O puchary dyrektora WORD - ostatni RS przed dłuuugą przerwą\n... Do udziału w imprezie gorąco zapraszamy wszystkich, którzy chcą w bezpiecznych warunkach podnieść swoje umiejętności w kierowaniu samochodem i poczuć smak adrenaliny wynikający z prowadzenia sportowej rywalizacji. Warunkiem udziału jest posiadanie prawa jazdy oraz dysponowanie sprawnym, dopuszczonym do ruchu samochodem. To znakomita szkoła jazdy w bezpiecznych warunkach. Po dopełnieniu formalności i odprawie odbędzie się krótki kurs pierwszej pomocy. Uczestnicy będą mogli rozwiązać specjalny test ze znajomości przepisów ruchu drogowego, za który będą specjalne nagrody. Następnie kierowcy odbędą kilka przejazdów zapoznawczych, po czym rozpocznie się właściwa rywalizacja podczas pięciu prób sprawnościowych.\nPo uroczystym zakończeniu imprezy uczestnicy będą mieli jeszcze sporo czasu, żeby sobie pojeździć po torze. Impreza zostanie rozstrzygnięta w klasyfikacji generalnej oraz w czterech klasach: do 1300 ccm, do 1600 ccm, do 2000 ccm i powyżej 2000 ccm (plus ewentualnie klasa Gość).\nNa najlepszych czekają puchary i medale, a spośród wszystkich uczestników zostanie rozlosowany radiomagnetofon i wiele przydatnych upominków.\n- schematy prób - klik


Obok nich gościło z nami młodziki stadło skupione w siebie\nZajmujemy się produkcją znaków bezpieczeństwa od ponad 20 lat . Ogromne doświadczenie naszej firmy wpływa na jakość wykonywanych przez naszą firmę produktów. Zajmujemy się produkcją znaków wykorzystując surowce najlepszej klasy, spełniając wszelkie możliwe standardy.\nOd wielu lat, jako jedni z przodujących liderów w branży, korzystamy z nowatorskich i ulepszonych materiałów fotoluminescencyjnych. Przy produkcji używamy najnowszej generacji ploterów. Znaki drukowane są zarówno na folii jak i na płycie fotoluminescencyjnej. Dzięki temu nasze znaki są łatwo dostrzegalne przy nawet najsłabszym oświetleniu i w trudnych warunkach, na co znaczący wpływ ma specjalna farba, która pokrywa powierzchnię i zawiera pigment emitujący światło. Znaki trzeba ochraniać przed wygięciami i zarysowaniami, które mogą uszkodzić ich powierzchnię przez przerwanie świecącego materiału.\nW naszej ofercie zobaczą Państwo wiele rodzajów znaków bezpieczeństwa, w tym znaki ewakuacyjne, www.sklep.techemznaki.pl przeciwpożarowe i bezpieczeństwa drogowego. Znaki te poprzez uniwersalne oznaczenia, dają gwarancję bezpieczeństwa dzięki dokładnej informacji o zasadach i występujących zagrożeniach związanych z danym obszarem. Produkowane przez naszą firmę znaki bezpieczeństwa spełniają wszystkie narzucane normy, zatwierdzone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wyrobów, które służą ochronie życia, mienia i zdrowia, a także bezpieczeństwa publicznego. Przestrzegamy wszelkich zasad dopuszczania i wydawania tych produktów do użytku w przestrzeni publicznej.\nW ofercie posiadamy również znaki bezpieczeństwa i higieny pracy, spełniające wymagania ,które stawia Unia Europejska, zgodne z przepisami Państwowej Agencji Pracy, opracowane przez naszych specjalistów, trwałe i łatwe w montażu.\nPrzeważnie na wybuchu czerwca nadchodzili do nas na latko\nSzybko niemal rok po ślubie zostali staruszkami bajecznej córeczki, oraz po dwóch latkach malca.\nWcześniej niespełna rok po ożenku przetrwali rodzicami rozkosznej córy, natomiast po dwóch latkach synka.\nNastępnie przywołał Hanię o rękę, dożył przejęty spośród wesołością tudzież po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie dostał dystynkcję w Klamrze Sumarycznym Wojska Własnego.\nWprzódy niemal rok po ślubie zostawili papami cudnej córy, zaś po dwóch latach podrostka.\nPoprzednio nieledwie rok po ożenku dożyliśmy dziadkami gładkiej córy, tudzież po dwóch latach chłopca.\nPrzedtem niemal rok po ślubie zostawili dziadkami atrakcyjnej córki, tudzież po dwóch latach chłopca.\nPóźniej wezwałem Hanię o kończynę, stał podjęty spośród frajdą natomiast po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie wszedł austerię w Zworze Ostatecznym Wojska Własnego.\nNiezadługo zawołał Hanię o grabę, przeżył stowarzyszony z błogością a po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie otrzymałeś służbę w Zespole Światowym Armia Własnego.\nNiebawem zawołał Hanię o łapę, dotrwał uznany spośród frajdą także po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie uzyskałem pozycję w Poprzeczce Powszechnym Wojska Dzikiego.\nNiedługo zawołał Hanię o kończynę, zostawił otrzymany z idyllą i po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd zakupiłeś pracę w Szynie Plenarnym Armia Narodowego.\nNiezadługo zawołał Hanię o gałąź, został obrany spośród idyllą plus po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd dożył podwalinę w Komitecie Plenarnym Armia Rodzimego.\nTeraz niespełna rok po ożenku staliśmy tatami pięknej córeczki, a po dwóch latkach chłopca.\nWprzódy niezupełnie rok po ślubie pozostali rodzicielami prześlicznej córy, i po dwóch latkach synka.\nPrędko zawezwał Hanię o lewicę, pozostał uraczony z pociechą plus po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie osiągnął posadę w Szynie Przewodnim Wojska Naszego.\nRychło poprosił Hanię o rękę, pozostał normalny z rozkoszą plus po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd odebrał podwalinę w Klamrze Wszechstronnym Wojska Narodowego.\nZaraz przywołał Hanię o gałąź, puściłby dopuszczony z wesołością natomiast po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd złapał substancję w Zworze Kolegialnym Wojska Swojskiego.\nNuże niemalże rok po ożenku dociągnęli rodzicielami zjawiskowej córuni, tudzież po dwóch latkach malca.\nZaraz nieomalże rok po ożenku staliśmy tatami pięknej córki, oraz po dwóch latkach malca.\nNiebawem wezwałem Hanię o grabę, pozostawił tradycyjny spośród zabawą a po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd otrzymałeś karczmę w Kolektywie Pospolitym Wojska Narodowego.\nObecnie nieomal rok po ślubie przetrwali rodzicami zachwycającej córy, tudzież po dwóch latach synka.


Test obudowy Thermaltake A500 TG - Konstrukcja klasy premium? | PurePC.pl\nPrzemysław Banasiak | 25-12-2019 09:00 |\nTest obudowy Thermaltake A500 TG - Konstrukcja klasy premium? - SPIS TREŚCI\n1 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Konstrukcja klasy premium?\n2 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Wygląd zewnętrzny #1\n3 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Wygląd zewnętrzny #2\n4 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Wygląd wewnętrzny #1\n5 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Wygląd wewnętrzny #2\n6 - Test obudowy Thermaltake A500 TG - Instalacja komponentów\n8 - Testy - Temperatury, CPU, GPU i płyty głównej\n9 - Podsumowanie - Kawał solidnej i ładnej obudowy\nW obecnych czasach z zestawieniami takimi jak publikowane są co miesiąc na łamach PurePC nawet laik może złożyć swój własny, nowy komputer. Wystarczy ledwie kilka kliknięć i odrobina cierpliwości. Nawet nie trzeba mieć przesadnie grubego portfela, bo już za niecałe 900 złotych z nowych części da się złożyć w pełni funkcjonalną jednostkę. Oczywiście posłuży ona bardziej do pracy biurowej, internetu oraz filmów i seriali, aniżeli grania w najnowsze tytuły czy poważnej pracy. Zestaw zdolny do dwóch ostatnich będzie odczuwalnie droższy, a skoro już wydajemy więcej to i wymagamy więcej. Dzisiaj na tapet w redakcji weźmiemy więc obudowę klasy premium od Thermaltake, czyli model A500 TG.\nThermaltake obecny jest na rynku od 1999 roku i od tego czasu zdążył bardzo mocno rozwinąć swoje portfolio. Tajwańska firma, której produkty bez problemu kupimy w polskich sklepach oferuje obudowy, wentylatory, zasilacze, moduły RAM, chłodzenia powietrzne, zestawy AiO, części do autorskich układów WC, myszki, klawiatury, biurka, podkładki, fotele i pewnie jeszcze sporo innych akcesoriów. Znaleźć coś dla siebie powinni wszyscy, zarówno oszczędniejsi konsumenci, jak i ci majętniejsi oraz bardziej wymagający względem kupowanego sprzętu.\nDo stworzenia Thermaltake A500 TG wykorzystano materiały klasy premium takie jak grube aluminium oraz panele z hartowanego szkła.\nTestowanym dzisiaj sprzętem będzie spora, dwukomorowa obudowa czyli Thermaltake A500 TG. Chociaż debiutowała ona na rynku pod koniec ubiegłego roku, to u nas w kraju pojawiła się nieco później. Mimo wszystko do jej stworzenia wykorzystane zostały materiały klasy premium - grube aluminium oraz dwa panele boczne wykonane z hartowanego szkła. Pełna jest ona też nowoczesnych rozwiązań - okna osadzone zostały na zawiasach, na panelu I/O nie zabrakło USB typu C, a w środku konstrukcji bez problemów zamontujemy zarówno kartę rozszerzeń w pozycji pionowej, jak i rozbudowane układy chłodzenia cieczą. Gotowe AiO lub autorski, zaprojektowane specjalnie dla naszego zestawu komputerowego.\nSpecyfikacja Thermaltake A500 TG:\nWymiary: 510 x 236 x 560 mm (D x S x W)\nWaga całkowita: ok. 14,8 kilogramów\nLiczba slotów kart rozszerzeń: 8+2\nLiczba zatok wewnętrznych 3.5 / 2.5 cala: 6 / 7\nWyjścia na przednim panelu: 2x USB 3.1 Gen 1 typu A, 1x USB 3.1 Gen 2 typu C, 2x USB 2.0, 2x Audio\nSystem chłodzenia Thermaltake A500 TG:\n3 x 140 lub 3 x 120 mm (2x 120 mm Fabrycznie / Front)\n2 x 140 lub 3 x 120 mm (Góra)\nThermaltake A500 TG to obudowa o wymiarach 560 x 236 x 510 (wysokość x szerokość x głębokość) milimetrów i wadze 14,81 kilogramów. Mamy tutaj do czynienia z dwukomorowym wnętrzem, czyli popularnym podziałem na strefę główną oraz piwnicę. W tej pierwszej zmieścimy płyty główne w formacie ATX, Micro ATX lub Mini ITX; wieżowe chłodzenia procesora o wysokości do 160 milimetrów, karty graficzne o długości do 295/420 (z/bez klatki HDD) milimetrów oraz zasilacze o długości do 220 milimetrów. Na nośniki danych przewidziano sześć miejsc 3,5 cala bądź siedem miejsc 2,5 cala. Zwolennicy urządzeń 5,25 cala muszą kolejny raz obejść się smakiem. Jednak wynagradza to spora ilość miejsca na wentylatory lub odpowiadające im radiatory od układów chłodzenia cieczą. Wejdzie tutaj do trzech jednostek 140- lub 120-milimetrowych na froncie, dwie 140- lub trzy 120-milimetrowe na górze oraz jedna mniejsza z tyłu. Całość dokładnie zabezpieczona filtrami przeciwkurzowymi.


Małgorzata Rozenek - dzieci\nMałgorzata Rozenek jest mamą trzech synów. Jeden z nich ma prawdziwy talent i kto wie, może kiedyś zostanie znanym projektantem mody. Ostatnio, na urodziny mamy, uszył dla niej marynarkę. Małgorzata Rozenek była zachwycona tym prezentem i wcale nie ukrywała swojego wzruszenia. Opowiedziała o tym, że jest dumna z syna i zawsze wspiera go w jego pasjach.\nDwaj starsi synowie to owoc miłości z Jackiem Rozenkiem. Ale od dłuższego czasu Małgorzata wychowuje ich z Radkiem Majdanem, który jest tatą ich wspólnej, najmłodszej pociechy - czyli małego Henia.\nMałgorzata Rozenek - starania o dziecko\nCzas starania o trzecie dziecko nie był dla Małgorzaty Rozenek najłatwiejszy. Jednak w momencie gdy już prawie straciła nadzieję, los się do niej uśmiechnął i obdarzył ją bijącym pod jej sercem małym serduszkiem.\nHenio przeszedł na świat przed wakacjami w ubiegłym roku. Aktualnie jest już rezolutnym, uroczym chłopcem, który skradł serca nie tylko najbliższych, ale również internautów.\nZawsze, gdy na Instagramie pojawiają się jego zdjęcia, wszyscy chętnie je komentują. Tym razem fani uznali, że ma tak delikatną urodę, że mógłby być dziewczynką. Też tak sądzisz? Możesz się o tym przekonać w galerii.\nSynek Małgorzaty Rozenek rośnie jak na drożdżach.


