Recenzjum - Twoje centrum recenzji!: Potwornie Prawdziwe pożegnanie.\nPrzyszedł czas, by napisać tu kilka ostatnich słów.\nOficjalnie zakończyć ten rozdział. Przenosimy się do nowego miejsca, ale najpierw...\nW końcu dojrzeliśmy do tego, aby odpuścić i zostawić Recenzjum za sobą. Nie ukrywamy, że przyszło to naprawdę łatwo, chociaż wcześniej sentyment nie pozwalał na porzucenie “dzieła naszego życia”. Ponieważ był taki czas, gdy ta strona napawała nas niejako dumą. Wspominaliśmy o niej w towarzystwie, towarzystwo chwaliło ją przed innymi, totalny fejm. Wow.\nPo ponad 5 latach działalności, zamykamy Recenzjum.pl\nOstatni wpis i sytuacja w światku blogowo/wydawniczym tylko utwierdziły nas w przekonaniu, że czas najwyższy pakować walizki. Planowaliśmy to już od jakiegoś czasu.\nPrawie milion wyświetleń, tysiące komentarzy, niemal tysiąc wpisów o książkach, grach, filmach i serialach. Setki współprac...\nTe wszystkie “darmowe” egzemplarze, patronaty, wyróżnienia, nasze logo na okładkach, nasze opinie w książkach… Przez chwilę to dawało kopa do działania. Czuło się satysfakcję z tego wszystkiego, ale tak naprawdę to była jedna wielka ściema.\nTaki już jest ten blogerski światek, że wszyscy sobie wchodzą w dupę, żeby być na dobrej pozycji.\nNie oszukujmy się. O książkach nie piszemy źle (no, czasem się zdarzy! - od święta), żeby nie urazić wydawcy (i autora), by przypadkiem nie przerwał z nami współpracy. Oczywiście, w tych kontaktach trzeba wylać ogromną ilość wazeliny, aby dostać to, czego się chce. Bo, nie ukrywajmy, inaczej wydawcy mają blogera w tyłku. Już dawno zaczęło nam to przeszkadzać, więc nie trafiały się mega-super-duper-nowości i nie mogliśmy budować ogromniastych wież z książków. Ach, co za peszek.\nKolejną sprawą jest kółko wzajemnej adoracji, gdzie wszyscy się lofciają i są mega profesjonalistami - do którego nigdy nie należeliśmy, bo nie jarały nas wzajemne polecajki, czy uprzejmości na siłę (no dobra, na samym początku braliśmy może udział w jakichś wyzwaniach, czy zabawach - och, my naiwni). Wszyscy od wszystkich kopiowali i udawali, że to jest ich oryginalny pomysł… Setki komentarzy na jedno kopyto, bez czytania posta, byle tylko zostawić swój ślad i link do bloga. Do tego ciągłe gównoburze, gdzie ludzie bronili swojej opinii, jakby od tego zależało ich życie, jakby kogokolwiek to obchodziło.\nAle najgorsze w tym wszystkim jest to, że… część z was chyba w ogóle nie ma życia. Serio. Kilka recenzji w ciągu tygodnia - czytacie te książki 24h/dobę? Poza tym jakieś tagi, unboxingi… Ma się wrażenie, że niektórych świat kręci się tylko wokół tego - a w dodatku nawet na tym nie zarabiają. Ani grosza. Tylko książkę, najczęściej jeszcze z pieczątką “egzemplarz do recenzji” lub wydanie wstępne. Ok, niektórym to może pasuje.\nZastanawiamy się: co dało nam te 5 lat blogowania?\nNo, oczywiście z przerwami, bo nie obyło się bez wielomiesięcznych przestojów, by przestać rzygać na swój widok, po tym, co tu wyczynialiśmy. Po tym, co wyczytaliśmy na tych popularnych blogaskach. Po tym, czego oczekiwały od nas wydawnictwa. Generalizujemy, rzecz jasna, bo nie dotyczy to wszystkich.\nZuza: “Mój hit to prośba o stworzenie rankingu 7 rzeczy, które chciałabym naprawić przed śmiercią. Czyli krótko mówiąc: ckliwy tekst o moim bardzo osobistych sprawach, aby promować książkę. Sory, ale nie tu. Nie dla takich odbiorców i już na pewno nie w takim celu.”\nAlan: “Ileż można wypruwać sobie flaki dla darmowych egzemplarzy? Ileż można pisać pieśni pochwalnych i zmuszać się do wymyślania zalet, które zachęcą kogoś do lektury? Po co czytać i dostawać książki, które są kiepskie i mało interesujące? Dosyć. I nie mówię, że było tak zawsze, od początku i że taki był cel. Nie. Bo głównym celem była frajda... ale tej już dawno próżno szukać. Dlatego trzeba było w końcu postawić tę ostatnią kropkę.”\nNie możemy napisać, że poznaliśmy tu wielu zajebistych ludzi, bo to nieprawda. Sory, ale można ich policzyć na palcach. Ale owszem, poznaliśmy super ludzi, w tym również zajebistą przyjaciółkę Aleksandrę, ale to tylko dlatego, że odwiedziliśmy spotkanie blogerów w Sopocie. W przeciwnym razie ona nigdy by tu nie trafiła, a my do niej.\nTak więc, żegnamy się z wami i dziękujemy za te wszystkie lata. Szczerze. Zarówno czytelnikom (tych prawdziwych jest garstka), jak i wydawcom (tych wartościowych okazało się niewielu). Ponieważ otworzyło nam to oczy na wiele spraw.\nNie kończymy historii z pisaniem.\nPonieważ nadal czujemy potrzebę tworzenia swojego miejsca w sieci, ale nie w ten sposób. Więc, gdybyście przypadkiem byli zainteresowani naszymi prawdziwymi myślami (tym razem tymi osobistymi i w pełni subiektywnymi, bo w końcu będzie na nie miejsce), to zapraszamy na http://potwornieprawdziwi.pl/ Skąd ta nazwa? To długa historia, która zaczęła się już w trakcie istnienia Recenzjum. Mniej więcej w okresie, gdy zaczęliśmy mieć mdłości podczas zaglądania do blogosfery.\nW naszym pierwszym poście, w nowym zakątku, rozpisujemy się też trochę na temat Recenzjum, więc gdybyście akurat mieli chęć poczytać więcej szczerych przemyśleń, to zajrzyjcie: http://potwornieprawdziwi.pl/jak-zaczac-pisac-bloga-pierwszy-wpis/\nI być może niektórym ten wpis wyda się żenujący, ckliwy i niepotrzebny. Super. Przynajmniej ktoś faktycznie pofatygował się, żeby przeczytać. A to już coś. Rzadkość nawet. Krok w dobrą stronę, bez względu na to, czy lektura pozostawiła po sobie niesmak, czy zainteresowanie i niemą zgodę z wypunktowanymi tu zagadnieniami.\nTak, czy inaczej.\nDo zobaczenia gdzieś tam… w sieci.\nTagi: Koniec bloga, Recenzjum, Zamknięcie bloga


Estera - Rebecca Kanner (4639896) - Lubimyczytać.pl\nRebecca Kanner /\n7,29 (17 ocen\ti\t6 opinii) Zobacz oceny\nAnna Wawrzyniak-Kędziorek, beletrystyka chrześcijańska\nImperium perskie rozciąga się daleko poza horyzont. Król perski ma opinię władcy potężnego, bogatego i niepokonanego, rządzi swym królestwem niczym bóg. Otrzymuje wszystko, czego pożąda. I każdą kobietę, której zapragnie. Tysiące kobiet z każdego zakątka jego kraju. Młoda Żydówka zostaje porwana ze swego domu przez królewskich żołnierzy. Każą jej iść pieszo w skwarze, przez rozpaloną ziemię,...\nźródło opisu: https://www.swietywojciech.pl/Zapowiedzi/Estera\nźródło okładki: https://www.swietywojciech.pl/Zapowiedzi/Estera\njeke | 2017-07-17\nSuza-stolica Persji, 480 r. przed Chr. Elitarne oddziały królewskich żołnierzy: Nieśmiertelni jeżdżą po prowincjach imperium i porywają dziewice, które mają służyć w królewskim haremie w Suzie. W jednej z wiosek w raz z innymi dziewczętami porywają czternastoletnią Esterę, której rodzice zostali zamordowani w czasie tłumienia buntu w Babilonie. Młodziutka Estera próbuje ucieczki i przekupstwa, gdyż nie chce spędzić całego życia w haremie. Jednak jest zbyt piękna, by żołnierze ją wypuścili. Ze związanymi rękoma, wraz z setką innych dziewic wędruje przez pustynną równinę do siedziby króla Kserksesa.\nRebecca Kanner bardzo dobrze pokazała przemiany zachodzące w postawie i życiu Estery. Ból po stracie rodziców, życie w domu kuzyna Żyda Mardocheusza, porwanie przez żołnierzy i trudną wędrówkę przez pustynię podczas, której umiera jej przyjaciółka. Roczne przygotowania w haremie poprzedzające spotkanie z Kserksesem. Walka z ulubienicą króla Halanną, która pozbywa się wszystkich dziewic...\nRebecca Kanner bardzo dobrze pokazała przemiany zachodzące w postawie i życiu Estery. Ból po stracie rodziców, życie w domu kuzyna Żyda Mardocheusza, porwanie przez żołnierzy i trudną wędrówkę przez pustynię podczas, której umiera jej przyjaciółka. Roczne przygotowania w haremie poprzedzające spotkanie z Kserksesem. Walka z ulubienicą króla Halanną, która pozbywa się wszystkich dziewic zagrażających jej pozycji. W ogromnym pałacu Kserksesa Estera czuje niepokój, który rozdziera jej żołądek, ale wspominając żołnierza Ereza, który okazał jej wiele litości i pomocy podczas wędrówki przez pustynię postanawia, że będzie lekceważyć tyle okropności ile zdoła. Będzie żyć jeśli da radę, będzie walczyć, jeżeli będzie musiała. Zrobi wszystko, co konieczne, by trwać. Estera stopniowo zdobywa sprzymierzeńców chroniących ją i gotowych poświęcić za nią swoje życie. Wreszcie Kserkses wybiera ją na swoją królową-małą Isztar, ale to nie kończy walki na dworze o wpływy. Estera musi pokazać, że jest godna, by trwać u boku króla i znaleźć w sobie odwagę, by bronić swojego ludu.\nKróla Kserksesa autorka przedstawiła jako bezwzględnego władcę podbijającego kolejne terytoria, który za nic ma ludzkie życie. Niewielu ludzi widywało władcę. Gdy jadał z możnymi siedział za parawanem, a do towarzystwa zapraszał tylko garstkę ludzi. Wtargnięcie i zobaczenie go bez zaproszenia stanowiło zbrodnię karaną śmiercią. Wszyscy w pałacu mieli ambicje. Każdy radny chciał zostać królem. Kserkses przebywał w ciągłym niebezpieczeństwie i nawet pośród Nieśmiertelnych miał żołnierzy, którzy wspierali Hamana-pierwszego radnego i możnego imperium. Kserkses starał się za wszelką cenę utrzymać przy władzy, był bezwzględny i okrutny. Jaki człowiek rozkazuje porywać tysiące dziewcząt z ich domów, by spędzić z nimi tylko chwilę? Jedna noc z królem, a reszta życia spędzana z setkami kobiet i eunuchów w zamknięciu. Dziewczyny pędzone do haremu zostawiały za sobą kurz, pot i krew...\n,,Estera" to powieść o bohaterstwie, odwadze, ukrytej miłości, oddaniu i lojalności zasadom, ale też o spiskach i walce o wpływy na perskim dworze za panowania Kserksesa. Czyta się dobrze i jeśli lubicie powieści inspirowane biblijnymi historiami sięgajcie po tę książkę.\nAnnaSikorska | 2017-07-26\nKsięga Estery w „Biblii” to jedna z najbardziej inspirujących ksiąg pozwalających na tworzenie pięknych historii o miłości, poświęceniu i wierze. Biblijna Estera była Żydówką po śmierci rodziców wychowaną przez stryjecznego barta Mardocheusza sprawującego wysokie stanowisko na dworze króla Persji Achaszwerosza. Jej losy zaczynają się w chwili, gdy po rozgniewaniu ucztującego przez kilka dni króla przez jego małżonkę, piękną Waszti, władca wyrzeka się żony. Doradcy każą mu szukać jej następczyni. Z rozkazu króla do siedziby w Suzie sprowadzane są najpiękniejsze dziewice i poddawane dwunastomiesięcznym zabiegom upiększania. Wśród kandydatek znalazła się Estera, której stryjeczny brat znający nastroje na dworze zabronił przyznawania się do swojego pochodzenia.\nJeden z urzędników króla prowadził zaciekłą propagandę antyżydowską. Z tego powodu Mardocheusz popadł z nim w konflikt. Niechcący oddać Hamanowi pokłonu Żyd ściągnął na siebie gniew. Urzędnikowi udaje się zdobyć dekret dający...