Roczny Plan Pracy Sieci - jak to ugryźć?\nwtorek, 29 kwietnia 2014 | Blog Koordynatorów | 1 komentarze\nSieć jako, organizacja oddolna, powinna zostać powołana jako odpowiedź na "konkretny problem", charakteryzować się relacjami partnerskimi oraz działać na zasadach samoregulacji i samorealizacji. Myślę, że z czasem, gdy idea sieciowania na dobre przyjmie się w naszym systemie doskonalenia, tak też będzie, jednak na razie główny ciężar planowania pracy sieci spoczywa na barkach koordynatora. Jak wynika z moich nie tak dawnych doświadczeń nie jest to zadanie łatwe. Nasze sieci zostały w dużej mierze zorganizowane w ramach projektów systemowych, a życie projektu kieruje się swoimi prawami: diagnoza potrzeb została wykonana zazwyczaj ponad rok wcześniej, a osoba, która pisała założenia projektu nie zawsze jest jego realizatorem. Duża część z nas została więc powołana na koordynatorów "trochę odgórnych" sieci... Jak więc teraz pogodzić to z samą koncepcją pracy sieci w fazie planowania? Chciałabym dziś z Wami podzielić się własnym doświadczeniem zdobytym w projekcie oraz wnioskami z wdrożenia planu, po prawie roku pracy, jaki zastosuję planując pracę mojej sieci na rok kolejny.\nPlanowanie pracy sieci rozpoczęłam od rozmowy z koordynatorem projektu powiatowego, w której poprosiłam o przedstawienie fragmentu diagnozy "przedprojektowej", z której wynikła potrzeba zorganizowania mojej sieci. Pozwoliło mi to odkryć i sformułować cel ogólny mojej sieci. Moja sieć została zdefiniowana jako jedna z katalogu dwudziestu czterech wypracowanych przez ORE w ramach projektu systemowego, co także ukierunkowało moją dalszą pracę. W czasie ubiegłorocznych wakacji brałam udział w stacjonarnym szkoleniu dla koordynatorów sieci, gdzie otrzymałam Przewodnik metodyczny dla koordynatorów sieci współpracy i samokształcenia opracowany przez ORE, (możliwy do pobrania z powyższego linku). Był on dla mnie dość dużym wsparciem, zwłaszcza w zakresie literatury przedmiotu oraz pewnych gotowych szablonów.\nWidziałam już, że praca mojej sieci ma się skupić na poprawie współpracy zespołowej nauczycieli, a więc dość szerokim zagadnieniu, w kolejnym kroku musiałam się skupić na tym jak doprowadzić do osiągnięcia tego celu. I tu pierwszym krokiem planowania była rekrutacja do sieci (o której w kolejnym wpisie), ważnym dla mnie było, by do mojej sieci zgłosili się ludzi, którzy już wiedzą, na czym będziemy się w niej skupiać.\nNajtrudniejszym krokiem dla mnie było opracowanie sposobu diagnozowania konkretnych potrzeb uczestników w ramach sieci, tu wsparciem posłużył mi ekspert merytoryczny projektu - za którego Bogu dzięki! Wspólnie wymyśliłyśmy narzędzia diagnostyczne, które miały nam dać jak najszerszy obraz potrzeb oraz stanu grupy. Pierwszym było przedstawienie się uczestników na spotkaniu organizacyjnym. Sama forma została przeze mnie zamodelowana tak, by wiedzieć czego uczą członkowie sieci i ile lat już pracują (przydało mi się to bardzo później w formowaniu zespołów - choć początkowo nie miałam takich założeń), w kolejnym kroku uczestnicy otrzymali dwie kolorowe, samoprzylepne karteczki, na jednej zapisali jakie są ich oczekiwania wobec sieci, na drugiej jakie mają obawy, przykleili je do plakatu, a następnie omówiliśmy je po kolei.\nPrzed zastosowaniem kolejnego narzędzia przedstawiłam prezentację dotyczącą :\n- idei sieciowania\n- głównego celu i zarysu tematycznego sieci\n- formy realizacji celów – czyli pracę podczas spotkań i na platformie.\nDopiero teraz nastąpił moment ankietowania oraz wywiadu fokusowego dotyczącego konkretów. Myślę, że istotne jest, by w czasie takiego spotkania mieć osobę współprowadzącą, która zanotuje najistotniejsze rzeczy.\nPracę nad ankietą rozpoczęłam od kwestionariusza zamieszczonego we wspomnianym już przewodniku... i początkowo miała formę pięciu otwartych pytań. Oczywiście przetestowałam je wcześniej na życzliwych koleżankach z pracy, zmodyfikowałam i... okazało się, że ankieta będzie mało efektywna, bo nikt nie lubi wypełniać samych pytań otwartych, więc ankieta do poprawki. Stanęło ostatecznie na dwóch pytaniach otwartych (które część uczestników potraktowała ambiwalentnie...) oraz jednym pytaniu ze skalą i jednym półotwartym, które zawierało najistotniejsze zagadnienia ujęte w koncepcji sieci, a także podpunkt inne. Dzięki takiej formie mogłam dalej pójść z planowaniem.\nPodczas spotkania przeprowadzona została jeszcze jedna ankieta o charakterze bardziej ogólnym. Badała motywację (dlaczego tu jestem), wcześniejsze doświadczenia związane z doskonaleniem zawodowym oraz sposoby wykorzystania nowych rozwiązań. To dało mi też pewien ogólny obraz mojej grupy.\nDalej to już z górki – opracowanie wyników ankiet i wywiadów. Dzięki nim mogłam sformułować cele szczegółowe oraz formy realizacji, czyli co z treści będzie realizowane w tym roku, które z nich zostaną zrealizowane podczas spotkania, a które na platformie. Gdy plan był już gotowy zamieściłam go na platformie i poprosiłam uczestników (podobnie jak w naszej sieci) o odniesienie się do niego i ewentualne pomysły... Zastrzegłam też, że plan jest planem i może w miarę potrzeb ulegać modyfikacjom... i ruszyliśmy.\nModyfikacja, o której była mowa w jednym z poprzednich postów pojawiła się już na drugim spotkaniu... To co z perspektywy czasu wydaje mi się ważne, to przestrzeń do współpracy na spotkaniach - trzeba zapewnić przestrzeń "poza" pracą z ekspertem. Moim zdaniem praca "bez eksperta" to uczenie się sieciowania, by sama forma doskonalenie rozwijała się juz po zakończeniu projektu, ja tego w moim planie nie ujęłam, ale w kolejnym roku już to będzie.\nOto garść moich refleksji. Wiem, że wielu z Was ma inne cenne pomysły na to jak diagnozować potrzeby i planować pracę. Wiele sieci działa efektywnie i dużo dłużej niż moja. Jest też pewna część, która dopiero rusza i potrzebuje wsparcia. Bardzo więc proszę Was o głosy na blogu oraz wymianę materiałów na forum. Wiem, że cierpimy na ciągły brak czasu, więc możemy go trochę oszczędzić publikując i wykorzystując zamieszczone materiały, parafrazując stary dowcip w sieci jak w banku, żeby coś wyjąć, trzeba najpierw coś włożyć! Życzę Wam udanego wypoczynku i pięknej pogody na majowe! Pozdrawiam. ANKA\n Sieci współpracy i samokształcenia. Teoria i praktyka, red. D. Elsner, Warszawa 2012, s. 48-49\n Ankietę zamieszczam na forum sieci w plikach\n Roczny Plan Pracy sieci Nauczyciele pracują zespołowo - Powiat Lubelski znajduje się na forum sieci koordynatorów\nre: Roczny Plan Pracy Sieci - jak to ugryźć?\npiątek, 2 maja 2014 | Emilia Gibiec\nJestem po pierwszym spotkaniu sieci. Pracowalismy intensywnie. Czasu mało. Mam to samo spostrzeżenie, co Ty Aniu, już na drugim spotkaniu zostawię trochę czasu na naukę sieciowania. Zmodyfikujemy plan.Tego nam chyba potrzeba- będziemy pracować na platformie, sieciować i wołać do siebie w "realu" jak coś nie wyjdzie. To wszystko w celu zmotywowania sieciowców do pracy na platformie. Moje kolejne spostrzeżenie: dotyczy ono natłoku spraw wynikających z przyjętej- znacznie wcześniej niż zawitał projekt- koncepcji pracy szkoły. Projekt unijny idzie pilotażowo obok- gdy zadania wejdą do planu pracy szkoły, odpadną pewne obowiązki, które dotyczą np. doskonalenia zawodowego, zapewne coś zmodyfikujemy, dogramy współpracę z placówkami doskonalenia zawodowego dotyczacą pozyskiwania ekspertów. Goraco pozdrawiam, damy radę, odpoczniemy na majówce. Emilia


[WARHAMMER] Imperium na peryferiach II - lastinn\n[WARHAMMER] Imperium na peryferiach II\n« Potęga nienawiści - komentarze | [Komentarze] Karak Azgal II »\n05-01-2014, 07:48 #1\nChłopcy z Biberhof, Jost, Eryk, Bert i Arno, opłacili rogatki ciesząc się, że nie mieli wozu, bo tutejsi strażnicy dróg pobierali jedną koronę od głowy oraz od każdego koła i końskiej nogi. Jako, że na trakcie wędrowcy zawsze łączą się dla bezpieczeństwa i obopólnych korzyści wspólnego obcowania, nie wzbudzali podejrzeń w towarzystwie starego kupca, co zielarzem się okazał wędrownym. Znachor, który również za wróżbitę się uważał, po bliższym poznaniu, Starym Hieronymusem się tytułował. W dwukołowym wózku, który ciągnął leniwie wyleniały osioł Karl, wiózł starszy jegomość z Nuln wzdłuż Reiku do Kemperbadu cudaczne dziwności.\n- Oj powiadam wam świnki, że czas nadchodzi wielkiej wojny co koniec świata zwiastuje. – szeptał trzęsąc siwiejącą brodą, kiedy po tych słowach sam sobie żarliwie przytakiwał. – Straszna to będzie armia, co jak burza przetoczy się przez Imperium by na kolana rzucić Stary Świat! Koniec nadchodzi! I w duchu niedawnego Geheimnis chętnie wam powróżę i przepowiem koniec każdego z was osobna, jaki was czeka nim się skończy świat i zgaśnie słońce... Za pół złotej korony tylko od łebka, pół darmo jak Ranalda kocham!\nW ofercie swej miał również dwie łapy, każda z trójnogiego psa. Szczęście miały przynieść swemu właścicielowi. Dwadzieścia karli śpiewał sobie za każdą. Z pośród maści i ziół wszelakich godne uwagi , bo podobno nie tak znowu często spotykane w Reiklandzie były Mydełka Wiedźmiątkowe. Ten, kto się nim mył również miał cieszyć się szczęściem, póki go starczyło. Mydełka rzecz jasna. Za Karli tylko piętnaście. Powiadał tez kilkakrotnie, że spóźnili się jego nowi towarzysze podróży, bo nie tak dawno jedyną jaką miał Piekielną Monetę sprzedał okazyjnie za koron trzydzieści pięć tylko. Dowiedzieli się też przypadkiem słuchając rozmowy Hieronymusa z miejscowym rybakiem, że krew z Bestii Reiku właściwości ma lecznicze każdej dolegliwości a wdychany proszek z jej kła cudownie działa na męskie przyrodzenie sprawiając, że te nigdy nie opada kiedy twardym być winno. Jak i to, że Bestia na lądzie również atakuje, bo niedawno Stary Gustaw wychylił tylko jeden kielich, a Bestia czar na niego rzuciła i stracił przytomność, przez co spłonęła jego sauna!\nPo rozstaniu z Hieronymusem, Chłopcy z Biberhof Reik przekroczyli Reik po prawej ręce mijając strome zbocza Kemperbadu po drugiej stronie głębokiego koryta Stiru.\nCzwórka Biberhofian po kolejnym tygodniu wędrówki szła już głównym traktem, który wiódł przez kilka małych mieścin i wioseczek do dwóch najważniejszych Wielkiej Prowincji miejsc - Zamku Reikguard jak i do Altdorfu. Do tego pierwszego na statek zaokrętować trzeba było się najlepiej w Worlitz a do stolicy to wszak i tak prowadziły wszystkie drogi. Najkrótszą lądową zaś była ta przez Grunburg wiodąca. A z tego co Chłopcy z Biberhof się dowiedzieli, to Frankenstein właśnie leżał gdzieś pośród wzgórz krainy Hagerkrybs Lasem Reikwald otoczonymi, które to, jak powiadali w Kemperbadzie wypytani przez Gotte i Berta mieszczanie, podobno kurhany starożytnych Unberogenów, prócz małej acz słynnej z przedniej kiełbasy i dorocznego festynu wioseczki, chowają. Zapomniane grobowce ponoć kusiły poszukiwaczy skarbów i łupieżców pradawnych mogił, przez co wiele duchów mściło się na żywych w tej domenie, lecz znacznie częściej powiadano, że te opowieści przypisać raczej trzeba strachliwej wyobraźni lub nudzie tamtejszych pasterzy.\nDzień był ciepły i parny. Gromadzące się leniwie na sklepieniu chmury, co prześwitały na niebie między gęstymi koronami kontemplując czy zebrać się na deszcz od razu, czy najpierw do końca przykryć ciemną pierzyną słońca wylegującego się na błękitnym prześcieradle podniebnej pościeli.\nPonad trele ptaków na głowami wędrowców, wzbiły sie pochodzące zza zakrętu przed nimi odgłosy niesionej wiatrem muzyki, ludzkiej mowy, śmiechu, rżenia koni i charakterystycznego, miarowego trzeszczenia kół u wielu wozów. Bert, Jost i Eryk dłużej wyciągnęli nogi a Arno nie został im dłużny z takim samym efektem szybciej przebierając swymi. Wkrótce dostrzegli w oddali przed sobą małą karawanę, konnych i piechurów.\nPojazdy okazały się być w zasadzie karetami. Były trzy i na tej ostatniej, najbliżej nim, zamykającej kolumnę, pokiwał na wietrze zielony proporzec w polu którego stało ozdobnie haftowana litera C. Druga kareta na sztandarze błękitem opisywała zgrabne D. Pierwszy zaś powóz miał aż dwie flagi. Wszyscy poznali barwy Wielkiego Księstwa Reiklandu a ta druga, okazałością wcale nie ustępująca imperialnej, trzepotała dwu-ogonową kometą Kultu Sigmara.