Endru Atros - TvCulture\nEndru Atros - marynarz,poszukiwacz wrażeń i pięknych widoków. Od lat mieszkaniec Gdyni wychowany w świecie książek. Jak sam mówi: "morze jest moim natchnieniem a ja jestem opowiadaczem morskich historii w kraju, który w ostatnich latach odwrócił się tyłem do morza". Czerpie tematy do swoich powieści z autentycznych wydarzeń, jakie miały miejsce podczas rejsów. Genialna książka dla wszystkich, którzy kochają przygody morskie! Wartka akcja nie pozwala czytelnikowi choć przez chwilę zatrzymać się. W powieści przyjrzymy się pracy marynarzy w ich pełnym przygód życiu na morzu.\nKończąc temat „Domów Uciech nie wyczerpałem tematu, bowiem nie opisałem wszystkich miejsc na świecie, gdzie spotkałem się z różnymi formami wykorzystywania kobiet.\nJednym z takich miejsc, gdzie najwięcej jest wykorzystywanych kobiet są Indie , gdzie matki nie mogąc wyżywić wszystkie dzieci sprzedają córki do domów publicznych tych bardziej luksusowych i tych masowych, gdzie klitka obok klitki służy im za dom i miejsce pracy pod okiem starych kobiety, które nie mogąc już sprzedawać swojego ciała uczą je tego „fachu”.\nPomijam również takie miejsce jak Ryga, która dzierży od paru lat miejsce najbardziej burdelowego miasta w Europie zostawiając Amsterdam daleko w tyle. Nie piszę też o wielkich statkach pasażerskich, gdzie wykorzystywanie przez przełożonych podległych sobie kobiet jest na porządku dziennym. Nie piszę również o znajomej pracującej na jednym ze statków byłej partyzantce kolumbijskiej, która mi opowiadała o kobietach „partyzantkach”, ale tak naprawdę to niewolnic seksualnych swoich dowódców. O ich uzależnianiu narkotykami, aby były „łatwiejsze” w pożyciu w kolumbijskiej dżungli.\nCzy istnieją w dzisiejszych czasach w dobie demokracji i szerokiej dostępności do wymiaru sprawiedliwości miejsca na świecie, gdzie istnieje współczesne seksualne wykorzystywanie ludzi? Celowo nie piszę, że kobiet bo dotyczy to zarówno dzieci, dziewczynek jak i kobiet.\nOtóż śmiem twierdzić, że ta mroczna dziedzina ludzkich a ściślej mówiąc męskich dziedzin życia ma się równie dobrze jak w tych nie całkiem zamierzchłych czasów, gdzie branie w jasyr czy sprzedawanie ludzi było zajęciem nader dochodowym.\nRok przed obaleniem Kadafiego byłem w Benghazii, gdzie w domu pewnego bogatego Libijczyka spotkałem się z seksualnym wykorzystaniem kobiet. Pewnie brał przykład z przywódcy swojego kraju, który mniej lub bardziej oficjalnie sam zajmował się takim procederem.\nKadafi zakompleksiony przywódca muzułmańskiego kraju, którego dłoń ściskali przywódcy Europy i nie tylko oni, ale i wielu biznesmenów całego świata, a najbardziej gorące uściski wymieniali z nim bankierzy ze Szwajcarii u których trzymał swoje sztaby złota, dolary i inne waluty na różnych tajnych kontach.\nPodróżując po świecie zabierał ze sobą swój namiot i kobiety służące w jego gwardia przybocznej.\nWszyscy Ci z którymi się wówczas spotykał doskonale wiedzieli, że ta jego przyboczna damska gwardia służyła nie tylko do ochrony jego osoby, ale także dla zaspakajania jego wyuzdanych seksualnych przyjemności z którymi się wcale nie ukrywał.\nBył na tyle zadufanym w sobie przywódcą, że próbował „pozyskać” żony tych polityków z którymi się spotykał w podróżach po całym świecie. Z jakim skutkiem, to pewnie zależało od tego jak bardzo chcieli dorwać się do jego ropy.\nPonieważ w Libii honor rodziny jest głęboko zakorzeniony w ich systemie religijnym i kulturowym to liczne przypadki porywania, przymuszania czy kupowania dziewczyn przez jego przybocznych sługusów po to, aby wcielać je do jego przybocznej gwardii był tematem tabu.\nMęscy członkowie takiej rodziny mieli tylko jedno w głowie w przypadku ujawnienia zhańbienia ich córki czy siostry – zabić ją.\nWcielenie jej do oficjalnej gwardii Kadafiego pozwalało „zachować twarz” ale i tak większa część rodzin wolała wymazać je z pamięci twierdząc, że została zabita, albo wyjechała gdzieś do dalszej rodziny. Porwanie takiej dziewczyny było z reguły przemilczane i głęboko skrywane, a wynikało z ich bezsilności z niemożliwości wymazania hańby. Ich ręce nie były tyle długie, aby mogły dosięgnąć je w siedzibie Kadafiego.\nTakie wieloletnie postępowanie Kadafiego przyczyniło się do tego, że w jego ślady poszli inni może nie na taką skalę, ale z takim samym skutkiem dla kobiet, które znalazły się w w szponach tych, których na to było stać. Piastując rożne stanowiska w jego administracji wiedzieli, że porywanie czy handlowanie kobietami i to nie tylko muzułmankami z arabskich krajów, ale i z innych części świata, które wpadły w sidła współczesnych handlarzy niewolnikami było zupełnie dla nich bezkarne. Porywano kobiety i młode dziewczyny z wielu krajów Europy z Polski również. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że wiele dziewczyn zaginionych w Polsce, Rosji czy na Ukrainie odnajdowało się i znajduje się nadal w domach arabskich szejków czy innych popapranych muzułmańskich wielbicieli haremu.\nAle One nie wszystkie są w haremach. Tam są tylko te kobiety, które dostąpiły zaszczytu być w kręgu zainteresowania jego właściciela z nadzieją, że kiedyś trafią do jego łoża. Inne są trzymane jak bydło w luksusowych stajniach i mają służyć jako seksualne niewolnice dla krewnych, znajomych i gości takiego wyznawcy Allaha.\nPrawie każdy z nich nie ma zamiaru dzielić się tym co jest jego, ale chętnie udostępni tobie to co jest postrzegane przez niego jako jego własność, ale jest nieczyste. I do takiej kategorii zaliczają seksualne niewolnice - „niewierne suki” jak je określają, które są niegodne innego losu i żyją tylko dlatego, aby mogły służyć swojemu panu.\nKobieta w tych muzułmańskich krajach nie ma nic do gadania dosłownie i w przenośni i nikt nie pyta się jej o zdanie ani o to czego chce a czego nie. W tej kwestii istnieje jakaś równość, bowiem żadna kobieta nie jest tam postrzegana jako człowiek czy jest muzułmanką czy niewierną.\nZaraz nasuwa się pytanie czemu się na to godzą.\nTak może pytać się tylko ten, który postrzega muzułmański model rodziny i styl życia jako zbliżony do tego jaki zna w europie sadząc, że jest podobny.\nW zaciszach ich pięknych rezydencji stosuje się różne środki wymuszenia posłuszeństwa i uległości od bicia, gwałcenia, głodzenia do trzymania w zimnych i wilgotnych lochach.\nCzy wszyscy są tacy? – oczywiście, że nie.\nSą jeszcze inni, bardziej okrutni.\nPewien właściciel Orderu Orła Białego nadanego przez naszego Prezydenta – to jest dopiero obciach dla Prezydenta, a może nie słyszał o tym jakim dyktatorem jest w swoim kraju ten, którego odznaczył tym orderem? - a wystarczyło zapoznać się z listą Magazine Parade, gdzie obdarowany tym orderem figuruje w dziesiątce najbardziej krwawych dyktatorów świata. Jakby tego było mało dali mu jeszcze Order Uśmiechu dziecka.\nSzejk tego pewnego państwa muzułmańskiego bez wahania wyraził zgodę na egzekucję przez ścięcie głowy dwóch siedemnastoletnich dziewczyn – oczywiście nie muzułmanek. Za to, że nie potrafiły zapobiec czemuś, czemu i muzułmanka nie mogłaby zapobiec.\nAle smak ropy wymaże każde świństwo tylko, że nic z tej ropy nie wyszło, a Orderów mu nie zabrali.\nJaki wrzask powstałby, gdyby w europejskim państwie któryś z przywódców kazałby stracić dwie muzułmanki. Ale jak sami wiecie nie jest to możliwe nie ta religia nie te standardy i nie ta moralność. Mając jednak tyle ropy ile ten szejk to można mieć w d... to co powie świat.\nMnie opowiadały przez pięć godzin o swoim losie dwie europejskie dziewczyny porwane przez mafię z jednego państw wschodnioeuropejskich i sprzedane do tego muzułmańskiego darmowego burdelu.\nJak się tam dostały nie wiedzą. Trzymane przez wiele dni w narkotycznym amoku obudziły się dopiero tutaj w Libii w Benghazii i od wielu lat służą jako niewolnice swojemu muzułmańskiemu panu. Mam nadzieję, że po obaleniu Kadafiego udało im się przeżyć i są już w domu.\nPo pobycie w muzułmańskim Raju, gdzie po raz pierwszy zapoznałem się z męskim muzułmańskim światem rozrywki, który opisuję w swojej książce „W niewoli u somalijskich piratów” zdałem sobie sprawę, że jest to temat tabu także w Europie, a wszyscy Ci którym wydaje się, że to ich nie dotyczy niech wezmą sobie do serca fakt, iż obyczaje emigrantów przenoszone są do Europy i tutaj praktykowane z zaciszach muzułmańskich domów. Analiza przeprowadzona w 2006 roku dla US Air Force prognozuje, że w 2030 roku w Belgii i Holandii będzie mieszkało więcej muzułmanów niż innych nacji europejskich.\nDrugim takim przeżyciem była prywatna wizyta w domu pewnego bogatego Libijczyka, który liznął europejskiej kultury studiując w Polsce jeden z inżynierskich kierunków budowy statków.\nUdana praca na rzecz jego firmy zakończona została w Benghazii w porcie w którym miał swój piękny dom. Z tej okazji wraz z kilkoma kolegami, którzy dostąpili tego zaszczytu otrzymaliśmy zaproszenie do odwiedzenia jego rezydencji.\nMiała to być prywatna wizyta z małym wątkiem biznesowym więc wszyscy ochoczo zapoznaliśmy się z radami jaki dał nam nasz agent. Wypadało nam wiedzieć co nam wolno a czego nie bo każdy afront mógłby skończyć się dla nas wielkimi kłopotami.\nPrzecież byliśmy „niewiernymi psami”, którzy tylko z racji swoich obowiązków dostąpili zaszczytu wizyty w takim miejscu. Jak podejrzewaliśmy tylko dlatego, że tak naprawdę to nie było, gdzie się spotykać z tym biznesmenem. Bogaty Libijczyk mający jakieś powiązania z ośrodkiem władzy nie chciał a może nie mógł spotykać się w hotelu lub innych publicznych miejscach. My jednak nie byliśmy turystami ani biznesmenami mieszkającymi w jednym z wielu pięknych hoteli do którego mógłby przyjechać a nasz statek nie wchodził w rachubę. Chyba to przeważyło na decyzji naszego gospodarza, który studiując w Polsce znał z grubsza nasze zwyczaje i polską gościnność.\nCiekawość wzięła górę i zaproszenie zostało przyjęte, zresztą odmowa byłby ciężką obrazą dla gospodarza skutkującą nieznanymi dla nas represjami.\nPojechaliśmy wypasionym mercem wraz z jego osobistym kierowcą. W czasie jazdy próbowaliśmy pociągnąć go za język i dowiedzieć się jakiś szczegółów na temat naszego gospodarza. Niestety nie darzył nas sympatią i udawał, że nie zna angielskiego na tyle by móc z nami prowadzić jakiekolwiek rozmowy.\nRezydencja znajdowała się na obrzeżu miasta i kiedy wyjechaliśmy z centrum skupisk dużych miejskich wielorodzinnych domów a potem małych piętrowych domków ukazała nam się wielka rezydencja w otoczeniu wysokiego muru zza którego widać było strzeliste kopuły budowli.\nSamochód wjechał do środka i zatrzymał się przy żwirowej alejce w środku zielonego ogrodu pełnego arabskich ornamentów i wielkiej fontanny, której czubek strzelającej w górę wody roznosił przyjemną chłodną mgiełkę szybko parującą w gorącym powietrzu.\nNa środku alejki czekali na nas dwaj Arabowie, którzy po kilku niskich skłonach zaprosili nas do środka biało kremowego budynku. Patrząc na ten dom miałem w oczach widok tureckich budowli, które kiedyś zwiedzałem będąc w Stambule.\nZaprowadzili nas do części budynku przeznaczonej dla gości z którymi gospodarz spotykał się z celach towarzyskich czy biznesowych. Do tej oddzielonej części, gdzie były prywatne apartamenty wraz z częścią przeznaczoną dla haremu nie mieliśmy wstępu. Harem jak nas raczył później poinformować nasz gospodarz to miejsce, gdzie żyła jego damska część rodziny. Tutaj kobiety pobierały nauki, żyły obok siebie , która posiadała niepodzielną władzę, żony, nałożnice i dzieci właściciela haremu. Współcześnie haremami (arab. haram to "sanktuarium" lub "miejsce święte") nazywa się nie tylko kobiece apartamenty w takich domach jak ten, ale również inne publiczne miejsca wydzielone wyłącznie dla kobiet.\nJak dotąd nie spotkaliśmy żadnej kobiety a za to gospodarz przedstawił nam swoje męskie potomstwo wraz z licznymi członkami swojej rodziny.\nWystrój salonu w jakim się znaleźliśmy w niczym nie przypominał europejskich czy innych kulturowo niezwiązanych z światem muzułmańskim wnętrz domów.