\nJeden z urzędników króla prowadził zaciekłą propagandę antyżydowską. Z tego powodu Mardocheusz popadł z nim w konflikt. Niechcący oddać Hamanowi pokłonu Żyd ściągnął na siebie gniew. Urzędnikowi udaje się zdobyć dekret dający prawo do wymordowania całego narodu.\nEstera w imię ratowania narodu udaje się do męża, który może ją skazać za przyjście bez wezwania i prosi o łaskę dla swojego ludu. Haman zostaje skazany za spisek przeciwko królowi, a Mardocheusz zajmuje jego miejsce.\nPostać pięknej Estery bardzo często powracała w malarstwie. Wśród wybitnych twórców nie zabraknie Rembrandta i Jana Lievensa. Ostatnio ta dająca duże pole manewru historia oparta na Księdze Estery staje się motywem wielu filmów i książek. Badania przeszłości pozwalają coraz lepiej odtworzyć ówczesne realia. Z tej bogatej wiedzy czerpie Rebecca Kanner w „Esterze”. Dzięki temu przenosimy się do roku 480 przed Chrystusem. Elitarne oddziały królewskich żołnierzy zwanych nieśmiertelnymi jeżdżą po prowincjach i porywają dziewice mające trafić do haremu w Suzie. Docierają również do wioski, do której Mardocheusz odesłał Esterę. Dziewczyna błaga, by jej nie zabierali. Później próbuje ucieczki, przekupstwa, ponieważ nie chce spędzić całego życie w haremie. Jest jednak zbyt piękna by Nieśmiertelni ją wypuścili. Razem z innymi porwanymi ze związanymi rękami wędruje przez pustynną równinę do siedziby króla Kserksesa.\nKiedy trafia do pałacu wpada w szereg intryg, poddawana jest różnym zabiegom, odkrywa jak wygląda uzależnienie, dowiaduje się jak bardzo niebezpieczne jest życie na dworze. Ponad to musi zmierzyć się z tęsknotą za bliskimi oraz domem. Jedynym wyjściem jest zauroczenie króla i polepszenie swojej pozycji. Okazuje się, że nawet to nie jest w stanie jej ochronić, ponieważ liczne spiski zagrażają także królowi.\nRebecca Kanner w przeciwieństwie do swoich poprzedników pokazała los Estety z nieco innej strony. Silna Estera wcale nie jest podekscytowana możliwością trafienia do pałacu. Wręcz przeciwnie: wszystko ją przeraża. Bohaterka powieści opowiada swoją historię w pierwszej osobie, dzieli się obserwacjami oraz zachodzącymi w jej nastawieniu zmianami. Po śmierci porwanej przyjaciółki uświadamia sobie, że jeśli będzie podobne jak ona nastawienie to również może szybko umrzeć. W pałacu nie zabraknie starć między kobietami. Szczególnie niebezpieczna okaże się ulubienica króla, Halanna, która świadoma ceny przychylności władcy umiejętnie pozbywa się zagrażających jej pozycji dziewic.\nWielka siła przetrwania oraz nietypowe podejście Estery do otoczenia szybko zjednuje jej sprzymierzeńców gotowych ją chronić. Dzięki ich wsparciu udaje jej się zdobyć przychylność król Kserksesa, będącego porywczym i bezwzględnym władcą podbijającym kolejne ziemie, pragnącym większej chwały.\n„Estera” to piękna i bardzo prawdopodobna opowieść. Mimo dość obszernych rozmiarów książki czyta się ją niesamowicie szybko. Znajomość historii z „Biblii” nie przeszkadza w wejściu w sposób pokazywania losów królowej przez Rebeccę Kanner. Napisana żywym językiem (strona czynna zdań) w pierwszej osobie powieść pozwala przenieść się do V w. przed Chrystusem i zobaczyć bogactwo charakterów oraz problemów, z jakimi się borykali.\nCałość dopełnia przemyślane rozmieszczenie czcionki o odpowiednio dużym rozmiarze, solidna, piękna okładka, bardzo dobrze zszyte strony oraz niedługie rozdziały. Dzięki temu łatwiej się czyta, a samo czytanie sprawia bardzo dużą przyjemność. Książka stylistycznie bardzo lekka i doskonale wpisuje się w całą serię Wydawnictwa Świętego Wojciecha "Na osi czasu".\nPolecam wszystkim zainteresowanym biblijnymi opowieściami ubranymi w formę powieści.\ndobrerecenzje | 2017-07-31\nWedług Biblii Estera była młodą Żydówką, która wychowywała się pod opieką swojego stryjecznego brata Mardocheusza.\nSprawował on wysokie stanowisko na dworze ówczesnego króla Persji.\nI oto Estera mając zaledwie czternaście lat została porwana wraz z innymi dziewczętami przez królewskich żołnierzy, do haremu króla Kserksesa.\nW tym momencie młoda dziewczyna podjęła w swojej głowie taki plan ”Nie wiem jeszcze, jak biec z zakrwawionymi stopami, ale się nauczę.\nI pewnego dnia znajdę sposób, by zabić Dalfona i Parszę.A także człowieka, który ściągnął mnie z posłania i zgotował mi ten koszmar”.\nCzy Esterze uda się zrealizować ten plan?\nCzy będzie mieć na tyle siły, by się na to odważyć?\nCzy korona królowej ściągnie na nią liczne niebezpieczeństwa?\nWszak powzięła myśl, by uratować swój lud przed wymordowaniem.\nPiękna opowieść o sile i odwadze przepięknej i młodej Estery.\nAutorka oparła się na licznych fragmentach ze Starego Testamentu, w którym Bóg powierzył ludziom...\nAutorka oparła się na licznych fragmentach ze Starego Testamentu, w którym Bóg powierzył ludziom liczne zadania.\nEstera w powieści Rebbecy Kanner ma wiele pytań, np.\n„Czy jestem godna zadania, które mi powierzono?”\nAutorka w ten sposób uczyniła bohaterkę ani nie całkiem dobrą, ani nie całkiem złą.\nW myśl słynnego powiedzenia ”Dobrze wychowane kobiety rzadko kiedy tworzą historię”.\nHegaja mówi Esterze „Nie trać czasu na próbę przekonywania samej siebie, że wszystko co robisz, wypływa z czystej i bezinteresownej dobroci. Nie toleruję głupiutkich dziewczątek”.\nZ drugiej zaś strony autorka stworzyła Esterę o ponadprzeciętnej inteligencji.\nZostać królową to przecież niełatwe zadanie.\nEstera była dość mądra, by szybko pozyskać względy Hegai, a także wystarczająco mądra, aby go słuchać.\nW powieści Hegaja mówi jej ”Będziesz musiała nauczyć się sprawiać wrażenie równocześnie dzielnej i uległej. To zadanie kobiety, a ty musisz opanować je do perfekcji jako dziewczę”.\nTak samo bestsellerowa jak „Judasz”, „Adwokat”, czy „Królowa Saby”, a do tego tak przepięknie wydana: w twardej oprawie, szyta.\nBardzo zachęcam Was do lektury, to naprawdę wartościowa książka.\nZnajomaNieznajoma | 2017-07-03\nTę książkę przeczytałam jakby tak przeliczyć w jeden dzień. A skoro niestety nadszedł moment, że musiałam ją zamknąć, należałoby napisać o tym recenzję czy coś. W takim razie standardowo najpierw plusy:\n1. Okładka- przyciągająca wzrok, idealnie skomponowana.\n2. Opis- interesujący, zachęcający do przeczytania.\n3. Tytuł- choć najzwyklejszy w świecie, to mimo wszystko opowiada nam, o czym będzie historia ( no w tym wypadku o kim).\n4. Styl pisania, czcionka i jej rozmiar- ułatwiające czytanie, niepozwalające do jakiejkolwiek przerwy.\n5. Bohaterowie- w końcu mieli i wady i zalety, dzięki czemu naprawdę można było się z nimi utożsamić, współczuć im, albo nienawidzić.\n6. Zakończenie- zaskakujące, w żadnym razie nie spodziewałabym się takiego.\nJeśli zaś chodzi o wady, to jest tylko jedna: książka była zdecydowanie za krótka. Choć ma ponad 300 stron, to mimo to czuję pewien niedosyt. Mogłaby mieć ich i tysiąc a pewnie dalej nie byłabym usatysfakcjonowana. No ale mniejsza z tym.\nKończąc tą "recenzję" mogę jeszcze śmiało powiedzieć, że ta książka zadowoli nawet zatwardziałych przeciwników takiego rodzaju powieści, albo przynajmniej urzeknie ich do pewnego stopnia.\nUlsien | 2018-02-23\nPo książce opowiadającej o jednej z najmądrzejszych i najodważniejszych postaci Starego Testamentu spodziewałam się czegoś więcej. Otrzymałam zmysłową i pełną niedopowiedzianego erotyzmu opowieść o Żydówce, której udało się być królową, a która podkochiwała się niczym podlotek w królewskim żołnierzu - słudze swoim i swego męża. Z drugiej strony król Kserkses, który w oczach Estery jawił się jedynie jako atrakcyjny fizycznie kochanek... Momentami czułam niesmak. Mimo to, cieszę się, że autorce udało się oddać ducha tamtych czasów, walkę konkubin o uwagę króla, "kobiecy" światek królewskiego haremu. Jednak mimo wszystko czuję niedosyt. W trakcie czytania miałam nieodpartą chęć poznać historię Ruti, jej motywację do usilnego zachęcania Estery, by starała się zostać królową, jej historię, jej opowieść. Najbliższa służka wyraźnie zaznaczyła się na tle głównej bohaterki, która niewiele osiągnęłaby bez jej pomocy.\nfati119 | 2017-10-11\nSwietna ksiazka , dobrze napisana. Prawde mowiac podczas czytania wogole nie mialam wrazenia ze jest to historia Biblijna. Watek milosny, intryga , madrosc i przebieglosc Estery daje calkiem inny obraz tej ksiazce. Polecam , szczegolnie tym gustujacym w romansach.\nOliwia | 2018-03-30\nNa półkach: Przeczytane w 2018, Przeczytane, Religia\nMonikaKarolina | 2018-01-15\nMoni Ka | 2017-12-29\ngosiak9207 | 2017-10-30


O prywatnym życiu Mikołaja Kopernika - Polskie Radio PiK\n2013-05-06, 09:45 Monika Siwak - Waloszewska\nO prywatnym życiu Mikołaja Kopernika\nW kolejnym spotkaniu z cyklu Kopernik w Książnicy, dr Jerzy Sikorski opowie o prywatnym życiu wielkiego astronoma. Foto: www.jerzysikorski.pl\nCzym na co dzień zajmował się Mikołaj Kopernik? Jak udawało mu się łączyć naukową pasję z przyziemnymi obowiązkami? Kim była dla niego młodsza o 30 lat Anna Schilling? I wreszcie - jakim był człowiekiem? Odpowiedzi na te pytania będzie można usłyszeć w toruńskim Dworze Artusa.\nO godz.18.00 odbędzie się tam spotkanie z olsztyńskim historykiem, doktorem Jerzym Sikorskim, autorem monografii "Prywatne życie Mikołaja Kopernika". Badania naukowca przyczyniły się do odnalezienia w 2005 r. miejsca pochówku astronoma.\nDoktor Sikorski wskazał również pozostałości domu we Fromborku, w którym Mikołaj Kopernik mieszkał i umarł, oraz ogrodu, w którym zbudował słynną płytę obserwacyjną opisaną w "De revolutionibus...".\nSpotkanie poprowadzi dziennikarz Polskiego Radia PiK Piotr Majewski, miłośnik astronomii, również autor książki o Koperniku. Wstęp jest bezpłatny.\nTagi: Kopernik, dr Jerzy Sikorski,


[Focus 1998-2004] Immobilizier blokuje rozrusznik! - Forum Ford Club Polska\n[Focus 1998-2004] Immobilizier blokuje rozrusznik!\n18-11-2012, 11:26 #1\nImmobilizier blokuje rozrusznik!\nposiadam Focusa mk1 z 98 r., od zakupu posiadałem do niego tylko jeden kluczyk orginalny z niebieską wkładką immo, i pilot centralnego taki szary z dwoma przyciskami. Wczoraj wystąpił taki problem, że nie mogłem odpalić samochodu, zapalają się kontrolki, ale rozrusznika nie slychać, a dioda immo nad zegarkiem po przekręceniu zaczyna szybko pulsować. Samochód zostawiłem na noc na parkingu pod marketem. Jaka może być przyczyna, immobilizer w kluczyku mogł pasć i dlatego go nie rozpoznaje??\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Majorks\nZnajdz więcej postów napisanych przez Majorks\n18-11-2012, 11:58 #2\nOdp: Immobilizier blokuje rozrusznik!\nMogło być to, może też coś zakłócać sygnał z kluczyka, np jakiś brelok który masz przy kluczu.\nJeśli nie odżyje Ci auto to zostaje ASO i tam dopisanie nowych kluczy do komputera.


