Dziś 93. urodziny Papieża-seniora Benedykta XVI. Proroctwo z 1969 roku na temat Kościoła | W obronie Wiary i Tradycji Katolickiej\n← Ks. Eduardo Chavez, postulator w sprawie kanonizacji św. Juana Diego: Solidarność z narodem polskim\nMódlmy się o łaskę wiary i o przebudzenie ludzi! Dzieciątko Jezus – zmiłuj się nad nami! →\nDziś 93. urodziny Papieża-seniora Benedykta XVI. Proroctwo z 1969 roku na temat Kościoła\nOpublikowano na 16 kwietnia 2020 by wobroniewiary\nDziś 93 lata kończy papież senior Benedykt XVI. Posługę apostolską sprawował od 19 kwietnia 2005 r. do 28 lutego 2013 r.\nJoseph Ratzinger urodził się 16 kwietnia 1927 r., w Wielką Sobotę, w bawarskiej miejscowości Marktl am Inn. Benedykt XVI to pierwszy biskup Rzymu od XIII wieku, który dobrowolnie zrzekł się urzędu. Obecnie mieszka w Watykanie w klasztorze Mater Ecclesiae\nKościół czeka poważny kryzys, który drastycznie ograniczy liczbę wiernych i jego wpływy. Odrodzony będzie niewielką, ale bardziej uduchowioną wspólnotą. Kościół będzie wspólnotą bardziej uduchowioną, nie wykorzystującą mandatu politycznego, nie flirtującą ani z lewicą, ani z prawicą. To będzie trudne dla Kościoła, bo ów proces krystalizacji i oczyszczenia będzie kosztować go wiele cennej energii.\nNie udawał, że umie przepowiadać przyszłość. Nie. Był na to zbyt mądry. Prawdę mówiąc, łagodził swoje wstępne uwagi takim zastrzeżeniem:\nBądźmy zatem ostrożni w naszych prognozach. Prawdą jest ciągle to co powiedział święty Augustyn: człowiek jest wielką głębią; co wyrośnie z tych głębin, nikt nie może zobaczyć zawczasu. A ten, kto sądzi, że o Kościele nie decyduje tylko owa głębia, którą jest człowiek, ale sięga głębiej, ku większej, nieskończonej głębi, którą jest Bóg, pierwszy zawaha się w swoich przewidywaniach, bo to naiwne pragnienie by wiedzieć na pewno, może być jedynie obwieszczeniem własnej historycznej nieudolności.\nAle jego epoka, pełna zagrożeń egzystencjalnych, cynizmu politycznego i moralnej samowoli, łaknęła odpowiedzi. Kościół katolicki, moralna latarnia morska na burzliwych wodach swoich czasów, sam doświadczył był wtedy pewnych zmian, w obliczu których zarówno jego wyznawcy jak i dysydenci zastanawiali się: „Co stanie się z Kościołem w przyszłości?”\nI oto, w 1969 roku w niemieckiej stacji radiowej, ksiądz Joseph Ratzinger przedstawił swoją starannie przemyślaną odpowiedź. Oto jego uwagi końcowe:\nPrzyszłość Kościoła może wyrosnąć i wyrośnie z tych, których korzenie są głębokie i którzy żyją z czystej pełni swojej wiary. Nie wyrośnie z tych, którzy dostosowują się jedynie do mijającej chwili ani z tych, którzy tylko krytykują innych i zakładają, że sami są nieomylnymi prętami mierniczymi; nie wyrośnie z tych, którzy podejmują łatwiejszą drogę, którzy unikają pasji wiary, twierdząc, że wszystko co stawia im wymagania, co ich uraża i zmusza ich do poświęcenia siebie jest nieprawdziwe i nieaktualne, despotyczne i legalistyczne. Ujmując to bardziej pozytywnie: przyszłość Kościoła, po raz kolejny, jak zawsze, zostanie ukształtowana przez świętych, to znaczy przez ludzi, których umysły nie zatrzymują się na hasłach dnia, ale dociekają głębiej, którzy widzą więcej niż widzą inni, ponieważ ich życie obejmuje szerszą rzeczywistość. Bezinteresowność, która czyni ludzi wolnymi, osiąga się jedynie poprzez cierpliwość małych codziennych aktów samozaparcia. Przez tę codzienną pasję, która sama objawia człowiekowi w ilu wymiarach jest on niewolnikiem własnego ego, przez tę codzienną pasję i tylko poprzez nią, oczy człowieka powoli się otwierają. Widzi tylko na tyle, na ile przeżył i przecierpiał. Jeśli dzisiaj prawie nie jesteśmy już w stanie uświadomić sobie Boga, to dlatego, że tak łatwo przychodzi nam uciec od samych siebie, od głębi naszego jestestwa za pomocą narkotyku takiej czy innej przyjemności. W ten sposób nasza własna głębia wewnętrzna pozostaje dla nas zamknięta. Jeśli prawdą jest, że człowiek widzi tylko sercem, to jakże jesteśmy ślepi!\nJaki to wszystko ma wpływ na problem, który rozpatrujemy? Oznacza to, że chełpliwe i głośne twierdzenia tych, którzy wieszczą Kościół bez Boga i bez wiary to wszystko pusta paplanina. Nie potrzeba nam Kościoła, który celebruje kult działania w modlitwach politycznych. To jest zupełnie zbędne. Dlatego też, on sam siebie zniszczy. To co pozostanie, to Kościół Jezusa Chrystusa, Kościół, który wierzy w Boga, który stał się człowiekiem i obiecuje nam życie po śmierci. Ksiądz, który nie jest nikim więcej niż pracownikiem socjalnym może być zastąpiony przez psychoterapeutę i innych specjalistów; ale ksiądz, który nie jest specjalistą, który nie stoi [z boku], obserwując grę, udzielając oficjalnych rad, ale w imię Boga stawia się do dyspozycji człowieka, który towarzyszy ludziom w ich smutkach, w ich radościach, ich nadziei i strachu, taki ksiądz na pewno będzie potrzebny w przyszłości.\nPójdźmy krok dalej. Z obecnego kryzysu wyłoni się Kościół jutra – Kościół, który stracił wiele. Będzie niewielki i będzie musiał zacząć od nowa, mniej więcej od początku. Nie będzie już w stanie zajmować wielu budowli, które wzniósł w czasach pomyślności. Ponieważ liczba jego zwolenników maleje, więc straci wiele ze swoich przywilejów społecznych. W przeciwieństwie do wcześniejszych czasów będzie postrzegany dużo bardziej jako dobrowolne stowarzyszenie, do którego przystępuje się tylko na podstawie samodzielnej decyzji. Jako mała wspólnota, będzie kładł dużo większy nacisk na inicjatywę swoich poszczególnych członków. Niewątpliwie odkryje nowe formy posługi kapłańskiej i będzie wyświęcał do kapłaństwa wypróbowanych chrześcijan, którzy wykonują już jakiś zawód. W wielu mniejszych parafiach lub autonomicznych grupach społecznych opieka duszpasterska będzie zazwyczaj prowadzona w ten sposób. Obok tego, niezbędna również będzie posługa kapłańska w pełnym wymiarze czasu, jak dawniej. Ale we wszystkich tych zmianach, w których, jak można się domyślać, Kościół na nowo odnajdzie swoją istotę i pełne przekonanie co do tego, co zawsze było w jego centrum: wiary w Trójjedynego Boga, w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który stał się człowiekiem, w obecność Ducha Świętego aż do końca świata. W wierze i modlitwie na nowo uzna sakramenty za formę oddawania czci Bogu, a nie za przedmiot wiedzy liturgicznej.\nKościół będzie wspólnotą bardziej uduchowioną, nie wykorzystującą mandatu politycznego, nie flirtującą ani z lewicą, ani z prawicą. To będzie trudne dla Kościoła, bo ów proces krystalizacji i oczyszczenia będzie kosztować go wiele cennej energii. To sprawi, że będzie ubogi i stanie się Kościołem cichych. Proces ten będzie tym bardziej uciążliwy, że trzeba będzie odrzucić zarówno sekciarską zaściankowość jak i napuszoną samowolę. Można przewidzieć, że wszystko to będzie wymagało czasu. Proces będzie długi i żmudny, tak jak droga od fałszywego progresywizmu w przededniu Rewolucji Francuskiej – kiedy biskup mógł być uważany za błyskotliwego, jeśli wyśmiewał się z dogmatów, a nawet sugerował, że istnienie Boga wcale nie jest pewne – do odnowy w XIX wieku. Ale kiedy minie już proces tego odsiewania, wielka moc popłynie z bardziej uduchowionego i uproszczonego Kościoła. W totalnie zaplanowanym świecie ludzie będą strasznie samotni. Jeśli całkowicie stracą z oczu Boga, odczują całą grozę swojej nędzy. Następnie odkryją małą trzódkę wyznawców jako coś całkowicie nowego. Odkryją ją jako nadzieję, która jest im przeznaczona, odpowiedź, której zawsze potajemnie szukali.\nA zatem wydaje mi się pewne, że przed Kościołem bardzo trudne czasy. Prawdziwy kryzys ledwo się zaczął. Będziemy musieli liczyć się z tym, że nastąpią straszliwe wstrząsy. Jestem jednak równie pewny, co pozostanie na koniec: nie Kościół politycznego kultu, który już jest martwy, ale Kościół wiary. Może już nie być dominującą siłą społeczną w takim stopniu w jakim był do niedawna; ale będzie cieszyć się świeżym rozkwitem i będzie postrzegany jako dom dla człowieka, gdzie znajdzie on życie i nadzieję wykraczającą poza śmierć.\nW 2009 roku wydawnictwo Ignatius Press opublikowało w całości wypowiedź księdza Josepha Ratzingera „Jak będzie wyglądać Kościół w roku 2000”, w książce zatytułowanej „Wiara i przyszłość”.\nKard. Joseph Ratzinger o niebezpieczeństwie\nbezkrytycznego jednania z zielonoświątkowcami!\nTen wpis został opublikowany w kategorii Aktualności i oznaczony tagami papież-senior Benedykt XVI, proroctwo kard. Ratzingera. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n77 odpowiedzi na „Dziś 93. urodziny Papieża-seniora Benedykta XVI. Proroctwo z 1969 roku na temat Kościoła”\n16 kwietnia 2020 o 16:39\n16 kwietnia 2020 o 16:41\nBliska mi karmelitanka kiedy rozmawialiśmy o Maryi przy okazji Benedykta XVI przytoczyła mi wypowiedź jak pontyfikat sw. Jana Pawła II zmienił w głęboki sposób jego postrzeganie Maryi. Jak te lata powoli i sukcesywnie odkrywały przed nim pozycje i misję jaką Maryja pełni w Kościele. Bardzo mnie to poruszyło i dopiero kiedy przeczytałem „Matka Boga” czyli zbiór homilii i słów jakie w ciągu swojego pontyfikatu wygłosił Benedykt XVI zrozumiałem jak Maryja w czuły i delikatny sposób go ogarnęła. Polecam te książkę bo jest to uczta dla duszy. Słowa spisane przez najwybitniejszego teologa naszych czasów. Człowieka zakochanego w Maryi.\nMaryjo ukryj go w Swym Łonie!\n16 kwietnia 2020 o 17:04\nChyba w Sercu?! Zapewnie jest to przejęzyczenie w egzaltacji, kiedy pełnią własnego serca polecałaś kochanego Benedykta XVI Matce Najswiętszej💕\n16 kwietnia 2020 o 18:40\nWszystkich, bez wyjątku, polecam 🙏🏻❣Nieustannej Opiece Matki Bożej Nieustającej Pomocy 💕\nNie ma przejęzyczenia. To jest cudowne dla mnie odkrycie. Ukryć się tam gdzie ukrył się Bóg, aby stać się podobnym do nas-ludzi. To jest moja codzienna modlitwa na obecne czasy. Skryć się w Łonie Maryi. W tym miejscu, które jest najczęstsze, nieskazitelne i bezpieczne. Ojciec Augustyn Pelanowski w swojej książce „Przebudzenie małych Samuelów” podaje swoją poranną modlitwę. Jak tylko się przebudzisz padaj na twarz i ukryj się w Łonie Maryi:\nMaryjo, ukryj mnie w Swym Łonie gdzie Syn Boży się ukrył, aby stać się podobnym do mnie. Ukryj mnie tam pod Sercem gdzie Syn Boży się ukrył, abym w Tobie stał się podobnym do Niego. Nie mam bowiem szans najmniejszych na upodobnienie się do Chrystusa poza Tobą!\nOddaję Ci moje serce, ciało i duszę. Wszystkie moje zmysły i moją wolę. Wszystko czym jestem i co posiadam oddaję Tobie. Cały należę do Ciebie o Niepokalna.\nJa, niegodny grzesznik rzucam się do Twoich stóp i błagam zamknij mnie w więzieniu Swego Niepokalanego Serca, abym stał się wolny!\nMiriam, połóż na mnie swoje stopy.\nMaryjo, strąć mnie z tronu mojego serca i ukaż mi prawdę o mnie samym.\nŚwięty Józefie! Przeprowadź mnie przez ciemności dnia dzisiejszego. Spraw, abym uniknął spotkania z Herodiadą, Herodem i Salome. Spraw, abym nie uniknął spotkania z Mędrcami i pasterzami. Zdaję się dziś na Ciebie Święty Józefie!\nMaryjo, święty Józefie, kochajcie mnie jak swojego syna.\nTa modlitwa potrzeba, aby wypływała z serca i każdy musi dostosować te modlitwę do siebie. Aby było to szczere. Wielu innych Maryjnych Kapłanów głosi, żeby skryć się w Łonie Maryi. Z resztą sam św. Ludwik de Monfort w Traktacie porównuje Maryję do formy w której tworzy się najbardziej doskonały obraz Jezusa. FORMA DEI. Maryja to Forma Boża.\nPrzecież sami Czytelnicy ukrywali się z nami w Łonie Maryi na 9 miesięcy – i to już kilka razy 😉\n17 kwietnia 2020 o 02:34\nDziwne ,że „ w” …, bo nigdy nie odważyłam się wtargnąć tak dalece tj jakby w gumiakach do salonu ..i nie myślę bym mogła się odważyć .. ZWŁASZCZA, że Maryja była nazwana kiedyś Pierwszym Tabernaculum.\nJam grzeszna, więc padam do stóp i proszę aby Matka Najświętsza pochyliła się nade mną i innymi, przytuliła, ukryła pod płaszczem Swej Opieki etc. Może ? .. to kompleks niższości, z rodzaju odrzucenia … ale nie potrafię inaczej. Każdy ma inne relacje .. ja raczej patrzę jak na cudowną Królową, którą kocham i która kocha…\n17 kwietnia 2020 o 04:21\nOdpowiem na dole wpisu, bo wyrwałaś mnie do odpowiedzi!