##### Japońska książka erotyczna – Książki erotyczne - Literatura erotyczna - Księgarnia LIVRO.pl.\nCzarni na nastolatkach porno\nBlog Home » Japońska książka erotyczna\nWyczerpująca prezentacja pinku eiga – awangardowego kina erotycznego z Japonii. Książka Rytuał gejszy. Japoński sekret promiennej cery autorstwa Tsai Victoria, dostępna w Sklepie w cenie japońska książka erotyczna zł. Dramat zastygły w drzeworycie - okładka książki.\nPrzeczytaj opis książki Erotyczne obrazy japońskie 1700-1820 a także poznaj jej. Jego japońska książka erotyczna szybko trafiają na listy bestsellerów, a wielbiciele niezwykłej wyobraźni. Miniaturowa japońska rzeźba erotyczna shunga netsuke.\nNa tę historię oburzyła się japońska skrajna prawica, a mieszkańcy. Książki - powieść erotyczna w księgarni internetowej Szeroki wybór książek, niskie ceny, szybka dostawa. Książki erotyczne trafiły do Japonii w VIII wieku z Chin, wraz z tekstami medycznymi i materiałami o akupunkturze. Książka: Miniaturowa japońska rzeźba erotyczna: Shunga netsuke. Książki | okładka miękka. 4.1. 29,49 zł 39,90 zł.\nViola - opowiadanie. Autorka książek porno graffiti japońska książka erotyczna właścicielką wydawnictwa CB Publishing. Eimi Yamady jedną z najważniejszych współczesnych japońskich pisarek. Japońska książka erotyczna japońskiego kina erotycznego.\nJapońxka IKIGAI. Japoński sekret długiego i szczęśliwego życia autorstwa Garcia Hector, Miralles Francesc, dostępna w Sklepie w. Wysyłka do Austrii i innych krajów - sprawdź na stronie dostawa. Książki · Literatura obyczajowa, erotyczna · Literatura obyczajowa.\nAukcja antyków japońskich (drzeworyty - Ukiyo-e). Za różową kurtyną. Historia japońskiego kina erotycznego]. Autor: Bieniasz Michał. Język oryginalny: polski.\nViola - opowiadanie erotyczne / Camille Bech. Liczba książek: 1641. odnaleziono rzeczy japońskich rodzin, internowanych po ataku Japonii na Pearl Harbour. Radość zakupów i 100%. Sponsor Tom 1 K N Haner 1 Książka. Shunga (jap. 春画 dosłownie wiosenne obrazy wiosna jest japońskim eufemizmem na seks) – dawne japońskie ilustracje erotyczne, popularne zwłaszcza w. Za różową kurtyną zabiera czytelnika w zakazane rejony japońskiej kultury, do świata niesamowitego i.\nKsiążka Miniaturowa japońska rzeźba erotyczna autorstwa Bieniasz Michał, dostępna w Sklepie jxpońska cenie. Proza. Niniejsza książka pokazuje, że powinno być inaczej.\nOceń przeczytaną książkę. i. Dodaj książkę do biblioteczki. Z czterech książek, które japońska książka erotyczna, tylko tę wydano w Polsce. Książki i magazyny dla chłopców (shōnen-manga) i dziewcząt (shōjo-manga).\nKsiążka o Japonii erotyczne obrazy japońskie. Książka ma też okładkę, która sugeruje, że jest to pozycja dla dorosłych. Strona 56 - Romans i literatura erotyczna.\nJudith i Eric, błyskotliwy magnat biznesu, którego poznała, kiedy była jego sekretarką, a potem została jego narzeczoną, znów próbują ułożyć sobie życie razem. Napisana w Grecji i we Włoszech jest książką, którą przeczytał każdy w Japonii. Książki romanse na - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Książka Yokai. Tajemnicze stwory w kulturze japońskiej autorstwa Foster Michael Dylan, dostępna w Sklepie w cenie 48,99 zł. Między innymi na takie pytania odpowiada Yutaka Yazawa, autor książki Okagesama. Książki tematyczne, czasopisma · Kultura i sztuka · Historia i teoria sztuki.\nPopkultura japońska”) antologia esejów na temat interakcji Japonii i Zachodu, złożona z materiałów. Książka Okagesama. Japoński przepis na życie autorstwa Yazawa Yutaka, dostępna w Sklepie w cenie 38,49 zł.\nPrzepisy młode młode nagie dziewczyny japońskim bento autorstwa Bareła Malwina, dostępna w Sklepie książks. Sprawdź dostępne produkty z kategorii Literatura erotyczna w Atrakcyjne ceny i szybka dostawa, zapraszamy!\nKsiążkę Córki smoka na japońska książka erotyczna będę długo wspominać.\nOkładka książki Erotyczne obrazy japońskie 1700-1820 Timon Screech. Shunga-netsuke to miniaturowe rzeźby, spełniające zarówno dekoracyjną, jak i praktyczną rolę w tradycyjnym stroju japońskim. W 1991 roku zamordowano japońskiego tłumacza książki, Hitoshi.\nXX- ego wieku w Japonii przez uznanego już wtedy pisarza Junichirō Tanizaki, jest nie tylko obrazem przeżyć. Książka ma na celu zaprezentowanie polskiemu czytelnikowi japońskich obrazów erotycznych - zwanych powszechnie shunga (dosł. Liczba książek: 1662. Dario Di Sione jedzie na Hawaje, by odkupić od japońskiego milionera diamentowe kolczyki. Oferujemy tanie książki i komiksy, muzykę na płytach CD, filmy DVD i Blu-ray. Ze względu na mocne sceny erotyczne, w Japonii nie zaprezentowano pełnej.\nKsiążka Slow jogging. Japońska droga do witalności autorstwa Kozakiewicz Maciej, dostępna w Sklepie w cenie 39,99 zł. Wyklejka z książki Timona Screecha, Erotyczne obrazy japońskie. Dodaj książkę do biblioteczki. Przeczytane. Wyjątkowe kolekcje książek, prenumeraty czasopism, unikatowe publikacje.…\nAutor opisuje. Fragment #1 z książki Za różową kurtyną. Celem tej książki jest przedstawienie shonga - japońskich obrazów erotycznych tworzonych w epoce Edo (1603-1868), a zwłaszcza w środkowym jej okresie.…\nHistoria kinematografii japońskiej zaczęła się w epoce kina niemego, obecnie. Omówione zagadnienia: kultura erotyki japońskiej, wirujące fantazjami obrazy erotyczne, ciało w przestrzeni obrazu, między erotyką a pożądliwością. Początki japońskiej literatury współczesnej datuje się na rok 1868, w którym po.…\nprevious post: Blogspot porno mamuśki\nnext post: Największy gejowski kutas\nII wojny światowej, kiedy to ponad dwieście tysięcy Koreanek zostało niewolnicami japońskich. Za różową kurtyną zabiera czytelnika w zakazane rejony japońskiej kultury, do świata niesamowitego i nieprzewidywalnego kina erotycznego, dając wgląd w sekrety społeczeństwa Japonii i meandry ruchów. Książka ma na celu zaprezentowanie polskiemu czytelnikowi japońskich obrazów erotycznych – zwanych powszechnie shunga (dosł. Polecamy Pożądanie. Miniaturowa japońska rzeźba erotyczna Sztuka. Japończycy od wieków znani byli ze swojego nieprzeciętnego wyuzdania, co wynikało z braku religijnych. Miniaturowa japońska rzeźba erotyczna - Michał Bieniasz - Książki - Sztuka.\nSprawdź 1 recenzję. Książka w kategorii Sztuka.\nA należy przyznać, że sceny erotyczne w „Kochanku Lady Chatterley” – skupiające się w.\nCelem tej książki jest przedstawienie shunga - japońskich obrazów erotycznych tworzonych w epoce Edo (1603-1868), a zwłaszcza w środkowym jej okresie.\nF.jpg Inne. Podziel się. Shounga stanowiły w Japonii element kultury. Gdańsk, Pomorskie, Siedlce Dodane z telefonu o 14:55, , ID ogłoszenia: 523310194. Liczba książek: 1697. odnaleziono rzeczy japońskich rodzin, internowanych po ataku Japonii na Pearl Harbour.\nDziewczyny lesbijki fotki


Awans zawodowy nauczycieli puckich szkół\nWręczenie aktów awansu zawodowego nauczyciela mianowanego oraz dyplomów gratulacyjnych nauczycielom dyplomowanym miało miejsce w Urzędzie Miasta w PUCKU, podczas sesji Rady Miasta w dniu 29 sierpnia 2019 r.\nW roku szkolnym 2018/2019 stopień nauczyciela mianowanego zdobyły cztery nauczycielki Szkoły Podstawowej im. Mariusza Zaruskiego: p. Karolina Renusz, p. Agnieszka Jeka, p. Ewelina Albertin i p. Małgorzata Wendt oraz jedna nauczycielka Przedszkola Samorządowego – p. Justyna Kirkowska. Akt nadania stopnia awansu zawodowego wręczyła Pani Burmistrz z dyrektorami placówek p. Barbarą Baranowską i p. Zdzisławem Pruchniewskim. Ślubowanie przeprowadził Przewodniczący Miasta Puck – p. Piotr Kozakiewicz.\nPodczas sesji wręczono również listy gratulacyjne nauczycielom, którzy w minionym roku szkolnym zdobyli stopień nauczyciel dyplomowanego; gratulacje otrzymały: p. Magdalena Kopeć, p. Agnieszka Konopka i p. Anna Janke.


Ceny ropy. Kto wierzy w żydowską propagandę „wolnego rynku”? « Dziennik gajowego Maruchy\n« Czy Kazimierz Świtoń został otruty?\nDla kogo pracuje Suworow? »\nPorażka kapitalistycznego leseferyzmu\nMiędzynarodowy Żyd liczy – a żydo-media podtrzymują propagandowo jego rachuby, chcąc osłabić w nas nadzieje na likwidację totalitarnych żydo-reżimów – że wtedy Rosja może znów wkroczy na drogę demokracji, z której wypadła w 2000 r., od momentu objęcia władzy przez W. Putina. Powrót na drogę demokracji należy oczywiście rozumieć jednoznacznie, jako powrót do demontażu Rosji przez Międzynarodowego Żyda z USA i z Wlk.Brytanii.\nWspółczesna pozycja Międzynarodowego Żyda jest nieporównanie słabsza od tej z pierwszej połowy XX w. Doprowadzenie USA do gospodarczej ruiny, do finansowego zawału, stawia Międzynarodowego Żyda w sytuacji bez wyjścia, dlatego sięgnął po najsilniejszą broń jak mu została: zagrać na osłabienie rosyjskiego rubla i walut państw grupy BRICS. Niestety – niestety dla Międzynarodowego Żyda, dla nas bardzo dobrze – jest to broń obosieczna, ponieważ w cenie ropy, której handel kontroluje Międzynarodowy Żyd, upychano puste, wirtualnie wykreowane $ USA. Spadek cen ropy to także spadek wartości $ USA, to dramatyczny wzrost zadłużenia USA, których długi są denominowane w $ USA. Cóż, tonący brzytwy się chwyta.\nDariusz Kosiur, http://wiernipolsce1.wordpress.com/\nThis entry was posted on 2014-11-30 (Niedziela) @ 07:07:09\tand is filed under Gospodarka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarzy 56 do “Ceny ropy. Kto wierzy w żydowską propagandę „wolnego rynku”?”\n2014-11-30 (Niedziela) @ 07:32:19\nnajwieksze od czasow kuszenia Ewy przez diabla w raju co robil za weza interesy robimy my przekrety swiata zwodniczy rzydzi zlodzieje waszych pieniedzy ciulacze procentow od procentow mocodawcy wszelkiej wojny nieszczescia i zbrojen to my wywieszamy we wszelkich swiatyniach nasze cenniki i kroimy was gojow na wesolo i golo zmuszajac na poniewierke emigracji trzymamy caly system wladzy za pysk a ze dzis niedziela wolno wam o tym wiedziec\n2014-11-30 (Niedziela) @ 07:35:11\nZ międzynarodowym żydem tak łatwo się nie wygrywa.W latach 30-stych pewien kapral z wąsikiem wypowiedział im wojnę totalną no ale jak się okazało spartolił ją prawie pod koniec. To walka jak z chwastami-wystarczy by pozostał jeden i pole uprawne jest niewydolne,Pozostaje nam nadzieja- liczyc na potwierdzone przekonania że….historia kołem się toczy….oj już blisko-coraz bliżej\n2014-11-30 (Niedziela) @ 07:49:25\nzyd nie ma juz szans Rosja na dzien dzisiejszy to juz nie tylko dostawca ropy. Zreszta takze za rope zydowstwo zmuszone jest bulic zlotem dlatego kradnie gdzie popadnie-ostatnio zgarneli resztki z Ukrainy ale to juz ostatnie podrygi. Nadzieja ze Rosjanie rozumieja z jakim gadem maja rozgrywke a takze reszta wolnego swiata tez budzi sie z letargu. Czym wczesniej tym lepiej -nie ma juz wyjscia trzeba zatluc kanalie\n2014-11-30 (Niedziela) @ 10:04:13\n„W latach 30-stych pewien kapral z wąsikiem wypowiedział im wojnę totalną no ale jak się okazało spartolił ją prawie pod koniec.’\n– W latach 30-tych międzynarodówka finansowa zrobiła z pewnego kaprala z wąsikiem wodza sporego państwa. Potem ta międzynarodówka finansowała zarówno kaprala, jak i jego niby-wrogów.\nKapral miał tylko tyle do powiedzenia, na ile mu pozwolono.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 10:10:41\nOni są bardzo zdesperowani. Obniżając ceny ropy wzmacniają w pierwszej kolejności swojego głównego wroga, czyli Chiny. Indie też bardzo zyskują na tej obniżce.