opublikowano: 2014-11-21 12:35:13\nKrzysztof Ciebiada odpowiada internautom\nW związku z komentarzami zamieszczonymi na stronie http://www.zyciepabianic.pl/wydarzenia/miasto/krotko/mackiewicz-i-ciebiada.html w dniu 17 listopada 2014 przez osoby korzystające\nz nicków: alcea, zdzisiek1979, winstonSmith, oświadczam, że nie jest prawdą, że wyrzucam śmieci do lasu.\nJakiś czas temu dowiedziałem się od jednego z pabianickich dziennikarzy, że są zdjęcia śmieci wyrzuconych do lasu, w których znajdują się stare faktury z nazwiskiem mojej świętej pamięci mamy. Pojechałem do domu mojej mamy, okazało się, że na podłodze w mieszkaniu jest bałagan, są rozsypane śmieci, sprawę zgłosiłem na policję, postępowanie trwa.\nNota bene zarzut wywozu śmieci do lasu w ogóle jest zupełnie absurdalny i chyba przede wszystkim wynikający z kompletnego braku wiedzy o funkcjonowaniu zasad wywozu śmieci.\nOd 1 lipca 2013 roku, zgodnie z tzw. ustawą śmieciową, obowiązek gospodarki odpadami komunalnymi przejęły gminy, każdy z nas płaci za wywóz śmieci. Tak jak każdy inny właściciel nieruchomości złożyłem deklarację śmieciową, płacę opłatę, mam pojemniki na śmieci i moje śmieci są wywożone, nie wiem z jakich powodów miałbym wozić domowe odpadki i faktury do lasu, jaka miałaby być logika takich działań, a jeszcze kiedy miałbym mieć na to czas. Przykro mi, że ktoś posuwa się do takich oskarżeń, wierzę, że to nie jest osoba związana z moim przeciwkandydatem, bo jednak wierzę w pewien poziom ludzkiej inteligencji i uczciwości.\nApeluję, aby osoby kryjące się pod tymi nickami, ujawniły się i podjęły rozmowę o tych zarzutach, jak każdy uczciwy człowiek, to jest twarzą w twarz, a nie anonimowo. Zawsze zanim rzuci się jakiekolwiek oskarżenia, należy wysłuchać stronę, którą się oskarża, w myśl zasady audiatur et altera pars. Wierzę, że po prostu te osoby zostały przez kogoś nieuczciwego wprowadzone w błąd i chciałbym wyjaśnić z nimi tę sprawę, bez podejmowania jakichkolwiek kroków prawnych.\nKomentarze do artykułu: Oświadczenie\nkomentarz dodano: 2014-11-22 10:01:48\ntak jak napisał @Zdzisiek1979, skoro wyjaśnij, to wysłuchałem go. Zwróciłem honor, przeprosiłem. To dobrze, że polityk odpowiada, a nie olewa. Poniekąd może świadczyć o nowym stylu władzy, czyli komunikatywności p. Ciebiady.\nkomentarz dodano: 2014-11-22 00:21:36\nSkoro wyjaśnił to OK.\nSzkoda że napisał oświadczenie a nie zalogował się i nie brał czynnego udziału w dyskusji.\nkomentarz dodano: 2014-11-21 23:47:27\nHa, ha, ha...teraz w gazetach będą pojawiały się oświadczenia do każdego komentarza...cóż takie czasy nastały; ) z góry przepraszam za moją wypowiedź;)"łubdubu, łubudubu, niech nam żyje prezes naszego klubu, niech żyjeeeee naaaam"\nkomentarz dodano: 2014-11-21 21:24:50\nprawda, że można się zdziwić?\nA co do gminnego punktu odbioru śmieci, fajnie, aby był czynny dłużej niż tylko 3 razy w tygodniu.\nkomentarz dodano: 2014-11-21 21:07:30\nNio dziękuję za wyjaśnienia skoro tak to zwracam honor.\nZaś co do płacenia za śmieci no fakt opłaca się ale są przypadki i to nagminne gdzie się podrzuca śmieci do cudzych kontenerów czy do lasu a dlaczego no bo kubeł za mały. Dlatego coraz więcej śmietników jest zamykanych w "bunkrach".\nZaś ci co podrzucają to już tak są wyrachowani że wszelkie zwracanie im uwagi tak po nich spływa jak mocz po ścianie. I nie mam tu na myśli foliówki z śmieciami a przemysłowe odpady ścinki i inne syfy.\nZ drugiej strony jednak ktoś czyta moje komentarze.\nkomentarz dodano: 2014-11-21 18:23:56\nOświadczam, że ja niżej podpisany, opierałem swoją wypowiedź w oparciu o argumentację użytkownika @Alcea. Jeżeli nieprawdą jest, że wyrzucał śmieci do lasu, to z mojej strony przepraszam Pana. Jednocześnie informuję Pana, że stracił w moich oczach.\nkomentarz dodano: 2014-11-21 17:10:28\nZieeew. Czytanie ze zrozumieniem się kłania. Nie widzę podstaw do merytorycznej dyskusji z człowiekiem, co mnie posądza o zniesławianie swojej osoby. Raz jeszcze proszę sobie przeczytać panie Ciebiada wpisy. Raz jeszcze. Może wtedy zauważy Pan, kto Panu stawia te zarzuty.\nBtw, no i się zaczęło pisowskie szczucie obywateli. Welcome lata 2005-2007 :)\nkomentarz dodano: 2014-11-21 14:03:51\nsławomirze! świetnie napisane


Trener piłkarski Andrzej B. aresztowany - Money.pl\nStrona głównaTrener piłkarski Andrzej B. aresztowany\nTrener piłkarski Andrzej B. aresztowany\nTrener piłkarski Andrzej B. został aresztowany do końca marca. Jeśli jednak w ciągu dwóch tygodni wpłaci 150 tys. zł kaucji, będzie mógł wyjść na wolność - zdecydował w czwartek wrocławski sąd. Prokuratura zamierza odwołać się od tej decyzji.\nJak poinformował PAP w czwartek Edward Zalewski, szef oddziału Prokuratury Krajowej we Wrocławiu, prokuratura zamierza jak najszybciej odwołać się od takiej decyzji sądu, bowiem istnieje groźba mataczenie ze strony Andrzeja B. "Chcemy, aby B. trafił do aresztu na dłużej" - powiedział Zalewski.\nPostawiono mu wówczas zarzuty uczestniczenia we wręczaniu łapówek działaczom i sędziom piłkarskim za "ustawianie" wyników meczów Korony Kielce w sezonie 2003/2004.\nŚledztwo w sprawie korupcji w polskim futbolu toczy się od maja 2005 r. Do tej pory prokuratura wrocławska postawiła zarzuty ponad 180 osobom: sędziom, m.in. najbardziej znanemu polskiemu arbitrowi Grzegorzowi G., trenerom, m.in. byłemu selekcjonerowi drużyny narodowej Januszowi W., oraz byłemu reprezentantowi Dariuszowi W., a także obserwatorom i piłkarzom. Ostatnio zatrzymano b. kapitana Lecha Poznań Piotra Reissa.\numw/ itm/ mow/\nPolicja skonfiskowała mafiosowi szpital i klub piłkarski


Szkoleniowy Obóz ¯eglarski -\nSzkoleniowy Obóz ¯eglarski\nO¶rodek Szkoleniowy Ró¿a Wiatrów\nObozy ¿eglarskie, nad jeziorami, m³odzie¿owe, krajowe\nSzkolenie ¿eglarskie teoretyczne i praktyczne zgodne z rozporz±dzeniem Ministra Sportu na jachtach kabinowych, pe³ne wy¿ywienie, opiekê kadry, ubezpieczenie, noclegi wed³ug wybranego wariantu.\nOp³at wnoszonych do kasy komisji egzaminacyjnej za egzamin (ze zni¿k± dla uczniów i studentów do 26 roku ¿ycia - 125 z³, bez zni¿ki 250 z³) oraz op³aty za patent (ze zni¿k± 25 z³, bez zni¿ki 50 z³), dojazdu, zajêæ fakultatywnych.\nStacjonarny Obóz Szkoleniowy to impreza dla m³odzie¿y, która chce zdobyæ uprawnienia do prowadzenia jachtu. Program obejmuje pe³en kurs na stopieñ ¿eglarza jachtowego i egzamin. Uzyskany patent uprawnia do prowadzenia jachtów bez ograniczeñ na wodach ¶ródl±dowych. Szkolenie odbywa siê w Wêgorzewie (¯eglarski O¶rodek Szkoleniowy Ró¿a Wiatrów w Wêgorzewie, ul. Wodoci±gowa 1). O¶rodek po³o¿ony jest w lesie na obrze¿ach miasta, nad jeziorem ¦wiêcajty.\npe³en teoretyczny i praktyczny kurs na stopieñ ¿eglarza jachtowego, prowadzony wed³ug rozporz±dzenia Ministra Sportu i zakoñczony egzaminem. Uczestnicy podzieleni zostan± na za³ogi (koedukacyjne). Ka¿da z za³óg bêdzie mia³a swojego instruktora prowadz±cego, odpowiedzialnego za przebieg jej szkolenia, który bêdzie prowadzi³ zajêcia praktyczne oraz asystowa³ przy nauce teorii. Zajêcia praktyczne z manewrowania jachtem bêd± siê odbywa³y na jachtach kabinowych. Liczba jednostek bêdzie równa liczbie za³óg.\nUwaga: Do egzaminu na stopieñ ¿eglarza podej¶æ mo¿e tylko uczestnik, który ukoñczy³ 14 rok zycia.\n8.00 – ¶niadanie,\n9.00 – odprawa za³óg, omówienie planu dnia;\n9.30 – 13.00 teoretyczne i praktyczne zajêcia szkoleniowe,\n14.00 – 18.00 teoretyczne i praktyczne zajêcia szkoleniowe,\n18.00 – 19.00 przerwa na kolacjê,\n19.00 – wyk³ady z teorii, zajêcia ró¿ne dla chêtnych (ogniska, szanty, uczestnictwo w imprezach ¿eglarskich itp.).\nUczestnicy: nie musz± posiadaæ do¶wiadczenia ani wiedzy ¿eglarskiej. Jedynym wymaganiem jest ukoñczenie 14 roku ¿ycia nie po¼niej ni¿ w dniu egzaminu. Podzia³ na koedukacyjne za³ogi nastêpuje wg wieku uczestników. Nie ma ¿adnych wymogów dotycz±cych zdrowia i kondycji.\nUwaga: szkolenie jest bardzo intensywne i wymaga zaanga¿owania ze strony uczestnika. Uczestnicy maj± niewielk± ilo¶æ czasu wolnego.\ndomki kempingowe 6-osobowe (³ó¿ko, po¶ciel)\nnamioty typu NS (namiot 8 osobowy z pod³og±, ³ó¿kami typu kanadyjka i materacami oraz zamykan± skrzyni± na ubrania)\n£azienki ogólnodostêpne w pawilonie sanitarnym.\nKadra: na ka¿d± za³ogê (4–5 osób) bêdzie przypada³ jeden instruktor–sternik, posiadaj±cy odpowiedni stopieñ ¿eglarski i do¶wiadczenie.\nWy¿ywienie: w sto³ówce o¶rodka (¶niadanie, obiad, kolacja). Podczas ca³odniowych zajêæ uczestnicy jedz± ¶niadanie i obiadokolacjê w sto³ówce o¶rodka oraz otrzymuj± prowiant na czas zajêæ.\nSzkolenie na sternika motorowodnego – Pe³en kurs praktyczny na stopieñ sternika motorowodnego. Konieczne jest samodzielne opanowanie czê¶ci teoretycznej (W zakres czê¶ci teoretycznej wchodzi piêæ godzin konsultacji z instruktorem motorowodnym). Otrzymany patent uprawnia do prowadzenia motorówek po wodach ¶ródl±dowych bez ograniczeñ oraz motorówek o d³ugo¶ci do 12 metrów po morskich wodach wewnêtrznych w porze dziennej. Koszt kursu: 385 z³ (w przypadku zapisów na miejscu, w trakcie imprezy 445 z³). Op³ata za egzamin (ze zni¿k± dla uczniów i studentów do 26 roku ¿ycia 125 z³, bez zni¿ki 250 z³), op³ata za patent (ze zni¿k± 25 z³, bez zni¿ki 50 z³).\nUwaga: Szkolenie mo¿liwe dla uczestników, którzy skoñczyli 14 lat.\nPaintball: W cenie wstêp na pole paintballowe, wypo¿yczenie pe³nego sprzêtu do gry w paintball (marker, butla, maska, mundur), kulki, gaz, serwis sprzêtu, instruktor prowadz±cy zajêcia. Do wyboru dwa warianty:\n- pakiet podstawowy (PB1) - jedne zajêcia – zazwyczaj jest to kilka gier po kilkana¶cie minut (200 kul na osobê) – 95 z³,\n- pakiet premium (PB3) - pakiet zajêæ odbywaj±cych siê trzykrotnie w czasie obozu (trzy razy po 200 kul) – 235 z³,\n- pakiet podstawowy (QD1) – szkolenie wstêpne + zajêcia na torze, czas oko³o 2 godzin/grupa – 95 z³.\n- pakiet premium (QD3) – obejmuje to co w pakiecie podstawowym + dodatkowe 2 godziny zajêæ grupowych na torze + jazda w zespole, z instruktorem w czasie której poznasz tajniki pokonywania wymagaj±cych przeszkód terenowych. – 295 z³.\n- zajêcia indywidualne - jeden uczestnik, instruktor i dwa quady. - 300 z³ za godzinê lekcyjn±. Lekcja obejmuje indywidualne zajêcia dostosowane do poziomu zaawansowania i umiejêtno¶ci uczestnika.\nNurkowanie „pierwszy krok” – zajêcia polegaj± na zapoznaniu siê ze sprzêtem, zasadami bezpieczeñstwa, podstawow± teori±, nastêpnie ka¿dy z Was za³o¿y kompletny strój i sprzêt, po czym zanurkuje z instruktorem – 130 z³.\n- pakiet podstawowy (WS1) – w sk³ad którego wchodzi przeja¿d¿ka motorówk±, jazda na „bananie” oraz kole holowanym za motorówk± – cena: 99 z³,\n- pakiet premium (WS3) – pakiet podstawowy + dodatkowe dwa bloki, w sk³ad których wchodzi przejazd na "bananie" oraz na kole holowanym za motorówk±. Istnieje mo¿liwo¶æ zamiany przejazdów na kole na przejazdy na bananie wg preferencji uczestników - 249 z³.\nCa³odzienny sp³yw kajakowy rzek± Sapin± – 80 z³.\nDojazd: we w³asnym zakresie lub zorganizowany dojazd z pilotem organizatora za dodatkow± op³at± z Olsztyna + 100z³; Warszawy, £odzi + 130 z³; Torunia, Gniezna, Skierniewic, Radomia, Piotrkowa Trybunalskiego, Jab³onowa Pomorskiego + 140 z³; Lublina, Pu³aw 170 z³; Poznania, Kielc, Koszalina, Czêstochowy, Elbl±ga, Gdañska, Gdyni +190 z³; Wroc³awia, Katowic, Krakowa, Leszna + 190 z³; Szczecina, Gorzowa Wielkopolskiego, Zielonej Góry + 200 z³. Dojazd mo¿e zostaæ odwo³any, je¶li bêdzie mniej ni¿ 6 osób w danym terminie z danej miejscowo¶ci.\nCo zabraæ na koloniê:\nRzeczy niezbêdne: pi¿ama lub dres do spania, 2 - 3 ciep³e swetry, 2 - 3 pary spodni, ciep³y polar, ciep³a bielizna (podkoszulki, getry), czapki: we³niana i przeciws³oneczna, ubranie przeciwdeszczowe (sztormiak), przybory toaletowe, kosmetyki (krem z filtrem UV!), rêczniki, klapki lub japonki, obuwie (trampki, pionierki – obuwie musi byæ wygodne, na miêkkiej, gumowej podeszwie), ubranie na upa³y (podkoszulki, krótkie spodenki, okulary przeciws³oneczne, nakrycie g³owy) zeszyt, d³ugopis.\nUWAGA! Uczestnicy zakwaterowani w namiotach i na jachtach musz± posiadaæ w³asny ¶piwór. Dodatkowo uczestnicy zakwaterowani w namiotach typu NS musz± posiadaæ w³asn± k³ódkê do skrzyni na rzeczy.\nDokumenty: legitymacja szkolna, wype³niona karta kwalifikacyjna uczestnika. Pieni±dze na op³atê egzaminacyjn± i patent (ze zni¿k± uczniowsk± i studenck± 150z³, bez zni¿ki 300 z³).\nRzeczy przydatne: latarka, rêkawiczki, sanda³ki, ¶piewnik, gitara lub inny instrument, na którym grywasz.\nRzeczy zbêdne: lekarstwa inne ni¿ zalecone przez lekarza, prowiant w ilo¶ci du¿o wiêkszej ni¿ na podró¿. sprzêt elektroniczny - drogi telefon, laptop, tablet, g³o¶niki. Organizator nie ponosi odpowiedzialno¶ci za uszkodzenie, utopienie lub kradzie¿ sprzêtu elektronicznego. Uczestnik zabiera przedmioty na w³asn± odpowiedzialno¶æ!!!\nUWAGA!!! Na imprezy z zakwaterowaniem na jachtach nie nale¿y zabieraæ walizek lotniczych oraz plecaków ze stela¿em, ze wzglêdu na ograniczon± powierzchniê baga¿ow± jachtu. Wskazane jest aby zabraæ worek ¿eglarski, plecak bez stela¿a lub zwyk³± miêkk± torbê turystyczn±.\nJazda quadem Pakiet Premium - 295.00 PLN\nJazda indywidualna quadem - 300.00 PLN\nJazda quadem - 95.00 PLN\nKsi±zka ¯eglarz Jachtowy - 49.90 PLN\nKsi±zka ¯eglarz Jachtowy z wysy³k± - 59.90 PLN\nKsi±¿ka Sternik Motorowodny - 39.90 PLN\nKsi±¿ka Sternik Motorowodny z wysy³k± - 49.90 PLN\nNurkowanie, pierwszy krok - 130.00 PLN\nPaintball Pakiet Premium - 235.00 PLN\nSp³yw Kajakowy - 80.00 PLN\nSzkolenie na sternika motorowodnego - 385.00 PLN\n¦piewnik ¯eglarski - 47.90 PLN\n¦piewnik ¯eglarski z wysy³k± - 57.90 PLN\nWodne Szaleñstwo Pakiet Premium - 249.00 PLN


