Rebelia przeciw religii, kulturze i naturze – XII Kongres Polska Wielki Projekt\n– Ten program rebelii przeciw religii i kulturze, a nawet jak w przypadku ideologii gender naturze, dokonany został w imię równości praw jako podstawy sprawiedliwości. Unicestwiono klasyczne rozumienie prawdy w domniemaniu odpowiedzialnej za przekonania prowadzące do przemocy, na rzecz postmodernistycznego miękkiego sposobu definiowania rzeczywistości – mówił podczas VIII Kongresu Polska Wielki Projekt w panelu „Prawa człowieka a prawa wspólnoty” prof. Andrzej Bryk. W dyskusji wzięli także udział prof. Cătălin Avramescu, prof. Phillip Bénéton a moderatorował ją dr Krzysztof Rak. Poniżej debata zapisana jest w taki sposób, że pod nazwiskiem panelisty znajduje się jego wypowiedź.\nPodczas debaty będziemy rozmawiać o prawach człowieka i prawach wspólnot. Naszą dyskusję rozpocznie pan prof. Cătălin Avramescu. Czy, pana zdaniem, między tymi pojęciami zachodzi kolizja? Jeśli tak, to w jakich zakresach ich rozumienia?\nprof. Cătălin Avramescu\nCieszę się niezmiernie, że będziemy mówić o prawach człowieka. Po II wojnie światowej w Europie mieliśmy do czynienia z czymś, co nazywano rewolucją praw człowieka. Ważnym jej elementem było podpisanie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Niewiele osób wie, że akt ten był dziełem polityków i myślicieli konserwatywnych, a jednym z nich był Winston Churchill. Najpierw odniosę się do praw człowieka, a potem zajmę się relacją między tymi prawami a prawami wspólnoty. Prawa jest zawsze trudno zdefiniować. Gdy mówimy o prawie do czegoś, to często interpretacja tego jest zdroworozsądkowa. Takie słowa jak prawa, czas są używane przez wszystkich. Pisał o tym już św. Augustyn. Gdy ktoś mnie pyta, czym jest czas, to oczywiście ja wiem, ale gdy mam to pojęcie zdefiniować, to zdaję sobie sprawę, że tak do końca wcale nie rozumiem tej koncepcji. Prawa często definiuje się w sposób bardziej techniczny jako uprawnione oczekiwania, które ktoś może wyrażać wobec kogoś innego, na przykład wobec innych osób albo wobec państwa. Zatem posiadanie prawa oznacza, że mamy prawo do pewnych roszczeń, oczekiwań, które powinny być brane pod uwagę i szanowane na przykład przez państwo. To jedna z definicji, która nie jest pozbawiona wad. Możemy też mówić o wolnościach i swobodach. Jaka jest więc różnica pomiędzy wolnością a prawami? To nie są pojęcia tożsame, ale często, gdy mówimy o prawach, mówimy o wolnościach, swobodach.\nZ kolei prawa wspólnoty w historii myśli politycznej i prawnej spotykały się z różnymi interpretacjami. Skoncentruję się może na jednym aspekcie. Prawa wspólnoty często wymagają zdefiniowania wspólnoty. Wielu z nas uważa, że prawa wspólnoty czy też prawa zbiorowe są zbliżone do praw człowieka, czyli praw indywidualnych. W Europie Zachodniej jesteśmy dziedzicami długiej tradycji myśli politycznej, myśli prawnej, która była budowana wokół koncepcji osoby prawnej czy korporacji. Mamy więc jakiś zespół osób, które się zrzeszają, przyjmują pewną nową zbiorową tożsamość. Ona niesie ze sobą pewne prawa. Państwo jako osoba publiczna również ma pewne prawa. Czasami także regiony, kantony, elementy struktury federacyjnej mają swoje prawa związane z tożsamością, podobnie pewne grupy zawodowe czy korporacje. Mamy więc do czynienia z bardzo zróżnicowanym światem praw, zarówno tych indywidualnych, jak i zbiorowych. Te koncepcje mają bardzo długą historię.\nNastępne pytanie chciałbym skierować do pana profesora Philippe’a Bénétona. Panie profesorze, czy mamy coś takiego jak wewnętrzne poczucie owych praw, do którego moglibyśmy się odwołać? A jeśli tak, to czy pomiędzy tymi prawami istnieje kolizja, czy też nie?\nprof. Philippe Bénéton\nNajmocniej przepraszam, ale konserwatyści czasami źle radzą sobie z technologią, zwłaszcza z tymi wszystkimi maszynami, które zamiast ułatwiać pracę, to ją utrudniają. Mówię tutaj o tym, że wszyscy ci, którzy zabierają głos, powinni mieć prawo do tego, by nie używać mikrofonu, i nie wiem, czy to prawo zostanie uszanowane. Pytanie dotyczące praw nie jest łatwe. Myślę, że można na nie odpowiedzieć wyłącznie w perspektywie globalnej, więc pozwolą państwo, że ja właśnie z takiej perspektywy będę mówić, najpierw ogólnie, a na samym końcu tej wypowiedzi udzielę odpowiedzi na postawione pytanie. Dlaczego ludzie mają prawa? Co to znaczy prawa? W racjonalnym, rzeczowym dyskursie nie znajdziemy na te pytania odpowiedzi. Zdarzało mi się pytać studentów: „Czy zadaliście sobie pytanie, dlaczego ludzie mają prawa? Czy profesorowie odpowiedzieli na to pytanie?”. Oni wtedy mówili: „Nie mieliśmy takiej odpowiedzi. Mówiono nam tylko: ludzie mają prawa”. Taka odpowiedź nie jest oczywista. Zacznijmy od rozważań ogólnych. Nasz świat to nowy świat, a przynajmniej sprawia takie wrażenie. Wchodzimy w ten nowy świat już mniej więcej od jednego pokolenia. Jest to świat, którego porządek opiera się na prawach człowieka. W dzisiejszym ujęciu zyskują one nowe znaczenie w odniesieniu do tradycyjnych praw człowieka. Są to nowe prawa, nowe idee podstawowe, to jest autonomia jednostki, autonomia osoby, również prawo do niedyskryminacji. To idea indywidualnej wolności oraz idea równości rozumianej jako niedyskryminacja. Idea autonomii jednostki opiera się na nowym sensie wolności, a idea niedyskryminacji na nowym pojęciu równości. Nowy sens tych pojęć pojawił się w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia głównie w społeczeństwach zachodnich, ale, myślę, że także w Polsce. Porównajmy świat ówczesny i dzisiejszy. Weźmy na przykład Francję, Niemcy, Włochy czy Wielką Brytanię i porządek, jaki panował w tych krajach w latach pięćdziesiątych, i porządek dzisiejszy. Widzimy ten radykalny przewrót, nowe koncepcje równości, wolności i praw człowieka. Dziś wolność jest nieokreślana, bez kompasu, jest wyrazem indywidualnej suwerenności. Każdy wyznacza sobie kierunek. Ludzie mają prawa indywidualne, które zastępują prawo naturalne. Przez wieki myślano, że ludzie podlegają prawom natury, biologii, fizyki, prawom świata realnego, a także prawom o charakterze moralnym. Są rzeczy, które należy czynić i których czynić nie należy. Te prawa naturalne zostały wycofane na rzecz takiego prawa, by każdy robił to, co uznaje za stosowne. W tym poprzednim świecie nie każdy był suwerenem, teraz każdy jest suwerenem samego siebie, jest sobie kompasem, kierunkiem, sam się określa. Jeżeli więc jestem sobie kompasem, panem, suwerenem, to mogę powiedzieć: „Nie będę seryjnym zabójcą”, albo: „Będę rasistą, ponieważ to wynika z moich wartości”. Co więc jest prawdą? W jaki sposób nadaję sens swojemu życiu? Mówię cały czas o suwerenności jednostki, a jej granicą jest wolność innej jednostki. Natomiast dzisiaj nastał nowy porządek moralno-prawny, nowa wersja wolności. Jest ona zupełnie inna. Dlaczego właściwie jesteśmy równi? Wiemy z doświadczenia, że w nauce języków, w biegach, w muzyce, w matematyce ludzie nie są sobie równi. W ujęciu chrześcijańskim ludzie są sobie równi jako jednostki, ponieważ wszyscy są dziećmi Boga, dla człowieka ważniejsze jest to, co wspólne, niż to, co ich różni. Natomiast dzisiejsza, współczesna wersja równości mówi: ludzie są sobie równi, ponieważ nie mają nic ze sobą wspólnego, między ludźmi istnieje tylko różnica. Nazywam to współczesną równością dorozumianą. Nowe ujęcie jest takie, że człowiek sam w sobie nie ma sensu, jedynym sensem jest to, że człowiek jest wolny. Na tym polega ta rewolucja cywilizacyjna, moralna, przekształcająca prawa człowieka. W 1945 roku, po doświadczeniach II wojny światowej, doszło do afirmacji praw człowieka, która pokazała, że nie można wszystkiego dopuścić. Dziś prawa te nie mają już racji bytu, ponieważ mówi się, że człowiek nie ma sensu. W sposób radykalny stosowana jest dziś zasada niedyskryminacji. Mówimy o prawach obcokrajowców, homoseksualistów, to są grupy, które w radykalny sposób dochodzą swoich praw, redukując różnice. W gruncie rzeczy są dwie kategorie, o których warto pamiętać, czyli ludzkość i jednostka. Wszystkie inne kategorie już się nie liczą, a co za tym idzie, nie można rozróżniać pomiędzy prawami obywateli danego kraju a obcokrajowcami. Redukuje się istniejące między ludźmi różnice, ponieważ każdy jest tylko jednostką i stanowi część ludzkości, więc wszystkie te doświadczenia sprawiają, że nie ma sensu rozróżniać tych praw. Moim zdaniem warto przeprowadzić analizę krytyczną praw człowieka. Pierwsza to jest krytyka klasyczna. Cała współczesna polityka stara się redukować substancję życia politycznego i polityki. To są zbiory jednostek suwerennych wobec siebie, będących sobie panem, których nic nie łączy. Mówiło się kiedyś, że społeczeństwo należy umocować na czymś wspólnym. Taką podstawą była kiedyś religia. Dziś natomiast mówi się: nie można oczekiwać, żeby wszyscy ludzie podzielali takie same wartości. Skoro dzisiaj ludzi nic nie łączy, to trzeba wymyślić nowy sposób na utrzymanie ich razem, należy ustanawiać takie zasady gry, które im na to pozwolą. Nazywam to polityką proceduralną. Ona nie opiera się na wspólnych wartościach, ale na zasadach, których się przestrzega. Niby nic mnie nie łączy z moim sąsiadem, ale stosujemy te same zasady. Spójrzmy, jak funkcjonują lotniska. Tam właściwie można znaleźć przedstawicieli wszystkich religii i narodowości. Możemy czasami się spotkać, nasze drogi mogą się krzyżować, ale społeczeństwo, które opiera się wyłącznie na wspólnych zasadach, które przypomina takie lotnisko, nie może być społeczeństwem silnym, więzi społeczne w nim są niezwykle kruche. Współczesne prawa człowieka roztapiają współczesne społeczeństwo, roztapiają istniejące więzi. Warto również wspomnieć o kryzysie władzy, o tym mówił już Alexis de Tocqueville. W naszych społeczeństwach ze względu na zmianę w rozumieniu praw człowieka stosunki hierarchiczne pomiędzy ludźmi uległy zmianie. One się zmieniają czy to chodzi o rządzących i rządzonych, profesorów i uczniów, dyrektorów przedsiębiorstw i pracowników, rodziców i dzieci. Tocqueville mówił w swoim dziele o demokracji w Ameryce, wskazywał, że w naszym świecie obowiązki zniknęły na rzecz funkcji. Międzyludzkie stosunki hierarchiczne są teraz funkcjonalne i umowne. Zobaczmy, jak zmieniła się rola profesora uniwersyteckiego albo nauczyciela. Na początku była to rola edukacyjna, nauczyciel mówił: należy umyć ręce, tutaj stanąć. Dzisiaj trudno sobie wyobrazić, by profesor czy nauczyciel mówił do ucznia: nie wiem, czy to jest odpowiedni strój. Dzisiaj, gdyby ktoś tak powiedział do studenta, usłyszałby: „Do czego pan się miesza? To nie jest pana sprawa, ubieram się tak, jak chcę”. A przecież ubiór pokazuje, jaki mamy stosunek do ludzi. Prawa człowieka w dzisiejszym rozumieniu tego słowa podważają, osłabiają cele polityczne, a polityka zawsze poszukuje równowagi pomiędzy konkurencyjnymi wartościami, między autorytetem czy władzą a wolnością. Nigdy nie można zrealizować wszystkich tych wartości w stu procentach, trzeba poszukiwać równowagi pomiędzy tymi konkurencyjnymi zasadami, nigdy nie ma idealnych rozwiązań. Polityka jest sztuką majsterkowania. Poszukujemy najmniejszego zła dla zabezpieczenia swobód jednostki i bezpieczeństwa publicznego. Idea praw człowieka czasami temu zaprzecza. Długo jeszcze moglibyśmy mówić o ideologii dzisiejszych czasów, o relatywizacji. Żyjemy w tej chwili w epoce, w której prawa naturalne są zastępowane przez prawa subiektywne, prawa podmiotowe jednostki, to jest ten klucz.\nPan profesor Bénéton na pewno zmienił moją perspektywę, z którą przyszedłem na tę debatę i patrzyłem na ten problem. Jeśli dzisiaj jed- nostka jest suwerenem, to de facto sama sobie nadaje prawo, bo taki jest sens pojęcia suwerenności. Jeśli każdy z nas sam sobie nadaje swoje własne prawa, to de facto nie ma prawa ogólnego, norma prawna jako pewna zasada ogólna przestaje istnieć. Dochodzę tutaj do paradoksu. Myślałem, że można przeciwstawić prawa człowieka prawom wspólnotowym, a być może wcale nie ma kolizji pomiędzy prawami człowieka a prawami wspólnotowymi, tylko jest kolizja pomiędzy świadomością prawną społeczeństwa, która zanika, i dążeniem do tego, by jednostka była suwerenem. Tak więc to, przynajmniej w moich oczach, zmienia perspektywę. Teraz głos zabierze prof. Andrzej Bryk. Panie profesorze, jak problem praw jednostki, praw człowieka i praw wspólnoty odbija się w dzisiejszej perspektywie politycznej?\nNa początku nawiążę do wypowiedzi pana profesora Bénétona. Kilka dni temu miałem wykład dla grupy studentów Erasmusa. Zauważy- łem, że jedna studentka w trakcie wykładu wymienia SMS-y i pusz- cza głośno muzykę. Kiedy zwróciłem jej uwagę, że jest to jednak zakłócanie porządku, odpowiedziała: „Ja mam takie prawa, bo ja za to zapłaciłam”. Takie fascynujące połączenie praw człowieka z kapita- lizmem, ale o tym za chwilę. Proszę państwa, rozumiem, że ten temat ogólny jest pewnego rodzaju prowokacją, a jednocześnie pytaniem, czy istnieje napięcie pomiędzy prawami człowieka a wspólnotą, czy wspólnotami, tak jak one dzisiaj są rozumiane. Dlatego należy odpowiedzieć przede wszystkim na dwa pytania. Pierwsze, czym tak naprawdę są prawa człowieka? Kiedy pytam studentów, co to są prawa człowieka, oni dostają natychmiast małpiego rozumu, wydaje im się, że są w pewnego rodzaju rzeczywistości instynktownie rozumianej i realizowanej. Nie uświadamiają sobie, że mówienie sensowne o prawach człowieka wymaga najpierw zrozumienia antropologicznych założeń wyjściowych nadających im sens.\nJaka jest zatem antropologia wyjściowa współcześnie dominującego, liberalnego rozumienia praw człowieka? Dopiero po jej zdefiniowaniu sensowne jest odpowiedzenie na pytanie, czym jest w jej perspektywie wspólnota, i czy w ogóle może istnieć legitymowana wspólnota, która nie jest jedynie rezultatem proceduralnego zarządzania ludźmi posiadającymi prawa. Czy możemy mówić o wspólnocie, w łonie której jednostka jako nosiciel praw człowieka ma jakieś zobowiązania niewynikające jedynie z jej suwerennego wyboru i negocjowanych umów, dzisiaj rozumianych bezwzględnie w kategoriach równości i niedyskryminacji? Czy zatem wspólnota inaczej rozumiana ma jakieś prawa autonomiczne i czy są one legitymowane? W tym kontekście samo pojęcie praw wspólnoty jest dosyć mylące. Może więc inaczej, nie mówmy o prawach wspólnoty, bo to może wywołać na przykład obawę o sytuację zwaną w nowoczesnej tradycji politycznej już od Edmunda Burke’a demokratycznym despotyzmem, opisaną przez Jakuba Talmona jako totalitarna demokracja, czyli łamaniem przez większość praw mniejszości. Mówmy o wartościach wspólnoty. To pytanie o to, czy istnieją takie wartości uniwersalne konieczne dla, nazwijmy to, rozwoju człowieka, które mogą być realizowane poprzez wspólnoty i tylko poprzez nie, począwszy od rodzin, wspólnot religijnych, a na wspólnotach politycznych kończąc? Już to pytanie zakłada określoną antropologię, to jest pytanie, czym jest człowiek, dla którego te wartości są niezbędne. Jeśli założymy, że tak jest rzeczywiście, a historia ludzkich tęsknot i lęków zdaje się to potwierdzać, to jednymi z najważniejszych, widoczne jest to już u św. Augustyna, są wartości solidarności i powiązanej z nią sprawiedliwo- ści, którą biskup Wincenty Kadłubek w XIII wieku zdefiniował jako obowiązek tych, którzy mogą więcej wobec tych, którzy mogą mniej, czyli silnych wobec słabych. Obowiązek, bowiem silni muszą zgiąć kark wobec słabych w relacji do wartości, która ich obu przerasta, wynika zatem z obiektywnego, ontologicznie zakorzenionego porządku moralnego, który narzuca jednej i drugiej stronie język wzajemnych uprawnień i zobowiązań. Hannah Arendt, zastanawiając się nad tym problemem, zauważyła, że jeśli mówimy, że czyjaś godność człowie- cza jest naruszona, bowiem niszczy zasadę sprawiedliwości, to tym samym obie strony, silniejsza i słabsza, zmuszane są do orientowania się na wartość ontologicznie umocowaną, immanentnie wrośniętą w istotę bytu. Ale kiedy mówimy, że ktoś narusza czyjąś godność, bo narusza prawa tej osoby, to natychmiast wchodzimy w język praw, w obszar walki o władzę i w tym momencie ten uniwersalny horyzont prawa zakorzenionego w wartości jest unicestwiany. Decyduje silniejszy, sam definiując pole wartości.\nOprócz solidaryzmu i sprawiedliwości są także inne wymiary życia ludzkiego, jak kultura, religia, tożsamość narodowa czy język, które definiują nasze bytowanie w świecie, a których realizacja wyma- ga wspólnot. Mają one charakter polifoniczny, niezależny od języka praw. Są to konieczne mediacje, poprzez które wchodzimy w świat i uczymy się człowieczeństwa we wspólnocie wzajemnych zobowiązań moralnych, gdzie prawa są ich następstwem a nie przyczyną. Jak powiedział T.S. Eliot: dom jest tym miejscem, z którego wycho- dzi się w świat, nie można wyjść z pustki. Można oczywiście się do tego „domu” zdystansować, można go przedefiniować, czy krytycznie ocenić, ale nie jesteśmy znikąd. Wszystkie te wspólnoty wyposażają nas w swoistego rodzaju instrumentarium intelektualne, moralne i emocjonalne do funkcjonowania w świecie relacji międzyludzkich i traktowania innych w sposób poważny. Tylko one mogą nas nauczyć szacunku, bowiem wynika on nie z intelektualnego nakazu szanowania innych, ale, odwołując się do Arystotelesa, z nauczania cnót moralnych i charakteru z racji autorytetu wspólnoty. Każdy rodzic, który wychowuje dziecko, wie, o czym mówię. Wyraźne napięcie między wolnością indywidualną a wspólnotowością nastąpiło tak naprawdę w epoce nowożytnej, kiedy liberalne prawa naturalne zastąpiły chrześcijańskie prawo naturalne jako podstawę prawomocnego porządku politycznego.\nNowoczesność, odrzucając antropologię chrześcijańską, zadała pytanie, czy prawo naturalne jest prawem tożsamym z prawami naturalnymi wyrażonymi na przykład w Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych z 1776 roku, czy to są kategorie różne. Dla niektórych filozofów da się te prawa naturalne uzasadnić poprzez odwołanie do prawa naturalnego, ale cała nowoczesność szła w kierunku, aby prawa naturalne stawały się prawami indywidualnej jednostki definiującej swoje potrzeby w relacji do świata w sposób autonomiczny. To napięcie przez bardzo długi czas było neutralizowane przez wspólną kulturę Zachodu. Kiedy ona się rozpadała, stopniowo gdzieś od połowy XX wieku znaleźliśmy się w nowej rzeczywistości. Ale wracam do praw człowieka i do definicji. Po raz pierwszy pojęcie praw człowieka jako podstawy legitymowanego porządku politycznego nie pojawiło się, jak się powszechnie sądzi, w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ z 1948 roku. Pojęcie godności człowieka i jego praw w tym znaczeniu zostało użyte już w konstytucji irlandzkiej w 1937 roku, nawiązując do encykliki papieża Piusa XI Mit brennender Sorge, potępiającej ideologie i totalitaryzmy oraz wykluczającej możliwość sojuszu z nazizmem przeciwko komunizmowi. Po katastrofie II wojny światowej uznano, że to właśnie antropologia chrześcijańska, z godnością człowieka stojącą w jej centrum, będzie podstawą prawomocnego porządku politycznego, co zresztą pan profesor Bénéton wskazał, bowiem totalitaryzmy stanowiły pogwałcenie uniwersalnego prawa naturalnego.\nTo wtedy aksjologia jednoczonej Europy została zdefiniowana przez dominujących polityków chrześcijańskiej demokracji. Dokonali oni mistrzowskiej syntezy nowoczesnego języka praw człowieka z językiem antropologii chrześcijańskiej. Chodzi o antropologię, a nie o konfesyjność Europy. Innymi słowy, zakładano, że na gruncie antropologii chrześcijańskiej, z której wyrastał też klasyczny humanizm, z odwołaniem do antropologii klasycznej, wszyscy je- steśmy bezpieczni. W momencie rozmontowania tej antropologii wchodzimy w obszar subiektywizmu i walki, w którym słabsi mają ostatecznie niewiele praw. Taką stała się obecnie po symbolicznej rewolucji 1968 roku, mimo odmiennej retoryki, aksjologia elit Unii Europejskiej. Do lat sześćdziesiątych antropologia chrześcijańska i język praw człowieka były podstawą budowania Europy i podstawą jej atrakcyjności w świecie globalnym. W latach sześćdziesiątych nastąpiła zmiana, ponowne przejęcie języka praw człowieka i jego tradycyjnie rozumianej godności w oderwaniu od zobowiązań wspólnotowych zgodnie z programem rewolucyjnej emancypacji w tradycji rewolucji 1789 roku. Jednocześnie stwierdzono, że etyka powinna być, najpełniej ujął to Immanuel Kant, systemem racjonalnie tworzonych uniwersalnych norm, a sprawiedliwość polityczną zaczęto rozumieć w kategoriach równości praw i właściwych procedur. Proces ten doprowadził, mówiąc w uproszczeniu, do ewolucji głównego nurtu liberalizmu klasycznego ku jego nowej formie, którą można umownie nazwać liberalizmem lewicowym, postmodernistycznym czy progresywnym. Zaakceptował on główne założenia Nowej Lewicy po rewolucji 1968 roku, choć taka ewolucja liberalizmu widoczna była już w Anglii i Stanach Zjednoczonych od końca XIX wieku. Nowa Le- wica odrzuciła klasyczny marksizm, skupiając się na zmianie kultury w tradycji Antonio Gramsciego i uznając, że cywilizacja Zachodu jest strukturą opresji, z której jednostkę należy „emancypować”. Tradycyjny marksizm zawiódł jako metoda obalenia starego świata, rewolucja – „długi marsz przez instytucje” – miała się zacząć od narzucenia nowego języka opisującego rzeczywistość, zmieniając świadomość ludzi, by emancypować ich z opresji istniejącej religii, kultury, instytucji i tradycyjnych relacji wspólnotowych ku absolutnej wolności i sprawiedliwości zbudowanej na równości praw. Monopol władzy, mający przekształcić kulturę, był drogą nowej rewolucji, bowiem dotychczasowa doprowadziła do katastrofy XX wieku, myśl sformułowana przez guru Nowej Lewicy Teodora Adorno już w 1950 roku w Osobowości autorytarnej.\nTen totalny projekt emancypacyjny miał być sposobem „zakończenia” historii z wykluczeniem sprzeciwiających się z debaty publicznej, myśl widoczna na przykład u Johna Rawlsa w kanonicznym dziele współczesnego liberalizmu pt. Teoria sprawiedliwości. Jednocześnie ideologia emancypacji przyjęła, że człowiek jest nieograniczoną potencją, a istniejąca metafizyczna pokora była jedynie „fałszywą świadomością”. Nowy prometejski mit autokreacji, istota nowoczesnej antropologii jako zeświecczonej eschatologii realizowanej w historii miała zastąpić metafizykę chrześcijańską. Człowiek stał się autonomiczny od wszelkich autorytetów wspólnotowych niebędących wynikiem wyboru i aktu czystej woli.\nTen program rebelii przeciw religii i kulturze, a nawet jak w przypadku ideologii gender naturze, dokonany został w imię równości praw jako podstawy sprawiedliwości. Unicestwiono klasyczne rozumienie prawdy w domniemaniu odpowiedzialnej za przekonania prowadzące do przemocy, na rzecz postmodernistycznego miękkiego sposobu definiowania rzeczywistości. Zakazano wartościowania poza tym narzuconym aktualną polityczną poprawnością elit politycznych, medialnych, kulturowych czy korporacyjnych. Wolność i równość jednostki miały unieważnić wspólnotowe, np. kulturowe czy religijne, wynikające z autorytetu instytucjonalne relacje jako ograniczające i dyskryminujące, choć istotą relacji jest zawsze nie tyle ograniczenie wolności, ile przekształcenie ich w odpowiedzialne, ograniczające absolutny wolny wybór. Po odrzuceniu metafizyki nowoczesność przyjęła jako podstawę praw ich racjonalne samouzasadnienie mające mieć walor uniwersalnej konieczności, projekt Immanuela Kanta. Stąd dominujące współczesne liberalne teorie praw odwołują się do jakiejś formy neokantyzmu. Jednak dla Kanta moralność musiała być oparta na godności każdego człowieka wynikającej z uznania wspólnego prawa moralnego, a zatem wspólnot poszukujących i kultywujących ową uniwersalność moralną. Współczesność to odrzuciła. Każdy ma swoją prometejską moralność, zastąpioną równościowymi prawami, służy tylko sobie. Godność oderwała się od prawa moralnego i jego duchowego wymiaru. Zlała się z pojęciem prawa, przewartościowując kantowską nadzieję stworzenia braterskiej wspólnoty ludzkiej opartej na szacunku dla obiektywnego prawa moralnego, na rzecz szacunku dla każdego wyboru jednostki jako chcenia autonomicznego podmiotu z żądaniem uznania go za prawo podmiotowe. Ponieważ nie ma moralnego obiektywnego punktu odniesienia, by takie wybory oceniać, staje się ono prawem, automatycznie uprawomocniając się moralnie. Stąd obsesja współczesnych społeczeństw liberalnych na punkcie tolerancji, niedyskryminacji, niewykluczania jako zakazu ocenności moralnej, fascynacja polityką uznania i tożsamości czy wielokulturowości.\nMoralność utożsamiona została z wybieranymi w procesie autokreacji wartościami ograniczanymi jedynie względami bezpieczeństwa, a godność z całością treści życia, jakie jednostka sobie wybiera, a jej wyrazem są prawa. Wyklucza to wspólnotowość opartą na innej relacji niż równość praw, stąd zmienia się definicja praw człowieka. Odnoszą się one do subiektywnej woli, stają się nienegocjowanym imperatywem, z żądaniem ich uznania przez państwo. Ma ono budować ład społeczny jedynie drogą eksperckiego, w tym sędziowskiego, ich definiowania i administrowania, wspoma- ganego odpowiednią edukacją, stąd niechęć do edukacji niezależnej od państwa liberalnego. Jednostka ma być jak najwcześniej eman- cypowana od wpływu autorytetów nauczających moralności w łonie wspólnot, np. religii czy rodziny, bo to uniemożliwia jej wolny wybór jako źródła godności. To projekt potencjalnie totalitarny, nie mogący pozostawić żadnej instytucji wspólnotowej np. państwa narodowego, religii, rodziny czy pamięci poza swoim programem emancypacyjnym. W tym sensie jest to projekt postpolityczny, postnarodowy, po- streligijny, postheroiczny i postmoralny, zacierający granicę między sferą prywatną a publiczną. Emancypacja zakłada bowiem, iż „prywatne jest polityczne” bowiem oparte na nierównych stosunkach władzy wymagających rozmontowania. To w istocie droga do totalnej inżynierii społecznej i najkrótsza definicja tyranii.\nProjekt ten ma częściowo źródło w powojennym poczuciu „wielkiej winy” cywilizacji Zachodu za totalitaryzmy, Zagładę czy kolonializm, do których logicznie w domniemaniu zmierzał. Stąd na przy- kład Europa miała być stworzona ab ovo, kończąc historię, z „oczysz- czoną” ostatecznie świadomością nowego Europejczyka. Ideologia ta widoczna jest np. w Muzeum Historii Europy w Brukseli. To déjà vu dla pamiętających manipulacje historią czasów komunistycznych. Ten ogólny program emancypacji Pierre Manent rozbił na emancypację rynku z jego libertarianizmem gospodarczym, emancypację prawa z hegemonicznym językiem nienegocjowanych praw jako pod- stawą budowania ładu społeczno-politycznego, stąd jurydyzacja życia, to jest wynoszenia głównie trybunałów konstytucyjnych na pozycję arbitra w bitwie o prawa, oraz emancypację moralności – odrzucenie obiektywnej moralności i uczynienie z wyboru jednostki podstawy moralności. Każdy ma swoją własną prawdę, świat w istocie nihili- styczny. W 1992 roku sędzia Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych Anthony Kennedy w sprawie Casey v. Planned Parenthood przyjął to podejście jako podstawę jurysprudencji, twierdząc, że każdy ma prawo definiować dla siebie wyobrażenie życia, moralności i świata. Ostrzej ujęła to sędzia Maryanne T. Barry w 2000 roku w Planned Parenthood v. Farmer, twierdząc, że dziecko, które urodziło się w trakcie nieudanej aborcji wbrew woli kobiety, nie jest człowiekiem, bo- wiem kobieta zadecydowała, że go nie chce.\nTaka subiektywistyczna filozofia praw zaczęła delegitymizować wszelkie wspólnoty, w tym rodziny czy Kościoły, gdzie przekaz moralny wynika z nauczania autorytetu, czyniąc możliwym wychowywanie moralne. Późne społeczeństwo liberalne wykorzenia, gdyż rozumie prawa w konfrontacji do takich wspólnot. To konflikt antropologiczny, a nie polityczny czy prawny. Uniwersalizacja tak rozumia- nych praw człowieka tworzy społeczeństwo sprawiedliwe wyłącznie w kategoriach kontraktu między autonomiczną, wyemancypowaną jednostką a uniwersalną ludzkością, rozmontowując wszelkie wspól- noty. Prawa człowieka zarządzane przez ekspercko-technokratyczne elity tworzą jedyną moralność, a wobec nieusuwalnej tęsknoty za prawdą większą niż własne chcenie zastępuje ją „dobrymi sprawami” społecznymi, na przykład walką z globalnym ociepleniem. Doszło tutaj do sojuszu liberalnej lewicy emancypującej ze wspólnot w imię praw człowieka z libertariańską prawicą ekonomiczną czyniąca to samo w imię globalnego rynku. Obie zmierzają do stworzenia idealnego konsumenta dóbr i wartości, gdzie indywidualny wybór staje się bogiem. Liberalne elity globalne definiujące współczesny bunt ludów, zwany przez nie pogardliwie populizmem, nie rozumieją, przypominając w tym totalitarne ideologie, że jest on dramatyczną obroną przed programem totalnej emancypacji, wykorzeniania ze wszelkich wspólnot nadających życiu sens i usiłowania stworzenia globalnego „nowego człowieka”.\nDziękuję bardzo, panie profesorze. Przechodzimy już do komentarzy. Profesor Avramescu sygnalizuje, że chciałby zabrać głos.\nDziękuję bardzo obu dostojnym współpanelistom za bardzo cenne i kształcące uwagi. Odniosę się do pewnej kwestii, która była wzmian- kowana, a mianowicie do koncepcji suwerenności. Często mówimy o suwerenności jednostki w kontekście praw człowieka i praw indywidualnych. Jest to koncepcja bardzo precyzyjna, została ona rozwinięta i zdefiniowana przez Jean’a Bodin w roku 1576 w pracy Sześć ksiąg wspólnoty. Pisał on, że suwerenność jest wartością najwyższą, stałą i niezmienną. To dotyczy sfery prawa publicznego, relacji pu- blicznych. Zostało to przejęte w XX wieku w różnych celach, włącznie z legitymizacją pewnego rozumienia indywidualnych praw człowieka. Niektórzy mogą uważać, że ta koncepcja jest przydatna, interesująca, ale zdaje się to tak naprawdę nie pasować do bardziej legalistycznej interpretacji suwerenności, zatem jest to nadużycie tego terminu. Ktoś, kto twierdzi, że ma pewne prawa, zdaje się nie być suwerennym, w sensie nadrzędności suwerenności praw, a przecież takie było oryginalne rozumienie tej koncepcji. Często pojawiają się rozważania dotyczące praw indywidualnych, praw człowieka, praw poszczególnych osób, ale niezależnie od ich interesującego charakteru pojawia się pewien element obojętności wobec podstawowych kwestii. Tutaj właściwie pojawia się nie suwerenność, a jej przeciwieństwo, mimo że cały czas korzystamy z terminu suwerenność.\nZgadzam się z tym podejściem, równocześnie chciałbym wskazać na pewną trudność. Język praw człowieka jest nieprecyzyjny, niedo- określony, niejasny, często wykorzystuje się go do budowania spo- łeczeństwa czy cywilizacji sprzecznej z cywilizacją tradycyjną, do której tak wielu jest przywiązanych, więc jest to język przeciwnika. Liberałowie i konserwatyści stoją po dwóch stronach barykady. A przecież jest to również język Kościoła katolickiego. Jan Paweł II bardzo często czerpał z języka praw człowieka, więc widzę tu wyraź- ną, fundamentalną niejasność. Mogę jedynie powiedzieć, że lepiej by było, gdyby jak najmniej wykorzystywano ten język praw człowieka w debacie, ponieważ on tworzy pułapki. Prawo człowieka jako takie jest źle zdefiniowane, dziś utożsamia się je z pragnieniami człowieka, to one tworzą prawa. Prawo do dążenia do spełnienia pragnień jest już prawem, więc właściwie sam sens słowa prawo się wyczerpuje. Wszystko po to, by realizować w sposób wyjątkowy indywidualną wolność, czasami interpretując kwestie praw w sposób nadużywający to znaczenie. Czym więc jest prawo? Czym jest prawo człowieka? Czym są prawa człowieka? To, co jest przynależne człowiekowi jako człowie- kowi, każdemu człowiekowi, ponieważ jest częścią ludzkości. Prawo człowieka to prawo, które każdy musi przestrzegać w stosunkach z innymi, z którego każdy może korzystać w stosunkach z innymi, dlatego że jest człowiekiem i że ci inni to też ludzie. Myślę, że racjonalnie można by odpowiedzieć, że są prawa absolutne, bezwzględne, bezwarunkowe. W praktyce, to, co przynależne człowiekowi, będzie zależeć od warunków, okoliczności, wieku i wielu innych czynników. Co jest przynależne każdemu człowiekowi, dlatego że jest człowiekiem? Czy powinienem szanować wolność innych? Tak, ale czy zawsze? No nie zawsze, weźmy na przykład terrorystów albo seryjnych zabójców. Równości też trzeba przestrzegać, ale pod pewnymi warunkami. Noworodki nie głosują, to byłoby naruszeniem prawa. Wszyscy zgodzimy się, że nieracjonalne byłoby udzielać prawa głosu noworodkom. Widać więc wyraźnie, że wolność nie jest bezwarunkowa, że równość nie jest bezwarunkowa, wszystkie prawa podlegają pewnym uwarunkowaniom. Jedynym prawem, które jest bezwarunkowe, jest prawo każdego człowieka do szacunku ze względu na to, że jest człowiekiem, nawet jeśli jest seryjnym zabójcą czy członkiem SS. To prawo ma się stosować do wszystkich, do krwawych zabójców, do krwawych dyktatorów, ale także do świętego Franciszka. Jest jedno prawo bezwarunkowe, czyli poszanowanie każdego człowieka ze względu na jego człowieczeństwo, wszystkie inne są warunkowe.\nProszę państwa, kto narzuca język dyskusji, narzuca sposób rozumienia świata. Dzisiejsze rozumienie dominującego języka praw człowie- ka jest związane coraz wyraźniej z narzucaniem liberalnej antropo- logii, która wymusza określone rozumienie człowieka, jego godności i praw, a stąd program przekształcania świata i nacisku na innych przyjęcia owego całościowego sposobu myślenia i zachowania. Tylko w świetle takiej liberalnej antropologii na przykład aborcja, eutanazja, tzw. małżeństwo osób tej samej płci, czy prawo dziecka do wybrania sobie dowolnego genderu może stać się żądaniem uznania ich za prawa człowieka. Żyjemy w świecie, w którym język praw człowieka stał się świecką „religią” z jednoczesną nieprawdopodobną jego ideologizacją. Stoją za nią nie tylko fundamentalne założenia antropolo- giczne unieważniające inne, np. chrześcijańskie, ale wymuszające ich uznanie za nienegocjowany warunek człowieczeństwa i uczestnictwa we wspólnocie politycznej z wykluczaniem tych, dla których taka antropologia jest sprzeczna z najgłębszymi zasadami życia prawdziwie godnego. Bunt w dzisiejszym świecie Zachodu, nazwijmy go republikańsko-demokratycznym, który przeciwnicy liberalni nazywają populizmem, jest buntem nie przeciwko racjonalności, procedurom demokratycznym, czy prawom człowieka, lecz przeciwko takiemu ich rozumieniu, które w konsekwencji wykorzeniają ze wszelkich wspólnot nadających sens życiu prawdziwie ludzkiemu i instrumentalizowaniu praw człowieka w imię tego wykorzeniania. To bunt w imię dobra wspólnego, które czyni nasze życie ludzkim.\nBardzo serdecznie dziękuję za udział w dyskusji.