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 10:11:18\nAd 2.* Panie Słowianinie,powinno być : „Wraz z międzynarodowym żydem tak łatwo się nie wygrywa.” To dotyczyło Adiego,a teraz potwierdza się na ukrainie.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 10:30:23\nTakie pytanie.Czy gdyby wypowiedział pan „wojnę totalną” -dajmy na to – ludziom z odstającymi uszami,to wziąłby se pan uszola na osobistego lekarza a płacił mu pożyczonymi od innego uszola piniążkami? * Żeby nie było,uważam znanych mi uszoli za wspaniałych,z poczuciem humoru ludzi.I jak się teraz zastanawiam,to doszedłem do wniosku,że wszyscy znani mi uszole włącznie z jedną uszolką są ponadprzeciętnie inteligentni.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 10:42:47\n…ciekawe też,czy po wypowiedzeniu mu „wojny totalnej”,uszol pożyczyłby panu piniążki.I jeszcze liczył,że pan odda!\n2014-11-30 (Niedziela) @ 11:16:11\nTo że uszole są ponadprzeciętnie inteligętni (teza do dyskusji) nie oznacza ,że mamy im się poddawać.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 11:20:04\nNie napisałem,że uszole są ponadprzeciętnie inteligentni.Stawiam,że gdyby pan poznał Paulinę,moją znajomą uszolkę,chętnie pan by się poddał.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 12:08:52\nz góry przepraszam za komentarz nie na temat.\nStrona źródłowa, z której pochodzi powyższy tekst to: http://wiernipolsce1.wordpress.com/\nJest to kolejna, ponownie od nowa utworzona przez Stowarzyszenie WPS internetowa strona. Służby żydo-reżimu zablokowały poprzednią – więcej tu: http://wiernipolsce1.wordpress.com/2014/11/24/zamiast-wstepu-zydo-rezim-nie-ma-zadnych-argumentow/\n2014-11-30 (Niedziela) @ 12:41:43\nAd.10 Chyba ,że tak , to zmienia postać rzeczy\n2014-11-30 (Niedziela) @ 12:46:10\nCzy Putin da rade Rotschildom??:\n2014-11-30 (Niedziela) @ 14:48:06\nSzwajcarzy zagłosowali na „nie”w sprawie złota…co za kretyni…w ten sposób działają wbrew swoim interesom…złodziejski banksterski system będzie ich nadal okradał…Oto naoczny przykład siły propagandy…szczególnie tej idącej z góry…i popartej wielkimi pieniędzmi…\n2014-11-30 (Niedziela) @ 14:52:27\nJak dawno napisalem, ze zydzi „przegapili” obecna sytuacje porozumienia Rosji z Chinami, a tym samym „przesrali” kwestie Ukrainy, ktora miala byc zydowskim przyczolkiem do wrot Rosji, czego skutkiem jest to, ze, zydowski „nowy porzadek swiata” (wg/ zydowskiego talmudu) spalil na panewce, co moze byc (i powinno byc) ostatnia szansa dla nas Polakow pozbycia sie zydowskiego jarzma polityczno-ekonomiczno-medialnego w naszej Ojczyznie.\nPytanie tylko: Kto podniesie realna wladze, ktora doslownie lezy dzisiaj na ulicy????.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 15:21:44\n2014-11-30 (Niedziela) @ 15:36:14\nPanie Jaśku, to nie zupełnie tak jest, że „realna wladze, ktora doslownie lezy dzisiaj na ulicy”.\nZałóżmy, że naród przejmuje władzę – zorganizował się i przejął ją w wyborach organizowanych przez żydo-reżim lub przy pomocy demokracji bezpośredniej. Wszystko odbyło się w istniejącej sytuacji politycznej, czyli IIIRP jest członkiem UE i NATO.\nNowa władza nie posiada:\nbanków, mediów, terenowej administracji, wojska, służb wywiadu, policji, telekomunikacji – słowem niczego.\nZałóżmy, że USA i UE zachowują spokój i nie wprowadzają swoich wojsk.\nPojawiają się jednak zamachy terrorystyczne (cały czas funkcjonują w IIIRP organizacje pozarządowe), które destabilizują porządek publiczny, nad którym nie jest w stanie zapanować nowa władza z powodu wymienionych braków.\nZ pomocą przychodzą zaprzyjaźnione państwa UE wprowadzające swoje oddziały porządkowe.\nNowa władza, która nie poradziła sobie z bałaganem traci znaczne poparcie społeczne.\njeszcze jest za wcześnie, jeszcze USA nie opuściły Europy.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 15:37:25\nCzasami zadaje sobie pytanie: Jak dalece jestemy my Polacy s….wieni zydowskim talmudyzmem, by uprawiac skorupmpowana doktryne politycznego judaizmu???” (ktora de facto nas samych liwiduje jako Narod).\n2014-11-30 (Niedziela) @ 16:05:45\nRe: 17 Dariusz Kosiur.\nPanie Dariuszu, prosze sobie uzmyslowic (o czym pisalem na panskim blogu) czym jest realna wladza???.\nPowiem Panu w sekrecie: realna wladze posiadal Kardynal Wyszyski, kiedy przemawial do naszego polskiego ludu. To on byl realnym zagrozeniem dla zydowskiej oligarchii i dlatego zostal uwieziony. Podobnie ma sie z Panem,, Gajowym Marucha, Jerzym Ulickim, „jaskiem z toronto”, i innymi, ktorzy sa bezkromisowymi Polakami, a sa realna patriotyczna wladza do ktorej nasz narodowy lud jeszcze nie dojrzal. Nie mozna zrywac owocow, kiedy sa jeszcze „zielone”….\nWierze, ze jesli nasz Narod przejrzy na oczy, sam znajdzie (dzieki nam) konkretne i sukceswne rozwiazania. My nie jestesmy po to, aby wkladac „pierwszy garnitur”, ale po to, aby ustalac kierunek narodowej racji stanu Narodu Polskiego ktorego jestesmy czescia.\nI dzieki Bogu, ze wciaz zyjemy i dzieki Bogu ze mozemy cos zrobic choc w 1% dla Chwaly Boga. My nie jestesmy po to, aby (nasze zycie jako chwila) zmieniac, ale po to, aby nie dac sie skorumpowac „wladcy tego swiata”.\nMy potrzebujemy Boga i Bog potrzebuje nas w tym rzadzonym przez diabelskie moce swiecie.\nNie wono nam tylko jednego: nie dac sie skorumpowac przez slugi ciemnosci. Nic wiecej!!!!.\nA reszte (przez modlitwe) zostawmy Samemu Bogu. Ta wojna nie jest miedzy Czlowiekem a Bogiem, a miedzy Bogiem a lucyferem, a my ludzie jestesmy TYLKO odzwierciedelniem Samego Boga i nie dajmy sie wprzegnac (skorumpowac) przeciwko Bogu i Jego Prawom. Nic wiecej.\nMy mamy pisac o tym, co faktycznie sie dzieje i jakie sa tego konsekwencje, by uratowac tyle ile sie da…I z tego bedziemy rozliczeni, bo dane jest nam wiedziec. Taka jest nasza odpowiedzialnosc….\n2014-11-30 (Niedziela) @ 16:13:40\nJeszcze nie wiemy jak sie pozbyc obecnej wladzy a marzy nam sie nowa.\nNarody juz od dawna nie sa zorganizowane. Pan Dariusz Kosiur ma racje.\nW naszej epoce spontaniczne odruchy sa zdrowo sterowane przez tych, ktorzy maja pieniadze, media i organa scigania.\nJesli pan Jasiek wyjdzie na ulice – ile osob za nim pobiegnie?\nIlu Polakow popieralo Lepera? I to wtedy gdy prasa izraelska robila mu opinie debila i antysemity?\nMy sie nawet nie mozemy domagac dochodzenia w sprawie katastrofy pod Miroslawcem! Kto wie co sie tam stalo i dlaczego? Nawet na ruskich nie mozemy zwalic wiec zagadka jest nie do rozwiazania.\nOficjalne media maja ogromny wplyw na sposob myslenia obywateli.\nOgladam ten sklad polskiego sejmu: przewaznie same magistry, lekarze, prawnicy…\nPotem takie glupawe panienki co udaja sawantki maja z nimi prawie uczone wywiady w TV. Panowie dziennikarze TV nie sa duzo lepsi.\nI ta blazenada traktowana bardzo powaznie wywoluje niejednokrotnie bardzo burzliwe dyskusje, ktore nie sa warte funta klakow.\nBardzo trudno o swiadomosc narodowa w swiecie masowej i kosztopwnej propagandy oglupiania.\nNo bo co nam sie w Polsce nie podoba? Mamy biedronki, galerie, telewizory, komorki, plazme, zagraniczny samochod a nawet rasowego psa.\nNo to co nam sie nie podoba? Wybory?\nJedna taka pani wprost mi powiedziala:\nPolacy to tylko lubia narzekac. Nie wiadomo o co im chodzi. Demokracja im w glowach poprzewracala.\nWidac taka jest rola demokracji.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 16:14:20\nropa…ropą…ALE STRACH POMYŚLEĆ, BO CHINY W NIEBEZPIECZEŃSTWIE…POD TAKIM TYTUŁEM JEST KSIĄŻKA F.W. ENGDAHLA…na razie wystarczy mi, że przeczytałem tylko skrótowe omówienie treści, gdzie opisane są zamiary Usraela wobec państwa chińskiego..\n2014-11-30 (Niedziela) @ 16:39:40\ni po co wolny handel międzynarodowy? Tylko po to by narody wyspecjalizowały się wąsko i w razie sankcji umierały w 3 miesiące, bo np. robią samochody a nie mają rolnictwa.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 17:01:00\n(22) P. Zerohero.\nTak, krótko, zwięźle i na temat!\nNo, poza tym „wolny handel”.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 17:35:14\nNooo zmiana władzy w formie demokratycznej rzecz jasna, o czym wspomina S. Tymiński w wywiadzie którego udzielił A. Kumorowi. Zanim nastaną ci, już jawnie, których ni ma a o czym z kolei informuje na swojej stronie w kolejnym felietonie S. Michalkiewicz.\nA co do „piniondzów” o których wypowiada się p. NyndrO to ten „piniondz” wcale nie jest ich co dokumentnie wywiódł już niejaki Luter kiedy tylko opatrzył się, ze posłużono się nim instrumentalnie:\n” 1543 opublikował pamflet Von Juden und ihren Liigen (O Żydach i ich kłamstwach). (…) szczególnie ostro Luter napiętnował Żydów za lichwiarstwo, głosząc, że posiadane przez Żydów bogactwo nie jest ich własnością, lecz zostało „wydarte nam lichwiarsko”: wg Lutra lichwiarz „jest farbowanym lisem: złodziejem i mordercą (…) Każdy, kto pożera, niszczy czy kradnie pożywienie drugiego, dopuszcza się równie wielkiego morderstwa … jak ten, kto głodzi człowieka, i mimo tego siedzi na stołku bezpieczny, chociaż powinien wisieć na szubienicy i powinno go zjeść tyle kruków, ile ukradł guldenów” – Johnson „Historia Żydów\nZa Analitykiem said\n2014-11-30 (Niedziela) @ 17:43:17\nŁatwo domyśleć się, że ten pamflet – tak jak i pierwsza Biblia na potrzeby Lutra, został napisany w jidisz.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 18:22:11\nLuter pieprzył głupoty i akurat jego oszukać to i dziecko by potrafiło, żydowskie. Co mu kruki złego zrobiły do jasnej cholery !?!?\n2014-11-30 (Niedziela) @ 20:14:38\nJa pan Mordka pszeczytal u pan Kosiur:\n„Międzynarodowy Żyd powinien tę wojnę przegrać.”\nHe,he,he…do duszy rozpuk.\nAll I Have To Do Is Dream……..- (wszystko co moge to pomarzyc).\n2014-11-30 (Niedziela) @ 20:38:15\nJa pan Mordka chcialby uzupelnic swuj komentasz do te domorosle ekonomisty, kture pszeczytaly pare artykuluw i jusz sie staja eksperty od ekonomii, a potem sie nawzajem masuja swoimi naukowymi opiniami.\nWithin the city of London, there is one mile square area that is referred to as „The City”.\nThis is headquarters of the Rothschilds – the jewish family dynasty and their jewish cabal, a group that owns the Money Supply through the Central Banks of almost every nation on earth – including BRICS\n2014-11-30 (Niedziela) @ 21:01:36\n„Jesli pan Jasiek wyjdzie na ulice – ile osob za nim pobiegnie?”\nJa pan Mordka chcialby dodac, sze nie tylko ile osub za nim pobiegnie, tylko po co i dokad?\n2014-11-30 (Niedziela) @ 21:15:12\nAcha, pan Mordka jusz wie po co i dokad.\nBedziemy robic znowu Powstanie Listopadowe tak jak zrobil podprucznik Wysocki tylko tym razem bedziemy walczyc z kaszda demokratyczna waluta.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 21:47:11\nNiezależny,inteligentny kandydat wygrałby w cuglach z Adamowiczem.Budyń wyślij kwiaty JarKaczowi…\n2014-11-30 (Niedziela) @ 21:57:30\nDo kilku uprzednich wpisów – wyrażam: ???\n2014-11-30 (Niedziela) @ 21:59:48\nNowy prezydent miasta Słupska ze swoją żoną…\n2014-11-30 (Niedziela) @ 22:10:15\nkto ma MEDIA…ten ma W Ł A D Z Ę / ciach /\n2014-11-30 (Niedziela) @ 22:19:12\nSodoma i Gomora. TFU.