\nZa ostatnią karetą kroczyło dwóch znudzonych pikinierów z tarczami oraz zwykli obywatele. Para wysokich, przystojnych blondynów o donośnym, przyjemnym dla ucha barytonie i prostych, długich włosach opadających luźno na plecy. Przez ramię mieli przerzucone torby podróżne a w rękach nieśli lutnie. Między nimi szła i śmiała się wesoło młoda kobieta. Brunetka to była o dziko kręconych puklach opadających tuż nad ramionami lecz tak, że włosy nie zakrywały całkowicie jej długiej szyi, co dostojnie wystarała ze sznurowanego, głębokiego dekoltu. Biała koszula z niebieskimi akcentami rękawków, które sporymi fałdami bufonów sięgały wysmukłych przedramion a pod szerokim pasem z czerwonej wstęgi, przechodziła w suknię nie sięgającą ziemi, bo szyta była tak, że chodziło się w niej wygodnie również i po leśnych dywanach jak i tych ścielących się na marmurach i dębowych parkietach. Spod niej wystawały mocne, wysokie skórzane buty podróżne o nie za wysokim obcasie. Wiatr, gdy zawiał, uchylił rąbka halki nim właścicielka miłego dla ucha głosu ujarzmiła wprawnym ruchem niesforną kieckę. Zdążyli jednak Biberhofianie ocenić uda i kolana zgrabnych nóżek w czerwonych pończochach co wyrastały z czarnych, jeździeckich cholew.\n- Chodźcie wędrowcy! Idźcie z nami w podróży i podzielcie się opowieściami z dalekich stron w zamian za schronienie i towarzystwo! – krzyknał przyjaźnie machając ręką jeden z trubadurów. – Maxymilian Sache jestem a to brat mój rodzony, Horst. – wyjaśnił uprzejmie gdy Chłopcy z Biberhof dołączyli do orszaku. - Trubadurami jesteśmy w służbie szlacheckiej rodziny Crutzenbachów. Wynajęli nas do zabawiania towarzystwa podczas ich podróży do Zamku Reikguard, gdzie mają negocjować warunki rozejmu ze zwaśnionym rodem Dutchfeltów. – szeptał już konspiratorskim tonem. – Obie rodziny tyle problemów swym sporem zrobiły, że sam Cesarz miłościwie nam panujący Karl Franz rozkazał im negocjacje, a żeby tego dopilnować wysłał swego przedstawiciela. – kiwnął głową na pierwszą karetę. – Baltazar Fromm, Kapłan Sigmara.\n- To nie jest ich sprawa co robimy, ani sprawy szlacheckie. – Horst próbował uciszyć bliźniaka. – Niech się cieszą, że w ogóle drogę z nimi dzielimy!\n- Od dwóch dni maszeruję i między pieśniami, to tyś mi jedynym towarzyszem. Już nim ci dobrzy ludzie trafili, to tęskniłem za nowymi opowieściami.\nZwrócił się znowu do Biberhofian.\n- Opowiedzcie o swych podróżach i nie przemilczajcie plotek, wszak to chleb mój codzienny. Wiem. – przejechał palcami po strunach. – Ploteczka za ploteczkę. Ja zacznę. – wyszczerzył się w uśmiechu zadbanych zębów. - Słyszałem jak ostatnio ludzie gadali, że Jakub Crutzenbach, następca i przyszła głowa rodu klanu Crutzenbachów, przymuszany jest do poślubienia Doroty Dutchfelt, wdowy i obecnie kapłanki Shallya, w imię jednego z warunków pokoju. Oj, obym tylko muchą był na ścianie w pokoju, w którym Jakub się o tym dowiedział. – zaśmiał się a wraz z nim kręconowłosa brunetka. – To wprawdzie opanowany mąż, lecz każdy ma swoje granice, czy nie? Teraz wasza kolej. – zaproponował zakładając włosy za ucho.\nCzas płynął z wolna podczas wędrówki, gdy nie tak długo potem, bo kwadrans zaledwie, ze wschodu pobiegły odgłosy metalicznych uderzeń. Wszyscy piechurzy obrócili głowy i ujrzeli stojących na skraju lasu, oddalonych o kilkanaście kroków od ostatniej karety, pięciu mutantów w porwanych łachmanach. Wydawali z siebie złowrogi wrzaski a najwyższy dudnił pordzewiałym orężem o tarczę. Czterech miało kusze wymierzone w karawanę. Największy z nich stał dobrych siedem stóp nad ziemią na zwierzęcych nogach z kopytami i rogami wystającymi do góry spomiędzy długich strąków tego, co niegdyś było czarnymi włosami. Ten to właśni herszt mutantów uniósł muskularnym ramieniem dwuręczny topór i krzyknął donośnym, głębokim głosem:\n- Jesteśmy biedni i odrzuceni przez społeczeństwo! Bierzemy tylko to, co nie jest nam dane zarobić uczciwą pracą! Rzućcie broń, rzućcie nam wasze złoto i ruszajcie! Trzymajcie się od nas z dala!\nDwaj pikinierzy wymienili w naprędce skonsternowane spojrzenia, po czym zajęli z orężem defensywne pozycje zza tarcz obserwując mutantów w oczekiwaniu na następny ich ruch. Brunetka chwyciła kieckę i w okamgnieniu wycofała się na drugą stronę zatrzymanej karety. Obaj trubadurzy stali jak zaklęci, sparaliżowani przez strach. W oddali przednia straż w liczbie czterech konnych dopiero zaczynała zawracać się w siodłach, lecz wszyscy wiedzieli, że nim dotrą na tyły karawany, ktoś lub wszyscy mogą zginąć.\nMutant z podniesioną wysoko głową oczekiwał spełnienia żądań czekając na reakcję stojących naprzeciw ludzi.\nOstatnio edytowane przez Campo Viejo : 05-01-2014 o 09:00.\n07-01-2014, 14:10 #2\nCzas leciał szybko i nieubłaganie niczym grot strzały posłanej wprawną ręką strzelca w powietrze. Pierwszego wieczoru po ucieczce z Branderburga gawędziarzowi nadal wydawało się jakby słyszał dążącą za nim i jego przyjaciółmi pogoń. Dzika roślinność Starego Lasu i szum wód rzeki Stir nadawały ich wyprawie niespotykanego od dawna klimatu. Winkelowi przypomniały się rodzinne strony kiedy to jako mały pędrak uciekał nad rzekę aby popluskać się w wodzie i pobawić na brzegu lasu. Wtedy również nie był sam. Również był z nimi i jako najstarszy często najmocniej obrywał po powrocie. Mimo tego nigdy nie żałował...\nBłyskawiczne tempo ucieczki nie nastręczało Winkelowi wielu problemów. Chłopak był wysoki i mimo iż nie był tak rosły jak Jost, Eryk czy też pompujący swymi pieńkowatymi nogami Arno to nadal miał swoje podróże za sobą. Też swoje przeszedł. Z upływem czasu grupie zaczynało brakować prowiantu, ale nikt się nie łamał. Wody mieli pod dostatkiem, a co najważniejsze nadal mieli siebie. Mimo przeciwności losu nie zostawiali swoich i nawet narażając swoje własne zadki ratowali się z opresji.\nRudi - mimo iż był w opłakanym jak na niego stanie - nie spowalniał marszu. Bardzo często samym zachowaniem dziękował reszcie za ratunek. Nie musiał. Przyjaciele nie oczekiwali żadnych podziękowań. Ważne, że wszystko było w porządku i - tak jak na początku wyprawy - byli w komplecie. Bert na chwilę wrócił też myślami do Marianki Miller, która wyruszyła w kierunku stolicy. Mimo iż liczył na jej sukces w zawodach sokolników to nadal obawiał się o nią niczym o młodszą siostrę...\nKiedy stan uratowanego przyjaciela się poprawiał Bert z uśmiechem patrzał na jego gojące się rany. Twarz już nie przypominała spleśniałego owocu, z którego ktoś zdrowo upuścił soku. Opuchlizna znikała, podobnie jak smutek i wcześniej całkiem okazałe guzy. Narada kuzynów - mimo iż Winkel nie podejrzewał czego mogła dotyczyć - przyniosła całkiem nowe pomysły i... postanowienia. Ważne postanowienia.\nRozpoczęcie Gotte silącego się na szeroki uśmiech chyba jako jedynego Berta rozbawiło. Może dlatego, że sam również bawił się słowem i anegdotami niemniej sprawnie jak Miller? To co usłyszał później jednak sprawiło, że przybrał kamienną twarz. Millerowie chcieli ich opuścić? Teraz? Berta bardziej ciekawiło na ile dla ratowania reszty grupy i zmylenia pościgu, a na ile dla swoich własnych planów.\nJak się okazało dwójka kuzynów miała w zamiarach podróż do Altdorfu, gdzie też znajdą Mariankę, a Rudi... wstąpi do nowicjatu Morra. Winkelowi ciężko w to było uwierzyć pamiętając jak jeszcze w Kemperbadzie halfling wykładał mu jak ważna jest umiejętność walki w czym chciał przyjaciela szkolić. Prawdę mówił co było oczywistym, ale on i zakon? Bertowi średnio to się widziało, ale czy zawsze musiał mieć rację? Na pewno wierzył w powołanie przyjaciela i zdecydował się go wspierać. Nie powstrzymywać, nie zniechęcać, a po prostu wspierać. Jak przyjaciel. Tym bardziej, że widział w oczach Rudiego ten upór, tę nieugiętość i stanowczość, które cechowały go jako młodzika jeszcze za czasów Biberhof.\nGotte wspomniał też o Aleksie. Biednym dzieciaku, który pomógł im w Kemperbadzie uwolnić Millera, a teraz... trafił do sierocińca. Plan Gotte był nieco szalony, ale komu jak nie jemu mógł się powieść w realizacji? No komu? Tym bardziej, że gość ten miał łeb na karku jak mało kto...\nOstatni raz Bert widział kuzynów z rodu Miller oddalających się ku wiosce. Nie wiedział czy kiedykolwiek będzie im dane spotkać się znowu w takim składzie, ale był pełen dobrych myśli. Pożegnał ich jak na przyjaciela przystało z wesołym uśmiechem i zrozumienie w oczach. Szczególnie Rudiego. Od dzieciaka byli najbliższymi przyjaciółmi.\nOpłaty za przejazd nie były tanie co udowodnili - po raz wtóry - grupie podróżnych strażnicy dróg z Reiklandu. Reiklandu, którego granicą była piękna, potężna rzeka Reik, a sercem tętniący życiem Las Reikwald. To tutaj znajdowały się tak piękne miejsca jak Góry Szare czy monstrualna stolica Imperium - Altdorf. Te widoki, zapachy i smaki tutejszej kuchni były warte każdej ceny. Piękne kobiety, gustowne trunki i możliwości dla kogoś takiego jak Bert były czymś co na samo wspomnienie przywoływało na usta szeroki uśmiech. Poznany na trakcie starzec był całkiem miły i co najważniejsze - rozmowny. Mówił o ziołach i historiach swych towarów, które okazały się całkiem niesamowitymi dziwactwami.\nStarym Hieronymus powiadał, że zbliżała się do wielka wojna, która rzuci cały Stary Świat na kolana. Prawił, że armia, która ją wywoła przetnie Imperium niczym potężny grom aby udowodnić, że nic jej na drodze stanąć się może. Bert zaczynał się obawiać kiedy starzec przeszedł płynnie do swojej propozycji aby za pół Karla przepowiedzieć każdemu z nich jaki koniec ich czeka. Winkel przekrzywił głowę, uśmiechnął się serdecznie i podziękował. Nawet gdyby przepowiednia była prawdziwa - w co nie wierzył - nie chciał wiedzieć jak umrze. Wolał myśleć, że stanie się to za wiele lat, w ciepłym łóżku, z ukochaną kobietą u boku.\nOferta handlarza była bogata w różne dziwactwa i - mimo iż Bert średnio wierzył w szczęśliwe przedmioty - gawędziarz postanowił kupić sobie niektóre z nich. Prawdą było, że złoto jakie posiadał mógł stracić bardzo łatwo, a ponadto z takim mieszkiem rzucał się w oczy niesamowicie. Do teraz pamiętał małego złodzieja na statku, który pozbawił go całego złota. Nie chciał kusić losu, a może nawet mu pomóc kupując działające dobrodziejstwa od Hieronymusa. Zakupy opiewały na dobre 65 Karli co na twarzach kompanów Berta musiało wywołać zdumienie równie olbrzymie jakby postanowił od dzisiaj polować na samotne górskie trolle. No może prawie tak duże. Mydełka Wiedźmiątkowe pachniały całkiem ładnie, a o nich właściwościach Winkel słyszał jeszcze za czasów podróży z łowcą Imre. Trzy sztuki zakupił zatem aby nacieszyć się pełnią szczęścia, a jako wisienkę na torcie nabył jedną łapkę z trójnogiego psa. Nie wyglądała zbyt pokaźnie, ale kupiec tak zachwalał swój towar, że Winkelowi przypomniały się jego dawne czasy kiedy z ojcem handlowali po pobliskich mieścinach swoimi towarami...\nInformacja o Bestii Reiku uzyskana od rybaka była dość ciekawym ubarwieniem podróży. Ponoć jej krew leczy każdą znaną dolegliwość, a proszek z jej kła czyni potencję mężczyzny niemal nadprzyrodzenie sprawną. Potwór na dodatek jest tak zdesperowany, że atakuje już nawet na lądzie. Równie dobrze mogła to być paplanina pijanego Starego Gustawa, ale czy człek tak poważny mógłby się opić jednym kielichem wina? Z tymi niesamowitościami czwórka przyjaciół rozstała się ze starcem po czym przekroczyła Reik. Po jednej stronie mieli Kemperbad, a po drugiej rzekę Stir wpływającą do Reiku w okolicach zamku Reikguard. Nic tylko ruszać w szeroki świat. Ku przygodom...\nPrzyjaciele podróżowali kolejne dni już głównym traktem, który zaprowadził ich do kilku mniejszych mieścin. W każdej Winkel starał się nie wydawać za wiele pamiętając, że nie zostało mu zbyt wiele złota. Zrobił to co mógł czyli wyczyścił swoje rzeczy, wykąpał się - oczywiście korzystając z nowo nabytego Mydełka - oraz najadł w pamięci mając chwile, gdy brakło mu i przyjaciołom żywności. Uzupełnił też swoją metalową flaszkę herbatą ziołową, do bukłaka nabrał wody i kupił żelazne racje na kilka dni - może nie smaczne, ale po czasie dało się przyzwyczaić...