#2 „Niebiescy” królami zimy, w Radzionkowie zbierają na wyjazdy – SportSlaski.pl\nW lutym sporo wydarzyło się przede wszystkim w Ruchu Chorzów, który przed rozpoczęciem rundy wiosennej nie miał prawa narzekać na brak pozytywnych informacji. Poza tym Górnik i Piast rozpoczęły wiosenne zmagania w Ekstraklasie, pozostałe drużyny ze szczebla centralnego dopinały swoje kadry, natomiast Ruch Radzionków znalazł ciekawy pomysł na poprawę swojej sytuacji finansowej.\nPodobnie jak w przypadku pierwszego miesiąca 2019 roku, podsumowanie rozpoczynamy od meldunku z Chorzowa. Morale w Ruchu przed rozpoczęciem rundy rewanżowej były wyjątkowo wysokie - Ruch nie tylko doczekał się nowego dyrektora sportowego (Krzysztofa Ziętka zastąpił znany z trenerskiej pracy na niższych szczeblach rozgrywkowych Marek Mandla), a na konta piłkarzy zaczęły spływać zaległe pensje. Dodatkowo podopieczni Marka Wleciałowskiego zaimponowali również boiskową formą, gdyż jako jedyna drużyna ze szczebla centralnego zdołała wygrać wszystkie rozegrane mecze sparingowe. Mimo tego przy Cichej nikt nie starał się popadać w hurraoptymizm, a zawodnicy i sztab szkoleniowy zgodnie przyznawali, że prawdziwa weryfikacja ich formy nastąpi dopiero w rozgrywkach ligowych.\nSwoje wiosenne zmagania wznowiła za to Ekstraklasa, a bardzo dobre nastroje po ligowej inauguracji zapanowały w Zabrzu. Górnik w zimowym okienku postawił na wielonarodowościowe wzmocnienia, gdyż poza pozyskanymi w styczniu Martinem Chudym i Valerianem Gvilią, na Roosevelta trafili m.in. Islandczyk Adam Orn Arnarson, Ghańczyk Ishmael Baidoo czy Grek Giannis Mystakidis. Bardzo odmieniony Górnik rozpoczął ligowe zmagania od pewnej wygranej z krakowską Wisłą, a obie bramki dla śląskiej drużyny zdobył niewymieniony wcześniej nowy nabytek, Mateusz Matras.\nW Gliwicach zimowe okienko przebiegło za to wyjątkowo spokojnie. Przy Okrzei nie dokonywano żadnych gwałtownych ruchów transferowych, a jedyne wzmocnienie kadry w postaci wypożyczenia Pawła Tomczyka zostało zaklepane na dwa dni przed wznowieniem rozgrywek. Z klubu odeszli jedynie Denis Gojko (wypożyczenie do Stali Mielec) oraz Czech Karsten Ayong, którzy jesienią i tak nie stanowili o sile jednej z rewelacji ligi. Dodatkowo zimą Gliwice opuścił Konstantin Vassiljev, który przez ostatnie miesiące nie znajdował się w kadrze pierwszego zespołu, a rytm meczowy utrzymywał poprzez występy w rezerwach Piasta, znajdujących się w lidze okręgowej. Ostatecznie strony doszły do porozumienia w sprawie rozwiązania kontraktu, a „Kostia” od razu zdecydował się wrócić do ojczyzny. Jak dobry był to ruch, potwierdzają to statystyki z niedawno zakończonego sezonu ligi estońskiej. Pomocnik w barwach Flory Tallinn wystąpił w 32 spotkaniach, strzelił 12 bramek i zaliczył 17 asyst, dzięki czemu zapracował sobie na drugie miejsce w plebiscycie dla najlepszego estońskiego piłkarza w zakończonym roku.\nWracając jednak do polskiej Ekstraklasy, piłkarze Piasta rozpoczęli zeszłoroczne zmagania od porażki. Podopieczni Waldemara Fornalika ulegli rozpędzającej się Cracovii 1:2 i tym samym zanotowali czwarty mecz z rzędu bez zwycięstwa. Po kolejnej kolejce nastroje w Zabrzu i Gliwicach zmieniły się jednak o 180 stopni - Górnik zasłużenie uległ szczecińskiej Pogoni 1:3, natomiast zespół popularnego „Waldka Kinga” rozegrał jedno z najlepszych spotkań w sezonie. Gliwiczanie pokonali u siebie prowadzonego przez Adama Nawałkę Lecha aż 4:0, bezbłędne wykorzystując wszystkie fatalne błędy poznaniaków w defensywie.\nW lutym kluby z pierwszej oraz drugiej ligi dokonywały ostatnich ruchów transferowych. Do GKS-u Tychy zawitała czwórka piłkarzy (Łukasz Sołowiej, Paweł Szołtys, Mateusz Piątkowski oraz Kacper Laskoś), ale wszystkie te transfery zeszły na dalszy plan z powodu spekulacji na temat Carlosa Peni. Reprezentanta Meksyku, uznanego niegdyś przez magazyn „Record” za najlepszego zawodnika tamtejszej ligi. Uczestnik Mistrzostw Świata z 2014 roku miał trafić na Edukacji na zasadzie wolnego transferu i odbudować się po kryzysie w swoim życiu prywatnym i zawodowym. W ostatnim czasie pomocnik nie miał bowiem zbyt dobrej passy, a w okolicznych mediach sporo mówiło się o jego imprezowym stylu życia. Do tego jego forma sportowa zaczęła mocno pikować w dół, czego efektem był rozwiązany za porozumieniem stron kontrakt z Glasgow Rangers.\nNa transferowym rynku nie próżnował również GKS Jastrzębie, który w lutym ogłosił m.in. pozyskanie napastnika Jakuba Wróbla oraz wypożyczenie Adama Wolniewicza z Górnika Zabrze. - Nieprzypadkowo przez 2,5 roku gra się regularnie na najwyższym, centralnym poziomie. Mieliśmy swoje problemy w grze defensywnej i liczymy, że przynajmniej w jakimś stopniu będą one rozwiązane - przyznawał po potwierdzeniu wspomnianego wypożyczenia trener Jarosław Skrobacz. Podbeskidzie z kolei podpisało kontrakt z drugim Hiszpanem w historii, Adrianem Gomezem - wychowankiem Valencii, mającym na swoim koncie występy w eliminacjach do Ligi Europy.\nZacieśnieniu uległa za to współpraca pomiędzy dwoma katowickimi klubami, GKS-em i Rozwojem. Na Bukową na zasadzie transferu definitywnego trafił Bartosz Marchewka, natomiast w drugą stronę powędrował Kamil Kurowski. Tym samym pomocnik, mający w swoim CV pobyt w Legii Warszawa czy Podbeskidziu, został trzecim piłkarzem „GieKSy”, który został wypożyczony do drugoligowca w zimowym okienku transferowym. Wcześniej szeregi Rozwoju zasilili bowiem dwaj skrzydłowi, Konrad Andrzejczak i Sławomir Musiolik.\nNa Ruchu zaczęliśmy i na Ruchu również skończymy. Na ciekawy pomysł, dotyczący dofinansowania klubowego budżetu, wpadli włodarze trzecioligowego beniaminka z Radzionkowa. Klub za pośrednictwem jednego z portali crowdfundingowych zorganizował zbiórkę, a jej celem było pozyskanie środków na sfinansowanie wyjazdów na ligowe mecze. Zbiórka ta przyniosła wymierny skutek - klub szybko zebrał 19000 złotych, potrzebne do zorganizowania wszystkich wiosennych przejazdów wraz z wyżywieniem. Pomimo sukcesu całej akcji, popularne „Cidry” musiały zmierzyć się z jeszcze jednym problemem. Zamiast treningów na płycie nowowybudowanego boiska w Radzionkowie, zespół przygotował się do rundy na wynajmowanych obiektach.


Zapiekanka ratatouille pod beszamelem - przepis na zapiekanka ratatouille pod beszamelem od wege weda - Durszlak.pl\nPrzepis: Zapiekanka ratatouille pod beszamelem\nChoć sezon na cukinie, bakłażany i pomidory jeszcze się nie rozpoczął, to ceny tych warzyw o tej porze rokucoraz bardziej kuszą. Ja się skusiłam Uwielbiam proste i kolorowe dania takie, jak ratatouille. Ta klasyczna potrawa kuchni francuskiej zwykle stanowi dodatek do mięs lub ryb. Gwarantuję Wam, że samodzielnie smakuje równie pysznie i może stanowić pełnowartościowe, sycące danie. Ratatouille świetnie sprawdzi się na...\nmcmd: przepisy • 23.05.2017\nZapiekanka makaronowa z beszamelem 240\nZapiekanka ratatouille pod beszamelem 45


O pienińskich pustelnikach ⋆ wPieniny\n« Mistrzostwa Polski wracają do Szczawnicy\nwPieniny.pl / O pienińskich pustelnikach\nHistoria pustelni na Zamkowej Górze.\nWiększość z Was zdobywając Trzy Korony odwiedza ruiny zamku pienińskiego a mało kto wie że istniała tutaj przed II WŚ drewniana pustelnia. Wybudowana została w 1904 na nadbramiu dawnego zamku przez społeczny Komitet Budowy Kaplicy św. Kunegundy.\nPoniżej publikujemy artykuł Leszka Zakrzewskiego ” O PIENIŃSKICH PUSTELNIKACH”\nWędrowcy przemierzający pienińskie szlaki odwiedzają prawie zawsze malowniczy zakątek tych pięknych gór, jakim jest zamek św. Kingi – zwany również zamkiem pienińskim. Położony na skalnej półce od północnej strony Góry Zamkowej (799 m n.p.m.), został zbudowany w formie tarczowego muru metrowej grubości z łupanego miejscowego wapienia, biegnącego lekkim łukiem wzdłuż urwiska, długiego na prawie 90 metrów i niemal przyklejonego do sterczącej za nim pionowej skalnej ściany. Ochronę od pozostałych stron stanowiła lita pienińska skała, uniemożliwiając praktycznie dostęp do zamku. W linii muru obronnego były zabudowane murowane pomieszczenia mieszkalne. Do zamku wiodły dwa wejścia – zachodnie przez występ w murze umieszczony na pewnej wysokości, a więc również trudno dostępny, prowadziło do Krościenka przez przełęcz Szopka, wschodnie poprzez bramę wykonaną w mieszkalnej wieży prowadziło doliną Potoku Pienińskiego w dół do przełomu Dunajca. Badania archeologiczne prowadzone tu w latach 1938-39 przez T. Szczygielskiego i po wojnie w latach pięćdziesiątych przez A. Żakiego i M. Cabalską w latach 1976-77 i S. Kołodziejskiego w latach 1977-1978, pozwoliły na lepszą rekonstrukcję planu zamku i ujawniły ślady cysterny, zaopatrującej obrońców w wodę, na dnie której tryskało niegdyś źródełko. Drobne znaleziska (sprzed wojny – metalowe naczynia, groty strzał, gwoździe, sprzączka od pasa, powojenne znaleziska grotów strzał, grotu włóczni, około 10 000 fragmentów glinianych naczyń, gwoździ i brązowej buławki) oraz odkrycie fragmentów posadzki malowanej w czerwonym kolorze na miejscu jednego z pomieszczeń, pozwoliły datować okres wykorzystywania zamku na II pot. XI11 wieku i początek XIV w. Podczas ostatnich w tej serii badań archeologicznych, znaleziono nikłe ślady umocnień na południowej stronie Góry Zamkowej, co wskazuje na dobrze przemyślany projekt założenia zamku: oprócz stromej skały, od południa pozycja obronna była osłaniana przed atakiem dodatkowo.\nTo w tym miejscu według legendy, widzimy po badaniach archeologicznych, że zgodnej z historycznymi faktami, schroniła się księżna Kinga wraz z towarzyszącymi jej mniszkami ze starosądeckiego klasztoru, uchodząc przed tatarskimi najeźdźcami w grudniu 1287 roku.