Uzależniony od komputera? Sprawdź, nim będzie za późno | CHIP\nUzależniony od komputera? Sprawdź, nim będzie za późno\n12 listopada 2013 1 komentarz\nNa przełomie lat 50-tych i 60-tych ubiegłego wieku podjęto pierwsze próby komunikacji między pierwowzorami obecnych komputerów. Nikt nie przypuszczał wówczas, że z czasem ten nowy wynalazek stanie się problemem o charakterze społecznym i zdrowotnym.\nOd tego czasu nastąpił ogromny postęp techniczny. Z każdym rokiem coraz więcej osób posiadających i użytkujących komputery ma również dostęp Internetu, czyli do światowej sieci komputerowej. Z uwagi na to, że popularne „surfowanie” po sieci stanowi bardzo pasjonujące zajęcie, bardzo łatwo o odsunięcie na dalszy tor innych obowiązków – zarówno tych zawodowych, edukacyjnych, jak i prywatnych. Sieć internetowa daje dostęp do wielu interesujących informacji. Dzięki niej można poznać też wielu nowych przyjaciół. Już na koniec lat 90-tych XX wieku Internetem posługiwało się około 200 mln ludzi. Jak wskazują wyniki badań przeprowadzonych przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne około 6% osób korzystających z Internetu jest od niego uzależnionych, a kolejne 30% traktuje Internet jako możliwość ucieczki od rzeczywistości.\nW tracie 107 spotkania Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego w Bostonie w 1999 roku, które jest organizowane każdego roku, zwracano już uwagę na to, że ponad połowa osób uzależnionych od Internetu ma równocześnie poważne problemy małżeńskie, wskazano także, że Internet jest powodem izolacji społecznej – bardzo dużo osób spędza wolny czasu przy komputerze a nie z realnymi ludźmi. Z kolei z badań, które przeprowadzono w styczniu 2000 roku wynika, że około 435 polskich internautów to osoby między 18 a 25 lat, a 20% – to osoby w wieku od 26 do 35 lat. Wśród ogółu osób korzystających z sieci kobiety stanowiły około 37 %. Co trzeci Internauta był mieszkańcem miasta liczącego powyżej 5oo tys. mieszkańców. Niemal 60% ankietowanych łączyło się z Internetem codziennie lub też kilka razy w tygodniu.\nJuż wówczas przewidywano, że uzależnienie od Internetu będzie jedną z plag XXI wieku. Jak wskazywano wówczas oficjalna klasyfikacja siecioholizmu jako jednostki chorobowej stanowi tylko kwestię czasu.\nOd czego się można uzależnić?\nUzależnienie od komputera dotyczyć może różnych dziedzin szeroko pojętego świata IT. Do najbardziej znanych rodzajów uzależnień należą uzależnienie od Internetu oraz uzależnienie od gier komputerowych. Wśród tych uzależnień rozróżnić możemy dalsze typy uzależnień, występujące często w różnych kombinacjach wśród uzależnionych osób.\nNajczęściej opisywaną i analizowaną formą uzależnienia od komputera jest uzależnienie od Internetu. Terminem tym opisuje się jednostkę zaburzeń psychicznych, która nie została sklasyfikowana. Oznacza to, że zaburzenie to jest określane w różny sposób, np. jako nadużywanie Internetu, kompulsywne używanie Internetu oraz patologiczne używanie Internetu. Zjawisko to jest opisywane głównie w pracach amerykańskich, gdzie określane jest jako Internet Addiction Disorder, , Internet Abuse oraz Internet Addiction Syndrome, które tłumaczyć można jako uzależnienie od Internetu oraz jako Pathological Internet Use i Compulsive Internet Use ,, w których unika się terminu uzależnienie. Zgodnie z przyjętymi kryteriami diagnostycznymi bardziej trafne byłoby określenie „patologiczne używanie Internetu”, porównując je do patologicznego hazardu (DSM IV). Brakuje jednolitej definicji tego zjawiska a nawet kryteriów diagnostycznych. W Polsce stosowane jest określenie autorstwa A. Jakubika: zespół uzależnienia od Internetu.\nNajwiększym na świecie autorytetem w dziedzinie badań uzależnień od Internetu jest dr Kimberly Young, psycholog z University of Pittsburgh oraz założycielka Centrum Pomocy dla Uzależnionych od Sieci w Bradford (Center for Internet Addiction Recovery), działającego w USA od 1995 roku. Dr Kimberly wyróżniła następujące uzależnienia:\nErotomania internetowa (cyberseksual addiction).\nSocjomania internetowa (cyber-relationship addiction).\nInnym badaczem uzależnienia od Internetu jest Ivan Goldberg, który zaproponował, aby terminem patologiczne używanie Internetu (Pathological Computer/Internet Use Disorder) nazywać te sytuacje, w których ludzie nadużywają Internetu, co ma duży wpływ na ich funkcjonowanie w różnych dziedzinach życia i różnych jego sferach (fizycznej, interpersonalnej, społecznej, rodzinnej oraz ekonomicznej.\nRodzaje uzależnień wg dr Young:\nErotomania internetowa – objawia się głównie oglądaniem filmów i zdjęć o tematyce pornograficznej oraz prowadzeniu rozmów związanych z seksem za pośrednictwem internetowych czatów. Zjawisko to jest to szczególnie groźne, gdy treści pornograficznej trafiają do osób małoletnich bądź do osób mających zaburzenia w sferze emocjonalnej. Kolejnym przejawem erotomanii są zaburzenia związane z dewiacjami seksualnymi, np. z pedofilią, zoofilią, ekshibicjonizmem itp. W Internecie działa wiele stron o tego typu charakterze, jednak z uwagi na to, że większość witryn zarejestrowana jest w krajach mających bardziej liberalne prawo niż w Polsce, organy Policji nie są w stanie nic zrobić w tym temacie.\nSocjomania internetowa – polega na uzależnieniu od internetowych kontaktów społecznych. Uzależniona osoba nawiązuje nowe kontakty wyłącznie za pośrednictwem Internetu. Cechują ją zazwyczaj rozchwiane relacje z innymi ludźmi w kontakcie osobistym. Osoba cierpiąca na socjomanię internetową potrafi przez wiele godzin rozmawiać z innymi osobami w sieci, ale jednocześnie ma ona problemy w nawiązaniu kontaktów osobistych. Zazwyczaj rozmowy te są prowadzone w jednym i tym samym pokoju internetowym. Uzależnione osoby cechuje też brak umiejętności komunikacji niewerbalnej. One same albo nie potrafią odczytywać informacji niewerbalnych albo też odczytują je w błędny sposób.\nUzależnienie od sieci – polega na stałym przebywaniu w sieci. Uzależnienie to przypomina uzależnienie od komputera, z tą różnicą, że polega ono na przebywaniu w sieci. Uzależnione osoby cały czas są zalogowane w sieci, kontrolując na bieżąco wszystko, co się tam dzieje. Ten rodzaj uzależnienia łączy w sobie wszystkie inne omówione wyżej formy.\nPrzeciążenie informacyjne – polega na przeciążeniu w skutek natłoku informacji. Występuje u osób, które korzystają jednocześnie z wielu list dyskusyjnych bądź rozmawiają jednocześnie z wieloma osobami.\nUzależnienie od komputera – polega na stałym używaniu komputera. Uzależniona osoba nie musi koniecznie korzystać z Internetu. Ważne dla niej jest to, żeby spędzać czas przy komputerze.\nSkutki, czyli do czego to nas doprowadzi\nUzależnienie od gier stanowi jedną z form uzależnienia od Internetu. Zjawisko to nasila się w szczególności w tych rodzinach, w których rodzice mają mało czasu dla dzieci. Ponieważ dzieci spędzają wolny czas przy komputerze, rodzice są zadowoleni z tego, że dziecko jest grzeczne, nie zadaje się z nieodpowiednim towarzystwem i ogólnie, że jest pod kontrolą. Jeśli dostrzegają zagrożenie, zazwyczaj jest już zbyt późno. Dziecko najczęściej straciło już kontakt z rzeczywistością, oddaliło się od rówieśników i wymaga pomocy specjalisty.\nKolejną formą uzależnienia jest komunikacja synchroniczna, na którą narażone jest w największym stopniu młodzież. Przeglądając internetowe czaty łatwo zidentyfikować można jaka grupa wiekowa dominuje wśród użytkowników tej formy komunikacji. Większość osób w nicku zawiera też swój wiek. Małoletni i niedoświadczeni użytkownicy Internetu są narażeni na kontakt z różnego rodzaju dewiacjami seksualnymi. W dłuższym okresie czasu uzależnienie od komunikacji za pośrednictwem Internetu prowadzi do zachwiania relacji z realnymi ludźmi, niemożności właściwego odbioru niewerbalnego przekazu, zmianą słownictwa poprzez stosowanie specyficznego języka komunikacji internetowej w codziennym słownictwie.\nNegatywne skutki wywołują także przemoc, która występuje w wielu grach komputerowych. Na jej skutki narażone są zwłaszcza osoby młode, których światopogląd nie został do końca ukształtowany. Dzieci grające w gry komputerowe, w których zabijają wrogów przenoszą następnie zachowanie do świata realnego, nie widząc różnic między zabawą a życiem. Ważną rolę odgrywają opiekunowie i rodzice, który nadzorują zabawy dzieci i dobierają właściwe dla nich gry. Na opakowaniu gry zawsze znajduje się ostrzeżenie o dolnej granicy wieku.\nUzależnienie od Internetu wywołuje zarówno skutki psychologiczne, jak i społeczne. Skutki psychologiczne objawiają się zachwianiem komunikacji w sferze werbalnej i pozawerbalnej, depresjami oraz zaburzeniami związanymi z normalnym funkcjonowaniem uzależnionej jednostki. W połowie lat 90-tych w USA, po uszkodzeniu szkieletu infostrady i pozbawienia połowy kraju dostępu do Internetu na okres dwóch dni, zanotowano wzrost prób samobójczych. Osoby uzależnione często chcą rozmawiać wyłącznie o tematach związanych z siecią, wydarzeniami w niej zachodzącymi, zupełnie ignorując inne tematy.\nOsoby wykazujące syndrom uzależnienia od Internetu mają często również problem z rozregulowanym, a nawet wręcz przestawionym okołodobowym cyklem życia. Problem ten dotyczy przede wszystkim rytmu sen-aktywność, na co wskazuje wzmożony ruch w sieci, jaki obserwuje się w późnych godzinach nocnych, np. użytkownicy programów typu IRC są najbardziej aktywni późnym wieczorem i nocą. Zazwyczaj też są to te same osoby.\nNegatywnym następstwem uzależnienia od Internetu jest także zanik więzi emocjonalnych między uzależnioną jednostką a jej rodziną, przyjaciółmi i innymi bliskimi jej osobami. W tym czasie więzi emocjonalne nawiązywane są ze znajomymi i przyjaciółmi z sieci. Długotrwałe uzależnienie od Internetu nie pozostaje bez wpływu także na relacje zawodowe. Uzależniona jednostka zaczyna mieć problemy w pracy, które często kończą się jej utratą.\nZ kolei erotomania internetowa jest szczególnie groźna z punktu widzenia małżeństw i stabilności tych związków. Zdarza się bowiem, że uzależniony małżonek zdradza partnera/partnerkę za pośrednictwem Internetu. Mimo, że zdrada ta nie jest zdradą fizyczną, jest dotkliwość jest taka sama.\nJak widać więc, skutki uzależnienia od Internetu w tej sferze są bardzo zbliżone do efektów uzależnień od alkoholu, narkotyków itp. Niwelacja następstw uzależnienia może nastąpić wyłącznie poprzez terapię uświadamiającą uzależnionej osobie rozmiar szkód związanych z nieprawidłowym korzystaniem z Internetu.\nNie tylko problemy psychiczne…\nOsoby spędzające dużo czasu przed komputerem mają często problemy ze wzrokiem. Do niedawna, kiedy powszechnie i często stosowanym był monitor CRT, czyli monitor kineskopowy, głównym problemem było emitowane przez niego szkodliwe promieniowanie. Innym czynnikiem, który wpływa na wyświetlany obraz i jego widzenie jest plamka, na którą składają się trzy luminofory (niebieski, czerwony i zielony). W nowych monitorach plamka ta jest dość mała. Im plamka ta jest większa, tym kolory, które są wyświetlane na monitorze, są mniej wyraźne i dokładne.\nDziś monitory kineskopowe zostały wyparte przez monitory LCD oraz LED. Podobnie jak w monitorach CRT, tu również możliwa jest manualna regulacja ostrości wyświetlanego obrazu, ustawianie zbieżności kolorów i czystości barw, tak, aby dostosować je indywidualnie do każdego użytkownika. Ludzka gałka oczna cechuje się niepowtarzalną budową. Każdy człowiek posiada siatkówkę o innym wzorze, co związane jest z umieszczeniem poszczególnych pręcików i czopków. Praca przy komputerze trwająca wiele godzin wymaga więc odpowiedniego wyregulowania obrazu.\nNowoczesne monitory komputerowe mają także warstwę antyrefleksyjną, która chroni oczy przed refleksami emitowanymi przez te monitory, które wraz ze zmieniającą się ostrością widzenia, powodują szybkie zmęczenie mięśni gałki oka.\nDługotrwałe i nieumiejętne korzystanie z klawiatury komputera może prowadzić do powstania zespołu kanału nadgarstkowego, nazywanego „ciasnym nadgarstkiem”. Nieprawidłowe ustawienie klawiatury oraz nieumiejętne rozłożenie rąk powoduje, że staw promienno –nadgarstkowy jest zbyt mocno zgięty, co prowadzi następnie do ucisku tętnicy promieniowej oraz tętniczych łuków dłoni. W efekcie dochodzi do niedokrwienia ręki na odcinku nadgarstka, palców i śródręcza. Nieprawidłowe ułożenie ręki powoduje także długotrwałe napięcie mięśni powodujące bolesne skurcze mięśni.