Mateusz Pelec, lekarz dentysta\nOcena: 4.32/5 Głosów: 12\nLeczenie zębów w ciąży należy podjąć niezwłocznie w przypadku stanów nagłych objawiających się bólem. Często pojawiają się pytania dotyczące: zatruwania, leków przeciwbólowych, znieczuleń czy leczenia kanałowego w ciąży. Czy leczenie stomatologiczne w tym okresie jest bezpieczne? Który trymestr jest najlepszy na leczenie zębów w ciąży?\nIdealną sytuacją jest sanacja (czyli wyleczenie wszystkich chorób) jamy ustnej przed planowaną ciążą.\nGłębokie ubytki w zębach, stany zapalne dziąseł, paradontoza oraz wszelkie zmiany zapalne w kościach (np. ziarniniaki przy korzeniach zębów, torbiele) stanowią źródła zakażenia odogniskowego, co oznacza, że bakterie znajdujące się w nich, mogą drogą krwi dotrzeć do odległych narządów, takich jak: serce, nerki czy macica z rozwijającym się płodem.\nLeczenie zębów w ciąży jest jak najbardziej możliwe, a nawet wskazane, jeśli występują jakiekolwiek źródła zakażenia w jamie ustnej.\nStany nagłe, objawiające się bólem zębów w ciąży, powinno leczyć się jak najszybciej. Natomiast najbezpieczniejszym okresem do rutynowego leczenia zębów stanowi drugi trymestr ciąży, czyli czas od 14. do 26. tygodnia ciąży.\nW tym okresie zostały już wytworzone podstawowe narządy oraz nie ma wysokiego ryzyka porodu przedwczesnego.\nRutynowe leczenie próchnicy powinno mieć miejsce w drugim trymestrze ciąży.\nDentysta oczyści ubytek oraz założy plombę. Wypełnienie zęba w ciąży nie powinno być z amalgamatu („srebrne plomby”). W przypadku leczenia próchnicy zębów w ciąży najbardziej polecane są cementy glassjonomerowe.\nNieprawdą jest, że w czasie ciąży nie można stosować znieczulenia miejscowego w ciąży. Tylko niektóre środki wykorzystywane w znieczuleniach są niewskazane. Obecnie najbezpieczniejsze znieczulenie u dentysty w ciąży to leki, takie jak artykaina i lidokaina.\nStosowanie środków obkurczających naczynia krwionośne (dodawane zwykle do znieczuleń) u kobiet w ciąży jest kontrowersyjne.\nObecnie nie zaleca się ich stosowania, jednak przyjmuje się, że dawka epinefryny (jednego z używanych środków obkurczających naczynia) zdolna do wywołania niedokrwienia mięśnia macicy wynosi 15 µg (w niektórych ampułkach znieczulenia dawka ta jest niższa niż 15 µg). W Polsce dostępne są tylko preparaty lidokainy bez środków obkurczających.\nZatrucie i leczenie kanałowe w ciąży\nCo na ból zęba w ciąży? Jak najszybsza wizyta u dentysty. Jeśli nie doszło do nieodwracalnego zapalenia miazgi (czyli wewnętrznej tkanki zęba), dentysta założy odpowiednie lekarstwo. Jeśli jednak miazga jest w zaawansowanym stanie zapalnym, konieczne będzie leczenie kanałowe. Najczęściej lekarz zatruje ząb, aby zniwelować ostry stan zapalny (zatrucie zęba w ciąży jest bezpieczne).\nLeczenie kanałowe zęba w pierwszym trymestrze przeprowadza się w stanach niecierpiących zwłoki. Jeśli jest możliwość, lepiej przenieść je na drugi trymestr.\nLeki i tabletki na ból zęba w ciąży\nNajbezpieczniejszymi tabletkami na ból zęba w ciąży (przez cały jej okres) są preparaty zawierające paracetamol. W pierwszym i drugim trymestrze dozwolone są także inne leki takie jak ibuprofen, ketoprofen czy naproksen, jednak są one całkowicie zabronione w trzecim trymestrze. Nie zaleca się stosowania aspiryny w czasie ciąży.\nNatomiast najbezpieczniejszym „antybiotykiem na zęba” w ciąży jest amoksycylina.\nNależy jednak pamiętać, że żadne leki nie powinny być stosowane przewlekle przez pacjentki w czasie ciąży bez konsultacji z lekarzem. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, najlepiej zwrócić się do specjalisty.\nNowoczesna aparatura (umożliwiająca znaczne obniżenie dawki promieniowania), odpowiednia ochrona pacjentki (z ochronnym fartuchem zakrywającym brzuch oraz szyję) i odpowiednie przeprowadzenie zabiegu umożliwiają wykonanie zdjęcia RTG zęba u ciężarnej.\nJednak jeśli istnieje taka możliwość, warto odroczyć prześwietlenie zęba na okres po urodzeniu dziecka.\nHigiena jamy ustnej i wizyta u dentysty w ciąży\nMitem jest, że ciąża powoduje odwapnienia, a przez to osłabienia zębów. U kobiet ciężarnych występują niekorzystne zjawiska mające wpływ na zdrowie jamy ustnej, takie jak:\nzaburzenia hormonalne, wpływające na dziąsła i przyzębie,\nwymioty, dostarczające do jamy ustnej kwasy, obniżające pH i powodujące m.in. erozję szkliwa\nspecyficzne zachcianki żywieniowe powodujące dostarczenie do jamy ustnej zwiększonej ilości cukrów lub kwasów\nDlatego bardzo ważną kwestią jest dokładna higiena jamy ustnej w czasie ciąży. Zęby powinny być szczotkowane 2 razy dziennie przez 2 minuty. Nie należy zapominać o szczotkowaniu. Warto także stosować płukanki, które pomogą dodatkowo oczyścić i zmniejszyć liczbę bakterii.\nDodatkowo warto skorzystać z zabiegów profilaktycznych w gabinecie, takich jak: skaling (usuwanie kamienia nazębnego), piaskowanie czy lakierowanie (fluoryzacja) zębów.\nLeczenie zębów w ciąży w ramach NFZ\nPoza standardowymi świadczeniami stomatologicznymi, Narodowy Fundusz Zdrowia refunduje kobietom w ciąży i okresie połogu (czyli do 42. dnia po urodzeniu) dodatkowe zabiegi, takie jak:\nleczenie endodontyczne (kanałowe) wszystkich zębów (standardowe świadczenia obejmują tylko siekacze i kły),\nusunięcie złogów nazębnych (skaling) 1 raz na 6 miesięcy (standardowo jest to 1 raz na 12 miesięcy),\ndodatkowe zabiegi periodontologiczne, takie jak kiretaż otwarty i założenie opatrunku periodontologicznego.\nTematy: leczenie zębów w ciąży, leczenie próchnicy w ciąży, ciężarna u dentysty, znieczulenie u dentysty w ciąży, leczenie kanałowe w ciąży, RTG zęba w ciąży, zatrucie zęba w ciąży\nNa liście lekarzy, których powinnaś częściej odwiedzać w czasie ciąży, oprócz ginekologa znajduje się również… dentysta. Dlaczego stan ...


zakupy spożywcze - megly.pl\n22 marca 2018 4 414 komentarzy\n5 listopada 2017 195 komentarzy\n10 maja 2017 99 komentarzy\nDzień dobry! Oto jestem z food haulem. Ostatnimi czasy nie mam zupełnie głowy do zakupów spożywczych. Łapię się na tym, że kupuję po kilka różnych produktów w osiedlowym…\n14 marca 2017 69 komentarzy\nWitajcie Kochani, dziś przybywam z serią, która na moim blogu cieszy się dużą popularnością czyli food haul’em. Szczerze – jest to jedna z moich ulubionych blogowych serii, nie…\n5 grudnia 2016 107 komentarzy\nJesienne pyszności na co dzień #foodhaul5\n26 października 2016 86 komentarzy\nWitam Was serdecznie! Chciałabym tutaj przyjść do Was z z tryskającym optymizmem, ale jesień niestety mnie nie nastraja najpozytywniej. Przeraża mnie to jak z dnia na dzień wyczuwalnie…


home my place: Trochę o szyciu i życiu\nAutor: Paulina Gotfryd 19:07 22:34\nasiorek 20 stycznia 2010 22:54\nŚliczne chusteczniki:))) A galeria wreszcie przemówiła:P Szyj cioteczka i sprzedawaj:)))\nMili 20 stycznia 2010 23:28\nPrzed chwila się juz zachwycałam nowym banerkiem - raz jeszce powiemże dla mnie boskie zdjęcie !!!!!\nTwoje chusteczniki bardzo mi sie podobają - to już wiesz, bo własnie takie dalikatne, z retro koroneczką są najładniejsze (wg mojego gustu oczywiście ;)\nA ja wiem !!! a ja wiem jaka to galeria !!! - ale nie powiem - i z wielką niecierpliwościa czekam juz na jej odsłonę :)\nI powiem tylko, że to co robisz ma sens !!!\nElisse 20 stycznia 2010 23:33\nŚliczny nowy banerek...jakis , taki jaśniutki, już jakby trochę wiosenny:)Moje gratulacje, fajnie jak człowieka ktoś zauważy i w niego uwierzy. Życzę masy nowych pomysłów i udanej współpracy z galerią.\nAnia. 20 stycznia 2010 23:37\nPo pierwsze-moje gratulacje.Z cala pewnoscia twoje "wyroby" zasluguja na wystawe w kazdej galeri.Pewnie jestes uszczesliwiona,bo jakby nie patrzec to zaszczyt moc sprzedawac swoje prace:-).Niesamowite jest tworzyc dla siebie ,ale jeszcze lepsze ,kiedy innym sie to podoba. Wiec wszystkiego naj i ogromniastych zamowien zycze:-) . Chusteczniki swietne.Mnie urzekl ten ostatni,choc nie pogardzilabym zadnym z nich. Szyj,pokazuj i sprzedawaj:-) .\nP.S.Ja te wiem jaka to galeria hihi i sie nie chwale:-).Pozdrowionka i buziaki dla Lenusi.\nMonikaR 20 stycznia 2010 23:56\nPrzede wszystkim bannerek cudny, ten ostatni mi sie juz troszke znudzil, ale i dawal nadzieje na takie malusie buciki;)\nA chustecznik i galeria bomba!!! Szyj i tworz, a my czekamy, jaaaka to... galeria;o)))\nkasandra 21 stycznia 2010 06:44\nGratuluję z całego serducha i życzę powodzenia !!!\nChusteczniki urocze, takie delikatne,\nromantyczne i urokliwe, cudne ...\nkura D. 21 stycznia 2010 08:03\ngratuluję dostania się do galerii. Zasługujesz.\nAmalena 21 stycznia 2010 10:31\nno to tylko pogratulować :) Chusteczniki nieziemskie.. retro, z klasą i klimatem :)\nbabibu 21 stycznia 2010 10:36\nuwielbiam tego ptaszka białego!\nAgnieszka 21 stycznia 2010 10:53\nbo ty zdolna bestia jesteś!! :)\nMałgośka 21 stycznia 2010 11:54\nBardzo romantyczne i bardzo retro... ten z filetową różaną koronką cudeńko:)Gratuluję i życzę owocnej współpracy z Galerią!\nVioletka 21 stycznia 2010 12:48\nPowodzenia życzę we współpracy z galerią :) Cieszę sie bardzo, że udało się Tobie :) :) :) Na pewno zrobisz furorę swoimi pracami :) :) pozdrawiam i podziwiam cudne chusteczniki :)\nKamila 21 stycznia 2010 13:30\nNieskończonego zapału Ci życzę i oczywiście powodzenia w galerianym interesie.\nPozdrawiam cieplutko z mrożnego zakątka Polski\nAsia 21 stycznia 2010 16:54\nFajne chusteczniki. Powodzenia życzę!!!!\nEdina 21 stycznia 2010 18:19\nTaki styl jak uwielbiam. Piękne prace - proste a gustowne i z klimatem. Życzę powodzenia z Galerią:)))\nImoen 21 stycznia 2010 18:52\nChusteczniki są świetne! A z galerią życzę powodzenia. Miło zarabiać na własnej pasji.\naagaa 21 stycznia 2010 19:15\nPaula-gratuluję Ci z całego serca!!!\nUdanej współpracy z galerią Ci życzę!\nPiękne chusteczniki i banerek cudo!!!!\nALEXA 22 stycznia 2010 02:36\nŻyczę owocnej współpracy i głowy pełnej pomysłów na każdą okazję :)\nAnnasza 22 stycznia 2010 20:20\nChusteczniki super, ten ostatni jest najbardziej w moim guście, taki najdelikatniejszy, powodzenia życzę w galerii! :))) Ania\nLena 23 stycznia 2010 20:12\nNie zalapalam sie na poprzedni post:(, a chcialam zlozyc najlepsze zyczenia Lence z okazji urodzin i chrztu! Uroczystosc (ze zdjec przynajmniej) wyglada na udana:).\nGratulacje rowniez dla Ciebie, udanej wspolpracy z galeria:).


Z zagadnieniami z zakresu prawa bankowego zetknęłam się już na studiach przy okazji pisania pracy magisterskiej. Temat mojej pracy dotyczył bowiem niedozwolonych postanowień umownych w umowach z konsumentami. Temat wówczas był dość świeży, ponieważ regulacje prawne w tym zakresie dopiero zostały wprowadzone do Kodeksu cywilnego. W umowach z bankiem tego rodzaju klauzul wówczas nie brakowało, a więc było to świetne pole do prac badawczych.\nPotem przyszedł czas praktyki zawodowej i tak się stało, że poza sprawami z zakresu prawa spółek, zaczęły do mnie również trafiać problemy klientów związane z różnego rodzaju klauzulami i postanowieniami zawartymi w umowach bankowych, jak i dokumentach towarzyszących zawieraniu takich umów. Problemy dotyczyły zarówno przedsiębiorców, którzy podpisywali tego rodzaju umowy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak i konsumentów. Zajmowałam się również sporządzaniem opinii prawnych związanych z wykładnią przepisów Prawa bankowego w sytuacjach, gdy ich brzmienie budziło wątpliwości.\nObecnie na bieżąco, w ramach prowadzonej kancelarii, pomagam w rozwiązywaniu problemów moich Klientów, związanych z niejasnymi zapisami umów, a dodatkowo w rozwiązywaniu problemów, które pojawiają się w związku z korzystaniem z instrumentów płatniczych. Sporów sądowych z bankami staram się unikać, niemniej jednak i takie prowadzę.\nPoza pracą pochłaniają mnie moje pasje. W dalszym ciągu w wolnych chwilach staram się rozwijać moje umiejętności taneczne, a poza tym cierpliwie uczę się języków obcych, których poziom znajomości udaje mi się sprawdzać albo w czasie podróży, albo spotkań z Klientami. Przy czym obydwie formy bardzo sobie cenię i lubię.


Flaga na Urzędzie Gminy • Wirtualny Mińsk Mazowiecki\nPM25: 18.23 (72,91%)\nDane z 01.10.2020 03:00, airly.eu\nNa ścianie wieży Urzędu Gminy (tej z zegarem) z okazji Święta Niepodległości powiewa flaga. Widoczna jest dopiero wieczorem i w nocy.\nAnimowana biało-czerwona flaga zajmuje prawie całą ścianę wieży, wygląda bardzo naturalnie i robi niesamowite wrażenie. Wyświetlana jest ona z zamocowanego na elewacji budynku projektora, który uruchamia się po zapadnięciu zmroku. To prosty, ale bardzo efektowny sposób na uczczenie Święta Niepodległości.