\n16 kwietnia 2020 o 17:03\nPod Twoja obronę…..+++\n16 kwietnia 2020 o 17:08\nZe 119 posłów projektu obywatelskiego zatrzymać aborcję pozostało 68.\nJuż wcześniej mówiłem, że nie przejdzie…\nMoim zdaniem jedyne słuszne postępowanie to skupić się tylko na Bogu, nawróceniu i modlitwie.\nI przytoczę jeszcze urywek proroctwa umieszczonego przez Ewe w gł. wpisie:\n„Kościół będzie wspólnotą bardziej uduchowioną, nie wykorzystującą mandatu politycznego, nie flirtującą ani z lewicą, ani z prawicą.”\nDla mnie już jest wszystko jasne. Wybory też mam z głowy:)\n18 Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. 19 Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi. 20 Pamiętajcie o słowie, które do was powiedziałem: „Sługa nie jest większy od swego pana”. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać.\n16 kwietnia 2020 o 17:14\nPosłowie zdecydowali ws. obywatelskich projektów ustaw\nPo godzinie 14 Sejm wznowił obrady. Chwilę później zaczęły się głosowania ws. obywatelskich projektów: ustawy zaostrzającej prawo aborcyjne, nowelizacją prawa łowieckiego związaną z uczestnictwem dzieci w polowaniach, czy ustawy „anty-447”.\nWszystkie zostały skierowane do odpowiednich komisji sejmowych\nTO KTO TU KŁAMIE???\n16 kwietnia 2020 o 21:51\npanem kłamstwa jest szatan.\npanom z pis, dziękuję za pokazanie prawdziwego oblicza.\nWszyscy adoptujmy dzieci poczęte, jedyny ratunek w Panu Bogu.\n16 kwietnia 2020 o 17:24\nZa niespełna 5 miesięcy Benedykt XVI stanie się NAJSTARSZYM papieżem, jakiego w ogóle odnotowała historia (spośród tych, o których długości życia wiemy cokolwiek bliższego), gdyż jak dotąd najstarszym papieżem jest Leon XIII – ur. 2 III 1810, a zm. 20 VII 1903 – liczący sobie więc u kresu życia: 93 lata, 4 miesiące i kilkanaście dni. https://pl.wikipedia.org/wiki/Leon_XIII\nA ogólny przegląd dostępnych w Wikipedii danych na temat długości życia WSZYSTKICH papieży przedstawiłem kiedyś tu na stronie – w komentarzu pod wpisem: https://wobroniewiaryitradycji.wordpress.com/2018/02/07/papiez-benedykt-xvi-pielgrzymuje-do-domu-ojca/\nMożna by tu jeszcze wspomnieć, że na temat Benedykta XVI – już po ogłoszeniu przez niego rezygnacji z urzędu, lecz jeszcze przed faktycznym zakończeniem się jego pontyfikatu – pojawiła się taka oto wzmianka w orędziach danych śp. Sharon Fitzpatrick (zmarłej 11 sierpnia 2014 r. i pochwalnie przedstawionej w homilii pogrzebowej przez ojca Christophera P. Myersa, SOLT [czyli ojca ze Stowarzyszenia Matki Boskiej Trójcy Przenajświętszej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Skr%C3%B3ty_zakonne_(zakony_m%C4%99skie) ] – http://www.petalsfromheaven.com/Archived/2014/Sharon%20Fitzpatrick%20Homily.pdf ):\n„YOU ARE OVERWHELMED OVER THE LOSS OF YOUR PONTIFF. REMEMBER THAT HE IS A HOLY MAN AND IS GUIDED BY THE HOLY SPIRIT.” [początek orędzia z dn. 13 II 2013] – http://www.petalsfromheaven.com/Archived/2013/02.2013\nCzyli: „Jesteście przytłoczeni utratą (rezygnacją) waszego [Najwyższego] Pontyfika. [Ale] pamiętajcie, że on jest człowiekiem świętym i jest prowadzony przez Ducha Świętego.”\n16 kwietnia 2020 o 17:25\nPrywatny sekretarz Benedykta XVI i prefekt Domu Papieskiego, abp Georg Gänswein, powiedział Radiu Watykańskiemu, jak będzie obchodził urodziny papież-senior. „Można powiedzieć, że żyjemy w »arresto domiciliare« (areszcie domowym), podobnie jak wielu we Włoszech, ale dzięki Bogu, wszyscy mają się dobrze i nie ma oczywiście, żadnych wizyt”, napisał abp Gänswein w e-mailu do niemieckojęzycznej sekcji Radia Watykańskiego.\n„W Monastero (klasztorze Mater Ecclesiae) będziemy jednak odpowiednio obchodzić dies natalis (dzień urodzin). Msza św., posiłki, przebieg dnia: wszystko będzie bardziej uroczyste i dostosowane do urodzin, bardziej odpowiednie dla tego dnia…” – czytamy w e-mailu abp. Gänsweina.\nAbp Gänswein poinformował również, że papież-senior otrzyma dziś w prezencie swoją nową biografię autorstwa Petera Seewalda. „Pierwotnie autor chciał ją osobiście dzisiaj wręczyć papieżowi-seniorowi. Niestety pandemia koronawirusa to uniemożliwiła. Teraz zaprezentujemy to opus magnum (ponad 1100 stron!) jubilatowi jako „prezent urodzinowy”. Oczywiście Benedykt XVI, jak na razie, nic o tym nie wie. Taka niespodzianka będzie oczywiście radością dla Benedykta XVI!” – napisał abp Gänswein.\n16 kwietnia 2020 o 17:42\nTo już mamy spory polityczne z głowy:)\nJak głosowały partie:\nJak głosowali posłowie:\nClick to access glos_10_10.pdf\nDodam że p. JK głosował przeciw, a p. MM nie głosował.\n16 kwietnia 2020 o 17:47\nPatrzcie teraz kto może na słoñce 💕\n16 kwietnia 2020 o 18:14\nWidzę TO – słońce tańczy jak w Mwdugorje.\n16 kwietnia 2020 o 20:13\nJejku widziałyście słońce tańczylo wirowało, mieniło kolory, do teraz jesteśmy w szoku\nPatrzymy ale dopiero teraz\nSZCZĘŚĆ BOŻE 🙂 OD CZWARTKU WIELKIEGO TYGODNIA OBSERWUJEMY SŁOŃCE I CODZIENNIE TAK SAMO WYGLĄDA W GODZINACH POPOŁUDNIOWYCH MOŻNA PATRZEĆ NIE RAZI. WYGLĄDA JAK BIAŁA HOSTIA I WIRUJE KRECI SIĘ. POJAWIAJĄ SIE TEŻ BŁYSKI CO JAKIŚ CZAS. ZADZIWIAJĄCE BARDZO I NIE SPOTYKANE\n17 kwietnia 2020 o 05:19\nOd Niedzieli Palmowej, 5 kwietnia, słońce wschodzące jest inne niż było. Patrzyłam ok. godz. 7-8. Świeci tak mocno i jasno i jaskrawo, że nie można patrzeć bez okularów. Słońce jakby tańczyło. Jego kolor zmieniał się. Wyglądało jak niebiesko-zielony dysk. Robiłam zdjęcia i notatki, bo byłam zaskoczona widokiem. Na zdjęciach wygląda jak Eucharystia. Wczoraj też takie było.\n17 kwietnia 2020 o 06:34\nBodaj w ostatnim z zamieszczonych tu orędzi z Trevignano Romano było, że niebawem otrzymamu znak. I jeszcze ktoś z czytelników uwypuklił wtedy, że ma to być znak NAD nami. Wygląda na to, że chodziło właśnie o to słońce.\nOd dziś zamiast siedzieć w domu idę popatrzeć na popołudniowe słoneczko 🙂\n17 kwietnia 2020 o 07:23\nPotwierdzam 5 kwietnia był ten pierwszy znak słońca. Kolejny był w Wielki Czwartek. Mam zrobione zdjęcia.\nA jak możesz, to przyślij ze dwa zdjęcia na maila 😉\n17 kwietnia 2020 o 19:10\nProśba i ode mnie o przesłanie zdjęcia 🙂\n16 kwietnia 2020 o 17:46\nPodzielę się tym co raz przeczytałem i siedzi mi w głowie nieustannie…\n„Paść na kolana przed Bogiem obecnym w Eucharystii\nten nie musi kłaniać się żadnej ziemskiej potędze.”\n16 kwietnia 2020 o 20:33\n16 kwietnia 2020 o 17:52\n16 kwietnia 2020 o 18:07\nDzisiaj też mamy wspomnienie św Bernadety z Lourds\nMatka Boża powiedziała do św Bernadety\n“Nie obiecuję ci szczęścia na tym świecie, ale w przyszłym”.\n“Módlcie się za grzeszników”,\n“Pokutujcie! Pokutujcie! Pokutujcie!”.\n“Jestem Niepokalanym Poczęciem”.\nNie zapomnijcie poprosić w tym dniu Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, na modlitwie wieczornej najlepiej modlitwą Różańcową o uzdrowienie z jakiejś dolegliwości duchowej, czy fizycznej.\n16 kwietnia 2020 o 18:21\nTo jest tekst Ratzingera z 1969 roku, ale już wcześniej zaraz po habilitacji młody ks. Ratzinger napisał artykuł „Kościół pogan nazywających się jeszcze chrześcijanami”\nCałość tu: http://kovu.website.pl/fraternitas.jesu/v1/doc/pdf/benedyktXVI-kosciol-pogan.pdf\n„Według statystyk religijnych stara Europa to wciąż jeszcze całkowicie chrześcijański kontynent, lecz nie ma drugiego podobnego przypadku, co do którego mielibyśmy aż tak dogłębną świadomość, że statystyki się mylą. Zwąca się jeszcze mianem chrześcijańskiej Europa od czterystu lat to siedlisko nowego pogaństwa narastającego niepowstrzymanie w sercu Kościoła i grożącego mu drenażem od wewnątrz. Wizerunek Kościoła nowożytności w istotny sposób kształtuje fakt, że w zupełnie nieprzewidywalny\nsposób stał się on Kościołem pogan i proces ten postępuje. Dzieje się tak nie jak dawniej, kiedy to doszło do powstania Kościoła z pogan, którzy stali się chrześcijanami, lecz Kościoła pogan, którzy zwą się jeszcze chrześcijanami, lecz w rzeczywistości są poganami. Obecnie pogaństwo osiadło w samym Kościele. Właśnie to jest cechą charakterystyczną Kościoła naszych czasów, podobnie jak i neopogaństwa, że mamy do czynienia z pogaństwem w Kościele oraz z Kościołem, w którego sercu krzewi się pogaństwo….”\nUważam, że znajduje się tu przynajmniej częściowa odpowiedź dlaczego teraz jest tak jak jest z dostępem do sakramentów, w jakim celu Bóg to dopuścił:\n„Płaszczyzna sakramentów, otoczona kiedyś dyscypliną wtajemniczania w arkana, to właściwa, wewnętrzna płaszczyzna istoty Kościoła. Ponownie należy sobie uświadomić, że sakramenty bez wiary nie mają sensu i tu Kościół będzie musiał stopniowo, z zachowaniem największej delikatności, zrezygnować z szerokiego zakresu swojego zasięgu, gdyż wynika z tego zwodzenie samego siebie oraz ludzi.\nIm skuteczniej Kościół dokona koniecznego odgraniczenia, wyróżnienia tego, co chrześcijańskie – jeśli będzie to konieczne, to nawet do rozmiaru malej trzody – tym bardziej realistycznie uda mu się i będzie musiał rozpoznać własne zadanie na drugiej płaszczyźnie: przepowiadania wiary. Skoro sakrament będzie miejscem, gdzie Kościół będzie się zamykał i musiał zamykać na nie-Kościół, wówczas słowo pozostanie rodzajem i sposobem, którym będzie on kontynuować otwarty gest zapraszania na ucztę eucharystyczną….”\nYou Tube : Psalm 91 (2003 Classic) | New Creation Worship\nTen piekna piosenke napisana w oparciu o Psalm 91 polecam tym co maja dzis urodziny I papiezowi Benedyktowi XVI -mino,ze tego nie przeczyta,ale aniol mu powie;-)\nJest to pioenka spiewana w Japonii,a byla napisana w 2003 ,gdy tam panowal Sars I wielu ludzi odeszlo do Domu Pana.\n16 kwietnia 2020 o 18:22\nW warszawie jest normalne. Nic się n ie dzieje…ze słońcem:) A co z tym słońcem sie dzieje?\n16 kwietnia 2020 o 20:32\nJa też z Warszawy, …ale akurat nie zwróciłam uwagi.\nSłuchajcie coś niesamowitego działo się ze słońcem, pulsowało, drgało, kręcilo się i były różne kolory, można było patrzeć i nie raziło w oczy, nie da się opisać\n16 kwietnia 2020 o 23:08\nTak, ja byłam w drodze do kościoła na Mszę św. i właśnie kupowałam wodę, sól do egzorcyzmowania a tu dzwoni tel. „patrz na słońce” normalnie jakbym widziała Hostię, biała Hostia zakrywała tarczę słońca, słońce zaś mieniło się różnymi kolorami. Po chwili pojechałam na Eucharystię 🙂\n16 kwietnia 2020 o 18:43\nAle co wy pleciecie …\nOto art. z niedzieli!!\nProszę o wsparcie modlitewne w intencji uratowania mojego małżeństwa i rodziny. Dziś późnym wieczorem mam spotkanie i trudną rozmowę z mężem. Bóg zapłać\n16 kwietnia 2020 o 19:53\n16 kwietnia 2020 o 19:56\n16 kwietnia 2020 o 20:50\n+++ Mamo Niebieska otocz ich swoim płaszczem 🙏\n16 kwietnia 2020 o 20:51\n16 kwietnia 2020 o 23:38\n17 kwietnia 2020 o 03:49\n+++ Modliłam sęi za Ciebie wczoraj.\nOd poniedziałku 20 kwietnia w kościele jak w sklepie tzn. 1 osoba na 15 metrów kwadratowych.\n16 kwietnia 2020 o 19:59\nTak szanse dla dużych kościołów\nAniu G., ale to „zabójstwo” dla małych kościółków. 15m2 to prawie 4m odstępu od najbliższej osoby, chociaż na ulicy wymaga się 2m! W małych kościółkach może być problem ze zmieszczniem nawet tych pięciu osób, co mogły być dotychczas…\nZnowu niesprawiedliwość względem wierzących…\nTutaj rozwinęłam temat szerzej:\nczyli w małych limit nie 5, ale np. 2 osoby, bo niewielki metraż? oby zostawili chociaż te 5 osób.\nniech to już się skończy.\nTO SIĘ DOPIERO ZACZYNA….\n16 kwietnia 2020 o 19:28\nAle co pleciemy…? To jest artykuł z pch24,, W drugim głosowaniu dotyczącym projektu „Zatrzymaj aborcję” proponowano rezygnację z odsyłania obywatelskiego wniosku do prac w komisji (co w poprzedniej kadencji zablokowało realne prace nad zmianą ustawy) i rychłe przejście do drugiego czytania. Wniosek przyspieszający działania prowadzące do lepszej ochrony życia dzieci z wadami genetycznymi poparło 68 posłów: 52 z PiS-u, 5 z PSL-Kukiz’15, 11 z Konfederacji.”\nCzyli wynika z tego, że tylko 68 posłów chciało przyspieszenia projektu ,,zatrzymaj aborcję” ..\nJeśli źle rozumiem to proszę mnie poprawić….