Od zmierzchu do świtu | Survival po polsku\nHome→Opowieści→Od zmierzchu do świtu\nPoniżej to tekst z mojej starej strony www.survival.infocentrum.com (troszeczkę pozmieniany). Opisana jest przygoda, jaką przeżyłem z redaktorem Pawłem Drozdem z Programu Trzeciego Polskiego Radia. Był luty 2013 roku, a Paweł zamierzał pokazać różnicę w zachowaniach mieszczucha i survivalowca. I sam chciał wszystkiego doznać, bez żadnej ściemy.\nRADIOWA TRÓJKA — EFEKT FACEBOOKOWY\nJestem zaskoczony — mam już obecnie dwie ponadgodzinne płyty CD z materiałem zebranym podczas naszego zimowego eksperymentu „Od zmierzchu do świtu”. Kiedy tego słucham, znajduję własne przejęzyczenia, zacięcia i seplenienia… ale przede wszystkim myślę o naszym przeżyciu.\nAudycja, której twórcą był Paweł Drozd, miała być kilkukrotnym wejściem na żywo na antenę po południu pierwszego dnia oraz małymi komunikatami — drugiego. Stała się dla mnie doświadczaniem tego, jak słuchaczom przekazać to, co się dzieje. Jednocześnie stała się sporą przeszkodą w działaniu. Nie była to przeszkoda straszna, ale jednak odebrała nam 2,5 godziny na antenowe przygotowania, na gadanie do mikrofonu oraz wysyłanie MMS-ów, by na „trójkowej stronie” pojawiły się fotki ilustrujące nasze działania. Dzięki temu mogliśmy doświadczyć tzw. „niedoczasu”.\nPo naszym powrocie do rzeczywistości zaskoczyły mnie co poniektóre komentarze na Facebooku. Powiem prawdę: nie sądziłem, że będą tak bzdurne — przez moment było mi nawet żal, że marzłem przez 16 godzin, pozwalałem na przemakanie butów i kaleczyłem sobie bolące od chłodu dłonie podczas łamania drewna, a niektórzy ludzie nawet nie zrozumieli, po co to było. Oświadczam więc (i tak do nich to pewnie nie dotrze), że wszystko odbyło się naprawdę w lesie, że naprawdę byliśmy wyposażeni w to, co mieliśmy wychodząc z domu, że niczego sobie nie ułatwialiśmy. W sposób odpowiedzialny ja posiadałem ze sobą „plecak ratunkowy”, z którego żaden z nas nie skorzystał (w środku: namiot, śpiwory, karimaty, zapasowe ubranie, „bomba energetyczna”).\n(Obecnie jest rok 2015 ja zaś dopisuję w nawiasach zupełnie nowe teksty mając już duży dystans do wydarzenia i komentarzy. Otóż trzymam się zawsze zasady, że kiedy prowadzę kogoś niedoświadczonego ku przygodzie przeżycia dużego dyskomfortu, mam ze sobą pakiet ratunkowy dla nas obu. Nieraz widziałem sytuacje, kiedy niedoświadczony adept wpadał w panikę, po czym wykonywał czynności, które jego samego, ale i instruktora, pakowały w pułapkę bez wyjścia. A wszystko odbywało się blisko ludzkich siedzib, blisko odpowiednich zasobów, a w ogóle… poziom zagrożenia był akurat — umownie mówiąc — średni)\nNaszym celem nie było bicie jakiegoś niedorzecznego rekordu — czułbym się tak, jakbyście sądzili, że na stare lata postanowiłem wreszcie nauczyć się tabliczki mnożenia i popisać się, że umiem. Dużo ważniejsze było pokazać zwykłym ludziom, że można sobie dawać radę w sytuacji opresyjnej, jaką jest zabłądzenie w lesie zimę. Takie warunki pochłaniają wciąż zbyt wiele ofiar — potrzebne jest zainteresowanie tematem. Mam wystarczająco niezłą pozycję w świecie survivalu, aby się nie musieć lansować. Paweł — prowadzący audycję — w 100% chciał „przeżyć to” szczerze, prawdziwie. Dlatego bronił się w naszych trudnych chwilach przed moimi namowami, aby nieco się „doubrał” czy też użył śpiwora.\nPaweł był odziany w zwykłe, zimowe ubranie, jakie się ma, kiedy się jedzie samochodem do pracy — nawet nie miał kalesonów. Na stopach — półbuty. Ja — jak zawsze, gdy wybieram się poza swoje miasto — miałem ze sobą miejski plecaczek, w którym miałem apteczkę i czołową latarkę; do tego baton, zapasowe rękawiczki, jakiś napój. Przy pasie ZAWSZE mam multitool i latarkę z bateriami o wysokiej pojemności. Mam też miniaturową latarkę czołową, którą uznaję za awaryjną (obu latarek posiadanych przy sobie nie użyłem — wystarczała ta z plecaczka). A kalesonów nie noszę od 40 lat.\nNasz pierwszy problem polegał na tym, że na ok. 1 godziny do naszego wyjazdu ze studia do lasu, szef działu zarządzającego samochodami transmisyjnymi znalazł powód na odmowę dania samochodu — byłaby więc wielka klapa. Zaczęła się nad naszymi głowami jakaś przepychanka pomiędzy szefami i ich szefami, i dopiero po niej mogliśmy wyruszyć. Tak czy inaczej zajechaliśmy do lasu znacznie później, niż planowaliśmy.\nLeśne miejsce akcji zostało nam wyznaczone przez leśników. Musiało być ono dobrane również do takiego ustawienia wozu z anteną satelitarną, aby łączność ze studiem była możliwa. Leśne miejsce akcji nadawało się wyłącznie do tego, aby móc nadawać audycję. Myśląc survivalowo — nigdy tutaj nie szukałbym schronienia i biwakowania. Tkwiliśmy w borze pełnym wysokich, ale młodych sosenek — szczupłych, prostych… Aby mieć z nich jakikolwiek materiał, trzeba by było ścinać. A niby czym?\nNa ziemi dookoła był śnieg. Wszędzie. Może na 10 centymetrów grubości. To wystarczy, aby nie widzieć, co pod nim jest. Wiedzieliśmy jedynie, że sterczące nad powierzchnię wygibasy to pokryte śniegiem gałęzie, a pod spodem są zapewne następne. Okazało się, że „wygibasy” wydawały się znacznie grubsze niż w rzeczywistości, bo sprawiał to leżący na nich puch. Ponadto drewno było spróchniałe i łamało się od dotyku. Zadowolenie, że przynajmniej świetnie nadadzą się na ognisko — zmalało natychmiast w momencie rozpalania.