Prof. Anna Królikiewicz i dr hab. Bogna Burska z nominacją do Splendor Gedanensis! | Sukcesy | Zbrojownia Sztuki\nWydarzeniaSukcesyProf. Anna Królikiewicz i dr hab. Bogna Burska z nominacją do Splendor Gedanensis!\nProf. Anna Królikiewicz i dr hab. Bogna Burska z nominacją do Splendor Gedanensis!\nAnna Królikiewicz and Bogna Burska with nominations to Splendor Gedanensis Award\nfot. Rafał Wojczal, grafika Katarzyna Łygońska\nWykładowczynie ASP w Gdańsku, Prof. Anna Królikiewicz i prof. ASP dr hab. Bogna Burska, zostały nominowane do Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis”!\nLaureatów 48. edycji Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury "Splendor Gedanensis" poznamy już 15 marca. Z 27 osób zgłoszonych do nagrody na krótkiej liście znalazło się 10 nazwisk. Wśród nich są prof. Anna Królikiewicz (Wydział Malarstwa) i prof. ASP dr hab. Bogna Burska (Wydział Rzeźby i Intermediów).\nProf. Anna Królikiewicz, absolwentka Wydział Malarstwa ASP Gdańsk, od 2018 roku ma tytuł profesora, prowadzi na ASP Czwartą Pracownię Rysunku. Oddana rysunkowi i instalacji, także pisze i bywa publikowana. Autorka, redaktorka naukowa i współwydawczyni monografii „Międzyjęzyk” opisującej wątek użycia pokarmu jako medium w sztuce współczesnej. Od 10 lat pracuje z jedzeniem, jako materiałem malarskim, rzeźbiarskim, językiem kultury i wspólnoty. Autorka wielu wystaw indywidualnych, brała udział w ponad stu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą, swoje prace pokazywała m. in. w Nowym Jorku, Istambule, Ankarze, Kilonii, Brukseli, Pradze, w opuszczonym sklepie mięsnym w Sopocie, refektarzu Zakonu Kartuzów, oliwskim lesie, pustym mieszkaniu na krakowskim Salwatorze, scenie niemieckiego teatru i w warszawskiej Zachęcie.\nNominowana za udział w wystawie „Rzeźba w poszukiwaniu miejsca”, której organizatorem jest Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki. Wystawa opowiada o tożsamości rzeźby polskiej ostatnich sześćdziesięciu lat — nie tyle poprzez chronologię aktywności artystycznej, ile poprzez ukazanie istotnych dla jej rozwoju zjawisk i postaw twórczych. Wystawa prezentuje dzieła blisko stu artystów z pola sztuk wizualnych i można ją oglądać do 24 kwietnia.\nBogna Burska, malarka, fotografka, autorka instalacji, wideo i realizacji przestrzennych. W 2001 roku uzyskała dyplom w Gościnnej Pracowni Malarstwa prof. Leona Tarasewicza w warszawskiej ASP. Zajmuje się problemami rodzącej się agresji, przemocy, traumy, bólu i cierpienia. Często pojawiającym się w jej pracach motywem jest krew – czerwone obrazy czy zalane farbą w krwistym kolorze instalacje. Burska zestawia z sobą to, co piękne, z tym, co powszechnie uważane za brzydkie, odrażające, odrzucane. Jej twórczość bywa czasem określana jako połączenie sztuki krytycznej z problematyką estetyczną.\nŹródło informacji: organizator / Klub Żak


Rekonstrukcja rządu. Błaszczak mówi o roli prezydenta Andrzeja Dudy - Wiadomości\nRekonstrukcja rządu: Mariusz Błaszczak mówi o roli prezydenta Andrzeja Dudy\nPrezydent Andrzej Duda miał wpływ na rekonstrukcję rządu - poinformował szef MSWiA Mariusz Błaszczak. Jak dodał, na temat szczegółów rozmów dot. zmian w Radzie Ministrów zapewne we wtorek wypowiedzą się prezydent oraz premier.\nKtóry z wymienionych ministrów powinien odejść?\nPiasecki podaje nazwiska nowych ministrów. Błaszczak za Macierewicza, koniec Radziwiłła, co jeszcze?\nSzef resortu spraw wewnętrznych był pytany we wtorek w radiowej Jedynce, czy Pałac Prezydencki miał duży wpływ na to, jaki będzie skład rządu po jego rekonstrukcji. „Niewątpliwie tak (...); miał wpływ na to, co dziś się wydarzy” - skomentował Błaszczak.\nPrezydent Duda dokona zmian w rządzie. W samo południe\nSzef MSWiA był też pytany, czy w ostatnich dniach rozmawiał z Morawieckim o swojej roli w rządzie. „Rozmawiałem, spotykamy się. Rzeczywiście ostatnio było spotkanie w piątek, rozmawialiśmy na temat spraw bieżących” - powiedział.\nRekonstrukcja rządu Mariusz Błaszczak Andrzej Duda


Język Rosyjski - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: język rosyjski\nWedług białoruskiej konstytucji i zdrowego rozsądku Białorusini mówią po białorusku i po rosyjsku. Faktycznie jednak ani miejscowy rosyjski nie jest w pełni rosyjski, ani czystej białoruszczyzny nie da się często usłyszeć. Konstytucja na pierwszym mi...\nMoze nie ma sensu zakladac tutaj bloga, kiedy jezyk polski jest dla ciebie obcym? To znaczy, ze nigdy nie bedziesz pisac w tym jezyku tak, zeby to dla kogos bylo interesujace. W takim razie po co to robie? Kocham jezyk polski, mimo ze nie jestem Polk...\nMatura 2012 z CKE. Język rosyjski - Arkusze i odpowiedzi poziom podstawowy już dziś ok. godz. 14:00 !!!\nPrzyszła kolej na egzamin pisemny z języka rosyjskiego. Od godziny 9:00 trwa egzamin z części podstawowej. Wszyscy chętni będą mogli przystąpić do części rozszerzonej już o godzinie 14:00. A już dziś o godz. 14:00 CKE udostępni arkusze i odpowiedzi d...\nWrocław niegotowy na rosyjskich kibiców na Euro\n-Ты говоришь по-русский? -Oj... Niet... Jak wiadomo od jakiegoś czasu, w czasie Euro 2012 na wrocławskim stadionie odbędą się mecze Rosj...\nZwracam Waszą uwagę na jesze jedno moje prywatne odkrycie: otóż, ktoś kto nie zalicza się do ścisłego grona faworytów w danej konkurencji, ale jest w stanie sprawić niespodziankę, zwany jest po polsku czarnym koniem. A po rosyjsku to nie czarny koń &...\nNajlepsze blogi: język rosyjski


Śląska Grupa Bluesowa – 3 listopada 2016 r. | Miejsko – Gminna Biblioteka Publiczna w Sośnicowicach\n– 3 listopada 2016 r.\nW ramach MUZYCZNYCH ZADUSZEK gościliśmy Śląską Grupę Bluesową. Zespół od wielu lat uznawany za głównego przedstawiciela śląskiego bluesa, stworzył niepowtarzalną atmosferę. Popisów instrumentalnych było mnóstwo. Ogromne wrażenie na wszystkich zebranych zrobił wspaniały wokal Agnieszki Łapki. Miłośnicy tego rodzaju muzyki mogli rozkoszować się efektownymi dźwiękami, gdyż wszystko zostało podane w najwyższej bluesowej formie.


Zalando pomoże Ci wymienić Twoje stare ubrania | Zeberka Zalando pomoże Ci wymienić Twoje stare ubrania | Zeberka\nW Twojej szafie wciąż są JEGO rzeczy, choć już dawno nie jesteście razem? Zalando pomoże Ci się ich pozbyć\nUżywane Ubrania Wymiana Ubrań Zalando\nZ doświadczenia zapewne niejedna z nas wie, że po rozstaniu z partnerem jeszcze przed długi czas w naszych szafach zalegają ubrania, których nie zdążył albo nie chciał ze sobą zabrać. Przywołują dobre, ale i złe wspomnienia. Najlepszym sposobem na pożegnanie się z przeszłością i powitanie tego, co ma nadejść, jest pozbycie się tych rzeczy. Oczywiście łatwo powiedzieć, ale trudniej wykonać. W tym roku Zalando w nietypowej kampanii przekonuje, że walentynki to nieoczywista, ale idealna okazja do tego, aby wprowadzić do swojej garderoby świeży powiew i zrobić porządek ze starymi rzeczami, dając im drugie życie.\nW rewelacyjnym, krótkim filmiku marka prezentuje trzy historie miłosne i to, co pod wpływem emocji bohaterowie robią z ubraniami swoich byłych partnerów. Pozbycie się ich w rozsądny sposób okazuje się równie trudne jak samo rozstanie.\nPre-Owned: wymiana ubrań na Zalando


Duże, niezależne mieszkanie w domu wielorodzinnym 90 m²🏆🏆🏆\nHome > Oferty nieruchomości > Duże, niezależne mieszkanie w domu wielorodzinnym 90 m²\nDuże, niezależne mieszkanie w domu wielorodzinnym 90 m²\nMAŁOPOLSKIE Kraków Bieżanów MAPA\nDo wynajęcia 90 metrowe mieszkanie w domu wielorodzinnym. Do mieszkania prowadzi niezależna klatka schodowa.\nMieszkanie składa się z 3 pokoi, WC, łazienki z wanną, oddzielnej kuchni oraz 13 metrowego balkonu z widokiem na zieleń. Pokoje są w pełni umeblowane (szafy, łóżka, stoły i toaletka). Kuchnia jest w pełni wyposażona (kuchenka, piekarnik, lodówka, zmywarka).\nPrzed domem znajduje się duży, zadbany ogród z ławeczkami i huśtawkami.\nMożliwość parkowania na miejscu postojowym przed domem.\nW najbliższej okolicy: sklep spożywczy, przystanek Szybkiej Kolei Miejskiej (Wieliczka-Kraków Główny - Balice), przystanek Autobusowy. W odległości ok 15 minut piechotą znajduje się: pętla tramwajowa, Kaufland, Carrefour, Lidl i Biedronka.\nOpłaty stałe: czynsz 1950 złotych przy 4 najemcach (w cenie dostęp do sieci Wifi)\nOpłaty dodatkowe: media (gaz, prąd, woda).\nInteresuje mnie oferta Duże, niezależne mieszkanie w domu wielorodzinnym 90 m². Proszę o kontakt.\nWIELKOPOLSKIE poznański ul. Szeroka


Miller: potrzebna komisja sejmowa ds. wydatkowania środków z UE - Money.pl\nStrona głównaMiller: potrzebna komisja sejmowa ds. wydatkowania środków z UE\nMiller: potrzebna komisja sejmowa ds. wydatkowania środków z UE\ndochodzą kolejne wypowiedzi Leszka Millera\n# dochodzą kolejne wypowiedzi Leszka Millera #\n29.11. Kielce (PAP) - Powołanie specjalnej komisji sejmowej zajmującej się śledzeniem procesu wydatkowania środków UE - postulował przewodniczący SLD Leszek Miller w piątek w Kielcach. "Nie można dopuścić do tego, by te środki przejęli rozmaici złodzieje i cwaniacy" - przekonywał.\nWedług Millera powstanie takiej komisji jest uzasadnione. "Ponieważ co chwila słyszymy, że afera korupcyjna zatacza coraz większe kręgi - mówił. - Nie możemy dopuścić do tego, żeby te środki, które do nas dopłyną, zostały przejęte przez rozmaitych złodziei i cwaniaków".\nSzef SLD wyjaśnił, że chodzi o to, by "czynniki rządowe, które będą dysponowały tymi środkami, były pod stałą parlamentarną kontrolą".\nJego zdaniem sejmowa komisja ds. Unii Europejskiej to za mało. "Ona zajmuje się tysiącami spraw. Tutaj trzeba wyspecjalizować grono posłanek i posłów, którzy śledziliby niemal codziennie sposób wydatkowania tych środków i interweniowaliby w każdej sytuacji, w której wyciągać się będą ręce nieuprawnione do przyjmowania tych środków" - tłumaczył Miller.\nOdniósł się także do propozycji powołania komisji śledczej, która zbadałaby okoliczności afery korupcyjnej ujawnionej ostatnio przez CBA. Zaznaczył, że jeżeli sprawa będzie rozpatrywana przez Sejm, Sojusz będzie głosował za. "Jeśli szef CBA, człowiek powołany przez rząd premiera Tuska, mówi że mamy do czynienia z największą aferą korupcyjną w III RP, to jeżeli powoływano komisje śledcze w znacznie błahszych sprawach, to jak może nie być powołana w tej +największej+" - ocenił Miller w rozmowie z dziennikarzami.\nZdaniem przewodniczącego SLD ewentualne głosowanie ws. komisji śledczej będzie "sprawdzianem" dla koalicji PO i PSL. "Jeżeli będą się przeciwstawiać, jeżeli będą to zwalczać, to popłynie czytelny sygnał do opinii publicznej, że te ugrupowania nie chcą wyświetlenia wszystkich okoliczności tej afery" - dodał.\nW śledztwie dotyczącym korupcji przy przetargach m.in. w CPI b. MSWiA w ubiegłym tygodniu postawiono 27 zarzutów 22 osobom, m.in. b. wiceministrowi SWiA Witoldowi D. i b. wiceszefowi GUS Krzysztofowi K. Większość tych zarzutów dotyczy zmowy przetargowej, a część także przyjęcia lub udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej oraz przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków.\nW piątek do Kielc przybyło ścisłe kierownictwo Sojuszu Lewicy Demokratycznej, oprócz Millera, m.in. wiceprzewodniczący SLD Józef Oleksy, wicemarszałek Sejmu Jerzy Wenderlich, sekretarz generalny SLD Krzysztof Gawkowski oraz europosłowie Wojciech Olejniczak i Joanna Senyszyn. Na popołudnie zaplanowano spotkania z mieszkańcami kilku powiatów nt. zbliżającej się kampanii wyborczej do europarlamentu i samorządów. (PAP)\nmjk/ son/ mag/


Zwroty i reklamacje - Le Szapo\nSkładanie reklamacji, zwrot towaru, wymiana.\nW przypadku zwrotu, po otrzymaniu towaru sprawdzamy czy nie był noszony i czy nie jest uszkodzony. Dopiero po inspekcji towaru, wysyłamy zwrot środków na podane konto bankowe.\nUWAGA: Nie przyjmujemy zwrotów za pobraniem. Dopiero po inspekcji towaru dokonujemy zwrotu środków na wskazane konto bankowe, kartę.