Nim zakupisz- zastanów się poważnie, na co się zdecydować » femplights.com\nKiedy jedziemy do marketu zazwyczaj nagle zjawia się przy nas sprzedawca, który chce dać nam własną wiedzę, a to oznacza, iż nie mamy szansy się na luzie i bez skrępowania przyjrzeć przeróżnym ofertom. Dlatego właśnie tak często obywatele decydują się na przejrzenie internetowych propozycji, żeby w domowym zaciszu mieć szanse zobaczyć co im się będzie podobało i bez żadnego skrępowania móc się dzielić opiniami o konkretnych przedmiotach.\nJeśli mamy dość tego, że sprzedawca stoi nam na głowie, a my nie możemy powiedzieć między sobą plusów oraz wad zakupienia konkretnych płytek, to bez wątpienia powinniśmy spojrzeć jakie płytki sklep dobre projekty sklep internetowy nam oferuje. Możemy tu zobaczyć całość na spokojnie, w dodatku przejrzeć przeróżne aranżacje oraz bez skrępowania dzielić się przeróżnymi wnioskami, jak i też policzyć ile nas wyniesie sprawunek konkretnych płytek do naszego mieszkania i czy to nie jest za wiele. Dodatkowo jeszcze będziemy mogli nagle przyrównać ze sobą ofertę cenową różnorakich sklepów i potem natychmiast skierować się do tego, który posiada tu najbardziej atrakcyjną ofertę. Tu więcej: reklamowane (filtry (zobacz north filtry do oczyszczaczy powietrza)) do wody.\nCiężko oczekiwać, że w jednym małym sklepie tradycyjnym zmieszczą się wszystkie płytki od kilkunastu firm, dlatego może się okazać, że sporej części z nich nie ujrzymy oraz nie kupimy, choć mają szanse nam się one najbardziej spodobać. Kupując płytki w sieci, mamy szanse z łatwością również natrafić na płytki my way paradyż, które są nie tylko w fascynujących ofertach kwotowych, z fajnymi ozdobami w formie kwiatów, kółek albo zwierząt, lecz również oraz może się okazać, iż radują się one najwspanialszą opinią jeśli idzie o ich wytrzymałość. Nie zamykajmy się jedynie pośród tych firm o których od lat jest niesamowicie szumnie. Dla zaciekawionych: pod linkiem.\nJeżeli nasi przyjaciele czy rodzina, mają wszystkie płytki gładkie, jak. przykładowo ceramika paradyż płytki, to może warto się wyróżnić z tego porównania, robić coś niecodziennego oraz zakupić płytki oznaczone jakimś niecodziennym wzorem? Przecież najważniejsze jest to, żeby spodobały się one nam, a nie komuś innemu, bo to właśnie my będziemy w ich otoczeniu spędzać ciągle najwięcej czasu.


