40 polskich marek odzieżowych, które powinieneś znać | Mr Vintage\n7 maja 2015 415 komentarzy\nPrzy przygotowywaniu tego tekstu uświadomiłem sobie jak wiele mamy dobrych, rozpoznawalnych firm z rodzimego rynku z sektora odzieżowo-obuwniczego. Poza wyjątkami w kilku kategoriach (np. obuwie sportowe), nasze marki z powodzeniem walczą z wielkimi światowymi gigantami, a wiele z nich ma pozycje dominujące na rynku (np. obuwie, garnitury, koszule, biżuteria). Co więcej, w wielu segmentach jest tak, że największym konkurentem są inne rodzime marki, a nie marki zagraniczne. To na pewno cieszy, choć ciekaw jestem na ile wynika to z pobudek patriotycznych, a na ile z mocnej marki i rozbudowanej sieci sprzedaży, wszak wiele naszych firm ukrywa swoją polskość, nadając im obcobrzmiące nazwy, więc wielu klientów nawet nie wie, że kupuje produkty zaprojektowane lub wyprodukowane przez polskie przedsiębiorstwa. No ale to temat na inny wpis.\nNa uwagę zasługuje fakt, że wiele dużych i mocnych marek nadal działa jako rodzinne firmy z własnym zapleczem produkcyjnym, które jest stale rozwijane i unowocześniane. Pod względem jakości nie mamy się czego wstydzić na tle mocnych marek europejskich (gorzej jest z designem), zresztą wiele naszych firm poza szyciem własnych kolekcji, realizuje również tzw. przeszycia dla zachodnich firm. Nasze szwalnie cenione są za wysoką jakość, duże doświadczenie i krótkie terminy realizacji.\nW moim subiektywnym zestawieniu znajdziecie zarówno wielkie marki z kilkudziesięcioletnią historią, jak i małe rodzinne firmy, które powstały z pasji, bez wsparcia dużych inwestorów. Są też dwie najbardziej znane pracownie rzemieślnicze.\nMarka, która w tym roku obchodzi 70 urodziny i trzeba przyznać, że staruszek ma się bardzo dobrze, choć jeszcze kilka lat temu bliska była wizja upadłości. To przykład jednej z najbardziej udanych reaktywacji polskiego sektora odzieżowego ostatnich dekad. Jeszcze 10 lat temu kojarzeni z garniturami dla starszych panów, zachowawczą kolorystyką i wzornictwem, ale od pięciu lat bardzo skutecznie odeszli od tego wizerunku i dzisiaj z powodzeniem walczą o młodszego klienta. Diametralnie zmieniono wzornictwo kolekcji, wprowadzono produkty komplementarne, a sklepy zyskały nowy wystrój. Za reaktywacją Bytomia stoi Michał Wójcik, jeden z najbardziej doświadczonych i najbardziej skutecznych menedżerów polskiego sektora odzieżowego. Kilka lat przed przejściem do Bytomia, miał na swoim koncie równie udaną reaktywację marki Vistula. Przez ostatnie dwa lata cena akcji Bytomia wzrosła o kilkaset procent, co świadczy o tym, że „nowy Bytom” doskonale przyjął się na rynku, a jego obroty doceniane są przez inwestorów.\nKolekcje Bytomia sprzedawane są w ponad 80 salonach firmowych, od dwóch lata działa też sklep internetowy. W wybranych salonach dostępna jest usługa „Szyty na zamówienie” oraz „Szyty na miarę”. Większość linii produktowych Bytomia szyta jest w Polsce. Garnitury, marynarki, spodnie i część płaszczy we własnym zakładzie w Tarnowskich Górach, a reszta produktów u podwykonawców. Głównymi dostawcami tkanin garniturowych są dobre renomowane tkalnie takie jak Vitale Barberis Canonico, Marzotto, Cerruti, Marlane, Zignone, Lanificio di Tollegno. Niewiele osób o tym wie, ale przez kilkanaście lat głównym projektantem Bytomia był Tomasz Ossoliński. To właśnie tam zaczęła się jego przygoda z krawiectwem. Od kilku lat za kolekcje Bytomia odpowiada Izabela Cichocka.\nPoza regularnymi kolekcjami, Bytom uruchomił kilka ciekawych projektów, które urozmaicają standardową ofertę marki. Są to między innymi limitowane linie „Bytom Ikony Kultury”, które są inspirowane znanymi postaciami z polskiej historii. Dotychczas byli to: Zbigniew Cybulski, Marek Hłasko, Grzegorz Ciechowski, Stanisław Witkiewicz i Marek Grechuta.\nJedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich marek męskich, która od wielu lat bez kompleksów walczy na naszym rynku z takimi potęgami jak Pierre Cardin czy Hugo Boss. Firma rozpoczęła działalność w 1948 roku, kiedy to utworzone zostały Krakowskie Zakłady Przemysłu Odzieżowego. W pierwszych latach działalności Vistula szyła także odzież damską. W latach 70 poziom produkcji był tak wysoki, że uruchomiono filie zakładów produkcyjnych w Myślenicach, Staszowie, Przeworsku i Łańcucie. Obecnie firma Vistula zleca produkcję szwalni z Myślenic, która kiedyś była ich własnością, a obecnie jest samodzielną spółką realizującą zlecania także dla innych marek m.in. dla Próchnika.\nWielka pozycja współczesnej Vistuli zaczęła się tworzyć nieco ponad 10 lat temu. Spółka była wtedy w bardzo trudnej sytuacji (konflikt w zarządzie, rosnące zadłużenie) i groziło jej bankructwo. W roku 2003 na stanowisku prezesa zasiadł Michał Wójcik, który wcześniej był dyrektorem handlowym, a później wiceprezesem. Jako prezes otrzymał zadanie zrestrukturyzowania firmy. Zaczął od wydzielenia działalności produkcyjnej ze struktur spółki. Część szwalni została przekazana spółkom zależnym, a część zlikwidowano. Firma skupiła się na tym, co duże zachodnie brandy modowe robiły już kilkanaście lat wcześniej, czyli projektowaniem i zarządzaniem marką oraz rozwojem własnej sieci sprzedaży. Vistula stała się firmą handlową, a nie produkcyjną.\nPoza prezesem, duży udział w kreowaniu „nowej Vistuli” miał Rafał Czapul, któremu zaproponowano stanowisko głównego projektanta, choć wcześniej nie miał żadnego doświadczenia w tej dziedzinie. Został rzucony na głęboką wodę i świetnie sobie poradził w nowej roli. Kolekcje Vistuli zyskały nowy wizerunek i co najważniejsze sprzedawały się znakomicie. Na poprawę wyników wystarczyły dwa lata. Ponad stumilionowa strata z roku 2002 została zamieniona w 21 mln złotych zysku w roku 2004. Szybko stali się liderem na rynku formalnej odzieży męskiej i do dzisiaj nim pozostają. W roku 2006 doszło do jednej z największych fuzji na polskim rynku odzieżowym. Vistula, będąca liderem rynku odzieży formalnej połączyła się z Wólczanką, czyli liderem rynku koszul męskich. To właśnie wtedy władzę w spółce Vistula&Wólczanka przejął Rafał Bauer, który był odpowiedzialny za głośne kampanie reklamowe m.in. tę z aktorem Brosnanem oraz za przejęcie firmy jubilerskiej W.Kruk.\nOd kilku lat pierwsze skrzypce w grupie Vistuli gra prezes Grzegorz Pilch i Jerzy Mazgaj (przewodniczący Rady Nadzorczej), który po zmianach ustrojowych w Polsce wprowadził na nasz rynek markę Hugo Boss, a później Ermenegildo Zegna, Kenzo, Burberry, Church’s, JM Weston, Emporio Armani.\nObecnie Vistula ma ponad 90 salonów firmowych i osiąga 4-5 krotnie wyższe przychody niż największy konkurent, czyli Bytom. W ofercie marki są trzy podstawowe linie produktów: Vistula (podstawowa linia firmy), Lantier (linia bardziej konserwatywna, szyta z bardziej wyrafinowanych tkanin) i Vistula Red (linia casualowo-elegancka). W ofercie wybranych sklepów dostępna jest także usługa szycia na zamówienie (MTM). Od siedmiu lat głównym projektantem jest Wojciech Bednarz.\nNajbardziej znana polska marka koszulowa. Jej historia sięga roku 1948. Przez kilkadziesiąt lat dostarczali na polski rynek koszule dla każdego. Szyli modele codzienne, eleganckie, zaopatrywali też wojsko, policję i wiele innych branż mundurowych. Jeszcze na przełomie wieków mieli cztery zakłady produkcyjne, ale nie potrafili sobie poradzić z tańszą konkurencją. Zamożniejszy klient sięgał po produkty zachodnich marek, które pojawiły się w Polsce w latach 90 (m.in. Pierre Cardin), a klient mniej zamożny po koszule importowane z Chin i Indii. Na ratunek przyszedł Rafał Bauer, który przeprowadził trudny proces restrukturyzacji (zwolniono kilkaset osób i zlikwidowano jedną szwalnię) i dał marce drugie życie. To jego pomysłem była linia Avangard, która pokazała nowoczesne oblicze Wólczanki i przez wiele lat była hitem sprzedaży, a także mocne kampanie reklamowe które wspominane są do dzisiaj (m.in. ta z koszulami poplamionymi krwią).\nWólczanka przez kilkadziesiąt lat związana była z Łodzią, ale od roku 2006 marka należy do grupy Vistuli i w tej chwili jedyny zakład produkcyjny mieści się w Ostrowcu Świętokrzyskim gdzie szyta jest część kolekcji koszul (głównie Lambert). Marka posiada ponad 80 salonów firmowych.\nPoza podstawową linią Wólczanki, w ofercie marki jest też linia Lambert, która skierowana jest do bardziej wymagających klientów. Koszule te szyte są lepszych tkanin (m.in. Getzner, Albini, Albiate).\nKolejna duża spółka, która w ostatnich latach przeszła reorganizację, choć mam wrażenie, że Próchnik jeszcze nie pokazał wszystkiego, na co go stać. Firma działa od roku 1948 i przez wiele lat była kojarzona w zasadzie wyłącznie z męskimi prochowcami i płaszczami. Przez ostatnie kilkanaście lat Próchnikowi zabrakło pomysłu i determinacji by podjąć skuteczną walkę z konkurencyjnymi markami. Ich kolekcje nie wyróżniały się niczym, były nijakie. Co prawda do marki nadal byli przywiązani starsi klienci, ale nowych klientów nie przybywało, więc przychody stopniowo spadały.\nNiewielu widziało szansę rozwoju Próchnika. Wśród nich był Rafał Bauer, który w roku 2009 postanowił przejąć władzę w tej spółce lub przynajmniej znaleźć sojuszników, którzy pomogą mu wskrzesić markę. Sama firma może nie była wiele warta, ale marka już tak. W badaniach siły polskich marek odzieżowych, Próchnik wciąż był w czołówce, w dodatku miał dobrze rozbudowaną sieć sprzedaży. To był łakomy kąsek dla menedżera, który dwa lata wcześniej w burzliwych okolicznościach rozstał się Vistulą i Wólczanką. Pierwsze podejście do przejęcia Próchnika nie udało się. Rafał Bauer odpuścił i skupił się na budowie marki Rage Age, której pierwszy salon ruszył we wrześniu 2009 roku. Drugie podejście do Próchnika nastąpiło w roku 2012. Obroty spółki cały czas spadały, a firmie nie było osób, które zajmowałyby się wizerunkiem marki (promocja, projektowanie). Podobno zatrudnienie w centrali spadło do poziomu sześciu etatów. W tym samym czasie zespół Bytomia pod wodzą Michała Wójcika pokazał skuteczną reaktywację marki, która była w podobnej sytuacji jak Próchnik. Rafał Bauer był tak zdeterminowany, że kupił pakiet większościowy spółki po cenie dwukrotnie wyższej niż ówczesny kurs akcji. Od tamtego czasu rozpoczął się mozolny okres reaktywacji Próchnika. Kilka pierwszych decyzji nowego prezesa pokazało kierunek zmian:\nzmieniono logotyp i dodano do niego imiona „Adam Feliks”, które odwoływały się do patriotycznych korzeni firmy i jej patrona,\nzapowiedziano, że produkcja nowych kolekcji będzie zlecana w Polsce (od kilku lat Próchnik zlecał to podwykonawcom z Chin),\nstrategia promocyjna marki od początku bazowała na wartościach patriotycznych i kontekście historycznym,\nnadzór artystyczny nad kolekcjami powierzono Rafałowi Czapulowi,\ndo sesji wizerunkowych zaangażowano Roberta Wolańskiego, jednego z najlepszych polskich fotografów.\nSądzę, że w najbliższych dwóch latach Próchnik może wiele namieszać na polskim rynku. Od wielu miesięcy w wynikach spółki widać stale rosnące obroty. Kolekcje są coraz ciekawsze, choć nie tak rozbudowane jak w Bytomiu czy Vistuli. Pod koniec zeszłego roku został wreszcie uruchomiony sklep internetowy. Jako ciekawostkę dodam, że 4 maja tego roku wiceprezesem Próchnika został Rafał Czapul.\nJeden z cichych bohaterów dzisiejszego wpisu, bo zazwyczaj to Bytom, Vistula i Próchnik są wymieniani jako wielka trójka eleganckich polskich marek, tymczasem mniej znany Lavard ma więcej salonów sprzedaży niż Bytom i Próchnik. Firma w tym roku świętuje 40 urodziny. Wszystkie modele ubrań Lavard powstają w Polsce.\nKolekcje Lavard nie są tak rozbudowane jak w Bytomiu czy Vistuli, ale koncepcja jest podobna, a więc każdy klient może się ubrać od stóp do głów mając do dyspozycji modele eleganckie i nieformalne. Kilka miesięcy temu do sprzedaży została wprowadzona linia damska.\nTo również marka, która podobnie jak Lavard nie jest tak znana i doceniana jak „wielka trójka”, choć ma się czym chwalić. Lancerto od kilku lat regularnie okupuje czołowe miejsca w badaniach jakości obsługi klienta. Jakość ich produktów jest porównywalna z Bytomiem i Vistulą, ceny są nieco niższe. Kolekcje Lancerto szyte są w Polsce we własnej szwalni, która realizuje także przeszycia dla zachodnich marek.\nDo spółki będącej właścicielem marki Lancerto należy także marka Cafardini, która specjalizuje się w szyciu miarowym.\nMarka o dobrym wzornictwie, jednak nastawiona na mniej zamożnego i mniej wymagającego klienta, zatem w ich kolekcjach dominują tańsze syntetyczne tkaniny, które pozwalają na utrzymanie atrakcyjnych cen. W ostatnich latach rozwijają się bardzo dynamicznie, obecnie ich produkty można kupić w ponad stu salonach firmowych.\nFirma posiada własny park maszynowy, zatem kolekcje produkowane są w Polsce. Zaczynali od szycia spodni, ale obecnie ich specjalnością są garnitury.\nMłoda marka o której po raz pierwszy pisałem dokładnie dwa lata temu. Obecnie mam kilka ich koszul i jeśli chodzi o jakość, to jest to jeden z najlepszych produktów dostępnych na polskim rynku. Firma od początku postawiła na wysoką jakość tkanin, które kupuje od takich producentów jak Thomas Mason i Cotonificio Albini. Podtrzymuję to, co napisałem w podlinkowanym wcześniej tekście, że to właśnie tkanina ma największy wpływ na jakość koszuli, jej wygląd, komfort noszenia, żywotność i łatwość (lub nie) prasowania. Moja pierwsza koszula Osovskiego ma już dwa lata i nadal wygląda jak nowa, choć jest jedną z częściej noszonych przeze mnie. Nie zdeformowała się, na mankietach i kołnierzu nie widać przetrać i przebarwień, kolory nie wyblakły, nadal łatwo się prasuje.