\nW roku 1831 Żegota Pauli, ówczesny wybitny badacz przeszłości i etnograf, widział jeszcze „szczątki murów, wieży jednej, w której okno z kratą żelazną i ślady bramy nad przepaście. […] Na miejscu, gdzie stał gród – dziko rosną róże, rozmaryn, wonne zioła i inne kwiaty. Niedostępność grodu tego dawała zapewne powód do owej legendy, jakoby był zbudowany od aniołów…”\nInny popularyzator i badacz dziejów, Szczęsny Morawski, w wydanym w latach 1863-1865 dziele Sądecczyzna, pokusił się o rekonstrukcję wyglądu zamku: „Pośrodku gór Pienin o paręset sągów od Dunajca, na lewym jego wybrzeżu, wznosi się góra w postaci klina: z jednej strony ukośno lecz bardzo stromo spadzista, z drugiej prostopadła. U wierzchu tej góry kamiennej – gdyby jaskółcze gniazdko, przytulony stał ów słynny zameczek Kingi, ze wszech stron niedostępny, a przed wyższą tuż nad nim sterczącą górą, gdyby tarczą zasłoniony ostrym, wyniosłym skalistego klina wierzchem. […] Z pozostałych gruzów łatwo odgadnąć postać całej tej maleńkiej warowni widząc podwaliny całe i ścianę sto kroków długą, a miejscami dwa siągi wysoką. Z jaskółczą przenikliwością zastosowano się do miejsca korzystając z każdego wyskoku skały. Od zachodu samorodny mur skalisty zostawiono nietknięty, a pomiędzy nim a litą skałą góry wzniesiono potężną czworoboczną stróżę wchodową otworem. Dziś po tylu wiekach, kiedy skały same wietrzejące rozkładowemi okruchami swoimi obsypują się – kiedy zwaliska dawnych murów utorowały przystę, a przecież z ciężką trudnością przychodzi wdrapać się ku onej stróży wchodnej. Cóż dopiero dawniej? – Ściana skały, na której ta brama słoi, prawie o dwa siągi samorodnie wywyższona nad poziom najbliższej możliwej ścieżki, więc o bramie wjezdnej nie mogło być mowy, zwłaszcza kiedy ścieżka nawet koniowi jucznemu nie była przystępną. Więc też wchód był li tylko dla człowieka pieszego i to pojedynczego, gdyż dwu obok siebie ścieżką kroczyć nie mogło. Wchód ten sam przez się nadpoziomy ciasny i niski po dziś dzień widoczny wiódł w podziemię stróży i służył za furtkę warowną żelaznemi kutemi drzwiami zamykaną. Prócz tego w wysokości piętrowej prawdopodobnie okno szerokie zamykane pomostem zwodzonym, z którego spuszczano drabinę lub kołowrotem wyciągano osoby znakomitsze jak to i po innych zamkach bywało. Wieża ta, czyli stróża nie była wysoką, gdyż potrzeba nie wymagała więcej nad dwa piętra nadpoziomo. Do stróży przystawiano piętrową strażnicę od strony spadzistości ku pienińskiemu potokowi, dla załogi zamkowej mianowicie dla starszyzny jak to po zamkach zwykle bywało. Za tą strażnicą był mały dziedzińczyk z studnią, a raczej cysterną, której ślad widoczny. Mur łączył go z strażnicą. Dalej na podwyższeniu może trzyłokciowem stały zabudowania 4 siągi szerokie i długie tyleż, prawdopodobnie też piętrowe. Był to zamkowy dwór, czyli mieszkanie dziedziców zamku, mieszkanie Kingi. Góra skopana i wyrównana tworzyła szczuplutki podworzec, nad którym spadzisto wznosi się skalisty grzbiet góry. Znać wyraźnie ślady pracy ludzkiej – chodnik niby terasę spadzistą, prawdopodobnie ogródek zamkowy właściwy. Dalej szedł mur zginając się wedle zakrętu skały, a wznosząc się ciągle ku szczytowi. W połowie jego na kilkosążniowym wywyższeniu, w zupełnem odosobnieniu słała kaplica zamkowa do której od dwora wiódł chodnik przeszło siągę szeroki więc wygodny – górą schodowaty. Powyżej kaplicy, mur wspinając się nagle do góry przytyka! do drugiego wchodu: od jaworowej doliny (na wschód słońca). I tu szczerba głęboka w skale stanowiła samorodny przedsionek wchodowy, a brama stała oparta o samorodne ściany. Stróża mała i okrągła stanowiła narożnik muru; bramę zaś samą stanowił mur od stróży w poprzecz szczerby wzniesiony. Wchód nie mógł być jak po drabinie lub linie wiadrem. Kilkanaście siągów powyżej bramy był już szczyt góry z innych stron prostopadły na kilkadziesiąt do kilkuset siągów. Zabudowania opisane wraz z murem, opasując całą pochyłość góry zameczkowi całemu nadają podobieństwo gniazda jaskółczego przylepionego do strzechy. Szczytną krawędź góry prostopadłą na kilkadziesiąt do kilkuset sążni, a w najszerszem miejscu ledwo półsążnia szeroką zwie lud ogródkiem Kingi. Widok stamtąd przecudny. Urwiste skały z pochyłej strony lasem porosłe lecą gdyby poczwary o zielonych grzywach. Dołem Ligarki, w lewo Czerwona Skała i Sokolica a tuż przeciwko Pieniny wyższe, w samej głębi wije się wąziutki zielony Dunajec, a poza nim, w bujny wieniec roztoczyły się leśnickie Golice i Haligowskie wzgórza, w tle nieba ginie ciemne pasmo Krępaka, a narożny historyczny Rohacz strzeże miedzy polskiej ponad Piwniczną szyją nad Popradem.[…] Zameczek Kingi z położenia swego ma to do siebie, iż go trudno wyśledzić i długo można wokoło szukać nim się go dostrzeże. Co do obronności zajmował niezawodnie pierwsze miejsce.”\nW roku 1894 wytrasowano pierwsze turystyczne ścieżki na Trzy Korony, a w roku 1906 trasę z Trzech Koron do Sromowiec i wzdłuż Pienińskiego Potoku na Górę Zamkową, dokąd prowadziła wcześniej nieoznakowana ścieżka.\nChcąc uczcić 600-lecie śmierci błogosławionej Kingi, zawiązany w 1892 roku w Krościenku komitet, prowadził działania w celu upamiętnienia pobytu bł. Kingi w Pieninach. Inicjatorami całej akcji byli Feliks Pławicki1 oraz ks. kanonik Antoni Łętkowski2, proboszcz parafii w Krościenku w latach 1897-1912. Postanowiono u stóp pienińskiego zamku, poszerzyć skalną grotę do głębokości 5 metrów, szerokości i wysokości po 3 metry i umieścić tam posąg. Prace prowadzone pod kierunkiem słynnego szczawnickiego przewodnika, Józefa Madeji przez Pieniński Oddział Towarzystwa Tatrzańskiego polegały na nawiercaniu otworów i wysadzaniu skał ładunkami dynamitu. Posąg św. Kingi, naturalnej wysokości na koszt Pienińskiego Oddziału TT, wykonał syn krościeńskiego kierownika szkoły, rzeźbiarz Władysław Druciak, zamieszkały w Krakowie. Posąg wykuty w kamieniu pińczowskim w zakładzie kamieniarskim W. Samka i A. Hajdeckiego w Bochni, przesłano koleją do Nowego Sącza, stamtąd furmanką do Krościenka, w pobliże miejsca ustawienia na polanę Wymiarki wywiozły go cztery konie, a ostatni odcinek pokonał przymocowany do żerdzi na barkach transportujących go ludzi.\nW niedzielę 24 VII 1904 roku w obecności kilku tysięcy pielgrzymów, nastąpiło poświęcenie groty, przy wtórze salw moździerzy ustawionych na sąsiadujących wzgórzach. Oddano to miejsce jako sanktuarium św. Kingi pod opiekę proboszczom parafii z Krościenka „po wsze czasy”3. Wykończenie i przyozdobienie groty oraz wymurowanie ołtarza trwało do roku 1906.\nW dniu 24 lipca każdego roku – w uroczystość św. Kingi, okoliczni mieszkańcy pielgrzymowali do tego miejsca w procesji, pierwsze duże uroczystości odpustowe odbyły się tu w roku 1921 z inicjatywy nowego proboszcza parafii, ks. J. Bączyńskiego. Obecnie już od dziesięciu lat Stowarzyszenie Czcicieli św. Kingi wędruje po Beskidzie Sądeckim i Pieninach śladami Świętej w swoich dorocznych górskich pielgrzymkach, odprawiając właśnie w tym miejscu Msze św., gromadząc z roku na rok coraz większe rzesze pielgrzymów.\nJaka była historia pienińskich pustelników, którzy przez wiele lat byli charakterystycznymi, ubarwiającymi to miejsce postaciami?\nW roku 1904, jeszcze w czasie wykuwania groty, przybył w Pieniny Andrzej Stachura z Bobrku k/Oświęcimia4. Zamieszkał w szałasie razem z robotnikami, wziął również udział w poświęceniu pomnika, który za pozwoleniem bpa tarnowskiego Leona Wałęgi, 24 lipca 1905 r., poświęcił o. Hilary Jarosiewicz Ofm z Krakowa i odprawił tam pierwszą Mszę św.\nNastępnie uzyskał zgodę proboszcza i przedstawicieli gminy na zamieszkanie w pobliżu. Miał sprawować pieczę nad tym zakątkiem, opiekować się grotą, chronić ją przed zniszczeniem – pamiętajmy, że teren zamku św. Kingi był własnością gminy Krościenko i pod zarządem parafii krościeńskiej. Przebywał czas jakiś w budowanej grocie. Tymczasem na pozostałościach budowli nadbramia zamku, stanęła jeszcze podczas wykuwania groty, drewniana chatka. Po odejściu robotników, przy pomocy swoich szwagrów, Wawrzyńca Kiełaszka i Franciszka Sulika, przysposobił i wykończył domek tak, aby nadawał się do zamieszkania. Jan Wiktor w swoim dziele Pieniny i ziemia sądecka opisał te wydarzenia następująco: „na resztkach, zakopanych w ziemi, grono osób, chcąc uczcić ten zakątek i wskrzesić tradycję, zbudowało pustelnię z drzewa, obitą korą smrekową, aby upodobnić ją do lasu.”\nAndrzej Stachura osiadł w niej jako pustelnik, przybierając imię Władysław. Odziany we franciszkański habit, zajmował się usługiwaniem wędrowcom odwiedzającym ten zakątek, posilając ich wodą ze źródła, a w chłodne dni herbatą. Schodził codziennie do Krościenka, gdzie usługiwał w kościele i leczył odwiedzanych chorych ziołami. Czas w pustelni upływał mu na modlitwie, czytaniu pobożnych książek, zbieraniu i suszeniu ziół. Spał jak na prawdziwego pustelnika przystało w trumnie.\nW 1914 roku brat Władysław brał udział w pielgrzymce do Ziemi Świętej, organizowanej przez Komisariat Ziemi Świętej w Krakowie i wówczas poprosił o. Zygmunta Janickiego (prowincjała i zarazem Komisarza Ziemi Świętej) o przyjęcie go do zakonu jako tercjarza wieczystego – pustelnika. I tak się stało.\nZ wybuchem I wojny światowej brat Władysław, w roku 1914 w święto Matki Bożej Zielnej – 15 sierpnia, wskutek doniesienia do żandarmerii austriackiej w Krościenku, został aresztowany pod fałszywym zarzutem szpiegostwa, a najprawdopodobniej za uchylanie się od służby w armii. Z polecenia starostwa w Nowym Targu, skutego łańcuchami pustelnika, przywiązanego do wozu, zawleczono do Nowego Targu, gdzie sąd polowy uwolnił go od zarzutu szpiegostwa. Z Nowego Targu został odesłany do klasztoru św. Kazimierza w Krakowie. W Krakowie otrzymał wezwanie do wojska. Całą kampanię wojskową przebył szczęśliwie.\nPo upadku Austrii w 1918 r. wrócił do klasztoru w Krakowie i został skierowany do klasztoru w Sądowej Wiszni. Zmarł tamże 13 lutego 1919 r. W czasie oblężenia klasztoru przez hajdamaków ukraińskich, został śmiertelnie ranny odłamkiem szrapnela, kiedy służył do Mszy św. odprawianej w klasztornym kościele.\nPorzucony domek szczęśliwie nie spłonął w 1915 roku w wielkim, trwającym dwa tygodnie pożarze boru sosnowego porastającego Zamkową Górę, ale pozostawiony bez opieki, został z upływem lat zdemolowany przez bywających tam pasterzy i przechodniów. Wyrwano okna i drzwi, deski z podłóg posłużyły do rozpalania ognisk, zniszczono wyposażenie.\nW maju roku 1924 przybył w Pieniny Wincenty Władysław Kasprowicz pochodzący z Mijanowa w Wielkopolsce. Sprowadziła go tu chęć samotnego życia poświęconego Bogu i ludziom. Urodził się w 1897 roku, po wybuchu I wojny światowej wcielony do pruskiej armii, brał udział w ciężkich walkach pod Verdun. Tam też ślubował, że po uratowaniu życia z tego piekła, po szczęśliwym powrocie z wojny, wstąpi do zakonu. Bóg sprzyjał tej intencji. Na wojnie odniósł ranę, której ślady na przedramieniu nosił do końca życia, ale szczęśliwie powrócił w rodzinne strony. Za walki w szeregach armii niemieckiej odznaczono go jeszcze ponoć Krzyżem Żelaznym, ale nie dane było mu odpocząć. W rodzinnej Wielkopolsce wybuchło powstanie, w którym wziął czynny udział. Za to po latach odznaczono go Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, a w 1972 roku, Rada Państwa awansowała go na stopień podporucznika Wojska Polskiego.\nCzłowiek spokojny i cichy, a pełen energii i ducha, nie uczony, a uczący się wciąż i wytrwale, gromadzący wszystkie wiadomości historyczne i tradycje związane z Pieninami, a zwłaszcza wszystkie wiadomości o bł. Kindze, stał się z czasem tych wiadomości gorącym i niestrudzonym krzewicielem.