\n16 kwietnia 2020 o 19:36\n„Następnie marszałek Sejmu Elżbieta Witek zarządziła głosowanie o niezwłoczne w sprawie skierowania projektu do dalszych prac w komisji. Opowiedziało się za tym 375 posłów, przeciw było 68, a siedmiu się wstrzymało.”\n„Projekt „Zatrzymaj aborcję” będzie rozpatrywany na połączonym posiedzeniu komisji zdrowia oraz polityki społecznej i rodziny.”\nCzyli 375 posłów było za tym aby niezwłocznie dalej pracować nad projektem ustawy, a 68 było przeciw dalszym pracom nad ustawą.\n16 kwietnia 2020 o 19:47\nskierowanie prac nad ustawą do komisji to nic innego jako znaczne opóźnienie prac( zamrażarka) nad ustawą za czym opowiedziało się 375 posłów, natomiast przyśpieszeniem byłoby przejście do kolejnego czytania, co się niestety nie wydarzyło.\n16 kwietnia 2020 o 20:19\nJeszcze raz o dzisiejszych głosowaniach, jasno i wyraźnie.\n„Najpierw w głosowaniu Sejm nie zgodził się na odrzucenie tego projektu. Wniosek o odrzucenie projektu poparło 187 posłów, przeciw było 254, a wstrzymało się 10. Wśród głosujących przeciw znalazło się 232 posłów Prawa i Sprawiedliwości, 11 z Konfederacji oraz 10 z koalicji PSL-Kukiz’15. Za odrzuceniem opowiedziało się natomiast 126 posłów KO 49 z Lewicy oraz 11 z PSL-Kukiz’15.\nNastępnie pod głosowanie poddany został wniosek o niezwłoczne przystąpienie do drugiego czytania, który również został odrzucony. Przeciwko zagłosowało 375 posłów, za było 68 i 7 wstrzymało się od głosu. Wśród głosujących przeciwko znalazło się 177 posłów PiS, 128 KO, 49 Lewicy oraz 20 posłów PSL-Kukiz’15.\nW związku z tym projekt „Zatrzymaj aborcję” skierowany został do komisji zdrowia oraz komisji polityki społecznej i rodziny.”\nWarto też znać zasady pracy sejmu. (jak wygląda proces ustawodawczy)\n„Pierwsze czytanie projektu ustawy obejmuje uzasadnienie projektu przez wnioskodawcę, debatę w sprawie ogólnych zasad projektu oraz pytania posłów i odpowiedzi wnioskodawcy. Jeżeli pierwsze czytanie odbywa się na posiedzeniu Sejmu, kończy się ono podjęciem uchwały o skierowaniu projektu do właściwej – ze względu na tematykę projektu – komisji, bądź kilku komisji, jeżeli tematyka projektu obejmuje zakres ich działania. Na tym etapie może jednak już zostać złożony wniosek o odrzucenie projektu w całości.”\n16 kwietnia 2020 o 20:44\njeśli się nie mylę, to poprzednim razem także wróciło do komisji i wiemy jak to się skończyło………\n16 kwietnia 2020 o 21:20\nPoniższy wpis jest apolityczny, piszę o faktach.\nOczywiście można się nadał łudzić, nikomu nie bronię. Projekt przeleżał 3 lata, może przeleżeć 3 kolejne. Projekty za życiem były już wcześniej odrzucane – proszę sobie poczytać o tym przygotowanym przez Ordo Iuris.\nDla tych co nie chcą się łudzić, łatwo wyciągną wnioski:\nInicjator projektu obywatelskiego, Fundacja Życie i Rodzina, wie chyba najlepiej, czy tego właśnie oczekiwali? Z twittera:\nCi posłowie @pisorgpl uważają, że można poczekać… trzeba dłużej debatować nad tym, czy dzieci można zabijać, czy nie. Zapamiętajcie dobrze te nazwiska!\nLISTA 177 POSŁÓW: https://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf/agent.xsp?symbol=klubdecglos&IdGlosowania=53208&KodKlubu=PiS&Decyzja=Przeciw\nGłosowania były nad:\n– Odrzuceniem w I czytaniu\n– Skierowaniem do Komisji Zdrowia\n– Skierowaniem od razu do II czytania\nBył wniosek posła Winnickiego, gdzie głosowanie dotyczyło niezwłocznego przekazania ustawy do II czytania. Gdyby była wola, nic nie stało na przeszkodzie na dalszym procedowaniu przez Wysoką Izbę.\nFrakcja #ProLife w PiSie liczy 52 posłów (na 235). 52 wraz z @Konfederacja i 5 z PSL głosowało za przejściem do II czytania projektu #ZatrzymajAborcję. Reszta jest za bezsensownym, dalszym zakopywaniem go w komisji choć projekt jest w Sejmie od 3 lat (…)\nks. Janusz Chyła @Janusz1967\nSzanowne Posłanki i szanowni Posłowie @pisorgpl\nwygląda to na kolejny Wasz unik. Życie ludzkie znaczy więcej niż polityczne kalkulacje! Proszę o szybkie prace i dowód, że nauczanie #JPII i kard. Wyszyńskiego jest Wam bliskie. Urodziny Papieża i beatyfikacja to dobry na to czas.\nKrzysztof Kasprzak @KrzyKasprzak\nW czasie glosowania projektu #ZatrzymajAborcje o skierowanie od razu do drugiego czytania @MorawieckiM wyjął karte, choć był na miejscu.\nRafał Wójcik @Rafal_Wojcik_\nPani poseł @Anna1Kwiecien chciałem się zapytać czy była czy na ślubowaniu poselskim powiedziała pani „Tak mi dopomóż Bóg”?\nCiekawi mnie to nie mogę znaleźć pani nazwiska wśród ty 52 sprawiedliwych z PIS którzy głosowali za skierowaniem #ZatrzymajAborcję do drugiego czytania.\nBarbara Gąsiorek @perlapolska\nPiS, mając większość w Sejmie, dostał drugą szansę na przegłosowanie projektu. Nie skorzystał…\n(tłumaczenie moje: rzeczą ludzką jest błądzić, rzeczą głupców jest trwać w błędzie)\nMateusz Krzemiński @Mat_Krzeminski\nWyniki głosowania w sprawie projektu #ZatrzymajAborcje.\n(…) @pisorgpl zgodnie z oczekiwaniami – taktycznym podziałem części posłów głosujących „za” dalej chce uchodzić za partię #prolife. Pseudoprawica dla naiwnych.\nFundacja Życie i Rodzina poinformowała na stronie, że będzie teraz Komisji patrzyła na ręce. Co innego im pozostało? Pozostawiam do Państwa oceny.\n375 posłów było przeciw czyli głosowało za zamrażarką skierowania do komisji-czyli tak jak cztery lata temu. Na wieczne nigdy\nNatomiast 68 posłów było za skierowaniem od razu do drugiego czytania bez konieczności skierowania do komisji. I tylko te 52 osoby z PIS, 5 z PSL-Kukiz i 11 z Konfederacji jest wartych uwagi\n16 kwietnia 2020 o 21:09\nTak, masz rację 😦\nAle cóż to mamy tu twarze posłów z RM myśląc ojczyzna czy coś i w ogóle takiego pana z lublina co to przed wyborami się zarzekał że jest za życiem i Pana ze zdjęcia z Św Matką Teresą z Kalkuty, ale t pewnie ktoś zmontował. NO nic trzeba cierpliwie czekać aż Chrystianizacja europy się rozpocznie za sprawą owych włodarzy co to to zapowiadali.\nNam zostaje modlitwa i oby niebawem w kościołach!!\n16 kwietnia 2020 o 22:21\nUszło uwadze wielu, że dziś poległa w ten sam sposób jeszcze jedna arcyważna inicjatywa obywatelska, „STOP 447” w sprawie restytucji mienia bezspadkowego.\nZobaczycie Państwo, że przyjdzie nam zapłacić za to bardzo wysoką cenę. Szwajcarom też się wydawało, że nie zapłacą. Jak się skończyło, zobaczcie sami.\nDla tych, których trudno przekonać, cytaty z TT, p. Wojciecha Sumlińskiego:\n„Ze strony dwulicowych mediów i polityków usłyszycie dziś Państwo wiele kłamstw i półprawd (tj. półkłamstw), a jednak mimo to WARTO I TRZEBA śledzić to, co wydarzy się w Sejmie w kontekście obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej #STOP447. To dzień naszego „sprawdzam”\n„Ci wszyscy głupi ludzie-tak, głupi i to jest ta lepsza wersja!-którzy w tym momencie mówią w Sejmie o tym że Polaków nie dotyczy amerykańska Ustawa 447 powinni sprawdzić, co mówili Szwajcarzy i jak to się skończyło. Skala infantylizmu wielu posłów jest dramatycznie porażająca!!!”\n„Najwyraźniej sprawa „Stop 447” trafi teraz do „zamrażarki” i tu utknie w oceanie biurokratycznych przepychanek tzw. ekspertów. PR – owa zagrywka wszechwładzy rządzących. Szkoda, bo koszty takich gier poniesiemy wszyscy. I będą to większe koszty, niż wielu mogłoby się wydawać…”\n16 kwietnia 2020 o 20:24\n„Ci, którzy są oddani Maryi, są duchową rodziną, która ma swój prototyp i patrona w św. Janie Ewangeliście, umiłowanym apostole, który na Kalwarii otrzymał od Jezusa ogromne dziedzictwo. Wszystko streszcza się w słowach Jezusa, kiedy z krzyża „ujrzał Matką i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja” (J 19,26-27). Tymi słowami Jezus ustanowił Bożą i nierozerwalną więź, nie tylko pomiędzy naszą Najświętszą Matką i św. Janem – przedstawicielem ludzkości – ale pomiędzy Nią a wszystkimi duszami idącymi za przykładem wiary i wierności św. Jana. Św. Jan jest wzorem tych, którzy w godzinie zdrady i wyparcia się pozostają wierni Jezusowi poprzez Maryję. „Bóg-Duch Święty chce ukształtować wybranych w Niej i poprzez Nią i mówi Jej: in electis meis mitte radices (Syr 24,12)” – pisze św. Ludwik de Montfort (Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, nr 34), zapewniając nas, że Jej wielbiciele otrzymają stałą i niewzruszoną wiarę, która sprawi, że staną się niezłomni i stali pośród wszelkich burz (tamże, nr 214).\nPlinio Corrêa de Oliveira pokazał, jak nabożeństwo Maryjne, nie to zewnętrzne i niestałe, ale stałe i wytrwałe, jest rozstrzygającym czynnikiem w bitwie pomiędzy rewolucją i kontrrewolucją, która coraz bardziej się nasili w czekających nas mrocznych czasach. Maryja, Powszechna Pośredniczka, jest w rzeczywistości kanałem, przez który wszelkie łaski przechodzą i które spadną obfitym deszczem na tych, którzy modlą się do Niej i walczą o Nią (Rivoluzione e Contro-Rivoluzione, red. it. Sugarco, Milano 2009, s. 319-332).\nWielki archidiakon Évreux, Henri-Marie Boudon, którego duchowość kształtowała św. Ludwika Marię Grignion de Montfort, napisał, że w przypadku katastrof społecznych, takich jak wojny i epidemie, winimy innych, podczas gdy powinniśmy winić samych siebie i nasze grzechy: „Bóg uderza nas po to, byśmy Go kontemplowali, a my zamiast tego nie podnosimy wzroku znad stworzeń” (La dévotion aux saints anges, Clovis, Condé-su-Noireau 1998, s. 265).\nW tych niespokojnych dniach nie trudźmy się szukając ludzkiej dłoni, która kryje się za pandemią. Cieszmy się dostrzegając dłoń Boga. Najświętsza Panna nie tylko jest Współodkupicielką i Pośredniczką, ale także Królową Wszechświata; nie zapominajmy, że Bóg przyznał Jej misję interweniowania w historii i przeciwstawiania się działaniom demona wobec nas. Z tego powodu, kiedy Pan Bóg karze ludzkość, naszą jedyną ucieczką jest Maryja. Ci którzy nie porzucają swoich posterunków, czerpią z Niej siłę i pozostają na polu, by walczyć w ostatniej bitwie: bitwie o triumf Jej Niepokalanego Serca.”\n16 kwietnia 2020 o 21:12\nPani Ewo napisała Pan,,i Czyli 375 posłów było za tym aby niezwłocznie dalej pracować nad projektem ustawy, a 68 było przeciw dalszym pracom nad ustawą.”\nPrzecież ta garstka 68 posłów chciała przyspieszenia pracy(czyli chciała dobrze) a nie była przeciwna dalszym pracom nad ustawą…\nNic już z tego nie rozumiem…\n16 kwietnia 2020 o 23:26\nO zamrażarkach PIS cała prawda:\n„..Temat aborcji jest bowiem dla PiS bardzo niewygodny. – Jarosław Kaczyński nie chce tego ruszać – mówi jeden z posłów PiS. Nowogrodzka wręcz stworzyła system, który pozwala unikać tematu aborcji. Jest oparty o dwie „zamrażarki”.\nPierwszą „zamrażarką” jest sejmowa komisja, do której jakiś projekt jest kierowany – formalnie – do dalszych prac. A w rzeczywistości, by nic się tam z nim nie działo. Mówi poseł obozu rządzącego: – PiS się trzyma wersji, że obywatelskie projekty są kierowane do dalszych prac w komisji. Na 99 proc. tak ma być i tym razem.\nAle sejmowa komisja to tylko „mała zamrażarka”. Tą ważniejszą jest dziś bowiem Trybunał Konstytucyjny. Od 2017 r. leży w nim wniosek grupy posłów PiS o stwierdzenie niezgodności z konstytucją opisanej przesłanki do aborcji. Ale on – z racji końca kadencji Sejmu w 2019 r. – musiał zostać ponowiony w ciągu pół roku, aby nie trafić do kosza. I tu właśnie, jak wynika z naszych informacji, Nowogrodzka już na początku obecnej kadencji podjęła decyzję o jego ponownym skierowaniu do TK. Takie polecenie z centrali PiS dostał poseł Bartłomiej Wróblewski, osobiście zwolennik zaostrzenia ustawy antyaborcyjnej. Podpisało się pod nim w sumie 119 posłów PiS, Konfederacji i PSL-Kukiz’15.\nTu jednak paradoksalna sytuacja: choć Wróblewski chce zaostrzać ustawę, to jego wniosek o to do TK jest dla Nowogrodzkiej sposobem za „zamrażaniem” takich dążeń. Bo – i taka jest narracja PiS od paru już lat – skoro kwestia aborcji jest w rękach sędziów Trybunału, to Sejm może się wstrzymywać z pracami, czekając na orzeczenie TK. Decyzją prezes Julii Przyłębskiej TK „mrozi” jednak wniosek Wróblewskiego. – To takie czekanie na święte nigdy – dodaje jeden z posłów PiS.”