\nŚrodek pomieszczenia był bardzo podobny do wystroju hoteli w Dubaju w których mieliśmy okazję przebywać z racji wykonywanej pracy. Niezwykły sposób dekoracji pokrywającej wszystko co było w zasięgu naszego zasięgu wzroku w niczym nie przypominał europejskich i światowych wnętrz bogatych ludzi. Bez względu na to z jakiego materiału została ta dekoracja wykonana przedstawiała różne formy ornamentu roślinnego i geometrycznego. Arabeska nie mogąc przedstawiać istot żywych skoncentrowała się na tych motywach na które pozwalała im wiara i Koran.\nDla nas Europejczyków było to pomimo swojej oryginalności postrzegane jako zubożona wersja sztuki dekoracji wnętrz.\nPo krótkim przemówieniu naszego gospodarza lejącego miód w nasze uszy nastąpiła część przyjęcia mniej oficjalna powiązana ze spożyciem posiłku. Nie była to jednak uczta czy przyjęcie do jakich byliśmy przyzwyczajeni. Owoce, napoje i słodycze przynoszone przez urodziwe dziewczyny wraz z arabską muzyką przygotowywała nas do części bardziej komercyjnej. Przenieśliśmy się do innego pomieszczenia, by w pozycjach godnych lepszej sprawy leżeć na sofach jakiś poduchach czy rozłożystych fotelach i w takich pozach podziwiać jakiś lokalny folklor kilku przepięknych tancerek wykonujących taniec z niezwykłą gracją i zawodową umiejętnością. Od wymyślnych figur, zgrabnych ruchach rąk i dłoni do wykonywanych bosymi stopami tanecznych kroków i powłóczystych spojrzeniach przeszły do tej części tańca, które stanowiły odwieczny arabski sposób na podniesienie ciśnienia całej męskiej części widzów.\nPo zmianie świateł i muzyki taniec brzucha jaki nam serwowały wraz z alkoholem, który w końcu zawitał na naszych malutkich stoliczkach mogło oznaczać tylko jedno, słońce już zaszło Allah nie widzi więc można sobie używać.\nWidząc jak gospodarz i wszyscy Arabowie leją sobie w gardła całkiem niezłe dawki alkoholu z początku nieśmiało a potem z większym animuszem wybieraliśmy z całej olbrzymiej gali trunków to na co każdy miał ochotę.\nAby nie trzymać nas dłużej w nieświadomości, ale i pewnie dlatego, że tutaj panowały takie zwyczaje towarzyszący nam nasz opiekun oznajmił nam, że zabawa trwa do „upadłego” a każdy z nas ma do swojej dyspozycji gościnny apartament wraz z dziewczyną, która będzie usługiwać i spełniać wszystkie nasze zachcianki – tym słowom towarzyszył obleśny uśmiech na jego twarzy.\n- Jak to spełniać nasze życzenia – spytał się nasz hiszpański kapitan.\n- Allah jest wielki tak jak gościnność naszego gospodarza – odparł. Każdy – i tutaj zawahał się, ale i tak wiedziałem, że chciał powiedzieć niewierny - może korzystać z obyczajów jakie panują w tym domu.\n- Czyli z Waszych kobiet – dociekał kapitan.\n- To nie są nasze kobiety tylko seksualne niewolnice – ale było to dowolne tłumaczenie, bo tak naprawdę powinno brzmieć niewolnice z własne go wyboru.\nCo w kontekście dalszych wyjaśnień oznaczało, że są po to, aby każdy gość śpiący w domu gospodarza nie musiał spać sam.\n- Pięknie – tylko czy to jest bezpiecznie dopytywał się III oficer, bo może się potem okazać, że nas skrócą o głowę.\nNasz Chief straszny cykor od razu zapowiedział, że z żadnych dziewczyn nie chce.\n- Dla Was współżycie z muzułmanką może skończyć się dla nas tragicznie – przestrzegał nas z żarliwością kapłana przestrzegającego swoje owieczki przed popełnieniem grzechu.\n- A kto Tobie każe z nią spać? - warczał na niego kapitan.\n- Wystarczy, że będzie ze mną i powie, że ją zgwałciłem i co wtedy zrobię przecież nie poskarżę się Allahowi - bronił całkiem rozsądnie swojego zdania.\nCzęść z nas podzielała jego pogląd i grzecznie, ale stanowczo zapowiedziała opiekunowi, że chce wracać na statek.\nPo jakiej godzinie wytłumaczywszy się gospodarzowi pilnymi obowiązkami opuścili nas i wrócili na statek.\nJednak ja wraz z dwoma mniej strachliwymi marynarzami i naszym opiekunem zostałem ciekawy jak daleko posunie się gościnność w tym muzułmańskim domu.\nKiedy gospodarz zmył się wraz z wszystkimi swoimi krewnymi na sali bankietowej zostało nas troje i czterech muzułmańskich biznesmenów, którzy również byli tutaj gośćmi.\nZaraz po odejściu gospodarza atmosfera się rozluźniła a gdy do oglądania występów tancerek dołączyły nasze „opiekunki” zrobiło się luźno, wesoło i trochę śmiesznie, kiedy za sprawą naszych opiekunek przyłączył się do tańca.\nSzaleńczo kolorowe stroje, cekiny i świecidełka oplatające biodra, pasy brzęczące przy każdym ruchu szerokie nogawki otoczone w kostce troczkami i top staniki z dużą ilością koralów, cekinów i innych kolorowych ozdób. Orientalna muzyka i twarze zasłonięte jakimś przezroczystym tiulem (kwefem) to wstęp do tajemniczego nieznanego i trochę zakazanego świata muzułmańskiej rozrywki.\nZjadając się jakąś odmianą baklawy wykonaną z ciasta półfrancuskiego pełnego orzechów i migdałów polanego lukrem i zasypanego zmielonymi pistacjami miałem słodycz w gębie i zawrót głowy od tych zmysłowych ruchów bioder dźwięków bransolet na ramionach i powłóczystych spojrzeń obiecujących muzułmański raj na ziemi.\nJedyne do czego nie dałem się namówić to wypicie ajranu, którego skosztowawszy co nieco zaniechałem na rzecz wyśmienitego drinka robionego przez usługującą nam zielonooką piękność.\nJej ciało ozdobione henną wzbudza w nas wszystkich jakieś dziwne pragnienie odkrycia tego co kryło się za tymi ozdobami niknącymi w długiej tunice.\nWszystkie dziewczyny miały jasną karnację skóry i od razu przyznały się do tego, że nie są muzułmankami, ale mieszkają tutaj i tu jest ich dom.\n- Chyba agencja towarzyska – bez skrupułów wyraził swoje myśli nasz kapitan.\n- Nie znasz tutejszych obyczajów – miłym i spokojnym głosem próbowała przekonać go Fadwa (samo poświęcająca się) – czy to nawiązanie do tego co robi? Pewnie tak, bo tak naprawdę to miała na imię Larissa i była Ukrainką. Reszta jej koleżanek to Rosjanki.\nMyślę, że gospodarz celowo przydzielił nam takie dziewczyny, aby podkreślić, że jesteśmy z sobą jakoś związani.\nKiedy dowiedziały się, że jesteśmy z Polski, Ukrainy i Hiszpanii to od razu zawiązała się pomiędzy nami nić sympatii i bez ceregieli przeszliśmy na język rosyjski, żeby móc swobodnie rozmawiać.\nPodzieliliśmy się na trzy oddzielne grupki. Do mnie przyssała się Fadwa i zgodnie z tym co symbolizuje jej imię zaczęła poświęcać swój czas i miłe chęci do dzielenia si ze mną wszystkim co posiada. Od ciała do wiadomości jakie posiadała.\n- Endru - szeptała mi w ucho. Tutaj wszędzie są kamery, muszę być dla Ciebie miła, żebyś był zadowolony, bo inaczej będę ukarana.\n- Jak- spytałem obejmując ją za szyje i przytulając się w sposób umożliwiający podglądaczom przekonanie jak bardzo jest dla mnie miła.\n- Pójdziemy później do mnie – to porozmawiamy.\n- Czy Twoja rodzina wie gdzie jesteś?\n- Nie wie i niech tak zostanie i tak nie byliby w stanie mnie stąd uwolnić. Wszystkie dziewczyny które ujawniły gdzie są znikały i nigdy nie wracały. Co się z nimi stało? Nie wiem... może już nie żyją a w najlepszym wypadku, są gdzieś w haremach mniej zamożnych przywódców plemion.\n- Nie wierzę – pomyślałem jednak o tych wszystkich pięknych młodych polkach, które znikły i nikt nigdy nie odnalazł ich ani nikt do dzisiaj nie wie co się z nimi stało.\n- Dobrze, nie obawiaj się nic nie powiem.\nPosiedzieliśmy jeszcze trochę potem udając zawianego wsparłem się na ramieniu Fadwy i ruszyłem z nią i jednym arabskim sługą do swojego apartamentu.\nIdąc wąskim białym korytarzem którego ściany podziurawione jak szwajcarski ser ukazywały mi cały salon jak na talerzu. Po chwili szerokimi schodami wspięliśmy się do góry. Ze zdumieniem odkryłem, że znajduję się w górnej części budynku w ogromnej okrągłej kopule a nasz zakrzywiony korytarz wiódł nas wzdłuż małych arkad z widokiem na morze. Zostałem odprowadzony pod same drzwi pokoju, które usłużnym gestem otworzył nam starszy wiekiem arabski sługa.\nApartament piękny w kolorze jasnego fioletu z olbrzymim baldachimem na łóżku stanowił centralny mebel apartamentu. Cały salon był bez okien za to z jakimiś górnymi oszklonymi fragmentami kopuły. Ruszyłem za Fadimą, która złapawszy mnie rękę zaprowadziła mnie do przepięknej i bogato zdobionej łazienki.\n- Tutaj możemy pogadać - mówi do mnie rozbierając się.\nPatrzę na nią zdumiony. Co jej odbiło przecież nie chcę od nie seksu – myślę sobie.\n- Poczekaj. Zawinąwszy się w olbrzymią płachtę białego płótna wyszła z łazienki.\nI co teraz – czy mam tutaj siedzieć i czekać na trzęsienie ziemi?\nUchyliły się drzwi i Fadima wetknąwszy głowę w szparę szepcze do mnie\n- Przebierz się – tam są rzeczy.\n- Dobrze, poczekaj wezmę szybki prysznic.\nPo zimnym tuszu owinąwszy się w jakiś białe płótno wszedłem do salonu. Fadima leżała na łóżku z oczyma wbitymi w sufit.\nStałem nad nią i nie wiedziałem co robić.\n- No choć już.\nKiedy znalazłem się na łóżku błyskawicznie opuściła zwisające zasłony baldachimu i z jadowitym uśmieszkiem rzekła\n- Teraz niczego nie zobaczą.\nPo chwili milczenia zaczęła się tłumaczyć.\n- Z reguły tego nie robię, ale nie wiem czy będą Ciebie nagrywać. Zawsze mają jakieś podejrzenia w stosunku do tych z którymi mogę się porozumieć za ich plecami.\n- O sługach Ahmada.\nKiedy wyżaliła się i z grubsza przedstawiła swój los odsłoniła baldachim i zaskakując mnie słowami mówi.\n- Pójdziesz ze mną do mnie?\n- A jest to bezpieczne?\n- Dla Ciebie tak.\n- A jak dla Ciebie nie, to dlaczego mam iść i po co.\n- Pójdziemy ślepym korytarzem wprost do naszych komnat. Tam nie ma kamer. Chciałabym abyś kogoś poznał.\n- Pewną dziewczynka jest chyba Polką. Jest tutaj niedługo i ciągle płacze.\n- No nie wiem - wyraziłem swoją wątpliwość.\n- Raszida mówi tylko po arabsku jest muzułmanką i czasami tylko mówi, że jej mama mówiła tym językiem, ale nie jest to ukraiński a raczej polski.\nZaciekawiony tą historią mówię do niej.\n- Poczekaj zadzwonię tylko i powiem co jest grane.\nPo telefonie do kolegi na statku ruszyłem za nią.\nNie wyszła jednak drzwiami a zbliżając się do jednego z wielu arabskich ozdób na ścianie przylegającej do łazienki przekręciła jakiś arabski ornament i otworzyła małe drzwi. Zachęcającym ruchem ręki przywołała mnie do nich.\n- Kamery widzą nas? - spytałem.\n- Nie ten obszar jest poza ich zasięgiem.\nSkąd to wszystko wie? Pewnie z racji tego, że niejeden raz tutaj przebywała – przebiegło mi przez myśl. Przecież nie będę wnikał w tajemnice tego arabskiego pałacu.\nKorytarz mały, biały i wąski musiał przebiegać obok salonu w którym niedawno byłem, bo słychać było muzykę dobiegającą za ściany.\nPotem kręte schody biegnące stromo w dół i następne drzwi, ale już normalne szerokie i oszklone arabskimi wizerunkami geometrycznych brył.\nKiedy otworzyła je na oścież znalazłem się w pomieszczeniu, ale jakże odbiegającym od tego, gdzie byłem poprzednio.\nOd razu widać było, że jestem w świecie kobiet. Kwiaty, wonne i przyjemne powietrze, mała fontanna i ogromna przestrzeń z licznymi zakamarkami zakrytymi przez rosnące tutaj drzewa. Nie byłem jednak na zewnątrz budynku a raczej w jakimś wewnętrznym pomieszczeniu kolorowym i pełnym światła i długich pokrywających ściany zwiewnych tiulów i innych ozdób mających podkreślić charakter damskiej części salonu.\nRuszyłem bez obaw mając jakieś wewnętrzne przeświadczenie, że jestem bezpieczny.\nIdąc wąskim przejściem pomiędzy licznymi ścianami odgradzającymi poszczególne cześć tego arabskiego „patio” widziałem fragmentarycznie co znajduje po drugiej stronie. Ornamenty arabskie licznie zdobione nie służyły do tego, aby wszystko ukryć a raczej do tego, aby nadać tym pomieszczeniem więcej tajemniczości i dyskrecji.\nWyszedłem z tego labiryntu wprost na basen a raczej na jakieś miejsce, gdzie można było zanurzyć gołe stopy w wodzie i się ochłodzić, albo oczyścić z grzechów.\nKilka dziewczyn z ciekawością w wzroku przyglądało mi się, ale widać było, że nie jest to zakazana wizyta tylko, że nieczęsto zaglądają tutaj tacy goście jak ja.\nNie byłem w haremie tylko w prywatnej ogólnodostępnej części pomieszczeniu seksualnych niewolnic będących w większości nie muzułmankami, bowiem tylko niektóre z nich widząc mnie zarzuciły swoje szajle na głowę.