Wdowa po Stanisławie Zającu nie wyklucza ekshumacji | Nowiny\nWdowa po Stanisławie Zającu nie wyklucza ekshumacji\nEwa Gorczyca 28.09.2012\nJasło, 26 kwietnia 2010 r. W ostatniej drodze senatora Stanisława Zająca uczestniczyły tysiące ludzi. Marek Dybaś\nSenator Alicja Zając wyznaje Nowinom, że w Moskwie podczas identyfikacji ciał ofiar katastrofy smoleńskiej nie rozpoznała szczątków męża.\nO tragedii smoleńskiej od tygodnia znów jest głośno. Temat rozgorzał w poniedziałek, gdy prokuratura wojskowa ujawniła, że doszło do zamiany ciał. Zarządzone przez śledczych ekshumacje wykazały, że w grobie Anny Walentynowicz były zwłoki Teresy Walewskiej-Przyjałkowskiej. Prokuratorzy podejrzewają, że pomyłek mogło być więcej. Wczorajsza Rzeczpospolita napisała, że konieczne są kolejne ekshumacje, a ich liczba może może sięgać piętnastu.\nPokazywano nam najpierw zdjęcia\n12 kwietnia 2010 roku, Alicja Zając, razem z bratem, leci do Moskwy, żeby zidentyfikować ciało Stanisława, który zginął w katastrofie samolotu pod Smoleńskiem. - Nie udało nam się rozpoznać go wśród szczątków, które nam pokazywano. Część ciał była zachowane w całości, ale nie mojego męża. Jeździliśmy do prosektorium.\nPokazywano nam najpierw zdjęcia, potem fragmenty ciał, dziesiątki przedmiotów. Wypytywano o znaki szczególne, charakterystyczne rzeczy. Niestety, mąż nie miał przy sobie nic takiego. Może mogłabym poznać jego buty, pasek, zegarek. Na pewno telefon komórkowy, ale nie znaleziono go. Powiedziano nam wtedy, że konieczne są badania DNA i na tej podstawie ustalona zostanie tożsamość ofiar, których ciał rodziny nie rozpoznały. Zapewniono nas, że będą to profesjonalne ustalenia. Ufałam tym zapewnieniom. Po czterech dniach wróciliśmy do Polski. Gdybym wtedy wiedziała to, co dziś, to bym nie wyjechała... - wraca do tamtych dramatycznych chwil.\nNie zasłużyli na takie traktowanie\nRodzinom ofiar podczas trwającej kilka dni identyfikacji towarzyszyli m.in. przedstawiciele rządu. Jak wspomina Alicja Zając, byli wśród Ewa Kopacz (wtedy minister zdrowia), Tomasz Arabski (szef kancelarii premiera) i Jacek Cichocki (sekretarz stanu w tej kancelarii).\n- Mieliśmy robocze spotkania o różnych porach. Pamiętam, ze pani Ewa Kopacz była najbardziej aktywna. Miałam wrażenie, ze wszystkiego pilnuje. "Idę zobaczyć, co tam robią" - mówiła. Wydawało nam się, że Polacy pracują razem z rosyjskimi patologami. Nikt z nas nie przypuszczał, że sekcje zrobią sami Rosjanie.\nEwa Kopacz, obecna marszałek Sejmu, tłumaczy, że do Rosji pojechała tylko "opiekować się rodzinami". - Nawet, jeśli tak było, to ta opieka powinna dotyczyć wszystkich, a więc, w moim przekonaniu, także tych, którzy w tej katastrofie zginęli - komentuje Alicja Zając. - Oni nie zasłużyli na takie potraktowanie. Szokiem dla mnie było, gdy dowiedziałam się, że zwłoki zostały wrzucone do worków, nawet ich nie umyto. Jeśli tak postąpiono z ciałami, to co stało się z tymi ofiarami, z których pozostały tylko szczątki?\nTrumna ze szczątkami zwłok senatora Zająca dotarła do Polski w ostatnim transporcie, dwa tygodnie po katastrofie. Alicja Zając przyznaje, że wtedy nie czuła potrzeby upewnienia się, czy jest w niej ciało męża. - Już wcześniej, jeszcze w Moskwie, otrzymaliśmy od minister Kopacz informację, że trumny przyjadą zamknięte na stałe i nie będzie można ich otworzyć. Jak podkreśla, wtedy miała zaufanie, że wszystko zostało zrobione tak jak trzeba, nie wyobrażała sobie, że w takiej sytuacji ktoś może nie dopełnić swoich obowiązków. - To nie była prywatna wycieczka, ale służbowa podróż osób publicznych, w tym najważniejszych w państwie, o procedury należało zadbać wyjątkowo pieczołowicie. Dziś mamy dowody, że oddanie sprawy Rosjanom było błędem.\nZawalił się nasz świat\nTeraz pojawiają się głosy, że błąd popełniony w Moskwie można był naprawić otwierając trumny w Polsce. Wojskowi śledczy zasłaniają się, że nie mieli podstaw prawnych do takich decyzji. Minister Boni, który w kwietniu 2010 roku koordynował sprawy związane z przewozem ciał tłumaczył wczoraj, że z zasady trumien z zagranicy się nie otwiera ze względów sanitarnych, ale w tym przypadku oficjalnie zakazu nie wydano, więc rodziny mogły to zrobić.\n- Dla nas tamte dni to była wielka trauma, ból nie do opisania. Jak można przerzucać odpowiedzialność za to, czym powinni się zająć przedstawiciele państwa, na rodziny, którym w tamtym momencie zawalił się świat? - dziwi się wdowa po senatorze Zającu.\nStraciła zaufanie do państwowych instytucji, których urzędnicy tuż po katastrofie przekonywali rodziny ofiar, że działania w tej sprawie będą w pełni profesjonalne. - To nie chodzi tylko o błędy, które popełniono. Dziś wiem, że nami manipulowano. Uśpiono naszą czujność - dodaje.\nAlicja Zając jeszcze nie miała okazji zapoznać się z aktami w prokuraturze. - Te dokumenty spływały z Moskwy powoli, nie wiem, czy są już kompletne - przyznaje. Dodaje jednak, że chce je sprawdzić. - Jeśli okaże się, że są w nich nieścisłości, zastanowię się nad ekshumacją, choć będzie to trudna decyzja - mówi.\nSenator Stanisław Zając był jedną z dwóch ofiar katastrofy z Podkarpacia. Pod Smoleńskiem zginął także Leszek Deptuła z Mielca, ówczesny poseł PSL. Dziś jego syn nie wypowiada na temat tego, co się dzieje. - Nie chcę komentować tej sytuacji - ucina Michał Deptuła.\nbon ton 06.10.2012 13:23:24\nJak to więc wygląda:\nZasada pierwsza: PODDAWAJ W WĄTPLIWOŚĆ DOBRO\nTen człowiek jest dobry, za dobry, na pewno coś się za tym kryje. Jest tak dobry, że należy się go wystrzegać. To niemożliwe, aby kierować się prawdziwymi ideami, aby rzeczywiście współczuć drugiemu człowiekowi. Jeśli wszystko zrelatywizujemy, to na końcu czeka nas prosta obserwacja – człowiek dobry to – w najlepszym wypadku – żałosny ciemniak, ale na pewno cholerny hipokryta, nietolerancyjny faszysta. Skoro bowiem on jest dobry, to kim są ci, którzy są mniej od niego dobrzy. A tak w ogóle, czy istnieje uniwersalne dobro? Przecież to naiwna brednia.\nSpoglądacie na Powstanie Warszawskie, a pan profesor Jan Błoński pisze o biednych Polakach (antysemitach) patrzących na getto. Kilka lat później „Gazeta Wyborcza” pisze o mordercach działających w szeregach warszawskich powstańców I co? Powstanie już nie jest takie święte,piękne, co? Działa?\nA to dopiero przedszkole, pokażemy wam księży pedofilów,założymy instytucje, które szermując wspaniałymi postulatami, broniąc tradycji, zohydzą wszystko, co dotąd wydawało się nam naturalnie wartościowe. Przykład? Przypomnijcie sobie działalność Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, potem Ligi Polskich Rodzin – wystarczy?!\nNo to już wiecie, o co chodzi. Jedziemy dalej.\nZasada druga: KOMPROMITUJ PRZYWÓDCÓW.\nProste: Biskup – „Flacha”, ten miłośnik małych dziewczynek,tamten hipokryta i złodziej. Codziennie setki usłużnych rączek wbijają szpilkę w Jarosława Kaczyńskiego. I sam już zaczynasz mówić: no, PiS ma rację, ale ten Kaczor! Z nim już nie wygra się żadnych wyborów. Gdybyście spojrzeli na to, kogo najbardziej kompromitują,nienawidzą – zrozumiecie, kogo się boją, kto jest ich celem. Kogo nakazał im Abdulrachmanow zniszczyć.\nZasada trzecia: WSTRZĄŚNIJ ICHWIARĄ, NIECH GARDZĄ\n„Ciemnogród” – no tak, to było wcześniej. Teraz „mohery”,„rydzykowcy”, „pisiory”. Jak takimi nie gardzić? Jak nie gardzić tymi oszołomami, którzy ciągle chodzą w pielgrzymkach– no, ale tam chodzą niedopieszczone pannice i faceci usiłujący spółkować z nimi w stodołach. Co? Że bezpieka już wcześniej to stosowała, no to co… a złe? Przecież skoro skuteczne, to dobre.\nCały arsenał wczesnego„Nie” brzmi teraz w ustach „elity”, „przywódców”.Jak już wykarczujemy te durne wierzby przydrożne, to wreszcie przyjdzie pora na te idiotyczne kapliczki i te nieforemne świątki, strugane przez ten ciemny lud.\nBóg stał się jakiś taki prowincjonalny, a krzyż w mieszkaniu młodego, wykształconego, niedawno ze wsi, ale teraz z Warszawy. No nie…jakoś tak nie wypada.\nZasada czwarta: POSŁUGUJ SIĘ LUDŹMI ZŁYMI\nNiech więc Janusz Palikot przybije prześmiewcze tezy na drzwiach krakowskiej kurii, „tam,gdzie ten zacofany Wojtyła odprawiał swoje szopki”.Ryszard C. to nie żaden morderca, tylko człowiek zdesperowany cynizmem PiS.\nLeszek Miller to mąż stanu, Anna Grodzka –to prawie prawdziwa kobieta. Paradowska –wzór dziennikarza, esbek bijący kobiety pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu –obywatel protestujący przeciwko inwazji„czarnych”.\nPosługujcie się złymi, oni nie mają zahamowań,ich łatwo i tanio można kupić. Oni chcą,aby wszyscy byli tacy jak oni – będą wiernie służyć\nZasada piąta: DEZORGANIZUJ DZIAŁANIA WŁADZ\nNa przykład upokarzaj prezydenta, nie dawaj mu samolotu, wyśmiewaj go, a jednocześnie rozwalaj armię, dezorganizuj policję, wyśmiewaj Kościół Rozwal drogi, kolej, urzędy, naucz obywateli tego, że bez korupcji nic i nigdzie już nie załatwią Moralność to kompletny przeżytek,dziś trzeba być skutecznym, a państwo zanika,zanika, zanika… Amber Gold rośnie, rośnie.\nZasada szósta: SIEJ NIEZGODĘ MIĘDZY OBYWATELAMI\nDrażnij ich, obrażaj. Nie dawaj im smoleńskiego wraku, czarnej skrzynki, mnóż trudności i wątpliwości. Lansuj w mediach dewiantów,tak aby szokować odbiorców, oswajać ich z kolejnymi granicami, przywódź ich do obojętności. Obojętność i pycha kroczą przecież przed upadkiem. Niech powstaną Ślązakowcy i naubliżają reszcie Polski, niech Kutz swobodnie daje upust swojej schorzałej naturze i głowie,niech Wajda kręci jak najwięcej, im mniej z tego, rozumie tym lepiej. Stawiaj pomniki sowietom, a te które jeszcze istnieją, ochraniaj jak źrenicę państwa.\nNie daj koncesji jedynej katolickiej telewizji,nie daj, i już – niech się wypałują!Niech sobie maszerują ulicami, zedrą zelówki,a buty i tak kupią u naszych.\nWmów im, że „Szkło kontaktowe” jest śmieszne, a TVN patriotyczna, że największymi patriotami byli i są Wejchert, Walter, ksiądz Czajkowski i dziadek premiera.\nZasada siódma: PODŻEGAJMŁODYCH PRZECIWKO STARYM\n„Zabierz babci dowód”, odbierz głos „moherom”.Niech Ministerstwo Edukacji Narodowej wyda wreszcie rozporządzenie, aby ukrócić uczenia tak szowinistycznych przedmiotów, jak historia i język polski. Kiedy młodzi przestaną rozumieć, o czym gadają starsi – cel osiągnięty. Zgredy do domu starców – młodzi do kariery. Ot co.\nZasada ósma: DRWIJ Z TRADYCJI\nNiech zatem niemieccy anarchiści i geje stłuką11 listopada ludzi w polskich mundurach i z polską flagą – a wszystko, naturalnie, podhasłami walki z… faszyzmem. Sprzedać budynek IPN, zlikwidować IPN w ogóle.