\nFirma Osovski wszystkie swoje produkty szyje w Polsce. Można je kupić w sklepie stacjonarnym w Blue City Warszawa oraz w sklepie internetowym.\nMarka mało znana, choć mająca ogromne doświadczenie w produkcji męskich spodni. Firma szyje je od ponad 20 lat, wcześniej głównie na zlecenie innych marek, a od roku 2009 pod własną marką Benevento. Podstawą oferty są bawełniane chinosy dostępne w kilkunastu kolorach, dwóch fasonach i tkaninach o różnej gramaturze. Uzupełnieniem oferty są wełniane spodnie z kantem oraz letnie szorty. Poza dużym wyborem kolorów, ogromnym atutem tej firmy jest bardzo szeroka rozmiarówka: od 70 do 150 cm w pasie. Nie znam innej marki, która miałaby taką rozmiarówkę z każdego modelu. Na uwagę zasługuje także darmowa dostawa i możliwość zwrotu towaru do 365 dni. Spodnie odszyte są bardzo starannie, a tkaniny są przyjemne w dotyku.\nFirma którą bardzo lubię i której losy śledzę od początku powstania. Jak sama nazwa wskazuje, wszystko zaczęło się od poszetek i forum internetowego o męskiej elegancji. Obecnie trudno w to uwierzyć, ale jeszcze pięć lat temu w Polsce praktycznie nie dało się kupić ładnych poszetek w przystępnej cenie. Te które były, stanowiły zazwyczaj połowę okropnego kompleciku sprzedawanego w zestawie z krawatem i nazywano je wypustkami (w dodatku część z nich było naszywanych na kartonik usztywniający). No i właśnie te pięć lat temu powstało pierwsze w Polsce forum o męskiej elegancji, którego założycielem był Wojtek Szarski, znany jako Macaroni Tomato. Jednym z pierwszych gorących tematów były właśnie poszetki, a dokładniej ich brak na polskim rynku. Użytkownicy forum wymieniali się adresami sklepów zagranicznych, gdzie można je było kupić, byli też tacy, co szyli je samodzielnie i chwalili się zdjęciami (sam też próbowałem).\nJednym z takich użytkowników była Joanna, której poszetki szyte dla męża zbierały pozytywne opinie i szybko pojawiły się pytania o możliwość uszycia czegoś podobnego na zamówienie. I tak powstał pomysł na założenie firmy, która będzie się specjalizować w produkcji poszetek. Marka Poszetka.com szybko zyskała wiernych fanów, których przyciągały limitowane kolekcje, obszywane ręcznie, w dodatku w przystępnych cenach.\nOd tamtego czasu firma rozwinęła markę i asortyment. Poszetki nadal są podstawą działalności, ale na uwagę zasługują także krawaty i muchy. Wszystkie modele szyte są w krótkich seriach, tkaniny sprowadzane są z Włoch. Widać duże przywiązanie nie tylko do jakości wykończenia, ale także do ciągłego zaskakiwania czymś nowym. Joanna, jako jedna z pierwszych sprowadziła do Polski grenadynę, później były surówki jedwabne, wełniane muśliny, jedwab szantung itp. Mimo ręcznej produkcji i wysokiej jakości półproduktów, udało się utrzymać przystępne ceny. Podobno męskie dodatki to nie ostatnie słowo założycielki firmy, zatem z uwagą będę obserwował kolejne pomysły.\nSpecjaliści od najwyższej jakości koszul i jedyna polska firma, która od kilku lat regularnie wystawia się na targach Pitti Uomo. Ze względu na dość wysokie ceny, bardziej są znani za granicą niż w Polsce. Koszule Berga rekomendował w swoich książkach Bernhard Roetzel, autor bestsellera „Gentleman – Moda ponadczasowa”.\nW Polsce działa siedem salonów firmowych, a poza granicami kraju pięć. Oprócz tego koszule Emanuel Berg sprzedawane są na całym świecie w wielu autorskich butikach z wyselekcjonowaną odzieżą męską. Są to tak odległe kraje jak Australia, Japonia, Kanada czy Singapur. Wielu sympatyków w różnych zakątkach globu ma także usługa szycia miarowego świadczona przez Emanuel Berg. Właściciel firmy sam lata do swoich najlepszych klientów kilka razy w roku.\nZałożycielem firmy jest Jarosław Berg-Szychułda, który urodził się w Polsce, a pierwsze kroki biznesowe stawiał w Niemczech. Później wrócił do Polski i rozpoczął produkcję w Tczewie, gdzie do dnia dzisiejszego szyte są koszule Emanuel Berg. Tkaniny pochodzą z Włoch od topowych producentów, najczęściej jest to Thomas Mason.\nW ofercie marki dostępne są także włoskie krawaty, poszetki, skarpety, spodnie, swetry kaszmirowe. Wybór akcesoriów może przyprawić o zawrót głowy. Kilka dni temu trafiłem na wywiad z panem Jarosławem – polecam obejrzeć, a tu film pokazujący jak powstają ich koszule.\nLider polskiego rynku bieliźniarskiego, który od ponad 20 lat dostarcza klientom modną bieliznę o dobrej jakości i i przystępnej cenie. Atlantic jest jedną z niewielu naszych marek, która bardzo dobrze radzi sobie także poza granicami Polski. Aktualnie firma obecna jest ze swoimi produktami na 16 rynkach i planuje dalszy rozwój zarówno na wschodzie, jak i na zachodzie kontynentu. W samej Rosji działa obecnie 75 salonów, na Ukrainie ponad 50.\nOd kilku lat regularnie wygrywają ranking na najcenniejszą polską markę odzieżową. Reserved to gigant, który generuje ogromne obroty dla spółki matki, czyli LPP. Bieżąca wycena rynkowa tej spółki wynosi ok. 4 mld euro. Bardzo ciekawa historia, która pewnie wkrótce doczeka się książki. Nazwa firmy pochodzi o nazwisk trzech założycieli: Lubianiec, Piechocki, Pachla. Pierwsze salony Reserved powstały w roku 1998, czyli zaledwie 17 lat temu. Przez ten czas marka stała się liderem polskiego rynku odzieżowego, skutecznie rywalizując ze światowymi gigantami takimi jak H&M i markami z grupy Inditex (Zara, Pull&Bear, Bershka). W Polsce jest obecnie 235 wielkopowierzchniowych salonów z logo Reserved.\nWedług mnie jest to jedyna polska marka, która w tym momencie może myśleć o realnej ekspansji na dużą skalę na rynkach Europy Zachodniej, bo w Europie Środkowo-Wschodniej już od wielu lat radzą sobie znakomicie. Reserved obecny jest w następujących krajach: Rosja (78 salonów), Czechy (24), Ukraina (21), Słowacja (18), Węgry (9), Litwa (8), Łotwa (8), Estonia (8), Rumunia (6), Bułgaria (5), Niemcy (4), Egipt (1), Chorwacja (1). Żadna inna polska marka odzieżowa nie działa na taką skalę na zagranicznych rynkach, a to na pewno nie koniec.\nOd ponad roku realizowany jest plan ekspansji na bardzo trudny i konkurencyjny rynek niemiecki (to największy rynek odzieżowy w Europie, czwarty pod względem wielkości na świecie). Spółka ma ambitne plany, by w ciągu trzech lat otworzyć u naszych zachodnich sąsiadów ponad 30 sklepów marki Reserved. Podobno Niemcy to dopiero początek planów ekspansji na Zachód. Jako ciekawostkę dodam, że w roku 2016 spółka LPP wprowadzi na rynek nową droższą markę, która ma być skierowana do bardziej wymagających klientów. Sądzę, że będzie to coś na wzór Massimo Dutti.\nFirma od początku swojej działalności zleca produkcję podwykonawcom na Dalekim Wschodzie (głownie Bangladesz). Ponad rok temu głośna była sprawa katastrofy budowlanej jednej z tamtejszych fabryk, która szyła również ubrania dla spółki LPP. Zginęło wtedy ponad tysiąc osób.\nDrugi filar gdańskiej spółki LPP i kolejny wielki sukces. Marka stworzona w roku 2004 bardzo szybko zdobyła grono sympatyków w Polsce. Oferta skierowana do znacznie młodszego klienta, kolekcje inspirowane stylem ulicznym.\nTo trzecia mocna marka z portfolio spółki LPP, choć w przeciwieństwie do Reserved i Cropp, kupiona od innego podmiotu, a nie stworzona od podstaw przez obecnego właściciela. Markę House wymyślili w latach 90 Jan Pilch, Arkadiusz Bajołek i Krzysztof Bajołek. Początkowo nazywała się House of Colours, ale kilka lat później skrócono nazwę. Firma szybko zdobyła sympatię młodzieży i po kilku latach miała ponad sto sklepów w Polsce. Spółka LPP kupiła markę House w roku 2009 za kwotę ok. 400 mln złotych.\n„Ubrania ściśle fajne” – pamiętacie to hasło reklamowe? Były takie czasy, że marka Top Secret była na topie, a to hasło pojawiało się nawet w reklamach telewizyjnych. Później sytuacja finansowa spółki znacząco się pogorszyła, a zakupem marki zainteresowana była spółka LPP. W końcu firma Redan odbiła się od dna i od kilka lat bardzo skutecznie buduje nowy wizerunek Top Secret i inwestuje w nowe marki (Drywash, TXM Textilmarket).\nJedna z najbardziej rozpoznawalnych marek obuwniczych na polskim rynku. Firma powstała w 1964 w Kalwarii Zebrzydowskiej. Jej założycielem był Stanisław Ryłko. Przez wiele lat specjalizowali się obuwiu eleganckim, ale od kilku lat dostępne są także linie casualowe. Kolekcje produkowane są w Polsce.\nJako ciekawostkę dodam, że przez kilka lat sesje wizerunkowe dla Ryłko robił Wiktor Franko, który robił dla mnie kilka sesji blogowych.\nJeszcze jedna bardzo znana marka z południa Polski. Założył ją Wiesław Wojas w roku 1990. Początkowo była to niewielka fabryka obuwia, która produkowała kilkadziesiąt tysięcy par rocznie. W roku 1994 firma odkupiła od syndyka masy upadłościowej Nowotarskich Zakładów Przemysłu Skórzanego Podhale część wydziałów likwidowanego kombinatu wraz z maszynami (w czasach PRL była to jedna z największych fabryk obuwia w Polsce). Umożliwiło to nie tylko dynamiczny wzrost mocy produkcyjnych Wojasa, ale też zachowanie setek zagrożonych miejsc pracy – w ciągu zaledwie jednego roku zatrudnienie w przedsiębiorstwie potroiło się.\nObecnie Wojas nie przypomina już marki, która jeszcze kilka lat temu kojarzyła się z siermiężnym wzornictwem z lat 90. Zmieniono styl, rozbudowano sieć sprzedaży, a angażując do kampanii reklamowych znane twarze (Maciej Dowbor), marka przyciągnęła młodszych odbiorców. Dwa lata temu Wojas wskrzesił legendarne Relaksy, czyli buty zimowe, które w czasach PRLu były na nogach każdego Polaka.\nLider rynku wyrobów skórzanych. Bardzo silna i rozpoznawalna marka, która swoje początki ma w roku 1990. Nazwa marki jest po prostu nazwiskiem założyciela – Jędrzeja Wittchena. W stałej ofercie Wittchen jest kilkaset modeli portfeli, toreb, torebek, rękawiczek, parasoli bazujących na prostym i ponadczasowym wzornictwie. To jedna z niewielu polskich marek, która nie ukrywa tego, że całość produkcji zleca podwykonawcom z Chin. Jędrzej Wittchen mówił o tym wiele razy w wywiadach. W roku 2014 firma ogłosiła, że od początku swojej działalności w Polsce sprzedała trzy miliony portfeli. Wittchen ma w swojej ofercie także klasyczne obuwie, które produkowane jest we Włoszech.\nW zeszłym roku głośno było w mediach o współpracy Wittchena z siecią dyskonów Lidl. Kilka wybranych modeli torebek damskich, a później także portfeli, trafiło do sklepów spożywczych tej niemieckiej sieci, co wywołało uzasadniony niesmak wśród stałych klientów marki. Wizerunek prestiżowej marki, który był konsekwentnie budowany przez lata, nagle został zdeprecjonowany.\nFirma Wittchen posiada obecnie ponad 100 salonów w Polsce i Rosji oraz na Ukrainie i Białorusi.\nJedna z najpopularniejszych marek obuwniczych na polskim rynku. Firma powstała w Przemyślu w roku 1990. Przez wiele lat tam też produkowano obuwie, ale już od kilku lat zlecane jest to podwykonawcom na całym świecie. Marka posiada blisko 50 salonów sprzedaży. Kolekcje męskie nie zachwycają, ale kolekcje damskie do wielu lat są cenione przez stylistów i lokalne gwiazdy.\nButy Kazar regularnie wybierają do swoich pokazów czołowi polscy kreatorzy mody, m.in. Paprocki&Brzozowski, Teresa Rosati, Dawid Woliński, Łukasz Jemioł, Natalia Jaroszewska czy Agnieszka Maciejak.\nFirma została założona w 1992 roku w Słupsku. Swoją nazwę zawdzięcza nazwisku jednego z włoskich wspólników. Przedsiębiorcy postanowili połączyć polsko-włoskie doświadczenie i wykorzystać je do stworzenia marki obuwniczej dla wymagających klientów. Pierwszy sklep Gino Rossi został otwarty w 1994 roku w Sopocie. Początkowo specjalizowali się wyłącznie w obuwiu męskim. Obecnie firma dysponuje szeroko rozbudowaną siecią sprzedaży z ponad 60 salonami firmowymi znajdującymi się na terenie Polski i 26 za granicą.\nWiększość modeli butów nadal produkowana jest w słupskiej fabryce Gino Rossi. W roku 2006 spóła kupiła cenioną markę odzieżową Simple, a biznesowo jest też powiązana z Bytomiem.\nKrakowska spółka Artman, o której wspomniałem przy okazji marki House miała w swoim portfolio także inne marki. W roku 2011 kupili prawa do znaku towarowego Reporter – popularnej marki odzieżowej która powstała w połowie lat 90, a w roku 2009 ogłosiła upadłość. Właściciele Artmana postanowili reanimować Reportera. Pojawiło się nowe logo, nowy wystrój sklepów, kolekcje były przemyślane, spójne i zgodne z aktualnymi trendami. Dwa lata później okazało się, że w tej transakcji prawdopodobnie nie chodziło o ratowanie marki, lecz przejęcie kilkudziesięciu lokalizacji w centrach handlowych, bowiem 30 sierpnia 2013 roku większość salonów Reportera zostało przekształconych w salony medicine. Tak narodziła się nowa marka, a produkty z logo Reporter były stopniowo wycofywane ze sprzedaży.\nObecnie marka medicine ma ponad 70 salonów. Pełna kolekcja sprzedawana jest także w sklepie internetowym answear.com, który należy do tego samego właściciela.\nKiedyś jedna z moich ulubionych marek, obecnie jakoś nie trafiają w mój gust, a i jakość nie jest już taka jak w pierwszych latach działalności. Twórcą marki jest Józef Kapitańczyk, jedna z najbardziej tajemniczych postaci z polskiej branży odzieżowej, który podobnie jak Amancio Ortega (twórca Zary) nie udziela wywiadów.\nZanim powstała marka Tatuum (1999 r.), firma należąca do Kapitańczyka była podwykonawcą duńskiej marki Cottonfield. Zresztą styl skandynawski był i jest wpisany w filozofię łódzkiej firmy, choć moim zdaniem w ostatnich latach marka straciła swój rozpoznawalny styl.