Czym jest program Toyota Plus?\nStrona główna » Artykuły » Motoryzacja » Używana Toyota z gwarancją – program Toyota Plus\nUżywana Toyota z gwarancją – program Toyota Plus\nKategoria: Motoryzacja 29 listopada 2021\nWiele osób sądzi, że samochody używane to niepewny zakup, który może okazać się inwestycją w niekończące się naprawy, a także niepewność tego, przez jaki czas pojazd zachowa pełną sprawność. Jest to jednak błędne przekonanie, ponieważ egzemplarze z drugiej ręki mogą być w doskonałej kondycji technicznej. Decyzja o ich kupnie może stać się dla kierowców strzałem w dziesiątkę.\nSamochody używane mogą nadal świetnie nadawać się do użytku. Właśnie to chce udowodnić firma Toyota w swoim programie Toyota Plus, który zrzesza wiele różnych salonów na terenie całej Polski. Na czym polega działanie programu?\nZałóżmy, że jakiś kierowca posiada pewien model Toyoty, który już zwyczajnie mu się znudził, chciałby przetestować nowsze egzemplarze i ich możliwości. W takiej sytuacji możliwe jest oddanie takiego samochodu do jednego z salonów Toyoty. Tam, przeprowadza się dokładne badania takiego pojazdu w celu sprawdzenia jego sprawności oraz możliwości ponownego wystawienia auta na sprzedaż. Specjalistyczny przegląd techniczny obejmuje takie czynności, jak kontrolę stanu nadwozia, wnętrza pojazdu, komory silnika, podwozia, hamulców, kół i opon. Następnie, jeśli wszystko przebiegnie pomyślnie, Toyota może dopuścić konkretne pojazdy do sprzedaży. W ten sposób możliwe jest zachowanie bezpieczeństwa i pewności wysokiej jakości danego samochodu. Warto również wspomnieć o tym, że sama firma oferuje szereg różnych opcji nabycia pojazdów. Mogą to być różnego rodzaju opcje kredytu lub leasingu. Sprawdźmy, jakie zalety ma program Toyota Plus.\nZalety programu Toyota Plus\nPrzede wszystkim można tutaj dokonać pewnego porównania. Nabywając używany samochód z niepewnego źródła, możemy narazić się na szereg różnych oszustw. Ciekawą kwestią może być, chociażby numer VIN. Dzięki niemu możliwa jest identyfikacja bazowej, fabrycznej budowy danego samochodu, przez co istnieją zwiększone szanse na odkrycie potencjalnych nieścisłości. Oszuści bardzo często chcą ukryć pewne przeróbki w swoich autach, jak np. przerobiony licznik, czy zapożyczone części z innych pojazdów. W związku z tym często nie chcą podawać tego numeru w dokumentacji samochodu.\nToyota Plus sprzeciwia się stanowczo takim incydentom. To prawda, możliwe jest napotkanie nieco większych cen niż u prywatnych przedsiębiorców, jednak w tej cenie istnieje starannie przeprowadzone badanie techniczne, a także szeroko rozwinięta gwarancja. Na jakiej zasadzie ona działa?\nGwarancja programu Toyota Plus\nProgram Toyota Plus zawiera pełną historię serwisową danego pojazdu. Wszystkie informacje na temat samochodu są przejrzyście przedstawione potencjalnemu nabywcy. Oprócz tego dostępnych jest 12 miesięcy samej gwarancji na auto tak jak w przypadku zakupu nowego egzemplarza. Jeśli zdecydujemy się na sprzedaż auta w tym czasie, gwarancja przechodzi na nowego właściciela. Ponadto, w razie określonych warunków, możne wymienić dany samochód na inny w ciągu pierwszych 14 dni. Dodatkowo w samych ofertach pojazdów widnieje wspomniany numer VIN, co tylko potwierdza fakt, że firma nie ma absolutnie nic do ukrycia w kwestii aut dopuszczonych przez siebie ponownie do sprzedaży.\nJeśli chodzi o formalności związane z programem Toyota Plus, można je załatwić w zaledwie 2 godziny. Co więcej, uzyskuje się dostęp do całodobowego assistance. Reszta procedur związanych z samymi samochodami używanymi, wygląda podobnie jak w przypadku aut prosto z salonu, z tą różnicą, że będą one o wiele tańsze. Możliwa jest jazda testowa, która pozwoli na dokładne sprawdzenie takiego pojazdu pod kątem własnego komfortu.\nJakie pojazdy można znaleźć w ofercie programu Toyota Plus?\nW ramach programu Toyota Plus można znaleźć wiele atrakcyjnych ofert pojazdów w zróżnicowanych cechach. Dlatego każda osoba będzie mogła wybrać dla siebie wymarzony samochód w atrakcyjnej cenie. Warto pamiętać, że Toyota jest jedną z najlepszych marek na świecie, pod względem jakości swoich pojazdów. Decydując się na program Toyota Plus można korzystać z takich modeli jak hybrydowy SUV Toyota RAV4, jak również i aut nieco tańszych, jak i mniejszych, jak np. Toyota Yaris. Niezależnie od tego, na jaki ostatecznie samochód się zdecydujemy, możemy mieć pewność, że są to auta w doskonałym stanie technicznym, z jasno przedstawioną historią. Co więcej, kupując auta u autoryzowanych dealerów Toyoty, mamy szansę skorzystać z atrakcyjnych form finansowania, w których wysokość rat jest o wiele korzystniejsza dla nabywców niż w przypadku zwykłego kredytu.


Audiobook Zwycięzca jest sam CD w sklepie TaniaKsiazka.pl\nAudiobook Zwycięzca jest sam CD\nNasza cena: 36,19 zł 47,00 zł Taniej o: 23%\nSeria Na Głos\nAudiobook Alchemik (książka audio) mp3\n`Alchemik` otwiera te drzwi w naszej duszy, o których istnieniu wolelibyśmy zapomnieć. Każe marzyć, podążać za własnym powołaniem, podejmować ryzyko, pójść w świat i wrócić wystarczająco śmiałym, by stawić czoło wszelkim przeszkodom. Baśniowa, alegoryczna opowieść o wędrówce andaluzyjskiego...\nAudiobook CD Brida mp3\nOpowieść o Bridzie, młodej irlandzkiej dziewczynie, i o jej duchowych poszukiwaniach. Na swej drodze Brida spotyka mędrca, który uczy ją, jak radzić sobie z lękami i własnym cieniem oraz kobietę, która wprowadza ją w arkana magii. Żadne z nich nie ma najmniejszych wątpliwości, że dziewczyna ma dar,...\nCzarownica z Portobello audiobook CD\nŚwięta Rito od Rzeczy Niemożliwych Audiobook CD\nCena: Nasza cena: 32,03 zł 35,99 zł\nCienka czerwona linia Audiobook QES CD\nCena: Nasza cena: 30,44 zł 63,00 zł\nAudiobook Łowcy dusz CD\nSerafina i kochankowie audiobook CD\nCena: Nasza cena: 24,23 zł 24,98 zł\nAudiobook Sami sobie nigdy CD\nAudiobook Sama tego chciałaś Zuzanno CD\nCzyta: Joanna DomańskaCzas trwania: 11 godzin 40 minutZabawna, słodko-gorzka opowieść o małżeństwie, miłości i poszukiwaniu własnej kobiecości.Zuzanna Dołęga to żona prawnika, matka dwóch jedenastolatek oraz przyjaciółka swoich przyjaciółek (też dwóch). Prowadzi uporządkowane życie, które toczy się...\nAudiobook Czarownica z Portobello CD\nAudiobook Alchemik CD\nSUPERPRODUKCJAz okazji 20 lat Alchemika Paula Coelho wPolsce24 głosy, 14 instrumentów.Alchemik opowiedziany nanowo.Niezmiennie inspiruje.czas: 5 godzin 5 minut i 20sekundZapraszamy w podróż z Alchemikiem Paula Coelho,wyreżyserowaną przez Dariusza Błaszczyka, reżysera o niezwykle wrażliwymsłuchu,...\nAudiobook Jedenaście minut CD\neBook Hipis mobi epub\nW swojej najbardziej autobiograficznej powieści Paulo Coelho pozwala nam przeżyć na nowo wielkie marzenie pokolenia hipisów o pacyfistycznej przemianie świata. Paulo jest długowłosym, zbuntowanym młodzieńcem, który pragnie zostać pisarzem. Uciekając przed brazylijską dyktaturą wojskową w 1970 roku...\neBook Walkirie mobi epub\neBook Zahir mobi epub\nEster, korespondentka wojenna, żona znanego pisarza znika bez wieści. Ostatni raz widziano ją z młodym tłumaczem z Kazachstanu. Czy została porwana, zamordowana, czy uciekła z kochankiem? Dlaczego nie daje znaku życia? Jak po dziesięciu latach małżeństwa mogła odejść bez słowa? On próbuje ułożyć...\n22,05 zł 30,00 zł Do koszyka dodaj do schowka\nTaniej o: 10,81 zł (23%)