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 23:10:03\n@21 ALI BABA\n„ropa…ropą…ALE STRACH POMYŚLEĆ, BO CHINY W NIEBEZPIECZEŃSTWIE…POD TAKIM TYTUŁEM JEST KSIĄŻKA F.W. ENGDAHLA…na razie wystarczy mi, że przeczytałem tylko skrótowe omówienie treści, gdzie opisane są zamiary Usraela wobec państwa chińskiego..”\nW tym kontekście polecam wywiad ze Zbigniewem Brzezińskim, przeprowadzony przez „GW” w marcu 2009 r. Wywiad nosi znamienny tytuł: „Brzeziński: Albo się porozumiemy, albo się pozabijamy”. Oto całość:\n„Brzeziński: Albo się porozumiemy, albo się pozabijamy\n~Marcin Bosacki: Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że żyjemy w czasach przełomowych. Że od upadku komunizmu po 11 września 2001 r. i w czasie kryzysu globalnego tworzy się nowy świat. Ale nie bardzo wiemy jaki. Pan wie?\n-Zbigniew Brzeziński: W polityce światowej najważniejsze są dziś dwa procesy. Po pierwsze, przebudzenie polityczne ludzkości. Nie było w historii momentu takiego jak ten – zdecydowana większość ludzkości chce brać udział w szeroko rozumianej polityce. Stało się to dzięki zmniejszeniu analfabetyzmu, telewizji, internetowi, procesom demokratycznym. Do II wojny światowej rozpowszechniona świadomość polityczna, narodowa była domeną Zachodu, Rosji, w pewnym tylko stopniu Dalekiego Wschodu.\nMówiąc obrazowo: przez całe tysiąclecia łatwiej było kontrolować milion ludzi, niż ich zabić. Dziś jest odwrotnie. Nie tylko dlatego, że istnieje broń masowego rażenia. Także dlatego, że ten milion ludzi ma dostęp do informacji, świadomość wspólnoty, godności i praw jednostek. Był moment, gdy Imperium Brytyjskie władało ogromnymi Indiami przy pomocy ledwie 4 tys. oficerów i urzędników! Dziś to niemożliwe, dużo trudniej być imperium czy siłą kolonialną. Te czasy minęły. A użyteczność broni atomowej przeciwko politycznie przebudzonym masom jest ograniczona przez hamulce moralne i pragmatyzm.\nOwe przebudzone politycznie masy w Azji, Afryce, Ameryce Południowej, na Bliskim Wschodzie nie tylko mają świadomość narodową. Mają też głębokie poczucie sprawiedliwości społecznej i niesprawiedliwości. Widzą na ekranach telewizorów, jak wielkie są różnice w świecie – w dochodach, zamożności, wolności.\nWreszcie, traktują jako głęboko poniżające czasy kolonializmu i dominacji Zachodu. Tkwi to w nich jak cierń i przekłada się na odruchy radykalne, nierzadko podsycane, w części świata islamskiego wiarą religijną. To daje gotowość do osobistego zaangażowania militarnego czy np. samobójstw terrorystycznych.\nPiętnaście lat temu napisałem: „Dla ludzkości przepaść między zwiększonymi oczekiwaniami a rzeczywistymi możliwościami ich zaspokojenia być może nigdy w historii nie była tak wielka jak dziś”. W roku 2009 te słowa są jeszcze prawdziwsze. A skutki tego dramatu – jeszcze potencjalnie groźniejsze.\n~Jaki jest drugi proces kierujący dziś ludzkością?\n– Przesunięcie, przynajmniej częściowe, centrum politycznego świata na wschód. Przez pół tysiąclecia świat zdominowany był przez kolonialne potęgi atlantyckie: Portugalię, Hiszpanię, Francję, Wielką Brytanię; w ostatnich dziesięcioleciach – przez kolejną wielką siłę Zachodu – Stany Zjednoczone.\nDziś coraz większą rolę odgrywają i będą odgrywać potęgi Wschodu – Chiny, Japonia. Japonia już jest drugą potęgą gospodarczą świata, Chiny – trzecią, czwartą. Obie mają coraz większe ambicje i możliwości geopolityczne. W kolejce stoją Indie i być może Rosja, choć ta ostatnia nie jest pewna ani własnej tożsamości, ani swej roli w świecie.\n~Mamy globalny kryzys. Pan był współautorem strategii Ameryki, gdy trawił ją poprzedni duży kryzys ekonomiczny lat 70. Wówczas też nastroje były podłe. Wśród Amerykanów, jak dziś, dominowało zwątpienie w przyszłość kraju. Pan porównuje oba te kryzysy?\n– I tak, i nie. Analogie istnieją, ale w obecnej sytuacji jest coś zdecydowanie nowego. To, co dziś robi Obama, ten program stymulacyjny, wyciągnąłby Amerykę z tradycyjnej recesji. Gdyby to był prosty problem koniunktury, za pół roku czy rok bylibyśmy na fali wzrostowej.\nAle to nie takie proste. Mamy do czynienia z zasadniczym załamaniem systemu finansowego Ameryki. I to, po pierwsze, w okresie rekordowego zadłużenia Stanów, a po drugie – gdy wśród Amerykanów poczucie dobrobytu, a nawet satysfakcji z życia stało się kwestią de facto całkowicie materialną. Wielu Amerykanów nie ma żadnej potrzeby samoograniczania.\nNa tym polega dylemat – czy możemy sobie poradzić z tym kryzysem bez przemiany całego stylu życia. A co za tym idzie – przebudowy systemu finansowego. To niezwykle skomplikowane, pociąga za sobą wielkie konsekwencje dla Europy, Azji, właściwie całego świata. Konieczność budowy nowego systemu, w którym dużą rolę grają regulacje ponadnarodowe, nawet ogólnoświatowe. To jest warunek sine qua non. Czy Obama zdoła aż tak zmienić Amerykę? Sądzę, że w końcu zdoła, ale nie szybko.\nByć może pierwsze wydobędą się z dołka Chiny, ich program stymulacyjny już jest bardziej ambitny niż nasz. Dlaczego Ameryce jest trudniej? Bo my jesteśmy demokracją. Tu jest konflikt zasad i wartości, konkurs na to, jak system amerykański powinien funkcjonować. Z takimi dylematami Chińczycy się w ogóle nie borykają. A Obama musi…\n~Bo już myśli o wygranej w wyborach za trzy i pół roku?\n– Też, ale nie tylko. On musi myśleć o głosowaniu w Izbie Reprezentantów i Senacie w przyszłym miesiącu! Stąd te wahania, pewien zastój, niewystarczająca inicjatywa, co oczywiście podminowuje zaufanie publiczne do niego.\nWysunięcie przez Obamę ambitnego projektu budżetu z szeregiem reform wzmacniających rolę państwa już dało początek zażartej debacie ideologicznej. Na czym system amerykański się opiera? Na kapitalizmie. Ale co to znaczy? Czy każdy bankier ma mieć prawo do szachrowania, bo się stara wzbogacić? Chęć wzbogacenia się to podstawa kapitalizmu. I to, rzeczywiście, wytwarza bogactwo. Owszem, są ofiary po drodze, ale to jest taki system – o sukces prowadzi się zawody!\nDotąd wierzyliśmy, że w sumie ten sukces najambitniejszych przynosi korzyść ogółowi. Ale może to już przeszłość? Może w świecie coraz bardziej powiązanym nie może już istnieć taka Ameryka, której system był najbardziej drapieżny, zasadniczo odmienny od reszty globu?\n~Czego więc Amerykanie powinni się nauczyć z tego kryzysu?\n– Konieczności światowej współpracy oraz umiaru w definicji własnych ambicji.\n~Zgadza się pan z autorami niezliczonych już książek o „końcu świata amerykańskiego” czy „końcu ery USA”?\n– Nie. Proszę spojrzeć na ten kryzys. Można sobie wyobrazić, że Ameryka ozdrowieje, ale inne ważne części świata, np. Europa, długo jeszcze będą zmagać się z recesją. A pewne jest, że świat jako całość nie powróci na drogę wzrostu gospodarczego bez Ameryki.\nUSA są nadal kręgosłupem świata. Gospodarczym, wojskowym i politycznym. Nie widać żadnego kraju czy nawet grupy krajów, które mogłyby zastąpić Amerykę w tej roli. W tej chwili alternatywą dla przywództwa Ameryki jest chaos.\nAle to przywództwo musi być inne niż w ostatnich latach. Mądrzejsze, bardziej pokojowe, bardziej skłonne do konsultacji i negocjacji z innymi potęgami. Wreszcie – otwarte na rozszerzenie obecnych struktur koordynacji polityki światowej – Rady Bezpieczeństwa ONZ i G8.\n~One już się przeżyły?\n– Tak. Ale zmienić np. Radę Bezpieczeństwa ONZ jest bardzo trudno, to wymaga jednomyślności. Łatwiej z G8. To ciało nie jest już klubem najważniejszych państw świata, bo nie ma tam Chin. Nie jest też klubem państw demokratycznych, bo jest tam Rosja. Moim zdaniem musi powstać nowe G14, może G16, złożone z państw silnych gospodarczo i mających status mocarstw regionalnych. Oprócz tego nieodzowne są mniej formalne, ale częstsze regularne konsultacje między prezydentem USA a głowami państw europejskiej trójki, która ma ambicje globalne, czyli Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji, a także przywódcami Japonii, przede wszystkim Chin, może Rosji i Indii.\n~Które z tych konsultacji będą najważniejsze?\n– Po pierwsze, te wewnątrz Zachodu. Dialog USA z Europą komplikuje to, że Unia Europejska nie jest politycznie zjednoczona. Można teoretycznie liczyć, że po przyjęciu traktatu lizbońskiego stanie się inaczej, ale byłoby to zaklinanie rzeczywistości. Europa jest niespójna na dwóch płaszczyznach. Tworzą ją kraje zarówno potężne, jak i niewielkie.\nPo drugie, różne kraje różnie definiują odpowiedzi na podstawowe pytania strategiczne. Moim zdaniem USA nie mają wyboru – muszą na razie skupić się, jak powiedziałem, na dialogu z „europejską trójką” – Wielką Brytanią, Niemcami i Francją. Ale żeby to przyniosło jakiekolwiek efekty, te trzy państwa też przynajmniej co do głównych spraw muszą ustalić konsensus.\n~Powiedział pan, że stosunki USA z Europą to jedna z dwóch nóg nowego porządku światowego. A druga?\n– Partnerstwo Ameryki z Chinami. To najważniejsze z państw wdzierających się dziś na scenę globalną. Bez Pekinu wielu konfliktów nie da się rozwiązać.\nKłopot z Chinami jest taki, że jest to kraj mocno nacjonalistyczny, zwłaszcza gospodarczo. Ale z drugiej strony Chiny, które od ćwierćwiecza odbudowują swą potęgę, najpierw wewnętrzną, potem regionalną, wreszcie globalną, robią to pokojowo, ostrożnie i z wielką cierpliwością.\nZaproponowałem ostatnio stworzenie nieformalnego G2 – częstych osobistych rozmów prezydenta Baracka Obamy z prezydentem Chin.\n~To od razu wywoła zaniepokojenie Japonii i innych ważnych krajów Azji.\n– Niekoniecznie. Dziś nasze stosunki z Japonią to trochę odpowiednik stosunków z Wielką Brytanią w Europie. Ale nikt przecież nie mówi, że z tego powodu nie mamy mieć bezpośredniego i bliskiego dialogu z Niemcami czy Francją…\n~Koncepcję amerykańsko-chińskiego G2 przedstawił pan na wykładzie w Pekinie tuż przed inauguracją Baracka Obamy. Pana tekst wydrukowała oficjalna gazeta rządowa „China Daily”. W dniu inauguracji Obamy, co niektórzy odebrali jako odpowiedź, ministerstwo obrony Chin przedstawiło dokument, w którym proponuje „poprawę i rozwój współpracy wojskowej między USA i ChRL”. Co to wszystko znaczy?\n– Ja znam Chińczyków bardzo dobrze od lat 70. W 1978 r. prezydent Jimmy Carter wysłał mnie do Pekinu, by doprowadzić do normalizacji stosunków dyplomatycznych. Udało się. W rozmowach z Teng Siao-pingiem szybko doszliśmy do porozumienia, że mamy wspólny interes strategiczny – przeciwstawić się dominacji ZSRR w Eurazji. Współpraca wywiadowcza i strategiczna Pekinu i Waszyngtonu w efekcie zmieniła losy zimnej wojny i przyczyniła się do upadku ZSRR.\nOd 30 lat odwiedzam Pekin i Chiny regularnie. To, co się tam dzieje, jest niewyobrażalne. Gdy przyjechałem pierwszy raz w 1978 roku, w całym ogromnym Pekinie było 1200 obcokrajowców. Dziś jest 150 tysięcy, w samej ambasadzie USA pracuje 1100 urzędników.\nTo najszybsza i najszersza przemiana społeczna wielkiego kraju w historii. On zaś sam w sobie ma najbardziej imponującą nieprzerwaną historię, jaką zna ludzkość…\nOd kilku lat Chińczykom przyświecają hasła „pokojowego wzrostu” i harmonii zarówno w stosunkach wewnętrznych, jak i międzynarodowych. Oczywiście, w dużej mierze jest to propaganda, Chiny nie są rajem na ziemi. Ale trzeba docenić to, że Chiny zachowują się w świecie odpowiedzialnie, poważnie, inaczej niż np. Rosjanie w Gruzji. Trzeba zauważyć, jak to się różni od postulatów rewolucji światowej kiedyś głoszonej przez twardogłowych komunistów w ZSRR i także w Chinach.