Bydgoszcz nie straci środków UE, ale Pesa poczeka na zapłatę - Transport Publiczny\nFordon, nowe linie tramwajowe, Pesa, Swing, Tramwaj Fordon\nDzięki zmianom zasad finansowania udało się uratować wiele projektów tramwajowych, finansowanych ze środków unijnych. Jednym z nich jest dostawa wozów do obsługi nowej linii tramwajowej do Fordonu. Pesa zobaczy jednak środki dopiero, gdy tramwaje zostaną w pełni odebrane. Mieszkańcy natomiast muszą poczekać nie tylko na nowe wozy w ruchu, ale także na uruchomienie nowej linii.\nNowa, blisko 10-kilometrowa trasa tramwajowa do Fordonu przyniesie prawdziwą rewolucję. Wreszcie to wielkie osiedle zyska sprawny transport szynowy. Pasażerowie docenią z pewnością nowe wozy. W tej chwili w mieście jeżdżą tylko dwa niskopodłogowe tramwaje, a wkrótce dołączyć ma do nich 12 Swingów, które będą obsługiwać nową trasę.\nPrzez chwilę istniało ryzyko, że przepadną środki na nowe tramwaje. Pesa z powodu natłoku zamówień nie wyrabiała się z ich realizacją. To ryzyko, mimo że same tramwaje w większości nie opuściły przed końcem roku fabryki, zostało zażegnane. – Celem naszych ostatnich działań było stworzenie formuły prawnej umożliwiającej w pełni „konsumpcję” planowanej dotacji unijnej, wynikającej z realizacji kontraktu na dostawę tramwajów. Działania te rozpoczęliśmy z chwilą powzięcia informacji o trudnej sytuacji w Pesie – mówi Maciej Kozakiewicz, szef spółki Tramwaj Fordon.\nZastosowano tutaj rozwiązanie podobne do Warszawy czy Łodzi. W tym pierwszym mieście nie udało się zakończyć odbiorów tramwajów, do drugiego natomiast nie udało się wszystkich wozów dostarczyć przed końcem roku. – Wzorem innych beneficjentów, będących w podobnej sytuacji, zawarliśmy z Pesą aneks do umowy, w którym zastosowano mechanizm depozytu powierniczego, na który w minionym roku kalendarzowym przelane miały zostać środki na dostawę – informuje Kozakiewicz. Pesa jednak jeszcze tych środków nie otrzyma. – Według tego aneksu zamawiający będzie zwalniał zdeponowane środki finansowe na koncie powierniczym na rzecz dostawcy dopiero po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych formalności związanych z ostatecznym wdrożeniem pojazdów do ruchu (odbiory ostateczne tramwajów, instalacja wewnętrznej, dynamicznej informacji pasażerskiej, jazdy testowe na sieci) – wyjaśnia Kozakiewicz. Rozwiązanie takie zaakceptowało Centrum Unijnych Projektów.\nSpółka analizuje teraz kwestię ewentualnych rekompensat za opóźnione tramwaje. – Aktualnie trwają odbiory poszczególnych tramwajów. Pesa dostarcza pojedynczy tramwaj w każdy dzień powszedni – mówi Maciej Kozakiewicz.\nJak pisaliśmy, to wszystko sprawia, że nie udało się uruchomić na początku roku nowej trasy tramwajowej do Fordonu. Mieszkańcy muszą poczekać jeszcze dwa tygodnie. – Biorąc pod uwagę wspomniane okoliczności, podjęto decyzję o uruchomieniu eksploatacji linii tramwajowej do Fordonu 16 stycznia 2015 r. – mówi Maciej Kozakiewicz.\nBydgoskie Swingi z homologacją\nBydgoszcz: Pierwszy tramwaj na estakadzie do Fordonu. Planowy ruch w 2016 r.\nWitold Urbanowicz 29 września 2015


W Ameryce jak najbardziej, ale u nas marne szanse...\nMnie odchudziłlo.odkad siedze na facebooku godzinami, mało jem , nie jem w ogóle.TAK mnie tem wciaga. No i mam lepsze wypróznienie. Bo SR.M na wszystko!!!!!\nNo a na samym końcu: "Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!"\nWedług mnie to naukowcy dobrze mówią, bo jeśli się już wejdzie na facebooka to wystarczy dobry temat a zapomina się o tym co się miało zrobić. Większość mówi "chwilka i wychodzę" lub inne tego typu, lecz ta chwilka zamienia się w minuty a nawet godziny. Znam osobiście osoby dla których facebook to jak zapalenie papierosa wchodzą na niego, ale muszą minimum te 40 minut posiedzieć na nim. Popieram jak najbardziej naukowców.


Stroiciele, pianina, klienci… | Ars Polonica\nLiczba wyświetleń: 6 320\nOpublikowany 9 kwietnia 2016 przez Ars Polonica\nDzwoni klientka i zamawia strojenie pianina. – Czy oprócz strojenia ma być coś jeszcze? – Nie, pianino jest w znakomitym stanie, wszystko działa. Po strojeniu klientka pyta: – A dlaczego tu klawisz stuka? – Bo nikt nie regulował mechanizmu. – A dlaczego tu dźwięk nie gaśnie? – Bo nikt nie ustawiał tłumików. – A tutaj klawisz jak się zapadał, tak i dalej się zapada. – Bo nikt klawiszy nie zdjął, niczego nie szlifował i nie smarował. – No to jak to? – Przecież pani mówiła, że wszystko jest w znakomitym stanie i potrzebne jest tylko strojenie. – I co mam teraz robić? – Zawołać stroiciela.\nA oto prawdziwa historia opowiedziana przez znajomego stroiciela. Oczywiście, przekazuję zasłyszaną relację swoimi słowami, żeby usprawnić narrację i zmniejszyć ilość fachowo-branżowej terminologii.\nSprawa sprzed roku. Po strojeniach żona zawsze mnie pyta, jak było, jakie było pianino, co z nim robiłem. Opowiadam jej o tym, co mnie spotkało, jak często “strojenie” płynnie zamieniło się w cały kompleks czyszczenia, naprawy, regulacji… Żona pewnego razu nie wytrzymuje i mówi: “Weź, uważaj. Jak będziesz tak wciskał ludziom dodatkowe usługi, to przestaną cię wzywać”. Długo się nad tym zastanawiałem – czy robię coś nie tak? Czy naciągam ludzi na niepotrzebne czynności? Postanowiłem spróbować następnym razem zdać się na klienta. Klient – nasz pan. Zrobię to, czego on będzie chciał. Przystanę na rozwiązanie, które sam wybierze.\nPo tym postanowieniu poszedłem stroić pianino do domu jakiegoś tyrana. Próbowałem mu opowiedzieć o tym, że pianino jest zaniedbane i wymaga pewnych czynności, ale skwitował mnie: “W tym domu mówię ja – reszta słucha i odpowiada na pytania”. Że co proszę?! “Nie będzie mi się tu nikt wymądrzał, tak jakbym sam nie wiedział, na czym to polega”. No cóż, proszę bardzo. Pan z wozu – koniom lżej. Nastroiłem, jak się dało. Po upływie roku – teraz – mam telefon. Dzwoni pan z japą, bo pianino się rozstroiło. “A przecież w ogóle nie było przez rok używane”. Mówię mu: “Jeżeli chcemy, żeby pianino stroiło, powinno ono być używane”. “Jak to? Nie mówił pan o tym”. “Bo pan nie pytał”.\nKiedy to usłyszałem, przypomniałem sobie swoje własne historie. Raz byłem podejmowany przez gosposię, a właścicielka pianina, cały czas obecna w “rezydęcji”, raczyła się pojawić, dopiero gdy na wyjściu zakładałem płaszcz. Przez całe strojenie korciło mnie, żeby z kimś porozmawiać, powiedzieć, co się dzieje z pianinem, czego mu brakuje, co koniecznie trzeba zrobić… Nie było z kim. I tu, kiedy już stoję w drzwiach, otrzymałem zapłatę – naglę właścicielka się pyta: “No i jak pianino?” – “No co, jak… Zwyczajnie, jak to pianino”, powiedziałem i zamknąłem za sobą drzwi. Wcześniej trzeba było się troszczyć, a nie, gdy skończyłem pracę i wychodzę. Nie, nie wziąłem z właścicielki ani grosza ponad umówioną kwotę, ale… dla wszystkich byłoby lepiej, gdyby zechciała ona przejąć się losem pianina i porozmawiać, kiedy jeszcze można było coś zrobić, a nie tylko odsiedzieć swoje i zrobić dokładnie tyle, za ile miało zostać zapłacone, koniec, won, dowidzenia.\nZnajomy opowiada dalej.\nWłaściciel pianina omówił telefonicznie wszystkie działania, zaakceptował ich zakres oraz koszt – i po jakimś czasie przybyłem stroić, czyścić i naprawiać pianino. I nagle na wstępie… klient zaczął negocjować wcześniej ustaloną cenę! Tego jeszcze nie było. Mogłem, oczywiście, honorowo wynieść się i wrócić do siebie jak niepyszny, ale nie po to spędza się godzin w korkach, żeby unosić honorem… Przystałem na niemoralną propozycję i w sposób bardzo mało asertywny zgodziłem się wziąć mniejszą kwotę.\nI kiedy już składałem zrobione pianino, podchodzi właściciel i zaczyna wodzić po wnętrzu palcem (niczym Magda Gessler białą chusteczką po zakamarkach w knajpie). “Coś tak nie do końca ono jest czyste”, oznajmił klient. “Oczywiście. Wolał pan wersję budżetową sprzątania? To ma pan budżetową. Czy za pomniejszone wynagrodzenie miałem starać się tak samo? Pan by się starał?” Nie, pan by się nie starał, więc sobie odpuścił, ale przecież nie mógł przewidzieć, że mam w zanadrzu znacznie więcej broni i nie zawaham się jej użyć. Otóż wcześniej, tuż po wynegocjowanej obniżce ceny, klient, który dostał był pianino za darmo, zaczął nagle się zastanawiać, w jakim jest ono stanie i “czy opłaca się w nie inwestować”. Cóż, lepiej później, niż wcale – ale umawialiśmy się na konkretną pracę, a nie na to, że “pan sobie przyjedzie, popatrzy…”. Zastanawiać to się trzeba było przed umówieniem. I nagle klient się mnie pyta, co sądzę na temat tego pianina. Odpowiedziałem mu pokrętnie: “Nie wiem. Jeszcze nie zacząłem go stroić, więc nie wiem, jak ono się będzie zachowywać”. Czułem, że choćby odrobinę szczerości z mojej strony – a za chwilę pojadę do domu, jedynie “popatrzywszy” sobie na pianino. Już tak kiedyś miałem.\nA teraz, po nastrojeniu, już wiedziałem, co i jak. I kiedy właściciel ponownie zapytał mnie, “czy już wiadomo coś na temat tego pianina”, powiedziałem: “Owszem. To trup”. Jak to?! No niestety, zdarza się… Czyli zgasiłem klienta, i to tak, że zaoszczędzone na mojej pracy pieniądze wyszły mu czkawką.\nI kolejna, ostatnia już historia.\nZadzwoniła klientka, która nic o pianinie nie wiedziała, bo nigdy na nim nie grała. Chciała nastroić. Zasugerowałem, że “od bardzo dawna nieużywane” pianino może wymagać całego szeregu czynności poza samym strojeniem. “Ale wie pan, u nas tu wirtuozów nie ma, nikt na nim koncertów grał nie będzie”. Pamiętając o słowach żony, postanowiłem oddać sprawę w ręce klientki. Umówiliśmy się, że nastroję pianino, a przy okazji wycenię inne prace. Takie podejście wyglądało na sensowne i uczciwe.\nAle na miejscu okazało się, że pianino jest brudne, całe wysuszone, z rozklekotanym mechanizmem, na dodatek nieużywane. Co bym z nim zrobił? Ano najpierw wyczyścił, potem zaleciłbym nawilżenie i używanie, potem wyregulowałbym mechanizm i potem bym nastroił.\nTo wszystko powiedziałem właścicielce, wyceniając całość prac na bardzo rozsądną w tej sytuacji kwotę. Widziałem, jak rzednie jej mina. No tak, najpierw przez 40 lat nie dbamy o pianino, potem chcemy, żeby nagle było w stanie użytkowym, a do tego żeby to się stało jakoś tak samo, bez naszego udziału i wkładu.\nNo więc klientka widzi brud i syf – i nie, nie chce czyszczenia. Może kiedyś. Widzi, że młotki są rozchybotane, biją we wszystkie możliwe strony, zaczepiają o młotki i struny obok – i nie, nie chce regulacji mechanizmu. Może jak córka bardziej nauczy się grać… Pedał nie działa – ale to nic, klientka murem obstaje przy tym, że ma być strojenie i już. “To nic, że wszystko klekocze, pstrykocze i hałasuje. U nas tutaj takich wymagających uszu nie ma”. No cóż: mówisz i masz. Nie będę narzucał żadnych dodatkowych usług.\nSiedzę i próbuję stroić. Tonę w brudzie. Ręce są niczym u kominiarza; narzędzia wyglądają podobnie. Szkoda ich trochę – dopiero niedawno kupiłem. Niektóre tłumiki nie tłumią strun – wypadły im sprężynki, no ale czy to jakiś problem… tłumię palcem. Muszę nastroić “e”, a młotek zamiast tego bije w “dis”. Więc muszę palcami nagarniać tak samo rozchybotane młotki “dis” i “f”, żeby młotek “e” bił pomiędzy nimi prosto w swoje struny. Cały dyszkant zjechał w lewo – młotki zaczepiają o sąsiednie struny – ale nastroję każdy chór, nawet jeżeli w tym celu będę musiał szczypać struny paznokciem.\nUmęczyłem się podczas takiego strojenia, jak nigdy dotąd. Jak można nastroić pianino, które dobrze nie funkcjonuje? To była parodia, nie strojenie. Nawet mi samemu byłoby łatwiej trochę naprawić pianino, żeby strojenie poszło gładko. No ale dlaczego ma mi zależeć bardziej, niż właścicielce pianina?! Dlaczego jej pianino miałbym naprawiać “dla siebie”?\nPo strojeniu próbuję grać jakiś utwór – a młotki trzeszczą, stukają, biją po sąsiadach, uderzają za słabo. Chyba tam z suchości nawet klej puścił, główki młotków się odkleiły… Nawet nie wiem, jak sprawdzić pianino po takim strojeniu. To, co zrobiłem, to dopiero pierwsza połowa roboty, a przecież dania nie sprawdzamy i nie oceniamy po zagotowaniu wody.\nAle właścicielka wie, jak sprawdzić pianino. Doszła do tego rozklekotanego “e” i z triumfem na twarzy mówi: “O! Rozstrojone!!!” A ja jej na to: “A gdzie tam. Nastrojone wzorowo. Po prostu młotek bije w sąsiedni chór”. “Może pan to zrobić?” – “Ależ proszę, specjalnie dla pani”. Wziąłem, wstawiłem ośkę, dokręciłem śrubę – młotek bije jak w zegarku. Cud! “O, a tu? Tu też krzywo bije”. I tu naprawiłem. “A czy tu mógłby pan troszkę podkręcić”? – “No nie. Bo to już nie jest strojenie”. Usteczka natychmiast ułożyły się w obrażoną kokardkę, zaś ja, niczym się nie przejmując, składam pianino. Pani jeszcze przez chwilę patrzyła z zatroskaniem, aż powiedziała: “Ach, pianino wciąż jest takie brudne…” Na co powiedziałem z triumfalnym sarkazmem: “Ale przecież nikt na nim koncertów grać nie będzie!!!”\nWszyscy zapewne kojarzą scenki dobrze znane z miejscowości turystycznych - z Gubałówki lub z n...\nZbliża się Boże Narodzenie. Trwają świąteczne zakupy, towary w "promocji" są droższe, niż n...\nwww przyrzad stroiciela krzyzowka (4)\nskup instrumentów muzycznych klodzko (2)\nczym czyscic klawisze w organach (1)\nczym umyć pianino? (1)\nstare instrumenty muzyczne-fortepian (1)\nKategorie: Budowa fortepianu / pianina, Rynek instrumentów muzycznych, Strojenie fortepianu / pianina. Tagi: konserwacja pianina lub fortepianu, strojenie fortepianu. Autor: Ars Polonica. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n19 komentarzy do “Stroiciele, pianina, klienci…”\nMaciej Malec, 9 kwietnia 2016 o 18:49 :\nArtur Bauc, 9 kwietnia 2016 o 19:19 :\nBartłomiej Kazimierz, 9 kwietnia 2016 o 19:53 :\nAż przykro polubić taki smutny wpis, szkoda pianin i stroicieli 🙁\nMałgorzata Wyszyńska, 9 kwietnia 2016 o 20:19 :\nMałgorzata Wyszyńska liked this on Facebook.\nSparrow Martins, 9 kwietnia 2016 o 20:19 :\nBartłomiej Kazimierz, 9 kwietnia 2016 o 20:19 :\nBartłomiej Kazimierz liked this on Facebook.\nFilip Bobulski, 9 kwietnia 2016 o 20:19 :\nJacek Płoneczka, 9 kwietnia 2016 o 21:02 :\nJacek Płoneczka, 9 kwietnia 2016 o 21:19 :\nAdrian Swarzyński, 9 kwietnia 2016 o 21:19 :\nAdrian Swarzyński liked this on Facebook.\nJan Paweł Jastrzębski, 9 kwietnia 2016 o 21:19 :\nAleksandra J. Lesz, 9 kwietnia 2016 o 21:42 :\nDla mnie to dodatkowa wiedza, że zamówienie strojenia i zawołanie stroiciela to dwoi różne sprawy. Zapamiętam.\nArs Polonica, 9 kwietnia 2016 o 23:51 :\nTo nie dwie różne sprawy, tylko dwie różne ceny. A w sumie, ma Pani rację – “nastrojenie” a “wskrzeszenie” pianina to dwie różne sprawy.\nAndrzej Kruszewski, 9 kwietnia 2016 o 23:34 :\nAndrzej Kruszewski liked this on Facebook.\nJoanna Kidawska, 9 kwietnia 2016 o 23:34 :\nMadeleine Bowie, 10 kwietnia 2016 o 09:07 :\nKuroi Kenshin, 10 kwietnia 2016 o 11:49 :\nKuroi Kenshin liked this on Facebook.\nDariusz Bensz, 10 kwietnia 2016 o 11:49 :\nSkomentuj Małgorzata Wyszyńska Anuluj pisanie odpowiedzi\nile kosztuje pianino Polska wycena pianina strojenie fortepianu PRL ciekawostki o fortepianie wycena Producenci fortepianów stary fortepian oszustwa konserwacja pianina lub fortepianu wycena fortepianu fortepian Warszawa kiedy powstało moje pianino antyczne pianino pytania i odpowiedzi zabytki muzyczne historia fortepianu polskie pianino instrumenty muzyczne rok produkcji pianina antyki datowanie myśli humor Zakup pianina dla nauki allegro sprzedać pianino wartość pianina