\nByły powstaniec wielkopolski i jak pisał Jan Wiktor, żołnierz wytyrany po frontach, który wdział habit, przepasał go grubym sznurem i przybrał zakonne imię, wstąpił do zgromadzenia zakonnego w Krakowie. Nie spodobało mu się jednak zakonne życie. Marzył o samotności i pustelniczym życiu. Gdy przypadkowo od kogoś dowiedział się o istnieniu niezamieszkałej pustelni w Pieninach, nie wiedząc nawet dokładnie gdzie to jest, korzystając ze wskazówek przypadkowych ludzi, udał się w podróż do tego miejsca. Klasztor opuścił nie uprzedzając nikogo o swym zamiarze, z krakowskiego dworca, koleją dojechał do Nowego Targu. Stamtąd, z braku środków transportu, pieszo przywędrował do Krościenka. Napotkani przechodnie wskazali mu ścieżkę ku pienińskiemu zamkowi i pustelni. Zauroczył go ten zakątek, ale aby tam zamieszkać, musiał uzyskać zgodę proboszcza parafii, do której należał cały teren zamku. Ks. Łętkowski mając na uwadze młody wiek przybysza, nie dał wiary intencjom młodego człowieka i zdecydowanie odmówił jego prośbie, Wincenty powrócił do Krakowa. Tam w zgromadzeniu spotkały go nieprzyjemności związane z samowolnym oddaleniem się, które jeszcze bardziej zdeterminowały go do działania. Ponownie udał się do Krościenka, jak opowiadał swojemu pomocnikowi panu Stefanowi Plewie, upadł przed proboszczem na podłogę i ujmując go pod kolana prosił o zgodę na zamieszkanie w pustelni. Proboszcz uległ prośbie i tak domek w Pieninach miał nowego mieszkańca, który pozostał tu na następne ponad ćwierć wieku.\nZ pomocą mieszkańców Krościenka i Sromowiec, oporządził domek i przygotował go do zamieszkania. Sam potrafił wykonać wiele czynności stolarskich, posiadał nawet dobrze wyposażony warsztacik stolarski.\nSama pustelnia miała kształt litery „L”, po prawej stronie znajdowała się weranda, na której ustawiono długi stół z ławami po obu stronach, służący jako miejsce odpoczynku dla turystów, którzy obowiązkowo musieli zakosztować herbaty „Z wieżą” gotowanej z kryształowej źródlanej wody. Obok werandy było wejście do domku. Poprzez sień wchodziło się do izby kuchennej, gdzie stał stół, znajdował się murowany kamienny piec i była trumna w której sypiał. Na jej bocznej ścianie wycięty był napis: „Z prochu jesteś i w proch się obrócisz. Memento mori”. Pod pomieszczeniem była piwniczka, w głębi znajdowała się spiżarnia przylegająca tylną ścianą do skały i mały warsztat stolarski, a nad całością strych, na którym czasami nocowali pomocnicy, szczególnie podczas jesiennych akcji zbierania drewna na opał.\nZ chwilą zamieszkania w tym ustronnym miejscu, narzucił on sobie ścisły porządek dnia. Wstawał o 4,30 latem (a o 5 w zimie), udawał się na godzinę 6 do Krościenka na Mszę św., po czym wracał do pustelni, gdzie spożywał śniadanie i pracował aż do godziny 12. Po zmówieniu modlitwy Anioł Pański, jadł obiad, czytał żywoty świętych, kończył je modlitwą. Do wieczora, gdy ponownie zasiadał do modlitwy i odmawiania różańca, obsługiwał przechodzących turystów i prowadził drobne prace wokół pustelni. O 20, po odmówieniu modlitw wieczornych i dokonaniu codziennego rachunku sumienia, kładł się na spoczynek. W piątki odprawiał dodatkowo drogę krzyżową, w Wielkim Poście codziennie, w Adwencie uczęszczał do Krościenka na roraty. Zimą do Krościenka zjeżdżał na nartach.\nLubili i poważali braciszka lub brata Wincentego, jak był najczęściej nazywany, okoliczni mieszkańcy. Opiekował się przecież miejscem, które od pradawna było uważane za święte, wszak tutaj dobra księżna Kinga chroniła się przed okrutnym najeźdźcą, z pokolenia na pokolenie przekazywano sobie legendy z nią związane…\nSiebie i pustelnię utrzymywał z dobrowolnych ofiar pozostawianych przez turystów. W sezonie ilość odwiedzających to miejsce w drodze na Trzy Korony turystów, chętnych do skosztowania herbaty lub napicia się źródlanej wody była tak duża, że jak wspomina pan Stefan Plewa – trzeba było się sporo napracować, aby zdążyć przynieść odpowiednie ilości wody z oddalonego, znajdującego się w jarze hulińskim źródełka. Dystans ten pokonywał wiele razy dziennie z nosidłami obciążonymi dwoma wiadrami wody. Ogień pod kuchnią palił się bezustannie, a narastający w ciągu lat ruch turystyczny, szczególnie po utworzeniu Pienińskiego Parku Narodowego, wymagał obsługiwania coraz większej rzeszy turystów.\nNieopodal pustelni na szczycie Zamkowej Góry w roku 1925 pod wykonanym do tego celu, zamocowanym na czterech słupach zadaszeniem, zawieszono 50 kilogramowy dzwon z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej i napisem: „Uproś pokój pożądany, zgodę, miłość między stany, Maryjo” – 1925 r. Ufundował go ks. Walenty Gadowski, założyciel i prezes tarnowskiego Oddziału Towarzystwa Tatrzańskiego, twórca Orlej Perci w Tatrach i Sokolej Perci w Pieninach w 1926 roku. Głos dzwonu na Anioł Pański był słyszany daleko w okolicy. Pomagał orientować się również turystom zbłąkanym podczas mgły.\nW skale nad schodami prowadzącymi do pustelni, wykonano drewnianą ambonę, służącą podczas dorocznych uroczystości ku czci Patronki Pienin, w połowie schodów znajdowało się również miejsce odpoczynku z zainstalowanymi ławkami, wykonane dla potrzeb turystów.\nSpokój przychodził w to miejsce jesienią. Wtedy też corocznie trwała akcja zbierania chrustu i drewna na opał na cały następny sezon.\nW latach 1928-1930 państwo przeprowadziło akcję wykupu terenów Pienin z rąk prywatnych – od rodzin Drohojowskich i Dziewolskich w celu utworzenia parku narodowego. W dniu 31 VIII 1930 Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego ogłosił uroczyste otwarcie Parku Narodowego w Pieninach, w roku 1932 wspólnie z Czechosłowacją ogłoszono rozszerzenie Parku, który objął obszary położone po obu stronach granicy. Polską część parku poddano administracji utworzonej specjalnie w tym celu odrębnej jednostce administracji lasów państwowych pod nazwą Park Narodowy w Pieninach. Po powstaniu Pienińskiego Parku Narodowego, w prasie toczyła się kampania skierowana przeciw pobytowi pustelnika w Pieninach na terenie Parku, zwłaszcza po sprzedaży terenów zamku przez gminę w Krościenku administracji PPN w roku 1937. Zwracano uwagę na niebezpieczeństwo niszczenia przyrody Pienin przez przybywających tu, zwabionych dodatkowo atrakcją odwiedzenia pustelni, wycieczkowiczów.\nMimo dużej niechęci zarządu Parku do osoby i faktu istnienia pustelni, brat Wincenty miał zezwolenie na zbieranie suchych gałęzi i drewna na terenie objętym Parkiem. Zasoby te jednak z wolna się wyczerpywały i z roku na rok trzeba było penetrować coraz to dalsze okolice Góry Zamkowej. Przeważnie czyniło to kilku ludzi przez ponad dwa tygodnie w roku, jesienią. Ten trud był im wynagradzany przez gospodarza, tak, że chętni do tej akcji zawsze byli, biorąc pod uwagę ogólnie panującą w regionie biedę, zajęcie takie pozwalało im na zarobek. Z biegiem lat ukonstytuowała się instytucja pomocników pustelnika. Pierwsi pomocnicy pochodzili z Krościenka. Byli to m.in. Franciszek Werner i Michał Szerszeń. Później pomagali ludzie ze Sromowiec: m.in. Jan Cichoń, Józef Plewa i ostatnie trzy lata przed wojną Stefan Plewa. Po wojnie ponownie Józef Plewa. Stefan Plewa jako piętnastolatek zaczął odwiedzać pustelnię, gdzie sprzedawał turystom pięknie rzeźbione drewniane orzełki, przy okazji pomagał gospodarzowi, szybko zyskał więc sympatię pustelnika i tak stał się kolejnym „etatowym” pomocnikiem brata Wincentego.\nWincenty Kasprowicz sam zajmował się również rzeźbieniem w drewnie. Może ktoś jeszcze posiada wśród swoich pamiątek z młodości, przyniesioną z wycieczki rzeźbę? W późniejszych latach wykonywał swoje prace prawie wyłącznie na zamówienie, były one sprzedawane w Zakopanem.\nJan Wiktor pisał, że w „długie dni zimowe, wśród kurniaw mogących znieść ten domek, spisywał! klechdy, baśnie, krążące wśród ludu. Zwykł nazywać siebie strażnikiem ustronia rozkwieconego legendami i służebnikiem bł. Kunegundy.  Wszędzie, gdzie spojrzymy – mawiał pochylając głowę – widzimy ślady jej obecności, w każdym powiewie, w każdym kamieniu, w każdym kielichu kwiatu…”\nZaowocowało to wydaniem drukiem w roku 1939 w Krakowie książki jego autorstwa Legendy o bł. Kindze, królowej Polski. Pozostawił też rękopis biografii ks. Bączyńskiego, proboszcza parafii w Krościenku w latach 1920-1947. Prowadził w latach 1925-1948 kronikę pustelni i jednocześnie parafii w Krościenku, notując ważniejsze wydarzenia i gromadząc wpisy odwiedzających to miejsce turystów. W zapisanych pięciu jej tomach odnotowali swój pobyt w tym miejscu biskupi (Pękata i Łoziński), generałowie (Kustroń, Galica i Jung – dawny dowódca jednostki, w której. służył brat Wincenty), literaci (Berent, Staff), profesorowie wyższych uczelni, turyści z różnych stron świata (Argentyny, Chin, Filipin, Izraela, Japonii, Kanady, Turcji, USA). Sprzedawał również pocztówki z wizerunkiem posągu św. Kingi i zdjęciami pustelni. Napisane kartki, opieczętowane specjalnym stemplem z postacią świętej i okrężnym napisem „Patrimonium błogosławionej Kingi w Pieninach”, turyści wrzucali do skrzynki w pustelni. Codziennie pomocnicy zabierali je do Krościenka, stamtąd po opatrzeniu znaczkami były wysyłane z miejscowego urzędu pocztowego.\nOd roku 1934 prowadził też stację meteorologiczną dla potrzeb Pienińskiego Parku Narodowego, dokonując trzy razy dziennie wpisów do specjalnego zeszytu. W budce pomiarowej zainstalowane było pięć instrumentów pomiarowych dla różnych parametrów powietrza. Raz w miesiącu, wypełniony zeszyt oddawano w siedzibie Parku.\nSama pustelnia z biegiem lat stawała się specyficznym mini muzeum sztuki ludowej, pełnym rzeźbionych świątków i obrazków na szkle. Pustelnik był również wzorowym gospodarzem otaczających terenów: poprawiał znakowanie szlaków turystycznych5 i uprzątał śmieci pozostawione przez niechlujnych turystów.\nNadeszła wojna. Wojska słowackie i niemieckie przekroczyły granicę na Dunajcu w rejonie Czerwonego Klasztoru, po wymianie ognia z placówką Korpusu Ochrony Pogranicza, powróciły na drugą stronę rzeki, ale nazajutrz ponowiły swój atak. Oddziały polskie wobec przewagi napastnika i braku amunicji wycofały się przez Przełęcz Szopka i Krościenko w stronę Przehyby. W ślad za nimi postępowały patrole niemieckie.\nPustelnik z chwilą rozpoczęcia działań wojennych zszedł do Krościenka, zamykając pustelnię i pozostawiając zwyczajowo klucz w opiece księżnej Kingi, w załomie rzeźby. Powrócił tam wkrótce, już po wkroczeniu okupanta do miasteczka.