\nOdwiedziny takich miejsc jak Diesdorf gawędziarz będzie wspominał dobrze chociaż po ich opuszczeniu nie cierpiał na nadmiar pieniędzy. Nie chciał jeszcze zaczynać opowiadać aby w razie tak zaciekłego pościgu nie mogli namierzyć go po profesji, którą uwydatnił mocno w Kemperbadzie, gdzie opowiadał niemało. Miał zatem czas na ubarwienie, adekwantną zmianę i spisanie ich ostatnich przygód. Oczywiście nikt poza nim i jego przyjaciółmi nie byłby w stanie poznać, że to oni są jej bohaterami, a wydarzenia naprawdę miały miejsce. Zbyt wiele wątków pozostało zmienionych, zbyt wiele kolorów i barw naszło na codzienną rzeczywistość ich codziennego życia.\nDnia, którego przyjaciele zauważyli karawanę Bert był zmuszony rozebrać się ze swego zwykle noszonego ubrania. Zwinięta kurtka przyczepiona została do plecaka, a koszula trafiła do jego wnętrza. Było gorąco i duszno przez co ciężko było wytrzymać aby nie wypić od razu całych zapasów wody. Wabiące odgłosy muzyki, śpiew i śmiech spowodowały, że cała czwórka przyspieszyła kroku. Karawana okazała się niewielka, a wokół niej jechali konno strażnicy i szli zabawiający trubadurzy. Nawet z daleka Bert nie mógł przeoczyć niewiasty o niecodziennie kuszących kształtach. Tym bardziej Winkel chciał dołączyć do grupy.\nNad pierwszą z trzech karoc powiewały piękne flagi. Jedna była symbolem Kultu Sigmara, a druga - niemniej bogata - przedstawiała godło Księstwa Reiklandu. Winkel domyślał się, że pierwszą z karoc musiał jechać jakiś wysoko postawiony kapłan Młotodzierżcy. Za pojazdami szło dwóch pikinierów, para długowłosych blondynów z lutniami i śliczna, ciemnowłosa, roześmiana młódka. Jej kręcone włosy, jedwabiście delikatna skóra i odsłonięte przez głęboki dekolt wdzięki oczarowałyby niejednego męża. Jej szykowna suknia była na tyle krótka aby nie wadzić podczas podróży i odsłaniać całkiem wysokie, jeździeckie buty.\nJeden z trubadurów zawołał Eryka, Berta, Josta i Arno wesoło przedstawiając siebie i brata swego. Podobieństwo było widoczne na pierwszy rzut oka. Trubadurzy służyli rodowi Crutzenbachów, którzy wysłali ich aby zabawiali towarzystwo w podróży. W zamku Reikguard miały zostać pogodzone rody Dutchfeltów zwaśnione nieznanymi Bertowi wydarzeniami. Skoro sam cesarz rozkazał negocjować i wysłał swojego przedstawiciela w postaci wysoce postawionego Sigmaryty musiało to być coś ważnego dla całego Imperium. Drugi z bliźniaków nie był już tak otwarty i mnie niż swój bart wesoły.\nWinkel zgodnie z etykietą przedstawił się najpierw całując dłoń kobiety, a później podając prawicę trubadurom. Jako, że Maxymilian domagał się plotek samemu jedną opowiedziawszy Bert nie mógł mu odmówić i zaczął swoją zwyczajową grę. Z wyższych sfer mógł przytoczyć coś na temat skąpego kupca Purcela, u którego był jednym z gości na balu czy też kimkolwiek kogo tam poznał. Plotek akurat nie brakowało. A może lepszym byłoby utarcie nosa - przynajmniej dobrze posłaną plotką - baronowi Leberechowi Froblowi? W końcu to wszystko tylko zasłyszane z głębokiego eteru plotki, które wcale nie muszą być prawdą. Na samo wspomnienie Evitty von Wittgenstein z zamku Wittgendorf gawędziarz uśmiechnął się szeroki niczym na plotkę trubadura i zaczął swoją. W końcu mógł dopaść się do nowego źródła informacji...\nPo krótkim czasie od rozpoczęcia rozmowy, w której Bert starał się zagadnąć również niewiastę, od strony lasu dobiegły go odgłosy metalicznych uderzeń. Gdy gawędziarz obrócił głowę i zobaczył stojące tam poczwary, w porwanych łachmanach i ze stalą w rękach stanął niczym wryty w miejscu. Był pewien, że zbladł, a jego serce przyspieszyło rytm niesamowicie. Ich przeraźliwe ryki, uderzenia orężem o tarczę przywódcy potęgowały strach jeszcze bardziej. Czterech z nich celowało kuszami w karawanę, a największy potwór trzymał dwuręczny topór krzycząc w kierunku podróżnych. On znał ich język! On mówił!\nBert był pewien, że gdyby miał więcej złota sam dorzuciłby się na ofiarę dla tych biednych i zmuszonych do grabieży mutantów, ale w obecnej sytuacji... Powoli, spokojnie poszedł za stojący wóz. Nie potrafił dobrze walczyć, a widok tych poczwar tak go przeraził, że nie był w stanie powiedzieć słowa. Chociaż jego największa broń - słowa - nie dałaby sobie z tym przeciwnikiem rady. Winkel pierwszy raz w życiu był tego pewien... Starał się pocieszyć kobietę, ale sam ledwo stał na nogach. Marzył aby wszystko się dobrze skończyło i aby jego przyjaciołom nic się nie stało…\n07-01-2014, 15:24 #3\nGdy ranek nastał i Jost z Erykiem ruszyli, by grób wykopać, Rudi ciągle jeszcze spał.\nTrochę Josta martwił ten sen przydługi, ale medykus młody, u którego miksturę kupili, uprzedzał, że takie mogą być jej skutki. Pozostawało tylko czekać.\nCmentarz za północną bramą umieszczono, niedaleko lasu. Ogrodzony był, a jakże, ale sztachetkami jeno i krowa, gdyby ją giez mocno ugryzł, rozwalić by go mogła. Ale przed zwierzętami leśnymi zapewne chronił.\n- Tam - zaproponował Jost, wskazując miejsce najbliższe lasu i najbardziej od murów oddalone, niezbyt widoczne z miejskiej bramy.\nJako że w rzeczywistości nie zamierzali pochować Rudiego, to grób mogliby wykopać dość płytki, ale... a nuż ktoś by się przywlókł na cmentarz i w ramach dziwacznych zainteresowań zaczął się dziwić, a potem poleciałby rozgadać, jacy to kapłani Morra zrobili się leniwi i nieporządni. Lepiej było unikać takich nieprzyjemnych zdarzeń.\nNa szczęście ziemia nie była twarda, a i tylko parę korzeni przeszkadzało w kopaniu, tak więc, choć do takiej akurat roboty przyzwyczajeni nie byli, dali sobie radę.\nA w międzyczasie, gdy akurat Eryk mozolił się z kopaniem grobu, Jost zrobił mały wypad do lasu, skąd przytargał kawał pniaka, mający później udawać ciało Rudiego.\nZostawili dziewczynkę za zamkniętymi drzwiami, których pilnował Vinc. Takoż i złoto, jako ze złodziejstwem parać się nie chcieli.\n- Pod wieczór wrócimy, by się pomodlić - powiedział Jost nim ruszyli na cmentarz.\nGdyby to wnuczkę burmistrza chowano, to na cmentarz zleciałoby się pół miasteczka, nie tylko po to, by odprowadzić Gretchen na miejsce ostatecznego spoczynku.\nRudiemu towarzyszyła tylko i wyłącznie grupka kapłanów Morra, którzy zanieśli ciało biedaka na cmentarz, odprowadzeni jedynie znudzonymi spojrzeniami strażników miejskich.\nNikt ich nie obserwował, zatem bez problemów mogli dokonać zamiany - Rudi wylądował w krzakach, za płotem, a pieniek zastąpił nieboraka w niedawno wykopanym, a obecnie zasypanym i starannie uklepanym grobie.\nKoło południa to było, wnet zmiana strażników miała nastąpić i nikt nie powinien pamiętać o tym, że ktoś wyszedł i nie wrócił. Przynajmniej do wieczora, gdy osamotnionego Vinca wreszcie najdą niespokojne myśli. A do tego czasu oni powinni być daleko.\nDaleko to pojęcie dość względne, szczególnie jeśli trzeba targać ze sobą nieprzytomnego człeka. Co prawda ledwo mury miasta z oczu im zniknęły, wnet się Jost kapłańskiego stroju pozbył i do plecaka go schował, ale i tak nie najwygodniej się szło i nie najszybciej. Rudi, choć niby mały i lekki być powinien, nijak taki być nie chciał, co się na tempo marszu przekładało.\nNa skutek tego noc ich dopadła nim parę mil przeszli. Na szczęście pościg z Brandendurga ich nie dogonił. Jeśli w ogóle wyruszył, bo i czemu mieliby ich ścigać, skoro złoto zostawili i nie narobili żadnych szkód?\nNawet gdy Rudi się wreszcie obudził, to i tak tempo marszu niezbyt wzrosło. No i trudno było się dziwić, bo zapuchnięte oczka byłego strażnika niewiele zapewne widziały, a i nogi, po długim śnie, niezbyt sprawne były w marszu i plątały się nieco. No i nie dość, że prowadzić go trzeba było, to jeszcze potykał się co chwila. Cud, że nie zabił się po kolejnym upadku. W każdym razie urody mu od tego nie przybyło.\nNic więc dziwnego, że na jego widok w niewielkiej leśnej osadzie, na którą się przypadkiem natknęli, psami ich poszczuto, zamiast pod dach przygarnąć. Ledwo zdołali odpędzić zażarte brytany, a i tak parę ugryzień zaliczyli, nim jeden czy drugi kundel poczęstowany sękatym kijem ogon podwinął i uciekł.\nPo tym przypadku jeszcze szerszym łukiem obchodzili wszelkie domostwa, nawet najmniejsze.\nDecyzję, jaką podjęli Rudi i Gotte, Jost przyjął - można by rzec - z częściowym zrozumieniem. Gotte mial dług, który należało spłacić, a Rudi? Gdy kto tak długo spoczywał pod wpływem boga snu, to różne decyzje mógł podjąć. Także i taką, by wstąpić na służbę Morra.\nCzy sam by tak postąpił? Tego nie był pewien, ale nie miał zamiaru wpływać na postanowienia obu kompanów. Pozostawało tylko pożegnać się. I wznieść cichą modlitwę do Rhei, by opiekowała się tamtą dwójką.\nA potem ruszać dalej.\nStary znachor był niezłym towarzyszem podróży i gadane też miał. Chociaż do niektórych rzeczy, które opowiadał, Jost miał pewne wątpliwości. Nie bardzo chciał wierzyć w to, że straszna burza ma nadejść, że Imperium zginie a cały znany świat przepadnie. Jost, mimo młodego dość wieku, widział kilka wad owego świata, ale nijak nie wierzył, by miał on upaść.\nPrzepowiedni, co do swego losu również nie chciał znać. "Przepowiednia rządzi człowiekiem", mawiała Stara Maryna. I rację miała, bowiem gdy kto wie, jaki los go czeka, robi wszystko, by go ominąć, jeśli zły jest. A wtedy często głupoty czyni i w kłopoty popada. Zaś gdy przepowiednia dobro głosi, to chciałoby się na zadku usiąść i czekać, żeby się spełniła.\nZa to dobry talizman... Maryna i takie robiła, i działały.\nNowe towarzystwo było dość zachęcające. I to nie ze względu na młodą kobietą, towarzyszącą trubadurom. Wędrowni pieśniarze byli źródłem wiadomości najrozmaitszych - zarówno ważnych, jak i błahych, a wiedza wszelaka w życiu mogła się przydać. Choćby po to, by plotkę dalej puścić.\nGadanie jednak Jost Bertowi zostawił, bo sam nie bardzo wiedział, czym by miał tamtą trójkę zainteresować. Wszak nie relacją z balu, czy opowieścią z odwiedzin u pani Alexandry, co mu się na myśl nasunęło, gdy dziewczyna nie tylko kolana, ale i pół uda pokazała.\nOpowieść Berta przerwał szczęk, dochodzący gdzieś z brzegu lasu. Jost chwycił łuk, wypatrując źródła owych odgłosów. I zamarł.\nMutanty. I to pięć.\nCo innego słuchać opowieści o tych stworach, co innego widzieć takiego leżącego w rowie z rozpłataną głową, a co innego patrzeć na żywego, wygrażającego wielkim toporem, na dodatek w pewnej kompanii.\nJost, nie myśląc wiele, strzelił do najbliższego kusznika, a potem schronił się koło powozu. Nie po to oczywiście, by w przyjemnym towarzystwie dziewczyny zginąć, ale by od bełtów się uchronić.\nZ cichą nadzieją, że Mydełko, którym się mył rankiem, pomoże mu w tarapatach.\nOstatnio edytowane przez Kerm : 07-01-2014 o 15:53.\n12-01-2014, 00:09 #4\nEryk szedł w ciszy, rzadko kiedy dołączając się do rozmowy z trubadurami. Nie mógł pozbyć się wrażenia, że nie ma pojęcia, co robi, i męczyło go to już od paru dni. Właściwie, to od odejścia Millerów. Gdy oznajmili im, że chcą pójść w swoją stronę, Eryk przez chwilę myślał, że to koniec. Że po ich deklaracji reszta również się rozejdzie. Bert powie, że chce odwiedzić jakąś swoją księżniczkę, może nawet tę, przez którą opuścił jego i Imre, Arno powędruje poszukać krasnoludzkiej społeczności, gdzie mógłby ułożyć sobie życie, a Jost uzna, że to świetna okolica, żeby pobudować sobie chatę i żyć z darów lasu. Wszyscy nagle wyjawią, że od jakiegoś czasu już mają te swoje plany w głowach i tylko czekali na odpowiedni moment, żeby wprowadzić je w życie. A skoro dwóch z sześciu odchodzi, to jest to właśnie teraz. I Eryk jako jedyny nie będzie wiedział, co ze sobą zrobić. Bo przecież nie dołączy do żadnego z nich, to ich cele, ich marzenia. Nie był na tyle bezczelny. Mógłby z którymś podróżować jakiś czas, ale dokąd miałby się docelowo udać? Błąkać się samemu z glejtem podarowanym przez kempbardzkiego kapitana, szukać pracy dla jednego, mało doświadczonego człowieka? Szukać nowej grupy, która by go przyjęła, i która podzielałaby jego spojrzenie na pewne ważkie sprawy, również zawodowe? Zaciągnąć się do straży, czy do armii? A może wrócić do Biberhoff?\nPrzez chwilę, niesamowicie długą chwilę, czuł się najbardziej samotnym i zagubionym człekiem w Imperium.\nAle wszystko "się ułożyło". Millerowie odeszli, Bauer zdołał uśmiechnąć się, jednak bez wesołości, i życzyć im powodzenia. Reszta pozostała po staremu.