\nDla mnie Tatuum zawsze będzie się kojarzył z prostymi ubraniami z lnu. Przez wiele lat to był ich znak rozpoznawczy. Pamiętam, że jeszcze jako student niecierpliwie czekałem cały rok na wyprzedaże kolekcji letnich tej marki. Początkowo spółka KAN zlecała produkcję w Polsce. Mam z tamtego czasu nawet dwie koszule, które mają ponad 12 lat i wciąż trzymają się całkiem nieźle. Od wielu lat większość kolekcji szyta jest poza Polską.\nTatuum jest kolejną marką, która bardzo dobrze radzi sobie także poza granicami kraju. Poza Polską, głównym rynkiem zbytu jest Rosja.\nMarka, która powstała w roku 2000, więc stosunkowo niedawno. Ich znakiem rozpoznawczym są nieustanne akcje promocyjne. Nowa kolekcja ledwo wchodzi o sprzedaży i już po kilkunastu dniach pojawiają się plakaty informujące o przecenach. I tak to działa przez cały rok.\nMarka stworzona przez Rafała Czapula i Rafała Bauera. Ten pierwszy przez sześć lat był głównym projektantem Vistuli i w znacznym stopniu przyczynił się do jej reaktywacji i obecnej pozycji. Rafał unowocześnił kolekcje, wprowadził różnorodny asortyment i światowe trendy. Vistula odzyskała wigor i szybko stała się firmą nr 1 na rynku garniturowym. Nowy wizerunek marki przyciągnął nową grupę klientów – zamożnych trzydziestolatków, którzy mogli w Vistuli odnaleźć ubiory na światowym poziomie. Każda kolejna kolekcja projektowana przez Rafała Czapula wnosiła Vistulę coraz wyżej w modowej hierarchii ? pojawiły się ciekawe i ekskluzywne projekty realizowane we współpracy z Porsche czy Ferrari. Marka była coraz wyżej pozycjonowana, coraz droższe stawały się również jej ubrania. Vistula chciała być marką ekskluzywną, a nie konkurencją Bytomia czy Sunset Suits. Taka była wizja Rafała Czapula i prezesa Bauera, który w Vistuli pojawił się po fuzji z Wólczanką. Wizja ta padła w momencie, gdy prezes Bauer został pozbawiony władzy w firmie, a przejęli ją panowie Mazgaj (Alma i Paradise Group) i Kruk.\nOni postanowili zmienić strategię marki i powrócić do grupy klientów bardziej konserwatywnych pod względem stylu i ceny, jaką płacą za ubiór. W momencie gdy z Vistuli odchodził prezes Bauer najdroższe garnitury Vistuli kosztowały 3,5 tys złotych, co zbliżało ich do półki na której były takie marki jak: Hugo Boss, Pal Zileri, Oscar Jacobson czy tańsze linie Zegna. Zawrócenia strategii marki nie zaakceptował Rafał Czapul i postanowił odejść z firmy.\nDrogi Czapula i Bauera szybko się zeszły i tak powstała marka Rage Age, która postanowiła powalczyć o wymagającego klienta szukającego produktów łączących styl elegancki z rebelianckim. Czapulowi udało się stworzyć markę o rozpoznawalnym stylu, która mimo wysokich cen, znalazła wielu sympatyków w Polsce. Szybko powstało kilka salonów w Polsce, podpisano także umowy z partnerami zagranicznymi dzięki którym kolekcje Rage Age były sprzedawane w Mediolanie, Londynie, Madrycie i Tokio. Obecnie w Polsce działa siedem salonów firmowych. Kilka miesięcy temu pojawiła się pierwsza kolekcja damska z logo Rage Age.\n„Wyzwanie to ubranie” to jeden z najbardziej znanych sloganów reklamowych z lat 90. Marka Americanos skutecznie konkurowała wtedy z zachodnimi gigantami: Levisem, Wranglerem i Lee. Jakość ich produktów nie ustępowała tym bardziej znanym markom. Americanos wprowadzał też wiele innowacyjnych produktów, które pozytywnie wyróżniały go na tle konkurencji Hitem były m.in. dwustronne dżinsy.\nTrudno przewidzieć jaki będzie dalszy los marki Americanos, gdyż pod koniec ubiegłego roku złożony został wniosek upadłościowy spółki będącej właścicielem marki.\nJedna z najpopularniejszych marek odzieżowych wśród polskich konsumentów, choć mało kto wie, że to polska firma. Big Star powstał w latach 70 w Szwajcarii, natomiast w latach 90 część udziałów objęli polscy przedsiębiorcy Wiesław Kostera i Bogdan Kaczmarek. Produkcja dżinsów przeznaczonych na polski rynek została ulokowana w Kaliszu. Połowa lat 90 to okres prosperity na polskim rynku odzieżowym i Big Star doskonale to wykorzystał. Ich dżinsy były sporo tańsze od Levisa, Wranglera czy Lee, a poza tym w przeciwieństwie do tych trzech wielkich gigantów, Big Star nie skupiał się wyłącznie na dużych miastach. Dobre kontakty handlowe z lokalnymi sklepami (wtedy galerie handlowe jeszcze nie istniały) pozwoliły na szybkie zbudowanie mocnej pozycji na polskim rynku.\nNa początku obecnego wieku Big Star regularnie wygrywał rankingi na najbardziej rozpoznawalną, najbardziej lubianą i najczęściej posiadaną przez klientów markę odzieżową. W tym samym czasie szwajcarska spółka matka przeżywała spore kłopoty finansowe, co doprowadziło do dość zaskakującej sytuacji. Marka została w całości kupiona od Szwajcarów i od roku 2007 jest własnością Kostery i Kaczmarka.\nBig Star ma jedną z największych sieci sprzedaży, jeśli chodzi o marki dżinsowe. W Polsce ich produkty można kupić w ponad dwustu sklepach. Większość odzieży dżinsowej nadal jest szyta w Kaliszu.\nTo marka o której mało kto wie, że jest z Polski. Zresztą ja też przez wiele lat o tym nie wiedziałem. Firma powstała w Gdańsku w roku 1993. Od początku bardzo konsekwentnie budowała wizerunek marki zagranicznej. Kolekcje Diverse można kupić w ponad 200 punktach detalicznych zlokalizowanych na terenie Polski.\nObok marki Reserved jest to największy gigant z mojego zestawienia. W 2014 r. spółka CCC sprzedała rekordową liczbę par butów ? ponad 30 milionów, co pozwoliło wygenerować przychody na poziomie 2 miliardów złotych. Twórcą firmy jest Dariusz Miłek, obecnie nr 5 na liście najbogatszych Polaków wg Forbes.\nPoczątkiem spółki CCC była sieć obuwnicza „Żółta Stopa” założona w roku 1996, która kilka lat później została przemianowana na ?”Cena Czyni Cuda”. Jak sama nazwa wskazuje, priorytetem firmy była sprzedaż taniego obuwia, głównie w mniejszych miastach. Kilka lat temu spółka zaczęła odchodzić od tego schematu. Zrezygnowano z nazwy Cena Czyni Cuda na rzecz CCC, zaczęła się intensywna ekspansja na największe centra handlowe w dużych miastach, dyskontowy wygląd sklepów zmienił się na droższy, do kampanii reklamowych zaangażowano topowe gwiazdy i fotografów (m.in. Anna Przybylska, Olivier Janiak, Piotr Adamczyk, Anja Rubik).\nWiększość większość modeli skórzanych produkowana jest w fabryce w Polkowicach, która daje kilka tysięcy miejsc pracy, a tańsze modele importowane są z innych krajów.\nMarka CCC dobrze radzi sobie poza granicami Polski i prawdopodobnie będzie to kierunek rozwoju na najbliższe lata, bowiem Polski rynek jest już bardzo nasycony (ponad 700 sklepów CCC) i nie daje możliwości tak dynamicznego rozwoju jak w ostatnich latach.\nJedyna polska firma, która produkuje obuwie metodą ramową Goodyear Welted. Właścicielem firmy jest Kazimierz Meka, który w roku 1989 rozpoczął produkcję obuwia w Słupsku. Obecnie firma zatrudnia 200 osób i produkuje 200 tys par butów rocznie. Duża część produkcji (szczególnie te droższe linie) wysyłana jest za granicę m.in. do Rosji, Australii, Kanady, Niemiec i wielu innych krajów. Warto zaznaczyć, że nie wszystkie modele szyte są metodą ramową (te kosztują 800-1200 zł), w ofercie Nord są także tańsze linie (250-400 zł).\nFotorelację z fabryki Norda pokazywał na swoim blogu Jan Adamski – polecam.\nNajbardziej włoska z polskich marek. Jej założycielem jest Wojtek Szarski, który był jednym z pierwszych polskich blogerów modowych. W pierwszych latach swojej aktywności blogowej skupiał się na opisywaniu własnych realizacji szycia miarowego u polskich krawców. To jemu można przypisać renesans i popularyzację klasycznej męskiej elegancji w Polsce. Był też założycielem największego polskiego forum o męskiej elegancji (obecnie forum But w Butonierce). Potencjał bloga był tak duży, że Wojtek postanowił to wykorzystać biznesowo i wraz ze wspólniczką Tatianą Hrehorowicz uruchomili butik Macaroni Tomato. Na stronie internetowej można przeczytać takie uzasadnienie:\nIle razy wyjeżdżając do Włoch zastanawialiśmy się: „Dlaczego tak pięknych ubrań nie można kupić w Polsce?” Dlaczego polscy mężczyźni nie mieliby się zakochać w miękkich marynarkach bez konstrukcji, kaszmirowych krawatach, flanelowych spodniach? Z marzenia o prawdziwym włoskim stylu nad Wisłą powstał Macaroni Tomato Warszawa.\nW ofercie MT dominują nieformalne marynarki, spodnie chino, a także szeroki wybór pięknych dodatków. Wszystkie ubrania i dodatki szyte są we włoskich manufakturach. Dla klientów szukających nietypowych wzorów i kolorów dostępna jest także linia The Finest, która trochę przypomina uproszczone MTM.\nTo druga po Wittchenie najbardziej znana polska marka skórzana. Ochnik bardziej skupia się na odzieży niż na dodatkach. Głównie są to kurtki i kożuchy. Marka powstała w roku 1989, a jej założycielami są bracia Jacek i Marcin Ochnik.\nKilka lat temu firma przeszła udaną metamorfozę i porzuciła wizerunek firmy szyjącej kożuchy na rzecz marki modowej skutecznie podążającej za światowymi trendami.\nNa polskim rynku jubilerskim jest dwóch dużych graczy, a jednym z nich jest W.Kruk. To jedna z najstarszych polskich firm jubilerskich, której korzenie sięgają roku 1840. Od roku 2008 marka należy do grupy Vistuli.\nPodstawową ofertą firmy jest bogata oferta biżuterii złotej i srebrnej. Obok kolekcji klasycznej biżuterii, W.Kruk ma w swojej ofercie kolekcję Kruk Fashion, której wzory są zgodne z aktualnymi trendami. To efekt współpracy z wybitnymi projektantami włoskimi. Co roku firma wprowadza na rynek autorskie kolekcje tworzone przez projektantów studia W.Kruk Design. W salonach Kruka można także kupić zegarki wielu renomowanych marek m.in. Rolex, IWC, Zenith czy Omega.\nDrugi duży gracz na polskim rynku jubilerskim to firma Apart, której historia jest znacznie krótsza niż Kruka, bo liczy zaledwie 32 lata, ale nie przeszkodziło to zdobyciu bardzo mocnej pozycji na rodzimym rynku. Pod względem pod względem wyników finansowych (wysokość obrotów, udziału w rynku), liczby salonów (obecnie ponad 200) i liczby pracowników przerasta bardziej prestiżowego Kruka.\nBardzo ciekawa firma, która produkuje autorskie zegarki inspirowane głównie polską motoryzacją. Dotychczas pojawiły się modele nawiązujące do Warszawy M20, Syreny Sport i Fiata 125p.\nZegarki składane są w Polsce, jednak większość części pochodzi z zagranicznych firm, ponieważ w Polsce od wielu lat nie ma firm wyspecjalizowanych w produkcji mechanizmów i części do zegarków. Założycielem firmy jest Adam Tomaszewski.\nNajbardziej znany i najbardziej prestiżowy polski zakład szewski. Jego historia sięga roku 1883. Po buty Kielmana od wielu lat przyjeżdżają klienci z całego świata. Jeszcze przed I wojną światową ponad połowa produkcji była wysyłana do zagranicznych kontrahentów. Pierwszym pokoleniem tej szewskiej rodziny był Jan Kielman. W latach 20 ubiegłego wieku dołączył do niego syn Wacław, który zdobywał praktyki w słynnej szwajcarskiej firmie Bally. Warto przypomnieć, że w dwudziestoleciu międzywojennym w Warszawie funkcjonowało ponad 400 pracowni szewskich, więc konkurencja była ogromna. Wśród najbardziej znanych klientów Kielmana z lat międzywojennych byli: Charles De Gaulle, prezydent Ignacy Mościcki, generał Władysław Sikorski, Jan Kiepura, Adolf Dymsza, Mieczysława Ćwiklińska, Marian Brandys oraz młodziutka Hanka Bielicka.\nTuż przed II wojną światową pracownia Kielmana zatrudniała ponad 50 osób. Sam okres II wojny był bardzo trudny dla firmy i rodziny. Podczas Powstania, sklep i pracownia uległy całkowitemu zniszczeniu. Po wojnie Wacław mozolnie odbudował firmę wraz ze wspólnikiem Leonem Solnickim. Nowy zakład zajął niewielki lokal przy Chmielnej 6. Nie była to już taka skala działalności jak wcześniej. Dodatkowo nadeszły ponure czasy nowego systemu, a Wacław Kielman nie chciał współpracować z lokalną władzą PZPR. Podczas spotkań dawano mu do zrozumienia, że w Polsce Ludowej nie będzie miejsca do prowadzenia prywatnej działalności, a zamknięcie jego firmy jest tylko kwestią czasu. Ta trudna sytuacja spowodowała, że syn Wacława, Jan II nie zamierzał wiązać się z rodzinnym biznesem i został prawnikiem. Do pomocy natomiast zaangażowała się Leokadia – synowa Wacława, która przejęła stery i uratowała pracownię przed upadkiem. Obecnie nad biznesem czuwa Maciej Kielman, czyli czwarte pokolenie rodziny Kielmanów.\nW roku 2000 firma Kielmana została zamieszczona w angielskim wydawnictwie „Europe’s Elite 1000, Millennium Issue” opisującym historię tysiąca najbardziej ekskluzywnych miejsc w Europie. W roku 2010 pracownia została poszerzona o profesjonalny dział kaletniczy pod nazwą Malton-Kielman, szyjący na zamówienie portfele, torby, teczki i wszelką galanterię skórzaną, w tym paski do zegarków.\nNajstarsza i najbardziej prestiżowa polska pracownia krawiecka. Założył ją w roku 1894 Edward Zaremba. Od kilku lat pracownię prowadzi Maciej Zaremba, który umiejętnie wprowadził firmę w XXI wiek, szanując jednocześnie wartości, które jego poprzednicy budowali przez ponad 100 lat. Produkty wychodzące z jego pracowni mają to ?coś?. To nowoczesny, ale jednocześnie bardzo klasyczny styl czerpiący inspiracje z krawiectwa włoskiego. Maciej świetnie poradził sobie też z nowymi technologiami i nie mam tu na myśli nowoczesnych maszyn krawieckich (większość szwów nadal jest u niego wykonywana ręcznie), lecz promocję marki w internecie. Profil pracowni na Facebooku, fotoblog i sam właściciel są najlepszymi narzędziami reklamowymi, które przyciągają uwagę klientów z całego świata. Zainteresowanie zagranicznych klientów jest tak duże, że Maciej Zaremba co kilka tygodni lata w różne zakątki świata by przyjmować zamówienia.