\nNastały długie i ciężkie lata. Ruch turystyczny zamarł. Zagubione w górach miejsce odwiedzali jedynie czasami pomocnicy pustelnika i żołnierze Grenzschutzu z pobliskiej strażnicy u wylotu Wąwozu Sobczańskiego. Bratu Wincentemu znającemu doskonale język niemiecki, nie robili żadnych trudności. Bywalcami w pustelni byli również leśni chłopcy znajdując tu zawsze gościnę. W roku 1941 Niemcy, którzy zabrali wszystkie dzwony kościelne z okolicy, zorientowali się, że obok pustelni został jeszcze jeden duży dzwon. Aby ubiec ich działania, brat Wincenty wraz ze Stefanem Plewą, nie mogąc odkręcić zardzewiałych nakrętek mocujących dzwon do belki, podcięli drewniane słupy dzwonnicy. Dzwon runął wraz z resztkami konstrukcji w dół zbocza, w stronę pustelni. Wydawało się, że ulegnie rozbiciu, ale szczęśliwie zatrzymał się na zmurszałym pniu drzewa. Tam też ukryli go maskując gałęziami i liśćmi. Rok później pustelnik wraz z Józefem Plewą, przenieśli ciężki dzwon do ukrytej w ścianie skalnej groty, poniżej zamku. Niestety, władze niemieckie nie chciały dać za wygraną i w 1943 roku nakazały dostarczenie dzwonu do strażnicy Grenzschutzu w Sromowcach. Pustelnik ze swoim pomocnikiem przetransportowali ciężar na przełęcz Szopka, stamtąd w dół znieśli go dwaj konwojowani przez spotkany przypadkowo patrol niemiecki, zatrzymani uprzednio przy nielegalnym przekraczaniu granicy ludzie. Dzwon ten Niemcy zainstalowali na strażnicy i wykorzystywali do alarmowania i ogłaszania posiłków i zbiórek. W czasie ewakuacji przed nadchodzącym frontem, komendant posterunku pod wpływem usilnych nalegań sołtysa Sromowiec, dał się uprosić i pozostawił dzwon na miejscu. Służył on później w kościele w Krościenku, stamtąd zawędrował do Sromowiec Niżnych i znajduje się w wieży kaplicy Dobrego Pasterza.\nPo wkroczeniu wojsk radzieckich i ustanowieniu nowego porządku, pustelnik nie był niepokojony przez nową władzę. Trwał natomiast nadal spór z Pienińskim Parkiem Narodowym, który wciąż chciał pozbyć się mieszkańca leśnego ustronia.\nNiestety, po długich latach swojej obecności w Pieninach (25 lat), kiedy wrósł już w krajobraz jak drzewo lub skała, zły los wypędził go z tego miejsca. Tylko szczęśliwemu zbiegowi okoliczności może zawdzięczać, że nie stracił wtedy życia. A było to tak. Dzień wcześniej, 10 VI 1949 roku, jego stały współpracownik, Józef Plewa ze Sromowiec, pojechał do Zakopanego, aby dostarczyć odbiorcom partię rzeźb pustelnika. Pobyt w Zakopanem przedłużył się i udało mu się wrócić do Krościenka późnym popołudniem, stąd poszedł prosto w górę do pustelni, aby przekazać otrzymane pieniądze. Wieczór nadszedł szybko, w związku z tym brat Wincenty zaproponował swojemu pomocnikowi nocleg w pustelni. Na drugi dzień rankiem zasiedli obaj do śniadania, zajmując miejsca po przeciwnych końcach stołu. Tymczasem na zewnątrz słychać było nadchodzącą gwałtowną burzę. Nagle po olbrzymim huku, pustelnik padł nieprzytomny na podłogę. To piorun uderzył w dzwonek zawieszony w wieżyczce wieńczącej leśną pustelnię a drut służący do pociągania dzwonka znajdował się akurat nad głową spożywającego śniadanie pustelnika. Jego towarzysz zerwał się z miejsca i podbiegł do leżącego bez znaku życia braciszka, udało mu się go ocucić polewając zimną wodą. Pustelnik otworzył oczy, ale nie mógł nic powiedzieć i stracił władzę w nogach. Józef Plewa zaniepokojony narastającym na zewnątrz szumem, wybiegł przed domek i z przerażeniem zauważył, że dach płonie. Natychmiast wyciągnął na zewnątrz półprzytomnego gospodarza, skoczył ponownie do wnętrza, udało mu się wynieść stół i nieco drobiazgów (m.in. kronikę), niestety dach runął i nie udało się uchronić pozostawionych pamiątek i obrazów od zagłady. Wszystko płonęło. Również piękny rzeźbiony tryptyk wykonany przez brata Wincentego obrazujący legendarne dzieje zamku pienińskiego, przedstawiający anioły noszące kamień do budowy i księżnę Kingę chroniącą się tutaj przed Tatarami, a zawieszony na głównej ścianie kuchenki. Józef Plewa pobiegł po pomoc do Sromowiec, wraz ze swoim bratem Stefanem wrócili na miejsce tragedii, nie zastali tam jednak pustelnika, który, jak dobrze się domyślili, doszedł do siebie i udał się w dół do Krościenka.6\nDo końca lata mieszkał w piwniczce pustelni, porządkując zgliszcza i czyniąc próby uzyskania zgody (tym razem od Dyrekcji Pienińskiego Parku Narodowego) na odbudowę domku. Zbierał podpisy pod petycją do władz, życzliwi mieszkańcy Krościenka, na apel Józefa Plewy, przeprowadzili zbiórkę desek na rzecz odbudowy pustelni. Dwie furmanki budulca wywieziono w góry i dostarczono do zamku. Niestety, przez dwa lata nie udało się zmienić decyzji władz Parku. Wincenty Kasprowicz mieszkał od jesieni 1949 do 1951 roku w gościnnym domu Mruków.\nWtedy przyjechał do niego brat z poznańskiego i przekonał do powrotu w rodzinne strony, gdzie w roku 1952 zawarł związek małżeński z pewną samotną panną, jak odnotował J. Wiktor: „zapominając o pobożnych przysięgach, o tym, że jest strażnikiem samotni i skarbnicy legend, znęcony powabami świata (…) poszedł w życie, aby zakończyć tę romantyczna opowieść.” Mieszkał i pracował jako kościelny w kościele pw. MB Częstochowskiej w Naramowicach (obecnie dzielnica Poznania).\nPodtrzymywał kontakt z zaprzyjaźnionymi ludźmi. Nie zapomniał o swoim wybawcy: wraz z całą rodziną, sprowadził go do Naramowic, gdzie Józef Plewa dostał mieszkanie i pracę w tamtejszym PGRze, później kupił tam dom i pozostał na zawsze. Najstarszego syna J. Plewy wziął na wychowanie, z zamiarem wykształcenia go do posługi kapłańskiej, co też zrealizował. Zmarł w wieku 77 lat, w dniu 30 VIII 1974.\nNa koniec przeczytajmy jeszcze legendę, która zrodziła się wśród ludzi po odejściu pustelnika: „Kajś we świecie umiłował urodziwe dziopiałko, ale ono nie miało do niego upodoby, bo ino o niebie mówił, aż jej się to uprzykrzyło i zwabiona uciechami, pojęła innego, co jej ziemskie życie miał umilić do zgonu. Chudok opuszczony, z żalu aż haw w góry przywędrował i zamknął się w tym świętym miejscu. Szły lata. Tamta owdowiała, została w bidzie, z dzieciskami i wtedy przypomniała sobie go, odmieniło się jej serce i ku niemu się obróciło – zawdyś był ino ty. Wydarła go stąd i ku sobie przywiedła. Złamał śluby i pojął małżonkę z tym, co miała. Taka, wej, z baby pokuśnica, z nieba wyciągnie i do piekła zawiedzie.”\nA w gablocie, w Muzeum Pienińskim im. Józefa Szalaya przy ulicy Dietla 7 w Szczawnicy, możemy obejrzeć zachowane pamiątki z pobytu pustelnika w Pieninach – m.in. garstkę narzędzi których używał, obok innych pozostawionych pamiątek i przedmiotów codziennego użytku (m.in. metalowej miski z której jadał, sztućców, ołówków i prac jego autorstwa, jak autoportret z okresu pobytu w pustelni i płaskorzeźb, które wykonywał na zamówienia i dla turystów), fragment habitu i sznur, którym się przepasywał oraz odznaczenia przesłane przez żonę po jego śmierci7. Są tu też dwie fotografie, ukazujące go w modlitewnym zamyśleniu i na tle pustelni. Pozostał także srebrny relikwiarz z XVIII wieku, poświęcony św. Kindze, który pustelnik podarował kościołowi parafialnemu w Krościenku, a który z popiołów pustelni wygrzebali dwaj licealiści z Małego Seminarium i przynieśli go na plebanię kościoła.\nProjekt Chiruca Expedition startuje po raz czwarty! »


Hot Oil ciągle większy - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nHot Oil ciągle większy\nJeden ze sklepów sieci Hot Oil\nNależąca do firmy Semax sieć odzieżowych sklepów Hot Oil liczy już 46 punktów. W całej Polsce powstają nowe placówki, większość na zasadach franczyzy.\nSieć sklepów Hot Oil (ubrania dla dziewcząt i chłopców) w ostatnich tygodniach powiększyła się o punkty w Płocku, Gorzowie Wielkopolskim i w litewskim Szwale.\nRozwój sieci liczącej już 46 sklepów, w tym 38 franczyzowych ma zostać utrzymany. Jeszcze do końca roku marka ma być obecna w Ostrowii, Kętrzynie, Białymstoku, Rumii i Łomży oraz w outlecie w podpoznańskim Luboniu.\nPartner zainteresowany otwarciem sklepu Hot Oil musi mieć lokal o powierzchni od 75 do 110 m2 w mieście powyżej 30 tys. mieszkańców. Koszty otwarcia punktu to 40–70 tys. zł. Partner nie musi się martwić o inwestycję w towar. Sklep działać bowiem będzie na zasadzie depozytowej.


Brzeszczoty - Artykuły Techniczne\nAsortyment naszego sklepu obejmuje również brzeszczoty, które są narzędziami wykorzystywanymi do skutecznego i precyzyjnego cięcia różnorodnych materiałów. Swoją ofertę dedykujemy przede wszystkim osobom, zainteresowanym narzędziami, wdrażanymi w pracach ślusarskich – z tego względu brzeszczoty dostępne w tej kategorii to uzupełnienie maszyn, przeznaczonych do obróbki żelaza i metali.\nBrzeszczot NPMA L-500X40X2/6z\nBrzeszczot NPMA L-450X32X2 6z\nBrzeszczot NPMA L-300X32X1,6/6z\nBrzeszczot NPMA L-300X25X1,2/6z\nBrzeszczot to niezbędny element pilarki ramowej, z wykorzystaniem której dokonywane jest skrawanie. Musi być przede wszystkim wytrzymały oraz umożliwiać długotrwałe użytkowanie.\nNie bez znaczenia pozostaje także precyzja cięcia – brzeszczoty, które prezentujemy cechują się zróżnicowanymi parametrami, dlatego każdy może wybrać model i rozmiar, odpowiadający konkretnym pracom. Dobrze dobrany brzeszczot to fundament efektywnych działań, dlatego warto rozważyć dostępny asortyment, zweryfikować zasadność zakupu oraz dostosować go do skonkretyzowanych potrzeb. Optymalizacja wykorzystywanych narzędzi, ich wysoka jakość oraz skuteczność to podstawowe kryteria, gwarantujące satysfakcjonujące wyniki podejmowanych działań.


Wszystko pod jednym dachem - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nNajnowsza wersja zintegrowanego pakietu bezpieczeństwa firmy Internet Security System jest już w końcowych testach. W wersji 2.0 firma ISS dokonała pełnej integracji wszystkich produktów: systemu wykrywania włamań, firewall itp. w ramach jednej konsoli. Dotychczas były one integrowane jedynie na poziomie danych, a poszczególnymi produktami trzeba było zarządzać oddzielnie.\nWśród nowych funkcji jest Deployment Manager - narzędzie upraszczające instalowanie i aktualizowanie oprogramowania ISS - zarówno konsoli, agentów, jak i wszelkich innych komponentów. Wyposażone w interfejs WWW narzędzie jest przeznaczone w szczególności dla administratorów sieci nie znających się na administracji systemami ISS.\nW nowej wersji pojawi się mechanizm do zarządzania konfiguracją systemu. Administrator włącza nowy komponent do systemu, np. politykę bezpieczeństwa, nadając mu status ungrupped assets. Wystarczy jednak, że wskaże działy organizacji, które powinny być przez niego chronione, a system zainstaluje komponent na wszystkich urządzeniach fizycznych przypisanych danej komórce organizacyjnej. Rozwiązanie to będzie szczególnie przydatne w dużych, skomplikowanych sieciach.\nJedną z ważniejszych nowości SiteProtector 2.0 będzie nowy moduł Fusion, którego rolą jest korelowanie zdarzeń i automatyczne rekonfigurowanie systemu IDS. Nowe funkcje mają uprościć weryfikację istotności ataków, co ma się przełożyć na ograniczenie liczby fałszywych alarmów. W wersji 2.0 ISS wprowadzi też konsolę do monitorowania wielu instalacji systemu SiteProtector o nazwie Dashboard.\nW kolejnej wersji, której premiera jest planowana na drugi kwartał 2003 r., do systemu zostaną dodane funkcje umożliwiające łatwe integrowanie systemu SiteProtector z rozwiązaniami firm trzecich. Najpierw będą to systemy IDS firm: Cisco i CheckPoint. Według producenta integrowane systemy będą widoczne w konsoli SiteProtectora, tak jak jego własne obiekty. Dotychczas integracja była możliwa tylko poprzez mechanizmy SNMP i logi systemowe.