\nParę kroków dalej starsza kobieta siedziała obok małej może siedmiu, ośmioletniej dziewczynki\nPodszedłem powoli do niej. Fadma trzymała moją dłoń jakby podkreślając tym, że jestem jej przyjacielem i mała nie ma się czego obawiać.\nRaszida spojrzała na mnie przestraszonym wzrokiem.\nBoże – co Oni jej robili - przemknęła przeze mnie wizja rzeczy na jakie mogła być narażona ta mała dziewczynka przebywająca w takim miejscu.\nStaliśmy tak chwilę zanim odważyłem się odezwać.\n- Jestem polakiem, mam na imię Endru – powiedziałem po polsku.\nJej oczy zabłysły radością.\n- Jesteś z polski. Moja mama była z polski.\nMówiła czystą polszczyzną i widać było nadzieję jaka w nią wstąpiła.\nBezpodstawną nadzieją i już zacząłem żałować, że tutaj przyszedłem.\n- Mama mówiła mi, że kiedyś spotkam Polaka i opowie mi o mojej ojczyźnie. Ale ja urodziłam się tutaj.\nDalej rozmowa była zbyt bolesna, abym mógł ją Wam przedstawić.\nWróciłem do swojego apartamentu przebrałem się w swoje rzeczy i natychmiast opuściłem ten arabski „wolny świat”. Świat w którym bogactwo i dobrobyt nie zawsze idzie w parze z wolnością\nA może miłości, zależy kto i jak na to patrzy. Ja patrzę normalnie. Od zawsze miałem szalone pomysły i z wiekiem wcale mi to nie przeszło. Teraz jestem na cudownej uwielbianej przez amerykanów - Florydzie. To tutaj przyjeżdżają wygrzać kości ci którym znudziły się amerykańskie molochy, senne miasteczka czy zimne północne stany. Jeżeli szukasz ciepełka, słońca i rozrywki to dobrze trafiłeś, ale ja jestem tutaj w całkiem innym celu. Zarabiać kasę na moje zachcianki, wprawdzie nie tylko na zachcianki, ale kasę na swoje fanaberie wydaję z całkiem innego marynarskiego budżetu. Tym razem wpadłem na pomysł rejsu statkiem – może poszczęści mi się\ni coś zarobię.\n- Ty chyba zwariowałeś – puka się wymownie w czoło Józek. Ze statku na statek – odbiło Tobie.\n- Wiem, że mi odbiło i co ja na to poradzę? Dlatego siedzę w internecie i czaję się na jakiś ekstra tani rejsik.\n- Mało masz rejsików – Już dwa miesiące ci niedługo zleci.\n- Tutaj to sztampa i robota a ja chciałbym przeżyć amerykański sen o pucybucie.\n- Jak? - Z nutką zainteresowania - spytał się.\n- Choćby wygrać u bandytów trochę kasy, kilkaset tysięcy dolców by mi starczyło.\n- A ile trzeba wydać, żeby być milionerem – z chciwym błyskiem w oku dopytywał się dalej.\n- Właśnie tego próbuję się dowiedzieć.\nAle w internecie było tego tyle, że po kilku minutach straciłem cierpliwość i po pracy machnęłam się\nPonieważ tutaj w Ameryce nie można chodzić pieszo po porcie, zadzwoniłem po księdza z misji chrześcijańskiej i zabrał nas spod statku.\nPop jak na niego mówią Rosjanie ma tutaj specjalne przywileje bowiem dba o marynarskie dusze obojętnie z jakiego kraju by nie były.\nJechało z nami dwóch hindusów i trzech filipińczyków, ale oni do Siemens Clubu a ja z kolegą do Terminalu Pasażerskiego ze statkami wycieczkowymi.\nStały ich tam trzy sztuki, istne olbrzymy. Mnie to wsio równo jaki, byle nie na długo.\nJózek został w Terminalowym Barze i sączył zimne piwko a ja uganiałem się po holu jak oszołom zanim znalazłem to co szukałem.\nTutaj nie ma kolejek za to natłok informacji. Jak w tym wszystkim się połapać – sam nie wiem. Kiedy tak stoję jak ofiara losu, podeszła do mnie dziewczyna tak na oko ponad trzydziestkę. Taka co udaje, że ma mniej lat niż jej metryka.\n- Potrzebujesz towarzystwa – pyta się.\nZ początku nie zrozumiałem o co jej chodzi. Myślałem, że chce mi pomóc wybrać odpowiedni statek\n- Tak przydałaby mi się – odpowiadam.\n- A gdzie i kiedy chcesz płynąć?\n- Z kolegą na weekend bo nie mamy za dużo czasu.\n- Z skąd jesteście? – Od razu wiedziała, że jakiś nieamerykański niedzielny turysta.\nAle nie, nie o statek jej chodziło tylko o mnie. Ona była chętną dziewczyną na mały rejs.\nSporo ich tutaj się kręciło chcąc się załapać na ten pływający park rozrywki. Obeznana z tutejszymi zwyczajami – widocznie nie pierwszy raz tak wkręcała się na statek szybko i sprawnie obgadała warunki na jakich byłaby chętna z nami płynąć.\n- Może być i weekend i tak nie mam nic do roboty – mówi do mnie.\nCoś mi zaświtało, ot takie dorosłe amerykańskie galerianki?\n- Ale z dwoma to ja się nie piszę – mówi do mnie.\n- To weź koleżankę – odpowiadam.\n- Dobra a jaka ma być?\n- Łatwa – śmieję się do niej żartując\nSpojrzała na mnie wzrokiem rasowej galerianki – chociaż żadnej dotychczas nie poznałem to myślę, że z takim zrozumieniem patrzą na jeleni w męskim wydaniu.\n- To się wie, przecież nie ma nic za darmo – dodała.\nAmerykański sen o pucybucie coraz bliżej.\nDzwonię do Józka.\n- Wal tutaj do mnie - mam laski na rejs.\n- Sam jesteś laska, nigdzie nie jadę kup dwa bilety i wracaj do Baru – podejrzewa mnie, że chcę go wykorzystać do stania w kolejce.\n- Jak chcesz dwa to będą dwa, ale piszesz się na wesołe towarzystwo?\n- Na damskie owszem – odpowiada myśląc, że sobie robię z niego żarty.\nNiepotrzebnie pytam bo dla spódniczki to nawet by kajutę wziął. Zaprosiłem Julie na piwo do Baru, gdzie urzędował Józek.\nNie dopiliśmy jeszcze drugiej szklaneczki, gdy zjawiła się druga chętna imprezowiczka - na pewno nie cnotliwa bo zaraz przywitała się z nami jak z kimś kogo wprawdzie długo nie widziała, ale znała, aż za dobrze. Ładne to za bardzo nie były, ale wesołe i o to chodziło.\nTrochę kręciły nosem, że nie bierzemy kajuty.\n- A po co nam kajuta nie jedziemy tam, żeby spać – nawet z Wami i dla Was nie wezmę żadnej klitki.\n- Dobra razem przespać się tam możemy wszędzie – nie bardzo wiedziałem co ma na myśli – spanie czy seks. Bo ten amerykański to taki połykany angielski – wy gulgocze coś przez gardło, urwie końcówki i się dziwi, że go nie rozumiesz.\nSzybko zorientowały się jaki statek mógłby nam, pasować a że cena też mi pasowała więc zapłaciłem za cztery wejściówki.\nPłyniemy w piątek wieczorem o 17 a wracamy rano w niedziele o 11 rano.\n- Pasuje będziesz mógł się urwać – mówię do Józka.\nW sobotę i niedziele nie ładują więc ktoś nas zastąpi. Najgorzej to ten piątek bo pracują do 18 tej. Ale coś tam przez telefon namieszał i potwierdza – płyniemy.\nKupiłem cztery wejściówki rozszerzone z posiłkami w restauracji i jednym barze z dostępem do wszystkich darmowych atrakcji – to nie bilety. Prawdziwy bilet to wykupione miejsce z apartamentem lub porządna kajuta albo nędzna klitka bez widoku na morze. Ale widoku morza to ja mam po dziurki w nosie za to atrakcji stanowczo za mało.\nDopłaciłem do ful wypas atrakcji - też nie kosztowało majątek , ale będzie ciekawiej przynajmniej dla nas. A dziewczyny chcą rozrywki, żarcia, zabawy i dyskoteki i innych przyjemności. Basen, parasole, zjeżdżalnia- aquapark, gabinety SPA, Bary i muzyka i sklepy wolnocłowe to czego oczekują od tego rejsu. A my – cóż my mamy im to umożliwić a ceną za to ma być nasze towarzystwo.\n- Nie wierzę w cuda – mówi Józek jak tylko wejdą do środka to się zmyją i tyle będziesz ich widział.\nA nim je znajdziesz to już będziemy z powrotem w porcie.\n- Zobaczymy – mówię, ale ziarno zwątpienia zostało zasiane.\nTechnicznie jest to możliwe przecież nie jesteśmy nigdzie przypisani a poruszać możemy się po całym statku. Powiedzmy po całym, bo są na nim miejsca dla uprzywilejowanych – czytaj dla bogatych. Dla nich osobne restauracje, bary, miejsca do siedzenia, leżenia i rzygania to na wypadek, gdyby bujało tym kolosem.\nW cenę biletu dla plebsu wliczone były posiłki i to wszystko. Resztę musisz sobie kupić. Alkohol, piwo, wodę, drinki, masaże ciała, duszy - to kieszeni drenaż.\nCeny odpowiednie dla tego typu rozrywki czyli oględnie mówiąc razy dwa plus zwyczajowe, ale obowiązkowe napiwki co jest powszechnym obyczajem tak silnie utwierdzonym, że jak nie dasz to możesz marnie skończyć w najlepszym wypadku naplują Tobie do drinka czy coś w tym stylu.\nKiepsko tutaj zarabia załoga tego wycieczkowca. To efekt celowej polityki płacowej armatora tnącego swoje koszty, przerzuca płace dla załogi na pasażerów.\nZałoga to zbieranina ludków z całego świata. A u nas w Polsce jest tez agencja zajmująca się wysyłaniem chętnych na statki pasażerskie – nie tylko marynarzy, ale ludzi każdej specjalności\n– dla zainteresowanych w Redzie koło Wejherowa.\nZnasz angielski na tyle, aby się dobrze porozumieć. Zniesiesz chamstwo i ciężką pracę możesz jechać - dla każdego jest tam miejsce. Od pomywacza do zbieraka od kelnera, barmana do kasjera walutowego czy boya albo praca w kuchni, pralni – chociaż te są opanowane przez skośnookich\ni żółtych zbieraczy dolców.\nGrasz w orkiestrze, śpiewasz, tańczysz czy robisz inne wygłupy zawsze możesz gdzieś się załapać.\nKasyno potrzebuje stale krupierów, naganiaczy, podglądaczy i dziewczyn do noszenia drinków.\nA towarzyszące nam dziewczyny to jak ta Ukrainka z włoskiego wycieczkowca co marnie skończył na skałach a Kapitana Włocha zamknęli w ciurmie. On też miał u siebie taką wycieczkową galeriankę\n– dobrze, że jej się nic nie stało, ale niektórzy pasażerowie tego statku nie mieli tyle szczęścia.\nWejściówki schowałem w kieszeń i pożegnaliśmy się pod Clubem Siemensa, gdzie nas galerianki\na może lepiej je nazywać pokładówki – galerianki chodzą po galerach handlowych a One po pokładach statku, jak zwał tak zwał, ale nas ochoczo podrzuciły - umawiając się tutaj na dwie godziny przed odpłynięciem statku.\nTen krótki rozrywkowy rejs był bez zawijania do jakiegoś karaibskiego portu. Owszem były i takie co zawijały, gdzie tylko chciałeś. Ten sposób rozrywki to jednak nie dla nas przynajmniej teraz, ale może kiedyś kto to wie. Popętał się taki kolos po Zatoce Meksykańskiej i zaraz wracał do swojej kei.\nWycieczkowiec to co innego tutaj zjeżdżają panowie z całego kraju po przejściach lub odstresować się po bardziej lub mniej udanym związku i wpadają w sidła czyhających na nie modliszek. Single owszem były ale, przeważnie trzymały się za mały paluszek. Tacy od razu byli skreślani z listy kandydatów na tatusiów dla ich dzieci tych ślubnych i nieślubnych.\nMy odpadamy w przedbiegach z takiego układu - jesteśmy za biedni. Służymy im tylko jako przepustki do lepszego świata. Każdy ma swój sen o pucybucie . One też. Pucybut mógł zostać miliarderem, aktor Prezydentem – to jakaś szansa istnieje i należy ją wykorzystać. Takie weekendowe rejsy to przerywniki pomiędzy rejsami właściwymi takimi siedmiu i więcej dniowymi. Statek jak stoi to nie zarabia a kalendarz rejsów robiony jest z dużym wyprzedzeniem i z takim samym wyprzedzeniem należy prognozować nieprzewidywalne awarie, przeglądy lub inne losowe przypadki, które na statkach występują często. Kiedy jednak nic się nie dzieje to właśnie wtedy robione są te zabawowo – rozpustne wypady na morze. Frekwencja całkiem niezła i jak szacują statkowe statystyki to 30-40% pasażerów takiego rejsu to samotni panowie lub samotne kobiety. czy szacowni emeryci. Dla zakochanych, których też tutaj nie brakuje to raj. Tanio, niedługo\n- nie zdążą się pokłócić i już są z powrotem.\nUmówiłem się z Józkiem, że jak wygramy mało to się spijemy z rozpaczy, że tak mało a jak dużo to się schlejemy ze szczęścia, że aż tyle. A jak milion to walniemy robotę i wrócimy samolotem do domciu – grzecznie bez trzymania się za paluszek.\nInnej opcji nie ma – przegrać nie mogę bo mi Józek dupę skopie.\nOczywiście na statku mówimy, że odwiedzamy rodzinkę w co łatwiej przyjdzie kolegom uwierzyć bo widzieli nas w damskim towarzystwie.\nDziewczyny przyjechały punktualnie i ruszyliśmy w hazardowy weekend życia.\nW specjalnym holu terminalu zebrali się już pasażerowie, ale przyjmowanie ich na pokład szło sprawnie i bez zgrzytów. Dwóch naczelnych statkowych fotografów klikało każdemu zdjęcie a potem „starszy posterunkowy” kierował wszystkich do odpowiedniego opiekuna. Nas od razu skierowano na pokład spacerowy dając każdemu kawałek plastiku i odbierając dane z karty bankomatowej. Możesz płacić gotówką , ale trzeba ten fakt zgłosić wcześniej i wtedy musisz wpłacić zaliczkę na przyszłe wydatki. Tutaj dziewczyny pokazały klasę. Zajęły się nami jak swoimi milusińskimi i prowadząc nas za rączkę pokazały co i gdzie.