\nPostępowaliśmy wbrew wszystkim radom. Rady otrzymywaliśmy od żegnających nas. Potem… już na odległość — ze studia. Rady były logiczne. Rady miały swe źródło w survivalowej wiedzy. Ale były… na odległość. A więc — bez jakiejkolwiek znajomości uwarunkowań. Automatycznie musiały być one schematyczne, jak według wojskowego regulaminu z PRL, co, kto i bezwzględnie powinien uczynić. Przypominało to rozmowę telefoniczną:\n– Pomóż mi. Chcę się stąd jakoś wydostać!\n– No to po prostu wyjdź…\n– Otwórz drzwi i wyjdź.\n– Nie da rady…\n– A co, nie znasz drogi na ulicę…?\n– Nieważne czy znam…\n– No to wyjdź!\n– Gdyby to było takie proste, to już bym to zrobił…\n– No to co jest? Wstań i ruszaj! Może ci się zwyczajnie nie chce?\n– Nie, to nie to. Klawisz nie pozwoli…\nSytuacja survivalowa nie podlega prostym przepisom, do których należy — zdaniem wszystkich tworzących survivalowe portale — pierwszeństwo rozpalenia ognia. Nie ma w tym wielkiego błędu, jeśli chodzi o psychiczną istotność, bowiem obecność ognia daje poczucie ustabilizowania sytuacji oraz poczucie bezpieczeństwa. Jest to jednak zasada typu ogólnego, tak jak zalecenie: po wejściu do czyjegoś domu należy najpierw się przywitać. Ciężko tego dotrzymać mając akurat dramatyczne poczucie braku czasu na pewne grzeczności, bowiem… nawet sraczka ma swoje prawa…\nSytuacja prawdziwie survivalowa — a na taką przecież się zdecydowaliśmy w eksperymencie — wymaga ciągłego oceniania priorytetów i to trzeba pamiętać, kiedy się omawia sytuację siedząc w czterech ścianach i pod dachem, gdyż zupełnie inna jest ocena in situ. W naszym przypadku ogień nie był potrzebny po to, aby się rozgrzać czy poprawić morale. Nie zamierzaliśmy też gotować ani suszyć rzeczy. Ponieważ ostatnią nasza decyzją (wg. scenariusza) było nie iść dalej w poszukiwaniu wyjścia z lasu, lecz z powodu zmierzchu pozostać do rana — następną czynnością powinno być znalezienie miejsca do noclegu i przygotowanie go. Już wyjaśniłem, że z wyborem miejsca byliśmy „umoczeni” — nie było żadnego wyboru, zatem pozostawało je tylko wyznaczyć i zabudować czymś, co nam zapewni osłonę cieplną. Sypał śnieg, wiatru nie było. Temperatura około —3°C. Była duża wilgoć — to zwiększa zagrożenie pojawienia się odmrożeń i odbiera poczucie komfortu, jaki się czuje w suchym powietrzu przy —10°C. Ja akurat najbardziej lubię temperatury zimowe ok. —20°C, aby nocować w lesie.\n(2015 — Co według Was oznacza użycie powyżej słów „wg scenariusza”? Kiedy mi przekazano opinie forumowiczów różnej maści, wystraszyłem się, czy nie przyjdzie im do głowy kogoś kamienować — przecież niemal każdy element naszej przygody całkowicie różnił się od ich pomysłów. Ach, jakie to dla nich przerażające! Tymczasem my realizowaliśmy NASZ scenariusz, zatem mogliśmy mieć dokładnie w… poważaniu wymądrzanie się, że oni na naszym miejscu by poszli do jakiejś chałupy i się ogrzali. Bo to był NASZ scenariusz, który zakładał pozostanie w lesie, próbę noclegu i próbą rozpalenia ognia. I kropka!\nDo tego wszystkiego działaliśmy w warunkach, które na 100% nie były nasze: pogoda, miejsce, zasoby. No i to, że w żadnym wypadku nie mogliśmy opuścić tego miejsca wraz z tutejszymi zasobami. Taki klimat! Wszelkie mądrości biorą w łeb, zupełnie jak wtedy, jak pewien porucznik szkolił żołnierzy przed wyjazdem do Afganistanu i radził im w terenie zrobić ognisko. Dobrze doświadczony już sierżant zapytał, czy był on kiedyś w Afganistanie i czy wobec tego poda im wiedzę z czego ma być zrobione to ognisko…)\nChodzenie po bielutkim i płaskim lesie w poszukiwaniu drewna mogłoby trwać w nieskończoność. Znajdowaliśmy w pobliżu takie patole, które moim zdaniem nadawały się wyłącznie na ogień, ale nie nas schronienie. Ale to też było złudzenie. Coś, co początkowo wyglądało jak kupa chrustu pod śniegiem, z reguły było czymś innym. Podczas prób użycia tego „chrustu” jako paliwa, był on wszystkim, tylko nie suchym drewnem. Zbudowanie rusztowania szałasu wydawało się w pewnym momencie niemożliwe — wszystko łamało się od dotknięcia i trudno było dorobić się wystarczającej ilości prętów o wystarczającej długości. Konstrukcyjnych patyków półmetrowych mielibyśmy za to na obdarowanie kilku rodzin. Porady, aby wykorzystać elementy nadające się na schronienie naturalne (poziomy wykrot jaskiniowy, powalony pień drzewa, nisko nad ziemią pochylony gąszcz jodłowych gałęzi) powitalibyśmy złośliwym chichotem i pokazywaniem na czoło. Szczęśliwie nie było nikogo, kto by to doradzał, bo obraziłby się na nas na całe życie. Za cud uznałem zaczepienie nogi o coś, co po wydobyciu spod śniegu okazało się płachtą-śmieciem porzuconym w lesie.