\nJuż ponad dekadę temu w „Wielkiej szachownicy” pisałem, że USA i ChRL to naturalni sojusznicy. Dlatego dziś uważam, że prezydent USA powinien zawiązać z Chinami całościowe partnerstwo globalne, równoległe do naszych stosunków z Europą i Japonią. Powinien się z prezydentem Chin regularnie spotykać, by szczerze dyskutować nie tylko o podejściu do spraw dwustronnych, ale i do najważniejszych problemów świata – od Bliskiego Wschodu i Iranu po kryzys ekonomiczny.\n~Czy pana nie odstręcza od takiej wizji sama natura reżimu chińskiego? Owszem, zmiany są tam ogromne – i to na lepsze. Ale to nadal dyktatura. ChRL nie jest państwem prawa, nie szanuje praw jednostek, konflikty tłumi się siłą, co widzieliśmy nie tylko rok temu w Tybecie, ale przy okazji setek protestów pracowniczych etnicznych Chińczyków. Panu to nie przeszkadza?\n– Oczywiście, będą tematy, jak Tybet, co do których nie będziemy się zgadzali. Czy to oznacza, że nie mamy prowadzić dialogu, negocjacji, starać się rozwiązywać innych problemów świata? Mamy stosować logikę „starcia cywilizacji” czy też, co ja proponuję, rozmowy między cywilizacjami?\nMusimy się z Chińczykami zgodzić, że nie we wszystkim będziemy się zgadzali. Ale sytuacja coraz lepszego dialogu, większej współzależności wielkich państw i całej ludzkości ułatwi rozwiązywanie takich, nierzadko bolesnych spraw. Współzależność pociąga za sobą konsekwencje społeczne i polityczne i utrudnia jednostronne postępowanie.\nSami Chińczycy też zaczynają poważnie rozważać, czym jest demokracja, czym jest system prawa i na czym on się powinien opierać. Ważnym faktem jest również to, że setki tysięcy Chińczyków studiują lub pracują za granicą. To także przyczynia się do rozwodnienia dogmatów i do przemian w stosunkach między władzą a społeczeństwem.\n~Pana pomysł partnerstwa Ameryki i Chin już ostro zaatakował zaniepokojony Michaił Gorbaczow, pisząc w „International Herald Tribune”, że „takie gry geopolityczne należą do przeszłości”.\n– Jego reakcja wynika częściowo z niezrozumienia pozytywnego znaczenia dla świata bliskiej współpracy między USA i Chinami, a częściowo z tradycyjnej niechęci rosyjskiej wobec Chin. I również z zazdrości.\n~W przeciwieństwie do Chin, które uważa pan za „odpowiedzialnego udziałowca ładu światowego”, o Rosji wypowiada się pan ostatnio pesymistycznie.\n– W odróżnieniu od Pekinu dążenia Moskwy do przebudowy porządku świata i odbudowy swojej pozycji nie są cierpliwe ani z założenia ugodowe. Są nostalgiczne, pełne frustracji i nawet gróźb. Niektórzy przywódcy rosyjscy, a zwłaszcza Putin, nie pogodzili się z tym, że czas imperiów minął. Niemniej w interesie i Ameryki, i Europy jest zaangażowanie Rosji, np. w sprawach takich jak zagrożenie ze strony Iranu czy dalsza redukcja arsenałów nuklearnych.\n~Jaki to zaangażowanie ma mieć koszt? Wielu ekspertów w Waszyngtonie mówi, że trzeba – jeśli nie oficjalnie, to po cichu, de facto – uznać strefę wpływów Rosji obejmującą były ZSRR, może oprócz państw nadbałtyckich, które już są w UE i NATO.\n– To błąd. NATO musi powtórzyć, że zapewnia Ukrainie i Gruzji niepodzielność terytorialną i jest gwarantem ich ustroju demokratycznego. Jednocześnie powinniśmy wytrwale tłumaczyć Rosjanom, że te kroki nie są skierowane przeciwko nim, że to budowanie szerszego systemu bezpieczeństwa w Europie. W dłuższej perspektywie, jeśli kraje takie jak Ukraina i Gruzja wejdą do struktur europejskich, Rosja będzie musiała podążyć za ich przykładem. To będzie korzystne dla wszystkich.\n~Jest mały kłopot – Rosja na razie nie chce być częścią Zachodu. Wierzy w swą odrębność i wielkość. Nie chce być z jakąś tam Ukrainą w jednym klubie. Chce mieć Ukrainę w swojej strefie wpływów.\n– Dlatego musimy wspierać gospodarczo i politycznie Ukrainę, by zakorzenić niepodległościową świadomość Ukraińców. Ta świadomość już istnieje i nie sadzę, by powrót do statusu prowincji pociągał wielu Ukraińców, zwłaszcza z elity.\nZresztą we wszystkich byłych republikach sowieckich elity są zadowolone z niepodległości i nawet tam, gdzie dziś są od Rosji częściowo zależne, na pewno nie zgodzą się na powrót do roli niższych urzędników prowincji imperium, jaką 20 lat temu pełnili oni czy ich poprzednicy.\n~Naprawdę nie obawia się pan powrotu mocarstwowej, a może i imperialnej Rosji, odbudowy jej strefy wpływów „w bliskiej zagranicy”?\n– Takie niebezpieczeństwo do pewnego stopnia istnieje. Kryzys gospodarczy zwiększa dziś prawdopodobieństwo dużej zapaści na Ukrainie. A to mogłyby wykorzystać bardziej nacjonalistyczne elementy rosyjskie – w Moskwie i zwłaszcza na Krymie. Wyobraźmy sobie – spekuluję na chwilę – wybuch niezadowolenia społecznego w Sewastopolu, który przemienia się w deklarację części tamtejszych polityków, że to miasto albo nawet część Krymu „wraca do macierzy”, czyli Rosji. Jak na to reaguje Ukraina? Jak Zachód – USA, Unia Europejska?\nMam jednak nadzieję, że rozsądek przeważy i nic takiego nie nastąpi. A gdyby nawet na Ukrainie takie ruchy się pojawiły – że przywódcy Kremla okażą się OSTROŻNI. Ostatecznie oni muszą sobie zdawać sprawę z tego, że nawet gdyby nie doszło do bezpośredniego spięcia wojskowego Rosji z Zachodem – ich poparcie dla separatyzmów na Ukrainie zamknęłoby im na długie lata drogę do współpracy gospodarczej ze światem. Reakcja byłaby dużo ostrzejsza niż w sprawie Osetii i Abchazji. Poza tym opór Ukraińców mógłby się stać dla Rosji katastrofą. To by przekreśliło szanse odbudowy Rosji i jej pozycji w świecie.\n~Wiek XX był wiekiem dominacji ruchów narodowych, patriotyzmów i nacjonalizmów. Co będzie cechować wiek XXI?\n– Współzależność światowa albo globalny chaos. To jest zasadniczy wybór. Ludzkość ma wspólne interesy. Możemy się różnić co do traktatów handlowych, kursów walut, standardów praw człowieka, nawet granic państw… Ale w sumie przyszłość to osiąganie konsensusu w stosunkach międzynarodowych, wznoszenie się ponad wąskie interesy narodowe.\nGdyby interesy narodowe, rozumiane tak jak w XIX czy XX wieku, miały i w nowym wieku zwyciężyć, wiek XXI byłby wiekiem straconym. Upraszczając: albo stworzymy coś w rodzaju społeczności globalnej, albo zahamują nas coraz gorsze konflikty, a może i pochłoną wojny.\n~Co będzie napędzało stosunki międzynarodowe, jeśli nie nacjonalizm? Wpływowi za Busha neokonserwatyści deklarowali, że dążenie jednostek i narodów do wolności – jeśli Ameryka im zbrojnie czy pokojowo pomoże – spowoduje, że zwrócą się ku USA. Realiści zaś powtarzają, że to mrzonki, że świat, tak jak w XIX wieku, będzie działał na zasadzie ważenia interesów, być może nawet koncertu mocarstw. Jakie jest pana zdanie?\n– Przede wszystkim odrzucam koncepcje neokonserwatystów. Nie wierzę, że na serio mówili o tym szerzeniu wolności i demokracji. Uważali to raczej za dobrą taktykę propagandową w zwalczaniu państw islamskich, zwłaszcza przeciwników Izraela. Nie sądzili chyba, że z dnia na dzień Palestyna czy Egipt staną się demokracjami. Chodziło im o wciągnięcie Ameryki na Bliski Wschód, zniszczenie Iraku Saddama Husajna. Teraz zaczyna się nowa kampania, by tego samego spróbować z Iranem.\nRealiści częściowo mają rację. Świat jest skomplikowany. Jego rozwój odbywa się na wielu płaszczyznach. Jedną z nich, w wypadku różnych konfliktów na przykład, jest rozgrywka, negocjacje między mocarstwami globalnymi i regionalnymi. Ale one już nie mają monopolu. Mocarstwa nie mają tej decydującej kontroli nad rzeczywistością, którą miały w dużym stopniu do II wojny, a jeszcze w większym stopniu w wieku XIX czy XVIII. Właśnie z powodu tego globalnego przebudzenia politycznego ludzkości.\nW wielu regionach społeczeństwa po prostu nie dadzą się już kontrolować z zewnątrz. Na przykład na „globalnych Bałkanach”, jak nazywam ogromny i niespokojny region świata od północnej Afryki po Pakistan.\n~Jaka ma być rola USA?\n– Przez najbliższe dziesięciolecia – primus inter pares, pierwszego wśród równych. W niektórych sprawach Ameryka powinna być inicjatorem, np. budowania koalicji państw do rozwiązania problemu Afganistanu ale – podkreślam – tak by uniknąć powtórki błędów, jakie popełnili tam Sowieci. W innych – rozjemcą, np. w kluczowym sporze Izraelczyków i Arabów.\nJestem przekonany, że po fatalnym błędzie wojny w Iraku i związanego z nim zmęczenia imperialnego USA wraz z prezydentem Obamą nadchodzi nowa era amerykańskiego przywództwa w świecie, ale innego. Przywództwa, które bardziej inspiruje, niż twardo egzekwuje swą wolę. Zresztą większość krajów nadal takiego przywództwa od Ameryki oczekuje, a nawet wymaga.\nAle musimy unikać katastrofalnych błędów, za jaki uważam wkopanie się Ameryki w globalne Bałkany za George’a W. Busha. Nie jesteśmy w stanie militarnie podbić tego regionu, gdzie jest 30 krajów i przeszło 550 milionów ludzi, w większości muzułmanów, którzy w USA widzą coraz częściej głównego przeciwnika. Nie jesteśmy tam w stanie wyeliminować wojskowo wszystkich wrogów – chyba że zrezygnujemy z naszych założeń etycznych i wymordujemy prawie wszystkich Afgańczyków i Pakistańczyków, czyli 200 milionów ludzi. Oni, nawet jeśli z nami nie walczą, to odnoszą się do naszej tam obecności wrogo. Ale tego na szczęście nie zrobimy.\n~A co możemy zrobić?\n– Musimy starać się o rozwiązania polityczne, uwzględniając specyfikę Afganistanu oraz różnice między tym, czym są Talibowie, a czym jest al Kaida.\n~Pan uważa, że Bush celowo wyolbrzymiał zagrożenie terroryzmem islamskim. Ale przecież mieliśmy 11 września, zamachy w Madrycie i Londynie. Co USA i Zachód powinny robić, by się nie powtórzyły?\n– Zamachy mogą się powtórzyć, ale to nie uzasadnia twierdzenia, że terroryzm jest czymś specyficznie islamskim. Większość krajów islamskich zwalcza terroryzm ekstremistów muzułmańskich. Poza tym chcę podkreślić, że nie można ignorować tego, jak konsekwencje zbyt długo tolerowanego konfliktu izraelsko-arabskiego wpływają na nastroje na Bliskim Wschodzie.\n~Mam wrażenie, że w naszej rozmowie, podobnie jak w pana książkach, bardzo często padają słowa „gra mocarstw”, „sojusze”, „strefy wpływów”. Ale pana wspomnienia z Białego Domu są zatytułowane „Power and Principles” („Siła i zasady” ). Czy w stosunkach międzynarodowych w XXI wieku jest jeszcze miejsce na zasady?\n– Oczywiście, ale nie w formie jednostronnych dogmatów, narzucanych przez Zachód. W obecnym wieku współpraca w skali światowej wymaga konsensusu opartego na podstawowych zasadach: integralności terytorialnej państw, suwerenności, prawa do niezawisłości, szacunku dla odmiennych kultur.\n~Dla wielu krajów Azji i Afryki Chiny promujące głównie stabilność są bardziej atrakcyjne niż promująca demokrację Ameryka.\n– Pierwsze może prowadzić do drugiego.\n~Czy więc Amerykanie powinni porzucić głęboko zakorzeniony w swej tradycji koncept „Świecącego Miasta na wzgórzu”, Ameryki niosącej innym wolność, prawa człowieka, demokrację?\n– Bynajmniej. Ale ten koncept wymaga całkowicie innego postępowania niż za Busha – wstrzemięźliwości, ostrożności. Zarówno w rzucaniu sloganów, jak i w bezpośrednim zaangażowaniu – zwłaszcza wojskowym. Jak mówiłem, my wszystkich nie pokonamy militarnie, a kontrolować ich też nie jesteśmy w stanie. Od większości ludzi na świecie jesteśmy po prostu kulturowo, religijnie, cywilizacyjnie odmienni.