Bańka mydlana/III - Wikiźródła, wolna biblioteka\n< Bańka mydlana\nTytuł Bańka mydlana\nBańka mydlana. Obrazek miejski - III\nNie można-by bez niesprawiedliwości twierdzić, że skargi i złe humory Mirewicza żadnych słusznych nie miały przyczyn. Owszem, nie należąc w społeczeństwie swém do wyjątków, niósł on niejedno brzemię, wszystkim wspólne. Ani gieniuszem, ani bohaterem, ani żadném nadzwyczajném w ludzkości zjawiskiem nie był; lecz wszyscy, znający go zblizka, utrzymywali, i sam on najlepiéj uczuwać musiał, że ta suma energii i zdolności, jaką posiadał, pozwoliła-by mu zająć wyższe stanowisko i zdobyć więcéj zadowolenia wewnętrznego, gdyby... Bardzo być może, że posiadał on w sobie zadatki znakomitego nawet krasomówczego talentu, bo głos jego pełen był brzmień i modulacyi; a gdy mówił o tém, o czém mówić lubił, wyrazy układały mu się tak łatwo i szykownie, że niby w źwierciedle widać w nich było myśl jasną i ładnie ubraną. Czytywał wiele, za muzyką przepadał, każdą wiadomość nową i każde nowe pojęcie pochwytywał z ciekawością badawczą i pojętną. Z tém wszystkiém, pełnił w Ongrodzie funkcyą obrońcy prawnego przy sądach pokoju... Była to pozycya społeczna bardzo skromna i, ponieważ tymczasem postępowała w parze ze skrupulatną uczciwością, wytwarzała pozycyą majątkową bardzo skromną. Cóż więc? Dla czegóż człowiek, niepozbawiony zdolności umysłowych i energii, a w dziedzinie interesów zupełnie uczciwy, nie sięgnął wyżéj?\nOdpowiedź wielce prozaiczna: Mirewicz, niestety, należał do tego nieszczęśliwego pokolenia, które, oprócz rzadkich wyjątków, chleba nauki zaledwie skosztować mogło, a z lekka go skosztowawszy, przedwcześnie rozpoczynało pracę zarobkową — jaką? jakąkolwiek, byle módz oddychać na powierzchni kuli ziemskiéj. Jedne z pacholąt tych zaczynały brząkać po ulicach ostrogami i szablami; inne, najliczniejsze, zasiadły do wiekuistego gryzmolenia przy biurowych stołach; inne, najmniéj liczne, wracały na zagon ojczysty — a wszystko to stawało się pod naciskiem przyczyn rozlicznych, lecz ogólnie w miejscu tém i czasie panujących. Były to przyczyny mniéj więcéj podobne do tych, jakie rządzą atomami materyi kosmicznéj, zanim sformuje się z niéj świat, albo jakim ulega świat, gdy, uderzywszy się o inny, rozlatuje się w drzazgi.\nBądź co bądź, Mirewicz, ani majątku, ani możnych stosunków nie posiadając, szczęśliwym wyjątkiem stać się nie mógł. Ubóztwo, choroba ze złego odżywiania się pochodząca, konieczność radzenia sobie, bo ojciec, zagrodowy szlachcic, schorzały i zestarzały, radzić musiał, oprócz niego, dwojgu czy trojgu jeszcze dzieciom, zapewne téż chwilowy wpływ jednego z tych krzywych pojęć, które rojami latały w powietrzu: wszystko to razem, i może inne jeszcze rzeczy, zatamowały mu drogę dalszego kształcenia się. Kształcenie się, szkolne szczególniéj, rzecz to wielce prozaiczna i w żadnéj epopei albo odzie najlżejszéj o niém wzmianki znaleźć niepodobna. W twardém jednak życiu rzeczywistém, prawdą okazuje się niezbitą, że w ścisłéj od niego zależności zostaje mnóztwo rzeczy poetycznych. Mirewicz, po ukończeniu 4-ch klas Ongrodzkiego gimnazyum, wszelkie stosunki z edukacyą publiczną zerwał i, zasiadłszy przy kancelaryjnym stole, oddał się gryzmoleniu, a ta pomiędzy nim i towarzyszami jego zachodziła różnica, iż nigdy pogodzić się on nie mógł z myślą, aby gryzmolenie to wiekuistém być mogło. Inni pogodzili się i, zdobywając sobie możność oddychania na powierzchni kuli ziemskiéj, o wszelkich innych pretensyach do świata i życia powoli lub prędko zapominali. Jemu niemożliwém to było, z tego choćby powodu, że, po dniach całych pisać, a raczéj przepisywać zmuszony, pragnął — mówić. Mówienie było namiętnością i, jak się zdaje, górującą jego zdolnością. Ilekroć, obejrzawszy się dokoła, nie ujrzał w pobliżu żadnego ze zwierzchników, tylekroć prawić zaczynał kolegom o książkach, które wtedy już czytywał chciwie, o poglądach swoich na świat i ludzi, o marzeniach swych, co najmniéj o tyle bujnych, o ile rzeczywistość była poziomą. Koledzy szeptali pomiędzy sobą: — Oto gada! niech go! górnie! jak z książki! jakby rzepę gryzł! — A najuczeńszy z pomiędzy nich przyrównywał go zawsze do Dyogenesa, nigdy i pomimo wielkich wysiłków pamięci rozróżnić go nie mogąc filozofa tego od mówcy, Demostenesa.\nW takiém otoczeniu i wieczném przepisywaniu Mirewicz wprost wyżyć nie mógł. Rzucił służbę biurową i puścił się na niepewne wody profesyi wolnéj. Różnie z razu bywało. Miewał obiady i nie miewał ich. Potém stale je miewać zaczął i nawet skromny dostatek zdobył; rzecz zaś główna dla niego była w tém, że zajęcia obrońcy prawnego, jakkolwiek rozwijające się w szczupłych bardzo granicach, dawały więcéj niezależności umysłowéj i działalności społecznéj. Tę ostatnią przecież mnóztwo warunków ogólnych i szczególnych sprowadzało do sumy niesłychanie drobnéj. Raz, idąc z Ludwikiem przez miasto, spotkał gromadę najpoważniejszych obywateli jego, w długich chałatach i mieszczańskich surdutach, ku ratuszowi dążących. — Boże miłosierny! zawołał, — gdybym choć radcą miejskim mógł zostać i nad poprawą bruków pracować! Ażeby jednak zaznać rozkoszy tego jedynego w Ongrodzie życia publicznego, trzeba było posiadać jakąś nieruchomą własność. Zaczął więc marzyć o nabyciu domu z sześciu frontowemi oknami i ogródkiem. Schludność domu i kwiaty ogródka uśmiechały mu się tam zarówno, jak możność zdobycia czynności wpływowéj, choćby nad gatunkiem bruku. Marzenie to, acz skromne, łatwém do spełnienia nie było. Mirewicz, pełniąc sumiennie wszystko, co pełnić był powinien, od czasu do czasu wołał do siebie albo do jedynego powiernika swego: „Czy jestem zbrodniarzem, skazanym na ciężkie prace w podziemiach?” W znacznéj części miał słuszność. Z powodu wielu a wielu przyczyn, żyć w Ongrodzie znaczy to dla pewnéj kategoryi ludzi to samo, co żyć w podziemiu. Trzeba umiéć obchodzić się bez słońca — oto wszystko. Mirewicz o umiejętność tę nie starał się wcale. Utrzymywał, że ma jakieś do czegoś prawa i chodził czasem po brzydkich ulicach miasta z miną człowieka, który szuka czegoś i znaléźć nie może. Gieniusz Kolumba, albo śpiczaste bokobrody posiadać-by musiał ten, ktoby tu znaleźć potrafił coś pociągającego wyobraźnią i dającego umysłowi żywe zajęcie lub miłe wytchnienie.\nTeraz, wieczorami, długo i obszernie opowiadał on Pauli wszystko, co kiedykolwiek przeniósł i przemarzył. Skarżył się na to i owo, co zawiodło go, obarczało, nudziło. Ożymski skarżył się także. Koleje jego były mniéj więcéj takież, jak Mirewicza — tylko że, mniéj wybredny, łatwiéj znajdował sobie pociechy i rozrywki. Od dnia przecież, w którym poznał Paulę, o brudnych ścianach cukierni, bilardzie, harfiarkach, nie mógł wspominać bez wstrętu. On także spragnionym był uciech wyższych, umysłowych, artystycznych, tych nakoniec, które znaléźć można w towarzystwie kobiéty, łączącéj w sobie wdzięk niewieści z męzkim charakterem i rozumem. Przed taką kobiétą mógł wyspowiadać się ze wszystkich cierpień i ciężarów życia. Spowiadał się... spowiadali się obaj. Skarżyli się, żalili się, spowiadali się i rozrzewniali nad samymi sobą, a miła powiernica darzyła ich wzamian zdrojami współczucia i skarbami dobrych rad. Rady te odznaczały się wielką energią. Po prostu gromiła ich. Byli oni, według niéj, słabi, jak dzieci. Słabość tę upatrywała nie w tém, że jak dzieci kwilili wciąż na niedostatki i niedogodności swych istnień, ale w tém, że niedostatki i niedogodności te znosili. Jak można cokolwiek znosić? Chyba śmierć, bo z tém już prawem natury walczyć niepodobna. Jéj droga, biedna Regina-Wiktorya umarła i temu nieszczęściu nic już zaradzić nie mogła. Ale we wszelkich innych wypadkach i okolicznościach życia, cierpliwie cokolwiek znosić, było wedle niéj słabością dziecinną, owszem poddawaniem się przesądom i niesprawiedliwościom świata. Jéj zasada wyrażała się jedném słowem: walczyć! walczyć o szczęście osobiste, z pojęciami utartemi, ze światem, z ludźmi, ze wszystkiém. Szczęście osobiste! jest to rzecz, któréj lekceważyć nie należy, bo lekceważenie to sprowadza, w bogatych szczególniéj naturach, połamanie się sprężyn. A człowiek z połamanemi sprężynami nie może być człowiekiem dzielnym i użytecznym. W ten to sposób dobro indywiduów wiąże się z dobrem powszechném. Sprężyny szanowanemi być powinny i od połamania się chronionemi dla powszechnego dobra. W imię powszechnego dobra wzywała ich, aby walczyli z warunkami, które bogatym naturom ich w pełni rozwinąć się nie pozwalały, i emancypowali się z pod nich. Jakim sposobem emancypacya ta uskutecznioną być mogła? Nad tém zastanowią się wspólnie późniéj. Teraz powinni przedewszystkiém postawić sobie za zasadę: żadnego znoszenia! żadnego przymusu! walka o szczęście osobiste w imię dobra powszechnego! Skoro raz przejmą się tą zasadą do głębi i wezmą ją za drogoskaz życia, przekonają się, że wiele nici zerwać, węzłów rozciąć i okrętów popalić raczéj należy, niż narazić bogatą naturę swą na złamanie choćby jednéj sprężyny, a powszechną skarbnicę świata — na utracenie choćby jednéj bogatéj natury.\n— Inna zupełnie rzecz — mówiła — gdy się ma do czynienia z naturami ubogiemi, takiemi naprzykład, jak ta wasza panna Józefa, albo... albo... przepraszam cię, Jasiu, ale szczerość jest zasadą moją... albo twoja żona, Jasiu. Natury takie sprężyn mają bardzo mało, a skrzydeł wcale nie mają i bądź one nawet nieszczęśliwemi, szkoda ztąd dla dobra powszechnego bardzo mała lub żadna. Wiadomą jest rzeczą, że w naturze gatunki niższe pochłanianemi są przez wyższe. Walka o byt...\nOd tego punktu rozmowa przybierała charakter zupełnie naukowy. Bardzo wiele mówiono o dzikich ludziach, Darwinie, stosunku estetyki do etykiety, o geologii, paleontologii, postępie, fizyologii, muzyce, wolnéj miłości XXII-m wieku, czy bieżącéj, i kwestyi pracy i kapitału. Po niezmiernych przestworach tych Paula szybowała, jak ptak pod obłokami. Mirewicz od chwili do chwili wołał: „poczekaj! poczekaj! jeszcześmy o tamtém nie skończyli!” Ożymski za to, zachwycony, dorównywał jéj lotowi i sarkał na Mirewicza, że lot ten powstrzymuje, zwąc go pedantem.\n— Ty bo, Jasiu, chciałbyś tak wszystko krytycznie, systematycznie...\n— Ale bo jakże! — śmiał się Jan — Paula fantazyuje trochę...\n— Mój Boże! — z oburzeniem wołał Ludwik, — tak żywa, wyobraźnia w połączeniu z tak obszerną wiedzą, to najwyższy urok...\nJan dalekim był od zaprzeczenia, że Paula posiadała wszystkie najwyższe uroki. Uroki te były tak potężne, że zwycięzko walczyły z ogarniającemi go często posępnemi zadumami. Miewał czasem pozór człowieka bardzo nieszczęśliwego. Nie darmo Paula zalecała mu wciąż walkę. Walczyć. Z czém? Z dwoma może różnemi „sprężynami,” z których każda ciągnęła go w inną stronę. Gdy był przy Pauli, gdy rozmawiał z nią, słuchał jéj muzyki, kiedy szczególniéj zostawali we dwoje i w wykwintnym pokoju zapanowywała cisza, przerywana tylko szmerem, wielce do szmeru pocałunków podobnym, czuł się naturalnie nadzwyczaj szczęśliwym. Ale potém, przy otrzeźwiającém świetle dnia, po bardziéj jeszcze otrzeźwiających rozmowach z klientami i odwiedzinach biur, bez muzyki, bez szaréj godziny, bez paleontologii, XXII-go wieku i kwestyi pracy i kapitału, smutniał niezmiernie, bił się widocznie z myślami, otrząść się nie mógł z ogarniających go niepokojów. Niepokoje te rosły, w miarę jak zwiększała się, bardzo widoczna, antypatya wzajemna Pauli i Anny, a stosunek do siebie tych dwóch kobiét przybierać zaczął charakter dość ostry. Właściwie ze strony Pauli nie była to antypatya, ale ta naturalna i konieczna pogarda, z jaką natury bogate spoglądają na natury ubogie. Wprawdzie Paula namiętnie, fanatycznie prawie, wyznawała i głosiła teoryą równości ludzi pomiędzy sobą, równości absolutnéj, wobec prawa, dostojeństw i majątku. Znajdowała nawet i głęboko przejętą była tą zasadą, że zamiatacz ulic więcéj szanowanym i wyżéj wynagradzanym być powinien od gienialnego artysty lub pisarza, dla téj prostéj przyczyny, że zamiatać ulice trudniéj jest i nudniéj, niż malować i pisać. Była téż zwolenniczką prostoty, nadzwyczajnéj prostoty, takiéj, która nie krępuje sprężyn natury żadnemi formami i tak zwanemi przyzwoitościami tego świata. Wszystko to jednak sprawić nie mogło, aby taką niewykształconą i prostą gosposią, jaką była Anna, za równą uważać miała takiéj wykształconéj i wykwintnéj kobiecie, jaką była sama. Zamiatacz ulic i gienialny artysta co innego, a prosta gospodyni i kandydatka na doktorkę medycyny co innego. Z razu druga ignorowała tylko piérwszą, znajdowała się poprostu tak, jakby obecności jéj wcale nie spostrzegała. I było-by może skończyło się na tém całkiem bierném okazywaniu nierówności, gdyby pomiędzy kobiétą niższą i kobiétą wyższą nie istniała, w postaci przystojnego, inteligentnego i wrażeń spragnionego mężczyzny, kość, budząca niezgodę czynną. Wracając z długich przechadzek, sam na sam z Janem odbywanych, Paula od progu już wołała:\n— Dziwna to rzecz, Jasiu, jak w tym domu twoim martwo jakoś, sztywnie, zimno... Czuć zaraz, że nie ma tu ręki, która-by przozdobić go, ożywić, ogrzać potrafiła!\nAnna z przyległego pokoju słowa te słyszała, ale nie odpowiadała nic. Mirewicz milczał także, albo z cicha przemawiał: Proszę cię Paulo...\nTéj jednak prośby jego ona, tak w innych razach względna, nie uwzględniała i nazajutrz przy stole, kiedy Anna pośpiesznie i zręcznie mięsiwa jakieś krajała, na ręce jéj popatrzywszy, ozwała się:\n— Nie pojmuję kobiét, pozbawionych zmysłu piękna. Jak można naprzykład do tego stopnia zaniedbywać swoje ręce!\nAnna, z naiwném zrazu zdziwieniem, podniosła oczy, a spotkawszy się z błyszczącém i lekceważącém spojrzeniem, zarumieniła się mocno, lecz jeszcze nie odpowiedziała nic. Jednak burza uczuć, która wrzała w niéj przeszło od miesiąca, wybuchać nakoniec zaczęła. Dnia pewnego, przy wieczerzy, Paula patrzała na nią długo, aż ozwała się:\n— Nie pojmuję, jak niektóre kobiéty żyć mogą tak... bez celu...\nAnny ręce zadrżały, śmiało jednak na mówiącą oczy podniosła.\n— Jeżeli to pani do mnie mówi — zaczęła — to, mając męża, dziecko i dom...\n— Proszę cię, Anno... — błagalnie szepnął Mirewicz.\nUmilkła natychmiast, ale Paula raz rozpoczętéj rozmowy zakończyć nie mogła.\n— Mąż, dziecko i dom... — mówiła zwolna — bardzo to piękne rzeczy, ale trzeba pracować... trzeba koniecznie pracować...\n— Proszę cie, Paulo... — przerwał Mirewicz.\nAle tym razem Anna wybuchnęła. Po raz piérwszy może w życiu ironia zawitała na dobroduszne jéj usta.\n— O, proszę pani! — zawołała — nie trzeba na to być uczoną, aby wiedziéć, że są różne rodzaje pracy. Ale, kiedy się za mąż nie wyszło, to się i nie rozumié zajęć tych, które, dzięki Bogu, nie zostały na koszu.\nPaula zerwała się od stołu i wyszła. Mirewicz, z wyrzutem spojrzawszy na żonę, wybiegł za nią. Przyszedł jednak dzień stanowczy, w którym Anna sama wzięła inicyatywę w starciu. Dnia tego zmartwienie jéj dosięgło stopnia najwyższego. Oddawna już niespokojną była o te nazdwyczajne wydatki. Zapytywać o cokolwiek męża zabroniła sobie, ale w czasie nieobecności jego, przez pracownią przechodząc, ujrzała klucz, tkwiący w téj szufladce biurka, w któréj chroniły się wspólne ich, bo wspólnie uzbierane, skarby! Zostawianie otworem szuflady ze skarbami było wynikiem roztargnienia, któremi Jan często ulegał. Anna zapomnienie męża naprawić chciała i szufladę zamknąć, wprzód jednak wysunęła i zajrzała w kąt, w którym spoczywała niedawno spora wiązka papierów publicznych. Zmniejszyła się ona teraz więcéj niż do połowy. Nie zadziwiło to już Anny, ale, spotkawszy Jańcię, bawiącą się w jadalni, gorączkowo ją ucałowała. Ze sposobu, w jaki na nią popatrzała, zgadnąć można było, że myślała o przyszłości dziecka, o wychowaniu dziewczynki, tak kosztowném teraz, a które, wedle zdania jéj i Jana zarówno, powinno było być jak najwyższém. Nie można zaręczyć, czy przez parę godzin, w czasie których zaprawiała w kuchni sos i zupę, a potém w jadalni szyła na maszynie zimową szubkę dla Jańci, nie obmyśliwała ona sposobu dokuczenia téj, od któréj myśl jéj nie mogła oderwać się ani na jednę minutę. Gorączkowo trochę zarumieniona, usiadła do obiadu. Oczy jéj, tak łagodne zazwyczaj, miały ostre połyski. O pogodzie już nie mówiła. Milczała jak ściana i przy drugiéj dopiéro potrawie, patrząc na Paulę, rzekła:\n— Kiedyż pani odwiedzi swoję matkę, która podobno bardzo jest słabą?\nPaula zarumieniła się gwałtownie i zmieszała się z razu bardzo, co spostrzegłszy, Mirewicz, pośpieszył z objaśnieniem.\n— Paula — rzekł — miała list od swéj matki, w którym donosi jéj, że ma się lepiéj.\n— A gdyby i nie było tak — zawołała obrażona kobiéta — nie potrzebuję wcale, aby mię ktokolwiek nauczał, co czynić powinnam!\nZe stukiem krzesło swe odsunąwszy od stołu, wstała i wyszła. Po chwili z głębi mieszkania doszedł do jadalni wybuch spazmatycznego śmiechu. Wielka zawierucha powstała w domu. Paula leżała w pokoju swoim na kanapce, z zamkniętemi oczyma, drżąc na całém ciele, szlochając i śmiejąc się, jęcząc i mdlejąc. Kasia poleciała po lekarza. Mirewicz wodą, octem, perfumami trzeźwił chorą z pomocą Anny, która, po raz piérwszy w życiu chorobę taką widząc, przerażona i skruchy pełna, nie wiedziała sama, co czynić, aby okropne skutki postępku swego zażegnać. Przed wieczorem zaledwie do mieszkania wróciła cisza. Lekarz odszedł, Kasia przestał biegać po lekarstwa, Paula siedziała w łóżku w alkowie swéj, blada i milcząca. Mirewicz siedział w pracowni, w zmroku, w posępnéj zadumie pogrążony. Być może, iż w umyśle jego, zdolnym i skłonnym do krytycyzmu, zrodziła się uwaga, że Paula, jako kobiéta wyższa, nie powinna-by się bawić w te podjazdowe batalie docinków i przygryzków, które on w myśli swéj poprostu „babskiemi” zazwyczaj nazywał. Powinna-by ona wysoko, wysoko wznosić się nad małostki takie. Z innéj przecież strony, w naturze tak bogatéj są sprężyny tak rozmaite, tak liczne. Anna! cóż? biedna, poczciwa, kochana Anna, nie może zrozumiéć ani jego, ani jéj, nie jest zdolną wznieść się do łagodnego wyrozumienia téj strasznéj, lecz zarazem roskosznéj sytuacyi, w któréj siłą konieczności, siłą obu natur swych znaleźli się, znaleźć się musieli!\nTak myślał, gdy nagle uczuł na ramieniu swém dotknięcie czyjéjś ręki. Podniósł głowę i ujrzał Annę, która stała przy nim i któréj twarz wydawała się w zmroku bardzo bladą.\n— Jasiu — rzekła z cicha — chciała-bym z tobą pomówić...\nWiedział zawsze, że przyjdzie chwila, w któréj zechce ona z nim pomówić, zawsze myślał o chwili téj z przykrością i wdzięcznym był Annie, że dotąd jeszcze mu jéj nie sprowadzała. Milczał.\n — Jasiu, ciszéj jeszcze powtórzyła Anna, — ja niechcę ci dokuczać; ja wiem, że... tobie trzeba czego innego... Lecz chcę tylko zapytać cię, czy ty, Jasiu... tak sobie tylko... dla rozrywki, czy na seryo?...\nNa żaden sposób jasno i płynnie wypowiedzieć nie mogła pytania swego. Głos jéj wiązł w gardle, stawała się co raz bledszą. Mirewicz, silnie zarumieniony, wstał. Wziął w dłonie swe obie ręce Anny i, cicho, prędko, mówić zaczął:\n— Nigdy jeszcze w życiu nie skłamałem. Brzydzę się kłamstwem. To, o czém myślisz, poważne jest bardzo poważne. Czy myślisz, że ja także nie cierpię. Wiész przecież, że łotrem nie jestem, a ty... Jańcia... Ale trudno... Stało się! Są czasem konieczności... Zresztą, prędzéj czy późniéj, ona odjedzie z tąd, a ja? cokolwiek-bym przecierpiał, nie opuszczę cię, ani Jańci, nie...\nPrzestał mówić, bo ręce Anny wysunęły się z jego dłoni. Oczy jéj zaświeciły teraz w zmroku ogniem, którego dotąd nigdy w nich nie widział.\n— Dziękuję ci, że powiedziałeś mi prawdę, — rzekła cichym, lecz pewnym głosem i, cicho, szybko odeszła. W téj-że chwili wszedł do pracowni Ożymski, a w głębi mieszkania ozwała się przyciszona, tęskna muzyka. Przy dochodzących tu dźwiękach muzyki téj dwaj przyjaciele długo i po cichu rozmawiali z sobą; szept Mirewicza zdradzał niepokój i rozdrażnienie; Ożymski pocieszał go i wymownie o czémś przekonywał. W godzinę potém, Paula przyjmowała w pokoju swoim dwu mężczyzn, w penioarze, w pantofelkach i z rozpuszczonemi włosami. Ożymski nigdy jéj jeszcze w stroju tym nie widział, a od razu spostrzedz można było, że dla niego, tak jak dla Mirewicza, stanowił on cząstkę tego ideału niewieściego, o jakim nie raz marzyli wspólnie. Kobieta piękna i wykształcona, w pięknym penioarze i pantofelkach! Co za błyskawica, przerzynająca ciemne ich nieba! Cicha, osłabiona, z długim za sobą obłokiem białych batystów i haftów, Paula obie ręce do Jana wyciągnęła.\n— Przebacz mi, Jasiu, że cię dziś zmartwiłam... Ale widzisz... jestem kobietą-burzą... Spokojną byłam, przybywając tutaj... tyś znowu obudził we mnie cały żar uczuć... cały bunt nerwów...\nI rzuciła mu na szyję oba swe śnieżne, okrągłe ramiona, wysuwające się z szerokich rękawów penioaru. On, upojony, o wszystkiém, co nią nie było, zapominając, otoczył ją ramionami. Ożymski, dla którego wszystko to oddawna tajemnicą nie było, i który nie po raz piérwszy świadkiem był sceny podobnéj, zsiniałą twarz nad książką pochylił. Widać było, że biedak ten znosił piekielne męki zazdrości; jednak w przestankach szczerze i poczciwie cieszył się szczęściem przyjaciela, a tego wieczoru długo i obszernie rozprawiał o różnych punktach, z których zapatrywać się można było na instytucyą małżeństwa... Paula żywo potwierdzała zdanie jego, a rozweseliwszy się i nazwawszy go najmilszym na świecie chłopcem, upewniła go, że, co do niéj, nie okuje się nigdy w żadne kajdany i nie stanie się owcą z panurgowego stada. Potém oświadczyła jeszcze, że do końca zimy nie opuści Ongrodu, lecz, że, bez pracy żyć nie mogąc i niezłomnie chcąc wszystko saméj sobie zawdzięczać, zajmie się niezwłocznie udzielaniem lekcyi muzyki i języków. Prosiła obu panów, aby dopomogli jéj w wynalezieniu uczennic, co, wedle zapewnienia ich, trudném być nie mogło. Obaj téż wyrazili wysoki swój szacunek dla tego popędu do pracy i dla téj szlachetnéj dumy, która etc. etc.\nTego wieczora i przez dwa dni następne Anna chodziła po domu, jakby senna. Z przyzwyczajenia robiła to, co zwykle, ale nic dokładnie przed sobą nie widząc. Po wyrazie osłupienia, w oczach jéj ukazał się wyraz głębokiego nad czémś rozmyślania. O szaréj godzinie, Jańcię na kolanach trzymając, albo w nocy, przy łóżku dziecka usiadłszy, opierała głowę na dłoni i, ze wzrokiem nieruchomo utkwionym w przestrzeń, rozważała coś widocznie, namyślała się, obmyśliwała. Od rozmowy swéj z Janem nie zapłakała ni razu, tylko policzki jéj schudły trochę i krok stał się powolniejszym, cichszym. Drugiego dnia, o szaréj godzinie, kiedy dziecko spało, a Paula i Jan wyszli do miasta, na jednę ze swych zwykłych, długich przechadzek, Anna wsunęła się do pracowni męża, i z biurka jego wzięła kilka arkuszy listowego papieru i parę kopert. Przyniosła także do sypialnego pokoju kałamarz i pióro, którém codziennie w książce rachunkowej wydatki domowe zapisywała. Nim jednak zapaliła świecę i z przedmiotów tych odpowiedni użytek czynić zaczęła, oparła brodę na dłoni i zamyśliła się znowu. Była tak pogrążona sama w sobie, że do saméj siebie przemówiła:\n— Szczęśliwe godziny! szczęśliwe dni!\nO jakich to szczęśliwych godzinach i dniach wspominała z żalem i tęsknotą? Czyżby o tych, w których uboga dziewczyna, pełniąca czynność piérwszéj panny w jednéj z pracowni sukien i strojów kobiecych, spotykała codziennie na ulicach miasta młodego ubogiego młodzieńca, pełniącego czynność kancelisty w jedném z biur rządowych? Miała wtedy lat dwadzieścia, garderobę, złożoną z dwóch sukien i dziurawych niekiedy trzewików, dwanaście godzin pracy dziennéj i, nadewszystko, nieocenioną w oczach jéj biegłość w zawodzie krawieckim, którą-to biegłością obdarzyła ją poczciwa jakaś ciotka. Dzięki biegłości téj, posiadała ona swój dach i swój własny kęs chleba, a posiadać-by mogła znaczniejszą ilość sukien i zawsze całe, a nawet i eleganckie, obuwie, gdyby nie to, że dobroczynna ciotka owa z kolei zubożała, i że posyłała jéj ona połowę zdobywanego zarobku. Świeżą wtedy była, jak róża, i wesołą, jak skowronek. Wesoło uśmiechała się zawsze, do wszystkich i do wszystkiego; młodemu więc kanceliście, który szedł z biura na obiad, wtedy, gdy ona z obiadu do pracowni wracała, wydało się raz, jakoby uśmiechnęła się ona do niego. Nazajutrz ukłonił się jéj. Nie wiedziała przyczyny, dla któréj-by odkłonić się mu nie miała. Potém, wieczoru pewnego, padał deszcz duży, a ona biegła z pracowni do domu bez parasola i strasznie mokła. Nagle uczuła nad sobą parasol. Podniosła głowę i zobaczyła tuż przy sobie bardzo przystojną i bardzo poważną twarz męzką. Poważnie i z wielkiém uszanowaniem osłaniał ją parasolem swoim, przepraszając za śmiałość. Ona nie gniewała się. Owszem, uczuła się bardzo wdzięczną. Nikt nigdy, oprócz ciotki, która była teraz biedną, starą, i gdzieś daleko mieszkała, nie osłaniał jéj przed niczém. Powiedziała mu to szczerze i z rozrzewnieniem. Odpowiedział, że i z nim działo się prawie tak samo. Ojciec biedny, stary i daleko mieszkający, przed niczém osłaniać go nie mógł; od lat czternastu pacholęctwa swego sam sobie na świecie radę dawał. Wspólność doli zbliżyła ich, młodość dokonała reszty. W nim pracowitość jéj i uczciwość szacunek wzbudzały; ją od razu wziął on za serce dźwiękiem głosu i takiém piękném mówieniem, jakiego dotąd nie słyszała nigdy. Romans to był prosty i czysty, choć dość długi. Dwa lata czekali, zanim Mirewicz, do innego zawodu przerzuciwszy się, mógł zamarzyć o możności utrzymania rodziny. Czyż-by się grubo myliła, albo istotnie byli z razu szczęśliwi? W dwóch pokoikach, bez sługi, pracowała ona czas jakiś nietylko na siebie, ale potrochu i na męża, mającego jeszcze bardzo małe dochody. Kupowała, gotowała, sprzątała, a nawet czasem i prała sama, szyjąc przytém, jak dawniéj, suknie czy bieliznę, jak się zdarzyło. Potém przyszła na świat Jańcia i wiele czasu zabierać jéj zaczęła. Przytém zarobek jéj stawał się coraz mniej potrzebnym; Jan zarabiać zaczął więcéj, coraz więcéj, skromny dostatek do życia ich zawitał; zaczęli nawet zbierać trochę w celu nabycia tego domu... O! ten dom! był on najwyższą ambicyą jéj i najdroższém marzeniem! On także marzył o nim... Teraz... o!... Gwałtownym prawie ruchem zapaliła świecę i pochwyciła pióro. Potém pisała długo, i gdy robotę tę przerwać musiała, wracała do niéj kilka razy. Widocznie pisanie najłatwiejszą z robót nie było dla ręki jéj, zrosłéj niemal z igłą, zgrubiałéj w gospodarskich zajęciach. Jednak nazajutrz mozolną tę dla niéj pracę ukończyła, a owocem jéj były dwa listy, z których jeden, do Józefy Skiwskiéj zaadresowany, natychmiast sama na pocztę zaniosła, a na kopercie drugiego imię i nazwisko męża umieściwszy, schowała w głąb’ szuflady, którą na klucz zamknęła. Przez cały dzień następny wciąż wychodziła z domu i wracała, wynosiła coś i przynosiła. Zaraz po obiedzie Jan wyszedł na miasto, z interesami klientów jakichś i urzędników, w pokoju Pauli widać było przez drzwi na-pół otwarte zapaloną na stole lampę i postać kobiecą w białym penioarze, leżącą na kanapie z grubą książką w ręku. W sypialni Mirewiczów paliła się świeca i stał na ziemi niewielki kuferek podróżny, jak do drogi zamknięty i sznurami obwiązany. Anna, gorączkowo zarumieniona, z suchemi błyszczącemi oczyma, wyjęła z szuflady list, w przeddzień tam schowany, i w nieruchoméj postawie długo obracała go w ręku. Podniosła do skroni obie dłonie.\n— Nie mogę! — jęknęła, — mój Boże! nie mogę!\nI palce jéj ścisnęły papier takim ruchem, jakby go podrzéć miała. W tém z głębi mieszkania ozwała się muzyka fortepianu. Huczne fantazye jakieś sypnęły gammę perłowych, śpiewnych tonów. Było to tak, jak gdyby ktoś na Annę z gwałtem wielkim zawołał:\n— Prędzéj! prędzéj!\nPorwała się z miejsca, przebiegła przez salonik i położyła list na zarzuconém papierami biurku. Nad papierami, na ścianie, wisiało kilka fotografii w ramkach. Anna jednę z nich pochwyciła i do kieszeni wsunęła. Był to wizerunek jéj męża. Po chwili była już w sypialni i zaczęła ubierać Jańcię w ciepłą szubkę i w kapturek. Dziecko ufnie i z radością pozwalało drżącym rękom matki okrywać się, otulać, zawiązywać. Anna śpieszyła się tak, jakby ktoś wołał na nią: „prędzéj! prędzéj!” a po kilku minutach od bramy domu odjechała dorożka, i w stronę dworca kolei żelaznéj powiozła kobietę, dziecko i niewielki kuferek podróżny. Pociąg kolei miał odejść za pół godziny; Anna wiedziała napewno, że gdy mąż jéj w poobiedniéj porze za interesami do miasta wychodził, nie mógł nigdy wracać wcześniéj, jak w parę godzin po odejściu pociągu.\nStylistyka listu, zostawionego przez Annę na biurku Mirewicza, była żadna, i ortografia nie osobliwa, a zawierał on słowa następujące i w następujący sposób napisane:\n„Najdroższy Jasiu! Nie wiem, co pomyślisz sobie o mnie, i jak ci się to podoba, ale ja inaczéj zrobić nie mogę. Wyjeżdżam z domu dla dwóch przyczyn: raz, że nie chcę tobie życia zatruwać; powtóre, że wstyd mi mieszkać z tobą, nie będąc już prawdziwą twoją żoną. Dopóki byłam pewną, że masz dla mnie szacunek i przywiązanie, i dopóki pracowaliśmy razem i staraliśmy się dla naszéj Jańci o lepszą przyszłość, niż nasza, uważałam siebie za twoję prawdziwą żonę. Teraz co innego. To nic, że ksiądz połączył nas przed ołtarzem, ale gdzie ludzie nie kochają się wzajemnie i razem o wszystkiém nie myślą, tam niéma prawdziwego małżeństwa, i kobieta darmo jé chléb, zapracowany przez męża, a mąż, kochając drugą, ani poczciwym, ani szczęśliwym być nie może. Ja darmo chleba twego jeść nie chcę, i znosić, nie wiedząc za co, ciężkie poniżenia; a najwięcéj nie chcę, abyś ty, Jasiu, przeze mnie miał plamę na honorze swoim i zgryzotę w sercu. Ja cię kocham nad życie, i wolała-bym umrzéć, niżeli żyć, myśląc, że staję na drodze to twego szczęścia. Przyznam się tobie także, że nie mogę patrzéć na marnowanie twojéj pracy i twego dobra, które przecież jest także dobrem naszego dziecka. Kłócić się z tobą nie chcę, bo masz prawo do swego, i moje wymówki gorzéj-by jeszcze twoje życie zatruły. Ale widziéć, jak gubisz siebie i narażasz przyszłość dziecka, i milczéć, to tak samo, jakby tobie w tém dopomagać. Wyjeżdżam tedy, mój kochany, najdroższy Jasiu. Jadę do Onwilu, gdzie mieszkać będę z Józią i suknie szyć. Mam nadzieję, że jak przed pobraniem się naszém roboty i chleba nigdy mi nie brakło, tak i teraz nie zabraknie. A i to jeszcze myślę sobie, że jak zobaczysz, że ja także żadną próżniaczką ani niedołęgą nie jestem, i niezależność, choć ubogą, zapracować sobie umiem, to będziesz mię więcéj szanował, niż gdybym siedziała w twoim domu, i ani serca, ani zaufania twego nie mając, płakała, czy kłóciła się z tobą. Mój drogi Jasiu, kiedy to piszę, serce okropnie mnie boli, i żeby nie Jańcia, chciała-bym lepiéj umrzéć, ale żalu do ciebie ani gniewu nie mam. Byłam z tobą bardzo szczęśliwa, i dziękuję ci za to. Prawnikiem jesteś, to pewno wiész, czy możesz rozwieść się ze mną, czy nie. Jeżeli możesz, ja ci na przeszkodzie nie stanę, owszem, dopomogę tak, jak zechcesz i jak będzie trzeba. Jeżeli nie, to cóż robić? Każde z nas będzie musiało przecierpiéć swoje. O Jańcię bądź spokojny. Naturalnie, że biorę ją z sobą, ale mam nadzieję, że i jéj przy mnie chleba nie zabraknie. Gdybym kiedy zobaczyła, że dziecko potrzebuje dla zdrowia lepszych wygód, albo, jak przyjdzie czas uczyć ją, napiszę do ciebie, abyś pieniędzy przysłał, bo to twoje dziecko, dla którego masz obowiązki. Tymczasem dwa razy na miesiąc donosić ci będę o zdrowiu Jańci, a jeżeli chcesz, to i o swojém także zdrowiu i powodzeniu. Teraz jednakowoż pieniędzy nie przysyłaj, bo na piérwsze wydatki sprzedałam swoję jedwabną suknią i swoję biżuteryą, a potém znajdzie się i zarobek, i mówię ci to na pewno, że dopóki Jańcia potrzebować tego nie będzie, jeżeli przyślesz — odeślę.\nA teraz żegnam cię, mój najdroższy Jasiu, może na zawsze. A może być i tak, że rozczarujesz się kiedy do téj, którą tak mocno pokochałeś. Wtedy pomyśl sobie, że masz na świecie prawdziwą przyjaciółkę, która porzuca cię teraz nie z gniewem i nie z nienawiści, ale tylko dlatego, że nie chce, abyś ty cierpiał przez nią, i dla tego także, aby saméj nie być przy tobie, Bóg wié kim, niewolnicą jakąś, znoszącą wszystkie obrazy i poniżenia. Więc jeżeli spotka cię smutek jaki, czy ciężki kłopot, czy bolesny zawód, pamiętaj, że ja zawsze cierpiéć z tobą i pocieszać cię, jak mogę i umiem, gotowa jestem i będę, bo kocham cię, mój Jasiu, bardzo, nad wszystko, i kochać będę do grobu”.\n Kiedy Mirewicz list ten czytał i, silnie wzruszony, ku zapłakanéj Kasi rzucał się z zapytaniami: kiedy i jak się to stało? Anna była już daleko. Po kilkogodzinnéj podróży witała ona Józefę, która ją w Onwilu, na dworcu kolei żelaznéj, spotkała.\nJesień to już była, drobny deszcz padał, chłodna i wilgotna ciemność zalegała dziedziniec, przez który przechodząc, Anna parę razy zachwiała się na nogach. Józefa prowadziła za rękę Jańcię i zastukała do nizkich drzwi, w głębi dziedzińca umieszczonych. Wchodząc do pokoju, dość obficie oświetlonego palącą się na stole lampą, Anna poniosła woalkę, twarz jéj zasłaniającą, i bardzo blada plecami oparła się o ścianę, ani kroku daléj postąpić nie mogąc. Józefa, przysiadłszy na ziemi i zdejmując z Jańci szubkę i kapturek, umyślnie na nią nie patrzała. Po kilku téż minutach Anna wyprostowała się, obu rękami powiodła po bladém czole i wilgotnych oczach, i prędko podróżne odzienie zdejmować z siebie zaczęła. Pokój, w którym się znalazła, był dość obszerny, o dwóch oknach, ale z nizkim, belkowanym sufitem, i grubą, prostą, podłogą. Ściany wilgotne i sinawą farbą pomalowane czyniły go trochę ponurym, całe jednak urządzenie jego ożywione było i wymowne. Były tam dwa łóżka, zasłane szczupłą pościelą, kanapa z podartém trochę obiciem, kilka krzeseł, szafa jakaś i komoda; stół duży, okryty papierami i przyrządami do pisania; drugi stół, na którym wysoko piętrzyły się książki, i jeszcze etażerka z książkami, i przed kanapą niewielki stolik z lampą, z kilku zeszytami jakiegoś dziennika i szczupłą zastawą herbaty. Zastawa ta składała się z czterech szklanek, koszyka z bułkami i małego talerzyka z pokrajaną wędliną. Było to całe przyjęcie, które Józefa dla przyjaciółki i dziecka jéj przygotować mogła. Serdecznie objąwszy ją, posadziła na kanapce, i żwawo z samowaru, stojącego na stołku pod piecem, herbatę nalewać zaczęła.\n— Gdzież jest Helka? — zapytała Anna.\nJózefa wskazała w głębi pokoju znajdujące się drzwi przymknięte.\n— Przy lekcyi.\nW téj saméj chwili drzwi te otworzyły się, i przez pokój szybko przeszedł, z daleka tylko skłoniwszy się Józefie, młody mężczyzna, z bladą twarzą, w okularach, spieszący się widocznie, i ani sekundy tracić na próżno niemogący.\n— Kto to, Józiu?\n— Nauczyciel łaciny...\nAnna szeroko oczy otworzyła.\n— Na cóż to jest, moja Józiu!\nJózefa zaśmiała się wesoło.\n— Jakto, na co? Bez łaciny nie mogła-by wstąpić do żadnego z wyższych...\nNie skończyła, bo drzwi przyległego pokoju rozwarły się z wielkim stukiem, i ukazało się w nich zjawisko dość wdzięczne. Były niém dwie dorastające dziewczyny, w ciemnych sukniach, z warkoczami spuszczonemi na plecy, zgrabne, żywe, rozpromienione.\n— Probos homines laudate, — deklamowała jedna.\n— Inprobos castigate... — kończyła druga.\nWesołe, śmiały się głośno i błyskały oczyma, pełnemi piętnastoletniego ognia. Starsza z nich, brunetka z bladém czołem, rzuciła się na szyję Anny, a potém, z głośnemi całusami i wykrzykami, małą Jańcię porwała w ramiona. Młodsza, świeża blondynka, jakby pod ziemię zapadła! Na widok osoby nieznanéj, zarumieniła się, dygnęła i zniknęła za drzwiami, prowadzącemi do ciemnych sionek. Helka ze śmiechem wytłómaczyła, że przyjaciółka jéj, tak jak i pani Mirewiczowa, Andzia, — wnuczka sąsiadki ich, staréj pani Ignacowéj, zawstydziła się widać, że tak nieroztropnie, przy obcéj osobie, z łaciną swoją do pokoju wpadła. Klęcząc, poiła herbatą Jańcię i sama z apetytem wielkim zjadała porcyą chleba i bułki; potém prędziutko posłała jedno ze znajdujących się łóżek i, ułożywszy w niém uśpione już dziecko, oświadczyła, że spać będzie w kuchence, a teraz idzie już uczyć się... Przyległy pokój był poprostu kuchenką, czystą, ciepłą, i w któréj nigdy nie gotowało się nic, bo Józefa i sostra jéj, nie mając czasu na sporządzenie sobie obiadów, jadały je u pani Ignacowéj, staréj mieszczki, po drugiéj stronie sionek mieszkającéj. W kuchence téj była drewniana ława, na któréj spać miała siedmioletka, i stał stół z parą krzeseł, przy którym dziewczęta uczyły się i brały lekcye. Było im tam spokojniéj i zaciszniéj, niż w pierwszym pokoju. I teraz także Helka usiadła przy stole tym, a przez drzwi na-pół otwarte widać było młodziutką głowę jéj, pochyloną nad książką, pod światłem niewielkiéj lampy. Wtargnięcie jéj do pokoju, śmiech głośny i dziewczęcy szczebiot, były w mieszkaniu błyskiem słońca i powiewem wiosny. Potém zapanowała w niém znowu cisza, pośród któréj dwie kobiety, na kanapce siedzące, pół głosem z sobą rozmawiały. Długo rozpytywać się wzajem i opowiadać nie miały potrzeby: Anna o mężu powiedziała słów kilka, o Pauli ani wspomniała. Józefa mówiła o siostrze, któréj dwa lata już tylko do ukończenia szkoły gimnazyalnéj pozostawało.\n— Za dwa lata wyjedziemy ztąd znowu:.. w świat, na wyższą jeszcze naukę, po przyszłość dla niéj! Ale dokąd? Na północ? na zachód?\nGdy mówiła o tém, wyraz troski okrywał twarz jéj, o cerze bladéj i zmęczonéj, a młoda głowa chyliła się pod ciężarem wielkiego trudu myśli, czy wielkiéj jakiéjś odpowiedzialności. O pół-nocy Anna, zmęczona, zbita, z oczyma zapadłemi, i które co chwila zachodziły łzami, położyła się do snu, i mocno, mocno, przycisnęła do siebie wybornie śpiącą Jańcię. Józefa zaś przeniosła lampę na stół z papierami i czytać, pisać, widocznie uczyć się czegoś, zaczęła.\n — Nie idziesz jeszcze spać? — nie śmiało zapytała Anna.\n— Nie kładę się nigdy przed drugą... czasu na wszystko tak mało.\nI Annie także nie do snu było. Zasnęła późno, lecz jeszcze przy świetle lampy, padającém na schyloną nad książkami głowę Józefy, a gdy z rana obudziła się, w pokoju paliła się znowu lampa; Józefa w krótkiéj spódniczce i jeszcze nieuczesana, ze szczotką w ręku sprzątając pokój, od czasu do czasu dmuchała w nastawiony już samowar. Anna porwała się z pościeli.\n— Ubieraj się, — rzeka, — albo lepiéj zaśnij jeszcze trochę... Ja odtąd wszystko to robić będę!\nZmrok jesiennego poranku panował jeszcze na świecie, kiedy Józefa, zarzuciwszy na siebie ciepłe okrycie, wyszła na codzienną swą po mieście wędrówkę. Lekcyi miała dużo, dla przyczyn różnych źle opłacanych, ale dużo. W parę godzin późniéj, Helka, z tornistrem pełnym książek na plecach, wyszła téż do szkoły. Po drodze zabrała przyjaciółkę swą, i Anna widziała przez okno, jak dwie młodziutkie dziewczyny przechodziły przez dziedziniec; blade obie w mglistém i zimném powietrzu jakoś śmiało i silnie po nierównym bruku stąpające. Jańcię herbatą napoiwszy, Anna wydobyła dla niéj z kufra swego kilka zabawek dziecinnych, a sama żwawo na drugą stronę sieni pobiegła. Było tam mieszkanko, złożone także z pokoju i kuchenki, tylko, że kuchenka była większą i palił się w niéj trzeszczący ogień, a w pokoju nie było ani kanapki, ani książek i papierów, tylko ławki, stołki, tapczan jakiś, drelichem obity, prząśnica z lnem i wrzecionem, rozwarte motowidło z pasmem nici, i pończocha z drutami, rzucona na stoje, obok kilku podręczników szkolnych w podartéj oprawie. Prosta i żywa, Anna bardzo prędko i łatwo zaznajomiła się ze starą, prostą téż kobietą, która, wysoka i przygarbiona, w grubéj spódnicy, białym czepku i chustce, skrzyżowanéj na piersi, w chwili wejścia jéj stała przy ogniu, obierając i do garnka rzucając, katrofle. Z pod wysokiego, mnóztwem bruzd zoranego czoła i zaczerwienionych powiek, stara wdowa po rzemieślniku popatrzała na wchodzącą ciekawie, bystro, oczyma, które silnie jeszcze, pośród żółtéj i prawie zgrzybiałéj twarzy, błyszczały.\nPo tém badawczém spojrzeniu, zwiędłęmi usty uśmiechnęła się uprzejmie, a w kwadrans późniéj, Anna, włożywszy jéj w rękę pończochę i posadziwszy ją na stołku, zawijała się sama około ognia, garnków i rondli. Stara, uśmiechając się i naprzemian wzdychając, wnet opowiadać zaczęła o minionych dostatkach swych, o nieboszczyku mężu, i szczególniéj, o trzech swoich synach, których utraciła, a z których po jednym została jéj ta właśnie Andzia, gymnazyalistka, przyjaciółka Helki Skiwskiéj; poczém wstała, wyszła, i do matki, gotowaniem zajętéj, przyprowadziła Jańcię. Anna schyliła się i, pomarszczoną, drżącą od starości, a więcéj może od przebytych kolei życia, rękę staréj do ust przycisnęła.\n— Pani moja! — błagalnie szepnęła, — całe życie przebyłaś w tém mieście, znajomych musisz miéć wielu... jeżeli gdzie dowiész się o sukniach, albo o bieliźnie do szycia... zarekomenduj mnie... szyję dobrze... a tak bardzo... bardzo... zarobku potrzebuję!\nStara bystro znowu i ciekawie w twarz jéj popatrzała.\n— Męża podobno masz, — rzekła, i nad drutami pończochy z niezadowoleniem wstrząsając głową, dodała: — Nie lubię, kiedy kobiety porzucają mężów!\nAnna, ciasto jakieś przyrządzając, milczała dość długo; potém, z pochyloną głową i zwilżonemi znowu oczyma, odpowiedziała:\n— Nie zrobiłam nic złego, ale... widzi pani... wolałabym nie miéć roboty i z głodu umrzéć, niżeli historyą tę po świecie rozpowiadać.\n— To znaczy, — po chwili zastanowienia rzekła stara, — że na męża skarżyć się nie chcesz... podoba mi się to... jednakowoż musiał ci on wypłatać... porządnego psikusa, jeżeli tak z dzieckiem...\n— Wcale nie, — z żywym rumieńcem przerwała Anna, — jest on najlepszym, najrozumniejszym i najpoczciwszym człowiekiem na świecie!\nStara uśmiechnęła się z zadowoleniem.\n — No, — rzekła po chwili, — postaram się, abyś miała robotę. To nic, że biedną teraz jestem, alem tu wiek mój zbyła i całe miasto znam. Znam nietylko biednych, ale i bogatych. Jak zawezmę się, salopinę włożę, do znajomych pójdę, to i roboty ci dostarczę... No, wielkich sum zarabiać nie będziesz, ale na kawałek chleba... Tymczasem, jeżeli pieniędzy nie masz, mogę ci przez czas jakiś obiady na kredyt dawać...\nPo kilku minutach, wyprostowana na stołku swym, z pończochą, na kolana opuszczoną, opowiadała znowu o trzech swoich synach.\n— Jeden, najstarszy, po ojcu warsztat stolarski wziął; rzemieślnik z niego był artystyczny; ożenił się, wiodło mu się pysznie, pani moja... Kiedy, kilkanaście lat temu, ta burza u nas powstała, rzucił wszystko, poszedł i już nie powrócił... Drugi, ślicznie edukowany, urzędnikiem został; ale miejsce mu odebrali, rady sobie z familią dać nie mógł, desperował... pani moja; powiem prawdę, że rozpił się i, nakoniec biedaczysko umarł. Po nim-to została mi ta sierotka, Andzia! Trzeci na doktora sposobił się, już akademią ukończył, ale... razem z tamtym, stolarzem, poszedł i nie powrócił. Tamtych niéma już na świecie, pani moja, a ten żyje jeszcze, żyje, i doktorem sobie jest, i często gęsto, co może, to mi przysyła, ale mieszka daleko... het, na Zachodzie gdzieś... daleko! daleko!\n Kiedy ostatnie wyrazy wymawiała, oczy jéj, błękitne niegdyś, teraz spłowiałe, lecz jeszcze błyszczące, z pod drżącéj powieki żałośnie patrzały kędyś daleko... daleko... A wkrótce uśmiechać się zaczęła.\n— Po najstarszym, pani moja, to jest, po tym stolarzu, został mi wnuk, Ignaś... Przez caluteńkie gimnazyum go przeprowadziłam, i do uniwersytetu wysłałam, i uczy się sobie teraz na prawnika... śliczne chłopiątko! Jeżeli pani pomieszkasz u nas do lata, to go zobaczysz, bo na wakacye przyjeżdża do mnie zawsze, i ot, za ośm miesięcy już przyjedzie... przyjedzie...\nMówiąc to, uśmiechnęła się z razu, potém tryumfalnie dłońmi po kolanach uderzyła, nakoniec, z cichym, głęboki chichotem, od którego drżała chustka, na piersi jéj skrzyżowana, powtórzyła:\n— Przyjedzie! przyjedzie!\nAnna przestała wałkować ciasto i, ramieniem o róg pieca oparta, z twarzą w dłoni, gwarzenia staréj słuchała z wielkiém zajęciem. Ze skupioną uwagą patrzała na tę wysoką, cienką kobietę, o przygarbionych plecach, wysokiém czole, białych włosach i ognistych oczach, od któréj piersi oderwało się trzech dorodnych synów, aby na różne sposoby zginąć dla niéj na zawsze, a któréj jednak nie zbrakło siły do wprowadzenia w świat dwóch znowu istot młodych, do rozwijania na grobach nowego kwiatu życia i nadziei.\n Życia i nadziei pełnemi były dwa te ubogie mieszkanka. Przedstawiały one widok niby warsztatu, na którym wyrabiała się przyszłość... Robota łatwą nie była. Nocami Anna widywała często, jak po kilkogodzinném czytaniu, pisaniu, uczeniu się, Józefa, z sił obrana, w odzieży dziennéj upadała na łóżko i, nie wiedząc sama jak i kiedy, usypiała ciężkim, niespokojnym snem. Na troskliwe wymówki i rady Anny odpowiadała nazajutrz, że musi uczyć się długo i wiele jeszcze, aby módz za dwa lata, kędyś w wielkiém mieście na północy czy zachodzie, dawaniem lekcyi zapracowywać na utrzymanie swoje i siostry. Kiedy o tém mówiła, wyraz radosnéj nadziei oblewał bladą twarz jéj gorącém światłem. Zwierzyła się Annie, że Helkę prowadzić chce drogą naukową, sposobić ją na lekarkę. Zawód to poważny, już przez kobiety z powodzeniem wyprobowany, zdolnościom i chęciom dziewczęcia odpowiedni. Kiedyś, kiedyś, przy siostrze, która niezależny byt sobie zdobędzie, odpocznie i o własnéj przyszłości pomyśli. Tymczasem ani jednéj minuty za własność swą nie uważając, w szare ranki jesienne wybiegała z domu i w ciemne wieczory wracała, aby, parę godzin spocząwszy zasiąść znowu przy lampie nad drukowanemi i zapisanemi szpargałami, i późno bardzo usypiać, aby wstać bardzo wcześnie. Były dnie, w których zdawała się upadać na siłach, pogoda jéj nikła, a zastępowała ją posępna zaduma. W szubce, zlanéj deszczem, w zmoczonéj chustce na włosach, z migotliwym płomykiem latarenki, uczepionéj do guzika szubki, dla przyświecania krokom jéj w ciemnym labiryncie ubogiéj dzielnicy miasta, wbiegała do mieszkania zwykłym sobie żywym krokiem, lecz ciężko oddychając, z blademi usty, słabła i, chwiejąc się, zaledwie dojść mogła do kanapki, przy któréj Anna czekała jéj z przygotowaną już herbatą. W chwilach takich, patrząc na nią, Anna pomimowoli mówiła:\n— Moja ty biedna Józiu! jak téż ta twoja młodość przechodzi! bez przyjemności, bez zabawy, prawie bez odpoczynku!\nJózefę słowa te oblewały rumieńcem. Zdawać się mogło, że wstyd jéj było wzywać współczucia choćby najbliższych. Żywo przerywała Annie:\n— Nie żałuj mię, Andziu; o! proszę cię, nie roztkliwiaj się nade mną! Cóż mi znowu tak bardzo złego? Obejrzyj się dokoła! Każdy z nas żyje i pracuje nie tak, jak chce i jakby mu zdolności jego pozwalały, ale jak może... jak może! Jakież mam prawo żądać dla siebie nadzwyczajności?\n— Ależ, — nieśmiało dodawała jeszcze Anna — ta wasza praca książkowa bardzo ciężka...\nTym razem Józefa żywym ruchem za rękę ją chwytała. Oczy jéj zapalały się.\n— Nie, Andziu, nie! nie ubliżaj nauce! Jest ona zdrowiem, siłą, szczęściem... Gdybyś wiedziała, jak ją bardzo, bardzo pokochać można! Tylko, że teraz...\n Tu zamyśliła się i z posępnością, która młodemu czołu jéj i ognistym oczu nadawała wyraz tragiczny, po chwili milczenia kończyła:\n— Tylko, że teraz, na drodze téj, wszystko jeszcze dla nas tak trudno, nie w porę, drogo, daleko...\nA po chwili pogodniéj już dodawała:\n— Kiedyś będzie inaczéj!\nWyraz ten wymawiając, patrzała przez na-półotwarte drzwi do kuchenki, na dwie młodziutkie głowy dziewczęce, pochylone nad książkami, czasem pobladłe i zmęczone, ale zamieniające z sobą, szepty pełne uśmiechów. Wstawała i, ożywiona, wesoła znowu, na palcach zakradłszy się, dłońmi zakrywała oczy siostry, wołając:\n— Kto to? zgadnij!\nDziewczęta zrywały się ze stołków, po kilkogodzinném niewidzeniu witały starszą przyjaciółkę; w kuchence brzmiały całusy, śmiechy i głośne wzajemne opowiadania. Zima nadeszła; szubka Józefy, wracającéj z lekcyi, białą bywała od okrywającego ją śniegu, a u piersi jéj rzadziéj już migotał płomyk latarki, bo ulice miasta świeciły białemi torami. W mieście karnawał kipiał, po ulicach dzwoniły tłumne kuligi, po domach brzmiały muzyki i tańce. W małém mieszkaniu, zasuniętém w głąb’ dziedzińca, w sobotnie wieczory, kiedy przed niedzielą można było dłużéj zasnąć i pozwolić sobie kilka godzin popróżnować, dokoła stołu przed kanapką rozlegały się gwarne rozmowy. Przy wesołém świetle sporéj lampy, w wieczory te, nietylko już Anna szyła, ale i Józefa, i dwie gimnazyalistki szyły także, wyporządzając i odświeżając swą odzież. Cztery pary rąk poruszały się żywo, błyskając igłami; czworo ust, przeżuwając suche bułki i zapijając je żółtą wodą, noszącą nazwę herbaty, poruszały się w żwawéj rozmowie. Wtedy zawsze prawie otwierały się drzwi od sionek i do pokoju wchodziła wysoka, przygarbiona kobieta, w białym czepcu na siwych włosach, w obu pomarszczonych rękach niosąc przysmak jakiś: salaterkę z dymiącemi kartoflami, albo kółko smażonéj kiełbasy, albo talerz z pączkami własnéj roboty. Powitana chóralnym okrzykiem, stawiała przysmak na stole i, nieodmiennie, z tym mimowolnym uporem starców, wciąż jedno i to samo powtarzających, zapytywała Annę:\n— A co? dostarczyłam ci roboty? Prawda? Masz robotę?\nPotém podawała Józefie trochę wina w staroświeckim kieliszku i gderać zaczynała.\n— Mało śpisz, mało jesz, dużo pracujesz. Zdrowie stracisz... i teraz już wyglądasz, jak owsianka...\nPotém jeszcze gładziła dłonią włosy obu młodych dziewcząt i swoim trzęsącym się trochę głosem, przypominała im chłopską przypowieść o jakimś ojcu, który synowi swemu mawiał:\n— Ucz się synku, ucz się! królem będziesz!\nA gdy już wszystkich nakarmiła, napoiła, wygderała i napominała, siadała w kącie pokoju, jak najdaléj od lampy, któréj światło raziło oczy jéj, latami i przelanemi łzami zmącone, i, szybko migocąc drótami pończochy, rozpoczynała wiekuiste swe opowiadania o trzech swoich synach. Po chwili dróty przestawały migotać, a w cieniu etażerki, piętrzącéj się się książkami, widać było wysoką, cienką postać w białym czepcu, wysokie, żółte, pomarszczone czoło i spłowiałe, lecz jeszcze ogniste, oczy, żałośnie patrzące w dal, a trzęsący się trochę głos przewlekle powtarzał:\n— Tamtych niéma już na świecie, a ten żyje, ale daleko... daleko... daleko!...\nPotém raźniéj i z cichym chichotem, ten sam głos mówił jeszcze.\n— Po tamtym został mi wnuk... przez gimnazyum go przeprowadziłam i daléj wysłałam... śliczne chłopiątko... za cztery miesiące już przyjedzie do mnie... przyjedzie... przyjedzie!\nTę stronę ostatnio edytowano 6 wrz 2018, 21:48.