\nDość już tego nudzenia o Powstańcach,Żołnierzach Wyklętych. Dość tego klerykalizmu. Pojednajmy się z rosyjską cerkwią, co tu tyle gadać o tych rzekomych stalinistycznych zbrodniach. Trochę się wspólnie mordowaliśmy,ale to już przeszłość. Pojednanie teraz,pojednanie, aż do wyrwanych paznokci. Miłość wymaga ofiar. Wspólnie świętujmy,w duchu słowiańskiej miłości uczcijmy rocznicę wygnania Polaczków z Kremla.\nNiech ksiądz Sowa wychwala panią Czubaszek – w końcu to taka wesoła kobieta,wyskrobała sobie dziecko – no, pęknąć można ze śmiechu.\nZasada dziewiąta: ZAKŁÓCAJ APROWIZACJĘ\nNo, najpierw to musimy rozwalić to skołtunione kułactwo, które przetrwało komunę. Pola golfowe poróbmy i płaćmy im za ugorowanie ziemi. Już dziś większość mięsa wieprzowego sprowadzamy z Niemiec. Dobrze idzie.\nJak się pojawią „przejściowe trudności”,to będziemy ich mieli w ręku i powiemy, że to przez Kaczora. Jak będą gonić za jedzeniem,to nie będą mieli czasu na myślenie.\nZasada dziesiąta: ROZPOWSZECHNIAJZMYSŁOWĄ MUZYKĘ\nNo, tu to wiele nie musimy robić. Wystarczy podtrzymywać przy życiu Zbigniewa Hołdysa i Marylę Rodowicz, podlać to lekko naćpaną Korą z suczką Ramoną w ramionach – i gotowe.\nW dziedzinie muzyki wystarczy tłuc to, co jest, na okrągło, w playlistach – wszak podoba się nam to, co już znamy.\nŻadne tam polskie teksty i uzdolnieni, niezależni twórcy. Sosik z PRL – tu jest w sam raz. Wystarczy trochę liftingu i ten mały krzykacz w żółtych spodniach. Woodstock, Woodstock,błotko, trawa i zabawa. Wałęsa, Komorowski cool dziadki, Bartoszewski soute. Jest dobrze.\nZasada jedenasta: SPRZYJAJ ROZWIĄZŁOŚCI\nSzczygielski i Raczek – parą roku. Biedroń w prime time, w każdej telewizji, w „Teleranku”i w „Ziarnie”. Szczuka, Środa… hmm, stop, one raczej nie przywołują rozwiązłych myśli, no…ale cała reszta OK. Tak trzymać.\nZasada dwunasta: NIE ŻAŁUJ PIENIĘDZY\nJak się ma Gazprom, ropę i Putina, to wszystko jest proste. Media, autorytety, opinie – to wszystko można mieć stosunkowo tanim kosztem, dużo tańszym niż gazociąg Nord Stream.\nZasada trzynasta:ZBIERAJ INFORMACJE\nTu lepszej sytuacji już sobie wymarzyć niemożna. Wszelkie urzędy stoją otworem. Natowscy generałowie pozabijani, służby w naszych rękach. Jest dobrze.\nOt, i wszystko. Cała tajemnica. Naczelne zasady partii szachów, przy której siedzi Abdulrachmanow, generał nieśmiertelny.\nGdzie o nim możecie poczytać? W najstarszych księgach ludzkości.\nA tak bardziej przystępnie? U Vladimira Volkoffa, starego szpiega, w jego książce „Montaż”. Nigdy jej pewnie nie wznowią, ale można ją gdzieś zdobyć, moim studentom się udaje.\nchłopie ,tobie zawartość jelita na mózg poszła i bredzisz a, płakać raczej wypada iż tacy próbują jeszcze czegoś uczyć-ciekawe tylko gdzie?\njas 04.10.2012 17:58:04\nMoim zdaniem przyczyną katastrofy była pycha i głupota. Czyja? Poczytaj i wysłuchaj tych co znają się na lotnictwie, a nie na polityce. Pozdrawiam.\nco ma piernik do wiatraka? Dyskusja na forum nie dotyczy przyczyn katastrofy, lecz odnosi sie do sposobu, jak wladze Polski dzialaly po wypadku, w tym kontekscie chodzi o identyfikacje cial. Wszelkie przekazniki rzadowe glosily niezlomna wiare w rzetelnosc tychze badan, wiare w rzetelnosc i zyczliwosc wladz rosyjskich. Wszelkie watpliwosci, zastrzezenia byly osmieszane. Teraz mamy dowody, ze powody do watpliwosci nie byly bezzasadne. Jesli jestes uczciwy przejrzyj prase z tamtych miesiecy, przypomnisz sobie co mowiono, a co dzis jest niepodwazalne (bez wzgledu na zapatrywania polityczne).\nMoj komentarz odnosil sie do nienawisci wyrazanej wobec wdowy po PiS-owskim posle. Tamtego dnia, zanim zajrzalem do "Nowin" przejrzalem wiadomosci na wp i onecie. Tam zamieszczono informacje o rozterkach p. Racewicz - wdowie po kpt. Janeczku. Choc obie panie maja podobne uwagi, to z jedna obchodzi sie chamsko, a z druga w wiekszosci po ludzku. To mi sie nie spodobalo i dalem temu wyraz. Ty w swym komentarzu wyskakujesz jak Filip z konopii i piszesz cos o przyczynach katastrofy i sugerujesz fachowosc jednych eskpertow podwazajac ja u drugich. Na jakiej podstawie?\nWybacz, ale znajomosc polityki nie jest dla mnie wartoscia ujemna. Co do ekspertow lotnictwa w sprawie katastrofy smolenskiej wypowiadaja sie rozni specjalisci z tych dziedzin. Ich wypowiedzi nie zawsze mowia to samo. Komu wiec wierzyc? Czy tym z MAK-u i opierajaca sie na nich komisji Millera? Jesli tak, to osmieszasz sie. Ci ludzie skompromitowali sie swoimi wnioskami, ktore moglby podwazyc bodajze 5-klasista. Wedlug nich nasza tutka zerwala linie energetyczna i nastepnie na slynnej juz pancernej brzozie stracila skrzydlo. Sprobuj obliczyc odleglosc od owej linii do brzozy oraz predkosc, z jaka musialby sie poruszac samolot by przebyc te droge. Pozwole sobie zwrocic Ci uwage, ze tupolew ma troche inne gabaryty niz kukuruznik do opryskow i dlatego potrzebuje wyzszej predkosci, by nie spasc jak kamien.\nwdały 04.10.2012 03:44:00\nPani wdowa wszystko zrobi dla kasy.\nProgres 03.10.2012 18:31:17\nWiecie co to jest śmieszne co oni robią z tymi ciałami. Gdzie byli eksperci jak trzeba było pracować?\ngrabarz 03.10.2012 13:29:32\nPrzecież powinniśmy tam wysłać kilka dywizji naszego wojska, zbombradować naszymi nielotami F-18, wysłać hufce radia maryja na czele z rydzykiem, pospolite ruszenie z hetmanem Kaczyńskim, księża powinni ewangelizować prymitywnych kłamców - ruskich, a na koniec nasz ostatni Tu-154 powinien w oparach mgły, pola magnetycznego i helu skosić w Rosji wszystkie brzozy. Amen\nNalezy wysłac tam Ry-cyka razem ze swoimi hufcami moherowymi pod dowodztwem hetmana "ciula na kaczych nogach". Niech walcza sztandarami , rozancami i gazami z kadzielnic. Po drodze sie naspiewaja do woli, az im we łbach sie bedzie maciło.\nNiech ida na wyprawe krzyzowa do Smolenska !\nKazdemu ostanie namaszczenie i ostatnia wyplate z ZUS-u na droge !\nlex 03.10.2012 13:02:44\nBardzo daleki jestem do opcji politycznych PiSu jak PO i innych układów parlamentarnych.\nAle stwierdzić mogę że oddanie śledztwa Rosjanom było sprzeczne z polską racją stanu,\nsytuacja ta będzie rzutować hańba na lata wobec Państwa polskiego i rządu który wydał taką decyzję.\nPerkuć 02.10.2012 10:11:31\nczekamy na Palikota jak katolicy na swojego mesjasza-w końcu nadejdzie\nKiedy premierem zostanie Palikot - zrobi porządek z wdowami !\nodechce im sie ekschumacji i bezczeszczenia zwłok !\nkusy 30.09.2012 23:17:57\nJakze inaczej wyglada forum pod artykulami omawiajacymi wywiad z p. Racewicz, zona sp. kpt. Janeczka. Poniewaz nie jest ona zwiazana z PiSem (przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo), to pani ta nie jest atakowana, tu jest inaczej. Skoro jednak ktos nie potrafi odroznic zwyklego wypadku samochodowego od do dzis nie w pelni wyjasnionej katastrofy lotniczej rzadowego samolotu, to nie ma sie czemu dziwic.\njas 30.09.2012 16:43:10\nAdamiakowa 30.09.2012 16:22:44\nTylko za swoje pieniążki proszę.\nRodziny ofiar TU 154 otrzymaly:\n40 tys. zl wysokosc jednorazowego wparcia, które otrzymala kazda rodzina ofiar katastrofy na mocy decyzji rzadu (lacznie 3,8 mln zl). Kwota ta nie byla opodatkowana.\n250 tys. zadoscuczynienia d l a k a z d e g o c z l o n k a r o d z i n y ofiary katastrofy (dla wszystkich: matki, ojca, zony i dzieci).\n2 tys. zl miesiecznie przyznal premier jako renty specjalne 73 osieroconym dzieciom (trojgu niepelnosprawnym dozywotnio, pozostalym do ukonczenia 25 r.z ).\n4 tys. zl renty dla 4 zon, które pozostaly same lub z trójka lub wieksza liczba dzieci.\n2 do 3 tys. zl dozywotniej renty dla 11 niepracujacych wspólmalzonków ofiar.\n800 do 2 tys. zl miesiecznie kosztuja 3 renty dla rodziców ofiar.\nKazda rodzina otrzymala swiadczenia z ZUS przyslugujace rodzinom, uzaleznione od stazu pracy i wynagrodzenia osoby, która zginela.\n6,4 tys. zl; Kazda rodzina otrzymala zasilek pogrzebowy w najwyzszej mozliwej kwocie (mimo ze pogrzeby odbyly sie na koszt panstwa).\nSkarb Panstwa wykupil miejsca pochówku i ich 25-letnia dzierzawe.\n100 tys. zl dla wszystkich rodzin poslów, którzy zgineli w katastrofie z polisy, która wykupila kancelaria.\nAnulowano na prosbe rzadu koszty polaczen telefonicznych wykonywanych przez bliskich ofiar w zwiazku z katastrofa.\n5 tys. zapomogi wyplacono z kasy Sejmu rodzinie kazdego zmarlego posla.\nPara prezydencka ubezpieczona byla na laczna kwote 3 mln zl.\n702 tys. zl kosztowala ceremonia powitalna ofiar katastrofy na lotnisku Okecie, przygotowanie Sali Torwar i domu pogrzebowego na cmentarzu Pólnocnym do uroczystosci zalobnych oraz przewiezienie tam trumien z Okecia\n647 tys. zl kosztowala msza za ofiary katastrofy na Placu Pilsudskiego w Warszawie\n6,16 mln zl kosztowaly uroczystosci pogrzebowe pary prezydenckiej\n3,4 mln zl kosztowaly pogrzeby pozostalych ofiar\n5,5 mln zl wydaly wladze Krakowa na przygotowanie miasta do uroczystosci\n3 mln zl wydaly wladze Warszawy na przygotowanie miasta do uroczystosci\n272 tys. zl kosztowalo wykupienie miejsc na cmentarzach dla ofiar katastrofy\n1,6 mln zl kosztowal pomnik ofiar katastrofy na Powazkach\n169 tys. zl kosztowal sarkofag pary prezydenckiej na Wawelu\n3 mln zl kosztowala budowa pomników nagrobnych pozostalych ofiar\n65 tys. zl 105 urn onyksowych, które po napelnieniu ziemia z miejsca katastrofy zostaly przekazane m.in. rodzinom ofiar.\nto wszyski za to, że Kaczyński postanowił rozpocząć kampanię prezydencką na grobach pomordowanych w Katyniu i pozapraszał sobie gości ?\nmy mamy za to płacić ????\nI nie chciało mu sie jechać pociagiem tylko postanoiwił wylądować na nieczynnym lotnisku ?\nMy mamy za to wszystko płacić ?\nza kolejne eksumacje my znów mamy płacić ????\nTrzeba zrobić wreszcie z tym porządek\nwdowy i cała reszta powinny zwrócić pieniądze co do grosza\nA ekshumacje niech sobie robią do zasranej śmierci - ale na swój koszt\nDość cackania się wydrwigroszami i naciagaczami z państwowej kasy\nstary piernik 30.09.2012 14:08:35\nJak sie okazuje za wszelka cene mozna zaistniec w mediach ten okropny babsztyl nic nie robi dla biednego jasla, jedzie na mezu ktory i tak byl slabiutkim politykiem swa kariere zawdzeczaja pedofilom w sukienkach, nie pozdrawiam pisiorow, kpina przytulila 250 tysi to niech teraz placi za wiedze, podkarpacie to ciemnogrod\nJanusz Palikot nadchodzi\nwięcej od Zającowej dla Jasła zrobił Michał Szpak\nGość 30.09.2012 03:01:19\n...na swój obraz i podobieństwo...?\nkolec 29.09.2012 22:50:04\nKretyn to brał udział w tworzeniu twojej osoby...\nniezorientowany 29.09.2012 18:11:59\nczyli familia tego dziecioroba Putry dostanie nową bańke. przeszło\nGość 28.09.2012 23:36:43\nnyska w sensie busem, kretynie


