Pokojówka miliardera - ebook - Marie Benedict - bookto.pl\n23 grudnia 1868 r.\nŁagodna melodia kolędy dobiegała z ulicy i wypełniała biuro. Muzyka nie miała wpływu na jego nastrój ani zachowanie. Siedząc wygodnie za biurkiem z czarnego, orzechowego drewna w luksusowo urządzonym apartamencie w St. Nicholas Hotel, Andrew Carnegie pisał niczym w szale.\nPrzerwał, szukając właściwego słowa. Rozejrzał się po gabinecie oświetlonym najnowszym modelem lampy gazowej i odniósł wrażenie, że widzi go po raz pierwszy. Ściany pokryte były żółtą, brokatową tapetą, a okna okalały ciemnozielone aksamitne zasłony, związane ciężkimi, złotymi linami, za którymi roztaczał się widok na Broadway. Wiedział, że to najwspanialszy apartament w całej Ameryce, może nawet wspanialszy niż jakikolwiek apartament w Europie. Jednak to, co tak bardzo go cieszyło podczas wcześniejszych wizyt w Nowym Jorku, dzisiaj go odpychało. Zdawało mu się, że złote liny zaciskają mu się na szyi, czuł się jak zamknięty w ekskluzywnym więzieniu.\nPróbował przekonać matkę, że powinni zatrzymać się gdzie indziej, w mniej ostentacyjnym miejscu. Pragnął znaleźć się gdzieś, gdzie nie nękałoby go wspomnienie Clary, chociaż nie powiedział tego głośno. Źle się czuł w St. Nicholas bez niej. Większą część roku spędzał, szukając jej, na próżno jednak. Ani detektywi, ani jego znakomici ochroniarze czy najlepsi w branży łowcy nagród nie natrafili na żaden jej ślad.\nNiestety, matka go nie słuchała. „Andra – mówiła ze swoim niepodrabialnym akcentem – oznaki bogactwa są świętym prawem Carnegiech, a przysięgam na Boga, że wywalczyliśmy sobie nasze miejsce”. Zgodził się, pozbawiony siły, by walczyć. Kiedy jednak kilka godzin wcześniej dotarli do St. Nicholas Hotel, Andrew wyjątkowo wygonił matkę z sąsiadujących pokoi i zignorował jej błagalne prośby, by udali się na świąteczną kolację do Vanderblitów, choć zaproszenie na spotkanie nowojorskiej socjety było trudno zdobyć. Chciał być sam ze swoimi myślami. Myślami o Clarze.\nClara. Wyszeptał jej imię, pozwalając, by spłynęło mu po języku jak dobry likier. W ciszy swojego gabinetu mógł się oddać wspomnieniu ich pierwszego spotkania. Clara weszła za jego matką do salonu Fairfield, ich domu w Pittsburghu, krocząc tak lekko, że ledwie docierał do niego dźwięk jej butów dotykających podłogi i szelest spódnicy. Jej powściągliwe zachowanie i spuszczony wzrok nie przyciągały jego uwagi, póki matka nie wydała jakiegoś rozkazu. Dopiero wtedy, gdy Clara uniosła głowę i popatrzyła na niego, zauważył jej obecność. W tej ulotnej chwili, nim znów opuściła wzrok, dostrzegł przez mgnienie błyskotliwą inteligencję ukrytą pod statecznym sposobem bycia wymaganym od służącej.\nKolejne, bardziej intymne wspomnienia wypełniły mu myśli, a wraz z nimi tęsknota tak gorąca, że poczuł niemal fizyczny ból. Nagle jednak jego zadumę przerwał wybuch śmiechu i brzęk kryształowych kieliszków dobiegające z wielkiej sali balowej piętro niżej. Zastanawiał się, kto świętował w tym pozłacanym pokoju. Czy to jeden z jego kolegów magnatów stalowych przyjechał w odwiedziny, czy może któraś rodzina z listy dziesięciu tysięcy najbogatszych nowojorczyków postanowiła opuścić bezpieczny świat kolacji w kamienicach z piaskowca, żeby zajrzeć do pełnych przepychu nowojorskich sal? Czy powinien zejść na dół i sprawdzić?\n„Stop” – zdyscyplinował sam siebie. „Właśnie takiego myślenia, pełnego chciwości i dążącego do poprawiania swojego statusu nienawidziła Clara”. Obiecał jej, że znajdzie dla siebie inną drogę niż droga tych materialistycznych przemysłowców i socjety, i zamierzał dotrzymać słowa, nawet teraz, kiedy odeszła. Powrócił do swojego planu uczczenia jej, który próbował zrealizować nieskończoną ilość razy, sporządzając kolejne szkice dokumentu. Przyciskając stalówkę wiecznego pióra tak mocno, że poplamił papier atramentem, napisał:\nTrzydzieści trzy lata i dochód 50 000 dolarów rocznie! Za dwa lata o tej samej porze zapewnić sobie co najmniej 50 000 per annum. Więcej nie zarabiać – nie powiększać fortuny, ale co roku wydawać nadwyżkę na cele dobroczynne. Na zawsze odsunąć od siebie biznes, chyba że dla dobra innych.\nZamieszkać w Oksfordzie, zdobyć wykształcenie i poznawać ludzi nauki – zajmie to trzy lata ciężkiej pracy. Zwracać szczególną uwagę na umiejętność publicznego przemawiania. Potem przenieść się do Londynu i kupić pakiet kontrolny jakiejś gazety czy kroniki oraz poświęcić się zarządzaniu nią przez angażowanie się w sprawy publiczne, zwłaszcza związane z edukacją i poprawą sytuacji ubogich klas.\nCzłowiek musi mieć idola (gromadzenie bogactwa to jeden z najgorszych rodzajów idolatrii), a trudno o idola bardziej poniżającego niż pieniądze. W cokolwiek się zaangażuję, zrobię to bez reszty: dlatego muszę starannie wybrać takie życie, które okaże się w swym charakterze najbardziej wzniosłe. Poświęcenie się w dalszym życiu trosce o interesy i jak najszybszemu zarabianiu pieniędzy poniży mnie tak, że nie będzie już nadziei. Zrezygnuję z biznesu w wieku lat trzydziestu pięciu, jednak przez nadchodzące dwa lata zamierzam spędzać popołudnia na kształceniu i systematycznej lekturze.\nAndrew uniósł pióro i przeczytał zapisane słowa. Były toporne i niedoskonałe, czuł jednak zadowolenie. Chociaż Bóg zadecydował, że Clara nie będzie należeć do niego, zamierzał wywijać jej przekonaniami niczym mieczem. Nie mógł już dłużej czcić idoli w postaci statusu społecznego i bogactwa – nie dla nich samych. Reputacja i pieniądze miały teraz służyć wyższemu celowi: poprawie losu innych, zwłaszcza budowaniu drabin, po których będą się mogli wspinać przybywający do jego przybranej ojczyzny. Mimo ogarniającej go rozpaczy Andrew pozwolił sobie na najdelikatniejszy z uśmiechów, na maleńką satysfakcję. List spodobałby się jego Clarze.\n4 listopada 1863 r.\nNie powinnam tu być. Cecelia albo Eliza mogłyby zajmować moje miejsce na tym cuchnącym statku. Miały prawo – a Eliza, jako najstarsza, nawet obowiązek – wyruszyć w podróż i zacząć od nowa na innej ziemi. Mama i tata przygotowali jednak całą litanię wymówek: Eliza miała dwadzieścia jeden lat i była bliska zamążpójścia, które miało pozwolić rodzinie dalej dzierżawić naszą farmę – jak wyjaśnił ojciec – a zaszczyt ten ominął mnie z winy mojego przemądrzalstwa. Cecelia natomiast, mając piętnaście lat, była za młoda, a zresztą również zbyt słaba na samotną podróż. I tak, przekonana do racji rodziców, wsiadłam na pokład statku Envoy. Czterdzieści dwa dni później pożałowałam arogancji wobec swoich sióstr i przechwałek w chwili, gdy poznałam decyzję rodziców. Wiedziałam już, że bycie uznaną za síofra w swojej rodzinie – podrzutka zdolnego do przeobrażenia się w cokolwiek, czego wymagać będzie od niego Ameryka – nie jest żadną nagrodą. Rozpaczliwie tęskniłam za siostrami.\nŚwiatło wniknęło do kabiny najniższej klasy przez właz, oślepiając mnie na chwilę. Odruchowo zamknęłam oczy. Nawet kiedy osłabło, wciąż ich nie otwierałam, ciesząc się resztką słonecznego ciepła. Chciałam, żeby znikające promienie mnie oczyściły. By usunęły kwaśną woń długiej podróży przez Atlantyk i osuszyły powracające łzy pożegnania.\nSteward uderzył w dzwon, sygnalizując, że nadeszła pora wyjścia na ląd. Otworzyłam oczy i niepewnie rozejrzałam się po kabinie. Matki ze ślamazarnymi noworodkami w ramionach wstały, a starsze dzieci o pustych oczach chwytały się ich spódnic, przestraszone biciem dzwonu. Ojcowie i starcy starali się wygładzić swoje brudne, pogniecione ubrania, by zachować choćby resztki godności. Tylko kilku młodych mężczyzn, fir òga było wystarczająco silnych i chętnych, by od razu ustawić się w kolejce.\nPodróż była trudna, zmęczyła nawet fir òga. Niemal trzy tygodnie wcześniej, już po burzliwej przeprawie, burza zaskoczyła Envoy i zmusiła pasażerów trzeciej klasy, którzy nie leżeli w łóżkach, by udali się do ładowni pełnej wody. Gdy załoga i moi towarzysze podróży zaczęli pompować wodę w mroku bezksiężycowej nocy, statek zakołysał się z boku na bok, a wtedy pewna dziewczyna z Dublina – mniej więcej szesnastoletnia i podróżująca samotnie, jak ja – wpadła na jeden z drewnianych pali podtrzymujących sufit. Z jękiem upadła na mokrą wciąż podłogę i nie odzyskała już przytomności. Kiedy następnego poranka umarła, kapitan przysłał do najniższej klasy pierwszego oficera i marynarza. Zawinęli ją w prześcieradło, przywiązali do nóg kamienie i wyrzucili za burtę, nie wypowiadając nawet słowa modlitwy. Ta strata i zachowanie załogi były dla mnie – dla nas wszystkich – wielkim ciężarem, gdyż zdawały się zapowiedzią tego, co może nas czekać na nowej ziemi.\nNa drewnianym pokładzie ponad naszymi głowami usłyszeliśmy kroki, a potem łomot i odgłos przesuwanych bagaży. Moi współpasażerowie rzucili się, by zebrać nędzne pakunki: plecaki, wiklinowe kosze, narzędzia, ukochane obrazki i Biblie, a czasem nawet zniszczone kufry. Wiedziałam jednak, że nie ma co się spieszyć. Musieliśmy czekać, aż pozostałe klasy opuszczą statek. Zawsze czekaliśmy: na suche ciastka, cuchnącą wodę czy skwaśniałą owsiankę, które stanowiły nasze posiłki; na sen, którego nie przerywałyby ataki kaszlu i dziecięcego płaczu; na powietrze niezanieczyszczone smrodem wymiotów i pełnych nocników; na burze i na otwarcie włazów, dzięki czemu mogliśmy spędzić kilka rozkosznych chwil na świeżym powietrzu; na intymność, której nie doświadczaliśmy nigdy.\nMiałam dość czekania. Nie mieliśmy jednak wyboru, musieliśmy stanąć w kolejce – nieruchomo, jeśli nie liczyć bujania statku, który wpływał do portu. Zerknęłam na młodą matkę obok mnie, której zniszczona brązowa sukienka nosiła na sobie ślady ciągłej choroby dziecka. Miała jakieś siedemnaście lat, była więc o jakieś dwa lata młodsza ode mnie, jej oczy jednak zdawały się starsze. Lekkie zmarszczki ustąpiły już bruzdom. Podczas strasznej, samotnej podróży znosiła niepokoj i cierpienie nie tylko własne, lecz także dziecka. Wstydziłam się swojego narzekania na niewygody i tęsknotę za domem.\n– Ádh mór – powiedziałam, nie mogąc zaoferować ani jej, ani dziecku niczego prócz życzenia szczęścia. Nie musiałyśmy się tu martwić, że nauczyciel zaznaczy, iż mówimy po irlandzku, a nie po angielsku, na naszym bata scóir i nas za to ukarze, jak to było w Irlandii. Zresztą ta biedna młoda matka pewnie nigdy nie została uderzona za mówienie po irlandzku w szkole, gdyż prawdopodobnie nie chodziła do żadnej szkoły.\nMoje słowa ją zaskoczyły. Zgodnie z zaleceniem matki trzymałam się od współpasażerów na dystans, a z tą dziewczyną nie rozmawiałam ani razu. Taka postawa pozwoliła mi zachować zdrowie, choć uczyniła mnie niepopularną wśród biednych rodaków, którzy uznawali ją za wyniosłość. Zbyt zmęczona, by się odezwać, pokiwała tylko głową z wdzięcznością.\nWłaz otworzył się, a kabinę wypełniło chłodne, słone powietrze. Odetchnęłam głęboko i przez długą minutę świeża bryza mi starczała. Powietrze pachniało domem. Chwytałam je łapczywie.\n– Ustawcie się w kolejce! – krzyknął do nas steward.\nJego blada, wychudła twarz terroryzowała nas przez czterdzieści dwa dni: odmawiał nam jedzenia, wody i czasu na pokładzie, kiedy uznawał, że nie jesteśmy dość ugrzecznieni. Gdyby nie był władny odmówić nam także wstępu do naszego nowego kraju, powiedziałabym mu, że zachowuje się okrutnie. Nie ugryzłabym się w język, choć tego uczyli mnie rodzice.\nUtworzyliśmy kolejkę i czekaliśmy. Jakiś cichy sygnał dotarł wreszcie do stewarda, bo kazał nam wspiąć się po schodach na pokład. W jednym rzędzie po raz ostatni opuściliśmy cuchnące kabiny najniższej klasy i wyłoniliśmy się na powierzchnię w stonowanym świetle filadelfijskiego portu.\nTrap prowadzący na brzeg zdawał się niestabilny, podobnie jak kamienisty ląd, na którym stanęłam. Miałam wrażenie, jakby to ziemia się bujała, a nie statek. Moje nogi były teraz bardziej przyzwyczajone do ruchu wody niż do nieruchomej ziemi.\nUrzędnicy w czarnych uniformach poprowadzili nas do budynku z napisem „Lazaretto”. Podczas długich, ciemnych nocy na statku moi towarzysze z lękiem mówili o tym miejscu – stacji kwarantanny. Wcześniej od podróżujących krewnych dowiedzieli się, że najmniejsza oznaka choroby u któregoś z pasażerów może oznaczać tygodnie, a nawet miesiące w Lazaretto – miejscu, do którego ludzie przychodzili i z którego wychodzili równie chorzy. Albo nie wychodzili wcale.\nNie obawiałam się tego, że mogłam się czymś zarazić. Instrukcje matki zapewniły mi bezpieczeństwo. Słyszałam jednak wystarczająco dużo kaszlu, by wiedzieć, że pozostali pasażerowie nie tryskają zdrowiem – a nasze losy były teraz ze sobą związane. Gdyby inspektor znalazł jednego zarażonego pasażera najniższej klasy, jego obowiązkiem było zatrzymanie wszystkich w Lazaretto do czasu, aż nie wyzdrowieją.\nSzliśmy po kolei w stronę inspektorów. Skrzywiłam się, kiedy urzędnicy badali moich towarzyszy podróży, bo mój ojciec podobnie badał zwierzęta gospodarskie. Przyglądali się ich dziąsłom i powiekom w poszukiwaniu oznak choroby, przeczesywali im włosy w poszukiwaniu wszy czy innych robaków, sprawdzali paznokcie i skórę pod kątem cholery czy żółtej gorączki, a wreszcie grzebali w ich rzeczach. Dowolne uchybienie mogło skazać nas wszystkich na Lazaretto. W myślach błagałam Najświętszą Panienkę, by maluch kaszlący przez całe noce teraz zdołał się uspokoić.\nKolejka przesunęła się naprzód i nadeszła moja kolej. Zdjęłam wygnieciony czepek i wrzosowo-szary płaszcz, wyciągnęłam ramiona i poddałam się badaniu.\n– Dobrze wyglądasz – powiedział mi do ucha brodaty inspektor, rozpuszczając moje ciężkie, ciemnorude włosy.\nJego gest i szept wydały mi się dziwnie intymne i całkiem nie na miejscu. Nie mogłam jednak zaprotestować. Nie wolno mi było zniszczyć wszystkiego, na co pracowali matka i ojciec. To zniweczyłoby wszystkie poświęcenia, dzięki którym zdołali zapłacić za mój bilet.\nPokiwałam głową, jakby w jego uwadze nie było nic dziwnego. Jakby było to zwykłe stwierdzenie. Moje dłonie trzęsły się jednak, kiedy spinałam włosy, a on dalej badał moją skórę. Dopiero kiedy przeniósł uwagę na plecak, mój płytki, szybki oddech się uspokoił.\nZ lekkim uśmiechem wskazał mi gestem, że mogę iść. Wyglądało na to, że przeszłam test. Ale co z moimi towarzyszami?\nRazem z resztą pasażerów zostałam wepchnięta do dużej, obskurnej poczekalni, która cuchnęła brudnymi ciałami i uryną. Po raz kolejny musieliśmy czekać. Obiecałam sobie, że jeśli uda mi się wyjść z Lazaretto i stanąć na amerykańskiej ziemi, postaram się już nigdy nie czekać.\nPo kolejnej długiej godzinie, kiedy do środka spływali kolejni pasażerowie, a niepokój się wzmagał, zadzwonił dzwon. Starcy, zmęczone matki i małe dzieci popatrzyli na siebie pytająco. Czy powinniśmy wiedzieć, co to znaczy?\nWreszcie drzwi otworzyły się szeroko, a pokój wypełniło światło.\n– Witajcie w Ameryce – oznajmił urzędnik w okularach.\nChoć nikt się nie odezwał, ulga była wyraźnie wyczuwalna. Po raz ostatni ustawiliśmy się w kolejce i wyszliśmy w amerykańskie słońce.\nOdetchnęłam z nadzieją.\nWszędzie wokół słyszałam radosne okrzyki: moi towarzysze rzucali się w ramiona czekającym na nich krewnym. Ja jednak szłam dalej. Nikt na mnie nie czekał.\n Síofra (irl.) – przedwcześnie dojrzałe dziecko, także: odmieniec, podrzutek. (Jeśli nie zaznaczono inaczej, przypisy pochodzą od tłumaczki.)\n Fir òga (irl.) – młodzi mężczyźni.\n Ádh mór (irl.) – powodzenia.\n Bata scóir (irl.) – rabosz, kawałek drewna, który irlandzkie dzieci nosiły na szyi; nauczyciele zaznaczali na nim, kiedy słyszeli, że ich uczniowie mówią po irlandzku, a pod koniec dnia liczyli nacięcia i wymierzali dzieciom odpowiednią karę.\nSzłam zdecydowanym krokiem. Nie miałam pojęcia, dokąd idę, ale nie mogłam sobie pozwolić na wahanie, które sugerowałoby moją słabość. Nawet w naszej małej wiosce w hrabstwie Galway, niedaleko Tuam, słyszeliśmy plotki o imigrantach, którzy po przybyciu do Ameryki zostali zaatakowani przez oszustów, pozbawionych skrupułów ludzi, zaangażowanych w najróżniejsze intrygi i szykany. Kiedy mama i tata podjęli decyzję, że to ja wyjadę, zachowywałam się arogancko, teraz jednak zastanawiałam się, jak poradzę sobie na tej dziwnej ziemi.\nJeśli nie liczyć krzyku mew i tętentu koni, w porcie tym rozbrzmiewały inne dźwięki niż w Galway. Rybacy reklamowali swoje towary w języku, który był angielskim, ale brzmiał bełkotliwie, podobnie zresztą jak mowa sprzedawców gazet. Jeśli nie liczyć słonego powietrza i zapachu końskich odchodów, zapachy również były inne niż w domu. Nowi przybysze wokół mnie potykali się, usiłując utrzymać równowagę na lądzie, a powietrze cuchnęło ich ciałami. Nadmorskie powietrze nie było w stanie usunąć odoru ludzi, którzy nie myli się przez długie tygodnie. Nawet żebracy krzywili się, czując smród moich towarzyszy podróży.\nOtoczona ludzką masą po raz pierwszy naprawdę zrozumiałam, jak bardzo jestem samotna na tej nowej ziemi.\n– Clara Kelley? – Usłyszałam w zgiełku czyjś głos.\nNie sposób było pomylić nazwiska. Tak się nazywałam.\nNasłuchiwałam chwilę, ale nie usłyszałam go drugi raz. Pomyślałam, że ponieważ czułam się bardzo samotna, wyobraziłam je sobie. Musiało tak być. Nikt mnie tu nie oczekiwał.\n– Clara Kelley? Szukam panienki Clary Kelley z Galway. – Dobiegło mnie głośniejsze nawoływanie.\nRuszyłam za głosem. Należał do wysokiego, ogolonego mężczyzny w meloniku i płaszczu w pepitkę. Tak eleganckiego człowieka nie widziałam od dawna. Zanim podeszłam bliżej i się przedstawiłam, chwilę patrzyłam na niego. Czy był to jeden z uciekinierów, o których słyszeliśmy od naszych sąsiadów, O’Donnellów? Pewien Irlandczyk podszedł do ich siostrzeńca Anthony’ego w nowojorskim porcie i obiecał mu miły pokój w rozsądnej cenie, po czym zaprowadził go do pełnej szczurów speluny w Lower East Side, w której mieszkało już dziewięciu innych imigrantów, i policzył sobie sześć razy wyższą cenę, niż zapowiadał. Kiedy okazało się, że Anthony nie jest w stanie mu zapłacić, mężczyzna wyrzucił go na ulicę, a jako rekompensatę zabrał chłopakowi jego jedyną własność – kufer z rzeczami. O’Donnellowie i biedni rodzice Anthony’ego nie mieli od niego żadnych wieści od czasu listu z tą historią. A nie był to najgorszy los, jakiego mógł się spodziewać imigrant. Słyszałam, jak O’Donnellowie opowiadali moim rodzicom o dziewczynie z sąsiedniej wioski, samotnie podróżującej do Bostonu, której szmugler zgotował znacznie gorszą pokutę niż konfiskata bagażu.\nTen mężczyzna nie wyglądał groźnie. Moja młodsza siostra, Cecelia, nazwałaby go pewnie szykownym, zwłaszcza że opierał się o elegancki czarny powóz z dwoma nakrapianymi szarymi końmi. Zresztą, skąd szmugler miałby znać moje imię?\nMężczyzna zauważył moje spojrzenie i zapytał:\n– Pani nazywa się Clara Kelley, prawda? – Jego amerykański akcent był wyraźny, zrozumiałam jednak od razu.\nPrzez dłuższą chwilę przyglądał się mojej twarzy, ubraniu i plecakowi.\n– Panna Clara Kelley, która przypłynęła statkiem Envoy?\n– Tak, sir – odparłam, lekko dygając.\n– Nie tego się spodziewałem – powiedział, kręcąc głową. – Ale pani Seeley wie, co robi. Nie mnie sądzić.\nJuż miałam zapytać, dlaczego mnie szukał i kim jest ta pani Seeley, lecz kazał mi wsiąść do powozu.\n– Czekałem ponad godzinę. Jeszcze długo po tym, jak pasażerowie drugiej klasy wyszli z Lazaretto. Bóg jeden wie, czemu się panienka tak guzdrała. Teraz jesteśmy spóźnieni w naszej podróży do Pittsburgha. A pani Seeley nie lubi czekać.\nW słowach mężczyzny kryło się kilka wprowadzających zamęt stwierdzeń, ale ja usłyszałam tylko słowo „Pittsburgh”. Czy naprawdę oferował mi podróż do Pittsburgha? To przemysłowe miasto leżące o ponad trzysta mil od Filadelfii było ostatecznym celem mojej podróży. W Irlandii słyszeliśmy, że bez trudu można tam znaleźć pracę, a ponadto było to jedyne miejsce w tym ogromnym kraju, gdzie moja rodzina miała jakichś krewnych. Nie bliskich, oczywiście, ale na tyle, bym mogła się do nich odezwać, kiedy już znajdę pracę w zakładzie włókienniczym albo w jednym z tych wielkich domów, w których potrzebują służby.\nZachomikowałam resztę funtów i pensów od mamy i taty, by starczyło mi na podróż do Pittsburgha. Zakładałam, że będę musiała zebrać pieniądze na najtańszy możliwy transport, kombinację podróży koleją i kanałami, jako że pociągi nie pokonywały całej trasy. Teraz jednak całkiem obcy człowiek najwyraźniej proponował mi podróż konnym powozem przez Allegheny, nie pytając o zapłatę. Czy byłabym głupia, gdybym nie przystała na jego ofertę? A może przeciwnie?\nMiałam wybór. Mogłam powiedzieć temu mężczyźnie prawdę. Nie byłam Clarą Kelley, której szukał. Clara Kelley to dość popularne nazwisko. Prawdopodobnie ta Clara Kelley z drugiej klasy, na którą czekał, nie wysiadła ze statku płynącego z Irlandii, skoro do tej pory jej nie spotkał. Cholera i tyfus zabrały wielu pasażerów z różnych klas. Choroba nie wybiera. Być może tylko choroba.\nMogłam też jednak zostać tamtą Clarą Kelley. I być nią, przynajmniej póki nie dojedziemy do Pittsburgha.\nPatrzyłam na czarny powóz, usiłując podjąć decyzję. Na pokładzie Envoy obiecałam sobie, że dłużej nie będę czekać, a kiedy nadejdzie pora, wezmę swoją przyszłość we własne ręce.\nMężczyzna otworzył przede mną drzwi powozu:\n– Proszę, panienko.\n– Przepraszam za spóźnienie, sir. To się więcej nie powtórzy.\nI weszłam po schodkach do środka.\nPowóz nie był pusty. Kiedy mój wzrok przyzwyczaił się do półmroku, zauważyłam, że są w nim już dwie inne dziewczyny. Obie w podobnym do mnie wieku i o rudawym kolorze włosów, charakterystycznym dla moich rodaków. Na tym jednak podobieństwa się kończyły. Moje towarzyszki miały na sobie suknie z wystającymi krynolinami, grubymi jedwabnymi szarfami, dekoltami wykończonymi koronką i długimi, luźnymi rękawami – wytworniejsze od wszystkiego, co kiedykolwiek miałam na sobie. A nawet – co kiedykolwiek widziałam, jeśli nie liczyć dwóch okazji, kiedy usługiwałam jako podkuchenna przy świątecznych obiadach w Castle Martyn, średniowiecznej cytadeli należącej do rodziny Martynów, którzy byli panami wszystkich rolników w naszym regionie.\nKim, na Boga, była ta Clara Kelley, którą się stałam?\nW oczach dziewcząt zobaczyłam podobne do mojego zaskoczenie. Nie mogłam dać po sobie niczego poznać, bo ryzykowałabym utratę miejsca w powozie. Co miałam zrobić, żeby zająć miejsce tajemniczej Clary?\nNa pewno nie mogłam mówić tak, jak zwykle. Dziewczęta nie wyglądały na takie, których akcenty przypominały ten córki rolnika z zachodniej Irlandii – nawet jeśli sąsiedzi uznawali ją za niezwykle wytworną, gdyż tata nie zaniedbywał jej edukacji. Podejrzewałam, że ta druga Clara Kelley mówi podobnie do nich. Nie do mnie.\nWysłannik pani Seeley zajrzał do powozu:\n– Panno Kelley, muszę zapakować do środka wasz bagaż. Gdzie on jest?\nJak mogłam odpowiedzieć, że torba, którą mam na ramieniu, zawiera cały mój ziemski dobytek? Prawdziwa Clara Kelley z pewnością podróżowałaby z kuframi na tyle wielkimi, by mogły pomieść suknie z krynolinami, podczas gdy w mojej małej torbie nie było miejsca nawet na żadną z moich ukochanych książek o historii czy tomików wierszy. Zabrałam tylko konieczne rzeczy. Chociaż bardzo starałam się je spakować, zniszczone wydanie O demokracji w Ameryce Alexisa de Tocqueville’a – dzieła stanowiącego inspirację dla politycznego zaangażowania taty w sprawę Fenian i służącego mi do poznania Ameryki – za nic nie chciało się zmieścić. Porzucenie książek, dzięki którym mój ojciec wykształcił wszystkie swoje córki (zresztą ku niezadowoleniu sąsiadów), było niemal równie trudne jak rozstanie z rodziną.\n– Przepraszam, sir – odparłam. – Powinnam była poinformować pana, że mój bagaż został po drodze zagubiony.\nModliłam się, by udało mi się skopiować angloirlandzki akcent, jakim jak zakładałam, mówiły moje towarzyszki. Wzorowałam się na rodzinie Martynów.\nMartynowie. Sama myśl o nich sprawiała mi przykrość. Ich działania były przyczyną mojego wyjazdu. Kiedy po raz kolejny wypłynęły plotki na temat związków taty z Fenianami – ruchem niepodległościowym, który zrodził się, gdy Anglicy nie pomogli ofiarom głodu w Irlandii, i uznawał, że Irlandia powinna być niezależnym krajem, że rolnicy powinni mieć zapewnione sprawiedliwe komorne i stałe zatrudnienie, a wszyscy ludzie mają prawo do życia i polepszenia swego losu – angloirlandzcy Martynowie postanowili się zemścić. Stopniowo zagarniali po kawałku ziemię z naszego ośmiohektarowego gospodarstwa. Dzięki jego wielkości udało nam się uprawiać na tyle różnorodne rośliny, że przetrwaliśmy głód, który pochłonął wielu rolników mających jedynie pół hektara ziemi i uprawiających tylko ziemniaki. W tej sytuacji nasza rodzina potrzebowała innego źródła pieniędzy i to ja miałam być tym źródłem. Lord Martyn, jego żona i córka równie dobrze mogli sami zaprowadzić mnie na pokład Envoy i popchnąć statek w stronę Ameryki przez niebezpieczne wody Atlantyku.\n– Zagubiony? – spytał woźnica.\nNie zrozumiał mojego udawanego akcentu czy może mi nie dowierzał? Tak czy inaczej podważał moje wyjaśnienie, a ja musiałam zachować spokój.\n–Tak, sir. Zagubiony w czasie sztormu. – Pożałowałam kłamstwa, gdy tylko je wypowiedziałam.\nDziewczęta, które dotąd przysłuchiwały się tej rozmowie ukradkiem zza swoich wachlarzy, teraz podniosły wzrok prosto na mnie. One również były na pokładzie Envoy i chociaż łódź niemal ciągle musiała pokonywać wysokie fale i przetrwać burzę, która zalała najniższą klasę, żaden sztorm nie zaskoczył starego statku. Czy dziewczęta zdradzą moje kłamstwo?\nWoźnica pokręcił z niedowierzaniem głową:\n– Sztorm? Te panie nic o nim nie mówiły. Nie słyszałem też o nim ani słowa od żeglarzy.\n– Tak, sir. – Pokiwałam głową z przekonaniem. Mimo pytających spojrzeń dziewcząt siedzących w powozie musiałam trzymać się tego kłamstwa i przekonać mężczyznę.\nKręcąc głową – nie byłam pewna, czy z niedowierzaniem, czy frustracją – woźnica zatrzasnął drzwi powozu. Zostałam sama z dwiema dziewczynami, które najwyraźniej postanowiły zachować mój sekret dla siebie. Przynajmniej na razie.\nNiezręczną ciszę przerwał trzask bicza i powóz ruszył. Szarpnięcie zaskoczyło nas, więc musiałyśmy doprowadzić się do porządku. Kiedy powóz jechał już spokojnie, tylko lekko szarpiąc, gdy napotykał kamień czy koleinę, niezręczna cisza trwała nadal.\nWyglądałam przez okno, udając, że skupiam się na mijanych widokach. Z początku chodziło mi tylko o to, by uniknąć spojrzeń moich towarzyszek, jednak w miarę upływu kolejnych minut moje zaskoczenie rosło. Kiedy powóz opuścił port i ruszył dalej siatką filadelfijskich ulic, nie dostrzegałam żadnych budynków z szarego kamienia, obrośniętych winoroślami i mchem. W tym nowym mieście, tak różnym od Galway, nie było zieleni ani historii. Ulice były natomiast proste i szerokie, krzyżowały się pod kątem prostym, a stały przy nich domy z czerwonej cegły, wykończone białymi kolumnami i skrzydłami okiennymi, oznaczone świeżo wymalowanymi tablicami z nazwiskami dostawców i nazwami ich wyrobów. Wszystko było tu uporządkowane i świeże, chociaż nie tak elegancko zaprojektowane jak domy i place w Dublinie czy Londynie, których rysunki widziałam w książkach ojca.\n– Panno Kelley?\nOderwałam wzrok od szyby.\n– Tak, panno… – Zdałam sobie sprawę, że dziewczęta nie zostały mi przedstawione.\n– Nazywam się Coyne, a to jest Quinn. Powiedziała pani woźnicy, że była na pokładzie Envoy?\nTeraz zrozumiałam. Chociaż dziewczęta z sobie tylko znanych powodów postanowiły nie zdradzać mojej tajemnicy służącemu pani Seeley, nie zamierzały mi odpuścić. Musiałam zachować pewność siebie, chociaż wszystkie dobrze wiedziałyśmy, że moja historyjka jest, przynajmniej w części, zmyślona.\n– W drugiej klasie?\n– Tak. – Miałam nadzieję, że brzmię przekonująco. Musiałam zachować ostrożność: ryzykowałam, że dziewczyny zdradzą to kłamstwo woźnicy i pogrzebią moją szansę.\n– Ciekawe. Ani ja, ani panna Quinn nie widziałyśmy pani podczas tej długiej podróży.\n– Ja was też nie. Zresztą z mojego punktu widokowego nie widziałam właściwie nikogo ani niczego przez większość podróży. – Nie chcąc stracić akcentu, mówiłam powoli i wyraźnie. Brzmiałam fałszywie.\n– Punktu widokowego?\n– Z podłogi kabiny praczek. Zapadłam na tak ciężką chorobę morską, że nikt nie chciał ze mną spać. – Wskazałam na sukienkę. – Wyjaśnia to również mój zaniedbany strój. Moje sukienki nie przetrwały choroby. Zmuszona byłam zakupić tę od marynarza.\nDziewczęta wzdrygnęły się na sam dźwięk słów „choroba morska”. Chociaż być może cierpiały na tę samą przypadłość, rozmawianie o niej było uznawane za niegrzeczne. I umilkły – jak się spodziewałam.\nZnów wyjrzałam przez okno, starając się skupić na interesujących widokach, jakie ukazywały się moim oczom. Szept dziewcząt odwracał jednak moją uwagę. Skorzystałam z okazji, by wyłowić z ich cichego mamrotania kilka słów i nazwisk: „Seeley”, „służba” i „pani Carnegie”.\n– Czy dobrze słyszałam, że woźnica mówił, iż wybiera się pani do pani Seeley z Pittsburgha? – odezwała się tym razem druga dziewczyna, panna Quinn.\n– Tak. Wy również?\n– Owszem. Czy wie pani, komu zostanie przydzielona?\nCo miała na myśli? Szukając w myślach odpowiedzi, zastanawiałam się nad zasłyszanymi chwilę wcześniej słowami. Chyba pytała mnie o to, komu będę służyć. Czy tę właśnie rolę odgrywała pani Seeley? Czyżby zajmowała się szukaniem służących dla rodzin? Jeśli tak, pytanie dotyczyło tego, jakiej rodzinie będę służyć.\nPo niezręcznej chwili ciszy, kiedy paraliżował mnie lęk przed udzieleniem niewłaściwej odpowiedzi, panna Quinn spytała:\n– To chyba nie znaczy, że będzie pani służyć u pani Carnegie?\n– Tak. Tak, właśnie u niej. – Podchwyciłam jej sugestię.\nDziewczęta popatrzyły po sobie. Nie rozumiałam, o co chodzi.\n– Ma pani być nową służącą pani Margaret Carnegie? Rozważano nasze kandydatury do tej roli, ale pani Seeley uznała, że nasze kwalifikacje wystarczają, byśmy zajęły ważniejsze pozycje, nauczycielek.\nTym razem znaczenia ich słów nie dało się nie domyślić. Najwyraźniej uważały, że nie nadaję się do tej roli. Większość dam by się z nimi zgodziła. Wyglądałam jak córka rolnika – którą byłam – a takim dziewczętom rzadko pozwalano objąć lepszą posadę niż pomywaczka, jeśli w ogóle dopuszczano je do służby.\n– Tak – odparłam, uspokajając głos.\nSkoro dziewczęta chciały rzucić mi wyzwanie, lepiej, żeby zaczęło się to teraz, a nie w obecności pani Seeley. Kimkolwiek była. Wtedy przynajmniej byłabym już w Pittsburghu.\nSpokój mojego spojrzenia onieśmielił pannę Quinn, która wbiła oczy w podłogę. Panna Coyne wytrzymała jednak mój wzrok i wreszcie wypowiedziała skrywane dotąd myśli:\n– Cóż, nie wygląda pani odpowiednio. A wygląd służącej świadczy nie tylko o jej pozycji, ale też o pozycji jej pani. Każda pokojówka powinna o tym wiedzieć. Gdybyśmy chciały zostać nauczycielkami córek Oliverów i Standishów i pojawiłybyśmy się ubrane tak jak pani, panno Kelley, z pewnością zostałybyśmy natychmiast odrzucone. Nie zważając na chorobę morską. – Zmarszczyła swój mały nosek, jakby sama myśl o mdłościach brzydko jej zapachniała. – Ma pani jednak służyć rodzinie Carnegiech, a z tego, co mi wiadomo, oni dopiero pracują na swoją pozycję. Może nie potrafią jeszcze wybierać służących.\nJeśli panna Coyne miała nadzieję, że mnie zniechęci, myliła się. Jej słowa przyniosły odwrotny skutek. Utwierdziły mnie tylko w zasadności odgrywanej roli oraz obudziły upór i determinację, o których nadmiar oskarżali mnie często mama i tata. To właśnie ta determinacja miała pomóc mi w moim nowym życiu w Ameryce i – być może – dać szansę na lepsze życie całej mojej rodzinie, wciąż zagrożonej przez Martynów.\nPrzypominając sobie nadany mi przez rodziców przydomek síofra, zastanowiłam się, jak zareagowałaby ta nowa Clara Kelley. Uśmiechnęłam się słodko i ułożyłam dłonie na kolanach.\n– Czyż w Księdze Przysłów nie jest napisane, że „strojem jej siła i godność”? Pozwolę, by to mój charakter – którego pani Seeley jest bez wątpienia świadoma – wystawiał mi świadectwo.\n11 listopada 1863 r.\nPani Seeley patrzyła na mnie, jakby widziała, co kryje się pod moją zniszczoną sukienką, jakby potrafiła przejrzeć historię, którą zaczęłam jej opowiadać, i tożsamość tej Clary Kelley, którą byłam naprawdę. Moja fałszywa pewność siebie zaczęła się kruszyć, a zastępował ją strach. Wiedziałam, że jeśli się nie wezmę w garść i nie spojrzę prosto w oczy pani Seeley jako ta Clara Kelley, którą udawałam, stracę swoją szansę. Nagroda w jej rękach – upragniona praca, dotąd niewyobrażalna, a teraz na wyciągnięcie ręki – przepadnie na zawsze.\nCzy odważę się reklamować przed panią Seeley, jakbym zachwalała świąteczny smakołyk z jarmarku? Co innego miałam jej jednak zaoferować? Nie mogłam stracić tej szansy.\nOdetchnęłam głęboko i powiedziałam:\n– Przepraszam najgoręcej, pani Seeley, że pojawiam się przed panią w tak żałosnym stanie. Choć wyjaśniłam już jego przyczynę, wiem, że trudy podróży nie są wystarczającym usprawiedliwieniem. Zwłaszcza w takim miejscu jak to. – Wskazałam gestem na salon, miejsce wyjątkowo czyste, biorąc pod uwagę mrok miasta otaczającego dom.\nPodczas krótkiego spaceru z powozu do domu pani Seeley widziałam brud, jakiego nie spodziewałam się tu nigdy zobaczyć. Z wysokich kominów wznosiły się w górę czarne chmury. Pełne smoły powietrze brudziło pyłem budynki, na których murach, niczym duchy, odcinały się białe kontury afiszy. Czemu nikt mi nie powiedział, że industrializacja przypomina biblijne piekło?\nOpuściłam szybko wzrok i przybrawszy minę pełną skromności i wstydu, czekałam na werdykt.\nPani Seeley nie odpowiedziała, a ja nie ważyłam się unieść głowy. Czy oceniała stan mojej sukienki – brudnej już wcześniej, a teraz dodatkowo osmolonej po kilku godzinach spędzonych w Pittsburghu – na tle relatywnej elegancji mojej wymowy? Czy zastanawiała się, na ile reputacja ekskluzywnego rejestru służących ucierpi, gdy zaryzykuje i przyjmie mnie do siebie? Z urywków zasłyszanej, a właściwie podsłuchanej rozmowy między pannami Quinn i Coyne w ciągu ośmiu dni naszej podróży dowiedziałam się, że miałam rację. Pani Seeley była właścicielką głównej bazy służących w mieście: była to osoba, do której zgłaszały się damy z towarzystwa poszukujące specjalistycznie wyszkolonej służby, a nie jakichś przypadkowych praczek, oczywiście. Pani Seeley szczyciła się służącymi z nieskazitelnymi pisemnymi referencjami. Ta druga Clara Kelley musiała mieć doskonałe referencje, które nijak się miały do mojego obecnego stroju.\nCierpliwość nie była moją cnotą, jednak wykorzystanie tej okazji zależało od mojej zdolności stania się tą osobą, której poszukiwała pani Seeley. Nie przerywając ciszy ani nie zmieniając swojej skruszonej pozy, patrzyłam, jak jej wzrok pada najpierw na moją brudną suknię, a potem na twarz. Popatrzyłyśmy na siebie. Widziałam, że ma wątpliwości – co do mojej historii, skromności, akcentu. Ale chciała mi uwierzyć. Może musiała.\nOna też ryzykowała.\n– No dobrze, musimy doprowadzić cię do porządku, tak by wygląd pasował do referencji. Pani Carnegie dokładnie wie, jakich cech poszukuje u swojej służącej, a nawet jeśli masz ich całe mnóstwo, nigdy ich nie dostrzeże przez tę brudną suknię. I przez to, jak cuchniesz.\nA więc cuchnęłam? Spędziłam w tych ubraniach tak dużo czasu, że przestałam je czuć. Pani Seeley podejmowała zatem podwójne ryzyko.\n– Oczywiście, pani Seeley – odparłam z uprzejmym dygnięciem.\n– Muszę dbać o swoją reputację: szukam służących do najlepszych domów. – Przerwała, po raz kolejny przyglądając mi się od stóp do głów, i pokręciła głową, jakby nie mogła uwierzyć w to, że zamierza przedstawić mnie klientce. – Nie wspominając o tym, że już w ciebie zainwestowałam i zamierzam odzyskać swoje pieniądze. Droga z Filadelfii kosztuje tyle, ile wyniesie twoja pensja za niemal dwa miesiące.\nWzdychając, minęła mnie, by podejść do szafy przy przeciwległej ścianie. Nad jej biurkiem wisiała lista, na której widniały imiona dziewcząt, zapisane większymi literami, niż to było konieczne, a obok nich odpowiednie przewinienie. Kilka razy wyczytałam słowa „leniwa” i „niechlujna”. Wyglądało to na ostrzeżenie dla wszystkich dziewcząt, które przekraczały próg domu pani Seeley. Przysięgłam sobie, że nigdy nie znajdę się na tej liście.\nPani Seeley wyjęła z szafy prostą, czarną suknię i podeszła do mnie. Suknia z czesankowej wełny, pozbawiona szarf czy ozdobnych rękawów, jakimi wykończone były stroje panien Quinn i Coyne – być może odpowiednie jedynie dla lepszych posad, takich jak nauczycielki – przypominała praktyczne uniformy służących. Przyłożyła ją do mnie, sprawdzając, czy rozmiar jest dobry, po czym powiedziała, jakby kogoś cytując:\n– Porządna i skromna służąca nie nosi rzeczy brudnych ani wytwornych. – Skinęła głową i dodała: – Będzie pasować. Doliczę jej koszt do sumy, którą jesteś mi winna za podróż powozem, i odejmę od pierwszych pensji. Oczywiście pod warunkiem, że pani Carnegie przyjmie cię do siebie, co wcale nie jest pewne.\n– Tak, pani Seeley – powiedziałam i znów dygnęłam. Zrobiłabym wiele, byle nie zmieniła zdania.\n– Toaletę znajdziesz po prawej stronie, gdy wejdziesz po schodach. Kiedy się umyjesz i przebierzesz, zanieś swoją wstrętną suknię na dół i spal w kominku. – Uniosła pogrzebacz i wskazała na płomienie. – Na nic więcej się już nie zda.\nKiedy powóz wyjechał z miasta, ponury dzień ustąpił miejsca słońcu. Gdy minęłyśmy z panią Seeley rosnące ku niebu wysokie biurowce i fabryki wypluwające czarne chmury w powietrze, a czarną wodę do rzeki, zobaczyłam, że pogoda wcale nie jest okropna, ale piękna i jasna. To miejska trucizna przykryła słońce.\nIm dalej jechałyśmy, tym bardziej arkadyjska i zielona stawała się sceneria. Nie spodziewałam się farm, domów i falistych wzgórz, podobnych do tych, które znałam z domu. Powóz trząsł się teraz na niewybrukowanych ulicach, ja jednak trzymałam się na swoim miejscu\nCopyright © 2018 by Marie Benedict\n© Copyright for the translation by Natalia Mętrak-Ruda