Alarm w Pałacu Wojanów. Czujka wezwała straż pożarną Jelenia Góra | 24jgora.pl\nAlarm w Pałacu Wojanów. Czujka wezwała straż pożarną\nPortal 24jgora.pl 06/01/2019 15:03\nWczoraj wieczorem alarm w Pałacu Wojanów wezwał strażaków do akcji. Na szczęście nikomu nic się nie stało a alarm okazał się fałszywy.\nSystem zabezpieczeń jest tak skonstruowany że automatycznie powiadamia straż pożarną, wyczuwając jakikolwiek dym. Tym razem również strażacy zostali wezwani, choć pożar okazał się być fałszywym alarmem.\nNa miejsce przyjechały trzy wozy strażackie, w tym jeden z podnośnikiem. To standardowa procedura. Okazuje się jednak, że to już drugi fałszywy alarm w tym samym miejscu w przeciągu 24. godzin.\nInformacja o pożarze przekazana była również na kanale "jelenia112" w aplikacji Zello. Jeśli jeszcze nie zainstalowałeś apki to nie zwlekaj. Dołącz do nas. CB Radio w telefonie. www.facebook.com/zellopl\nAlarm w Pałacu Wojanów. Czujka wezwała straż pożarną komentarze opinie\ngość 2019-01-06 15:46:30\nBzdura ,jest 2 minuty na sprawdzenie i ewentualny reset ,wystarczy że kilku gości pali papierosy, duża ilość środków do mycia łazienek tez wyzwoli alarm.\nNiestefan Jarac - niezalogowany 2019-01-06 20:18:27\nCholera jasna! Zapomniałem o worku foliowym na czujce i se zajarałem w pokoju. Matko jedyno i o co ten cały dym?\ngość 2019-01-06 21:38:49\nobciążyć gówniarzy z drajw klubu, upalają te swoje złomy palenie gumy wycinanie katalizatorów a potem dziwota że dym jest i czujki świrują\nNajlepszyGosc - niezalogowany 2019-01-07 14:24:02\nTo reklama aplikacji czy pałacu? Pałac raczej ma dobry marketing wiec raczej aplikacji:p mieszkam obok i sprostował bym artykuł bo większy odstęp czasu był niż 24h to na pewno.