czyli, coś na co długo czekałam!\nMam dzisiaj wspaniały humor, tak jest jak wszystko mi się udaje (w końcu), w szkole też , wszystko jak po maśle. Gdyby nie to, że teraz zjadłam za dużo suszonych jabłek (taki ze mnie łasuch) i czuję, jak mój żołądek wykręca różne fikołki, jest mi po prostu troszkę niedobrze… Szczerze, to po co ja Wam to piszę? Pewnie tak na prawdę nikogo nie obchodzi co zjadłam i jak się po tym czuję... Dobra, nieważne, koniec. Więcej nic nie tknę dzisiaj(mam na myśli suszone jabłka).\nAd rem (zatem do rzeczy, dla Tych co z łaciną, jak z chińskim), może dzisiejsza pogoda nie była najlepsza, upału nie było, a słońce jakoś nie przygrzewało, ale udało mi się po szkole zrobić mały spacerek po parku, i to nie sama, a z moją przyjaciółką Olą. Tak sobie chodziłyśmy, rozmawiałyśmy i wygłupiałyśmy się, jak na nas zazwyczaj przystało. Potem wróciłam do domu i zajęłam się małym "nic nie robieniem”.\nJeśli chodzi o jutrzejszy dzień, to jest prawdopodobieństwo, że pojadę do ogrodu botanicznego zaszaleć z aparatem, zapolować na kwiaty, ale wszystko oczywiście zależy od pogody, więc trzymajcie kciuki!\nDla całkowitego rozluźnienia wstawiam kilka zdjęć z dzisiaj i całego tego tygodnia. Mam nadzieję, że podobają Wam się takie mixy ;)\nW końcu jestem po egzaminach, stresu odrobinę mniej, ale nadal istnieje, bo oceny same się nie poprawią, a klasówki i kartkówki nie napiszą. Na szczęście nastał weekend, mam odrobinę więcej czasu, wyspałam się… w miarę... Nie licząc tego, że nie mogłam zasnąć do 3 nad ranem…\nWstałam ok. 10-11, coś zjadłam, a później moja mama wyciągnęła mnie na basen, za co jej serdecznie dziękuję!\nOstatnio na takim ostrym pływaniu (a umiem pływać) byłam jakiś rok temu, jak dla mnie to ogromna przerwa. Kiedyś regularnie chodziłam na zajęcia, ale hoho… dawno temu. Musiałam z pływania zrezygnować, nie starczało mi czasu, czego żałuję.\nNie wiem jak wy, uwielbiam pływać, a co dopiero skakać ze słupka. Czuję się wtedy jak ryba w wodzie ;) Czuję, że żyję, nabieram energii i po takiej godzinie pływania mam w sobie tyle mocy i mobilizacji, że wręcz tryskam inicjatywą. Pewnie dla niektórych z Was może to się wydawać troszkę dziwne, ale tak już ze mną jest :)\nNiedziela - dzień lenia. Dzisiaj nic specjalnego. Byłam w wegetariańskiej restauracji (Veg Deli) i muszę przyznać, że pysznie podjadłam!! Na przystawkę po trochu dużo smakołyków, których nazw nawet nie jestem w stanie powtórzyć - ważne, że były wyśmienite, a jako danie główne zamówiłam sobie pitę z mnóstwem warzyw, grzybów i sałatką. Głównym punktem programu był deser, czyli śliwkowe crumble… Chyba nigdy nie jadłam czegoś tak pysznego… ahhh… ile bym dała by zjeść to jeszcze raz :). Ceny zacne, niestety.\nkoszulka - ? / jeansy - tally weijl / koszula - h&m\njacket - C&A / shirt - H&M / pants - H&M / sneakers - converse / necklace - indian shop / earrings - from China\nTeż chcesz zostać polecony? Wystarczy, że poklikasz w linki i dasz mi znać, dodając komentarz pod tym postem ze swoim adresem bloga ;)\nBlogi, które są warte polecenia:\nWiem, że to już drugi post z ubraniami, ale tym razem będzie przedstawiał wspaniały asortyment firmy SHEINSIDE (klik!)\nPrzygotowałam dla Was kilka outfitów na wiosnę :)\nBlogi, które warto odwiedzić:\nZachęcam do zapoznania się z moją propozycją outfitów firmy Sheinside, wystarczy kliknąć w cyferki pod obrazkami.\nMam nadzieję, że się Wam spodobało.\nDzisiaj przychodzę do Was z wymarzoną listą rzeczy od firmy CHOIES\nPrzygotowałam outfity na tę wiosnę, będą one typowo w stylu boho.\nBARDZO PROSZĘ WAS O KLIKNIĘCIA W LINKI:)\nPROPONUJĘ RYWALIZACJĘ, OSOBY KTÓRE POKLIKAJĄ I NAPISZĄ LICZBĘ SWOICH KLIKNIĘĆ W KOMENTARZACH.\nMAJĄ SZANSĘ NA POLECENIE W MOIM NASTĘPNYM POŚCIE ;)\nSTROJE CHOIES SĄ REWELACYJNE!\nKLIKAJCIE W PODŚWIETLONE CYFRY!\nTen post będzie zdecydowanie poświęcony mojemu ulubionemu kolorowi, CZARNEMU.\nDlaczego jest moim ulubionym?\nJak to się mówi: "Czarny pasuje do wszystkiego", "wyszczupla"<--- choć to nie jest mi potrzebne.\nSzczerze, dokładnie to nie wiem dlaczego tak uwielbiam ten kolor, może za tę tajemniczość… Za to że jest jednym z głównych elementów mojego ulubionego stylu, grunge… Ale o tym już będzie w innym poście, mam na myśli styl grunge oczywiście.\nAle ok, po co piszę o tym czarnym kolorze?\nBył to krótki wstęp do jednego z moich ulubionych outfitów. Ubrałam się w czarne jeansy z wysokim stanem, które tak na prawdę są "lekkimi dzwonami", ale dzięki podwinięciu nogawek uzyskałam efekt typu mom jeans. Założyłam również szarą bluzkę z czarnymi, prześwitującymi paskami,w uzupełnieniu czarny choker. Aby nie chodzić boso jak Cejrowski, włożyłam białe reeboki :)\nshirt - h&m / jeans - kappahl / choker - tally weijl\nPiszcie w komentarzach co sądzicie o tym outficie :)\nChciałam Wam również życzyć wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Wielkanocnych!\nZAPRASZAM WAS RÓWNIEŻ NA MÓJ OSTATNI FILMIK :)\nWitam Was po na prawdę długiej przerwie, za pasem egzaminy gimnazjalne, zatem mam coraz mniej czasu, a oczekiwania nauczycieli rosną. Dodatkowo jestem chora, super :)\nPrzez ten cały miesiąc było nawet ciekawie. 20 marca naoglądałam się przez zabawne okularki (można stwierdzić że wygląda się w nich niczym postacie z filmu "Matrix") wspaniałego zaćmienia słońca.\nZaszalałam także w latach 60/70, cała nasza szkoła miała okazję przebrać się za hipisów. Ja postawiłam na długą sukienkę w kwiaty, dużą ilość bransoletek i naszyjników.\nZapraszam Was na mój nowy filmik ;)\nASK | INSTAGRAM | FB | YOUTUBE\nYES, I HAVE EATEN TOO MUCH DRIED APPLES\nSHEINSIDE & SPRING OUTFITS\n… a po przerwie = zaćmienie słońca + dzień hipisa


Edukacja. Kim są ludzie, których minister Przemysław Czarnek zaprosił do współpracy - TVN24\nMinister edukacji i nauki powołał do życia gremia, które mają mu pomóc w zreformowaniu polskiej oświaty. O członkach tych gremiów można powiedzieć wiele, ale raczej nie to, że są wybitnymi ekspertami od edukacji dzieci.\n- Droga z Warszawy do Lublina w ostatnich latach się poprawiła. Nasz resort mógłby teraz uruchomić na niej jakiś pracowniczy autobus - słyszę w gmachu w alei Szucha, w którym mieści się Ministerstwo Edukacji i Nauki.\n- Rzeczywiście ludzi z Lublina jest sporo, aż sam byłem zdziwiony. Niektórych nie widziałem od czasów studiów na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim - mówi jeden z ministerialnych urzędników.\nLublin to miasto powołanego w październiku ubiegłego roku na stanowisko ministra edukacji i nauki Przemysława Czarnka. Tam chodził do liceum, studiował, założył rodzinę, robił karierę jako wykładowca akademicki. I tam też przeprowadził "zaciąg" nowych ministerialnych kadr.\nJego "lubelscy ludzie" pracują nie tylko w samym resorcie, ale również w powołanych przez ministra ciałach doradczych m.in. w zespole do spraw podręczników i w radzie do spraw jakości w edukacji. Te gremia uzupełniają nieznani szerzej samorządowcy z różnych zakątków kraju, niespełnieni politycy (również spoza PiS), specjaliści od historii, a szczególnie od historii Kościoła.\nKim są ludzie Przemysława Czarnka i jaki mogą mieć wpływ na edukację polskich dzieci? Za chwilę poznamy ich trochę bliżej. Ale najpierw przedstawimy tych, z którymi minister już się pożegnał.\nKto się zna na szkole?\nPrzemysław Czarnek w swojej karierze politycznej nie zajmował się edukacją. Po tym, jak jesienią 2019 roku został posłem, od początku kadencji złożył tylko pięć interpelacji (m.in. w sprawie lokalizacji krematoriów i limitu liczby wiernych w kościele w czasie pandemii). Żadna nie dotyczyła edukacji lub nauki. Podobnie jak żadna z jego 30 sejmowych wypowiedzi.


Podniebny Poznań - Pomniki Poznania\nJesteś tutaj: Home / Podniebny Poznań\nPokazuje5 z7 przedmioty\nPodniebny Poznań Staropolskie\nNie ma chyba w Poznaniu nikogo, kto nie umawiał się pod pręgierzem. Wszyscy wiedzą, gdzie on się znajduje i jak wygląda. Na kamiennej głowicy kolumny pojawiła się postać bohatera tego artykułu – poznańskiego kata, który dzięki temu stał się…\nTrzej bracia z Ratusza\nPosąg z figurą Trzech Braci / Światowida na poznańskim ratuszu pozostaje najstarszą pamiątką po baśniowych początkach miasta.\nNajnowsze koziołki podarował miastu w 1993 roku, poznański przedsiębiorca, Marian Marcinkowski, a nowoczesny mechanizm sterujący zaprojektował Stefan Krajewski\nOrzeł na Ratuszu\nPosąg Trzech Braci oraz koziołki trykające się na wieży zegarowej to nie jedyne przyczyny, dla których poznaniacy i turyści zadzierają głowy przed gmachem Ratusza. Gdy spojrzą jeszcze bardziej w górę, na samym szczycie wieży, na tle nieba ujrzą…\nStanisław August Poniatowski nie miał żadnych bliższych relacji z Poznaniem, a nawet nigdy nie odwiedził naszego miasta. Pomimo tego, to w stolicy Wielkopolski darzony jest szczególną estymą, a Poznań pozostaje jedynym miastem w Polsce, w którym…


Koronawirus we Francji. Relacja Ludwiki Włodek | Ludwika Włodek, Magazyn TVN24\nNa początku marca prezydent Francji jeszcze był w teatrze i odwiedzał domy seniora. W zeszłą niedzielę Francuzi masowo głosowali w wyborach samorządowych, a rząd zapewniał, że to całkiem bezpieczne. Następnego dnia jednak ogłosił drastyczne reguły odosobnienia. Dziś nie działają szkoły, teatry ani biblioteki. Pałac Festiwalowy w Cannes, zamiast rozściełać czerwony dywan, szykuje się na przyjęcie bezdomnych i sprzętu medycznego. Francuzi mogą wyjść na ulicę tylko ze specjalną karteczką wyjaśniającą powód opuszczenia mieszkania.\nChristophe obudził się przed ósmą. Jak zwykle wstał i otworzył okno w pokoju. Uderzyła go niezwykła cisza. Normalnie o tej porze przez otwarte okno do mieszkania wdziera się szum miasta: samochody, motocykle, szmer idących i rozmawiających ze sobą na ulicy ludzi, odgłosy otwieranych kawiarni, hałas podnoszonych krat na witrynach sklepowych. Teraz nic takiego nie było słychać. Z rzadka tylko przejeżdżał jakiś samochód. Cisza była tym bardziej dojmująca, że nie burzyły jej też żadne odgłosy natury.\n- W Paryżu już od dawna jest mało ptaków. Dużo mniej niż w Warszawie. Przedtem nie zwracałem na to tak bardzo uwagi, maskowały ten brak inne dźwięki. Teraz uderzyło mnie to, że nawet jak nie zagłusza ich ruch uliczny, ptaki są tak mało słyszalne. Żadnego ćwierkania, gruchania, nic – opowiadał mi przez telefon Christophe we czwartek wieczorem, trzeciego dnia odosobnienia.\nZlekceważyli nadejście tsunami?\nWe Francji surowe zasady ograniczające kontakty społeczne obowiązują od wtorku, 17 marca. Dwa dni wcześniej odbyła się jeszcze w tym kraju pierwsza tura wyborów samorządowych. Drugiej na razie nie będzie, bo w poniedziałek rząd, w obliczu narastającej w szalonym tempie liczby chorych – we Francji jest już 11 tysięcy zakażonych koronawirusem i prawie 400 ofiar śmiertelnych choroby (stan na 19 marca wieczorem) – wprowadził szereg ograniczeń.\nNiektórzy uważają, że stało się to o wiele za późno, bo już od dawna było wiadomo, że Francja ma poważny problem z epidemią. We czwartek, 19 marca, trójka lekarzy wniosła do specjalnego trybunału powołanego, by rozpatrywać skargi przeciw członkom rządu (Cour de Justice de la République) pozew przeciwko premierowi Edouardowi Philippe’owi i byłej już minister zdrowia Agnès Buzyn. Medycy oskarżyli rządzących, że znając zagrożenie, nie podjęli na czas odpowiednich kroków, by przeciwdziałać szybkiemu rozprzestrzenianiu się epidemii. Ich zdaniem decyzja o utrzymaniu daty wyborów była skandaliczna, a wprowadzenie kwarantanny społecznej dopiero od wtorku - mocno spóźnione. Bary i restauracje zamknięto już w sobotę wieczorem, a mimo to w niedzielę ludzi wysłano do urn. Minister spraw wewnętrznych zapewniał obywateli, że głosowanie jest tak samo bezpieczne, jak zrobienie codziennych zakupów.\nSprawa ma drugie dno, ponieważ to właśnie Agnès Buzyn była kandydatką partii rządzącej na stanowisko mera Paryża. Stała się nią w trybie awaryjnym, dopiero w połowie lutego. Dotychczasowy kandydat makronistów wycofał się, bo wyciekły nagrania pokazujące, jak się onanizuje. Sama Buzyn kilka dni temu wyznała gazecie "Le Monde”, że wychodząc z rządu, by stanąć do wyścigu o władzę w Paryżu, płakała. Wiedziała już, że "fala tsunami zaraz nadejdzie" i że "wybory się nie odbędą".\n"Od początku [swojej kampanii wyborczej] myślałam tylko o jednym: o koronawirusie. Powinniśmy byli wszystko przerwać, to maskarada. Ostatni tydzień był koszmarny. Bałam się na każdym spotkaniu z wyborcami. Nie byłam w stanie w ogóle zaangażować się w tę kampanię" – powiedziała w tym samym wywiadzie.\nO ile była minister zdrowia, jak sama zapewniała dziennikarzy, od dawna uświadamiała sobie, jakie ryzyko dla Francji niesie pandemia koronawirusa, reszta polityków albo tego nie rozumiała, albo nie chciała się do tego przyznać. Jeszcze 6 marca, gdy we Francji było już kilkuset zakażonych wirusem, Emmanuel Macron z małżonką oglądali wieczorem spektakl w teatrze liczącym 780 miejsc, a następnego dnia rano prezydent odwiedził pensjonariuszy jednego z paryskich domów starców.\nJeszcze niedawno pełni optymizmu, teraz obaj - i premier, i prezydent - pouczają współobywateli, by poważnie podeszli do zaleceń dotyczących odosobnienia. We czwartek Edouard Philippe narzekał, że na francuskich ulicach wciąż widać zbyt wiele "lekceważenia, nieświadomości i ignorancji" wobec zagrożenia, jakie niesie ze sobą koronawirus.