\nChociaż ze statkami jestem obeznany to jednak osiem olbrzymich pokładów robi wrażenie i można się pogubić. Szybko odnalazły pomieszczenie dla plebsu i od razu wpakowały swój bagaż do specjalnych schowków w wolnych pomieszczeniach dla tych co nie maja swoich kabin. Ale tam jest wszystko co potrzeba od miękkich foteli, gdzie można się trochę kimnąć po łazienki, przebieralnie, prasowalnie i inne przybory służące „zatwardziałym kawalerom”.\nTeraz Was zostawimy bo musimy się przebrać i zrobić na bóstwa. Spotkamy się na kolacji. Mieliśmy wyznaczone posiłki na godzinę 19 więc należało zbadać, gdzie ta jadłodajnia statkowa się mieści. Zaopatrzeni przez posterunkowego w odpowiednią gazetkę na piechotę znaleźliśmy naszą restaurację. Piękna. Zresztą tutaj wszystko jest cudownie wystylizowane, wychuchane i bogato zdobione od holu po wystrój i żyrandole. Klasa pięciogwiazdkowego hotelu. Bez przesady, ale nawet te pięciogwiazdkowe w Polsce to mogą się schować do tego co znajduje się na takim statku. Do kolacji zwiedzaliśmy i oglądaliśmy statek zapoznając się w pierwszej kolejności z drogą ucieczki\nw razie jakiegokolwiek zagrożenia. To takie skrzywienie zawodowe, ale polecam każdemu kto znajdzie się na takim lub innym statku.\nDo naszego stolika dosiadło się dwóch albinosów z Alaski. Ona młodziutka a on stateczny, ale bez przesady. Sztywni to nie byli więc zaraz gadka szmatka , skąd i po co? A, że tutaj to wszyscy gadają, że jest fajno nawet jakby go stara wyrzuciła z chałupy ze szczoteczką do zębów to i tak powie że jest wszystko OK. więc tak naprawdę to po godzinie gadki nadal nic o sobie nie wiedzieliśmy. W końcu przy tuptały waląc szpilkami o podłogę dwie nasze towarzyszki miękkich foteli\ni bagażowych boksów.\nŻarcie tyle i takie, że szkoda, iż obok nas nie płynął jakiś sierociniec z biednymi polskimi dziećmi bo miałby ucztę. Ale ja wiem co tak naprawdę potem z tym robią. To samo co na naszym statku\n– karmią ryby.\nNiewielu pasażerów zdaje sobie sprawę, że na takim pasażerskim wycieczkowcu jest (średnio) tyle załogi ile pasażerów. To cała armia szczęśliwców którym udało się tutaj dostać pracę oni usługują, sprzątają, gotują i bawią tych szczęśliwców których stać na taki rejs.\nDziewczyny pokazują nam wszystko co według nich jest godnego do pokazania a więc gdzie jaki BAR – jest najlepszy dla nich oczywiście tam samotne borowiki czekają, aż zerwie je jakaś królewna. Gdzie można potańczyć, gdzie rewia a na jakiem pokładzie jest kasyno i jednoręczne bandyty.\n- My tutaj zostajemy a Wy idźcie rwać swoich pucybutów – mówię do ślicznotek.\nDo sali z automatami wchodzi się porządnie ubrany. Ale my nie mamy garniturów ani marynarek. Więc Karina aniołek numer dwa, skoczyła do swojego bagażu i przyniosła dwa krawaty w kolorze Bahama Yellow z filmu o wspaniałym Honolulu. Marynarki za pięć dolców dostarczył nam XI oficer pokładowy tzn. chłopak do usług biorąc pięć dolców od sztuki – za godzinę.\nSunę po czerwonym dywanie w moich adidasach i adrenalina rośnie z każdym metrem. Nie ma to jak miła dla ucha muzyka przerywana głośnym terkotem kręcących się okienek z wisienkami, mandarynkami, jokerami i innymi zwiastującymi wielką wygraną obrazkami. Trzask raczek gwałtownie pociąganych ku dołowi i wirujące szaleństwo zaczyna się od nowa. Kolory zarąbiasto czerwone podnoszą adrenalinę i o to chodzi.\nTy masz grać, grać karmiąc bez przerwy przepastne brzuchy automatów. A dyskretne oko kamery śledzi Twoje poczynania i nie daj bóg, że coś schrzanisz a od razu pojawia się wbity w garnitur jegomość gotowy z ciebie zrobić krwawy befsztyk jak zauważy, że chcesz oszukać szacowne kasyno.\nNieważne, że to kasyno ciągle ciebie oszukuje tak, abyś wyszedł stąd spłukany do ostatniej nitki. Oczy zamglone pucybutem nie dostrzegają oczywistej oczywistości, że kasyno jest po to, aby ludziom zabierać zielone dolce a nie je im dawać.\nA jak to robią?\nTo proste. Kiedyś dawno, gdy automaty były naprawdę mechanicznymi jednorękimi bandytami istniała jakaś szansa, że wygrasz. Teraz spec od komputerów ustawia taki automat w sposób uniemożliwiający wysoką wygraną. Trafić tam Big Bena to jak wygrać wielką loterię w Stanach.\nAle jednak słyszy się, że gdzieś ktoś wygrywa. To też jest strategia kasyna. Oblepione ściany fotografiami ludzi którym się poszczęściło – czy to jednak prawda? A może to wynajęta modelka struga pucybuta milionera - kto to wie? Na pewno wiedzą to właściciele tego przybytku hazardu.\nAle ludziska patrząc na te sielankowe zdjęcia chętniej wrzucają żetony w gardziel chciwych bandytów.\nSzukam takich automatów, żebym wiedział o co tam chodzi bo jest ich taki wybór, że można wybierać do rana i z tego wybierania zapomnieć zagrać na jakimś.\nDolce wymienione – ściągają z karty bankomatowej lub biorą gotówkę nie ma w tym biznesie płatności przy opuszczeniu statku. Masz kasę grasz nie masz to wynocha.\nWołam mojego anioła galeriankę i proszę .\n-Rwij pierwszy raz na szczęście.\nJak rąbała tą wajchą to żal mi się zrobiło faceta, który ją wybierze na opiekuna swojego konta bankowego.\nKręcą się i kręcą obrazki kolorowe i wreszcie aniołek zdenerwował się i coś tam zmajstrował przy pulpicie bandyty bo obrazki stanęły. Brzdęk, brzdęk miły uszu dźwięk i poleciało trochę mamony do kieszonki bandyty.\nAniołek rozłożył ręce w geście triumfu i mówi.\n- Bierz i schowaj do kieszeni i nie graj za to a będziesz miał szczęście.\nTak zrobiłem należy wszak słuchać stałej bywalczyni tego rodzaju rozrywki.\n- Ale my nie jesteśmy kwita? – Pytam się\n- Umowa to umowa odpowiada mi ze śmiechem i odchodzi szukać samotnego lwa salonowego\nz kieszeniami wypchanymi dolcami. Bo gdzie taka zapracowana mamusia znajdzie ukochanego, kiedy na nic nie ma czasu a lokalne bary, restauracje i inne przybytki rozrywki jakie są jej znane odpadają bowiem Ona jest również tam znana lokalnym facetom.\nJózek dostał ślinotoku od wywalania jęzora, kiedy z przejęciem godnym lepszej sprawy znęcał się nad jednorękim bandytą, ale ten niewzruszony połykał kolejne żetony szczując Józka wygranymi rzędu paru dolarów.\nWreszcie z obolałą ręką od rwania wajchy i zamglonymi oczami pełnymi kolorowych wisienek wyszedłem z stamtąd do baru coś przekąsić. Miałem za co bo coś tam wygrałem.\nPonieważ rejs zaczął się wieczorem obowiązkowy posiłek wieczorny – dinner serwowano w statkowej restauracji tym razem trochę później niż zwyczajowo bo o 20.00.\nKuchnia wyśmienita i różnorodna każdy znajdzie coś dla siebie. Nie zaczęliśmy jednak konsumować bo czekaliśmy na nasze aniołki. Wreszcie zwiewnie w wieczorowych kreacjach z dekoltami do pępka przyfrunęły do stolika i zaczęliśmy ucztę od wybornego kalifornijskiego wina ( płatne osobno).\nPotem do wyboru jeden z trzech zestawów z karty.\nNasze aniołki zamieniły się w bazyliszki i rozrywały różnymi trudnymi do wymówienia narzędziami a co dopiero do posługiwania się nimi jakiegoś biednego stawonoga czy jak go tam nazywali.\nJak się dorwały do ich szczypiec to ssały je tak namiętnie, że mi ciarki po grzbiecie przeszły. Józek, aż przestał jeść spojrzał najpierw na mnie potem na sąsiada z lewej, ale on zafascynowany swoją młodziutką towarzyszką nie zwracał uwagi na coś co miał w zasięgu ręki. My to co innego.\nW końcu usłyszawszy z lekka obleśne mlaskanie nie wytrzymał i wychlał całe wino z butelki. Za karę musiał zamówić drugie pomimo, że bandyci nie byli łaskawi i nic mu nie wypluli ze swojego wnętrza.\nNajadłszy się trochę, poopowiadawszy sobie skąd i po co tu jesteśmy powoli szykowaliśmy się do dalszego szarpania rączki. Dwie nasze galerianki już się zmywały zmienić kreację na coś bardziej nocnego bo szły na bal. My pomijamy tą część atrakcji bo nadal śnimy o pucybucie a z drugiej strony nie mamy odpowiedniego stroju. Jednak i my skorzystamy z dobrodziejstwa tanecznych sal bo bal trwa do północy i do tego czasu nasze aniołki dostały od nas dyspensę.\nNa dyskotekę umówiliśmy się w sali „Pod gwiazdami” i wierzymy, że jak coś nie poderwą to nasze galerianki dotrzymają nam towarzystwa.\nDotrzymały a ja spłukałem się z tej kasy co wcześniej wygrałem – oprócz pierwszego fuksa od aniołka.\nW dyskotekowym barze zielone dolce zamieniałem na kolorowe drinki. Józek preferował piwo. Nie byłem szantrapą i dziewczyny piły równo ze mną budząc mnie ze snu o pucybucie. Nad samym ranem zwaliłem się w miękki fotel z wielką porcją lodów z samoobsługowego automatu stojącego na tylnym pokładzie przy darmowym samoobsługowym bufecie. Spałem, aż do obudził mnie Józek.\nChodź coś przekąsimy. Ale było już po śniadaniu co nie było tragedią bo rożnego rodzaju bufety zalegały hole prawie na wszystkich pokładach. Pokrzepiwszy się wyborną sałatką z łososia i dużą kawą ruszyłem rozbijać bandyckie brzuchy pomny słów, że wytrwałość prowadzi do celu. Aniołki gdzieś się zmyły i nie widzieliśmy je, aż do wieczornej kolacji, gdzie zaprezentowały się jak nowe istoty z odzysku.\nPotem Józek zaciągnął mnie na rewię i wygłupy estradowe – nawet warto było. Dyskoteka i parę drinków bezstresowo bo Józek trafił trzy gwiazdki czy coś takiego i zarobił kilkaset dolców. Odszedł od bandytów i zapowiedział, że mu wystarczy. Mnie nie, bo oprócz paru dych nic mi nie wpadło. Mój aniołek zlitował się nade mną i zapowiedział, że jako przyjazna duszyczka będzie mi towarzyszyła\nw tej pogoni za snem o pucybucie, bo ma szczególny dar, ale tylko dla innych bo sama nigdy nie może trafić na odpowiedniego faceta. Jak powiedziała tak i zrobiła. Miała jednak swoją strategię chociaż sama nie grała.\nStaliśmy z boku z drinkami w dłoniach i obserwowaliśmy grających. Kto jak najdłużej grał i nic nie wygrywał. Kiedy odchodził przejmowaliśmy jego automat i graliśmy. Jednak długo ta metoda nie skutkowała. Na sam koniec, kiedy już zrezygnowany chciałem odejść – aniołek mówi.\nPostaw teraz wszystko co wygrałeś na początku, ale va bank.\nSzarpnąłem rączką i odwróciłem głowę.\nKiedy odezwały się dzwonki i Big Bang, aniołek podskakiwał z radości. Wygrałem i to sporo.\n- Zwalniam Ciebie z umowy – mówię do niej bowiem zwróciły mi się wszystkie koszty rejsu.\nAle ona z uśmiechem mówi jak na początku – umowa to umowa.\nKupiłem jeszcze wszystkim po drinku i zwaliliśmy się na miękkie fotele ja z dolcami w kieszeni\na aniołki z numerami telefonów nowych znajomych w swoich komórkach.\n- Czy im coś z tego wyjdzie – myślę sobie.\nRano wjazd do portu i na statek do pracy.\n- Jak tam rodzinka - pyta się Kapitan .\n- Zajebiście gościnni, żałowali, że kapitan nie mógł przyjechać z nami - świruje Józek.\nA ja cóż do następnego portu znowu śnię o pucybucie. Tymczasem załadunek skoncentrowanych soków szedł pełną parą. Będą mieli ludziska czym gasić pragnienie w starej Europie. Organizacja pracy amerykańskich dokerów na medal. Każdy wie co do niego należy i porusza się jak automat nakręcany korbką.\nKontrola ładunku przy pomocy elektroniki, Wagoniki jadą dowożąc beczki soku a facet chodzi przystawia elektroniczny czytnik i już komputer rejestruje ile, czego i gdzie znikło w czeluściach statku.\nZ ciekawości obliczyłem, że z tego soku cytrusowego co nam zapełniają ładownię można będzie wyprodukować 50mln. litrów napoju. Czy to dużo – chyba nie dla spragnionych kilkuset milionów Europejczyków – ale to tak na oko bo nie wiem ile do koncentratu dolewają wody.\nW końcu przywieźli długo oczekiwany prowiant i nawet w tym widać „wielkość Ameryki”. Marchew duża jak wielka biała rzepa, ziemniaki czy jak kto woli kartofle wielkości butów nr 43 – nie widziałem jeszcze takiego przerostu treści nad smakiem. Wszystko pędzone chemią czy genetycznie modyfikowane. Kto to wie? A do kurczaków to bałem się zajrzeć bo jakbym zobaczył je wielkie jak indyki to jak wygląda indyk? Chyba jak struś.\nZaładunek potrwał jeszcze dwa dni potem pożegnałem słoneczną Florydę i płyniemy do następnego portu w Europie. Trochę to potrwa, zanim znajdę się na starych holenderskich śmieciach.