Śrutowanie pokładów basenowych za pomocą 1-10DPS75 - Blastrac\nHome » Śrutowanie pokładów basenowych za pomocą 1-10DPS75\nŚrutowanie pokładów basenowych za pomocą 1-10DPS75\nBlastrac Middle East niedawno ukończył pracę w Dubaju w nowym hotelu JA Lake View.\nHotel ma unikalną strukturę z panoramicznym widokiem na pole golfowe i Morze Arabskie. Wśród wielu obiektów znajdują się trzy baseny. Właśnie tam Blastrac był w stanie pomóc.\nCelem było zwiększenie tarcia na dnie basenu o powierzchni 1200 m2.\nChropowatość i odporność basenu na poślizg muszą zostać zwiększone, aby uniknąć śliskiej powierzchni. Często zdarza się tak w przypadku nowych płytek z kamienia naturalnego, o których wiadomo, że mają słabe tarcie.\nDzięki technice śrutowania Blastrac możesz znacznie poprawić tarcie w szybki i skuteczny sposób. Śrutownice z obiegiem zamkniętym Blastrac wyrzucają na powierzchnię dużą ilość kuleczek za pomocą siły odśrodkowej. Kurz i zanieczyszczenia są usuwane przez odkurzacz przemysłowy firmy Blastrac.\nDzięki temu proces śrutowania jest prawie bezpyłowy.\nProces śrutowania dna basenu został przeprowadzony za pomocą śrutownicy Blastrac 1-10DPS75 w połączeniu z odkurzaczem BDC-3140DBP.


Incydent po konferencji Elżbiety Łukacijewskiej. Dwóch osiłków szło przez rzeszowski Rynek krzycząc pozdrowienia dla Hitlera | Nowiny\nIncydent po konferencji Elżbiety Łukacijewskiej. Dwóch osiłków szło przez rzeszowski Rynek krzycząc pozdrowienia dla Hitlera\nbeta 28.05.2019 Zaktualizowano 29.05.2019\nPo zakończonej konferencji prasowej Elżbiety Łukacijewskiej, kiedy dziennikarze i europoseł rozmawiali jeszcze na Rynku, przechodziło obok dwóch mężczyzn. Z daleka wykrzykiwali pozdrowienia dla Adolfa Hitlera z symbolicznym gestem. Powiadomiona została policja oraz Straż Miejska.\n- Panowie, to jest karalne - interweniowała europoseł Łukacijewska. - Gdzie jest Straż Miejska? Niech szybko sprawdzi monitoring. Nawet, jeśli mężczyźni byli pod wpływem alkoholu, to ich nie usprawiedliwia.\nJak poinformował nas przed chwilą nadkomisarz Adam Szeląg z rzeszowskiej policji, wykrzykujący faszystowskie pozdrowienia mężczyźni zostali już zatrzymani.\nNim zostaną przesłuchani i usłyszą ewentualne zarzuty prawdopodobnie trafią do izby wytrzeźwień.\nZgodnie z art. 256 § 1. Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.\nwrr 03.06.2019 10:05:37\nczyżby ekipa z tvn?\nGość 29.05.2019 21:17:04\nWytatuować skurwysynom swastyki bezpośrednio na korze mózgowej. O ile coś takiego posiadają.\nlena23 29.05.2019 20:45:21\n2019-05-28T17:51:02 02:00, Gość:\nJan1234 29.05.2019 15:44:59\n2019-05-28T23:51:51 02:00, Jon:\nTa osoba niech więcej się nie pokazuje publicznie bo źle się kojarzy i może być przyczyną nieszczęścia\nOd kiedy to w psychiatryku mają dostęp do neta?Wbij sobie w ten pusty łeb że rząd nie ma swoich pieniędzy ma tylko pieniądze zebrane obywatelem.Jestes taki mądry to sprawdź cenę baryłki ropy dzisiaj i z roku 2012 porównaj ceny i troszeczkę pomyśl ale z tym może być ciężko\nHamilton 29.05.2019 08:34:34\nPO-KE to pucybuty Merkel i EU, dwóch panów nie wiele się pomyliło w ocenie sytuacji! PO-PSL sprzedało Polskę jak tania dziwkę szwabom, okradło Polaków, oszukało i napluło im w twarz! Tusk i cała ta banda powinna zostać skazana! Nie ma jednak w Pomrocznej sprawiedliwości a raczka rączkę myje! Co do tej baby z Rynku, dno i metr mułu!\nGość 29.05.2019 02:13:34\nTa pincia reklamuje sie na rynku jakby wygrala cale wybory a ledwo sie slizla niech wiecej nie wystepuje na rynku bo pogoni ja ktos i bedzie biadolenie.\nGość 28.05.2019 23:55:40\n2019-05-28T18:34:40 02:00, Gość:\nZapewne byli to zwolennicy dobrej zmiany, narodowcy i dobrzy katolicy, czyli "Prawdziwi Polacy", dzielni rycerze najjaśniejszej Rzeczypospolitej walczący mężnie z lewakami , pedałami, lesbijkami, cyklistami i wegetarianami. Miłośnicy tradycji polskiej, czyli schabowego z kapustą , palenia węglem i oponami w piecu, sportowej jazdy samochodem po pijaku, wyrzucaniu śmieci do lasu. Ale za to co niedziela obowiązkowo z żoną w kościele.\nTacy to byli w pzpr.\nJon 28.05.2019 23:51:51\nGość 28.05.2019 22:07:34\nDlaczego mają być karani , przecież pokazali komu służ ta osoba , popiera wszystko co zgodne z kierunkiem i wytycznymi POKO, a to ugrupowanie zamiast swoim umozliwiło wyjazd komuchom.\nEuzebiusz Wytrych 28.05.2019 20:07:06\nMam 88 lat i chętnie się z 23 latka spotkam... Tylko czy będziesz dziewczynko zadowolona z dzidziusia????\nWyborca 28.05.2019 20:05:33\n2019-05-28T19:00:08 02:00, bartek:\nKonferencja prasowa i medialna feta Łukacijeskiej jakby to ona wygrała mandat o Parlamentu europejskiego na Podkarpaciu.A liczby jasno pokazują że zdobyła ledwie 40 tys głosów mimoże podobnie jak Tomasza Poręba była juz europosłem .Tylko Poręba dostał 246 tys głosów czyli 7 X więcej niż Łukacujewska.Jedynie czym się może pochwalić to tym że startowała z ostatniego miejsca.Widocznie nisko jej działanie obecne oceniły struktury regionalne PO.\nAle się dostała i chwała jej za to... Zmiencie z pisem zasady wyboru do parlamentu europejskiego... Niech zawsze wygrywa PiS bez względu na to co zdecuja wyborcy... :)\nbartek 28.05.2019 19:00:08\nGość 28.05.2019 18:58:57\nAlbo czlonkowie grup rekonstrukcyjnych, maniacy hitlerowskich mudurow i ideologii. A sa w rzeszowie takie typy.\nGość 28.05.2019 18:34:40\nGość 28.05.2019 17:38:16\nPonizej krytyki komentarze nikt nie powinien w ten sposob sie zachowywac podkarpacie jak wiadomo jest czarne , brunatne i po prostu straszne Wstyd...


Wskazówki dla początkujących spawaczy - GliwiceOnline\nCoraz częściej mówi się, że spawacz to zawód przyszłości. Decydując się na tę profesję trzeba uzbroić się w cierpliwość i poświęcić dużo czasu na doskonalenie swoich umiejętności. Poniżej przedstawiamy kilka wskazówek, które z pewnością przydadzą się początkującym spawaczom.\nAby zapewnić sobie bezpieczeństwo podczas spawania należy zadbać o odpowiedni strój. Podstawą są wykonane ze skóry rękawice, które ochronią dłonie przed oparzeniem. Doświadczeni spawacze radzą, aby do pracy zakładać bawełnianą koszulę, ewentualnie kurtkę z bawełnianymi rękawami. Zabezpieczą one ramiona przed promieniami UV. Nie można też zapomnieć o masce z filtrami, która zapewni ochronę oczom. Nawet krótkotrwałe spawanie bez właściwego stroju może mieć negatywny wpływ na zdrowie, a w szczególności na wzrok.\nMateriał przeznaczony do spawania musi być oczyszczony z resztek farby czy rdzy. Jeśli zostaną na nim zanieczyszczenia, możemy mieć problem z zajarzeniem łuku. Poza tym mogą one wpłynąć na nagłą zmianę kierunku spawania i zmniejszyć wytrzymałość spoiny. W zależności od materiału do czyszczenia możemy użyć szlifierki kątowej ze ścierną tarczą, ewentualnie ręcznej, stalowej szczotki. Przed włączeniem spawarki należy się również upewnić, że dobraliśmy dobry drut spawalniczy. W przypadku cienkich metali powinien mieć on małą średnicę, a grubszych – większą.\nTo, w jaki sposób trzymamy palnik ma bardzo duży wpływ na efekt pracy. Co prawda niektóre metody dają możliwość spawania tylko jedną ręką, ale fachowcy radzą, aby sprzęt trzymać przy pomocy obu dłoni. To gwarantuje łatwiejszą kontrolę położenia palnika. Jeśli odchylimy jego końcówkę od pionu, zyskamy lepszy podgląd na to, co dzieje się pod nią. Zaleca się, aby końcówka prądowa znajdowała się w odległości 6, maksymalnie 10 mm nad spawanym materiałem.\nPoza samym sposobem trzymania palnika istotna jest też technika spawania. Nie powinno się poruszać pistoletu spawalniczego po prostej linii. Lepszym rozwiązaniem jest wykonywanie niewielkich pętli wykorzystując do tego koliste ruchy. W ten sposób można uzyskać bardziej wytrzymałą spoinę, a do tego uniknąć powstawania niewielkich szczelin.\nPrzygotowanie do niespodziewanych problemów\nJak twierdzą spawacze, podczas pracy może niespodziewanie dojść do nieprzewidzianych problemów. Trzeba być na to przygotowanym i wiedzieć, jak szybko zareagować. Bardzo ważne jest przygotowanie teoretyczne, które pozwala na znalezienie źródła kłopotu. Dla przykładu, jeśli spoina gromadzi się na czubku pistoletu, a nie rozlewa się, prawdopodobnie ustawiliśmy zbyt wysokie napięcie prądu. Może to także przyczynić się do powstawania dziur w spawanym metalu. Dobry spawacz wie, jak wyjść z każdej trudnej sytuacji.\nTo, czym spawamy także ma duże znaczenie. Spawarka powinna być łatwa w obsłudze, solidna i mieć dobre parametry techniczne (m.in. amperaż). Nie bez znaczenia są dodatkowe funkcje ułatwiające spawanie przy użyciu konkretnych metod, takie jak Arc Force (regulacja dynamiki łuku spawalniczego) czy Hot Start (inaczej Gorący Start). Mając wątpliwości, którą spawarkę wybrać powinniśmy poznać krążące na ich temat opinie. Pod tym adresem znajduje się zestawienie kilku popularnych inwertorowych modeli, które dobrze sprawdzają się w przydomowym garażu, jak i półprofesjonalnym warsztacie. Zapoznanie się z recenzjami na temat poszczególnych urządzeń ułatwia dokonanie wyboru, ponieważ w ten sposób poznajemy ich wady i zalety.