\nOsoby przebywające w pozycji siedzącej przez długi czas narażają się na naprężenie mięśni pleców oraz karku. Dodatkowo, nieodpowiednie krzesło zwiększa ryzyko skrzywienia kręgosłupa, zwłaszcza dzieci i młodzieży, których rozwój fizyczny jest w toku.\nInnym zagrożeniem związanym z długotrwałą pracą przy komputerze jest choroba określana jako zespół urazowy wynikający z chronicznego przeciążenia. Objawami tej choroby są przewlekłe bóle ramion, dłoni, przegubów oraz przedramion. Główną jej przyczyną są nieergonomiczne warunki pracy. Choroba nie jest łatwa do zdiagnozowania – objawy odczuwane są dopiero po odejściu od komputera, najczęściej po dłuższym czasie.\nJak rozpoznać ZUI?\nZespół uzależnienia od Internetu zaczyna się w wówczas, gdy dana osoba zaczyna spędzać przy komputerze coraz więcej czasu, a czas ten traktuje jako możliwość odreagowania, odprężenia czy nawet ucieczkę od rzeczywistości. Wraz ze wzrostem spędzanego przy komputerze czasu coraz bardziej poważne stają się problemy rodzinne, zawodowe itp.\nAnalizując uzależnienie od komputera i porównując je z objawami innych uzależnień, do objawów ZUI zaliczyć należy:\nstosunkowo dużą ilość czasu spędzaną przy komputerze kosztem innych zajęć,\nwyraźne zaniedbywanie obowiązków rodzinnych, zawodowych bądź też szkolnych, mających bezpośredni związek z komputerem;\nkonflikty rodzinne mające bezpośredni związek z komputerem;\npodawanie zaniżonego czasu spędzanego przy komputerze i próby kontroli tego czasu;\nwydawanie coraz większej ilości pieniędzy na sprzęt komputerowy, oprogramowania, akcesoria czy książki i czasopisma o tematyce komputerowej oraz gry, aplikacje itp.;\nrozdrażnienie, a nawet agresja pojawiająca się w przypadku braku możliwości skorzystanie z komputera.\nKimberly Young opracowała listę pytań, dzięki którym postawienie diagnozy ZUI jest nieco łatwiejsze. Zgodnie z jej opinią, odpowiedź twierdząca na 5 spośród 8 pytań wskazuje na wysokie ryzyko choroby. Pytania te są następujące:\nCzy czujesz się zaabsorbowany Internetem do tego stopnia, że ciągle rozmyśla o odbytych sesjach internetowych i/lub nie może doczekać się kolejnych sesji)?\nCzy odczuwasz potrzebę zwiększenia ilości czasu spędzanego przy Internecie, aby uzyskać większe zadowolenie (mieć więcej satysfakcji)?\nCzy zdarza ci się spędzać przy Internecie więcej czasu niż pierwotnie planowałeś?\nCzy kiedykolwiek ryzykowałeś utratą bliskiej osoby, ważnych relacji z innymi ludźmi, pracy, nauki albo kariery zawodowej w związku z ze spędzaniem zbyt dużej ilości czasu w Internecie?\nCzy kiedykolwiek skłamałeś swoim bliskim, terapeutom albo komuś innemu w celu ukrycia twojego nadmiernego zainteresowania Internetem?\nZdjęcia rąk z kablem, pary w łóżku i dziecka przed komputerem pochodzą z serwisu Shutterstock\nCyberbezpieczeństwo Trendy i wydarzenia trendy uzależnienie


Zbiorowe samobójstwo w Szwajcarii - depesza.fm\nZbiorowe samobójstwo w Szwajcarii\n31 marca 2022, 12:41\nDo prawdziwej tragedii doszło w Montreux w Szwajcarii. Członkowie rodziny postanowili popełnić zbiorowe samobójstwo i skoczyli z balkonu apartamentu na siódmym piętrze. Przeżył tylko 15-letni chłopak, który obecnie jest w stanie śpiączki.\nTragedia w Montreux\nW minionym tygodniu doszło do dramatycznego zdarzenia w Montreux w Szwajcarii, gdzie rodzina popełniła zbiorowe samobójstwo. O zdarzeniu rozpisują się wszystkie media na świecie.\nWedług najnowszych informacji z apartamentu na 7. piętrze wyskoczyła pięcioosobowa rodzina: 40-letni mężczyzna, jego 41-letnia żona, jej siostra bliźniaczka, 8-letnia córka i 15-letni syn. Upadek przeżył jedynie 15-letni syn. Reszta rodziny poniosła śmierć na miejscu.\nPolicja informuje, że doszło do zbiorowego samobójstwa. W mieszkaniu nie znaleziono nic, co by wskazywało na to, że w zdarzeniu brały udział osoby trzecie.\nZbiorowy gwałt na Ukraince w Mariupolu. Jej 6-letni syn wszystko widział. Ukrainka nie żyje\nRodzina była odizolowana od społeczeństwa. W czasie pandemii koronawirusa członkowie rodziny zgromadzili w mieszkaniu ogromne zapasy żywności. Członkowie rodziny nie opuszczali mieszkania.\nW dniu zdarzenia do drzwi mieszkania zapukali funkcjonariusze policji. Nikt nie otworzył policjantom, a niecałą godzinę później członkowie rodziny wyskoczyli z balkonu jeden po drugim w przeciągu 5 minut.\nZdaniem policji rodzina w czasie pandemii COVID-19 interesowała się teoriami spiskowym.\nWszystkie te elementy sugerują strach przed władzami ingerującymi w ich życie - stwierdzono w oświadczeniu policji.\nKim byli członkowie rodziny?\nCzłonkowie rodziny byli zamożnymi Francuzami od niedawna mieszkającymi w Montreux. Dorośli ukończyli największe uczelnie we Francji.\nTragedia na warszawskich Włochach. Nie żyje młoda Ukrainka\nOjciec pracował dla kilku ministerstw, a jego żona była z zawodu dentystką.\nJej siostra bliźniaczka zajmowała się okulistyką.\nJeśli zmagasz się z myślami samobójczymi, możesz spróbować skorzystać z pomocy w poradniach zdrowia psychicznego. Taką poradnię można wyszukać w internecie, wpisując w wyszukiwarce „poradnia zdrowia psychicznego” i miasto/województwo. Alternatywą mogą być telefony zaufania, fora dla osób z załamaną linią życiową www.samobojstwo.pl. Pilne przypadki wymagają konsultacji w psychiatrycznej izbie przyjęć. Można ją znaleźć, wpisując „psychiatryczna izba przyjęć” oraz miasto i województwo w wyszukiwarce internetowej. Profesjonalną pomoc uzyskasz też w ośrodkach interwencji kryzysowej (link do ośrodków w całej Polsce – www.oik.org.pl), które są czynne całą dobę - informuje policja.\nOdchodzimy od rosyjskiej energii. Europa też musi


Jak wybrać najlepszą aplikację do nawigowania? |\nJak wybrać najlepszą aplikację do nawigowania?\nSporo kierowców ze względu na niskie koszty wybiera aplikację nawigującą na telefon komórkowy. Jest to tanie rozwiązanie, które z powodzeniem wystarczy wszystkim osobom, które tylko od czasu do czasu wyruszają na nowe trasy. Jak wybrać najlepszą nawigację na telefon komórkowy?\nPrzede wszystkim, zastanówmy się nad kwestią transferu danych z pakietu internetowego. Większość aplikacji jest codziennie aktualizowana i znajdziemy w niej ostrzeżenia o utrudnieniach w ruchu z ostatnich kilkudziesięciu minut. Wymaga to jednak aktywnego transferu danych, co jak wiadomo, może kosztować jeśli nie mamy wykupionego pakietu danych internetowych. Należy jednak nadmienić, że aplikacja nie pobiera dużej ilości danych.\nMożemy również zdecydować się na aplikację, która nie wymaga włączonego transferu danych. Tutaj ściągamy aktualną mapę na dysk smartfona, co wymaga sporej ilości pamięci na karcie. Tracimy również informowanie o aktualnych utrudnieniach w ruchu. To sprawia, że lepiej wybrać aplikację, która wymaga dostępu do Internetu i wykupić pakiet danych.\nOstatnia kwestia – cena. Wybrać aplikację darmową czy też płatną? No cóż, zależy czy zależy nam na samej funkcjonalności czy również atrakcyjnym i wygodnym wyglądzie. Jeśli stawiamy na oba czynniki, to warto zapłacić kilkanaście złotych na zakup płatnej aplikacji z dużymi możliwościami, w tym z opcją hud.\n← Anonimowość w Internecie – mit czy prawda\nPokemon GO – rewolucja nawigacji GPS w grach →


Frez podologiczny diamentowy ostry L10X - Allepaznokcie\n» Frez podologiczny diamentowy ostry L10X\nKod EAN: 5903775358695\nFrez podologiczny o bardzo wysokiej jakości i nasypie diamentowym o wysokiej ostrości. Wykonany z najlepszych komponentów produkt przeznaczony do zabiegów pedicure. Gruba ziarnistość i średnica części roboczej zwęża się od 8mm do 4mm na wierzchołku. Idealnie sprawdza się przy usuwaniu bardzo silnych zrogowaceń oraz przy pracy z twardym, zrogowaciałym naskórkiem. Frez wyposarzony jest w system krzyżowych rowków, dzięki czemu nie zatrzymuje się w trakcie pracy, nie utrzymuje zabrudzeń i gwarantuje komfortową pracę.


Karmienie niemowlęcia | JOHNSON’S®\nBez względu na to, czy będziesz karmić piersią, czy też podawać dziecku mleko modyfikowane, pora karmienia to doskonały czas na pogłębianie więzi łączącej Cię z dzieckiem. Zapoznaj się ze poniższymi informacjami na temat różnych możliwości. W razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości na temat karmienia niemowlęcia skonsultuj się z położną lub z pielęgniarką środowiskową.\nWielu lekarzy zgadza się co do tego, że dla niemowląt nie ma nic lepszego niż mleko matki. Z punktu widzenia wartości odżywczych pokarm matki jest idealnie dostosowany do potrzeb dziecka. Pokarm matki zawiera wszystkie witaminy i składniki mineralne, jakich potrzebuje dziecko, a ponadto jest bardziej lekkostrawny niż mleko modyfikowane i rzadziej powoduje wystąpienie reakcji alergicznych. Karmiąc dziecko piersią, matka przekazuje mu przeciwciała wytwarzane przez jej własny układ odpornościowy, zwiększając tym samym odporność dziecka na infekcje. Wraz z upływem kolejnych tygodni i miesięcy pokarm matki dostosowuje się także do zmieniających się potrzeb dziecka.\nZdarza się, rzecz jasna, że mamy nie mogą karmić swoich pociech piersią ze względu na problemy natury medycznej lub inne wyjątkowe okoliczności. Omów z położną lub z pielęgniarką środowiskową najlepszy sposób karmienia dziecka. Zachęć także swojego partnera do uczestnictwa w tym wyjątkowym rytuale — pora karmienia to doskonały czas dla Twojego dziecka na to, by poczuć wyjątkową bliskość z Twoim partnerem.


GOK Stawiguda : Strona główna - HISTORIA GMINY - Ruś - Historia dwóch krzyży- A. Małyszko\nHistoria dwóch krzyży- A. Małyszko\nNaprzeciw bramy ,pod dziką gruszą, stał drewniany krzyż z wyrzeźbionym wizerunkiem Chrystusa. Szczyt krzyża ozdabiał kuty z żelaza niewielki krzyżyk z chorągiewką, w której wycięto litery IHS. Całość była w bardzo marnym stanie: rzeźba Chrystusa wisiała na jednej ręce, widoczne były oznaki zaawansowanej, postępującej próchnicy. Nie jest znana data wykonania tego krzyża z umieszczoną na nim rzeźbą, można przypuszczać, iż było to przed 1939 rokiem, a nawet wcześniej.\nW roku 1981 postanowiłem naprawić uszkodzoną rzeźbę, ostrożnie zdjąłem ją z krzyża i po konsultacjach w pracowni konserwatorskiej przykleiłem urwaną rękę, a całość pokryłem polioctanem winylu, wówczas dostępnym środkiem konserwującym. Okazało się, że stan krzyża nie pozwolił na ponowne umocowanie rzeźby, wobec czego zdecydowałem się na wykonanie nowego, na wzór istniejącego. Materiał ,pień dębu uzyskałem od leśniczego z Muchorowa, Bonifacego Cielocha. Krzyż strugałem ręcznie z dala od ciekawskich oczu, za stodołą państwa Teresy i Kazimierza Mierzwińskich, mieszkających przy lesie. W kolumnie nowego krzyża, jaki wykonałem w 1981 roku, wyciąłem wnękę, w której umieściłem ,moim zdaniem, najciekawszy, rzeźbiony fragment starego mocując go paskami z miedzi. Wizerunek Chrystusa od góry zabezpieczyłem blachą miedzianą, materiałem wówczas nieosiągalnym, którą otrzymałem jako odpad od kierownika budowy partyjnego ośrodka w Mierkach. Metalowa chorągiewka z literkami IHS powróciła na szczyt krzyża. O jego poświecenie poprosiłem ówczesnego proboszcza parafii w Bartągu ,ks. Józefa Gawrylczyka.\nWarunki atmosferyczne oraz brak właściwej konserwacji spowodowały, iż po pewnym czasie jedna z rąk ponownie oderwała się od tułowia. Wtedy postanowiłem zdjąć rzeźbę z krzyża i przechować ją w domu. W tym czasie w Polsce był stan wojenny…\nZ historii naszej parafii wiem, że w Bartągu mieszkał do swojej śmierci w 1911 roku Józef Kupczyk stolarz, rzeźbiarz, budowniczy instrumentów muzycznych. Był wykonawcą wielu rzeźb i przydrożnych krzyży. Jest wysoce prawdopodobne, iż mógł być wykonawcą krzyża z wizerunkiem Chrystusa stojącego pod lasem w Rusi .Ewentualne badania dendrochronologiczne figury i zachowanego fragmentu starego krzyża mogłyby pomóc w ustaleniu autora tej ciekawej rzeźby\nW krótkim czasie po ustawieniu krzyża pod lasem w Rusi zgłosił się do mnie pan Gabriel Pawłowski, właściciel gospodarstwa pomiędzy Bartągiem i Rusią. Na terenie jego posesji, przy drodze, pod okazałym dębem stał mocno pochylony krzyż z widocznymi śladami postępującej próchnicy. Trzon tego krzyża, podobnie jak krzyża z Rusi, w połowie wysokości na krótkim odcinku był rzeźbiony, natomiast wizerunek Chrystusa jest niemal kopią tego z Rusi, został wykonany w tej samej manierze. Niestety nie zachowały się ręce figury.\nPan Pawłowski poprosił abym wykonał nowy krzyż, gdyż stary jest w bardzo złym stanie i grozi przewróceniem. Podjąłem się wykonania pracy pod warunkiem, że starego krzyża nie spali w całości jak zamierzał. Zaproponowałem ,aby przekazał mi wizerunek Chrystusa i odcięty, rzeźbiony fragment trzonu, który umieściłem we wnęce nowego krzyża, który wystrugałem ręcznie z dostarczonego pnia dębu. Pracę wykonywałem w Rusi za stodołą Adama, syna Gabriela Pawłowskiego.\nOba wizerunki Chrystusa: z krzyża spod lasu w Rusi i z Bartąga przez wiele lat przechowywałem w swoim domu w Rusi. Patrząc na te rzeźby odnoszę nieodparte wrażenie, iż ich wykonawcą mógł być ten sam artysta, czyżby to był Józef Kupczyk? Bardzo bym chciał ,aby tak było.\nUważam, że najwłaściwszym miejscem przechowywania obu wizerunków Chrystusa jest Muzeum Archidiecezji w Olsztynie i tam się one obecnie znajdują.\nRuś, październik 2017\nOpublikowano: 2020-07-02 12:58:00