[WIDEO] Chwila nieuwagi zakończona kolizją w centrum Bielska-Białej | Bielskie Drogi\nW niedzielę, 3-go Maja około godziny 20:00 na ulicy Zamkowej doszło do kolizji drogowej. Kierująca Toyotą Yaris najechała na tył pojazdu, który zatrzymał się w związku z wtargnięciem psa na jezdnię. Wina autorki nagrania jest bezsprzeczna. Nikomu nic się nie stało. Przybyli na miejsce policjanci ukarali ją mandatem karnym. Krótka wzmianka w tej sprawie pojawiła się na Facebooku.\nProsi ona o publikację nie po to, by internetowi znawcy wszelkiej maści mogli wylewać przez klawiaturę swoje mądrości, lecz po to by ktoś wyciągnął wnioski z tego przypadku. Wnioski z nagrania są proste - nawet na niemalże pustej drodze należy zachować wzmożoną czujność. Nigdy nie wiemy kiedy trzeba będzie gwałtownie hamować.\nAutorka nagrania przyznaje, że przyczyną jej spóźnionej reakcji jest skupienie uwagi na ludziach machających rękami na przystanku i na psie, który wszedł na jezdnię (ludzie próbowali przywołać psa, a ten został zauważony później). Kierująca Toyotą niestety w porę nie zauważyła, że jadący przed nią Fiat 500 się zatrzymał. Właścicielka czworonoga, który jest sprawcą całego ambarasu, wzięła swoją pociechę pod pachę i w pośpiechu oddaliła się z miejsca kolizji.


Wspaniałe stulecie odc. 284\nSelim dowiaduje się, że to Nurbanu zaatakowała Huricihan. Również Hurrem poznaje prawdę, ale szantażowana przez...\nSelim dowiaduje się, że to Nurbanu zaatakowała Huricihan. Również Hurrem poznaje prawdę, ale szantażowana przez Nurbanu, postanawia milczeć. Odtąd będzie głównym wrogiem młodej sułtanki. Huricihan umiera, nie zdradziwszy, kto ją zaatakował. ZWIŃ


Mieszkania na sprzedaż - Oferta - Dom Polski\nTrzypokojowe mieszkanie o powierzchni 60,90m2, położone na parterze w budynku przy ul. Okrzei. W skład mieszkania wchodzą : 3 pokoje w tym jeden przechodni, kuchnia oraz mała łazienka. Mieszkanie wymaga generalnego remontu. Okna i parapety nowe. Do mieszkania przynależy ...\n5 090,31 zł\nNa sprzedaż słoneczne, dwupokojowe mieszkanie o powierzchni 42.20 m2, położone w ścisłym centrum Olecka przy ulicy Zyndrama. Mieszkanie usytuowane jest na czwartym piętrze, składa się z dwóch pokoi (16.3 m2, 11 m2), kuchni (6 m2), łazienki z wc (3 m2), przedpokoju ...\nMieszkanie 3- pokojowe o powierzchni 62,21 m w Olsztynie, na Osiedlu Nad Doliną przy ulicy Jakubowej. Mieszkanie mieści się na II piętrze . W skład nieruchomości wchodzi: (sypialnia, pokój, salon, korytarz, łazienka ) Czynsz administracyjny wynosi 400zł. ...\n7 555,06 zł\nMieszkanie 4-pokojowe o powierzchni ok. 60 m2 w Olsztynie, na Osiedlu Bartąg, przy ulicy Bartąskiej. Mieszkanie mieści się na I piętrze. W bloku jest zainstalowana winda. W skład nieruchomości wchodzi: (sypialnia I 7,72; sypialnia II 8,87; sypialnia III 9,53; ...\nNa sprzedaż przestronne, 3 pokojowe mieszkanie o powierzchni 54,6 m2, położone w ścisłym centrum Olecka przy Placu Wolności. Funkcjonalny, słoneczny lokal mieszkalny znajdujący się na spokojnym i zielonym osiedlu, usytuowany jest na 3 piętrze bloku wybudowanego w ...\n5 659,34 zł\ntyp budynku nowe budownictwo blok wieżowiec kamienica budynek wielorodzinny apartamentowiec


Architektura 21szego wieku : AKTUALIZACJA: Delighty Underground aka „LowLine” Uruchamia kampanię KickStarter – rekuperacja\nRozmowy na temat tego projektu i jego możliwości są coraz szersze.\nW ubiegłym tygodniu Muzeum Kamienicy zaprosiło Ramseya i Barascha wraz z historykiem Stuartem Bluminem, aby omówić projekt i niektóre jego społeczne i polityczne konsekwencje.\nDla większości ludzi NYC to zestaw odrębnych dzielnic, bogatych w historię i krwawiących ze sobą, przebitych przez rozległe przestrzenie publiczne: Times Square, Union Square, Columbus Circle.\nAle Stuart Blumin, historyk i profesor, wskazuje, że system siatki NYC, opracowany przez komisarzy 1811 roku.\nPlan, faktycznie stworzył żelazne żelazko.\ntaki, który jest bardzo nieprzyjazny dla przestrzeni publicznej .\nWszystkie wymienione przestrzenie pojawiają się na skrzyżowaniach, które są wyjątkami od regularności siatki.\npodążają za Broadwayem, ulica przecina ukośnie na Manhattanie tworząc trójkąty wzdłuż trasy.\nPrzestrzenie te, o wiele bardziej idealne do pracy na biegu jałowym i zbierania, są bardzo rzadkie w Nowym Jorku, a szczególnie w Lower East Side, gdzie zabiera nas propozycja Ramseya i Barascha.\nDzięki uprzejmości Jamesa Ramseya i Dana Barascha The Low Line jest dość wyjątkiem od żelaznego żelaza.\nPo pierwsze, jest pod ziemią! Terminal tramwajowy Essex Street, zbudowany w 1903 r.\nI wycofany w 1948 r., Zajmuje około trzech podziemnych ulic wzdłuż Delancey Street na East Side na Manhattanie.\nStrona nie ma względu na ruchliwą ulicę nad nim.\nbez ruchu ulicznego, bez zatrzymywania się i przechodzenia między pieszymi a pojazdami.\nJego jedyna ekspozycja na infrastrukturę miejską.\nprawdopodobnie jeden z najbardziej wyjątkowych.\nto sąsiednia Essex Street Station, wzdłuż której biegną aktywne linie metra.\nTen projekt byłby cennym dodatkiem do Lower East Side, który, jak zauważa Blumin, to obszary szczególnie pozbawione przestrzeni publicznej.\nKorzysta również z jednego z najstarszych zasobów Nowego Jorku.\nAby sfinansować ten projekt, potrzebne są publiczne pieniądze i darowizny.\nPrzestrzenie publiczne rzadko powstają z kapitalistycznych przedsięwzięć, które, jak wskazuje Blumin, są powodem, dla którego NYC w ogóle, a LES w szczególności nie ma wystarczającego rozwoju tego typu projektów.\nprojekty, które koncentrują się przede wszystkim na rozwoju społeczności i kultury: przestrzeni publicznych.\nPrywatna przedsiębiorczość promowała sieć, która zapewnia optymalny podział nieruchomości i tak się rozwinęła.\nDzięki uprzejmości Jamesa Ramseya i Dana Barascha Mówcy przyznają, że projekt jest nadal bardzo koncepcyjny i teoretyczny.\nKoszty nadal są szacunkowe, a kwestie zdrowotne dotyczące przestrzeni kosmicznej nie zostały jeszcze rozwiązane.\nJeśli kampania Kickstarter powiedzie się, popchnie projekt dalej, umożliwiając dalsze badania witryny, jej bieżące warunki i dalsze prototypowanie urządzeń zbierających światło słoneczne.\nSprawdź KickStarter, aby zobaczyć, jak możesz wesprzeć projekt!\n[przypisy: mrówka wałbrzych, psb mrówka gniezno, natalia gutkiewicz ]\nPowiązane tematy z artykułem: mrówka wałbrzych natalia gutkiewicz psb mrówka gniezno


Szlakami moich wód... - Norbertinum - Księgarnia\nSzlakami moich wód... Cena: 20.00 zł\nSeria „Mistrzowie”, t. II\nLublin: Norbertinum, 2004\nObjętość 215 s. + 56 s. il.\n[ Wspomnienia światowej sławy znawczyni dramatu i teatru ]\nPrzedmowy: abp Józef Życiński, Marian Maciejewski\nKsiążka uhonorowana Nagrodą im. Bolesława Prusa za rok 2000\nOstatnia książka profesor Ireny Sławińskiej, odkrywająca przed nami dotąd nieznane oblicze uczonej: bardzo prywatne, a przy tym pogłębiające już to, które wydawało nam się znane: doświadczenie tułaczki związane z okresem I wojny światowej, najazdem bolszewików, przejmujące wspomnienie z czasów II wojny światowej. Opowiadania zawarte w książce, nawiązujące do tych przeżyć, mają znamienny charakter: są przypowieściami o życiu i śmierci, utraconym chlebie, odzyskiwanej nadziei. Bez niechęci, a niekiedy z humorem pisze Autorka o ''minionej epoce PRL''. Umiejętność zachowania dystansu do okresu „zniewolonych umysłów”, któremu nigdy nie uległa, zachowując autonomię w zamian za brak przywilejów, orderów, państwowych stypendiów, intratnych posad i gaż, ma chyba też swoje źródło w umiłowaniu życia prostego w poczuciu harmonii z naturą i zdrowym rozsądkiem.\nO Profesor Irenie Sławińskiej\nIrena Zofia Sławińska urodziła się 30 sierpnia 1913 roku w Wilnie jako córka Seweryna, inżyniera, i Heleny z Kurnatowskich. Po ukończeniu gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej (1930) rozpoczęła studia polonistyczne i romanistyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, które zakończyła egzaminem magisterskim w 1935 roku. W roku 1939 studiowała w Paryżu na Sorbonie dzięki stypendium Funduszu Kultury Polskiej. Podczas okupacji prowadziła w Wilnie tajne nauczanie, działała w Armii Krajowej. Po wojnie wydostała się z Wilna i w latach 1945-1949 pracowała w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (w 1946 roku uzyskała tam doktorat). Od roku 1950 związała się z KUL, najpierw na etacie adiunkta i zastępcy profesora, a następnie profesora nadzwyczajnego (1956). W 1967 roku uzyskała tytuł profesora zwyczajnego. Od początku (1950) aż do roku 1975 pełniła funkcję kierownika Katedry Teorii Literatury, a od roku 1975 kierowała Katedrą Dramatu i Teatru. W latach 1962-1964 była Dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych KUL. Przez ponad pół wieku była blisko „Tygodnika Powszechnego”, zarówno jako członek zespołu redakcyjnego, jak i szerzej – jego środowiska. Była członkiem rzeczywistym Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Naukowego w Toruniu, członkiem Komitetu Nauk o Literaturze PAN, a także Instytutu Badań Literackich PAN, członkiem Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN oraz wielu międzynarodowych towarzystw literaturoznawczych i teatrologicznych, m.in. FILLM (Międzynarodowa Federacja Literatury i Języka), FIRT (Fédération Internationale de Recherche Théâtrale), SIHCTOB (Societe Internationale d’Histoire Comparée du Théâtre, de l'Opera et du Ballet). Wykładała na wielu zagranicznych uniwersytetach – w Kanadzie (Montreal, 1957), w USA (Brown University w Providence, Rhode Island i Urbana, University of Illinois, 1968-1969), w królestwie Belgii (katolicki uniwersytet w Louvain, 1971-1974), w Szwajcarii (Fryburg, 1979). Po przejściu na emeryturę (1983/1984) aż do 1992 roku prowadziła w KUL wykłady i seminaria doktoranckie, organizowała sympozja... Miała udział w powstaniu (w 1991 roku) pod kierunkiem prof. Jerzego Kłoczowskiego w Lublinie Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej i do końca była w jego zespole.