"Moje dziecko wie, że o nie walczyłam"\n15 grudnia 2008, 23:42\nFoto: TVN24 | Video: TVN24 Pani Beata żyje w ciągłym strachu\n- Moje dziecko wie, że walczyłam o niego i że go bardzo kocham - powiedziała w "Magazynie 24 Godziny" w TVN24 ukrywająca się przed policją Beata Pokrzeptowicz-Meyer. W październiku uprowadziła z Niemiec swojego syna, bo jak twierdzi, inaczej nie mogła walczyć z krzywdą, jaką wyrządzono jej i dziewięcioletniemu Moritzowi.\nPo rozwodzie przez pięć lat sama wychowywała syna. Wyjechała z nim jednak na osiem miesięcy do Polski - jak twierdzi jej eksmąż - bez jego zgody. Za to została pozbawiona przez sąd praw rodzicielskich. Teraz Beata Pokrzeptowicz-Meyer jest ścigana niemieckim listem gończym.\nWedług prokuratury w Dusseldorfie, na jednej z ulic tego miasta Polka uprowadziła dziewięcioletniego synka, do którego nie miała praw rodzicielskich. Grozi jej za to pięć lat więzienia.\nSama nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Z jednej strony jestem bardzo szczęśliwa, że jest ze mną, widzę, że jest tak, jak było dawniej. Z drugiej strony żyję w strachu: boję się otworzyć drzwi, boję się wyjść na ulicę, boję się robić zakupy.\n"Zrób coś dla swojego dziecka"\nPorwała syna, ukrywa się przed mężem i policją\nPonad rok temu w...\n- Sama nie wiem, czy się śmiać, czy płakać - zaczęła rozmowę z TVN24. - Z jednej strony jestem bardzo szczęśliwa, że jest ze mną, widzę, że jest tak, jak było dawniej – powiedziała pani Beata. – Z drugiej strony żyję w strachu: boję się otworzyć drzwi, boję się wyjść na ulicę, boję się robić zakupy – dodała.\nA do byłego męża zwróciła się z apelem: - Przestań wysyłać na mnie policję (…) bądź dojrzałym człowiekiem – mówiła. - Po prostu zrób coś dla swojego dziecka i bardzo cię proszę, żebyś umożliwił nam normalne życie. (...) Bardzo proszę, żebyś uznał, że jestem na równi z tobą - mówiła ze łzami w oczach. - Zrób to dla niego - prosiła.\nDecyzja o porwaniu\nDecyzję o porwaniu podjęła po przegraniu wszystkich spraw w polskich i niemieckich sądach, gdy zdała sobie sprawę, że legalną drogą nic nie załatwi. - Próbowałam zrobić wszystko na drodze prawnej – mówiła kobieta. Jednak to - jak mówi - nie przyniosło to skutku, więc zdecydowała się na desperacki krok.\nNiemiecki ojciec mojego syna uważa, że Moritz ma jeden dom i ten dom jest w Niemczech (...) natomiast nie uznaje, że dziecko może też mieć dom matki. (...) Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby dziecko było u ojca, ale ojciec nie może zakazywać, żeby syn widział matkę. Na to nie mogę się zgodzić.\nUprowadziła swojego syna pod koniec października, gdy Moritz był w towarzystwie obecnej żony byłego męża pani Beaty. - Można to nazywać porwaniem, ja wystąpiłam przeciwko bezprawiu, które poczyniono mojemu dziecku i mnie - odpiera zarzuty kobieta. - Nie żałuję tego, co zrobiłam, ponieważ moje dziecko dowiedziało się prawdy - mówi.\nPorwała własne dziecko\nOd dwóch miesięcy ukrywa się przed policją i obawia się, że pewnego dnia zostanie odnaleziona i odbiorą jej dziecko. Dlatego podjęła szczególne środki ostrożności.\n- Mam kontakt tylko z wybranymi osobami. Zmieniam miejsca pobytu, zmieniam telefon, w ogóle nie kontaktuję się przez internet - wymienia. - Wychodzimy na spacer, ale mamy ułatwione warunki, bo teraz bardzo szybko robi się ciemno - dodaje.\nNie ukrywa jednak, że boi się konsekwencji. Dodaje, że syn jest na wszystko przygotowany i powiedziała mu, że może trafić do więzienia.\nUcieczka lepsza niż rozłąka\nMimo ogromnego stresu w jakim żyje, nie żałuje swojej decyzji, bo rozłąka jest gorsza od ukrywania się. Nie widziała Moritza przez ponad dwa lata - od sierpnia 2006 roku do października tego roku. - Mąż zakazał mi zbliżać się do szkoły - mówiła na antenie TVN24. - Jak tylko się zjawiłam, zjawiała się policja - dodała.\nGdy zaś Moritz pytał o nią, mąż miał zagrozić, że przy następnym podobnym pytaniu wrzuci go do stawu. Oczerniał też panią Beatę w oczach syna. "Mama jest chora na głowę (…) matka cię uprowadzi" - miał mówić. Zakazał mu też używać, zdaniem matki, języka polskiego. Gdy zobaczyła syna w październiku, potrafił powiedzieć tylko "mama" i "cześć", choć do odebrania praw rodzicielskich wychowywany był jak dziecko dwujęzyczne.\n"Problem można załatwić tylko politycznie"\nMam kontakt tylko z wybranymi osobami. Zmieniam miejsca pobytu, zmieniam telefon, w ogóle nie kontaktuję się przez Internet. Wychodzimy na spacer, ale mamy ułatwione warunki, bo teraz bardzo szybko robi się ciemno.\n- Niemiecki ojciec mojego syna uważa, że Moritz ma jeden dom i ten dom jest w Niemczech (...) natomiast nie uznaje, że dziecko może też mieć dom matki - uważa pani Beata. - Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby dziecko było u ojca, ale ojciec nie może zakazywać, żeby syn widział matkę. Na to nie mogę się zgodzić - zaznaczyła.\nDodała także: - Wydaje mi się, że problem można załatwić tylko politycznie. Chciałabym, żeby Jugendamt przestał się wtrącać do mojej rodziny, żeby mnie traktowano na równi z ojcem i żebyśmy my we dwoje tylko decydowali o losach mojego dziecka.\nChciałabym, żeby Jugendamt przestał się wtrącać do mojej rodziny, żeby mnie traktowano na równi z ojcem i żebyśmy my we dwoje tylko decydowali o losach dziecka.\nPani Beata jest jedną z wielu Polek zmagających się w Niemczech z Jugendamtami, urzędami ds. młodzieży. Najpierw odebrano jej prawa rodzicielskie, ale miała możliwość widywania Moritza na kontrolowanych spotkaniach w języku niemieckim. Od dwóch lat w ogóle zakazano jej widzeń.\nZdaniem wielu komentatorów Jugendamty, oceniające podobne sprawy, są stronnicze. To one są głównym wrogiem zarówno polskich, jak i innych rodziców, którym odebrały w Niemczech dzieci. Urzędów mających tak ogromne kompetencje, których sugestiami kierują się niemieckie sądy, nie ma w żadnym innym kraju Europy.\nTo problem nie tylko Polaków\n– Mamy ponad 200 skarg związanych z działalnością tych urzędów – mówił "Rzeczpospolitej" Marcin Libicki, przewodniczący Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego. Komisja przygotowuje raport, w którym próbuje zwrócić uwagę na występujące w Niemczech zjawisko dyskryminacji językowej dzieci.\nNiemiecka gazeta "Sueddeutsche Zeitung" w jednym ze swoich wydań potwierdza, że doszło w Niemczech do przypadków, w których zabroniono polskim rodzicom z mieszanych małżeństw po rozwodzie rozmawiania z dziećmi po polsku.\n- Między innymi uzasadniano to tym, że rodzice - którzy mogli mieć kontakt z dziećmi jedynie pod nadzorem władz - mogliby w trakcie rozmowy po polsku przygotowywać dzieci do uprowadzenia (...). W tych przypadkach - jak przyznaje Ministerstwo Spraw Zagranicznych w Berlinie - popełniono błędy - pisze "SZ".\nWedług gazety, przedstawiciele niemieckiego rządu uważają, że należałoby znaleźć regulację UE, która gwarantowałaby każdemu obywatelowi Unii prawo do rozmawiania ze swym dzieckiem w ojczystym języku. - Problem bowiem dotyczy nie tylko Niemców i Polaków, ale także wielu obywateli Europy, których mieszane małżeństwa się rozpadły - ocenia dziennik.\n"Za to co zrobił, obwinia społeczeństwo". Nożownik ze Stalowej Woli usłyszał zarzuty\n"Zostali skazani na niesławę, śmierć, wymazanie\nz pamięci". Żołnierze wyklęci pochowani z honorami\nŻołnierze wyklęci Leopold Rząsa i Michał Zygo zostali pochowani w piątek na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie. Obaj zostali... czytaj dalej »


Zespół szkół i ośrodek kultury - CEK rozwiązaniem wielu problemów w dzielnicy Białołęka Warszawa | iBialoleka.pl\nZespół szkół i ośrodek kultury - CEK rozwiązaniem wielu problemów w dzielnicy\nPortaI iBiałołeka.pl 04/07/2018 14:40\nZespół szkół ponadpodstawowych z pełnowymiarową halą sportową, ośrodek kultury z wielofunkcyjną salą widowiskową, i niezbędnymi pracowniami, salami tematycznymi, wielofunkcyjnymi pomieszczeniami, z których mogłyby korzystać również różne grupy odbiorców, np. seniorzy, organizacje pozarządowe, organizacje młodzieżowe - tak miałoby wyglądać Centrum Edukacyjno-Kulturalne na terenie wyznaczonym ulicami Ekspresową, Modlińską i Płochocińską.\nTo pomysł Stowarzyszenia Razem dla Białołęki w odpowiedzi na wiele problemów mieszkańców. Wszyscy wiemy jak trudna jest sytuacja w szkołach na Białołęce. Szczególnie młodzież, po ukończeniu podstawówek nie ma zwyczajnie gdzie się podziać. Jedno LO w dzielnicy nawet w niewielkim stopniu nie zmniejsza problemu. Za mało jest też placówek kulturalnych, biorąc pod uwagę dynamicznie rosnącą liczbę mieszkańców nie wygląda to dobrze.\n- Dlatego też złożyliśmy projekt stanowiska i wnioskujemy o budowę Centrum Edukacyjno-Kulturalnego na Białołęce . W związku z bliskością Trasy Mostu Północnego oraz planowanym tramwajem wzdłuż ul. Modlińskiej uważamy, że jest to idealne miejsce na powstanie kompleksu, który z powodzeniem mógłby służyć nie tylko mieszkańcom Białołęki, ale również i okolicznych dzielnic. Powierzchnia około 8 ha pozwoli na zaprojektowanie Centrum Edukacyjno-Kulturalnego, w skład którego wszedłby zarówno zespół szkół ponadpodstawowych wraz z pełnowymiarową halą sportową i niezbędną infrastrukturą oraz ośrodek kultury z wielofunkcyjną salą widowiskową, i niezbędnymi pracowniami, salami tematycznymi, wielofunkcyjnymi pomieszczeniami, z których mogłyby korzystać również różne grupy odbiorców, np. seniorzy, organizacje pozarządowe, organizacje młodzieżowe.Tego typu wielofunkcyjny obiekt stałby się prawdziwym sercem kulturalnym naszej dzielnicy. Jednocześnie uważamy, że kompleks ten powinien być uzupełniony o amfiteatr, który byłby doskonałą bazą do organizacji wydarzeń plenerowych zarówno lokalnych jak i o charakterze ponad dzielnicowym. Nie bez znaczenia jest również istniejąca na tym terenie zieleń, która mogłaby znakomicie podnieść walory całego kompleksu, jak również stanowić element otaczającego Centrum parku. Całość terenu powinna zostać objęta konkursem architektoniczno-urbanistycznym, a powstały zespół obiektów poza ewidentnymi walorami użytkowymi stałby się niewątpliwie architektoniczną wizytówką naszej dzielnicy i początkiem rewitalizacji tej części Białołęki - pisze Stowarzyszenie Razem dla Białołęki.\nZespół szkół i ośrodek kultury - CEK rozwiązaniem wielu problemów w dzielnicy komentarze opinie