plany zagospodarowania powiat jeleniogórski, dolnośląskie strona 3\nData ogłoszenia: 2016-02-23 Data wydania: 2016-02-17\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXII/175/16 Rady Gminy Podgórzyn z dnia 17 lutego 2016r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy drodze powiatowej nr 2653D w Staniszowie\nData dodania do bazy: 2016-02-23 20:27:05\nTytuł dokumentu: uchwała nr 105/XVII/2015 Rady Miasta Piechowice z dnia 29 grudnia 2015r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie Pałacu Pakoszów\nTytuł dokumentu: wyrok nr II SA/Wr 139/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 maja 2015r. wydany po rozpoznaniu sprawy ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Szklarskiej Porębie nr LVII/701/2014 z dnia 12 listopada 2014 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w sąsiedztwie ul. Armii Krajowej, ul. Oficerskiej, ul. 11 Listopada i ul. Górnej w Szklarskiej Porębie\nData ogłoszenia: 2015-11-19 Data wydania: 2015-10-29\nTytuł dokumentu: uchwała nr XV/182/15 Rady Miejskiej w Szklarskiej Porębie z dnia 29 października 2015r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie ul. Sikorskiego i Osiedle Huty w Szklarskiej Porębie\nData ogłoszenia: 2015-10-19 Data wydania: 2015-02-25\nTytuł dokumentu: wyrok nr II SA/Wr 837/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2015r. wydany po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Szklarskiej Porębie Nr VIII/80/2011 z dnia 11 maja 2011 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w sąsiedztwie ul. Armii Krajowej, ul. Oficerskiej, ul. 11 Listopada i ul. Górnej w Szklarskiej Porębie\nData ogłoszenia: 2015-09-28 Data wydania: 2015-09-23\nTytuł dokumentu: rozstrzygnięcie nadzorcze nr NK-N.4131.108.11.2015.JW1 Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 września 2015r. stwierdzające nieważność uchwały nr XIV/89/15 Rady Gminy Podgórzyn z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Staniszów w Gminie Podgórzyn\nTytuł dokumentu: uchwała nr XIV/89/15 Rady Gminy Podgórzyn z dnia 27 sierpnia 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospoadrowania przestrzennego dla wsi Staniszów w Gminie Podgórzyn\nData dodania do bazy: 2015-09-14 14:01:59\nData ogłoszenia: 2015-09-10 Data wydania: 2015-08-27\nTytuł dokumentu: uchwała nr XII.76.2015 Rady Gminy Stara Kamienica z dnia 27 sierpnia 2015r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie Antoniów\nData dodania do bazy: 2015-09-11 15:49:36\nData ogłoszenia: 2015-08-12 Data wydania: 2015-08-10\nTytuł dokumentu: uchwała nr XIII/132/2015 Rady Miejskiej w Szklarskiej Porębie z dnia 10 sierpnia 2015r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów narciarskich w masywie Góry Szrenica w Szklarskiej Porębie\nData dodania do bazy: 2015-08-12 21:01:02


Wybory prezydenckie 2020. Zbigniew Giżyński: mam nadzieję, że sztab prezydenta wyciągnie winsoki z sondażu - TVN24\n22 maja 2020, 20:34\nTVN24"Jestem sceptyczny jeśli chodzi o badania sondażowe"\nObowiązkiem sztabu wyborczego jest wyciągnąć wnioski ze zmian nastrojów społecznych i mam nadzieję, że tak będą czynili współpracownicy pana prezydenta – mówił w "Faktach po Faktach" poseł PiS Zbigniew Girzyński. Odniósł się do spadku sondażowego poparcia dla Andrzeja Dudy. Krzysztof Śmiszek z Lewicy zadeklarował z kolei, że Lewica nie zamierza zastępować Roberta Biedronia innym kandydatem.\nMimo najlepszego wyniku spośród wszystkich kandydatów, obecne poparcie dla urzędującego prezydenta jest o 20 punktów procentowych niższe, niż w podobnym badaniu przeprowadzanym w ubiegłym miesiącu.\nNOWY SONDAŻ PREZYDENCKI. SPADEK POPARCIA DLA ANDRZEJA DUDY >>>>\nGirzyński: mam nadzieję, że sztab prezydenta wyciągnie z tego wnioski\nZapytany o spadek sondażowy Andrzeja Dudy, poseł PiS Zbigniew Girzyński powiedział, że jest "sceptyczny, jeśli chodzi o badania sondażowe, których nie jesteśmy w stanie zweryfikować". - Dobrze że wybory odbędą się, mam nadzieję, jak najszybciej, wtedy wszelkie znaki zapytania, który z kandydatów cieszy się jakim poparciem, będziemy mogli rozstrzygnąć. Nie w takim czy innym sondażu, tylko w głosowaniu - powiedział.\nZdaniem Girzyńskiego, "na wszelkiego rodzaju notowania wpływ miało to, że nie wszyscy wierzyli, że te wybory (10 maja – red.) będą miały miejsce". - Mamy też nowe otwarcie w kampanii, co miało swój wpływ. Od początku także przestrzegałem kolegów, że czeka nas bardzo ciężka praca. Widać, że dużo tej pracy przed nami - dodał.\n- Mam nadzieję i kieruję te słowa do tych, którzy w kampanię (Andrzeja Dudy – red.) się angażują, a przede wszystkim do tych, którzy kierują kampanią, że wyciągną z tego wnioski i będą w sposób bardziej intensywny pracowali, aby te wyniki poprawić, by zakończyło się to sukcesem dla pana prezydenta – zaapelował poseł Girzyński.\nWedług niego, "obowiązkiem sztabu wyborczego jest wyciągnąć natychmiastowe wnioski nawet z drobnych zmian nastrojów społecznych i mam nadzieję, że tak będą czynili współpracownicy pana prezydenta".\n"Robert Biedroń to jest taki kandydat, który zawsze szedł pod prąd"\nO słabe notowania kandydata swojej partii, Roberta Biedronia, był także pytany poseł Lewicy Krzysztof Śmiszek. - Sondaże sondażami, trzeba je traktować poważnie, ale nie do końca, bo ostatecznym wynikiem popularności czy mocy przekonywania Polaków będą wybory, których daty oczywiście jeszcze nie znamy. Najważniejsze święto demokracji, a my ciągle nie wiemy, kiedy się odbędzie – mówił gość "Faktów po Faktach".\n- Robert Biedroń to jest taki kandydat, który zawsze szedł pod prąd. Nawet wtedy, kiedy sondaże były lepsze czy gorsze, nigdy się nie poddawał - mówił Śmieszek, przypominając o sukcesie wyborczym Biedronia w wyborach na prezydenta Słupska w 2014 roku.\n- Sztab Robert Biedronia, cała Lewica, zrobiliśmy reset, bo powoli wychodzimy z zamknięcia. Robert Biedroń czerpie siłę ze spotkań z ludźmi. Siłą rzeczy nie można było tych spotkań odbywać, więc pewnie jakieś zachwiania (w sondażach – red.) są - tłumaczył poseł Lewicy.\nZapytany o to, czy podobnie jak Koalicja Obywatelska, Lewica planuje zmienić swojego kandydata w związku ze słabymi notowaniami, Śmiszek odpowiedział, że "Platforma Obywatelska wybrała opcję atomową". - Wszyscy, którzy jeszcze miesiąc temu krzyczeli "Małgorzata, Małgorzata" (…), wszyscy uciekli, kiedy zaczęło się robić gorzej. Widok samotnej pani marszałek (Małgorzaty Kidawy-Błońskiej – red.), opuszczonej przez wszystkich, którzy uciekli z pokładu, którzy zrzucili ją z sań, to będzie obrazek, który zostanie w historii polskiej polityki - dodał.\n"Chodzi o zachowanie pewnych wentyli bezpieczeństwa"\nOd 12 dni uchwała Państwowej Komisji Wyborczej w sprawie wyborów prezydenckich czeka na opublikowanie w Dzienniku Ustaw. Stwierdzono w niej, że w wyborach prezydenckich zarządzonych na 10 maja brak było możliwości głosowania na kandydatów. Zdaniem PKW, "brak możliwości głosowania na kandydatów jest równoznaczny w skutkach z brakiem możliwości głosowania ze względu na brak kandydatów". Publikacja uchwały spowoduje, że od tej daty marszałek Sejmu w terminie 14 dni będzie musiała zarządzić nowe wybory, które muszą się odbyć w ciągu 60 dni od dnia ich zarządzenia. Goście "Faktów po Faktach" zostali zapytani o przyczyny zwłoki w publikacji uchwały.\nZdaniem posła Girzyńskiego "chodzi o prostą rzecz, która wszystkim leży na sercu z wyjątkiem Koalicji Obywatelskiej, bo nawet inne ugrupowania opozycyjne w tym zakresie zachowują się bardzo odpowiedzialnie". - Pani marszałek (Sejmu Elżbieta Witek - red.) chciałaby ogłosić nowy termin wyborów w oparciu o przyjętą przez nas w Sejmie ustawę o trybie wyboru prezydenta - wyjaśnił.\n- Chodzi o zachowanie pewnych wentyli bezpieczeństwa. Z tego powodu pani marszałek chciałaby, żeby ta ustawa, którą przyjęliśmy w Sejmie, która jest w Senacie (…), żebyśmy mogli tę ustawę ostatecznie przyjąć, żeby została opublikowana i będzie formalna podstawa prawna, by wszystkie te procedury były wyznaczone – powiedział.\nZbigniew Girzyński odniósł się też do sugerowanej przez premiera Mateusza Morawieckiego daty wyborów, które miałyby się odbyć 28 czerwca. - Myślę, że pan premier konsultował się z panią marszałek. To jest termin, który pozwoliłby na to, by 6 siepania, bo wtedy upływa kadencja pana prezydenta, nowy prezydent złożył przed Zgromadzeniem Narodowym ślubowanie - powiedział.\n- Jeśli ten termin byłby późniejszy, istniałoby niebezpieczeństwo, że przed datą 6 sierpnia wszelkie procedury nie zostałyby zakończone, a wówczas oznaczałoby to koniczność pewnego stanu tymczasowego, kiedy to pani marszałek Sejmu pełniałby obowiązki głowy państwa – zwrócił uwagę.\n"Chciałbym, żebyśmy skończyli tę tragifarsę z wyborami"\nZdaniem Krzysztofa Śmiszka "ta niezwłoczna publikacja uchwały Państwowej Komisji Wyborczej już dawno powinna się odbyć". - Ale nie czarujmy się, Prawo i Sprawiedliwość już nas przyzwyczaiło, że ta dobrowolna interpretacja przepisów prawa stała się w ich wykonaniu normą - zauważył poseł Lewicy.\n- Konstytucyjnym prawem pani marszałek jest wyznaczenie daty wyborów, ale data wyborów to tylko zwieńczenie bardzo skomplikowanego procesu i różnych dat dotyczących działań wyborczych. Chodzi o rejestrację komitetów, o zebranie tysiąca podpisów, później o zebranie stu tysięcy podpisów. To jest cały szereg bardzo skomplikowanych czynności. Bardzo niebezpieczny może być fakt, że nikt nie wie, kiedy będą wybory, kiedy będą te daty poszczególnych czynności ogłaszane - powiedział.\n- Chciałbym, żebyśmy skończyli tę tragifarsę z wyborami, bo do tej pory nikt uczciwie nie powiedział, dlaczego 10 maja nie odbyły się wybory, kto za to odpowiada, kto za to poniesie odpowiedzialność, kto poczuwa się do winy – mówił Śmiszek.\nMinister Szumowski w siedzibie PiS. "Każdy może tu przyjechać"


Tamowanie krwotoków czy to naprawdę takie trudne? - Medyk szkolenia\nJak udzielić pierwszą pomocRóżne\nTamowanie krwotoków czy to naprawdę takie trudne?\nBy Medyk198826 listopada 201524 sierpnia, 2021No Comments\nRana to przerwanie ciągłości tkanek miękkich organizmu. Zranieniu zawsze towarzyszy ból,którego intensywność są zależne m.in. od miejsca zranienia i narzędzia,którym zostało spowodowane. Objawy: ból ,krwawienie,ale jeżeli uszkodzenie jest rozległe,głębokie,może wywołać wstrząs krwotoczny, dreszcze,niepokój,bladość ,zawroty głowy,mroczki przed oczami,przyśpieszone i słabo wyczuwalne tętno,pokrywanie się skóry lekkim,zimnym potem,narastająca duszność,nawracające omdlenia,utrata przytomności. Rany możemy podzielić: niezakażone i zakażone. Zakażenie bakteriami polega na zaczerwienieniu i obrzęku wokół rany,z której często wydobywa się ropna . Organizm walczy z zakażeniem co pokazuje wzrost temperatury. Gojenie się ran przebiega zazwyczaj samoistnie,dzięki naturalnym zdolnościom regenerującym i obronnym organizmu.\nWyróżnia się trzy sposoby gojenia ran:\nrychłozrost– gojenie się szybkie,bez powikłań,brzegi rany są gładkie,przyległe i niezakażone\npod strupem – na powierzchni rany powstaje stwardniała skorupa z zakrzepłej krwi,osocza,obumarłych tkanek itp. pod którą przebiega proces gojenia./li>\nZiarninowanie – gojenie powolne,często z niewielką ilością wybroczyny ropnej,po usunięciu przez organizm z rany ciał obcych następuje mnożenie komórek i wypełnianie ubytków nową tkanką – ziarniną,wskutek takiego przebiegu gojenia powstaje rozległa blizna.\nRany cięte – działanie przedmiotów o ostrych krawędziach,które mają równe i gładkie brzegi:obficie krwawią.\nRąbane – zadane np.siekierą\nPłatowe – zerwanie dużych płatów skóry np. wskutek wypadku przy pracy strugarką.\nKłute – bardzo niebezpieczne ze względu na uszkodzenia głębiej położonych organów,łatwo ulegają zakażeniom\nRany tłuczone – uderzenia przedmiotami twardymi i tępymi,ich brzegi są nierówne,w okolicach zniszczonych tkanek występują krwiaki i obrzękiem\nMiażdżone – typowe w wypadkach komunikacyjnych,budowlanych i górniczych\nRany szarpane – powstałe w wyniku działania dużych sił rozrywających lub narzędzi o nieregularnym kształcie i ostrych krawędziach,często występuje ubytek w głębi tkanki mogą pozostawać ciała obce.\nKąsane – pogryzienia przez zwierzęta\nOdłamkowe – użycia granatów min i bomb lotniczych\nRany postrzałowe – działanie broni miotającej,głownie strzeleckiej a także niektórych typów bomb,min i granatów.\nStyczne -o charakterystyce zbliżonej do ran ciętych powodowane przez styczne uderzenie kuli.\nŚlepe – pocisk zostaje w ciele\nPrzestrzałowe – na wylot\nRany proste – Uszkodzenia powłok skóry zewnętrznej\nRany powikłane-uszkodzenia głębiej polożonych tkanek i narządów\nSzybkość gojenia się ran zależy od:\nsposobu opatrzenia rany\nogólnego stan organizmu\nŻylny – krew o ciemnoczerwonej barwie,sączy się równomiernie,ciągłym sumieniem\nTętniczy – krew o jasnoczerwonej barwie wydostaje się strumieniem pulsującym,w tym rytm pracy serca\nKrwotok zewnętrzny – krew wylewa się na zewnątrz organizmu\nKrwotok wewnętrzny – krew wylewa się do jamy ciała.\nPrzystępując do pierwszej pomocy poszkodowanym ze zranieniami i krwotokami,należy wkładać gumowe rękawiczki,zabezpiecza to ratowanego i ratownika przed zakażeniem. Podczas udzielania pomocy osoba powinna znajdować się w pozycji leżącej.\nSzybka utrata 1/3 objętości krwi to poważne zagrożenie dla życia osoby poszkodowanej


Czersk. Msze Święte i nabożeństwa różańcowe\nTransmisje - zobacz godziny\nOd soboty (24 października) transmisje będą odbywały się zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią. Przepraszamy za utrudnienia spowodowane awarią. Transmitujemy poprzez naszą parafialną stronę internetową Msze i nabożeństwa różańcowe wypisane na plakacie.\nlink do kamery - www.parafia-czersk.pl/kamera.htm\nKamera będzie włączana dopiero na kilka minut przed konkretną transmisją. O podanej godzinie rozpoczęcia transmisji, prosimy odświeżyć stronę!