"Właśnie z rzeczywistości rodzi się najdziwniejsza baśń na świecie..." H. Ch. Andersen: "Jestem samosadystycznym świrem o pacyfistycznym nastawieniu."\n"Jestem samosadystycznym świrem o pacyfistycznym nastawieniu."\nDzień i miesiąc narodzin: 7 sierpnia\nZawód: Grabarz z dziada, pradziada\n„Nigdy się nie poddawaj braciszku. Dopóki starczy Ci sił, dopóki starczy Ci mocy i Dopóki starczy ci zaparcia, walcz. A wtedy możesz zginąć w chwale i dostać się tam gdzie ja, nie ważne czy jesteś człowiekiem, czy nie, lecz jeśli się poddasz, wtedy pokażesz iż nie masz żadnej wartości… Pamiętaj. Walcz z przeciwnościami i wiedz, że ja zawsze jestem z tobą.” –\nDuch Cerona Greena, pięć lat po swojej śmierci\nJakie są pierwsze słowa, które usłyszysz od ludzi pytając o jego osobę?„Szalony Grabarz” oraz „Opętany Cmentarny Skurwysyn”? Nic nowego. Naprawdę nic a nic.\nJakie jest twoje pierwsze wrażenie o nim? Szurnięty, wariat, psychiczny niedorobieniec, trzeba go spalić na stosie, on na pewno jest niebezpieczny, zły, a sam Szatan zawładnął jego duszą…\nJakie bolesne może być dla osoby pierwsze wrażenie, prawda? Może zszargać twoją reputację, zniszczyć życie lub nawet zaprowadzić na stos.\nSam Necro jednak nie przejmuje się za bardzo tym, jak ludzie go postrzegają. Co prawda jest szalony, pokręcony i dziwny, jednak na ten swój dziwny, pokrętny sposób nawet zabawny i sympatyczny. Może i wybucha niespodziewanie śmiechem, raczej nie płacze na pogrzebach, nie lubi słońca i uwielbia deszcz, a swojej mrocznej pracy Grabarza poświęca niemal cały swój czas, to jednak jest osobą do której warto spróbować się zbliżyć. Jest on bowiem najbardziej optymistyczną osobą w całym mieście, z na tyle rozbudowanym urokiem osobistym iż nawet Inkwizycja, której przedstawiciele odwiedzają go regularnie, przymuszeni skargami ludzi uważają go za szalonego, nieco ekscentrycznego jednak sympatycznego człowieka, którego odmienność charakteru przeraża ludzi, a nie jego ciemna aura, która była taka od urodzenia i nie stała się taka przez czyny i wybory jakich dokonał w życiu. Warto być jego przyjacielem, albowiem dla swoich przyjaciół jest w stanie oddać swe życie, jest gotowy poświęcić własne życie, godność i honor, ażeby uchronić ich przed niebezpieczeństwem.\nMłody Green brzydzi się brutalnością i przemocą, sam w życiu miał góra cztery epizody w których kogoś zaatakował. Jego najsłynniejsze słowa o nim samym mówią „Jestem Samosadystycznym Świrem o pacyfistycznym nastawieniu”.\nUwielbia ból, twierdzi iż ból oczyszcza jego myśli ze złych wspomnień, że pozwala mu zostać w szarej rzeczywistości dnia codziennego i nie pozwala mu powrócić do wewnętrznego żalu i rozpaczy.\nNie jest kolejnym wysokim, silnym, postawnym mężczyzną o krótkich włosach w wiecznym nieładzie, i o klacie jak u jakiegoś herosa.\nO nie. Wręcz przeciwnie. Nekromanta jest niskim mężczyzną, bardzo drobno zbudowanym, niezwykle szczupłym. Waży gdzieś z trzydzieści kilka kilogramów, co raczej zbyt zdrową wagą dla niego nie jest.\nCharakterystyczne w jego wyglądzie na pewno są jego długie, białe włosy, swobodnie opadające na plecy, zazwyczaj rozpuszczone lub związane lekko czarną wstążką, byleby tylko nie przeszkadzały mu w pracy.\nJego oczy, błękitne, zazwyczaj roziskrzone od jego szaleńczego, szczerego śmiechu, spoglądają na wszystko i wszystkich raczej uważnie, jakby bał się, że zaraz wyleci z jakiegoś ciemnego rogu inkwizycja, posądzając go o bycie opętanym przez demona, albo jakiś dwa razy większy od niego osobnik z zamiarem zabicia go, w celu zostania bohaterem miasta, za zabicie niebezpiecznego szaleńca.\nJego rysy twarzy są raczej łagodne, a skóra jego ciała blada i delikatna. Nie jest trudno pomylić go z kobietą, szczególnie przez widoczne gdy jest nago lekkie wcięcie w talii.\nI wcale nie wygląda na swoje dwadzieścia pięć lat. Wyglądem jest dosłownie o siedem lat młodszy… Tak, wygląda jak osiemnastolatek, co niejednokrotnie sprawiało iż ludzie przyjezdni myśleli że jest swoim własnym synem.. Wszyscy ludzie twierdzą, że taki właśnie jest Necro, że takie są jego geny odziedziczone po matce (do której jest bardzo podobny, swoją drogą)… Sam Green wie jednak, iż jest to spowodowane dużym wchłanianiem przez niego energii życiowej i magicznej. Jest to procesem naturalnym u NIEKTÓRYCH Nekromantów. Tak właśnie czerpią swoją moc: Z otoczenia.\nZazwyczaj ubiera się na czarno, jednak nikt nie zna tego powodu. Sam Necro, zapytany o to odpowie „Po prostu lubię kolor czarny, z resztą idealnie kontrastuje się z moimi włosami.”\nNie jest to jednak do końca prawdą, patrząc na to iż kiedyś, jeszcze przed śmiercią brata ubierał się głównie w białe kolory.\nOtóż czarny kolor jego ubrań jest oznaką jego wiecznej żałoby i tęsknoty za bratem, jednak ludzie, zupełnie tego nie wiedząc, twierdzą że to tylko kolejna szaleńcza zachcianka.\nJedynym mankamentem jego prosta blizna na wewnętrznej stronie prawej dłoni. On po prostu lubi patrzeć jak krew z niej kapie kropelkami… I kapie… I kapie…\nRzeczą, a raczej miejscem o które najbardziej dba Necro jest cmentarz, zazwyczaj określany przez Necro jako „Jego Cmentarz”. Bardzo kocha to miejsce, regularnie wyrzuca zwiędłe kwiaty pozostawione na grobach, naprawia jak się da zepsute nagrobki, a jeśli nie da się naprawić, robi nowe, na całym cmentarzu sadzi białe kwiaty… Dlaczego akurat białe? Bo jego brat kochał ten kolor.\nJego niespotykane imię wymyśliła mu matka, Nekromantka. Imię raczej oryginalnie i idealnie pasujące do tego ześwirowanego, białowłosego mężczyzny.\nPrzez lata samotności i stronienia od bojących się go ludzi, Necro nabrał dziwnego i niezbyt normalnego zwyczaju gadania z trupami.\nMimo iż jest nekromantą nie lubi ożywiać trupów. Jest to pamiątka z dzieciństwa, po jego okrutnych koszmarach w których w trakcie okropnej burzy, władał armią szkieletów, sam siedząc na wielkim szkielecie smoka, przyglądając się trupom mężczyzn, kobiet i dzieci z okrutnym i obleśnym uśmiechem i żądzą mordu w oczach. Nigdy nie chce się taki stać, a boi się, że wzywanie trupów może to wywołać… No i oczywiście zniszczyć jego piękny i cudowny cmentarz.\nJest obdarzony niebywałym talentem artystycznym… Jeśli chodzi o rzeźbienie. Sam robi wszelkie nagrobki oraz figury, które przybyły na cmentarz po tym, jak robotę objął po śmierci swego ojca.\nKilkakrotnie już był oskarżany o bycie opętanym przez demona. Za każdym razem wywijał się jakimś cudem, a dokładniej spokojnym i upartym przekonywaniem Inkwizytorów iż nie jest opętanym przez nieczyste moce.\nNecro mimo iż jest typem raczej aspołecznym, dorabia na życie wynajmem pokoi w swoim dużym i mimo wszystko przytulnym domu. Całe fundusze z tej działalności przeznacza na upiększanie swego cmentarza. Jedynymi miejscami do których nie dopuszcza nikogo jest jego pokój oraz ogrodzony wysokim żywopłotem ogród, w którym zwykł przebywać, gdy już NAPRAWDĘ chce być sam.\nJego największym strachem są nagłe wyładowania atmosferyczne, czyli po prostu burze. Zachowuje się wtedy zupełnie jak mały chłopiec. Śpi wtedy również w salonie na kanapie, kuląc się targany koszmarami pod zwykłym kocem, przyciskając do siebie mocno poduszkę.\nUrodził się dwadzieścia pięć lat temu tutaj, w Norrheim w swoim domu obok cmentarza. Zaledwie kilka dni później zaliczył już swój pierwszy pogrzeb, swojej własnej matki, Ilay Green, znanej w kręgach nieludzi jako niezwykle uzdolniona Nekromantka, a w kręgach ludzi jako świetna gospodyni i dobra matka, a do tego oddana przyjaciółka.\nMimo braku matki Necro miał spokojne dzieciństwo. Jego Ojciec starał się zastępować i Necro i jego starszemu o pięć lat bratu Ceronowi oboje rodziców. I nawet nieźle mu to wychodziło.\nNajmłodszy Green rozwijał się prawidłowo i dobrze: Przed zagrożeniem ze strony rówieśników chroniony przez brata i przymuszany do nauki podstaw różnych dziedzin, w tym magii przez ojca.\nGdy nasz młody Necro miał lat piętnaście jego wspaniałe życie legło w gruzach: Jego starszy, ukochany brat został zamordowany. Wtedy to młody, sympatyczny, miły i lubiany przez mieszkańców miasteczka Necro umarł. Zniknął.\nZaczęły się Ciężkie dni. Młodzieniec często nie sypiał, a jak już sypiał to płakał i wrzeszczał przez sen. Jego młode serce rozrywało się na strzępy. Długo mu zajęło powracanie do wewnętrznego spokoju. Ale już nigdy nie był taki sam: Wtedy to narodził się teraz wszystkim znany jako Szalony Grabarz osobnik.\nNecro Green zaczął zagłębiać się w mroczną sztukę Nekromancji chcąc przywrócić swego ukochanego brata do świata żywych i uciec z nim daleko od tego beznadziejnego miasta, jednak im dłużej siedział w nauce tego typu magii tym bardziej rozumiał iż jest to niemożliwe.\nGdy miał lat dwadzieścia zrezygnowany postanowił przywołać ducha swego brata. Wtedy to poznał prawdziwego mordercę Cerona. Był nim ich ojciec.\nNecro nie mógł mu odpuścić i zaplanował zemstę: Skompletował szkielety watahy wilków, która to z samego domu wykurzyła ojca do lasu i zagryzła bezlitośnie. Teraz Necro jest sam na tym okrutnym świecie. Nikomu na nim nie zależy, jednak nie zabija się, choć nie ma celu życia. On po prostu obiecał to swemu bratu, obiecał, że będzie żył i się nie podda…\nAutor: Necro Green o 15:39\nWynn | Callahan 24 września 2012 17:00\nCallahan nie pochował żadnego bliskiego na norrheimskim cmentarzu. Nie miał bliskich.\nNie potrzebował też pokoju w wielkim domu niedaleko cmentarza. Dlatego nie znał białowłosego grabarza, którego miał spotkać w karczmie.\nTego wieczoru okryty czerwoną peleryną szedł szybkim krokiem przez miasto. Zmarznięte ręce trzymał pod połami grubego materiału, a głowę pochylał, jakby miało to go w ten sposób ochronić przed paskudnym wiatrem. Pomyśleć, że w dzień było tak ciepło…\nUniósł głowę tylko na chwilę, by wzrokiem odnaleźć szyld karczmy. Może kiedyś unikał takich miejsc, ale dziś? Dziś każdy przybytek miał być rajem, jeśli podawano w nim coś ciepłego. Callahan wszak się zmienił. Znudzony intrygami i walką o przeżycie w małym – wielkim świecie Lontii wyjechał. Właśnie tu. Mało kto wiedział, że miejsca takie jak Elhyr, przed którą stał, że to właśnie one były powodem… Wszak, czy tak naprawdę nie był takim jak Ci, którzy się tu spotykali? Czemu by nie spróbować…?\nNie zastanawiał się dłużej, lecz pchnął skrzypiące, ciężkie drzwi i wkroczył do zadymionego, lecz przyjemnego pomieszczenia. Ruszył środkiem i usiadł przy jednym ze stołów, usłużnemu karczmarzowi, który już zauważył, że ma do czynienia z kimś ważnym, dając kilka sztuk złota i prosząc go grzane wino. Sam począł rozglądać się po pomieszczeniu w poszukiwaniu… No właśnie, kogo? Nikogo konkretnego. Lecz nie była to przeszkoda w obserwacji.\nWynn | Callahan 24 września 2012 17:57\n"Dziwne przezwisko" pomyślał Callahan w zamyśleniu, zanim jeszcze dojrzał człowieka wchodzącego do karczmy i uniósł głowę w nikłym objawie zainteresowania. Ten, którego zaczepiali usiadł przy jego stole, nie pytając nawet o pozwolenie. Callahanowi to nie przeszkadzało, jednak nie omieszkał zauważyć w myślach owego faktu. Uśmiechnął się lekko pod nosem, a owo drobne skrzywienie ust zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, nie na skutek jakiegoś przykrego odczucia, lecz przelotności chwili dobrego humoru. Elaventee dawno już zapomniał jak to jest cieszyć bez powodu.\nChłopak siedzący niedaleko niego nie miał chyba nawet osiemnastu lat. Wiecznie młody? Callahanowi nie chciało się tego roztrząsać. Nie interesowało go to prawdę powiedziawszy. Jego wzrok lekko przeskakiwał z kufla, na okno i niezapowiedzianego towarzysza. Jednak nawet mu czasem ciążyła cisza.\n- Kim oni są, co od Ciebie chcą? – zapytał, kiedy spojrzenie intensywnie błękitnych oczu zatrzymało się na oknie. Jego głos był przyjemny, nie bardzo niski, jednak przesiąknięty spokojem i pewnością każdego wypowiadanego słowa.