\nze strony: https://www.msn.com/pl-pl/wiadomosci/polska/sprawa-aborcji-do-zamrażarki-a-nawet-do-dwóch-w-pis-żarty-z-julii-przyłębskiej/ar-BB12F4bf?ocid=spartandhp\nNo ładnie…a Szumowski mówi ,,Musimy się przygotować, że ten rok,półtora czy dwa będziemy funkcjonować w czasach epidemii , dopóki nie będzie szczepionki, dopóki nie wyszczepimy wszystkich Polaków”\n16 kwietnia 2020 o 21:36\nPan Szumowski czeka na szczepionki….wszystkich nas zaszczepią. Przestałam ufać temu człowiekowi. Ufałam PIS-owi, że wyniesie Polske, że to oni „spełnią” proroctwa… Przecież Polska miała być wielka. Ale już im nie ufam, martwie sie, co to bedzie…modle sie…ale martwie sie naprawde. Panie Jezu PRZYJDŹ!! Niestety, nie miałam okazji oglądać tego słońca…za późno przeczytałam. Mieszkam z rodziną w Gdańsku, w małym mieszkanku 54 m2. Jesteśmy zmeczeni, dzieci wietrze na balkonie. Teraz w maskach bedziemy wychodzić, a jak to odbije sie na naszym zdrowiu. Moje dzieci maja dobra odporność, teraz na pewno sie pogorszy. Trace siły i zaczełam użalać sie….chyba moja wiara też zaczyna słabnąć….;(((\n16 kwietnia 2020 o 23:32\nKasiu, jak to mówią, „zanim gruby schudnie, to chudy umrze”. Jeśli Twoje dzieci mają dobrą odporność, to nie macie się tak źle – pociesz się. Macie jakby pewien zapas, z którego może się pogarszać. U nas tak nie jest, co wynika z wrodzonej choroby genetycznej. U nas nie ma z czego odejmować, a przecież jakoś trzeba będzie przetrwać…\nZmagamy się z różnymi problemami zdrowotnymi od długiego czasu, ale mamy doświadczenie pomocy i Obecności Bożej przy nas przez cały ten czas. Dzielę się tym jako świadectwem w intencji, aby dać Ci umocnienie. Bóg jest z wami. Tak jak i z nami. Im mamy trudniej, tym On jest bliżej. Nie trać wiary 🙂\n17 kwietnia 2020 o 01:24\nCzekamy na Ciebie Ukochany Jezu!\n17 kwietnia 2020 o 01:37\nTaka mała refleksja….. wyobrażasz sobie Kasiu jak bardzo my Polacy (jako naród) ze wszystkimi naszymi wadami, słabościami, grzechami musimy zostać oczyszczeni przez Boga, aby wypełniły się proroctwa, że Polska będzie wielka? Bo w mojej ocenie nie jesteśmy lepsi od innych narodów, ale mamy łaskę Bożą w postaci Sakramentów Św.\nNie wiązałabym tego z partią polityczną.\nJa wiem o tym. Jednak miałam tą nadzieję, że to władza, którą Bóg nam dał. Cały zachód upada a u nas pozytywnie…ja w to wierzyłam. Kaczyński, Szumowski, Duda na Jasnej Górze…tak bardzo sie cieszyłam, że bedzie dobrze w mojej kochanej Ojczyznie. Przecież wielu radzi wracac do Polski teraz…nawet niektorzy księża. Nikt nie jest idealny..rządzący też! I mają prawo pomylic sie i bląd popełnić. Jednak ostatni miesiąc jakby odsłonił wszystko…tak mi sie wydaje… Ufałam im, teraz nie ufam. Znów przekonałam się, że TYLKO BOGU MOŻNA UFAĆ. Oboje z mężem jacys przygnębieni jestesmy…a mamy dzieci i musimy dla nich trzymac sie. Modlimy sie przyjmujemy co niedziela Komunie Swieta..nawet czasem w tygodniu sie uda i to nas trzyma tylko. Wiem, ze to jest oczyszczenie…czekam na Pana Jezusa i kocham Go jak potrafie…choc czesto upadam i sprawiam mu ból na pewno. On jest najwspanialszy i czekam na Niego, choc grzesznikiem wielkim jestem…\n16 kwietnia 2020 o 21:42\nPisano tutaj dzisiaj o słońcu. Iny dzisiaj znak to koło Kijowa była burza…piaskowa. Przypomniało mi się orędzie z 28 września 2019 r. było tam o Chinach i o wielkim upadku w USA. jeżeli chodzi o gospodarkę USA to jest w wielkim upadku. https://www.bankier.pl/wiadomosc/Gospodarczy-armagedon-w-Ameryce-7863907.html Dzisiaj już wiadomo, że te dwie rzeczy się potwierdziły.\n17 kwietnia 2020 o 13:15\nWczoraj w mojej miejscowości nad Bugiem była burza piaskowa i trwała przez cały dzień. Nadzwyczaj silny wiatr i gęsty piach wszędzie wirujący w powietrzu.\nW Poniedziałek Wielkanocny też była u nas najpierw burza piaskowa, taka prawdziwa pustynna burza, że zupełnie nic nie było widać, tak rzucało piachem a zaraz po niej przyszedł spory deszcz. Teraz to wszytko notuję w kalendarzu, bo są rzadkie zjawiska i coraz częściej. Teraz nawet deszcz bywa niezwykle rzadko, tak jak w ubiegłym roku, to tylko kilka razy spadł przez cały rok. Bo takie delikatne pokropienie przez kilka sekund, to nie liczę jako deszcz.\nW Wielki Piątek była natomiast trąba powietrzna wysoka na 15 do 20 metrów – wiem, bo akurat przeszła około 20 metrów od męża na naszym podwórku, zaskoczyła Go gdy naprawiał traktor i dobrze ją widział, bo stał obok. Gdy usłyszał huk, to tylko stał i patrzył, jak tuż obok wirowały w słupie liście dębu, którego zresztą u nas nie ma. Potem tylko pozostały wszędzie porozrzucane.\nWszystko to w odstępach trzydniowych: 10, 13 i 16 kwietnia.\nA niewiele wcześniej, 31 marca, też przeszła trąba powietrzna, gdy byliśmy z mężem w Kościele. Jak wróciliśmy, to były już tylko widoczne jej skutki: zerwany częściowo dach ze stodoły, porozrzucany wokół na ziemi i porozbijany a arkusze nowej blachy z budowy porozrzucane, pogniecione jak papier a jedna duża blacha zawisła na ogromnej lipie, tuż obok. Wielkich strat nie było ale widać było jak duża siła musiała być, bo wyrwało i odrzuciło część z drewnianego ula, a elementy były przybite potężnymi, długimi na 10 cm gwoździami, które razem wraz z tymi elementami zostały wyrwane.\n17 kwietnia 2020 o 04:27\nZawsze powtarzam, że google nie gryzą, i tam znajdziesz wszystko co trzeba i nie trzeba.\nTym razem to, co potrzeba!\nJak masz być dzieckiem NMP, jak się nie poczniesz na nowo i nie narodzisz duchowo? Nikodem pytał kiedyś Jezusa, czy człowiek może powtórnie wejść do łona matki\n1) Najpierw o. Augustyn Pelanowski i Pismo Święte!\n„O głębokiej łączności z Maryją w 1. rocznicę ustanowienia Sanktuarium Jasnogórskiej Matki Kościoła mówił o. Augustyn Pelanowski OSPPE.\n–Nikodem pytał kiedyś Jezusa, czy człowiek może powtórnie wejść do łona matki… Tak, potrzeba wejść do łona Matki, pod Jej serce – twierdził paulin przy ul. św. Antoniego we Wrocławiu.”\n2) Maryjo pocznij mnie na nowo w Swoim Łonie – czyli owoce rekolekcji z ks. Dominikiem Chmielewskim\nPrzypomnijmy słowa pieśni : „Weź mnie, weź mnie do swego łona”\nMiriam Tyś jest bramą do nieba.\n17 kwietnia 2020 o 04:32\nTu możesz odsłuchać a ja dopowiem, że czytelnicy zaczęli 13 lipca 2014 – 13 kwietnia 2015 r. a potem Ci, którzy byli z ks. Maciejem Bagdzińskim na rekolekcjach w Międzywodziu – dokonywali tego samego!\nTego trzeba po prostu odsłuchać i wcielić w życie – pisałam!\n17 kwietnia 2020 o 12:40\nPomódl się Miriam. Dwie wersje – nieco szybsza i wolniejsza.\nKs. Piotr Glas i ks. Dominik Chmielewski mówią w rekolekcjach o oddawaniu się Maryi w ten sposób: o chowaniu w Jej Sercu lub w Jej Łonie. Wszyscy podążają za Św. Ludwikiem, bo o tym jest w „Traktacie”, najdoskonalszej książce o Maryi i jednocześnie najbardziej ukrywanej, a raczej schowanej przez złego. Teraz już znanej, odkrytej i dostępnej.\nMaggie, czy wiesz, że są nawet takie Ołtarze w Polsce (naprawdę takie istnieją) autentyczne, rzeczywiste, namacalne, materialne konkretne Ołtarze (a nie jedynie duchowe, na których sprawowana jest Ofiara Mszy Świętej), poświęcone Dziewiczemu Łonu Najświętszej Maryi Panny i One są prawdziwą namacalną bramą do Nieba?\nWg niejednego księdza na takim Ołtarzu, w ten sposób poświęconym, dokonuje się najdoskonalsza Ofiara Mszy Św.\nOfiary na takim ołtarzu składane – jak mówią kapłani prawdziwie Maryjni – są najmilsze Bogu, najbardziej oczekiwane, najwięcej Łask wypraszające. To nie jest mój wymysł ale osobiście słyszałam od kapłanów, takich jak ks. Adam Lenik. Ksiądz Adam Skwarczyński też zna przynajmniej jeden taki ołtarz.\nSama jeden taki ołtarz miałam łaskę w życiu widzieć, poznać ale myślę, że jest ich więcej. Wiem, że są osoby czytające WOWIT, które znają taki ołtarz, właśnie w ten sposób poświęcony i brały udział w Mszach Św. sprawowanych na takim właśnie ołtarzu, najmilszym Niebu całemu: Ołtarzu poświęconym właśnie Dziewiczemu Łonu NMP – to poprzez taki ołtarz płyną najmilsze Bogu ofiary i modlitwy. Jeszcze wiele w życiu musimy poznać, doświadczyć a są rzeczy, bardzo często najprostsze, zupełnie podstawowe, o których nawet nie mamy pojęcia, a które możemy przyjąć jedynie w duchu miłości i pokory, często nie rozumiejąc do końca.\n17 kwietnia 2020 o 11:13\nTo jak dziś zacznę to skończę 17 stycznia w moje urodziny


Maszty flagowe z włókna szklanego | Sklep internetowy Gaja\n» Maszty z włókna szklanego\nW tej kategorii, chcemy Państwu przedstawić masz flagowy z włókna szklanego. Posiadamy szeroki wybór masztów, ponieważ zależy nam na tym, aby znaleźli Państwo w naszym sklepie, wszystko to, co jest Wam potrzebne. Dlatego dostępny jest między innymi maszt flagowy 6m, a także maszt flagowy 8m. To jednak nie wszystko, ponieważ dla tych klientów, którzy potrzebują naprawdę większą długość, również mamy idealne rozwiązanie - maszt flagowy 10m.\nA jakie są zalety takiego rozwiązania? Maszty z włókna szklanego mają przede wszystkim niewielką masę. Są nie tylko trwałe, ale też estetycznie wykonane. Dodatkowo ich odporność na warunki atmosferyczne, czy też rdzę jest naprawdę godna podziwu.


Tag: okna | Weranda.pl\nJak stylowo udekorować okno\nInaczej ozdobimy małe okno, a inaczej wysokie i wielkie. W jednym powiesimy lekką firanę, w innym ciężką zasłonę, a w jeszcze innym i jedno, i drugie. Aranżacja okna: upinamy tkaniny, dobieramy szybki Nie bez powodu używa się określenia „okno na świat”. Przecież pierwszą rze... więcej\nDobrze dobrane okna i drzwi Uszyjemy je sobie na miarę, jak kiedyś buty. Chcesz szklaną ścianę? Nie ma problemu. Framugi do samego sufitu – proszę bardzo. Bo teraz okna i drzwi m... więcej\nDom otwarty na las Nowoczesny dom na skraju lasu. Tu wszystko jest nowe i nowoczesne. Oprócz starych drzew za oknem. I dobrej energii, dzięki której życie Ewy... więcej\nOkna i drzwi tworzą atmosferę domu, dodają mu przestrzeni lub odgradzają od świata. Od nich zależy nasz nastrój i nasze samopoczucie.Kupując mikrofalówkę, dopytujemy się o dodatkowe funkcje. Interesuje nas opcja szybkiego podgrzewania, gotowania na parze, opiekania, pieczenia pizzy czy blokady drzwiczek. Dziw... więcej\nOkno modne Tkanina z niezwykłym wzorem nie potrzebuje dodatkowych ozdób – marszczeń, lambrekinów, chwostów. Dorzucić można tylko intrygujący widok za o... więcej


Co zrobić w przypadku awarii sterownika? - Zatonski Development\nChyba wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważną role odgrywają podzespoły elektroniczne i komputerowe we współczesnych samochodach. Dzięki nim samochód może mieć znacznie krótszy czas reakcji, oraz zużywać mniejsze ilości paliwa. Z tego jednak względu, o te podzespoły elektroniczne samochodu trzeba dbać ze szczególną uwagą.\nJak naprawić sterownik Airbag?\nKażdy, kto choć trochę interesuje się motoryzacją z pewnością zdaje sobie sprawę z tego, jak dużą rolę odgrywają w nich obecnie części elektroniczne. Zazwyczaj stosuje się sterowniki, montowane przy różnych, ważnych podzespołach samochodu. Regulują one najważniejsze funkcje danej części, przy której są zamontowane, umożliwiając jej właściwą prące. Ze względu na duże znaczenie tych podzespołów, w przypadku ich awarii należy jak najszybciej je naprawić. Naprawa sterownika airbag jest obecnie wykonywana przez większość tych bardziej znanych warsztatów samochodowych. Z racji tego że sterowniki to tak naprawdę mikrokomputer, podejmowaną w pierwszej kolejności próbą jego naprawy jest po prostu jego reset. Metoda ta skutkuje w ponad połowie przypadków nieprawidłowego działania sterownika. Jeżeli metoda ta nie pomogła, inną przyczyną awarii sterownika jest jego zabrudzenie. W takim wypadku rozmontowuje się pompę, w której znajduje się sterownik i przystępuje do oczyszczenia wszystkich elementów. Po oczyszczeniu, następuje ponowny montaż pompy wraz ze sterownikiem i jej uszczelnienie, by podobne problemy nie powracały w przyszłości. Opisywane metody są skuteczne w zdecydowanej większości przypadków.\nPodzespoły elektroniczne są obecnie niezwykle istotną częścią samochodów. Z tego też względów o te elementy należy odpowiednio dbać. W przypadku ich usterki, trzeba udać się do profesjonalnego warsztatu, który naprawi dany sterownik bez problemu.