A KRYTYKA POLITYCZNA - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wiadomości.gazeta.pl\na krytyka polityczna\nNieznani sprawcy zaatakowali wieczorem w siedzibie Krytyki Politycznej na ul. Foksal widzów filmu ?Ona mnie nienawidzi (She Hate Me) o tematyce LGBT.\nSierakowski: Tej władzy przez 8 lat towarzyszył apartheid godnościowy. Uważają, że mogą poniżać innych\ntym, że Grzegorz Napieralski woli rozdawać jabłka, a wy je rozdajecie - zwrócił się do Gduli Michał Szułdrzyński z "Rzeczpospolitej". - Nie, chodzi raczej o to, że chciał wystąpić w siedzibie Krytyki Politycznej, a Sierakowski się nie zgodził - dopowiedziała Wielowieyska. Według dziennikarza\nantyfaszystów z Niemiec po przepychance z rekonstruktorami w strojach napoleońskich , uciekając przed policją schroniła się w kawiarni Nowy Wspaniały Świat. Stamtąd wyprowadzili ją policjanci a grupa trafiła do aresztu. Policja znalazła w lokalu kilkadziesiąt pałek i kastet. Przedstawiciele Krytyki Politycznej\n- Już same ogólne tezy tych zarzutów, że udzieliliśmy komuś schronienia są fałszywe. Lokal Krytyki Politycznej otwarty jest od godz. 11, jest lokalem publicznym, do którego wejść może każdy, jeśli się tylko przyzwoicie zachowuje - mówi Sutowski. Tłumaczy: Incydent za na Nowym Świecie z udziałem\nAtak na redakcję "Krytyki Politycznej"\nmiejsca. Na razie nie wiadomo, kto to zrobił, ale w ostatnim czasie banner "Krytyki Politycznej" często był zaklejany wlepkami Narodowego Odrodzenia Polski. "Krytyka Polityczna" jest lewicowym pismem społeczno-politycznym. Ukazuje się od 2002 roku. Jej założycielem i redaktorem\nInformację o angażu Michalskiego jako komentatora oficjalnie podano na stronach internetowych "KP". Redakcyjna plotka, krążąca po korytarzach "Krytyki" głosi, że naczelny pisma, Sławomir Sierakowski, zdecydował się na ten krok z potrzeby odświeżenia i urozmaicenia opinii\nUliczny wiec, który stanął na drodze organizowanego przez Młodzież Wszechpolską i ONR Marszu Niepodległości organizowała Krytyka Polityczna i inne organizacje skupione w koalicji Porozumienie 11 Listopada. W Święto Niepodległości przez 5 godzin razem z ustawionymi na skrajach zgromadzenia grupami\nDymek w "Dzienniku Opinii" zastrzega jednak: "Wyciek zawartości konta na Facebooku Przemysława Holochera potwierdza to, co wiadomo było już wcześniej - że Ruch Narodowy gloryfikuje przemoc i nawołuje do nienawiści". Podkreśla też z całą stanowczością, że chce, aby osoby i organiz\nmłodej lewicy skupionej wokół pisma "Krytyka Polityczna". - Nie nosimy koszulek z Che Guevarą i nie pijemy ekologicznego piwa - tłumaczy Maciej Gdula, jeden założycieli pisma. Pytany o credo jego środowiska tłumaczy, że wielu ludzi z młodego pokolenia zawiodło się na obietnicach składanych\nseksualnych- mówił dziennikarzom Żakowski. Maciej Bartków, organizator demonstracji, wyjaśniał, że w proteście nie chodziło o Żakowskiego, tylko o dwie inne sprawy. Po pierwsze: "Krytyka Polityczna" to organizacja, która zaprasza niemieckich bojówkarzy na Święto Niepodległości Polski. Po drugie\nznany i traktowany jak swój, bez względu na intencje organizatorów - mówił minister. To właśnie 11 listopada policja zatrzymała 95 obcokrajowców, głównie Niemców. A to stało się podstawą do ataku Prawa i Sprawiedliwości. Warszawscy radni tej partii chcą, żeby Krytyka Polityczna opuściła wynajmowany od\nUkraina z Jarosławem Hrycakiem rozmawia Iza Chruślińska Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa "Szcze ne wmerła Ukrajina...". Słowa hymnu ukraińskiego i polskiego są podobne. W obu tych hymnach tkwi upór narodu, który decyduje się przetrwać jako naród wbrew wszystkim okolicznościom\nwykonawczej i ustawodawczej w Zgromadzeniu Ogólnym jest formą uznania przez nich rangi Trybunału, wyrażenia szacunku dla władzy sądowniczej i dla konstytucji RP. To, że obecna władza tego unika, jest symboliczne. Zwracam uwagę, że krytyka pod adresem Trybunału ma charakter polityczny. Nie wysuwa się\nMacierewicza, oraz dziennikarzy ze wszystkich redakcji światowych” - podkreśla Sierakowski. Założyciel i redaktor naczelny „Krytyki Politycznej” zaznacza, że Baracka Obamy od kwestii TK nie odwiódł nawet Brexit, przez co usłyszeliśmy mocne słowa. „Stoi Duda z tym swoim inteligentnym\nbluzgiem - w jednym szeregu z takim RT @JasKapela? #zglaszamdoprokuratury pic.twitter.com/TCfbTaSOl0"— Rafał A. Ziemkiewicz (@R_A_Ziemkiewicz) styczeń 23, 2015 Ten wpis zdaniem Jana Kapeli, działacza "Krytyki Politycznej", mógł naruszyć art.136 Kodeksu karnego, poprzez publiczne\nco z niej wynika. Ogórek ma zatopić Palikota? - Ogórek ma duże wsparcie mediów prawicowych - zauważył Cezary Michalski z "Krytyki Politycznej". - Wczoraj słuchałem publicysty tygodnika "W sieci", który zachwycał się Ogórek. Przede wszystkim za to, że uda się z jej pomocą dobić\n" (siedziba stowarzyszenia znajduje się na pierwszym piętrze budynku, a świetlica Krytyki Politycznej na drugim). Stowarzyszenie zorganizowało tego dnia wspólną modlitwę - o czym organizatorzy "Pikniku" dowiedzieli się na dwie godziny przed czytaniem scenariusza. Protestujący nie mieli\nmniej więcej tak samo. Zatem wszystko, co możesz wybrać, to wojna kulturowa, skandal, krzyk - mówił w wywiadzie dla tygodnika szef "Krytyki Politycznej". Szef "Krytyki Politycznej" zwraca też uwagę na to, że postać Korwin-Mikkego idealne wpisuje się w dzisiejsze oczekiwania medialne\n; - czytamy. Krytyk zastanawia się, dlaczego dopuszczono do premiery "dzieło tak chrome, nieudane i nieprofesjonalnie wykonane". "Z bólem stwierdzam, że nic tu nie wyszło" - ocenia. I wymienia "tonący w chaosie" scenariusz, "przestraszoną nadmiarem niejasności"\npartii politycznych. Zdaniem Cezarego Michalskiego z "Krytyki Politycznej", wygrana PO lub remis i brak silnego kandydata PiS na prezydenta, może skończyć się wygraną Bronisława Komorowskiego już w I turze wyborów prezydenckich. - To spowoduje demobilizację elektoratu Prawa i Sprawiedliwości\nobierają kurs mainstreamowy i liberalny. Jakub Dymek z Krytyki Politycznej: Dlaczego w Polsce nie ma lewicy? Odpowiedź, że Palikot coś zepsuł, jest niewystarczająca. Koniunktura polityczna zmienia się powoli. SLD i SdRP trafiły na niedobry czas, gdy lewica się kompromitowała w całej Europie. "KP chce\nto wielkim politycznym triumfem Moskwy. Sławomir Sierakowski, redaktor naczelny "Krytyki Politycznej" należy do grupy autorów z całego świata, którzy wzmocnili dział opinii "New York Timesa". Jego teksty co miesiąc publikowane są na łamach "International New York Times"\nsię w wielu miastach Polski, w ramach protestu przeciw odwołaniu spektaklu z programu festiwalu teatralnego Malta w Poznaniu. W Gdańsku tekst "Golgoty" czytano w świetlicy Krytyki Politycznej. Pod budynkiem pojawili się również przeciwnicy sztuki. W sali, w której miało się odbyć jej\nZmiana w Watykanie i nowy styl komunikacji papieża Franciszka rozbudziły nadzieje na trwałą zmianę w Kościele. - W Polsce lewica w ostatnich dwóch dekadach odzwyczaiła się od patrzenia z nadzieją w stronę Kościoła - pisze Sławomir Sierakowski, szef "Krytyki Politycznej" w "Gazecie\nrazie mamy informacje o tym, że jak w innych wyborach dochodziło do niewielu tego typu przypadków - mówił w TOK FM Cezary Michalski. Dlatego bardziej niż pomysł ponownego głosowania podoba się publicyście "Krytyki Politycznej" zapowiedź skontrolowania działalności PKW. - Trzeba coś zrobić z\nkontrowersję sztuki "Golgota Picnic" Rodriga Garcii. Prezentacje tekstu dramatu odbywały się w wielu miastach Polski w ramach protestu przeciw odwołaniu spektaklu z programu festiwalu teatralnego Malta w Poznaniu. W Gdańsku tekst "Golgoty" czytano w świetlicy "Krytyki Politycznej"\npolitycznych i kulturalnych debat - nazywali "bazą wypadową niemieckich bojówkarzy". Żądali natychmiastowego zerwania umowy najmu, kwestionowali stawki czynszu (stowarzyszenie płaci według preferencyjnych zasad). Po apelach PiS sprawę badają władze Śródmieścia. Dorota Głażewska z Krytyki informuje\n"Krytyki Politycznej". - Greckie społeczeństwo jest silnie upolitycznione. Masowe demonstracje, wychodzenie ludzi na ulicę, gwałtowne spory to chleb codzienny greckiej demokracji. W porównaniu z tym, co się dzieje w Grecji, polska demokracja może się wydawać senna. A z perspektywy średniej\n''Polskie kino dokumentalne 1989-2009. Historia polityczna'' praca zbiorowa, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa Toczy się batalia o miejsce dokumentu w publicznej telewizji, skąd za prezesury Wildsteina i Urbańskiego został w dużej mierze wyrugowany i zastąpiony publicystyką śledczą\n- Woda sodowa uderzyła do głów drobnym złodziejaszkom i ich żonom. Byli przekonani, że już rządzą w tym kraju, ustalają nawet kwestię picia alkoholu na pokładzie samolotu. Rządziliby już od dawna, gdyby nie sfałszowane wybory - ironizował Cezary Michalski z Krytyki Politycznej w TVN24. - Teraz\n, publicysta "Krytyki Politycznej". Instynkt stadny profesorów - Za Hofmanem przemawia argument siły. Od czasu jak Miller, Kaczyński i Tusk zlikwidowali wszystkie pozostałości po tak zwanej inteligenckiej polityce w Polsce i przekuli to w nowoczesne aparaty a la Frank Underwood, wiadomo już, że\ndziennikarza do tego, żeby rzucać w nas kamieniami bez powodu. Długie wywody lidera "Krytyki Politycznej" skłoniły Cezarego Łasiczkę do złożenia samokrytyki. - Chciałem przeprosić i sprostować moje wypowiedzi, że w Nowym Wspaniałym Świecie była selekcja, a "Krytyka Polityczna" zatrudnia na\n" - Aż tak tego nie personalizuję - stwierdził Cezary Michalski, publicysta "Krytyki Politycznej". - Platformę utrzymuje przy życiu to, że PiS i różne odmiany prawicy w Polsce nie stanowią dla elektoratu bezpiecznej alternatywy - stwierdził. Dodał, że ten problem ma całe "nowe\npodkreślał, że to nie działacze PO i PiS są bezpośrednimi inspiratorami takich osób jak Brunon K. - Ale ich język wariatów rozchwiewa - podkreślał publicysta "Krytyki Politycznej". Żakowski:Sprawa Brunona K. to trend, a nie incydent Zatrzymanemu na początku listopada Brunonowi K., podejrzanemu o\n- zapamiętane zostanie to, że to pomysły, o których dyskutują ekonomiści o uznanym autorytecie. Ludzie nie będą pamiętali ani krytyki Sadowskiego, ani krytyki Gomułki, natomiast zapamiętają owe wydarzenie. "Polska rozwija się za wolno". "Polska w przededniu potężnego kryzysu" [DEBATA] »\nnie jest proste". Cały wywiad z Jackiem Żakowskim w "Dzienniku Opinii" Krytyki Politycznej.\nw wydaniu Młodzieży czy nawet ONR one nie przekraczają granic dopuszczalnych w państwie prawa - tłumaczył minister sprawiedliwości. - A zaskakująco opiniotwórcza Krytyka Polityczna apoteozuje Lenina - stwierdził znienacka minister sprawiedliwości. Delegalizacja MW? Gowin: A zaskakująco opiniotwórcza\n, Solidarnej Polski, Marka Jurka i Franciszka Longchamps de Berier - argumentował publicysta "Krytyki Politycznej" w "Poranku Radia TOK FM". Osamotniony Tusk Jak tłumaczył Michalski, bez silnej lewicy ciężar walki z konserwatystami spada na barki premiera Donalda Tuska. - Ja mu kibicuję\nCezary Michalski nie ma wątpliwości, nie jest przypadkiem, że afera taśmowa dotycząca polityków PO, wybuchła akurat po wyborach do PE. - Skoro Platforma Obywatelska wygrała kolejne wybory, to trzeba ją było zniszczyć - ocenił publicysta "Krytyki Politycznej" w "Poranku Radia TOK FM\nsię stworzyć ugrupowanie pozbawione realnej treści - mówił podczas spotkania publicystów w "Poranku Radia TOK FM" Michał Sutowski z Krytyki Politycznej. - Po raz kolejny ktoś próbuje stworzyć formację zdrowego rozsądku, obrony przed ciemnogrodem. Jeśli chodzi o kwestie programowe, nie\nKrytyka Polityczna. Papiernik oburzył się, że jego propozycja została pozostawiona bez odpowiedzi. Poskarżył się na to wojewodzie. A ten poprosił o wyjaśnienia ratusz. Sprawą zajęli się radni z komisji rewizyjnej. I przyznali rację Papiernikowi. - Jego propozycja nie została zakwalifikowana ani jako\ninstrumentalizacją, jest pomysł jej kandydatury na wicemarszałkinię? - komentuje prof. Magdalena Środa w rozmowie z Cezarym Michalskim z "Krytyki Politycznej". - Chłopcy z Ruchu znudzą się nią szybko, jak tylko przestanie dostarczać medialnych sensacji lub - jak stanie się niezależna i silna. Tak było z\n"Niewielu już komentatorów emocjonuje się tym, jaką wersję projektów ustaw w tzw. kwestiach sumienia wybierze Tusk - liberalną czy konserwatywną. Większość wie doskonale, że nie wybierze żadnej, bo nie będzie musiał" - pisze na stronie internetowej "Krytyki Politycznej" Cezary\nKomentarz Romana Pawłowskiego w "Krytyce" to reakcja na zerwanie umowy najmu przez obecnego właściciela byłego pawilonu Meble Emilia grupę Griffin Investments. Pawilon miał służyć jako tymczasowa siedziba Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Muzeum otrzymało wypowiedzenie niemal w przeddzień\nodznaczenia dla Jana Karskiego użył sformułowania "polski obóz śmierci". Naczelny "Krytyki Politycznej" zauważa: - Nie sądzę też, żeby ktokolwiek z powodu takich sformułowań dał się wprowadzić w błąd. Gdyby tak