\nW 1986 roku otrzymała doroczną Nagrodę TN KUL im. Idziego Radziszewskiego; w 1994 roku – nagrodę Fundacji Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Jorku za prace nad dramatem i teatrem. Powstała w r. 1994 Wschodnia Fundacja Kultury, która za cel stawia sobie upowszechnianie sztuki i humanistyki zbliżającej narody, przełamującej stereotypy i ukazującej bogactwo kultury Europy Środkowo- Wschodniej, przyznała Jej swój medal (odznaczenie to otrzymali również m.in. prof. Jerzy Bartmiński, Ryszard Kapuściński, Dora Kacnelson i Dmytro Pałwyczko). Polski PEN-Club przyznał Irenie Sławińskiej w roku 1995 Nagrodę im. Ksawerego Pruszyńskiego. Zgodnie z życzeniem jej fundatora, Mieczysława Pruszyńskiego, przyznawana jest za twórczość eseistyczną i publicystyczną (po raz pierwszy wręczono ją w 1989 roku). Irena Sławińska została też laureatką Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. Franciszka Karpińskiego za całokształt twórczości. Nagroda jest przyznawana od 1995 roku przez Oddział Podlaski Katolickiego Stowarzyszenia ''Civitas Christiana'' w Białymstoku, fundatora nagrody. Co roku inny twórca honorowany jest za wartości ponadczasowe w twórczości literackiej. Wśród nagrodzonych są ks. Jan Twardowski, ks. bp Józef Zawitkowski, Ernest Bryll, Waldemar Smaszcz, ks. prof. Janusz Frankowski - biblista, Stanisław Szewczenko - ukraiński tłumacz i poeta, Marek Skwarnicki - tłumacz i wydawca utworów literackich Karola Wojtyły, Jan Leończuk, białostocki poeta, prozaik, tłumacz i wydawca. W roku 2000 Irena Sławińska została uhonorowana Nagrodą Literacką im. Bolesława Prusa w dziedzinie prozy za lata 1998 – 1999 (ustanowioną przez lubelski oddział Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego, Urząd Miasta Lublina, Bibliotekę Uniwersytecką KUL i Wydawnictwo „Norbertinum”). Powodem przyznania nagrody była Jej wspomnieniowa książka Szlakami moich wód...\nByła wielką humanistką, wybitną uczoną, badaczką teorii dramatu, powieści i liryki, teoretykiem i historykiem literatury, teatrologiem i znawczynią Norwida. Podejmowała także wielokrotnie refleksje nad literaturą religijną. Jej zainteresowania skupiały się na dramacie - zwłaszcza poetyckim - oraz na twórczości dramatycznej Cypriana Kamila Norwida i Paula Claudela. Bibliografia Jej prac naukowych obejmuje blisko 500 pozycji, w tym 15 własnych książek (kilka z nich – w językach francuskim i angielskim) i wiele tytułów pod Jej redakcją lub z Jej udziałem. Pod jej kierunkiem powstało około 350 prac magisterskich, była też promotorem ponad 40 prac doktorskich (14 z Jej doktorantów uzyskało habilitację). Tłumaczyła dramaty Claudela (Atłasowy trzewiczek, Joanna d'Arc na stosie) oraz Oskara Miłosza (Szaweł z Tarsu i Mefiboset). Jej naukową drogę przedstawia laudacja Artura Hutnikiewicza z okazji odnowienia Jej doktoratu na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, zamieszczona w podwójnym numerze „Więzi” (XI-XII 1996). Regularnie, na przestrzeni pół wieku, publikowała w „Tygodniku Powszechnym”.\nW roku 1994 została laureatką Nagrody Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (którą ufundował Mieczysław Pruszyński, brat zmarłego pisarza i publicysty, a która była przyznawana za reportaż literacki, opowiadania i literacką eseistykę w duchu twórczości Ksawerego Pruszyńskiego).\nIrena Sławińska zmarła 18 stycznia 2004 roku w Warszawie, w wieku 91 lat. Została pochowana na Powązkach.


Wzmacniacz HiFi PA300 z czasopisma Elektor Electronics - 2\nFreddy 25 Lut 2016 23:48 36246 89\n#31 25 Lut 2016 23:48\nW którym członie przyspieszono układ niemal czterokrotnie?\n"Się nie da". Wąskiego gardła nie przeskoczysz...\nRodzi to podejrzenie, że pozostałe podane wyżej parametry są podobnie "rzetelne".\nPrezentowana tu dokumentacja PCB to oryginalny projekt z Elektora co widać w załączniku z postu tytułowego, prezentowano ten wzmacniacz również tu: http://hobbyelectronicsdri.blogspot.com/2011/07/300-watt-power-amplifier-elektor-111995.html\nW powyższym linku zamieszczono fragment zdjęcia konstrukcji (w załączniku jest pełne), gdzie widać że tranzystory mocy są chłodzone przez kątownik dokręcany do właściwego radiatora. Rozwiązanie kuriozalne, bardzo pogarszające przepływ ciepła, najwyraźniej podyktowane potrzebą "elegancji". W dodatku te ścieżki na PCB przewodzące prądy rzędu 10A...\nRadziłbym przerobić PCB, tranzystory mocy wyrzucić wprost na solidny radiator bez pośredniczących kątowników, połączyć przewodami. Bo jaki ma sens prowadzenie grubych przewodów do PCB, i dalej prowadzić zasilanie mocy ścieżkami? Toż to proszenie się o kłopoty.\n#32 26 Lut 2016 07:58\nPrzecież artykuł w wersji angielskiej jest zamieszczony - dodałem również polska wersję.\nMnie interesuje chłodzenie tranzystorów\nZerknij do artykułu tam na zdjęciu widać, jak są zainstalowane tranzystory.\nTo bardzo popularny sposób montażu. Tranzystory się wcale nie przegrzewają.\nTak wykonany wzmacniacz pracuje od lat jak pisałem i nic mu się nie dzieje.\nTo jest dokładna kopia, o czym napisałem i nie będę zmieniał. Jak ktoś chce, może sobie pozmieniać.\nPoniżej zdjęcia pochodzące z artykułu.\n#33 27 Lut 2016 12:01\nMnie interesuje chłodzenie tranzystorów -\nTranzystory mocowane są do kątownika, który przymocowany jest do radiatora.\nWięcej zaufania do holenderskich inżynierów.\nSorry nie zauważyłem, że jest druga strona dyskusji.\n#34 27 Lut 2016 13:16\nNiestety - jedno wyklucza drugie.\nJa też jestem inżynierem, ale naprawdę nie trzeba nim być aby zrozumieć, że pośredni kątownik to przeszkoda w odprowadzaniu ciepła.\nKonstruowanie to sztuka kompromisów, a tu pogorszono chłodzenie aby uzyskać elegancję konstrukcji mechanicznej - jej zwartość, brak przewodów... Dla mnie to idiotyczny kompromis aby uzyskać elegancję wyglądu (i to wewnętrznej - nie oglądanej konstrukcji) kosztem pogorszenia niezawodności, zwiększenia masy (konieczność zwiększenia radiatora/nadmuchu).\nPomijam już niebezpieczeństwo naprężeń termicznych, w końcu zaś obudowa TO-3 przeznaczona jest do montażu na radiatorze a nie na PCB, producenci tranzystorów walczą o zmniejszenie Rthjc a tu konstruktor wzmacniacza beztrosko to "paprze" pośrednim kątownikiem będącym "zwężką" w przepływie ciepła (cienki przekrój) i tworzącym kolejny styk - zaporę w przepływie ciepła. Jak widać na zdjęciu tam nawet nie posmarowano pastą tego styku....\n#35 27 Lut 2016 14:34\nPrzecież nikt Wam nie broni innego mocowania do radiatora.\n#36 27 Lut 2016 14:51\nTrymer, zapewniam Cię, że takie rozwiązanie jest wystarczające.\nOczywiście zastosowałem pastę na połączeniu kątownik-radiator. Wcześniej obydwa zostały przeszlifowane na szybie do równa na papierze 150 i 360.\n#37 27 Lut 2016 15:25\nJak widać na zdjęciu tam nawet nie posmarowano pastą tego styku....\nMyślę, że nie ma o co kruszyć kopii.\nKonstrukcja z założenia przeznaczona do użytku w mieszkaniu. Autor pisze, że "30..40W w salonie standardowych rozmiarów jest aż nadto.."\nW takim wzmacniaczu moc powyżej 100W pojawia się co najwyżej na sekundy. Nie ma szans by tranzystory ucierpiały w wyniku naprężeń termicznych. Wszak same końcówki są "na sztywno" połączone w samym tranzystorze.\n#38 27 Lut 2016 16:25\nW estradowych konstrukcjach widywałem jeszcze gorsze chłodzenie, ale dla siebie bym tak nie zrobił, tym bardziej że kawał radiatora za tym kątownikiem nie jest w pełni wykorzystany.\nAlbo dedykowany dla TO3 radiator, albo tranzystory w bardziej przyjaznej obudowie...\n#39 27 Lut 2016 16:51\nW estradowych konstrukcjach widywałem jeszcze gorsze chłodzenie, ale dla siebie bym tak nie zrobił, tym bardziej że kawał radiatora za tym kątownikiem nie jest w pełni wykorzystany\nZapewniam Cie kolego, że jest wykorzystany i nic się nie przegrzewa. Nie ma potrzeby stosowania dodatkowego wymuszonego chłodzenia.\nZawsze można zmienić na inne.\nNiektórzy z wykonawców opracowywali nawet przejściówki pod inne tranzystory.\nMożna również zmodyfikować PCB i zostawić jedynie wyprowadzenia pod tranzystory mocy. Ja zrobiłem dokładna kopię, a teraz robię drugi egzemplarz identyczny - o taki mnie proszono, więc taki robię.\n#40 27 Lut 2016 17:06\nCzy stosując między tranzystorem, a aluminiowym radiatorem miedziany płaskownik polepszymy parametry odprowadzania ciepła ?\n#41 27 Lut 2016 17:12\nWiększy efekt uzyskasz stosując idealnie splanowany radiator i dobrą pastę.\n#42 27 Lut 2016 17:35\nNie ma szans by tranzystory ucierpiały w wyniku naprężeń termicznych.\nMam na myśli naprężenia lutów miedzy końcówkami tranzystora a PCB - wielokrotne.\nAutor pisze, że "30..40W w salonie standardowych rozmiarów jest aż nadto.."\nW takim wzmacniaczu moc powyżej 100W pojawia się co najwyżej na sekundy\nTo w końcu jest to wzm. 30W czy 300W?\nBo jak dla mnie jeśli to coś nazywa się 300W - to ma oddać i wytrzymać 300W.\nA może należało wyraźnie napisać że wzmacniacz wytrzymuje moc 300W tylko chwilowo?\nnic się nie przegrzewa\nZ tekstu z elektora:\n"the heat sink shown in this photograph\nproved too small when 4 Ω loudspeakers\nwere used. With 8 Ω speakers, it was just\nabout all right, but with full drive over sustained periods, the temperature protection\ncircuits were actuated. If such situations are\nlikely to be encountered, forced cooling\nmust be used."\nMiedź poprawi sytuację, ale to nadal dziwne i niemądre rozwiązanie. Ponadto pojawi się niebezpieczeństwo korozji na styku Al-Cu.\nNależy sobie zadać pytanie: po co tak?\nJeśli już to należałoby zastosować kątownik gruby - co najmniej 10mm, dokładnie przeszlifowany (jak i radiator) - ale nie na szybie ale na szlifierce do płaszczyzn. Taka grubość uniemożliwi zalutowanie końcówek tranzystorów do PCB ale wystarczy dać tam "przedłużki" z linki co przy okazji wyeliminuje niebezpieczeństwo naprężeń termicznych.\nI ten to sposób usprawniania tego kulawego pomysłu najlepiej obrazuje jego wadliwość - bo skoro linki, kątownik, szlifowanie i pasta - to po co to wszystko? - tranzystory na radiator, połączenia linką, brak dużych prądów na PCB.\nPrzy okazji - po co T1 i T3 zamocowano na radiatorze? - pracują z mocą strat 0,6W, a bez radiatora maja Pc=1W.\n#43 27 Lut 2016 19:06\nale nie na szybie ale na szlifierce do płaszczyzn\nJak nie masz szlifierki do płaszczyzn, to szyba jest rozwiązaniem.\nAutor podaje, że 300W to moc muzyczna na rezystancji 4Ω.\nCzy jak masz wzmacniacz 100W i grasz w domu muzykę, to zawsze jest oddawane pełne 100W?\nZacytujmy całość wypowiedzi konstruktora (pochodzi z polskiej wersji Elektora), a nie wyrwany z kontekstu fragment.\nMoc wyjściowa 300W zapewne wywoła pewne zdziwienie, bo przecież 30- 40W w salonie standardowych rozmiarów jest az nadto wystarczające.\nWartości szczytowe mocy w sygnale muzycznym mogą 10...20-krotnie przekraczać poziom mocy średniej, a więc pewna rezerwa mocy może być przydatna.\nTakże niska efektywność niektórych zestawów głośnikowych sprawia ze niezbędna staje się moc znacznie przekraczająca wspomniane 30-40W.\nWreszcie wymagania niektórych osób dotyczące możliwości nagłaśniania pomieszczeń są większe - nie chodzi już o salon, ale o amatorską salę koncertową.\n#44 27 Lut 2016 19:44\nA to stoi w sprzeczności z tym stwierdzeniem:\nidealnie splanowany radiator\nAlbo jedno - albo drugie.\nPower output (0.1% THD) 164 W into 8 Ω - 275 W into 4 Ω\nSpierasz się tu o 25W?\nCo to za argumenty!\nWzmacniacz musi wytrzymać obciążenie znamionowe, czyli 275W. A Ty możesz nim napędzać nawet słuchawki - Twoja wola i wybór. Ale ma wytrzymać znamionową moc - a wg opisu nie wytrzymuje. A to dlatego, bo jest źle chłodzony.