\nObecnie w pracowni przy Nowogrodzkiej można się ubrać od stóp do głów. Poza garniturami, marynarkami, spodniami, płaszczami, które szyte są we własnej pracowni, można tu również zamówić koszule szyte na miarę, a także kupić dodatki takich marek jak Cheaney i Drake?s. Od kilku miesięcy dostępna jest także usługa szycia pasowanego (MTM), która jest tańsza od usługi bespoke i skraca także czas oczekiwania na realizację zamówienia. Garnitury Zaremba MTM szyte są we Włoszech.\nChoć moje zestawienie jest znacznie obszerniejsze niż te o markach z innych krajów, to i tak zabrakło w nim miejsca dla wielu innych firm. Oto pozostałe, które warto znać: Miler, Pawo, Giacomo Conti, Pako Lorente, Pan tu nie stał, 4F, Campus, Alpinus, Ravel, Kastor, Wiktor&Lorens, Van Horn, Turbokolor, Culture, Otto Hauptman, Roy, Thomas Waxx, Henderson, Dorjan, Prosto, Tudor, Warmia, Cross, Wilsoor.\nAkcesoria: Malton&Kielman, Misoui, Embassy of Elegance, Manufaktura Miler, Sartolane, EXOXE, Orsonero, Barelly Bags, Polkap, Wola.\nObuwie: Cohnpol, Badura, Venezia, Prima Moda, Pilpol, Syrena.\nZegarki: Chronos Art, Gerlach, Copernicus, Polpora.\nNajbardziej znane polskie pracownie MTM: Buczyński, Cafardini, Mercer, Balthazar.\nNajbardziej znane pracownie krawieckie: Krupa&Rzeszutko, Turbasa, Twins.\nA na zakończenie jeszcze kilka marek z polskimi akcentami. Jeśli znacie jeszcze inne, to chętnie przeczytam wasze propozycje.\nBrytyjska marka, ale z polskimi korzeniami. Jej założycielem był Henryk Strzelecki, który w czasie II wojny światowej wyemigrował z Polski . W latach 60 ze swoim wspólnikiem uruchomił firmę o nazwie Henri Lloyd, która produkowała lekką i nieprzemakalną odzież żeglarską. Strzelecki rozpoczął epokę praktycznych, lekkich kurtek i kombinezonów, nieprzemakalnych, ciepłych, oddychających i nie krępujących ruchów. Innowacja i poszukiwanie nowych rozwiązań do dzisiaj są znakami rozpoznawczymi firmy. Henryk Strzelecki zawsze chętnie podkreślał swoje polskie korzenie. Na początku lat dziewięćdziesiątych powrócił w rodzinne strony i uruchomił w Brodnicy szwalnię, która do dnia dzisiejszego szyje najbardziej zaawansowane technologicznie kolekcje Henri Lloyda. Produkty z logo HL sprzedawane są w 50 krajach na całym świecie. Założyciel firmy zmarł w roku 2012. Obecnie firmą zarządzają jego synowie.\nNajbardziej prestiżowa manufaktura zegarkowa również ma polskie korzenie. Jej twórcami byli Polscy emigranci Antoni Patek i Franciszek Czapek. W 1845 roku ze spółki wystąpił Czapek. Sześć lat później jego miejsce zajął Francuz Adrien Philippe.\nCeny niektórych modeli Patek Philippe sięgają kilkuset tysięcy złotych. Najdroższy egzemplarz został sprzedany na aukcji internetowej w roku 1999 za 11 mln dolarów. W ciągu ponad 160-letniej historii firmy, jej klientami było ok. 100 koronowanych głów, kilkuset prezydentów i premierów oraz liczne osobistości ze świata nauki, kultury i sztuki.\nMassada to jedna z najciekawszych niszowych marek okularowych. Jej współwłaścicielką i jednocześnie projektantką jest Katarzyna Łupińska. Oprawy produkowane są we Włoszech, a można je kupić na całym świecie. Wyróżnia je najwyższa jakość wykonania oraz klasyczne, ale jednocześnie bardzo oryginalne wzornictwo, które wybija się na tle popularnych marek. Większość modeli nawiązuje do opraw z pierwszej połowy ubiegłego wieku. Cechą charakterystyczną jest także brak logotypów w widocznych miejscach. W Polsce dostępne są zaledwie w kilku salonach optycznych.\nMarka Levi’s ma na całym świecie kilkadziesiąt szwalni. Jedna z największych i najlepszych od kilkunastu lat zlokalizowana jest w Płocku, gdzie pracuje ponad tysiąc osób. Obecnie szyte są tam głównie droższe linie Levis’a i modele, które wymagają dużego doświadczenia. Pod koniec zeszłego roku pojawiły się informacje, że w ciągu 3 lat szwalnia ta prawdopodobnie zostanie zlikwidowana.\n13 maja 2019 83\n7 maja 2015 415\nŚmieszne jest to ukrywanie kraju pochodzenia niektórych marek obco brzmiącą nazwą.\nNiestety to się po prostu sprzedaje.\nTo bywa całkiem dobra strategia marketingowa, jeśli nie wynika ze snobizmu, a z chęci skojarzenia marki z krajem, który słynie z tradycji, jakości i/lub designu w danej branży. Stąd np. polskie firmy obuwnicze o włoskich nazwach albo marki odzieży dżinsowej w stylu amerykańskim.\nNaprawde myslisz, ze Wojciech Szarski chce ukrywac swoje polskie pochodzenie :) Nazwy i marki rzadza sie swoimi prawami. Wody mineralne musza sie nazywac po polsku i wystepuje tu efekt odwrotny – zagraniczne firmy uzywaja polskich nazw. W przypadku ciuchow jest odwrotnie, bo tak wyglada rynek. Kojarzy sie z konkretnymi rejonami swiata.\na które to firmy zagraniczne używają niby polskich nazw ?\nŚmieszni to są Polacy – bo obco brzmiący w uchu towar znaczy lepszy niż krajowy i lepiej się sprzedaje. Proste.\nWarto zauważyć, że Reserved uciekło od płacenia podatków w Polsce na bodajże Cypr\nMuszę to sprecyzować, bo takie zdanie może wprowadzać w błąd.\nPrzeniesienie znaków towarowych umożliwia tylko częściowe pominięcie polskiego systemu podatkowego i oczywiście jest to legalne. Według danych jakie podawała spółka LPP, wynika, że 90% podatków nadal płacą w Polsce i w tej chwili są 6 największym płatnikiem podatku CIT w Polsce.\nA to przepraszam za zmyłkę, wydawało mi się, że jest inaczej.\nChrum, PTNS, Surge Polonia i Red is bad również szyją od A do Z w Polsce – a przynajmniej tak twierdzą :)\nAle wszyscy oni – poza PTNS zdaje się – szyją tylko koszulki i bluzy dresowe. Trudno pisać o każdej małej wytwórni koszulek.\nA czy ktoś wie gdzie koszulki szyje Chrum?\nO stylu, tkaninach, itp, to pisze pan ze swadą i ciekawie. Można mieć inny gust, ale przynajmniej dobrze się to czyta. Ale reszta to porażka. LPP szóstym płatnikiem podatku CIT w Polsce? Ciekawe kiedy? W 2013 r. (nowszych danych dla całej gospodarki jeszcze brak) LPP było 47. płatnikeim CIT w Polsce, a nie szóstym. Fakt, że drugim wśród firm kontrolowanych przez polski prywatny kapitał. Pani Czaplicka posiłkuje się danymi z artykułu w serwisie Biztok, ale za 2011 r. Wtedy LPP było szóste, ale właśnie wśród firm kontrolowanych przez polski kapitał prywatny. Biorąc pod uwagę firmy kontrolowane przez skarb państwa i… Czytaj więcej »\nAle ja nigdzie nie napisałem, że Levi’s jest polską marką.\nJeśli LPP jest drugim płatnikiem wśród polskich spółek, to chyba dobrze, prawda?\nTo akurat znaczy tylko tyle, że są dużą firmą z dużymi obrotami. Fakt które miejsce zajmują w rankingu ogólnym dowodzi, że prywatny kapitał ucieka z podatkami z Polski, a pozostają tylko spółki kontrolowane przez skarb państwa.\nŻeby nie było: popieram takie ucieczki. Być może dzięki nim pazerny rząd zrozumie, że konieczne są inne kroki niż tylko przykręcanie śruby. Każdy kto krytykuje powinien sam założyć własną działalność i wtedy nie korzystając z żadnych furtek i bonusów grzecznie płacić wszelkie podatki, składki i inne bzdety. Po pierwszym miesiącu zmieni pogląd na firmy uciekające przed podatkami z kraju.\nMoże polscy biznesmeni nauczą się również zatrudniać na cały etat lub wogóle jakikolwiek etat. Niech zaczną ogrzewać hale produkcyjne bo ich pracownicy często są traktowani gorzej niż zwierzęta. To nie Chiny A Polska i niestety tak jest chociaż wszyscy udają że Polska to już Zachód. Najgorsze warunki są w województwach łódzkim i podkarpackim. Z uwagi na brak pracy tych którzy nie wyjechali traktuje się niemal jak niewolników. Gdzie jest PIP? Powinni robić niezapowiedziane naloty i karać pseudo business. Kapitał ucieka, ale na szczęście ludzie też mogą od nieludzkich warunków w jakich przyszło niektórym pracować. Nawet najbardziej liberalny rząd nie zmieni… Czytaj więcej »\nLPP uciekło z płaceniem podatków na Cypr.\nAle biznes dalej prowadzi w Polsce, wykorzystując infrastrukturę na którą płaca teraz inni:\nwykształconych pracowników którzy potrafią obsłużyć kasy fiskalne itp.\nochrony policji – niech spróbują w raju boiznesowym Somalii otworzyć sklep. Zaraz ich gang obrabuje.\nJa popieram ucieczkę biznesu tam gdzie podatki są lepsze.\nAle LPP biznes zostawiło w Polsce, a zwiało z samymi podatkami.\nPo prostu chamskie: koszty dla nas, zyski dla LPP.\nChamska firma dla wieśniaków, niech spradają te swoje krwawe szmaty na Cyprze.\nCo za chamy, zrobili tak jak jest opłacalnie w dodatku zgodnie z prawem!\nPoziom polskiej zawiści zawsze będzie mnie zaskakiwał.\nAixa ma dużo racji. Po co sprowadzać to do polskiej zawiści. Rządy wszystkich państw (oprócz zainteresowanych oczywiście) zwalczają tzw. raje podatkowe. Podpisuje się umowy międzynarodowe, konwencje… Wczoraj zgodne z prawem, jutro nie. Optymalizacja podatkowa, powiesz. Ja jestem takim frajerem, że wierzę, że nie zawsze pieniądz musi wszystkim rządzić. I najgorzej na tym nie wyszedłem. Może póki co?\nJeśli twój sąsiad ma sad z dobrymi jabłkami, a w twoim sadzie nic nie rośnie, a to co urosło niedobre i kwaśne, przez co nawet żona z dziećmi woli jeść jabłka sąsiada to co robisz: a) likwidujesz „raj jabłczany” u sąsiada, b) starasz się zrobić to dobrze, żeby przekonać rodzinę, że warto jeść jabłka z własnego ogródka. Jeśli rządy likwidują raje podatkowe ustawami, to znaczy, że są nieudolne. Dokręcać fiskalną śrubkę obywatelom, potrafi każdy dureń. Jeśli w sprawę angażuje się osoba trzecia której sprawa nie dotyczy (bo nic na tym nie zyskasz jeśli firma XXX będzie płacić podatki w Polsce),… Czytaj więcej »\nNie jest tak bardzo istotne gdzie firma płaci ten CIT. Ważne jest ilu zatrudnia ludzi i ile im płaci. Bo to napędza gospodarkę. Jest masę podatków pośrednich a dobrze zoptymalizowana korporacja nie płaci prawie w ogóle CIT. Ale to nie znaczy, że nie płaci podatków. Poza tym często lepiej firma sama rozgospodaruje zyski na inwestycje niż odda w formie podatków, które potem rozpłyną się w czeluściach różnorakich afer. Także lepiej prowadzić ranking firm pod kątem ilości pracowników i ich wynagrodzeń. Dobrze, że większość sieciówek w galeriach to jednak w jakimś stopniu polskie marki. Oczywiście i tak większość szyje za granicą… Czytaj więcej »\nCIT to w ogóle absurd. Powinien wynosić ZERO, bo to jest podwójne opodatkowanie. Przecież jak spółka wypłaca potem komuś dywidendy, zyski, to od tego odprowadza się PIT.\nA widziałeś coś w tym kraju co nie jest podwójnie opodatkowane?\nOd dochodu płacisz PIT, a jak wydajesz ten dochód płacisz VAT.\nPanowie, proszę. Wszystko rozumiem, ale przesadzacie z tym chicagowskim neoliberalizmem. Brawa za komentarz dla „ekonomisty”. A pan Michał, jako były pracownik banku, powinien być precyzyjniejszy.\nNie ma czegoś takiego jak „chicagowski neoliberalizm”. To jest taki duszek, którego sobie wymyśliła pewna grupa społeczna, ale przedstawiciela czegoś takiego ani widu, ani słychu. Ale metka fajna. I nadużywana :)\nJak to nie ma? Nie ma Szkoły Chicagowskiej, nie było Chicago Boys? Nie było Stiglera, Friedmana? Ktoś kto pisze, że CIT powinien wynosić ZERO, jest jeszcze bardziej na prawo, niż to czego nie ma. Nie lubię skrajności i wszelkiej maści radykałów.\nNie chcę robić za dużego offa, ale ok. Było coś takiego jak szkoła chicagowska i odnosiło się do sposobu nauczania, a nie do ideologii. Jest różnica między historyczną „szkoła chicagowską” a wyimaginowanym przez lewicowych pismaków „chicagowskim neoliberalizmem”, którzy nigdy w rękach nie mieli opracowań naukowych z University of Chicago.\nA Stiglera polecam poczytać, mądre rzeczy pisał ;)\nA słowa „skrajność” i „radykalizm” nic nie znaczą, bo są całkowicie relatywne :)\nDon2. Zatem jednak było, ale odnosiło się do sposobu nauczania. No, nie! Sorry, ale co za bzdury. Mam nad panem tę przewagę, że pamiętam Chicago Boys w Chile po 1973 (notabene naprawiali po swojemu syf zostawiony przez marksistów, innych radykałów). Proszę przeczytać (wiem, wiem, wikipedia) http://pl.wikipedia.org/wiki/Neoliberalizm\nCo tam podwójnie – jak ktoś pracuje w urzędzie, to zarabia pieniądze z podatków, od których po raz kolejny pobierany jest PIT i VAT :) Czasem trudno policzyć, który raz opodatkowana jest ta sama złotówka zarobiona gdzieś czyimś wysiłkiem i pomysłowością…\nJeśli ktoś pracuje w urzędzie bądź jest na przykład emerytem, to tak naprawdę utrzymują go podatnicy. Dla „czystości” systemu podatkowego płacą oni PIT (mogą mieścić się choćby w podwyższonej stawce, dorabiać itd.). Źródło finansowania jest jedno: szeroko pojęty budżet. Trudno, żeby nie płacili VAT-u. Proszę tylko nie pisać, że akurat pod tym względem jesteśmy dziwnym krajem. Gdzie w normalnym europejskim kraju nie ma VAT, CIT, PIT?\nKwestia tylko w wysokości stawek. Jedni mają wyższe, inni niższe i tyle.\nGdzie indziej też system podatkowy nie jest najlepiej zorganizowany. A wszystko przez nienasycony apetyt państwa podbijany keynesizmem powracającym jak zapalenie uszu u przedszkolaka. Szkoda, że wyznawcy idei sir Johna Maynarda chętnie wydający więcej, niż mają w kasie, zapominają o drugiej części tej historii: że w czasach prosperity trzeba wypracować nadwyżkę i spłacić długi zaciągnięte w czasach recesji…\nAle to już temat na zupełnie innego bloga.\nTo tak samo w sytuacji gdy czyjaś firma korzysta z dotacji. Wtedy również utrzymywana jest przez obywateli.\nPani Moniko, pani zdaje sobie sprawę co byłoby z amerykańskim przemysłem motoryzacyjnym czy pazernymi bankami, gdyby nie pomoc tego okropnego amerykańskiego państwa? ZERO podatków, żadnych ingerencji państwa, a jak trwoga to do Boga. To się nazywa prywatyzacja zysków, upublicznianie strat.