było, MSZ powinien zająć się najpierw polskimi lekturami szkolnymi. Barack\nprzyczynowością. Fakt, że nastolatek używał marihuany, nie daje jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że była ona źródłem jego problemów - pisze w liście otwartym "Gazeta Konopna Spliff", którą cytuje m.in. "Krytyka Polityczna". - Doświadczenie pokazuje, że w większości przypadków marihuana\ntylko wtedy, kiedy nie mamy do czynienia z agresywną ignorancją wobec tego państwa, ale kiedy to państwo jest istotą troski nie mojej i kilkudziesięciu podobnych typów, ale kiedy jest przedmiotem troski większej części społeczeństwa. Cały wywiad do przeczytania w "Krytyce Politycznej" »\nprywatyzacja usług publicznych przekroczyła kolejny ważny próg związany z prywatyzacją szpitali, a prekaryzacja w sektorze publicznym nabrała rozpędu". "Mogło być lepiej, ale nie było (niestety)" - podsumowuje socjolog. Cały felieton na stronach internetowych "Krytyki Politycznej"\n- Urząd prezydencki, jako jeden z nielicznych urzędów, "uautonomicznia" ludzi pełniących tę funkcję - mówił w TOK FM Sławomir Sierakowski, redaktor naczelny "Krytyki Politycznej". Zaznaczył jednak, że Komorowski może mieć problem z samodzielnością polityczną. - Komorowski ma\nDemokratycznej, będzie przy tym dwa razy gorszym politykiem niż Donald Tusk, to nie widzę w tym nic satysfakcjonującego - podkreślał. - My, "Krytyka Polityczna", będziemy wzmacniać wszystkie pozytywne zachowania po lewej stronie, ale nam zależy na podniesieniu standardu w życiu politycznym w ogóle\ngrupa krwi. Codziennie mnie pobudza. Od nowa. Powyższy wywiad to fragment książki Remigiusza Grzeli "Wolne", która ukazała się nakładem Wydawnictwa Krytyki Politycznej. Jego rozmówczyniami oprócz Teresy Torańskiej były: Krystyna Chiger, Julia Hartwig, Agnieszka Holland, Hanna Krall\npartyjnych prawyborach. Wśród potencjalnych kandydatów na to stanowisko media wymieniały między innymi szefa "Krytyki Politycznej". SLD? Czy ta partia istnieje? W TOK FM Sierakowski mówił, że nie jest zainteresowany przywodzeniem Sojuszowi: - Ja już miałem rozmaite w życiu propozycje. Z różnych\nbędą lepsze dla lewicy w Polsce, zapytaliśmy Sławomira Sierakowskiego, szefa "Krytyki Politycznej". TOK FM: - Pojawia się coraz więcej opinii, że formuła, którą przyjął Janusz Palikot - "evenciarstwo" - powoli się wyczerpuje. Zauważasz coś takiego? Sławomir Sierakowski, socjolog\ndla dzieci" w dużej mierze to wina dorosłych. - Prowadzą taką politykę wobec dzieci, że szkoda gadać - podkreśla. "Żenujący" wynik Polski w corocznym raporcie dot. matek. Lepiej nią być na Białorusi, Węgrzech... »> Gill-Piątek, członkini łódzkiej świetlicy Krytyki Politycznej\npoparcie dla postulatów politycznego ruchu homoseksualnego". Dokument stwierdza również, że dyskryminacją nie jest „przedstawianie moralnej dezaprobaty aktów homoseksualnych”. W głosowaniu wzięła udział mniej niż połowa członków komisji - za przyjęciem dokumentu oddano 15 głosów, a 5\nbiałego człowieka. Jeżeli dzisiaj Jarosław Kaczyński zaczyna chwalić UE, to jest to dobre, bo Unię trzeba chwalić". O krytyce innych polityków, którzy trafili do PE "Tak, krytykowałem Danutę Huebner, kiedy była kandydatem SLD i krytykowałem ją w polskim Sejmie. Ale kiedy tam debata się\nelementem pamięci dla mieszkańców stolicy. Chociażby dlatego, że Warszawa wygląda tak, jak wygląda, bo doszło do Powstania. Ale w przypadku ludzi, którzy nie mają bezpośredniego kontaktu z miastem i pamięci rodzinnej, obawiam się trywializacji pamięci o Powstaniu Warszawskim - mówił publicysta "Krytyki\nOwsiak tonował potem swoją wypowiedź, ale na to część komentatorów była już głucha. Barbara Labuda w wywiadzie dla "Krytyki Politycznej" m.in. o tym, dlaczego prawica nie toleruje Owsiaka. - Jerzy Owsiak robi i mówi rzeczy oczywiste - mówi w rozmowie z "KP" Barbara Labuda, była\ni manipulacja. Wojtek Klemm (były dyrektor sceny dramatycznej w Jeleniej Górze, którego odwołaniu towarzyszyły głośne protesty) i dramaturg Igor Stokfiszewski ("Krytyka Polityczna") znaleźli więc dla wystawianego po raz pierwszy w Polsce tekstu przestrzeń niczym z "Lost" czy\nludzie, którzy zaczynają od śmieciowych umów, przechodzili łatwo po jakimś czasie na umowy stałe... Tak się niestety nie dzieje - odparł działacz "Krytyki Politycznej". - Niestabilne warunki zatrudnienia rozciągają się na kolejne lata i ci ludzie nie są w stanie funkcjonować. To nie jest\nStanach - ocenił zachowania po śmierci ben Ladena socjolog dr Maciej Gdula, członek redakcji "Krytyki Politycznej". - Te odruchy ludzi jednak trzeba interpretować w szerszym kontekście: tym, kim się stał Osama dla Amerykanów po 11 września 2001. A był głównym winnym, głównym diabłem\n- SdPl poproszę, UP poproszę. "Krytyka Polityczna"? Byłoby znakomicie - tak Grzegorz Napieralski odpowiedział dziś w Radiu TOK FM na pytanie nt. jego starań o poparcie innych lewicowych formacji i środowisk. - My nie jesteśmy partią, ale medium i nie popieramy kandydatów. Jeśli Grzegorz\nnaczelny "Krytyki Politycznej". Jego zdaniem najbardziej pozytywną zmianą po wyborach jest to, że "możemy przestać się ciągle straszyć Kaczyńskim i zająć tym, żeby było lepiej, a nie głównie bronić przed tym, żeby nie było gorzej". Czytaj też: Wszyscy ludzie Palikota - co dziś o nich\n. - Panowie się przestraszyli, że za chwilę będzie przejmowała partię. Bo te kobiety już nie będą tylko podawać kawę. Szczuka dziwiła się też samemu Palikotowi, który stwierdził, że Nowicka "podświadomie chce zostać zgwałcona": - Zdarza się mówić rzeczy skandaliczne różnym ludziom, a Palikot nas do\nKrytyki Politycznej przewodnik lewicy Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego Warszawa Filozofia Marksa Etienne Balibar przeł. Andrzej Staroń, Adam Ostolski, Zbigniew Marcin Kowalewski Książka i Prasa, Warszawa Trzeba przyznać, że pomysł wydania takiej książki był genialny. Od\ndo mediów prywatnych" - pisze w "KP" były prezes TVP Juliusz Braun. Jego zdaniem wystarczy interpretacja poszerzająca ustawowy przepis o zagrożeniu interesów kultury narodowej lub naruszaniu normy dobrego obyczaju, by "nadawcę ukarać, a nawet zagrozić odebraniem koncesji". W\nwcześniejszych spekulacji nt. poparcia przez środowiska lewicowe wspólnego kandydata. - To były dywagacje, np. wybór Olechowskiego. Nie rozmawiałem z Piskorskim - podkreślił. Ma za to nadzieję, że poprą go inne lewicowe partie: SdPl, UP oraz środowisko "Krytyki Politycznej". Łączyć, nie dzielić\n, te burdy, te spalone wozy. Oczywiście, można powiedzieć, że to kibice Legii i my nie mamy z tym nic wspólnego, ale organizator musi za to wziąć odpowiedzialność. Tak samo, jak Krytyka Polityczna musi się uporać z kastetem znalezionym wśród grupy niemieckich antyfaszystów, którzy się skryli w jej\nfabryki nie są już najważniejsze w tym typie gospodarki, jaki mamy w Europie. Dużo ważniejsze są nakłady na badania i rozwój - to jest coś, co państwo powinno robić - uważa dr Maciej Gdula, socjolog z UW i członek "Krytyki Politycznej". - Mali i średni przedsiębiorcy nie są innowacyjni, wolą\nZdaniem Piotrowskiej, nominacja Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz to "pół kroku w przód". Działaczka podkreśla, że pozytywnie kojarzy jej dotychczasowe wypowiedzi nowej pełnomocniczki. Jest jednak jedno "ale": "na pewno nie jest ekspertką". Założycielka Feminoteki przypomi\nSierakowski: Kaczyński jest zwycięzcą technicznym\njego ogłada tym razem brzmiało jak banał. - Zwycięzcą technicznym jest Kaczyński, ale Kwaśniewski też wygrał na tej debacie - przekonuje redaktor "Krytyki Politycznej". Stwierdził on, że sukcesem Kwaśniewskiego jest to, że w ogóle stanął do debaty i miał okazję zmierzyć się z Kaczyńskim\nKapela parodiuje spot SLD - nawiżauje do pytania, które pochwycili i wykorzystali w kampanii politycy opozycji. Zadał je na spotkaniu z Donaldem Tuskiem rolnik, któremu wichura zniszczyła tegoroczne uprawy papryki. - Jak żyć panie premierze? Mam zniszczone gospodarstwo i nie dostałem pieniędzy. Dla\nAnna Pawłowska, Gazeta.pl: Coraz więcej znanych osób krytykuje premiera Tuska i PO. To już nie tylko celebryci, ale też uznane autorytety, jak Agnieszka Holland. Ich krytyka odbije się na notowaniach PO? Dr Bartłomiej Biskup: Trudno to w tym momencie przewidzieć. Poparcie celebrytów, czyli ludzi\ngrupa opuściła salę. To nie jest pierwszy incydent z najściem ogolonych chłopców - mówił w rozmowie z Radiem TOK FM Maciej Gdula z zespołu "Krytyki Politycznej". Więcej szczegółów podała Anna Grodzka z fundacji "Trans-Fuzja". - Ludzie byli przerażeni. Nagle w trakcie debaty pojawiła\nDonald Tusk. - Ten nacjonalistyczny bajer aż tak bardzo nie różni go od Kaczyńskiego i reszty, tyle że wizji narodu wciąż walczącego o niepodległość przeciwstawia wizję narodu spełnionego i rodzinnego. Obie są jednak równie fałszywe - pisze w "Krytyce Politycznej" Kinga Dunin, socjolog kultury\nsię podać do dymisji - stwierdził. (Kopacz tłumaczyła, że doszło do pomyłki, a chodziło jej o udział w identyfikacji zwłok, a nie w sekcjach). - Ale trzeba pamiętać, że Ewa Kopacz nie jest sama, była wykonawcą pewnej linii. Na końcu łańcuszka odpowiedzialności jest premier. Tak więc nawet żal było mi\nwyniku przeszeregowań we władzach. A to jest przejaw demoralizacji, za którą odpowiedzialne są bardzo różne władze. Czy SLD-owska, czy PiS-owska. Choć tej władzy nigdy nie popierałem, trudno mi znaleźć jakieś działanie KRRiT czy pana Dworaka, które byłoby sprzeczne z prawem lub faworyzowaniem jednej lub\nNa okładce "Wprost" widnieje Jarosław Kaczyński, a pod nim napis: "Mesjasz Smoleński". Po bokach prezesa PiS stoją Antoni Macierewicz i o. Tadeusz Rydzyk, których głowy otaczają aureole. W środku gazety znajdują się m.in. tekst o tym, jak Prawo i Sprawiedliwość zbija kapitał\n? - pytał Konrad Piasecki. - Na pewno są w tym kraju politycy, którzy myśleli, że są na tyle sprytni i cwani, że wykorzystają to co się dzieje wśród kiboli, tą krytykę i negatywne nastawienie do rządu, do swoich celów politycznych. Takie próby ewidentnie mieliśmy ze strony PiS-u - mówił w Kontrwywiadzie RMF\nO tym, że lewicowego okienka nie ma w powakacyjnej ramówce, napisał wczoraj "Dziennik". Nie zgadza się LPR i jej przedstawiciel w zarządzie TVP Piotr Farfał. Politycy Ligi zrównują "Krytykę" z rasistowską organizacją Redwatch, zarzucają jej również szerzenie pornografii\nMedialnie nagłośniona rocznica Trójkąta Weimarskiego, Sikorski (jedna z kluczowych twarzy kampanijnych PO) mówiący o ekonomicznych, politycznych, a nawet militarnych gwarancjach, jakie współpraca z Niemcami i Francją stwarza dla samego przetrwania Polski, to w kontekście rozpędzonej kampanii\nKożewnikowa karierę w szołbiznesie zaczęła jako członkini zespołu "Historie miłosne". W 2005 roku zadebiutowała na dużym ekranie rolą w filmie "Wilczyca". Pojawiła się też m.in. w filmie "Troje i śnieżynka". Największą sławę przyniósł jej udział w popularnym serialu &qu\n, to chyba lepiej (estetyczniej) za poglądy niż za przyjemności. Są to akcje, które bezpieczniej i z większym efektem można by przeprowadzać zbiorowo. Ale to wymaga zaufania, umiejętności współdziałania, a z tym u nas trudno i nikt nie chce być samotnym kamikadze. Rozumiem to, bo sama też nie\nscenariusz programu. Sierakowski po rozmowie z Urbańskim widzi to tak: godzinny program raz w tygodniu w wieczornym paśmie. W programie dwie-trzy rozmowy oraz kilka felietonów. Do współpracy Sierakowski chce zaprosić także artystów związanych z jego "Krytyką", m.in.: Artura Żmijewskiego, Wilhelma