\nZmiany priorytetów zależne były od prostych rzeczy: wybraliśmy po położeniu podściółki pod nasze leże — szybkie przykrycie go płachtą, aby potem nie spać i tak na śniegu (odwrotna kolejność czynności nie wchodziła w grę — wnoszenie materiału na podłoże pod zadaszenie rozwaliłoby i tak kruchutką konstrukcję). Śnieg jednak przestał padać, zatem uznaliśmy, że kiedy już zrobiliśmy tyle roboty, to możemy nieco odsapnąć rozpalając ognisko. Nie było nam to jednak dane, bowiem znów rzuciliśmy się do robienia zadaszenia. Śnieg zaczął ponownie sypać z nieba i to z większym natężeniem. Wkrótce powłoka śniegowa miała ok. 15-20 centymetrów. W sumie okazało się, że nasze czynności były zależne od tego, czy śnieg padał czy też nie. Czyli… co chwila rzucaliśmy coś, co robiliśmy i wracaliśmy do poprzedniej czynności. A żeby nikt teraz nad tym nie główkował, oznajmiam, że to miało głęboki sens.\nZnów wspomnę, że nasze prace były przerywane przypomnieniami: „Za 10 minut wejście na antenę!” Trzeba było popodłączać się do kabli, sprawdzić łączność i czekać, bo może znienacka wpuszczą przed wiadomościami, a nie po… Czas biegł…\nRozpalanie drewna okazało się nie tak proste, jak do tego przywykłem. Od lat bowiem nie używam zapałek czy zapalniczki, ale krzesiwa, które mam schowane razem z latarką i mulitoolem w niewielkim pokrowczyku przy pasie. Mam je ZAWSZE przy sobie. Wiedzą to doskonale wszyscy, którzy mnie znają i to od ponad dwudziestu lat… (pisanie zdziwień i wykrzykników na Facebooku przypomina zdziwienie, że jakiś kwiat ma kolce, bo to przecież niemożliwe). Gdyby powiedzieć, że rozpaliło się ogień zapalniczką — nikt by nie protestował.\nOgień rozpalałem 40 minut. Nie wiedziałem tego nawet, ale mi powiedziano. I męczyłem się bardzo, nie tylko z walką o to, by najdrobniejsze gałązki wreszcie się zajęły, ale także klęcząc tyle czasu na zimnym, mimo że coś sobie pod kolana podłożyłem. Gałązki łamane — trzaskały, klasycznie jak według opisów „po czym poznać suche drewno”. Trzaskały, bo woda w nich zawarta była przemrożona. Problem przy zapalaniu brał się z rozłożenia procesu na kilka dodatkowych etapów. Jeśli bowiem zwykłe rozpalenie ogniska składa się z wykrzesania iskry (zapalenia zapałki, zapalniczki, itp.), następnie przejęcia wysokiej temperatury przez rozpałkę („hubkę”) lub od razu przez podpałkę (paliwo łatwo zapalające się, np. cienkie suche gałązki, suche trawy, trzcina) — to zachodzi tu jedynie konieczność podgrzania tego wszystkiego do indywidualnej temperatury palenia się. Drewno pali się w temperaturze 200-350°C, przy czym różnice wynikają z wilgotności, gatunku drewna, bądź jego wcześniejszego rozkładu. Jednocześnie dopiero temperatura ok. 500°C oznacza sytuację samodzielnego palenia się.\nW naszym przypadku trzeba było najpierw doprowadzić drewno do momentu, w którym zamarznięta w drewnie woda najpierw zmieni swój stan ze stałego na ciekły (w chwilowej temperaturze miejscowej 0°C — jak niektórzy mogą pamiętać, taka zmiana stanu wymaga zużycia osobnej porcji energii), następnie ogrzanie tej wody do 100°C i spowodowanie stanu jej przejścia do stany lotnego, by ostatecznie dojść do etapu właściwego: podgrzania drewna do owej początkowej temperatury rozpoczynającej zapalenie się. Mówiąc to wszystko jaśniej: trzeba było drewno rozmrozić, odparować, podpalić…\nWłaśnie temperatury zapalania się materiałów, oraz ów tajemniczy, jakby magiczny przedział temperaturowy związany z przemianami stanów skupienia, pomogły przeżyć Pawłowi zaczarowany moment zagotowania wody w plastikowej butelce zwanej „pet”. Nie obchodziła nas w tej chwili temperatura destrukcji butelki, ważne było tylko to, że nic złego nie działo się w temperaturze do 100°C. A gwarantowała to woda wypełniająca butelkę. Faktycznie to woda dostała się do butelki najpierw w postaci śniegu. Trzeba było go nabrać w dłoń, zgnieść i wcisnąć przez wąski wlot do środka. Potem butelka została postawiona w żarze (można było ją oczywiście zawiesić na jakimś drucie, ale działaliśmy w najprostszy sposób — zresztą, skąd drut!?). Paweł mógł ujrzeć, że największą reakcją butelki było jej skurczenie się. Z półtoralitrowej stała się litrową…\nPowyższa fotka pokazuje wielkość naszego ogniska. Na większe już nie było nas stać, chyba, że po kolejnej godzinie przeszukiwania lasu. I tak byliśmy szczęśliwi, że jednak jakiś zapasik istniał…\nWoda zagotowała nam się koło godziny 21-szej. Nie dało jej się pić, tak gorącej, na mrozie, bezpośrednio „z gwinta” — usta były zbyt brutalnie atakowane. Miałem małą latarkę nagłowną, którą również ZAWSZE posiadam przy sobie, a która jest przechowywana w małym, plastikowym pojemniczku przypominającym mydelniczkę (otwieraną w poprzek a nie wzdłuż). Większa część tego pojemniczka stała się naszym czyjś w rodzaju kubka-kieliszka, bo głównie decydowała o tym wielkość. W kieliszkach nie bywa w denku otworka odwadniającego. Zatkaliśmy go ostruganym patyczkiem. Wypiliśmy wodę…\nNie budowaliśmy ekranów odbijających ciepło od ogniska. Nawet nie było sensu. Po pierwsze: miejsce oraz konstrukcja schronienia absolutnie nie szły w parze z lokalizacją ogniska. Ja zresztą jestem zwolennikiem nieprzerwanego snu, bez obowiązku budzenia się co chwila dla dołożenia do ognia — sen jest najważniejszy. Jeżeli już zimno mnie obudzi, to najwyżej nie prześpię w ogóle więcej, bo jest to mniej męczące. Ekran budowalibyśmy (po drugie, po trzecie…) gdyby to nie miała być jedna noc spędzona w lesie… gdybym nie pracował na początku sam (Paweł musiał być zaangażowany przy wozie transmisyjnym — za późno przyjechaliśmy do lasu) i gdybym miał bardziej doświadczonego towarzysza… gdyby w ogóle nas było więcej… gdybyśmy nie odrywali się od pracy do gadania przez mikrofon… gdybyśmy mieli choć jedną siekierę… itp.