\nSpotkali też obwoźnego handlarza, bajeranta jakich mało, który przepowiedział im koniec Starego Świata. Za pół korony wywróżył też Erykowi, jaka śmierć zakończy jego męki na tym łez padole. "Zeżre cie najczarniejsza zgnilizna" powiedział. Eryk początkowo czekał na ciąg dalszy, starzec jednak milczał, wpatrywał się tylko w niego, jakby czekał na kolejny datek, za jakże wspaniałą wróżbę. Chłopak nie miał nawet sił, psychicznie, aby wyrazić swoją dezaprobatę. Dopiero później, gdy już rozstali się z nim, Eryk przypomniał sobie, jak mówił on o symbolice.\n- Los daje nam ogrom wskazówek, co do naszego przeznaczenia, mało kiedy jednak ludzie je widzą. A jak widzą, to z kolei źle odczytują. To interpretacja jest kluczem do wszechwiedzy sięgającej poza czas czy jedno miejsce. A myślicie, że skąd ja wiem o wielkiej wojnie, o klęsce świata, jakim go znamy? Eeeee? Bo ja, właśnie ja, te znaki odczytać prawidłowo potrafię.\nOd tamtego momentu, monotonię podróży umilały Erykowi rozmyślania nad niedosłownymi znaczeniami przekazanej mu przepowiedni. Chciał być gotowy, gdy nadejdzie znak. Gdy nadejdzie śmierć, czarna zgnilizna.\nNa przemian rozmyślał więc o celu w życiu, a raczej o jego chwilowym braku, oraz o potencjalnej przyczynie śmierci. I w takich mało wesołych klimatach upływały mu kolejne dni, również ten, w którym dołączyli do chronionej karawany. I również gdy zostali zaatakowani przez mutantów, myślał właśnie o możliwości, że zostanie napadnięty i pożarty przez czarnoskórych kanibali o zgniłych zębach. Skrzywił się na widok herszta bandy, splunął na jego słowa. Sigmar chroni porządnych ludzi przed mutacjami, a przynajmniej tak słyszał, więc to oni sami ściągnęli na siebie to nieszczęście, więc i żadne złoto im się nie należało, nie bardziej niż zwykłemu bandycie. Może im samym taka myśl dawała rozgrzeszenie, jednak w oczach Eryka nie zasługiwali na współczucie, byli tylko rabusiami. Brzydkimi rabusiami.\nRogi, kopyta, sierść jak u dzika, wilcze uszy, koci pysk, u każdego z tej piątki dało się bez trudu zauważyć skutki mutacji. A jednemu to policzek połyskiwał jakby rybią łuską pokryty, chociaż z takiej odległości nie można było mieć pewności. On, Jost i Arno, do tego dwóch strażników, i konni, którzy otwierali pochód i zapewne niedługo przybędą im z odsieczą, niejako oskrzydlając bandytów. Co prawda proporcja broni strzeleckiej wyglądała nieciekawie, cztery kusze na dwa łuki, do tego dochodzili cywile, którzy mogli ucierpieć, niemniej jednak Eryk nie widział innego sposobu niż zbrojny opór. Dobył łuku, a Jost był niczym jego cień. Na szczęście przyjaciel z samym strzałem poradził sobie lepiej niż Bauer, którego strzała świsnęła między głowami dwóch kuszników. Schlachter nie tylko trafił, ale powalił na ziemię jednego z kuszników. Obaj schowali się za wóz, wyjmując kolejne strzały i nakładając, gotowi do strzału, jednak gdy Bauer wychylił się zza osłony, mutanci znikali za wzgórzem. Konni byli już blisko, a on sam był czujny i gotowy do dalszej walki, jednak wyglądało na to, że dane im będzie ruszyć w dalszą podróż lada moment. Z jednej strony, dobrze byłoby wreszcie zrobić coś konkretnego, ale z drugiej... Czarna zgnilizna. Mutanty mogły mieć zgniłe zęby...\n12-01-2014, 00:47 #5\nPoczątki upłynęły pod znakiem ósemki, kiedy to w Biberhof byli jedynymi osobami poza podejrzeniem w sprawie dotyczącej morderstwa sigmaryty.\nSiedmioro było ich po powierzeniu im eskorty. Wtedy to Jagna z Woytkiem mieli ważniejsze zajęcia niż oni, lecz dołączył Rudi.\nNiedługo jednak z nim obcowali. Było ich obecnie czworo. Pierwsza wyłamała się Marianka, zaś teraz przyszła kolej na Gotte i Rudiego. Wyruszyli do Altdorfu.\nZostał tylko on - Arno Hammerfist, Bert Winkel, Jost Schlachter i Eryk Bauer. Gotte miał rację - przynajmniej nikt nie będzie ich szukał. Fałszywych kapłanów Morra miało być pięciu oraz jedne zwłoki.\nObecnie jednak byli bezrobotni, odrzucili pieniądze za pochowanie ofiary wampira, legalnie okradli ich na rogatkach, a na koniec jakiś starzec wciskał jakieś łapki psie, mydełka i inne świństwa, które przynosiły szczęście... albo i nie.\nKhazad nie uwierzył starcowi stanowczo odmawiając przyjęcia propozycji o wróżeniu. Kto nie wie jak umrze, nie będzie ściągał swymi myślami tej chwili, bo i jeszcze zobaczy się ją tam, gdzie miało jej nie być i dlatego tam się pojawi.\nKolejny tydzień zajęło im włóczenie się po świecie. Co prawda praca zawsze dla takich jak oni się znajdzie. Prędzej lub później, zaś w tym wypadku zanosiło się na to, iż jednak przyjdzie później. Byleby nie za późno.\nTrafili na trakt prowadzący do Zamku Reiguard oraz Altdorfu, gdzie podobno kancelarię miał człowiek zwący się Albertem z Altdorfu.\nZnany był młodemu Hammerfistowi z opowieści Joniego. Podobno krasnoluda przypominał swoją fizjonomią - postawny, od khazadów niewiele wyższy i charakterny ponad miarę. Poznać w nim człowieka można było po braku brody.\nTeraz znajdowali się na trakcie. Niedługo będą musieli wybrać czy podróżować drogą wodną przez Worlitz wprost do Zamku Reikguard, czy lądem przez Grunburg do Altdorfu i wybór wcale nie był tak oczywisty jak zdawał się być.\nNie miałby pojęcia gdzie znaleźć Alberta. Jednak nawet gdyby udało się go odnaleźć, to żadne z nich nie potrafiłoby się obracać w kręgu prawnym zakładając, iż znalazłaby się dla nich jakaś praca, zaś sama kancelaria przez lata nie upadła.\nJak się okazało, wybór został dokonany za nich.\nNapotkana przypadkiem karawana karet wiozła dwie zwaśnione rodziny: Crutzenbachów i Dutchfeltów - każda w oddzielnym pojeździe. Na przedzie jechała jednak trzecia kareta przewożąca kapłana sigmara Baltazara Fromma.\nByć może Arno był przewrażliwiony po wypadku w Biberhof, ale nie lubił przebywać w towarzystwie kapłanów. Jeszcze przypadkiem umrą i problem gotów...\nZapobiec temu mieli piechurzy po bokach karawany, czterech konnych na froncie oraz dwóch pikinierów za ostatnią karetą. Towaszyszyło im dwóch blondasów i jedna brunetka.\nNa pierwszy rzut oka widać było, że z walką zaznajomieni są równie co owce Joniego i gdyby nie zbrojne wsparcie tak też mogliby się czuć.\nMaxymillian, jeden z bardów zaproponował wymianę plotek, która Bert dość szybko podchwycił. Arno również miał pomysł na plotkę, a plotki nie są do końca prawdziwe, zaś pod wpływem czasu ulegają wyolbrzymieniu...\nNagle usłyszał metaliczny odgłos. Mutanty. Chaosytci. Pięcioro.\nHerszt był wielkim bydlęciem z rogami, kopytami i toporem dwuręcznym. Sądząc po jego nogach był bardzo szybki.\nNa szczęście pozostali nie mieli kopyt, ale zwykłe, ludzkie stopy, ale byli jedynie niewiele mniej niepokojący. Celowali w stronę podróżników.\n-Jesteśmy biedni i odrzuceni przez społeczeństwo! Bierzemy tylko to, co nie jest nam dane zarobić uczciwą pracą! Rzućcie broń, rzućcie nam wasze złoto i ruszajcie! Trzymajcie się od nas z dala! - zawołał największy z mutantów.\nKhazad nic nie powiedział. Jedynie parsknął. Pikinierzy schowali się za tarczami, Bert oraz brunetka uciekli za karetę i tylko trubadurzy stali prosząc się o bełt w bebechy. Konni dopiero zawracali. Było jasne, iż nie zdążą na czas.\nArno skoczył za pikinierów korzystając z tarcz. Jost i Eryk naciągnęli cięciwy.\n-Tamten ma kopyta. Może szarżować na nas - rzucił pospiesznie do pikinierów.\nHerszt ponowił swoje zawołanie, a ostrzegawczy strzał z kuszy przeszył niebo. Jeśli kiedyś miała się zacząć ta walka, to obowiązkowo teraz.\nByło ich pięciu z czego czterech miało bronie dystansowe, zaś jeden z nich właśnie pozbawił się możliwości trafienia któregokolwiek z nich.\nHammerfist szybko spojrzał w kierunku konnych. Napastnicy nie będą też czekali wiecznie - zaatakują przed dotarciem konnych. Jeśli teraz zbrojni doprowadzą do ataku mutantów, to czeka ich obrona przed trzema, nie czterema bełtami, co nieznacznie zwiększało ich szanse. Lepiej to niż nic.\nW tej chwili jeden z nich będzie przeładowywał, a kiedy skończy i wystrzelą pozostali, to tamten pojedynczy będzie jedynym zagrożeniem. Kiedy tamta trójka będzie gotowa do strzału przybędą konni. Oczywiście jeśli dalej będą stawiać na ostrzał w co khazad wątpił.\nPodejrzewał, że napastnicy zaatakują, lecz wtedy konni będą już blisko, jeśli jeszcze będą potrzebni.\n-Hej ci w wozach! Głowy nisko! Ej, ty, baranie chędożony! Ojciec twój z kozą puścił się?!\nEryk i Jost wystrzelili! Jeden z napastników padł, bełt brzęknął o tarczę pikiniera, drugi i ostatni poszybował nad lasem!\nStało się coś, czego Arno nie przewidział. Przeciwnicy uciekli w las.\n-Stop! Taktyka to ich! Zaraz z kuszy strzał kolejny przyjść może! - uprzedził widząc Josta idącego w stronę umierającego i nie ruszając się z miejsca wyciągnął młot.\nZaraz mógł nadejść kolejny strzał. Co prawda pojedynczy, ale nadal groźny. Albo zaatakują za chwilę, albo później, dla przykładu nocą. W obu przypadkach zapewne uderzą po partyzancku lub z posiłkami nieco bardziej jawnie.\nPrzy karetach wybuchło zamieszanie, zaś konni jechali na tyły wykrzykując rozkazy. Za chwilę będą na miejscu.\nBynajmniej nie gwarantowało to bezpieczeństwa. Może Arno się mylił, ale coś mu mówiło, że to nie koniec.\n12-01-2014, 11:52 #6\nJost aż nie wierzył własnym oczom. "Jego" mutant padł, a pozostali, miast wystrzelać przeciwników, pobiegli do lasu.\nByły pasterz, dziękując w duchu Rhei za pokierowanie pociskiem, wpatrywał się w las, wypatrując pozostałych członków mutanciej bandy. Ale wyglądało na to, że faktycznie uciekli.\nJost wyszedł zza osłony karety i ostrożnie, rozglądając się na prawo i lewo, podszedł do leżącego mutanta. Ten, jak się okazało, nie padł martwym trupem, ale żył jeszcze.\nJost, profilaktycznie, odsunął poza zasięg mutancich dłoni kuszę i rozbroił do końca mutanta pozbawiając go pojemnika z bełtami.\n- Ilu was tu jest, w tym lesie? - spytał leżącego.\nMutant jednak nie odpowiedział, wpatrując się tylko w Josta wzrokiem pełnym strachu i nienawiści.\nByć może przypieczony na wolnym ogniu mutant byłby bardziej skłonny do dzielenia się informacjami, ale Jostowi nie w głowie były takie metody perswazji. Szybko podniósł kuszę (choć stara, ale parę groszy można było za nią dostać) i ruszył w stronę kawalkady. A nuż okaże się, że od frontu pojawi się kolejna grupa napastników? Lepiej wtedy by było być wśród swoich.\n12-01-2014, 20:29 #7\nKilka godzin wcześniej podczas beztroskiej wędrówki na tyłach karety, Winkiel przystał na propozycję wymiany nowin z szarpiącym struny trubadurem.\n- A słyszeliście, drodzy Panowie i Pani białogłowo, o kupcu Purcelu, jednym z wyższych w Kemperbadzie i jego problemach z banitami z samej Tilei? - zagadnął Bert. - Nie tak dawno porwali jego pierworodnego, a chodzą pogłoski, że to nie koniec. Niejaka rodzina Beladonna szykuje ponoć odwet za utarcie nosa ich krewniakowi przez wynajętego przez kupca łowcę. Swoją drogą, ponoć potężny z niego wojownik. Ciekawe czy na tyle czujny aby mieć się teraz na baczności…\n- Ciekawe, ciekawe. O rodzie Beladonna głośno w tych okolicach, alem o tym jeszcze nie słyszał. Jedno pewne jest, że kto w drogę wejdzie tej rodzinie, to szybciej ona pod brame Morra go zawiedzie. – powiedział śmiertelnie poważnie.\n- Podobno Bestia Reiku w Geheimnisnacht znowu była widziana. – odezwał się trubadur.\n- Powiadają, że atakuje tylko gdy Mannslieb jest w pełni. – wtrąciła brunetka. – A kto zabije Albatrosa w locie, ściąga na siebie jej gniew.\n- Głupoty. – zaśmiał się brat Maximilliana. – Nie ma żadnej bestii... To piraci lub szubrawi wyznawcy Stromfelsa, co na jedno mym zdaniem wychodzi, takie gawędy w gawiedź puszczają, ażeby strach wywołać i zbrodnie swe schować...\n- Podobno Brygida Duchflet to czarownica. – szepnął konspiratorsko Max do Berta, tak, żeby brunetka nie słyszała.\nKiedy Bert podzielił się z kolei swoją nowiną o pewnej rozpustnej szlachcie, trubadur nie pozostał dłużym.\n- Staruszek Duchfelt został otruty przez Ruperta. – szepnął Max. - Pierworodny chciał przejąć kontrole nad rodziną, ale ojciec przejrzał go i w testamencie zarządził, żeby Brygida była jego następcą. Rupert darzy siostrę nienawiścią, przez to, że została wybrana na lidera ich rodu zamiast niego...\nGawędziarz odwdzięczył się z kolei plotką o okrucieństwie pewnego zazdrosnego szlachcica.