\nWynn | Callahan 24 września 2012 22:07\n- Świra… - powtórzył cicho, przesuwając wzrokiem na chłopaka. Znów mimowolnie zaczynał roztrząsać w głowie kwestię jego wieku. Callahan nie podejrzewał u siebie natręctw. A jednak.\nNie przeszkadzał mu w tym zajęciu, bez widocznego na twarzy zainteresowania przypatrując się szybkim ruchom jego szczupłych rąk. Wolno popijał swoje wino, rozkoszując się jego ciepłem i mocnym, korzennym smakiem. Karczmarz się spisał, zadziwiające, jak na taką, według Callahana podrzędną karczmę. Naprawdę, zadziwiające. Uśmiechnął się lekko, nieznacznie pod nosem.\n- Czemu tak jest? – zapytał, spoglądając w jasne oczy Necro. Z rozbawieniem, którego nie okazał, zauważył, że ten również ma niebieskie oczy i bardzo jasne włosy. Właściwie całkiem białe. Włosy Callahana czasem wydawały się być białe, lecz rzeczywiście takimi nie były. Musieli zabawnie wyglądać siedząc przy jednym stoliku.\nWynn | Callahan 24 września 2012 23:17\n- Nie mnie to osądzać – stwierdził spokojnie. – Nie jestem mieszkańcem Norrheim, szaleńcze. Nie wiedziałem, iż nim jesteś.\nPatrzył na niego właściwie bez emocji, lecz chłód nie znikał z jego błękitnych oczu. Chłód, z którym spoglądał na większość świata, którego tak ciężko było się pozbyć… Jednak, jeśli znikał to na zawsze. Lecz teraz był niewzruszony. Przynajmniej się tak wydawało, bo Callahan bardzo pilnował się, by nie okazać ciekawości dotyczącej osoby białowłosego czy nadmiernego zainteresowania. Był opanowanym i spokojnym człowiekiem.\n- Callahan Elaventee. – przedstawił się krótko. Choć chwilę zastanawiał się nad wyciągnięciem ręki, w końcu się poddał, nie widząc w Greenie nic złego. – Od jak dawna tu mieszkasz? – zapytał, mając nadzieję, że treść odpowiedzi naprowadzi go co do wieku nieznajomego. Kto wie ile mógł mieć lat?\nWynn | Callahan 24 września 2012 23:53\n- Prawda, nie łatwo jest mi uwierzyć – przyznał, po bardzo krótkiej chwili zastanowienia, jednocześnie nie informując go czy wierzy, czy też nie wierzy, a może nic go to nie obchodzi. Jego wzrok prześlizgnął się wolno na rękę chłopaka (mężczyzny jednak? Nie, chłopak będzie tu najlepszym określeniem… Mimo wszystko), tak, by tamten nie widział. Pierwszy raz było widać lekkie, bardziej szczere zainteresowanie rozmową z owym osobnikiem. Pierwszy raz zaczęło go naprawdę ciekawić to z kim rozmawia. Dziwne, jak to wszystko szybko się zmienia, naprawdę.\n- Dałbym Ci osiemnaście. Siedemnaście. – powiedział, przyglądając się mu, zawieszając wzrok na ustach, które znów oblizał, potem na reszcie twarzy i zbyt chudej, delikatnej dłoni. Te drobne szczegóły, które tak kochała jego pamięć nigdy mu nie umykały, skrzętnie przechowywane po kres pamięci.\nAileen 25 września 2012 15:57\n[Co powiesz na nowy wątek? Pomysły?]\nHeshtje 25 września 2012 18:53\n( Nerko, co powiesz na wątek? :>)\nAileen 25 września 2012 20:04\n[Dobrze zatem, że zapytałam. Tak sobie myślę… Znalazłoby się miejsce na nagrobek i dla psa? Jeśli tak, mam już pomysł.]\nAut orka 25 września 2012 20:09\n[postać ciekawa, ale ciężko mi będzie wymyślić miejsce spotkania. jakoś nie umiem wymyślić powodu dla którego William miałby się po cmentarzu kręcić, przynajmniej nie dziś - matma ryje mi mózg chwilowo] William\nAileen 25 września 2012 20:26\n[Tak, Necro jest świrem, cały poprzedni wątek mi to udowadniałaś. ;) Zacznę już.]\nJakoś to się tak w życiu Aileen złożyło, że w niemal każdym mieście trafiała w gościnę akurat do tego miejsca, gdzie roiło się od wygłodniałych kundli. I za każdym razem w elfce zamiast pana i władcy upatrywały sobie łatwą zdobycz. Co oczywiście doprowadzało ją do szału.\nW Norrheim było o tyle inaczej, że wśród zgrai wygłodniałych psów był jeden wyjątkowy; drobny, śnieżnobiały kundel, który w grupie ewidentnie zajmował miejsce kozła ofiarnego, odciągając często uwagę bestii od Aileen.\nJakimś dziwnym sposobem utworzyła się między tą parą kompletnych łamag więź, początkowo krucha, zachwiana przez niechęć dziewczyny do tego gatunku, lecz ostatecznie silna i szczera. Przywiązanie do ów zwierza nakazało Aileen zapraszać go od czasu do czasu do domu, dokarmiać, gdy było czym i regularnie dzielić się wodą lub winem.\nMożna więc było sobie wyobrazić jej rozpacz, gdy pewnego dnia, wróciwszy z przechadzki, zastała pod drzwiami jej kamiennicy zwłoki przyjaciela.\nI to właśnie sprowadziło ją na cmentarz.\nAut orka 25 września 2012 20:39\n[to może coś prostego, właśnie z karczmą związane? cięzko mi dzisiaj myśleć, jutro może mi coś do głowy wpaść;)]\nHeshtje 25 września 2012 20:42\n( Aaacha. Ja na WoN zaczynałam, więc... zaczniesz? :))\nAileen 25 września 2012 21:14\nNiespiesznym krokiem przestąpiła bramę jedynego w okolicy cmentarza, by równie wolno przemierzać alejkę za alejką. Zapewne gdyby była w lepszym nastroju, przepiękne rzeźby na nagrobkach oraz atmosfera tego miejsca zachwyciłyby ją, ale w tym momencie? Gdy w mieszkaniu spoczywały zwłoki jedynego psa, którego była w stanie znieść?\nDotarłszy do większego budynku, jak jej się wydawało domku Szalonego Grabarza, zastukała smętnie kłykciami o drzwi, prosząc wszystkich znanych sobie bogów, by poszukiwany przez nią delikwent tam był. Na samą myśl, że będzie musiała następnego dnia kolejny raz urządzić sobie ten ponury pochód…\n- Dzień dobry, jakby był pan tak miły i poprosił zarządcę cmentarza – zwróciła się do młodego mężczyzny, który otworzył jej drzwi. Przez chwilę zastanawiała się, czy on nie jest aby tym całym szaleńcem; miał w końcu białe włosy, dokładnie takie jak w opowieściach o grabarzu. Ostatecznie jednak stwierdziła, że bardziej wygląda na jego syna, więc wpatrywała się tylko w chłopaka wyczekująco.\nAileen 25 września 2012 22:05\n- Miło poznać – bąknęła tylko, z pewną dozą niechęci idąc w kierunku wskazanym przez grabarza.\nSzaleństwo wręcz wylewało się z białowłosego, znacząc każdy dźwięk wydobyty z jego ust oraz gest. Była gotowa przysiąc, że jeszcze nigdy nie widziała, by ktoś w tak opętańczy sposób pokazał jej swoją kuchnię! Byłaby uciekła od razu, lecz ciągłe wypłakiwanie się i żalenie do reszty wyzuło z niej wszelkie siły, zarówno na zamartwianie się niepokojącym zachowaniem grabarza, jak i ewentualną ucieczkę.\n- Miejsce dla mojego bliskiego i niewielki nagrobek – dodała, stanąwszy, po czym westchnęła ciężko i opadła na najbliższe krzesło, w ogóle nie przejmując się konwenansami.\nWynn | Callahan 25 września 2012 22:09\n- Szczęście mieć taką w swej rodzinie zasługę – powiedział blondyn szczerze i bez większego zastanowienia, co było samo w sobie, u jego osoby bardzo nietypowe. Jego wzrok ciągle prześlizgiwał się po postaci Necro. Bez skrępowania musiał przyznać, że chłopak podobał mu się. Eteryczny, delikatny chłopak, pozostający jednak ciągle chłopakiem. Ah, jakim szczęściem obdarzyła go matka, zostawiając mu na lata urodę podrostka! Te wszystkie drobne szczegóły; i długie palce i białe jak śnieg kaskady włosów, przed których dotknięciem musiał się prawie wstrzymywać… I śmiech… Jak brzmi śpiew rajskiego ptaka? Niektórzy mają głosy jak skowronki, lecz skowronki są niczym przy prawdziwym pięknie.\n- Możesz. Niewątpliwie możesz. I wiele mógłbyś ode mnie ich usłyszeć – powiedział, komentując na głos swe myśli – Lecz skończyłbyś jak Narcyz, którego uroda przyniosła mu zgubę, a przed Bogiem poświadczę, że uroda jego równać może się Twojej.\nLekko potrząsnął głową. „Necro Green.” Powtórzył w myślach, by zapamiętać te słowa. Chłód wyparowywał.\nWynn | Callahan 25 września 2012 23:12\nRumieniec rozbawił Elaventee’a, lecz ten nie pokazał tego po sobie, zdoławszy utrzymać kamienną twarz.\n- To Twoje zdanie – sprostował. – Ja mogę uważać inaczej. – Uśmiechnął się lekko, prawie niezauważalnie. Uśmiech Necro też mu się podobał. Skarcił się w myślach za te wewnętrzne uwagi. Potrząsnął lekko głową.\n- To dobry dar – zauważył., zdecydowany jednak nie kontynuować dyskusji na ten temat. – Czym się zajmujesz?\nAileen 26 września 2012 00:16\nSkinęła głową w niemym podziękowaniu, przyjąwszy herbatę. Swoją drogą, miły gest. Zadziwiająco ludzki jak na odseparowanego szaleńca, za jakiego grabarz uchodził. Oto najlepszy dowód, że nie należy ufać plotkom!\n- Zapewne gdybym miała siłę, żadne słowa nie powstrzymałyby mnie przed oburzeniem się, ale dzisiaj naprawdę nie mam ochoty na spory. Szczerze mówiąc, znalazłyby się odpowiednie fundusze, lecz z pewnością nie są one mi obojętne, zbędne tym bardziej, jeśli mnie pan rozumie – odparła elfka, nie odwracając od mężczyzny wzroku. Był taki radosny… Tak cholernie radosny, gdy rozmawiali o pochowaniu jej przyjaciela! Prychnęła cicho na tę myśl, lecz nie odezwała się już ani słowem.\nLyn D. 26 września 2012 00:49\n[Masz może ochotę na wątek? A jeśli tak, to mam małe pytanie odnośnie cmentarza. Czy zakaźnie chorzy ze szpitala w Norrheim też są tam grzebani, czy ich ciał pozbywa się w inny sposób? Bo jeśli jest jakaś szansa znalezienia tam kogoś, to byłby punkt zaczepienia...]\nAnneke 26 września 2012 22:54\nRóżne rzeczy można było mówić o Anneke, ale na pewno nie można jej było zarzucić rozrzutności. Pieniędzy brakowało zawsze, jak to pieniądze mają w zwyczaju, więc na coś tak błahego jak nocleg, białowłosa nie zamierzała marnować wątłych funduszy.\nZresztą, miejsce do spania zawsze można znaleźć. Zwłaszcza kiedy można zamieniać się w szczura i szybko nawiać w razie niepowodzenia.\nNie był to pierwszy raz, gdy Anneke planowała włamać się do cudzej piwnicy. Samo wemknięcie się nie było problemem. Większym problemem było upchnięcie gdzieś cholernej, czarnej owcy.\nNa szczęście jednak zmiennokształtna upatrzyła sobie odpowiednie miejsce - ogromny dom w okolicach cmentarza. Miejsce wydawało się dość mało zaludnione, ryzyko wykrycia zatem malało.\nTak oto przed północą, w swojej szczurzej postaci, wemknęła się do piwnicy budynku przez niedomknięte okienko. A później wróciła do normalnej formy, aby wpuścić pupila. Nie bała się, że przez jego beczenie mogła zostać przyłapana. Baran był cichy jak mysz, w końcu no cóż... do końca normalny nie był.\nJuż chwilę później białowłosa leżała spokojnie gdzieś w kącie chłodnego pomieszczenia, wtulając twarz w ciepły brzuch zwierzęcia, beztroska jak usypiane dziecko.\n[Sorry, w pośpiechu nie wyszło za fajnie ;P]\nLyn 26 września 2012 23:27\n[To coś spróbuję sklecić.]\nTo był normalny, codzienny widok. Jedna z wielu osób, odwiedzających cmentarz, dziewczyna z kilkoma kwiatami w rękach, przechadzająca się wśród nagrobków. Nieco dziwniejsze wydawało się jej niezdecydowanie, kilkakrotnie zatrzymywała się i zmieniała kierunek, wyraźnie coraz bardziej zdenerwowana.\nCzłowieka, który został tu niedawno pochowany i którego szukała, Lyn nie mogła nazwać bliskim. Właściwie prawie go nie znała, bo cóż znaczyły te kilka dni i nocy spędzonych przy jego posłaniu, kiedy konał, trawiony przez jakąś chorobę... Nikt tak właściwie nie wiedział, co mu jest, żadne wywary i zabiegi nie pomagały. Przez większość czasu nieprzytomny, majaczył czasem w gorączce, zdążył chociaż wyjawić czuwającej przy nim dziewczynie swoje imię. Jacob. Jeśli to rzeczywiście było jego imię, bo nawet tej pewności Lyn nie miała. Domyślała się tylko, że pod takim właśnie imieniem go pochowano.\nDziewczyna jęknęła z rezygnacją, kiedy uświadomiła sobie, że trzeci raz przechodzi obok tych samych rzeźb na nagrobkach. Naprawdę nie miała pojęcia, jak znaleźć ten właściwy.\nAileen 27 września 2012 18:35\n- Byłabym wdzięczna, gdyby znalazł pan dla mnie miejsce, które jak najdłużej pozostanie na uboczu cmentarza – zaczęła, pociągnąwszy łyk herbaty. (I oparzywszy się przy tym okrutnie). – Oczywiście nie potrzebuję wiele, mam zamiar pochować psa, który choć znacznie mniejszy od ludzi, nie gorzej znał ich obyczaje. Dlatego też uważam za niegodne zostawienie jego truchła gdzieś w lesie – wyjaśniła jeszcze, po czym odchrząknęła cicho. – Bezimienny kundel, miejscowy. Nie ma za bardzo, czego wykuć, dlatego też zależy mi na starannej rzeźbie.\nW końcu zamilkła, by kolejny raz upić łyk naparu, tym razem znacznie ostrożniej, i zwilżyć drapiące gardło, które ostatnio okropnie ją męczyło. Cóż to wszak aktorka bez głosu?\nWynn 28 września 2012 23:38\nJego śmiech był zaraźliwy. Callahan praktycznie nieświadomie uśmiechnął się lekko pod nosem. A to nie zdarzało mu się już od dawna.