Maski do nurkowania, które pomogą medykom w walce z epidemią. Każdy może mieć je w domu\nOrganizatorzy akcji #MaskaDlaMedyka szacują, że w rękach Polaków znajduje się ponad 300 tysięcy masek, które mogą zostać przerobione na maseczki medyczne (Fot. Marta Rybicka)\nPracownicy medyczni cały czas walczą z epidemią COVID-19. Niestety przy obecnej skali problemu w Polsce dostęp do wyposażenia medycznego jest niewystarczający. Dlatego, aby pomóc bohaterom codziennej walki o ludzkie życie, dwa tygodnie temu powstała akcja #MaskaDlaMedyka. Okazuje się, że wiele z nas może mieć bardzo cenną maskę w swoim domu. Wystarczy ją jedynie lekko przerobić.\n- Akcja jest prywatną, oddolną inicjatywą osób, chcących wesprzeć tych, którzy codziennie narażają się dla nas i naszych bliskich - mówi Bartosz Kamiński, jeden z inicjatorów akcji. - Zależy nam, aby każdy pracownik systemu ochrony zdrowia, narażony na ryzyko zakażenia wirusem SARS-CoV-2, był wyposażony w maskę zapewniającą bezpieczeństwo. Podobnie jak wolontariusze w innych krajach Europy i świata szukamy wszelkich możliwych narzędzi, pozwalających jak najszybciej zapewnić medykom ochronę - zaznacza Bartosz Kamiński.\nMASKI FIRMY DECATHLON\nOkazuje się, że przeznaczone do nurkowania maski Easybreath SUBEA firmy Decathlon mogą zostać w prosty sposób przerobione na wysoce skuteczną maskę ochronną dla personelu medycznego lub wentylatorowy aparat wspomagający oddychanie pacjentów (CPAP). Podobne rozwiązania są z powodzeniem wdrażane między innymi we Włoszech, Czechach, Francji i USA.\n- Wystarczy wydrukować w technologii 3D adapter, do którego pracownicy medyczni dołączą filtry medyczne - wyjaśnia Ilirjan Osmanaj, koordynator współpracy z partnerami akcji. - Dzięki specjalnej aplikacji print4medic koordynujemy zgłoszenia i pracę wszystkich chętnych do zaangażowania się drukarzy 3D - dodaje Bartosz Kamiński.\nOrganizatorzy akcji #MaskaDlaMedyka szacują, że w rękach Polaków znajduje się ponad 300 tysięcy masek. Więcej szczegółów i informacji jak pomóc, można znaleźć >>> TUTAJ\nmat. prasowe/oprac. tgr