Rozmiar XS/S dostępny w opcji PREORDER- wysyłka w ciągu 14 dni roboczych\nBody wycięte na pupie w tzw. brazyliany\nZapięcie w kroku (3 stopnie regulacji)Przyjemny w dotyku, rozciągliwy materiał o prążkowanej strukturze\nDostępne kolory: beż i czerń\nXS/S- dł. całkowita 64 cm (max 67 cm), dł. rękawa 48 cm, szer. pod pachami 34 cm, szer. w pasie 27 cm\nM/L- dł. całkowita 65 cm (max 69 cm), dł. rękawa 49 cm, szer. pod pachami 36 cm, szer. w pasie 29 cm\nInstrukcja prania i konserwacji: prać ręcznie lub w pralce w programie „pranie ręczne” w temp. max 30°C, prać z podobnymi kolorami, nie wybielać, nie czyścić chemicznie, nie suszyć w suszarce bębnowej, suszyć w pozycji pionowej, maksymalna temp. prasowania 110°C\nBody Just YOU to propozycja dla kobiet lubiących eksponować swoje kobiece kształty!\nBody ma długi rękaw i głęboki dekolt z przodu uwydatniający biust. Body uszyte zostało z wysokiej jakości bawełny z dodatkiem elastanu, przez co świetnie dopasowuje się do sylwetki pozostając wygodnym, a równocześnie nie krępuje ruchów. Ciekawym i jednocześnie bardzo subtelnym dodatkiem jest prążkowana struktura tkaniny, z której wykonane zostało body.\nJust YOU to klasyk z pazurem ;) idealnie sprawdzi się w połączeniu z jeanasami i spódnicami, pod marynarkę lub kurtkę jeansową.\nJust YOU występuje obecnie w dwóch rozmiarach, gdyż dzięki elastycznemu materiałowi dopasowuje się do niemalże każdego rodzaju sylwetki dobrze się układając i zapewniając komfort noszenia. Jeś jednak potrzebujesz body o innych wymiarach zajrzyj do zakładki "Personalizacja".