„Madame” Antoni Libera – Agnieszka Tatera\nPublished on 28 grudnia 2010 przez Agnieszka Tatera\nWydawnictwo: Znak, 2000\nWalczę ze sobą już czwarty dzień i tym razem zamierzam wygrać i opisać swoje wrażenia z czytania tej książki. Przyznam, że gdy zobaczyłam, że wygrała ona ankietę, to w głębi duszy jęknęłam, bo niezbyt czuję się na siłach analizować moje uczucia z nią związane. No, ale przyszło mi spróbować, do dzieła więc…\nNarrator, uczeń ostatniej klasy liceum, unikalny egzemplarz na tle otaczającej go młodzieży, fascynuje się literaturą, teatrem, muzyką. Gdy nagle jego klasę zaczyna uczyć języka francuskiego osławiona, tajemnicza, piękna Madame na początku obserwuje rozwój fascynacji jej osobą wśród innych uczniów, a potem sam ulega tej fascynacji. Mało tego, postanawia chyba – czy świadomie, czy nie to już inna sprawa – udowodnić sobie, że i w tym jest lepszy od innych: on naprawdę dowie się o niej więcej, dowie się wszystkiego, czego tylko będzie się mógł dowiedzieć, pozna jej tajemnice i podbije ją tą wiedzą i swoim urokiem. Rozwój tej fascynacji u narratora stanowi główny wątek powieści. Oprócz tego mamy jeszcze możliwość poznania z punktu widzenia autora Polski lat 60-tych, jej sytuacji politycznej, stosunków społecznych, funkcjonowania szkół i uczelni. A na to wszystko nałożona jest „oprawa” literacka – te wszystkie cytaty, nawiązania do dzieł mniej lub bardziej znanych, polemika z innymi autorami. Literatura jest w każdym aspekcie życia, ściśle otacza narratora, a wręcz również za jej pomocą toczy on swoje śledztwo.\nObruszycie się może na słowo „śledztwo”, ale nie potrafię inaczej nazwać tego, co on robi. To nie jest przecież czternastolatek zafascynowany rówieśnicą, który wypytuje kolegów i koleżanki o to, co lubi i jak można „ją podejść” 😉 To jest człowiek, który kończy szkołę średnią, autor stworzył go nad wiek dojrzałym i niesamowicie inteligentnym. A jego – na początku zwykła – fascynacja nastolatka rozwija się w niesamowitą manię, wręcz z częścią podręcznikowych objaw (na tyle, na ile je znam). Sprawdzanie jej na uniwersytecie, na którym studiowała, wypytywanie kolegów ze studiów i innych osób, które jej znały, zdobywanie wejściówek na imprezy, na których ma się pojawiać, a to wszystko uzyskiwane za pomocą zmyśleń, kłamstw, matactw. Spędza na śledzeniu jej i jej życia całe dnie, wieczory i noce. Na dodatek ma przy tej całej manii jakieś dziwne podejście do Madame – analityczne i hm… zimne? Nie zauważyłam tam nic z ciepłych uczuć, którymi darzymy osoby, które kochamy. Jest to raczej „miłość” do posągu stojącego na piedestale (może to wynikało z podejścia do nauczycieli w latach młodości autora? nie wiem, za moich czasów nie stali już oni na piedestale ;)). Madame staje się właściwie jedyną treścią jego życia.\nA jej losy same w sobie są niezmiernie ciekawe i akurat część powieści jej dotycząca podobała mi się chyba najbardziej. Bo ona jest istotą z krwi i kości, a nasz natchniony narrator to dla mnie jakiś wytwór wyobraźni autora. Madame jest osobą twardo stąpającą po ziemi, inteligentną, świadomą ograniczeń, które wynikają z faktu życia w kraju pod takim, a nie innym systemem politycznym. Stawia sobie za cel wyjazd z Polski i krok po kroku – niekoniecznie zgodnie z prawem i zasadami etycznymi – to realizuje. A, że wykorzysta do tego celu naszego narratora, czy inną osobę, cóż, takie jest życie 😉\nZa to narrator, nasz cudny młodzieniec-geniusz doprowadzał mnie do szału. Gdyby książka była moja, to pewnie wylądowałaby ze 100 razy w kącie pokoju (i byłby to pierwszy raz w mym życiu, bo jeszcze książkami nie rzucałam!), nie mogłam go znieść. Jest on do bólu sztuczny, napomowany, ta cała erudycja, konserwatyzm, maniery hrabiego, dogłębna znajomość języków obcych oraz połowy książek świata, te natychmiastowe natchnione riposty, odpowiadanie na pytania wierszem. Dla mnie zamiast być romantyczny i fascynujący, to był wydumany, przemądrzały i antypatyczny. Do tego jeszcze ta cała wiedza, która została włożona w umysł 18-letniego chłopca. Nie wiemy na ile bohater ma odzwierciedlać samego Liberę, ale mam wrażenie, że autor jednak przekoloryzował. Bo jakże 18-latek może mieć wiedzę polityczną i poglądy zdecydowanie starszego i bardziej ukształtowanego, wypróbowanego przez życie człowieka? Chyba spełniło się tutaj myślenie życzeniowe lub autor postanowił przedstawić wersję idealną wydarzeń z przyszłości.\nPoza tym styl sam w sobie był dla mnie niezbyt strawny – lubię książki-opowieści, trochę przegadane, takie, jakich można byłoby słuchać przy kominku, popijając herbatę. Ale tutaj zostałam wymęczona, książka była dla mnie dwa razy za długa, a narrator rozgadany (we własnej głowie) do bólu. Taki styl, okraszony na dodatek sporą dozą wtrętów filozoficznych i politycznych, do mnie nie przemówił. Całość w moich oczach uratowała Madame i samo zakończenie, które bardzo zgrabnie i ciekawie puentuje całość książki.\nMadame to jest zdecydowanie książka dobra (co potwierdzają olbrzymie ilości zachwyconych czytelników, aż strach opublikować nie tak pochwalne zdanie ;p), ale nie dla mnie. I nie zamierzam nawet próbować czytania kolejnej książki tego autora. Polecam za to wszystkim tym, którzy lubią spędzać czas zastanawiając się długo nad każdym zdaniem, doszukując się w każdym zwrocie jakiegoś powiązania, analizować, filozofować bez granic. I wszystkim tym, którzy lubią z nostalgią wracać do czasów szkolnych oraz czasów PRL-u. A jak Wam podobała się „Madame”?\nCategories Książki, Literatura współczesna, polska, Z Kolejkowa\nDalej „Niewidzialny” Mari Jungstedt\n42 myśli w temacie “„Madame” Antoni Libera”\n28 grudnia 2010 o 16:56\nCzytałam już dawno dawno, ale pamiętam, że bardzo mi się podobała. A narrator tym swoim wydumaniem i wiedzą odcinał się od prlowskiej szarzyzny i za to go lubiłam. 🙂\nChyba mam ochotę przeczytać tę książkę jeszcze raz…\n28 grudnia 2010 o 17:02\nMoże i się odcinał od szarości, ale w sposób dla mnie nierealistyczny. Mógł się tak odcinać tylko dlatego, że był postacią literacką (tak przyjmijmy na moment), a na dodatek uczniem, utrzymywanym w ciepełku przez rodziców, mógł sobie w spokoju siedzieć marzyć o Madame i słuchać Radia Wolna Europa 😉\nA może jestem nieobiektywna, bo tak mnie nieziemsko wkurzał 😉 Zdecydowanie wolałam Madame 😀\nA książkę czytaj, to sobie odświeżysz i zobaczysz po latach, jak Ci się czytało tym razem!\n28 grudnia 2010 o 17:10\nUwielbiam „Madame”. Zaczytywała się w niej cała moja klasa w liceum. Taka nasza książka -legenda! Nie wiem jak dziś bym ja odebrała, w każdym razie wspomnienia z lektury rewelacyjne 🙂 Pozdrawiam 🙂\n28 grudnia 2010 o 17:42\nKsiążka bardzo mnie zainteresowała. Jej, jak ja lubię Twoje recenzje! Zawsze piszesz je tak dobrze!\n28 grudnia 2010 o 17:53\nMoją siostrę też wnerwiał brak realizmu w tej książce. Może dlatego, że skończyłam polonistykę. Ale racja – nie każdy w wieku nastu lat rzucał cytatami z literatury światowej od tak sobie.\nThe_book – wiem, że z moimi odczuciami jestem w maleńkiej mniejszości. Poczytałam sobie dzisiaj wiele recenzji tej książki i to mi bardzo jasno uświadomiło ten fakt. I to tylko potwierdza, że powiedzienie Kalio „każda książka ma swojego czytelnika” jest takie prawdziwe 🙂\nVampire – O rany… zarumieniłam się po czubki uszu! 😀\nLisie – no właśnie… Chociaż to nie tylko o same cytaty chodzi, raczej o całokształt wrażeń 😉\n28 grudnia 2010 o 19:52\nNa całokształt składa się wiele rzeczy, ale bohater „Madame” jest stworzony tak, jakby autor zapomniał, że bycie nastolatkiem niekoniecznie obejmuje dogłębną znajomość literatury francuskiej w oryginale, a koniecznie uwzględnia paręnaście innych rzeczy. W dzisiejszej szkole zostałby zmasakrowany za swoje prawie skrajne przeintelektualizowanie.\n28 grudnia 2010 o 22:32\nOśmielę się wręcz pomyśleć, że nie tylko w dzisiejszej szkole 😉\n29 grudnia 2010 o 07:51\nośmielę się zaprzeczyć:)\n29 grudnia 2010 o 10:17\nJa się wypowiedziałam na podstawie tych moich kilkuletnich doświadczeń wynikających ze współpracy z nauczycielami, gimnazjalistami i licealistami. A jednostki nie współżyjące z rówieśnikami raczej nigdy nie miały prostego życia w szkołach 😉 Ale – jak zwykle – to moje zdanie 😀\n28 grudnia 2010 o 18:13\nWidzisz? Udało się 🙂\nPoluję na to od dawien dawna… A Twoja recenzja tak naprawdę bardziej mnie zachęciła, niż zniechęciła ;D\nKocham „Madame” – to jedna (bo są dwie) z moich ulubionych książek. Czytałam ją dość dawno i pamiętam, że chodziłam po całym domu z „Madame” w ręku, żeby nie rozstać się z nią ani na chwilę. A kolejnego dnia poszłam ją kupić, bo musiałam mieć swoją, własną. Nie wiem, dlaczego, ale dla mnie czytanie powieści Libery to najlepsza uczta.\nOczywiście nie musiała się Tobie podobać, każdy ma swoje upodobania. Ja na przykład ostatnio czytałam „Dopóki mamy twarze” – powieść, o której wszyscy piszą same dobre rzeczy, a mnie nie przypadła do gustu.\nTakże – różnie to bywa.\nAle „Madame” uwiebiam.\n28 grudnia 2010 o 22:34\nGrzesiek – 😀 Dzięki, że bywasz, lubię Twoje komentarze 😀\nPani Katarzyno – tak bywa, sama już się łapałam wiele razy na takiej samej reakcji po czytaniu opinii innych o pewnych książkach. Pozostaje życzyć powodzenia w łowach i poczekać na reakcję po przeczytaniu 🙂\nBeatrix – Dokładnie, „dla każdego coś miłego” 😀\n28 grudnia 2010 o 22:59\nMam tę książkę na półce o lat i czaję się do niej jak pies do jeża. Ale kiedyś przeczytam, na pewno. Twoja recenzja mnie nie zniechęciła, raczej zachęciła do zmierzenia się z tą powieścią\nKasiu – to będę z wielką ciekawością czekała na Twoje wrażenia z lektury!\nI pamiętajcie – ja przy pisaniu recenzji nie stawiam sobie na cel zniechęcenie czy zachęcenie kogoś do danej książki 🙂 Dzielę się z Wami moimi odczuciami, emocjami, przemyśleniami. A jeżeli ktoś się skusi na lekturę i będzię mu się podobało – super 🙂\nA w blogach książkowych fascynuje mnie właśnie fakt wielości opinii i spojrzeń tak różnych na tą samą książkę 🙂\n28 grudnia 2010 o 23:07\nEhh ja dawno temu zabrałam się za „Madame”, ale nie dałam rady. Naczytałam się pozytywnych recenzji i nie wiedziałam, czy oni wszyscy czytali tę samą książkę co ja, czy ja jestem jakaś dziwna ;).\nTakże dołączam również zasilam szeregi miejszości :).\nMnie się bardzo podobała „Madame” i nie uważam głównego bohatera za antypatycznego i sztucznego. Napiszę więcej: ja takich bohaterów lubię. Cieszy mnie, że pan Libera skonstruował go właśnie takim a nie innym, bo dość mam już postaci, które, posługując się językiem do bólu ubogim, prezentują równie ubogie, nieciekawe osobowości, stwarzane przez współczesnych autorów praktycznie na jedną nutę. Książka Libery jest powieścią staroświecką (podobną do książek Dehnela czy „Wtajemniczenia” Michała Komara), skierowaną do specyficznego odbiorcy i wszelkie jej niuanse konstrukcyjne potwierdzają tylko tę jej wartość. Na zarzut o sztuczność i nieprawdziwość bohatera odpowiem tak: oby dane mi było spotykać na swojej drodze jak najwięcej takich ludzi! 🙂 Obym w powieściach spotykała właśnie takich bohaterów, a nie jakieś tam upiorne indywidua, nie mające nic ciekawego do powiedzenia i nie zainteresowane niczym.\nMaja – każda książka ma swojego czytelnika, ale nie każda musi się każdej osobie podobać. Po tym namotaniu mogę iść czytać „Złodziejkę książek”. A, nie, jeszcze jedno 🙂\nJabłuszko – Tak, jak pisałam w komentarzu wyżej: zadziwia mnie i urzeka wielość umiłować, interpretacji i punktów widzenia osób z blogosfery książkowej. Dlatego tak ją lubię i Was też 🙂 Całe szczęście dla mnie, że mamy wiele powieści w tym kanionie niesamowicie głębokim, który mieści się między „Madame”, a miałkimi powieściami, o których piszesz w swoim komentarzu 🙂\nA przechodząc ponownie do moich wrażeń: Są inne utwory „staroświeckie” czy wręcz klasycy, którzy mnie urzekają, więc ta „staroświeckość” bohatera i całej powieści nie urzekła mnie tylko w tym wydaniu. A porównań narratora Libery i tych, z książek Dehnela kompletnie nie rozumiem, bo nie widzę w nich prawie nic wspólnego oprócz może tej maniery „staroświeckości”. Dehnela uwielbiam pasjami, mam wszystkie jego utwory prozą (oprócz „Balzakiany”, którą przeczytałam dzięki znajomej, a jeszcze nie mam własnej). Kocham go za jego polszczyznę, lekkość opowiadania cudownych historii, barwnych, soczystych, urzekających bohaterów. Cud, miód i orzeszki 😀\nFajnie, że pojawiają się coraz to inne opinie, daje to możliwość do podyskutowania, wymienienia się opiniami, zauważenia nowych rzeczy, o których może się zapomniało lub wręcz nie zauważyło 🙂\n29 grudnia 2010 o 00:03\nJa jestem z obozu tych zakochanych w „Madame”. Czytałam kilka lat temu z wielką przyjemnością. Na zarzut przeintelektualizowania głównego bohatera odpowiem tak: spotkałam podobnych chłopaków. I śmiem twierdzić, że dziś tacy nastolatkowie może i byliby wyśmiewani przez kolegów (a prędzej – chodziliby do elitarnego liceum, gdzie wiedza i oczytanie nie byłyby powodem do wyśmiewania go), a po maturze dostaliby się śpiewająco na Uniwersytet Oksfordzki albo Cambridge. Tacy bohaterowie jak stworzony przez Liberę królują w popularnym, a arcytrudnym teleturnieju brytyjskim „Univesity Challenge” – i zawsze mam oczy okrągłe jak spodki, skąd u młodych ludzi TAKA wiedza??? Z tylu różnych dziedzin, na poziomie znakomitego uniwersytetu brytyjskiego (do których też chodzą), a w dodatku obycie i znajomość także tego, czym żyją „normalni” ludzie (np. piłka nożna czy hollywoodzkie hity kinowe).\nTak więc nie widzę w nastolatku Libery niczego nieautentycznego.