Stan współczesnej oświaty. Czy czas na radykalne zmiany? | wMeritum.pl\nStan współczesnej oświaty. Czy czas na radykalne zmiany?\n1 września to nie tylko kolejna rocznica wybuchu II wojny światowej, ale też dzień, w którym w Polsce rozpoczyna się rok szkolny. Z tej okazji publikujemy artykuł działacza Ruchu Narodowego dra Rafała Dobrowolskiego, który ukazał się wcześniej w piśmie „Myśl.pl”. Tekst jest poświęcony sytuacji polskiej edukacji. Zawiera też konkretne rozwiązania mające go ulepszyć.\nStan współczesnej oświat. Czy czas na radykalne zmiany?\nProblematyka edukacyjna i wychowawcza stanowiła i dalej stanowi ważne miejsce w programach, poglądach poszczególnych obozów politycznych. Działalność wychowawczo-edukacyjna prądów politycznych przebiega w dwóch kierunkach: 1) „do wewnątrz” – co wyraża się w charakterze pracy ideowo-wychowawczej prowadzonej we własnych szeregach; 2) „na zewnątrz” – wobec bieżącej polityki oświatowej, co odzwierciedlać ma stosunek do systemu edukacji, struktury i organizacji oświaty, sfery ideowej wychowania, problematyki kształcenia nauczycieli, czy oświaty pozaszkolnej. Często walka polityczna pomiędzy poszczególnymi obozami politycznymi przenosi się na teren szkoły (rządząca formacja próbuje legislacyjnie narzucić własną wizję edukacji i wychowania), co z jednej strony jest rzeczą naturalną w systemie demokratycznym, choć z drugiej strony częste reformowanie systemu oświaty niekorzystnie odbija się na funkcjonowaniu szkoły, procesie wychowawczo-edukacyjnym uczniów i pracy nauczycieli.\nPewną wizję funkcjonowania systemu oświaty przed rokiem na tych łamach [kwartalnika myśl.pl – przyp. red.] zaprezentował Krzysztof Kawęcki, jednak autor skupił się bardziej na profilu edukacyjnym i jego aksjologii, ja zaś spróbuję przedstawić problemy strukturalne, związane z koniecznością przemodelowania ustroju szkolnictwa i jego finansowania zarówno na poziomie szkolnym jak i szkolnictwa wyższego. Na wstępie trzeba sobie jasno postawić sprawę, należy odejść i skończyć z modelem systemu oświaty narzuconym przez ministra edukacji Mirosława Handke pełniącego tę funkcję w gabinecie Jerzego Buzka.\nW obecnych czasach ludzkość jest w posiadaniu ogromnych i ciągle poszerzających się zasobów wiedzy, co powoduję konieczność nieustannego osobistego rozwoju. Uczenie się, nowe umiejętności i samodoskonalenie są niezbędne w realiach szybko zmieniającej się rzeczywistości, dynamicznego postępu technologicznego a bieżące zwiększanie swoich kwalifikacji umożliwia i warunkuje odnalezienie się na coraz bardziej wymagającym rynku i znalezienie wymarzonej pracy. Obecnie powszechnie dostrzega się konieczność edukacji przez całe życie. Według przewidywań niektórych socjologów za 20-30 lat rynek pracy będzie potrzebował wykwalifikowanej kadry w zawodach, o których w dniu dzisiejszym nie mamy żadnego pojęcia. Dawny podział życia człowieka na okres nauki oraz pracy zawodowej przechodzi do przeszłości, nadchodzą czasy stałego kształcenia i doskonalenia swoich talentów i możliwości.\nDo czterech wiodących problemów polskiego szkolnictwa w czasach dzisiejszych należą:\ntestomania – sprzyjająca odtwórczości, mechanicznym nawykom i stereotypowym rozwiązaniom,\nrankingomania – sprzyjająca z jednej strony segregacji i marginalizacji uczniów, a z drugiej zamiatania pod dywan istniejących w poszczególnych szkołach i placówkach oświatowych problemów społecznych i obecnych zjawisk patologicznych,\nprogramomania – sprzyjająca koncentracji na realizowanym programie i zagubieniu indywidualności ucznia,\npapierkomania – sprzyjająca zbiurokratyzowaniu zawodu nauczyciela.\nWszystkie wyżej wymienione problemy współczesnej edukacji, które szerzej będą omówione w dalszej części tekstu są pokłosiem ideologicznych refleksji, filozoficznej koncepcji człowieka i jego rozwoju. Należy zdać sobie sprawę, iż człowiek działa na bazie pewnego rozumienia świata, jego działanie jest wyznacznikiem jakiejś konkretnej wizji i jej materializacji w czynach, co przekłada się także na proces kształcenia nowych pokoleń. W przypadku historii dominuje (podobnie zresztą jak w przypadku innych przedmiotów humanistycznych i społecznych) pozytywistyczna metodyka opisu zjawisk historycznych, społecznych, filologicznych gdzie zasadniczym pytaniem naukowym jest pytanie „jak?”, podczas gdy w przypadku nauki klasycznej zasadniczym pytaniem poznawczym jest „dlaczego?” Należy sobie jasno zdać sprawę, iż nie wystarczy poznać jakiejś sumy suchych faktów, by stwierdzić iż rozumie się przeszłość. Dla jej poznania konieczne jest wpierw poznanie przyczyn omawianych wydarzeń, motywów ludzkich działań, ciągu przyczynowo – skutkowego aby móc zrozumieć omawiane w dziejach wydarzenia, wojny, rewolucje, przemiany, reform etc. etc.\nWiedza – umiejętności – wychowanie\nKlasyczny model systemu kształcenia opiera się na trzech filarach: wiedzy, umiejętności i wychowaniu. Obecnie panujące trendy pedagogiczne opierają się na wychowaniu bezstresowym zwanym także antypedagogiką. Postulatem programowym Ruchu Narodowego w kwestii relacji panujących w szkołach winno być dążenie do przywrócenie godność zawodu nauczyciela, do przywrócenia tradycyjnych relacji nauczyciela z uczniem jako relacji mistrz – uczeń.\nW przypadku drugiego z filarów tj. umiejętności także obserwujemy wiele niepokojących zjawisk. Panuje opinia, iż w szkołach jest za dużo zajęć dających jedynie wiedzę teoretyczna, pamięciową, że szkoła nie uczy praktycznych umiejętności. Na temat tego zagadnienie przed ponad 100 laty pisał Roman Dmowski. W „Myślach nowoczesnego Polaka” zanotował „ludzie (…) u nas umieją się uczyć tylko z książki. Z życia zdolni są, i to nie zawsze, brać tylko fakty, będące wyraźną ilustracją tego, czego się z książki nauczyli. Poza tym zaś nie umieją ani spostrzegać, ani wyciągać wniosków z tego, co widzą”. W innym miejscu tej pracy napisał „O ile kształcimy jakie cnoty w młodzieży to nie takie, które dadzą im realną wartość jako ludziom dojrzałym, ale które służą tylko do prezentowania się dobrze, w naszym, naturalnie, rozumieniu. Zdolności, które wyrabiamy w dzieciach, wiadomości, jakie im dajemy i jakie one później dorastając same w duchu ogólnego kierunku zdobywają, w połowie nawet nie mają żadnej wartości w życiu realnym.” Krytyczne uwagi jakie formułował w dobie zaborów powtarzał w wolnej Polsce, gdy na początku lat 30 zauważył „Szkoła (…) jest niesłychanie tandetna, że młodzież wychodzi z niej ze śmietnikiem w głowie”, przez co zdaniem przywódcy polskich narodowców byliśmy jednym z najgorzej wychowanych narodów w Europie. Mamy dużo osób zdolnych a mało ludzi uzdolnionych, a także mimo że jesteśmy „mili w towarzystwie” to nie potrafimy postępować z ludźmi tam, gdzie w grę wchodzą interesy. Opisana przez Dmowskiego sytuacja niestety jest także aktualna i dziś, w drugiej dekadzie XXI w. Jak dowodzą wyniki licznych badań poziomu i efektywności nauczania nastolatki uczone są tak, by sprawnie zdawać testy i egzaminy, a niekoniecznie, by pozyskaną wiedzę wykorzystywać w codziennym życiu. Badania wykazały, iż uczniowie opanowali niemal automatycznie metodę testową i specyfikę pytań stawianych na testach.\nTestomania: Panująca w systemie kształcenia testomania zdaniem ich zwolenników ma na celu wyrobienie umiejętności opanowania stresu, wykonywania polecenia zgodnie z instrukcją, dobrym gospodarowaniem czasem, samodzielną pracą. Wraz z wprowadzeniem nowego systemu egzaminacyjnego w szkołach uczniowie rozwiązują więcej testów i uczą się strategii rozwiązywania zadań różnego typu. Ale przecież aby osiągnąć dobre wyniki, potrzeba też pozyskać umiejętności związane z badaną testem dziedziną wiedzy. System sprawdzania wiedzy za pomocą testów nie sprzyja temu procesowi klasycznego poznania. Należy wrócić do opisowego sprawdzania wiedzy (wypowiedź ustna i pisemna). System testowy sprzyja zaliczaniu kartkówek, klasówek, sprawdzianów, kolokwiów, egzaminów wg. zasady 3xZ (zakuć, zdać, zapomnieć). Pierwszy test uczeń pisze już na koniec trzeciej klasy, kolejne na koniec szkoły podstawowej i gimnazjum, formę testu ma także matura. – Nauczyciele spędzają wiele godzin na przygotowywaniu do testów, egzaminów, dążeniu do jak najlepszych wyników „a brakuje czasu, żeby młodzież porwać, zachwycić, zainteresować nauką.”Nauczyciele przyznają zresztą, że efekty dydaktyczne takiego sytemu pozostawiają wiele do życzenia. Nic dziwnego, że wykładowcy akademiccy coraz częściej narzekają na poziom wiedzy świeżo upieczonych studentów.\nZ problemem testów wiąże się zagadnienie egzaminów zewnętrznych które w systemie szkolnictwa obowiązują od roku szkolnego 2002/2003. Wprowadzenie zewnętrznych egzaminów miało na celu precyzować wymagania i obiektywizować oceny. Egzaminy te są sprawdzane już nie w szkole macierzystej ucznia a przez czynniki zewnętrzne tj. specjalne powołanie Okręgowe Komisje Egzaminacyjne. Wprowadzono wówczas sprawdzian kompetencyjny na koniec szkoły podstawowej (w założeniach nie pociągający za sobą żadnych konsekwencji, ponieważ nie można go nie zdać), egzamin gimnazjalny (od jego wyniku zależy do jakiej szkoły średniej uda się uczeń) oraz nowy egzamin maturalny zdawany w systemie punktowym, jednocześnie zlikwidowano egzaminy wstępne na studia. Celem jaki postawili przed sobą twórcy zewnętrznego egzaminowania miała być redukcja frustracji uczniów i ich rodziców. Jednak zaczęto odgórnie manipulować poziomem wymagań, a zarazem uczynić z tego narzędzie do sztucznego „wyrównywania” szans edukacyjnych. Wystarczyło radykalne obniżanie progów wymagań (np. amnestia maturalna za ministra Giertycha czy ustanawiany próg zdawalności matur) oraz stworzenie przez polityków prawnych podstaw dla pseudobiznesu tzw. niepublicznych szkół wyższych, by nagle okazało się, że 80% młodzieży zdaje w naszym kraju maturę i może podjąć studia wyższe.\nNa egzaminach dominują pytania bazujące na gotowych tekstach, szczególnie widoczne jest to na maturze z języka polskiego. Jak zauważył Adam Matusik „można zdać maturę nie czytając ani jednej książki, nawet wypracowanie pisane jest w oparciu o podane teksty. W ten sposób dodatkowa wiedza niezbędna jest tylko tym, którzy chcą zdobyć na maturze najwyższy wynik.” Dla wszystkich innych zaś, ta forma egzaminu demotywuje do zwiększania swej wiedzy. Przy egzaminach z pozostałych przedmiotów również opierając się na podanych w pytaniach informacjach i nie posiadając żadnej wiedzy można rozwiązać część zadań. Kryterium zdawalności nowej matury oparto na niskim poziomie – zaledwie 30%. Kolejną cechą zabijającą wolę poszerzania wiedzy i kreatywność jest system słów kluczy – uczeń wiedzący dużo na dane pytanie często musi się zastanawiać, co autor miał na myśli, natomiast krótka odpowiedź bądź stawianie krzyżyka przy opcjonalnej odpowiedzi uniemożliwia wykazanie się uczniowi. W założeniu chodziło o przejrzysty system, jednolicie oceniany, dający się porównać w skali całego kraju, efekty jednak psują dobrą ideę.\nKolejną reformą ze skutkami ubocznymi było zniesienie egzaminów wstępnych na studia. Przed reformą jednak prawdziwym wyzwaniem, śrubującym poziom był egzamin wstępny na studia. Przyszli studenci byli świadomi konkurencji walki o ograniczoną liczbę miejsc, przede wszystkim zaś uczyli się pod konkretny, wybrany kierunek studiów, znacząco zwiększając swoją wiedzę o danym zagadnieniu czasem nawet przyswajając sobie część materiału z pierwszego roku studiów dzięki czemu można było od razu wtajemniczać nowych studentów w bardziej zaawansowaną tematykę, niewątpliwie podwyższając poziom szkolnictwa wyższego w Polsce. W momencie gdy wymienionego egzaminu zabrakło – młodzież straciła motywację do zgłębiania przyszłej tematyki studiów na które się zakwalifikowali i naukę należało zacząć od podstaw. Zwolennicy nowej matury podkreślają, że próg 30% nie wystarcza, żeby dostać się na studia, jednak przy obecnym rozbudowanym systemie szkolnictwa prywatnego oraz studiów zaocznych i wieczorowych, a także niżu demograficznym, który sprawia, że nawet na prestiżowych uczelniach zdarzają się wolne miejsca nie jest to problemem. W praktyce nasuwa się wniosek – można przez cały okres edukacji, aż do matury włącznie, nie uczyć się w żaden sposób i bez problemu uzyskać wykształcenie średnie, a potem i wyższe.