\nTrubadur rad był wielce z nowego materiału, bo lud prosty i szczery w swej obłudzie, zawsze uwielbia gawędy o lubieżnych i złych baronach, którzy tak często nienawidzą swych panów a których marzeniem jest stać się jednym z nich, aby być właśnie takim jak oni...\n- Oficerowie Adam Sterntop i Edward Saltzinger,– wskazał ręką na przód karawany. – każdy odpowiedzialny za bezpieczeństwo każdego ze zwaśnionych rodów, walczyli podobno razem w kampaniach wojennych i nienawidzą się wzajem.\nWinkel bez zmrużenia oka niemal zaśpiewał następna ploteczkę do rytmu melodii trubadura, co spływała spod jego palców masujących struny lutni z perfekcyjną wprawą.\n- Stary Crutzchenbach od kilku lat nie ma dobrze pod kopułą więc temu w rozmowach pokojowych udziału nie bierze. – Maksymilian zdawał się najwięcej mieć nowin z bieżących wydarzeń, których stał sie udziałem w podróży.\nBert zasłyszane informacje o właściwościach leczniczych proszku z kła bestii opowiedział, co spotkał się z żywym zainteresowaniem rozmówcy.\n- Dorota Dutchfelt została Kapłanką Shallya, gdyż była pogrążona w rozpaczy po przedwczesnej śmierci jej młodego męża...\nGawędziarz wspomniał o wampirze grasującym w dorzeczu Stiru i Reiku, co spotkało się z gdybaniem trubadura czy oby nie był to atak Bestii z Reiku.\n- Powiadają, że Fryderyk Crutzenbach para się magią i zwierzęta składa w ofeirze na Hexentag. – szepnął.\nNim Bert zdążył otworzyc usta do przygotowanej plotki, trubadur nawijał dalej.\n- Gerti Romazanov za drobną opłatą,moze powróżyć. – szepnął cicho pod nosem.\nPlotka dyskretnie powiedziana została, by nie słyszała tego brunetka, gdyż o niej mowa to była. Winkel skoro zeszło na przepowiedni temat, powtórzył słowa Hieronymusa o wielkiej wojnie i końcu Starego Świata.\n- Oby nie za mego żywota. – zakrzywił środkowy palec na wskazującym i cmoknął w ten prosty znak Ranalda. – A sokoro o końcach mowa, to podobno cesarz, żeby przykład dać reszcie szlachty i łeb ukręcić wojnom domowym jedność Imperium osłabiających, w połowie rokowań pokojowych z armią na oba rody uderzy rozwiązując ich zawiłe spory sprawiedliwym uderzeniem miecza raz na zawsze.\n- A o sztukach teatralnych w okolicy coście słyszeli lub pracodawcach takowych potrzebujących?\n- Nie słyszeliście, ani nie widzieliście teatru na wodzie? – trubadur podekscytował się. - Widzieliśmy ich latem zeszłego roku w Diesdorfie. Co za przedstawienie i atrakcje! Żonglerka, akrobacje, komedia, tragedia... Na Sigmara, nawet prości ludzie potrzebują dobrej rozrywki po ciężkim dniu pracy. Słyszałem, że są w okolicy i że w tym sezonie będą w Worlitz przez kilka tygodni. Kto wie, może nawet ich tam zastaniemy po drodze! Jeśli na zamek Reikguard Crutzenbachy nas nie wezmą ze sobą, to strać się będziemy z bratem o angaż w Trupie von Kulfona. A jeśli się nam nie uda, to cóż. Pójdziemy do Franzensteinu. – wyjął zza pazuchy zwinięty rulon i podał go Bertowi.\n- Kum znajomy wybrał się w dwa lata temu i musiało się mu poszczęścić, bo do wioski naszej już nie wrócił. Widać korzenie zapuścił świnia w świecie. Wszelakich bardów i aktorów do zabawiania kupców i szlachty na lokalnych festiwalach tam potrzebują kilka razy do roku a zwłaszcza na Święto Kiełbasy! Głupim my byli, żeśmy z nim nie poszli. Teraz pewnie na dworze u kogo dobra posadę ma a może nawet i wciąż we Franzensteinie go zastaniem i dobrym słowem u pracodawcy za nas poręczy! – Maksymilian zaśmiał się wesoło.\nPo ucieczce mutantów w las, konni przybyli w tumanie kurzu na koniec karawany.\n- Czy ktoś jest ranny?!\n- Co mutanty mówiły? Czego chcieli?\n- Czy ktoś ich rozpoznał? Jak wyglądali? Mieli charakterystyczne cechy?\nGrad pytań zalał wszystkich.\nOficerowie wysłuchiwali opowiadanych z przejęciem i w naprędce wyjaśnień trubadurów i każdego, kto chciał od siebie coś wtrącić.\nŁysy jak kolano kapitan Edward Saltzinger w czarnej zbroi co na służbie von Duchfeltów był zatrudniony, sztywno się nosił wydając na lewo i prawo rozkazy swoim podwładnym. Rzeczowo acz sucho i formalnie z piechurami i cywilami rozmawiał. Blizna przekreslająca jego gładko ogoloną twarz od lewej skroni, przez nos aż do prawego ucha nadawała mu groźnego i surowego wyglądu.\nKapitan Adam Sterntop dowodzący obstawą Crutzenbachów był rycerzem o szpakowatych włosach i takich-że wąsach na malującej się weterańskim doświadczeniem, zaprawionej w bojach twarzy. Ponadto zdawał się faktycznie przejmować zdrowiem i bezpieczeństwem powierzonych mu ludzi a zbroję miał stara choć zadbaną i sumiennie wypolerowaną.\nPo jakimś czasie z karet zaczęli wychodzić członkowie obu rodzin szlacheckich i dryfować na tyły karawany zainteresowani całym zamieszaniem. Maximilian z cicha przedstawiał Chłopcm z Biberhof każdego z rodu Crutzenbachów i von Dutchfeltów z rozbawieniem podkreślając jaki zamęt i spustoszenia przysparzają prowincjonalnym peryferiom Reiklandu.\n- Złóż mi raport ze swego działania podczas ataku. – Brygida Dutchfelt rozkazała władczym głosem kapitanowi Sterntopowi.\n- Adam jest na naszej służbie i nie odpowiada na rozkazy żadnego Dutchfelta ! – odkrzyknął urażony Fryderyk Crutzenbach buńczucznie idąc ku głowie zwaśnionego rodu.\nJakub w próbie zatrzymania Fryderyka objął go ramieniem mówiąc coś z cicha poważnie do wiadomości młodszego brata.\n- Gdyby doszło do bitwy, moi ludzie rozkazy mają bronić tylko Dutcheltów, dobytku, sprzętu i zwierząt! – odkrzyknął młody Rupert Dutchleft.\nSpojrzał na najbliżej stojącego żołnierza Crutzenbachów.\n- Jeśli widok waszych ludzi mówi o ich umiejętnościach bojowych, lepiej Fryderyku zawracaj karetę i uciekaj pod opiekę ojca swego! – zadrwił szlachcic.\nObrażony Crutzenbach wyrwał się z objęcia Jakuba i sprawnie wyszarpnął miecz z pochwy.\n- Chodź! Zasmakujesz z pierwszej ręki Crutznebachowej szermierki! – syknął złowrogo Fryderyk.\nRupert dobył oręża i z mieczem wyszedł naprzeciw rywalowi, lecz zatrzymał się w pół kroku powstrzymany straszliwym krzykiem grozy z pierwszej karety. Głowy wszystkich zwróciły się ku biegnącemu ku nim nowicjuszowi Sigmara.\n- Nie żyje! – krzyczał w panice. – Herr Fromm nie żyje!\nWieść wywołała niesamowite zamieszanie. Tłumek w te pędy ruszył do pierwszej karety. Z powozu trójka nowicjuszy starannie i szacunkiem wyniosła pozbawione życia ciało dostojnego Sigmaryty i ułożyła na drodze.\nKapłanka Shallya, Dorota von Dutchfelt, przybieżała z przejęciem do ciała. Przyłożyła rękę do szyi szukając pulsu i jednocześnie drugą przystawiła do ust kapłana małe lustereczko. Po minucie nieobecności najmniejszego choćby śladu mgły na szkiełku, kapłanka pokręciła głową.\n- Nie żyje. – rzekła smutno.\nJakub przecisnął się na przód przed wszystkich.\n- Jak to się stało? – zapytał z niedowierzaniem.\nDorota pokręciła głową.\n- Nie wiem. Trzeba by było kapłana Morra, żeby to orzekł, no ale do młodzieniaszków Herr Fromm nie należał. – stwierdziła smutno.\nFala szeptów przetoczyła się wśród zgromadzonych.\n- Kto był w karecie podczas śmierci kapłana?! – krzyknął Rupert.\n- Chcę znać miejce przebywania każdego z Dutchlefów i każdego ich podwładnego, gdy to się stało! – zawtórował Fryderyk.\n- Przednia straż była pod rozkazami Adama i nie powinni wcale opuścić pierwszej karety! – krzyknął Edward Saltzinger.\nWkrótce grad personalnych i zbiorowych oskarżeń zlał się w jeden wielki harmider. Falę krzyków, gróźb i zalążki obleg. Mimo całego zamieszania Jost zauważył mały czerwony punkcik z prawej strony szyi trupa. Pochylił się nad ciałem denata, czego przekrzykujący się i wymachiwujący sobie przed nosami pięściami szlachcice i ich służba zupełnie nie zauważyła, pieczołowicie pochłonięci awanturą.\nPo bliższym zbadaniu sprawy, Schlachter nie miał wątpliwości. Nie tylko czerwony punkcik nie był przewidzeniem lecz był również miejscem miniaturowej, nakłutej rany. Śmierć z pewnością nie była naturalna... Baltazar Fromm, kapłan Sigmara, Osobisty Przedstawiciel Karola Franza został zamordowany!\nOstatnio edytowane przez Campo Viejo : 12-01-2014 o 20:50.\n13-01-2014, 14:32 #8\nPotyczkę z mutantami trudno do wojen zaliczyć, ale to nie znaczyło, by kuszę zostawić po to tylko, by inny przechodzień ją wziął, albo co gorsza kolejny mutant, co zechce na uczciwych ludzi urządzać zasadzki po lasach.\nA broń, drewna kawałek i metalu do tego trochę, nijak nie mogła mutacji przenosić. Dlatego też Jost nie zwracał uwagi na to, że trubadurzy i pikinierzy krzywo na niego patrzyli. Do walki by stanęli, zamiast na innych patrzeć i stać jak drągi i chować się za tarczami, albo ogon podwinąć i wiać, jak to Max i Horst uczynili.\nJost też miał pietra, gdy się mutanci pojawili, ale u niego to się w inny sposób objawiło, więc przyznawać się do tego nie musiał. W końcu ten jest do odważnych zaliczany, co w czasie walki w odpowiednią stronę biegnie lub we właściwy sposób się zachowuje. Ucieknie jako pierwszy, to tchórz, gdy jako ostatni - to bohater. I nie jest ważne, co mu wtedy w duszy gra.\nPrzejdzie im w końcu, pomyślał Jost, gdy Max, niby przypadkiem, o metr się od niego odsunął.\nRozmyślania na temat "Co dalej, jeśli to się nie zmieni" przerwał wrzask informujący o śmierci dostojnika kościoła Sigmara, Baltazar Fromm.\nŚmierć jak śmierć, ale kapłana tak wysokiego szczebla nie udało się do tej pory Jostowi zobaczyć, dlatego też podszedł do karety w ślad za Dorotą von Dutchfelt, kapłanką Shallyi.\nPewnie i dobrze zrobił, bowiem w zamieszaniu, jakie wnet się wszczęło, mógł nie tylko zobaczyć świętej pamięci Baltazara Fromma, ale i dotknąć. Dzięki czemu w oczywisty sposób stwierdził, że kapłan bynajmniej nie umarł ze strachu, jak to głosił czyiś niezbyt pochlebny komentarz. Strach nijak nie objawia się rankami na szyi.\nProblem jednak na tym polegał, że przy kapłanie nie było żadnej strzałki czy innego pocisku od dmuchawki, a to świadczyło tylko o jednym.\nTylko czy warto było to rozgłaszać wszem i wobec?\nWycofał się po cichu.\n- Niech nigdy z babą nie zlegnę, jeśli łżę - Jost odciągnął na bok Berta. Chłop długi ozór miał, ale i pomyślunku nieco, co niekiedy nawet potrafił przejawić. Rozejrzał się dokoła by sprawdzić, czy ciekawskie uszy są daleko. - Przewielebny kapłan nijak ze strachu nie pomarł. Ubił go ktoś, kto mu igłę zatrutą wsadził w szyję. Jeno nie wiem teraz, czy to komu rzec. Pozabijają się na tym trakcie, ani chybi.\n15-01-2014, 23:25 #9\nSzlachta. Tak dumni i nieomylni, tak honorowi i inteligentni, tak wpływowi i zamożni... a zachowują się jak stadko bydła. Eryk z niejakim zażenowaniem spoglądał na słowne przepychanki przedstawicieli dwóch rodów. A jeszcze chwila i doszłoby do rękoczynów, na szczęście, w obliczu tragedii potrafili się odpowiednio zachować. Taką przynajmniej nadzieję miał początkowo Eryk, licząc na to, że to szacunek do zmarłego, a nie ciekawość, spowodowały schowanie mieczy. Niestety, gdy tylko dowiedzieli się, że kapłan zmarł, użyli go jako argumentu w swojej sprzeczce i potoku wzajemnych oskarżeń. Wyglądało to tak, jakby nie przejęli się samą śmiercią człowieka, tylko raczej podniecili możliwością zaszkodzenia rodzinie przeciwnej. Bauer stał tylko smutno z boku, zerkając to na gawiedź, to na ciało sigmaryty. Szeptał pod nosem modlitwę do Morra, gdy Jost przykucnął przy ciele. Przekrzywił głowę, jakby czegoś wypatrywał, jednak Eryk z daleka nic nie wypatrzył. Schlachter zaraz wstał i odszedł kilka kroków na bok, przywołując spojrzeniem Winkela. Zaczęli o czymś rozmawiać, Bauer zerknął na szlachtę, nikt jednak nic nie zauważył, wzajemne ubliżanie sobie musiało ich mocno wciągnąć. Wrócił wzrokiem do przyjaciół, Bert przytaknął nieznacznie. Eryk zawahał się, czy aby nie podejść i nie zainteresować się sprawą, nie wyglądało to an prywatne pogaduszki, darował jednak sobie. Nie lubił się narzucać, a i grupka trzech bardziej zwracała an siebie uwagę, niż grupka dwóch, a nie chciał szkodzić Jostowi i Bertowi.