\nReguły odosobnienia wprowadzone w powyborczy poniedziałek i obowiązujące od wtorku są dość surowe.\nNie działają szkoły, uniwersytety, muzea, teatry, kina ani restauracje. A także sklepy inne niż sprzedające artykuły pierwszej potrzeby, takie jak żywność, lekarstwa, środki higienicznie i kosmetyki oraz sprzęt samochodowy czy elektroniczny. Zamknięto większość publicznych parków, skwerów i ogrodów. Rzadziej kursują pociągi i autobusy. Rząd apeluje do władz lokalnych o wprowadzenie ograniczeń dotyczących bardzo popularnych we Francji targowisk na świeżym powietrzu.\nW czwartek parlament pracował nad ustawą wprowadzającą stan zagrożenia sanitarnego. Tego samego dnia zamknięto wszystkie plaże na Lazurowym Wybrzeżu i większość tych nad Atlantykiem, a organizatorzy Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes ogłosili, że zaplanowana jak co roku na maj impreza na pewno nie odbędzie się w zwyczajowym terminie. Zamiast tego Pałac Festiwalowy udostępni 35 tysięcy metrów kwadratowych swojej powierzchni na potrzeby walki z epidemią. Mają tu znaleźć schronienie bezdomni, którzy utracili miejsca w noclegowniach, niebędących w stanie sprostać warunkom kwarantanny. W Pałacu Festiwalowym będą rozlokowywani zgodnie z "zachowaniem wszelkich norm bezpieczeństwa obowiązujących w czasie epidemii", jak zapewniło merostwo. Reszta miejsca w pałacu zostanie wykorzystana na potrzeby medyczne, by ulżyć przeciążonym i przepełnionym szpitalom.\nNajwięcej dyskusji, a także zainteresowania w innych krajach, budzi wprowadzony we Francji wymóg posiadania specjalnej metryczki zawierającej powód, dla którego przerywa się odosobnienie. Mówiąc po ludzku, każdy, kto wychodzi z domu, musi mieć przy sobie kartkę, na której będzie napisane jego imię, nazwisko, miejsce zamieszkania oraz cel wyjścia. Specjalny formularz można wydrukować ze strony internetowej ministerstwa spraw wewnętrznych. Do środy można go było też mieć w telefonie, ale wspomnianego dnia władze zmieniły zdanie i ci, którzy nie mają w domach drukarek, mogą sporządzić kwitek własnoręcznie, na dowolnej kartce papieru.\n- Chodzi o to, żeby zminimalizować ryzyko zakażenia – tłumaczy mi Christophe. – Jak pokazujesz coś policjantowi w telefonie, musisz się do niego zbliżyć. Kartkę papieru możesz okazać z odległości metra.\nPowodów, dla których można opuścić miejsce zamieszkania, jest pięć. Wyjście do pracy, jeśli praca zdalna jest niemożliwa, powody medyczne, takie jak wizyta u lekarza lub w aptece, odwożenie dzieci pod opiekę lub pomoc innej osobie z rodziny, podstawowe zakupy w pobliżu domu oraz krótka aktywność fizyczna bądź wyprowadzanie na spacer zwierzęcia domowego.\nPolicja ma prawo żądać okazania takiej karteczki od każdego przechodnia lub kierowcy. Przez pierwszą dobę raczej pouczała, później zaczęła wlepiać mandaty wszystkim, którzy nie zastosowali się do wymogów. Najpierw niskie, w wysokości kilkudziesięciu euro. Dziś za brak metryczki można już zapłacić nawet 135 euro, czyli prawie 600 złotych.\nSłużby porządkowe pilnują, żeby te wyjścia ostatniej kategorii – z powodu indywidualnej aktywności fizycznej lub wyprowadzania zwierząt domowych – nie zamieniały się w wielokilometrowe rajdy z dala od miejsca zamieszkania.\n- Mogę biegać dookoła bloku, ale już pójść do lasku oddalonego o kilka kilometrów od mojego osiedla mi nie wolno – skarży się Sarah, choć tak naprawdę akceptuje ograniczenia. – Każde nieuzasadnione wyjście naraża innych. Ludzie zachowują się tak, jakby nie rozumieli, że nie chodzi tylko o nich samych, ale także o tych innych, być może słabszych i mniej odpornych. Nie stosując się do zasad odosobnienia, to ich wystawiamy na ryzyko zakażenia, co może skończyć się tragicznie.\n- Na początku policja była bardziej wyrozumiała – stwierdza Christophe. – Teraz widziałem na filmach w internecie, bo sam nie wychodziłem od poniedziałku, ostatni raz poza domem byliśmy na wyborach, że funkcjonariusze podchodzą do każdej grupki na ulicy i proszą, żeby się rozejść.\nChristophe narzeka na brak konsekwencji u rodaków, a nawet u własnych sąsiadów. – Rozpowszechnił się u nas włoski zwyczaj. O ósmej wieczorem wszyscy wychylają się przez okna albo wychodzą na balkon, by dziękować lekarzom za to, że narażają życie dla innych i tak dzielnie walczą z epidemią. A potem, w ciągu dnia, ci sami ludzie, którzy wieczorem wyszli na balkon w geście solidarności z lekarzami, siedzą sobie beztrosko w grupkach na podwórku, pozwalając swoim dzieciom bawić się z innymi. Przecież to zwiększa ryzyko zakażenia, a więc i ryzyko dla tych lekarzy, których niby tak wspierają i z którymi się solidaryzują - komentuje.\nNajtrudniejsza dla wszystkich moich rozmówców jest niepewność, co przyniosą kolejne dni, tygodnie, a nawet miesiące.\nLaura ma wyznaczony termin porodu na połowę kwietnia. Najbardziej boi się, że ojciec dziecka nie zostanie wpuszczony do szpitala, by asystować przy narodzinach. Informacje o tym, jak będą funkcjonować porodówki, zmieniają się niemal każdego dnia. – Najgorsze jest to, że nic nie wiadomo. Nie możemy się przygotować na żaden scenariusz. Moja lekarka prowadząca żartowała, że najlepiej byłoby, gdybym urodziła dziś lub za miesiąc. Podejrzewa, że szczyt pandemii nastąpi w Paryżu za jakieś 10 dni. Wtedy w ogóle nie wiadomo, co się będzie działo. Moja teściowa z kolei martwi się, że zobaczy wnuka dopiero jak będzie miał kilka miesięcy. A mój partner żartuje sobie, że nasze dziecko będzie przynajmniej z rozpoznawalnego rocznika. "O, 2020, rok koronawirusa" - będą do niego mówić przy każdym wylegitymowaniu w przyszłości, opowiada.\nRząd już zapowiada, że odosobnienie nie skończy się po dwóch tygodniach. Wszyscy szykują się na recesję. Związki zawodowe liczą straty związane z epidemią. Bardzo narażoną kategorią zawodową są kurierzy. Wielu z nich zwolniło się początkowo z pracy, ale część, nie mając innych źródeł dochodu, wróciła. Tylko nieliczne firmy płacą więcej za pracę przy takim ryzyku. – Jesteśmy mięsem armatnim – skarży się jeden z pracowników firmy kurierskiej dziennikowi "Le Monde". Opowiada, że teoretycznie obowiązują reguły dostaw bez kontaktu: - Mamy zostawiać jedzenie przed drzwiami, dzwonić, że już jest i natychmiast oddalić się na bezpieczną odległość. Ale wszystko bierze w łeb, kiedy klient czeka na nas przed drzwiami swojego mieszkania. Teoretycznie mógłbym postawić mu przesyłkę pod nogami i odejść. Ale przecież to byłoby bardzo niegrzeczne, siłą rzeczy podaję mu ją wtedy do ręki.\nPozostaje tylko śmiech\nSytuacja jest zła, a będzie jeszcze gorsza. Mimo wszystko Francuzi zachowują poczucie humoru. Wiele filmików krążących po francuskim necie pochodzi z Włoch, gdzie przecież epidemia zbiera jeszcze bardziej tragiczne żniwo. Na przykład ten z włoskim barmanem serwującym klientom espresso na specjalnej, poruszającej się samodzielnie tacce. Mnie rozbawił do łez przesłany mi przez Christophe’a filmik z cyklu zrób to sam:\nMężczyzna wylewa na pokrytą kafelkami podłogę w kuchni płyn do mycia naczyń i trochę wody. Następnie łapie się obiema rękami zlewu i zaczyna, korzystając z tego, że podłoga zrobiła się śliska, biec po niej w miejscu. I lakoniczny komentarz od nadawcy: "W Paryżu jeszcze mało popularne rozwiązanie, ale już wkrótce…".


Andrzej | no co ty Tato\nMateusz zaprosił mnie do współtworzenia internetowych publikacji w blogu o ojcostwie. Skoro piszę to oczywiście zgodziłem się z Jego argumentami o potrzebie takich publikacji i zaproszenie przyjąłem.\nOd 35 lat pracuję z młodymi ludźmi, uczę, wychowuję, wspieram i co najważniejsze rozmawiam z Nimi i ich rodzinami. Byłem nauczycielem licealnym, wychowawcą w ośrodku szkolno-wychowawczym, terapeutą i trenerem. Przez 20 lat byłem czynnym instruktorem harcerskim.\nObecnie zajmuję się szkoleniem dorosłych pracujących z dziećmi i rodzinami. Jestem żonaty, współuczestniczyłem w powołaniu do życia czwórki dzieci. Będę dzielił się z czytelnikami swoim doświadczeniem i wiedzą zawodową z zakresu związanego z rozwodami, rodzicielstwem i wychowaniem dzieci w cyklu „Ojcowie i dzieci”. W swojej pracy zawodowej unikam odwołań do jakiejkolwiek religii, tak też będzie w tym blogu.\nZaproponowałem również cykl „Co mówią inni” – tu pozwolę sobie umieszczać znane mi opinie innych osób na tematy związane z głównym nurtem. Zapewne wielu czytelników nie będzie zgadzało się ze mną, jestem tego świadom, jestem otwarty na merytoryczną dyskusję do której serdecznie zapraszam.\nJeżeli ktoś będzie chciał niepublicznie zadać jakiś pytania zapraszam do pisania na blogową skrzynkę kontaktową (adres poniżej). Na pewno odpowiem.\nAndrzej, 5.0 out of 5 based on 1 rating\nJest godzina 11:31:32


Oryle i orylka na Biebrzy\nJesteś tutaj: Grajewiak 2.0 Historia Oryle i orylka na Biebrzy\nPoprawiono: piątek, 16 października 2015, 18:39\nNajważniejszymi szlakami komunikacyjnymi na ziemiach polskich do czasów upowszechnienia się transportu kolejowego były rzeki. Dawne prawo dzieliło je na nie spławne i spławne. Na tych ostatnich zwanych inaczej publicznymi lub później rządowymi zakazane było budowanie jazów tam i młynów. Nie znaczy, że dawne trasy wodne były łatwe w użytkowaniu. Często w korytach leżały zwalone pnie drzew, na żeglujących czyhały kamienne rawy lub piaszczyste łachy, a i sama linia brzegowa skomplikowana i pełna meandrów, stawiała nierzadko wyzwanie dla jej użytkowników. Jedną z rzek używaną do spławiania drewna i innych towarów była Biebrza. Rzeka ta bierze swój początek na bagnach na południe od Nowego Dworu. W czasie wiosennych roztopów lub wysokiego stanu, spławna była od miasteczka Lipsk Jednak dla berlinek, galarów i wreszcie tratew wykorzystywana była zwykle od śluzy Dębowo.\nPierwsze wzmianki o spławie drewna na Biebrzy pochodzą z I połowy XV wieku. Czytamy w nich, że w 1425 roku Roman z Redziłowa Koła /dzisiejszy Radziłów/ zobowiązał się dostarczyć tratwę drzewa wójtowi z Giełczyna. W 1561 roku chłopi ze wsi Woznawieś, Tajno, Bargłówek i Orzechówka brali udział w robotach leśnych i „wszelkie prace podejmują, roboty i posługi czynią niemałe około roboty leśnej, w podwody jadąc, popławy wożąc, robotę leśną wiążac dla spuszczenia do Gdańska”. Pracę nadzorował Rolewski z Woznewsi.\nPrzez całą historię spławu na Biebrzy drewno z Puszczy Augustowskiej spławiano Nettą i Kanałem Augustowskim, a z lasów Rajgrodzkich drewno szło wąskimi pasami rzeką Jegrznią i Kanałem Woznawiejskim. Najlepiej rozwinięty był tu handel drewnem budulcowym, które transportowano najczęściej do Gdańska, Torunia, Bydgoszczy, ale również do Goniądza, Wizny lub Łomży.\nTechnika spławu wiązanych, a później zbijanych bali drewnianych nazywana była orylką. Spław w niewiele zmienionej postaci przetrwał tu do późnych lat 30-tych XX wieku. Przy transporcie drewna drogą wodną w dawnej Polsce pracowało co roku tysiące ludzi. Nazywano ich flisakami lub orylami. W języku polskim występowały różne nazewnictwo: flis = flisak, oryl = orel = horyl. Osobnym tematem do dyskusji pozostaje, czy flis i oryl to synonimy. Czy flisakami, flisami nazywano ludzi pływających tylko na szkutach, galarach i berlinkach? Orylami zaś spławiających tratwy? Prawdopodobnie na rzekach, gdzie ruch wodny był intensywny i różnorodny - podział na flisów i oryli był jasny i precyzyjny. Wydaje się, że na Biebrzy, gdzie jak pisał w 1882 roku Zygmunt Gloger „berlinki prawie nigdy już teraz tędy nie przepływają (…). Za to liczne płyną tratwy” termin „flis” używany był stosunkowo rzadko. Potwierdzają to w przeprowadzonych wywiadach mieszkańcy wsi nadrzecznych.\nSzeroko rozumianą pracą przy spławie drewna masowo tu trudnili się Kurpie, o których w latach 40-stych XIX wieku pisano ”Trudnią się teraz najwięcej ścinaniem drzewa, skrobaniem kory, wywózką i orylką, czyli spławem wodą”. Sporo oryli było z Pułtuska i Serocka. Duży procent spławników pochodziło z Brańszczyka nad Bugiem oraz galicyjskich miejscowości takich jak: Ulanów, Czernichów, Nowa Wieś, Chorzewice, Turbin, Zbigniowa, Radomyśl i Pilchowo nad Sanem. Ze wsi nadbiebrzańskich spławem trudnili się m.in. mieszkańcy Dolistowa. Polkowo natomiast jako osada leżąca nad Kanałem Augustowskim wyspecjalizowała się w holowaniu tratew. Tego z gospodarzy, którego stać było na kupno i utrzymanie konia przeciągał tafle od śluzy Sosnowo do Dębowej. Koń z założoną specjalną uprzężą, ciągnął tratwy po Kanale idąc po zabezpieczonym faszyną i oczyszczonym z krzewów, drzew i wiatrołomów wale. Na zakrętach kanału zabite były dębowe pale, które uniemożliwiały wbicie się ciągniętej tafli w brzeg.