12 kwietnia 2018 12 kwietnia 2018 czadrow\nPoznajcie finalistów „Wałbrzych ma Talent”! Tancerze, zespół muzyczny, wokaliści, fotograf, artystka – rękodzielnik. Kogo zobaczymy w finale drugiego dnia Święta Wałbrzycha, 26 maja 2018 roku? Za nami dwa castingi pełne talentu, emocji i wyzwań. W Wałbrzyskim Ośrodku Kultury przesłuchano kilkadziesiąt uzdolnionych osób. Zwycięzcom organizator przekaże 3 tys. zł ufundowane przez Prezydenta Wałbrzycha oraz Toyotę Motor Manufacturing Poland Sp. z o.o., umożliwi nagranie teledysku lub filmu promocyjnego przez Studio PlayR z Kamiennej Góry oraz nagranie piosenki w Studio M 23 w Wałbrzychu do tekstu Juranda Wójcika. Najzdolniejszych zaprosi do Hanoveru na…\nZagrożenie pożarowe w Czadrowie\nDnia 12 kwietnia 2018 roku około godz. 21:20 w okolicach fermy drobiu w Czadrowie płonęła łąka. Na miejsce została przez mieszkańców wezwana straż pożarna, która bardzo szybko dojechała na miejsce zdarzenia i ugasiła pożar. Przypominamy, iż obowiązuje zakaz wypalania traw! Wiosna jest okresem, w którym każdego roku pojawia się problem wypalania traw. Ogień stanowi ogromne zagrożenie dla życia roślin, zwierząt i ludzi oraz wpływa niekorzystnie na całość środowiska przyrodniczego. W płomieniach giną pospolite gatunki zwierząt, a także wiele cennych gatunków chronionych, a niekontrolowane wypalanie jest także zagrożeniem dla mienia i…\nRozmowa z burmistrz Ewą Kocembą\n12 kwietnia 2018 czadrow\nZapraszamy do wysłuchania rozmowy z Ewą Kocembą – Burmistrz Miasta Lubawka, o sprawach bieżących. Wideo: Ryszard Bizoń\nTablica Darczyńców w Arado\nZapraszamy do wywiadu z kierownikiem Projektu Arado Maciejem Regewiczem. Przypominamy, iż Projekt Arado – zaginione laboratorium Hitlera jest najnowocześniejszym podziemnym kompleksem w Polsce. Zostało otwarte dla zwiedzających w 2012 roku. Podziemia w Kamiennej Górze kryją unikalne w skali Europy eksponaty między innymi takie jak części pocisku V-1 i rakiety V-2, niemieckiego radaru, niemieckiej enigmy. Arado powstawło na bazie istniejących od 1917 roku zakładów lotniczych Flugzeugbau Friedrichshafen GmbH w Warnemünde. Wideo: Ryszard Bizoń\nSerdecznie zapraszamy mieszkańców Kamiennej Góry i gości odwiedzających miasto na kamiennogórski stadion przy ul. Słowackiego w najbliższą sobotę, 14 kwietnia od godz. 11:00 do kibicowania zawodnikom VII edycji Biegu Zdobywca Góry Parkowej oraz IV Mistrzostw Kamiennej Góry w Nordic Walking. Szczególnie zachęcamy do kibicowania najmłodszym uczestnikom imprezy startującym w VI Biegu Mały Zdobywca Góry Parkowej. Wszyscy zainteresowani startem w biegu będą mogli zapisać się jeszcze przed startem w biurze zawodów zlokalizowanym na stadionie. Limit zawodników startujących w nordic walking został już wyczerpany, jednak, w przypadku zwolnienia się miejsc, po godz.…\nKonkurs skoków narciarskich w Lubawce\nInformujemy, iż do realizacji w ramach budżetu obywatelskiego został zgłoszony projekt o dofinansowanie konkursu skoków narciarskich na Kruczej Skale w Lubawce (w ramach programu „Aktywny Dolny Śląsk”). Warunkiem zorganizowania konkursu jest pozyskanie dofinansowania w kwocie 20 000 zł. Jeżeli projekt wygra drogą głosowania, to już w grudniu 2018 roku będziemy uczestnikami pierwszego konkursu skoków narciarskich na wyremontowanym obiekcie w Lubawce i przeżyjemy te same emocje, które do tej pory były znane z ekranów telewizorów. Głosować można tutaj. O dofinansowanie w ramach programu „Aktywny Dolny Śląsk” stara się również kamiennogórski klub…\nMoc Maszyn 2018 w Wałbrzychu\nW dniach 30 kwietnia – 3 maja 2018 roku na terenie Starej Kopalni w Wałbrzychu odbędzie się prezentacja pojazdów zabytkowych, rajdowych oraz specjalistycznych. Nowością tegorocznej motoryzacyjnej majówki będzie również udział prowadzącego Pana Adama Kornackiego związanego zawodowo ze stacją telewizyjną TVN Turbo oraz imprezy koncertowe na placu eventowym, na które wstęp będzie wolny. Każdego dnia animacje, prezentacja pojazdów i cały pakiet atrakcji będzie trwał w godz. 12:00-18:00. O godz. 18:00 będzie się rozpoczynał koncert, na który podobnie jak na strefę mocy i strefę dzieci wstęp będzie bezpłatny. Program 30 kwitnia –…\nValtonen rywalem Zontka podczas gali FEN21\nPrzypominamy, iż jednym z zawodników podczas wrocławskiej gali Fight Exclusive Night 21, która odbędzie się 25 maja 2018 roku ponownie będzie jeleniogórzanin Marcin Zontek – reprezentant klubu Contender Kamienna Góra. Rywalem Marcina Zontka (16-11, 8 KO, 5 SUB) będzie Toni Valtonen (27-16, 11 KO, 4 SUB). Valtonen to prawie 40-letni weteran fińskiego MMA, który ma w swoim dorobku ponad 40 zawodowych pojedynków. W przeszłości walczył w Polsce, pokonując na punkty Łukasza Jurkowskiego i przegrywając z Janem Błachowiczem. Valtonen aż 11 pojedynków skończył przez nokaut. Ostatnim pokonanym przez niego zawodnikiem w…\nDnia 14 kwietnia 2018 roku odbędzie się kolejna, siódma edycja imprezy sportowej Bieg Zdobywca Góry Parkowej. Zapraszamy do wywiadu z dyrektorem wydarzenia Arkadiuszem Dybcem. Aktualne informacje dotyczące powyższej imprezy sportowej dostępne tutaj. Wideo: Ryszard Bizoń\nDnia 12 maja 2018 roku o godz. 21:00 w świdnickim klubie Level zagra zespół Freaky Boys. Freaky Boys to duet dj’ow, producentów założony w roku 2011. Tworzą go Dee Jay Crash i DJ Mayoman. Pierwszy hit “Take me away” osiągnął wielki sukces nie tylko w Polsce ale w całej Europie. Duet wykonał wiele remixów dla takich artystów jak Michel Telo, Rafał Brzozowski i innych zespołów disco polo. Jednym z największych przebojów zespołu jest m.in. utwór „Do Białego Rana”, który do kwietnia 2018 roku osiągnął ponad 44 mln wyświetleń na serwisie…