Świeże staraczki 2019 - Starając się - ogólne - strona 2620 - Forum OvuFriend\n‹‹ ‹ 2618 2619 2620 2621 2622 › ››\nWysłany: 22 lutego, 23:08\nMisia dużo zdrówka dla męża ✊🏼✊🏼\nDzięki dziewczyny :) Misia dużo zdrówka dla męża ✊🏼✊🏼\nWysłany: 23 lutego, 02:56\nWysłany: 23 lutego, 02:59\nMisia a może ma twój mąż kamienie? Z moim było tak że sikal z krwią, ale po prostu sama krwią, dwa razy mi zasłabł i wzywaliśmy pogotowie. No i okazało się po badaniach, że miał wzrosniety kamień który blokował ujscie z nerki i stąd ta krew była. Może powod tych nerek okaże się w miarę łatwy do wyleczenia i oby tak było!\nPostów: 2809 1177\nWysłany: 23 lutego, 17:26\nEdytko nie wiem. Mąż dostał dziś skierowanie na USG. Zobaczymy co wyjdzie .\n[QUOTE=Atyde]Misia a może ma twój mąż kamienie? Z moim było tak że sikal z krwią, ale po prostu sama krwią, dwa razy mi zasłabł i wzywaliśmy pogotowie. No i okazało się po badaniach, że miał wzrosniety kamień który blokował ujscie z nerki i stąd ta krew była. Może powod tych nerek okaże się w miarę łatwy do wyleczenia i oby tak było![/QUOTE] Edytko nie wiem. Mąż dostał dziś skierowanie na USG. Zobaczymy co wyjdzie .\nWysłany: 24 lutego, 10:21\nmisia i kiedy ma to usg ?\njezynka jak tam ? staranka byly ? kiedy termin @\nnera a jak u ciebie po leczeniu ? bylas u gina sprawdzic juz ?\nhekate zapomnialam powiedziec przykro mi ze maluszek byl chory ale nic nie moglas zrobic z taka wada nie moglo sie inaczej skonczyc\nAtyde jak sie czujesz ? ?mam nadzieje ze u was wszystko pieknie\nAnia jak malz ? zdecydowal sie moze na usg ?\nWiadomość wyedytowana przez autora: 24 lutego, 16:53\nmisia i kiedy ma to usg ? jezynka jak tam ? staranka byly ? kiedy termin @ nera a jak u ciebie po leczeniu ? bylas u gina sprawdzic juz ? hekate zapomnialam powiedziec :( przykro mi ze maluszek byl chory :( ale nic nie moglas zrobic :( z taka wada nie moglo sie inaczej skonczyc :( Atyde jak sie czujesz ? ?mam nadzieje ze u was wszystko pieknie :) Ania jak malz ? zdecydowal sie moze na usg ?\nWysłany: 24 lutego, 17:39\nDziękuję, że pytasz . Miłe . Teraz nystatyna przez 10 dni , Szelazo SR 3x1 , Estrofem Mite ciągłość bez przerywania , duphaston 17-26dc , skierowanie na TSH , FT3 , FT4 , 10marca na kontrolę\nWiadomość wyedytowana przez autora: 24 lutego, 19:19\n[QUOTE=babydust1] nera a jak u ciebie po leczeniu ? bylas u gina sprawdzic juz ? [/QUOTE] Hejka Dziękuję, że pytasz . Miłe . Teraz nystatyna przez 10 dni , Szelazo SR 3x1 , Estrofem Mite ciągłość bez przerywania , duphaston 17-26dc , skierowanie na TSH , FT3 , FT4 , 10marca na kontrolę\nWysłany: 24 lutego, 17:55\nOj były były 😁\n@ na 1.03 teoretycznie.\nTemperatura wysoko, biały śluz, no i nic poza tym.\nCzekam na wyniki i bede szła do gina. Zobaczymy co ma za plan na mnie.\nWogole temp to mam tak wysoko jak nigdy 🤔 ale nic a nic sie staram nie nastawiać, mąż co chwila mnie sprowadza na ziemię, bo po tym histero owulacja przyszła bardzo szybko.\nCaly czas czuje tylko macice. Nie wiem czy to po tych zrostach?\nZosia a jak ty długo coś czułaś?\nBaby 🤗🤗🤗 Oj były były 😁 @ na 1.03 teoretycznie. Temperatura wysoko, biały śluz, no i nic poza tym. Czekam na wyniki i bede szła do gina. Zobaczymy co ma za plan na mnie. Wogole temp to mam tak wysoko jak nigdy 🤔 ale nic a nic sie staram nie nastawiać, mąż co chwila mnie sprowadza na ziemię, bo po tym histero owulacja przyszła bardzo szybko. Caly czas czuje tylko macice. Nie wiem czy to po tych zrostach? Zosia a jak ty długo coś czułaś?\nPostów: 1281 321\nWysłany: 24 lutego, 20:55\nJeżynko u mnie po Histeroskopii wszystko bardzo szybko wróciło do normy 4 dni i już kompletnie nic nie czułam i nie miałam plamień.\n[QUOTE=Jeżynka]Baby 🤗🤗🤗 Oj były były 😁 @ na 1.03 teoretycznie. Temperatura wysoko, biały śluz, no i nic poza tym. Czekam na wyniki i bede szła do gina. Zobaczymy co ma za plan na mnie. Wogole temp to mam tak wysoko jak nigdy 🤔 ale nic a nic sie staram nie nastawiać, mąż co chwila mnie sprowadza na ziemię, bo po tym histero owulacja przyszła bardzo szybko. Caly czas czuje tylko macice. Nie wiem czy to po tych zrostach? Zosia a jak ty długo coś czułaś?[/QUOTE] Jeżynko u mnie po Histeroskopii wszystko bardzo szybko wróciło do normy 4 dni i już kompletnie nic nie czułam i nie miałam plamień.\nWysłany: 25 lutego, 07:14\nPlamić bardzo szybko przestałam.\nAle jakieś dziwne kłucia czuje 🤔 wczoraj to mnie zgięło w pół, jakby ktoś igle wbił. Mąż się pyta co sie stało, a ja kropek się wkręca 🤦🤦🤦\nTemperatura pierdykla mi dzis do 37 😱. Nigdy takiej nie miałam. Kurczaki , może mnie jakas choroba bierze\n[QUOTE=Zosia12345]Jeżynko u mnie po Histeroskopii wszystko bardzo szybko wróciło do normy 4 dni i już kompletnie nic nie czułam i nie miałam plamień.[/QUOTE] Plamić bardzo szybko przestałam. Ale jakieś dziwne kłucia czuje 🤔 wczoraj to mnie zgięło w pół, jakby ktoś igle wbił. Mąż się pyta co sie stało, a ja kropek się wkręca 🤦🤦🤦 Temperatura pierdykla mi dzis do 37 😱. Nigdy takiej nie miałam. Kurczaki , może mnie jakas choroba bierze\nWysłany: 25 lutego, 09:06\njezynko a ile dpo jestes ?\njezynko a ile dpo jestes ? pokaz wykres\nWysłany: 25 lutego, 09:34\nJa jestem po dwóch Histeroskopiach i po laparoskopi i za każdym razem robiłam sobie nadzieję że teraz się uda a dalej nic, więc ja już wolę się nie nakręcać i podchodzić na chłodno do tego bo jak się nakręcałam to potem było niesamowite rozczarowanie. Nam jak teraz się nie uda to ja idę na kontrolę a mój zrobić badanie nasienia, nasza ginekolog która nas prowadzi powiedziała że jak przez trzy cykle się nie uda to mamy rozważyć inseminację.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 25 lutego, 09:36\nWysłany: 25 lutego, 12:19\nDzis 9 dpo\n[QUOTE=babydust1]jezynko a ile dpo jestes ? pokaz wykres[/QUOTE] Dzis 9 dpo\nWysłany: 25 lutego, 12:21\nChyba ze ta temperatura od castangus?\nMój wykres [url=https://naforum.zapodaj.net/83759b940a9e.png.html][img]https://naforum.zapodaj.net/thumbs/83759b940a9e.png[/img][/url] Chyba ze ta temperatura od castangus?\nWysłany: 25 lutego, 12:43\njezynka no pieknie trzymam kciuki\nale bym chciala zeby wam sie udalo dobrych wiesci ostatnio brak\njezynka no pieknie :) trzymam kciuki ale bym chciala zeby wam sie udalo :) dobrych wiesci ostatnio brak :(\nWysłany: 25 lutego, 13:29\nTez bym chciała, tak bardzo.\n[QUOTE=babydust1]jezynka no pieknie :) trzymam kciuki ale bym chciala zeby wam sie udalo :) dobrych wiesci ostatnio brak :([/QUOTE] Dziękuję kochana. Tez bym chciała, tak bardzo. Ale zobaczymy.\nWysłany: 25 lutego, 14:02\nAle ten wykres to obiecujący? 😁\nWysłany: 25 lutego, 15:59\nWysłany: 25 lutego, 20:53\nTrzymam mocno✊✊✊ Jeżynko🤗\nWysłany: 25 lutego, 22:18\nCześć dziewczyny! Od 2019 roku Was podczytuję,ale założyłam kiedyś konto próbne o nazwie Asieńka i nie przedłużyłam sobie abonanentu,bo w międzyczasie wykryto u mnie pcos. Wtedy bardzo się zalamalam. Moje jajniki nie pracowały. Przeszłam na dietę, brałam metforminę, miovelię i inne cuda z inozytolem. Nadal nic. Tyle wyrzeczeń,a jajniki nadal stały. Zmieniłam lekarza. W grę wchodziła tylko laparoskopia z kauteryzacją, badaniem drożności i resekcją klinową. W lipcu trafiłam na stół. Było znosnie, w końcu czego nie robi się dla dwóch kreseczek. Dwa miesiące po laparo jajniki nadal stały w miejscu,więc postanowiłam sama zadziałać (wiem, głupie,ale cóż🙈🙈🙈). Kupiłam na własną rękę lamettę(uwierzcie,że bylam tak zdesperowana,że wpadłam na tak głupi pomysł i do dziś mi za to wstyd). Jedna tabletka przez 10 dni. W międzyczasie poszłam do innego gina sprawdzić czy coś się rusza (oczywiscie nie zdradzilam moich kroków z lamettą). Piękny pęcherzyk na prawym jajniku. Staranka były w pobliżu owulki i chwilę po. 7 listopada, dwa dni przed datą miesiączki zrobiłam test. Dwie piękne kreseczki. Dziś wiem,ze mój Synuś urodzi się 20 lipca tego roku. Nie zachęcam oczywiście do brania leków na własną rękę,ale zachęcam żebyście się nie poddawały❤💞 . Moja sytuacja była naprawdę beznadziejna. Dwóch lekarzy stwierdziło,że mogę nigdy nie mieć dzieci,bo moje jajniki są w bardzo złym stanie i nie pracują. Dziś wiem, że zawsze warto mieć nadzieję❤👶\nWysłany: 25 lutego, 22:42\nCzesc Asou. Milo ,że do Nas zajrzałaż i ogromnie gratuluję Ci cudu ❤ szczęśliwego rozwiązania. Zaglądaj częściej\nAsieńka27 lubi tę wiadomość


EPICENTER 2017: Virtus.pro pokonuje Gambit Esports i zostaje w turnieju! | wMeritum.pl\nVirtus.pro pokonało Gambit Esports 2:1 (Inferno – 16:6, Train – 13:16, Cache – 16:13) w drugim meczu fazy grupowej EPICENTER 2017.\nMapa Inferno, wybrana przez Virtus.pro, było istną hulanką dla naszych zawodników. Na początku wygrali pistoletówkę, później jednak rozpoczęło się pasmo niepowodzeń polskich graczy. Oddali przewagę wynikającą z przewagi broni i przegrali kolejną rundę. Seria przegranych rund zakończyła się na siódmej rundzie, gdy przegrywali z Gambit Esports już 5:1. Wówczas nastąpiło przebudzenie „Złotej Piątki”. Polacy wygrali kolejno 13 rund, a mapa zakończyła się triumfem „Biało-Czerwonych” 16:6. Najlepszym graczem na mapie okazał się Filip ‘Neo” Kubski z 20 fragami na koncie.\nTrain bardzo podobnie rozpoczął się do Inferno. Znów Gambit zdominowało początek spotkania, wygrywając nawet 7:1 w pewnym momencie. Jednak Polacy wzięli się w garść i odrobili kilka punktów straty do wyniku 7:8 dla rywali na półmetku mapy. Druga połówka była już bardziej wyrównana. Oba zespoły nie chciały oddać pola gry rywalowi. Warto zauważyć, że w trakcie drugiej części Polacy grali po trudniejszej strony na „pociągach” – TT. Ostatecznie emocjonująca potyczka zakończyła się triumfem Gambit Esports 16:13.\nRozstrzygającą mapą był Cache. Niestety Polacy nie najlepiej rozpoczęli tę mapę. Ponieśli porażkę w pistoletówce, co pociągnęło za sobą konsekwencję przegrania kolejnych kilku rund. Po pięciu rundach Virtusi przegrywali już 0:5 i niestety przebieg mapy nie wyglądał optymistycznie dla reprezentantów Polski. Nasi gracze wygrali pierwszą rundę dopiero w szóstej odsłonie. Jak się okazało był to początek lepszego okresu w grze Polaków. Po dwunastu rundach Virtus.pro doprowadziło do remisu 6:6. Wówczas nastąpiła przerwa związana z problemami technicznymi. Utytułowani Polacy zdołali jednak wygrać pierwszą połowę 8:7.\nVirtusi znakomicie weszli w drugą połowę mapy. Wygrali rundę pistoletową, a potem kilka kolejnych rund, co przybliżyło ich do ostatecznego triumfu nad Gambit. Rywale ze wschodu jednak zaczęli odrabiać straty i kwestia triumfu ważyła się do ostatnich rund. W końcówce to gracze Virtus.pro okazali się jednak silniejsi i to oni wygrali całą mapę Cache 16:13.


Maciek - tytuł honorowy - Oficjalne Forum Kościoła Latającego Potwora Spaghetti\nMaciek - tytuł honorowy\n#1 Post autor: ApePolacco » 29 paź 2018, o 13:53\nZ uwagi na podobieństwo (zapewne nie przypadkowe) słów "macka" i "maćka" (!) proponuję używać "Maćka", jako tytułu honorowego lub wręcz dla określenia wysokiego rangą dygnitarza naszej (skądinąd demokratycznej) organizacji.\n- jego Maćkowatość ...\n- Maćkiem dzisiejszej uroczystości będzie ...\nCo za tym idzie imię Maciej proponuję uznać za wyjątkowo święte, razem z rośliną maciejką, maciejowym łożem (miejsce nabożnej kontemplacji)\nRe: Maciek - tytuł honorowy\n#2 Post autor: ApePolacco » 29 paź 2018, o 15:21\nŻe o Maćku z Bogdańca (pozwalającym wywieść pastafarian wprost ze średniowiecza) nie wspomnę...\n#3 Post autor: Krzysiu » 29 paź 2018, o 17:50\nGdzie Ty masz demokratyczność w tej organizacji? To jest szanująca się religia, a nie jakieś kółko różańcowe!\n#4 Post autor: ApePolacco » 30 paź 2018, o 09:32\n29 paź 2018, o 17:50\nAleż Ojcze Dyrektorze, (dobrze widzę żeś z Torunia?)\nPo pierwsze primo weź mnie nie strasz, bo się w sobie zatnę i przestaną jeść spaghetti (wybacz o'Mackowaty za bluźnierstwo).\nPo drugie primo może to kwestia rozumienia słowa demokracja. Dla mnie to synonim nie tyle kółka różańcowego ile pewnej egalitarności. Potwór ma wiele macek w związku z czym jest w stanie przytulić do swojego otłuszczonego, pulpetowatego serca wiele zbłąkanych duszyczek. Tuszę (bo mam tuszę), że i moją. To czego zdecydowanie o kościele LPSa nie chcę widzieć (więc jak by co załóżcie mi opaskę i mnie rozstrzelajcie) to więc kliki i elity, które wywyższają się ponad maluczkich. Papieże z ich makaronowymi (!) baldachimami nad ołtarzem w Watykanie (seriously... właśnie mnie oświeciło co mi przypominały te czarne kręcioły w bazylice św Piotra, to by tłumaczyło czemu czułem się tam jak w domu Ojca).\nPo trzecie primo duo i sexundo ja wiem, że każda religia to potworność i Najwyższy Glutenowy jest tego najlepszą egzeplifikacją. I ja wiem, że każde stado baranów musi mieć swojego przywódcę, a przywódca swoje psy gończe, a psy gończe pchły, a pchły... przemyślenia egzystencjalne na różne krwiste tematy ? W każdym razie chodziło mi to to, że rozumiem konieczność istnienia władzy zwierzchniej i demokracja moim zdaniem tego nie wyklucza. Demokracja bezpośrednia była testowana i się nie sprawdza. Jak w dobrym biurokratycznym komunizmie rozpływa się w niej odpowiedzialność za podejmowane działania. Może więc powinniśmy mówić tu o demokracji zamordystycznej? O odmianie demokracji w gorsecie podkreślającym smukłą talię i uwydatniającym obłości na klatce piersiowej (mrau)...\nCzym rozmarzywszy się oddalam się w obłoku lateksowych fantasmagorii...\n#5 Post autor: BialySzkwal » 30 paź 2018, o 09:38\n30 paź 2018, o 09:32\nAleż Ojcze Dyrektorze\n#6 Post autor: ApePolacco » 30 paź 2018, o 09:59\n30 paź 2018, o 09:38\n#7 Post autor: Krzysiu » 30 paź 2018, o 13:14\nNie przesadzałbym z tym „z” Torunia, to tylko tymczasowe zesłanie…\nPytanie tylko, jak chcemy zrobić demokrację, niezależnie od stopnia pośredniości, skoro to „elity i kliki” (jakby się nie wywyższały) powołują i odwołują (jak w każdej szanującej się religii) całe duchowieństwo?\n#8 Post autor: Morinna » 31 paź 2018, o 13:18\nmi się nie podoba idea Maćka, jest to imię i może być mylące poza tym na określanie naszych duchownych mamy słowo już Pastarka i Pastar lub Wielebny i Wielebna.\n#9 Post autor: cpt_Magnus_de_Savarro » 5 gru 2018, o 16:28\nA ja przekornie rzekę- Dalejże Ape, zaczyniaj i zasłużaj! Nie *zwij* się maćkiem, ale *uczyń* maćka rzeczywistością. Tako rzekę ja, Alpaca Marcus Magnus de Savarro y Detestarrante de la Serna. Utkaj swą chwałę, jak szwacz snuje żagiel.