\nNa słowa Necro zareagował zdziwieniem, którego jednak zewnętrznie nie okazał. Grabarz? Czemu kłóciło mu się to z wizją delikatnego młodzieńca? Czy grabarz nie powinien być śmierdzącym uryną i rozkładem staruchem, któremu w życiu nic nie wyszło i by przeżyć musiał zacząć kopać doły na cmentarzu za marne grosze? Callahan właśnie coś takiego widział oczami wyobraźni. Ta sama wyobraźnia jednak, w niezwykle jasny sposób mówiła mu, że nie wszystko jest tak proste, by móc ujrzeć w sobie portret człowieka, którego się nie zna. Ludzie mają dziwny zwyczaj próbowania usilnie nadawać głębi swojej osobie, przy niemożności przyjęcia do wiadomości, że inni nie są kukłami…\n- Nie spodziewałem się tej odpowiedzi – przyznał cicho, unosząc wzrok na jego oczy. – Grabarzem, naprawdę? Nie, nie obrażaj się... Jestem jedynie ciekaw - powiedział, jakby na chwilę zapominając, że nie musi się przed nikim tłumaczyć.\nWynn 29 września 2012 18:53\nCallahan odchylił głowę do tyłu, dając sobie chwilę na zastanowienia. Długie włosy swobodnie przesunęły się po miękkim materiale kryjącym ramiona i spadły za oparcie krzesła jasną, szarawo-białą kaskadą. W tym świetleniu nie było widać, że są naprawdę lekko złocistej, piaskowej barwy.\n- Grabarz… Niesamowite. – powiedział do siebie. Gdzieś w kącikach jego ust zaplątał się lekki, prawie niewidzialny uśmiech. Gdy grabarz dopowiedział swoje następne słowa, jego usta drgnęły, gdy uśmiech chciał zniknąć, lecz w efekcie tak się nie stało. Mężczyzna zawahał się, nie wypowiadając swojej oczywistej, przepraszająco-odmownej kwestii i powiedział to, czego usłyszeć z swoich własnych ust się nie spodziewał.\n- Dobrze. Mogę iść.\nBrzmienie tych słów wprawiło go w zdumienie. To, ze wstał, by ruszyć ku drzwiom w towarzystwie tego niesamowitego młodzieńca również było dla niego zaskoczeniem.\nWynn 29 września 2012 20:10\nCzy to właśnie nie urok tego młodzieńca sprawił, że Callahan zdecydował się za nim iść? Chyba tak, lecz i tak te słowa spowodowały jego zdziwienie i zakłopotanie. Jak odpowiedzieć? Co myśleć? Czy on z niego kpił, widząc jego wzrok, który tak chciwie szukał wcześniej przeuważonych szczegółów jego wyglądu?\nCallahan przeniósł na niego wzrok, a na jego twarzy zaplątał się lekki uśmiech, mający zastąpić słowa „Spokojnie. Rozumiem Cię.”\n- Miło to słyszeć z Twoich ust. – powiedział wreszcie, zajmując ręce poprawianiem obszernej peleryny z grubego materiału, która miała ochronić go przed chłodem. Zakłopotanie Necro go w żaden spób nie rozbawiło, albo przynajmniej nie okazał tego po sobie.\nWynn 29 września 2012 20:51\nCallahan, zanadto zaaferowany osobą Necro, nie zwrócił uwagi na pijaków od czasu, kiedy wszedł do karczmy. Nie był uważnym człowiekiem, a w miejscach, gdzie sytuacje takie jak ta miały w ogóle prawo się przydarzyć bywał od bardzo niedawna. Miał swój krótki miecz i potrafł walczyć, a w swej naiwności wierzył, że nikt nie pokusi się o jego skarby. To, co właśnie się wydarzyło, było przede wszystkim szokiem. Nie zdążył nic zrobić, a scena rozgrywająca się przed jego oczami przybrała postać przedstawienia w którym nie uczestniczył.\n- Necro! – jęknął, podtrzymując go. Widział jak czerwona plama pożerała kolejne centymetry materiału, lecz głębokości rany nie umiał stwierdzić. Gdzieś tu blisko był szpital, prawda? Nawigując po koścelnej wieży, widział, że ten jest niesłychanie blisko. Siostry zakonne pomogą.\n- Oprzyj się o mnie. – powiedział, nie chcąc słyszeć sprzeciwu. Sądząc po tym z jaką prędkością płynęła krew, nie mogło być ciekawie. Pociągnął Necro w tamtą stronę. Dobrze, ze był od niego znacząco wyższy, a chłopak nie należał do mocno zbudowanych.\nCallahan zapamiętał twarz pijaka. Dobrze wyrył ją sobie w pamięci.\nWynn 29 września 2012 22:05\nCallahan na ogół nie słuchał innych ludzi, ani nie ufał w ich słowa, z właściwą mu wyższością ich ignorując. Teraz jednak zdecydował się posłychać. Było coś takiego w tonie nekromanty… Ta prawdziwa błagalność, która słyszana w ustach chłopaka sprawiła, że zapragnął go posłuchać. O tym, że owe posłuszeństwo może się źle skończyć, wolał nie myśleć. Zresztą, kto wie, czemu ten nie chciał trafić do szpitala? Czy jest to wina tylko zakaźnych chorób, jakie tam się panoszyły czy też coś innego? (Callahan naprawdę wolałby, żeby nie okazało się, że ten kryje koci ogon w spodniach. Wszak wszystko było możliwe w tym mieście)\n- Gdzie mieszkasz? – zapytał, korzystając z jego trzeźwości.\nWynn 30 września 2012 01:37\nCallahan nie miał teraz czasu rozwodzić się nad urodą chłopaka i to było całe szczęśce, bo zauważając jednocześnie to, jak przyjemnym uczuciem jest trzymanie go tak blisko siebie (a ta świadomość istniała, jednak na całe szczęście zatrzymała się w głębi umysłu, pozostając materiałem do rozmyślań na wiele nocy, a na razie nie niepokojąc spracowanego umysłu) i próbując doprowadzić do domu, mógłby mieć solidny problem z koncentracją, a co potem wiadome utrzymaniem białowłosego przy życiu.\nNa całe szczęście w okolicy cmentarza był tylko jeden naprawdę duży dom. Na szczęście węsząc zapach krwi nie dorwała ich żadna bestia i wkrótce znaleźli się w holu. Callahan jakby instynktownie wiedząc gdzie iść zaniósł go do sypialni Cerona i tam posadził na łóżku.\n- Pokaż jak to wygląda. – powiedział dość sucho. Na dalsze komplementy przyjdzie czas, teraz jednak czerwona plama, choć nie rosła już takk szybko, niebezpiecznie poganiała. A Callahan, znając niewiele zaklęć leczących, nie był uzdrowicielem, lecz iluzjonistą.\nLyn 30 września 2012 17:29\n-Jacoba...eee -zaczęła Lyn i w duchu zgrzytnęła zębami. To nieszczęsne nazwisko, którego mężczyzna nie zdołał wyjawić.\n-Pochowano go najprawdopodobniej bez nazwiska -dodała szybko i zaczęła przyglądać się mężczyźnie z zaciekawieniem. Znał cmentarz? Spoczywał tu ktoś z jego bliskich? A może tu pracował?\n-Umarł kilka dni temu... Cztery...\n-Tak, cztery dni temu. Jakaś choroba zakaźna, ciało zabrano ze szpitala prawie od razu...\nNie wiedziała, jakie informacje są jeszcze mężczyźnie potrzebne.\n-Pan wie, gdzie go szukać?\nElisabeth Green 30 września 2012 18:12\n[ z tego co pamietam Nerka chciała wąteczek, prawda? xD ]\nWynn 1 października 2012 17:52\nReakcji Callahana Necro musiał się spodziewać. Mężczyzna otworzył szeroko oczy i spojrzał na dziejącą się przed nim scenę z wielkim zdziwieniem. Wzrokiem z niedowierzaniem śledził światło przechodzące po ranie, ruch szczupłą, bladą dłonią… Była to typowa reakcja zwykłego człowieka, prawda? Taka reakcja kończyła się zwykle na dwa tylko sposoby. Albo delikwent zatrzymywał się w stuporze na dłuższy czas, albo zaczynał się drzeć.\n…Callahan jednak zaczął się śmiać. I śmiał się długo i radośnie.\nJulissa Balaur 4 października 2012 21:22\nSpostrzegła mężczyznę i wcale nie speszyła się tak jak on. Wręcz przeciwnie ucieszyła się. Już tak dawno nie miała towarzystwa w postaci człowieka. Dotrzymywały jej bliskości raczej stworzenia i nie ziemskie. Zatrzymała się i spoglądała w jego kierunku. Czekając na reakcję owego mężczyzny. Nie chciała go przestraszyć , oczekiwała, że jednak podejdzie do niej. Gdyby tak nie było to pójdzie dalej.\nIskra - Marcus - Gabriel - Neitsyt 6 października 2012 13:41\n[bardzo chętnie bym coś zaczęła, ale nie mam pomysłu oO nawet nie potrafię się zdecydować z którą postacią chciałabym wątkować... Zacznij może którym ci to wygodniej xD]\nNova 7 października 2012 22:32\n[No jasne, że tak. :D Tylko, musiałabyś podrzucić mi pomysł, bo ja naprawdę nie mam pomysłu :c]\nPrimrose 14 października 2012 00:17\nTo strasznie nie znać swoich rodziców. Wprawdzie Primrose znała ojca, ale matki... matki nigdy nie poznała, a ojciec nie chciał o niej mówić. Szukała więc jakichkolwiek informacji o rodzicielce na własną rękę, ale w mieście też nikt nic o niej nie wiedział. Nikt nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że pan Tupper ma kochankę do czasu, aż na świecie pojawiła się ona sama.\nNajłatwiej więc było jej przyjąć, że matka po prostu umarła w czasie połogu i dlatego Primrose nigdy jej nie poznała. Na cmentarzu nawet znalazła opuszczony, zniszczony grób, którego nikt nigdy nie odwiedzał i nie sprzątał. Data śmierci kobiety też nawet pasowała, gdyż nastąpiła dwa dni po jej narodzinach. Właśnie dlatego Prim wmówiła sobie, że to grób jej matki, choć nigdy nie uzyskała od nikogo potwierdzenia.\nNa cmentarzu pojawiła się z dużym, kunsztownym bukietem wykonanym z suszonych, polnych kwiatów i kolorowych, jesiennych liści. Od razu skierowała swoje kroki w stronę grobu 'matki'.\n- Cześć, mamo - powiedziała cicho, zgarniając jesienne liście z grobowej płyty.\nMiała nadzieję, że jest tutaj zupełnie sama. W obecnych czasach rozmawianiem ze zmarłymi, nawet na cmentarzu, nie było bezpiecznie.\nEire 15 października 2012 20:08\nPo zmroku nie trudno było natknąć się na podejrzane typy, których nie trzeba by było namawiać do złożenia jednej, prostej obietnicy. Pewnie wielu z nich już kiedyś ją złożyło, albo i tak są jedną nogą w Piekle. To nie było żadne wyzwanie. Eire poszukiwała czegoś więcej, czegoś, co ją zmotywuje do działania, uprzyjemni pobyt w tym miejscu. Dlatego właśnie wybrała się w podróż po uliczkach. W czerwonej sukni, lekko spiętych czarnych lokach mogła być uznana za kogokolwiek. Za szlachciankę zabłąkaną wśród uliczek, ekskluzywną prostytutkę, prostą dziewczynę, która chce pochwalić się nową kreacją. A ona polowała. Szukała, wybierała, zabierała. Nie przeszkadzała jej w tym nawet ta drobna ułomność, która ostatnio jej się przypałętała. Ale w końcu zobaczyła kogoś, kto mógłby być tym wyzwaniem. Wyglądał zdecydowanie inaczej, dziwnie, ciekawie. Czerwone, pełne usta wygięły się w lekkim uśmiechu a w ciemnych oczach pojawił się błysk, który każdy rozumiał jak chciał.\nDantalion 15 października 2012 21:49\nTak, to było głupie. I może nawet trochę psychopatyczne? Ale w końcu on nie był normalnym człowiekiem, prawda? Właściwie z człowiekiem, łączyła go jedynie twarz, którą pokazywał na co dzień ludziom. Twarz ta miała wiele tysięcy lat i był to jeden z pierwszych ludzi, których poznał Dantalion. Jak również pierwszy, którego zabił. Nie, nie ostatni. Było ich trzech, nim wypracował własną strategię polowania, wykorzystując swoje umiejętności.\nWracał z jednego z nich. Zamknął za sobą drzwi domu młodej kobiety, która na powrót zaczęła zamiatać podłogę. Demon obrał sobie dwa kierunki: bazar, a później cmentarz. Po co to drugie? Ponieważ czuł się tam jak w domu, ot dlaczego.\nNa stoisku kupił sobie jabłko. Jedno, okrągłe, soczyste i czerwone. Był syty, a słodkim sokiem łatwo pozbędzie się metalicznego posmaku z ust. Przyjrzał się nadgryzionemu owocowi, po czym podniósł wzrok. Ciężko było go nie zauważyć, skoro chodził na wysokich obcasach. Nie wiedzieć dlaczego, to one pierwsze rzuciły mu się w oczy, nie długie białe włosy. Te nawet go nie zdziwiły mimo, że ów mężczyzna wyglądał na młodego.\nSłyszał plotki o nim. I to nie małe. W końcu musiał wiedzieć, kto zajmuje się truposzami! Niektórzy po prostu wydawali mu się być fascynujący. Ostatecznie każdy człowiek, który wykonuje taką pracę ma później jakiś uraz.\nUznał, że poczeka na niego już na cmentarzu. Tak więc podgryzając jabłko wyminął go i postukując podeszwami butów na bruku ruszył w stronę miejsca, którego każdy człowiek chciał unikać oraz na którym każdy w końcu się znajdzie.\nPrimrose 15 października 2012 22:24\nMoże to było głupie, ale dziewczyna naprawdę lepiej czuła się, wmawiając sobie, że to właśnie taki los spotkał jej matkę, że kobieta po prostu zmarła, odeszła ze świata żywych. Nie umiała dopuścić do siebie myśli, że matka mogłaby jej tak po prostu nie chcieć, że jej życie było i jest po prostu jednym wielkim zbiegiem okoliczności i czystym przypadkiem.\nWłaśnie dlatego panna Tupper przychodziła na ten grób. Może nie często, bo toć siedemnastoletni podlotek ma miliony razy więcej ciekawych zajęć niż całodzienne przesiadywanie przy grobie kobiety, która tylko prawdopodobnie byłą jej matką. A jednak te nawet sporadyczne wizyty przy starym, zapomnianym grobie pozwalały jej w pełni uwierzyć, że to właśnie tutaj spoczywa jej rodzicielka.\nUniosła gwałtownie głowę ku górze, słyszą cichy, męski głos mężczyzny. Jasne, słomiane loki zafalowały wokół jej drobnej buzi w rytm powiewu wiatru, a ona wbiła szare oczęta w twarz mężczyzny. Uśmiechnęła się delikatnie.\n- Tak... Dzień dobry - pokiwała tylko lekko głową, skubiąc jeden z płatków krwistoczerwonego maka, który stanowił centrum jej cudownego bukietu z polnych kwiatów.\nDantalion 15 października 2012 22:49\nSzukał i szukał. Ale nie denerwował się, że jeszcze jej nie znalazł. Miał czas, oj dużo czasu! Za dużo...