\n... wymagania niektórych osób dotyczące możliwości nagłaśniania pomieszczeń są większe - nie chodzi już o salon, ale o amatorską salę koncertową.\nZa chwilę powiesz, że masz kolumny tylko 20W i wzmacniacz będzie grał tylko na 5-10% mocy.\nTo mi przypomina zwyczaje co niektórych "konstruktorów" co to opisują tu w dziale DIY np. zasilacze stabilizowane 30V/5A zasilane z transformatora 100VA/24VAC. Albo parametry wzmacniaczy chińskich gdzie podaje się moc PMPO np. 2kW a bezpiecznik sieciowy to 1A.\n#45 27 Lut 2016 20:08\nNiezupełnie - szyba, to jedyna metoda, jak nie masz szlifierki do planowania płaszczyzn.\nNie mówię tego, wiem oczywiście o wymaganiach jakie ma spełniać wzmacniacz.\nTe numery znam, 200W PMPO, a pobór mocy z sieci 20W. Znany numer, choć, nie jest to chiński wynalazek\nW zmontowanym przeze mnie poprzednim egzemplarzu radiator był znacznie większy niż u twórcy - holendra.\nTeraz mam dostęp do odpowiedniej szlifierki, więc pewnie będzie planowanie radiatora na szlifierce. Jednak ze względu na to, że ma to być drugi identyczny wzmacniacz, rozwiązania pozostaną takie same.\n#46 27 Lut 2016 21:02\nPanowie, ten sposób mocowania i chłodzenia tranzystorów jest powszechnie stosowany mimo oczywistego utrudnienia odprowadzania ciepła nawet jeśli stosuje się elementy w obudowach TO264 czy TO 247 i podobne. Kształtki aluminiowe dedykowane do obudów TO3 maja swoje wady, tłoczone są mało estetyczne, frezowane są drogie. W sprzecie domowym który jest zwykle płaski trzeba je krótko ciąć by montować żebra pionowo, albo montować poziomo co też utrudnia odprowadzenie ciepła. Do tego zawsze wtedy dochodzą kable, koszulki na wyprowadzeniach, dodatkowa osłona obudowy tranzystora (wyprowadzenie kolektora) jeśli radiator jest montowany na zewnątrz urzadzenia. To też dodatkowe koszty.\n#47 28 Lut 2016 01:42\nTrymer z tą korozją Al-Cu to wypaliłeś teraz. Nawet nie komentuje. Zbudowałem parę takich wzmacniaczy, chłodzenie rozwiązywałem w różny sposób, w taki jak proponowany również i nie było problemów. Dodam więcej, stosowałem nawet radiator mniejszy+wymuszone chłodzenie i dawał rady pędząc dołki w knajpie kumpla parę lat temu (w 4R oczywiście). Obudowa TO3 jest nieprzyjazna dla konstruktorów niestety (lub mniej niż inne), ale ma swoje zalety. Pasowania radiatora z kątownikiem na idealną powierzchnię to też bujda. Dobre spasowanie, pasta termoprzewodząca i mocne połączenie wystarczą. To tylko wzmacniacz o mocy 275 W, a moc strat jest i tak niższa-i chwilowa. Jak ktoś mi opowiada, że wzmacniacz musi znosić ciągłą pracę w warunkach oddawania mocy znamionowej odpowiem:\n1. Żaden wzmacniacz akustyczny tak nie pracuje\n2. Przy pełnej mocy, moc strat nie jest najwyższa (w klasie AB)\n3. Wzmacniacz nie pracuje z obciążeniem rezystancyjnym\n4. Takie wzmacniacze odeszły już do lamusa-nawet na estradzie się takich nie stosuje (a tam dostają nieraz niesamowity wycisk) i to z wielu powodów.\nI pewnie jeszcze parę mniejszych się znajdzie.\nTrymer o co chodzi z tym "wzmacniacz nie wytrzymuje obciążenia" ?\n#48 28 Lut 2016 05:46\nPasowania radiatora z kątownikiem na idealną powierzchnię to też bujda. Dobre spasowanie, pasta termoprzewodząca i mocne połączenie wystarczą.\nTeraz to Ty piszesz bujdy. Przyłóż do siebie dwie krzywe blachy, co Ci pomoże pasta - nic. Pasta jest dużo gorsza od metalu. Zwykle radiatory posiadaja jedynie wykończenie od ustnika wyciskarki. Nie są dodatkowo obrabiane. Ustniki, jak każde narzędzia sie starzeją, a ciśnienia tłoczenia się zmieniają.\n#49 28 Lut 2016 10:21\nTrymer z tą korozją Al-Cu to wypaliłeś teraz. Nawet nie komentuje.\nRzeczywiście, trudno komentować to co piszesz. Wiesz w ogóle o czym pisałem?\nNapiszę to wyraźnie - nie masz pojęcia o czym piszesz. Typowe zacietrzewienie laika, któremu się wydaje że coś tam wie.\nW sprzecie domowym który jest zwykle płaski trzeba je krótko ciąć by montować żebra pionowo, albo montować poziomo co też utrudnia odprowadzenie ciepła.\nOwszem, tak jest gdy się stosuje to co pod ręką (amatorsko). W porządnej konstrukcji stosuje się radiatory jak np.\ni obudowy TO-220/247.\nDla TO-3 również są:\nA tu w tej konstrukcji proszę zobaczyć jaki radiator zastosowano? - płaski? Nie znamy konstrukcji mechanicznej/obudowy, ale nie wygląda to dobrze (wysokość całości). Ale mniejsza z tym.\nTo stara konstrukcja, ze starymi tranzystorami TO-3, które rzeczywiście mogą utrudniać montaż - ale najgorszym w niej jest ta "zwężka" w postaci kątownika.\nNapiszę jeszcze raz - to ma dwie wady: dodatkowy styk jako bariera w przepływie ciepła, oraz cienki przekrój kątownika. To tak jakby rurociąg fi 100mm (10cm średnicy) podłączono do studni przez rurkę o średnicy 10mm (1cm). To taka analogia hydrauliczna, dla niektórych "dyskutantów" coby im łatwiej było zrozumieć o co chodzi.\nW dzisiejszych czasach, gdy tranzystory w obudowach TO-3 są drogie i trudnodostępne (obsolete) ich stosowanie traci sens, zwłaszcza że dochodzą właśnie te problemy z ich mocowaniem/izolowaniem. Zamiana tych MJ15003/4 na 2SC5200/2SA1943, nawet w podwójnej ilości (2 szt za 1 szt) wyjdzie taniej, ułatwi montaż, da większą odporność na przebicie napięciowe, wzm. będzie szybszy...\nAle jeśli ktoś się upiera przy wykonaniu identycznej kopii...\n#50 28 Lut 2016 14:25\n@trymer01, hydrauliczne porównanie jest mocno przerysowane, w końcu na tej grubej rurze juz sa dwa powazne przewężenia w postaci rezystancji termicznej obudowy tranzystora z podkładką do kątownika i rezystancji termicznej radiator otoczenie. Do przejrzenia wnętrza sprzetów tak "nieprofesjonalnych" firm jak Ampeg (BA115, 2 aluminiowe kształtki przewodzace ciepło) Philips (fa950, tu cały radiator to cieniutki kątownik i "brzydko" zamontowane elementy w nowoczesnych obudowach) troche starszych headów Laney czy HH (tu też TO3 i wszędobylskie kątowniki i to w sprzęcie który się mocno katuje). BTW kto chcąć zaoszczędzić 20 PLN na tranzystorach kupi sobie radiator Fischera o szerokości 420mm?\n#51 28 Lut 2016 14:52\nOooo, trymer01 daj sobie na wstrzymanie !\nMądry człowieku, korozja Al-Cu to korozja elektrochemiczna. Żeby to zjawisko miało miejsce, potrzeba jeszcze wody jako medium i prądu. Tu nie ma ani tego, ani tego. Zaraz wyskoczysz o wilgoci-skutecznie tą wyeliminuje pasta termo-przewodząca, eliminująca wolne przestrzenie. Prądu, przy odizolowanych tranzystorach też nie będzie.\nReszty nie komentuje, gratuluje tytułu inżyniera-nie sam go posiadasz tak na marginesie. I mocno się zastanów nad nazwaniem kogoś laikiem, bo póki co-bardzo mi przykro to stwierdzić, ale sam na takiego wyglądasz. Konstrukcji z tym kątownikiem jest mnóstwo w wielu wzmacniaczach, no ale pewnie budowali je początkujący..\nO tranzystorach 2SC5200/2SA1943, wspomniałem, dziwi mnie dlaczego piszesz, że wzmacniacz będzie szybszy, skoro parę postów wcześniej napisałeś, że do nie do przeskoczenia (a może jednak). Więcej nie komentuje i się nie udzielam-szkoda mojego czasu, który poświęcę na dalszy rozwój (teoretyczno-praktyczny) z pewnością z większym pożytkiem dla mnie.\nKolego Freddy, pisałem o dobrze spasowanych elementach. Pokrzywione i odstające to złe spasowane.\n#52 28 Lut 2016 18:13\nPanowie, dajcie sobie oboje na wstrzymanie i dyskutujcie o tym w innym temacie.\nŻeby doszło do korozji złącza musi być wilgotne środowisko w dodatku przewodzące prąd, np. kwaśne, zasadowe itp. Jeśli między materiałami jest szczelnie pasta, to do korozji nie dojdzie.\nA tu w tej konstrukcji proszę zobaczyć jaki radiator zastosowano? - płaski?\nTaki radiator jak zastosował autor-holender.\nJa zastosowałem radiator tego typu co ten, lecz o żebrach 50mm. Wymiary 40x20cm\nJest on w zupełności wystarczający. Po długiej pracy z mocą ~160W ma zaledwie około 60°C. Nie zdarzyło się jeszcze, aby zadziałało zabezpieczenie termiczne.\nObudowa TO3 nie jest wcale przestarzała, ma małą rezystancję cieplną.\n#53 28 Lut 2016 18:14\nhydrauliczne porównanie jest mocno przerysowane\nOczywiście że jest przerysowane, aby biło w oczy, skoro rozum sam nie ogarnia (piszę o tych, którzy nie rozumieją). Bo chodzi o zrozumienie zjawiska strumienia ciepła.\nna tej grubej rurze juz sa dwa powazne przewężenia w postaci rezystancji termicznej obudowy tranzystora z podkładką do kątownika i rezystancji termicznej radiator otoczenie.\nAleż pisałem wcześniej\nproducenci tranzystorów walczą o zmniejszenie Rthjc a tu konstruktor wzmacniacza beztrosko to "paprze" pośrednim kątownikiem będącym "zwężką" w przepływie ciepła (cienki przekrój) i tworzącym kolejny styk - zaporę w przepływie ciepła\nI o to chodzi - są tu "zwężki" nie do pokonania (Rthjc, Rthsr) na które nikt nie ma wpływu - a mnie chodzi tylko o to, że dodawanie kolejnych dwóch (cienki przekrój i dodatkowy styk) jest zwykłą beztroską (delikatnie mówiąc).\nPodane przykłady wzmacniaczy są mocno naciągane, wystarczy zajrzeć w google: Philips FA950 ma całkiem solidny radiator a nie cieniutki kątownik, bez żadnych pośrednich elementów (dodatkowych styków), Ampeg BA115 - owszem, ma kątownik aby użyć obudowę do chłodzenia - ale jakiej grubości?. Poza tym to wzm. o mocy 100W, więc tu na tranzystor moc strat wynosi ok. 30W, i jeśli to wystarcza, to czemu nie? - zwłaszcza, że w takiej konstrukcji chodzi o koszty. W omawianym wzmacniaczu zastosowano duży radiator, który nie wystarcza.\nA koledze Q-mac za te rewelacje już podziękujemy.\n#54 28 Lut 2016 18:18\nW omawianym wzmacniaczu zastosowano duży radiator, który nie wystarcza.\nTo twierdzisz Ty, ciekawe, że praktyka pokazuje cos innego.\n#55 28 Lut 2016 18:24\nŻeby doszło do korozji złącza musi być wilgotne środowisko w dodatku przewodzące prąd, np. kwaśne, zasadowe\nNieprawda, wystarczy woda (wilgoć z powietrza), prąd też nie jest konieczny\nJeśli między materiałami jest szczelnie pasta, to do korozji nie dojdzie\nPasta nigdy nie będzie szczelna.\nNigdy nie widziałeś skorodowanych elementów mosiężnych połączonych z aluminium? - bez prądu korodują, zapewniam. Hasło w google: Korozja kontaktowa (stykowa)\nPoza tym nie pisałem że korozja wystąpi, tyko o jej niebezpieczeństwie.\nA przeczytaj że wreszcie ten materiał z Elektora, który sam wstawiłeś, a nie spieraj się jak kłótliwa baba!\nAlbo post nr 42.\nJa piszę o oryginale, nie o Twoim radiatorze.\n#56 28 Lut 2016 18:30\nTrymer bardzo Cię proszę, nie bierz już udziału w tej dyskusji, bo siejesz zamęt i wprowadzasz niepotrzebną nerwową atmosferę.\nDopiero w poście #52 napisałem z jaką mocą wzmacniacz wykonany przeze mnie pracuje, więc dopiero od tego momentu możesz mówić o nagrzewaniu się radiatora. Nie znałeś też jego rozmiarów wcześniej.\nNie masz też racji, jeśli chodzi o pastę, można zrobić szczelną powłokę.\nPS. Artykuł przeczytałem 10 lat wcześniej niż Ty.\n#57 28 Lut 2016 18:46\nbardzo Cię proszę, nie bierz już udziału w tej dyskusji, bo siejesz zamęt i wprowadzasz niepotrzebną nerwową atmosferę.