością dają się połączyć z motywami, których bazą jest Natura. Taka mieszanka to po prostu kwintesencja dobrego stylu i praktyczności. Za drugą z zalet odpowiada warstwy kleju, która rozwiązuje problem z mocowaniem tapety samoprzylepnej do ściany.\nTapety w takim wydaniu nie wyjdą z mody, a jeśli zaistnieje potrzeba zmiany wystroju wnętrza pomieszczenia, dekorację można zdemontować. Istnieje możliwość wprowadzenia korekty do 10 minut po powieszeniu na dobrze przygotowanym gruncie. Pozwala na to klej i materiał, z którego wykonana jest tapeta (także Bukiety pastelowych kwiatów na ciemnym tle) – wytrzymały, o gramaturze 135 g/m2.


dwie czarki - Dom - DecoBazaar\n> dwie czarki (nr 5407699)\nKomplet 2 czarek ceramicznych.\nToczonych na kole garncarskim.\nStworzone z troską i starannością.\nPojemność około 150 ml\nNaczynia są odpowiednie do zwyczajnego, codziennego użytkowania, mogą mieć kontakt z żywnością i być zmywane w zmywarce.\nCzarki zapakuję w nietuzinkowe, dekoracyjne i ekologiczne opakowanie.\nROŚLINKOWY KUBEK Z ZIELONYM JAK ŁĄKA UCHEM\nKAFLE CZERNIE, SZAROŚCI I DEKORY Z CZERWIENIĄ - KOMPLET\nFILIŻANKA I MLECZNIK CERAMICZNE RĘCZNIE MALOWANE MAKI\nUMYWALKA CERAMICZNA "ŁAWICA"


Graliśmy w TOXIKK – FPS-a czerpiącego pełnymi garściami Unreal Tournament i Quake’a!\nKiedyś gry były lepsze? No jasne, że były, a my byliśmy młodsi, piękniejsi (przynajmniej niektórzy/niektóre), bardziej beztroscy i mieliśmy więcej czasu, żeby to docenić. Potem skończyliśmy studia, zaczęła się praca i inne obowiązki. Niektórzy założyli rodziny, a innych życie zaczęło przytłaczać swo...\nKiedyś gry były lepsze? No jasne, że były, a my byliśmy młodsi, piękniejsi (przynajmniej niektórzy/niektóre), bardziej beztroscy i mieliśmy więcej czasu, żeby to docenić. Potem skończyliśmy studia, zaczęła się praca i inne obowiązki. Niektórzy założyli rodziny, a innych życie zaczęło przytłaczać swoimi odcieniami szarości. Taka myśl towarzysząca niepohamowanej nostalgii przyszła mi do głowy po uruchomieniu TOXIKK.\nStwierdzenie "kiedyś gry były lepsze" ma tyle wspólnego z prawdą, co hasło "wczoraj był piękny dzień". Dla Kasi, Jasia i Zdzisia był piękny, ale Antek, Zbyszek i Krysia najchętniej by o nim już zapomnieli. Tak samo jest z grami z lat '90, które część z nas wspomina z nostalgią, a część z pobłażliwym uśmiechem (a jeszcze inni nie wspominają wcale). Nieprzypadkowo piszę w leadzie o tym, że i my się przez te wszystkie lata zmieniliśmy. Czasem łapię się bowiem na tym, że nie tyle wspominam dobrze Quake'a, co lekcje informatyki, na których to robiliśmy (i dlatego dziś zamiast rozchwytywanym programistą jestem dziennikarzem). Może zatem ten sentyment ma trochę związek z tym, że każdy ciepło wspomina dzieciństwo, a gry są w przypadku większości z nas jego nieodłącznym elementem?\nW ten trochę filozoficzny sposób zachęcam Was do recenzji gry TOXIKK, która jest próbą odtworzenia tego, co najlepsze w FPS-ach z lat '90. To gra dla fanów Quake'a III czy Unreal Tournament i innych dinozaurów, których życie towarzyskie zaczynało i kończyło się na regularnie organizowanych LAN party (trochę przegiąłem, ale co tam!).