\nPrzechadzał się między grobami, jakby były wonnymi krzewami najpiękniejszych róż. Powoli i uważnie przyglądał się nagrobkom, dedykacjom, nazwiskom. Aż wreszcie uznawał, że to nie ten, którego szuka. Raz nawet przesunął dłonią po marmurze, jakby chciał wyrazić swój żal.\nCisnął ogryzek za płot. Przypadkiem trafił w pień drzewa i resztki jabłka rozprysły się na wszystkie strony. Uwielbiał ten przypadkowy fart. Był taki ludzki. Usłyszał zgrzyt. Metalu o coś innego, co rozpoznał, jednak dopiero po kilku dłuższych chwilach. Lata poza Gehenną sprawiły, że trudniej było mu domyślić się, co to było. Kości. A przynajmniej tak mu się wydawało. Kto normalny drapałby kości? Doszedł do wniosku, że to osoba nienormalna, a jedyną, którą mógłby posądzić coś takiego był Undertaker.\nRuszył w tamtą stronę, nie zaniedbując swoich poszukiwań. O nie! Przecież obiecał, że odnajdzie ten grób! A staruszka na prawdę bardzo lubił. Był mu wdzięczny za jabłka, którymi notorycznie go obdarowywał. Nie potrafił odmówić tej okrągłe, pomarszczonej twarzyczce. Był dla niego jak dziadek. Chociaż takowego nigdy nie miał, zawsze, ale to zawsze kiedy sobie jakiegoś wyobrażał, na myśl przychodził mu bardzo podobny mężczyzna, jeśli nie ten sam.\nWestchnął ciężko łowiąc wzrokiem drapieżnika mężczyznę w białych włosach. W sumie nie interesowało go to, co robił i dlaczego. Przyszedł tutaj wiedziony materiałem, którym się bawił. Tak. Nawet on tęsknił za domem. Ni z tego ni z owego przyszło mu na myśl wspomnienie, kiedy wyprawiali mu pogrzeb. W sumie to nawet nie wiedział, dlaczego zamknęli go w trumnie. Ale podobało mu się przerażone spojrzenie kapłana na nabożeństwie.\n- Dobry wieczór - powiedział cicho po chwili zastanowienia. Zeszło mu do późna. Słabe światło księżyca wydłużało jego cień, a słaby wietrzyk poruszał niespokojnie połami jego płaszcza. Opuścił nieco rondo kapelusza, tak, by jego twarz była jak najmniej widoczna.\nDantalion 15 października 2012 23:32\nOkreślenie "mój cmentarz" wydało mu się być zabawne. Nawet bardzo. Może on zacznie mówić o Gehennie "moje Piekło"? Chciałby widzieć minę ludzi, którym o nim opowiada używając tak pieszczotliwego epitetu.\nPrzysiadł na ławeczce uznając, że "jego ławeczka" nie będzie miała nic przeciwko. Krew może i pachniała zachęcająco, ale czuł się syty. No i jakoś nie miał ochoty rzucać się na pierwszego lepszego osobnika, z pulsującymi, niebieskimi żyłami pod cienką skórą na szyi. Nie był wampirem, a to zdecydowanie była zasadnicza różnica między ich gatunkami. Zabijanie dla krwi i zdobywanie jej bez zabijania.\nWestchnął cicho, spoglądając na pobliskie drzewo. Kocie oczy odbijały słabe światło gwiazd, przez co wyglądały, jakby świeciły. Ptak na najniższej gałęzi zatrzepotał swoimi skrzydłami i zakrakał cicho. Na ustach Demona pojawił się drobny uśmieszek, kiedy rozpoznał ten specyficzny głos.\n- Szukam pewnej panienki - odparł nie patrząc na niego. Wyprostował się bawiąc srebrnym sygnetem na serdecznym palcu. Dopiero po chwili przeniósł wzrok na grabarza.\nDantalion 16 października 2012 00:11\nPtak zakrakał głośniej i zleciał na ramię właściciela, wbijając delikatnie szpony w jego ramię. Pogłaskał go pieszczotliwie po lśniących piórach uśmiechając się nikle pod nosem.\n- Gdybym szukał żywej panienki, poszedłbym do zamtuza - odparł uprzejmie przyglądając mu się z udawanym zainteresowaniem. Tak po prawdzie domyślił się, gdzie może leżeć owa wiasta, której obiecał złożyć na grobie kwiatki. Skoro jego ptak już tu był, służka znalazła grób.\nOdchrząknął cicho, by pozbyć się drobnej chrypki z głosu. Zawsze tak miał, kiedy łączył krew z jabłkami. Robił to jednak bardzo rzadko.\n- I proszę nie mów mi na "pan" to mnie postarza - westchnął ze zbolałą miną. Taak. Jakby nie był już dość stary. Bogu... Nie, Bogu nie. Dzięki Jego Piekielnej Mości, że po nim tego nie widać. Swoją drogą, ciekawe jakby wyglądał? Same kości, a może jednak zachowałoby się na nich trochę ciała? Jakieś małe resztki, by można było dowiedzieć się, kim był.\nDantalion 16 października 2012 00:32\nAch tak... Przecież wymiana imionami znaczy tyle, co "Nie używajmy ich, mówmy sobie po prostu na ty". To takie ludzkie. Jedyne zachowanie, które na prawdę go irytował. Bo czy żeby mówić do kogoś jak do psa trzeba znać jego imię?\nNie miał zamiaru zwierzać się z tego, czy chadza do takich miejsc czy omija je szerokim łukiem, robi podkop a może wyrastają mu skrzydła, by mógł przelecieć nad dachem. Chociaż istotnie, nie bywał tam z własnej inicjatywy. Ostatnim razem zaciągnął go tam Inkub, który najwyraźniej na pierwszym miejscu stawiał swojego oklapłego przyjaciela, niż cierpliwość Demona. Ale przynajmniej dostał kilka ciekawych informacji.\n- Psy... - Pierwsze, co przyszło mu na myśl to Piekielne Ogary, jednak nie powiedział tego na głos. Tęsknił z Panią O'Leary. - Przyznam, że sam bardzo je lubię.\nLubił coś. Tak, drodzy państwo, Dantalion bez zbędnych ceregieli przyznał się, że coś lubi. Ale to był pierwszy i ostatni raz. W dodatku grabarz uznawany był za świra, więc raczej nikt mu nie uwierzy. Same plusy.\nEire 16 października 2012 17:12\nUśmiechnęła się lekko i skinęła głową. Jedno spojrzenie wystarczyło, żeby zrezygnowała ze swojego planu. Duszy tego człowieka nie chciała, nawet jeśli byłaby bardzo wartościowa. Był zbyt oryginalny, by skazywać go na los tysięcy.\n- Szukam drogi do domu. Zgubiłam się.- przyznała z uśmiechem, co było jawnym kłamstwem. Może i bała się ostatnio ciemności, ale nigdy by się nie zgubiła. Miała intuicję i wyczucie kierunku, ale on nie musiał o tym wiedzieć. Za to mógł robić za przewodnika. A nóż widelec znajdzie jakieś miejsce pełne cennych dusz?\nLyn D. 19 października 2012 20:30\n[Czuję się pominięta...]\nApayan 21 października 2012 21:30\n[ To co powiesz na wąteczek? ]\nDzień jak co dzień, słońce schowane za chmurami. Lekki wiaterek, niska mgła... Gdzieś w oddali słychać krzyk palonej na stosie wiedźmy, w powietrzu jak zwykle unosi się swąd śmierci. Cóż jednak mogła poradzić, w końcu była na cmentarzu. Siedziała po turecku, bawiąc się łodygą białej róży, patrząc na nagrobek. Spędziła tak kilka godzin, mówiąc do ślicznego pomnika, zrobionego przez miejscowego grabarza. Mimo, iż już nie płakała, to na policzkach były ślady łez, a rubin jej oczu wciąż wyglądał, jakby był za szkłem. Westchnęła cicho, i znów zaczęła kontynuować swój monolog.\n- Szkoda, że cie tu nie ma... - oznajmiła ze smutkiem. - Spodobałoby ci się to miasto. Jest tu wielu podobnych do siebie, pomagają sobie. Znalazłam tu przyjaciół, wiem, że bałeś się, iż nikogo tu nie znajdę... Są tu nawet równie szaleni ludzie co ja - pociągnęła nosem. - Nauczyłam się wielu rzeczy... - zaśmiała się sucho. - Tak bardzo mi ciebie brakuje, Griegorie... Obóz bez ciebie, to nie to samo. Nie radzę sobie już...\nZwróciła oczy do nieba... Miała tylko nadzieję, że nikt nie słyszał jak gada do nagrobka... To byłoby dziwne.\nAileen 10 listopada 2012 09:06\n[Długo mnie nie było, ale mam nadzieję, że zechcesz kontynuować nasz wątek. :)]\n- Zgadzam się z panem w zupełności, aż trudno wyobrazić sobie, ile człowiek namieszał na tym świecie. Myśli pan, że, gdyby zwierzętom, psom chociażby, ofiarować więcej rozumu, stanęłyby w szranki z ludźmi? – spytała, całkowicie usatysfakcjonowana odpowiedzią grabarza. – Miło byłoby mieć chociaż nadzieję, że nie tylko nasza rasa jest zdolna do okrucieństwa… - dodała po chwili, nie odwracając od niego wzroku. Cóż elfy podobno bywały jeszcze gorsze. Ale o tym jej rozmówca wcale nie musiał wiedzieć.\nSkinęła ponuro głową, po czym, nie czekając na odpowiedź białowłosego, zadała kolejne, zdecydowanie mniej filozoficzne, pytanie;\n- Wygląda pan niezwykle młodo, jak długo jest już pan w tym fachu?\nOliver Blood 4 lutego 2013 08:10\n[Z czystą przyjemnością]\nOliver Blood 5 lutego 2013 17:53\nByło wcześnie rano gdy miasto wypełnił nowy zupełnie obcy dźwięk. Pamiętali go chyba już tylko najstarsi jego mieszkańcy. Był to odgłos młota kowalskiego. Oliver był zaskoczony faktem, że nie ma tu żadnego kowala. Mimo to uderzał młotem z całych sił, a echo niosło ten dźwięk po ulicach miasta.\nMoran Gondra 8 marca 2013 16:06\n[To jak? Piszemy coś?]\nJuui Neko 9 marca 2013 22:40\n[ Oczywiście ! Jakieś pomysły ? ]\nMefistofeles 13 marca 2013 20:53\n-Witam w kuźni Mefisto. - odpowiedział kowal odkładając skrzynkę z narzędziami - Mogę w czymś pomóc, przyjacielu?\nPodszedł do mężczyzny który właśnie wszedł do środka. Nie mógł uwierzyć, że w owym mieście jest jeszcze jeden nekromanta.\nMefistofeles 13 marca 2013 21:36\n- Mefistofeles. - przedstawił się kowal podając mu dłoń na powitanie. Oczywiście wczesniej zdjął rękwaice by nie pobrudzić gościa - Kowal zawsze potrzebny. - zaśmiał się - A w plotki nie wierzę. Wolę zobaczyć coś na własne oczy niż siać niepotrzebny zamęt.\nZałożył rękawicę - Potrzebujesz czegoś specjalnego czy to tylko zwykła wizyta? - spojrzał chłodno na Necro.\nMefistofeles 14 marca 2013 09:08\n-Imie jak każde inne. - stwierdził oschle Mefisto i wrócił do układania narzędzi na półkach. Coś jednak nie dawałao mu spokoju odnoścnie gościa. Czuł że i on jest nekromantą, ale jakimś innym. - Możesz mi opowiedzieć coś o mieście? - zapytał stwaiając na blacie dużą butelkę wina oraz dwie szklanki.\nMefistofeles 14 marca 2013 16:50\nGdy usłyszał że jest tu morderca oczy mu zabłysły. Więcej zgonów oznacza więcej sług oraz materiałów.\n- Możesz mi opowiedzieć o tych morderstwach? - podsunął mu szklankę z czerwonym płynem - A co do odwiedzin twojej piwnicy mam nadzieję, że masz tam przytulnie.\nMefistofeles 14 marca 2013 18:49\nMefisto zwruszył ramionami i szybko opróznił swoją szklankę by jak najszybciej zająć się drugą szklanką.\n-Czyli jednak nawet tutaj zdarzają się dość ...- zatrzymał się szukając odpowiedniego słowa cały czas spoglądając na grabaża - NIETYPOWE przypadki, co?\nJednym chałstem wypił zawartość szklanki którą podał Green'owi.\n[nie jestem pewny czy to się jakoś odmienia, wiec wybacz jak coś spieprzyłem xD]\nMoran Gondra 14 marca 2013 19:11\n[Znowu wierszujesz? Mam nadzieję, że lepiej, niż ostatnio :P Dobra. Możesz coś wymyślić? Ostatnio mam mały zanik weny]\nS.Cale 16 marca 2013 23:17\n[zacznę oczywiście to nie problem, ale powiesz mi chociaż jakie mogło by być miejsce spotkania ?]\nRaisha 17 marca 2013 19:30\nWypiła zdecydowanie zbyt dużo. Zbyt dużo o ten jeden łyczek, jeden kieliszek, jedną butelkę, jedną skrzynkę. Sama już nie wiedziała, bo tak jakoś przez mgłę widziała te minione sekundy, minuty, godziny... W nagłym przebłysku świadomości, który przebił się przez mętną otchłań jej 'delirycznej' świadomości, rozejrzała się, szczerze zdumiona. Zmarszczyła brwi, przechylając głowę w bok.\n-Gdzie się podzialiście, gady perfidne... - wymruczała melodyjnym tonem i wyszczerzyła się w uśmiechu, dostrzegając kilka butelek na pomniku obok. Co prawda, oprócz jednej z nich żadna nie była pełna, ale pomyśleli o niej. A ten, no... liczył się gest! Ze wzruszeniem chwyciła jedną z nich i pociągnęła łyk rumu. Zaraz... na pomniku? Przetarła twarz dłonią, wzdychając ciężko. Nie pamiętała drogi na cmentarz, więc pewnie ją tutaj przynieśli, przekonani, że nie wytrzymała. Ale nie, nie tak łatwo wiedźmie zejść pod wpływem alkoholu. Kochani, zostawili nawet napitek na drogę do... do gdziekolwiek, no. Nie była tylko pewna, co znaczy ten ghul leżący u jej stóp, ale to chyba nie była ich sprawka, biorąc pod uwagę wypalony okrąg naokoło niego.\n-Oo, yo-ho-ho, yo-ho-ho - zanuciła, kiwając się i popijając trunek, z iście żałościwą miną.\nS.Cale 17 marca 2013 21:50\n[odkąd piszę na blogach, nigdy nie pisałam wątku w którym postacie są na cmentarzu xDD więc muszę to zmienić ;)]\nDziś był bez wątpienia najgorszy dzień w jego życiu, nie dość że czuł się jak naćpany (już zdążył poznać jak to jest) to na dodatek nie mógł obudzić w sobie nawet resztek mocy. Obawiał się już ze stał się aż za bardzo ludzki, ale na szczęście śmiertelnikiem stać się nie mógł. Był Jeźdźcem, istotą ponad demonami i aniołami. Nie wiedział co się dzieje do cholery z nim, więc postanowił zrobić coś czego będąc w normalnym stanie nie zrobił by nigdy. Poszedł na cmentarz by spróbować przywołać swojego brata, Śmierć. Musiał z nim pogadać by czymś chociaż zająć myśli. Wszedł na teren cmentarza i przeszedł parę metrów. Usiadł na kamiennej ławeczce, rozejrzał się obojętnie po otoczeniu. Zamknął oczy i zaczął szeptać słowa w języku który od tysięcy lat nie był już używany. Powtarzał to kilka razy, ale nic sie nie stało. Czuł ogarniającą go wściekłość, czemu ten sukinsyn nie odpowiadał.