Włochy: Trwa akcja ratunkowa po trzęsieniu ziemi - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plWłochy: Trwa akcja ratunkowa po trzęsieniu ziemi\n24 sierpnia 2016, 13:13 | Aktualizacja: 24.08.2016, 13:37\nW najbardziej dotkniętych środowym trzęsieniem ziemi miastach w środkowych Włoszech trwa akcja ratunkowa. Według najnowszych danych w katastrofie zginęło co najmniej 38 osób, jednak władze ostrzegają, że bilans może rosnąć, bo wciąż wiele osób jest pod gruzami.\nW wypoczynkowej miejscowości Amatrice w regionie Lacjum, która leży w pobliżu epicentrum wstrząsów, prawie całkowicie zablokowana jest główna droga. Dojazd do szpitala jest utrudniony, pracowniczy służb medycznych opatrują rannych na ziemi. Jak powiedział telewizji RAI burmistrz Amatrice Sergio Pirozzi "nie ma połowy miasta".\n"Pod gruzami było dwóch sześcioletnich bliźniaków - Simone udało się wydostać, ale stan jego zdrowia jest bardzo poważny. Wciąż trwają poszukiwania drugiego brata, Andrei" - informuje włoski dziennik "Corriere della Sera". Ratownicy "gołymi rękami kopią w gruzach, by znaleźć inne dziecko", którego płacz słychać pod gruzami.\nZ powodu zagrożenia ewakuowano szpital w Amatrice. "To był strasznie długi wstrząs. Baliśmy się, byliśmy sparaliżowani ze strachu. Czułam, jak wszystko wokół mnie się wali" - opowiada 79-letnia pacjentka szpitala cytowana przez gazetę. Potem "nadjechała pierwsza karetka, nieśli rannego mężczyznę, był w szoku i cały we krwi. (...) Płakał i powtarzał: moja żona umarła, moja żona umarła, bo nasz dom się zawalił" - relacjonuje staruszka.\n"Tutaj jest tragedia. Połowa miasteczka jest zniszczona, jesteśmy bez światła, bez telefonów, wciąż wielu ludzi jest pod gruzami, nie jesteśmy w stanie ocenić, ilu ich jest" - mówi burmistrz Accumoli Stefano Petrucci. Jak pisze "Corriere della Sera", wydaje się, że w żadnym z budynków w Accumoli właściwie nie da się już mieszkać.\nWedług szefa służb włoskiej obrony cywilnej Fabrizia Curcio cytowanego przez dziennik "La Stampa" środowa katastrofa jest "porównywalna do tej w L'Aquili" w Abruzji w 2009 roku, gdy zginęło ponad 300 osób, a kilka tysięcy odniosło rany.\nWstrząsy były odczuwalne również w Bolonii, Rzymie i Neapolu, jednak tam nie było żadnych ofiar i nie odnotowano szkód. (PAP)\nTagi:dom, uchodźcy, dług, kolej, rodzina


W dniach 12-14 kwietnia nasi absolwenci pisali egzamin gimnazjalny.\nPatriotyzm to główny temat testu z wiedzy humanistycznej, do którego przystąpili gimnazjaliści. "Patriotą można być zarówno w czasie wojny, jak i pokoju". Podaj trzy argumenty: z literatury, historii i własnej obserwacji - to temat rozprawki. Uczniowie musieli także napisać podanie do dyrektora szkoły w sprawie dofinansowania szkolnego muzeum regionalnego.\nGimnazjaliści pisali test z wiedzy matematyczno-przyrodniczej, drugiej części obowiązkowego egzaminu gimnazjalnego.Czytanie map, analizowanie schematów, w tym układu krwionośnego człowieka, obliczanie pól figur płaskich - takie m.in. umiejętności sprawdzały zadania w teście z wiedzy matematyczno-przyrodniczej rozwiązywanym przez gimnazjalistów. Wyniki poznają w połowie czerwca.\nCzytaj więcej: Egzamin gimnazjalny 2011\nHarmonogram obchodów pierwszego dnia wiosny w naszej szkole\nCzytaj więcej: Nareszcie wiosna\nW ostatnim dniu karnawału młodzież naszej szkoły przyszła ubrana w ciekawe stroje. Mogliśmy zobaczyć różne postacie podczas apelu zorganizowanego na ostatniej godzinie lekcyjnej. W tym dniu obchodziliśmy również Dzień Kobiet. Chłopcy z poszczególnych klas uświetnili apel śpiewem nowoczesnych piosenek.Oto zdjęcia z tego dnia:\nCzytaj więcej: Żegnamy karnawał\nUczniowie klas trzecich uczestniczą w spotkaniach z przedstawicielami szkół ponadgimnazjalnych. Podczas spotkań uczniowie szkół ponadgimnazjalnych wraz z opiekunami prezentują zalety swoich szkół. Nasi uczniowie mają możliwość dobrego poznania danej szkoły i dokonania właściwego wyboru.\nCzytaj więcej: Spotkania z przedstawicielami szkół ponadgimnazjalnych\nDnia 14 lutego 2011 r. odbyły się w naszej szkole Walentynki zorganizowane przez drużynę harcerską pod opieką p. Małgorzaty Puchały. Poniżej zdjęcia z tego dnia.\nDnia 3 lutego 2011 r. w naszym gimnazjum odbyły się połowinki klas drugich. Minęło już półtora roku nauki w gimnazjum. Oto zdjęcia z tej imprezy:


Niezwykłe torebki dla każdej kobiety | www.Primo.edu.pl - Blog z Artykułami Ciekawostkami\nWypatrujesz jakiejś pomysłowej torebki, jaka może ukoić twój wysublimowany styl? Przypuszczalnie warto zerknąć na stronę alefajnatorebka.pl. Tu znajdziemy wielce różne torebki damskie, które zostały skonstruowane z niezmiernie wysokiej jakości materiałów. Warto zwrócić czujność, że mogą zaszokować swoim odcieniem chociażby niezmiernie doświadczonych speców. Przynoszą dodatkowo szczególnie wysoką odporność, a możliwe są do kupienia przy stosunkowo niskiej cenie. Taka torebka damska przetestuje się w wielu okolicznościach.\nSzałowa torebka damska\nPokazuje się, iż warto stale przywiązywać niezwykle dużą wagę do naszego stylu. Dzięki temu będziemy mogli wykazać ją niemal w każdej strefie i zabłysnąć na tle odrębnych osób. Nie bez względu wszak torebki damskie będą się cieszyły tak poważną popularnością w ogromnie rozmaitych kręgach społecznych. Panie z nader odmiennych środowisk i w różnym wieku zgodnie oświadczają, że takie torebki mogą mieć niezmiernie różne zastosowanie. Nie tylko będą bardzo wzięte, ale dostrzeżmy, że z taką torebką damską można się udać właściwie wszędzie. Nie ma znaczenia, czy to będzie wyruszenie na dyskotekę, bądź też do pracy ewentualnie na zakupy. To mogą być ponadto zwykłe spacery. Tego wzorca artykuły są użyteczne, wszak jeszcze nie będą podlegały bardzo szybkiej eksploatacji. Mamy wiarę, że będą nam służyły przez wiele następnych lat i tak niespodziewanie się nie zniszczą. Pewnie niekoniecznie musimy się zawsze orientować w takich zagadnieniach, bo jednak nie każdy jest ekspertem od damskich torebek i nie musi znać wszystkich najodpowiedniejszych producentów.\nJak kupić odpowiednią torebkę damską?\nJak najczęściej w przykładzie takich nabytków modowych torebki powinniśmy znajdować z głową. Co to będzie znaczyć w praktyce? Cóż czasami pochopnie będziemy się kumulować zaledwie i absolutnie na cenie. Wówczas zwracamy uwagę na promocje i upusty, jakie będą się pojawiały w sklepikach i unikamy kwestie tak nadzwyczaj znaczące, jak dowody jakości. Jest to tymczasem bardzo spory błąd, który może mieć olbrzymie negatywne konsekwencje dla zastosowania takich towarów. Zwróćmy uwagę na to, że naszą torebką damską wymagamy mieć alternatywę nie tylko pochwalić się z uwagi na jej profil i wyszukaną stylistykę, jednak też naturalnie przez wzgląd na wysoką jakość i ekonomiczność. W tym sklepiku na szczęście wszystkie towary są skonstruowane z ogromnie mocnych na naruszenia materiałów. Nie nasiąkają i nie będą się poddawały tak szybko zgnieceniu. Będą dodatkowo niesłychanie pojemne, tymczasem to już będzie zazwyczaj rzeczą indywidualną. Prawidłowo skontaktować się z ekspertem odbiorcy, który powiadomi nas o dostępnych pojemnościach.\nFachowa pielęgnacja torebek\nNiestety ujawnia się ponadto, że bardzo systematycznie kobiety będą zapominały o tym, że torebki damskie należy w poprawny sposób dbać. To będzie określać nic innego, jak tylko zawodową opiekę tych artykułów, które mogą być przeprowadzone ze skóry naturalnej albo ekologicznej. Gdy nie potrafimy czynić takich czynności, to naturalnie pomocą służą specjaliści użytkownika. Należy zapytać o częstotliwość pielęgnacji, a zwróćmy czujność, że będzie to dodatkowo sprawa niesłychanie skrupulatna.\nOdpowiednia naprawa skóry\nTaka pielęgnacja nie powinna się odbywać tymczasem nadmiernie często, bo to ponadto może źle wpłynąć na materiał, z jakiego jest stworzona torebka. Mnóstwo zależy od specyfików chemicznych, jakie będą używane w czasie takiej pielęgnacji. Powszechnie natomiast będą to tworzenia bezpieczne, a same środki renowacyjne nie będą kosztowne. Naturalnie należałoby spoglądać na stronę www tego sklepu, bowiem co jakiś czas pojawiają się wiadomości modowe, a dodatkowo promocje.


Wieńce, kompromis i awantura\nRano, po mszy św. w kościele seminaryjnym poświęconej pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej politycy PiS przeszli przed Pałac Prezydencki, aby tam, jak co miesiąc, złożyć kwiaty przed krzyżem. Straż miejska usunęła barierki, pozwalając przybyłym dojść pod umieszczoną na Pałacu tablicę upamiętniającą ofiary katastrofy z 10 kwietnia; nie pozwolono im jednak dojść pod krzyż.\nPóźniej Jarosław Kaczyński, razem z kilkoma politykami PiS weszli do Kancelarii Prezydenta i stamtąd wyszli na dziedziniec, na którym stoi krzyż. Przed krzyżem złożyli wieniec i odmówili modlitwę\n- Na Krakowskie Przedmieście przyjadą dziś pielgrzymki z całej Polski między innymi Białegostoku, Gdańska, Szczecina i Wrocławia - zapewnia Dariusz Wernicki ze Społecznego Komitetu Obrony Krzyża. Spodziewa się on od czterech do pięciu tysięcy pielgrzymów.\nByć może, będą się oni próbowali przedostać do oddzielonego barierkami krzyża. - W ten dzień władze powinny zapewnić do niego swobodny dostęp zebranym, bo tam będą oni chcieli złożyć wieńce i kwiaty. Wśród sympatyków Komitetu Obrony Krzyża, są tacy, którzy proponują wedrzeć się pod krzyż siłą, jeśli nie pomogą prośby – mówi Włodzimierz Kaczanow z Komitetu Obrony Krzyża.\nHanna Gronkiewicz-Waltz mówi, że zgromadzenie będzie legalne, ponieważ jego organizatorzy poinformowali o planach władze miasta i uzyskali na nie zgodę. Prezydent Warszawy zapewnia, że miasto jest przygotowane nawet na kilkutysięczne tłumy na Krakowskim Przedmieściu.\nCzęść rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej planuje za miesiąc, 10 października specjalne uroczystości. W pół roku po tragicznych wydarzeniach chcą wybrać się do Smoleńska, aby oddać hołd swoim bliskim. Na tą pielgrzymkę chcą także zabrać krzyż sprzed Pałacu Prezydenckiego. W tej sprawie wystosowali specjalny list do Anny Komorowskiej z prośbą o pomoc w zorganizowaniu uroczystości.\nAlexanderDegrejt dnia wrzesień 10 2010 09:02:40 · 0 Komentarzy · 680 Czytań ·\n1,404,551 Unikalnych wizyt


Listopadowa lista życzeń ~ Lifestyle by Hutch\nListopadowa lista życzeń\nBy Ms. Hutch on 21:15\nJest listopad, a ja postanowiłam stworzyć listę 5 rzeczy, o których ciągle ostatnio myślę. Na pewno macie podobnie, coś wpadnie w oko i od razu myślimy "fajnie byłoby to mieć". Nawet jeśli zakupów nie uda się zrealizować, to dobrze jest usystematyzować i gdzies spisać te myśli - a nuż kiedyś się uda. Zobaczcie, co przygotowałam!\nFuji Instax - zobaczyłam go po raz pierwszy u Fashionelki i choć sam aparat nie jest drogi, to klisze do niego nadrabiają w cenie. Jako gadżet wykorzystywany na specjalne okazje to moim zdaniem fajna sprawa, jednak na pewno nie do użytku codziennego.\nTorba Michaela Korsa - spodobała mi się ta, ale także większość innych jego toreb. Są eleganckie, stosunkowo niedrogie (porównując do eleganckich toreb np. Chanel), no i już dawno zawróciły mi w głowie. ;)\nŚwieca zapachowa Yankee Candle o zapachu... świeżej pościeli - sama nigdy nie korzystałam, ale wiele razy słyszałam, że zapach jest naprawdę super, długo się utrzymuje, więc może czas wypróbować?\nDługi, gruby sweter - ten akurat jest z Royal Collection i kosztuje duże pieniądze, jednak jestem pewna, że podobny można znaleźć, gdyby tylko trochę poszukać. Ma być ciepły, długi i najlepiej taki, w którym aż będzie się chciało zatopić. :)\nCiepła, ale ładna sukienka - ta jest z H&M i być może niebawem się po nią wybiorę. Ma ładny kolor, prosty krój - jest dokładnie taka, jak lubię.\nA czy Wy tworzycie swoje wishlisty? Piszcie, co chodzi Wam po głowie! :)


Torowy - magazyn kolejowo-tramwajowy 09/2021\n... kolejowy rozchodnik ...\nSą takie miejsca na wielu stacjach i przystankach kolejowych, które przeszły we władanie przyrody. Zarastają więc słabo "uczęszczane" torowiska, perony oraz inne miejsca. Wszędzie tam, gdzie nikt z przyrodą nie walczy i nie przeciwdziała powstawaniu dzikich łąk i trawników natura pokazuje swoją siłę. Osobiście nie mam nic przeciwko temu, bo im więcej zielonych terenów, tym lepiej dla nas wszystkich. Jednak przyroda działa niejako obok instytucjonalnej kolei. Proekologiczne działania kolei koncentrują się na pojazdach, szynach, ekranach ... o zazielenianiu terenów kolejowych raczej niewiele słychać.\nNiewątpliwie prym w zazielenianiu torowisk i terenów przystankowych wiodą miasta. Szczególnie jest to widoczne na torowiskach tramwajowych. W zeszłym roku Tramwaje Warszawskie położyły rozchodnik wraz z systemem drenażowo-magazynującym na nowych torowiskach w ulicy Grochowskiej. Posadzono dziewięć rodzajów rozchodnika. Efekt jest nie tylko ekologiczny, ale również estetyczny. Wielobarwny kwiatowy dywan robi niesamowite wrażenie. Rozchodnik to najnowszy pomysł na ekologiczne torowiska tramwajowe w Warszawie. Nie należy jednak zapominać, że przez ostatnie lata powstało wiele trawiastych "torowisk" w Warszawie. Miasto deklaruje, że ta tendencja zostanie utrzymana i powstaną kolejne zielone "tory tramwajowe", a jest już ich w sumie 25 km na terenie Warszawy.\nW tym roku w Warszawie rozpoczęto budowę zielonych wiat przystankowych - z dachem na którym położony jest rozchodnik. Tego typu instalacja schładza przestrzeń, oczyszcza powietrze, a także umożliwia zatrzymanie do 100 l deszczówki.\nCzas na kolej! Czekamy na zielone dachy wiat przystankowych, zielone nawierzchnie peronów, a może kiedyś zielone torowiska ... tak przy okazji zapraszam na stację Sitkówka-Nowiny. Tam przyroda sama stworzyła na asfaltowych peronach zieloną nawierzchnię. Jak dla mnie rewelacja ... szlak został więc przetarty!\n3 _ 12 minut nostalgii\n6 _ Stacja kolei wąskotorowej Pińczów\n9 _ Kierunek Biała Góra\n14 _ Ogrodzenie stacji Kielce z ... peronówką w tle\n17 _ "Puste przeloty" TLK SZTYGAR z Radomia do Kielc\n19 _ Zaekranowany kolejowy przystanek nomen omen Legionowo Przystanek\n22 _ Pociągi pod fotograficznym nadzorem: Bocznica Trzuskawica (1)\n24 _ Budowa wiaduktu drogowego nad torami linii 8 na kieleckich Piaskach (2)\n26 _ Towarowa Warszawa Rembertów\n30 _ Przystanek kolejowy Warszawa Mokry Ług w budowie\n33 _ Class 66604 FPL. Najcięższe i najdłuższe pociągi w Polsce (1)\n35 _ EU07-087 na stacji Kielce\n36 _ Pociągi z warszawskiej linii średnicowej\n40 _ Drugi mostek za Zagnańskiem\n42 _ Kieleckie stacje ciemną nocą - wyzwaniem dla kolejowych fotografów\n44 _ Pociągi służbowe Pendolino na stacji Warszawa Wschodnia\n47 _ Nasielsk wąski, czyli kilka metrów toru w drodze\n50 _ Kładka z Ochoty i Woli\n53 _ Wyspowy przystanek kolejowy Kobyłka Ossów cz. 3\n207 kilometr linii kolejowej nr 25. Pociąg pasażerski IC 13105 WITOS do Przemyśla Głównego - trzy wagonowy skład z lokomotywą EP07-1024. | 23 lipca 2021


Oceniono 150 razy 102\nKazik, z całym szacunkiem, ale jest różnica między reformowaniem i naprawianiem "zmurszałej struktury" a wprowadzaniem do tej struktury swoich ludzi, po to tylko, by ręcznie sterować wymiarem sprawiedliwości. Jeśli tej różnicy nie zauważasz, to chyba się starzejesz, a Tymon miał rację.\nNo właśnie, jak nie 500+ to ulga podatkowa dla chałturników. Kazik właśnie zjadł kiełbasę wyborczą.\n"Bo artysta syty nie ma nic do powiedzenia. Chce picia i jedzenia. Nie chce nic zmieniać."\nLas Maquinas de La Muerte K. Staszewski\nCóż Kazik, grunt że jest kiełbasa (czyli ulgi podatkowe), a do tego święty spokój.\nJeżdżę sobie czasem do putinowskiej Rosji. Mam tam przyjaciół i znajomych, z którymi sobie rozmawiam. I mogę z czystym sumieniem napisać, że u Putina władza też nie przeszkadza obywatelowi zanadto. W niektórych kwestiach jest tam nawet więcej wolności niż u nas. Wszystko do momentu, w którym obywatel tej władzy podpadnie. Jeśli nie angażuje się w politykę i działalność społeczną to znacząco niweluje możliwość podpadnięcia. W ten sposób wychowuje się społeczeństwo konformistów.\nKazik czułby się tam równie dobrze jak tutaj, najwyraźniej...\nPrawda jest taka, żeś się zestarzał i masz wszystko w du...pie. Może jeszcze na starość zostaniesz prawilnym katolikiem, jak to się wielu zdarzyło?\nCzyli wszystko w porządku bo dostał talon na malucha i klucze do M-3..\nAcha i wizę do Stanów żeby zagrać do kotleta.\nZybertowicz proponuje zorganizować Maszynę Bezpieczeństwa Narracyjnego, widać że szefa tej instytucji PiS już znalazł.\nJeżeli Kazik nie widzi różnicy między pis a opozycją, top znaczy że jest albo cyniczny, albo głupi.\nNo tak, on też dostał swoja "kiełbasę" i siedzi cicho..... smutne jak łatwo kupić ludzi...\nKazik dostał więcej z kwoty wolnej, tak jak inni łapówkę 500+ i bosko i już wladza pasuje. To mi śmierdzi konformizmem.\nW 20 minut możesz konstytucję przeczytać i powinieneś wiedzieć po której stronie ...