\n28 grudnia 2010 o 23:57\nNieczytałam jeszcze, ale jesli będę miała okazję to jak najbardziej:)\n29 grudnia 2010 o 07:48\nEnga jestem pełna podziwu dla Ciebie, za to, że odważyłaś się „opisać” Madame. Może wynika to z faktu, że do Ciebie „przemówiła” ona w inny sposób. Ja przeczytałam ją jakiś czas temu i do dziś siedzi ona w mojej głowie, zakorzeniła się głęboko i rośnie powoli. Nie jestem w stanie przelać na papier (na dysk) tego co czuję, albo też nie chcę. Pomimo tego, że wysłuchałam przecież na spotkaniu z jej autorem – Antonim Liberą – wielu fascynujących opowieści na jej temat. Wiem pewnie za dużo, widziałam podszewkę i znam okoliczności jej tworzenia. Może to źle, a może lepiej? Nie wiem. Wiem jedno – dla mnie od samego początku powieść ta nie była tylko historią fascynacji panią nauczycielką, a już na pewno nie była śledzeniem (choć wierzę, że tak można odebrać problem młodego chłopaka). Ja jestem w stanie pojąć to zauroczenie, tę obserwację i nie widzę nic zdrożnego (choć nie twierdzę, że pochwalam!) w tym, co robił uczeń. Wczułam się chyba w jego stan i nie dziwiłam się wcale, że pragnie wiedzieć jak najwięcej. Poza tym, szczególnie po spotkaniu z Liberą widzę więcej szczegółów w treści, które już w trakcie lektury mnie zastanawiały – po co tyle literatury, po co te cytaty? Enga to wszystko ma sens, to zamierzone działania. Ta książka jest jednym, pięknym „wierszem”, odą do miłości (patrz Archipelag)\nA dojrzałość młodzieńca – dziwisz się? Kiedyś pewnie było inaczej, dziś szkoły kończą przeważnie młodzi gniewni i … leniwi. Kiedyś nie było netu, komórek, GG i innych jeszcze gorszych wynalazków. Kiedyś młodzież czytała, pragnęła czegoś ponad … komercję i głupie „spędzanie” życia. Kiedyś młodzież dojrzewała, dziś tylko rośnie:/ (oczywiście nie uogólniam!). A i narrator nie jest do końca wytworem wyobraźni (nie jest to też powieść biograficzna, jak wiele razy słyszałam i przyznaję żyłam w takim przekonaniu jakiś czas), ale być może sposób narracji sprawia takie wrażenie. Nie jest też romantyczny, bo jest … dzieckiem;) Dla mnie jest takim chłopakiem, który dziś (pewnie się zdarzają) by był bity i szykanowany przez kolegów, który siedziałby w swoich czterech ścianach, miał mało kolegów i być może potajemnie kochał się w pani od polskiego. I dla mnie by był kimś wartym poznania.\nO tej książce można by pisać jeszcze dużo, toczyć dyskusje do rana, wymieniać się spostrzeżeniami, fajne jest to, że jest tyle odmiennych spojrzeń na nią.\nDziewczyny – dzięki za podzielenie się Waszym zdaniem i Waszymi odczuciami 🙂 Macie doświadczenia zdecydowanie różne od moich, zarówno z przeżyć związanych z lekturą, jak i z doświadczeń ze szkołami (przynajmniej te szkoły, z którymi przez ostatnich kilka lat współpracowałam, a były one w Polsce, w różnych miejscach i o różnych poziomach, no i trochę w Macedonii, ale tam mniej intensywnie). Aktualnie, wybaczcie, nie mam siły pisać o swoich przeżyciach – chyba jednak zarażono mnie wirusiskiem, który najpierw dorwał Tatę, a potem Mamę A jeszcze dzisiaj chciałabym wrzucić opinię o kolejnej książce, więc na to oszczędzę te moje dzisiejsze nikłe siły umysłowe 🙂\nW każdym bądź razie – cieszę się bardzo, że zabrałyście głos!\n29 grudnia 2010 o 12:35\nJa zapytam tylko- kiedy zaczytywać się tą klasyką literatury światowej jak nie w liceum? (zwłaszcza, gdy żyje sie w PL w latach 60-tych- przecież wtedy, to było często jedyne okno na świat).\nDojrzałych politycznie nastolatków też spotkałam. czasem nawet po latach dziwię się tej dojrzałości. teraz pewnei byłoby o to trudniej, wszyscy pływają w tej samej medialnej zupie i czytają te sama gazety. w czasach PRL kształtowanei poglądów wymagało bardziej aktywnej postawy, i mogło przynosić lepsze efekty.\nTakże współcześnie moze taski bohater to rzadkie zjawisko, ale w odniesieniu do własnych czasów już niekoniecznie, a gdyby go jeszcze nieco cofnąć w lata przedwojenne, byłby po prostu standardem (nauczanie skręcało mocno w stronę klasycznego i stało naprawdę na wysokim poziomie- czytałąm nawet porównania, że ówczesny maturzysta musiał umieć więcej, niż obecny magister).\nAnyway- mnie zachęciłaś do „Madame”;)\n29 grudnia 2010 o 13:24\nOj, ożywiłaś wspomnienia, gdy sam będąc na którymś roku polonistyki zaczytywałem się w tej powieści. I choć uwielbiam ją, to nie zlinczuje za brak Twojego zachwytu:)\nPoczątkowo miałem wrażenia podobne do Twoich – przeładowania, sztuczności. Aż nagle (nie pamiętam w którym momencie) doszło do mnie to co i zauważyłaś Ty: „Na dodatek ma przy tej całej manii jakieś dziwne podejście do Madame – analityczne i hm… zimne?”\nTo spostrzeżenie sprawiło, że zarzuciłem to, co najbardziej lubię w literaturze: próbę utożsamienia się z bohaterem, szukania odbicia świata, jaki mogę znać. Zamazała mi się już treść trochę (to chyba znak, że trzeba „Madame” odświeżyć), ale pamiętam, że doszedłem w trakcie lektury do wniosku, który potem sprawił, że czytanie powieści Libery było przyjemnością: uznałem to dzieło za traktat filozoficzny, trochę zahaczający o epistemologie, o to jak poznajemy świat, wreszcie o to czym jest prawda. I sztuczność bohatera, bohaterów, umowna rzeczywistość, która symuluje realność zaczęły fascynować, bo stawały się puzzlem w dużej układance.\n„Madame” i „Lala” Dehnela – to dwie książki, które w ostatnich latach sprawiły, że mój umysł zadrżał. O ile „Lala” to rozbuchanie, piękno narracji, stricte postmodernistyczna zabawa, to „Madame” zafascynowało mnie swoją integralnością wątków i spójnością świata. Powieść-świat „Madame” to rzeczywistość i filozofia, do której niektórzy mogą tęsknić – filozofia spokoju, logicznej analizy i rozwiązań, które istnieją i do których można dojść. Choć potem jest już tylko rozpad…\n29 grudnia 2010 o 13:28\nIza – rozumiem Wasz punkt widzenia, jednak nie do końca jestem w stanie się z nim zgodzić. Ale o tym może innym razem, bo nie wiem, czy mogę pisać takie długie komentarze 😉\nAkkicaante – o widzisz, swoim spojrzeniem na „Madame” tak mnie zaintrygowałeś, że może za lat kilka powtórzę lekturę i postaram się nałożyć okulary podobne do Twoich. Ale na razie dam sobie czas… Dziękuję za Twoją wypowiedź i cieszę się, że tak wiele interesujących opinii pojawiło się pod tym postem 😀 Czytamy książki zawsze przez swoje „okulary kulturowe” (tak, jak i przez nie widzimy całe nasze życie) i dlatego tak zachwyca mnie różnorodność interpretacji czytelników 😀\n29 grudnia 2010 o 16:46\n!! „O to czym jest prawda” !! To są słowa autora Madame:) Akkicaante dopisałeś to, czego ja zapomniałam dodać, ucieszyłeś mnie tym spojrzeniem na powieść.\nPrawda, analiza, rozpad:)\n29 grudnia 2010 o 20:05\n„!! „O to czym jest prawda” !! To są słowa autora Madame:)” – a to mnie zaskoczyłaś:) Uśmiech zawitał mi na moich ustach, bo zawsze cieszę się, gdy uda mi się choć odrobinę odkryć co autor miał na myśli (a resztę już wziąć z siebie:). Ale prawdę mówi Agnieszka – ilość odczytań, jakie pojawiają się w komentarzach, utwierdza mnie w przekonaniu, że coś w tej książce musi być (czy to zachwycającego, czy drażniącego, ale „COŚ” niezwykłego i rzadko w polskiej literaturze chyba spotykanego).\n29 grudnia 2010 o 21:08\nAkkicaante polecam Ci artykuł w ostatnim Archipelagu „No właśnie co?” inspirowany spotkaniem z Antonim Liberą (przyznaję, że wkradł się tam drobny błąd, ale to ciekawa lektura … wstyd tak nie mieć samokrytyki:) )… w ogóle polecam Ci cały Archipelag (jeśli jeszcze do niego nie dotarłeś)\nNa dysku już posiadam, teraz czekam na wolną chwilę, by zasiąść do lektury – zapowiada się ciekawie:)\n30 grudnia 2010 o 10:39\nW takim razie – miłej lektury!:)\n29 grudnia 2010 o 13:48\nDzieki Ci za tą opinie!! Zabrałam się do niej jakiś czas temu i nie wyszłam poza 30 stronę. No normalnie nie mogłam! A pożyczyłam ją tylko dlatego, że miała tyle tak dobrych recenzji, lecz po tych kilkudziesięciu stronach nie wiedziałam kompletnie skąd te zachwyty. Oczywiście jak dla mnie.\n29 grudnia 2010 o 14:30\nCiekawa recenzja i równie ciekawe komentarze. Fascynujące jak różnie ludzie mogą odbierać tę samą książkę.\nNa mnie „Madame” zrobiła swego czasu duże wrażenie i bardzo mi się podobała, a czytałam ją w jeszcze inny „sposób” niż wypowiadający się przede mną. Pierwszy raz czytałam ją w liceum i przyjęłam z całym dobrodziejstwem inwentarza jako nieco dziwaczną, ale bardzo pięknie napisaną i główny bohater zupełnie mnie nie raził — przeciwnie, raczej fascynował i stanowił pewien wzór do naśladowania, wcale nie niedościgniony, bo chodziłam do naprawdę dobrego liceum i miałam wokół siebie ludzi piekielnie mądrych.\nNastępnym razem (już po studiach) widziałam w tej książce trochę wspomnienie lat młodości, kiedy każdy z nas jest tym najmądrzejszym, najbardziej dojrzałym, lepszym od rówieśników i od dorosłych. A przecież kiedy sięgamy myślą wstecz do nas samych w liceum, to już nie widzimy się takimi mądrymi i wyjątkowymi (co bywa zresztą dość bolesne). A narrator „Madame” pozostaje rzeczywiście taki najmądrzejszy i najlepszy, właśnie jako trochę wspomnienie, trochę kreacja, a trochę projekcja tego, co wie człowiek dorosły. Tak to widziałam kilka lat temu, kiedy czytałam tę książkę po raz drugi.\nCiekawa jestem jakie wrażenia będę miała po trzecim przeczytaniu, bo na pewno prędzej czy później znów do „Madame” powrócę.\nPozdrawiam serdecznie i dziękuję za recenzję, która przyniosła tak miłe wspomnienia.\nRecenzja i ten komentarz utwierdziły mnie w przekonaniu: muszę do „Madame” sięgnąć raz jeszcze… Dziękuję Paniom:)\n„Madame” to chyba moja ulubiona książka polskiego autora. Strasznie mnie urzekła, czytałam ją będąc w wieku narratora i też uczyłam się języka francuskiego wiec być może dlatego tak wciągnęła mnie ta historia. Bardzo też podobał mi się język Libery. Ciekawa jestem jak odebrałabym tę książkę po sześciu latach przerwy. Niestety nie mam w zwyczaju czytania dwukrotnie tej samej książki więc po wsze czasy zatrzymam w sobie jak najlepsze wspomnienie „Madame” A. Libery 🙂\nPingback: „Madame” Antoni Libera « Życiowa pasja bibliofila « coDZIENNIK\n30 grudnia 2010 o 10:43\nDla wszystkich wielbicieli tego autora znalazłam ofertę na wyprzedaży, bardzo sympatyczna cena moim zdaniem: http://merlin.pl/Godot-i-jego-cien_Antoni-Libera/browse/product/1,645249.html 🙂\n30 grudnia 2010 o 11:03\nGodot to zupełnie inna bajka Aga. Dla mnie brzmiał on cudownie w ustach Libery. W sumie to zapis długoletniej znajomości autora z Beckettem i jak mówi sam autor, odpowiedź na powtarzajace się ciągle pytanie – czemu właśnie Beckett:)\nale link przydatny:)\n30 grudnia 2010 o 11:04\nWiem, że to inna bajka, ale może ktoś chciałby spróbować i z nią się zapoznać? 🙂 A „Madame” też jest na tej wyprzedaży chyba po 24,5 zł, więc też cena niezła 🙂\n30 grudnia 2010 o 11:06\n30 grudnia 2010 o 11:08\nyyyh to miała być odpowiedź;/ piszę jedną łapką, drugą zerkam na Leylę, więc nie wyszło:)\nWielce odlotowy post, drobiazgowe wpisy polecam wszystkim literaturę


Opalanie bez słońca, da sie?:) | zakochana w kolorkach\nOpalanie bez słońca, da sie?:)\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 8/04/2015 30\nWitam wtorkowo :) Wczoraj miałam taki zakręcony dzień, że nie udało mi się do Was wpaść. Jeszcze przed południem byłam na zakupach i z powodu tego upału wróciłam tak padnięta, że nie chciało mi się oddychać. W tym tygodniu podobno w całej Polsce miały być upały, a u mnie właśnie przed chwilą zaczęło mocno padać...Uroki życia na Podbeskidziu :).\nJak już siedzimy w temacie upałów, słońca i lata, to warto wspomnieć o opaleniźnie, która dość często ostatnio przewija się na moim blogu. Dlaczego? No pewnie dlatego, że w tym roku mam świra na tym punkcie. Chyba nigdy mi nie zależało na opalonym ciele tak jak teraz. Oczywiście nie jestem zwolenniczką leżenia plackiem na upałach +30'C, bo to po prostu nie zdrowe. Jeżeli można się opalić w domowym zaciszu bez konieczności leżenia w tym słońcu, to czemu nie?:)\nZapraszam na notkę o Balsamie Samoopalającym z firmy Pat & Rub.\nOstatnio chwaliłam się Wam, że udało mi się nawiązać współpracę z tą firmą. Byłam bardzo zadowolona, bo o kosmetykach Pat & Rub słyszałam dużo wcześniej przed założeniem bloga. W sumie jak teraz patrzę tak na moje zamówienie, to zamawiałam produkty właśnie idealne na tą porę roku. Dziś chcę opowiedzieć o produkcie, który 'opali' Twoje ciało bez konieczności wychodzenia na słońce, czy na solarium. Jeżeli jesteście ciekawi jak się u mnie sprawdził i czy go polecam, zapraszam na dalszą część posta.\nWybierając się na wesele wiedziałam jedno- nie mogę iść tak blada jak jestem. Z notatkami w ręku (bo to czerwiec był, więc i sesja) leżałam na słońcu dziennie jakieś 15-20 min. Po jakimś czasie skóra nabrała zdrowego koloru. Oczywiście byłam bardzo zadowolona, że w końcu udało mi się chociaż troszkę zmienić naturalny odcień skóry. Nie był to efekt 'wow'. Nie był to nawet efekt 'szok'. Był to po prostu efekt 'ok'. Poszłam na solarium żeby się 'dobić'. Chodziłam tam wcześniej jako nastolatka i wiedziałam, że po wizycie nie będę wyglądać jak 'czekoladka'. Stwierdziłam, że nie ma sensu wchodzić na 7 min. tak jak zawsze, bo mi to nic nie da. Postanowiłam wejść na 10min. Na moje nieszczęście okazało się, że niedawno wymienili lampy na dużo mocniejsze i spiekłam się tak strasznie, że nie mogłam w nocy spać. Oczywiście używałam tych balsamów łagodząco-kojących, ale to nie o to chodziło. Problemem był fakt, że byłam cała czerwona co przy moich jasnych włosach wyglądało komicznie. Jedynym ratunkiem było użycie jakiegoś produktu, który wyrówna mój koloryt i nada mojej cerze ładny, brązowy kolor. Wtedy na ratunek przyszedł mi balsam samoopalający.\nBalsam umieszczony jest w dość dużej (200 ml.) Pomarańczowo-brązowym opakowaniu. Znajdują się na nim podstawowe informacje o nazwie firmy, produktu, informacji o produkcie, pojemności i składzie. Szata graficzna jest prosta, nie przesadzona. Kolory, które zostały wybrane kojarzą mi się z latem. Produkt posiada pompkę, która się nie zacina. Dzięki niej dozujemy taką ilość produktu, jaka nam jest potrzebna.