Przyszłością – magazyny energii | BOŚ BANK\nPrzyszłością – magazyny energii\nMagazyny energii pozwalają na efektywniejsze gospodarowanie energią elektryczną przy użyciu specjalnych baterii. Oszczędności wygenerowane dla przedsiębiorstwa z tytułu korzystania z takich magazynów mają jak najbardziej wymierny charakter.\nNiemalże za wzorcową może posłużyć wdrażana inwestycja wspólnoty mieszkaniowej w brytyjskim mieście Nottingh. Zakupiła ona bateryjny magazyn energii. Jest to, jak dotychczas, największe tego rodzaju przedsięwzięcie w Europie. Tak zwana pojemność magazynu to 2 MWh a finał wdrożenia przewidziany jest jeszcze na wrzesień tego roku.\nIdeę magazynów energii można streścić np. następująco: magazyn gromadzi nadwyżki niewykorzystanej energii. W przypadku wspólnoty z Nottingh wyprodukuje z własnych instalacji fotowoltaicznych o łącznej mocy 375 kW. Magazyn energii ma przekazywać ją do sieci w czasie szczytowego zapotrzebowania, co jest istotnym źródłem przychodów dla wspólnoty mieszkaniowej.\nMieszkańcy, którzy zdecydują się na udział w komunalnym systemie energetycznym dostają inteligentne liczniki i uzyskają dostęp do bieżących danych o produkcji energii, jej zużyciu oraz o ilości energii zgromadzonej w magazynie energii.\nMagazyny energii wydają się idealnymi rozwiązaniami dla m.in. przedsiębiorstw komunalnych, wspólnot mieszkaniowych i spółdzielni.\nCzytaj o tym więcej:


Spirit Animals. Tom II. Polowanie [Maggie Stiefvater] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00023 010226 21078858 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maggie Stiefvater Liczba stron: 173\nISBN: 978-83-280-1613-2 Data wydania: 2014-09-24\nlustrzananadzieja.blogspot.com lustrzana nadzieja: Polowanie\nTOM 2 POLOWANIE Maggie Stiefvater przekład: Michał Kubiak\nTytuł oryginału: Spirit Animals. Hunted Copyright © 2014 by Scholastic Inc. All rights reserved. Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY, 10012, USA. SCHOLASTIC, SPIRIT ANIMALS and associated logos are trademarks and/or registered trademarks of Scholastic Inc. Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2014 Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal Wydanie I Warszawa 2014\nSpis treściDedykacja1. Żółć2 . Zielona przystań3. List4 . Księżycowa Wieża5. Podróż6. Skalpownicy7. Trunswick8. Wyjący dom9. Ucieczka10. Glengavin11 . Okno12 . Głosy13 . Lord MacDonnell14 . Polowanie15. Zając16 . Rumfuss17 . Bitwa18 . Czarna pantera19 . Żelazny dzik20 . KonsekwencjeBiogram autorkiWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla Victorii i Williama – M.S.\n1ŻółćLas był mroczny i pełen zwierząt. Z gęstwiny drzew okrytych nocą dochodziły powarkiwania, trzepot skrzydeł i odgłosy owadów. Przy świetle latarenki mężczyzna i chłopak wpatrywali się w maleńką buteleczkę. Naczynie wyglądało niepozornie, ale mikstura w nim zawarta była niezwykła. Jej moc wymuszała powstanie więzi pomiędzy człowiekiem i zwierzoduchem. – Czy to będzie bolało? – zapytał chłopak. Nazywał się Devin Trunswick. Nawet strach malujący się na jego twarzy nie do końca maskował arogancję i okrucieństwo, które na stałe odcisnęły się w jego rysach. Devin, syn lorda, nigdy by nie przyznał, że się boi ciemności. Choć tym razem naprawdę było się czego obawiać. Mężczyzna miał na imię Zerif. Zsunął z głowy kaptur swojej niebieskiej, wyszywanej szaty, żeby chłopak mógł lepiej widzieć jego oczy, i uniósł buteleczkę. – Czy to ważne? – zapytał. – To nie lada przywilej, młody paniczu. Przejdziesz do legendy. Devinowi spodobało się to, co usłyszał. Jednak na razie nic nie wskazywało na to, żeby miał zyskać sławę. A już na pewno nie zapowiadały tego ostatnie wydarzenia. Pochodził z rodu pełnego Naznaczonych, czyli ludzi związanych ze zwierzoduchami. Kiedy jednak nadeszła jego kolej, poniósł klęskę i w ten sposób przerwał trwający od pokoleń łańcuch Naznaczonych. Podczas uroczystej ceremonii, kiedy to po osiągnięciu stosownego wieku wraz z innymi dziećmi przyjmował Nektar Ninani z rąk przedstawicielki Zielonych Płaszczy, jego nadzieje na przywołanie zwierzoducha okazały się daremne. Jak gdyby tego było jeszcze mało, zaraz potem jego własny służący, syn pastucha, przyzwał wilka. Wilka! I to nie byle jakiego, tylko samego Briggana – jedną z Wielkich Bestii. Devin nadal czuł smak upokorzenia. Jednak wkrótce miało się to zmienić. Niedługo miał nawiązać więź ze zwierzęciem jeszcze potężniejszym niż Briggan. Właśnie do tej chwili przygotowywał się całe życie. Płynęła w nim krew Trunswicków, więc przeznaczenie nie mogło go ominąć, dosięgło go jedynie z małym opóźnieniem. – Dlaczego nazywają to Żółcią? – zapytał, nie odrywając oczu od buteleczki. – Niezbyt dobrze to brzmi. – To żart – odparł krótko Zerif. – Nie rozumiem, co w tym zabawnego. – Skosztowałeś Nektaru, prawda? Devin pokiwał głową. Minę miał skwaszoną, choć dobrze pamiętał wyborny smak Nektaru. – Zaraz spróbujesz Żółci – powiedział Zerif, marszcząc nos. – Wtedy zrozumiesz. Zaręczam ci. Spomiędzy drzew dobiegło warczenie. Chłopak obejrzał się gwałtownie przez ramię, jednak za plecami zobaczył tylko dużego pająka o lśniącym, sporym odwłoku, opuszczającego się powoli na nici ku ziemi. Odsunął się od niego jak najdalej. – Zwierzę, które przywołam, będzie musiało mnie słuchać, tak? – upewnił się. – Będzie robiło to, co rozkażę? – Więzi tworzone dzięki Żółci są inne niż te, które wywołuje Nektar – odparł Zerif. – Nektar jest wprawdzie słodszy, ale Żółć jest bardziej użyteczna. Możemy w większym stopniu kontrolować cały proces. Nie musisz się więc obawiać, że zwiążesz się z tym pająkiem, od którego tak się odsuwasz. Devin aż się najeżył. Nie chciał, żeby Zerif dostrzegł jego lęk. – Nie obawiam się – powiedział wyniośle. Jednak jego wzrok pobiegł z niepokojem w stronę nakrytej tkaniną klatki, przygotowanej specjalnie z myślą o nim. Za tą zasłoną czekało zwierzę, z którym miał się związać. Na podstawie rozmiarów klatki starał się odgadnąć, jakie stworzenie może się w niej kryć. Klatka sięgała mu do piersi; od czasu do czasu zza zasłony dobiegało drapanie. Devin miał spędzić z tym zwierzęciem resztę życia. To dzięki niemu miał odnieść triumf. Zerif podał chłopakowi buteleczkę. Jego uśmiech był szeroki i zachęcający, całkiem jak u szakala. – Wystarczy jeden łyk – powiedział. Chłopiec wytarł spotniałe dłonie w fałdy eleganckiej szaty. Nadszedł czas. Nikt już nigdy nie będzie w niego wątpił. Nikt nie zakwestionuje jego siły. Wcale nie był największą porażką w długiej historii rodu Trunswicków. Wręcz przeciwnie – był pierwszym Trunswickiem, który przejdzie do legendy. Czuł odrażający zapach Żółci, który się unosił z otwartego naczynka. Coś jak swąd spalonych włosów. Devin pamiętał cudowny smak Nektaru, przywodzący na myśl jednocześnie masło i miód. Kosztowanie go było niezwykłym doświadczeniem. Przynajmniej póki się nie okazało, że coś poszło nie tak. Uniósł buteleczkę do ust i niewiele myśląc, przełknął łyk Żółci. Musiał zwalczyć dławiący odruch wymiotny. Czuł się tak, jakby wypił płynną śmierć wymieszaną z cmentarną ziemią. Wśród ciemności i grozy, które ogarnęły go pod wpływem napoju, poczuł jednak, jak coś się w nim budzi – coś wielkiego, potężnego i mrocznego, coś, co jego ciało ledwo mogło pomieścić. Nie czuł już strachu. Czuł jedynie, że sam jest zdolny budzić strach. Zerif zerwał wtedy zasłonę z klatki. Nie przestawał się uśmiechać.\n2 Zielona przystańZaraz będę gotowa – powiedziała Abeke, zakładając bransoletkę na smukłą, brązową rękę. Mówiła do Urazy, która nieustannie przemierzała komnatę w tę i z powrotem. Lamparcica była zdecydowanie za duża albo też pomieszczenie było zdecydowanie za małe. W każdym razie kocica mogła zrobić jedynie kilka kroków w każdym kierunku. Gdy dochodziła do ściany, parskała gniewnie i ruszała w przeciwną stronę. Abeke wiedziała, co czuje Uraza. W ciągu zaledwie paru tygodni ich świat bardzo się skurczył. Z bezkresnych przestrzeni Nilo trafiły do ciasnego obozu szkoleniowego, a potem za potężne mury Zielonej Przystani, głównej siedziby Zielonych Płaszczy strzegących Erdas. Abeke się domyślała, że kamienny zamek wzniesiony na szczycie wodospadu jest imponujący. Ale i dla niej, i dla Urazy lasy otaczające fortecę na wyspie wyglądały znacznie bardziej pociągająco. Zza okna dobiegł dźwięk dzwonu na odległej wieży. Trzy uderzenia – pora na trening. Uraza przechadzała się jeszcze bardziej niespokojnie, wydając przy tym głuche pomruki. – Dobrze, już idziemy! – powiedziała Abeke i zacisnęła bransoletkę, żeby nie zsunęła jej się z przegubu. Choć włókna bransoletki przypominały wyglądem drut, tak naprawdę była ona wykonana z wygotowanego włosia z ogona słonia. Cztery splecione pasma symbolizowały słońce, ogień, wodę oraz wiatr. Ozdoba była prezentem pożegnalnym od Soamy, zawsze idealnej siostry Abeke, i miała przynosić szczęście swojej właścicielce. Dziewczynka nie była jednak wcale przekonana, czy rzeczywiście od czasu opuszczenia Nilo szczęście jej sprzyjało. Jej zwierzoduchem okazała się jedna z Wielkich Bestii, a to chyba oznaczało szczęście. Jednak niemal natychmiast po obrzędzie więzi napotkała ludzi, którzy pozostawali w potajemnej zmowie z Pożeraczem, wrogiem całego świata. A to zdecydowanie oznaczało pecha, czyż nie? Kiedy Abeke odkryła, kim naprawdę są jej towarzysze, i uświadomiła sobie swój błąd, organizacja Zielonych Płaszczy zgodziła się ją przyjąć w swoje szeregi. Abeke wiedziała, że powinna uważać to za łut szczęścia – okazano jej zaufanie, choć mogła zostać uznana za szpiega Zdobywców. Jednak w tej chwili wcale nie czuła, że szczęście jest po jej stronie. Shane, jedyny przyjaciel, jakiego poznała od początku całej tej historii, niestety okazał się zwolennikiem Pożeracza. Wyszło więc na to, że zamieniła swojego najbliższego towarzysza na trójkę dzieciaków, z których żaden jej nie ufał. Akurat teraz Abeke uznałaby za przejaw szczęścia to, że nie zgubiłaby się w ogromnej fortecy Zielonych Płaszczy w drodze na trening. Otworzyła drzwi swojej komnaty i zarzuciła na ramiona zielony płaszcz, symbol przysięgi zobowiązującej ją do obrony Erdas. Korytarz był pogrążony w półmroku, rozbrzmiewały w nim różne hałasy. Gdzieś poza zasięgiem jej wzroku wrzaskliwie śmiała się małpa, a w tle było słychać niski, męski głos. Abeke wychwyciła ponadto porykiwania osła i niesiony echem odgłos, który mógł być stukotem kopyt lub obcasów. Kiedy pod sklepieniem korytarza nagle przeleciał ptak o piórach w kolorze banana, musiała schylić głowę. Uraza od razu dostrzegła skrzydlate zwierzę i ciesząc się z okazji do polowania, skoczyła ku niemu z groźnym warczeniem. Żółty ptak zaskrzeczał ze strachu. Zanim lamparcica zdążyła chwycić go przednimi łapami, Abeke złapała ją za ogon i ściągnęła na ziemię. Uraza warknęła ostro i obróciła się w miejscu. Instynktownie obnażyła potężne kły. Serce Abeke zamarło. Gdy lamparcica się zorientowała, że to Abeke trzyma ją za ogon, schowała zęby i obrzuciła dziewczynę głęboko urażonym spojrzeniem. Ptak zdążył odfrunąć. – Przepraszam – usprawiedliwiła się Abeke – ale to był przecież czyjś zwierzoduch! Można by przypuszczać, że jedna z Wielkich Bestii powinna doskonale rozumieć, że nie wolno zjadać innych zwierzoduchów. Jednak zwierzęca część natury Urazy czasami brała górę nad jej inteligencją. – Może lepiej się schowaj? – zasugerowała Abeke i wyciągnęła rękę. Wszystkie zwierzoduchy potrafiły przechodzić w stan uśpienia. Gdyby Uraza przystała na tę propozycję, znikłaby i aż do rozpoczęcia treningu istniałaby jako tatuaż na skórze dziewczyny. A tatuażom nie zdarzało się zjadać innych zwierzoduchów, prawda? Lamparcica miała jednak dosyć ciasnoty i zamknięcia. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w wyciągnięte przedramię Abeke, po czym się odwróciła i odeszła korytarzem. Abeke nie naciskała. Nie chciała się spóźnić. Ruszyła za lamparcicą, mijając po drodze członków Zielonych Płaszczy. Wszyscy ją pozdrawiali, zwracając się do niej po imieniu. Abeke żałowała, że nie może zrobić tego samego, ale przecież nie znała mieszkańców fortecy. Za to młodzi goście sprowadzeni do zamku – Abeke, Rollan, Meilin i Conor – byli świetnie rozpoznawalni jako czwórka jedenastolatków, którym jakimś cudem udało się przyzwać Czworo Poległych. Dotarły do okrągłej klatki schodowej. Uraza wydała z siebie dziwny, wibrujący odgłos i skoczyła na dół, wyprzedzając Abeke. U dołu schodów obie się zawahały. Miały przed sobą dwa identyczne korytarze o białych, tynkowanych ścianach i stropach z drewnianych bali. Jeden prowadził do sali treningowej. – Pomożesz? – zwróciła się do lamparcicy Abeke. Kocica wpatrywała się swoimi fioletowymi oczami to w strop, to w podłogę, wolno poruszając ogonem. Nagle Abeke zrozumiała, że lamparcica wcale nie wygląda, jakby usiłowała wybrać właściwą drogę. Wyglądała jak kot gotujący się do… Uraza wydała z siebie wibrujący warkot, mrożący krew w żyłach, i skoczyła. Odbiła się od ściany i pomknęła przed siebie. Była już tylko rozmazanym, muskularnym, czarno-złocistym kształtem w głębi korytarza. Przez jedną chwilę Abeke mogła myśleć tylko o tym, jak wspaniałe zwierzę ma przed sobą. Zaraz potem zrozumiała, że Uraza poluje. Nieszczęsna ofiara lamparcicy przysiadła we wnęce korytarza. Było to nieduże, przypominające wiewiórkę zwierzątko o różowych stópkach, pręgowanym grzbiecie i ogromnych, czarnych oczach. Abeke uznała, że to pewnie lotopałanka. Lamparcica uznała, że zwierzątko wygląda smakowicie. – Uraza! Dziewczyna spróbowała znów złapać kocicę za ogon, ale chybiła. Lotopałanka zdołała przeskoczyć na przeciwległą ścianę. W locie rozłożyła drobniutkie kończyny, połączone fałdą skórną, przypominającą żagiel pokryty sierścią. Uraza skoczyła za nią. Lotopałanka umknęła jej z drogi. Zwierzęta puściły się korytarzem. Lotopałanka poszybowała na stojący pod ścianą stolik, który lamparcica natychmiast przewróciła. Zwierzątko znów się poderwało i zaczęło się wdrapywać po gobelinie przedstawiającym Olvana, przywódcę Zielonych Płaszczy. Uraza zerwała wtedy pazurami tkaninę ze ściany. Abeke zrozumiała, że albo poświęci swoją godność i rzuci się w karkołomną pogoń za kocicą, albo ta obróci zamek w ruinę. Bezradna dziewczyna pobiegła za zwierzoduchami. Udało jej się złapać Urazę za tylną łapę, ale lamparcica z łatwością się uwolniła. Abeke pozostała w ręku jedynie kępka sierści. Pościg trwał. Całą trójką wypadły z korytarza do małej jadalni, w której siedziało wielu ludzi. Abeke biegła przy ścianie, okrążając pomieszczenie, podczas gdy Uraza ścigała lotopałankę po jednym z długich stołów. Ich gonitwie towarzyszył brzęk spadających talerzy. Jakiś mężczyzna został obryzgany swoją owsianką, inny z jedzących odruchowo zamknął oczy, żeby uchronić je przed gradem drobnych owoców, lecących w jego kierunku. Ludzie zgromadzeni w jadalni między kolejnymi kęsami śniadania musieli przełknąć również własne cierpkie oburzenie. Abeke czuła na sobie wzrok wszystkich obecnych. Miała ochotę krzyczeć: „To jej wina, nie moja!”. Wiedziała jednak, jakie odpowiedzi by usłyszała: „Kontrola nad zwierzoduchem to twój obowiązek”, „Odpowiadasz za niego”, „Zawiodłaś nas”, „Być może to jednak nie jest miejsce dla ciebie”. Nie było czasu ani na przeprosiny, ani na uprzątnięcie bałaganu. Abeke z trudem łapała oddech, goniąc za zwierzętami pędzącymi przez kolejne pomieszczenia. Przemknęły kilkoma krętymi korytarzami, jak huragan przetoczyły się przez okazałą salę pełną krzeseł, aż w końcu trafiły do holu kończącego się łukowatym wyjściem. Lotopałanka wydawała z siebie żałosne, pełne paniki piski, przypominające skrzypienie starego fotela na biegunach. Abeke ciężko oddychała. W Nilo mogła całymi godzinami tropić zwierzynę i nie odczuwała przy tym potrzeby odpoczynku. Co się z nią stało w tym zamku? – Uraza – wysapała z trudem, łapiąc się za bok kłujący z wysiłku – jesteśmy tutaj po to… żeby poskromić naszych wrogów. Poskrom więc na razie swój apetyt! Jej słowa zatrzymały lamparcicę. Lotopałanka miała w sam raz dość czasu, żeby poszybować w stronę bezpiecznego schronienia na żyrandolu. Zarówno lotopałanka, jak i Abeke odetchnęły z ulgą. Uraza krążyła wyczekująco pod żyrandolem, ale pościg dobiegł końca. „Tym razem – pomyślała z niepokojem Abeke – tym razem zgubiłyśmy się na dobre”. Najgorsze nie było nawet to, że zabłądziły. Najgorsze było to, że się spóźnią. Nie ze względu na surowe kary, ponieważ instruktorzy byli raczej wyrozumiali. Abeke miała jednak pewność, że jej niepunktualność jeszcze pogłębi przepaść pomiędzy nią a pozostałymi dziećmi. Przecież w czasie gdy Meilin, Conor i Rollan rozpoczynali razem szkolenie, Abeke pozostawała w szponach zwolenników Pożeracza. A teraz, przez dawne związki z wrogiem, była nie tylko obca, lecz także podejrzana. Mogła sobie tylko wyobrażać, o co ją posądzano. Meilin, Conor i Rollan myśleli pewnie, że ona szpieguje gdzieś w zamku albo potajemnie wysyła wiadomości do Zerifa, Zdobywcy, który zabrał ją z domu rodzinnego po Ceremonii Nektaru. Albo że pozwala Urazie zjadać cudze zwierzoduchy. Abeke musiała jak najszybciej dotrzeć do sali treningowej. Może za łukowato sklepionym wejściem znajdzie się ktoś, kto wskaże jej drogę? Komnata mogła oczywiście być pusta, lecz ozdobne drzwi miały w sobie coś zapraszającego. Prowadziły zapewne do następnego pomieszczenia, jednak Abeke była przekonana, że wiodły na zewnątrz, choć nie potrafiła wyjaśnić, skąd to przeczucie. Ostrożnie pchnęła skrzydło drzwi. Za nimi znajdował się spowity półmrokiem pokój, w którym nigdy wcześniej nie była. Zgromadzono w nim mnóstwo instrumentów muzycznych, tajemniczych dzieł sztuki oraz luster. Abeke zwróciła uwagę na stos bębnów, który dorównywał jej wysokością. Przeniosła wzrok na instrument o rozmiarach psa, przypominający fortepian, oraz na kosz pełen fletów, zarówno poprzecznych, jak i prostych. Z jednej ze ścian uśmiechała się do niej z portretu jakaś dziewczyna, drugą zdobił fresk przedstawiający mężczyznę prowadzącego przez pole dziesiątki nieznanych jej zwierząt. Komnata pachniała kurzem, drewnem i skórą, ale ku radości Abeke w jakiś niewytłumaczalny sposób dało się w niej również wyczuć powiew otwartej przestrzeni. Pośrodku stał samotny mężczyzna, na wpół odwrócony do niej plecami. Abeke szybko zdała sobie sprawę, że nawet gdyby zwierzoduch nieznajomego pozostawał w uśpieniu, nigdy nie zdołałaby wypatrzyć jego podobizny, ponieważ każdy centymetr skóry mężczyzny, poza twarzą, pokrywały tatuaże: labirynty, okręgi, gwiazdy, księżyce, węzły i stylizowane stworzenia. Znak jego zwierzoducha niczym by się nie wyróżniał spośród rysunków zdobiących całe ciało. Abeke była pod wrażeniem – celowo lub też nie w bardzo przebiegły sposób nieznajomy ukrył tożsamość swojego zwierzoducha. Choć widziała tylko część twarzy mężczyzny, oceniła, że wygląda on młodo. Jego włosy były jednak siwe, niemal białe. Wydawało się, że mężczyzna nie zauważył jej obecności w komnacie. Wzrok miał spuszczony i szeptał coś do siebie. Abeke nie mogła rozróżnić poszczególnych słów, ale miała wrażenie, że białowłosy przekonuje kogoś lub coś. Poczuła się nagle tak, jakby zakłóciła jakiś tajemny, prawie święty rytuał. Mroczne wnętrze pełne luster tylko pogłębiało to niesamowite wrażenie. Wycofała się. Postanowiła sama znaleźć drogę. Uraza czekała na nią w holu, siedząc na posadzce z ogonem owiniętym wokół przednich łap. Abeke nie musiała nawet mówić, że się gniewa. Uraza doskonale o tym wiedziała. Dziewczyna bez słowa wyciągnęła rękę przed siebie. Lamparcica, bez szemrania, stała się tatuażem na jej skórze. Abeke poczuła lekkie ukłucie, które zaraz ustąpiło. Ruszyła w drogę powrotną. W domu, w Nilo, słynęła przecież jako łowczyni. Postanowiła, że znajdzie salę ćwiczeń. I więcej się już nie zgubi. * * * Sala ćwiczeń była drugą pod względem wielkości komnatą w zamku Zielonej Przystani. Pomieszczenie było jasno oświetlone i pomimo niespotykanych rozmiarów nie przytłaczało swoim ogromem. Jego sklepienie znajdowało się niesamowicie wysoko, tak żeby mogły pod nim swobodnie latać skrzydlate zwierzoduchy. Na jednym krańcu komnaty znajdował się skład broni, gdzie w równych rzędach stały włócznie, maczugi i proce oraz wszelkie inne narzędzia służące do walki i obrony. Wzdłuż ścian ciągnęły się imponujące witrażowe okna, które przedstawiały Wielkie Bestie. Wchodząc do środka, Abeke była boleśnie świadoma podejrzliwych spojrzeń trójki jej nowych towarzyszy. Rollan, wiecznie niechlujny sierota, który przyzwał sokolicę Essix, na widok dziewczyny i lamparcicy zmarszczył brwi. Niezwykle urodziwe oblicze Meilin, która przystanęła obok pandy Jhi, pozostało w wystudiowany sposób niewzruszone. Jedynie Conor, pasterz o jasnych włosach, który przywołał wilka Briggana, obdarzył Abeke słabym uśmiechem. Tarik, wojownik Zielonych Płaszczy, do którego należało prowadzenie szkolenia oraz podejmowanie decyzji o przyszłości czworga dzieci, stał przed płóciennym parawanem. Skóra jego ogorzałej, szczupłej twarzy miała odcień niewiele jaśniejszy od karnacji Abeke. – Abeke, nie słyszałaś dzwonu wzywającego na szkolenie? – spytał. Nie było sensu zrzucać winy na Urazę. Abeke wiedziała, co Tarik jej odpowie: „Będziesz musiała nauczyć się współpracować z Urazą w warunkach znacznie trudniejszych niż te, z którymi macie obecnie do czynienia”. Nie chciała również dawać pozostałym członkom drużyny kolejnych powodów do nieufności. – Przepraszam. Zabłądziłam – powiedziała i szybko uwolniła Urazę. – Zgubiłaś się? – Meilin przewróciła oczami, po czym spytała Tarika: – Czy możemy już zacząć? Z każdą minutą, którą bezczynnie tu marnujemy, kolejne miasto w Zhong pada pod naporem Zdobywców. – Sporo musi być tych miast – wtrącił się Rollan. – Chcesz powiedzieć, że odkąd tu stoimy, w Zhong zdążyło upaść jedenaście miast? A w trakcie śniadania? Trwało przecież prawie dwadzieścia minut! Jak… – To nie jest temat do żartów, Rollan – przerwał mu Tarik. – Meilin ma rację, czas jest cenny. Będzie jednak najlepiej, jeżeli będziemy trenować wszyscy razem. Dziś zmierzycie się w walce wręcz z wojownikami Zielonych Płaszczy. Meilin uśmiechnęła się dyskretnie, pewna swoich umiejętności. – Zamawiam maczugę – powiedział Rollan. – I kastet. – Nie tak szybko – zaprotestował Tarik. Kiedy to powiedział, do komnaty weszło czterech mężczyzn. Choć ich zwierzoduchy pozostawały w uśpieniu, wszyscy mieli odkryte ramiona, jakby chcieli przedstawić dzieciom swoje fizycznie nieobecne zwierzęta. Były to lama, nietoperz, lemur i puma. – Nie zawsze będziecie mieli przy sobie broń – ciągnął Tarik. – Wręcz przeciwnie, najczęściej atak nastąpi właśnie wtedy, gdy nie będziecie na niego przygotowani: podczas snu lub posiłku. Więc na dzisiejszym treningu nie będziecie używali zwykłej broni. Po tych słowach odsunął parawan. Znajdująca się za nim ściana była obwieszona patelniami, miotłami, talerzami, poduszkami i innymi przedmiotami codziennego użytku. – To będzie wasz oręż. – O, tak, dawniej codziennie biłem się na patelnie – zażartował Rollan. – To niedorzeczne – odezwała się Meilin. – Niech ulicznik walczy czymś z tego dziwacznego arsenału. Ja lepiej sobie poradzę gołymi rękami. Abeke i Conor wymienili spojrzenia. Oboje podeszli do ściany po improwizowaną broń. Żadne z nich nie narzekało na dostępny wybór. – Weźcie pierwszy lepszy przedmiot – nakazał ich instruktor. – A kiedy usłyszycie gwizdnięcie, zamienicie go na inny. Abeke sięgnęła po miotłę. Conor chwycił widelec. – Trzymaj – powiedział Rollan, podając Meilin chusteczkę. – Żebyś sobie nie pokaleczyła tych szlachetnych rączek. Meilin odpowiedziała mu słodkim uśmiechem, po czym zdjęła ze ściany patelnię i mu ją podała. – To dla ciebie. Nie trzeba mieć wiele oleju w głowie, żeby używać tego kawałka blachy. Rollan udał, że kłania jej się z wdzięcznością. – Wszyscy na miejsca – zakomenderował Tarik. Dzieci stanęły w szeregu po jednej stronie, członkowie Zielonych Płaszczy – po drugiej. Przeciwnikiem Abeke okazał się mężczyzna w średnim wieku, z tatuażem lemura na przedramieniu i błyskiem przyjaźni w oczach. Miecz, który trzymał w ręku, nie wyglądał już tak sympatycznie jak spojrzenie jego właściciela. – Jestem Errol – przedstawił się wojownik, dotykając klatki piersiowej. – A ja Abeke. Mężczyzna uśmiechnął się ciepło i odparł: – Wiem. Tarik podniósł głos, żeby dało się go słyszeć ponad gwarem. – Starsi, zwierzoduchy pozostają w uśpieniu. Młodsi, wolno wam korzystać z dowolnych środków. Celem jest rozbrojenie przeciwnika, a jeśli wam się to uda, powalenie go na ziemię. – Na jak długo? – zapytała Meilin. – Skąd będziemy wiedzieli, kiedy wygramy? – Tu nie ma wygranych i przegranych – odparł Tarik. – Nie mamy czasu na zabawę. Chcę, żebyście mi pokazali, że potraficie unieszkodliwić przeciwnika. Dzięki temu będę spokojniejszy, gdy powierzę wam naprawdę niebezpieczne zadanie. A teraz… Gotowi? Trzy, dwa… Tarik uniósł dwa palce do ust i zagwizdał przenikliwie. Walka się rozpoczęła. Abeke zrozumiała natychmiast, że miotła nie obroni jej przed mieczem Errola. Dlatego też wykorzystała umiejętności nabyte jeszcze w Nilo i cisnęła miotłą jak oszczepem. Tylko że kij odbił się od torsu mężczyzny, nie czyniąc mu najmniejszej szkody. Errol uśmiechnął się i podniósł miotłę. – Ten jeden raz ci się upiecze – powiedział, oddając narzędzie Abeke. W tle słychać było szczęk żelaza i przekleństwa Rollana. – Pamiętaj jednak, że ten kij jest tępy. Poza tym gdybyś rzuciła nim we mnie podczas prawdziwej walki, zostałabyś bez broni przeciw mojemu mieczowi. Abeke poczuła gorąco na twarzy. – Rzeczywiście – przyznała. – Jednak muszę powiedzieć, że to był dobry rzut – ocenił Errol. – Dam ci radę: używaj miotły do obrony, a swojego zwierzoducha do ataku. Jeżeli będziesz miała przy sobie prawdziwą broń, postępuj na odwrót. – Dzięki – odparła Abeke. – Tylko mnie nie oszczędzaj, proszę – dodała, obserwując z podejrzliwością jego uprzejmy uśmiech. – Oddałbym ci tym złą przysługę. Chcemy, żebyś była gotowa na każde niebezpieczeństwo. Więc to ty mnie nie oszczędzaj. Abeke zerknęła na pozostałych. Meilin siedziała na ramionach swojego przeciwnika, zaciskając jedwabną chusteczkę na jego oczach. „Skoro Meilin tak dobrze sobie radzi ze skrawkiem tkaniny, to ja muszę dać sobie radę z miotłą” – pomyślała Abeke. Tym razem, kiedy Errol zaatakował mieczem, użyła miotły jako kostura, parując uderzenia przeciwnika najlepiej jak umiała. Cięcia stawały się jednak coraz silniejsze i z kija zaczęły lecieć drzazgi. – Przepraszam! – wykrzyknęła Abeke. Errol nie zrozumiał. – Za co? – Za to! – Abeke zdusiła wyrzuty sumienia i dźgnęła go szczeciną miotły w twarz. Wojownik kichnął, strzepnął gryzącą chmurę kurzu, włosów i zwierzęcej sierści, po czym na oślep zamłynkował mieczem. „Mówił, żeby go nie oszczędzać” – pomyślała Abeke. – Uraza, teraz! – zawołała. Lamparcica skoczyła w chwili, gdy z poczciwej miotły, przerąbanej na dwoje mieczem Errola, na podłogę sali ćwiczeń posypały się wióry. Przednimi łapami uderzyła mężczyznę w tors. Wojownik stęknął i stracił równowagę. Przewrócił się plecami na ziemię, amortyzując upadek rękoma. Jego miecz zaszczękał na posadzce. Uraza spokojnie polizała łapę. Errol uniósł kciuk na znak, że Abeke dobrze się spisała. Dziewczyna odpowiedziała mu uśmiechem. Miło było czuć się akceptowaną. Tarik znowu gwizdnął. – Zmiana broni! – zawołał. – Tym razem będziecie walczyli jako drużyna. Szybko, weźcie jakiś przedmiot! Abeke złapała ciężką, drewnianą misę, Conor – łyżkę, a Meilin i Rollan spierali się o wazon. Meilin została w końcu z porcelanowym naczyniem w ręku, a Rollanowi przypadły zasuszone kwiaty. – Czekaj… – zaczął Rollan, ale Tarik zagwizdał przeszywająco. – Wszyscy razem! Naprzód! – nakazał. Dzieci wspólnie stawiły czoła wojownikom napierającym w grupie. Drewniana misa Abeke sprawdzała się nieźle jako tarcza. Kątem oka Abeke zobaczyła, jak Conor i Briggan pracują razem, skacząc to w przód, to w tył. „Sprytnie – uznała. – Conor musiał wziąć sobie do serca uwagi Tarika. Nawet gdyby atak zaskoczył go w najmniej oczekiwanym momencie, potrafiłby się bronić”. Była pod wrażeniem postępów chłopaka oraz jego zwierzoducha. Wprawdzie z każdym treningiem Conor i Briggan współpracowali coraz lepiej, ale tym razem pokazali, że naprawdę zrobili ogromny krok naprzód. Nagle czwórka napastników zmieniła taktykę – razem zaatakowali Abeke, nacierając na nią ostrzami dwóch mieczy, włócznią i toporem. Nawet z lamparcicą u boku dziewczyna nie miała szans, żeby się obronić. Uraza prześlizgnęła się pod nogami jednego z wojowników. Popchnęła go łapą ze schowanymi pazurami i mężczyzna z tatuażem lamy runął na ziemię. Abeke odpędziła machnięciem miski mężczyznę z nietoperzem, a wtedy Uraza wskoczyła mu na ramiona. Ciężar wielkiej kocicy powalił napastnika na kolana. Sukces Abeke był jednak krótkotrwały. Pozostali dwaj wojownicy zaatakowali ponownie, kiedy Uraza była jeszcze zajęta drugim przeciwnikiem. Errol wytrącił Abeke misę uderzeniem miecza i posłał ją wysoko pod powałę, a jego towarzysz walnął dziewczynę płazem ćwiczebnego topora. Cios był na tyle mocny, że z płuc Abeke uszło powietrze i bez tchu wylądowała na posadzce. Znów rozległ się gwizd Tarika. Tym razem był głośniejszy i trwał dłużej. Brzmiała w nim irytacja. – Co to było?! – wykrzyknął. – To nie widowisko! Wy troje, gdzieście byli? Jak mogliście pozwolić upaść Abeke? Conor miał na tyle przyzwoitości, żeby się zawstydzić. Rollan sprawiał wrażenie, jakby w ogóle nie przyszło mu do głowy, żeby pomóc Abeke. Ze starannie umalowanej twarzy Meilin nie zniknął wyraz wyższości. Nikt się nie tłumaczył. Nie było potrzeby. „Nie ufają mi” – pomyślała Abeke. Świadomość braku zaufania ze strony rówieśników, który wyczuwała od wielu dni, w połączeniu z bólem dłoni i upokorzeniem spowodowanym porażką sprawiła, że poczucie odrzucenia i zawodu wezbrało w niej jak fala. Do oczu napłynęły jej łzy. Jednak nie zamierzała płakać w obecności pozostałych dzieci, a już na pewno nie przed Meilin. Była pewna, że Meilin nigdy nie płakała. – Jestem głęboko rozczarowany – stwierdził Tarik. – Elementem strategii jest przecież umiejętność wykorzystania wszelkich dostępnych środków oraz udzielanie pomocy sojusznikom. A Abeke jest waszą sojuszniczką. Powinniście byli ją chronić. Conor podał Abeke dłoń. Dziewczyna ujęła ją po chwili wahania i pozwoliła, żeby pomógł jej wstać. – Przepraszam – powiedział chłopak. W niezręcznej ciszy, która zapadła, rozbrzmiał odgłos kroków, dochodzący z przeciwnego krańca pomieszczenia. Do sali wszedł Olvan, przywódca Zielonych Płaszczy. Jak zawsze postawę miał królewską i poruszał się nieśpiesznie, jakby z rozmysłem. Tym razem nie towarzyszył mu jego zwierzoduch, jednak mężczyzna nie potrzebował łosia kroczącego majestatycznie u jego boku, żeby wyglądać imponująco. Olvan pogładził brodę i spojrzał na pobojowisko: odłamki szkła, złamany kij od miotły, pokruszone płatki suchych kwiatów. – Nie chcę wam przerywać, ale wydarzyło się coś ważnego – powiedział. – Co takiego? – zapytał Tarik. Nadal miał zmarszczone brwi i karcącym spojrzeniem mierzył czworo swoich uczniów. Po chwili skinął głową wojownikom Zielonych Płaszczy, którzy w milczeniu pożegnali go takim samym gestem i wyszli z sali. W drzwiach Errol pomachał do Abeke. Jego miły gest sprawił, że znów zachciało jej się płakać. – Udało nam się potwierdzić, że jedna z Wielkich Bestii znajduje się w północnej części Eury – powiedział poważnie Olvan. – Chodzi o dzika Rumfussa. To niedaleko stąd. Musicie wraz z Poległymi natychmiast udać się w drogę, aby dowiedzieć się więcej. Tariku, raz jeszcze będziesz ich dowódcą. – W końcu – westchnął Rollan. – Nareszcie możemy dać sobie spokój z zabawą sztućcami. Zmarszczki na czole Tarika jeszcze się pogłębiły. – Niewiele wiem o północy kontynentu – przyznał. Jednak Olvan nie przejął się jego słowami. – Poślę z wami Finna, który stamtąd pochodzi. Będzie waszym przewodnikiem. – Finn? – powtórzył jak echo Tarik. Nie powiedział nic więcej, ale to jedno słowo wystarczyło, żeby Olvan uniósł krzaczaste brwi ze zdziwienia. Tarikowi nie zdarzało się kwestionować rozkazów. – W czym rzecz, Tariku? – zapytał obcesowo przywódca. Ton jego głosu nie zachęcał do zwierzeń. Tarik pokręcił tylko głową. – Przyda nam się dodatkowa para rąk – zauważyła Meilin. – Finn był niegdyś wielkim wojownikiem, ale brał udział w zbyt wielu bitwach, więc – powiedział ostrożnie Tarik – przyda nam się najwyżej jako zwiadowca. – Bardzo dobry zwiadowca – stwierdził z naciskiem Olvan. – Nie stanie do walki, ale będzie przy was. To nie podlega dyskusji. Oto i on. W przeciwieństwie do Olvana, który wkroczył do sali ćwiczeń dostojnie i stanowczo, tak że odgłos jego kroków poniósł się donośnie po całym pomieszczeniu, Finn wszedł do środka prawie bezszelestnie. Abeke podniosła wzrok. Całkiem zapomniała o upokorzeniu, zastąpiła je ciekawość. Finn był wytatuowanym mężczyzną, którego widziała z lustrzanej komnacie. Życie całej ich czwórki miało się wkrótce znaleźć w jego rękach.\nPrzekład: Michał Kubiak Redaktor inicjujący: Marta Lenartowicz Redakcja: Paulina Kaniewska Korekta: Elżbieta Kownacka, Danuta Kownacka Ilustracja na okładce: Angelo Rinaldi Projekt okładki: SJI Associates Inc. i Keirsten Geise Mapka: Michael Walton Ilustracja w książce: Keirsten Geise dla Scholastic Projekt graficzny: Charice Silverman Skład i przygotowanie polskiej wersji okładki na podstawie projektu oryginalnego: Stop!Studio Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o. ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54 biuro@gwfoksal.pl www.gwfoksal.pl ISBN 978-83-280-1613-2Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Spirit_Animals__Tom_II__Polowanie-ebookRO/p02016262i020" target="_blank" title="Spirit Animals. Tom II. Polowanie [Maggie Stiefvater] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Spirit Animals. Tom II. Polowanie [Maggie Stiefvater] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