\nOrylka była zajęciem ludzi biedniejszych, których tu nazywano bezziemiennymi lub loźniakami. Praca na rzece zaczynała się wczesną wiosną, kiedy na rzece płynęła już tylko drobna kra czyli śryz. Nierzadko względnie ciepłe i słoneczne kwietniowe dni przeplatały się z dniami i nocami mroźnymi i śnieżnymi. Jak wspominał - 15 letni wówczas Jan Golik z Pilchowa, który w 1893 roku, przemierzył pieszo drogę z Pilchowa nad Sanem do Łomży, gdzie rozpoczął pracę oryla. „szliśmy przeważnie pieszo, grupkami lub pojedynczo od czasu do czasu odpoczywając, a niekiedy z ciekawości zaglądając do przydrożnej świątyni, na wystawę sklepową, do chaty wieśniaczej lub na dziedziniec dworski(…). Pogoda nie zawsze była sprzyjająca. Padały jeszcze śnieżyce z deszczem, a niekiedy wiały wichry zimne i dokuczliwe. Płócienna odzież nie zabezpieczała należycie ciała przed utratą ciepła. Wprawdzie nogi zśiniałe i piekące raźniej przebiegały wiorstowe odcinki dalekiej i zda się, niekończącej się drogi. Noce nie zawsze były właściwym odpoczynkiem. Najczęściej zimna noc nie pozwalała na mocniejszy i dłuższy sen. Przybyliśmy w okolice Łomży, gdzie otrzymaliśmy strawne w wysokości 2 rubli oraz dwa snopki słomy. Retman Szczerbowski podzielił nas na kilka grup. Każdej grupce, liczącej po 4 osoby, oddał pod opiekę gotową już tratwę. Zadaniem każdej z nich było wyrychtowanie bud wraz z urządzeniem kuchennym. Naprzód pokryliśmy słomą dwuspadowy daszek, którego krokwie w dolnej części były zamocowane z balami tratwy, potem bardzo starannie zapletliśmy i zakryli słomą ścianę szczytowa. We wnętrzu tej budy dla celów gospodarczych założyliśmy niewielkie półeczki, na których umieściliśmy nasz prowiant i szczupły przyodziewek.”\nBudulec. Dostawa drewna do bindugi. Przygotowanie tratew.\nW lasach rządowych drzewo przeznaczone do ścięcia znaczył strażnik, bądź strzelec, za zgodą i wskazaniem swojego zwierzchnika. Drewno do spławu zwożono na wybrane wcześniej miejsce, płaskie, względnie suche i dostępne od strony wody. Plac ten nazywano bindugą. Funkcjonowały one zwykle od jednego sezonu do kilkunastu lat. Bindug bezpośrednio nad Biebrzą ze względu na brak właściwego materiału, a także na niedostępność jej brzegów było stosunkowo mało. Wymienić tu należy bindugę w pobliżu śluzy Dębowo, a także miejscowościach Sztabin, Sośnia, Osowiec i Goniądz. Dużo składów dłużyzny znajdowało się przy dopływach Biebrzy. Wspomnieć tu należy o składach drewna nad Nettą: w Sosnowie, w strażach Promiski i Świderek.\nDrzewo tu układane było według gatunku i długości kloców. Dostawa drewna do bindugi, czyli zwózka miała miejsce w zimę lub wczesną wiosną i prowadzona była na saniach lub wozach, w zależności od tego jaka się uszykowała droga – sanna czy wozowa. W pierwszym przypadku kloce przewożone były na dwóch saniach – odziemek od konia, a wierzch na mniejszych lżejszych tzw. zajdlach. Jeżeli transport odbywał się na wozach - ten rozpuszczano i bal kładziono również odziemkiem do konia, na przednia część wozu – czyli przód, a wierzch na tylną czyli zad. Załadunek kloców prowadzony był przez dugowanie lub za pomocą lady. Przed ułożeniem ich w gromady lub inaczej w reje było one korowane – zwykle jeszcze w lesie - na czerwono. Zgodne było to z wymaganiami kupców. Drewno takie nie wysychało zbyt szybko, a zatopione w wodzie mogło leżakować nawet kilka lat. Grubsze kloce były w odziemkach obciosywane na cztery kanty - tak aby przy zbijance, poszczególne bale były do siebie równoległe, a tym samym tratwa miała kształt prostokąta. Osobą odpowiedzialną za porządek na bindudze i wydająca kwity upoważniającą do wypłaty należności za zwiezione drewno nazywany był bindużnikiem lub bindużnym. Pnie drzew były staczane po legarach do tzw. obory, czyli jak to dzisiaj można byłoby to nazwać pływającego doku. Oborę przygotowywano w ten sposób, że na wysokości bindugi, w górnym biegu rzeki w tzw. odbiegu u pala wiązano pierwsze ogniwo przyszłego doku złożone zwykle z 3-5 zbitych kloców - tak, aby można było po nim względnie swobodnie chodzić. Do niego przyczepiane były następne cztery. Ostatnie ogniwo /drąg/ przyczepiane było prostopadle do kierunku nurtu rzeki. Obora swoim kształtem przypominała trójkąt prostokątny, gdzie linia brzegowa i ostatnie ogniwo tworzyły kąt prosty. Po spuszczeniu do obory pewnej ilości bali następowało ostateczne sortowanie i gatunkowanie. Tu również następowało łączenie kloców ramionami. Były to dość grube obciosane z obu stron drągi, które przybijano metalowymi gwoździami odpowiednio ułożone bale. Po ubiciu tafla otwierano drąg obory i już z pomocą nurtu rzeki wypuszczano tafel, który palowano. Tratwy płynące kanałem Augustowskim, a później Biebrzą były to tzw. półtratwy. Składały się one z 11 tafli i szerokości 3 pasów. Szerokość maksymalna tratwy nie mogła przekraczać około 5,5 metra. Nazywane były tratwami kanałowymi lub gdańskimi. Uwarunkowane było to szerokością śluz na kanale. Biebrzą spławiano głównie drewno iglaste, sosnowe – czyli chojowe i świerkowe – tj. jegliowe. Oprócz drzew iglastych szła również dębina, brzezina, olszyna i osina. Drewno drzew liściastych jako bardziej mokre i co się z tym wiązało cięższe i o większym zanurzeniu zbijano na przemian z klocami jeglini lub choiny. Zbicie takiej tratwy było trudne i wymagało od zbijaczy dużych umiejętności i wysiłku.\nKierownictwo na tratwach\nOsoba kierująca orylką był to retman. Dawniej najwięcej retmanów pochodziło z Kamieńczyka nad Bugiem i Galicji - czyli tzw. Krakowiaków. Była również grupa z innych miejscowości. Retman poza umiejętnością przewodzenia w grupie i fachowością winien był znać pociąg wody to jest jej naturę, właściwości danej rzeki, przeszkody, wiry, mielizny, rawy itd. Kandydat na retmana pływał na początku za chłopa zwyczajnego, a później za przednika. Kiedy już wystarczająco poznał tajniki sztuki orylskiej mógł starać się na retmana. Kandydatowi – zatrudniający go kupiec – wyrabiał w Urzędzie Komunikacji Wodnej książeczkę retmańską, która dawała formalne prawo do kierowania spławem. Retman miał zwykle pod opieką do 10 tratew. Rzadko płynął na tratwie, zwykle widywano go w niewielkiej jednoosobowej łódce – tzw. krakówce. Płynąc w pewnej odległości obserwował rzekę i kontrolował jakość spławu. Polecenia wydawane były do przednika, czyli zastępcy oryla płynącego na pierwszej tratwie. Tratwa sterowana była za pomocą drygawek - czyli wielkich wioseł zamocowanych na głowie /przedzie/ i calu /ostatnim taflu tratwy/ oraz kilku sprys- długich, często okutych drągów. Komendy wydawane były nie tylko z łódki, ale również z mostów, wysokich brzegów i dużych nadrzecznych kamieni. Wraz z przepływającymi taflami słychać było zachrypnięte głosy retmana i przednika.\nJeżeli przeszkoda była z prawej strony retman wołał :\n„ Wa-ra… na –sty-ku-bo-rku!”.\nPrzeszkoda po lewej:\n„Wara…na le-wo !”\nPo obu stronach:\n„A u-wa-żaj po ko-łach !”.\nJeżeli zaistniała potrzeba ściągnięcia tratwy na prawą stronę, to przednik słyszał komendę:\n„pu-szcza-j śryki jało-we”\nGdy trzeba było to zrobić na stronę lewą słyszał komendę:\n„Pu-szcza-j śryki hart-fulne.\nDo wyciągnięcia śryków służyła komenda:\nJeżeli retman chciał zatrzymać tratwy, a był zbyt daleko – podnosił swój kapelusz na wiośle. Był to znak do śrykowania. Machanie wiosłem z odkrytą głową, było sygnałem dla przednika do wyciągani śryków.\nRetmani zarabiali dużo więcej niż zwykli oryle i zwykle dwukrotnie więcej niż przednik. Wysokość zarobków była jednak bardzo zróżnicowana i zależała od fachowości retmana, ilości płynących tratew, poziomu wody, ilości przeszkód itd. Zarobki obliczane były za ryzę, czyli dostarczenie drzewa od miejsca zbijanki aż do miejsca przeznaczenia. Wypłata tygodniowa była proporcjonalna do długości przebytego etapu.\nŻycie na tratwie. Warunki pracy\nŻycie na tratwach było nużące, jednostajne i okresami bardzo ciężkie. Pracę rozpoczynano o świcie i kończono o zmierzchu. Pływanka trwała zwykle 6 dni w tygodniu. W czasie pływanki postoje robiono zwykle wtedy kiedy otrzymywano strawne, czyli tygodniowe wynagrodzenie. Zwykle wypadało to w niedzielę. Często starano się organizować je w okolicach miasteczek czy wsi kościelnych aby oryle mieli możliwość uczestniczenia w niedzielnym nabożeństwie. Wykonywano również wtedy szereg czynności takich jak pranie naprawianie odzieży, a także gotowano i robiono zakupy.\nJednostajną pracę oryli przerywały posiłki, które przygotowywano na tratwach na specjalnie sporządzonych paleniskach czyli kuchniach. Znajdowały się one na calu tj. tylnej części tratwy i głowie – przedniej jej części. Zasadniczą częścią paleniska była zbita z desek skrzynia o wymiarach około 75x75 centymetrów, do której wsypywano piasek, w który zagrzebywano garnki. Ogień rozniecano na wierzchu paleniska. Dla ochrony przed wiatrami pleciono z wikliny płotek.\nPosiłki starano się przygotowywać za dnia gdyż wieczorami do ognia zlatywały się bardzo uciążliwe owady. Podstawowymi produktami żywnościowymi był chleb, ziemniaki, słonina, kasza, groch, kawa zbożowa, herbata cukier, sól i czasami jagody i grzyby. Choć najpospolitszym posiłkiem była ryba i pieczone ziemniaki. Garnki zmywał najmłodszy lub ten kto jadł najdłużej. Jedzenie było monotonne i często pozbawione witamin i innych substancji odżywczych.\nSpław obwarowywany był szeregiem przepisów, które normowały zachowania oryli względem innych użytkowników rzeki. Jeżeli tratwa uszkodziła prom - to za szkody płacił właściciel drewna. Na przewozach przez rzekę przeciągnięta była gruba lina, po której chodził prom. Do obowiązków retmana należało odpowiednio wcześniej głośnym wołaniem poinformować promowego o nadpływających tratwach. Ten z kolei powinien podnieść linę – podpierając ją na brzegu wysokimi drągami. Jeżeli przewoźnik tego nie zrobił, retman mógł bez żadnych konsekwencji linę przeciąć. W miejscach o stałych brodach, gdzie przechodziło bydło flisacy zobowiązani byli zwolnić, a nawet śrykować tafle, aby bydło mogło spokojnie przejść na drugą stronę rzeki.\nKiedy wiał przeciwny wiatr lub gwałtowne obniżył się poziom wody – w efekcie czego następował dłuższy postój, oryle zajmowali się rzemiosłem. Wyrabiali koszyki z wierzby mlekiciny, robili grabie, trzonki do siekier, kijanki dla praczek itd. aby potem sprzedać je w miasteczkach i osadach nadrzecznych. Innym sposobem wykorzystania wolnego czasu był zbiór jagód, grzybów, dzikich owoców, wybieranie jajek dzikich kaczek oraz połów ryb. Wszystko to co mogło urozmaicać skromną orylską kuchnię. Mniej zaradni, po pobraniu strawnego włóczyli się po karczmach przepijając tygodniowy zarobek.\nW wolne dni często praktykowano„pasowanie na oryla”. Kto pierwszy szedł na drzewo tego nazywano frycem. W czasie postoju urządzano golenie fryca. Przygotowania były następujące: z leńców – czyli z wolnych przestrzeni między taflami zbierano z wody pianę, sadzano adepta orylki na śrykowaniu, mazano mu twarz pianą, a następnie golono drewnianą brzytwą. Wszystko to przebiegało w obecności wszystkich płynących flisaków. „Pasowani” zobowiązani byli wkupić się wódką i jedzeniem. Oryle zwyczajowo postrzegani byli jako ludzie weseli i chętni do zabawy ale również niespokojni i skorzy do bójki. Główna przyczyna był najczęściej alkohol. Na postojach, zmęczeni monotonną pracą, nierzadko urządzali w karczmach pijackie burdy. Miejscami gdzie zatrzymywali się oryle były karczmy w Polkowie, Dolistowie, Goniądzu i Osowcu. Jak pisał w I połowie XIX wieku Karol Wójcicki (...) orylka rozpaja, bo daje choć krótki zarobek, ale zyskowny (...) Oryl wystawiony ciągle na skwar, deszcz i zimno, rad pije; przepija więc niemal cały zarobek i prawie z niczem na zimę do domu powraca, przynosząc złe obyczaje i nałóg pijaństwa.