\nKrótko potem stało się jednak coś, co rzuciło światło na ten nieco tajemniczy dialog. Jeden z bardów stracił zainteresowanie kłótnią, w której nie uczestniczył, i skupił się na zwłokach kapłana, jak uprzednio Jost. Szybko dopatrzył się śladu po ukłuciu, o czym niezwłocznie poinformował pozostałych. Fakt, iż ojciec Fromm został zamordowany, ponownie uciszył całe towarzystwo. Eryk zmrużył oczy. To już drugi sigmaryta zamordowany w ich obecności. Czy oni w jakiś sposób przyciągają kłopoty, czy to po prostu kwestia szczęścia, tudzież jego braku? Dobrze, że byli na tyle daleko, i na tyle zajęci, i nawet na tyle obserwowani, że nikt nie mógł ich o to podejrzewać, chociaż to tylko bardziej przypominało sytuację z ich rodzinnego Biberhoff. A wspomnienia z kolei, wzmagały niepokój.\nOkazało się jednak, że każdego można oskarżyć, i chociaż Maxymillian pospieszył z wyjaśnieniami i o samosądzie na strilandczykach nie było mowy, to już sam fakt wymachiwania palcem i oskarżania wszystkich po kolei bardzo nie spodobał się Bauerowi. A później... Później było jeszcze gorzej. Bert i Arno próbowali przekonać szlachtę, że to ich grupa może pomóc znaleźć zabójcę, każdy na swój ekstremalnie odmienny od drugiego sposób, acz koniec był jednaki. No, może z taką różnicą, że Bertowi nikt stryczkiem nie groził. Sprawę, jak i ugodzony honor szlachty, złagodził jeden z nowicjuszy, Raymar Keptze, osobisty asystent ojca Fromma. Zdołał podporządkować sobie przychylność szlachetków, powołując się na fakt, iż przed samym Cesarzem będzie on opowiadał o całym zajściu. Co jednak istotniejsze dla Eryka, skorzystał on z propozycji pomocy Berta, zobowiązując Biberhofian do zbadania sprawy, co jednak z entuzjazmem ze strony obu rodów, ani ich strażników, się nie spotkało.\nTo powiedział głośno, gdy zaś podszedł do czwórki wędrowców, skupił się początkowo na Eryku.\n- Jest pan łowcą, prawda? - zaczął pewnie. Skąd wiedział? Zapewne od trubadura, najpewniej od Maxymilliana. Eryk nie czuł potrzeby drążenia tego tematu. - Z ważną licencją może? Jak się nazywacie i kim jesteście? - dodał Keptze patrząc po wszystkich ocierając pot z czoła.\n- Ja jestem Eryk, łowca z glejtem od kapitana Becka z Kempbardu. A to moi towarzysze, Bert, Jost i Arno. Jesteśmy... podróżnikami. - Nie wiedział, co jeszcze miałby powiedzieć, w końcu w obecnej sytuacji to skąd pochodzili ani co umieli nie miało znaczenia. Dostali zadanie, i musieli je wykonać. Ale czy musieli? A co, jeśli nie dojdą, kto zabił kapłana, co wtedy? Nieważne, jeśli nastąpią z tego powodu komplikacje, uporają się z nimi na bieżąco. Eryk nie miał zamiaru zostawiać nowicjusza samego z tym zadaniem, nawet mimo nieprzychylności szlachty do nieznajomych "kmiotków".\n- Możesz nam powiedzieć, Herr Keptze, wszystko, jak to widziałeś, od momentu zatrzymania się karawany? Zacznij od tego, gdzie siedziałeś w wozie - zasugerował Bauer.\nGdy pozna już wersję akolity, pójdzie sprawdzić ślady przy drodze. Jeśli kapłan został ukłuty podczas postoju, zamachowiec musiał zostawić jakieś tropy przy wozie. I to nie tylko przy samym wozie, trzeba będzie pójść nieco wgłąb lasu. Co prawda Eryk nie spotkał się z taką praktyką, ale uznał że ktoś mógł cienką nitką strzałkę przymocować, i po trafieniu w cel, przyciągnąć ją do siebie. Bo skoro po prawej stronie kapłan siedział, przy oknie samym, a i ranę po prawej miał, to właściwie niemożliwym było, żeby ktoś z wozu mógł go niepostrzeżenie ugodzić. Musiał to być atak z zewnątrz. A może tak to miało wyglądać? Może jednak ktoś odwrócił uwagę pozostałych i udało mu się capnąć sigmarytę wewnątrz karety? Najpierw sprawdzi najbardziej oczywiste wyjście, czyli przebada pobocze drogi i skraj lasu, dopiero gdy nic nie znajdzie, będzie się martwił, co dalej.\nAle najpierw, wersja Keptza...\n16-01-2014, 17:22 #10\nTrubadur słyszał o rodzinie Beladonna - podobnie jak niemal cała okolica - co nie dziwiło Berta zbytnio. Winkel wiedział, że ród ten nie miał najlepszej opinii, ale jeżeli chodzi o rozgłos przebijał niejedną arystokratyczną rodzinę w regionie. Rozmowa zeszła na tor bestii z Reiku, a trubadur i piękna brunetka dali po sobie znać, że są bardziej podatni na zabobony niż drugi z grajków. On - możliwe, że całkiem słusznie - uważał, że to piraci i kultyści wymyślają tego typu historie aby swoje niecne czyny nimi przykryć.\nRozmowa zeszła na temat pięknych, ale i zamożnych kobiet. Max wspomniał, że Brygida Duchflet to czarownica, a Winkel wspomniał o ponoć całkiem rozpustnym życiu jednej z niedawno poznanych szlachcianek. Jak to plotki i ta była zręcznie zdeformowana, a tym bardziej nie szło poznać, że Bert doświadczył jej wdzięków na własnej skórze. Evitty von Wittgenstein. Co to była za kobieta...\nPóźniej zrobiło się jeszcze ciekawiej. Trubadur był świetnym kompanem do plotek. Opowiadał dużo i ze szczegółami, a Bert wcale nie pozostawał dłużny. Dowiedział się o problemach wewnętrznych rodu Duchfeltów, nienawiści oficerów ochraniających obie strony karawany, a nawet poznał nieco wieści na temat poszczególnych Crutzchenbachów i Dutchfeltów.\nNa koniec Bertowi udało się zapytać o trupę aktorską na co też - ku swojej uciesze - uzyskał odpowiedź. Trubadur widział ponoć grupę latem zeszłego roku w Diesdorfie. Zachwalając cyrk mówił, że mają cały ogrom atrakcji. Żonglerka, akrobaci, połykacze ognia, miotacze noży i - to co interesowało gawędziarza najbardziej - wyśmienici aktorzy. Max wspomniał, że w niedługo mają pojawić się w Worlitz na kilka tygodni. Co by też Bert dał aby móc ich spotkać i nauczyć się sztuki jaką się zajmują...\nTrubadur wspomniał o zadaniu w Franzenstein pokazując Bertowi znajome ogłoszenie. Winkel pamiętał, że widział podobne jeszcze w Kemperbadzie. Ciekawym był tylko kto od tak dawna szuka ludzi i nadal ich potrzebuje... Z resztą razem z przyjaciółmi mógł to sprawdzić, a jak nie będą zainteresowani przynajmniej poznają nowych ludzi, nowe ciekawe miejsca, a może i zasmakują tamtejszej wyśmienitej kiełbasy.\nOficerowie, którzy zawrócili po ataku potworów na tył karawany zasypali zebranych całym gradem pytań. Bert dał się wygadać trubadurom sam pocieszając niewiastę. Gdy jeden z wojów zapytał go o całe zajście powiedział, że trwożąc się o piękną białogłowę pilnował jej i nie odstępował na krok. Nie skłamał, ale też nie powiedział całej prawdy. Cóż... Taki nawyk - szczególnie, gdy ktoś pyta tak starannie i wstrzemięźliwie dozując kulturę osobistą.\nŚwiecący swoją wypastowaną czaszką kapitan Edward Saltzinger nie przypadł gawędziarzowi do gustu. Nie chodziło tu o czarną zbroję, sztywny krok i olbrzymią bliznę, ale o ten wyprany z emocji ton. Drugi z kapitanów - dowodzący strażą Crutzenbachów rycerz Adam Sterntop - budził więcej sympatii. Wydawał się faktycznie przejmować stanem zdrowia powierzonych mu osób.\nPo dłuższym czasie z pięknych karet zaczęła wychodzić szlachta. Zainteresowana całym zamieszaniem od razu rzuciła się na tyły karawany aby tam niemal rzucić się sobie do gardeł. Max całkiem precyzyjnie określał najciekawsze wydarzenia charakterystyczne dla każdego z przedstawianych arystokratów. Cała scena walki słownej trwałaby pewnie dłużej gdyby nie krzyk dochodzący z pierwszej karety. Nagle ku grupie rzucił się nowicjusz Sigmara, który opuścił karetę blady jak ściana.\n- Nie żyje! – wykrzyczał przeraźliwie. – Herr Fromm nie żyje!\nBert głośno przełknął ślinę od razu - z całym orszakiem wszystkich wokół - ruszając ku pierwszej z karot. Z jej środka trójka młodych akolitów wyniosła ciało kapłana delikatnie i z należytą czcią układając je na trakcie. Kapłanka Pani Miłosierdzia od razu zaczęła sprawdzać czy mężczyzna na pewno nie żyje. Reszta stała w oniemiała w milczeniu.\n- Nie żyje. – powiedziała z wyczuwalnym smutkiem w delikatnym głosie.\nNiemal od razu zaczęła się wrzawa, a arystokraci zaczęli wrzeszczeć jeden przez drugiego. Dla Berta wydało się smutne, że tak poczciwy i dobry człowiek - przyjaciel samego Imperatora - umarł, a oni na miejscu jego śmierci pierwsze co zrobili to zaczęli się kłócić. Idąc za przykładem niedaleko stojącego Eryka gawędziarz zaczął się cicho modlić. Może to przez te miesiące wspólnej podróży łowca i bajarz dogadują się tak dobrze - czasami bez słów?\n- Niech nigdy z babą nie zlegnę, jeśli łżę. - Jost odciągnął na bok Berta. Rozejrzał się dokoła czujnie by sprawdzić czy ciekawskie uszy są daleko. - Przewielebny kapłan nijak ze strachu nie pomarł. Ubił go ktoś, kto mu igłę zatrutą wsadził w szyję. Jeno nie wiem teraz, czy to komu rzec. Pozabijają się na tym trakcie, ani chybi.\n- O kłamstwo nigdy bym nie śmiał Ciebie posądzić, przyjacielu. - powiedział Bert po czym dał sobie chwilę na zastanowienie. - Muszę przyznać, że ogromnym pomyślunkiem się popisałeś mówiąc to jedynie mojej osobie. Masz rację. Jak teraz im o tym powiemy to oni najzwyczajniej w świecie zaczną walkę, a prawdziwy sprawca ucieknie w tym całym zamieszaniu. W obecnym położeniu nikt nie jest wolny od podejrzeń poza mną, Tobą i naszymi przyjaciółmi. Zrobimy tak. Ja postaram się nas wkręcić na ten dwór aby całej tej grupie w drodze i na miejscu towarzyszyć, a ty pilnuj aby nikt w trakcie podróży i po dotarciu na miejsce się nie odłączył. Nie zdradzajmy się z naszą wiedzą do czasu aż zajedziemy na miejsce. Można tam poczekać aż emocje opadną, zebrać wszystkich w jedno, zamknięte miejsce i sprawnie dowiedzieć się kto zabił kapłana. - Winkel patrzył w oczy Schlachtera. - To jak? Taki plan nam wystarczy?\n- Zgoda. Warto by jeszcze tylko teraz, imiennie, dowiedzieć się, kto towarzyszył temu kapłanowi. - dorzucił swoje zdanie Jost. - Czterech ich tam chyba było, w tej całej karoci i wiedzieć trzeba, którzy to. Emocje ostygną to się rozpytaj.\n- Dobry pomysł. - pokiwał głową Bert. - Może być nieco ciężej, bo to chyba sami akolici, ale nie wykluczone, że to któryś z nich albo nawet zmowa przeciw życiu Sigmaryty. Jak tylko emocje opadną dyskretnie się podpytam o ich dane. Póki co nie dajmy po sobie nic poznać… - Bert chwilę się zastanowił. - I dzięki, że mi o tym powiedziałeś. Trochę głupio nie mówić od razu reszcie, ale kto wie czy Arno by zaraz sam sprawiedliwości nie wymierzył. Znasz ten honor brodaczy.\nOskarżeniom wciąż nie było końca, gdy w końcu i Maxymillian zerknął na ciało kapłana. Nagle uniósł brew i pochylił się nad Herr Frommem. Westchnął ciężko przełykając ślinę.\n- Na Sigmara! – krzyknął dźwięcznym barytonem. – Ojciec Baltazar został zabity. Zobaczcie! Został ugodzony w szyję! O tu!\nJost spojrzał na Berta i lekko wzruszył ramionami. Tak oto ich chytre plany uleciały w siną dal. Bert bez wyrazu spojrzał przed siebie i łykając powietrze udał zdziwienie ową informacją. Na początku najbliżej stojący, a potem w końcu i wszyscy inni zamilkli w ciągu krótkiej chwili. Nastąpiła cisza, jakby nikt się tego nie spodziewał, a kłócił do tej pory jakby dla zasady lub na pamięć.\n- Faktycznie. – szepnęła kapłanka klękając przy Sigmarycie.\nZnowu szmer pomruków i niedowierzania wymieszanego z gniewem bił z oczu patrzących na siebie rodów Dutchfeltów i Crutzenbachów. Nowicjusze jęknęli blednąc to kipiąc ze wściekłości rzucając oskarżycielskie spojrzenia na oba rody.\n- A ty gdzie byłeś bardzie? – Brygida ściągając brwi żądała wyjaśnień od trubadura.\n- Na tyłach Pani zamykałem pochód. – odrzekł grzecznie Maxymillian.\nSzlachcianka przeniosła wzrok na stojących nieopodal Chłopców z Biberhof.\n- A wy? Jesteście z Crutzenbachami? – zapytała podchodząc ku nim.\n- Nie widziałem ich wcześniej. – wtrącił Rupert. – Może to zabójcy? – położył dłoń na głowni miecza. – Czy oby ten atak mutantów nie był dywersją?\n- Nie! – krzyknął trubadur wybiegając przed panicza. – My świadkami jesteśmy, że ci dobrzy ludzie nic z tym wspólnego nie mieli!\nPo tych słowach trubadur zdał w kilku zwięzłych acz niezwykle elokwentnych zdaniach raport opiewający bohaterstwo chłopców z Biberhof i ich rolę w odparciu ataku Mutatów. Uspokoiło to wszystkich nadgorliwych do szukania kozłów ofiarnych na tyle, że przestali patrzeć na Stirlandczyków z podejrzliwością. Znajoma im brunetka uśmiechnęła się lekko do nich. Bert - jak to miał w zwyczaju w kontaktach z płcią piękną - odwzajemnił uśmiech.\nKorzystając z chwilowej przychylności otoczenia Jost podszedł do ciała kapłana i jeszcze raz, tym razem bardziej oficjalnie, obejrzał zwłoki tudzież ich otoczenie.\n- Na pewno to nie jest rana od bełtu. - powiedział. - A i strzałki żadnej nie ma, gdyby ktoś z dmuchawki strzelił. Ktoś musiał stać obok wielebnego kapłana i dziabnąć go w szyję.\n- A może mutanci są za śmierć kapłana odpowiedzialni? – zasugerowała Gerti Romazanow.