Search for "długopis do tabletu Lenovo"\nKrótkie sentencje do wygrawerowania. Pomysły na grawer\nGrawerowanie jest wykorzystywane najczęściej do znakowania długopisów metalowych. To rozwiązanie jest bardzo precyzyjne, trwałe, a efekt niezwykle elegancki. Długopisy z grawerem to niecodzienna pamiątka, która ma jednocześnie praktyczne zastosowanie. Czytaj więcej\n2019-11-08 0 185\nGadżety ekologiczne z nadrukiem - etyczne reklamowanie firmy\nWielu przedsiębiorców zmaga się z dylematem, jak promować swoje produkty i usługi, nie przyczyniając się do zaśmiecania planety. Na szczęście nie musimy ograniczać się do reklam wirtualnych – równie ekologiczne mogą być nietypowe gadżety reklamowe, np. długopisy z własnym nadrukiem. Dlaczego warto się na nie zdecydować?Czytaj więcej\n2019-09-27 0 33\nReklama na długopisach - skuteczne i niedrogie narzędzie promocji...\nW dzisiejszych czasach, aby zaistnieć na rynku, przebić się wśród konkurencji i zyskać sympatię oraz lojalność klientów, firmy muszą wykonać bardzo dużą pracę. Począwszy od bogatej i rzetelnej oferty, przez nienaganną jakość usług i produktów, aż po skuteczną i oryginalną formę promocji. Nie każda nowo powstała firma posiada dużą rezerwę środków finansowych na zorganizowanie kampanii reklamowej na dużą skalę. Nie oznacza to jednak, że nie może poprowadzić działań marketingowych. Skuteczna reklama nie musi być droga, ważne, aby przekaz i jego forma była spójna i dopasowana do potrzeb odbiorców. Jednym z niedrogich, a niezwykle skutecznych nośników reklamy są tradycyjne i nieśmiertelne długopisy reklamowe. Dla niektórych przeżytek, który dawno odszedł do lamusa, dla nas narzędzie promocyjne z ogromnym potencjałem. Dowiedz się jak za niewielkie pieniądze skutecznie zareklamować swoją firmę i zdobyć lojalnych klientów.Czytaj więcej\n2019-07-16 0 129\nPlastikowe długopisy Lecce Pen - siła reklamy tkwi w prostocie\nSpecjaliści od nowoczesnego marketingu i reklamy mają twardy orzech do zgryzienia, co zrobić, aby przebić się z przekazem do odbiorcy i pobudzić jego ciekawość na tyle, aby poczuł potrzebę poznania produktu lub firmy bliżej. Dziś marketing wygląda zupełnie inaczej niż 10, a nawet 5 lat temu. Większość komunikatów reklamowych przeniosła się do Internetu a w szczególności do social media, które obecnie rządzą światem i absorbują bardzo dużą uwagę użytkowników. Czy to oznacza, że tradycyjne formy reklamy przeszły do lamusa i nikt już ich nie używa i nie potrzebuje? Ależ skąd! Wręcz przeciwnie, w czasach kiedy ekrany naszych telefonów, tabletów czy laptopów zalewają multimedialne filmiki reklamowe, tradycyjne i proste nośniki reklamy są wciąż skuteczne. Zastanawiając się więc czy warto inwestować w długopisy firmowe z nadrukiem, czy inne gadżety reklamowe z logo, warto pomyśleć o tym, jak często w ciągu dnia używamy długopisu?Czytaj więcej\n2019-07-10 0 109\nEfektowny upominek, czyli co wygrawerować na długopisie, żeby nie...\nDługopis z grawerem to niezwykle efektowny, trwały i przydatny gadżet zarówno reklamowy, jak i upominkowy. Niemal każdy z nas, każdego dnia używa długopisu. W pracy, w domu, w szkole, na uczelni, w urzędzie. Mimo wszechobecnej komputeryzacji i zalewu urządzeń mobilnych tradycyjne narzędzia piśmiennicze, takie jak długopis i ołówek wciąż dzierżą swoją mocną pozycję i są niezbędnym elementem wyposażenia każdego domu, biura oraz placówki publicznej. Z tego właśnie powodu długopis z nadrukiem lub grawerem jest świetnym pomysłem na prezent zarówno dla lojalnych, lub potencjalnych klientów, jak i pamiątkowy upominek dla kogoś bliskiego, z okazji ważnego wydarzenia.Czytaj więcej\n2019-06-28 0 135\nPamiątkowe prezenty z okazji ukończenia nauki - jak wybrać...\nUkończenie szkoły, studiów, zdana matura, zdany egzamin czy zdobycie dyplomu to bardzo szczególne chwile, które warto świętować. Pewne etapy w życiu zasługują na to, aby je odpowiednio podkreślić, na przykład obdarowując kogoś wyjątkową pamiątką, która będzie symbolizować kolejny krok.Czytaj więcej\n2019-06-18 0 153\nMetalowy długopis z grawerem to piękna, oryginalna i gustowna pamiątka. Idealny prezent na wyjątkowe okazje, użyteczny, poręczny a do tego praktyczny. Długopis z grawerem możemy sprezentować dziecku z okazji ukończenia studiów czy zdanej matury, nauczycielowi wychowawcy z okazji ukończenia szkoły, żonie z okazji awansu...Czytaj więcej\n2019-02-15 0 676\nJak wybrać długopis do tabletu?\nW związku z dynamicznym rozwojem w branży technologicznej, powstają to coraz bardziej innowacyjne rozwiązania zwiększające nasz komfort w codziennym użytkowaniu smartfona lub tabletu. Jeszcze niedawno jedynym sposobem, w jaki mogliśmy obsługiwać telefon komórkowy było używanie fizycznych przycisków. Czytaj więcej\n2019-02-01 0 547\nCo lepsze długopis czy pióro? Dla kogo jakie narzędzie piśmiennicze?\nWieczne pióro przywodzi na myśl pisarza z długą siwą brodą i podkręconym wąsikiem, który pociągając łyk koniaku, stawia ostatnią kropkę nad swoim najnowszym kryminałem. Czy ktoś teraz jeszcze pisze piórem, czy długopis już na stałe zastąpił to piękne i luksusowe narzędzie? A może warto wrócić do korzeni i dać mu drugą szansę?Czytaj więcej\n2018-11-30 0 545\nOrganizujesz ślub? Zamów oryginalny długopis do księgi gości!\nOrganizując ślub i przyjęcie weselne, każda para młoda dokłada wszelkich starań, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Obecnie młodzi starają się zapewnić swoim gościom jak najlepsze rozrywki, aby impreza była niezapomniana. Czytaj więcej\n2018-11-26 0 627\ndługopis z grawerem jak trzymać pióro grawer na długopisie dla nauczyc długopis z nadrukiem


ADRIEN BRONER DOGADAŁ SIĘ Z MAYWEATHEREM - 50 MILIONÓW ZA 5 WALK!\nKiedy pięć tygodni temu Adrien Broner (33-3-1, 24 KO) odrzucił propozycję Eddiego Hearna wartą 6,75 miliona dolarów za trzy występy i dodatkowo nazwał ją jeszcze niewolniczą, wszyscy stukaliśmy się w głowę. Ale jak widać on wiedział więcej od nas. I wiedział co robi.\nAmerykanin to były mistrz świata w czterech różnych kategoriach - od super piórkowej aż po półśrednią. I choć w ostatnich dwóch walkach zanotował remis oraz porażkę, a poza ringiem często potrafi nabroić, z bardzo ciekawą i świetnie płatną propozycją wyszedł sam Floyd Mayweather Jr.\nBroner w myśl tej umowy za pięć następnych startów zarobi aż 50 milionów dolarów!\n"Cieszę się, że usiadłem z Floydem i wyjaśniliśmy sobie pewne różnice" - napisał pięściarz na jednym z portali społecznościowych.\nData: 29-06-2018 08:01:43\nNie rozumiem, co ma w sobie ten mały Murzyn, że ma aż tyle zarabiać. Ciekawy jestem też, co do zasad. Czy to jeż kwota bezwarunkowa? Czyli, że dostanie tą kasę niezależnie od wyników. Czy musi wygrywać swoje kolejne walki? Tak czy siak, więcej szczęścia, niż rozumu.\nData: 29-06-2018 08:37:01\nFloyd nie jest głupi, bedzie po 10mln jak bedzie walczyl z kim wybierze floyd i na pewno ma wygrywac.\nBroner niewatpliwie mimo ze cwoka nieznosze ma talent, ale za bardzo absorbuja go sprawy pozasportowe.\nWyjasnili sobie sprawy z floydem? pewnei tyle ze ma mu laske robic 3 razy w tygodniu w pakiecie za ta kase i broner chetnie sie zgodzil\nData: 29-06-2018 09:39:08\nMayweather ma łeb na karku więc pewnie to sobie policzył. Ale Broner to nie Floyd i 10 baniek za walkę wydaje się przesadzone.\nData: 29-06-2018 09:58:15\nBroner niedawno walczył o uratowanie kariery,ledwie zremisował, za dwie ostatnie walki zarobił po milionie dolarów teraz dostanie za walkę 10 mln.Jak Floyd to przeliczył to chyba tylko on wie.Broner, który był mistrzem w czterech kategoriach nadal cieszy się dobrą oglądalnościa ale realnie żadna telewizja(Showtime)nie dała by mu takich pieniędzy.Tylko Floyd to potrafi a Broner to jego dobry kumpel\nData: 29-06-2018 10:16:52\nOj pójdzie w tango Broner.Lipny interes\nData: 29-06-2018 10:40:05\nNie widzę szans żeby Broner mógł tyle zarobić. 10mln za walkę mógłby dostać tylko z absolutnym topem. Może Loma, Crawford i oczywiście Pacquiao. Khan tylko po odbudowaniu pozycji. Z pierwszą dwójką Broner dostaje tęgie lanie co już wyklucza możliwość zgarnięcia takiej wypłaty\nData: 29-06-2018 11:13:17\nmmoze 50mln lacznie zaleznosci od walk jakie uda sie zrobic, floyd lubi pieniadze ale jak sa u niego\nData: 29-06-2018 12:48:47\ndziwne zachowanie floyda...to chyba jakaś pokazówa żeby o nim pisali ,jakim to nie jest świetnym menago.\nbroner to postać dość anonimowa i raczej już lepszy nie będzie.\nto jakieś medialnie pitolenie ,jak to czarni bracia są fajni i się wspierają ;)))\nData: 29-06-2018 15:01:44\nCo za bzdury tak jak AJ miał dostać 50 baniek od Wildera. Dlaczego niby TMT miałby inwestować taką kasę w gościa który jest już full time celebrytą a z walki na walkę był coraz gorszy? Broner jest na emeryturze, oficjalnie to ogłosił.\nData: 30-06-2018 00:31:10\nNie ma szans zeby Broner wygenerowal takie kwoty. Nie zasluguje nawet na 5 mln $ za walke, nie wspominajac o 10. Zeby wycisnac 10 baniek z walki(i chocby polowe tej kwoty dla rywala, nie wspominajac o pozostalych nazwiskach z rozpiski) Broner musialby sprzedac jakies 400-500 tys przylaczy PPV(tyle wyciska Canelo, majac znanego przeciwnika). Nie ma szans, tym bardziej, ze zbiera w garnek od wiekszosci topowych polsrednich.


Węże PCV - Producent - Mazowieckie | POLOFLEX\nW tej kategorii mamy Państwu do zaprezentowania specjalistyczne, przemysłowe węże PCV przeznaczone do przesyłu różnego rodzaju mediów. Produkt oferujemy w różnych wariantach w zależności od jego przeznaczenia. Węże PCV wyróżnia wysoka trwałość i odporność przy jednoczesnym zachowaniu stosunkowo niskiej wagi samego elementu, co gwarantuje jego komfortowe użytkowanie w różnych warunkach. Jest to najbardziej elastyczny rodzaj węży przemysłowych, co umożliwia ich specyficzne wykorzystanie. Szerokie spektrum zastosowania sprawia, że nadają się one do użytku w różnych gałęziach przemysłu.\nWęże PCV uznanego producenta dostępne w naszym asortymencie to nie tylko gwarancja najlepszej jakości, ale także i bardzo konkurencyjna cena, co czyni naszą ofertę niezwykle atrakcyjną. Dbając o komfort naszych klientów, zapewniamy szybką i terminową realizację złożonych zamówień.