\nZajęty własnymi myślami i złością nie zauważył że ktoś się zbliża.\n[kiepsko wyszło, sorrki. no i mam taki pomysł, bo Seneka szuka osoby która ma medalion w którym zamknięta jest jego moc Wojny. Masz coś przeciw by to Necro był aktualnie w jego posiadaniu, bo wcześniej jego ojciec mu go przekazał ?\nMiałam z tym poczekać, ale twoja postać mi się spodobała, głównie chyba przez imię xDDD]\nS.Cale 17 marca 2013 22:29\n[spoko, obojętnie czy matka czy ojciec przekażą mu medalion ważne by go miał. I dobra, Seneka nie zrobi mu krzywdy xD]\nDrgnął gdy usłyszał głos i to nieznajomy. Przeklną pod nosem, od kiedy to dawał się tak podejść. Podniósł wzrok na niego, na szczęście jego oczy miały tą bursztynową barwę. Już miał się odezwać, ale nagle ziemia zadrżała mocno i dziwna siła zwaliła go z ławki, przypadkiem oberwał się też nieznajomemu chłopakowi bo również wylądował na ziemi.\nSeneka zawarczał co nie było zbyt ludzkie. Usiadł na ziemi i rozejrzał się jeszcze bardziej w złym nastroju. Jednak sądząc po tym co się stalo jego brat też nie mógł pochwalić się dobrym humorem i do tego gojek nawet sie nie pokazał. Wojna wstał wolno jakby niepewny czy znów nie wyląduje na ziemi.\n- nie, nie potrzebuję pomocy - stwierdził. Wyciągnął rękę w jego stronę by pomóc mu wstać.- ty musisz być tym chłopakiem który niepokoi ludzi - powiedział przyglądając mu się. Zanim tu przyszedł kilka osób ostrzegało go by uważał.\nMagic 20 marca 2013 21:55\n[ To rzucisz pomysłem, czy mam zacząć 'na sucho'? ;D\nTak, bardzo by było fajnie, gdyby się tam znalazła ;)]\nMefistofeles 22 marca 2013 12:37\nDochodziła północ. A Ren ciągle nie mógł znaleźć tego czego szukał. W swoim życiu widział wiele nekropoli ale ta była specyficzna. Żaden z nagrobków nie był naruszony a w szczególności przez magię. Wziął głęboki wdech. Powietrze było mroźne, ale na swój sposób przyjemne. Poprawił płaszcz i ruszył dalej przed siebie. Tylko żeby znalazł to czego szuka. Przyglądał się mogiłom. Któraś musiała być poprzedniego kowala, ale po ostatniej wizycie grabarza wolał nie naruszać szczątków. Niektóre daty wyryte na tablicach były sponad dwóch wieków a niektóre jeszcze starsze.\n- Ile to zapyziałe miasto ma lat? - wyszeptał a z ust wydobył się pióropusz pary.\nMefistofeles 26 marca 2013 15:36\nNiemal podskoczył gdy usłyszał głos za sobą. Odwrócił się i zobaczył przed sobą miejscowego grabarza. Tylko jego tu brakowało - pomyślał i z trudem wysilił się na uśmiech.\n- Dobry wieczór. - zaczął niepewnie - Z tego co mówisz wynika, że to miasto naprawdę jest stare.\nZaczął przechadzać się wokół grobów. Widać było że czegoś szukał. Sam jeszcze nie do końca wiedział czego ma właściwie szukać. Ale czuł że jak to znajdzie to będzie wiedział że właśnie tego szukał.\nMefistofeles 9 kwietnia 2013 18:00\n[wątek z płatnym mordercą? ... aż mam dreszcze, dziewczyno xD]\nSayers Streafis 2 maja 2013 17:46\n[ Dobra. Spróbuję coś wymyślić, ale nie obiecuję, że jajca będzie urywać xD ]\nNiebo jak na złość było zachmurzone. Rano nawet grzmiało, co nawet w świątyni było słyszalne i wyczuwalne w postaci drżenia ścian i sklepienia. A ja jak zwykle żałowałem, że nie mogę wydrzeć się z tej piwnicy pełnej chorych, rannych ludzi i poczuć rozkoszny deszcz na twarzy, wiatr w mokrych włosach i grzmienia rozgniewanego nieba. Idealny moment na przejażdżkę, z koniem, którego ostatnio przez pracę mocno zaniedbałem. W pewnej chwili myślałem, że znowu spędzę cały dzień i noc w podziemiach a tu nagle nadarzyła się okazja na małe wyjście.\nOkazało się, że zabrakło nam zioła, które rośnie w dość osobliwych miejscach takie jak cmentarze, uroczyska i tym podobne nieciekawe, odstraszające placówki. Widząc skrzywienie na twarzach swoich pomocników z wręcz dziecięcą radością zrzuciłem z siebie chroniące szaty, przyodziałem w coś bardziej normalnego i wydarłem się na świeże powietrze. Ah, bogowie co za ulga!\nZ przewieszonym mieczem dwuręcznym przez plecy, w płaszczu i kapturze chroniącym przed deszczem przedzierałem się przez tłoczne ulice swym wyglądem nie przypominając nikogo nadzwyczajnego. Nawet stalową dłoń ukryłem w skórzanym rękawie wyglądającym niczym tańsza kopia stalowego rękawa zbroi. Moja twarz wyraźnie wyrażała zmęczenie a zwłaszcza oczy więc tym bardziej przypominałem wędrowca strudzonego ciągłą drogą, niżli upadłego boga.\nMimo tego co jakiś czas rozglądałem się na boki i za siebie, raczej nie drżąc przed inkwizycją tylko moją wiecznie ścigającą mię zmorą; psim czarnoksiężniku. Dlaczego psim? Może kiedyś się przekonasz.. .\nPo dłuższym marszu dotarłem do bram cmentarnych. Tutaj tłum znacznie się przerzedził, praktycznie nie było nikogo kto by zechciał odwiedzić zmarłych w taką pogodę. Jeszcze raz się rozejrzałem i uchylając stalowe skrzydło bramy z charakterystycznym zgrzytem wemknąłem się do środka omiatając zadbany teren cmentarza. Cholera. Oby rosły tu te chwasty inaczej będę musiał wyjść poza bezpieczne mury miasta i szukać jakiegoś uroczyska.\n[ Może być czy coś do poprawy? ]\nAnaid Kot 15 czerwca 2013 13:37\n(Bardzo chętnie poprowadzę wątek z "Szalonym Grabarzem" >D Nie pogniewasz się jeśli zacznę krótko aby naprowadzić historię na właściwy tor? C:)\nNieopisany ból, który od żeber rozchodził się na całe ciało. Idąc już lekko się zataczał, ale kto by zwrócił uwagę na czarnego rannego kota? Każdy z przechodniów stwierdził by iż kotów wszędzie jest pod dostatkiem. Lecz akurat ten kot, był w rzeczywistości zmiennokształtnym. Od czasu do czasu trochę ciemniało mu przed oczyma, ale jak tylko to następowało mrugał szybciej oczyma i idąc dalej z opuszczoną kitą. Nie zataczał się aż tak strasznie, nie zwijał się z bólu czy też nie zawodził, miaucząc donośnie. Mógł się zwyczajnie domyślić, mógł to przewidzieć. Czasami zdawało mu się iż jego kocia część, czy też inaczej gwałtowność, coraz bardziej się wtrynia i odbiera mu zdolność logicznego myślenia. Zatrzymała go jakaś wielka brama. Skupił wzrok i dojrzał za nią niezwykłą biel... ale co to było? Jako kot, bezproblemowo przecisnął się między prętami i wszedł na teren cmentarza. O tym iż to cmentarz przekonał się dopiero gdy dojrzał dwa posągi aniołów. Wyniosłych i niejako stojących na straży dusz. Ruszył dalej. Na każdym cmentarzu musi być kaplica, lub coś w ten deseń. Miejsce gdzie mógłby w spokoju zasnąć. Tak, odrobina snu i na pewno będzie mu lepiej. Zatrzepotał lewym uchem czując wciąż szarpiący ból. Zdenerwował się gdyż nie mógł nigdzie znaleźć takowej kapliczki. Położył się obok jednego z grobów. Nie mógł przeczytać do kogo należał, zbyt bardzo litery mu się zlewały w jedno. Musi się zdrzemnąć. Zwinął się z trudnością w kłębek, cicho przy tym pomiaukując. Tylko odrobina snu i pójdzie dalej. Poszuka pomocy. Albo sam sobie pomoże jeśli znajdzie chociażby skrawek materiału. Myśląc w kółko o tym pogrążył się we śnie.\n[Miało wyjść krótko :I Mam nadzieję iż może być :D]\nAnaid Kot 15 czerwca 2013 16:35\nGdy spał wydawało mu się iż leci. Głupie sny. Zapewne efekt wyczerpania bądź utraty krwi. Nie za bardzo się tym przejął, gdyż wiedział iż nie jest aż tak poważnie ranny. Chociaż nie powie iż niezwykle wręcz miło spało mu się na cmentarzu, a tym bardziej na ziemi. Po dwóch godzinach obudził się, otwierając pyszczek i ziewając po kociemu. Przeciągnął się przednimi łapami i od razu poczuł delikatny ból. No tak, był przecież ranny ale już rana się zasklepiła więc wystarczyło poczekać aż się zagoi i poczekać aż będzie mógł normalnie się poruszać. Gdy otworzył oczy spojrzał nieco znudzonym wzrokiem przed siebie. Otworzył je szerzej gdy dostrzegł i poczuł iż nie leży jednak na zimnej ziemi. Kanapa? Źrenice rozszerzyły się, gdy zaczął obserwować wszystko wkoło. Jakiś dom. Zamachał nerwowo ogonem. Kto zabrałby kota, i to czarnego i to w dodatku z cmentarza? Wstał i zrobił parę kroków po kanapie. Bok już od tego "spaceru" go bolał. Zatrzepotał lewym uchem i spojrzał w dół. Nie było mowy o zeskoczeniu z kanapy, rana na nowo by się otworzyła. Zamachał wściekle ogonem, ponownie rozglądając się po pomieszczeniu. Nikogo nie zauważył. Nastawił uszu i zaczął nasłuchiwać. Lecz nie usłyszał jakiejkolwiek żywej istoty. Korzystając z chwili iż jest sam, zamienił się w ludzką formę. Gdy siedział na kanapie jako człowiek złapał się za ranę na żebrach z cichym syknięciem. Położył uszy po sobie jednak nie zauważył aby rana się otworzyła. Wstał powoli, biorąc przy tym głębszy wdech. Lekko kuśtykając zaczął chodzić po salonie, szukając jakiejś drogi ucieczki. Jedynym wyjściem były chyba drzwi. Z okna nie mógł by zeskoczyć, nie w takim stanie. Zatrzepotał lewym uchem i uchylił delikatnie drzwi, zaglądając do środka. Nikogo nie słyszał, ale czart wie co może się tu czaić. Wyczuwał jakąś dziwną niespokojną aurę.\nAnaid Kot 15 czerwca 2013 18:52\nSpojrzał wielkimi oczyma na białowłosego. Zatrzepotał prawym uchem i dopiero po chwili ruszył się w kierunku kanapy kuśtykając. Usiadł na niej zaciskając zęby i opadł z odczuwalną ulgą. Przeczesał palcami włosy i odparł.\n- Jestem praktycznie normalnym kotem.\nNie wiedział jak zachować się przy tej dosyć... niezwykłej postaci. Bać się jego uśmiechu? Kiwnął głową. Pacyfista.Odetchnął lekko z ulgą i uśmiechnął się kącikiem ust.\n- Nie wiem dlaczego go unikają, całkiem przyjemnie się na nim śpi.\nNie miał jak w razie czego uciec czy też zrobić uniku, więc postanowił iż tym razem komuś uwierzy. Ale nie zmienia to faktu iż nadal pozostanie czujny. Jego ogon drgnął trochę niemrawo jak dogorywający wąż.\n- Trochę mi się przytrafiło. Trochę więcej niż zwykłemu kotowi.\nUśmiechnął się ciepło i delikatnie, na tyle ile mógł skłonił się.\n- Jestem Kot. Dziękuję za miejsce do spania.\nSpojrzał na mężczyznę. Było w nim coś niepokojącego. Pal licho sposób w jaki się uśmiechał, czy też ubiór a nawet włosy. Ale jego aura... Źrenice rozszerzyły się ponownie. To ona tak go niepokoiła. Pierwszy raz widział tak ciemną aurę a jednocześnie tak wielką. Oczywiście swoją aurę Kot trzymał w ryzach, nie pozwalając jej na jakiekolwiek zawirowania. Miała pozostać spokojna i szara. Tak na w razie czego, gdyby tajemnicza postać potrafiła odczytywać aury. Był ranny i to przez własną głupotę. Uśmiech trochę mu się zmniejszył. Właśnie rana.\n- Przepraszam, jeśli mógłbym nadużyć Twojej gościnności i prosić Cię o bandaż czy też inne sprzęty do opatrzenia rany?\nMusiał jakoś uporać się z tym całym bałaganem, aby znowu móc sprawnie chociażby chodzić po dachach. Wpatrywał się w białowłosego trochę nieufnie i z dystansem. Jak coś tak potężnego, może być pacyfistą? Powiedzmy sobie szczerz; na pewno nie jest człowiekiem. Zmarszczył delikatnie czoło zastanawiając się nad ta zagadką.\nJohn Wolfcarver 15 czerwca 2013 21:12\n(Spoko :D A mas zmoże jakiś konkretny pomysł na historię co i jak? :D)\nAnaid Kot 15 czerwca 2013 22:22\nNecro Green... zatrzepotał lewym uchem. Gdzieś już słyszał to nazwisko. Grabarz? Odetchnął trochę z ulgą, gdyż o ile mu wiadomo ten konkretny grabarz nie lubuje się w zabijaniu. Spojrzał na niego z ciepłym uśmiechem, odpowiadając na ten jego szalony uśmiech.\n- Obywatelski obowiązek czy nie, wypada podziękować.\nGdy mężczyzna uderzył się w czoło dłonią, spojrzał na niego pytająco. Nagle pobiegł gdzieś zostawiając zdezorientowanego chłopaka na kanapie. Westchnął głośno. Lecz nawet nie zdążył wstać, gdy wbiegł Necro. Myślał iż przybiegnie z bandażem czy czymś takim lecz on niósł... księgę i sztylet. Zmarszczył brwi i przełknął gulę w gardle. Nie wyglądało to zbyt dobrze. Gdy usiadł obok niego zacisnął dłonie w pięści, świadom tego iż nie może uciec. Jednak białowłosy przeciął swoją dłoń. Gdy przyłożył ją do jego rany na początku poczuł niewyobrażalny ból, ale oczywiście zniósł to zagryzając mocniej szczękę. Czuł wręcz jakby jego rana płonęła. Jednak gdy mężczyzna zabrał dłoń już było mu lepiej. Zatrzepotał prawym uchem i obrócił się aby spojrzeć w miejsce gdzie prędzej miał ranę. Zamrugał parę razy oczyma... nic nie było. Może tylko wspomnienie. Podniósł głowę i spojrzał zaskoczony na Necro i pokiwał potakująco głową. Odchrząknął i odpowiedział.\n- O wiele lepiej. Dziękuję.\nSpojrzał na niego uważniej już opanowując swój, można rzec, szok. Ściągnął brwi razem i postawił uszy na sztorc z jednoczesnym rozszerzeniem źrenic. Delikatnie przechylił się w kierunku mężczyzny.