Creative Zen X-Fi2 16 GB w Sklepie RTV EURO AGD\n„Możliwość konwersji plików MJPEG, WMV9, MPEG4-SP3, DivX3 4/5 i XviD3 do formatu CMV, dzięki czemu będą one mogły być wyświetlane na twoim odtwarzaczu.”\nodtwarzacz wideo/MP4 Creative Zen X-Fi2 16 GB\nFunkcje dodatkowe alarm, czytnik kart pamięci microSD/microSDHC, kalendarz, możliwość podłączenia do telewizora, notatnik, obsługa poprzez dotykowy wyświetlacz, regulowana jasność wyświetlacza, terminarz, wbudowany głośnik, zegar i datownik\nWymiary 102 x 57 x 12 mm\nJestem bardzo zadowolona ;]]\nOdtwarzacz jest super. Potrafi dużo znieść, miał wiele kontaktów z ziemią oraz ciężkimi przedmiotami. choć mnie to nie martwi wykupiłam ubezpieczenie :] ekran się nie rysuje, dźwięk po odpowiednim ustawianiu to czysta magia. I co cieszy mnie najbardziej bateria wytrzymuje bardzo długo. Minus zdarza mu się szukać dysku.\nElegancki i wygodny w użyciu.Duży ekran.Super dźwięk. Piękne kolory.Zresztą nigdy nie maiłam nic do zarzucenia tej firmie. 16 GB to już wystarcza na kilka filmów i wiele godzin dobrej muzyki. Nie zawodny w podróży. Szkoda tylko że brak ładowarki, a kablem usb nie zawsze jest gdzie podładować, szczególnie w podróży.\nczyta okładki płyt, czy nie ?\nmiśka zapytał 01-05-2011\nWięcej plusów, polecam\nMiły, ładny i przyjemny, żadnych ekstrasów. Dobry dźwięk, tu nie można nic zarzucić. Jedyne co mnie denerwuje to, że opcje podczas odtwarzania piosenki chowają się zbyt szybko, zanim zdecyduję się wybrać którąś z nich.\nCo tu pisać.Jest dobry jak na tę cenę.\nŚwietny odtwarzacz. Doskonały dźwięk (nawet z fabrycznymi słuchawkami), bardzo przydatne funkcje: radio, dyktafon i in. Na początku trzeba się wprawić w przesuwaniu ikon na ekranie. Jedyny minus to długość kabla USB (7 cm!!!). Urządzenie po włożeniu do PC po prostu wisi i dynda!!!\nPolecam wszystkim ten produkt za umiarkowaną cenę!\nmatko co za ...\nsuper MP4 siostra go ma i jest super\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Creative Zen X-Fi2 16 GB, wpisz 346124 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Daj nam Panie, dobrych pasterzy\ndo kapłaństwa i życia konsekrowanego\nKwiecień tego roku jest niezwykły. Z jednej strony wciąż bardziej zimowa aura, z drugiej zaś trzy niezwykłe tygodnie następujące po sobie. W dniach 7-13 obchodziliśmy Tydzień Miłosierdzia, po raz pierwszy zaraz po Niedzieli Miłosierdzia, a nie jak to wcześniej bywało w październiku. Dni 14-20 to Tydzień Biblijny, już 5 w naszym kraju. Teraz zaś obchodzimy Tydzień modlitw o powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego. W tym roku odbywa się pod hasłem: Powołanie znakiem nadziei opartej na wierze. Główne nurty tego tygodnia określił Papież Benedykt XVI w orędziu napisanym na ten dzień. Uważam je za lekturę obowiązkową. Chciejmy skupić się tylko na jednym wątku, tym najbardziej biblijnym. Papież po omówieniu kontekstu 50. już tygodnia modlitwy o powołania, stara się omówić temat nadziei nawiązując do encykliki Spe Salvi.\nNadzieja w Starym Testamencie\nPapież pisze: „Nadzieja to oczekiwanie czegoś pozytywnego w odniesieniu do przyszłości, co jednocześnie powinno wspierać naszą teraźniejszość, dotkniętą nierzadko brakiem satysfakcji i sukcesów.” Następnie chce przywołać jeden z przykładów nadziei. Odwołuje się do historii narodu wybranego, opisanych w Księgach Historycznych Starego Testamentu. Tam Izraelici, nawet w najtrudniejszych chwilach mieli nadzieję, że Bóg spełni obietnice dane Patriarchom. Mamy jednak nie tylko czytać te księgi i wspominać wydarzenia z życia Izraelitów. Mamy naśladować wzorcową postawę „Abrama, który – jak przypomina Apostoł Paweł – „wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów zgodnie z tym, co było powiedziane: takie będzie twoje potomstwo” (Rz 4, 18)”. Ma to nas skłonić do wierności przymierzu, także temu nowemu i wiecznemu dokonanemu przez krew Syna Bożego.\nWiara = Nadzieja\nBenedykt XVI podkreśla, że wiara i nadzieja są ze sobą połączone, oraz stanowią niezwykle ważny element Pisma Świętego. «„Nadzieja” rzeczywiście stanowi centralne słowo wiary biblijnej – do tego stopnia, że w niektórych tekstach słowa «wiara» i «nadzieja» wydają się być używane zamiennie i tak List do Hebrajczyków z «wiarą pełną» ściśle łączy «niewzruszone wyznanie nadziei» (por. 10, 22. 23). Również gdy Pierwszy List św. Piotra wzywa chrześcijan, by byli zawsze gotowi do dawania odpowiedzi na temat logosu – sensu i racji ich nadziei (por. 3, 15), «nadzieja» odpowiada „wierze”». (Encyklika Spe salvi, 2).\nPapież pragnie byśmy zawsze w Bogu szukali źródła nadziei. „Z tego powodu – w sytuacjach pomyślnych i trudnych – możemy zachować mocną nadzieję i modlić się z psalmistą: „Spocznij jedynie w Bogu, duszo moja, bo od Niego pochodzi moja nadzieja” (Ps 62, 6). Mieć nadzieję to znaczy ufać Bogu wiernemu, który dochowuje obietnic przymierza.”\nEwangelia źródłem powołania\nNa samym wstępni swojego orędzia, Emerytowany Papież Benedykt XVI przywołuje słowa Sługi Bożego Pawła VI z kazania radiowego z 11 kwietnia 1964: „Tam, gdzie rozkwitają liczne powołania kapłańskie i konsekrowane, tam żyje się wielkodusznie Ewangelią”. Żeby żyć Ewangelią, trzeba ją czytać. Jak pięknie zbiegają się te dwa tygodnie: Tydzień Biblijny z Tygodniem Modlitw o Powołania. Papież zauważa, że powołania kapłańskie świadczą o żywotności i wierze tych wspólnot, z których wychodzą. A jak ma być żywa wspólnota, gdy Pismo Święte jest tylko na półce? Jak młody człowiek ma być wrażliwy na Boże wezwanie, gdy nie czyta Biblii, które jest niczym innym jak Bożym Słowem. Powołanie może zostać odczytane właśnie przy lekturze Pisma Świętego, gdy młody człowiek będzie to czynił w grupie np. przy okazji kręgu biblijnego lub indywidualnie w czasie swojej lektury. Papież podkreśla, że „proces, czyniący człowieka zdolnym do przyjęcia Bożego powołania, może dokonać się wewnątrz wspólnot chrześcijańskich, które żyją intensywnym klimatem wiary, dają wyraźne świadectwo przylgnięcia do Ewangelii, ukazują misyjne zaangażowanie prowadzące do całkowitego daru z siebie dla Królestwa Bożego, umacniają się przystępowaniem do Sakramentów, zwłaszcza Eucharystii, i intensywną modlitwą.”\nEwangelia w kształtowaniu powołania\nKażdy kapłan musi być specjalistą od Pisma Świętego, nic więc dziwnego, że w czasie formacji do kapłaństwa musi je dogłębnie poznać. Z jednej strony musi to być poznanie typowo intelektualne, a temu służy tak wiele przedmiotów z zakresu ogólnej wiedzy o Piśmie Świętym, jak również konkretna egzegeza i poznanie ksiąg Starego i Nowego Testamentów, oraz języków biblijnych. Jednak czy człowiek umie oddzielić intelektualne poznanie Pisma Świętego od jego rozwoju duchowego? Nie, bo im więcej się wie, tym głębiej się wierzy. Ponadto na straży rozwoju duchowego zgłębiania Pisma Świętego służą kazania, konferencje, czytanie duchowne i wiele innych elementów formacji.\nJak już wspomniałem, kapłan ma być specjalistą od Pisma Świętego, nim musi żyć. Jako kapłan na wiele zadań, jednym z nich jest głoszenie Ewangelii. Papież podkreśla, że „Ewangelizacja wymaga bowiem ciągle nowych robotników, aby głosić Dobrą Nowinę”.\nPotrzeba zatem nieustannej modlitwy o nowe i święte, powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. „Modlitwa nieustanna i głęboka powoduje wzrost wiary wspólnoty chrześcijańskiej, nieustannie odnawia pewność, że Bóg nigdy nie opuszcza swego ludu i że go wspiera, wzbudzając powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego, aby były znakiem nadziei dla świata.” Potrzeba też modlitwy o większe pragnienie czytania Pisma Świętego, bo jak widać, Pismo Święte jest nieodłącznym elementem każdego powołania.\nBiblijne historie powołania\nPrzeglądając karty Biblii znajdujemy szereg opisów powołań. Na samym początku Bóg powołuje do istnienia cały świat, powołuje także człowieka. Chcąc szukać powołań w historii zbawienia, należy rozpocząć od Abrahama. W Starym Testamencie znajdujemy szereg opisów powołań: Mojżesza, Jozuego, sędziów (m.in. Samuela), proroków (m.in. Izajasza, Amosa, Ezechiela). Podobnie Nowy Testament. Jezus powołuje swoich uczniów i apostołów. Dzieje Apostolskie opowiadają o niezwykłym powołaniu św. Pawła. Każdego powołanie opisane w Biblii jest inne, podobnie jak dzisiejsze powołania są różne. Nie znajdzie się dwóch takich samych powołań na świeci. Warto prześledzić opisy powołań, bo w każdym z nich możemy znaleźć „coś” dla siebie. Dobrą radę, wskazówkę, pociechę i nadzieję. A może pozwoli nam dobrze odczytać nasze powołanie?\nW tygodniu Biblijnym zachęcamy do lektury opisów powołań. Można posłużyć się następującymi fragmentami: Rdz 12,1; Wj 3; 1 Sm 3; 16; Iz 6; Jr 1,4-10; Ez 1-3; Oz 11,1; Mt 11,28-30; Mk 1,20; 2,14; Dz 9; 13,1; Rz 1,1.\nProponuję także wspólną refleksję nad kilkoma opisami powołań.\nPoniedziałek – Powołanie Abrahama - Rdz 12, 1-8\n"Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej\nludy całej ziemi".\nAbram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. I zabrał Abram z sobą swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Gdy zaś przybyli do Kanaanu, Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej miejscowości koło Sychem, do dębu More. - A w kraju tym mieszkali wówczas Kananejczycy. - Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: "Twojemu potomstwu oddaję właśnie tę ziemię". Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla Pana i wzywał imienia Jego.\nPierwsze powołanie w historii zbawienia jest niezwykle ważne. W wcześniejszych rozdziałach widać, że ludzie grzeszą i odchodzą od Boga. Stwórca chce jednak rozpocząć nową rzeczywistość i powołuje Abrama. Choć Pismo Święte o tym nie mówi, to Ojciec Narodów musiał być wybranym przez Boga do tego zadania. To Wszechmocny decyduje, kogo powołuje i od Niego pochodzi inicjatywa.\nPowołanie Abrama rozpoczyna się od konkretnego zadania. Ma wyjść z ziemi rodzinnej. Jakie to musiało być trudne, bo choć wiedli koczowniczy tryb życia to mieli swoją ojczyznę, ziemię w której czuli się dobrze. To jednak nie wszystko, bo ma opuścić dom swego ojca. To było zapewne jeszcze trudniejsze, bo istniało wtedy wielkie przywiązanie do rodziny, które zawsze były wielopokoleniowe. Abram nie wiedział, dokąd idzie, to Pan wskazywał miejsce, więc szedł w nieznane, a to zawsze związane jest z lękiem i niepokojem.\nBóg składa obietnice, które wydają się nie możliwe do spełnienia. Ten, który nie miał nawet syna, miał stać się ojcem narodów. I ten tajemniczy Bóg obiecuje ponadto wielkie błogosławieństwo i pomoc. Święty Paweł zauważa, że Abraham „wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów zgodnie z tym, co było powiedziane: takie będzie twoje potomstwo” (Rz 4, 18). Powołanie tak często związane jest z naszymi nadziejami, które nazywamy pragnieniami i marzeniami. Należy zatem przy rozpoznawaniu powołania brać pod uwagę także nasze wewnętrzne pragnienia i najskrytsze marzenia, bo przez nie także przemawia Bóg.\nAbram wskazuje jeszcze jeden ważny element powołania. Bóg powołując nie ma względu na wiek. Abram już nie był najmłodszy, a Bóg kieruje do niego swoje wezwanie. Musimy zatem zawsze mieć otwarte oczy i uczy, bo Bóg wciąż do nas przemawia.\nPowołanie zawsze jest trudne. Trzeba coś zostawić, swoją ojczyznę, to co mamy, cośmy wypracowali i zdobyli, także swoich przodków i bliskich. Obietnica związana z powołaniem tak często wydaje się absurdalna, jednak daje nadzieję na piękniejsze i pełniejsze życie. Trzeba zatem uwierzyć w Słowo Boga i zgodnie z nim żyć. Wyjść do tego, co wskazuje nam Pan. A wtedy musi już wszystko iść zgodnie z Bożym planem, a to zawsze po ludzku jest wielkim sukcesem.