\nCzym jest TOXIKK? To taki staroszkolny FPS utrzymany w klasycznej konwencji. Fani Call of Duty, Battlefielda czy nawet Counterstrike'a nie znajdą tutaj zbyt wiele dla siebie. To bowiem gra w stylu Quake'a czy Unreal Tournament, gdzie rozgrywka wyglądała zgoła odmiennie, choć teoretycznie wszystkie te gry należą do tego samego gatunku. Zapomnijcie o rozwijaniu bohatera, kupowaniu amunicji czy lepszych broni. Nie ma mowy o jakimkolwiek wzajemnym ratowaniu się w przypadku bycia bliskim śmierci. Tutaj masz po prostu 100 punktów życia i w sytuacji, gdy je stracisz - umierasz. Proste.\nNie mamy tutaj kampanii fabularnej, ale mimo to twórcy zarysowali pewne tło dla naszych poczynań. Zabawa dzieje się w przyszłości, w której zabrakło surowców energetycznych. Bój toczą tutaj ze sobą dwie korporacje: EXOCOM oraz DRAYOS. Stawką jest nowy surowiec o ogromnym potencjale energetycznym: Eden. Wcielamy się w żołnierza jednej z nich i ruszamy do boju. Historia banalna i nieodkrywcza - no ale jakaś jest.\nDo dyspozycji mamy rozgrywkę z botami w trybie single oraz multiplayer. Ten drugi to kilka rożnych trybów zabawy. Obok klasycznych, jak deathmatch, team deathmatch mamy tutaj również całkiem nietuzinkowy Cell Capture, w którym musimy przenosić ogniwa energetyczne z bazy wroga (ot takie świeże spojrzenie na capture the flag). Wybór może nie rzuca na kolana, ale twórcy stale pracują nad swoim produktem, zatem ma być tego więcej.\nTym sposobem TOXIKK jest grą, w której liczą się tylko i wyłącznie umiejętności. Gracze, którzy spędzą tutaj wiele godzin, nie uzyskają przewagi nad pozostałymi za sprawą sprzętu, doświadczenia czy bonusów. Będą po prostu lepiej grać, bo opanują mechanikę, poznają planszę i zdobędą umiejętność szybszego oraz sprawniejszego eliminowania przeciwników. Tyle.\nDo dyspozycji mamy klasyczny zestaw broni. Karabin maszynowy? Obecny. Strzelba? Jak najbardziej. Dodajcie do tego kilka broni energetycznych, snajperkę i oczywiście wyrzutnię rakiet. Klasyczny zestaw, który dobrze znamy sprzed lat. Wszystko rozrzucone po planszy - razem z amunicją i pancerzem, Czy czegokolwiek więcej do szczęścia tutaj potrzeba? Moim zdaniem nie, ale twórcy postanowili dodać pojazdy, a więc gra nabiera momentami zupełnie nowego wymiaru. Możliwości jest zatem całkiem sporo.\nMapy są dość zróżnicowane. Każdą z nich mamy w kilku wersjach. Wypełniono je atrakcjami: windami, trampolinami i innymi takimi. W porównaniu z Unrealem czy Quake jednak ten wybór znów nie jest zbyt imponujący. Liczę, że z czasem ulegnie to poprawie. Podobnie sprawa się ma z personalizacją postaci - znowu na tle Quake'a ten wybór nie jest zbyt duży, no ale jest i nawiązuje tym samym częściowo do klasyków.\nKażda rozgrywka jest niesamowicie dynamiczna. Umieramy, odradzamy się, umieramy - i tak po kilka razy na minutę. Oczywiście w miarę zdobywania wprawy częstotliwość spada, ale w dalszym ciągu trudno utrzymać się żywym na mapie dłużej niż kilkanaście minut. Z tego znaliśmy stare FPS-y i to jest tutaj najfajniejsze. TOXIKK naprawdę pozwala poczuć ten staroszkolny klimat.