\nSpać poszliśmy około godziny 1-szej w nocy. Poszliśmy spać, bo… tak zaplanowaliśmy — było postanowione, że musimy tego spróbować bez względu na sytuację. Wstawać mieliśmy o 5-tej. Jako było zapowiedziane, spaliśmy na gałęziach, bez śpiwora. Jedynym odstępstwem od typowego leżenia podczas snu był fakt, że byliśmy kompletnie ubrani — nawet w czapkach oraz butach. Te ostatnie rozsznurowaliśmy, aby poprawić krążenie krwi w stopach. Ponieważ Paweł nie miał na nogach najlepszych butów do chodzenia w zimie (i oczywiście do spania w nich), nakłoniłem go, aby przynajmniej każdą z obutych stóp schował do osobnego plecaczka. Nasze oba plecaczki opróżniliśmy w tym celu do plastikowej torby.\nPoczątek „pójścia spać” polegał na próbie zaśnięcia. Ja na pewno miałem z tym kłopot. Nie było mi zimno, ale wyraźnie odczuwałem stykanie się mego ciała z zimnem pochodzącym od podłożonych pode mną gałęzi. Kiedyśmy już definitywnie wstali, Paweł zapytany o wrażenia potwierdził, że też było mu zimnawo, ale z kolei od wierzchu; podłoże odczuwał dość przyjemnie. Do tej pory zastanawiam się, skąd te nasze różnice w odbiorze… Żaden z nas nie odczuwał tego zimna jako bezwzględnie skłaniającego do wyjścia ze schronienia i ogrzania się przy ognisku. Ale to stało się…\nByła 3-cia po północy, kiedy Paweł wysunął się na zewnątrz. Wkrótce do niego dołączyłem. Okazało się, że stało się to przez bardzo mocno zmarznięte stopy, którym plecaczki nie pomogły — i buty, i skarpety były przemoczone. Paweł odszukał więc w ciemnościach miejsce, gdzie powinno być ognisko (nie było go widać, bo zgasło i było jeno żarem). Zanim wypełznąłem na zewnątrz, co nastąpiło jakieś 15 minut później, samodzielnie odnowił ognisko szukając najpierw resztek żaru pod popiołem, dokładając drobnych patyczków i rozdmuchując. Kiedy byliśmy już razem — ognisko płonęło i grzało. Tak dotrwaliśmy sobie do świtu. Bez stresów…\nKiedy wracaliśmy — nieco zmęczeni — dotarły do nas uwagi wpisane w facebookowym światku. Część zupełnie jak uwagi tych stojących z boku, kiedy to już ktoś wziął się za akcję ratowniczą. Nawet i proporcje personae dramatis podobne. A przecież właśnie także TO pragnęliśmy odmienić.\nWytłumaczę… Kiedy napisałem, że ZAWSZE mam przy sobie kilka rzeczy, miałem na myśli to samo, co moi koledzy — nie umiem bezczynnie stać, kiedy dzieje się komuś jakaś krzywda. Kiedy człowiek leży na ulicy — ratuję. Kiedy mu dokuczają — ratuję. Kiedy jest pożar — ratuję. Kiedy komuś samochód ugrzęźnie w błocie — ratuję. To z reguły Wy — nieustraszeni wpisywacze „byleczego”, byle wpisać — stajecie się owymi ofiarami, które potem trzeba ratować, bo unikacie każdego wysiłku, by coś umieć więcej prócz mistrzowskich sztuczek z ogniem, lub by ruszyć bliźniemu z pomocą.\nSerdecznie dziękuję Tym Wszystkim, którzy podzielili się merytorycznymi krytycznymi uwagami, którzy dodawali otuchy i którzy uśmiechali się do nas życzliwie… Dzięki Tym Wszystkim, którzy tak sympatycznie witali nas przy każdym wejściu na antenę — również za to, że troszczyli się, czy nam nie jest zimno, czy nie jesteśmy głodni oraz mieli wiele pytań. Dla „fachowców” to naprawdę budujące, kiedy pytania są od tych, co faktycznie „nie wiedzą”. Pozostałym życzę szczęścia w ich eksploracjach na „Pudelku”…\n(2015 — podsumowując nasze zderzenie się z komentatorami wydarzenia: wszystko zbyt nachalnie narzuca mi skojarzenie z niektórymi badaniami naukowymi. Czyli, że wszystko zostało do ostatniej kropki przemyślane i ułożone, a potem wyniki badań — jak się okazuje — idealnie pasują do założeń. Co Było Do Udowodnienia, kiedy to genialny człowiek przystąpił do badań i je opisał.\nMy nie byliśmy aż tak genialni, a tylko chcieliśmy przeżyć „naprawdę” w warunkach, jakie one były, z tym co mieliśmy. I chcieliśmy, aby do zwykłych ludzi dotarła wieść, że pozostanie zimą w lesie na noc nie musi być związane z dramatem).\nDziś jest 6 marca… Niesiony wątpliwościami moich kolegów — dopisuję informacje o tym, co ich interesowało (dzięki, Chłopaki za te pytania — z mojego punktu widzenia przecież wszystko było jasne).\nPierwsza rzecz: nie podano na antenie szczegółowego scenariusza, stąd pytania, dlaczego nie użyto telefonu do wezwania pomocy, dlaczego nie spaliśmy w samochodzie, tudzież — dlaczego nie wykorzystaliśmy samochodowych akcesoriów. Scenariusz był jedynie ogólną, w miarę prawdopodobną opowieścią służącą do wyrobienia sobie poglądu przez słuchaczy, widać jednak jakieś niedopowiedzenia zbudowały u nich owe wątpliwości.