Tyagaraja - Tyagaraja - xcv.wiki\nKompozytor w karnatyckiej muzyce klasycznej\n„Tyagayya” przekierowuje tutaj. Filmy, patrz Tyagayya (1946 film) i Tyagayya (1981 film) .\nDla innych osób o podobnych imionach, zobacz Thiagarajah .\nObraz Tyagaraji z pałacu Jaganmohan w Mysore\n( 1767-05-04 )4 maja 1767\n6 stycznia 1847 (1847-01-06)(w wieku 79)\nThiruvaiyaru , królestwo Thanjavur Maratha\nTyagaraja (4 maja 1767 – 6 stycznia 1847), znany również jako Tyāgayya , był kompozytorem muzyki karnatyckiej , formy indyjskiej muzyki klasycznej . Był płodny i bardzo wpływowy w rozwoju indyjskiej tradycji muzyki klasycznej. Tyagaraja i jemu współcześni, Shyama Shastri i Muthuswami Dikshitar , uważani są za Trójcę Muzyki Karnatyjskiej . Tyagaraja skomponował tysiące utworów nabożnych, większość w języku telugu i ku chwale Pana Ramy , z których wiele jest nadal popularnych. Na szczególną uwagę zasługuje pięć jego kompozycji zwanych Pancharatna Kritis (po angielsku: „pięć klejnotów”), które są często śpiewane w programach na jego cześć.\nTyagaraja był świadkiem panowania czterech królów z dynastii Marathów — Tulaja II (1763–1787), Amarasimha (1787–1798), Serfoji II (1798–1832) i Sivaji II (1832–1855), choć nie służył żadnemu z nich.\n1 Życie osobiste i pochodzenie\n4.1 Filmy o Tyagaraji (biograficzne)\nŻycie osobiste i pochodzenie\nTyagaraja urodził się jako Kakarla Tyagabrahmam w 1767 roku w rodzinie braminów telugu Vaidiki Mulakanadu w Tiruvarur w dzisiejszym dystrykcie Tiruvarur w Tamil Nadu . Istnieje szkoła myślenia prowadzona przez muzykologa BM Sundarama, która sprzeciwia się temu i proponuje Tiruvaiyaru jako miejsce jego urodzenia. Jest znanym muzykiem, a jego nazwisko „Kakarla” wskazuje, że pierwotnie byli migrantami z wioski o tej samej nazwie w Cumbum taluk dystryktu Prakasam , Andhra Pradesh . Jego rodzina należała do tradycji Smarta i Bharadvaja gotra . Tyagaraja był trzecim synem swoich rodziców, a Panchanada Brahmam i Panchapakesha Brahmam są jego starszymi braćmi. Został nazwany Tyagabrahmam/Tyagaraja po Tyagaraja , przewodnim bóstwie świątyni w Thiruvarur, miejscu jego narodzin. Dziadkiem Tyagaraja ze strony ojca był Giriraja Kavi . Giriraja Kavi był poetą i muzykiem. Giriraja urodził się w wiosce Kakarla, Cumbum taluk w dystrykcie Prakasam , Andhra Pradesh. Uważa się, że należał do sekty Mulakanadu . Dziadek Tyagaraja został nazwany Kalahastayya, ale często skierowana jako Veena Kalahastayya jak był znakomity Veena gracz. Tyagaraja nauczył się grać na veena w dzieciństwie od Kalahastayya. Po śmierci Kalahastayyi Tyagaraja odnalazł Naradeeyam , książkę związaną z muzyką. Tyagaraja czcił bohatera niebiańskiego mędrca Narady ; odniesieniem do tego jest kriti Vara Narada (raga Vijayaśri, Adi tanam) Tyagarajy. Legenda głosi, że pustelnik nauczył go mantry przywołującej Naradę, a Tyagaraja, medytujący nad tą mantrą, otrzymał wizję Narady i został pobłogosławiony przez mędrca książką Svararnavam . W ostatnich dniach Tyagaradźa złożył śluby sannjasy .\nTyagaraja zmarł w dniu Pushya Bahula Panchami, 6 stycznia 1847 roku, w wieku 79 lat. Jego ostatnią kompozycją przed śmiercią była Giripai Nelakonna (raga Sahāna, Adi tāḷam). Został pochowany nad brzegiem rzeki Kaveri w Thiruvaiyaru.\nTyagaraja na indyjskim znaczku z 1961 r.\nTyagaraja rozpoczął swoją muzyczną edukację w młodym wieku pod kierunkiem Sonti Venkata Ramanayyi, uczonego muzyki, po tym jak ten usłyszał jego śpiew i był pod wrażeniem cudownego dziecka . Tyagaraja uważał muzykę za sposób doświadczania Bożej miłości. Jego kompozycje skupiały się na ekspresji, a nie na technicznych aspektach muzyki klasycznej. Wykazał się również talentem do komponowania muzyki i jako nastolatek skomponował swoją pierwszą piosenkę „Namo Namo Raghavayya” w ragamie Desika Todi i umieścił ją na ścianach domu. Jego kompozycje mają głównie charakter dewocyjny ( bhakti ) lub filozoficzny. Jego piosenki przedstawiają siebie zazwyczaj albo w apelu do jego bóstwa kultu (przede wszystkim Awatara Ramy ), w rozmyślaniach, w narracjach lub w przekazywaniu wiadomości publiczności. Skomponował również krithi na cześć Kryszny, Śiwy, Śakti, Ganeśi, Murugi, Saraswati i Hanumana.\nSonti Venkataramanayya poinformował króla Thanjavur o geniuszu Tyagarajy. Król wysłał zaproszenie wraz z wieloma bogatymi darami, zapraszając Tyagaraję na dwór królewski. Tyagaraja nie był jednak skłonny do kariery na dworze i odrzucił zaproszenie wprost. Mówiono, że z tej okazji skomponował krithi Nidhi Chala Sukhama (నిధి చాల సుఖమా) (po polsku: „Czy bogactwo przynosi szczęście?”). Większość czasu spędził w Tiruvaiyaru, chociaż istnieją zapisy o jego pielgrzymkach do Tirumali i Kanchipuram. Kiedy był w Kanchipuram , spotkał Upaniszada Brahmajogina w Brahmendral Mutt w Kanchipuram.\nTambura w stylu Tanjavur\nRagah Tanah Pallavih\nGoṭṭuvādyah (Citra Visa)\nTyagaraja, który był pogrążony w swoim oddaniu Ramie i prowadził spartański styl życia, nie podjął żadnych kroków, aby systematycznie skodyfikować swój ogromny dorobek muzyczny. Rangaramanuja Iyengar, czołowy badacz muzyki karnatyjskiej , w swojej pracy Kriti Manimalai opisał sytuację panującą w czasie śmierci Tyagarajy. Mówi się, że duża część jego niezrównanej twórczości muzycznej została utracona dla świata z powodu klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Zazwyczaj Tyagaradźa śpiewał swoje kompozycje siedząc przed manifestacjami bóstw Pana Ramy, a jego uczniowie zapisywali szczegóły jego kompozycji na liściach palmowych. Po jego śmierci były one w rękach jego uczniów, a następnie rodzin wywodzących się od uczniów. Nie było ostatecznej edycji piosenek Tyagaraji.\nPiosenki, które skomponował w czystym telugu, cieszyły się dużą popularnością ze względu na łatwość, z jaką można je było śpiewać w tamtych czasach. Eksperci muzyczni, tacy jak Kancheepuram Nayana Pillai, Simizhi Sundaram Iyer i Veenai Dhanammal, dostrzegli nieskończone możliwości kreatywnej muzyki tkwiące w jego kompozycjach i systematycznie notowali dostępne im utwory. Następnie badacze tacy jak KV Srinivasa Iyengar i Rangaramanuja Iyengar podjęli ogromny wysiłek, aby skontaktować się z różnymi nauczycielami i rodzinami, które posiadały liście palmowe. KV Srinivasa Iyengar wydał w trzech tomach Adi Sangita Ratnavali i Adi Tyagaraja Hridhayam . Rangaramanuja Iyengar opublikował Kriti Mani Malai w dwóch tomach. Komponował także pieśni w sanskrycie.\nCo więcej, Musiri Subramania Iyer, nestor Bhava Sangitam, miał w swojej bibliotece ogromną kolekcję książek. TK Govinda Rao, jego uczeń, wydał tom pieśni Tyagaraja w języku angielskim i dewanagari . TS Parthasarathy, czołowy badacz Tyagaradźy, opublikował tekst i znaczenie pieśni Tyagaradźy. Istnieje również wiele mniej obszernych publikacji w języku telugu.\nPozostało około 700 piosenek z 24 000 piosenek, które podobno zostały przez niego skomponowane; jednak uczeni są sceptycznie nastawieni do takich liczb, ponieważ nie ma dowodów biograficznych na poparcie takich twierdzeń. Oprócz prawie 700 kompozycji (kritis), Tyagaraja skomponował dwie sztuki muzyczne w języku telugu: Prahalada Bhakti Vijayam i Nauka Charitam . Prahlada Bhakti Vijayam jest w pięciu aktach z 45 kritis osadzonymi w 28 ragach i 138 wersetach, w różnych metrach w języku telugu. Nauka Charitam to krótsza sztuka w jednym akcie z 21 kritis osadzona w 13 ragach i 43 wersach. Ta ostatnia jest najpopularniejszą z oper Tyagarajy i jest tworem własnej wyobraźni kompozytora i nie ma podstaw w Bhagavata Puranie . Tyagaraja skomponował także szereg prostych utworów dewocyjnych odpowiednich do śpiewu chóralnego.\nXX-wieczny indyjski krytyk muzyczny KV Ramachandran napisał: „Tyagaraja jest niestrudzonym interpretatorem przeszłości… ale jeśli jednym okiem patrzy wstecz, drugim patrzy również w przyszłość. Podobnie jak Prajapati , tworzy własne media i wielbi swojego Ramę nie tylko za pomocą nowo stworzonych klejnotowych słów, ale także za pomocą nowo stworzonej, klejnotowej muzyki. To ten aspekt Tyagarajy odróżnia go od jego znakomitych rówieśników. Innymi słowy, podczas gdy współcześni Tyagaraji skupiali się przede wszystkim na przekazywaniu publiczności muzyki z przeszłości, Tyagaraja była jednocześnie pionierem nowych koncepcji muzycznych.\nTyagaraja Aradhana , pamiątkowy festiwal muzyczny odbywa się co roku w Thiruvaiyaru wdzielnicy Thanjavur w Tamilnadu , w miesiącach od stycznia do lutego, na cześć Tyagaraja. Jest to tygodniowy festiwal muzyczny, na którym w jego miejscu spoczynku zbiegają się różni muzycy karnatyccy z całego świata. Na Pushya Bahula Panchami tysiące ludzi i setki muzyków karnatyckich śpiewają jednocześnie pięć Pancharatna Kritis, przy akompaniamencie dużej grupy akompaniatorów grających na veenas , skrzypcach, fletach , nadasvarams , mridangams i ghatams .\nJego imieniem nazwano kompleks sportowy w New Delhi , Thyagaraj Sports Complex . Krater na planecie Merkury została nazwana Tyagaraja w 1976 roku.\nFilmy o Tyagaraji (biograficzne)\nJako najsłynniejszy kompozytor telugu kritis lub ( kirtanas ), Tyagaraja , czule pamiętany jako Tyagayya, poruszył wyobraźnię filmowców w przemyśle filmowym telugu. Oprócz nawiązań do jego dzieł, wykorzystujących kirtany jako piosenki, o jego życiu nakręcono dwa filmy. Chittor V. Nagaiah nakręcił w 1946 biograficzną epopeję o Tyagaraja zatytułowaną Tyagayya, która do dziś uważana jest za arcydzieło kina telugu . W 1981 roku Bapu-Ramana nakręcił Tyagayya z JV Somayajulu w roli głównej. Singeetam Srinivasa Rao podejmuje kolejną próbę zobrazowania życia Tyagarajy. Oprócz tego Bombaj Gnanam nakręcił krótki film o Śri Tyagayyi znany jako Endarao Mahanubavulu\nGłówny artykuł: Lista kompozycji Tyagaraja\nTermin Pancharatna w sanskrycie oznacza „pięć klejnotów”: Pancharatnas są znane jako pięć najwspanialszych klejnotów muzyki karnatyjskiej. Wszystkie Pancharatny są ustawione na Adi Talam. Jeśli chodzi o Pancharatny, stabilny tekst został przekazany przez wcześniejszych muzyków do dnia dzisiejszego. Kilku muzyków wydało edycje Pancharatnas. Jednak wydanie Veenai Sundarama Iyera jest najbardziej szczegółowe i wyczerpujące. Wszystkie kompozycje Tyagarajy wskazują drogę do systematycznego rozwoju poszczególnych rag. Jednak w Pancharatnach Tyagaraja szczegółowo omówił sposób systematycznego i naukowego rozwijania ragi. Dwa podstawowe warunki, które muszą być spełnione w celu systematycznego rozwoju rag, to ułożenie swar solfa w naturalnym porządku rag Arohanam i Avarohanam rag, tak aby spełnić dźwiękowe zasady harmonii i ciągłości. Pancharatny spełniają te naukowe zasady. Pancharatny składają się z doskonałych swar sarvalaghu.\nPierwszym Pancharatną jest Jagadaanandakaaraka, w raga-nata. Jest skomponowany w jasnym i poetyckim sanskrycie. Wychwala Pana Ramę jako źródło wszelkiej radości we wszechświecie. Pierwotnie w tej pieśni było tylko sześć Charanam, a kiedy uczniowie przeanalizowali piosenkę, zawierała ona dziewięćdziesiąt imion Pana Ramy w miodopłynnym sanskrycie. Uczniowie poprosili Tyagaraję, aby nieznacznie rozszerzył pieśń, dodając dwie charany zawierające osiemnaście kolejnych imion Pana Ramy. Święty przychylił się do prośby uczniów i dlatego pieśń Jagadaanandakaaraka zawiera trzy mudry zawierające imię Tyagaraja, podczas gdy pozostałe cztery pieśni zawierają tylko jedną mudrę.\nKolejna to gala Duduku w raga Gowla ustawiona na Aadi Taalam. Jest skomponowany w języku telugu. W tej piosence Tyagaraja bierze na siebie winę za wszystkie złe uczynki ludzi i zastanawia się, kto przyjdzie i uratuje go z tej żałosnej sytuacji.\nTrzeci to Saadhinchene w raga Aarabhi, ustawiony na Aadi Taalam. Jest skomponowany w języku telugu. W tej piosence Tyagaraja z miłością krytykuje Pana Krysznę za jego spryt w osiąganiu tego, czego chce. Saadhinchene to zapierająca dech w piersiach kołysanka.\nCzwarta piosenka, Kana Kana Ruchiraa jest w raga Varaali do Aadi Taalam. Jest skomponowany w języku telugu. W tej pieśni Tyagaraja opisuje nieskończone piękno Pana Ramy.\nPiąta Pancharatna to Endaro Mahaanubhaavulu w Sri Raaga. Jest skomponowany w języku telugu. Mówi się, że Tygaraja odwiedził i występował przed nim wielki muzyk z Kerali, Shatkala Govinda Maaraar. Tyagaraja był oczarowany swoim występem i wtedy narodził się Endaro Mahanubhavulu, kompozycja o niezrównanym rytmicznym pięknie w muzyce karnatyckiej.\nInne godne uwagi kompozycje Tyagarajy to Saamajavaragamana w hinduskim raagam, Aadamodigaladhe w Chaarukesi raagam, Raaju vedale w Hanumatodi raagam, Ninne nammi naanura w Todi raagam i Nagumomu kanałówki w Aabheri raagam.\nFestiwal Cleveland Thyagaraja\nDuchowe dziedzictwo Tyagaraja , C. Ramanujachari ze wstępem dr V. Raghavan, Ramakrishna Math, Chennai.\nTyagaraja Kritigal (w języku malajalam) prof. PR Kumara Kerala Varma, Departament Publikacji Kulturalnych Rządu Kerali, Trivandrum, 2000.\nTyagaraja Kirtanalu (w języku telugu) autorstwa Smt Dwaraka Parthasarathy i Sri NC Parthasarathy, Wydawnictwo Tagore, Kachiguda, Hyderabad, 1995 (Balasaraswati Book Depot, Kurnool).\nRamachandran, KV, "Melakarta: krytyka", The (Madras) Music Academy Platinum Jubilee Commemoration Volume , tom. I, 1930-1940. (Oryginalna publikacja w Journal of the Music Academy w 1938 r.)\nThyagaraju – Rama Darsanamu (w języku telugu) autorstwa dr Mulukutla Brahmananda Sastry (część pracy zatwierdzona przez Uniwersytet Andhra, 1985.)\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z Tyagaraja .\nStrona poświęcona Tyagaraja\nDarmowe partytury Tyagaraji w International Music Score Library Project (IMSLP)\nTa strona była ostatnio edytowana 8 czerwca 2021 o 16:49 (UTC) .


Internetowy sklep z kawą mieloną, ziarnistą oraz rozpuszczalną. - FWS\nStart » E-Sprzedaż » Art. Spożywcze » Internetowy sklep z kawą mieloną, ziarnistą oraz rozpuszczalną.\nKawy mielone to kawy, cieszące się największym zainteresowaniem kupujących. Teraz można je wygodnie zamówić za pośrednictwem internetu, w sklepie online z tego rodzaju artykułami. Sklep internetowy posiada w sprzedaży kawy mielone, pochodzące od przodujących producentów kaw na świecie, a także znane i powszechnie cenione. Dostaniemy tutaj także kawy ziarniste oraz rozpuszczalne, a także szereg dodatków do kawy, takich jak przykładowo syropy czy cukier trzcinowy w saszetkach, a nawet zestawy do parzenia kawy albo ekspresy do kawy. Kawy dostępne są w opakowaniach po 500 oraz 1000 gramów, co pozwala na zakup większej ich ilości za niższą cenę. Sklep internetowy prowadzi zarówno sprzedaż dla klientów indywidualnych, jak także realizuje zamówienia hurtowe, a więc mogą się w nim zaopatrywać również kawiarnie czy bary. Sklep gwarantuje szybki termin realizacji zamówienia, a także terminowość dostaw.