\nKolejnym negatywnym skutkiem połączenia systemu testów i egzaminów jest nakręcanie edukacyjnego wyścigu szczurów, tzn. już w gimnazjum trwa ostra rywalizacja o to, by w przyszłości dostać się do elitarnego liceum, potem na renomowaną uczelnię, a z niej prosto do korporacji. Jednak jest to problem występujący jedynie wśród uczniów z przerostem ambicji.\nRankingomania: Jak już wcześniej zostało to ukazane sprzyja z jednej strony segregacji i marginalizacji uczniów a z drugiej zamiataniu pod dywan istniejących w poszczególnych szkołach i placówkach oświatowych problemów społecznych i obecnych zjawisk patologicznych. Jeżeli dokładnie będziemy studiować poszczególne rankingi z łatwością można zaobserwować, iż ich wynik są zazwyczaj rozbieżne. Najbardziej widoczny jest w przypadku szkół wyższych gdy porównuje się rankingi komisji akredytacyjnych, czy tych zamawianych przez konferencje rektorów polskich z rankingami pracodawców oraz innych instytucji spoza środowiska akademickiego. Nie jest tajemnicą, iż o wyniku w poszczególnych rankingach decyduje ten, kto te rankingi robi, układa i przeprowadza, czyni tak, aby kategorie w nim zawarte pasowały pod jego partykularne potrzeby. Szkoły zwłaszcza ponadgimnazjalne oraz wyższe, gdzie w dobie niżu demograficznego jest bezwzględna walka o każdego ucznia/słuchacza/studenta czynią wszystko by jak najlepiej wypaść w rankingu, co będzie miało przełożenie na poziom naboru. W związku z czym widoczne będą nadużycia, próby zacierania niekorzystnych zjawisk panujących w szkołach (patologie społeczne z którymi pedagodzy sobie nie radzą) a składana oferta edukacyjna nie będzie opierać się na dążeniu do świadczenia usług edukacyjnych na wysokim poziomie a na efekciarstwie, zapotrzebowaniu rynku pracy, które często się zmienia i chwilowych trendów edukacyjnych.\nObecnie szkoły uzyskują najwyższe noty ewaluacyjne (a więc i atrakcyjność na „rynku edukacyjnym”) nie za pracę z młodzieżą z problemami egzystencjalnymi czy trudnościami w uczeniu się, nie za tzw. średniaków, ale za olimpijczyków i laureatów konkursów przedmiotowych. Prowadzi to do sytuacji, iż dochodzi do radykalnych często konfrontacji postaw między tymi, którzy chcą się uczyć, a tymi, którzy z różnych powodów nie są tym szczególnie zainteresowani. W publicznych szkołach dominuje syndrom określany przez psychologa Józefa Kozieleckiego mianem NiL, czyli „nudy i lęku”: nudy dla najzdolniejszych, kiedy wśród rówieśników lub ich nauczycieli przeważają skłonności do „równania w dół”, lub lęku wśród tych o niższych aspiracjach, kiedy w klasie nakręcano spiralę rywalizacji i wyścigu szczurów. \nProgramomania i papierkomania: Obecnie system oświaty podobnie jak gospodarka jest przeregulowany, dyrektorzy jednostek oświatowych, rektorzy uczelni, sami nauczyciele i pracownicy naukowo-dydaktyczni zamiast skupić się procesie edukacyjnym giną w gąszczu przepisów, które jak to w Polsce zdarzają się w niektórych wypadkach są ze sobą sprzeczne. W szkolnictwie powszechnym obok ustawy o systemie oświaty i relikcie PRL – Karcie nauczyciela (będącej podarunkiem komunistycznych władz dla grona pedagogicznego w okresie stanu wojennego, przez co nauczyciele zyskali nieracjonalne przywileje jakimi nie mogą pochwalić się inne grupy zawodowe) funkcjonuje ponad 100 rozporządzeń wydawanych przez resort oświaty, które ulegają stałym zmianom. Nauczyciele niemal każdą wykonywaną czynność muszą dokumentować, wypełniać ankiety, pisać konspekty, sprawozdania etc., etc., zbierać zaświadczenia, dyplomy, podziękowania. Co negatywnie wpływa na właściwy efekt ich pracy (wyniki uczniów), a papier wszystko przyjmie. Ponadto nauczyciele są zobligowani zrealizować podstawę programową, a przy obecnej strukturze oświaty podzielonej na trzyletnie okresy nauczania (o czym szerzej niedługo) i przeregulowaniu zapisów stosownych rozporządzeń ministra edukacji narodowej i obecnie obowiązującej siatki godzin do danych przedmiotów nie są wstanie prawidłowo i systematycznie sprawdzać efektów swojej pracy poprzez odpytywanie uczniów „przed tablicą”, przeprowadzaniem sprawdzianów opisowych w zamian weryfikują zdobytą przez podopiecznych wiedzę przez łatwe i szybkie w sprawdzaniu testy, o czym była mowa wcześniej. W dniach 26-27 września 2013 r. na konferencji „EDU Trendy 2013” kilka razy pojawiał się slogan o tym, że w oświacie biurokracja niszczy zaangażowanie nauczycieli. Zamiast edukowaniem muszą zajmować się tzw. „papierologią”, co tylko utwierdza w przekonaniu, iż w oświacie muszą nastąpić radykalne zmiany polegające na odbiurokratyzowaniu szkolnictwa, wprowadzeniu systemu uwzględniającego indywidualność ucznia, ich zdolności, talenty zainteresowania z jednej strony a problemy i trudności w uczeniu z drugiej gdyż obecny system preferuje zasadę równania w dół, czyli dostosowania poziomu nauczania do najgorszych uczniów w oddziale szkolnym.\nGimnazjum – potworek rządu Buzka\nGimnazjum to drugi – po sześcioletniej szkole podstawowej – obowiązkowy poziom kształcenia w Polsce. Uczęszcza do niego młodzież w wieku 14-16 lat. Nauka w gimnazjum trwa trzy lata i kończy się ogólnopolskim egzaminem (z wiedzy humanistycznej, matematyczno-przyrodniczej i języka obcego), którego wynik ma wpływ na przyjęcie ucznia do wybranej przez niego szkoły ponadgimnazjalnej.\nZdaniem twórców reformy z 1999 r. wprowadzenie trójstopniowej struktury szkolnictwa miało skuteczniej dostosowywać pracę szkoły do indywidualnych i specyficznych potrzeb uczniów. Jednym z argumentów miało być oddzielenie małych dzieci od dorastających nastolatków. Kolejnym argumentem za było, iż zmiany miały służyć podniesieniu poziomu edukacji społeczeństwa poprzez upowszechnienie wykształcenia średniego i wyższego, wyrównaniu szans edukacyjnych i poprawie jakości edukacji rozumianej jako integralny proces wychowania i kształcenia. Obowiązkową, teoretycznie jednakową dla wszystkich edukację przedłużono o rok, dając więcej czasu na decyzję o dalszym kształceniu.\nEfekty reformy wyszły na odwrót od prognozowanych założeń: gimnazja zamiast wyrównywać szanse, zaczęły segregować dzieci, a te w dużych miastach stały się molochami. W mniejszych ośrodkach często są katalizatorem problemów – grupy nastolatków z rywalizujących ze sobą miejscowości, spotykają się codziennie, na obcym terenie. Na dodatek „gimbus” przyjeżdża o ściśle określonych porach, co uniemożliwia korzystanie z zajęć pozalekcyjnych. Część podstawówek w małych miejscowościach zamknięto, bo sześcioletnie podstawówki nie miały wystarczającej liczby uczniów. Dzieci i młodzież wozi się zatem do szkół w innych miejscowościach. Zaś w dużych miastach wprowadzenie gimnazjów pogłębiło segregację. Bardzo szybko podzieliły się one na mocniejsze i słabsze, a rodzice i uczniowie wszelkimi sposobami obchodzą zasadę rejonizacji. Każda szkoła, jeśli dysponuje wystarczającą liczbą miejsc, ma prawo przyjąć uczniów spoza rejonu. Zwykle ostateczna decyzja o przyjęciu odbywa się na podstawie konkursu świadectw, pod uwagę brane są dodatkowe osiągnięcia, często także organizowany jest test predyspozycji językowych. Dwa numery wcześniej idei gimnazjów na tych łamach bronił Michał Wałach. Autor ubolewa, że gimnazja w zespoły szkół łączone są częściej ze szkołami podstawowymi, a nie średnimi (ponadgimnazjalnymi). Taki stan rzeczy wynika z podziału kompetencji pomiędzy poszczególnymi szczeblami samorządowymi. Prowadzenie powszechnych szkół podstawowych i gimnazjów to zadanie własne gminy a jednostek ponadgimnazjalnych powiatu. W praktyce sprawdza się tworzenie takich zespołów jedynie w miastach na prawach powiatów w mniejszych gminach takie rozwiązanie jest rzadkością ponieważ tworzenie jednego zespołu prowadzonego przez różne jednostki samorządu terytorialnego przyprawia wielu problemów organizacyjnych w tym zachodzące konflikty kompetencyjne (organizacja pracy szkoły, finansowanie, nadzór) pomiędzy gminą a powiatem. Kolejne twierdzenie Michała Wałacha, iż decentralizacja okazała się czynnikiem podnoszący poziom edukacji, także jest patrzeniem z pozycji dużych i bogatych samorządów ponieważ w przypadku gmin wiejskich sytuacja w porównaniu z okresem sprzed reformy nie zawsze uległa poprawie, a wręcz przeciwnie samorządowcy ze względów finansowych zmuszeni byli likwidować wiele szkół podstawowych, których sieć była o wiele gęstsza niż jest to obecnie.\nNie ma wątpliwości, że zmiana systemowa, wprowadzająca gimnazja się nie udała. Wydłużenie edukacji ogólnokształcącej o jeden rok (6+3 zamiast ówczesnego cyklu 8 lat szkoły podstawowej) oraz podzielenie budowanych przez sześć lat społeczności uczniowskich na nowe, często lokowane w obcej przestrzeni grupy, zburzyło ich spójność. Pominięto też istniejące różnice w rozwoju dzieci i młodzieży, odmienności rodzinnych środowisk oraz ich aspiracji edukacyjnych. Wprowadzając reformę w 1999 r., zlekceważono wyniki kilkudziesięcioletnich badań psychologów środowiskowych, dydaktyków i pedagogów szkolnych. Decyzja reformatorów zawierała ukryte przeświadczenie, jakoby wszyscy mogli, potrafili i chcieli się dalej uczyć ogólnie oraz mieli takie samo wsparcie w swoich rodzinach. Musiało to skutkować przewagą strat nad zyskami.\nUczeń po sześciu latach nauki, znajduje się trudnym momencie rozwojowym, zostaje wyrwany ze swojego środowiska, przeniesiony do odległej szkoły, gdzie jest anonimowy i musi się odnaleźć w nowym kręgu towarzysko-kulturowym. To utrudnia proces wychowawczy, tym bardziej że zaledwie po trzech latach przechodzi do kolejnej placówki. To poważny stres dla uczniów i problem dla wychowawców. Uczniowie w wieku 13-15 lat przechodzą przez proces adolescencji, tj. burzliwego, okresu dorastania, między dzieciństwem, a dorosłością, który często łączy się z młodzieńczym buntem, sprzeciwem wobec autorytetów, w skrajnych przypadkach, a jednocześnie coraz bardziej w obecnych czasach emanacją przemocy. Wówczas liderami w tych grupach wiekowych jednostki „silne” skłaniające się do stosowania przemocy, narzucające negatywne promowane przez media wzorce wychowawcze. Zdaniem wielu pedagogów i psychologów, kiedy młodzież wchodzi w nowe środowisko, buduje pozycję od początku, często używając najprostszych sposobów, żeby pokazać swoją wartość. Rozpadło się stare stado, więc musi powstać nowe. Przez co gimnazja stają się swoistym gettem. Zmiana środowiska, budowa hierarchii w nowej grupie, szczególny wiek, w którym się to dzieje, to wszystko sprawia, że nauka schodzi na dalszy plan, a problemy wychowawcze narastają. W jednej jednostce oświatowej zbiera się młodzież, która przestała zaliczać się do dzieci, a jeszcze nie zalicza się do dorosłych. Nauczyciel rzadko staje się autorytetem, prędzej jest nim kolega ze starszej klasy. Krytycy gimnazjów uważali, że lepiej by było dla uczniów, by w tym wieku nadal byli pod opieką nauczycieli, którzy znają ich od kilku lat, oraz uczyli się w mniejszych szkołach, gdzie trudniej o anonimowość.\nWiele danych statystycznych sporządzonych przez policję i wymiar sprawiedliwości i badań naukowych wskazuje, iż gimnazja przekształcają się w siedliska zła i rozpusty. Wg danych Krajowego Biura Przeciwdziałania Narkomanii i Państwowej Agencji Rozwiazywania Problemów Alkoholowych wskazują na niepokojące dane dotyczące prowadzenia się gimnazjalistów (alkohol, narkotyki, agresja, rozwiązłość seksualna). Wielu psychologów tym stanem rzeczy obarcza reformę systemu oświaty z 1999 r. kiedy to dzieci zostały wyrwane z dotychczasowego środowiska o czym już była mowa wcześniej.