Praca dla Flexcraft - Flexcraft\nPoszukujesz rzetelnej agencji zatrudnienia? Zadzwoń do Flexcraft\nPoszukujesz opłacalnej pracy w Holandii? Zarejestruj się w Flexcraft. Stale szukamy zmotywowanych ludzi chętnych pracować i mieszkać w Holandii.\nDysponujemy ofertami pracy w kilku sektorach:\nProponujemy stanowiska fizycznej pracy produkcyjnej, jednak zmotywowanym i wykwalifikowanym pracownikom oferujemy również inne możliwości.\nNa naszej stronie internetowej odnajdziesz więcej informacji na temat procesu rekrutacji. Przeczytasz również, czego możesz się spodziewać po przybyciu do Holandii w kwestii środowiska pracy, opieki koordynatorów, zakwaterowania i transportu.\nFlexcraft został założony w 1993 roku, przeradzając się z czasem w agencję pracy zatrudniającą ponad 2500 pracowników. Firma składa się z kilku specjalistycznych oddziałów takich jak Flexcraft European work support, Flexcraft Polska, Flexcraft Bulgaria, Flexcraft Technics oraz Aldivèr - praca i nauka w transporcie i logistyce.\nNasze główne biuro, w którym na co dzień pracuje ponad 60 osób, usytuowane jest w centralnej Holandii w miejscowości Gorinchem.\nSkupiamy się na jakości, uczciwości i szacunku oczekując, że nasi pracownicy i klienci wyznają te same wartości.\nZawsze szukamy zmotywowanych i uzdolnionych pracowników. Najważniejsze, abyś mógł przedstawić zaświadczenie o niekaralności oraz dobre referencje od poprzedniego pracodawcy.\nDysponujemy wieloma miejscami pracy dla pracowników:\nzakładów mięsnych i przetwórstwa drobiowego\ntechnicznych, takich jak hydraulicy i izolerzy\nJeżeli mówisz po holendersku lub angielsku, możesz pracować również jako:\nkierowca wózka widłowego lub wysokiego składowania\nkoordynator / lider zespołu\nRekrutacja do pracy w Flexcraft odbywa się w biurach w Holandii, Polsce i Bułgarii. Współpracujemy również z kilkoma agencjami zatrudnienia na terenie państw wschodnioeuropejskich.\nGdy aplikujesz o pracę, ważne jest abyś miał odpowiednie umiejętności i certyfikaty, jak również zaświadczenie o niekaralności. Możesz zarejestrować się na: ... Po załączeniu swojego cv większość pól wypełni się automatycznie. Dodaj tylko swoje umiejętności i zaakceptuj oświadczenie o ochronie danych osobowych. Po tym rejestracja się zakończy.\nZadzwonimy do Ciebie w przeciągu dwóch dni, aby przeprowadzić wstępną rozmowę rekrutacyjną. Gdy zostaniesz wybrany, przedstawimy Ci możliwości zatrudnienia.\nOstateczny wybór zostanie dokonany przez naszych holenderskich rekruterów. Zostaniesz poinformowany na temat pracy, stawki i zakwaterowania.\nPo zaakceptowaniu warunków, w ciągu dwóch dni możesz udać się do Holandii.\nJadąc do Holandii możesz skorzystać z własnego środka transportu lub z usług firmy przewozowej.\nWspółpracujemy z kilkoma firmami transportowymi oferującymi przejazdy do Holandii. Dojazd zajmuje 15 godzin, pamiętaj zatem o zabraniu prowiantu oraz napojów.\nW trakcie trasy oczywiście przewidywane są krótkie postoje.\nMożesz zabrać ze sobą dwie duże torby, które zostaną umieszczone w luku bagażowym. Ze względu na komfort współpasażerów prosimy o podróżowanie w czystych i świeżych ubraniach.\nW naszym holenderskim biurze pojawisz się wcześnie rano. Zostaniesz przyjęty przez pracowników recepcji, którzy zaproponują Ci kawę i herbatę. Wytłumaczą Ci wszystkie procedury i zadbają o:\nrejestrację i weryfikację danych osobowych\npodpisanie umów i procedur\nkwestię środków bezpieczeństwa\nprzydzielenie miejsca zamieszkania\nprzekazanie auta, jeśli będziesz kierowcą\nJeśli pracowałeś wcześniej w Holandii i posiadasz numer BSN, od razu udasz się do miejsca zakwaterowania. W innym przypadku koordynator zabierze Cię do urzędu w celu pozyskania tego numeru - jest on wymagany u wszystkich zatrudnionych w Holandii. Po wyrobieniu numeru BSN, udasz się na zakwaterowanie.\nNasze zakwaterowania posiadają certyfikat SNF co oznacza, że ich stan spełnia wymagane normy. Więcej informacji na tej stronie: http://www.normeringflexwonen.nl/uk/default.aspx.\nOferujemy różne rodzaje zakwaterowań takie jak: hotele, mieszkania, domy jednorodzinne i bungala.\nNocleg odbywa się w pokojach maksymalnie trzyosobowych. Zawsze staramy się o wspólne zakwaterowanie dla par i przyjaciół. Każde zaktwaterowanie posiada salon oraz kuchnię i łazienkę.\nNasi koordynatorzy od czasu do czasu odwiedzają każdy dom w celu kontroli higieny, czystości i bezpieczeństwa. W przypadku hoteli dostępni są dozorcy.\nWnosimy, aby wszyscy nasi mieszkańcy traktowali innych lokatorów z należnym szacunkiem. Jeśli nie czujesz się bezpiecznie lub masz uwagi prosimy o kontakt z koordynatorem lub głównym biurem.\nKoordynator to osoba kontaktowa każdego pracownika Flexcraft. Jest do Twojej dyspozycji i posługuje się językiem polskim oraz angielskim lub holenderskim. Może Ci pomóc z:\npytaniami dotyczącymi grafiku, transportu i zakwaterowania\ninformacjami na temat wypłaty\nOd czasu do czasu, koordynator sprawdza czy należycie dbasz o swoje zakwaterowanie, auto itd.\nMiej na uwadze, że nasi koordynatorzy także potrzebują odpoczynku i staraj się unikać dzwonienia poza godzinami pracy biura, chyba że są to nagłe przypadki, jak na przykład informacja o chorobie itp.\nZe względu na nowe regulacje prawne dotyczące prywatności, nie mamy możliwości towarzyszenia Ci podczas wizyty u lekarza.\nKiedy jesteś zatrudniony w Holandii, przysługuje Ci prawo do otrzymywania wynagrodzenia. Zależy ono od:\ntypu wykonywanej pracy\ntego, czy korzystasz z zakwaterowania firmowego\ntego, czy potrzebujesz ubezpieczenia zdrowotnego\newentualnych mandatów za przekroczenie prędkości\newentualnych szkód wyrządzonych w aucie lub na zakwaterowaniu\nUmowę podpisujesz z firmą Flexcraft, więc to my wypłacamy Ci wynagrodzenie. Wypłaty są cotygodniowe.\nPo przybyciu do Holandii i przed rozpoczęciem pracy, otrzymasz od nas umowę do podpisania online. Poza umową, będziesz musiał także podpisać regulacje dotyczące użytkowania mieszkania oraz auta, jak również nasze ogóle warunki zatrudnienia.\nDo ustalania grafiku, planu transportu i miejsca zakwaterowania używamy aplikacji Plan 4 Flex. Wszystkie informacje aktualizowane są w niej na bieżąco. Aplikację Plan 4 Flex możesz pobrać na swój telefon z Appstore lub Google Play.\nAplikacja będzie Cię powiadamiać o wszystkich zmianach. W ten sposób zawsze będziesz na bieżąco. Jeśli zachorujesz lub zaplanujesz urlop, zawsze powiadom o tym koordynatora.\nAplikację możesz znaleźć tutaj:\nGdy przybyjesz do naszego biura w Holandii, wytłumaczymy Ci działanie aplikacji.\nUpewnij się, że zabierzesz:\noryginalny dokument BSN jeśli pracowwałeś wcześniej w Holandii\nHolenderskie VOG (Verklaring omtrent het gedrag) i polskie zaświadczenie o niekaralności\ndokument z banku wraz z numerem konta do przelewania wypłat\npieniądze na pierwsze tygodnie pobytu\nnieuszkodzony dowód osobisty lub paszport\npotrzebujesz również adresu e-mail, gdzie będziemy wysyłać grafik itd.