Drewniany domek dla ptaków do ozdoby dziecięcego pokoiku. Wykonany z drewna, pomalowany i zabezpieczony lakierem z atestem dla dzieci. która spełnia normę PN-EN 71-3, dotyczącą migracji szkodliwych pierwiastków. Dzięki temu możemy być pewni, że produkt ten nie uwalnia żadnych trujących cząsteczek i jest całkowicie bezpieczny dla dzieci.Budka dla ptaków służy jako ozdoba a nie jako typowa zabawka dla dzieci.\nDane techniczne budki dla ptaków:\nBudka lęgowa powieszona na drzewie może zostać zasiedlona przez ptaki, które nie znalazły sobie własnej dziupli, ale nasza budka ma służyć tylko do ozdoby waszego pokoiku. Mogą do niej przylatywać ptaszki, które sami zrobicie z papieru, drewna lub wydziergane z włóczki. Nie macie jeszcze takich? Spróbujcie zrobić swojego ptaszka i ustawić na małej żerdce umieszczonej pod otworem. Podobno prawdziwe budki lęgowe nie mogą mieć tego patyczka, ponieważ może na nim usiąść jakiś drapieżnik i ptaki najprawdopodobniej takiej budki nie wybiorą na swoje mieszkanie. Na szczęście w leśnym pokoju wszystkie ptaki czują się bezpiecznie. Najczęściej w budkach lęgowych mieszkają jerzyki, pliszki, szpaki, pustułki czy czubatki. A w zimę nocują w nich bogatki, kowaliki i dzięcioły. Poproście rodziców, żeby pokazali Wam jak te ptaki wyglądają. A może sprobujecie je narysować?\nDekoracja na druciku\nOzdobna makatka Wiewiórka Kasia z bawełnianego sznurka, włóczki i sosnowego patyczka.\nMakatka lis Anatol.\nmakatka miś KAROL wykonana ze sznurka bawełnianego.\nOzdobna BUDKA DLA PTAKÓW BIAŁA


Breloki z grawerem jako prezent. - flaw\nHome » Ogłoszenia » Materiały Reklamowe » Breloki z grawerem jako prezent.\nZajmujemy się profesjonalną produkcją breloków już od wielu lat. Trafiamy do szerokiej gamy klientów zarówno przedsiębiorstw jak i osób prywatnych. Nasi fachowcy potrafią w razie konieczności pomóc przygotować projekt breloka lub doradzić co i w jaki sposób powinno się na nim znaleźć. Coraz więcej osób poszukuje prezentów, które będą nie tylko czymś innym niż masowa produkcja, ale też prezentem, który będzie niepowtarzalny. Breloki z grawerem mogą być właśnie takim prezentem. Grawer może zawierać informacje i dedykacje unikalne i wyjątkowe dla każdej osoby. Breloki z grawerem to świetny pomysł na mały gest, który stanie się czymś pięknym i niezapomnianym dla obdarowanej osoby. Jedyne co może ograniczać wykonanie drobnego upominku to wyobraźnia.


Mieszkaniec: Trolejbusy zaczepiają o drzewa. Urząd: Niech pan wyśle mapkę, zaznaczy gałęzie - Dziennik Wschodni\nProblem dotyczy odcinka ul. Narutowicza między hotelem Victoria a placem Wolności. A dokładnie tego, jak wysokie pojazdy mogą się tędy poruszać i ile miejsca jest tu nad jezdnią. To, że miejsca jest za mało udowodniły... trolejbusy. – Na ul. Narutowicza kilkukrotnie oberwałem spadającym gałęziami, które były zrywane przez jadący trolejbus – poskarżył się miejskim urzędnikom Krzysztof Kowalik.\nTym, którzy rzadko tu bywają wyjaśniamy, że trolejbusy jeżdżą tędy od marca. Zasilających je przewodów tu nie ma, dlatego pojazdy korzystają tu z generatora lub akumulatorów i jadą ze złożonymi "pałąkami”. Mają wtedy 3,4 m wysokości. Wolna przestrzeń nad jezdnią (fachowo nazywająca się skrajnią) powinna być wyższa, ale nie jest.\nMając dość spadających gałęzi, pan Krzysztof wysłał do Zarządu Dróg i Mostów oficjalny wniosek o rozwiązanie problemu. – Proszę o jak najszybsze podjęcie prac mających na celu odtworzenie skrajni jezdni – napisał Kowalik. I choć nazwał to dość oficjalnie, to w praktyce chodziło o przycięcie gałęzi.\nCo na to urzędnicy? Odpowiedzieli, bo musieli to zrobić - zmuszają ich do tego przepisy. Ale w oficjalnej odpowiedzi nie ma ani słowa o tym, że ktoś te drzewa obejrzy. I ani słowa o tym, że jeśli będzie to konieczne, to gałęzie zostaną przycięte. Co więcej, z pisma wynika, że nie będzie "nadania sprawie dalszego biegu”, dopóki pan Krzysztof swojego wniosku nie uzupełni.\n– Uzupełnieniem wniosku winno być podanie, przedstawienie konkretnych drzew, które według Pana stwarzają największe utrudnienie i poddane powinny być zabiegom pielęgnacyjnym (lokalizacja drzew na mapie) oraz przedstawienie zakresu tych utrudnień (np. fotografie z zaznaczeniem kolidujących gałęzi/konarów) – odpisał Adam Borowy, zastępca dyrektora Zarządu Dróg i Mostów. Nie powołał się przy tym na żaden przepis, który upoważniałby go do żądania takich informacji.\nPan Krzysztof w rozmowie z nami zapowiada, że ani nie zasiądzie do rysowania mapki, ani nie będzie fotografować gałęzi. – Nie mam czasu na takie rzeczy – stwierdza Kowalik. – Poza tym to nie jest moje zadanie, tylko zarządcy drogi.\nTo nie miejsce na arogancję\nLekcja pokory przyda się temu, kto zamiast wysłać na miejsce podwładnego każe mieszkańcowi rysować mapki i przybija pod tym swą poważną, czerwoną pieczątkę. Ozdobiona pieczątką arogancja nie staje się ani powagą, ani życzliwością.\nA przecież od tego jest urzędnik, by życzliwie rozwiązywać problemy, a nie dokładać ich temu, kto je zgłasza. Od tego, by szukać rozwiązań, a nie uzasadnień, że "niedasię”. Tu nikt nie posilił się nawet o uzasadnienia.\nJeśli jakieś złe siły mieszają w Zarządzie Dróg i Mostów i każą musztrować interesentów, to Ratusz powinien zatroszczyć się o adekwatne egzorcyzmy. W przeciwnym razie zapewnienia o służebnej roli samorządu i wsłuchiwaniu się w głos mieszkańców cichcem diabli rozmontują.\nkomunikacja trolejbusy Lublin\nGość / 18 kwietnia 2015 r. o 13:25\nKoniecznie się musisz leczyć u psychiatry!\nds / 18 kwietnia 2015 r. o 13:10\nPo urzędach siedzą ludzie bez odp wykształcenia, nie potrafiący podejmować decyzji która nie jest twardo ustawiona przepisami - zero jakiejkolwiek pozytywnej inicjatywy.. co to jest za państwo? Na każdym kroku wszystko rozbija się o ten urzędniczy beton, niczego nie da się załatwić po ludzku, dlatego ja nie pieprze się z jakimiś papierami tylko biorę sprawy w swoje ręce bo szkoda nerwów, nikt w tym kraju nam nie pomorze w urzędzie, bo urząd jest po to żeby nas kontrolować i gnębić. Urzędy i prawo wg którego one działają powodują powstawanie patologicznych sytuacji w życiu codziennym i sprawiają że ludzie chcąc normalnie żyć sami obchodzą to prawo tworząc kolejne patologie.\nPo urzędach siedzą ludzie bez odp wykształcenia, nie potrafiący podejmować decyzji która nie jest twardo ustawiona przepisami - zero jakiejkolwiek pozytywnej inicjatywy.. co to jest za państwo? Na każdym kroku wszystko rozbija się o ten urzędniczy beton, niczego nie da się załatwić po ludzku, dlatego ja nie pieprze się z jakimiś papierami tylko biorę sprawy w swoje ręce bo szkoda nerwów, nikt w tym kraju nam nie pomorze w urzędzie, bo urząd jest po to żeby nas kontrolować i gnębić. Urzędy i prawo wg którego one działają powodują powstawan... rozwiń\nGość / 17 kwietnia 2015 r. o 20:47\nJak z twojej d..y zrobi trąbę! :D\nono / 17 kwietnia 2015 r. o 18:36\nWielokrotnie zastanawiam się czy w ZDM jest ktokolwiek komu nie obcy jest zdrowy rozsądek i odrobina dobrej woli. Bo tylko tyle potrzeba by rozwiązać wiele z problemów komunikacyjnych tego miasta - pojechać tam gdzie one występują, popatrzeć, POMYŚLEĆ i w oparciu o zdroworozsądkowe wnioski (tak jak bym robił to dla siebie) podjąć działanie. Lepsze to niż dotychczasowa taktyka - jakoś to będzie...\nPanie Prezydencie czas obiecanek przedwyborczych jużminął a powinien rozpocząć się czas działania. Życzę również zdrowego rozsądku i dobrej woli\nPanie Prezydencie czas obiecanek przedwyborczych jużminął a powinien rozpocząć się czas działania. Życzę również zdrowego rozsądku i dobr... rozwiń\nGość / 17 kwietnia 2015 r. o 18:31\nKiedy w końcu Żuk dobierze się do dup urzędnikom ZDiM?\nGostek / 17 kwietnia 2015 r. o 17:19\nJak na Pana Kowalika galezie spadaja to niech wystapi o odszkodowanie. Okaze sie czy to prawda czy zmysla i jak zwykle szuka gwozdzi w ... bo go zdmki do pracy nie przyjely :)\nmieszkaniec / 17 kwietnia 2015 r. o 15:25\nNazwizko tej biurwy??? / 17 kwietnia 2015 r. o 15:15\nNazwizko tej biurwy ???\nlolo / 17 kwietnia 2015 r. o 14:47\nPatrząc na ostatnie posty to widac, że ZDM-ki pijąc kawę trolują w necie a nie pilnują tego co się dzieje w mieście\nGość / 17 kwietnia 2015 r. o 14:29\nkilkukrotnie spadła na niego gałąź a do tego pewnie jeszcze cudem przeżył spotkanie z wielkim koszem na śmieci\nto się nadaje do działu S-F


WARTOŚĆ WYPRACOWANA W PRAKTYCE WEBB A. Bankowa.pl\nwydawnictwo: PROED, 2008, wydanie I\nWartość wypracowana zaczyna osiągać wiek dojrzały. Począwszy od swoich korzeni w zarządzaniu pracą w początkach rewolucji przemysłowej, zarządzanie wartością wypracowaną przeszło wiele ewolucji. Kiedyś była ona domeną Departamentu Obrony USA, teraz została zaadaptowana do wykorzystania w firmach komercyjnych i przez rządy na całym świecie. Ten rozwój jest zbliżony do ścieżki zarządzania projektami, które także podlegają ewolucji na scenie międzynarodowej. Gdy wartość wypracowana zaczęła być postrzegana w świetle zintegrowanego zarządzania projektami oraz jako odpowiedzialność kierownika projektu, zrobione zostały duże kroki w kierunku uznania jej podstawowych zasad, sprawiając, że można ją łatwiej adaptować do wykorzystania w szerokim zakresie projektów.\nW przeszłości wartość wypracowaną spotykało wiele słów krytyki z powodu braku elastyczności i dogmatycznego podejścia stosowanego w dawnych czasach; jednak ostatnie postępy w opracowywaniu międzynarodowych standardów i niestrudzona praca jej orędowników pokazały światu, że podstawowe jej zasady są po prostu dobrą praktyką zarządzania. Podstawowe zasady zarządzania projektami za pomocą wartości wypracowanej są względnie proste do zrozumienia, jeśli stosujemy podejście oparte na zdrowym rozsądku i wiedzy, że wartość wypracowana może i powinna być adaptowana do różnych środowisk i kultur biznesowych.\nWartość wypracowana może być czasami niepoprawnie postrzegana jako mnóstwo wariantowych obliczeń i specjalistyczna terminologia, ale matematyka jest tylko jedną częścią równania. Jak dobrze pokazuje Autor w swojej książce, wartość wypracowana rozszerza pojęcia dobrego zarządzania projektem dzięki opracowaniu zintegrowanego planowania bazowego i technik kontroli projektu. Omówienie alternatywnych struktur podziału pracy będzie miało szczególną wartość dla tych jednostek komercyjnych, które nie są ograniczone ścisłymi standardami rządowymi.\nAutor zauważa także, że zapewne jednym z trudniejszych elementów korzystania z wartości wypracowanej jest uzyskanie akceptacji od każdego w ramach organizacji. Jednak dla tych, którzy przeszli ten proces, spojrzenie uzyskane dzięki zarządzaniu wartością wypracowaną na zawsze zmieni ich perspektywę dotyczącą zarządzania projektami. Gdy kierownik projektu dysponuje wartością wypracowaną przy zarządzaniu projektem, zwykle będzie chciał zarządzać, korzystając z tej metody.\nKsiążka ta została napisana przede wszystkim z myślą o kierownikach projektów w Wielkiej Brytanii, Autor jednak ma nadzieję, że będzie ona cennym źródłem i przewodnikiem dla menedżerów na całym świecie, gdyż wartość wypracowana zajmuje właściwe miejsce w społeczności zarządzania projektami.\nRozdział 1. Wartość wypracowana - co i dlaczego?\nDo jakiego typu projektów pasują metody wartości wypracowanej?\nJaki stopień zaawansowania musimy osiągnąć?\nCzego możemy oczekiwać od wartości wypracowanej\nRozdział 2. Pochodzenie i historia\nZ punktu widzenia konsultanta\nNowy kierunek w XXI wieku\nRozdział 3. Terminologia i metodologia\nKoncepcja wartości wypracowanej\nTerminologia związana w wartością wypracowaną\nObliczanie wartości wypracowanej\nPrzykład: oszacowanie wyniku projektu na jego półmetku\nTrudności ze wzorami do szacowania\nRozdział 4. Struktura podziału pracy\nCzym jest struktura podziału pracy\nKoncepcja struktury podziału pracy\nRozdział 5. Plany i budżety\nPlanowanie i cykl projektu\nLinie (plany) bazowe\nBudżety i rezerwy finansowe.\nRozdział 6. Struktury danych i powiązania raportowe\nPodstawowa struktura danych\nRozdział 7. Zarządzanie przy użyciu danych o wartości wypracowanej\nMierzenie postępu projektu\nRozwiązywanie kwestii materiałów i zakupów\nPrzebieg wskaźników realizacji\nRaportowanie pomiarów wartości wypracowanej\nRaporty dotyczące wartości wypracowanej\nInterpretacja sytuacji projektu\nRozdział 8. Wdrażanie metody wartości wypracowanej\nKwestie personelu związane z metodami wartości wypracowanej\nDodatek l. Terminy używane w metodzie wartości wypracowanej\nDodatek 2. Kryteria dla systemu zarządzania wartością wypracowaną.\nDodatek 3. Wzory stosowane do obliczeń wartości wypracowanej\n159 stron, B5, miękka oprawa\n- RACHUNKOWOŚĆ ZARZĄDCZA ZORIENTOWANA NA PROJEKTY\n- ZARZĄDZANIE RYZYKIEM W PROJEKTACH INFORMATYCZNYCH TEORIA I PRAKTYKA\n- CONTROLLING W PRZEDSIĘBIORSTWIE ZARZĄDZANYM PRZEZ PROJEKTY\n- PROJEKTY INWESTYCYJNE INFRASTRUKTURALNE I BIZNESOWE\nSZOT-GABRYŚ T. / ASPEKTY METODOLOGICZNE I PRAKTYCZNE