\n~Pozostaje kwestia tych społeczeństw, które cierpią pod różnymi dyktaturami. Darfur, Kuba albo Birma, gdzie brutalny reżim trzyma się dzięki pomocy chwalonych przez pana Chin. W takich miejscach społeczeństwa często nie widzą w Zachodzie czy Ameryce kolonizatorów tylko odwrotnie – jedyną nadzieję na zmiany.\n– Pytanie: czy tak myślą społeczeństwa, czy elity opozycyjne, ludzie, którzy mentalnie i intelektualnie są już częścią zglobalizowanego świata? Co Ameryka, Zachód mają w takich miejscach robić? Moja odpowiedź brzmi: być ostrożnymi.\nBirmą rządzi naprawdę straszny reżim, wcale tego nie neguję. I pewnie jest tam wielu ludzi, którzy tęsknią za wolnością i demokracją. Ale czy nawet oni przyjmą z radością np. interwencję zbrojną Ameryki? Mam mnóstwo wątpliwości. A czasem bez interwencji zbrojnej stanu rzeczy po prostu zmienić nie można. W sprawie Birmy na pewno nie pójdziemy na konflikt z Chinami, bo mamy – niestety – zbyt wiele wspólnych z nimi spraw.\n~Jak to się ma do pana deklaracji o przebudzonej politycznie ludzkości? Birmańczycy nie mogą być przebudzeni?\n– Przede wszystkim, przebudzenie polityczne nie oznacza jednomyślności w poglądach. Jak mówiłem – świat jest skomplikowany, wielopłaszczyznowy. Ta nowa płaszczyzna świata politycznie pobudzonego musi również koegzystować z płaszczyzną bardziej tradycyjną – gdzie są interesy państw, mocarstw, ich siła, gdzie liczy się stabilność i równowaga.\n~Jakie na globalnej szachownicy jest miejsce małych i średnich? Jakie dla Polski?\n– Polska ma wyjątkową szansę. Poprzez współudział w budowie wielonarodowej Europy, a jednocześnie powiązania polityczne z Ameryką, Polska wyzwala się z historycznie tragicznej pozycji geopolitycznej, w której tkwiła od wieków.\n~W Polsce, po ujawnieniu listu Baracka Obamy do Dmitrija Miedwiediewa w sprawie tarczy antyrakietowej, znów słychać głosy: wielcy, jak zwykle, dogadują się ponad naszymi głowami. Niektórzy dodają nawet: naszym kosztem.\n– To nie do końca poważne. Nie można wykluczyć, że w wyniku rozmów USA – Rosja i nacisku na Iran powstanie nowa sytuacja, w której konieczność budowy tarczy się zmniejszy albo nawet zniknie. Nikt dziś nie może zagwarantować, że tarcza powstanie. I nie jest to dowód złej woli nowego rządu USA. To dowód, że być może Rosjanie zaczynają rozumieć, iż w ich interesie jest nie grozić rakietami z Kaliningradu, co tylko scementowało dążenia do tarczy, lecz raczej iść z Ameryką ręka w rękę w sprawie Iranu. Czy wtedy Waszyngton powinien to odrzucić? Absurd…\nCo do samej tarczy – minister Radek Sikorski powiedział w Waszyngtonie słusznie, że decyzja należy do USA. Przecież tarcza nie jest potrzebna Polsce czy Czechom bardziej niż Ameryce. Polsce zostaną wypożyczone rakiety Patriot, które są dla niej czymś bardziej konkretnym, zwiększającym bezpieczeństwo niż tarcza. Ona oparta jest na systemie nie do końca sprawdzonym i chroni USA oraz Europę Zachodnią przed zagrożeniem z Iranu, które powstanie może za 10 lat. A patrioty dają Polsce obronę przeciwlotniczą, której dziś polskie wojsko nie ma.\nJeśli Polska chce dbać o swe interesy, musi się jak najgłębiej zakorzenić w Europie, wzmacniać sojusz z Ameryką i robić tak wiele, jak może, by Ukraina nie upadła. Dla bezpieczeństwa Polski jest to działalność potencjalnie najbardziej skuteczna.\n~Panie profesorze, kim pan dziś w Ameryce jest? Analitykiem prestiżowego ośrodka badawczego czy – jak twierdzą niektórzy – jednym z najbardziej wpływowych nieoficjalnych doradców nowego prezydenta?\n– Za takiego się nie uważam – nie tylko ze skromności, ale z powodu chłodnej oceny sytuacji. Nie jestem tajnym doradcą prezydenta Obamy. Czy mam wpływ na jego poglądy? Nie wiem, naprawdę. Choć mam nadzieję, że może trochę…\nJak sam definiuję tu moją rolę? Jeśli znaczący ludzie w Ameryce mają skłonność do poważnego traktowania tego, co piszę i mówię – np. gdy będę jutro zeznawał przed komisją spraw zagranicznych Senatu – to mam obowiązek przedstawiać to, w co wierzę. A wierzę, że Ameryka musi w pewnych zasadniczych sprawach zmienić postępowanie, więcej – swój kurs historyczny.\nW 1993 roku, tuż po wielkim historycznym zwycięstwie USA nad ZSRR, napisałem książkę „Out of Control”. Nie zrobiła wielkiej kariery, może dlatego, że wówczas już pisałem, iż wbrew pozorom i ówczesnym triumfalistycznym nastrojom w Ameryce świat zaczyna się burzyć, tracić kontrolę nad samym sobą. Że Ameryka samodzielnie i środkami militarnymi nie jest w stanie tej kontroli sprawować. Że wchodzimy w erę, którą trudno będzie pojąć, nakreślić w kategoriach ideologicznych, religijnych czy nawet zdrowego rozsądku.\nPisałem wówczas też o wadach Ameryki, które przeszkadzają jej odgrywać rolę przywódcy świata. Ostatnio do tego spisu wad zajrzałem i stwierdziłem, że większość z nich – kłopoty gospodarcze, nadmierny konsumpcjonizm, powolna utrata autorytetu moralnego w świecie – jest dziś jeszcze bardziej aktualna niż 16 lat temu. Jeszcze bardziej komplikują rolę USA w świecie.\nUważam – mam nadzieję, że to nie zabrzmi nieskromnie – że moją rolą jest inspirowanie dyskusji, czym powinna być Ameryka i co powinna w świecie robić. Chcę pomóc Ameryce zrozumieć świat i światu zrozumieć Amerykę i jej pozytywną rolę. Chcę przełamać pewną zaściankowość USA, która – w momencie gdy świat naprawdę potrzebuje Ameryki – bardzo jej przeszkadza tę rolę odegrać. Przeszkadza prowadzić mądrą, realistyczną, moralnie uzasadnioną politykę. Większość Amerykanów wie o świecie bardzo mało, rozumie go jeszcze mniej i dlatego jest skłonna ulegać demagogii. Na przykład takiej, jaką propagował prezydent George W. Bush.\nCzy to, co piszę, ma wpływ na prezydenta Obamę? Nie wiem. Ale wiem bezpośrednio, że podobała mu się moja wydana w 2007 roku książka „Druga szansa”, z czego wynikły pierwsze nasze kontakty i moje poparcie dla niego w kampanii wyborczej.\n~Jak to się właściwie stało, że pan, imigrant, który do USA przyjechał na studia, zaszedł w polityce zagranicznej Ameryki tak wysoko?\n– Po pierwsze, napływ nieanglojęzycznej inteligencji z Europy w XX wieku sprawił, że takie kariery były możliwe. Zagrożenie, najpierw nazistowskie, potem komunistyczne, sprawiło, że Amerykanie zaczęli doceniać ludzi z europejskimi korzeniami, którzy mogli pomóc USA zmagać się z tymi zagrożeniami.\nPo drugie, miałem szczęście, dostałem się na najlepszy uniwersytet w USA i na świecie – Harvard – i jakoś mi się tam udało. Zostałem naukowcem. Dużo pisałem i występowałem w telewizji. Jako jeden z pierwszych oceniałem ZSRR jako imperium złożone z różnych narodów i twierdziłem, że tendencje narodowe mniejszych narodów temu imperium zagrożą.\nW latach 60. brałem udział w kampanii wyborczej Johna Kennedy’ego, a potem Lyndona Johnsona. W roku 1968 byłem w wyborach prezydenckich głównym doradcą ds. zagranicznych senatora Huberta Humphreya.\nPo najeździe wojsk ZSRR i innych państw Układu Warszawskiego na Czechosłowację w 1968 roku głosiłem, że komunizm jako idea globalna jest martwy, że jedynie rosyjski nacjonalizm jeszcze trzyma imperium w kupie. A jako doradca ds. bezpieczeństwa narodowego prezydenta Cartera starałem się robić, co w mojej mocy, by te tendencje odśrodkowe w obozie komunistycznym wzmacniać przez penetrację ideologiczną, pomoc bezpośrednią dla ruchów wolnościowych, rozmiękczanie reżimów komunistycznych przez pozornie normalne stosunki z władzami i przez utrzymanie równowagi zbrojnej w rywalizacji z ZSRR.\n~Ale jak pan, człowiek, u którego Amerykanie czasem wykrywają ślad obcego akcentu, został szefem Rady Bezpieczeństwa Narodowego, współtwórcą polityki zagranicznej i strategii supermocarstwa? Zadzwonił Carter: „Zbig, widziałem cię w telewizji, przeczytałem kilka twoich artykułów, chodź do rządu”?\n– Już w roku 1974 lub 75 poparłem kandydaturę Cartera i wkrótce stałem się jego doradcą w dziedzinie polityki zagranicznej. Podróżowałem z nim, pomagałem w debatach wyborczych i po prostu jakoś wzajemnie sobie pasowaliśmy.\n~Nigdy nie był pan tu traktowany jako ktoś „nie do końca amerykański”? Nigdy przeciwnicy polityczni nie atakowali pana argumentem: tu się nie urodził, nie wychował, więc nie ma prawa decydować o naszej polityce?\n– Oficjalnie nie. Ale w walkach propagandowych przeciwko mnie – owszem. Wystarczy zobaczyć mnóstwo blogów w internecie. Bardzo często wypomina mi się polskie pochodzenie. Co ciekawe, to nie odnosi się do wielu moich „rywali” na arenie publicznej, którzy też często są pochodzenia zagranicznego, a nawet pochodzą z innej, niechrześcijańskiej religii. Takie ataki wobec nich, wypominanie im pochodzenia, traktowane jest jako coś niestosownego. Ale wobec kogoś z Polski można najwidoczniej takie chwyty stosować.\n~Czy niechęć, a nawet ataki wielu wpływowych Rosjan na pana nie mają związku z pana polskością? Z tego, że trudno im było, zwłaszcza za czasów komunizmu, zaakceptować, że człowiek, który wpływa na strategię supermocarstwa, jest Amerykanin pochodzenia polskiego?\n– Na pewno. Oni patrzą na mnie często z prowincjonalnej perspektywy sąsiedztwa z Polską. A że tego sąsiada traktowali w sposób nie zawsze piękny i w dodatku, w odróżnieniu od Niemców, wciąż się do końca nie potrafią do tego przyznać… Jest w tym jakiś kompleks Rosjan. Uważają, że jeśli w USA ktoś dosyć ważny jest pochodzenia polskiego, to musi być uprzedzony wobec Rosji. Takie rozumowanie w istocie potwierdza ich dylematy – oni podświadomie zdają sobie sprawę, że może są podstawy, by być uprzedzonym wobec nich. Wystarczy użyć słowa „Katyń”.\nNiektórzy z ważnych Rosjan czasem mówią mi to wprost: – Pan jest do nas nieprzychylnie nastawiony, bo polskiego pochodzenia. Odpowiadam wówczas: – No, być może, moje polskie pochodzenie ma wpływ na mój ogląd Rosji, ale w takim razie jak to jest, że około 80 proc. Amerykanów podziela mój stosunek? Przecież oni nie są pochodzenia polskiego. A też są krytyczni wobec Rosji! Może więc ja też mam je nie dlatego, że jestem pochodzenia polskiego, tylko dlatego, że są uzasadnione przyczyny, by tak na Rosję patrzeć.\nNa to Rosjanie nie mają odpowiedzi. W czasach walki USA z komunistycznym ZSRR byli też Amerykanie, którzy używali wobec mnie argumentu: Pan jest zbyt krytyczny wobec Moskwy z powodu swej polskości. Ale większość Amerykanów się ze mną zgadzała!\nNigdy nie miałem obsesji Rosji. Prawdę mówiąc, zacząłem się nią na serio zajmować dopiero podczas studiów doktoranckich na Harvardzie. I tam nauczyłem się naukowego, chłodnego podejścia do Rosji, opartego na historii, ekonomii, socjologii. Choć oczywiście, fakt, że II wojna światowa zakończyła się dla Polski inaczej, niż moi rodzice się spodziewali, na pewno na mnie wpłynął. Ja tego nie neguję, ale się tym nie przejmuję.\nCzęsto ludzie na ulicy zaczepiają mnie okrzykami: Miło pana oglądać w telewizji! Jeśli Obama jest naturalnym prezydentem Ameryki, to ja może mam prawo uważać się za nieco wpływowego Amerykanina polskiego pochodzenia, którego nazwisko przestaje tu brzmieć obco…\n~Pan często, jak w tym wywiadzie, krytykuje Amerykanów. Za poziom edukacji, wiedzy o świecie, za popadanie w zbiorowe histerie, konsumpcjonizm. Ale z drugiej strony ma pan ogromną wiarę w ten kraj. Jak to pogodzić?\n– Ameryka nie jest cudowną utopią. Ale jest nadal krajem najbardziej otwartym na innowacje, kreatywność, także na przewartościowania własnych dogmatów.