\n- Absolutnie niemożliwe... – pokręcił głową Adam Sterntop.\n- Mutanty nie weszły w zasięg dmuchawki pierwszej karety. – dokończył Edward Saltzinger.\nSpojrzenia zgromadzonych były wymowne. W oczach każdego tkwiła pewność, że ten kto zabił ojca Baltazara musiał być członkiem karawany. No i oczywiście jeszcze to w przypadku szlachty, że jest zapewne członkiem rodziny przeciwnej.\n- Niestety musiała to być lotka. - powiedział szpakowaty Sterntop kucając na ciałem. - Czemu strzałki nie ma to już jest zagadka do rozwikłania. Kapłan w karecie siedział przodem do kierunku jazdy przy prawym oknie. Wiem, bo wychylał by zobaczyć co się dzieje na trakcie. - rzekł chłodno kapitan Crutzenbachów.\n- Dostojni mężowie i piękne białogłowy. - rozpoczął Bert Winkel czekając chwilę aby spojrzenia innych zogniskowały się na nim. - Wszyscy zapewne wiecie w jakiej zwaśnione i potężne rody są sytuacji dlatego proszę was nie obwiniajcie siebie nawzajem. Każdy zapewne z zebranych dojdzie do wniosku, że zabójstwo czcigodnego kapłana ma na celu głównie jeszcze mocniejsze was skłócenie. Komuś zależy aby doszło do tragedii, która przecież nikomu na dobre by nie wyszła. Proponuję abyśmy wszyscy zebrali się w spokojnym, bezpiecznym miejscu i solidarnie zeznali co się stało. Jako osoby bezstronne ja z moimi przyjaciółmi możemy pomóc obiektywnie oceniając zeznania. Wspólnie możemy dojść do tego kto jest mordercą.\n- Dobrze gada we wszystkim. W jednym łże tylko. Rody potężne? Dla nas? Pewnikiem tak, ale w uszach za chude wszystkie jesteście na Czarownic Łowcę. Konszachty wasze jak sraczka umarlakowi pomogą wam i na jednym wózku dla takiego siedzimy. Abyście dalej kłócić mogli się w spokoju, najsampierw śpiewać jednako musicie. I to głosikiem cieniutkim. Franz Karol miłościwie panujący nam, jako dowie się o zmarciu posłańca jego osobistego z Sigmara ramienia, to... wkurwi się niemożebnie. Co na Herr Franza wkurwionego poradzicie? Otóż gówno. Czarownic Łowca wszystkich jednako was za chaosyty uznać może i na ryneczku Altdorfowym samym za szyjeczkę zadyndacie z urodzenia waszego racji, a posiadłoście wasze płomieniami staną. I z wami razem my zadyndać możemy. Raz już władze wyższe do wykrycia Sigmaryty mordercy nas przydzieliły, a dowody przez nas zebrane niezbite były dla samego Czarownic Łowcy oka. Przed nami albo przed Czarownic Łowcą tłumaczyć się będziecie. Wybór do was należy, waszmościowie. - rzekł Khazad stojąc nieco na uboczu.\n- Absurd! – krzyknął oburzony Jakub Crutzenbach. – Śledztwo i owszem, ale na zamku Reikguard lub przynajmniej przez oficera Strażników Dróg winno być przeprowadzone na trakcie! – ściągając brwi mężczyzna patrzył na Berta mierząc go wzrokiem od stóp po czubek głowy.\nW zasadzie Winkiel miał prawo poczuć się jak cyrkowy okaz stwora z egzotycznych krajów, tyle spojrzeń naraz spojrzało na niego w sposób wymownie zaintrygowany, zdumiony i rozeźlony pomysłem udziału prostych wędrowców w przesłuchaniach arystokracji.\n- Na pytania nikogo bez herbu, a choćby i byle Strażników Dróg, odpowiadać zamiaru nie mam. – Rupert poczerwieniał ze złości. – A ty mały, gruby chamie na gałęzi zawiśniesz! – panicz oskarżycielsko wytknął Arno sztychem miecza. Ludzie Dutchfeltów zajęli pozycje łącznie z Saltzingerem, który zeskoczył z konia.\n- Nikt nikogo tu wieszać nie będzie szlachetnie urodzeni. – odezwał się poważnym choć przejętym głosem jeden z nowicjuszy wystąpiwszy z szeregu duchownych. – Jestem osobistym asystentem Baltazara Fromma. Nazywam się Raymar Keptze. Na mnie spada obowiązek złożenia raportu z tego... incydentu... przed Cesarzem. - sposób w jaki się wysławiał i nosił, mógł czynić go z wielkim prawdopodobieństwem człekiem wysoko urodzonym. - Ja będę przeprowadzał pełne i natychmiastowe śledztwo. – mówił obserwując zgromadzonych, a wzrok jego na dłużej zatrzymał się na Eryku Bauerze. – Potrzebuję przy tym pomocy, ale... szczerze mówiąc nie za bardzo wiem komu ufać. – nagle umilkł, a jego wzrok padł na chłopców z Biberhof. – Tak. Dobrze słyszałem. Nie winniście lojalności żadnemu z tych rodów? Ani Crutzenbachom, ani Dutchfeltom? – widząc wymowne miny Berta, Eryka, Josta i Arno duchowny klapnął w dłonie. – Niechaj chwała będzie Sigmarowi! – krzyknął. - Zesłał mi odpowiedź nim zdążyłem zadać pytanie! Zaiste będzie tak, jak powiedział ten młody człowiek. – wskazał na Berta. – Będziecie mymi oczyma i uszami podczas tego śledztwa. - Raymar odwrócił się twarzą do tłumu. - Żadna kareta, ani żaden koń się nie ruszy z miejsca zanim to śledztwo dobiegnie końca. Crutzenbachy i Dutchfelty, będziecie współpracować z tymi ludźmi. – spojrzał na Arno. – I krasnoludem... - dodał niewzruszony aroganckim zaśmianiem się Ruperta. - jako reprezentantami Cesarza Imperium. Wszelkie próby zaniechania lub utrudniania będą pieczołowicie odnotowane w mym raporcie do samego Karola Franza.\nNowicjusz podszedł do Eryka, nie zwracając uwagi na to, że za jego plecami, wypowiedziane przed chwilą słowa bynajmniej nie odebrały mowy szlachcie i bynajmniej przypadły jej szczególnie do gustu.\n- Jest pan łowcą, prawda? - zapytał. - Z ważną licencją może? Jak się nazywacie i kim jesteście? - dodał Keptze patrząc po wszystkich ocierając pot z czoła. Od razu było widać, że zadanie go przerasta i że doświadczenia zbyt wielkiego w zadaniu, które na niego spadło, niestety nie miał.\nMimo iż Winkel stał obok Eryka to pierwsze skrzypce należały do łowcy. W końcu to Bauer dowodził, a on bardziej robił za pomocnika. Czujne ucho, bystry wzrok i cięty język. Oto on. Pierwsze skrzypce należało do łowcy - i to on zaczął z należnym sobie doświadczeniem…\nOstatnio edytowane przez Lechu : 22-01-2014 o 15:43.


przetwornica Akyga AK-CI-01 150W 12V DC -> 230V AC 'puszka' - hurt.com.pl - hurtownia, sklep internetowy - baterie, akumulatorki, ładowarki, eneloop, everactive\nprzetwornica Akyga AK-CI-01 150W 12V DC -> 230V AC 'puszka'\nkod producenta: AK-CI-01\n2 porty ładujące USB 5V 2,1A + 1A\ntowar w magazynie cena netto 81,29 zł cena brutto 99,99 zł\nPrzetworncia napięcia firmy Akyga. Idealna do samochodu - doskonale mieści się w uchwycie na kubek.\nDzięki temu użytecznemu produktowi możliwe jest naładowanie prawie każdego elektronicznego urządzenia. Idealnie pasuje do każdego gniazda zapalniczki samochodowej.\nNasza przetwornica zamienia niskie stałe napięcie 12V z instalacji samochodowej na zmienne napięcie 230V, dzięki czemu możliwe jest zasilenie takich urządzeń jak: laptop, odtwarzacz mp3, kamera i wiele innych. Uniwersalne 230V gniazdo zasilania pasuje do większości europejskich wtyczek.\nDodatkowo przetwornica została wyposażona w dwa porty USB o zróżnicowanym natężeniu prądu, dzięki czemu jest odpowiednia dla bardzo szerokiej gamy smartfonów, tabletów i innych akcesoriów dostępnych na rynku.\nProdukt posiada przełącznik manualny, umożliwiający wyłączenie wszystkich gniazd bez konieczności odłączenia zasilania sieciowego. Dwie diody umieszczone w górnej części informują o poprawnej pracy urządzenia lub ostrzegają o ewentualnych nieprawidłowościach. Okrągły kształt naszej najnowszej przetwornicy idealnie pasuje do większości samochodowych uchwytów na kubek. Produkt spełnia wymogi bezpieczeństwa i wymagania CE.\nPrzetwornice z sinusoidą modyfikowaną nie są przeznaczone do użytku z urządzeniami wyposażonymi w transformatory lub silniki indukcyjne takimi jak: pompy, agregaty, lodówki, zasilacze transformatorowe, mikrofalówki, sprzęt precyzyjny, sprzęt medyczny. Urządzenia tego typu wymagają przetwornic z pełną sinusoidą, np. AZO Sinus (również dostępne w naszej ofercie).\nkod produktu AK-CI-01\nMoc ciągła 150W\nNapięcie wejściowe 12V DC, max. 15A\nNapięcie wyjściowe 230V AC 50Hz\nCharakterystyka prądu wyjściowego sinusoida modyfikowana\nWtyczka #1 USB 2.1A, USB 1A\nWtyczka #2 Wtyczka typu francuskiego (z bolcem) CEE 7/5\nZgodność z DCP (Dedicated Charging Port) Tak\nTemperatura pracy < 65 °C\nWymiary produktu (L x W x H) 175 x 73 x73 mm\nOpiekun produktu: Paweł Tyszkiewicz\ntelefon stacjonarny: 58 552 20 20 wew. 401\nSamsung EVO PLUS microSDHC 32GB UHS-I U1 class 10 20/95MB/s + adapter do SD\nŁadowarka, prostownik cyfrowy do akumulatorów z LCD 6V / 12V Sena\nInteligentna, procesorowa ładowarka do niemal wszystkich akumulatorów 6V i 12V dostępnych na rynku. Idealny dla akumulatorów kwasowych, żelowych, AGM do samochodów, motocykli, skuterów, łodzi, traktorków itp.\nTyp - cyfrowy, impulsowy z funkcją podtrzymywania naładowania.\nCzytelny wyświetlacz LCD.\nSuperszczelna obudowa IP65.\n2 x Energizer A11\ninne oznaczenia: 11A, E11A, GP-11A, MN11, GP11A, L1016\nPłyty CD-R 50SZT. 700MB 80MIN SONY\nTrwałość do 100lat.\nOryginalny produkt SONY z technologią SUPREMAS.\nTOTALNA WYPRZEDAŻ - CENA HURTOWA.


Joanna Mucha dołącza do Ruchu Polska 2050 Szymona Hołowni - Kobieta w Krakowie - Portal dla kobiet\nJoanna Mucha, fot. Polska 2050\nHome/Wiadomości/Polska/Joanna Mucha dołącza do Ruchu Polska 2050 Szymona Hołowni\nKobieta w Krakowie 20 stycznia 2021\nPodczas konferencji prasowej 20 stycznia w Sejmie RP Joanna Mucha poinformowała, że kończy współpracę z Platformą Obywatelską i dołącza do struktur Ruchu Polska 2050.\nOd kilku lat drogi moje i Platformy zaczęły się coraz bardziej rozchodzić. Coraz częściej nie zgadzałam się z moją partią. Coraz częściej odmawiałam komentarzy medialnych, żeby publicznie nie generować napięcia. Coraz częściej byłam w wewnętrznej opozycji- powiedziała Joanna Mucha\nW końcu uświadomiłam sobie, że jestem w innym miejscu, niż Platforma. Oni zakleszczyli się w sporze z PISem, a ja chcę Polski, w której PiS będzie już tylko traumatycznym przeżyciem. Mam marzenie o Polsce zakorzenionej demokracji, silnej każdym obywatelskim głosem i instytucjami. Marzę o Polsce pojednanej. Marzę o Polsce sprawiedliwej i czułej jak narrator Olgi Tokarczuk. Marzę o Polsce dobrobytu i bezpieczeństwa. O Polsce oddychającej świeżym powietrzem. Marzę o Polsce przyszłości. Dlatego postanowiłam przyłączyć się do Polski 2050 Szymona Hołowni.- dodała Mucha\nSzymon Hołownia, lider Ruchu Polska 2050 podczas konferencji powiedział:\nJoanna Mucha dołącza dzisiaj do Ruchu Polska 2050, to dla mnie, dla nas moment naprawdę szczerej radości. Potrzebujemy w Ruchu Polska 2050 jeszcze więcej silnych i mądrych kobiet. Potrzebujemy dzisiaj każdego ma dość zimowego snu opozycji. Potrzebujemy dzisiaj każdego kto będzie gotów do tego, aby uwierzyć razem z nami, że bycie opozycją to nie państwowa posada. To nie komfort, to dyskomfort. To nieustanna próba zrobienia wszystkiego, żeby wziąć odpowiedzialność za sprawy Polski, żeby tak je wreszcie poukładać.\nOd dziś Joanna Mucha dołącza do posłanki Hanny Gill-Piątek. Wspólnie będą reprezentować Ruch Polska 2050 w Parlamencie RP. Stworzą razem z senatorem Jackiem Burym koło parlamentarne.\nHanna Gill-Piątek Joanna Mucha Polska 2050 Szymon Hołownia\nProf. Horban: umierają osoby starsze, które zakażone zostały w okresie świątecznym i noworocznym\nNiemcy: szczepionka Pfizer/BioNTech prawdopodobnie skuteczna również wobec mutacji koronawirusa\nOstatnia aktualizacja: 8 marca 2021 o godz. 16:16\nSpierzchnięte usta zimą?\nRefundacja Kaftrio w Polsce? Producent potwierdził złożenie wniosku o refundację


Doradca Kredytowy Sanok to 1-a z korzystniejszych form finansowania naszych potrzeb w obecnych czasach. Co brać pod uwagę przy braniu tego rodzaju deklaracji? Jak nie pogrążyć się w zbędne długi i co uczynić, aby tok spłacenia przebiegł bez większych kłopotów? Tego rodzaju zapytania przyszli kredytobiorcy stawiają sobie często a ten zwięzły materiał jest w istocie na nie odpowiedzią.\nPierwszą i główną kwestią, na którą winnyśmy zwrócić uwagę, jeśli ciekawi nas Doradca Kredytowy Sanok to jego ogólny koszt. Przytrafia się, bowiem coraz częściej, iż banki promują oferty, w jakich oprocentowanie jest szczególnie niewielkie (wyraźnie podejrzanie małe). Lecz po bliższym zaznajomieniu się z propozycją okazuje się, iż propozycja nie jest tak niedroga jak na początku mogłoby się zdawać. Dochodzą należności przygotowawcze, prowizja (czasem sięgająca aż 25 % kwoty całego kredytu) itp.\nW zrodlo imp jaki sposób uzyskać Doradca Kredytowy Sanok na pożądanych postanowieniach?