\nW scenariuszu jedziemy obaj do znajomych Pawła na grilla. Na drodze psuje nam się samochód, zaś Paweł stwierdza, że od tego miejsca jest droga leśna, którą znajomy go kiedyś prowadził, i jest to nawet trasa krótsza, niż szosą. Idziemy zatem, czas mija, z lasu nie wychodzimy. Jesteśmy już trochę przemęczeni tym łażeniem. Paweł nagle mówi, że się zgubił. Ja mówię, że mamy dwie opcje — idziemy dalej i się umęczymy (ja nie znam lasów, nie wiem jak są wielkie — to opcja oczywiście scenariuszowa, aczkolwiek prawdziwa). Do samochodu już nie wrócimy — zaczyna się ściemniać, nasze ślady zasypuje śnieg (i faktycznie). Możemy jednak teraz podjąć decyzję o przenocowaniu, bowiem położenie się spać, kiedy mamy sporo energii, daje nam spore szanse. Było ustalone, że Paweł jest całkowitym żółtodziobem, ja zaś na czymś tam się znam (opcja potrzebna do tego, abym mógł dla słuchaczy wskazywać prawidłowe rozwiązania).\nSądziłem, że będę narratorem odnośnie stosowania rozwiązań: ich wyboru, okoliczności — komentatorem jednak był Staszek Kędzia w studio, który starał się jak mógł, ale niestety nie znał naszych uwarunkowań, nie mógł więc celnie trafiać, co wyżej wyjaśniłem. Przewidywaliśmy obecność w studiu specjalisty od hipotermii, ale nikt się nie zgodził. Zaznaczam, że eksperci w studiu mieli być po to, aby tłumaczyć słuchaczom, na czym to wszystko polega. Mieli — w założeniach — komentować ewentualne moje błędy (nie było to łatwe, bo nie znali — powtarzam — uwarunkowań), a także wskazywać wszelkie inne sposoby postępowania.\nDruga rzecz: Wasze, forumowiczów i facebookowców dywagacje trzymały się przyswojonego schematu, którego za diabła nie potrafiliście się pozbyć, bo nie potraficie przyjąć, że w prawdziwym życiu człowiek czasem postępuje nieracjonalnie, czasem wybiera wariant, który był pierwotnie źle wybrany i kurczowo się tego trzyma wbrew faktom, że istnieją powody, dla których nie robi tak, jak Wy byście zrobili. Rozkoszy doznałem, kiedy jeden z moich znajomych przekazał mi, że na jednym z zacnych forów ktoś zaczął oceniać nasze zmagania pod kątem… estetyki. Schronienie nie było postawione równiutko, śliczniutko, zapewne brakowało kolorowego szlaczka i krasnoludka w ogródku. W prawdziwym życiu roi się od sytuacji, nie trzymających się mojego i Waszego widzenia świata. I co? A Ziemia toczy toczy swój garb uroczy…\nAbsolutnie nie jestem zwolennikiem dopieszczania obozowiska w takich sytuacjach, w jakiej występowaliśmy. Zwłaszcza na jedno przenocowanie. Ów wspaniały perfekcjonizm, jaki stosujecie na wspólnych wyjazdach, gdzie jest Was kilku i przyjechaliście się zrelaksować przy ulubionych czynnościach obfitego w smaczności obozowania, kiedy każdy z Was wie, co robić i jak robić, i nie potrzebuje kierownika — pada, kiedy jest nas dwóch, a mój partner dostarcza mi np. materiałów, które jego zdaniem nadają się do zbudowania schronienia. Ja te materiały oglądam i odrzucam, po czym sam muszę udać się na poszukiwania. A gdzie miałem szukać, to już wiecie z tekstów wyżej. Wszelkie dopieszczania wymagają czasu, energii, uwagi, często narzędzi i światła. Na oko sądzę, że stosując się do Waszych porad skończyłbym budować schronienie, które Was by zadowoliło, dopiero koło 8-9 rano w tych warunkach. Przypominam — co Staszek K. wie — że ja jestem zwolennikiem takiego przygotowania noclegu, aby ogień był mi niepotrzebny (w razie problemów — owszem, wchodzę w rozwiązanie z ogniem, który i tak zapalam wcześniej, ale nie używam do ogrzewania schronienia; decydują o tym zawsze warunki), gdyż na podstawie doświadczenia wiem, że cenniejszy jest sen nieprzerywany. Może być on nawet krótszy niż zwykle, bo organizm potrafi się regenerować, kiedy jest nastawiony, że sen będzie krótki. Inaczej mówiąc: jeśli idziecie spać nastawiając się, że będziecie spać do rana i ciągle musicie wstawać — czujecie się rozbici; jeżeli wiecie, że macie tylko 3 godziny snu — z reguły (jeśli jesteście wyćwiczeni w taktyce snu) wyśpicie się…\n(2015 — jestem wciąż pod urokiem poglądu, że legowisko, szałas, obozowisko mają być dopieszczone i wyglądać jak świeżo pobrane z magazynu. Wizje Ludowego Wojska Polskiego wciąż pokutują, ta pomalowana trawa i szorowany mydłem chodnik. Ludkowie Kochani, ja Wam jak najszczerzej życzę, aby w razie nieszczęścia <tfu tfu> ratownicy nie przywiązywali zbytniej wagi do estetycznej strony bandażowania Was, OK?)\nTrzecia rzecz: sprzęt osobisty. Jak już napisałem, miałem ze sobą to, co mam zawsze. To zamyka sprawę. Wasze uwagi dotyczące krzesiwa są o tyle nieistotne, że gdybym użył zapalniczki, to nikt już by nie dyskutował… Mimo, że Polak ponoć nosi przy sobie pastylkę na kaca — ja tego nie robię. Teksty o nodii możecie schować dla potomków jako dowód, że był taki czas, że ich „tatuś wiedział lepiej”.