\nAle mimo wszystko ważniejsze jest to, że Henry Kissinger [strateg amerykański pochodzenia żydowskiego, doradca ds. bezpieczeństwa narodowego prezydenta Richarda Nixona i szef dyplomacji Henry’ego Forda] mógł odgrywać rolę, którą odgrywał. Że ja to też mogłem robić.\nZarówno jako doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, jak i później, po odejściu ze stanowisk, już w mniej oficjalnych rolach ekspertów wpływaliśmy na debatę w tym kraju i jakoś na jego losy. I poważni ludzie w tym kraju traktują to jako coś normalnego. To jeden z powodów, dlaczego Ameryka jest krajem wciąż tak dynamicznym i tak spontanicznie dostosowującym się do coraz to nowych wymogów historii.\n~Wybór Obamy jest tego dowodem?\n– Absolutnie. Coś mnie w nim zaintrygowało od pierwszego spotkania. Jego ojciec nie był amerykańskim Murzynem, tylko afrykańskim Murzynem, matka – typem przebojowej wędrowniczki, która zaprowadziła małego Baracka do Indonezji. To jest facet, który ma inną świadomość, inne polityczne DNA, rozumie świat w innych kategoriach niż wielu polityków amerykańskich. Ja to wyczułem podczas naszej pierwszej rozmowy. Obama jest nowym Amerykaninem. Światowym Amerykaninem. I to w okresie, gdy Ameryka jest właściwie prototypem świata. Albo będzie prototypem udanym, albo nieudanym, dlatego jej losy i rola są tak ważne.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 23:19:57\nTam zaraz Gomora, Słupsk, Panie NICK’u, Słupsk.\nNajwyraźniej Werwolf uznał, że Konwiński z racji przynalezności partyjnej i tak jest w najbliższym czasie do utylizacji. A p. Biedroniem też, a może jeszcze lepiej, da się manipulować. Zresztą, Ten cały Konwiński to też mi tak jakoś sympatycznie wygląda. To w sumie co za różnica. Dyskusje przedwyborcze w kuluarach mogą stanowić wzór dla innych polityków – ani jednego brzydkiego słowa – http://www.gp24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20141124/WYBORYSAMORZADOWE/141129926\nI ksiądz proboszcz przychylnie patrzy – http://m.trojmiasto.gazeta.pl/trojmiasto/1,106540,17008940,Robert_Biedron_walczy_o_Slupsk___Synu__czy_bedziesz.html\nBędzie spoko. Tylko chodzić po mieście trzeba będzie w gumowcach, no, żeby się czasem komu sznurówka nie rozwiązała.\n2014-11-30 (Niedziela) @ 23:20:32\nA tu wywiad „Rzeczpospolitej” z sierpnia 2008 r. z niejakim Stevenem Mosherem, autorem książki o Chinach pt. „Hegemon”. Wywiad (o znamiennym tytule „Musimy powstrzymać Chiny”) oczywiście należy czytać biorąc poprawki na poglądy przepytywanego. Wywiad jest o tyle wartościowy ze względów poznawczych, bo pokazuje stosunek unych do Chin i tego, jak une próbują straszyć Chinami innych, w tym przypadku nas:\n2014-11-30 (Niedziela) @ 23:59:54\nPana Mordke troche ponioslo. Niepotszebnie.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 01:34:30\nSzanowny pan Mordka znow raczy sobie dworowac.\nPrzeciez pan Mordka bardzo dobrze wie jak odpowiedziec na pytanie gdzie lezy wladza i gdzie nalezy jej szukac. I panu Mordce wiadomo: po co?.\nProletariat szuka wladzy na ulicy – a elity w kuluarach palacow i rezerw\nDlatego Polacy polecieli na ulice za wodzem proletariackiej rewolucji.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 01:53:03\nNo widzisz Pan, Panie Filo, od czego by nie zaczął, to na braku etyki i moralności zawsze się kończy. Gdyby masy nie zostały wcześniej pozbawione chrześcijańskiego rozumienia świata, nie uwierzyły by tak łatwo w fenomen zalegania władzy na ulicy. Też się dałem nabrać, mea culpa. Ale ja gówniarz byłem !\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 02:35:58\nRe: 29 Mordka Rozenkrantz…\nJesli Narod nie chce isc za Chrystusem i nie chca uczynic Go Krolem Polski (wraz z Jego Prawem), to jakze byloby to mozliwe, aby Polacy pobiegli za jakims „jaskiem z toronto???”…\nDzisiaj Polacy chca sluchac tylko mile rzeczy, o kasie, o dobrej robocie, o duzej „plazmie” na scianie, jak lekko i przyjemnie spedzac czas przy „grilu” itd., itd.,itd…\nCo sie z nami Polakami stalo? (pyta ks. Piotr Natanek).\n„Fura, skora i komora???”\nCzy jeszcze nie widac jak lichwiarskie zydostwo nas Polakow „wysterowalo?” (na duchowe manowce, na emigracje za chlebem i totalny ekonomiczy tragizm)…\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 03:03:44\nCzytam pana wpisy z wielkim zainteresowaniem, zyczylbym sobie aby takich Polakow jak pan bylo jak najwiecej, ba aby tylko tacy byli Polacy.\nMam dla pana lekture forun St.M. http://www.forum.michalkiewicz.pl/viewtopic.php?f=6&t=23681\nCzy moglby pan poczytac i dac tu swoj komentarz lub tez zamiescil swoj artykul moze pan Gajowy by go opublikowal, podobnego tematu gdzie fabula bylby temt;Jak religia pomaga i jak przeszkadza czlowiekowi zyc na ziemi.\nPrzecież ten wpis na forum to stek bredni – admin\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 04:46:16\nPanie Boydar, Szanowny.\nLuter nie głupoty pieprzył (jak leciało) ino to, co jemu starsi i mądrzejsi naraili.\nA co do lichwy to pono żadna praca nie hańbi – jak stare ludzie, od wiek wieków, powiadają.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 13:30:13\nZ Panem Gułą (44) się zgodzę, z Panem Gajowym (komentarz pod 43) nie do końca.\nBrednia, to jest coś kompletnie bez sensu. A to, jak zaczynam kojarzyć, sens ma.\nZ jednej strony mamy p. Stanisława, „znakomitego publicystę”, który wzorem tytanów demokracji także jest za a nawet przeciw. Poczytność owoców pióra i uznanie czytelników gigantyczne. Wprawdzie z tego pióra żadna grochówka nie spływa, prędzej już woda sodowa, ale wygląda naprawdę imponująco.\nI strona druga, tym razem adresowana do określonych grup – forum SM. Tu już tak różowo nie jest. Choć co do koloru można się spierać. Autorytet mentora nieustannie oświetla prowadzone na forum uczone dysputy. Brak negacji zwie się aklamacją. Niby drobiazg, ale jakże znaczący. I tu jest ów sęk, czy sens, jak kto woli. To nie jest tak, że wszyscy mają zostać natentychmiast indoktrynowani. To znaczy wszyscy, ale nie od razu, nie z jednego powodu i nie w jednym miejscu.\nParafrazując geniusza zakrzyknę „Strategia, głupcze !”. Nie do Pana Gajowego naturalnie, ale tak tylko, na puszczę.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 13:37:20\nI znów stoję przed ograniczeniami mego rozumu wobec wpisu p.Boydara, bo chyba nie do końca go rozumiem.\nWyłowiłem jedno: Brak negacji zwie się aklamacją. Niby drobiazg, ale jakże znaczący\nTen sam zarzut, nie całkiem słuszny, może bowiem dotyczyć i gajowego.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 13:44:56\nNo nieeee ! Pan Gajowy na ich nieszczęście, jest jak żona Cezara. Miałem na myśli brak sprzeciwu „myśli przewodniej” wobec „jawnych herezji” tam, na inkryminowanym w (43) forumnie.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 13:54:56\nSkromność Pana Gajowego może stawać w szranki jedynie z Matką Teresą 🙂\n„… nie całkiem słuszny …” – niech Pan to powie „naszemu” cynglowi od Misesa …\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 14:48:55\nRe 47, 48:\nW gajówce jej administrator (może zbyt) aktywnie uczestniczy w dyskusjach, więc oczekuje się, iż zabierze głos w sprawach wymagających interwencji.\nNa forum red. Michalkiewicza sam redaktor M., o ile wiem, chyba w ogóle w dyskusjach nie uczestniczy, a rządzi tam moderator. Nie wiem, kto nim jest aktualnie, ale mam jakieś niejasne wspomnienia z jego wpisów u nas, w gajówce (chyba Zapinio?).\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 15:00:49\nTiaaa, zaczynam sobie wyobrażać format Gajówki, gdyby z nadania Gajowego Maruchy rządził np. Pan Fran… (przykład z sufitu)\n„Nie ma róży bez ognia” !\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 15:02:49\nWie Pan co ? To by było jak w tym powiedzonku – „Kaśka to naprawdę porządna dziewczyna, tylko ma p..dę łajdaczkę”.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 15:09:27\nTrochę racji, a trochę i nie.\nOsobom bardziej zajętym może nie być łatwo mieć pod kontrolą wszelkie poboczne inicjatywy wyrosłe wokół jego idei.\nNie tłumaczę. Próbuję zrozumieć.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 15:29:38\nJa wiem ze gajowy jest bardzo zajety.\nCzy jest szansa, zeby poruszyc sprawe Narodowcow? Ja nie wszystko wiem i umiem, ale wydaje mi sie, ze sa lepsi ode mnie, ktorzy moga miec wiecej do powiedzenia. A tez chcialbym sie wiecej dowiedziec.\nChodzi mi o generala Grudniewskiego. Ja przepraszam, ze do tej pory malo o nim wiedzialem. Tyranny of distance.\nCo mysla inni gajowkowicze? czy panstwa musza byc narodowe i co to znaczy?.\nJa wiem, ze temat byl poruszany na gajowce (Marucha zaraz mi to wypomni) ale mi chodzi o definicje „narodu” – czy tak jak w Izreleu ma to byc genetycznie/labolatoryjnie stwierdzona genetyczna lojalnosc narodowa, czy wspolnota systemu wartosciowania i przynaleznosci do tego systemu:\nPrzyklad Ukrainy jest dla mnie papierkiem lakmusowym. A dla innych?\nCzy Szwajcaria to narod czy zespol wartosciowania?. Czy Ukraina moze byc narodem? Czy Kanadyjczycy to narod?\nSensacja!!! General Grudniewski za zmniejszeniem terytorium Ukrainy!!!! :\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 15:41:31\nPojęcie narodu/narodowości to czysta genetyka – i nie ma ono NIC wspólnego z lojalnością wobec państwa czy narodu ani nawet z patriotyzmem.\nMożna być Polakiem z narodu pra-Polaków, a zarazem zdrajcą, łachudrą i szabesgojem.\nMożna być z pochodzenia Niemcem, Żydem czy Hiszpanem – a być wiernym polskości, lojalnym wobec Polski i czcić jej historię. Być dobrym obywatelem i polskim patriotą.\nChoć oczywiście na ogół jest zupełnie odwrotnie.\nNaród to ludzie mający wspólnego przodka.\nKażda inna definicja narodu to poetyckie popierdywanie, mające na celu rozmycie pojęcia przynależności narodowej i doprowadzenia do sytuacji, kiedy zwrot „prawdziwy Polak” prowokuje bluzgi oburzenia na rasizm o faszyzm.\nPS. Z góry przewiduję repliki, dowodzące niezrozumienia prostego tekstu, jaki napisałem powyżej.\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 19:18:32\nNo to będzie ciekawe. Nowy rurociąg i zniżka ceny gazu dla Turcji (6%).\n2014-12-01 (Poniedziałek) @ 20:04:24\nRe: 39, ad 32;\nTu nie ma za co przepraszać bo, równie dobrze, powinienem ja – Pana przeprosić [mniejsza o co].\nUwaga [???] dotyczyła nie tyle Pana – osobiście, co wszystkich, poprzednich ocen.\nPrzyznaję, Pańskich, trochę, też. :).


Tenże koleś nosił w sobie pociąg także optymizm który się wnosił\nTenże koleś nosił w sobie pociąg także optymizm, który się wnosił. „Etycznie przedstawiać takiego chłopa przy sobie” przemknęło mi gwałtownie przez zasada, ale niedługo się skarciła w demonie. Mój Boże! Owo, że mój pan się zdmuchnął, nie waży natomiast, iż hoduję roztrząsać o jakimś 1 spotkanym chłopu gdy.\nDo zajazdu, na dworzec, lub wszędzie się kokocie powołuje zaoferował dwornie, oraz po chwili przyczynił: Zaskakuję się, iż młodzieniec pozostawił faworytę samiutką w tak zamyśloną wyprawa. Mój współmałżonek nie bytuje sprostowała. 1 Przepraszam. Palnąłem niczym golem rzekł speszony dodatkowo aż się capnął spośród czucia. Przypominam przebaczyć, faktycznie mi niewesoło. „I miażdży nie aż właśnie” pomyślałam w osobniku. Albowiem jak ażeby spoglądało moje przeżycie, gdy Leon pokazałeś.