Kulinaria | kurtuazyjny interesujacy katalog\nKraków to z pewnością jedno z najpiękniejszych oraz najbardziej bogatych w tradycję krajowych miast – nie da się kłócić z tym sformułowaniem. Niemniej jednak stolica Małopolski to nie jedynie Wawel oraz ładne zabytki – to również kuchnia i regionalne dania oraz produkty, z jakich słynie Kraków. Wielu podróżników zdaje się zapominać o gastronomicznym dziedzictwie tego miasta, a szkoda, gdyż krakowscy kucharze mają się czym pochwalić, zwłaszcza, kiedy chodzi o dania i regionalne produkty.\nNie byłoby kuchni bez świetnych produktów. Kraków słynie w głównej mierze z doskonałego nabiału: ser gazdowski-gołka (pucok, kara), bundz (bunc), redykołka, bryndza podhalańska. Gigantycznym powodzeniem cieszy się również masło rzuchowskie, sądecki miód spadziowy czy sól wielicka. Te produkty wielokrotnie tworzą podstawy regionalnych dań kuchni Krakowskiej.\nChoć kuchni Krakowa obfituje w bezlik przepysznych regionalnych produktów – podróżnicy zazwyczaj szukają gotowych dań, jakie za pomocą doznań kubków smakowych zaprezentują tradycję kulinarną stolicy Małopolski. I tutaj Kraków nie ma powodów do wstydu. Smakosze dań mięsnych są w stanie pokusić się o posmakowanie takich dań, jak jagnięcina podhalańska, tuszka gęsi zatorskiej czy jagnięcina jurajska z owcy olkuskiej. Potrawy rybne to tudzież karp w zalewie octowej czy też karp zatorski wędzony. Entuzjaści zup powinni skosztować żurek po krakowsku bądź też barszcz czerwony krakowski.\nJednakże to, z czego w największym stopniu słynie Kraków w Polsce i na całym świecie to nie danie główne, zupa lub przystawka – to frykas, jaki można traktować jako zwykły przysmak. Mowa bezsprzecznie o Obwarzanku Krakowskim. Jego wygląd przypomina pierścień o obrysie koła. Wyróżniają go także charakterystyczne sploty, jakie wyglądem przypominają warkocz. Oryginalne obwarzanki muszą posiadać średnicę między 12 a 17 centymetrów oraz ważyć do 120 gramów. Na ogół obwarzanki dekorowane są solą, sezamem, makiem lub też kompozycją suszonych ziół.\nMniej słynnym, choć również uznawanym za regionalny przysmak Krakowa jest chleb prądnicki. Jest to ciemne pieczywo, wypiekane na bazie zakwasu żytniego. Powierzchnia chleba pokryta jest otrębami żytnimi – chleb ten wolno rozpoznać też po reprezentatywnych pęknięciach i grubej skórce (grubość od 4 do nawet 6 centymetrów).\nJak dostrzega się, Kraków stoi nie tylko Wawelem oraz Sukiennicami – to także raj dla smakoszy, którzy wyszukują oryginalnych, polskich regionalnych kuchni i produktów, za pomocą jakich są w stanie o dużo poprawniej poznać Kraków oraz jego okolice.\nKiedy myślimy o włoskim jedzeniu, bezzwłocznie myślimy o pizzy i makaronach. Jako obcokrajowiec podróżujący we Włoszech, zawsze uważamy, że pizza i makaron to dania, jakich trzeba spróbować, lecz czy jest jeszcze jakieś inne danie włoskie, które należałoby polecić, żeby de facto zrozumieć….\nOdważnie warto starać się w pełni zapoznać kuchnię włoską, nie zapominając o makaronach oraz pizze. Włochy to drobny kraj na mapie, jednakowoż jego regionalne potrawy są zróżnicowane oraz niezmiernie terytorialne. Inne specjały włoskie, które dają jaśniejsze pojęcie na temat prawdziwej i autentycznej sztuki kuchni włoskiej, powinny zawierać też liczne nadbrzeżne przetwory z owoców morza.\n• Kuchnia włoska w ogromnej mierze polega na świeżych, sezonowych produktach i znajduje odzwierciedlenie w ważnym menu warzywnym „contorno”, jakie zawsze uzupełnia białko entrée w banalnym włoskim posiłku, zarówno domowej roboty, jak oraz podawanym w restauracji.\n• Potrawy powszechnie połączone z kuchnią włoską za granicą są ewolucją tych starych przygotowań lokalnych. Pozostały one dobrane do historii przez włoskich imigrantów, jacy pod koniec wieku przywieźli ze sobą przestarzałe przepisy kulinarne sztampowe dla ich ojczyzny oraz dostosowali je do innowacyjnych składników lokalnych i w odpowiedzi na „nowe” podniebienia.\nWielu podróżników opiera się na przewodnikach oraz hotelowym konsjerze w wyborze restauracji, jednakowoż nie jest tajemnicą, że to pytając lokalnych mieszkańców wolno odnaleźć się w bardzo dobrych punktach gastronomicznych. Jeszcze prawidłowiej – żeby w istocie poczuć jak jada prawdziwy Włoch najprzyzwoiciej byłoby spróbować „wkręcić” się na autentyczny włoski obiad, w jednej z regionalnych willi\nTradycyjna, polska kuchnia to oryginalna bomba kaloryczna, ale nie sposób się oprzeć jej smakom oraz zapachom. Cała seria mięs, przyrządzanych na różne sposoby, zupy, dania mączne, doskonałe kiełbasy, wyrób piekarski, potrawy z warzyw – jak bigos, kapusta zasmażana, kiszona, buraczki ze śmietaną, pichcona fasola, ziemniaki, i marynowane grzyby oraz ogórki to przymiotniki polskiej kuchni. Wprawdzie przyswoiliśmy dużo detalów innych kuchni, jak np. żydowskiej, ukraińskiej, nadal jesteśmy wierni miejscowym pierogom, kapuśniakowi, grochówce, zrazom schabowym czy klopsikom. Które potrawy są reprezentatywne dla kuchni? Przystawka, to befsztyk tatarski z surowego mięsa wołowego, śledzie w rozmaitych postaciach, plaster smażonego boczku zawijany na śliwce.\nZupy powoli odchodzą z pokojowego menu, nie gotuje się już ich tak w szeregu przypadków, najczęściej poprzestajemy na jednym daniu obiadowym, lecz jeżeli pojawiają się na stole, jest to rosół, pomidorowa, ogórkowa, kapuśniak, krupnik, jarzynowa, barszcz czerwony, biały bądź też żurek na kiełbasie. Drugie danie, zwłaszcza jeżeli ma być jednym posiłkiem obiadowym, to schematyczny schabowy z ziemniakami i kapustą duszoną, kotlety mielone, żeberka pieczone, sztuka mięsa bez jakiegokolwiek ale z sosem chrzanowym, zrazy zawijane podawane z kaszą, eskalopki cielęce, pieczona czy też gotowana golonka, wątróbki drobiowe smażone z cebulką, wieprzowina duszona lub pieczona. W dawnych czasach, na stołach królowała kaczka czy też gęś napychana jabłkami, i dziczyzna podawana na różnorodne sposoby.


Coccolino Perfume GOLD Płyn do Płukania 58 prań (870ml) - PŁYNY DO PŁUKANIA\nPłyn do płukania Coccolino Ultimate Care Heavenly Nectar 870 ml (58 prań)\nCzęste noszenie, pranie, suszenie i prasowanie Twoich ulubionych ubrań może pogarszać ich wygląd. Poznaj zupełnie nowy wymiar ich pielęgnacji dzięki Coccolino Ultimate Care Heavenly Nectar! Płyn do płukania tkanin zachwyci Cię nieziemskim zapachem doskonale skomponowanych nut kwiatu pomarańczy, miodu, bursztynu i piżma. Formuła z technologią Profibre wykorzystywaną w odżywkach do włosów sprawia, że Coccolino Ultimate Care oferuje aż 8 różnych korzyści dla Twoich ubrań. Płyn nadaje pranym ubraniom niezwykłą miękkość i cudowny zapach, dzięki czemu wtulanie się w nie staje się jeszcze przyjemniejsze. Coccolino Ultimate Care dodatkowo przedłuża intensywność koloru, chroni ubrania przed niszczeniem i utratą kształtu, pomaga chronić nadruki i minimalizuje zagniecenia, ułatwiając prasowanie. Formuła zwiększa także przepuszczanie powietrza i poprawia wygodę noszenia Twoich ubrań.


Imprezy firmowe integracyjne - jak urozmaicić pracę w korporacji? - Rybnik informacje\nImprezy firmowe integracyjne - jak urozmaicić pracę w korporacji?\nDodano: 2020-05-13 15:30\nPraca w dużej firmie bywa naprawdę stresująca. Zespół napotyka na problemy, trudności, które często przepłaca własnymi nerwami. Warto więc zastosować pewne techniki rozluźniania atmosfery, a jeśli relacje między pracownikami są świetne – warto je dla pewności wzmocnić! Idealne do tego będą imprezy firmowe integracyjne.\nImprezy firmowe integracyjne jak urozmaicić pracę w korporacji