\nCzwarta rzecz: cudownie wypowiada się mądrości z poczuciem, że się jest specjalistą. Wytłumaczcie to ludziom, którzy w „swoim lesie” nagle się gubią (bywają powody psychofizyczne decydujące o zaburzeniu orientacji) i wpadłszy w panikę rozbijają się o drzewa biegając chaotycznie to w jedną, to w drugą stronę. Byłem proszony kilkakrotnie przez służby leśne i innych o podanie im sposobu, jak człowiekowi wytłumaczyć sposób zachowania — mieli z zagubionymi łączność komórkową. W ten sposób ja, telefonicznie, pomagałem wyprowadzać ludzi będąc od nich kilkaset kilometrów. Przykładem jest dla mnie chociażby ostatni mój obóz w Bieszczadach, gdzie z moimi asystentami byłem w odwodzie dla ciśniańskiego GOPRu, kiedy szukano starszego pana z cukrzycą, który zaginął w „swoich górach”. A propos… jeden z takich zaginionych w „swoim lesie” zmarł mimo sprawnych poszukiwań… w okresie letnim. A ja po prostu odradzam mądrzenie się wyłącznie dla sztuki…\nOstatnie: zaprzestańcie myśleć i działać na podstawie schematu, jaki gdzieś znaleźliście w książce, czy znajomy Was nauczył. Ja już w swojej książce „Survival po polsku” oznajmiłem, że nie podaję ścisłych przepisów (chociaż parę razy nie dotrzymałem słowa), bo znam ludzi, którzy na takim przepisie zatrzymają się już na całe życie. Przypominam, że od lat uważam swoją książkę za mocno przestarzałą (zresztą nie była to książka dla znawców survivalu, bo wtedy takich w Polsce prawie nie było). I mam nadzieję, że Wy — mający teraz do dyspozycji masę książek i przebogaty internet — kiedyś to zrozumiecie…\nCieszę się przynajmniej, że teraz to piszę do przyjaciół, bo sobie to jeszcze obgadamy. Pozostali mało się przejmują. Ciekawe słowa powiedział ktoś, kto nazywa się tak jak ja: „Gdyby głupcowi dali do dyspozycji 100 rozumów, i tak wybrałby swój…”\nNapisałem to wszystko ze złością, jakby docelowo dla mnóstwa survivalowych i survivalowopodobnych oceniaczy – zdenerwowaliście mnie swoją bezrefleksyjnością i niemożnością użycia wyobraźni podpowiadającej, że jednak nie wszyscy ludzie są jednakowi, nie wszystkie warunki są identyczne, nie wszystkie sposoby działania działają tylko z powodu zaprezentowania ich w podręczniku US Army...


stoliki - stoliki lift - krzesła Kalida Nie bylem autorem projektu nowelizacji\nAfganistan od poniedziałku zamknie na trzy tygodnie wszystkie szkoły w celu uniknięcia rozpowszechniania wirusa grypy A/H1N1 - poinformowały w niedzielę afgańskie władze. Marketingowa maszynka Realu Madryt po sprowadzeniu najdroższego piłkarza świata już dawno została wprawiona w ruch. Nie oznacza to jednak, że w stolicy Hiszpanii nie chcą zarobić jeszcze więcej. Najnowszym chwytem marketingowym Królewskich jest koszulka z nazwiskiem Crisitano Ronaldo w czterech językach. W poniedziałek w Rosji odezwał się głos, że za nieodebrany przez Ukrainę gaz należy nałożyć na Kijów sankcje. We wtorek premier Ukrainy Julia Tymoszenko powiedziała, że nie będzie to możliwe.\nNowy świder powinien przewiercić twarde skały oddzielajace ratowników od zasypanych górników o wiele szybciej niż było to dotąd możliwe - informuje "New Scientist". Otwarciem wystaw Poczty Polskiej pt. "Wojna obronna 1939 - Wieluń" w miejskiej bibliotece i "Tragedia Wielunia - 1 września 1939 r." w Muzeum Ziemi Wieluńskiej rozpoczęły się dziś w tym mieście obchody 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej. Gdyby wybory parlamentarne odbyły się w pierwszej połowie kwietnia PO uzyskałaby 52 proc. głosów, a PiS - 33 proc.; do Sejmu dostałby się także SLD (7 proc. poparcia) - wynika z opublikowanego sondażu TNS OBOP.\nW niedzielę 2 maja - po raz siódmy - obchodzony będzie Dzień Flagi RP. Centralne uroczystości - z udziałem Bronisława Komorowskiego, marszałka Sejmu pełniącego obowiązki głowy państwa - odbędą się na placu Zamkowym w Warszawie. Bunt w zamkniętym Ośrodku Deportacyjnym dla Cudzoziemców w Białej Podlaskiej. Protestujący zabarykadowali się na jednym z sektorów męskich. Wśród osób jest 20 uchodźców z Gruzji. Straż Graniczna informuje, że cała akcja przebiega sprawnie. Trwają negocjacje.\nLondyński dziennik bulwarowy "Evening Standard", przejęty niedawno przez rosyjskiego miliardera Aleksandra Lebiediewa, od poniedziałku rozdawany jest za darmo. Obok Rumunii także Bułgaria może zostać włączona w amerykański system tarczy antyrakietowej. Ambasador USA w Sofii James Warlick potwierdził, że Waszyngton rozmawia na ten temat z Sofią. Pierwsza noc pod domem premiera Donalda Tuska już za związkowcami. Na razie jest spokojnie. Ale, jak mówią stoczniowcy, nudzić się nie będą. - Dużo gości przyjedzie, dużo wywiadów będzie. Jakiś zespół się zgłosił, że nam urozmaici pobyt - mówił na antenie TVN24 Andrzej Nachola ze stoczni w Gdańsku.\nPoseł Sławomir Nowak został wybrany w sobotę nowym przewodniczącym Platformy Obywatelskiej na Pomorzu. Był jedynym kandydatem na to stanowisko. Poważną wpadkę zanotowała dziennikarka norweskiej telewizji NRK. Podczas głównego wydania wiadomości sportowych Karen-Marie Ellefsen zachwycała się hokejowym meczem Valerenga-Frisk. Prezenterka nie zorientowała się jednak, że spotkanie to nie było transmitowane "na żywo", lecz odbywało się 69 dni wcześniej. Z błogiej nieświadomości komentatorkę wyrwała dopiero lawina telefonów od widzów, którzy zapewniali, że mecz już dawno się skończył. Aż w 36 państwach obowiązuje prawo, które bezpośrednio dyskryminuje kobiety - oznajmiła organizacja pozarządowa broniąca praw kobiet Equality Now.\nOtwarto nowe kąpielisko pod chmurką\nW sobotę, tydzień przed zakończeniem wakacji, w Andrychowie otwarto wreszcie budowany od zeszłej jesieni zespół basenów otwartych.