\n(ps. Czy widzicie na tym zdjęciu wyżej jakiś inny produkt?:D. Robiłam wtedy sesję kosmetyczną kilku produktów i jeden z nich zaplątał mi się tu na zdjęciu:D)\nW swoim życiu używałam dużo tego typu produktów i zauważyłam jedno. Wszystkie z nich mają piękny zapach. W tym wypadku było podobnie. Zapach jest bardzo słodki, kobiecy, jak najbardziej 'mój'. Utrzymuje się również na ciele co moim zdaniem jest zaletą, a nie wadą. Pewnie gdyby zapach mi się nie podobała nie uznałabym tego za atut, na szczęście jest inaczej;).\nKonsystencja jest typowa dla balsamów. Niezbyt gęsta, ale też nie rzadka. Produkt nie przecieka przez palce. Można go idealnie rozprowadzić na ciele. Kolor mnie zdziwił na początku. Skojarzył mi się z koglem-moglem, a to moje wspomnienie z dzieciństwa :D. Nie wiem, spodziewałam się białej barwy, brązowej, a tu zobaczyłam żółty kolor:). Fajne się tak czasem zdziwić ;).\nTak jak wspomniałam wyżej, używałam już duuuużo produktów tego typu. Zawsze kończyło się jednym i tym samym. Zostawały placki, żółta skóra i ogólnie nie fajnie to wyglądało. Bałam się, że w tym wypadku będzie tak samo. Produkt zaczęłam stosować jakieś 2 tyg. przed weselem. Używałam go przeważnie 1x raz dziennie po kąpieli. Smarowałam nim nogi, bo ich nie mogę opalić prawie nigdy. Na początku nie widziałam efektu, ale po 4 razie skóra zaczęła dobrze wyglądać. Zaczerwienienie zniknęło i pojawił się brązowy kolor. Im dłużej go stosowałam, tym ciało lepiej wyglądało. Najfajniejsze w tym produkcie jest to, że możesz sobie stopniować kolor. Wszystko zależy od tego, jaką opaleniznę chcesz uzyskać. Produkt nie uczula, ani nie podrażnia, wchłania się ekspresowo. Dodatkowo zauważyłam nawilżenie skóry, które jest dla mnie bardzo ważne. Jak dla mnie jest bez wad:).\nINFORMACJE OD PRODUCENTA*\n*Wszystkie informacje pochodzą ze strony producenta(klik)\nProdukt można zamówić tu.\nJeżeli chcesz poznać moją opinię nt. sklepu, realizacji zamówień i mgiełce o do twarzy zapraszam do tej notki.\nEwelina K 4 sierpnia 2015 16:30\nNigdy nie miałam samoopalacza!:)\nWarto się przekonać czasem :)\nlifewithsatisfaction Blog 4 sierpnia 2015 17:03\nBardzo ciekawy produkt. Nie lubię raczej samoopalających cudeniek, ale czasami trzeba :)\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 5 sierpnia 2015 23:43\nOj tak, czasem wyjścia nie ma:D\nviola siwiec 4 sierpnia 2015 17:10\nbaaardzo ciekawy produkt :) nie miałam jeszcze nic z tej firmy\nAlicja - Kotek Pstrotek 4 sierpnia 2015 17:24\nWspółczuję poparzenia na solarium :( A tego typu produktów nie używam, niestety nigdy nie uświadczyłam jakiegokolwiek śladu opalenizny po nich, więc trochę się zraziłam :D\nSama sobie współczułam :D dzięki :D Nie działają u Ciebie? Cięzko w sumie trafić na ideał...\nUpitaKubisiemx3 4 sierpnia 2015 17:45\nPierwszy raz widzę taki produkt. :)\nNo nie mów :)?\nJustyna Polska FashionbloggerStylingAndMakeupArtist 4 sierpnia 2015 18:21\nja znowu nie potrafię się przekonać do takich produktów\nKinga Bylina 4 sierpnia 2015 19:24\nKurcze, mało kiedy jestem tak zainteresowana produktami tego rodzaju jak teraz :-)\nNo to masz tak jak ja :D\nSandy Osman 4 sierpnia 2015 19:32\nhaha ja ostatnio przesadziłam też z solarium o jakieś 3 minuty. Zawsze chodzę na 7, a tym razem chciałam poszaleć :P ale za to opalenizna jaka.... Dobrze było pocierpieć przez te dwa dni :)\nNo to ty masz chociaż opaleniznę, a ja miałam spalony zad :D\nEms 4 sierpnia 2015 20:29\nOpalenizna z tubki to coś, co lubię :D\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 6 sierpnia 2015 00:31\nWygrałam ostatnio ten produkt w rozdaniu :)\nTańcząca w kolorach 5 sierpnia 2015 17:27\nNie używam samoopalacza ;/\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 6 sierpnia 2015 00:46\nMoże warto;) Byłam :)\nMadziakowo 6 sierpnia 2015 07:12\nArcy Joko 6 sierpnia 2015 13:41\nZawsze chciałam przetestować samoopalacz z Put & Rub, dla mnie najlepszą zachętą jest skóra Kingi Rusin której przecież to są kosmetyki i ona zawsze się chwali że taki ładny brązik ma właśnie dzięki nim. Fajnie, że Tobie też tak pomógł i że jednak udało się uratować czerwoną skórę :)\nPs. Nie wiem jak dzisiaj u Ciebie, ale u mnie taka żarówa, że nawet ja w końcu powiedziała, że to już przesada :D\nNo Kinga ładnie je reklamuje:) a czytałaś Pudelka? Ładne tam jaja o niej piszą :)\nKingsley Blog 6 sierpnia 2015 20:05\nBrzmi całkiem spoko (swatch na liściu wymiata :D). Mój typ urody to, jak mówi przyjaciółka, węgiel, więc mi wystarczy 20 minut dziennie przez 3 dni i mogę występować na weselach jako Whitney Houston :D Więc takich kosmetyków używam tylko zimą albo wcale (zimą też reprezentuję południową Kubę). Ale fajnie, że uratował sytuację, nie musiałaś iść na buraka ;)\nW lubelskim też rzucało żabami, także spoko :D\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 8 sierpnia 2015 17:20\nHaha:D swatch rządzi wie :D Węgiel? wow zazdroszczę Ci :D\nMango Mania 7 sierpnia 2015 12:23\nZa samooplaczami nie przepadam i prawie nie stosuję, jakieś balsamy np: z drobinkami mieniącymi się owszem:)\nZakochana w kolorkach Paulina Pieśla 8 sierpnia 2015 17:21


Nowy komendant ochrony przeciwpożarowej - Aktualności - Gmina Kleczew\nNowy komendant ochrony przeciwpożarowej\nSamorząd\t05.07.2017\tNowy komendant ochrony przeciwpożarowej\nAndrzej Herudziński zastapił Władysława Kolińskiego na stanowisku komendanta gminnego ochrony przeciwpożarowej w Kleczewie. Do jego głównych obowiązków należeć będzie dbałość o ochronę przeciwpożarową w gminie i współpraca z jednostkami OSP z terenu gminy. Nowy komendant został wyłoniony w drodze konkursu i rozpoczął pracę z początkiem lipca, na 1/3 etatu.\nAndrzej Herudziński w swojej zawodowej karierze był m.in. komendantem Państwowej Straży Pożarnej w Koninie, aktywnie działa w jednostkach OSP. Władysław Koliński komendantem ochrony przeciwpożarowej w Urzędzie Gminy i Miasta Kleczew był od 1 listopada 2007 roku, obecnie nadal pełni funkcję prezesa jednostki OSP w Kleczewie.\nWładze samorządowe dziękują dotychczasowemu komendantowi za współpracę, a nowemu życzą satysfakcji z wykonywanych obowiązków.


55 kobiet w świecie nowych technologii - czyli kobiety w IT 55 kobiet w świecie nowych technologii - czyli kobiety w IT\nStrona główna » Blog » Biznes » Czy w świecie nowych technologii jest miejsce dla kobiet?\nNowe technologie, świat IT i zawody związane z programowaniem są tylko dla mężczyzn? Czy to miejsce tylko dla osób o umysłach ścisłych, po studiach informatycznych lub matematycznych? Pytam, bo kiedyś sama tak myślałam, a teraz znalazłam się w raporcie “55 kobiet w świecie nowych technologii”.\nPytanie z początku wpisu może brzmieć trochę “pro-feministycznie”, ale czy tak nie jest, że wiele osób myśli jeszcze stereotypami? Bazy danych, programowanie, sztuczna inteligencja to działki, w których wciąż przeważają mężczyźni. Nie chcę wnikać w powody takiego stanu rzeczy, wiem jednak, że na konferencjach dotyczących nowych technologii spotykam coraz więcej kobiet.\nCoraz więcej jest też różnego rodzaju spotkań i organizacji zrzeszających płeć piękną, która programuje, tworzy technologiczne startupy, a także zarządza działami IT. Przykładem mogą być Karotki, czyli Geek Girls Carrot tworzące społeczność kobiet, dla których nowe technologie to nie tylko sposób na zarabianie pieniędzy, ale także pasja.\nPonieważ sama funkcjonuję w tym świecie, choć może nie programuje, z roku na rok poznaję coraz więcej kobiet, które tworzą nie tylko strony www, ale także aplikacje mobilne i zaawansowane systemy informatyczne. Tak też zresztą poznałam Anitę Kijankę (wywiad z nią możesz przeczytać tutaj), która wraz ze swoim zespołem Come Creations Group stworzyła raport „Kobiety w świecie nowych technologii”.\nRaport „Kobiety w świecie nowych technologii” zdecydowanie burzy stereotypy, dotyczące obecności kobiet w tym obszarze. Ukazuje on sylwetki 55 kobiet, które działają i rozwijają się w tej branży.\nCo ciekawe, z raportu wynika, że tylko 37% kobiet zakończyło edukację na kierunkach technicznych, a aż 63% to kobiety, które zdobyły umiejętności z zakresu nauk humanistycznych. Zresztą ja sama jestem po biologii medycznej, a i moja sylwetka znalazła się w raporcie – z czego jestem oczywiście bardzo dumna. Duma rozpiera mnie tym bardziej, iż znalazły się tam też takie osoby jak: Joanna Drabent, Marta Diana Koziarska, Eliza Kruczkowska, Agnieszka Maciejowska, Monika Mikowska i wiele wiele innych.\nKażda z tych 54 kobiet pokazuje, że stereotypy związane z kobietami w IT powinny przejść już dawno do lamusa.\nPolecam przeczytać raport i poznać 55 wspaniałych kobiet, które podbijają świat nowych technologii!\nRaport „Kobiety w świecie nowych technologii” możesz pobrać tutaj.


Konferencja Netflixa w Rzymie – co nowego wiadomo na temat „1983” i „The Witcher”? · Serialomaniak.pl\nKonferencja Netflixa w Rzymie – co nowego wiadomo na temat „1983” i „The Witcher”?\nPodczas konferencji Netflixa odbywającej się w Rzymie pod tytułem „See What's Next” rozmawiano na temat seriali będących w fazie produkcji. Polskich widzów mogą szczególnie zaciekawić dwa z nich – dziejący się w alternatywnej polskiej rzeczywistości „1983” i bazujący na sadze wiedźmińskiej Andrzeja Sapkowskiego „The Witcher”.\n„1983”, czyli pierwszy polskojęzyczny serial Netflixa zadebiutuje na platformie jeszcze w tym roku. Ośmioodcinkowa produkcja ma opowiedzieć alternatywną wersję świata, w którym żelazna kurtyna nigdy nie zniknęła. Akcja będzie dziać się w 2002 roku, kiedy mija 20 lat od straszliwego ataku terrorystycznego, który zniszczył nadzieje Polski na wyzwolenie i zapobiegł upadkowi Związku Radzieckiego. Bohaterami będą: wierzący w ideały student prawa oraz skompromitowany oficer śledczy. Razem odkrywają spisek, który pozwolił utrzymać żelazną kurtynę i państwo policyjne w Polsce. Przywódcy reżimu postanawiają wcielić w życie tajny plan, obmyślony jeszcze w latach 80. Odmieni on całkowicie Polskę i wpłynie na życie zarówno wszystkich mieszkańców kraju, jak i całego świata. Intryga ta, jeśli wyjdzie na jaw, wznieci rewolucję, a na to nie mogą sobie pozwolić rządzący. Nie cofną się więc przed niczym, by utrzymać ją w tajemnicy.\nReżyserią zajmują się Agnieszka Holland („W ciemności”, „Rosemary’s Baby”) oraz Kasia Adamik („Wataha”, „Amok”), które pracowały już razem przy niejednej produkcji i wzięły udział w najnowszej konferencji Netflixa.\nAgnieszka Holland i Kasia Adamik\nWedle słów Agnieszki Holland:\nGdy Joshua Lang, twórca serialu, zaproponował nam ten pomysł, tym co mnie uwiodło, była międzygatunkowość. Gatunek pomiędzy kilkoma gatunkami. To jest w tym zaskakujące. Czytając scenariusz, co jakiś czas byłam zaskakiwana czymś nowym. Polska telewizja jest raczej nudna, mamy głównie seriale kryminalne i telenowele. Mam nadzieję, że zrobienie czegoś łączącego w sobie elementy szpiegowskie, polityczne, historyczne czy psychologiczne okaże się dla widzów bardzo ekscytujące.\nFanom Wiedźmina przyjdzie jeszcze trochę poczekać na ujrzenie nowego serialu o przygodach Geralta z Rivii. Jak informuje portal naEKRANIE.pl, netflixowy „The Witcher” będzie miał premierę prawdopodobnie najwcześniej w 2020 roku. Erik Barmack, odpowiedzialny za europejskie seriale, potwierdził również, że zdjęcia w całości będą odbywać się w Europie – twórcy nie będą ograniczać się tylko do Polski, lecz planują podróżować po całej Europie Środkowej. Scenariusz wymaga jeszcze ostatnich poprawek, a ekipa zajmuje się szukaniem odpowiednich plenerów – gdy ten etap zostanie zakończony, rozpoczną się castingi do ról. Wedle Barmacka prace na planie rozpoczną się dopiero pod koniec 2018 lub na początku 2019 roku.\nLauren S. Hissrich i Andrzej Sapkowski, podczas niedawnego pobytu showrunnerki netflixowego serialu w Polsce\nPodczas spotkania na konferencji Kelly Luegenbiehl, wiceprezes działu ds. międzynarodowych treści, poinformowała, że netflixowy „The Witcher” składać się będzie z zaledwie ośmiu odcinków.\nŹródło: materiały prasowe / naekranie.pl / businessinsider.com.pl\nNowicjuszka zostaje showrunnerem netflixowego „The Witcher”. Internauci zaniepokojeni\nPostaci wiedźmina Geralta z Rivii nie trzeba już chyba nikomu przedstawiać – po światowym sukcesie serii gier, bazujących na powieściach fantasy Andrzeja Sapkowskiego, …\nShowrunnerka „The Witcher” ujawnia nowe informacje na temat produkcji\nW niedawno opublikowanym tweecie możemy przeczytać: Pojawia się tak wiele pytań na temat „The Witcher”, więc powiem tak: w …\n[AKTUALIZACJA] „1983” – polskojęzyczny serial Netflixa od Agnieszki Holland zyskał tytuł\nOśmioodcinkowa produkcja w języku polskim ma opowiedzieć alternatywną wersję świata, w którym żelazna kurtyna nigdy nie zniknęła. Akcja będzie dziać się w …\nPrace nad scenariuszem pilota „The Witcher” ukończone?\nHissrich w swoim niedawnym tweecie uprzedziła fanów przygód Geralta z Rivii, że będzie co jakiś czas informować o istotnych wydarzeniach z prac nad adaptacją …