\nTym historiom okołokryzysowym przyglądałam się uważnie i umocniło mnie to w przekonaniu, że ani państwo, ani biznes nie robią dobrego interesu na tak pomyślanej współpracy. Dobry interes robią na tym co najwyżej niektóre jednostki po obu stronach…\nA ci wszyscy zatrudnieni w tych firmach, oni źle na tym wyszli?\nOstatnio za przejazd A4 sporego odcinka (nie tego Stalexportowego, to faktycznie nieporozumienie, ale argument chybiony, bo to praktycznie prywatny odcinek) zapłaciłem chyba 3 zeta. Tylko najpierw ktoś to musiał zbudować. Tyle to ja mogę płacić. Aha, chłopaki, o prywatnej armii i milicji trzaby pomyśleć.\nTrochę tak. Aczkolwiek VAT to „opodatkowanie konsumpcji”. Natomiast PIT i CIT są bardzo blisko siebie – obydwa opodatkowują dochód pierwotny, a nie wydatek.\njesli przeszli z podatkami za granice to nie tylko powinni byc z tego dumni ale i powinni to oglosic wszem i wobec. powinni to pokazywac na telebimach i mowic ze w pl placili x a za granica nie placa. moze jak juz nikt w tym kraju nie bedzie placil podatkow tylko przerejestruje sie za granice te pajace pojda wrescie po rozum do glowy dlaczego tak sie dzieje albo dlaczego teraz emigracja jest wieksza jak za II rp. skala opodatkowania jest po prostu koszmarna a przeniesienie licencji, generalnie prowadzi do powstania oplat licencyjnych, ktore reguluje sie spolce w kraju w ktorym… Czytaj więcej »\nwrrrr…. teraz nie zasne przez was spokojnie bo sie zezloscilem… :P\nZaraz zaraz… spółka osiąga przychód, generuje koszty, a dochód zostaje obciążony podatkiem CIT. Część tych kosztów to wynagrodzenie pracowników, które obciążone jest podatkiem PIT. W takim razie tu też nie ma podwójnego opodatkowania, bo podatkiem CIT obciążony jest dochód firmy, a podatkiem PIT koszt firmy. Zaliczka na PIT potrącana jest od wynagrodzenia brutto pracownika, więc płacona jest przez niego, a nie przez spółkę.\nTo samo jest z dywidendą, której wypłacenie uszczupla konto spółki. Pieniądze zmieniają właściciela i nowy właściciel uzyskuje przychód. To nie firma odprowadza PIT, tylko wspólnik, któremu na konto przelano część zysków firmy.\njakie ma znaczenie kto formalnie robi przelew skoro wszystko i tak idzie z rachunku firmy. przeciez koszt brutto pracownika to nie jest całkowity koszt bo słowo brutto nie zawiera części składek przypadajacych do zapłaty pracodawcy…\nDominik, jak już nie będziesz musiał płacić podatków, to se kupisz za te brutto wielką furę i z ziomalem zrobicie zrzutkę na autostradę, bo po czymś trzeba jechać, nie?\nNikt nie twierdzi, że wszystkie podatki są zbędne, nawet najwięksi liberałowie gospodarczy. Wielu ekonomistów twierdzi natomiast, że państwo – jeśli mu się na to pozwoli – ma nieograniczony apetyt i wyda każdą sumę, jaką mu się uda ściągnąć. Wyda gorzej, niż pierwotny właściciel, bo taka jest zasada wydawania cudzych pieniędzy przy rozproszonej odpowiedzialności za skutki decyzji.\nPominę tu rozważania o tym, które i jak wysokie podatki są moralne i korzystne dla wspólnoty, a także ogólne rozmyślania o wolności, własności i naturze ludzkiej :)\nSporo racji, pani Moniko. Tylko o jakiej wspólnocie pani pisze? Tutaj połowie d…. nie chce się podnieść z kanapy by pójść na wybory, a co dopiero marzyć o czymś więcej.\nprzeciez za przejazd autostrada kosza i to niezle na coraz gesciej stawianych bramkach. do dzisiaj nie odtajnili wwarunkow umowy ze stalexportem mimo ustawy o dostepie do informacji publicznej…\nMichal skoro część zysków transferuja do rajow podatkowych to w PL płacą 90% podatków /tam płacą znikome/ ale nic te 90% nie e mówi o procencie zysków – dochodów transferowanych do rajow\nMimo patriotyzmu i popierania polskich firm ja się takiej praktyce firmy nie dziwie. W Polsce jest chory system podatkowy – firma stara się działać globalnie to i rozlicza się globalnie :)\nJeśli chodzi o CIT, nie rozumiem o co wam chodzi. Stawka tego podatku wynosi w RP 19%. W Europie są 22 kraje gdzie jest wyższa i w tym są praktycznie wszystkie kraje tzw. starej unii (np. Francja 33,33 %, Belgia 34, Austria 25, Holandia 25, Niemcy 29,8%, UK 28, Włochy 31,4 %). Może to i chory kraj, ale pod tym względem raczej nie.\nTe 90% podatków płaconych Polsce to brednie.\nLPP Reserved dodało podatek VAT, który płacą klienici.\nWystarczy spojrzeć na parogan, żeby zobaczyć, że to my płacimy.\nLPP Reserved jest tylko przekazującym podatek do urzędu skarbowego.\nA to, że oszukują na podatkach w innych krajach w których prowadzą działaność to ma być dobre?\nOszukujemy w Polsce, ale patrzcie, w Czechach i na Słowacji też? Hip, hip hurra?\nBzdura, biznes prowadzą w krajach Europy Wschodniej. To powinni płacić podatki w krajach Europy Wschodniej.\nAle biznes zostawili na miejscu.\nA zwiali z samymi podatkami.\nResereved – marka cypryjskich wieśniaków.\nJak komuś tak żal, że jego ukochana władzuchna mniej pieniążków na kolacyjki będzie mieć do wydania, to niej ją samemu finansuje.\nTo spróbuj zmienić władzunię. W takiej Szwecji czy Finlandii te numery by nie przeszły. A u nas to temat do dowcipasów przy piwsku. A jak są wybory, połowa łazi po galeriach, albo ogląda KSW ewentualnie meczycho. A potem władzunia się nie podoba.\nOdnośnie Reserved i Cypru, warto wiedzieć o liberalnym podejściu Cypru do wypłaty dywidend.\nO ile w Polsce są one opodatkowane, o tyle tam nie. Swego czasu było kilka afer związanych ze „spółkami na Cyprze”, służącymi tylko sztucznemu podbijaniu kursu i wypłatach nieopodatkowanych dywidend ;-) tyle, ze w innej branży.\nW całej sprawie chodzi o podatki od zysku spółki. Natomiast te wspomniane 90% podatków płaconych w Polsce to VAT i LPP nie robi nikomu łaski, że go odprowadza w Polsce. Podobny udział procentowy ma zapewne taki Adidas czy inny New Balance mający sklepy stacjonarne w naszym kraju.\nCiekawe zestawienie. Dodam jeszcze Red is Bad choć nie jest jeszcze popularne za granicą.\nI ma zdecydowanie najgorszą jakość ze wszystkich sieciówek dostępnych na rynku. Zdecydowanie polecam Top Secret – solidne ubrania za niską cenę :)\nPomijając straszną jakość materiałów, oczywiście. Lubię ich projekty, ale te tkaniny… Nieakceptowalne.\nOOO, niepowiedziałabym. Chyba, że trafiłam na same dobre ubrania.\nMożliwe, choć ja trafiam wyłącznie na poliester i bawełnę średniej jakości.\nDługo czekałem na ten wpis i się nie zwiodłem:) W życiu nie powiedziałbym, że Reserved jest firmą z Polski. Z resztą to samo mogę powiedzieć o innych dużych sieciówkach takich jak House, Cropp. Co do sklepu Lancerto to muszę przyznać, że mają najlepszy personel z jakim kiedykolwiek się spotkałem. Nie wmawiają głupot, nie wciskają towaru, a potrafią rewelacyjnie doradzić klientowi. Poza tym na prawdę można kupić tam bardzo dobre jakościowo rzeczy za niewielkie pieniądze. Np. koszula z bawełny egipskiej, koszula smokingowa z guzikami jubilerskimi oraz jedna casualowa kosztowały mnie ok 350zł. W przypadku marki Gino Rossi można dodać, że robią… Czytaj więcej »\nZegarki Gino Rossi to calkowicie inna firma niz obuwnicza Gino Rossi z Slupska…\n> W życiu nie powiedziałbym, że Reserved jest firmą z Polski. Z resztą to samo mogę powiedzieć o innych dużych sieciówkach takich jak House, Cropp.\nJest tak źle, czy tak dobrze? ;-)\nSzczęśliwi żyją w Bieszczadach. Podobno.\nNaprawde świetny wpis. Wiele zaskoczeń, nie wiedziełem że w polsce powstało tyle marek.\nA ja się zawiodłem. Liczyłem na opisy tych polskich marek z krwi i kości albo chociaż tych marek które oferują produkty dobrej jakości ewentualnie dobrze wyglądające ubrania. A tu m.in. pojawiają się od takie tam zwykłe brandy zajmujące się naklejaniem swoich logo na koszulki kupowane z Chin. Nie widzę wzmianki o np. Królewskim Herbie, który na określenie „marka” jeszcze nie zasługuje, ale warto firmę znać choćby z powodu klasycznych modeli butów sprzedawanych za cenę koszmarków z galerii handlowych. Firma Kozłowski oferuje pędzle do golenia wykonane z włosia borsuka. Znacznie ciekawszą polską firmą zegarkową jest G.Gerlach, który moim zdaniem bardziej zasługiwałby… Czytaj więcej »\nZdecydowałem się na mix, są więc polskie marki z krwi i kości, ale są też duże sieciówki, które towar zamawiają w fabrykach z Bangladeszu, Chin itp.\nWiększość Polaków narzeka ze nie ma w naszym kraju produktów Made in Poland z krwi i kości, wiec może następnym razem fajnie byłoby poczytać o markach których kolekcje są tworzone i produkowane właśnie w kraju. Fajnie jest nosić z dumą coś co ma polska jakość, a nie zostało wyprodukowane ma dalekim wschodzie i opieczetowane znakiem Polskiej Firmy.\nTylko po co? Wittchen robi torebki w Chinach i w Polsce.\nI te robione w Chinach są wyższej jakości. Nie ma nic pochlebnego w tym, żeby na siłę utrzymywać miejsca pracy w kraju, jeśli jest to nieracjonalne.\nTo ja może, dla dowcipu, dołożę pierwszy polsko-czeski browar kontraktowy Pol A Czech (czytać: „Polaczek” ;-)\nProduktplejsmęt zamierzony, wczoraj się dowiedziałem, że mój kolega za tym stoi. Jeszcze nie próbowałem, ale jeśli to IPA to musi być pysze :)\nCzy mógłby Pan podać model koszuli Lambert, przedstawionej na zdjęciu?\nTeż się do niej przymierzam :)\ni tu jest właśnie problem, o którym napisałem niżej. Wydając 161,5 złotych mniej możemy mieć przynajmniej tak samo dobrą (żeby nie napisać lepszą) koszulę od firmy w jakimś tam stopniu specjalizującej się w produkcji koszul męskich. Ubolewam nad tym od jakiegoś czasu i nie wiem skąd bierze się taki stan rynku odzieżowego w PL, że ostatecznie Polak zmuszony jest kupować koszule u anglika, krawaty u Włocha, buty u Hiszpana, a na dodatek zegarek u Szwajcara i samochód u Niemca.\nZaiste Mateuszu, znakomite podsumowanie tej patologii. Gdy byłem dzieckiem ubierałem się jak dziecko i jak dziecko nie bardzo zwracałem uwagę na to co na siebie przywdziewam, natomiast gdy zmężniałem, okazało się, ze nie jestem w stanie znaleźć w ojczyźnie koszuli na swój grzbiet odpowiadającej moim gustom, w ramach mojego budżetu i o zgrozo, zamawiam z kraju Brytów. Widać podła mentalność rodaków nie opuszcza, że mają czelność wciskać ludziom tandetę w cenie trufli i jeszcze wmawiać jakie toto „ekskluzywne”. Zatem albo jak „łaziki” szukamy i kombinujemy żeby znaleźć złoty balans cena/jakość albo zamykamy oczy i nakładamy na siebie co popadnie, byleby… Czytaj więcej »\nPanie Piotrze – nic dodać, nic ująć. Pozdrawiam.\na moim zdaniem przy pewnym poziomie zasobnosci portfela nie ma juz nic poza picem…\nmowisz ze nie mozesz znalezc dla siebie w pl produktu z koszul? chyba jestes smieszny. zegarki rozumiem, samochody rozumiem, ale ludzie, nie musicie zamawiac byle pierdu od pseudo artysty tylko poto zeby poczuc sie na swoj sposob wyjatkowym. te wszystkie hafty, anagramy na koszulach, albo metki ktore najlepiej przykleic sobie na czole…. po co to wszystko…?!?!\nMoże tak a może nie. W jednym z moich wcześniejszych komentów, gdzie rozmawiam z pewną panią, wymieniamy swoje poglądy na wyroby firmy Asko. Jej one nie odpowiadają a ja je cenię za prostotę i trwałość. Oprócz cech wyrobu takich jak cena, jakość materiału i wykonania jest jeszcze coś, co bym nazwała „estetyka ogólna”. No i jednego będzie zachwycać Warszawa-garbus a innego „przyklapnięte”;) Ferrari (dla uproszczenia pomijam techniczne charakterystyki tych pojazdów, mówię o wyglądzie zewnętrznym). Co do jakości, to też się z Tobą nie zgodzę. Wiesz… mam jedną jedwabną bluzkę od „znanegoprojektanta”. Model z początku lat 90tych. Jest skrojona w taki… Czytaj więcej »\ndobrze a ilu jest facetow ktorzy dumnie chodza w garniaku z metka na przedramieniu ktorej kobieta w sklepie zwyczajnie nie zdążyla odciac. gdyby nie to ze vistula i bytom nie maja w tych miejscach metek pewnie polowa facetow by z tym paradowala bez swiadomosci jak wielki obciach robia sobie i marce…\n@dominik Dominiku, zdaje się, że źle mnie zrozumiałeś. Nie zamawiam z odległych krain dlatego, że mam tłuściutki portfel, ale właśnie dlatego, że go nie mam, to jest ten paradoks! Jeżeli chcę kupić klasyczną koszulę, z w miarę przyzwoitego materiału, za nieduże pieniądze, której nie będę musiał przerabiać w nieskończoność żeby pasowała, to okazuje się, że taniej wychodzi kupić 4 koszule na przykład w charles tyrwhitt, gdzie mogę sobie wybrać chociażby długość rękawa. To właśnie o to chodzi, że polskie marki sprzedają swoje wyroby po kosmicznie zawyżonych cenach (stąd wyprzedaże 70% i ciągłe promocje 2za1), często bardzo umiarkowanej jakości (vide znana… Czytaj więcej »\nSprawa wydaje się banalna (polskie firmy wciskają klientom drogie produkty), a prawda jest taka, że rentowność w tej branży to ok. 5-10%, czyli mało. Wiele firm ledwo zipie. Dlaczego nikt jeszcze nie wpadł na pomysł by zrobić konkurencję koszulom Vistuli, Osovskiego, Kastora i wielu innych marek? Zapewne dlatego, że nie jest możliwe sprzedawanie podobnych lub lepszych produktów taniej. Charles Tyrwhitt ma specyficzny model biznesowy, bo: – są sklepem internetowym, zatem odpadają im ogromne koszty związane z wynajmem powierzchni handlowej i pracowników sklepów, – sprzedają miliony koszul rocznie, zatem mogą ostro negocjować ceny tkanin i odszycia koszul. Kto sam nie spróbuje… Czytaj więcej »\nDrogi Pani Michale uważam że firmy odziezowe maja sie bardzo dobrze. Jezeli firma kupuje koszule w cenie 5-8 usd i placi za nie 12 % cla i 23 % vat to kupuje je w cenie 6,88 usd – 11,02 usd – a sprzedaje je w cenie regularnej 169 – 299 pln. Proszę zauwazyc ze marża na poziomie 700 % to jest marża gastronomiczna\nJedne mają się dobrze, inne źle, ale generalnie wbrew pozorom nie jest to łatwy biznes. Ty podałeś jedynie koszty wytworzenia, które i tak nie mają wiele wspólnego z rzeczywistością (w większości przypadków marek ze średniej i wysokiej półki). Jeśli weźmiemy pod uwagę koszulę z dobrej włoskiej bawełny (czyli np. takie z których korzysta Osovski, Lambert, Lantier), to sam koszt bawełny to ok. 60-80 zł. Doliczając do tego koszty produkcji wychodzi, że firmy z branży odzieżowej mają ok. 50% marżę brutto. To nie są tajne dane i znajdziesz je w raportach każdej spółki giełdowej. Ale marża brutto to nie jest zysk… Czytaj więcej »\nPanie Michale, Dziękuję za naświetlenie tych informacji. Rzeczywiście być może moje porównania były nie do końca fortunne, bo model biznesowy i skala jest biegunowo odmienna. Mimo wszystko wydaje mi się, że mamy do czynienia z dziwnym uporem trwania przy błędnych praktykach wśród polskich firm. Myślę, że osoby odpowiedzialne za ich kolekcje czytają (a przynajmniej powinny) blogi i dyskusje takie jak ten i znają ofertę konkurentów i na prawdę ciężko mi jest zrozumieć dlaczego chociażby w takim właśnie Bytomiu wciąż nie ma koszul faktycznie slim i po co robią koszule z jakimiś śmiesznymi kołnierzykami, lub kolekcje dizajnerską skoro patrząc właśnie po… Czytaj więcej »\nA może czas prestiżowych, drogich powierzchni w galeriach dobiega końca? Ostatnio kupuję kosmetyki w necie, ceny około połowy tego co w galeriowych sieciówkach. Wyroby 100% oryginalne. Może windowanie stawek czynszu doprowadza do tego, że aby przeżyć trzeba wiecznych promocji? A propos tych raportów giełdowych, to panie Michale, kiedyś próbowałem wytłumaczyć, ale widzę, że nie za bardzo pana przekonałem.