„Kryteria inwestycji w sektorze atomowym muszą być pozbawione uznaniowości”, Ireneusz Chojnacki, wnp.pl\n- Na tym etapie założenia do ustawy o energetyce jądrowej są ze swojej natury bardzo ogólne. Niemniej należy wskazać, że występuje wielość zezwoleń w procesie inwestycyjnym, co samo w sobie nie jest niczym złym , ale później już na etapie pisania projektu ustawy i w samej ustawie należy zapewnić, żeby kryteria uzyskiwania każdego kolejnego pozwolenia w procesie inwestycyjnym były bardzo jasno określone i żeby było jak najmniej uznaniowości organów administracyjnych w tym procesie. Jeżeli chce się myśleć o jakimkolwiek finansowaniu zewnętrznym poza państwem polskim, w szczególności o finansowaniu dłużnym, to te kryteria zezwoleń muszą być bardzo jasno z góry określone - oceniła mecenas Karolina Siedlik, partner w kancelarii CMS Cameron McKenna uczestnicząca w panelu o energetyce jądrowej, który się odbył w ramach VII Kongresu Nowego Przemysłu.\nTempo prowadzenia każdej inwestycji w oczywisty sposób zależy od uwarunkowań prawnych w jakich przychodzi ją realizować. Z projektu programu energetyki jądrowej dla Polski wynika, że przepisy określające zasady funkcjonowania tego biznesu w Polsce powinny być uchwalone do połowy 2011 roku. To warunek konieczny, żeby pierwsza elektrownia jądrowa mogła ruszyć w 2022 roku, a w wariancie agresywniejszym, który ciągle bierze pod uwagę inwestor, czyli PGE, w 2020 roku. Eksperci zwracają jednak uwagę, że wdrożenie programu jądrowego może się znacznie opóźnić jeśli zabraknie zdecydowania w wyborze technologii.\n- Jeżeli spojrzymy na Czechy, czy na Węgry to zdamy sobie sprawę z tego , że te kraje mają jasno określony pogląd dotyczący tego jakiego rodzaju reaktor będzie u nich wykorzystywany. Jeżeli chodzi o negatywny przykład to jest to Bułgaria. W Bułgarii mieliśmy bardzo dobre doświadczenia dotyczące rosyjskich reaktorów WWER. Rząd podjął decyzję, żeby zbyt demokratycznie się zachować i wprowadził bardzo szeroki przetarg uwzględniający kilka rodzajów reaktorów. To w naszym przypadku prowadzi do opóźnień o 2-3 lata, prowadzi do różnego rodzaju potyczek politycznych i nie ma żadnego pozytywnego wyniku - mówił mecenas Kostadin Sirleshtov, partner CMS Cameron McKenna w Bułgarii uczestniczący w sesji o energetyce jądrowej podczas VII Kongresu Nowego Przemysłu.\nOznacza to, że prawdopodobnie to nie wydarzenia następnych lat, ale wręcz najbliższych miesięcy będą decydowały o tym w jakim tempie dalej potoczą się losy programu energetyki jądrowej w Polsce i tym samym budowy pierwszej elektrowni atomowej, co ma zrobić PGE.\n- To co wydarzy się w ciągu najbliższych 2-3 lat, a może nawet to co wydarzy się w ciągu najbliższych 6-12 miesięcy zdeterminuje tak naprawdę sposób realizacji tego projektu. Do momentu dopóki nie będziemy mieli pewności co do ram prawnych w jakich będziemy realizować projekt, dopóki nie będziemy mieli podstawowych danych wejściowych dopóty nie będziemy w stanie poważnie odpowiedzieć na pytanie o termin uruchomienia elektrowni - ocenił Witold Drożdż, wiceprezes PGE Energetyka Jądrowa w trakcie dyskusji o energetyce jądrowej podczas VII Kongresu Nowego Przemysłu.\nDrożdż powiedział też, że wybór przez PGE jednej technologii jądrowej to jest jeden ze scenariuszy rozpatrywany przez PGE, ale decyzja w tej sprawie nie zapadła. Nie pozostawił też złudzeń, że nawet na krótką listę lokalizacji elektrowni jądrowej tak naprawdę przyjdzie poczekać jeszcze kilka ładnych miesięcy.\n- Dzisiaj jednym z obszarów naszej szczególnej aktywności są prace w zakresie badania potencjalnych lokalizacji. Korzystając z dorobku przygotowanego przez Ministerstwo Gospodarki staramy się w kilku referencyjnych lokalizacjach przyjrzeć jak różne badane przez nas technologie mogą się tam sprawdzić. To jest jednak tak ,że zapewne dopiero gdzieś w połowie przyszłego roku, gdy będą podstawowe dane wyjściowe w postaci ram programów prawnych, będziemy w stanie przystąpić do sporządzenia krótkiej listy lokalizacji - ocenił wiceprezes Witold Drożdż.\nNatomiast eksperci CMS Cameron McKenna namawiali do zdecydowania w przypadku wyboru technologii oceniając, że to ułatwiłoby także prace legislacyjne.\n- Polska jest wystarczająco dużym i silnym krajem żeby powiedzieć : dobrze, jesteśmy zainteresowani taką i taką technologią, a moim zdaniem powinna to być technologia PWR i nie należy tracić czasu na innych zainteresowanych dostawców technologii. Należy się skoncentrować na 3-4 ważnych oferentach i później powinni państwo tak skonstruować proces zakupów, żeby uzyskać efekt skali. Wtedy będzie znacznie łatwiej dostosować ustawodawstwo polskie do określonych standardów - radził mecenas Kostadin Sirleshtov, partner CMS Cameron McKenna.