\n- Co jestem w stanie zostawić ze względu na Boga?\n- Czy wierzę Jego słowu?\n- Jak reaguję i jak spełniam Boże polecenia zawarte chociażby w dekalogu?\n- Czy „wbrew nadziei wierzę nadziei”?\n- Czy pomimo zorganizowanego życia wciąż otwieram się na głos Bożego powołania?\nPanie Boże, który powołałeś Abrama do godności ojca narodów. Pozwól i mi, podobnie jak Abram, zostawić to, co oddala mnie od Ciebie i żyć tylko dla Ciebie, wypełniają Twoją wolę każdego dnia, abym po spełnionym zadaniu, mógł z Tobą żyć na wieki, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.\nWtorek – Powołanie Samuela – 1 Sm 3, 1-10\nMłody Samuel usługiwał Panu pod okiem Helego. W owym czasie rzadko odzywał się Pan, a widzenia nie były częste. Pewnego dnia Heli spał w zwykłym miejscu. Jego oczy zaczęły słabnąć i już nie widział. A światło Boże jeszcze nie zagasło. Samuel zaś spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: «Oto jestem». Potem pobiegł do Helego, mówiąc mu: «Oto jestem: przecież mnie wołałeś». Heli odrzekł: «Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać». Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: «Samuelu!» Wstał Samuel i poszedł do Helego, mówiąc: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś». Odrzekł mu: «Nie wołałem cię, synu mój. Wróć i połóż się spać». Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: «Samuelu!» Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś». Heli zrozumiał, że to Pan woła chłopca.Rzekł więc Heli do Samuela: «Idź spać! Gdyby jednak ktoś cię wołał, odpowiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha». Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu. Przybył Pan i stanąwszy, zawołał jak poprzednim razem: «Samuelu, Samuelu!» Samuel odpowiedział: «Mów, bo sługa Twój słucha».\nPatrząc się na powołanie Samuela, staje nam przed oczyma nie jeden znajomy młodzieniec, o którym wszyscy, że on na pewno będzie księdzem. Samuel od młodych lat „usługiwał Panu pod okiem Helego”. Wskazuje to na fakt, że już nasze młodzieńcze lata mają znaczenie na dalsze na życie. Bóg od samego początku ma wobec nas swój plan i zadanie. Należy zauważyć jeszcze jeden fakt. Matka Samuela, Anna, bardzo pragnęła dziecka. Wymodliła je u Boga i Jemu je ofiarowała. W przypadku innych powołań biblijnych (jak zauważa kardynał Martini) nie wiemy, czy w rodzinnym domu otrzymali dobre ugruntowanie dotyczące powołania, a tutaj jesteśmy przekonani, że matka zgadzała się na powołanie i dlatego od młodych lat był już w świątyni. W związku z tym możemy być przekonani, jak wielkie znaczenie ma dom rodzinny w procesie rozpoznania życiowego powołania. Ta historia ukazuje nam, że na drodze rozpoznania trzeba umieć słuchać starszych i doświadczonych. Samuel radzi się Helego i ten najpierw każe mu kłaść się spać, a potem wyrazić gotowość słuchania Słowa Bożego. Uczymy się przez to, jak wielką rolę, mają między innymi kapłani, w towarzyszeniu powołanemu. Uczy to też pokory ze strony, tego kto rozpoznaje głos Boga. Samuel staje przed nami jako przykład osoby, która umie słuchać. Pomimo nocy słyszy zawołanie Boga, a następnie sam wyraża przed Bogiem gotować słuchania mówiąc: Mów, bo sługa Twój słucha. W wielkim hałasie nie można usłyszeć, tego co Pan do nas mówi. Młody Samuel zawstydza nas swoim zapałem do działania. Ledwie usłyszał swoje imię, pomimo zmęczenia i snu, wstaje i jest gotów pomagać swojemu opiekunowi Helemu, a zarazem służyć chce samemu Bogu. Samuel jest przed nami jako zwykły młodzieniec, który jednak może być wzorem dla nas wszystkich, szczególnie tych młodych, którzy myślą o powołaniu do kapłaństwa.\n- Czy pomagam innym w rozpoznaniu powołania?\n- Jak słucham Bożego Słowa?\n- Czy wiem, że już młodzieńcze lata mają wpływ na całe życie?\n- Jak reaguję na potrzebę pomocy bliźnim?\n- Jak kształtuję i jak korzystam z życia rodzinnego?\nBoże, który jesteś źródłem każdego powołania. Naucz mnie gorliwości i gotowości Samuela do podejmowania naszego powołania życiowe. Pozwól byśmy bardziej słuchali Ciebie, niźli ludzi i już od młodych lat rozwijali się w Twojej łasce, abyśmy przez piękne życie na ziemi osiągnęli niebo, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.\nŚroda – Powołanie Jeremiasza – Jr 1, 4-12\n"Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię,\nI rzekłem: "Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem!"\nNie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić" - wyrocznia Pana.\nI skierował Pan następujące słowa do mnie: "Co widzisz, Jeremiaszu?" Odrzekłem: "Widzę gałązkę drzewa "czuwającego"". Pan zaś rzekł do mnie: "Dobrze widzisz, bo czuwam nad moim słowem, by je wypełnić"\nPismo Święte dostarcza nam wiele opisów wezwań do misji prorockich. Staje przed nami dziś prorok Jeremiasz, jeden z wielkich proroków działających w historii Narodu Wybranego. On sam wspomina słowa, które skierował do niego Bóg, który jest źródłem każdego powołania. W tym wypadku okazuje, że decyzja Boga o wyborze osoby do konkretnego zadania dokonuje się jeszcze przed ukształtowaniem człowieka w łonie matki, możemy mówić o odwieczności decyzji. Bóg zna kandydata, co w języku biblijnym oznacza szczególną relację i więź, swoiste troszczenie się o daną osobę od zawsze. Poświęcenie wskazuje na oddzielenie danej osoby od tego, co złe i grzeszne, a przeznaczenie do tego, co święte i boskie. Bóg określa, że każde powołanie jest przeznaczone dla narodów, czyli wszystkich ludzi. I choć działamy w małej przestrzeni to ma to znaczenia dla wszystkich, jako jednej wspólnoty. Gdy nierzetelnie wypełniamy jakieś małe zadanie, to musimy mieć świadomość, że uderza to w całą wspólnotę. Jeremiasz, chyba jak większość powołanych, ma obawy czy podoła zadaniu. Tłumaczy się, że jest młodzieńcem, więc nie ma ani autorytetu ani zdolności do przemawiania. To jednak dla Boga nie ma znaczenia. On powołując daje potrzebne łaski do spełnienia zadania, a zarazem towarzyszy powołaniu, by ten się nie lękał. Opis tego powołania pokazuje, że każdy działający w imię Boga, nie ma przemawiać swojego słowa, ale głosić ma zawsze Boga i Jego Słowo, a to wyraża dotknięcie ust i położeniu ust. Pan wzywa wszystkich powołanych, podobnie jak Jeremiasz, by burzyć i budować. Burzyć, to co jest złego i grzesznego, a budować, to co piękne i dobre. Trudne zadania przed prorokiem i każdym powołanym. Ale Bóg będzie z nami…zawsze.\n- Czy wierzę w powołanie odwieczne?\n- Dlaczego wciąż szukam wymówek przed służbą Bogu każdego dnia?\n- Czy żyję według Słowa Boga, czy bardziej wierzę mojemu słowu?\n- Jak reaguję na trudności w moim życiu? Czy umiem zaufać Bogu?\nDobry Boże, daj mi głęboką wiarę, abym umiał słuchać Twoich słów i wierzyć, że od wieków masz wobec mnie plan pełen miłości. Daj mi miłość, bym umiał burzyć i budować nowy świat pełen Twojej nadziei. Daj mi nadzieję, bym ufał, że podołam zadaniom, które mi powierzasz i abym tą nadzieją innych napełniał. A przez cnoty boskie daj mi się ściśle zjednoczyć z Tobą na wieki. Amen\nCzwartek – Powołanie Mateusza – Mt 9, 9-13\nOdchodząc stamtąd, Jezus ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego w komorze celnej, i rzekł do niego: "Pójdź za Mną!" On wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: "Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?" On usłyszawszy to, rzekł: "Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników".\nZwykliśmy mówić, że Jezus powołał grzesznika Mateusza, bo zazwyczaj każdy celnik nadużywał swoich uprawnień będąc nieuczciwym urzędnikiem. Tak nazywają Mateusza, czy nie chcemy siebie usprawiedliwić? Każdy z nas jest grzesznikiem. Choćbyśmy z tym się nie wiem jak bardzo polemizowali, to tego faktu nie zmienimy. Ale jest jedno, co nas pociesza. Bóg powołuje grzeszników. Powołuje tych, którzy są słabi, pełni lęku, niepewności. Daje łaskę, by zmienić nas w dzielnych Bożych wojowników. Powołanie Mateusza dokonuje się w najmniej spodziewanym momencie. Mateusz siedział w pracy, a Bóg go powołał. Niezwykle ważne staje się słowo: ujrzał. Nam się wydaje, że Bóg nas nie widzi, a On zawsze na nas patrzy z miłością i przez cały dzień czeka na nas, a my nawet myślą się do niego nie uśmiechniemy. Podziwiam osobiście natychmiastową reakcję Mateusza, on po prostu wstał i poszedł. Nie pytał kim jesteś, gdzie pójdziemy, co z moją pracą? Tak wielką moc ma Boże Słowo. Druga część ewangelii stanowi opis spotkania przy stole z grzesznikami. My także przy takim stole możemy siedzieć. My jednak jesteśmy także powołani, by iść do grzeszników i ich napominać. Pomimo braku naszej doskonałości mamy innych napominać. A co mówi nam wskazanie Jezusa: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary? Może fakt, że Jezus wymaga od nas konkretnego działania? Np. uczynków miłosierdzia? Ofiarę łatwiej było i jest złożyć. A o wiele trudniej czynić konkretne działania, których za nic w świecie nie można kupić. Czemu Bóg nie powołuje sprawiedliwych? A może nikt nie jest sprawiedliwy tak w 100%? A może właśnie powołanie ma prowadzić nas do doskonałości, którą jest sprawiedliwość? Bóg powołuje każdego z nas do specjalnego indywidualnego zadania, pomimo, że jesteśmy niedoskonali, bo trudności powołania nas uformują.\n- Czy dostrzegam Boży głos w zwyczajnych i prozaicznych sytuacjach?\n- Jak postrzegam niedoskonałych ludzki, którzy chcą angażować się w życie kościoła?\n- Czy pamiętam, że jestem grzesznikiem?\n- Jakie spełniam czyny miłosierdzia?\n„Panie i Boże grzeszników chroń z których ja jestem pierwszy” (z liturgii bizantyjskiej) Daj mi Boże być tak wielkim Twoim sługą, jak wielkim jestem grzesznikiem. Daj mi tak wielkie serce, bym umiał czynić konkretne czyny miłosierdzia każdego dnia i pamiętał, że pieniądze wszystkiego nie załatwią. Amen.\nPiątek – Powołanie Piotra – Łk 5, 1-11\nPewnego razu - gdy tłum cisnął się do Niego aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret - zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: "Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!". A Szymon odpowiedział: "Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci". Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: "Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny". I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: "Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił". I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.\nStaje przed nami kolejny grzesznik, jednak zupełnie inny niż Mateusz. O ile wiemy, że Mateusz grzeszył przed powołaniem jako celnik, to Piotr okazał się grzesznikiem po odczytaniu powołania. Mało wiemy o nim, zaledwie parę faktów: był bratem Andrzeja, miał chorą teściową i prawdopodobnie dobrze działającą „firmę” rybacką. Jednak pewnej nocy nic nie ułowili. Byli zmęczeni całonocną pracą, a Jezus, z którym nie mieli jeszcze bliższej relacji nakazuje jeszcze raz zarzucić sieci. Pomimo zmęczenia czynią to i wtedy swoiście otwierają im się oczy i widzą kogoś niezwykłego. Kogoś przed kim Piotr wyznaje, że jest grzesznikiem. Jednak to dla Pana nie jest ważne, Jezus Piotra potrzebuje, dlatego Go powołuje. Zleca mu niezwykłą misję: ma łowić ludzi. Brzmi to dla Piotra pewnie absurdalnie, bo łowi się ryby, nie ludzi. Jednak Apostoł porodzi sobie także i z tym zadaniem, bo wciąż będzie miał w uszach zapewnienie Jezusa: Nie bój się. Pierwszy Apostoł zostawia to co miał: teściową, zapewne i żonę, firmę, złowione w nadmiarze ryby, łodzie i idzie za Jezusem. Co go pociągało za Panem? To takie nielogiczne i nieracjonalne. Widocznie Boże plany nie zawsze są logiczne. A może nasza logika jest inna niż ta Boża? Powołanie Piotra dokonało się przy pracy. Pewnie myślał, że do końca życia będzie już rybakiem. I został rybakiem, tylko, że rybakiem ludzi. Zatem możliwa jest zmiana swojej życiowej profesji, gdy źle odczytamy swoje zadanie. Jezus powołuje nas pomimo grzechów. Wiedział przecież, że Piotr się Go wyprze. Mimo to go powołał. Co więcej, zawsze uważał go za pierwszego spośród apostołów i to jemu powierzył klucze królestwa. Jak znów aktualne stają się słowa: przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników. Jednak to nie powód, by pozwalać sobie na grzechy, mamy dążyć do doskonałości.