\nMyślę, że popularność galerii będzie spadać, ale to najwcześniej za 5-8 lat. Wtedy powróci handel do kamienic, a najsłabsze galerie będą zamykane lub przekształcane w coś innego.\nNo to jest nas juz dwoje czatuących na Błonie;), aczkolwiek z upodobaniem noszę 60cio letniego GUBa a od święta łojcowom szwajcarskom patelnie;). Niedawno przeczytałam, że w tym sesonie „trędy” będą zygarki o dużych tarczach, wyglądająće jak męskie. Z krzystałkami Swarowskiego;). Moje w/w (wszystkie męskie) zegarki nie mają kryształków;)). Widać nie do końca udało mi się być trendsetterką;)).\nCzy mógłbyś podać jaki rozmiar zamawiasz, aby koszula była w miarę dopasowana, ponieważ mam podobne wymiary?\nHah, widzę że Panowie mają podobny gust. Mam tę koszule od około miesiąca i świetnie mi się w niej chodzi, bawełna łatwo się prasuje i układa, polecam!\nŚwietny tekst. Bardzo dużo ciekawych i przydatnych informacji. Dla mnie dodatkowo interesujący i inspirujący ponieważ akurat piszę pracę licencjacką na temat „Źródła przewagi konkurencyjnej na rynku odzieżowym w Polsce”.\nnie wiem czy to jakis dzien taki ale chyba dzis wszystko bede krytykowal|?!: P)\ndziwny temat pracy i sam nie wiem jakie zrodla przewagi moze miec vistula czy lpp oprocz duzego kapitalu, ktory moga przeznaczyc na lepszy design, marketing, ceny itp itd…\nPrzewagę konkurencyjna można uzyskać poprzez niższą od konkurencji cenę, jakoś bądź dyferencjację. Dlatego z ekonomicznego punktu widzenia polskie przedsiębiorstwa jak najbardziej taką przewagę mają szanse uzyskać.\nmoim zdaniem niższa cena moze byc efektem przewagi konkurencyjnej ale nie jej zrodlem…\nAutorem teorii o przewadze konkurencyjnej nie jestem ja tylko Michael Porter, profesor Harvard Business School. I to do jego definicji odnoszę się w swojej pracy. A LPP dzięki przeniesieniu produkcji do Azji oraz naśladowaniu zachodnich modelów biznesowych bezsprzecznie osiągnęło przewagę konkurencyjną na Polskim rynku. Ich ubrania mogą się podobać lub nie, tak samo jakość, ale nie zmienia to faktu, że utrzymują się w pozycji lidera na rynku.\nNie do końca panią rozumiem. A jakaż to marka z którą próbuje konkurować LPP nie przeniosła jeszcze produkcji do Azji bądź na północ Afryki? LPP we wszystkim się na kimś wzoruje. Swoją drogą, skończmy z tymi patriotycznymi uniesieniami. Tak NAPRAWDĘ to żadna z wymienionych w poście marek nie liczy się na rynku światowym. A marki naprawdę prestiżowej to już zupełnie nie mamy (jak choćby szwedzki Eton). Marny dorobek jak na blisko 40 milionowy naród. No, ale Ruskie mają jeszcze gorzej.\nTo ja pomarudzę po swojemu: wielu z tych firm unikałam, bo uważałam, że są zachodnie. Albo po prostu wg mnie jakość ich wyrobów nie usprawiedliwiała ceny. Albo były dość tandetne. Albo pretensjonalne;)). Ale w sumie najwięcej na mnie jako na kliencie stracili udając firmy zachodnie;).\nFajny tekst. Oczywiście pewnie polskich marek jest wiele ale dobrze, że pojawił się znakomity E.Berg, Cafardini z Łańcuta (garnitury dla UEFA). Duża szansa jest przed Próchnikiem, któremu wizerunkowo uciekła Vistula ale…\nJestem odzieżowym patriotą przez lata nosiłem koszule Davnici (Tczew), Kastor- szyte na miarę. Zdecydowanie zgadzam się z autorem, że rodzima odzież jest coraz lepsza.\nŚwietny wpis, kompleksowe zestawienie na patriotyczny miesiąc. Rzeczywiście można ubrać się od stóp do głów w polskie marki i chodzić z dumnie podniesioną głową.\nZ bolączek, jakie trapią polskich producentów odzieży, przychodzą mi go głowy dwie najpoważniejsze:\n– Słaba prezentacja kolekcji w sprzedaży internetowej (Vistula i Bytom naprawdę mogłyby się w końcu zmierzyć z tematem),\n– Brak pełnej rozmiarówki – zwłaszcza w dolnych wartościach. Naprawdę, żeby kupić w Polsce elegancką, taliowaną koszulę z kołnierzykiem 37 to trzeba…. zamówić ją sobie zza granicy.\nAle oba tematy były wielokrotnie na blogu poruszane.\nZ tą dumnie podniesioną głową to bym nie przesadzał. Chyba że założymy koszulę od E.Berga / Osovskiego, marynarkę z butiku Pana Szarskiego albo uszytą przez pracownie Krupa&Rzeszutko / Zaremba , chino od Benevento i buty od Pana Kielmana / Januszkiewicza. Dodatki możemy kupić w sklepie Poszetka / Embassy of Elegance / Manufaktura Miler i wszystko gra. Pytanie tylko jak tam nasz portfel.. Umówmy się – nam brakuje marek, które robią coś porządniej i kosztują przy tym nieco więcej od Carry, Reserved czy Recman, ale mniej od wspomnianych przeze mnie wcześniej marek / butików. Reszta firm, umówmy się, nie prezentuje się… Czytaj więcej »\nwrrr jak mnie to….. :) marki, metki, marki i metki… eh…\nprzyjdzie czas ze zapyta cie narzeczona, kochanie krawacik wloski, hiszpanski, polski? a ty zirytowany odpowiesz, mam to we doopie…. ;)\nDominiku to znowu ja, wybacz:) Widzisz, myślę, że źle podchodzisz do tematu. Wydaje mi się, że dla sporej grupy ludzi tutaj marka nie jest wyznacznikiem jakiegoś ego (noszę X to jestem najlepszy/a) tylko wartości, które się z nią kojarzą, jak na przykład solidność i staranność wykonania, użycie najlepszych możliwych surowców, tradycyjne metody produkcji, ręczna i dokładna obróbka czy wreszcie uczciwość polegająca na tym, że oferujemy produkt po takiej cenie, która nam pozwala zarobić, a klienta nie obedrze ze skóry – płaci tyle ile trzeba i dostaje produkt bez ściemy. I z takimi właśnie wartościami (myślę, że w dużej mierze zwłaszcza… Czytaj więcej »\nW sedno – najważniejsza metka, to ta ze składem. Najważniejszym kryterium – jakość (materiału, wykonania plus rozmiarówka). Częstokroć tę najwyższą jakość ma ciuch z metką „znanegoidrogiego”;)). Ale nie ze względu na TĘ metkę świadomy konsument dokonuje wyboru. Też tak mam, że ograniczony budżet wymusza zakup rzeczy dobrej jakości, która nie zdezaktualizuje się nazbyt szybko (czyli: klasycznej), która „obskoczy” wiele okazji (w zalezności od zestawienia i dodatków). W związku z tym doświadczenia innych osób są bardzo pomocne. Dlatego ja bym całej w/w dyskusji nie oceniała jako nawdechowego odmieniania przez przypadki metek znanych i znańszych;).\nRozmiarówka górna też jest problemem. Mam 203 cm i 110 kg i koszulę muszę kupować w Wilsorze albo szyć na miarę. Garnitury i marynarki tylko MTM albo na miarę. Dżinsy to jeszcze do kupienia, ale o chinosach zapomnij, bo nikt nie robi długości 36.\nTak jak napisał pan Michał, zapraszam po spodnie w swoim rozmiarze do Benevento.pl\nBenevento robi spodnie o długości do 127 cm, a pewnie zrobią i dłuższe, gdyby była potrzeba.\nRozmiarówka górna to w ogóle jakiś nieodkryty ląd – mój brat 196 cm wzrostu, ekstremalnie szczupły, dosyć szerokie biodra i plecy, wąski w talii, długie ręce, długie nogi – ten to musi się naszukać, żeby cokolwiek znaleźć, od spodni, przez koszule, na marynarkach kończąc (do wielu salonów nie zagląda, bo – uwaga – jego rozmiaru tam po prostu NIE MA).\nNietypowi zawsze mieli trudniej – jest ich niewielu i w masowej produkcji nie opłaca się szyć dla nich ubrań. Można ten problem rozwiązać zakładając firmę szyjącą tylko dla nietypowych, ale będzie to miało ekonomiczne uzasadnienie tylko, jeśli sprzedawać się będzie na całym świecie. Żeby znaleźć wystarczająco dużą liczbę niestandardowych wymiarowo klientów.\nPytanie czy rzeczywiście niscy i szczupli to jakaś niespotykana sylwetka wśród Polaków. Bo chodząc po ulicach mam wrażenie, że nie. A tymczasem koszul w Wólczance/Vistuli na 37/170 właściwie nie ma. Mimo, że mają nawet garnitury na takie wymiary (sic!).\nO toto, jak chodzę po ulicy nie mam wrażenia, żebym był najniższą osobą w promieniu kilku kilometrów, a ostatnio wypatrzyłem bardzo zgrabną marynarkę w Medicine i nie było niestety mojego rozmiaru. Najmniejszy był ciut za duży, ale nawet najmniejsze „ciut” bardzo w takich wypadkach widać;\nprzy okazji zapytam, jak koledzy znajdujecie te buty:\nTurbokolor robi. Spodnie mają zacne.\nMr. Vintage, jaka będzie tematyka spotkania z Panem na SGH 12 maja?\nNie wiem jeszcze. Należałoby zapytać organizatorów.\nAle odpowiem na każde pytanie :)\nA gdzie można dowiedzieć się czegoś więcej na temat tego spotkania?\nJa mam pytanie choć nie jest ono związane z tematem „męskich dni”. Świadomie, przez brak wiedzy (w co nie wierzę) czy po prostu nikt nie wysyłał Panu skarpet, krawata, portfela i Somersby z firm takich jak np. http://www.dignito.pl http://www.exoxe.pl http://www.krolewskiherb.pl Znaczy nie to, że chciałem uprawiać lobbing na rzecz tych firm ale np. exoxe pod względem jakości i wykonania bije Wittchena i pozostałych oraz jest tak samo dobre jak marka Kielmana przy zachowaniu niższych cen. Zresztą nawet Manufaktura Tomka nie da rady produktom Exoxe. Podobnie sprawa się ma z Dignito, które było dla mnie odkryciem roku 2014 jeśli chodzi o… Czytaj więcej »\nJa skupiłem się głównie na tych firmach, które są już na rynku od wielu lat i mają mocną pozycję, skutecznie walcząc z konkurentami zagranicznymi. To nie jest lista marek, które ja rekomenduję. EXOXE – nie widziałem jeszcze ich produktów na żywo, ale na pewno jest to jedna z ciekawszych propozycji na naszym rynku. Trzymam kciuki by rozwinęli skrzydła, choć jest to produkt niszowy, więc łatwo nie będzie. Dignito – nie jestem przekonany do ich oferty w takich cenach. W większości są to krawaty włoskiej firmy Segni&Disegni i można je kupić w wielu europejskich sklepach internetowych o 20-40% taniej. Tutaj przykład:… Czytaj więcej »\npodrzucił bym jeszcze polskiego Dastana.\n„Królewski herb, nie znam jakości ich butów ale założę się, że biją na głowę Dżino rosjego i całe CCC” – no to przegrałbyś zakład.\nKupiłem monki – pierwsze przyszły poplamione , drugie z dziurą , musiałem zwrócić..\nSądze że to gino jak narazie bije ich na głowe..\nNie rozumiem czemu Królewski Herb kończy swoją numerację na 44. 45 to już niszowy rozmiar?\nPewnie wynikało to z oszczędności. To nowa firma, więc pewnie na początku chcieli postawić na rozmiary, które się najlepiej sprzedają, a w Polsce najpopularniejsze rozmiary to 42 i 43.\nsgh robi warsztaty uwodzenia i pole dance?!? ludzie co to sie porobilo :D kiedy ja tam studiowalem tego jeszcze nie bylo :D\nHa, ha, rzeczywiście, niezła impreza! Nawet tańce na rurze będą urozmaicać uczestnikom czas (to tradycyjna nazwa tego, co dziś nazywa się modnie „pole dance”). Zrzeszenie Studentów Polskich potrafi człowieka zaskoczyć.\nBardzo dobry artykuł. Można się tylko cieszyć, że jest w czym wybierać. Szkoda tylko, że w Polsce nie ma producentów dobrych perfum. Być może są ale nic o tym nie wiem.\nW temacie perfum mamy chyba jakąś małą firmę handlową? Sprowadzają jakieś tam wymyślne zapachy. Gdzies o nich czytałam w kontekście olejowych perfum z Omanu. Niestety na szybko nie umiem ich znaleźć. No i faktycznie, polskich perfum nie ma. Ale to już może mniejsza bolączka, dopóki mamy dobre polskie kosmetyki „podstawowe” (pielęgnacje, aptypoty).\nSwoją drogą Twój koment pokazuje w jaki sposób dzieło krawca, czy szewca może zostać zwieńczone wyrobami zupełnie innych branż:).\nMamy taką, tyle, że produkuje perfumy dla innych marek.\nPollena Aroma się to cudo zwie.\nBoss Jour Femme mleczko do ciała też jest made in Poland.\nDzieki za wpis, dlugawy ale milo sie czytalo. Kilka zdan ode mnie: – czesto sam Pan jak i my wytykamy Gino Rosii robienie potworkow obuwniczych a Pan przyznal marce kredyt uwzgledniajac ja w artykule, imho nie zasluguje bo robi drogi, brzydki szmelc – poszetka, ciesze sie ze mimo mlodziutkiego wieku Pan o nich wspomnial, od siebie powiem, ze maja bardzo wysokie standardy jakosci obslugi klienta i „przyjaznosci” co jest nadal deficytowe wsrod polskich marek – wittchen, za te bitwy o ich portfele w Lidlu u mnie krecha :/ – bytom – jak ktos wie jak skutecznie wypisac sie z newslettera… Czytaj więcej »\nKluczowa uwaga: to nie jest ranking marek polecanych przez Mr.Vintage, lecz spis marek, które warto znać i wiedzieć, że są polskie.