\nBardzo negatywnie przedstawił oryli w swojej pracy Bohdan Baranowski. Według niego wielu z nich byli to zbiegli chłopi, drobni przestępcy i inni, którzy byli ścigani przez prawo.\nTa niepochlebna opinia zmieniła się nieco w okresie międzywojennym, a to dzięki temu, że wprowadzono zakaz szynkowania wódki na tratwach.\nTrzeba jednak podkreślić, że flisacy i oryle byli ludźmi – jak na owe czasy - dobrze obeznani z geografią ziem ówczesnej Korony. Spławnik z wieloletnim doświadczeniem mógł pływać po Sanie, Pilicy, Wieprzu, Bugu, Narwi, Biebrzy, a przede wszystkim Wiśle. Każdy z nich znał większe lub mniejsze miasta nadrzeczne jak: Warszawę, Lublin, Modlin, Puławy, Włocławek, Toruń, Gdańsk, Elbląg, Grudziądz, Bydgoszcz, Poznań, Wrocław, Kraków i inne.\nSpecyfika i warunki pracy negatywnie odbijały się na zdrowiu oryli. Ciągły kontakt z wodą, brak odpowiednich pomieszczeń, wilgoć powodowały liczne przeziębienia o charakterze malarycznym, choroby nerek i stawów. Jedzenie było monotonne i często pozbawione witamin i innych substancji odżywczych. Powodowało to wśród oryli tzw. kurzą ślepotę. Wiele do życzenia pozostawiały również same warunki sanitarne. Brak ogólnej higieny, a także korzystanie ze skażonej biologicznie wody rzecznej powodował różnego rodzaju choroby układu pokarmowego. Na częste przypadki chorób wśród polskich przewoźników pierwsze zwróciły uwagę władze pruskie. Na początku XX wieku pod pretekstem złych warunków epidemiologicznych zdarzały się przypadki nie wpuszczania polskich flisaków i oryli na swoje terytorium z żądaniem wymiany załóg na niemieckie. Sprawą tą zajął się Zarząd Komunikacji Okręgu Warszawskiego, który stwierdził, że winę za stan zdrowia flisaków ponoszą ich pracodawcy, którzy „bez przymusu władzy nie chcą myśleć o polepszeniu warunków pracy robotników”. W związku z tym odpowiednie władze wystąpiły w 1902 roku z projektem zatrudnienia na stałe lekarza i kilku felczerów. O projekcie tym czytamy w Echach Płockich i Łomżyńskich: „Miejmy nadzieję, że ta ważna placówka oddana zostanie ludziom pragnącym istotnie poświęcić się z zapałem pracy społecznej do której znajdą tu pole wdzięczne, choć uciążliwe. Smutno byłoby bardzo, gdyby stanowisko lekarza takiego obrócić się miało jedynie w synekurę wygodną.” Niestety brak bliższych informacji o dalszych losach projektu.\nNa przełomie XIX i XX wieku ilość spławianego drewna zaczęła wyraźnie maleć. Jak pisze korespondent Ekonomisty z 1906 roku „Narew dostarcza znacznie mniejszą ilość drewna, głownie z systemu Augustowskiego. Ruch drzewny idzie w małej ilości.” Brak jest niestety danych liczbowych dotyczących bezpośrednio Biebrzy. Dane przedstawione poniżej dotyczą Narwi. Dają one jednak pewne wyobrażenie o ilości tratew przepływających Biebrzą.\nRok / Ilość tratw / pudy / ruble\n1899 / 358 / 5216184 / 1.138.836\n1900 / 496 / 5476810 / 1.397.440\n1901 / 499 / 5561062 / 1.170.822\n1902 / 123 / 1395650 / 350.940\nZ przysłów, przyśpiewek i żartów orylskich zachowało się niewiele, a i te nie wszystkie nadają się do powtórzenia. Oryle płynąc na swoich tratwach niejednokrotnie zaczepiani byli przez różnego rodzaju łobuziaków i urwipołciów – pewnych, że wszelkie zaczepki ujdą im na sucho wołali:\nOrel, orel, groch i kasa!\nKiedy retman wołał do przednika:\nA uważaj po kołach!\nZ brzegu ktoś mu odpowiadał :\nA uważaj, gdzie panny, a karczmy nie mijaj!\nKiedy z tratwy dochodziła przyśpiewka :\nDziwują się ludzie, za co orel pije,\nZa tę drygaweckę, co ją w wodzie myje.\nKtoś złośliwy z mijanej łąki lub pola dopowiadał :\nZa tę drygaweckę, co na niej wsy bije!\nO orylach funkcjonował wiele niepochlebnych opinii. O kobietach wulgarnych mówiono:\nBaba jak oryl.\nO kimś niegrzecznym zwykło się mówić:\nZachowuje się jak oryl w karczmie.\nŚwiadczyło to o pewnym upadku etosu zawodu oryla. Nie dotyczyło to jednak wszystkich flisaków. Wielu bowiem było uczciwymi, porządnymi i znającymi się na rzemiośle ludźmi.\nW okolicach Wrocenia o dziecku, które dostało lanie :\nO dużych gwoździach :\nDuże jak orylskie…\nBiebrza od „dębowej śluzy” miała wiele meandrów. O płynących na tym odcinku tratwach mówiło się, że:\nGłowa i cal tratwy /na zakręcie/ stykają się za sobą.\nOryle z głowy na cal głownie sobie rzucają /np do rozniecenia ognia/\nIdący na spław, oryle chętnie zabierali ze sobą instrumenty muzyczne. Dawniej grano na wierzbowych fujarkach. Wielu spławników pięknie wygrywało na liściach, trawie, trzcinie lub na muszlach ślimaków. Na tratwach często spotkać można było długie trąby czyli ligawki, których dźwięk był sygnałem do porannego wstawania lub nocnego spoczynku. Nierzadko urządzano popisy trąbitów z różnych załóg. Później coraz częściej pojawiać się zaczęły skrzypce, harmonia i klarnet. Muzykant uprzywilejowane miejsce – bo to na tratwie z grajkiem raźniej i weselej. Koncerty, wspólne śpiewanie i tańce odbywały się zwykle wieczorem, po skończonej pracy lub w dni świąteczne.\nZ innych umiejętności przydających się na spławie była umiejętność przewidywania pogody. Jeżeli słońce zachodziło jaskrawo i czerwono – wróżyło to wiatr. Latające nisko nad wodą jaskółki- wróżyły deszcz. Podobnie „prognozowały” skaczące ponad wodę ryby. Natomiast pogodę, wróżyły żerujące głęboko poniżej lustra wody.\nPraca na tratwach powodowała liczne skaleczenia, otarcia i spękania skóry. Specyfika pracy, a także niemożność zasięgnięcia porady lekarz lub felczera zmuszała spławników do leczenia się we własnym zakresie. Rany zasypywano sproszkowanymi pancerzykami belemnitów nazywanych prątkami, piorunami lub inaczej stópkami Matki Bożej. Rany smarowano płynną sosnową lub świerkową żywicą. Stopy spękane w wyniku z ciągłego kontaktu z wodą i błotem polewano własnym moczem – co miało przyśpieszyć proces gojenia.\nPo I wojnie światowej spław na Narwi i Biebrzy zaczął szybko zanikać. Orylka jako zatrudniająca zbyt wiele osób, czaso- i pracochłonna nie wytrzymywała konkurencji z wydajną koleją, którą dostarczano drewno szybko i w określonym czasie. Lata 30-te to schyłek tego zawodu. Szacuje się, że o ile na przełomie XIX i XX wieku Biebrzą szło kilkadziesiąt tratew miesięcznie to pod koniec lat 30-tych zaledwie kilka. Według zgodnej opinii mieszkańców wsi nadbiebrzańskich drewno rzeką po II wojnie już w zasadzie nie szło. Wyjątkiem było kilka spławów, jakie zorganizowali na własne potrzeby tutejsi mieszkańcy zabierając drzewo zalegające w dużych ilościach w wodzie śluzy Dębowo.\n W wywiadach z mieszkańcami Dolistowa Nowego, Dolistowa Starego i Polkowa określenie „flis” padało rzadko. Rozmówcy zwykle używali terminów „ oryl” lub „orel”.\n Z Dolistowa Nowego drewno spławiali: Jan Dziuba - pływał wielokrotnie, Władysław Dziuba, na spływie był tylko raz, Czesław Oleszkiewicz - ogromny chłop, Stanisław Wojewoda - pływał bardzo często, Bronisław Szczepura - zmarł na spławie prawdopodobnie na serce około 1937 roku, Stanisław Jeleniewski - kaleka, miał kłopoty z nogami /krzywica?/. Pomimo swojej niepełnosprawności znakomicie dawał sobie radę na taflach, Jan Wałuszko, Wacław Maciejewski, Ignacy Jarmoszko, Władysław Bogdzio, Henryk Błąkowski, Andrzej Jankowski.\nZ Dolistowa Starego: Wacław Siemion - zajmował się naborem na orylkę. Najprawdopodobniej był przednikiem. Andrzej Andraka - silny mężczyzna, dowcipniś i kawalarz. Adam Szostak - bał się wody, pływał krótko. Józef Szostak - pływał wielokrotnie, znał się na rzemiośle. Antoni Joka - utopił się podczas spławu, Józef Szklanko, Wacław Joka, Feliks Joka, Wawrzyniec Joka, Kamieński, Wodnicki, Józef Lango, Antoni Lango, Jan Koszczuk, Jan Masłowski, Adolf Joka.\nMieszkańcy Wrocenia jako szlachta nie trudnili się orylką uważając to zajęcie jako niegodne ich pochodzenia. Z tej wsi spławem parał się niejaki Zalewski, który był retmanem. Pochodził prawdopodobnie z Różana nad Narwią. Do Wrocenia przyszedł w przystępy. Mieszkał tu zaledwie kilka lat gdyż zmarł.\n Z Polkowa na spławie był raz w 1932 roku Jan Ostapowicz. W czasie wojny spławianiem zajmował się Zygmunt Sieńko. Holowaniem tafli trudnili się m.in. Władysław, Konrad i Jan Mitrosowie oraz Adam Krukowski. Zarobek był dobry. Nierzadko opłacało się zatrudnić ludzi do koszenia łąki, a samemu z koniem wynająć się do przeciągania tratew. O Mitrosach i Krukowskich krążyło powiedzenie, że jak byli na odpuście w Jaminach to „Ludzie chodzili za nimi jaka księdzem – bo byli przy pieniądzach.”\n Lasy w tych strażach Promiski i Świderek na początku lat 20-tych XIX wieku należały do Leśnictwa Rajgrodzkiego. W 1823 roku ogłoszono przetarg na „wycięcie w straży Promiska i Świderk drzewa różnej długości grubości sztuk 298, zwiezienie tego do bindugi i spławienie wodą do Pątnicy, oraz wyfaszowanie tegoż tamże na ląd”.\n Jak wspomina Feliks Dziuba z Dolistowa, syn Jana „Rotman nie był z Dolistowa on płył bez przerwy. Często z brzegu patrzył i uprzedzał oryli, że może być jakieś niebezpieczeństwo. Często słyszałem jako dziecko - śryki puszczaj, to dobywaj, śryki puszczaj , to dobywaj. Pamiętam, że na pierwszej tratwie to byli takie, nazywali to drygawy. I oni tymi wiosłami sterowali. Te reszte to mieli takie tyk i odpychali się. Praca była nie lekka. Pamiętam, że ojciec powiedział, że tego dnia będą tu płył i na te godzine żeby buty wynieść. Wyszedłem z matką na taki wypust i patrzę, że tratwy płyno. Ojciec nadpłył i matka rzuciła mu buty…"\n Śryki robione były z bali takiej jakiej grubości jak słupy telefoniczne. Ja często widział takie złamane jak płył. To mój ojciec mówił, że to śryk. /F. Dziuba/\nPamiętam, że jakieś oryle płyli, ale to nie dolistowskie – bo jakąś inną gwarą mówili. To do tego co na przodzie był krzyczeli: - Hej zabijaj śryka! /F.Dziuba/.\nJak opowiadał mój ojciec, że kiedy była komenda: - Dobywaj śryka! To ja się starał, żeby pierwszy wyciągnąć. Bo jeżeli ja się opóźnił to potem było ciężko wyjąć. /F. Dziuba/.\n W późnych latach 30-tych na Biebrzy, na wysokości Dolistowa Nowego miało miejsce ciekawe zdarzenie. Otóż wczesnym świtem młody wioskowy pasterz prowadził na łąki za rzeką stado krów. W pobliżu brodu na śrykach stały tratwy. Oryle jeszcze spali. Kiedy chłopak zbliżył się do tafli zobaczył … diabła. Z krzykiem zawrócił i przybiegł do najbliższego gospodarstwa. Kiedy wrócił już z gospodarzem Radziwonem i podeszli do tratwy okazało się, że z leńca wystaje głowa olbrzymiego suma. Ryba tak dla siebie nieszczęśliwie zaplątała się w balach, że nie była już w stanie wrócić do wody. Miejscowi chłopi wyciągnęli go na brzeg. Kiedy jeden z chłopów położył sobie jego łeb na ramieniu to ogon leżał na ziemi. /opowiadała pani Radziwon/\nWarto wspomnieć też o innym zdarzenia jakie miało miejsce na początku maja 1922 roku pod Łomżą. Jak podaje w artykule korespondent Żołnierza Polskiego Na Krzywym Kole pod Łomżą zauważono olbrzymich rozmiarów suma. Wyśledzony został kiedy wypoczywał pod tratwą. Został dźgnięty widłami. Sum zraniony uciekł. Po kilku dniach zauważono go pod Nowogrodem. Tam rybacy uzbrojeni w ościenie otoczyli go i zabili. Waga suma wynosiła 10 pudów, a długość około 3 metrów. Przywędrował zapewne podczas wiosennych rozlewów z jezior augustowskich.\n Ojciec opowiadał, że wesli na tratwy i powiedzieli, że będziem golić. Ten kto nie chciał być golony musiał się okupić. Na tratwie był Szklanko Józef i mój ojciec. Szklanko powiada, że dolistowców nie będziecie golić. Podskoczył jeden z hersztów do Szklanko… Golić chcieli go drzazgą, a mazać twarz szumem tym co między drzewem się robi. A on strząsnął jego ręce, chwycił go za ubranie i zaczęli się kręcić, pchnął tego drugiego co miał golići obydwaj wpadli do rzeki. Z budy wyszli Wojewoda Stanisław i Maciejewski Wacław - obaj tędzy i duzi. Tamci popatrzyli i zobaczyli, że nie dadzą rady i na tę tratwę już nie wchodzili. /F. Dziuba /.