\n- Czy jestem gotów zmienić swoje życie, gdy usłyszę głos Boga?\n- Jak spełniał Boże wezwanie, gdy jestem zmęczony?\n- Co potrafię zostawić ze względu na Pana?\n- Czy mam świadomość swoich grzechów?\nDobry Boże, święty Piotr pomimo swych grzechów stał się filarem Kościoła. Pozwól mi budować Kościół, starając się unikać okazji do grzechów. Naucz mnie jak w codziennym życiu odnajdywać Twoje wezwanie i zostawiać wszystko dla Ciebie, szczególnie to, co mnie od Ciebie oddala. Amen\nSobota – Powołanie Maryi – Łk 1, 26-38\nW szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>". Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: "Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca". Na to Maryja rzekła do anioła: "Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?" Anioł Jej odpowiedział: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego". Na to rzekła Maryja: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!" Wtedy odszedł od Niej anioł.\nW sobotę chcemy zatrzymać się przy osobie Maryi. Przedstawiony fragment ukazuje nam jak młoda niewiasta, żyjąca zwyczajnie, stała się Matką Boga. Wszystko dzieje się w konkretnym momencie historii, o czym mówi nam pierwsze zdanie, czyli każde powołanie osadzone jest w pewnym miejscu historii i na dalszą historię wpływa. Czemu anioł zwiastuje nowinę, a nie sam Bóg? Nie możemy popełnić błędy, źródłem powołania zawsze jest Bóg, który posługuje się znakami, osobami, aniołami w zwiastowaniu powołania oraz pomocy w jego rozeznaniu. Przed Maryją staje anioł i przepowiada słowa, które wprawiają Maryję w zakłopotanie. Ona jednak uważnie słucha tych słów, rozważa i je zastanawia, co miałby znaczyć. Pokazuje nam to, jaką postawę musimy zając wobec Bożych Słów. „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię”. Tak… bez mocy Ducha Świętego nikt nie jest w stanie podjąć się realizacji powołania. „Ale jak to się stanie?” No właśnie, jak to się dzieje, że jest tyle powołań, które są cudami codziennego życia. „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Wiem, że Bóg może wszystko, ale ja? „Nie bój się”. Czego jeszcze uczy nas Maryja? Skromności, tak wielkie zadanie, zarazem godność, że porodzi syna, a została cichą i pokorną niewiastą. Tak właśnie, niewiastą – kobietą. Kobiety otrzymują od Boga powołania, nie mogą czuć się w tym względzie pokrzywdzone. Maryja uczy nas jeszcze jednego. Powołany musi nieść Chrystusa. Ona niosła go na swym łonie, my musimy nieść w naszym słowie i postępowaniu. Nieść do najbliższych (Elżbieta) ale i dalekich na cały świat.\n- Czy słucham, rozważam i dziwuję się Bożemu słowu?\n- Jak staram się dostrzegać Bożych posłańców w moim życiu?\n- Czy lękam się zadania, które Bóg mi stawia?\n- Jak niosę Chrystusa innym?\nMaryjo, Tobie powierzamy nasze powołanie. Naucz nas je dobrze odczytać i realizować. Prowadź nas do Chrystusa, byśmy umieli Go nieść innym, jak Ty to czyniłaś. Pomóż nam otworzyć się na Ducha Świętego, a w tym wszystkim zachować pokorę i skromność, abyśmy mogli wraz z Tobą cieszyć się chwałą Boga w niebie. Amen.\nLiczba wizyt: 7697553


Wykonano ponad 2,5 mln szczepień przeciwko COVID-19. Zutylizowano 4 125 dawek – Razem z Tobą\n20 lutego 2021 at 12:34\nPo iniekcjach zgłoszono 2 364 niepożądanych odczynów, z czego ponad 84 proc. odczyny o charakterze łagodnym, 15 proc. o charakterze poważnym i 0,7 proc. o charakterze ciężkim.\nMówiąc o planie na najbliższe tygodnie podkreślił, że rząd chce, by do 7 marca zakończyły się szczepienia nauczycieli. Dodał, że jest to orientacyjna data, bo nie można wykluczyć, że niektóre szkoły umówią się z placówkami wykonującymi szczepienia już po tym terminie.\nZapowiedział też m.in., że 15 marca ruszą szczepienia osób przewlekle chorych, a 22 marca – służb mundurowych i pacjentów w wieku 60-65 lat. W drugim kwartale zostaną uruchomione kolejne terminy szczepień przeciw COVID-19 dla seniorów 70 plus.\n– Uruchomimy zapisy, jak tylko otrzymamy od producentów wiążące informacje na temat dostaw szczepionek w II kwartale – zaznaczył szef KPRM.\n– Gdy szczepionki zostaną zatwierdzone, rząd przygotuje rekomendacje, dla kogo należy je przeznaczyć – dodał szef KPRM.\nPrezes Agencji Rezerw Materiałowych Michał Kuczmierowski poinformował, że w porozumieniu z dystrybutorami przesunięte zostały dostawy z poniedziałku rano. – 6 tys. dostaw realizujemy we wtorek i w środę do południa – powiedział.\nZaznaczył, że dystrybucja to nie tylko przerzucenie paczek ze szczepionkami, ale bardzo złożony proces logistyczny, który w normalnych warunkach zaczynał się już w czwartek wieczorem.\n– Polega on na przygotowaniu szczepionek, podzieleniu ich na pakiety i przygotowaniu ich dla punktów szczepień. Dopiero w nocy z niedzieli na poniedziałek rozpoczynała się właściwa dystrybucja – wyjaśnił.\nPoinformował, że obecnie „cała dystrybucja została skrócona do absolutnego minimum”. – Część punktów otrzymuje szczepionki już w poniedziałek wieczorem – powiedział szef ARM. Zapewnił jednocześnie, że „wszystkie osoby, które czekają na szczepienie drugą dawką na pewno zostaną w danym tygodniu obsłużone”.\nPoprzedni artykuł„Nadajemy sens życiu”\nNastępny artykułSutkowski: Wzrosty i spadki zakażeń w epidemii są naturalne, obecne nie powinny być duże


Miernik grubości Minitest 650 - Agencja Anticorr\nMiernik grubości Minitest 650\nMiernik MiniTest 650 firmy Elektrophysik to odporny i łatwy w obsłudze mierniki do nieinwazyjnych pomiarów grubości powłok niemagnetycznych i izolacyjnych. Miernik grubości warstwy Minitest 650 może być używany podczas prac zabezpieczających, antykorozyjnych, w przemyśle samochodowym, przy konstrukcji maszyn i pojazdów, przy budowie mostów, do pomiaru grubości powłok galwanicznych. Miernik dostępny jest w różnych wersjach do pomiarów na podłożach magnetycznych (F), niemagnetycznych (N) lub obu typach (FN). Dodatkowo występują modele: Economy, Basic i standardowy.\nMiernik występuje w kilku wersjach:\nMinitest 650E-F Do pomiaru powłok na ferromagnetycznych podłożach; posiada jedynie kalibrację fabryczną;\nMinitest 650E-FN Do pomiaru powłok na ferro i nieferromagnetycznych podłożach; posiada jedynie kalibrację fabryczną;\nMinitest 650B-F Do pomiaru powłok na ferromagnetycznych podłożach; posiada jedynie kalibrację 1-punktową;\nMinitest 650B-FN Do pomiaru powłok na ferro i nieferromagnetycznych podłożach; posiada jedynie kalibrację 1-punktową;\nMiniTest 650F Do pomiaru wszelkich powłok na ferromagnetycznych podłożach; posiada funkcję kalibracji i statystyki;\nDo pomiaru wszelkich powłok na ferro i nieferromagnetycznych podłożach (np. stal konstrukcyjna, karoseria samochodu, aluminium, miedź, mosiądz, itp.); posiada funkcję kalibracji i statystyki;\nPARAMETRY TECHNICZNE MINITEST 650E i 650B\nZakres pomiaru F 3mm FN 2mm F 3mm FN 2mm\nDokładność ± (3μm + 5% odczytu) ± (3μm + 5% odczytu)\nMinimalna powierzchnia pomiarowa Ø 50mm Ø 50mm\nWyświetlacz 4 cyfrowy wyświetlacz (11 mm / 0.44”) 4 cyfrowy wyświetlacz (11 mm / 0.44”)\nJednostki pomiarowe μm lub mils μm lub mils\nKalibracja fabryczna 1-punktowa\nZasilanie 3 szt AAA 3 szt AAA\nWymiary i waga Miernik: 70 mm x 122 mm x 32 mm Miernik: 70 mm x 122 mm x 32 mm\nSonda: Ø 15 mm x 62 mm Sonda: Ø 15 mm x 62 mm\nTemperatura pracy Miernik: 0 to 50 °C / 32 ° to 122 °F Miernik: 0 to 50 °C / 32 ° to 122 °F\nSonda: –10 ° to 70 °C / 14 ° to 158 °F Sonda: –10 ° to 70 °C / 14 ° to 158 °F\nPARAMETRY TECHNICZNE MINITEST 650F i 650FN:\nZakres pomiaru F (stal) 0 … 3000 μm / 120 mils\nN (metale niemagnetyczne) 0 … 2000 μm / 80 mils\nFN (sonda podwójna) 0 … 2000 μm / 80 mils\nDokładność ± (2 % odczytu + 2 μm) / ± (2 % odczytu + 0.08 mils) ± (2 % odczytu + 2 μm) / ± (2 % odczytu + 0.08 mils)\nMinimalna powierzchnia pomiarowa Ø 20 mm / 0.8“ Ø 20 mm / 0.8“\nKalibracja jedno i dwu punktowa jedno i dwu punktowa\nStatystyka wartość średnia, odchylenie standardowe, ilość odczytów, minimalne i maksymalne wartości wartość średnia, odchylenie standardowe, ilość odczytów, minimalne i maksymalne wartości\nInterfejs USB USB


obowiązki przedsiębiorcy - Artykuły na temat 'obowiązki przedsiębiorcy' - Serwis Przedsiębiorcy MSP - działalność gospodarcza, prawo spółek, podatki i finanse, ZUS, prawo UE, leasing\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > obowiązki przedsiębiorcy\nTemat: obowiązki przedsiębiorcy\nPoniżej prezentujemy wszystkie istotne informacje dotyczące tematu obowiązki przedsiębiorcy. Przejrzyj nasze archiwum dotyczące obowiązki przedsiębiorcy.\nObowiązki spółek prowadzących działalność leczniczą, obowiązki przedsiębiorców w zakresie obronności państwa, polecenia wydawane przedsiębiorcom przez władze publiczne - sprawdź najważniejsze przepisy z ustawy o koronawirusie. »\nPo roku obowiązywania ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (tzw. AML) niewielu przedsiębiorców z branż innych niż finansowa wie, że w ogóle ich ona dotyczy, a jej przepisy mogą być dla przedsiębiorców bardzo ryzykowne. Co więcej, coraz częściej pojawiają się kary – zauważają prawnicy kancelarii Legal Geek. »\nRegułą jest, że przedsiębiorcy mają obowiązek przekazywać dokumenty rozliczeniowe do ZUS. Niektórzy jednak są z tego obowiązku zwolnieni. »\nTrwają prace legislacyjne nad projektem ustawy o jawności życia publicznego, która ma określać w szczególności środki przeciwdziałania praktykom korupcyjnym. Jakie nowe obowiązki będą spoczywać na przedsiębiorcach? »


II liga pomorska: Ostateczny sprawdzian przed meczem w Żukowie – Kancelaria Andrysiak Stal Gorzów vs Wybrzeże II Gdańsk (zapowiedź) – Oficjalna strona Klubu Stal Gorzów\nII liga pomorska: Ostateczny sprawdzian przed meczem w Żukowie – Kancelaria Andrysiak Stal Gorzów vs Wybrzeże II Gdańsk (zapowiedź)\nWybrzeże II Gdańsk to zaplecze pierwszoligowej drużyny, w której młodzi i często jeszcze nieopierzeni zawodnicy, zdobywają doświadczenie i umiejętności, które później przydają się w pierwszej drużynie. Braki w ograniu i wciąż bardzo młody wiek szczypiornistów gości sobotniego pojedynku, będą z pewnością istotną różnicą w porównaniu do gorzowskiego monolitu. Już pierwszy mecz z tą drużyną (24:47) pokazał, że gorzowianie świetnie rozumieją się na parkiecie i przewyższają gdańszczan umiejętnościami.\nGorzowianie, niesieni na fali 17. zwycięstw pod rząd nie mają zamiaru zwalniać i chcą najpierw uporać się z Wybrzeżem II, a następnie ograć tydzień później GKS Żukowo. Tak ambitne plany są jednak uzasadnione celem, jaki od dłuższego czasu przyświeca gorzowianom – awans do I ligi. Na jego drodze stoi jednak drużyna z Wybrzeża, z którą Stal zmierzy się już w sobotę o 19.00 w hali przy ul. Szarych Szeregów.\nWszystkich kibiców zapraszamy do wspólnego kibicowania na żywo, a tych, którzy nie będą mogli dotrzeć do ZS20, zapraszamy na kolejną tekstową relację live za pośrednictwem naszego profilu na facebooku: Stal Gorzów – piłka ręczna.