\nCzęść z tych marek powinna zostać na wieki wieków zapominana…. Firmy obuwnicze: Kazar, Gino Rossi – dramat pod każdym względem. Pomijając festyniarski design, to 90 % modeli, to ich jakość za nie małe pieniądze – przynajmniej w tym segmencie, jest żenująca. Polaka poznać można za granicą właśnie po butach. Nie ma firmy, która robiłaby buty chociażby zbliżone do tych z Anglii (C&J, Loake), Francji (Markowski) czy chociażby Niemiec (G&B).\nJest Nord, który 80-90% swojej produkcji eksportuje (te droższe modele), więc to też o czymś świadczy. Obuwie powyżej 400 zł to jakiś niewielki fragment rynku w Polsce, bo po prostu przeciętni konsumenci nie są skłonni płacić za nie więcej. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie by wymienione przez ciebie marki produkowały po prostu coś ładniejszego, ale ten temat był już nie raz wałkowany na blogu.\nTo prawda, psychologiczna bariera pojawia się już przy 300-350 zł. To jest dla mnie fascynujące, że przeciętny polski konsument, nawet jeśli ma bardzo zasobny portfel (podkreślam przeciętny, a nie taki który siedzi na BWB i czyta blogi tj. Mr. Vintage) uważa buty gino za jakiś luksus bo kosztują 400-600 zł. A nigdy, przenigdy nie dałby za parę 1k. Przy czym jednocześnie bez mrugnięcia okiem kupuje garnitury z wieszaka za 1,5-2,5 k w Vistuli czy Royal Collection. Jak przeglądam zagraniczne marki z formalną odzieżą, niejednokrotnie porządne buty kosztują tyle samo albo nieco mniej niż garnitur czy marynarka vide: Suit Supply ok.… Czytaj więcej »\nTo może ja się wypowiem jak to z moją mentalnością było jeszcze jakiś czas temu; może przeciętny konsument myśli podobnie. Otóż dla mnie kiedyś to byłoby tak: garnitur jest dużo większy niż buty, potrzeba dużo więcej tworzywa niż na buty, to pewnie właśnie dlatego musi kosztować kilkakrotnie więcej niż buty :).\nMyślenie jest trochę inne. Buty są na nogach, blisko chodnika, błota, brudu, śladach po psach itd. Szkoda w nie inwestować. Poza tym się szybciej zużywają. Myślę, że tu leży przyczyna.\nja jestem wielkim fanem gino rossi, co zawsze podkreslam na tym blogu slynacym z nieuzasadnionej moim zdaniem krytyki tej firmy. oprocz wodotryskow maja mase klasyki…\nBez urazy ale…. butów od Gino Rossi miałem całkiem sporo i wciąż jedna para mi została i służy jako „buty na deszcz”. Przykre wnioski z obserwacji ich butów są takie, że we wszystkich modelach, oprócz właśnie tej jednej pary, pękały mi podeszwy w okresie używania krótszym niż rok :( Litości ale jakim strasznym badziewiem musi być wyrób butopodobny, który rozlatuje się przed upływem roku? Dodam, że każda z tych par butów była używana raczej dość oszczędnie, przez co rozumiem częstotliwość zakładania maks. 2 razy na tydzień. Niestety ale jest to podstawowa bolączka większości butów polskich producentów, z którymi miałem do… Czytaj więcej »\nmam pewnie z 15 par butow od tej firmy z roznym przebiegiem i nigdzie nie pekla mi podeszwa. 1 pare po prostu starlem ale to byla taka wersja butow na cieniutkiej podeszwie i jak chodzilem po kostkach/trylinkach to czasem palce wpadaly miedzy kostki i tak scieralem skore. w drugiej parze chodzilem bardzo czesto bo wyjatkowo mi sie podobala. w zasadzie to mialem je z polowe studiow i pod koniec byly juz tak zniszczone ze skora pekala ale podeszwa byla cala. szkoda bo juz takich nie robia, a to klasyczne derby w pieknym brazowym kolorze. no i reszta w ogole bez… Czytaj więcej »\nCzy buty Rossi to potworki… Fakt, ciężko mi u nich wybrać coś, co by mi się podobało. Ale jak już wybiorę, to potem ok. 10 lat chodzę w jednych butach. Uwaga: chodzi o buty na skórzanej podeszwie, które noszę w pracy. W warunkach biurowych skórzana podeszwa to podstawa (noga się nie poci). Jest to wprawdzie długi czas użytkowania (wyjdzie ok. 8 lat bezustannego nsozenia), ale w dobrych dla butów warunkach. Z drugiej jednak strony traktuję je dosyć po macoszemu – nie czyszczę, nie pastuję, bo nie mam czasu a one i tak wyglądają DOBRZE. Oczywiście używam ich też na ulicy,… Czytaj więcej »\nDodałabym Baldowskiego!!! Świetna rodzinna forma *nadal! Robią rewelacyjne buty, inne niź wszystkie, a zarazem klasyczne zawsze.\nChciałbym zapytać co Pan sądzi o marce ALBIONE ?\nO właśnie, zapomniałem o nich.\nGarnitury mają bardzo porządne, z włoskich tkanin.\nMichał, nie zapomniałeś bo to rosyjska marka ;) Jeżeli ktoś jedzie kupować garnitur ślubny, to zawsze kieruje do Albione, tam mają najlepsze 140s.\nTo nie jest rosyjska marka. Mają za to sporo sklepów w Rosji.\nGarnitury mają niezłe, ale przede wszystkim mają fajne kroje. Płytka pacha, maleńkie wypełnienie i dobre dopasowanie. Chciałem, bardzo chciałem kupić garnitur w Bytomiu, albo Vistuli. Namierzyłem się, naodwiedzałem salonów. W Albione przymierzyłem jeden garnitur i z nim wyszedłem ze sklepu.\nPlus bardzo miła (i ładna) obsługa.\nJeżeli Albione to Polska marka to jestem pod dużym wrażeniem i tym samym zastanawiam się czemu nie jest wymieniana w jednym rzędzie z vistula, bytomem i prochnikiem. Z tym że jakościowo jest wg mnie wyżej… Dodatkowo wystrój lokalu i obsługa jest na nieporównywalnie wyższym poziomie niż w tych trzech\nZapomniał Pan o Cipo And Baxx – to dopiero rarytas :D\nVISTULA – Uwielbiam!\nWarto wspomnieć o: http://www.reykjavikdistrict.com/ (strona w budowie), wiecej na https://www.facebook.com/reykjavikdistrict?fref=ts .Nazwa obca ale dlatego że własiciciel z Islandii :) poza pojechanymi propozycjami mają dużo fajnych fasonów marynarek casualowych, koszule i chinosy – z tego co wiem szyją w Polsce. Mają butik na Burakowskiej w Wawie i często sa obecni na róznych targach modowych (jako nieliczna oferta dla facetów). Sam mam kilka marynarek które nosze od kilku lat i jestem bardzo zadowolony. Same marynarki mają charakterystyczny krój i na mieście od razu widac kto ma coś z reykjawika :)\nw ogole nie widać ze to komentarz sponsorowany :D\nDla czego od razu pozytywny komentarz ma być sponsorowany? Rozumiem, że jasne czytelne i zgrabne formułowanie myśli na blogach nie jest zbyt częste ale bez przesady :)\nAle marynarki macie naprawdę fajne ;)\nWydaje mi się, że stwierdzenie, iż CCC większość modeli produkuje w Polsce, nie jest zgodne z prawdą. Na moje oko, to większość przyjechała jednak kontenerem. Czepiam się, ale akurat ostatnio poczułam się oszukana w tym sklepie, kiedy widziałam, że mają takie same buty jak Wietnamczyk na pobliskim bazarku. Tylko dwa razy drożej… Droższe i lepsze modele zapewne powstają w Polsce, ale czy to na pewno większość?:)\nMasz rację. Nie sprecyzowałem, że chodzi o obuwie skórzane. Już poprawiłem.\nZnalazłem dane z których wynika, że w Polkowicach produkowane jest ok. 2,5 mln par butów rocznie, a łącznie firma sprzedaje 25 mln par rocznie, czyli ok. 10% wytwarzane jest w fabryce własnej.\nWpis rewelacja, kawał historii, i olbrzymi wkład Pańskiej pracy. Oby tak dalej. Mam nadzieje, ze i ja się kiedyś w podobnym rankingu znajdę z moją małą manofakturą. Puki ci i przedemną mnóstwo pracy jeszcze\ni nauka ortografii także wskazana :)\nw akcesoriach powinien Pan wymienić sklep eleganckimezczyzna z dworca centralnego w wawie. Mają chyba najwiekszy wybór akcesoriów w Polsce.\nTo jest sklep sprzeający zagraniczne produkty- pewnie dlatego nie jest tu wymieniony. Nie jest to polska marka jako taka.\nNie do końca – np. sporo poszetek szyją sami, a wiele krawatów mają od Collection Adam, czyli firmy jak najbardziej polskiej.\nWitam, w opisie Bytomia znajduje się spora nieścisłość. Są 2 niezależne spółki Bytom (podobnie jak w Vistuli), jedna zajmuje się sprzedazą, a druga szyciem (maja oddzielne siedziby: Kraków i Tarnowskie Góry). Spółka z Tarnowskich Gór jest w prywatnych rękach Pana Morawca i szyje takze dla innych marek, nie tylko polskich.\nJa bym jeszcze dodał pracownię Pana Jarosława Konaszewskiego, który szyje garnitury dla min. Lecha Wałęsy.\nRaczej słaba rekomendacja…\nAle może garnitury są dobre, skoro NAWET p. Wałęsa wygląda nieźle;)) (Tak, tak, jestem wredną małpą, nigdy nie twierdziłam, że jest inaczej – hihi.)\nmasz rację nie pomyślałem o tym, skoro nawet on dobrze wygląda. Chodziło i raczej o jego poczucie estetyki. Na tle innych prezydentów III RP chyba nawet śp. Lech i obecnie panujący Bronek są lepsi. No bo Olek mimo moje niechęci do niego to ubrać się potrafił.\nAle trochę festyniarski jednak był :)\nzwlaszcza kiedy „chorowal”… ;)\nChorować rzecz ludzka :-D\nJak się choruje, to się siedzi (albo leży) w domu.\nPan Konaszewski ma styl raczej remizowy. Do tego chamstwo z niego wychodzi wszystkimi możliwymi szparami ;]\nBTW, piszesz o Wałęsie: proszę spojrzeć jakie szyje rękawy Pan Konaszewski(zdjęcie robione tylko do sesji, a garnitur już uszyty).\nfotograficznie #dokawy - piątek 08 maj - 85mm\n[…] Coś dla Panów – 40 polskich marek, które powinieneś znać […]\nNie wynika to wprost z pana tekstu, ale Rafał Bauer odszedł z Vistuli po nieudanej próbie wrogiego przejęcia Kruka. W wyniku tej nieudanej akcji panowie Kruk i Mazgaj stali się decydującymi akcjonariuszami V&W i na pierwszym WZA wyrzucili p. Bauera.\nHaha :). Na początku przeczytałem tekst w połowie i od razu skomentowałem, a teraz doczytałem do końca i widzę, że popełniłem gafę. No cóż, mea culpa…\nŚwietny wpis Mr Vintage, nadaje się spokojnie na czołówkę do jakiegoś tygodnika opinii, Wprost czy Polityka. Bardziej interesujący niż niejeden temat dziennikarski. Dużo ciekawych wątków także biznesowych, trochę pokazuje kto w tym kraju rządzi w retailu i branży tekstylnej. Oby więcej takich artykułów na podobnym poziomie merytorycznym. A swoja drogą, zawsze mnie to zastanawiało, dlaczego ktoś taki jak Ty nie poszedł w ślady Makarona, Milera czy Szarmanta i nie założyłeś własnego konceptu handlowego? Sądząc po szybkości z jaką sprzedają sie niektóre produkty, które zarekomendujesz na blogu nie miałbyś problemów ze zbytem :)\nA to ja też dorzucę swoje. De gustibus i tak dalej, Wittchena omijam. Torebki, portfele, aktówki oraz cały ten skórzany galanteryjny drobiazg od lat kupuję w sklepie fabrycznym Asco w Rymanowie. Polecam niezmiernie. Wybór nie jest szeroki, ale jakościowa produkcja ma swoje wymagania. Do tego fabryczne ceny, a jak jeszcze trafimy na końcówkę serii, to wypada taniej niż chińszczyzna na bazarze. Serio. Tyle tylko, że nie wiem, co tam mają ostatnio, bo… zakupy u nich robię (po pierwszym „obkupieniu się” w niezbędne przedmioty) co… kilkanaście lat. Tak. Torebka od nich służyła mi przez 14 lat codziennego noszenia. Nadal służy, ale… Czytaj więcej »\nTo oczywiście kwestia gustu, ale dla mnie np. torebki asco to brzydactwa – ani modne, ani ponadczasowe. I te kolory… Nic uniwersalnego, przynajmniej w moim rozumieniu.\nJeszcze się taki nie urodził, który by wszystkim dogodził:). Zwł. kobietom trudniej uszyć coś tak klasycznego, jak facetom, co także dyskutowano tu pod innym postem. Ale to dobrze. Dzięki tej rozmaitości świat nie jest nudny.\nCo do Asko – w fabryce mają większy wybór niż w sklepach. I wyroby jakby lepsze. Może to „lepsze” to były końcówki kolekcji, które Asko robi na zachód? Coś tak pani w sklepie bąkała.\nPrzepraszam. AsKo, nie asCo, jak mylnie napisałam. Pomyliło mi się z syropkiem;)). Mają stronę internetową, ale ja osobiście lubię bezpośrednie kupowanie u nich. Za to, co zaoszczędzimy na różnicy cen „zachodnie w galerii handlowej” a „polskie u producenta” możemy spędzić dzień lub dwa w Rymanowie Zdroju (zależy ile kupujemy – hihi). Każdemu polecam ten sposób robienia zakupów:).\nW temacie zegarków Gerlach prosi się o szerszy opis. To znacznie ciekawsza firma niż Xicorr.\nCzemu wpis bez 4F? Wydaje mi się, że tak prężna marka jak ta powinna się znaleźć w takim wpisie jak ten.\nNie wszyscy się zmieścili.\nTo może za jakiś czas pojawi się 2ga część dzisiejszego posta? Bo temat wart uwagi.\nLubie polskie marki… serio serio, ale niestety dosyc czesto czar pryska w samym salonie.\nBrak znajomosci sprzedawanego produktu przez obsluge salonu jest straszny.\nDosyc czesto odnosze wrazenie ze Panie pracujace w salonach zatrudniane sa tam po najmniejszej linii oporu.\nAlbo inaczej… musi dobrze wygladac, prezentowac sie i na tym konczy sie temat.\nPaniom niewiele się płaci, więc pracują tam często ludzie, którzy robią to tymczasowo. Zatem ani się nie angażują w zdobywanie wiedzy, ani w profesjonalną sprzedaż.\nMr. Vintage, bardzo dobry i wartościowy artykuł. Czytałam z dużą przyjemnością.\nBardzo cenię sobie Vistulę i Bytom. Co do „polskich” marek produkowanych masowo w Chinach, to omijam je szerokim łukiem, gdyż tak naprawdę nie różnią się jakością ani wzornictwem od zwykłego chłamu no-name z targowiska. Wspieranie polskich przedsiębiorstw to bardzo szczytny cel, ale produkcja powinna się odbywać w PL i dawać pracę naszym rodakom, a nie chińskim robotnikom.\nnie nie nie i jeszcze raz nie!!!! gdyby obie marki nie mialy w kolekcji dobrego produktu nie wydalbym u nich zlamanego grosza tylko dlatego ze sa polskie. to jest biznes kurde! poza tym bardzo czesto vistuli pisze przy zwrotach co ja mysle nt ich nowoczesnego wzornictwa i mam nadzieje ze troche jednak to czytaja…\nBardzo fajny wpis Panie Michale. Niektóre marki były dla mnie zaskoczeniem że są związane z Polską. Zaciekawiło mnie też że w końcówce wpisu wspomniał Pan o marce PROSTO, jakby nie patrzeć całkiem przeciwny biegun w stosunku do Bytomia czy Vistuli. Czy pojawi się kiedyś wpis opisujący właśnie takie marki streetwear’owe?\nA i jeszcze jedno, czy mógłby Pan polecić gdzie można kupić białą koszulę w rozmiarze kołnierza 47 w rozsądnym stosunku jakość/cena?\nNie, wpis o markach streetwearowych raczej się nie pojawi. To nie mój klimat.\nProsto robi koszmarne ubrania, nawet jak na standardy marki streetwear. Odzież dla patologii. Kompletnie nie wiem skąd pomysł na wspomnienie o nich na takim blogu.