10 października 2019, 08:45 0\nStanley Johnson: Cała rodzina jest "totalnie zjednoczona" w kwestii walki ze zmianami klimatu. (Fot. Getty Images)\nStanley Johnson poparł wczoraj aktywistów z organizacji Extinction Rebellion (XR), którzy w ramach walki ze zmianami klimatu prowadzą protesty na ulicach Londynu i których dzień wcześniej brytyjski premier nazwał 'odmawiającymi współpracy brudasami'.\n"Jestem tutaj, ponieważ uważam, że to, co robią, jest niezwykle ważne. Zbyt wolno działamy w kwestii zmian klimatycznych" - tłumaczył na Trafalgar Square w Londynie Stanley Johnson, były eurodeputowany Partii Konserwatywnej.\nOdnosząc się do wtorkowej wypowiedzi syna na temat aktywistów, zapewnił: "Uważam to za olbrzymi komplement, że mogę być nazwany odmawiającym współpracy brudasem; to było wypowiedziane żartem".\nJohnson: "Droga jest pełna odmawiających współpracy brudasów". (Fot. Getty Images)\nStanley Johnson podkreślił, że cała rodzina jest "totalnie zjednoczona" w kwestii walki ze zmianami klimatu. "Nie sądzę, by w rodzinie był choć jeden głos sprzeciwu. Nie zapominajmy, że dorastaliśmy na wsi, dorastaliśmy na wzgórzach Exmoor, natura jest w naszej krwi" - podkreślał ojciec premiera.\n"Nie sądzę, by trzeba było pytać: Czy Boris będzie słuchał protestów?. Jeśli posłuchać tego, co mówił pierwszego dnia na schodach na Downing Street, gdy zakończył apelem o działania na rzecz środowiska i opiekę nad zwierzętami, to jest bardzo, bardzo dobry znak" - przekonywał.