Kapela góralska | witryna: Kapela góralska w katalogu => Dodaj.pl\nKapela góralska Data dodania wpisu: 30 11 2014\nkapela góralska, imprezy integracyjne szczyrk, kapela góralska hajduk\nKapela góralska „Hajduk” została założona w 2005 roku w Szczyrku. Od tego czasu oferuje swoim klientom możliwość zabawy przy żywiołowej muzyce w folkowym stylu. Kapela gra na terenie całej Polski i poza granicami kraju – cieszy się dużym powodzeniem wśród tych klientów, którzy chcą, aby ich imprezy były urozmaicone góralskim stylem. Obsługuje między innymi wesela, bankiety firmowe, biesiady, pikniki, ogniska, kuligi, imprezy integracyjne. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą kapeli góralskiej „Hajduk”!


#10 Mateczka Rosja i Doktor Bezumnyy - sesja przeskokowa Alberta | Katalog Podkastów\nAlbert Faune, którego gra Konon, jest sportowcem, a dokładniej biegaczem przełajowym. Jednak rok 1980 ma coś w sobie, a dokładniej Igrzyska Olimpijskie, mające się odbyć w Moskwie. Albert mając nadzieję na występ tam, zdobycie medalu i zarobienie trochę grosza, szykuje się niezwykle solidnie. Na tyle, że wyrusza wraz z trenerem do ZSRR, a tam natrafia na ... Tego wam już nie będę spoilerował. Jest to również ostatnia sesja przeskokowa, przybliżająca wam nieco bohaterów. Oznacza to również, że kolejne sesje, będą już właściwą fabułą na kilku graczy.


Forum.e-Masaz.pl :: Zobacz temat - Od 18.01 każdy gabinet przeszkolony przeciwpozarowo\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Masaż, Masaże, Masażyści. Forum serwisu e-Masaz.pl » Masaż informacje ogólne » Od 18.01 każdy gabinet przeszkolony przeciwpozarowo Poprzedni temat «» Następny temat\nOd 18.01 każdy gabinet przeszkolony przeciwpozarowo\nWysłany: 2009-01-09, 14:48 Od 18.01 każdy gabinet przeszkolony przeciwpozarowo\n"Zmiany w Kodeksie Pracy - musisz mieć fachowca od ochrony przeciwpożarowej"\nKażdy pracodawca już wkrótce będzie musiał zatrudniać specjalistę ds. ochrony przeciwpożarowej. - To nonsens - mówią właściciele firm.\nMaria Danis prowadzi w centrum Kędzierzyna-Koźla mały salon masażu rehabilitacyjnego. Zatrudnia jedną pracownicę. Teraz ma do wyboru: przyjąć do pracy specjalistę ds. bezpieczeństwa pożarowego albo wysłać na kurs ppoż. swojego pracownika. Szkolenie kosztuje 1,5 tysiąca złotych.\n- Te pieniądze zgodziłabym się wydać, ale pod warunkiem, że poszłyby na psychiatrę dla osoby, która wymyśliła taką bzdurę - mówi właścicielka firmy.\nWysłany: 2009-01-15, 20:29\nZ tego co słyszałem( w sumie w pracy wiec na 100% nie jestem pewny) ale ten bubel wypadł za sprawa komisji przyjazne państwo. Mówię że jeżeli dobrze wychwyciłem wiadomość w radiu to ten przepis nie będzie obowiązywał. Ale jak możecie to potwierdźcie to bo pewny nie jestem...\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Masaż, Masaże, Masażyści. Forum serwisu e-Masaz.pl » Masaż informacje ogólne » Od 18.01 każdy gabinet przeszkolony przeciwpozarowo


''Assassins Creed: Tajemna krucjata'' - Oliver Bowden\n– Maffeo, opowiem ci pewną historię.\n– Zanim to zrobisz, Niccolò, może byś mi powiedział, o czym jest ta historia?\n– To bardzo dobre pytanie, bracie – odpowiedziałem i zastanowiłem się nad tym w czasie naszej wspinaczki po majestatycznym zboczu. Ponad nami na wzniesieniu majaczyła ponuro cytadela, sprawiając wrażenie wyciosanej w wapiennej skale. Uznałem, że do opowiedzenia mojej opowieści potrzebuję idealnej scenerii, a nie istniała lepsza od fortecy Masjaf. Imponujący zamek o licznych wieżach, otoczony przez połyskujące rzeki, górujący nad znajdującą się poniżej, tętniącą życiem wioską, ulokowany w najwyższym punkcie doliny Orontesu. Oaza spokoju. Raj.\n– Powiedziałbym, że to opowieść o wiedzy. – Zadecydowałem w końcu. – Jak wiesz, assasseen oznacza po arabsku „strażnika”. Asasyni są strażnikami tajemnic, a strzeżone przez nich tajemnice dotyczą wiedzy, zatem tak… – z pewnością zabrzmiałem jak ktoś nadzwyczaj z siebie zadowolony – …będzie to opowieść o wiedzy.\n– W takim razie obawiam się, że jestem umówiony.\n– Bez dwóch zdań z przyjemnością oderwałbym się od moich studiów, Niccolò. Ale nie mam ochoty na ich mimowolne poszerzanie.\n– Historie, które opowiedział mi Mistrz, na pewno chciałbyś usłyszeć.\n– To zależy. W twoich ustach nie brzmią szczególnie porywająco. Sam mówiłeś, że gdy idzie o twoje opowieści, najbardziej lubię w nich to, co krwawe.\n– No cóż, masz rację, tak właśnie jest.