\nNie no chinosy z Benevento rewalacja, świetny artykuł panie Michale.\nSkoro wspomniane zostały małe polskie firmy, to ja dorzucę jeszcze stylowepaski.pl.Jakiś czas temu zachęcony opiniami na tym blogu zakupiłem kilka i jestem bardzo zadowolony – spory wybór kolorów, dobrej jakości skóra, przystępne ceny. Wcześniej kupowane paski, albo kosztowały więcej niż powinny, albo skóra się szybko przecierała i nie nadawały się do noszenia. Te mam już kilka miesięcy i wyglądają jak nowe. Fajnie by było jakby jeszcze zaczęli robić plecione paski.\nGrzegorzu, dobre paski nosi się latami.\nWidzę samo zachwalanie marki Bytom,ale ja jestem innego zdania. Może i Bytom szyję dobre, modne garnitury i w dużym stopniu się rozwija, ale niestety pozostały asortyment to nic innego jak „bazarowe”produkty tyle ze z metką Bytom. Już nie jeden raz się przejechałam na tej marce, a większość rzeczy jest jednorazowego użytku. A do tego jeszcze bym pomyślała nad lepszym doborem pracowników w sklepach stacjonarnych, przynajmniej w jednym.\nA które z tych marek są polecane przez MrVintage? Myślę, że warto byłoby stworzyć jakiś osobisty ranking tak żeby rozdzielić ziarna od plew.\ngdzie dokładnie firma BYTOM ma zakłady w Tarnowskich Górach?\nPochodzę z tego miasta i byłem święcie przekonany że produkują w samym Bytomiu, który jest rzut beretem :)\nJa się bardzo cieszę, że łódzkie i podłódzkie firmy rosną w siłę. Stara Łódź włókiennicza powoli wstaje z kolan i może w końcu doczekamy się wielkich firm projektujących i szyjących tutaj.\nNa razie kojarzę z większych takie jak Pan Tu Nie Stał (Łódź), Brubeck (Zduńska Wola) i Kastor (Łask).\nW ogóle przydałaby się jakaś tabelka porównawcza, np. trzystopniowa skala oceny: wzornictwo, jakość, cena.\nWpis o Bytomiu chyba nie jest do końca rzetelny. O ile mi wiadomo to Pani Izabella Cichocka odpowiada od kilku lat za obecny wizerunek kolekcji. Wpis sugeruje, że dopiero co przejęła stanowisko po Panu Osolińskim.\nJuż zmieniłem układ tego zdania.\nJa również polecam Benevento. Jakość materiału, szycia jest rewelacyjna. Spodnie praktycznie nie mną się. Do tego bardzo doby kontakt ze sklepem. Przez pomyłkę dostałem nie ten rozmiar i mimo że był okres przed świąteczny firma stanęła na wysokości zadania, uszyła odpowiedni rozmiar i spodnie dostałem jeszcze przed świętami. Pozdrowienia dla Pana Zbyszka za superszybkie załatwienie sprawy!\nBenevento Ninja Zbyszek\nWhoa! Każda taka sytuacji to dla nas misja do wykonania. Pozdrawiam!\nSpierd…..ście robotę, szybko naprawiliście i to ma być powód do chwały? Czym się chwalić? Notabene, w różnych sklepach internetowych kupiłem mnóstwo produktów i NIGDY NIKT nie przesłał mi czegoś, czego nie zamawiałem.\nZa każdym razem gdy czytam wpisy użytkownika doors58 zaczynam się bać, że za dziesiąt lat też stanę się chimeryczny i męczący dla otoczenia.\nKris, jak Cię męczę, przewijaj, nie musisz czytać. Dla mnie jest niepoważne, że ktoś spartoli robotę, poprawi i wrzeszczy woah! JA NINJA! Powinien ktoś pójść bez premii po prostu. Tobie takie podejście imponuje, mnie brak profesjonalizmu irytuje. Ot, taka różnica pokoleniowa. PS. Nie jestem osobnikiem, jestem mężczyzną w wieku 57 lat. Trochę kindersztuby proszę Pana, by się przydało.\nUżytkownikiem! Ale sobie używam!\nZamiast manifestować niezadowolenie z poziomu obsługi w Benevento zaproponuj rozwiązanie, podaj konkurencyjną markę, którą polecasz. W przeciwnym wypadku twoje sarkanie staje się dla innych czytelników bezużytecznym spamem.\nNic nie mam do Benevento. Konkurencyjnych, zagranicznych marek jest w bród. Były tutaj wymieniane wielokrotnie. Jak dla mnie Benevento trochę za wysoko „pozycjonuje się” cenowo. Prawie 400 zł za chinosy marki próbującej dorównać klasykom gatunku to trochę dużo. Ale to bolączka wielu polskich firm odzieżowych.\nKtóre konkretnie zagraniczne marki masz na myśli?\nZjedz Snickersa i popij melisą.\nBenevento załatwiło sprawę w 3 dni, mimo okresu przed świętami. Mało tego odpowiedni rozmiar wysłali zanim ja w ogóle odesłałem spodnie i za to należą im się brawa. Co do jakości to cena jest moim zdaniem adekwatna do jakości. Bawełna, jakość szycia i wykończenia na najwyższym poziomie. Nie ma tu wystających nitek, krzywych przeszyć itp. Spodnie na tyłku leżą idealnie. Kiedyś kupowałem Dockersy i moim zdaniem Benevento wypada dużo lepiej.\nDo Łukasza. Kończę już ten wątek: zachowali się po prostu tak jak powinni. Nie podoba mi się zachwyt nad normalnym w końcu działaniem firmy poprzedzonym przecież błędem.\nPo ostatnim wpisie Łukasza nie mam innego wyjścia, jak znosić do ostatniej dziury te różne Dockersy, Braxy, Hiltle czy Incotexy i przerzucić się na Benevento. Lepsze i tańsze. No i POLSKIE!!!\nI rozumiem mężczyzno, lat 57, że nic nigdy w życiu swoim nie sp… i potem nie miałeś satysfakcji, że udało ci się naprawić?\nNo pewnie, że się zdarzyło. Jak szybko naprawiłem, to modliłem się, żeby nikt się nie dowiedział o moim błędzie. Powodu do chwały przecież nie było. A żeby się jeszcze chwalić?!\nTo ja jeszcze dopiszę, że jesteśmy tylko ludźmi i zwykłe pomyłki się zdarzają, a każdą taką sytuację przerabiamy i wyciągamy wnioski na przyszłość. Fakt jest jeden, że robimy wszystko, aby ostatecznie efekt był najlepszy jaki może być. Niejednokrotnie siedzieliśmy nad wykrojem jednej pary dla klienta i podchodziliśmy do zamówienia indywidualnie, jak krawiec z przymiarkami. Jeśli taka obsługa ma być wyceniona za grosze i nazwana brakiem profesjonalizmu, to zawsze można wybrać konkurencyjną markę, która szyta jest za „miskę ryżu” gdzieś w krajach trzeciego świata…na tym polega wolny rynek proszę pana, że ma się wybór. Ps. Bolączka polskich marek? Zastanawiam się zawsze… Czytaj więcej »\nProszę pani wypróbuję, ufam, że się nie zawiodę i ocenię obiektywnie. Jeszcze raz podkreślam, że nie deprecjonuję w żaden sposób państwa pracy i osiągnięć. Życzę międzynarodowych sukcesów, choć pani ma świadomość, jak trudno zdobyć na rynku pozycję pozwalającą wycenić spodnie na 800 zł. Mój komentarz (może zbyt emocjonalny) skierowany był raczej przeciw takiemu minimalizmowi rodzimego klienta, który zachłystuje się normalnym w sumie zachowaniem firmy rozpatrującej reklamację. Taki sprawy powinno się załatwiać szybko, dyskretnie bez nadawania rozgłosu. Wszelkie ninjowate whoam! są zupełnie zbędne. Mam nadzieję, że zrozumieliśmy się. Pozdrawiam.\nPozwoli pani, jeszcze jedno zdanie (może dwa…). Macie państwo jakichś ludzi od marketingu? Kto o was ma prawo wiedzieć? Nie mieszkam na zapadłej wsi, ale poza stroną internetową, poznaną kiedyś przypadkowo, nie miałem żadnej okazji usłyszeć o was (zobaczyć, pomacać, to już marzenie). Jeśli ci marketingowcy istnieją(?) powinni Panu Michałowi oddać roczną pensję za ten jeden post.\nJednak należy im się uznanie, za zachowanie powyżej średniej – średnia jest taka że jak coś się sp….dzieli to większość firm się nie spieszy. (a w ogóle to z wpisu nie wynika żeby wina była po stronie sklepu :))\nZbyszku, czy te wasze chinosy mogę gdzieś zobaczyć we Wrocławiu albo w Poznaniu?\nW najbliższym czasie będziemy w Warszawie na targach Hush Warsaw w Arkadach Kubickiego 13-14 czerwiec. Niewykluczone, że będziemy we Wrocławiu, byliśmy w zeszłym roku na Fashion Meeting i było miło, a w Poznaniu będziemy na pewno na targach Mustache, które odbędą się tam po raz pierwszy, ale nie ma jeszcze terminu od organizatora. Także najłatwiej obserwować nas na Facebooku: @beneventopants, gdzie informujemy o tego typu wydarzeniach, w których będziemy brać udział.\nW Poznaniu będziemy prawdopodobnie na Mustach`u, na chwilę obecną targi Hush Warsaw w czerwcu. Pozdrawiam\nBenevento… Uaktualnijcie swoją ofertę bo na razie to co deklarujecie na różnych forach a to co macie na stronie internetowej to dwie różne rzeczy. Czy tak trudno odświeżyć zawartość własnej witryny?\nZapewne chodzi panu o spodnie lniane, o których wspominaliśmy na forum „But w Butonierce”, że możemy dodać je do swojej oferty jeszcze w tym sezonie. Otóż decyzja o powiększeniu oferty o len zapadła spontanicznie, dzięki rozmowom na forum BwB, a musi pan wiedzieć, że nie jest dodanie nowego produktu do sklepu nie jest tylko kwestią uaktualnienia sklepu. Nowy model spodni musi po prostu POWSTAĆ, a więc musi być projekt, tkanina, dodatki, wzór, zdjęcia, a na końcu dodanie do sklepu i jego aktualizacja i to w wielkim skrócie. Tak więc, proszę o cierpliwość pracujemy nad tym, wzory są oddane do zdjęć… Czytaj więcej »\nMiałem na myśli nie tylko deklaracje forumowe ale również wpisy na facebooku, które zawierają zdjęcia produktów, które nie są dostępne w ofercie Benevento. Przykładowo umieszczacie taki oto wpis:\n„Jak się ubrać, kiedy słońce świeci? Najlepiej na jasno, spodnie w odcieniu kości słoniowej będą idealne”\nPod wpisem widnieje zdjęcie spodni w wymienionym kolorze ale jak się okazało nie był to wasz produkt a w ofercie sklepu nie ma spodni w kolorze choćby zbliżonym do podanego.\nJaki jest zatem cel promowania własnej oferty produktami innych marek?\nPokazujemy stylizacje, które według nas są po prostu dobre, a nasz produkt, który jest przykładowo podany ma być pomocny w stworzeniu danej stylizacji. Może on nie trafiać w 100% w kolor ze zdjęcia, ale to nie o to chodzi. Pokazujemy jak można się ubrać, a odcieni kolorów jest milion ;)\nChciałbym zauważyć, że wpisy na portalu społecznościowym to w dalszym ciągu element promocji waszej marki ponieważ sygnowane są jej nazwą. Posiłkując się zdjęciami z folderów innych producentów tracicie swoją wiarygodność, przynajmniej w mojej ocenie. Oczywiście nie odbieram wam prawa do ich wykorzystywania. Przekazuję jedynie informację zwrotną jak tego rodzaju działania mogą być odbierane.\nZdjęcia innych marek to akurat najmniejszy problem. Zastrzeżenia budzi treść wpisów, na przykład ten dotyczący procentów jako sposobu spędzania czasu. Tego rodzaju młodzieżowa bezpretensjonalność kłóci się ze sznytem i estetyką, której chce hołdować firma.\nNasze odpowiedzi wczorajsze się nie wyświtliły;/ No ale do rzeczy. Nasza oferta będzię uaktualniona o nowe produkty wkrótce. Nie jest to problemem, a kwestią czasu, ponieważ produkty trzeba stworzyć, sfotografować, a następnie dodać do sklepu. Spodnie lniane niedługą będą w ofercie, to kwestia dni.\nCo do Bytomia to mam mieszane uczucia. Kupiłem pikowaną kurtkę (model Huron) i jest świetna: dobre tkaniny, doskonale uszyta. Kupiłem drugą, bawełnianą kurtkę ze stójką i wszędzie wystają nitki, wyłażą – a jak pociągnąć to się boję, że spruję całą kurtkę.\nNiestety część kurtek mocno odstaje jakością od pozostałego asortymentu Bytomia (to te modele, które nie mają oznaczenia „Wyprodukowano w Polsce”).\nDobrze wiedzieć, nauczę się następnym razem sprawdzać dokładnie metkę.\nMichale, pod jednym z wcześniejszych postów pytałem o te buty. Chcę mieć eleganckie buty(brązowych mam full), ale nie tak formalnych jak czyste oksfordy. Czy one będą ok, mimo, że nie są uniwersalne jak napisałeś? Wydaje mi się, że o ile nie są uniwersalne tak jak brąz to dalej mają sporo zastosować. Lubię markę Loake, cena spoko chyba i dobry stan. Brać?\nW tej cenie nie jest to jakaś super oferta.\nKolejny dobry wpis. Kto ma poszerzać świadomość konsumencką Polaków jak nie Pan. Wspomniałbym jeszcze o garniturach Twins, http://www.twins-company.pl – bardziej rozpoznawalna na zachodzie Europy jak u nas.\nWyrazy uznania Panie Michale – świetny wpis.\nPanie Michale- na prawdę uważa Pan że należy znać marki CCC, Giacomo Conti, Kazar i wiele innych opisanych lub wymienionych we wpisie? W takim razie czemu nie wymienił Pan np Daichmann we wpisie dotyczącym marek niemieckich lub np F&F z marek brytyjskich? Proszę absolutnie nie traktować powyższego komentarza jako złośliwości czy hejtowania.\nUważam, że należy znać, co nie jest równoznaczne z tym, że należy je kupować :)\nTen wpis, choć ma taki sam tytuł jak te o markach z innych krajów, to jego założenie było nieco inne. Częściowo wyjaśniam je we wstępie. Chciałem pokazać, że mamy co najmniej kilkadziesiąt mocnych marek, które bardzo dobrze radzą sobie nie tylko w Polsce, ale także poza granicami. I w tym kontekście warto znać te wszystkie marki.\nŚwietny wpis, myślę że zbliży się do rekordowo komentowanych (oraz ze zagości na innych portalach). Super, że jest tyle marek z Polskimi korzeniami i oby jeszcze bardziej się rozrosły i zdobywały inne rynki. Szkoda, że w innych branżach nie jest tak kolorowo (banki, telefonia). Przyłączam się do stwierdzenia, że Mr. Vintage miałby napewno wzięcie na swoje produkty, jeżeli by się zdecydował na taki projekt (buty jak dla mnie strzał w 10). Pozdrawiam i naprawdę się cieszę, że tak wielu z Was zależy na kupowaniu w Polskich sklepach :).\nStrasznie chaotycznie. Brakuje struktury opisu i logicznej kolejności wymienianych marek\nBrakuje też tabelek, wzorów i diagramów, nic nie zrozumiałem z artykułu…\nI wykresów! Koniecznie wykresy! Dużo i w kolorze.\nProponuję dodać wstęp, spis treści, podsumowanie, posłowie i przypis od autora.\nA gdzie didaskalia? Żenada, żenada…\nNo i recenzje, ofokors;). Tudzież indeksy: tabel, rysunków, osób, miejsc i haseł;).\nNie tylko Levi’s – Lee i Wrangler (firma VF) również szyły swoje spodnie w Polsce – konkretnie to w Łodzi. I to była chyba jedna z dwóch fabryk w Europie, druga na Malcie.\nPamiętam moje pierwsze „Wrangle” z Pewex’u – z napisem „Made in Malta” na żółtej metce…\nPowiadomienie o plikach cookie - 40 polskich marek, które powinieneś znać korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Zamknij