Bezpieczeństwo bez pieniędzy. Czy to możliwe? | Empowerment Coaching\nWspominaliśmy już na naszym blogu o Byron Katie. Zobaczmy, jak ciekawe są jej przemyślenia nt. pieniędzy, a dokładnie nt. naszego myślenia o pieniądzach. W poniższym fragmencie pojawia się również jedno krótkie, acz niezwykle uderzające zdanie nt. tego, czym wg Katie jest SZCZĘŚCIE.\n"Słyszałam, że Warren Buffet często powtarza następujące stwierdzenie: bądź ostrożny, kiedy inni są chciwi, i bądź chciwy, kiedy inni są napełnieni obawą. Co ciekawe, Buffet nie wydaje się nigdy kierować ani obawą, ani chciwością. Jego umysł jest zawsze czysty, jeśli chodzi o finanse – bez względu na to, jaka jest sytuacja. Po prostu robi swoją robotę.\nW gruncie rzeczy nigdy nie doświadczyłam problemu (dot. pracy czy też pieniędzy), który nie byłby problemem związanym ze sposobem myślenia.\nBanki upadają. Załamują się giełdy. Waluty tracą na wartości. Kiedy jesteśmy napełnieni obawą, kiedy rządzi nami strach – kłamiemy, zrywamy kontrakty, nie dotrzymujemy naszych obietnic. Kiedy towarzyszy ci strach, możesz nadal zarabiać miliony dolarów, ale wciąż pozostaniesz zalękniony i nieszczęśliwy.\nKiedyś wierzyłam, że potrzebuję więcej pieniędzy, aby czuć się szczęśliwa i bezpieczna. Nawet wtedy, kiedy miałam więcej, niż było mi potrzeba, umierałam ze strachu, że stanie się coś strasznego i stracę to, co mam. Teraz rozumiem, że żadna kwota pieniędzy nie jest warta tego stresu.\nCo więcej, to nie pieniądze są tego stresu przyczyną. Jeżeli żyjesz z niezakwestionowanym przekonaniem typu: “potrzebuję więcej pieniędzy, aby czuć się bezpiecznie”, operujesz w beznadziejnym obszarze swojego umysłu, niebezpiecznym zwłaszcza w obecnych, finansowo niepewnych czasach.\nKiedy zrozumiałam, że żadna z moich stresujących myśli nie była prawdą, zaczęłam zauważać, że zawsze dysponowałam wystarczającą kwotą pieniędzy – odpowiednią do danej chwili. Nawet jeżeli było to bardzo mało lub prawie nic. Szczęście, to czysty umysł.\nCzysty i zdrowy umysł wie, jak zyć, jak pracować, które mail’e wysłać, które telefony wykonać i co zrobić, aby osiągnąć to, czego chce – bez strachu.\nKim był(a)byś bez myśli “Potrzebuję pieniędzy, aby czuć się bezpiecznie”?\nPrawdopodobnie innym byłoby przyjemniej z tobą przebywać. Być może również zacząłbyś zauważać prawa obfitości, prawa swobodnego przepływu pieniędzy: od ciebie i do ciebie – bez strachu.\nNigdy nie potrzebuję więcej pieniędzy, niż mam w danej chwili i zapraszam cię, abyś odkrył te samą prawdę dotyczącą twojego życia. Kiedy to dostrzeżesz, zaczniesz rozumieć, że JUŻ jesteś bezpieczny, towarzyszy ci to poczucie spokoju, które chciałeś osiągnąć przy użyciu pieniędzy.\nCi z nas, którzy uganiają się za pieniędzmi, aby osiągnąć szczęście, nigdy nie mają dość. A po drodze serwują stres – sobie i innym wokół. To wszystko dzieje się na skutek niezakwestionowanych przekonań. Czasami zamartwiamy się na śmierć na własne żądanie.\nCi z nas, którzy postrzegają pieniądze jako coś “nieduchowego”, mają kłopot z pobieraniem pieniędzy za swoje usługi lub też towarzyszy im poczucie winy, kiedy zarabiają “duże” pieniądze. To druga strona chciwości i może być tak samo bolesna, jak sama chciwość. Jakież iluzje przypisujemy kawałkom papieru!\nBiedni, czy bogaci – po raz kolejny powtarzamy te same schematy. Czy nie nadszedł już czas, aby zakończyc to cierpienie?\nCzy jesteś pewien, że bez stresu i strachu, których teraz używasz jako motywatorów, nie miałbyś tej samej ilości pieniędzy, a może nawet większej? “Strach i stres są mi niezbędne, aby działać” – kim byłbyś, jeśli już nidgy nie uwierzyłbyś w tę opowieść?\nCzasami przypisujemy pieniądzom aspekt zobowiązania. Matka jest przekonana, że “musi sprawić przyjemność” jej synowi dając mu pieniądze. Zobacz proszę:\nWolność finansowa nie ma nic wspólnego z lepszym samochodem lub lepiej płatną pracą. Polega ona na tym, że czujesz się absolutnie bezpiecznie akceptując to, co rzeczywistość ci przynosi, z jednoczesną wolnością wyboru spośród możliwości, ktore zawsze są obecne, a których przestraszony umysł nie jest w stanie dostrzec.\nPrawda jest taka, że masz mieć dokładnie tyle pieniędzy, ile w tej chwili nasz. Ani więcej, ani mniej.\nJak możesz wiedzieć, kiedy powinienieś mieć mniej? – Wtedy, kiedy masz mniej.\nSkąd możesz wiedzieć, że to powyższe stierdzenie jest prawdą? Bo jest to, co jest, wtedy kiedy jest, aż do momentu, kiedy wszystko się zmieni.\nZrozumienie tej prawdy pozwala dostrzec, że nasze potrzeby są zaspokojone w dokładnie każdym momencie. To jest prawdziwa obfitość. Dzięki temu możesz pozostawać na tym świecie bez specjalnej opieki.\nCzasami podejmujemy decyzje kierując się obawą.\nKiedy towarzyszy ci strach, wolność zamiera, a świat wydaje się być nieprzyjazny.\nAle kiedy akceptujesz to, co jest, wszystko na świecie jest przyjazne. Twoje wnętrze i świat zewnętrzny są zsynchronizowane. Świat jest lustrzanym odbiciem naszych myśli.\nNie wierząc swoim nieprawdziwym myślom, uwalniasz się od podstawowego fałszywego przekonania, że rzeczywistość powinna być inna, niż teraz jest.\nZapraszam cię do rzeczywistości, do wzięcia pod uwagę tego, że obecna kłopotliwa sytuacja ekonomiczna jest dla ciebie okazją do zakwestionowania twoich nieprawdziwych stanów umysłu. To okazja, aby dostrzec różnicę pomiędzy własnymi wyobrażeniami, a tym, co naprawdę jest. Rzeczywistość jest zawsze łagodniejsza, niż nasze niezakwestionowane myśli."\nPowyższy tekst jest moim tłumaczeniem fragmentu książki Byron Katie "Loving what is"\nCoaching Poczucia Wartości. Pieniądze – a lie TY jesteś wart(a)?\n#RozwójOsobisty #biografie #niepokój #stres #cierpienie #pieniądze #bogactwo #świadomość #umysł #coaching #coachingonline #mentoring


Metoda BLW – sztuka karmienia – autyzmwszkole.com\nPosted 28 stycznia 2016 przez sylwiaiwan\tBez kategorii\nMetoda BLW rozwija zmysły\nMetoda BLW rozwiaja zmysły, twierdzą matki, które stosowały ją karmiąc swoje maluszki. Dziecko karmione metodą BLW ma okazję próbować chrupania, łamania na kawałki, skrobania dziąsłami/ząbkami, żucia. Poznaje soczystość, suchość, chrupkość. Ciepło i zimno. Papkowatość, kleistość, gładkość. Jedzenie pokonuje taka drogę, jak u dorosłego – talerz, potem rękai buzia dzięki czemu dziecko czuje smaki – zamiast mieć kładzioną papkę od razu do gardła, bez swojego udziału i woli.\nTylko wtedy, kiedy dziecko potrafi samodzielnie usiąść. Jest to etap rozwoju potrzebny do tego aby dziecko miało już wykształcone potrzebne cechy – żeby umiało już chwytać palcami i kierować rękę do buzi. Jest to też idealny moment na rozszerzenie diety… (babyledweanning.pl)\nKoncepcja „Bobas lubi wybór” przedstawiona jest w filmie, w którym blogerka Joanna Anger Blog Ala’Antkowe BLW (alaantkoweblw.pl) jako gość Dzień dobry TVN opowiada o szczegółach:\nBez kategorii, Metoda BLW - sztuka karmienia\nPoprzedni Previous post: Ponadprzeciętne zdolności szkolne w ASD\nDalej Next post: Program Affdex odczytuje uczucia\n4 262 867\nautyzmwszkole.com Metoda BLW – sztuka karmienia


Raz, dwa, trzy, cztery! | Warszawa.pl\nLegia Warszawa w sobotniej 17. kolejce PKO Ekstraklasy była bezlitosna dla Gości z Kielc i pewnie pokonała Koronę 4:0.\ndla drużyny z Łazienkowskiej zdobyli:\nLuquinhas (Lucas Lima Linhares),\ni Jose Kante.\nAleksandar Vukoivic, trener Legii Warszawa:\nZnowu odnosimy wysokie zwycięstwo. Są to jednak przede wszystkim ważne trzy punkty. Pamiętam słowa trenera Kasperczaka o reakcji na jakieś niepowodzenie. Mówił, że należy wrócić od razu na właściwie tory. To własnie było dziś dla nas najważniejsze. Początek meczu był niemrawy. Na zbyt wiele pozwoliliśmy Koronie, która pokazała, że jest dość pewna siebie po ostatnich trzech meczach. Później, po bramce Luquinhasa, mecz zdecydowanie był pod naszą kontrolą\nMirosław Smyła, trener Korony Kielce,\nGratulacje dla Legii. Gdy poczują krew, są bezlitośni jak pantera i nie odpuszczą do końca. To 4:0 bardzo nas boli, ale jest również „dobrym doświadczeniem” przed kolejnymi meczami, bo dużo dowiedzieliśmy się indywidualnie o zawodnikach\nLuquinhas 35′, Niezgoda 43′ (k.), Gwilia 69′, Kante 90+2′\nRadosław Majecki – Marko Vesović, Artur Jędrzejczyk, Igor Lewczuk, Michał Karbownik – Andre Martins, Domagoj Antolić – Paweł Wszołek, Luquinhas (75′ Maciej Rosołek), Arvydas Novikovas (20′ Jose Kante) – Jarosław Niezgoda (67′ Walerian Gwilia).\nMarek Kozioł – Mateusz Spychała , Ivan Marquez, Adnan Kovacević, Daniel Dziwniel – Andres Lioli (61′ Erik Pacinda), Uros Djuranović, Marcin Cebula, Ognjen Gnjatić (22′ Milan Radin), Jakub Żubrowski – Michal Papadopulos (61′ Michał Żyro).\n1 grudnia 2019 22:21\nLegia gromi Koronę


Informacja Gminnej Komisji Wyborczej w Wildze w sprawie składu, siedziby i pełnionych dyżurów ...\nStarosta Powiatu Garwolińskiego, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Garwolinie oraz Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Miętnym zaprasza producentów trzody chlewnej z powiatu garwolińskiego na spotkanie informacyjno - szkoleniowe, które odbędzie się w Zespole...\nPełniący Funkcję Wójta Gminy Wilga\nPrzewodniczący wraz z Radą Gminy Wilga\nProboszcz Parafii pw. Matki Bożej Bolesnej\nDyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Wildze\nzapraszają na Parafialno-Gminne Dożynki do Mariańskiego Porzecza 9 września 2018 roku. Szczegółowy harmonogram na plakacie poniżej.\nPlakat - Dożynki 2018\nGmina Wilga z największą dotacją!\n29 sierpnia 2018 roku pełniący funkcję wójta gminy Wilga Dariusz Kędziorek wraz ze skarbnikiem gminy Wilga Kingą Kowalczyk-Górską podpisali umowę na dotację dla gminy w wysokości 75.299,80 zł. W powiecie garwolińskim jest to największa kwota dofinansowani...\nObwieszczenie Wójta Gminy Wilga z dnia 27 sierpnia 2018 r. w sprawie okręgów wyborczych.\nUrząd Gminy informuje, iż od dnia 1 września 2018 roku nie będzie przyjmował płatności gotówkowych. ...\nW związku z wystąpieniem na terenie Gminy Wilga suszy, informujemy, że poszkodowani rolnicy mogą składać wnioski o oszacowanie szkód w Urzędzie Gminy w Wildze, ul. Warszawska 38.\nWnioski do pobrania w Urzędzie Gminy w Wildze, ul. Warszawska 38 lub w załączniku poniżej.\nNiezbędnym załącznikiem do wniosku jest wykaz działek deklarowanych do płatności bezpośrednich na bieżący rok oraz kopia zgłoszenia do Systemu Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) lub kserokopie księgi stada bądź paszportu.\nTermin składania wniosków do 16 lipca 2018r.\nSENIORZY - SENIOROM ZAPROSZENIE do udziału w spotkaniu