\nBądź łaskaw mnie nie pouczać, nie wypraszaj też mnie z publicznego forum.\nWidać jak na dłoni, że krytyka Twojej ukochanej konstrukcji jest przez Ciebie źle widziana - i nie jest to dla Ciebie powód do chwały. To się nazywa małostkowość i brak obiektywizmu.\nA tego to chyba nikt nie rozumie:\nDopiero w poście #52 napisałem z jaką mocą wzmacniacz pracuje, więc dopiero od tego momentu możesz mówić o nagrzewaniu się radiatora. Nie znałeś też jego rozmiarów wcześniej.\nW pierwszym poście zamieściłeś materiały, są zdjęcia, w sieci również. Stąd wiem jaki tam był radiator. Bo ja cały czas piszę o oryginalnym. Najwyraźniej w ferworze emocji (kto tu się denerwuje?) nie czytasz co piszę - bo pisałem o tym też w poście 55, i w poście 42.\nNa zakończenie - cała ta dyskusja nie ma już sensu, bo oponenci "okopali się na pozycjach" i żaden argument nie dociera. Teza, że "zwężki' w postaci dodatkowego styku i cienkiego przekroju kątownika stanowią przeszkody w przepływie ciepła - jest zwalczana jak Szwedzi pod Częstochową. Jeśli tak prosta myśl do Was nie dociera, i zaprzeczacie takiej oczywistości - to ja się poddaję. To walenie głową w mur. Koledzy - jeszcze chwila tej dyskusji, a utrzymując się w tej logice powiecie że ten kątownik poprawia chodzenie!\n#58 28 Lut 2016 18:58\nTrymer, zacznij od przeczytania ze zrozumieniem pierwszych zdań postu numer 1.\nPokazałem schemat, bo jest sprawdzony. Wykonałem urządzenie , które działa bez zarzutu.\nZostało sprawdzone 10 lat temu i działa bez zarzutu do dzisiaj.\nNie znasz z jaką mocą działa u mnie, z jakimi kolumnami, z jakim radiatorem, więc bardzo Cię proszę nie teoretyzuj. Piszesz o złączach CU-Al. - słyszałeś o czymś takim jak "cupal" (materiał CuAl). Nawet 30 lat temu w antenach dodawali robione z tego "podkładki".\nMożna kupić specjalne blachy z tego materiału.\n#59 28 Lut 2016 19:27\nPotwierdzasz, że w ogóle nie czytasz, a na pewno nie rozumiesz nic z tego co ja piszę.\nBo wszystko, co pisałem w tym temacie - pisałem odnośnie oryginalnej konstrukcji wg Elektora, a nie twojej, z Twoim radiatorem. Do Twojej konstrukcji moje uwagi odnoszą się o tyle, że kątownik jest przeszkodą. Czemu przeczysz uparcie, pogrążając się, bo to jest oczywiste dla każdego kto ma pojęcie o fizyce.\nTak więc lwia część tej ''dyskusji" nie miałaby tu miejsca, gdybyś czytał uważnie i ze zrozumieniem, nie obrażał się ze ktoś tu naskakuje na Ciebie i Twoją ukochaną konstrukcję, i nie przeczył uparcie faktom, jak o ten korozji kontaktowej, o dodatkowym styku (który wg Ciebie nic nie przeszkadza), czy ostatnio - o tym, że obudowa TO-3 nie jest przestarzała: http://cds.linear.com/docs/en/datasheet/1033fd.pdf - zerknij na str.2. Czy fakt, że żaden producent nie wypuszcza nowych wyrobów w tej obudowie od ok. 15 lat nic Ci nie mówi? - w tej obudowie są nadal produkowane (? - albo pochodzą z zapasów) tylko najbardziej poszukiwane wyroby dla potrzeb serwisowych i hobbystów - jak Ty. A ceny są porażające. I tak oto znowu mijasz się z faktami.\nTak więc , bądź tak łaskaw i te słowa o zrozumieniu tekstu weź do siebie.\nA podkładki kupalowe znam od daawna, ale skoro o tym piszesz, to zadam pytanie: - zamierzasz kupić kątownik kupalowy (jeśli tak to wskaż, proszę źródło)? czy dodać kolejną pośrednią blachę tworzącą kolejny styk - zaporę dla ciepła?\nTo było pytanie retoryczne, nie odpowiadaj tylko uzmysłów sobie co piszesz, i konsekwencje tego - bo trudno przejść obojętnie obok takich głupstw, a gdy zwraca Ci się na to uwagę to reagujesz alergicznie.\nPoza tym uwaga o kupalowej podkładce jest bez sensu, gdyż temat korozji elektrochemicznej wynikł z powodu postu nr 40:\nTo miał być kątownik miedziany (bo tylko to miało sens jako poprawa przewodności cieplnej - o dziwo ten kolega zrozumiał o co mi chodzi w przeciwieństwie do Ciebie). Z kupalowym to nie ma sensu, więc po co o tym piszesz? - aby się spierać dla samego sporu?\n#60 28 Lut 2016 22:27\nWydaje mi się, że zjawiska opisane przez kol. trymer01 (słabe przewodzenie ciepła przez kątownik) i kol. Freddy (wystarczające chłodzenie) powinno się dać opisać nie tylko jakościowo, ale także ilościowo. Pogrzebałem chwilę w Internecie i znalazłem coś takiego:\nPolecam szczególnie wzór na stronie 28 i tabelkę na str. 30.\nZgodnie z tymi wzorami można spróbować oszacować przyrost temperatury na samym kątowniku. Ponieważ nie znam dokładnych wymiarów kątownika użytych w konstrukcji kol. Freddy, przyjmuję, że długość kątownika to 18 cm (mniej/więcej tyle ma płytka drukowana), szerokość "pióra" kątownika to 3 cm, a grubość to 0.5 cm.\nZałóżmy, że moc strat na tranzystorach to 275 W.\nZgodnie ze wzorem z powyższego linka przyrost temperatury na kątowniku wyniesie\nt = (P * sigma) / (F * lambda),\ngdzie P = 275 W,\nsigma (długość drogi strumienia cieplnego) to połowa długości "pióra", czyli 1.5 cm,\nF (powierzchnia, przez którą przepływa strumień cieplny) to długość kątownika razy jego grubość, czyli 9 cm^2,\nlambda z tab. na str. 30 to 2.1 W / (cm * K).\nPo podstawieniu dostajemy\n(275 * 1.5) / (9 * 2.1) = 21.8 K\nWydaje mi się, że jest to wielkość zauważalna, ale niekoniecznie krytyczna. Odpowiada rezystancji termicznej ok. 21.8 / 275 = 0.08 K/W.\nZastrzegam, że to tylko oszacowanie, bo wartości dobierałem mocno "na oko", dlatego warto by to przeliczyć dla rzeczywistych wymiarów.\nPoza tym ten prosty model nie bierze pod uwagę tego, że ciepło dopływa przez niewielkie fragmenty powierzchni kątownika, a nie "od czoła".\nWiększa precyzja wymaga pewnie użycia jakiegoś programu do symulacji zjawisk przepływu ciepła z wykorzystaniem np. metody elementów skończonych, ale na tym się nie znam.\nIdea jednak powinna być w porządku, jednostki we wzorze się zgadzają (chyba, że coś pokręciłem, późno jest)\nCzy ktoś wie, dlaczego sprawdzanie pisowni podkreśla mi "kątowniku" ? Przecież jest takie słowo\nPodobne tematy Wzmacniacz HiFi PA300 z czasopisma Elektor Electronics\nCo do lampy ECC82 to zasłyszana opinia, ponoć nie najlepiej sprawują się w torach audio. Wyczytałem to na jakimś portalu na temat techniki lampowej. W... (41)\nMogłeś chociaż poszukać jakiegoś kita, LM3886 to popularny układ i kupując nawet samo PCB wyglądałoby to o niebo lepiej oraz konstrukcja byłaby pewnie... (12)\nten wzmak to stereo czyli 2X275W na 4Ω i 2x164 na 8Ω wiec wykozystales cala moc niezly test. Mam w planach wykonanie tego wzmacniacza. W zas... (23)\nmam programator z łączem jak w temacie (nie USB) jak to ustawić w programie? PS.: hubertfab jaka to nuta? Musisz przedstawić na Sample Programme... (8)\nNa wstępnie chciałbym zaznaczyć, że to nie jest zasilacz znany z Electronics Lab, który jest do znudzenia powielany na Elektrodzie. Postanowiłem zap... (36)


Daty, które KONIECZNIE powinieneś zapamiętać :-) - Uwodzenie.org\nHome Uncategorized\tDaty, które KONIECZNIE powinieneś zapamiętać :-)\nnapisany przez Adept 14 lipca 2011\n5 października – Międzynarodowy Dzień Wielkiego Wytrysku\n23 października – Światowy Dzień seksu oralnego\nCzy już wiesz jak wykorzystasz te daty do flirtu z kobietami ?\nAnonymous 14 lipca 2011 - 22:08\nJak do flirtu z kobietami wykorzystujesz dzien blogow? 🙂\nAnka 4 listopada 2011 - 10:12\nPrzepraszam, ale jakby mi facet wyskoczył z tekstem że dzisiaj jest np dzień bez stanika to bym go wyśmiała i poszła … skoro to co Szanowny Adepcie przekazujesz na tym blogu jest faktycznie skuteczne, to muszę pogratulować talentu do wyszukiwania pustych laseczek 😉\nAdept 4 listopada 2011 - 10:31\nFajnie Aniu ze to poruszylas 🙂\nW uwodzeniu, jak w życiu WSZYSTKO musi mieć swój kontekst. Tak jak obcej osobie powiedział bym znikąd „wynurzając się szybko z 40 metrów ryzykujesz np. że Ci płuca pękną” to ta osoba pomyślała by, że jestem niespełna rozumu.\nAle na spotkaniu klubu nurkowego, podczas dyskusji o nurkowaniu jest to wypowiedź CAŁKOWICIE PASUJĄCA DO KONTEKSTU.\nTak samo powiedzenie świeżo poznanej kobiecie o dniu bez stanika nie musi być pasujące do jakiegokolwiek kontekstu. Ale w grupce znajomych, żartowanie o tym już może pasować do klimatu. Tak samo z dziewczyną na randce, gdy jest między nim i nią już jakaś nić porozumienia, zaczyna się flirt. Wtedy takie wesołe żarty również mogą być na miejscu, nie zawsze i nie wszędzie i nie z każdym. Ale generalnie tak.\nTwoja wypowiedź to przykład skrajnie wybiórczego podejścia do tematyki uwodzenia. Roztrząsanie, czy jakieś pojedyncze słowa, zdania wyrwane z kontekstu poderwą kogoś czy nie. Co jest absurdalne 🙂


W czwartek upływa termin zgłaszania kandydatów na ławników SN - GazetaPrawna.pl\n"Działania związane z organizacją pracy i orzekaniem w Izbie Dyscyplinarnej SN będą mogły zostać podjęte po powołaniu prezesa SN kierującego pracami Izby Dyscyplinarnej" - dodał ponadto sędzia Laskowski. / ShutterStock\nDodano, że komisja przedstawia Senatowi listę kandydatów oraz opinie o nich w zakresie spełniania wymogów określonych w ustawie "sformułowane w oparciu o posiadane dokumenty, a w razie potrzeby przesłuchania określonych kandydatów – także w oparciu o te przesłuchania".\nJak poinformował PAP Krzysztof Michałowski z zespołu prasowego SN pierwotnie gotowość orzekania - tak jak przewidywał przepis przejściowy wyłącznie w sprawach dyscyplinarnych - do dnia rozpoczęcia pierwszej kadencji ławników SN wybranych przez Senat, zgłosiło 86 ławników warszawskich sądów okręgowych.\nJak oświadczył w środę rzecznik prasowy SN sędzia Michał Laskowski po wejściu w życie nowej ustawy o SN część spraw nie jest rozpoznawana i czeka na powołanie sędziów do nowych izb – Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Izby Dyscyplinarnej. "Pośród tych spraw znajduje się m.in. 13 skarg na przewlekłość postępowania, które zgodnie z nową ustawą rozpoznawane są w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Na rozpoznanie skargi sąd ma dwa miesiące" - zaznaczył.\nwymiar sprawiedliwości sąd najwyższy nabór SN Senat


Anthony Genov - Kuzey Cekirge na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nAnthony Genov - Kuzey Cekirge\nAnthony Genov - Kuzey Cekirge 23.02.2021 15:10\nOglądaj za darmo mecz Anthony Genov - Kuzey Cekirge, który rozpocznie się 23.02.2021 15:10. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Anthony Genov - Kuzey Cekirge z rozgrywek ITF Mężczyźni Vale do Lobo.\nW dniu 23.02.2021 15:10 odbył się mecz między Anthony Genov i Kuzey Cekirge. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu Anthony Genov - Kuzey Cekirge\nMecz online Anthony Genov - Kuzey Cekirge\nGdzie obejrzeć stream online Anthony Genov - Kuzey Cekirge?\nMecz online Anthony Genov - Kuzey Cekirge można obejrzeć na stronie...\nAnthony Genov - Kuzey Cekirge na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja Anthony Genov - Kuzey Cekirge na żywo w internecie