\nSystem edukacji oparty na 3-letnich etapach nauczania (w szkole podstawowej panuje system 3+3 tj. 3 letnia edukacja wczesnoszkolna + 3 letni okres przyswajania podstawowej wiedzy) następnie 3 letnie gimnazja oraz 3-4 letnie szkoły ponadgimnazjalne w praktyce znacznie gorzej sprawdza się niż jak to miało miejsce gdy istniały dwa typu szkół (8 letnia szkoła podstawowa i 3-5 letnia szkoła średnia). Pedagodzy stawiają argument o „poszatkowaniu” procesu nauczania. Ostatnia, szósta klasa podstawówki jest przeznaczona na przygotowania do sprawdzianu kończącego. Podobna sytuacja jest w ostatniej gimnazjalnej. Dzieci ćwiczą test za testem, bo od wyników egzaminu zależy, do której szkoły się dostaną. W ten sposób stale naruszana jest ciągłość nauki. Przy obowiązującej podstawie programowej która jak już wcześniej zostało to wyjaśnione jest bardzo szczegółowa, a także wymagań na egzaminach zewnętrznych nauczyciele zmuszeni są realizować program nauczania pobieżnie i w pośpiechu nie posiadają czasu na systematyczne sprawdzanie wiedzy poprzez odpytywanie wychowanka z nauczanego materiału przy tablicy lub organizowaniu sprawdzianów pisemnych o charakterze opisowym. Podsumowując system 3×3 jest niewłaściwy by młody Polak we właściwy sposób został przygotowany do dorosłego życia. Spójrzmy przez pryzmat nauczania historii w przypadku gdy absolwent gimnazjum zdecyduje kontynuować naukę w szkołach zawodowych to proces edukacji historycznej praktycznie kończy się wraz z końcem pierwszej wojny światowej. Jest oto o tyle ważne, że dotyczy to najnowszej historii w XX wieku, tj. wsparcie młodego człowieka w zrozumieniu otaczającego go świata, relacji międzynarodowych, wewnątrzkrajowych, zachodzących procesów społeczno-politycznych i ekonomicznych. Dlatego też o wiele bardziej sprawdzał się system nauczania tego przedmiotu w poprzedniej strukturze szkolnictwa kiedy to historii nauczano przez 5 lat szkoły podstawowej i następnie w szkole średniej w zależności od jej profilu od 3 do 4 lat. Umożliwiało to bardziej efektywne i usystematyzowane przekazanie podstawowej wiedzy. Podobne uwagi zgłaszają nauczycieli innych przedmiotów.\nKoniecznością jest ukształtowanie elastycznego i drożnego systemu szkolnego, by możliwa była, w każdym okresie rozwojowym uczniów, zmiana typu szkoły czy profilu kształcenia. Takie postulaty winni wyartykułować liderzy Ruchu Narodowego. W żadnym z wysoko rozwiniętych państw Europy odpowiednik naszego gimnazjum nie jest powszechną i obowiązkową szkołą dla nastolatków. Są kraje, w których nadal istnieją jednolite szkoły ogólnokształcące nawet 9-letnie (np. Finlandia, Szwecja, Austria, Dania, Holandia, czy niektóre landy w Niemczech), ale wprowadzono w nich takie rozwiązania organizacyjne, by możliwe było uczenie się w klasach czy zespołach uczniowskich (o zróżnicowanym nawet wieku) o orientacji technicznej, zawodowej lub tylko ogólnej; w zależności od potencjału i zainteresowań uczniów. Zaś nasze ministerstwo edukacji, uznało że wszyscy uczniowie są tacy sami, a u podstaw reformy 1999 r. tkwiła przesłanka koniecznego wyrównywania szans edukacyjnych absolwentów szkół podstawowych. Zróżnicowani kulturowo, społecznie i poznawczo uczniowie zostali więc administracyjnie zrównani.\nFinansowanie a niż demograficzny\nKolejnym ważnym problemem oświaty a także szkolnictwa wyższego jest finansowanie. Obecny system jest oparty na zasadzie, iż pieniądze idą za uczniem/słuchaczem/studentem jest całkowicie niewydolny, a jeżeli do tego dołączymy niż demograficzny to sprawia że w wielu szkołach nieobjętych przymusem szkolnym (ponadgimnazjalnych) a także w szkolnictwie wyższym widoczne jest obniżenie poziomu nauczania. Ponadto obowiązujący system finansowania promuje powstawianie i utrzymywanie szkół silnych o dużej liczbie uczniów, doprowadza to także do idei tworzenia „wiodących ośrodków nauczania” co jest stymulatorem procesu segregacji uderzającego dzieci i młodzież wiejską. System ten zmierza w stronę likwidacji małych, wiejskich szkół co jest zazwyczaj dyktowane kwestiami racjonalności ekonomicznej, a nie dydaktycznej. Ponadto duże problemy z utrzymywaniem szkół podstawowych i gimnazjalnych mają wójtowie gmin położonych w sąsiedztwie dużych ośrodków miejskich, gdzie znaczna większość napływowej ludności do tych podmiejskich gmin kieruje swoje dzieci nie do szkół zgodnie z rejonizacją, a właśnie do szkół miejskich w których poziom zazwyczaj jest wyższy. W takiej sytuacji szkoły w tego typach gmin skazane są na wegetację, często i likwidację, nie posiadają perspektyw rozwojowych. Samorządy szukając oszczędności, aby zmieścić się w otrzymywanej z budżetu państwa subwencji wymuszają na dyrektorach szkół tworzenie maksymalnie dużych oddziałów szkolnych w których liczba uczniów często przekracza grubo ponad 30 uczniów w jednej klasie, czasami zdarzają się klasy gdzie liczba uczniów sięga 40-42 osoby, wiadomo jaki to ma wpływ na efekty procesu nauczania. W ostatnim okresie czasu w Ministerstwie Edukacji Narodowej podjęto prace wychodzące naprzeciw przeładowaniu oddziałów szkolnych, gdzie maksymalna liczba uczniów ma wynieść 25 osób jednak dotyczy to jedynie pierwszego etapu nauczania (tj klasy I-III szkoły podstawowej).\nZ podobnymi problemami spotykamy się w szkolnictwie wyższym. We wrześniu ubiegłego roku jeden z odchodzący pracowników naukowo-dydaktycznych Instytutu Historii KUL JPII podejmując decyzje o odejściu z zawodu skierował do pozostałych pracowników Instytutu list, który po kilku miesiącach opublikował regionalny dodatek do „Gazety Wyborczej”. W liście odnajdujemy wiele cierpkich słów na temat obecnego stanu szkolnictwa wyższego: „Czy wciąż oczekujemy na konwersatoriach, proseminariach, seminariach burzliwych dyskusji, prowadzonych z młodzieńczą żarliwością przez ludzi aspirujących do stworzenia w przyszłości elity intelektualnej Polski? Czy po zakończeniu sesji egzaminacyjnej odczuwamy satysfakcję z dobrze wykonanej pracy? Czy mamy czas na pracę naukową, której wyniki ocenia się kryteriami jakościowymi a nie ilościowymi? (…) NIE WALCZYMY O NAJLEPSZYCH STUDENTÓW, WALCZYMY O STUDENTÓW, którzy – nawet jeśli to będą martwe dusze – to pozwolą nam przetrwać do następnego roku. (…) Obniżmy cenę (wyrażoną w wysiłku ze strony studenta), a zyskamy klienta. Made in China w nauce polskiej (…)Wszyscy wiemy, że algorytm jest obliczany na podstawie ilości studentów i stopni naukowych pełnoetatowych pracowników. Nie ma żadnego bezpośredniego związku między wysokością dotacji a pensum pracownika. A egzaminy? Czy rzeczywiście egzaminujemy zgodnie z sumieniem? Czyż nie zdarzyło się nam przepuszczać studentów, aby nasi koledzy z wyższych lat i wyższych stopni studiów nie stracili zatrudnienia? Przymykać oko na lenistwo, nieuctwo, czy po prostu brak zdolności intelektualnych? Czy nie czuliście nigdy nacisku środowiska, aby być łagodniejszymi? No cóż, walczyliśmy o każdego studenta, to musimy być konsekwentni i walczyć do ostatniej kropli krwi.” Celowo przytoczyłem ten nieco przydługi cytat, by ukazać z jakimi problemem dziś w epoce niżu demograficznego, prób komercjalizacji nauki stoi zarówno szkolnictwo ponadgimnazjalne jak i wyższe. W oświacie mamy obecnie także problem jej ideologizacji oraz propagandy która staje się kalką okresu komunistycznego zniewolenia, gdzie szkoła a także nauka były w służbie panującej ideologii. Tak jak wówczas obowiązywała doktryna marksistowska, której towarzyszyły propagandowe frazesy, tak samo dziś; zamiast walki klas mamy równouprawnienie, tolerancję, ideologię gender. Szkolnictwo to na średnim i wyższym poziomie ma stawiać na efektywność. Obecnie żąda się od szkół zawodowych i wyższych, aby przygotowywały fachowców dla przemysłu (szerzej rozumianej gospodarki), biznesu, administracji, którzy będą mogli tuż po uzyskaniu statusu absolwenta podjąć pracę i wykazać się odpowiednimi umiejętnościami. Proces edukacyjny uległ komercjalizacji, panuje dyktat „brukselskiej nowomowy”, wprowadzono nowy język opisu działalności szkół i uniwersytetów, które mają się „stać fabryką wiedzy”, „miejscem świadczenia usług edukacyjnych” oraz „transferu wiedzy i technologii”. Dla zobrazowania tego procesu można użyć stwierdzenia, że dzisiejsze szkoły ponadgimnazjalne i uczelnie wyższe zostały wkomponowane w cały system mechanizmów rynkowych, z wszelkimi tego konsekwencjami. A przez taki stan rzeczy dezawuowane są nauki humanistyczne.\nZ niepokojem na temat systemu szkolnictwa wyższego w wielkanocnym liście duszpasterskim skierowanym do wiernych podzielił się rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II ks. prof. Henryk Dębiński, który wskazał, iż odchodzi się od klasycznego modelu kształcenia mającego na celu całościowy rozwój człowieka na rzecz jego efektywności i komercjalizacji, w którym człowiek staje się przedmiotem, a nie podmiotem kształcenia. Rektor KUL napisał: „Uniwersytet jest miejscem, w którym poszukuje się prawdy o osobie ludzkiej” (Benedykt XVI, Przemówienie do młodych wykładowców akademickich w bazylice św. Wawrzyńca, Madryt 19 sierpnia 2011 r.) Współczesny świat ulega fascynacji efektywnością. Staje się ona jedyną wartością, powszechnym punktem odniesienia, również w dziedzinie nauki. Coraz szerzej formułuje się sugestie, że nauka, której nie można bezpośrednio zastosować w gospodarce, i edukacja, która nie odpowiada oczekiwaniom rynku, jest tylko zbędnym obciążeniem dla budżetu państwa. Duch rynkowej efektywności zmienia na naszych oczach istotę i cel istnienia szkół wyższych; nierzadko są one oceniane jako instytucje mające świadczyć komercyjne usługi. Jednak od zarania naszej cywilizacji zadaniem szkoły było integralne wykształcenie i wychowanie człowieka, stworzenie warunków, w których mógłby on zrealizować swoje talenty i przez to stać się bardziej człowiekiem. Koncepcja uniwersytetu, który jest najważniejszą formą szkoły wyższej, nawiązuje do ideałów Akademii Platona i Liceum Arystotelesa, przyjęła dojrzałą postać w średniowieczu i była dalej rozwijana w myśli Wilhelma Humboldta i Johna Henry’ego Newmana. W europejskiej tradycji uniwersytet miał nade wszystko służyć prawdzie; poszukiwać jej wiernie i ją upowszechniać. Uczony, badacz i nauczyciel cieszył się najwyższym autorytetem społecznym, a studiowanie było wymagającym zaszczytem. Wyrazem tego wyróżnienia i związanych z nim wymagań jest ślubowanie akademickie, zobowiązujące do sumiennego zdobywania wiedzy i dbałości o godność studenta, a więc kierowania się wysokimi standardami moralności i kultury osobistej. Służba prawdzie była od początku rozumiana jako służba człowiekowi, który urzeczywistnia swoje człowieczeństwo m.in. przez wykształcenie swoich talentów, w obliczu prawdy, osiąganej w racjonalnym wysiłku poznawczym, ważeniu racji i swobodnym dialogu społecznym. (…) Uniwersytet, służąc człowiekowi, budował jednocześnie wysoką kulturę. Był stróżem intelektualnego, moralnego i estetycznego ładu jako fundamentu porządku obejmującego życie społeczne, polityczne i gospodarcze. Był też przez wieki szczególnym miejscem współpracy wiary i rozumu.” Jasno obserwujemy, że gdy na edukację patrzymy, jak to obecnie jest z perspektywy jej finansowania to zatracamy prawdziwe jej przesłanie i wówczas wychowanek (uczeń/słuchacz/student) staje się przedmiotem a nie podmiotem tego procesu. Obecnie celem edukacji stał się zysk, bądź zmieszczenie się w przyznanej subwencji z budżetu państwa a nie dobro ucznia, chęć wszechstronnego wykształcenia go, uczynienia z niego dobrego człowieka, dobrego Polaka.\n12 postulatów na rzecz naprawy systemu edukacji\nSystem edukacji winien być oparty na współdziałaniu trzech instytucji: rodziny, Kościoła i szkoły. Proces dydaktyczny winien opierać się na trzech klasycznych filarach: wiedzy, umiejętności i wychowania. Szkoła winna mieć za zadanie przekazywać wiadomości w sposób systematyczny (od poznania podstaw do szczegółów) przy omawianiu zjawisk ukazywać je w ciągu przyczynowo – skutkowym a nie precedensowo – przykładowym, kształtować umiejętności samodzielnego myślenia i logicznego argumentowania swoich racji. Kolejnym wyzwaniem szkoły winno być dbałość o wzmacnianie poczucia więzi narodowej, kształcenia charakteru i pełnego rozwoju fizycznego. Zaś celem wychowawczym winno być uspołecznienie ucznia rozumiane jako kształcenie świadomości organicznego związku jednostki z grupą narodową poprzez wzmacnianie duchowej łączności i spoistości wewnętrznej narodu.\nZmiana formy sprawdzania wiedzy z testowej na opisową. Taki system przyniesie pozytywne efekty w kształtowaniu umiejętności logicznego formułowania myśli a także przyczyni się do kształtowania zdolności posługiwania się poprawną polszczyzną.\nZwiększenie rangi oceny z zachowania – warunek uzyskania promocji do następnej klasy / ukończenia szkoły.\nNależy całkowicie zmienić filozofię finansowania oświaty, nie może utrzymać się system w którym jedynym kryterium subwencjonowania placówek edukacyjnych jest liczba uczniów w danej jednostce. System ten musi uwzględniać poziom kształcenia, preferować szkoły w których uczniowie uzyskują wysokie noty z jednej strony, a także wychodzić naprzeciw licznym problemom społecznym w tym małych gmin wiejskich i wiejsko-miejskich a także „robotniczych” dzielnic dużych miast. System finansowania musi być elastyczny, ma odpowiadać na aktualne problemy, ma nadążać za rzeczywistością. Poprzez wprowadzenie bonu edukacyjnego należy nadać rodzicom prawo wyboru drogi kształcenia, w tym profili dokształcania (dodatkowe zajęcia szkolne) i preferencyjnych form edukacji pozaszkolnej.