Strona główna Z dużej chmury mały deszcz. Znaczenie AIIB w polityce zagranicznej i gospodarczej ChRL\nZ dużej chmury mały deszcz. Znaczenie AIIB w polityce zagranicznej i gospodarczej ChRL\nDziałający od 2016 r. Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB) w ograniczonym stopniu przyczynił się do rozwoju infrastruktury w Azji. Dotychczasowa liczba i skala projektów oraz wielkość zainwestowanych środków nie są duże, choć wciąż rosną. Istnieje też problem z transparentnością działania AIIB, dotyczący m.in. procedur akceptacji projektów. Polska może lepiej wykorzystać rolę członka-założyciela banku do promocji unijnych standardów w inwestycjach AIIB i zwiększenia liczby projektów realizowanych np. w państwach Partnerstwa Wschodniego.\nAIIB jest multilateralnym bankiem rozwoju stworzonym z inicjatywy Chin, o podobnym charakterze do Banku Światowego (BŚ) czy Azjatyckiego Banku Rozwoju (ADB). Jego głównym celem jest rozwój infrastruktury, w tym budowa dróg, mostów czy sieci energetycznych, przede wszystkim w Azji (projekt musi być zlokalizowany na terytorium państwa członkowskiego banku). Kapitał początkowy banku wyniósł 100 mld dol. (co odpowiada ok. 2/3 środków ADB i połowie funduszy Banku Światowego), z czego 20% jest dostępne na bieżąco z wpłat państw członkowskich, a resztę stanowią ich gwarancje. Choć oficjalnie AIIB nie był powiązany z inicjatywą Pasa i Szlaku (BRI), w praktyce miał ją wspierać poprzez finansowanie części projektów realizowanych w jej ramach. Obecnie AIIB liczy 86 członków (więcej niż ADB), w tym ponad 40 państw azjatyckich. Swój akces potwierdziły m.in. Australia, Korea Płd., Wielka Brytania oraz 18 członków UE. Państwa te były wcześniej nakłaniane przez USA do odrzucenia chińskiej inicjatywy, co było związane z obawą o zwiększenie wpływów ChRL. Jednak już w marcu 2015 r. wejście do AIIB zapowiedziała Wielka Brytania (jako pierwsze państwo G7), a później m.in. Niemcy, Austria, Belgia, Francja i Irlandia, a także Białoruś, Gruzja, Argentyna, Egipt czy Rosja. Do AIIB nie przystąpiły m.in. Stany Zjednoczone (mające kluczowy wpływ na działalność BŚ) czy Japonia, pełniąca główną rolę w ADB.\nMechanizm działania AIIB\nNa czele banku stoi prezes – od powstania instytucji jest nim Chińczyk Jin Liqun, którego druga kadencja rozpoczęła się w styczniu 2021 r. Oprócz niego w zarządzie zasiadają przedstawiciele państw o największym wkładzie finansowym: Niemiec, Wielkiej Brytanii, Rosji, Indii, Korei Południowej i Indonezji. Poza zarządem pracami AIIB kierują: Rada Gubernatorów, czyli organ nadzorczy, w którym każde państwo ma swojego przedstawiciela (zbiera się raz w roku), oraz wybierana przez nią dwunastoosobowa Rada Dyrektorów, która m.in. przygotowuje prace Rady Gubernatorów i nadzoruje codzienne funkcjonowanie banku (w sprawach bardziej szczegółowych niż te, którymi zajmują się gubernatorzy). Wkład finansowy Chin do AIIB jest największy (ponad 30 mld dol. – 26% całości kapitału banku), co dało im ponad 26% siły głosów w Radzie Gubernatorów. Drugim pod względem udziału państwem są Indie (7,5% siły głosów), a trzecim Rosja (5,9%). Rada Dyrektorów reprezentuje 12 konstytuant, na które podzieleni są członkowie – dziewięć gromadzących państwa azjatyckie (Chiny wraz z Hongkongiem tworzą osobną konstytuantę ) i trzy – państwa spoza kontynentu. Reprezentant państwa przewodzącego każdej z grup zajmuje rotacyjnie stanowisko dyrektora. Raz w roku odbywa się również spotkanie przedstawicieli państw członkowskich (gubernatorów, dyrektorów i zarządu) poświęcone ocenie pracy banku.\nAIIB zaakceptował do tej pory 123 projekty (najwięcej, 45, w 2020 r.) na łączną sumę ponad 26 mld dol., z czego dotychczas wydano niecałe 20 mld dol. Dotyczą one głównie energetyki (21%), zaangażowania w lokalne mechanizmy wspierające inwestycje (17%) i transportu (15%). Najwięcej zaakceptowanych inwestycji przypada na Indie (23), Bangladesz (13), Indonezję (9), Turcję (9) i Pakistan (6). Część projektów jest jednak realizowana nie w azjatyckich państwach rozwijających się, ale wysoko rozwiniętych (np. w Singapurze), a także w innych regionach (np. w Egipcie). Stopień ich realizacji jest zróżnicowany, np. z ośmiu projektów przyjętych w 2016 r. za zrealizowane uznać można połowę (po jednym w Bangladeszu, Omanie, Pakistanie i Tadżykistanie). Spośród przyjętych projektów 67% jest finansowana wyłącznie przez AIIB, a pozostałe są wspierane również przez inne podmioty (najwięcej przez ADB i BŚ, ale również np. EBOiR i rządy poszczególnych państw). AIIB sfinansował dodatkowo – za 30 mln dol. – przygotowanie 14 projektów, które mają dopiero zostać zgłoszone (m.in. przez Laos i Nepal).\nOcena przez AIIB projektów zgłaszanych do finansowania może trwać około cztery miesiące (w sytuacjach bezspornych i w najszybszym możliwym terminie). Każdy z nich jest sprawdzany m.in. pod kątem oddziaływania na środowisko i kwestie społeczne (zgodnie ze zaktualizowanym planem ramowym na rzecz środowiska i społeczeństwa z 2020 r.). Bank deklaruje transparentność całego procesu zgodnie z przyjętym w 2018 r. dokumentem Policy on Public Information i większość informacji udostępnia publicznie. Jednak wyniki procedur przetargowych są niepełne – na 123 zatwierdzone projekty informacje dostępne są w odniesieniu do zaledwie 16. Bank udostępnił jedynie dane za 2019 r. (dwa projekty z Bangladeszu), 2020 r. (po dwa projekty z Indii, Sri Lanki, Nepalu oraz po jednym z Chin i Turcji) i 2021 r. (trzy z Indii, dwa ze Sri Lanki i jeden z Indonezji). W sytuacji, gdy AIIB tylko współfinansuje projekt (np. we współpracy z danym państwem), za prowadzenie przetargu i politykę informacyjną odpowiedzialny jest partner. Dostępne dokumenty wskazują, że kontrakty były często przyznawane firmom lokalnym lub konsorcjom międzynarodowym z udziałem takich partnerów, co jest zgodne z założeniami AIIB dotyczącymi wspierania miejscowych podmiotów. Miało to np. miejsce w przypadku przedsiębiorstw z Indii, Indonezji, Nepalu, Chin i Pakistanu. Udział firm europejskich jest ograniczony głównie do współwykonawstwa z podmiotem lokalnym – dotyczy to np. firmy z Hiszpanii (indyjski Assam Intra State Transmission System Enhancement Project z 2020 r.), Francji (indonezyjski Mandalika Urban and Tourism Infrastracture Project z 2018 r.) czy Włoch i Niemiec (Natural Gas Infrastracture and Efficiency Improvement Project w Bangladeszu z 2017 r.). Problem dostępu do dokumentów i transparentności banku był już w 2020 r. przedmiotem sporu między zarządem banku a jego europejskimi udziałowcami i Wysokim Komisarzem ONZ ds. Praw Człowieka, m.in. w kontekście ujawniania ocen wpływu projektów na środowisko naturalne.\nWybór realizowanych przez AIIB projektów wynika z przyjętej strategii na lata 2021–2030, która koncentruje się na inwestycjach dotyczących zielonej infrastruktury, logistyki i współpracy regionalnej, infrastruktury z zaangażowaniem nowoczesnych technologii oraz wsparciu sektora prywatnego. Dodatkowo w 2020 r. stworzono w AIIB (później niż w ADB) specjalny program zwalczania skutków pandemii COVID-19, na który do października 2021 r. przeznaczono 13 mld dol. Z tych środków ma zostać sfinansowana m.in. budowa infrastruktury medycznej, wsparcie dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami pandemii i zamknięcia gospodarek czy zakup szczepionek, co jest działaniem nowatorskim w stosunku do pierwotnych priorytetów banku. W ramach programu przyjęto dotychczas dziewięć projektów (m.in. z Turcji, Gruzji, Wietnamu czy Rosji), a na zatwierdzenie czeka kolejnych pięć – z Mongolii, Rwandy, Indonezji, Tajlandii i Azerbejdżanu.\nRola banku w polityce ChRL\nMimo międzynarodowego charakteru i udziału wielu państw AIIB pozostaje istotnym elementem polityki zagranicznej i gospodarczej ChRL. Zarówno długofalowa strategia AIIB, jak i działania bieżące korespondują z polityką Chin, w ramach której gospodarka wykorzystywana jest do rozwoju pozytywnych relacji z partnerami. Najważniejsze decyzje w banku (np. zwiększenie kapitału czy wybór prezesa) podejmowane są większością ¾ głosów w Radzie Gubernatorów, co oznacza, że ChRL ma mniejszość blokującą. W ten sposób, choć formalnie nie mają całkowitej kontroli nad AIIB, Chiny za pomocą posiadanych wpływów kreują swój pozytywny wizerunek jako ważnego podmiotu dla rozwoju Azji. Realne korzyści gospodarcze nie są dla ChRL znaczące, choć większe niż np. dla europejskich udziałowców banku. Od 2016 r. zaaprobowano tylko cztery projekty do realizacji na terytorium Chin. Z udostępnionych przez bank danych wynika natomiast, że chińskie firmy wygrały dotychczas sześć przetargów – w ramach projektów realizowanych w Bangladeszu (w 2016 i 2017 r.), Kazachstanie (2019), Sri Lance (2021), ale również w samych Chinach (dwa w 2019 r.). Inwestycje dotyczą energetyki wiatrowej i gazowej (LNG) czy budownictwa, a firmy chińskie zazwyczaj oferowały najniższą cenę w przetargach.\nBank jest wykorzystywany w retoryce ChRL do wzmacniania współpracy z UE przy jednoczesnym osłabianiu stosunków transatlantyckich. W tym kontekście kooperacja UE–Chiny w AIIB ma wymiar zarówno polityczny (jest przedstawiana jako kolejny dowód na zbieżne interesy ChRL i Unii), jak i gospodarczy (synergia planów rozwojowych UE z projektami banku). AIIB jest też istotnym elementem kształtowania polityki ChRL wobec Indii, które są sceptyczne odnośnie do BRI i coraz chętniej włączają się w działania USA w regionie (np. w ramach Quadu). Najwięcej projektów AIIB jest realizowanych właśnie w Indiach. Władze chińskie są świadome, że dalszy udział Indii w projektach banku wynika głównie z jego międzynarodowego charakteru. O znaczeniu AIIB w relacjach ChRL i Indii świadczy też fakt, że mimo starć na granicy tych państw w 2020 r. organizowane wówczas generalne, doroczne spotkanie AIIB (w formule online) odbyło się z udziałem indyjskiej minister finansów. Dla Chin AIIB ma również znaczenie prestiżowe, stanowiąc dowód umiejętności budowy instytucji finansowych alternatywnych wobec już istniejących, zdominowanych przez konkurentów ChRL: Japonię (ADB) i USA (Bank Światowy).\nW czerwcu 2016 r. Polska – jako pierwsze państwo z Europy Środkowej – została oficjalnie 53. członkiem-założycielem banku. Jej wkład finansowy wyniósł ponad 800 mln dol., z czego nieco ponad 160 mln dol. stanowiła bezpośrednia wpłata, a resztę – gwarancja kapitału. Decyzja o przystąpieniu do AIIB była jednak przede wszystkim ważnym gestem politycznym i dowodem na zaangażowanie Polski w relacje z Chinami w ramach BRI czy formatu 17+1. Wkład finansowy Polski odpowiada 0,83% kapitału banku i przekłada się na mniej niż 1% siły głosów. Pozwoliło to na zajęcie przez polskich reprezentantów wyłącznie rotacyjnego miejsca w Radzie Dyrektorów, bez możliwości objęcia stanowisk kierowniczych. Polska liczyła, że członkostwo w AIIB zwiększy udział polskich firm realizujących projekty finansowane przez bank. Do tej pory nie miało to jednak miejsca – dostępne dokumenty AIIB wskazują na brak udziału polskich firm w przetargach, także np. jako części międzynarodowych konsorcjów. Przed 2020 r. wynikało to najpewniej z dużej skali i potrzeb finansowych realizowanych projektów, czemu polskie przedsiębiorstwa nie były w stanie sprostać, a także z ograniczonej wiedzy o AIIB. Obecnie istotne są także kwestie związane z trudną sytuacją gospodarczą w związku z pandemią COVID-19. Członkostwo w AIIB nie przyczyniło się również do znaczącego wzrostu polskiego eksportu do ChRL, na co liczono jako na efekt poprawy relacji politycznych dzięki zaangażowaniu w funkcjonowanie banku.\nMimo początkowych założeń władz chińskich AIIB nie stał się dotychczas instytucją mogącą realnie konkurować z programami rozwoju infrastruktury w Azji prowadzonymi przez ADB czy Bank Światowy. Liczba projektów, a także stopień ich wdrażania wskazują na trudności w dalszym rozwoju działalności AIIB. Ponadto, choć ma więcej członków niż np. ADB, reagował wolniej na potrzeby państw Azji związane z pandemią COVID-19. W przyszłości AIIB będzie nadal wykorzystywany jako narzędzie inwestycyjnego wsparcia partnerów oraz oddziaływania na sytuację w Azji (np. w relacjach z Indiami i Pakistanem), ale także np. w Europie czy na Bliskim Wschodzie. Władze ChRL będą też podkreślać, że istnienie AIIB jest jednym z dowodów na ich dobre intencje w polityce międzynarodowej i wkład w rozwój kontynentu.\nKontynuacja członkostwa Polski w banku może być korzystna politycznie i gospodarczo, jednak wymaga przemyślenia związanych z tym celów i możliwości ich realizacji. Rozwój infrastruktury w Azji będzie sprzyjał działalności polskich eksporterów i inwestorów, zachęcając ich do aktywności na słabo znanych rynkach azjatyckich. Dążenie do zwiększenia udziału polskich w firm w realizacji projektów AIIB będzie jednak wymagało wsparcia informacyjnego, promocyjnego i finansowego państwa. Korzystne byłoby podjęcie współpracy przez polskie firmy z ich europejskimi partnerami dysponującymi doświadczeniem udziału w podobnych przetargach. Z uwagi na skupienie uwagi banku na inwestycjach w Azji trudniej będzie Polsce uzyskać akceptację dla projektów AIIB na swoim terytorium. Warto jednak rozważyć współpracę z państwami zainteresowanymi zwiększeniem przejrzystości działania banku oraz przestrzeganiem w jego inicjatywach zasad zrównoważonego rozwoju czy ochrony środowiska. W tym kontekście korzystna dla Polski byłaby jeszcze większa kooperacja AIIB z EBOiR w ramach współfinansowania i nadzorowania projektów, a także dodatkowe środki na wsparcie przygotowania projektów rozwoju infrastruktury w państwach Partnerstwa Wschodniego, np. na Kaukazie Południowym (kwestie energetyczne, budowa dróg).