\n Pamiętam jak mój opowiadał, że było to gdzieś na Kurpiach. Płyli na tratwach i dzieci z brzegu wołali żeby im dać drutu na pogrzebacz. To ten Wojewoda pokazuje na mojego ojca, że on ma ale trzeba głośno krzyczeć bo jest trochę głuchy. To one krzyczo, a mój ojciec siedzi i nic się nie odzywa. To Wojewoda mówi, że muszo krzyczeć jeszcze głośniej. W końcu kiedy już głośniej nie mogły już krzyczeć, złapały za kamienie i zaczęły rzucać w mojego ojca, a ten uciekł ze śmiechem do budy. /F. Dziuba/.\nJak oreli wracali to był taki wypadek w Goniądzu. Zajechali do Żyda coś wypić. No i dał im Żyd coś wypić. Był w karczmie Andrzej Jankowski, Jeleniewski i Andraka. Zamówili drogi obiad, zjedli… Andraka mówi do Jeleniewskiego,\n- Stasiek wstań i leź na ścianę i mów betki moje betki, gdyby nie te betki – to byłbym letki, jęczał Jeleniewski.\nŻydówka podskoczyła i pyta co się stało?\n-No jak to co ? Ty nam złych grzybów dała!\nŻydówka przestraszona kazała im wychodzić. I tak zjedli dobry obiad, popili i nic nie zapłacili. /Czesław Wałuszko/ .\nW późnych latach 30-tych podczas jednej z pijackich burd został ciężko raniony przez jednego z oryli Grzegorz Łuba z Polkowa.\nSłownik terminów orylskich :\nbinduga – plac nad rzeką lub jeziorem, gdzie zwożono i składowano drzewo.\nblaty – płaskie mielizny na rzece.\nbuchta – środek tratwy. Głębia na rzece.\nbyczki – drążki podtrzymujące krótsze kloce w tafli drzewa.\ncal – tylna część tratwy.\nchluby – cienkie gałązki krzewiny.\ndoganianka – spław mniejszych części tratew spławianych z górnej części Narwi, a także kanału Woznawieńskiego i Jegrznią.\ndrąg – ogniwo poprzeczne z trzech kloców w oborze.\nrdzenne – przeżywicowana na przykład sosna.\ndrygawka – wielkie wiosło, wyciosane z całego kloca, umocowane na przedzie i tyle tratwy.\ndźwigać drzewo – spychać tratwy drągami.\nfryc – młody początkujący oryl.\ngłowa – przednia część tratwy.\ngnojek – drobny deszcz, trwający kilka dni.\ngospodarze – najstarsi oryle na tratwie\nhartfulny – lewy brzeg tratwy.\njałowy – prawy bok tratwy.\nkoły – witki wbijane w dno lub brzegi rzeki.\nkoły łamane – witki nadłamane, na mieliznach.\nkoły wesołe – witki całe, sygnalizujące najgłębsze przejście między mieliznami.\nkoza – przyrząd drewniany, rodzaj równi pochyłej służący do dźwigania kloca.\nmacnice – ćmy, motyle nocne.\nmagierka – czapka nabywana dawniej przez oryli w Gdańsku.\nmagier – przezwisko oryli.\nmatławy – rozlewy rzek na miejscach zarośniętych trawą i krzewiną; miejsca niespławne dla tratew bez pomocy sprysa – długi, okuty drążek służący do kierowania tratwą.\nmuzga – roślina rzeczna; przezwisko ryli.\nobalić – przytrzymać głowę traty na miejscu i nawrócić tył tratwy - cal na drugi brzeg.\npas drzewa – część tratwy z jedenastu tafli, 1/6 część tratwy co do szerokości.\npasy – niedokończone tratwy, lub część tratwy o szerokości około 5,5 metra, do spławu na mniejszych rzekach.\npowalić pas – wjechać na mieliznę.\nprzednik – starszy oryl na przedzie tratwy.\nprzeprawa – miejsce trudne i niebezpieczne do pływanki, miejsca gdzie są Rawy, groble, zwały, łachy.\nprzykosy – długie mielizny wzdłuż głębokiego nurtu.\nretman – główny oryl odpowiedzialny za spław.\nrykiel – kara otrzymana za przestępstwo na tratwie.\nśryk – pal brzozowy, jesionowy służący do śrykowania t.j. zatrzymywania tratwy.\ntratwa, tratew – sześć pasów drzewa o długości jedenastu tafli.\ntafel – 14 stóp szerokości – bez względu na ilość kloców zbitych obok.\nwara! – uwaga.\nwesele – spychanie tratwy z przeszkody.\nwybieg – ujście rzeki.\nwypierać – usunąć oryle z tratwy za złe prowadzenie się.\nwytyczny – rządowy stróż na wodzie.\nBohdan Baronowski, Ludzie gościńca w XVII – XVIII wieku, Łódź 1986.\nAdam Chętnik, Spław na Narwi, Warszawa 1935.\nJan Dekowski, Ze wspomnień flisackich Jaśka Golika z Pilchowa, [w:] „Studia i materiały do historii kultury wsi polskiej XIX i XX wieku”, Warszawa 1958.\nMichał Gnatowski, Henryk Majecki /red./, Studia i materiały do dziejów powiatu grajewskiego, Warszawa 1975.\nIrena Grochowska, Stanisław Antoni Szczuka i jego działalność w ziemi wiskiej, Warszawa 1989.\nBolesław Ślaski, Spław i spławnicy na Wiśle, Warszawa 1916.\nPiotr Turowski, Moja Mikaszówka, [w:] pakoma.com.pl/Biebrza/mikasz.htm.\nJerzy Wiśniewski, Dzieje osadnictwa w powiecie augustowskim od XV do końca XVIII wieku, Białystok 1967.\nRyszard Żywno, Spław drewna, [w:] „Kalendarz Leśny”, Warszawa 1937.\n"Dziennik Urzędowy Województwa Augustowskiego" nr 15/1823.\n"Echa Płockie i Łomżyńskie", O zdrowie flisaków, nr 76/1902 .\nInformacje zebrane od następujących osób: Karola Mitrosa i Cypriana Łuby z Polkowa, Feliksa Dziuby, Czesława Wałuszko i Tadeusza Michniewicza z Dolistowa Nowego, Kazimierza Kisło i p. Huniewicza z Dolistowa Starego, Czesława Niedziółko z Grajewa, Stanisława Świeczko z Gdańska.\nSpecjale podziękowanie dla pani Ali Witkowskiej z Dolistowa Starego za życzliwość i korektę artykułu.


Avalanche przygotowuje się do przejścia na MainNet. Co nowego w projekcie? | CoinInsider.pl\nAltcoiny 27 sierpnia 2020 236Views 0Likes 0Comments\nPo bardzo udanej przedsprzedaży tokenów AVAX o łącznej wartości 42 mln USD postanowiliśmy trochę bardziej przyjrzeć się projektowi Avalanche i przedstawić Wam kilka istotnych informacji. Co ciekawe o Avalanche wspominał na swoim twitterze sam Vitalik Buterin, czyli twórca Ethereum. O udanej przedsprzedaży AVAX możecie przeczytać w naszym poprzednim wpisie, a teraz przejdźmy do konkretów:\nKrótko o projekcie: „Avalanche to platforma typu open source do tworzenia zdecentralizowanych aplikacji finansowych i wdrożeń technologii blockchain w przedsiębiorstwach w jednym, wysoce skalowalnym ekosystemie. Programiści korzystający z Avalanche mogą z łatwością tworzyć potężne, niezawodne i bezpieczne aplikacje oraz niestandardowe sieci blockchain lub budować na istniejących prywatnych lub publicznych podsieciach.”\nPostęp od chwili zakończenia sprzedaży tokenu AVAX\nOd chwili zakończenia publicznej sprzedaży tokena Avalanche (AVAX), która odbyła się w dniu 15 lipca 2020 roku, zespół Avalanche skupił się na uruchomieniu sieci głównej czyli tzw. Mainnetu. Aktualna nazwa sieci to Everest. Umożliwia ona zespołowi programistów na uzyskanie pełnej jasności i pewności co do platformy przed pełnym zaangażowaniem się po przejściu na sieć główną.\nRównolegle z ulepszeniami wydajności i bezpieczeństwa Avalanche, zespół poinformował swoją społeczność o wielu integracjach i współpracach innych ekosystemów. O to one:\nRozszerzyli programu grantów Avalanche-X\nWprowadzili integracje logowania Google jednym kliknięciem z portfelem avalanche\nPolyient Games zobowiązało się do uruchomienia zdecentralizowanej giełdy (DEX) skupionej na NFT na Avalanche\nBędzie wykorzystywana platforma Genesis firmy Whiteblock do optymalizacji bezpieczeństwa Avalanche\nAva Labs przystąpiło do LACChain Alliance w celu przyspieszenia rozwoju technologii blockchain w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach\nQuantstamp ma zwiększyć bezpieczeństwo Avalanche podczas uruchamiania sieci głównej\nZgodnie z informacjami od Avalanche, ich zespół ma zamiar ogłosić więcej współprac i integracji zaraz po pozytywnym przejściu na mainnet. Aktualnie projekt zachwala sobie, że nareszcie zaczęli zauważać zwiększoną aktywność programistyczną oraz to, że robią ogromne postępy w poprawianiu wrażeń użytkownika, które pojawią się wraz z mainnetem.\n„Aby dojrzały ekosystem mógł się rozwijać wokół Avalanche, musimy przeprowadzić niezbędne integracje z innymi firmami.”\nTo możemy wyczytać w oficjalnym ogłoszeniu. Możemy więc wywnioskować, że Avalanche po uruchomieniu mainnetu da użytkownikom możliwość dostępu, przechowywania i wymiany AVAX u renomowanych firm kryptowalutowych.\nKiedy mainnet Avalanche?\nZgodnie z informacją z komunikatu, społeczność Avalanche powinna spodziewać się uruchomienia mainnetu oraz pierwszego listingu tokenu AVAX w połowie września.\nOprócz tego, społeczność powinna spodziewać się innych głównych integracji. Mowa tutaj o portfelach (np. Ledger) oraz platformach do stakingu.\n„Te integracje, zaplanowane synchronicznie, będą wspierać naszych obecnych użytkowników i otwierać drzwi nowym uczestnikom w wysoce efektywny sposób.”\nJesteśmy bardzo ciekawi tego jak projekt poradzi sobie po uruchomieniu sieci głównej oraz tego jak zamierzają wzbogacić swoją ekspansję. Możliwe, że możemy spodziewać się silnych współprac, gdyż Avalanche otrzymało bardzo mocne finansowanie kapitałem prywatnym, zarówno od instytucji jak i osób fizycznych. Zapraszamy na nasz telegram po więcej tego typu informacji.\nTagi: Altcoin news, Altcoin season, Altcoiny, Altcoiny 2020, Altcoiny newsy, Alternatywne kryptowaluty, AVA Labs, Avalanche, Avalanche AVAX, Avalanche AVAX mainnet, Avalanche token, AVAX public sale info, AVAX token


Marsz Szlakiem Pierwszej Kompanii Kadrowej już w Jędrzejowie. Piękny apel i niezwykła historia o... kotletach [WIDEO, ZDJĘCIA] | Echo Dnia Świętokrzyskie\n9 sierpnia, po 27-kilometrowym marszu z Wodzisławia "Kadrówka" dotarła do Jędrzejowa. Władze województwa, powiatu i gminy, a przede wszystkim licznie przybyli przed Muzeum imienia Przypkowskich mieszkańcy Jędrzejowa i okolic z wielką radością witali "Kadrówkę". Uroczystość rozpoczęła się od pięknego przemarszu, utworzenia szyku, a następnie odśpiewania hymnu Polski. Komendant Dionizy Krawczyński powitał zebranych, dziękując za tak liczne i dobre przyjęcie. Przypomniał także o zamachu na uczestników Marszu w roku 1984: - Niepodległość zwycięży zawsze, jeżeli tylko my będziemy o tym pamiętali i o to was zawsze proszę i dziękuję tym wszystkim, którzy dziś przyszli tutaj, aby tą niepodległość świętować razem z nami - mówił Komendant.\nStarosta jędrzejowski Paweł Faryna w imieniu swoim oraz burmistrza Jędrzejowa Marcina Piszczka, odczytał słowa skierowane do maszerujących: - Jędrzejów wita, Jędrzejów cieszy się, Jędrzejów pozdrawia uczestników Marszu Szlakiem Pierwszej Kompanii Kadrowej w 105 rocznicę jej wymarszu z krakowskich Oleandrów. Długa jest historia naszych narodowych zrywów, w które wpisuje się Pierwsza Kompania Kadrowa. Wpisuje się ona w długą historię walki o to, co Polakom i Polsce należało się w sposób oczywisty. Odwaga, męstwo i upór zaowocowało w końcu dotarciem do stacji wolność w 1918 roku - wygłosił starosta Paweł Faryna.\n400 kotletów dla Pierwszej Kompanii Kadrowej\nPrzypomniano także niezwykłą historię związaną z jędrzejowskimi kobietami, które w wyjątkowy sposób wspierały Pierwszą Kompanię Kadrową w 1914 roku. We wspomnieniach doktora Emila Bobrowskiego, który był komisarzem wojskowym Jędrzejowa, szczególnie w pamięci zapisały się dwa nazwiska: Zofii Przypkowskiej oraz Tekli Dulińskiej. Te kobiety swoim zaangażowaniem i pracą zmobilizowały jędrzejowskie kobiety do tego, by w ciągu pierwszej nocy usmażyć 400 kotletów, którymi miano nakarmić żołnierzy batalionu Kadrowego, którzy pojawili się w Jędrzejowie. Uruchomiono także zakład szwalniczy składający się z 7 maszyn, na który nałożono obowiązek szycia bielizny i chlebaków. To kobiety z Jędrzejowa swoją pracą udzielały bieżącego wsparcia żołnierzom, którzy narzekali na swoje żołnierskie wyposażenie.\nW dalszej części uroczystości między innymi władze, a także uczestnicy marszu 1984 roku złożyli kwiaty przy tablicy upamiętniającej pobyt Pierwszej Kompanii Kadrowej oraz Józefa Piłsudskiego w Jędrzejowie. Wręczono także nagrody uczestnikom konkursów strzeleckich. W kategorii indywidualnej pierwsze miejsce oraz najwyższe odznaczenie i nagrodę wywalczył reprezentujący jednostkę strzelecką w Tomaszowie Mazowieckim Piotr Malczewski. Zwycięzca konkursu oprócz upominków wywalczył szablę Piłsudskiego.\nPo oficjalnej części uroczystości uczestnicy Marszu zwiedzali Muzeum imienia Przypkowskich.\nPierwsza Kompania Kadrowa w Jędrzejowie w sierpniu 1914 roku. Poznaj niezwykłą historię\nPobyt Pierwszej Kompanii Kadrowej w Jędrzejowie zapisał się nie tylko trwale w życiu mieszkańców tego miasta, ale również oni sami odegrali istotną rolę na drodze do odzyskania niepodległości. W piątek 9 sierpnia historyczny Marsz Szlakiem I Kadrowej znów zawita do Jędrzejowa. ...