Katolik.pl - Zastosowanie pieśni i piosenek w katechezie\nPieśń i piosenka bowiem oddziałują na uczniów ze zdwojoną siłą, mając do dyspozycji tak tekst utworu, jak i jego melodię. To podwójne oddziaływanie pomaga mocniej wpłynąć na przeżywanie zawartych w utworze prawd. Wykonywana „pieśń chwyta za serce przez swoją rytmikę, melodię refreny, treść. Jest łatwo przyswajalna dla ucha i pamięci. Wywołuje odpowiedni nastrój, pobudza uczucie. Dla religijnych przeżyć pieśń ma doniosłe znaczenie” .\nJuż na początku XX wieku zdawano sobie sprawę z tego, jak „ważnym niezmiernie czynnikiem przy nauce religii jest muzyka, śpiew” . Ówcześni katechetycy byli zgodni co do tego, iż katecheta winien zachęcać dzieci do śpiewu religijnego, zaś „pieśni, dzieciom znane, trzeba także w odpowiednich miejscach wplatać w naukę religii” . Jednym z argumentów przemawiających za wykorzystaniem pieśni i piosenek w nauce religii był fakt, iż ich teksty dostarczają wiedzy religijnej bądź przybliżają prawdy wiary. Zarówno pieśń, jak i jej krótka odmiana o prostej treści i formie, czyli piosenka , służą wzbudzeniu radości uczniów, zaangażowaniu ich i uatrakcyjnieniu spotkania, przez co zwiększają oddziaływanie przekazu religijnego.\nWspółczesne podręczniki do nauki religii zawierają wiele propozycji pieśni i piosenek. Zastosowanie utworów słowno-muzycznych w toku lekcji jest ze wszech miar pożądane, bowiem śpiew pełni liczne funkcje: dydaktyczną, wychowawczą, przeżyciową i estetyczną . Funkcja dydaktyczna dotyczy przede wszystkim tekstu utworu i obejmuje poznanie nowych treści. Wiąże się ona z pobudzeniem myślowo-emocjonalnym oraz lepszym utrwaleniem tekstu, dlatego wykonywanie utworów muzycznych jest tak popularne w szkolnym nauczaniu. Funkcja wychowawcza śpiewu w przypadku nauczania religii ma ścisły związek z modlitwą. Dziecko wykonując piosenkę zwraca się do Boga chwaląc Go, dziękując bądź prosząc – odpowiada więc na Boże wezwanie zasłyszane podczas lekcji. Wspólne śpiewanie pomaga również tworzyć jedność uczniów. Dodatkowo „piosenka czy pieśń religijna zapada w pamięć dziecka i prowadzi je przez cały dzień lub nawet tydzień, kształtując jego postawy życiowe” . Postawom tym towarzyszą głębokie przeżycia rozbudzone w uczniach podczas wykonywania utworu czy za jego pośrednictwem. W realizacji funkcji przeżyciowej śpiewu w katechezie pomocny będzie odpowiedni wybór pieśni i piosenek. Ze względu na funkcję estetyczną śpiewu należy zadbać o to, by w nauce religii wykorzystywać utwory o prawdziwych walorach artystycznych – „śpiew zastosowany w celebracji katechetycznej powinien budzić w uczniach poczucie piękna przez (…) ukazanie piękna świata i wskazanie na jego rzeczywistego sprawcę – Boga” .\nNiezależnie od wspomnianych funkcji pieśni i piosenek warto pamiętać, iż utwory te są także nośnikiem treści religijnych. W wielu przypadkach posiadają swe biblijne źródło, choć nie zawsze jest to ujawnione czy uświadomione uczniom przez katechetę. Przekaz orędzia poprzez pieśń czy piosenkę sprzyja lepszemu przyswojeniu zbawczych treści. „Muzyczna forma wyrazu treści Pisma Świętego w sposób szczególny odpowiada symbolicznemu charakterowi wypowiedzi biblijnych i wzmaga jego oddziaływanie na słuchacza” . Pieśni i piosenki w nauczaniu religii w różnym stopniu odnoszą się do Biblii – niektóre cytują dosłownie tekst natchniony, inne opisują wydarzenia biblijne bądź zbudowane są wokół konkretnej myśli biblijnej lub cytatu.\nW nauczaniu religii w szkole występują zarówno tradycyjne pieśni kościelne, jak i piosenki religijne. Należy szczególnie podkreślić i docenić obecność tych pierwszych – skoro bowiem nauczanie religii ma doprowadzić uczniów do pełnego uczestnictwa we Mszy Świętej, to uczniowie powinni znać teksty pieśni kościelnych zaaprobowanych do śpiewu w czasie liturgii. Decydując się na śpiew w czasie lekcji, katecheta nie powinien czuć się zobligowany do zastosowania pieśni proponowanej w poradniku metodycznym, jeśli w jego mniemaniu bardziej odpowiednia byłaby inna. Zwykle autorzy materiałów metodycznych podkreślają, iż scenariusze są jedynie propozycją konkretnych rozwiązań. Optymalne zaś jest samodzielne opracowanie konspektu, czasem polegające na wprowadzeniu niewielkich zmian do propozycji z poradnika metodycznego. Zdarza się, iż w poradniku metodycznym w ramach jednej jednostki lekcyjnej zaproponowana jest więcej niż jedna piosenka (czasem nawet trzy), bynajmniej nie w znaczeniu alternatywnych utworów. Taka sytuacja wręcz zmusza katechetę do wyboru. Aby piosenka była integralnie wpisana w jednostkę, nie można traktować jej jako „ozdobnika”. Konieczne jest wprowadzenie do jej wykonania - powiązanie z treścią lekcji, nauka tekstu z ewentualnym uświadomieniem biblijnego źródła, a także wyjaśnienie trudniejszych pojęć występujących w tekście. Przygotowanie do śpiewu wyraźnie wskazuje, iż nowe pieśni i piosenki nie powinny pojawiać się na początku lekcji. Na rozpoczęcie zajęć można zaśpiewać utwór już znany, np. poznany na poprzedniej lekcji. Skoro jednak zaczynamy od piosenki, warto zaniechać nauki kolejnego utworu w dalszym toku lekcji. Choć śpiew jest niezwykle wartościowy w nauczaniu religii, to zbyt często stosowany może prowadzić do znużenia uczniów i zniechęcenia (szczególnie tych, którzy nie lubią śpiewać). Zbędne powtórzenie dotyczy nie tylko obecności więcej niż jednej piosenki, ale także piosenki i formuły modlitewnej. Pieśń i piosenka z powodzeniem mogą występować w roli modlitwy. Dzieje się to za sprawą roli religijnej śpiewu. Rola ta polega na „eliminowaniu ze świadomości tego wszystkiego, co nie sprzyja skupieniu na sprawach istotnych, a zarazem jest kierowaniem tejże świadomości ku określonym treściom religijnym” . Jeśli więc na rozpoczęcie bądź zakończenie lekcji zaplanujemy pieśń czy piosenkę, nie ma potrzeby dodawania przed nią bądź po niej dodatkowej modlitwy.\nWybierając pieśń czy piosenkę, katecheta winien uwzględniać wiele kwestii – zarówno odnośnie do zgodności utworu z daną jednostką lekcyjną, jak i dostosowania go do możliwości uczniów. Jednym z bardziej istotnych kryteriów jest zgodność utworu z tematyką lekcji i jej założeniami programowymi. Niedopuszczalne jest stosowanie „jakiejkolwiek” piosenki, bez uprzedniego przeanalizowania jej związku z celami lekcji. Zgodność treści pomoże wybrać właściwy utwór, stosownie do szerszego kontekstu – omawianego działu czy okresu liturgicznego . Niezależnie od tego, czy piosenka ma być wykonana na początku lekcji czy na jej zakończenie, jej nastrój musi być adekwatny do zbawczych wydarzeń przedstawianych w jednostce czy zagadnień podejmowanych w jej toku. Oczywistą sprzecznością byłoby więc wykonywanie utworów o radosnym charakterze czy łączącymi element zabawy w lekcjach związanych z Wielkim Postem czy poruszających ważne problemy moralne. Z kolei nastrój piosenek wyrażających radość ze Zmartwychwstania Pańskiego czy przynależności do Bożej rodziny bądź otrzymania wielkich darów od Boga, musi być wyrażony zarówno w warstwie tekstowej utworu, jak i jego melodii. W tym przypadku w odniesieniu do dzieci młodszych wskazane jest łączenie śpiewu z naturalną dla nich skłonnością do zabawy. Niezależnie od tego, czy ma przed sobą wiersz, piosenkę, czy fragment modlitwy – dziecko wprowadza je „we własny obieg «literacki», który konkretyzuje swoim ciałem, wytworami swoich rąk, a nieraz i przy użyciu innych partnerów zabawy” . Taka konkretyzacja tekstu występuje w popularnych w nauce religii piosenkach z gestami. Poza licznymi utworami oraz z zaproponowaną w podręczniku metodycznym gestykulacją, wiele piosenek umożliwia dostosowanie do ich tekstu odpowiednich postaw – aktywizacja uczniów przy śpiewie będzie więc zależeć od kreatywności nauczyciela. Jednoczesne odgrywanie przy pomocy ciała czynności, o których śpiewają uczniowie, nie tylko jest dla dzieci źródłem radości, ale także służy lepszemu utrwaleniu treści. W sytuacji, gdy tekst nie sugeruje konkretnych gestów, zaś katecheta nie ma pomysłu na ich zaproponowanie, w przedszkolu i młodszych klasach szkoły podstawowej uczniowie mogą naśladować grę na wyimaginowanych instrumentach, wybierając je zależnie od upodobań. Podobnie jak w wielu innych sytuacjach, tak i przy śpiewie najlepszą podpowiedzią dla katechety będzie obserwowanie uczniów i ich reakcji – jeśli uczniowie z autentyczną radością wykonują utwór i poruszają się w jego takt rytmicznie, warto podtrzymać ten nastrój i np. zaproponować wykonanie piosenki w dwóch sekcjach – tanecznej i instrumentalnej (taki podział pomoże dzieciom wybrać preferowany rodzaj aktywności). Inną formą uatrakcyjnienia śpiewu jest wykonywanie utworu w coraz szybszym tempie. Ten sposób jednak zarezerwowany jest dla piosenek religijnych, w przypadku pieśni można przeprowadzić „mini-konkurs”, zalecając śpiew z podziałem na chłopców i dziewczynki bądź poszczególne rzędy.\nPodobnie jak we wszelkiego rodzaju tekstach wspomagających szkolne nauczanie religii, tak i w przypadku piosenek należy zrezygnować z utworów z przeakcentowanym wymiarem dydaktycznym czy przesadnie umoralniających. Obciążanie piosenki nauczką czy mało subtelnym morałem, sprzeniewierza się wszelkim walorom śpiewu religijnego. Przestaje być on przyjemnością, a wykonanie piosenki pozostaje (nierzadko przykrym) obowiązkiem. Z podobnych racji katecheta winien starać się uwzględnić upodobania uczniów, nie zaś osobiste fascynacje muzyczne pamiętając, iż utwór ma pomóc katechizowanym w zwróceniu się do Boga. Jeśli więc dopiero zaczyna pracę z daną klasą, warto na początku roku szkolnego przygotować anonimową ankietę, która pozwoli określić stan wiedzy i świadomości religijnej uczniów. Pożądane byłoby w ankiecie pytanie o znane i lubiane utwory religijne (np. z określeniem ich ilości). Z kolei w ramach lekcji powtórzeniowych warto sprawdzać znajomość poznanych wcześniej utworów analogicznie do metody „kto da więcej”, poprzez śpiew piosenki lub recytację jej tekstu w poszczególnych grupach czy rzędach. Tekst piosenki może być również wykorzystywany jako baza dla własnej twórczej refleksji uczniów – starsze dzieci i młodzież w ramach pracy w grupach mogą dopisywać dalsze zwrotki utworu, dając w nich wyraz własnym wrażeniom czy poznanym na lekcji treściom religijnym.\nW wyborze utworu należy kierować się nie tylko treścią i nastrojem piosenki, ale także możliwościami uczniów. W przypadku dziecięcych piosenek religijnych artyzm tekstów należy pogodzić z prostotą języka. Niekwestionowanym wzorem mogą być pod tym względem utwory Arki Noego, w których głębokie treści religijne (czasem wręcz: teologiczne), umiejętnie połączone są z łatwą melodią i ciekawym wykonaniem. Dodatkowym walorem jest w nich wierne odwzorowanie dziecięcych sposobów wyrażania myśli, a także częste zabawy słowne, bliskie dzieciom i lubiane przez nie. Również korzystając z nagrań innych artystów warto wykorzystywać te, na których wykonawcy są rówieśnikami uczniów. Dzięki temu katechizowani łatwiej włączą się w śpiew, bowiem oryginalne wykonanie będzie odpowiadało ich możliwościom wokalnym. Pieśń czy piosenka nagrana w tonacji nieodpowiedniej dla uczniów czy w zbyt kunsztowny sposób, może skutecznie zniechęcić do śpiewu. W pracy z młodzieżą zalecane jest wykorzystywanie nagrań z udziałem popularnych artystów, znanych ze świeckiej sceny muzycznej.\nWarto pamiętać, iż nierzadko cechy, które pozwalają na zastosowanie piosenki w przedszkolu czy edukacji wczesnoszkolnej, stanowią jednocześnie przeszkodę w wykorzystaniu ich na wyższych etapach edukacyjnych. Śpiew bowiem, podobnie jak wszelkie inne środki ożywiające i wspomagające nauczanie religii, winien być dostosowany do wieku wykonawcy. Jedną z zasad doboru piosenki jest wiek ucznia i jego aktualny etap rozwoju . I chociaż uczeń szkoły podstawowej, tak w edukacji wczesnoszkolnej, jak i w klasach 4-6, chętnie angażuje się w śpiew, to „dla dziecka 6-8 letniego (…) wskazane są piosenki i śpiewy bardzo proste pod względem formy i treści, najlepiej z refrenem o słowach łatwych do wypowiedzenia i zapamiętania” . Z kolei między 8 a 10 rokiem życia dzieci chętnie śpiewają piosenki o charakterze narracyjnym, balladowym, np. opisy wydarzeń z Pisma Świętego . Zamiast więc zachęcać gimnazjalistę do śpiewanej autodeklaracji Dzieckiem Bożym jestem ja, zdecydowanie słuszniej jest wyrazić tę prawdę utworem Zobaczcie jak wielką miłość, wiernie oddającym treść 1 Listu św. Jana (1 J 3, 1). Zasadniczo w odniesieniu do młodzieży bezpieczniej będzie skupić się na pieśniach tradycyjnych, zaś ze szczególną ostrożnością traktować piosenki wykonywane na spotkaniach parafialnych grup i ruchów czy niektórych utworów pielgrzymkowych pełniących funkcję rozrywkową. W przeciwieństwie do grup parafialnych czy pielgrzymkowych, szkolna klasa zazwyczaj nie jest wspólnotą wiary. O ile więc we własnym gronie wspomniane grupy będą „bawić się” śpiewem, wyrażać w nim swą zażyłą relację z Bogiem, o tyle na gruncie szkoły dla niektórych uczniów tak śmiałe zwracanie się do Boga może być trudne do pogodzenia z ich przeżywaniem wiary. Jeszcze inni zaś mogą odnaleźć w takich piosenkach powód do niepoważnego traktowania religii, a nawet do kpin.\nBlisko pół wieku temu ks. W. Mniejżyński pisał na łamach „Katechety”, iż „pieśń religijna spełnia ważne zadanie na poszczególnych stopniach katechezy. Wywołuje właściwą atmosferę religijną i dyspozycję duchową. Przyczynia się do nastrojowego startu lekcyjnego. Porusza uczucia. Mobilizuje wolę. Pod względem psychologicznym odpowiada naszemu żywemu temperamentowi. Ma walory społeczne: zaprawia do udziału w liturgii” . Warto przypomnieć o tym, bowiem pieśń nie straciła nic ze swych walorów, jednak w dzisiejszej pogoni za nowinkami metodyczno-dydaktycznymi zapomniano nieco o środku tak podstawowym, jakim jest śpiew. Z pewną nonszalancją traktuje się czasem utwory, nie przykładając większej wagi do ich wyboru. Tymczasem to właśnie za sprawą pieśni i piosenki można ożywić szkolne nauczanie religii; dzięki nim treści religijne mogą przeniknąć do świadomości uczniów, zaś właściwy utworom muzycznym ładunek emocjonalny umożliwi głębsze przeżycie tych treści. Prezentując odpowiednią pieśń czy piosenkę i przygotowując do jej wykonania, katecheta niejako wskazuje jedną z dróg do Chrystusa, po której dalej uczeń z powodzeniem może poruszać się sam, zmierzając we właściwym kierunku.\n Do utworów sprzeniewierzających się założeniom programowym można zaliczyć zwalniającą z pracy nad sobą piosenkę Bóg kocha mnie takiego jakim jestem („i cieszy się każdym moim gestem), jak również utrwalający dziecięcy egoizm utwór Panie Jezu zabierzemy Cię do domu („Panie Jezu nie oddamy Cię nikomu”).\n J. Cieślikowski, Literatura osobna, Warszawa 1985, s. 50.\n Zob. S. Łabendowicz, Aktywizowanie śpiewem i piosenką religijną w katechezie, „Zeszyty Formacji Katechetów” 5 (2005) nr 3, s. 58.\n M. Rycerz, Śpiew religijny…, s, 106.\n W. Mniejżyński, Pieśń religijna katechezie, „Katecheta” 3 (1964), s. 112.