Brak zapłaty za faktury – konsekwencje w podatkach cz. 2 - Portal Wiedzy | Streamsoft\nW poprzednim artykule opisaliśmy konsekwencje w podatku VAT, które czekają przedsiębiorców nie płacących swoich zobowiązań terminowo. Dzisiaj sprawdźmy, jakie „kary” są przewidziane w przepisach o podatkach dochodowych dla podatników, którzy zwlekają z zapłatą swoich zobowiązań.\nPrzepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (analogicznie również w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych) nakazują podatnikom, którzy zaliczyli wydatki do kosztów uzyskania przychodu, a następnie za te faktury nie zapłacili, aby skorygowali, czyli odjęli z kosztów kwoty wcześniej ujęte jako koszt. Mechanizm ten obejmuje dwie procedury w zależności od tego, jak długi jest termin płatności. Przyjrzyjmy się tym procedurom na przykładach.\nPrzykład 1.: procedura dla zobowiązań z terminem płatności nie dłuższym niż 60 dni.\nPan Michał zakupił towar 17 lipca z 14-dniowym terminem płatności (czyli 31 lipca). Pan Michał wpisał zakup do księgi podatkowej jako koszt pod datą wystawienia faktury, czyli 17 lipca. Ustawa przewiduje, że jeżeli takie zobowiązanie nie zostanie zapłacone w ciągu 30 dni od terminu płatności – przedsiębiorca musi dokonać korekty. Pan Michał nie zapłacił faktury do 30 sierpnia (30. dzień po terminie płatności). Oznacza to, że obowiązkowo pod tą datą powinien odjąć z kosztów sierpniowych kwotę, którą wcześniej wpisał do kosztów.\nPrzykład 2.: procedura dla zobowiązań z terminem płatności dłuższym niż 60 dni.\nPan Michał zakupił towar 17 lipca z 70-dniowym terminem płatności (czyli 25 września). Pan Michał wpisał zakup do księgi podatkowej jako koszt pod datą wystawienia faktury, czyli 17 lipca. Ustawa przewiduje, że jeżeli takie zobowiązanie nie zostanie zapłacone w ciągu 90 dni od daty zaliczenia w koszty (w tej procedurze nie liczymy od terminu płatności!), przedsiębiorca musi dokonać korekty. Pan Michał nie zapłacił faktury do 15 października (90. dzień od ujęcia w kosztach). Oznacza to, że obowiązkowo pod tą datą powinien odjąć z kosztów październikowych kwotę, którą wcześniej wpisał do kosztów.\nJeżeli Pan Michał zapłaci dostawcy za fakturę np. w listopadzie, wtedy, pod datą zapłaty, będzie mógł ponownie wpisać do księgi koszty z tej faktury.\nMechanizm „korekty kosztów niezapłaconych” dotyczy wszystkich rodzajów kosztów, które przedsiębiorca zalicza do kosztów uzyskania przychodu. Nieistotny jest rodzaj dokumentu (faktura, umowa kupna – sprzedaży, rachunek zagraniczny), czy klasyfikacja kosztu (towary, materiały, pozostałe wydatki, amortyzacja środków trwałych). Przepisy te obowiązują również w przypadku częściowego braku zapłaty.


Paweł Kowal "jedynką" KO. Cenckiewicz: Szkoda go - Do Rzeczy\nKrajPaweł Kowal "jedynką" KO. Cenckiewicz: Szkoda go. Wyciągnął z rąk Putina ciało naszego Prezydenta w 2010 r.\nKraj: Paweł Kowal "jedynką" KO. Cenckiewicz: Szkoda go. Wyciągnął z rąk Putina ciało naszego Prezydenta w 2010 r.\nDodano 30 lipca 2019, 19:34 310\n– W tym składzie jesteśmy gotowi do wyborów parlamentarnych. Gotowe są rekomendacje dla czołówek list. Przed nami jeszcze dużo pracy nad listami. Sprawdzona koalicja i sprawdzone relacje – mówił Grzegorz Schetyna prezentując "jedynki" na listach Koalicji Obywatelskiej.\n"Jedynką" w Krakowie będzie były polityk Prawa i Sprawiedliwości Paweł Kowal.\n"Szkoda Pawła Kowala dla tego towarzystwa. Wyciągnął z rąk Putina ciało naszego Prezydenta w 2010 r. a teraz jest z tymi którzy to całe śledztwo spartaczyli politycznie i ogłosili reset wysyłając szkoły na groby okupantów sowieckich. Polityka to narkotyk. Może Paweł zmieni PO? Oby" – tak tę decyzję komentuje dr Sławomir Cenckiewicz, szef Wojskowego Biura Historycznego, publicysta "Do Rzeczy".\nZ kolei Marcin Makowski, dziennikarz "Do Rzeczy", zauważa: "Akurat polskiej polityce taki głos jak Pawła Kowala się przyda, ale jest coś dziwnego w sposobie, w jaki wraca do gry".\nSam Paweł Kowal prosi o zaufanie. Jak zaznacza, "czasami na początku lipca nie przypuszczamy co będzie na koniec". – Zdecydowałem się kandydować, bo mam poczucie, że czas jest trudny i chciałbym kiedyś po latach móc powiedzieć, że ze swojej strony zrobiłem wszystko co możliwe – zaznacza kandydat Koalicji Obywatelskiej. I dodaje: – Dzisiaj chciałem powiedzieć tylko jedno, najważniejsze w tej kampanii, która będzie zapewne bardzo brutalna jest to, by zmierzyć się z poglądami, z którymi zgodnie ze swoim sumieniem się po prostu nie zgadzamy, ale zawsze oszczędzić człowieka.\nListę Koalicji Obywatelskiej w Warszawie otworzy Grzegorz Schetyna. Drugie miejsce w tym okręgu otrzymała Katarzyna Lubnauer. "Jedynką" w w Wałbrzychu będzie były szef MON Tomasz Siemoniak, w Lublinie Joanna Mucha, a w Katowicach były minister sprawiedliwości Borys Budka. Liderem listy KO w Piotrkowie Trybunalskim będzie Cezary Grabarczyk, w Sieradzu Cezary Tomczyk, a w Bydgoszczy Krzysztof Brejza.\nListę w Rzeszowie otworzy Tadeusz Ferenc, a w Słupsku Barbara Nowacka. Z kolei Kamila Gasiuk-Pihowicz otrzymała "jedynkę" w Siedlcach. Na czele kieleckiej listy KO pojawił się były szef MSWiA Bartłomiej Sienkiewicz, a łódzkiej dziennikarz Tomasz Zimoch.\nStone IP 17 sierpnia 2019, 07:30\nKowal to dno ,człowiek bez kręgosłupa moralnego .Teraz będzie siedział w TVN i udzielał wywiadów gajzecie.\npumax IP 10 sierpnia 2019, 14:03\nDlaczego Słupsk dostaje same zrzuty ?Biedroń, Nowacka, a gdzie były kandydat na prezydenta ? gryzł trawę dla Schetyny! Szkoda Słupska, słupczanie obudźcie się...\nmieczmat IP 2 sierpnia 2019, 12:25\nPaweł zrobiłeś poważny błąd. Zrozumiałbym że do Narodowców ale z takimi ściekami ...\nromank IP 2 sierpnia 2019, 03:15\nkowal zrobil jeden krok za daleko ,nie nadaje sie na wiarygodnego polityka.juz jest zerem politycznym\nPpppp IP 1 sierpnia 2019, 18:11\nPewnie przegra z szeryfem zibim zorro\nzzzzzz IP 1 sierpnia 2019, 16:18\nPajacował w TVN przez cztery lata i w nagrodę wypajacował jedynkę na liście u mnie jedyne na co może liczyć to na gest Kozakiewicza\nGajowy Marucha IP 1 sierpnia 2019, 12:47\nJak długo jeszcze dr hab. Cenckiewicz ma przypominać o swoim istnieniu? Przecież to on jest współautorem tworzonej od nowa najnowszej historii Polski "po pisowsku". "Wyklęci", Lech Kaczyński i PiS to im zawdzięczamy wszystko co dobre spośród tego co nas otacza. Ta głosi polityka historyczna, którą współtworzy dr hab. Cenckiewicz. Dlaczego więc nie było go na listach do PE a obecnie nie ma go na listach do sejmu czy senatu?\nBosman IP 1 sierpnia 2019, 12:24\nTo jest tylko potwierdzenie, że POPiS ma się dobrze.\nmerlin IP 1 sierpnia 2019, 12:23\nTen koleś był zawsze dla mnie miernotą, a teraz tylko to potwierdził.\nJasińska IP 1 sierpnia 2019, 11:28\nGoguś karierowicz bez kręgosłupa...\nZib111 IP 31 lipca 2019, 22:41\nWbrew temu co mówi, chodzi nie o żadną Polskę, bo tej nie zbuduje się ze schetyna i cimoszewiczem, ale o masełko i szyneczkę. Szkoda, byl Człowiek a zdziadział jak wielu. A może nigdy nie było czlowieka?\nAlikija IP 31 lipca 2019, 22:01\nCiekawe są komentarze w /do rzeczy/ wszystkie negatywne jesli chodzi o inne partie .Pis najwazniesze i najlepsze. Inni beee.\nedgar IP 31 lipca 2019, 18:58\nCeniłem tego człowieka. Uważałem go za wyważonego i rozsądnego. To że przystał do tej zbieraniny szumowin zmieniło moje zdanie o nim\nAdamek IP 31 lipca 2019, 18:57\nStworzyli chór wujów jak w grze półsłówek\nMarek IP 31 lipca 2019, 17:31\nW PO można kraść więc poszedł tam.


Klecanka rdzaworożna, pospolita (Polistes dominulus) | Dezino\nHome Gatunki szkodników Klecanka rdzaworożna, pospolita (Polistes dominulus)\nWedług skali bólu Schmidta, klecanka potrafi użądlić najbardziej boleśnie ze wszystkich występujących w Europie owadów.\nDługość ciała królowej 16 mm, robotnicy 14 mm.\nTryb życia klecanki\nBudowa gniazda klecanki zostaje zapoczątkowana wiosną przez jedną płodną samicę (tzw. założycielkę lub królową), lub przez kilka współpracujących samic. Budowane jest ono z masy papierowej i składa się z pojedynczego plastra, przytwierdzonego do podłoża krótkim styliskiem. W miarę rozwoju rodziny, coraz większy udział w rozbudowie gniazda przypada niepłodnemu żeńskiemu potomstwu założycielki (robotnicom).Rodziny klecanki rdzaworożnej nie są liczne, składają się z królowej i niewielkiej liczby robotnic. Kasta robotnic nie różni się pod względem morfologicznym od królowych. Pod koniec lata oprócz robotnic w gnieździe wychowywane są także samce i młode królowe. Jedynie te ostatnie są stanie przezimować i dać początek nowym rodzinom.\nGniazdo klecanki pospolitej\nGniazdo u przedstawicieli klecanek, zakłada jedna królowa-założycielka lecz już w okresie pojawienia się w nim pierwszego potomstwa oprócz założycielki pojawia się od 2 do 6 królowych-pomocnic, które przetrwały zimę, ale z jakiegoś powodu nie założyły własnego gniazda. Osobniki te podlegają społecznie założycielce. Zdarza się jednak, że składają własne jaja, jeśli odkryje to założycielka obce potomstwo zostaje zabite. W zachowaniach zakładania nowych kolonii dopatrzono się pewnej reguły. Gniazda gatunków tropikalnych są na ogół zakładane przez wiele królowych, a gatunków strefy klimatu umiarkowanego przez pojedynczą.\nKlecanka rdzaworożna występuje w cieplejszych rejonach Palearktyki. W Polsce gatunek jest często spotykany, a umieszczenie w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt z wysoką kategorią CR (krytycznie zagrożony) budzi duże kontrowersje. W rzeczywistości klecanka rdzaworożna chętnie zasiedla tereny mocno przekształcone przez człowieka (np. centra miast czy tereny przemysłowe), stąd mało prawdopodobne aby gatunek był w jakikolwiek sposób zagrożony.