\nBędąc go bliżej zauważył charakterystyczne kruczoczarne nitki w jego aurze. Nekromata. Sam nie wiedział czy się bać, w sumie mężczyzna mu pomógł. Teraz był zdrowy więc spokojnie mógł uciec w razie potrzeby. Postanowił i czekał na niego odpowiedź.\nJohn Wolfcarver 20 czerwca 2013 22:11\n(Chętny na wątek ale jest problem siostro. Co może chcieć grabaż do bibliotekarza? Katalogu z trumnami? Książki jak szybko pochować zmarłego? xD I sorki że dopiero teraz odpisuję, ale ostatnio nie bardzo miałem czas by tu posiedzieć :P)\nJohn Wolfcarver 23 czerwca 2013 20:34\n(Wybacz, ale nie mogłem się powstrzymać xD)\nJohn Wolfcarver 25 czerwca 2013 08:32\nByło coś koło 5 rano. Poranna mgła unosiła się nad ziemią, gdy John wszedł na cmentarz. Las krzyży i aleje kamiennych nagrobków. Widać było że leżą tu nie tylko ofiary inkwizycji ale również i nie jednej zarazy. Zaczął czytać daty wyryte na mogiłach. Niektóre były starsze od niego. W końcu zatrzymał się przed grobem poprzedniego bibliotekarza. - W końcu pana znalazłem. -uśmiechnął się po czym położył na jego grobie żółtego tulipana.\nSybyll Regnes 26 czerwca 2013 21:25\n(Bardzo chętnie. Skoro Inkwizycja go nęka, pozwól iż zacznę :])\nMimo iż od jest w mieście od nie dawna, już sporo ludzi przychodziło do niej w sprawie a to wiedźmy a to podobno jakiegoś potwora… oczywiście szła sprawdzić wszystko osobiście dopiero po paru zgłoszeniach i z lekkim znudzeniem paliła kolejny stosy. I nadeszła też pora że musiała stanąć przed tym osobliwym cmentarzem. Jak do tej pory udawało się jej wymijać go szerokim łukiem. Wymamrotała pod nosem wpatrując się w ogromną bramę- „I nie wiedź na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego…”- pchnęła z niechęcią wrota. Nienawidziła cmentarzy. Myśl iż na tym skrawku ziemi, leży tyle trupów.. wzdrygnęła się i w pełnym rynsztunku weszła na teren należący do „Szalonego Grabarza”. Tak go opisywali ludzie i w sumie dostała wiele zgłoszeń, typu: zakłócanie spokoju, dziwne się uśmiechanie, w ogóle istnienie.. przewróciła oczyma. Brzmiały zupełnie jak bredzenie potłuczonego, ale jej obowiązkiem jako wysłannika Świętego Officjum było sprawdzenie tego. Szła śmiało wręcz można rzec iż z dumą, przecież byłą Inkwizytorem! Rozglądała się uważnie; jedyne co wydawało się jej niepokojące to białe kwiaty które były dosłownie wszędzie. Dojrzała jakiegoś człowieka wiec ruszyła w jego kierunku. Skończy to jak najszybciej gdyż nic nie wskazuje na to aby coś było nie tak. Często spotykała się z takimi rzeczami a raczej ludźmi. Którego tylko istnienie przeszkadza innym ludziom. Była przewrażliwiona na tym punkcie , lecz oczywiście nie odrzucała możliwości spalenia mężczyzny. Gdy była w jakiś pięciu metrów od niego, zwolniła. Nie ze względu na jego białe i długie włosy. Nie ze względu na jego osobliwy wygląd. Zaniepokoiła go jego aura. Położyła dłoń na swym toporze w wypadku natychmiastowej obrony. Jednak pozostawała spokojna. Nawet gdyby miała walczyć z samym diabłem, zrobi to w imię Świętego i Najwyższego Pana, przecież jest tylko jego uniżonym sługą. Zatrzymała się metr od mężczyzny i odezwała się wyrachowanie- Sybyll Regnes z wysłania Świętego Officjum. Niech Pan Cię prowadzi.\n- kontynuowała z kamiennym wyrazem twarzy- Muszę niestety Pana przesłuchać. Panie Necro Green- zacisnęła dłoń na swej broni. W mgnieniu oka potrafiła nią wymierzyć celny cios, bardziej ostrzegający w razie wszelkich problemów. Z daleka, osoba która widziała aury, mogła dojrzeć jak jasna aura kobiety wręcz walczy z mroczną aurą mężczyzny. Wyglądało to zupełnie jak walka dnia z nocą. Kobieta tym czasem czekała na odpowiedź nietypowego grabarza.\nAnaid Kot 29 czerwca 2013 01:02\n- Nie Twój typ magii? – spojrzał na niego marszcząc brwi. Wiedział o co mu chodzi ale był niezwykle ciekaw odpowiedzi mężczyzny. Pokiwał powoli przecząco głową widząc jak grabarz wstaje, chociaż sam przed chwilą mówił coś o odpoczywaniu. Spojrzał na niego gdy ten wyraził o niego troskę i propozycję zostania tutaj… z nutką strachu? Rzeczywiście było tutaj lepiej niż w porcie, miał bliżej do centrum miasta a co ważniejsze mógłby spokojnie tutaj odpocząć. Lekko oniemiały wpatrywał się w Necro, a raczej w coś co było za nim. Zatrzepotał prawym uchem, kończąc gonitwę myśli. Uśmiechnął się lekko i jednocześnie przepraszająco.\n- Nie ma co się o mnie martwić. Jak to Kot, zawsze wyląduję na swych czterech łapach. Poważne rany też się wyleczą – nie chciało mu się opowiadać o obitych żebrach i tych innych komediach. Był przyzwyczajony do takiego czy mniejszego bólu; ważne iż nie ciekła z ran ciurkiem krew. Wszystko wedle niego było w porządku. Uśmiechnął się przyjacielsko, kiwając rozbawiony głową.\n- Proponujesz mieszkanie nieznajomemu. Chyba że prędzej się spotkaliśmy w co wątpię – zatrzepotał prawym uchem. W sumie spodobało by mu się tutaj. Wziął głęboki wdech i wydech po czym odparł z lekkim uśmiechem.\n- Mogę tutaj na trochę zostać… ale za parę dni będę musiał wpaść do portu, inaczej rybacy zaczną mnie szukać – zaśmiał się ciepło po czym wyciągnął się niczym rasowy kot. Nie przejmował się zbytnio tym całym zagrożeniem. Kot ma przecież dziewięć żyć, nieprawdaż? Chociaż często wydawało mu się iż zużył co najmniej z piętnaście. Może tutaj być ciekawie; tym bardziej ze względu na towarzystwo nekromanty pacyfisty. Przyglądał się mężczyźnie po czym dodał.\n- Tylko uprzedzam iż czasami mogę być problemowy – zaśmiał się szczerze mając na myśli oczywiście swoje rany. Często chodził zabandażowany więc takie sztuczki czy też magia naprawdę zrobiły na nim wrażenie.\n[Wybaczam gdyż rozumiem Twój ból >D]\n[Dziękuję pięknie za powitanie, na wątki jestem otwarta. Od razu informuję, że od jutra do 7 lipca na 100% nie będę miała dostępu do internetu...]\nJohn Wolfcarver 29 czerwca 2013 19:33\nOdwrócił się. Stał przed nim blady mężczyzna. - Witam. - odpowiedział z uśmiechem - Nie spodziewałem się, że spotkam kogoś tak wcześnie rano. A przynajmniej nie tu.\nByło w tym coś z prawdy. Ostatnio nawet biblioteka wydawała mu się tłoczna. A tak to miał możliwość porozmawiać, jeśli to jest normalne, ze swoim poprzednikiem.\nImmortal 30 czerwca 2013 23:14\n[ no więc witam misie-pisie i z chęcia na watek sie pisze ale chyba jutro zaczne jak podrzuciś mi mysl ;) Aha i jak mozna - w linku lepiej dać samo Eriseth - bede dziekować na kleczkach xD]\nJohn Wolfcarver 1 lipca 2013 11:27\n- Śmierć nie zawsze jest czyimś końcem. - uśmiechnął się tajemniczo i ruszył wzdłuż grobów. Zrobił kilka kroków i zatrzymał się jak rażony piorunem. Nie mógł uwierzyć w to co zobaczył. Nieco przyśpieszonym krokiem podszedł do nagrobka a łzy popłynęły mu samoczynnie. Otarł je rękawem - Nie myślałem że cię tu spotkam. - wymamrotał.\nMoran Gondra 6 lipca 2013 11:40\nKupiec był tego dnia w dobrym nastroju. Właśnie przyjechała duża dostawa świętej wody, krucyfiksów, osinowych kołków i młotków, srebrnych noży i tym podobnego śmiecia,które można kupić lub wyprodukować za grosze, a sprzedać za ciężkie pieniądze. A czemu to kupił? Bo dwóch jego informatorów powiadomiło go, że niedługo w mieście może zacząć się festiwal mrocznych mocy z chodzącymi trupami i tym podobnym na czele. Nawet jeśli to równie nienormalne miasto jak Norrheim, to mieszkańcy widząc kilka umarlaków chodzących po mieście rzucą się na towar Gondry jak na świeże bułeczki. I to bez różnicy, czy coś im się stanie, czy nie i jak długo będzie to trwać. Kupiec spodziewał się w ciągu tygodnia od puszczenia pogłoski o umarłych zyskać dziesięciokrotną wartość towaru, a może nawet dzwudziesto. Z tej racji chciał już pójść na cmentarz, by sprawdzić, czy może już zacznie zarabiać. Jednak na razie wysłał tylko kilku posłańców z poleceniem, by zameldowali mu, jeśli zobaczą coś niepokojącego na miejscu.\nMoran Gondra 6 lipca 2013 15:48\nWysłał trzech, wróciło dwóch. Ci co wrócili, to ledwo trzymali się na nogach ze strachu. Szybko powiedzieli, że ledwo weszli na cmentarz, a zaatakował ich jakiś żywy trup i złapał jednego z nich. Początkowo chcieli mu pomóc, ale umarlak szybko skręcił mu kark, a ci w przestrachu uciekli. Moran pokiwał głową w zrozumieniu i wysłał ich do ratusza, by powiedzieli co widzieli. Natomiast sam kupiec wystawił szyld: "Woda święcona, kołki, krzyże srebrne. Wszystko po pół cenie." Oczywiście cena nie była o połowę mniejsza, a dwa razy większa niż kiedyś. Ale kto mu to udowodni?\nMoran Gondra 7 lipca 2013 19:04\nPierwsi ludzie zaczęli się już zbierać przed magazynem Gondry krótko przed południem, czyli jakieś trzy godziny przed wysłaniem ludzi z plotką o ataku nieumarłych. Wiedział, że na razie większa część populacji myśli sobie, że to jakiś kawał, ale jak umarli zaatakują dwa, trzy razy, to całe miasto będzie się do niego dobijać drzwiami i oknami o choćby kropelkę święconej wody lub okruch ze srebrnego krucyfiksu. Istniało też pewne zagrożenie, że ktoś się do tego czasu zajmie osobą za to odpowiedzialną, ale kupiec wątpił, by to się stało w ciągu trzech dni. A gdy już wyprzeda cały towar, to pomoże każdemu, kto będzie polował na ożywiającego umarłych nekromantę. W końcu umarli grosza przy sobie nie noszą...\nMoran Gondra 8 lipca 2013 00:13\n- Ja? A niby dlaczego tak sądzisz, grabarzu? Poza tym nie strasz mi klientów tymi wrzaskami. Wszyscy chcą kupić wodę święconą.\nKupiec nie zwrócił większej uwagi na białowłosego. Chciał zarobić, a jeśli teraz przekaże wszystko co wie, to zarobek będzie nędzny.\nMoran Gondra 8 lipca 2013 20:09\nZastanowił się chwilę nad propozycją. Prawda, że chciał się pozbyć całego tego szmelcu, ale prawa handlu nie są tak proste, jak się grabarzowi wydaje. Poza zarobkiem Moranowi chodziło także o odpowiednią renomę osoby, która zawsze ma wszystko co potrzebne. Wyprzedanie wszystkiego w ciągu dnia może i dawało szybki zysk, ale także na dłuższą metę nie dawało nic.\n- Powiem ci tyle grabarzu, że nie wiem o czym mówisz. Te rzeczy kupiłem, bo pewien kościół został zamknięty i miałem zamiar szybko sprzedać wszystko, a nie bo wiedziałem o jakimś ataku truposzy. Zresztą gwarantuję ci, że woda doskonale odstrasza wszelkich umarłych, a krucyfiksy odpędzają złe moce i czarną magię.\nOstatnie zdanie wymówił trochę głośniej, tak by klienci to wyraźnie usłyszeli. W następnej chwili ściszył jednak głos.\n- Wypuść kilku umarłych na ulice Norrheim, to powiem ci co wiem o tym. I nie martw się o nowe groby. Wbrew pozorom ten śmieć ma trochę mocy.\nMoran Gondra 9 lipca 2013 22:01\nPrzyłożył rękę do oczu i potrząsnął głową. Kto jak kto, ale idiotą był ten, kto zaczynał teraz krzyczeć, a nie ten, kto myślał. W parowanie grabarza już na początku wywołało zamieszanie, a teraz było coraz gorzej. Moran już zaczynał słyszeć przerażone głosy, które chciały uciekać z miasta natychmiast. To by mu tylko interes zepsuło.\n- Słuchaj no, grabarzu, albo się uspokoisz i dasz reszcie dokończyć zakupy, albo wezwę ludzi do grzecznego wykopania cię do tych twoich żywych trupów. Chcesz, to wierz, chcesz to nie, ale taka jest prawda. A co do ceny, to zobacz tam. Masz produkt wzorowy z wypisaną ceną.\nMoran wskazał ręką za siebie, gdzie były różne przedmioty z kartkami z wypisanymi cyframi. Krucyfiks był po 20 srebrników, czyli był droższy niż normalnie, ale w tym momencie i tak Moran lekko powstrzymał swoją żądzę pieniądza na rzecz dobrej renomy, więc cen była nawet niska. Ponadto obok stały dwa osiłki, które zaczęły już rozumieć, kto wywołuje raban i na znak kupca szybko mogli się go pozbyć.\nMoran Gondra 10 lipca 2013 21:40\n- A proszę bardzo - odpowiedział sarkastycznie, po czym zwrócił się do zaczynającego już panikować tłumu. - Proszę się nie bać. Ręczę za skuteczność zakupionych u mnie przedmiotów, proszę patrzeć!\nKupiec wziął jedną z butelek ze święconą wodą i polał nią swój pistolet. Umarłych było ledwo dwóch, więc mógł dać odpowiednie przedstawienie. Nawet ożywieniec nie imituje życia bez głowy, o czym wiedzieli pewnie tylko niektórzy.\n- Niech Bóg się nad wami zlituje, opętane dusze!\nKrzyknął dla poprawy artyzmu i dramatyzmu sytuacji po czym strzelił do trupów tuż poniżej szczęki. Celował w kręgi kręgosłupa, chcąc je skutecznie oddzielić od siebie i jeszcze raz pozbawić życia nieumarłych. Woda też lekki efekt dawała, bo w miejscach po postrzale pokazał się biały płomień i trupy padły na ziemię bez ruchu. Gondra doskonale zdawał sobie sprawę, że sama woda, czy krucyfiks nic nie zdziałają, ale jeśli są odpowiednim wsparciem, to nie mają problemu z pozbywaniem się przejawów czarnej magii. W końcu tyle lat zaopatrywał Inkwizycję i przebywał w jej ośrodkach, że kilka sztuczek udało mu się podłapać.