kosciol.wiara.pl » Kapłaństwo » Święcenia w spiżarce\nZdjęcia ks. Zbigniew Niemirski /Foto Gość\tMłodzież z parafii w Nowej Wilejce ze swoim proboszczem ks. Wojciechem Górlickim\nJak mówią, są tam i pracują dlatego, że tamtejsi wierni płacili wiele za przywiązanie do wiary, Kościoła i polskości.\nNie chodzi o nacjonalizm, ale o patriotyzm. – Nasi parafianie są obywatelami Litwy, ale też Polakami. Nigdy nie opuścili ojczyzny. Tu urodzili się oni, a wcześniej ich przodkowie. Nie przekraczali granic, to granice ich przekroczyły – mówi ks. Wojciech Górlicki.\nW 1989 r., gdy Wojciech Górlicki był diakonem w radomskim seminarium, zaczął łamać się sowiecki system. To wtedy bp Edward Materski, urodzony w Wilnie, pierwszy ordynariusz radomski, ogłosił alumnom VI roku, że pozwoli na wyjazd księżom, którzy zechcą pracować za wschodnią granicą. Wojciech już wtedy podjął decyzję o wyjeździe. Zgłosił się, ale najpierw były święcenia kapłańskie w 1990 r. i roczna praca na wikariacie w Ostrowcu Świętokrzyskim. Na Litwę, która dopiero co ogłosiła niepodległość, przyjechał latem 1991 roku. Był tam, gdy w Moskwie doszło do puczu Janajewa i gdy wówczas nie było pewne, czy dopiero co zdobytą w byłej republice litewskiej wolność uda się utrzymać.\n– Cieszyliśmy się bardzo. Doskonale pamiętam tamte dni i tamten entuzjazm. My, młodzi, wierzyliśmy wówczas, że damy radę budować niepodległe państwo – mówi ks. Arunas Kesilis. Arunas jest Litwinem, który obecnie jest proboszczem w podwileńskim Nemenczynie. Pracuje w parafii, gdzie większość stanowią Polacy. Mówi doskonale po polsku. Po święceniach kapłańskich pracował między innymi wśród Litwinów w Sejnach i studiował teologię w Warszawie. Opowiada o czasach, gdy był małym chłopcem. Urodził się w Wilnie. Poprosił mamę, by zaprowadziła go do kościoła św. Mikołaja, bo chciał być ministrantem. – Krótko potem w szkole pojawili się panowie, którzy odbyli ze mną rozmowę. Pytali o kościół, o księży i ludzi, którzy byli w zakrystii. Chcieli się dowiedzieć, kto tam był i o czym rozmawiano. Kościół był obserwowany. Z okien robiono zdjęcia. Zrobiono takie także mnie, małemu chłopcu, i stąd ta rozmowa – wspomina ks. Kesilis. Po odzyskaniu niepodległości jego kościołem parafialnym stała się wileńska katedra, która w latach sowieckich była magazynem i planowano nawet zamienić ją na warsztat naprawy ciężarówek.


Sutaszowe kolczyki Bordeaux - Kolczyki - Biżuteria artystyczna\n> Biżuteria artystyczna > Kolczyki > Sutaszowe kolczyki Bordeaux\nOryginalne eleganckie kolczyki z sutaszu - w odcieniach ciemnej czerwieni, bordo, żółtego i zieleni z szyfonowymi kwiatami w kolorze bordo. Długość 11 cm. Zawieszone na antyalergicznych sztyftach.Impregnowane. Kolczyki wykonywane są na indywidualne zamówienie. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.


Kopia zapasowa Liona na zdalnej maszynie. - Przydatne programy OSx86 - haMac.pl\nRozpoczęty przez zet120 , 19 sie 2011 22:26\nNapisano 19 sierpień 2011 - 22:26\nCzęść pierwsza. Kopia TimeMachine na Ubuntu\nPrzyznam, że tematem jakiś czas temu zainteresował mnie nasz admin czyli 314TeR i połknąłem bakcyla.\nWraz z premierą Liona oraz Netatalk 2.2 cała operacja dostosowania linuxowej maszyny zrobiła się względnie prosta przynajmniej jeżeli chodzi o podstawową usługę czyli funkcję kopii zapasowych na zdalnej maszynie.\nHost - Lion10.7\nSerwer - Ubuntu 11.04_64\nAvahi - 0.6.30 defaultowo zainstalowany w Ubuntu 11.04\nW terminalu Ubuntu:\nsudo dpkg -i netatalk_2.2~beta4-1_amd64.deb\nW zależności od konfiguracji naszego Ubuntu mogą wystąpić problemy z zależnościami, jeżeli rzeczywiście wystąpią to dalej w terminalu:\nNetatalk zainstalowany zatem konfiguracja.\nprzed linią kończącą plik dodamy:\n/home/zet120/TimeMachine TimeMachine allow:zet120 cnidscheme:dbd options:usedots,upriv,tm\nna końcu pliku dodamy:\nTo tyle, jeżeli chodzi o Ubuntu.\nPróbujemy połączyć się z serwerem afp czyli Finder /Idź/połącz z serwerem\nafp://IP z Ubuntu\nZdalny udział zostanie zamontowany na Biurku zatem w temrinalu\ni kreujemy obraz, który będzie stanowił kontener o określonym rozmiarze dla kopii zapasowych.\nhdiutil create -size 100g -fs HFS+J -volname "Time Machine" 'Mac Pro (zet120)'.sparsebundle\nJeżeli chodzi o samą nazwę obrazu w sieci można spotkać rózne informacje, ale z moich doświadczeń wynika, że wystarczy aby ogólna postać nazwy wyglądała tak:\nTo w zasadzie tyle, kopie zapasowe powinny wykonywać się automatycznie na zdalnej maszynie, a instalator Liona tak zareaguje gdy w naszej lokalnej sieci wykryje obecność serwera afp oferującego usługę TimeMachine:\nA gdyby tak na kopię swojego Liona przeznaczyć jednego jaila na FreeBSD w puli zfs...\nCzęść druga. Kopia TimeMachine na FreeBSD\nSerwer - FreeBSD8.2_64 - system plików zfs, zainstalowany i skonfigurowany jail.\nNetatalk - 2.2.0_3,1\nmDNSResponder - 320.5\n$ mkdir ~/TimeMachine\n# portmaster net/netatalk\nW tym momencie warto odznaczyć opcję Zeroconf, która spowoduje instalację avahi wraz z milionem zależności.\nPonieważ istnieje alternatywa w postaci mDNSResponder warto z niej skorzystać.\nNetatalk zainstalowany zatem czas na konfigurację:\n# ee /usr/local/etc/AppleVolumes.default\n/usr/home/zet120/TimeMachine "TimeMachine" allow:zet120 cnidscheme:dbd options:usedots,upriv,tm volsizelimit:70000\nvolsizelimit - to rozmiar dysku przeznaczony na kopie systemu, w przykładzie 70000M\nNastępnie edytujemy plik konfiguracyjny serwera afp:\n# ee /usr/local/etc/afpd.conf\n- -tcp -noddp -uamlist uams_randnum.so,uams_dhx.so,uams_dhx2.so -nosavepassword -ipaddr 192.168.1.5\nopcja ipaddr określa IP na którym pracuje jail\nDo rozgłaszania w sieci lokalnej obecności serwera afp oraz usługi TimeMachine niezbędny jest mDNSREsponder zatem instalacja:\ni konfiguracja, która polega na utworzeniu skryptu do automatycznego uruchamiania po starcie systemu:\n# ee /usr/local/etc/rc.d/mdnsadv\nDo pustego pliku wkleimy taką zawartość:\n# chmod ugo+x /usr/local/etc/rc.d/mdnsadv\noraz na utworzeniu pliku konfiguracyjnego\n# ee /usr/local/etc/mdnsadv.conf\nwaMA= Mac adres karty sieciowej serwera\nNiezbędna konfiguracja pliku:\n# ee  etc/rc.conf\noraz uruchomienie usług:\n# /usr/local/etc/rc.d/mdnsadv start\n# /usr/local/etc/rc.d/mdnsd start\njest w zasadzie tożsama z konfiguracją pod Ubuntu z tą róznicą, że pozwalamy aby obraz dysku został wykreowany przez sam mechanizm TM.\nNapisano 24 sierpień 2011 - 12:25\nFajny tutorial, jak będę miał chwilę to go sprawdzę, acz ja wciąż używam 10.04 na serwery... zobaczymy czy uda się go dostosować do wymogów starszego systemu.\nMi pod 10.04 udało się uruchomić tak netatalk aby był automatycznie rozpoznawany w sieci jaki dysk TimeCapsule, jak pamiętam cały myk był w odpowiednim skonfigurowaniu avahi.\nNapisano 12 wrzesień 2013 - 21:12\nja mam wprawdzie debiana, ale to jeszcze lepiej. Instaluje sobie wszystko przez apt-get rtc.\nZainstalowane, skonfigurowane i nonstop przy połączeniu z Maca mam zły password.\nTestuje rózne konfigi i dupa.\nw afpd.conf mam\nw AppleVolumes.default mam\n~/home/ftp "$u" cnidscheme:cdb\n/home/pola/TESTOWANIE testowanie allow:mojlogin password:mojpassword cnidscheme:dbd options:usedots,upriv,tm\nCzy ktoś, coś\nNapisano 13 wrzesień 2013 - 13:14\nSpróbuj tak: AppleVolumes.default\n/home/pola/TESTOWANIE TESTOWANIE allow:pola cnidscheme:dbd options:usedots,upriv,tm


"Happy now?" - reż. Adam Sajnuk - Teatr Polonia w Warszawie\nKibicujemy tym zagubionym bohaterom sztuki "Happy now?", zastanawiając się, czy i my nie popełniamy podobnych błędów.\nCzego dowiadujemy się z tego spektaklu, czego dotąd nie wiedzieliśmy? Właściwie niewiele, potwierdza on jedynie nasze przemyślenia. Poznajemy dwa małżeństwa, z których jedno mało skutecznie wydaje się walczyć o siebie, drugie już dawno się wypaliło. Przyczyny tego stanu rzeczy wydają się banalne, ale dobrze znane. Kariera nie zastąpi braku miłości. Czy gdzieś się ulotniła, czy nigdy nie istniała? Dlaczego młodzi ludzie, podejmując decyzję o wspólnym życiu, ustawili tak swoje priorytety? Kitty osiąga sukcesy w pracy naukowej, jej mąż odchodzi z korporacji, w której czuje się niewolnikiem, i podejmuje pracę nauczyciela. Czy ta namiastka wolności stworzy szanse na ratowanie związku z żoną, którą wciąż kocha, ale nie umie jej tego okazać? Kitty, odrzucająca prostackie zaloty przypadkowego uwodziciela, uświadamia sobie, czego potrzebuje. Dużo jednak czasu minie, zanim zapyta męża, dlaczego nigdy jej nie całuje. Samo życie. Albo przecieknie nam ono przez palce, albo zrozumiemy, co stanowi sedno naszej egzystencji.\nMałżeństwo Milesa i Bei niszczy z kolei alkoholizm męża. Przerysowana rola Bartka Opani uświadamia kompletny brak ekspresji biernej na co dzień żony. Może ma nadzieję, że jego ekscesy poruszą emocje partnerki? Dlaczego jednak dopiero wtedy, gdy Miles podejmie kurację odwykową, Bea (Katarzyna Kwiatkowska) zdecyduje się ułożyć sobie życie bez męża? Kitty, w dojrzałej roli Maria Seweryn, nieustannie dokonuje analizy swego życia. Walczy o zdrowie ojca, prowadzi rozmowy z kapryśną matką (świetna Małgorzata Rożniatowska), dochowuje wierności mężowi (bezradny Bartłomiej Topa), w którego potrzeby próbuje się wczuwać. Ale wydaje się, że w tym wszystkim rozmienia się na drobne. Że to, co istotne, wciąż jej umyka. Przyjaźń z człowiekiem o innej orientacji seksualnej wydaje się przekonywać, że dobry harmonijny związek jest możliwy. Niestety, i to okazuje się mitem (jak zawsze przekonujący Rafał Mohr).\nPod batutą Adama Sajnuka dialog toczy się wartko - gorzki humor stanowi sól tych relacji. Reżyser tym razem obsadził siebie w dość cynicznej roli katalizatora. Kibicujemy tym zagubionym bohaterom, zastanawiając się, czy i my nie popełniamy podobnych błędów.