Podsumowano projekt “W kontakcie” | Tętno Regionu. Wiadomości pilskie, z rejonu pilskiego\nPodsumowano projekt “W kontakcie”\n30 października 2019r. w sali kameralnej Regionalnego Centrum Kultury odbyło się podsumowanie ekologiczno-literackiego projektu “W kontakcie” przeprowadzonego przez ósmoklasistów z pilskiej Siódemki z zakresu edukacji kulturowej w ramach Bardzo Młodej Kultury. Ten regrantingowy program realizowały w pilskiej Szkole Podstawowej nr 7 imienia Adama Mickiewicza dwie nauczycielki: Maja Cieślak-Strzelec i Katarzyna Zabłocka. W ramach tego projektu zorganizowano m.in. Miejski Konkurs Poetycki „Ekologiczny świat”.\n- Po przeprowadzonej w ubiegłym roku szkolnym ewaluacji okazało się, że młodzież chce działać, chce robić coś poza szkołą, chce być za coś odpowiedzialna. Drugą istotną sprawą było to, że dzieci nie potrafią nawiązać kontaktu z dorosłymi, rozmawiać z nimi. Wychodząc naprzeciw tym problemom zorganizowano spotkania z dorosłymi. Ich celem była wymiana wiedzy i doświadczeń, podpatrzenie ciekawych rozwiązań, które można by wprowadzić w życiu codziennym, by poprawić kondycję naszej planety. Te symboliczne spacery uświadomiły wszystkim, że jeżeli nic nie będziemy robić, to niestety nasz świat zniknie, a my razem z nim – mówi Maja Cieślak-Strzelec, nauczycielka SP 7 w Pile.\nW ramach projektu zorganizowano warsztaty poetyckie w gospodarstwie agroturystycznym w Stobnie. Uczniowie wierzą, że słowa są pomostem, że mają olbrzymią moc sprawczą. Młodzi poeci skoncentrowali się na odpowiedzialności za zastany stan. Wybrali również fragmenty utworów, które pojawią się w autobusach komunikacji miejskiej. Mają nadzieję, że wpłyną na zmianę negatywnych zachowań mieszkańców, że pobudzą ich do refleksji związanych ze zmianami klimatycznymi.\nPonadto Ósmoklasiści razem z dorosłymi wykonali plakaty, które trafią do Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej im. Pantaleona Szumana do czytelni dla dzieci. Uczniowie pragną za pomocą obrazów przekazać maluchom pozytywne i negatywne zachowania ludzi, dotyczące oczywiście zmian klimatycznych.\n- Przeprowadzono kolejną ewaluację, która wykazała, że zmienił się w świadomości uczniów obraz dorosłych. Ci, z którymi pracowali, to ludzie z niezwykłą wiedzą, olbrzymim poczuciem humoru i pozytywną energią. Są świadomi tego, co można poprawić, by wspomóc Ziemię. Podali wiele przykładów inicjatyw społecznych, które są coraz bardziej powszechne – wymiana ubrań, zbiórka żywności w określonych miejscach czy bookcrossing. Do tych działań uczniowie już się włączyli i propagują słuszność tych idei innym – dodaje Maja Cieślak-Strzelec.\nProjekt „W kontakcie” miał prowokować do myślenia, dyskusji, działania. Miał pokazać, że siła tkwi w dialogu, w budowaniu świadomości społecznej. Zorganizowano Miejski Konkurs Poetycki „Ekologiczny świat”, wyłoniono 6 laureatów w kategorii „wiersze z miasta” i 9 z kategorii „wiersze warsztatowe”.\n„wiersze z miasta”\n1. Karina Zawada – SP7\n2. Laura Bońka – SP5\n3. Magdalena Sierhart – SP11\n4. Zuzanna Załachowska – SP6\n5. Julia Wolska – SP6\n6. Paulina Frydryszek – SP5\n7. Maja Perzyńska – SP7\n8. Zuzanna Pawlak – SP5\n9. Natalia Bitans – SP7\n1. Martyna Chwojnicka – SP7\n2. Julia Polcyn – SP7\n3. Natalia Bohatkiewicz – SP11\n4. Oskar Wrzeszcz – SP7\n5. Nadia Tomczyk – SP6\n6. Karolina Piórkowska – SP4\nProjekt realizowano we współpracy z Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu w ramach programu „Bardzo Młoda Kultura: Wielkopolska!”, który był dofinansowany z Narodowego Centrum Kultury, Urzędu Marszałkowskiego i Urzędu Miasta Poznań.\nWspierali uczniów: Miasto Piła, Regionalne Centrum Kultury, Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna im. Pantaleona Szumana, Miejski Zakład Komunikacji Sp. z o.o. i „Tętno Regionu” – za co serdecznie dziękujemy.


Pokrywka słoika z otworem na monety euktu\n5 groszy 1939 z otworem – moneta pięciogroszowa, bita w cynku, wprowadzona do obiegu w Generalny Gubernatorstwie rozporządzeniem z 11 maja 1943 r., Na tej stronie monety znajduje się cyfra „5" z ozdobnikami z lewej i prawej strony oraz napis „GROSZY”. Wysoka odporność na zarysowania i wysoką temperaturę. Pokrywka wykonana z hartowanego szkła z otworem na parę. Przystosowany do wszystkich rodzajów kuchenek w tym indukcyjnych. Średnica : 16cm Informacje o Pokrywka szklana 28 cm - 6613711465 w archiwum Allegro. Data zakończenia 2016-12-18 - cena 5,65 zł Przybory kuchenne Pojemniki na pieczywo Nowości Promocje. Nasza technologia; Pokrywka wykonana jest z hartowanego szkła z otworem na par Strona korzysta z plików cookie. Okrągła pokrywka szklana jest uniwersalna, trwała i odporna na uszkodzenia termiczne. Jej konstrukcja zapewnia również łatwą pielęgnację i chroni przed powstaniem przebarwień. Pokrywki takie ładnie prezentują się w zestawieniu z nowoczesnymi lub tradycyjnymi garnkami, patelniami oraz rondlami. Przybory kuchenne Pojemniki na pieczywo Nowości Promocje. Nasza technologia; Pokrywka wykonana jest z hartowanego szkła z otworem na par Strona korzysta z plików cookie. Meta description-Pokrywka na szybie z otworem do picia podział OL-TLS-80. Zadzwoń do nas: +48 953 000 222. Język: Polski\nSwoje zastosowanie znajdzie na różnego rodzaju imprezach plenerowych, targach, konferencjach itd. Idealny podczas podróży np. samochodem, pociągiem lub innym Pokrywka C-PLA płaska, biodegradowalne fi96mm, z otworem na słomki, op. 50 sztuk Hurtownia Warszawa BAGSTAR Skarbonka Pies Zjadający Monety Jasnobrązowy będącą pojemnikiem na pieniądze dziecka, ruchomej miski z otworem na monetę i energicznego psa, 1,5 V "AA", które są konieczne do uruchomienia pieska, oraz przełącznik ON/OFF. Z przodu skrzynki umieszczona jest pokrywka,\nPokrywka z odkręcanym korkiem i kapturkiem do fermentacji pomoże odprowadzić powietrze oraz nadmiar wody, dbając o porządek. Dodatkowym atutem jest pojemność 15 litrów. Szklany słój wyposażony jest w specjalne szelki z trwałego tworzywa. Dzięki nim bezpiecznie i wygodnie przeniesiesz naczynie z zawartością.\nW dolnej części zabawki znajduje się miejsce na dwie baterie 1,5 V AA, które są konieczne do uruchomienia pieska, oraz przełącznik ON/OFF. Z przodu skrzynki umieszczona jest pokrywka, ułatwiająca opróżnienie skarbonki i wydanie oszczędności na marzenie dziecka. W dolnej części zabawki znajduje się miejsce na dwie baterie 1,5 V AA, które są konieczne do uruchomienia pieska, oraz przełącznik ON/OFF. Z przodu skrzynki umieszczona jest pokrywka, ułatwiająca opróżnienie skarbonki i wydanie oszczędności na marzenie dziecka. Przezroczysty kubek w kształcie słoika wyprodukowano z grubego i solidnego szkła ze stylowym tłoczeniem (wzorami oraz napisem). Jego zamknięcie stanowi metalowa nakrętka z uszczelnionym otworem na rurkę. Słomka natomiast jest grubsza od tradycyjnych, wykonano ją z tworzywa sztucznego – do wielokrotnego stosowania. Z uwagi na domieszkę, jego waga jest nieco wyższa, niż innych monet i wynosi 33,930 gramów (ta różnica to właśnie miedź). Krugerrand bity jest w gramaturach: 1 oz, 1/2 oz, 1/4 oz oraz 1/10 oz (a także mniej popularne 50 oz, 5 oz, 1/20 i 1/50 oz). Od kilku lat na rynku dostępna jest także wersja ze srebra oraz platyny – obie po 1 oz. W dolnej części zabawki znajduje się miejsce na dwie baterie 1,5 V AA, które są konieczne do uruchomienia pieska, oraz przełącznik ON/OFF. Z przodu skrzynki umieszczona jest pokrywka, ułatwiająca opróżnienie skarbonki i wydanie oszczędności na marzenie dziecka.\nOpakowania ekologiczne.Opakowania jednorazowe biodegradowalne. Opakowania papierowe na wynos. Opakowania ekologiczne z trzciny cukrowej . Opakowania ekologiczne bambusowe . Opakowania drewniane do wypieków. Talerze ekologiczne-deserowe opakowania . Cateringowe opakowania ekologiczne . Drewniane foremki do wypieków . ekologiczne opakowania na sushi.\nMogą być również używane do przechowywania innych przedmiotów takich jak monety, małe zabawki i akcesoria. MOCNE SZKŁO I ZAMKNIĘCIE - Mocne, certyfikowane w Europie szkło w połączeniu z dobrze skonstruowaną i zamontowaną metalową dźwignią sprawiają, że otwieranie i zamykanie słoika jest bezproblemowe. Solidnie wykonane Kapsle i pudełka na monety - Najwięcej ofert w jednym miejscu. Radość zakupów i 100% bezpieczeństwa dla każdej transakcji. Kup Teraz! Pokrywka szklana 28 cm idealnie pasuje do patelni marki Zwieger z linii Obsidian i White Stone o średnicy 28 cm. Wykonana została ze szkła hartowanego, a jej rant otoczony jest silikonową powłoką. Dzięki temu pokrywka doskonale przylega do patelni i w połączeniu z otworem odprowadzającym nadmiar pary zapewnia optymalne warunki W zależności od typu słoika należy dopasować odpowiednią ilość zaczepów. W ofercie naszego sklepu posiadamy zakrętki na słoiki 3, 4 i 6 - zaczepowe. Ciekawe wzory z pewnością przypadną do gustu każdemu. Kolorowe pszczółki, soczyste pomidory, gruszki i jabłka zdobiące nakrętki do słoików dodają im uroku. Pojemnik plastikowy z pokrywką na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Okrągła pokrywka szklana jest uniwersalna, trwała i odporna na uszkodzenia termiczne. Jej konstrukcja zapewnia również łatwą pielęgnację i chroni przed powstaniem przebarwień. Pokrywki takie ładnie prezentują się w zestawieniu z nowoczesnymi lub tradycyjnymi garnkami, patelniami oraz rondlami.\nOkrągła pokrywka szklana jest uniwersalna, trwała i odporna na uszkodzenia termiczne. Jej konstrukcja zapewnia również łatwą pielęgnację i chroni przed powstaniem przebarwień. Pokrywki takie ładnie prezentują się w zestawieniu z nowoczesnymi lub tradycyjnymi garnkami, patelniami oraz rondlami.\nZ uwagi na domieszkę, jego waga jest nieco wyższa, niż innych monet i wynosi 33,930 gramów (ta różnica to właśnie miedź). Krugerrand bity jest w gramaturach: 1 oz, 1/2 oz, 1/4 oz oraz 1/10 oz (a także mniej popularne 50 oz, 5 oz, 1/20 i 1/50 oz). Od kilku lat na rynku dostępna jest także wersja ze srebra oraz platyny – obie po 1 oz. W dolnej części zabawki znajduje się miejsce na dwie baterie 1,5 V AA, które są konieczne do uruchomienia pieska, oraz przełącznik ON/OFF. Z przodu skrzynki umieszczona jest pokrywka, ułatwiająca opróżnienie skarbonki i wydanie oszczędności na marzenie dziecka.


Filip Piszczek będzie chciał, by to Michał Probierz wygrał zakład | Gazeta Krakowska\nJacek Żukowski 18.12.2018 Zaktualizowano 18.12.2018\nZdobył bramkę na 1:1, wlewając w serca kolegów z zespołu nadzieję, że mecz ze szczecinianami nie jest jeszcze przegrany. I tak się stało, kolejne trafienie, innego rezerwowego – Sebastiana Strózika, było już na wagę trzech punktów.\nNie ma co ukrywać, Piszczek do tej pory nie zawojował ligi, a z jego transferem do Cracovii wiązano spore nadzieje. Może także dlatego, że odszedł superstrzelec Krzysztof Piątek (21 goli w minionym sezonie) i w Piszczku widziano jego następcę?\n23-latek nie poradził sobie z presją. Zaczynał sezon jako rezerwowy, nie przepracował bowiem okresu przygotowawczego, bo poddał się operacji. Trudno mu było potem złapać ligowy rytm.\nByły zawodnik Sandecji Nowy Sącz to bardzo skromny chłopak. Unika mediów jak ognia. Nawet teraz, po zdobyciu pierwszej ligowej bramki nie był skłonny podzielić się z dziennikarzami radością.\n- Chcę się rozwijać, tak jak do tej pory – mówił nam w przedsezonowej krótkiej rozmowie nowy nabytek „Pasów”. - Chcę robić krok po kroczku, pomału stawać się coraz lepszym zawodnikiem. Zawsze biorę pod uwagę tylko dobro drużyny. Nie skupiam się na swoich indywidualnych osiągnięciach, dlatego ten miniony sezon uważam za nieudany, bo spadliśmy z ligi. Nie wiem, czy moje bramki strzelone Cracovii przyczyniły się do tego transferu. Tak samo, nie chcę siebie oceniać, bo nie lubię rozmawiać o sobie.\nW Sandecji zdobył 6 goli w ekstraklasie, co biorąc pod uwagę fakt, że jego zespół opuścił ligę, trzeba uznać za dobry wynik.\n- Obserwowaliśmy Filipa i wpadł nam w oko. Jest młodym i wciąż rozwojowym piłkarzem, a ponadto ma predyspozycje, które pasują do Cracovii. Poza tym uważam, że to dobry zawodnik, chciało go pół ligi - mówił trener Michał Probierz.\nPotem musiał słuchać krytyki dziennikarzy, kibiców, bo zawodnik zawodził, a jednak szkoleniowiec dawał mu kolejne szanse.\n- Wierzę w Filipa i uważam, że krytyka, której doświadcza jest niezasłużona – podkreślał wielokrotnie szkoleniowiec „Pasów”. - Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że zawodnik miał kłopoty zdrowotne, poza tym nie poradził sobie z szybką adaptacją do nowego środowiska. Z całym szacunkiem dla Sandecji, ale w Krakowie oczekiwania wobec niego są znacznie większe niż w Nowym Sączu.\nOstatnio Probierz przyjął zakład z jednym z uczestników Twittera, że Piszczek strzeli przynajmniej tyle bramek, ile w ubiegłym sezonie.\n- Jeśli strzeli mniej, to Filip kupi whisky – żartował Probierz.\nZawodnik zaczął już pracować na to, by to jego trener wypił zacny trunek, a nie musiał go kupować.\n- Ucieszyłem się bardzo, że mój dobry kolega zdobył gola. W końcu Filip się przełamał i mam nadzieję, że będzie zdobywał kolejne bramki – mówi obrońca Cracovii Adrian Danek, który wraz z Piszczkiem przyszedł do Cracovii z Sandecji. - Filip jak strzela, to tylko głową, w ubiegłym sezonie prawie wszystkie bramki zdobył w ten sposób.\nTrener Kazimierz Moskal prowadził Piszczka w rundzie wiosennej poprzedniego sezonu.\n- Sądzę, że miał lepszą rundę niż Kolew – ocenia jego były szkoleniowiec. - Filip to nieustępliwy chłopak, który bardzo dużo pracuje na boisku. Wiele daje drużynie. Musi pracować nad wykończeniem akcji i sprawami czysto piłkarskimi. To młody chłopak, który chce się rozwijać, fajnie się z takimi ludźmi pracuje.\nMoskal podkreśla, że głównym atutem napastnika jest gra głową. - To z pewnością mocniejsza jego strona, bez dwóch zdań – mówi. - On potrzebuje przede wszystkim gry, bo jeśli będzie częściej występował, to nabierze doświadczenia i łatwiej mu będzie zdobywać kolejne bramki.\nJeśli oczywiście jego adaptacja do nowego środowiska będzie szła w dobrym kierunku.\n- Są różni zawodnicy, jednym przychodzi to szybciej, drugim wolniej – zwraca uwagę Moskal. - Filipowi trzeba dać trochę czasu na aklimatyzację. Latem miał operację, jego wejście do zespołu opóźniło się przez to. Spokojnie może powtórzyć ubiegłoroczne osiągnięcie.\nMateriał oryginalny: Filip Piszczek będzie chciał, by to Michał Probierz wygrał zakład - Gazeta Krakowska