\nGraficznie TOXIKK nie rzuca na kolana. Grafika jest niezła, a modele wykonane całkiem przyzwoicie. Cała reszta jednak już dość mocno kuleje. Plansze nie czarują dokładnością ani teksturami w wysokiej rozdzielczości. Nie znalazłem w sumie zbyt wielu okazji, żeby zawiesić tutaj na czymkolwiek oko.\nToxikk to gra, która jest dostępna w Steamie w programie Early Access. Można się zatem spodziewać, że twórcy będą ją stale ulepszać i usprawniać. Tak naprawdę zatem nie dostajemy kompletnego, ukończonego produktu. Nie jest on też w żaden sposób innowacyjny ani porywający - w gruncie rzeczy to zlepek wszystkiego, co znamy ze strzelanek sprzed kilkunastu lat. Czy zdaje to połączenie egzamin? Muszę przyznać, że zabawa jest bardzo przyjemna, ale pod warunkiem że... znajdziecie kogoś na serwerach. Ja miałem niestety pecha i bardzo często trafiałem na pustki. Z drugiej strony, jak już znalazłem graczy, to byłem wręcz miażdżony poziomem ich umiejętności.\nJeżeli tęsknicie za dawnymi klimatami, to TOXIKK może stanowić dla Was fantastyczną podróż w przeszłość. Warto jednak mieć świadomosć tego, że na rynku już jest kilka podobnych projektów, które bazują na podobnym pomyśle. Weźmy np. grę OpenArena, która jest bezpłatna i rozwijana przez fanów - graczy na serwerach tutaj nie brakuje. TOXIKK może mieć ciężko konkurować z takimi inicjatywami - szczególnie, że ciągle pod względem zawartości jest stosunkowo ubogi. Nie można jednak nie zaznaczyć, że to solidny produkt, który stanowi doskonałą bazę do budowy hitu oraz gromadzenia społeczności graczy.


To plastikowe kartki w jaskrawym kolorze żółtym, posmarowane klejem. Rozwieszone w sadzie i ogrodzie mają wabić swym kolorem szkodniki, które siadają i już nie mogą się oderwać od solidnego kleju.\nNigdzie jednak sprzedawcy nie napisali, że ten kolor i klej wabią nie tylko szkodniki!\nPo kilku dniach od powieszenia tych lepów w sadzie mieliśmy za sobą ratowanie wielu motyli cytrynków, które odlatywały w końcu z naddartym przeze mnie skrzydełkiem lub dwoma. Pszczół nie dawało się uratować.\nDzisiaj podczas porannego obejścia znaleźliśmy jednak ledwo zipiącą sikorę bogatkę. Skrzydełka pozbawione już wielu piór, ptaszek miotał się, każdym ruchem trafiając na klej. No cóż, udało się odlepić sikorę, ale straciła wiele piórek. Przeleciała jednak dwa metry i skryła się pod podłogą altany. Nie wiem, jakie ma szanse przetrwania. Pewno mikre, choć większe niż z tablicą lepową na skrzydłach…\nZdjęliśmy dziś lepy i uznaliśmy próbę za kompletnie nieudaną.\nZłapały trochę szkodników, wiele motyli dziennych i nocnych, pszczoły, osy, trzmiele – a nawet ptaszka.\nNie ma takiego kleju, który potrafi oddzielić stworzenia szkodliwe w sadzie od pożytecznych.\nBzdurą są teksty reklamowe: “ekologiczny sposób na szkodniki”, “do odłowienia i monitorowania ilości szkodników” itp.\nNigdy więcej żółtych lepów!\nŻurawina - 9 751 x.\nGwiazda Betlejemska – nie wyrzucaj po świętach - 7 734 x.\n`Bloodgood´ – klon marihuany? - 5 329 x.\nLiteratura - 3 665 x.\nWojsiłki - 3 603 x.\nNasz ogród - 3 413 x.