Wojewódzki Konkurs Teatralny „Z Mickiewicza wywiedzione. 200 lat polskiego romantyzmu” – Kuratorium Oświaty w Krakowie\nJesteś tutaj: Strona główna » Szkoły i organy prowadzące » Konkursy i olimpiady » Konkursy i turnieje » Wojewódzki Konkurs Teatralny „Z Mickiewicza wywiedzione. 200 lat polskiego romantyzmu”\nWojewódzki Konkurs Teatralny „Z Mickiewicza wywiedzione. 200 lat polskiego romantyzmu”\nZapraszamy młodzież szkół podstawowych, szkół ponadpodstawowych, a także zespołów teatralnych działających przy Młodzieżowych Domach Kultury, parafiach itp. do udziału w Konkursie Teatralnym poświęconym życiu i twórczości Adama Mickiewicza w związku z przypadającą w 2022 roku 200. rocznicą początków polskiego romantyzmu.\nZadanie konkursowe polega na przygotowaniu spektaklu teatralnego będącego adaptacją wybranego utworu, kompilacją różnych utworów lub ich fragmentów albo jest inspirowane biografią lub twórczością Adama Mickiewicza.\nPrzedstawienie może mieć formę spektaklu dramatycznego lub spektaklu zawierającego elementy innych form teatralnych (np. przedstawienia słowno – muzycznego, teatru pantomimy, teatru lalkowego, teatru tańca itp.)\nSpektakle są nadsyłane do oceny w formie nagrań wideo, a następnie kwalifikowane przez Komisję Konkursową do ostatecznej oceny przez Kapitułę Konkursu.\nKapituła Konkursu wyłania zwycięski spektakl, który jest prezentowany na uroczystej gali w Teatrze „Groteska” w Krakowie.\nOrganizatorem Konkursu jest Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców Oddział w Libiążu, wszelkie szczegóły, w tym terminarz Konkursu w załączonym Regulaminie, a informacji o konkursie udziela Pan Antoni Buchała, tel. 32 627 11 89, e-mail: zmickiewicza@gmail.com\nStrona Organizatora: https://libiaz.ksw.pl/\nData: 2021-11-02, rozmiar: 486 KB\nData: 2021-11-02, rozmiar: 13 KB\nData: 2021-11-02, rozmiar: 14 KB\nData: 2021-11-02, rozmiar: 19 KB\nNastępny artykuł Konkurs Plastyczny dla Przedszkoli, uczniów Szkół Podstawowych i Szkół Specjalnych


Aktualizacja Android Oreo dla Oneplus 5T oficjalnie dostępna!\nTestHub.pl, 4 lata temu Czytano 2 min 1283\nParę godzin temu pojawiała się od dawna wyczekiwana oficjalna aktualizacja Oneplus 5T do Androida Oreo. Na koniec zeszłego roku zostaliśmy zapewnieni, że do końca stycznia 2018 roku aktualizacja zacznie być dostarczana do urządzeń, więc trzeba im przyznać – nie zawiedli.\nPo pierwsze, aby pobrać aktualizację (poprzez OTA) należy zainstalować aplikację do stworzenia VPN, np. Opera VPN – stan na 31.01.2018 (będzie dostarczana regionom po kolei). Następnie należy ustawić lokalizację na Niemcy lub Kanadę i sprawdzić, czy w menu telefonu pojawiła się nam aktualizacja do pobrania. Jeśli nie to z głównego menu możemy wywołać ją ręcznie, wchodząc w „Ustawienia” i „Aktualizacje systemu” – paczka jest spora, ponad 1600 MB, więc warto być w zasięgu sieci Wi-Fi.\nPo zainstalowaniu aktualizacji na pierwszy rzut oka może się nam wydać, że nic się nie zmieniło, natomiast z graficznego punktu widzenia występują delikatne zmiany czcionek, rozszerzenia Launcher shortcuts o nowe funkcjonalności, zmiany menu baterii (według mnie na lepsze) oraz czegoś, na co bardzo długo czekałem, czyli znacznik powiadomień aplikacji wyświetlany w postaci kolorowej kropki nad ikoną aplikacji. Większych zmian należy oczekiwać wewnątrz systemu, np. mały szczegół, ale cieszy, czyli nienakładające się na siebie powiadomienia dźwiękowe komunikatów z różnych aplikacji szczególnie bywa to drażniące, kiedy tuż po uruchomieniu internetu pierwszy raz od dłuższego czasu zaczynają napływać powiadomienia. Prócz dźwięku, pojawiające się powiadomienia systemowe, które zostały zminimalizowane i uproszczone. Można również liczyć na usprawnienia w kwestii pracy na jednym ładowaniu (piszę można, ponieważ nie byłem w stanie tego zweryfikować w ciągu kilku godzin od instalacji do napisania tego tekstu).\nJako użytkownicy otrzymaliśmy również możliwość szybkiego przesłania zdjęcia za pomocą Shot on Oneplus. W galerii możemy przeglądać zdjęcia w nowy sposób, a mianowicie z perspektywy mapy i miejsc, które odwiedziliśmy. Menu ustawień również zostało uproszczone. Co ciekawe mam również wrażenie, że aplikacje oraz cały interfejs działają szybciej.\nJeżeli chodzi o bezpieczeństwo, pojawiła się nam funkcja Google Protect odpowiadająca za skanowanie aplikacji w poszukiwaniu błędów bezpieczeństwa.\nNegatywnych odczuć lub zauważalnych błędów na razie nie zauważyłem, także jest OK 🙂\nJeżeli jesteś użytkownikiem Oneplus 5T i zainstalowałeś aktualizację, daj znać w komentarzu, jak ją odbierasz.\n#Android\t#Android 8.0\t#Android Oreo\t#oneplus\t#OnePlus 5T\nVivo X30 z charakterystycznym notchem\nApple - mniej nowości, więcej stabilności\nNikola Two i NZT – znamy datę premiery\nAkcja serwisowa Toyoty!\nPrawo jazdy jakie znamy odchodzi do zapomnienia!\nGalaxy S10 5G osiąga świetne wyniki w Korei, natomiast Polsce grozi blackout internetu mobilnego


Amfetamnia ukryta była w sejfie - Nasze Piaseczno - Najświeższe wiadomości z powiatu piaseczyńskiego\nTagi: amfetamina marihuana narkotyki piaseczno piaseczno policja\nUtworzone: poniedziałek, 19 lipca 2021 Autor: nadkom. Jarosław Sawicki/is\tŹródło: KPP w Piasecznie\nPolicjanci z wydziału kryminalnego wytypowali i zatrzymali dealera. Do otwarcia sejfu zabezpieczonego u 38-latka wezwano straż pożarną.\nW środku znajdowała się amfetamina, zabezpieczono łącznie niemal 63 gramy narkotyków.\nKryminalni z Piaseczna do kontroli drogowej zatrzymali pojazd, w którym w ich ocenie miał przebywać mężczyzna podejrzewany o rozprowadzanie środków odurzających. Podczas sprawdzania funkcjonariusze ujawnili, że 38-letni mieszkaniec Piaseczna pojazd prowadził pomimo braku uprawnień. Wtrakcie przeszukania, w popielniczce pojazdu ujawniono opakowanie z ponad 4 gramami marihuany.\nWraz z mężczyzną policjanci udali się do jego miejsca zamieszkania i tu podczas kontroli komórek lokatorskich 38-latek próbował wprowadzić w błąd funkcjonariuszy. Wskazał otwartą i pustą komórkę sąsiada. Mundurowi nie dali się zwieść i szybko odnaleźli właściwe pomieszczenie. Tam ujawniony został sejf, do którego klucze jego właściciel "zgubił".\nWezwana załoga straży pożarnej z jej otwarciem nie miała żadnego problemu. Wewnątrz tak jak przypuszczali kryminalni, znaleziona została amfetamina o wadze ponad 58 gramów. Łącznie zabezpieczono niemal 63 gramy narkotyków. Mężczyzna trafił do policyjnego aresztu. Grozi mu teraz do 10 lat pozbawienia wolności.\npoprzednia Pomóż Blance Tomaszewskiej, wesprzyj internetową zbiórkę\nZapchana studzienka? Dajcie nam znać – będziemy interweniować! następna


Gospodarka podkarpacka w listopadzie - ogólnie jest lepiej - gospodarkaPodkarpacka.pl\nStrona główna » Biznes » Gospodarka podkarpacka w listopadzie - ogólnie jest lepiej\nGospodarka podkarpacka w listopadzie - ogólnie jest lepiej\nOpublikowano: 2019-01-03 10:14:35, przez: admin, w kategorii: Biznes\nPODKARPACKIE. Zwiększyła się wartość produkcji sprzedanej przemysłu, wzrosła liczba zatrudnionych, stopa bezrobocia była niższa - informuje Urząd Statystyczny w Rzeszowie.\nPrzeciętne zatrudnienie w sektorze przedsiębiorstw wyniosło 245,3 tys. osób. Zatrudnienie w porównaniu z poprzednim miesiącem zmniejszyło się o 0,1 proc., natomiast wzrosło o 3,3 proc. w porównaniu z listopadem 2017 r. W urzędach pracy zarejestrowanych było 80,8 tys. osób bezrobotnych. Stopa bezrobocia rejestrowanego wyniosła 8,6 proc.. Było to o 1 p. proc. mniej niż rok wcześniej.\nNajwyższa stopa bezrobocia rejestrowanego wystąpiła w powiecie niżańskim - 16,3 proc., a najniższa w Krośnie - 2,6 proc.\nPrzeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw wyniosło 4129,61 zł i było o 6,8 proc. wyższe niż w listopadzie 2017 r. Najwyższy wzrost wynagrodzeń odnotowano w zakwaterowaniu i gastronomii (o 9,6 proc.). Natomiast najniższy wzrost odnotowano w dostawie wody; gospodarowaniu ściekami i odpadami; rekultywacji (o 4,4 proc.).\nPrzeciętne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw na Podkarpaciu było o 837 zł niższe niż w Polsce\nProdukcja sprzedana przemysłu osiągnęła wartość 4301,7 mln zł i była o 5,2 proc. wyższa niż w analogicznym okresie 2017 r. Wzrost produkcji sprzedanej wystąpił w 22 działach przemysłu (na 31 występujących w województwie podkarpackim). Wydajność pracy na 1 zatrudnionego wyniosła 32,2 tys. zł i była o 1,1 proc. wyższa niż rok wcześniej.\nWedług wstępnych danych, w listopadzie 2018 r. na Podkarpaciu oddano do użytkowania 632 mieszkania. Było to o 19,8 proc. mniej niż w tym samym okresie 2017 r. Rozpoczęto budowę 634 mieszkań, o 8,8 proc. mniej w porównaniu z listopadem 2017 r. Od początku 2018 r. do listopada oddano do użytkowania 6720 mieszkań, o 6 proc. mniej niż w 2017 r.\nSprzedaż detaliczna była o 6,7 proc. wyższa niż w 2017 r. Wzrost wystąpił w większości grup sprzedających towary. Niższą wartość osiągnęła sprzedaż detaliczna tekstyliów, odzieży i obuwia (o 20,5 proc.) oraz sprzedaż pojazdów samochodowych, motocykli, części (o 7,4 proc.). Sprzedaż hurtowa była o 0,9 proc. niższa niż w 2017 r.\nSkup zbóż w okresie lipiec-listopad 2018 r. wyniósł 78,5 tys. ton i był o 17,3 proc. mniejszy niż w analogicznym okresie 2017 r. Skup żywca rzeźnego w listopadzie 2018 r. wyniósł 5,4 tys. ton i był o 6,1 proc. mniejszy niż w 2017 r. Za 1 litr mleka w skupie płacono 1,34 zł, to jest o 6,9 proc. mniej w porównaniu z rokiem poprzednim.\nW listopadzie 2018 r. w porównaniu z analogicznym okresem 2017 r. ceny towarów i usług konsumpcyjnych wzrosły o 1,9 proc. Spośród warzyw najwięcej zdrożała marchew (o 52,6 proc.) i cebula (o 43,8 proc.), natomiast najbardziej potaniały jabłka (o 42,3 proc.) oraz cytryny (o 17,9 proc.). Cena oleju napędowego wzrosła o 14,9 proc., a benzyny silnikowej bezołowiowej 95-oktanowej o 6,3 proc.\nSzukasz najlepszego eksperta i negocjatora kredytu dla twojej firmy?\n„Zatrudnij siebie!” - dotacje na założenie firmy na Podkarpaciu\nSpadło zainteresowanie kredytami mieszkaniowymi. Czerwiec 2020\nPonad 188 mln zł wypłaconego postojowego na Podkarpaciu