\nAby wzrósł poziom nauczania, należy zmniejszyć liczbę uczniów w klasach do liczby maksymalnie 25 uczniów na wszystkich etapach i poziomach kształcenia. Z drugiej strony należy wprowadzić minimum na tworzenie oddziałów szkolnych, które powinno wynosić ok. 15 osób. W przypadkach gdy liczba przekracza maksymalną liczbę uczniów w klasie, a brak jest osób do stworzenia kolejnego oddziału, bądź nie jest w stanie z przyczyn demograficznych pozyskać 15 uczniów na stworzenie pierwszego oddziału, decyzję winno podejmować Kuratorium Oświaty, kierując się przy tym kryteriami poziomu kształcenia w danej jednostce, a nie przesłankami finansowymi.\nPrzywrócenie godność zawodu nauczyciela. Powrót do tradycyjnych relacji nauczyciela z uczniem jako relacji mistrz – uczeń. Zaprzestać eksperymentów narzucanych nam z zewnątrz przez jak to propaguje pedagogika liberalna, w której to nauczyciel tracąc status mistrza stał się dla ucznia partnerem dialogu, doradcą i przewodnikiem po nieznanych obszarach wiedzy, w skrajnych przypadkiem został kumplem (rewolucyjna idea braterstwa).\nLikwidacja nieadekwatnych w dzisiejszych czasach przywilejów dla nauczycieli o charakterze socjalnym (np. dodatki: wioskowy, mieszkaniowy, wyrównawczy, urlopy dla poratowania zdrowia) na rzecz zwiększenia komfortu pracy nauczyciela (mniejsze oddziały szkolne, możliwość zatrudniania asystentów którzy m.in. przygotowywaliby pomoce dydaktyczne). Docelowo należy dążyć do likwidacji Karty Nauczyciela i zastąpienia jej całkowicie nowymi przepisami prawa.\nElastyczna droga awansu i wynagradzania tak aby motywować nauczycieli do podnoszenia swoich kwalifikacji udoskonalenia warsztatu pracy aż do momentu przejścia na emeryturę. Należy zlikwidować obecnie obowiązującą zbiurokratyzowaną drogę awansu, która kończy się na uzyskaniu stopnia zawodowego nauczyciela dyplomowanego (ok. 35-37 rok życia).\nZmniejszenie biurokratyzacji szkoły w tym sprawozdawczości, administracyjna deregulacja systemu oświaty, wzmocnienie kompetencji nauczycieli, dyrektora placówki oświatowej, a także zwiększenie roli i uprawnień rodziców w procesie decyzyjnym o profilach kształcenia kosztem organów administracyjnych. Skupienie uwagi na zwiększeniu jakości kształcenia niż na formalizmie w prowadzeniu dokumentacji szkoły i przebiegu procesu dydaktycznego.\nOdbudowa systemu nadzoru pedagogicznego. Kuratoria oświaty winny podlegać tylko ministerstwu edukacji i należy uniezależnić je od nadzoru wojewodów. „Odnowione” kuratoria winny skupić się na jakości kształcenia, a nie na administracyjnej kontroli dokumentacji. W nowym systemie funkcjonować winni wizytatorzy przedmiotowi (specjaliści w poszczególnych dziedzinach).\nW przypadku kształcenia zawodowego należy dążyć do jego porządkowania poprzez wprowadzenie systemu dualistycznego (łączenie teoretycznych podstaw nauki zawodu z zajęciami praktycznymi i powiazanie go z aktualnym rynkiem pracy). Nauczanie w szkołach zawodowych winno być elastyczne, na bieżąco odpowiadające na innowacje, postęp technologiczny, szybko podporządkowujące się zmianom zachodzącym na rynku pracy i w gospodarce. Ułatwiać zatrudnianie przez dyrektorów specjalistów w danych branżach do praktycznej nauki zawodu nie posiadających statusu nauczyciela. Należy także dążyć do zacieśniania relacji szkół zawodowych z przedsiębiorcami.\nNależy tworzyć przyjazne warunki w celu stymulacji poszerzenia zajęć pozalekcyjnych (zajęcia sportowe w tym korekcyjne, artystyczne, kółka zainteresowań, zajęcia wyrównawcze).\nArtykuł pierwotnie ukazał się drukiem na łamach pisma społeczno-politycznego Myśl.pl, nr 31 (2/2014), s. 59-67. Przedruk za zgodą autora\n K. Kawęcki, Wyzwanie polskiej edukacji, „myśl.pl” 2013, nr 3 (28), s. 117-120.\n A. Grabau, Gimnazjum straszy, „Przegląd” 2011/36.\n A Matusik, Edukacja w Polsce – od wielkiego sukcesu do wielkiej klapy, http://spolecznieodpowiedzialni.pl/files/file/t9hghzju04riq0to0auzhxhd9d2iqe.pdf\n Zob. B. Śliwerski, Precz z gimnazjami, „Polityka” 27 sierpnia 2013.\n M. Wałach, Czego boją się nauczyciele, „myśl.pl” nr 29 (4/2013).\n B. Śliwerski, dz. cyt.,\n L. Trzcionkowski, Niektórzy studenci nie powinni ukończyć gimnazjum. Odchodzę, http://lublin.gazeta.pl/lublin/1,48724,14985309,Byly_wykladowca_KUL___Niektorzy_studenci_nie_powinni.html\n S. Michałowski, Jesteśmy „fabrykami”, produkujemy absolwentów, http://lublin.gazeta.pl/lublin/1,35640,15078421,Rektor_UMCS_o_kryzysie_uczelni__Jestesmy__fabrykami__.html#ixzz2mdGRAEbY\n Słowo Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II z okazji Świąt Wielkanocnych (21 IV 2014), http://www.katechetyka.eu/files/list-rektora-kul-na-wielkanoc-2014.pdf\nTagi edukacjanarodowcyoświatareformareforma oświatyRuch Narodowysystem edukacjiszkolnictwo


phz 28.05.2012 18:22\nRam Singh Chauhan swoje rekordowe wąsy owija sobie wokół karku, tak dla wygody. Według BBC mają one dokładnie 4,29 metra długości. Oto rady tego super-wąsacza:\n1. Zapuszczanie zacznij w młodości\nRam Singh Chauhan zaczął przygodę z wąsami w 1970 roku. Miał wtedy zaledwie 12 lat. Większość facetów w tym wieku może tylko pomarzyć o zaroście. Ale ciut starszym nastolatkom już coś tam zaczyna kiełkować. Wtedy można zaoszczędzić na maszynkach do golenia (a pieniądze przeznaczyć np. na piwo) i zacząć mozolnie bić rekord.\nPan Chauhan rozczesuje swoje wąsiska kilka godzin dziennie. - Masuję je, a raz na 10 dni myję, co zabiera dużo czasu - opowiada. Do pielęgnacji używa olejków na bazie kokosa. Czasochłonne? Bardzo. Ale jak mówią Amerykanie "no pain, no gain".\nPrzede wszystkim żony/dziewczyny. Pewnie wolałaby, żebyś się regularnie upijał, albo codziennie wyskakiwał na ryby. Przekonaj ją, że będzie miała sławnego męża/chłopaka. Ale za kilkadziesiąt lat. Nie wszystkie partnerki są aż tak wyrozumiałe i cierpliwe. Być może będziesz musiał namówić ją na kurs indyjskiej medytacji.\n4. Bądź twardy\nNa początku gdy wąsy rosną, będziesz czuł swędzenie. Potem zaczniesz się zastanawiać, co począć ze zwisającymi z twarzy włosami. Ram Singh Chauhan najpierw zawieszał sobie koniuszki wąsów za uszami, potem owijał je wokół karku. Długie wąsy mogą też przeszkadzać w spaniu.\nJeśli ogarną cię wątpliwości, znów sięgnij do amerykańskich mądrości. "No pain..."\n5. Nie oglądaj się za modami\nWąsy raz są na topie, raz nie. 4-metrowe wąsy nigdy nie będą modne. Możesz to nadrobić nosząc kolorowe spodnie. Przecież nie ogolisz zarostu, który zapuszczałeś latami, prawda?\nA gdybyś jednak zrezygnował z mega-wąsów...\nŚmieszą mnie i obrzydzają mężczyźni z zaniedbaną szczeciną pod nosem,typowy obraz Polaka.\nPocałunek z takim?ble...! jeśli już,to delikatny,elegancko przystrzyżony,przy tym bródka,ale też mała zadbana.\nI możecie się na mnie wyzłośliwiać,mam to gdzieś,czasy Wołodyjowskiego już dawno za nami.


Obraz ciała to nie tylko "rzecz dziewczyny": chłopcy też cierpią\nObsesja na punkcie wagi, martwienie się o fizyczne wady lub po prostu dążenie do zrobienia idealnego selfie to nie tylko “rzecz dziewczyny”. Negatywność naszego wizerunku ciała nie ma granic płci i coraz częściej badania pokazują, że jest to problem również dla chłopców.\nJedna mama opowiada historię swojego 12-letniego syna, który przestał jeść swój pakowany lunch w szkole. Po tym jak stracił na wadze i wydawał się nie na miejscu, odkryła, że ograniczył jedzenie, ponieważ chciał mieć “sześciopak”. Inna matka wspomina, kiedy jej 15-letni syn zaczął podnosić ciężary do piłki nożnej i zaabsorbował się mięśniami.\nNiektórzy rodzice, którzy przeprowadzili wywiady w tej historii – część serii “Kochaj swoje selfie, odzyskuj piękno” – nie chcieli używać swoich imion, aby byli wrażliwi na swoich synów, ale zilustrowali różne sposoby, zarówno subtelne jak i ekstremalne, że negatywny obraz ciała może wpływ chłopców.\nCo więc robisz, gdy twój nastoletni syn martwi się, że jest zbyt chudy? Lub gdy twój licealista obawia się, że nie jest wystarczająco “podarty”?\n“[Chłopcy] wcześnie uczą się, że mężczyźni, którzy mają duże mięśnie, są bardziej uczczeni w naszym społeczeństwie niż ci, którzy są chudzi lub małe”, mówi Robin Silverman, ekspert od wizerunku ciała i autor książki “Good Girls Do not Get Fat”.\nBadanie TODAY / AOL stwierdza, że jeden na trzech chłopców twierdzi, że media społecznościowe sprawiają, że czują się bardziej świadomi swojego wyglądu, a ponad 50 procent nastolatków twierdziło, że skarżyli się na swój wygląd w zeszłym miesiącu. Tymczasem ostatnie badania wykazały, że strach przed byciem zbyt chudym może narażać nastoletnich chłopców na ryzyko depresji lub stosowania sterydów.\n“Obraz ciała jest tradycyjnie uważany za kobiecy problem, a to stwarza dodatkowy problem, ponieważ więcej chłopców nie mówi o tym, więcej rodziców nie rozmawia o tym z chłopcami”, mówi Silverman.\nSilverman twierdzi, że problemy z obrazem ciała dotykają chłopców w tak młodym wieku, jak dzieci w wieku przedszkolnym, kiedy zaczynają się uczyć, że wygląd ma znaczenie, a ludzie oceniają przez to innych.\nNiezależnie od tego, czy jest to Superman, Spiderman czy Thor, chłopcy są pod wpływem każdego umięśnionego bohatera kreskówki, który widzą. Nawet ich kostiumy na Halloween są mocno wyściełane neoprenowymi “mięśniami” w ramionach, klatce piersiowej i brzuchu. A gdy chłopcy dorastają i zaczynają dojrzewać dojrzałość, obrazy i wiadomości stają się coraz głośniejsze i bardziej wszechobecne, nie tylko z tego, co widzą w telewizji, czy u sportowców, których podziwiają, ale w tym, co mówią ich rówieśnicy..\nTerminy “gruby” i “cienki” nie są jedynie deskryptorami wagi i rozmiaru, ale stają się deskryptorami charakteru, mówi Silverman. “Chłopiec, który jest chudy, kojarzy się z byciem słabym lub małym, albo może jest dokuczany i nazywany” dziewczyną “. Chłopiec, który jest tłusty, kojarzy się z leniwością lub nieudaniem.”\n“Wszystko, czego chcą, to kojarzyć z dobrymi warunkami – aby ludzie lepiej się nad nimi zastanowili” – mówi Silverman.\nBadanie z 2012 roku opublikowane w czasopiśmie Pediatrics wykazało, że 40 procent z 2 793 Minneapolis-St. Badani przez Paula gimnazjalistów i licealistów regularnie ćwiczyli w celu zwiększenia masy ciała przy użyciu produktów takich jak sterydy i proszki białkowe. Naukowcy odkryli, że dwie trzecie tych chłopców było gotowych zmienić nawyki żywieniowe i ruchowe, aby być bardziej stonowanym i muskularnym, co uważali za idealne.\nCarolyn Savage, mama pięciorga dzieci, była nauczycielka i dyrektor szkoły podstawowej w Toledo w stanie Ohio, twierdzi, że widziała problemy z ciałem w bardzo szkodliwy sposób w klasie. “Rozmiar jest tak ważny w hierarchii społecznej młodych chłopców”, mówi.\nZe swoimi najstarszymi dwoma synami, oboje są nastolatkami, Savage mówi, że chociaż oboje mają szczupłe budowle i zawsze byli aktywnymi sportowcami, stali się bardziej świadomi swoich występów w gimnazjum z początkiem dojrzewania.\nSavage opisuje swoich chłopców jako “szczęśliwych” w tym, że obaj dołączyli do biegania na dystansie sportowym, który pasuje do ich typu ciała. “Nie sądzę, żeby kiedykolwiek postrzegali siebie jako kogoś innego lub oburzonego na swój typ ciała … wyglądają jak wszyscy inni biegacze na odległość. “\nJednak ona pamięta, kiedy jej najstarszy syn Drew, 19-letni student pierwszego roku college’u, który ma 6 stóp wzrostu i 137 funtów, zdał sobie sprawę, że w wieku 10 lat powinien rzucić baseball. “Zapytaliśmy go, dlaczego i pamiętam, jak wyginał swoje bicepsy i żartował, że prawdopodobnie nigdy nie będzie miał broni, aby” wyrzucić ją z parku “.\nDrew uzyskał stypendium sportowe i prowadzi bieg w Cross Country Track na Ohio University. “On to rozgryzł” – mówi jego mama.\nSilverman sugeruje, że rodzice szukają znaków u swoich chłopców, niezależnie od tego, czy chodzi o pomijanie posiłków, zmianę wzorców snu, czy ćwiczenia z ekstremalnym lub behawioralnym zachowaniem.\nI dodaje, że ostatecznie rodzice – zarówno ojcowie, jak i matki – są największymi modelami wzorcowymi dla swoich synów.\n“Naucz dzieci jeść zdrowo, pożywnie, w zrównoważony sposób na co dzień. Pij tyle wody. Wysysaj stres w produktywny sposób, ćwicząc codziennie “, mówi. “Dzieci powinny być nauczane, że jeśli robisz te rzeczy, gdziekolwiek twoje ciało spada (pod względem wielkości lub wagi) jest w porządku.”