BNT - Patronite.pl\nW Patronite od 19.06.2017\nMiesięczne wsparcie: 70\nLiczba Patronów: 60\n6 400 zł miesięcznie\nWitoooom wszystkich to jo BaNoT czyli wasz ulubiony ekstremalny youtuber znany w sieci jako BNT. Czasami piszą o mnie w gazetach że niby polski człowiek pająk.... to jest ściema nie wierzcie w to! Jo jest zwykłym kotem który mo słabość do oglądania świata z góry.\nFilmy akcji oraz dorastanie na patologicznej dzielnicy ukształtowało mi twardy charakter i spory zapas wytrwałości w dążeniu do celu. Kiedyś mocno kipiła ze mnie zajawka na parkour i 3run. Ta zajawka obudziła kolejne zajawki takie jak tworzenie wideo na youtube. Kamery, montaż, zdjęcia to jest aktualnie całe moje życie. Najwięcej frajdy na dzień dzisiejszy sprawia mi wspinaczka miejska i dostęp linowy + ćwiczenia z masą własnego ciała (kalistenika). YouTube stało się moim sposobem na życie. Poniżej wklejam wam moje najlepsze filmy\nWiesz co jest 5!\nDzięki za wsparCie kocham Cie!\nDouble 5 zeta !\nZa tyle klopsu można kupić aż dwa przedmioty w sklepie "Wszystko po 5 zł" Ale ty wolisz zobaczyć jak rozwija się mój kanał na youtube! W ramach podziękowania zapraszam cię do mojej tajnej grupy na facebooku gdzie mam zamiar publikować nieco więcej niż na swoich innych profilach!\nJak zobaczysz mnie z kamerą to dawaj znać i nagramy żółwika do vloga. No i tak jak w przypadku poprzedniego progu zapraszam Cie do tajnej grupy na Facekooku.\n5 dych to juz sporo. Musisz wiedzieć że właśnie dość konkretnie przyczyniasz sie do rozwoju mojego kanału. Jeśli chcesz to mogę pozdrowić cię w jednym ze swoich filmów. Nagrody z niższych progów także należą do ciebie.\nJesteś szaleńcem który chce podarować 100 zł szaleńcowi, to jest istne szaleństwo.\nJeśli chcesz to mogę przeczytać i odpowiedzieć na twoje pytanie w jednym ze swoich vlogów. Nagrody z progów za 10 oraz 20 zł także już są twoje.\n150 zeta ?! Człowieku za takie wsparcie możesz dostać ode mnie ultra tajny folder z moimi zdjęciami . To są zdjęcia w wysokiej rozdzielczości i aby je dostać bardzo proszę o przypomnienie się w prywatnej wiadomości tu na patronite, wtedy osobiście podeślę link do mojego dysku google. Nagrody z pozostałych progów także należą do ciebie ziom.\n200 zł to jest dużo kasy. Za takie wsparcie mogę Cię zabrać na jedną ze swoich wypraw i umieścić Ciebie na szczycie jakiegoś ciekawego obiektu!!!\nNIEEEEEE To oczywiście ŻART z zabieraniem patronów na wyprawy. Więc odwdzięczę się w taki sposób że napiszę markerem twoje Imię i nazwisko ( lub pseudonim lub wszystko co chcesz tylko musisz mi to napisać w wiadomości na patronite) na specjalnej fladze którą powieszę na szczycie czegoś wielkiego. Powieszę te flagę razem z moimi wytrwałymi patronami i wszystko nagram tak aby było wyraźnie was widać na odcinku!\nZa te trzy stówy należą się tobie wszystkie nagrody z niższych progów i jeszcze musisz wiedzieć że wykupującym go Patronom/firmom będzie przysługiwał status Mecenasa - i w związku z tym jeśli chcesz twoje logo/zdjęcie/inne dane pojawią się w sekcji Mecenasi.\nTo jest NIE MOŻLIWE teraz możesz nawet pojawić sie w moim vlogu i mu wymyślić tytuł! Jak coś to pisz do mnie bo należą Ci się także wszystkie nagrody z niższych progów.\n365 patronów 9220 zł miesięcznie 162760 zł łącznie\n51 patronów 1420 zł miesięcznie