Prywatny detektyw Jelenia Góra, Wrocław – kiedy warto skorzystać – Prywatny detektyw Słowińska\nProblem z ustaleniem ojcostwa;\nNiska ściągalność alimentów na skutek ukrywania źródeł dochodów;\nTrudność w ustaleniu faktycznego miejsca przebywania członka rodziny;\nNękanie i stalking;\nPodejrzenia o zdradę małżonka….\nJeżeli chcą Państwo szybko rozwiązań którykolwiek z wyżej wymienionych problemów, zapraszamy do kontaktu z Agencją Detektywistyczną Alicja Słowińska.\nRealizujemy szereg śledztw dla naszych Klientów z Jeleniej Góry, Wrocławia oraz województwa dolnośląskiego. Wieloletnie doświadczenie pozwoliło nam wypracować skuteczne procedury reagowania w konkretnych sytuacjach. Jednocześnie doskonale zdajemy sobie sprawę, że nie ma dwóch takich samych spraw. Wiemy, że nawet bardzo podobne do siebie z pozoru podejrzenia, mogą zakończyć się całkowicie innym ustaleniem. Dlatego każdą sprawę traktujemy indywidualnie.\nDokładamy wszelkich starań, aby zebrać możliwie najszerszy materiał dowodowy. Każdy nasz Klient otrzymuje raport, który zawiera zestawienie zebranych przez nas dowodów. Przygotowane przez nas sprawozdanie może zostać wykorzystane w sądzie jako materiał dowodowy. Prywatny detektyw, który uczestniczył w gromadzeniu materiału, może zeznawać w czasie sprawy sądowej jako świadek.\nDetektywi w Jeleniej Górze i Wrocławiu\nBiuro detektywistyczne Alicja Słowińska zatrudnia wysoko wykwalifikowanych detektywów, którzy nie tylko posiadają duże doświadczenie w gromadzeniu materiałów dowodowych, ale także w wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów prawa.\nZapewniamy pełną mobilność i możliwość zebrania materiału dowodowego na terenie całego kraju oraz zagranicą. Korzystamy z pomocy specjalistów oraz biegłych, a także współpracujemy z kancelariami adwokackimi. Dysponujemy profesjonalnym sprzętem detektywistycznym.\nWykorzystujemy bardzo szerokie spektrum narzędzi i działań, w celu zebrania materiału dowodowego.\nDbamy o bezpieczeństwo naszych Klientów i zachowujemy pełną dyskrecję, a w razie potrzeby także ich anonimowość.\nJesteśmy skuteczni w pozyskiwaniu dowodów.\nZapewniamy możliwie najszybsze rozwiązanie zleconej sprawy.\nNie czekaj na efekty przedłużających się prac organów administracji publicznej. Opieszałość i brak zaangażowania ze strony pracowników zatrudnionych w państwowych jednostkach, może sprawić, że nigdy nie poznasz prawdy.\nSkontaktuj się z prywatnym detektywem, zanim będzie za późno!


Prawo do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami ustalane jest od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zgodnie z definicją zawartą w ustawie o świadczeniach rodzinnych za okres zasiłkowy uważa się okres od 1 listopada do 31 października następnego roku kalendarzowego na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych\nW przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym na wysokość otrzymywanych świadczeń, osoba pobierająca świadczenia jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organ właściwy wypłacający świadczenia rodzinne.\nW przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa (pracuje) poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej winien o tym poinformować organ właściwy oraz zaznaczyć we wniosku w części V w pkt 3.\n- od 1 lipca w formie elektronicznej przez stronę Ministerstwa Rodziny empatia.mrpips.gov.pl oraz przez bankowość elektroniczną.\nosobie uczącej się (osoba pełnoletnia ucząca się, niepozostająca na utrzymaniu rodziców w związku z ich śmiercią lub w związku z ustaleniem wyrokiem sądowym lub ugodą sądową prawa do alimentów z ich strony) do ukończenia przez dziecko:\nZasiłek ten przysługuje, jeżeli dochód miesięczny rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 674,00 zł.\nW przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód miesięczny rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 764,00 zł.\nOd 1 stycznia 2016r. w przypadku przekroczenia kryterium dochodowego obowiązuje tzw. „złotówka za złotówkę”.\nŚwiadczenie to obowiązuje od 1 stycznia 2016 roku, i przysługuje osobom, które urodziły dziecko, a które nie otrzymują zasiłku macierzyńskiego lub uposażenia macierzyńskiego.\nDo pobierania świadczenia m.in. uprawnieni są bezrobotni (niezależnie od rejestracji lub nie w urzędzie pracy), studenci, rolnicy, a także wykonujący prace na podstawie umów cywilnoprawnych. Także osoby zatrudnione lub prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, jeśli nie będą pobierały zasiłku macierzyńskiego będą mogły ubiegać się o świadczenie rodzicielskie.\nUprawnieni do świadczenia mogą być również rodzice, których dziecko urodziło się przed 1 stycznia 2016 r., a którzy nie mają prawa do zasiłku macierzyńskiego – w takim przypadku, świadczenie rodzicielskie będzie przysługiwało od 1 stycznia 2016 r. do ukończenia przez dziecko 1 roku życia (odpowiednio dłużej w przypadku wieloraczków).\nPrawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca urodzenia lub przysposobienia dziecka, lub od miesiąca objęcia dziecka opieką, jeżeli wniosek został złożony w terminie 3 miesięcy. W przypadku złożenia wniosku po terminie prawo do świadczenia rodzicielskiego ustala się, począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek.\nŚwiadczenie rodzicielskie przyznawane jest niezależnie od dochodu rodziny.\nopiekunowi faktycznemu dziecka w przypadku objęcia opieką dziecka,\nDODATEK Z TYTUŁU OPIEKI NAD DZIECKIEM W OKRESIE KORZYSTANIA Z URLOPU WYCHOWAWCZEGO - przysługuje w wysokości 400,00 zł miesięcznie.\nDODATEK Z TYTUŁU SAMOTNEGO WYCHOWYWANIA DZIECKA - przysługuje w wysokości 193,00 zł miesięcznie na dziecko, nie więcej jednak niż 386,00 zł na wszystkie dzieci.\nDODATEK Z TYTUŁU WYCHOWYWANIA DZIECKA W RODZINIE WIELODZIETNEJ przysługuje w wysokości 95,00 zł miesięcznie.\nDODATEK Z TYTUŁU KSZTAŁCENIA I REHABILITACJI DZIECKA NIEPEŁNOSPRAWNEGO - wynosi miesięcznie: 90,00 zł na dziecko w wieku do ukończenia 5 roku życia 110,00 zł na dziecko w wieku powyżej 5 roku życia do ukończenia 24 roku życia.\nDODATEK Z TYTUŁU PODJĘCIA PRZEZ DZIECKO NAUKI W SZKOLE POZA MIEJSCEM ZAMIESZKANIA przysługuje przez 10 miesięcy w roku w okresie pobierania nauki od września do czerwca następnego roku kalendarzowego. W kwocie 113,00 zł miesięcznie na dziecko w związku z zamieszkiwaniem w miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, a 69,00 zł miesięcznie na dziecko, w związku z dojazdem z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której znajduje się siedziba szkoły, w przypadku dojazdu do szkoły ponadgimnazjalnej, artystycznej, w której realizowany jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki w zakresie odpowiadającym nauki w szkole ponadgimnazjalnej\nDODATEK Z TYTUŁU ROZPOCZĘCIA ROKU SZKOLNEGO - przysługuje raz w roku w wysokości 100,00 zł na dziecko na częściowe pokrycie wydatków związanych z rozpoczęciem w szkole nowego roku szkolnego albo rocznego przygotowania przedszkolnego.\nJEDNORAZOWA ZAPOMOGA Z TYTUŁU URODZENIA SIĘ DZIECKA –TZW. "BECIKOWE"\nJednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się żywego dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi prawnemu albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1.922,00 zł ( rokiem bazowym do obliczania dochodu jest rok 2017). Przysługuje w wysokości 1.000,00 zł na jedno dziecko.\nWniosek o wypłatę jednorazowej zapomogi składa się w terminie 12 miesięcy od dnia narodzin dziecka.


Cleveland Cavaliers zainteresowani kilkoma nazwiskami - Z krainy NBA\nWśród wymienianych nazwisk, z którymi to klub się kontaktuje, jest chociażby Trevor Booker. 30-letni silny skrzydłowy w ubiegłym sezonie grał aż dla trzech różnych klubów w NBA. Zaczynał go na Brooklynie, skąd jednak został przehandlowany do Sixers w ramach wymiany za Jahlila Okafora. klub z Filadelfii zwolnił go w lutym, po czym dołączył on do Indiany Pacers. Na przestrzeni kariery notuje 7 punktów, 5,5 zbiórki i 1 asystę na mecz. Niestety, przy wzroście 203 cm na pozycji silnego skrzydłowego brakuje mu trochę rzutu z dystansu. Na niskie skrzydło jest z kolei za mało mobilny. Wciąż jednak potrafi dać przydatne minuty z ławki.\nKolejnym graczem, który jest w kręgu zainteresowań Kawalerzystów, jest Luke Babbitt. Jest to również 30-letni skrzydłowy, jednak o znacznie innym profilu niż Booker. Pomimo przewagi we wzroście (206cm), nie musi być silnym skrzydłowym, a może nawet niskim skrzydłowym bądź rzucającym obrońcą. Babbitt to przede wszystkim strzelec z dystansu – na przestrzeni kariery trafia ponad 40%. Poprzedni sezon rozpoczął w Hawks, a zakończył powrotem do Miami Heat – nawiasem mówiąc niezbyt udanym.\nCavaliers bardzo poważnie interesują się także pozyskaniem Davida Nwaby. 25-letni obwodowy również wyraża chęć dołączenia do zespołu z Ohio, więc jest duża szansa, że tak się właśnie wydarzy. Nwaba stał się niezastrzeżonym wolnym agentem po tym, jak Chicago Bulls unieważnili jego ofertę kwalifikacyjną wraz z dniem 12. lipca. Zawodnik ma za sobą dopiero dwa sezony w NBA. Pomimo faktu, że został pominięty w drafcie 2016, w lidze radzi sobie całkiem nieźle jako istotny rezerwowy – najpierw rotacji Lakers, później Bulls. W przyszłym sezonie być może tez Cleveland Cavaliers.\nMasai Ujiri okłamał DeRozana? Przeprasza za "nieporozumienie"\nAlex Len w końcu znalazł nowe miejsce pracy\nBukmacherzy typują przyszłość Kyriego Irvinga\nKyrie Irving wymienił Knicks, Heat, Spurs i Wolves wśród potencjalnych klubów, do których chciałby trafić. Bukmacherzy typują jednak w tej kwestii […]\nNarracja wokół zespołu Cleveland Cavaliers nie jest już nawet w połowie tak dramatyczna jak jeszcze na początku trwającego sezonu. Można […]\nWade opuszcza zespół Cavs na czas nieokreślony\nOstatni mecz Cavaliers przeciwko Indianie Pacers w końcu przyniósł upragnione zwycięstwo. Trener Tyronn Lue dokonał pewnej korekty w ustawieniu i […]


Antonow An-225 na Okęciu. Największy samolot świata przywiezie sprzęt medyczny - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaKoronawirusAntonow An-225 na Okęciu. Największy samolot świata przywiezie sprzęt medyczny\naktualizacja 06.04.2020 21:46\nAntonow An-225 na Okęciu. Największy samolot świata przywiezie sprzęt medyczny\nNajwiększy samolot na świecie ma tuż po świętach przylecieć do Polski. Antonow An-225 może przywieźć środki medyczne, zakupione przez spółki Skarbu Państwa. Informację tę potwierdził Port Lotniczy im. Chopina w Warszawie.\nAntonow An-225 to największy samolot na świecie. Po świętach ma wylądować w Polsce (Wikimedia Commons CC BY, Alex Beltyukov)\nJak informuje Polska Agencja Prasowa, przylot Antonowa ma być elementem akcji zakupu sprzętu medycznego przez spółki Skarbu Państwa.\n- Tuż po Świętach Wielkanocnych do Polski przyleci największy na świecie samolot Antonow An-225, który będzie wypełniony sprzętem, zakupionym przez KGHM Polska Miedź i Grupę Lotos - powiedział PAP Piotr Chęciński, rzecznik prasowy KGHM.\nTo ma być kolejny transport sprzętu medycznego, zakupionego przez miedziową spółkę. Wcześniej wykorzystywane były do tego samoloty z floty PLL LOT.\nTeraz na Okęciu ma wylądować największy samolot świata. Potwierdzają to służby prasowe lotniska im. Chopina.\n- Wszystkie służby przygotowują się już na przyjęcie samolotu An-225. Konieczne będzie dostosowanie procedur zapewniających bezpieczeństwo tej operacji. Na początku tego tygodnia Lotnisko Chopina wystąpi do Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wydanie zgody na przylot tego największego samolotu na świecie - poinformował PAP Piotr Rudzki, rzecznik warszawskiego portu.\nAntonow An-225 to największy i najcięższy samolot latający obecnie po niebie na całym świecie. W Polsce był do tej pory dwukrotnie. Na początku tego stulecia pojawił się na lotnisku Ławica w Poznaniu (2003 rok) oraz w porcie Katowice-Pyrzowice (2005).\nBrawo Morawiecki. Zdrowie i życie Polaków jest najważniejsze\nPo co płacić za 10 kursów małymi samolotami skoro można zamówić jednego giganta !? Brawo dla rządu.\nAntonow robi wrażenie.\nBrawo Morawiecki, tyle środków pomocy w jednym samolocie, to robi wrażenie\nDziękujemy za 7 milionów maseczek.