\n– Tego również ci nie zabraknie. Koniec końców są to opowieści o wielkim Altaïrze Ibn-La’Ahadzie. To historia jego życia, bracie. Uwierz mi, nie pomija ona żadnych wydarzeń, a podczas wielu z nich dochodziło do rozlewu krwi, o czym się z radością przekonasz.\nAltaïr nie był zajęty opowieściami, pogrążał się w księgach i we wspomnieniach; czasem długimi godzinami spoglądał przez okienko swojej baszty. Pomyślałem, że teraz także tam będzie. Kciukiem przesunąłem do tyłu mój kaptur i ocieniłem oczy, by móc spojrzeć w górę, na wieżę. Nie dostrzegłem jednak niczego poza wyblakłymi od słońca kamieniami.\n– Czy on nas teraz przyjmie? – Przerwał moje rozmyślania Maffeo.\n– Nie, nie dziś – odparłem i wskazałem na basztę na prawo od nas. – To tam się wybieramy.\n– Jaka to wysokość? – zapytał Maffeo, nie mogąc zapanować nad drżeniem głosu. Niewątpliwie odczuwał silne porywy wiatru, a ziemia z tej perspektywy wydawała się bardzo, bardzo odległa.\n– Ponad trzydzieści sążni – odpowiedziałem. – Wystarczająco wysoko, by asasyni znaleźli się poza zasięgiem wrogich łuczników na dole oraz by sami wciąż mogli zasypywać ich strzałami i innymi pociskami.\n– Dzięki tym hurdycjom mogli zrzucać na wroga kamienie albo olej. Wystarczyło użyć tego…\n– Właściwie po co nas tu sprowadziłeś? – spytał Maffeo.\n– Bo to tutaj zaczyna się moja opowieść – odrzekłem. – I to na wiele sposobów. To właśnie stąd straże dostrzegły wojska najeźdźców.\n– Wojska najeźdźców?\n– Tak. Armię Saladyna. Przybył tu, aby oblegać Masjaf i pokonać asasynów. Było to osiemdziesiąt lat temu, w pogodny sierpniowy dzień. Zupełnie taki jak dziś…\nZakaz publikacji bez wcześniejszej zgody wydawnictwa / materiał tajny\nOpublikowano dnia: 2012-04-26 (1131 odsłon)


Stacja LNG/CNG w Śremie oficjalnie otwarta | e-przewoźnik\nPosted by Redakcja | Gru 16, 2015 | co nowego u przewożników | 0 |\nUroczystość otwarcia stacji LNG/CNG posiadała niezwykle podniosły charakter. Po krótkim przedstawieniu projektu budowy stacji, przedstawiciele władz gminy Śrem, Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu, a także inwestora i generalnego wykonawcy dokonali uroczystego przecięcia wstęgi. W tym czasie zgromadzeni przedstawiciele władz ogólnopolskich i samorządowych, dziennikarze, a także właściciele flot pojazdów mieli niepowtarzalną możliwość bezpośredniego zapoznania się z możliwościami powstałego obiektu. Stacja LNG/CNG została oddana do całodobowej dyspozycji klientów – już kilka minut po otwarciu pod dystrybutorami ustawiły się pierwsze auta do tankowania.\n– Otwarcie własnej stacji LNG/CNG wpisuje się w długofalową strategię przejścia posiadanych przez PGK Śrem pojazdów komunalnych na oszczędny i ekologiczny napęd gazem ziemnym. – informuje Pan Paweł Wojna, Prezes Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Śremie – Od kilku lat firma sukcesywnie zaopatruje się w auta fabrycznie wyposażone w instalację zasilane metanem marki IVECO – Daily, Eurocargo, a także flagowy model – Stralis LNG.\nKluczem do finalnego sukcesu okazała się łączona oferta dla budowy stacji oraz realizacji dostaw gazu. – W wygranym przez Cryogas zamówieniu publicznym, oprócz wykonania instalacji tankowania LNG/CNG, przedstawiliśmy atrakcyjne warunki dostaw gazu ziemnego – mówi Jarosław Patyk, wiceprezes Cryogas M&T Poland. – Wdrożone rozwiązania dla PGK Śrem wychodzą naprzeciw oczekiwaniom operatorów flot, którzy decydując się na wybór napędu gazowego otrzymują w zamian gwarancję oszczędności względem oleju napędowego. Cena gazu ziemnego w czasie trwania umowy to stały parytet do notowań hurtowych Diesla.\nKilkuletnie doświadczenie z autami na CNG potwierdza zasadność inwestycji w napęd gazowy pod względem ekonomii i ekologii. Dlatego PGK Śrem postanowiło wykonać kolejny krok – zastosować metan w postaci skroplonej (LNG). Dzięki temu rozwiązaniu mogły zostać wdrożone najcięższe pojazdy na gaz ziemny, które przy jednym tankowaniu mogą pokonać nawet 600 kilometrów. Jest to nowa jakość na rynku, otwierająca przed operatorami dalekobieżnych flot możliwość znaczących oszczędności w wydatkach na paliwo.\nPo uroczystej części spotkania, zgromadzeni goście mogli samodzielnie przekonać się jak funkcjonują instalacje do tankowania LNG/CNG, a także jak wygląda magazynowanie i transport gazu LNG dla potrzeb stacji. Rozwiązania te pokazano na przykładzie zamontowanych na stacji urządzeń, a także cysterny dla transportu LNG wystawionej przez Cryogas. Wykonawca stacji pokazał także dystrybutor do tymczasowego tankowania LNG, który pozwala na przeprowadzenie testów pojazdów lub tymczasowe tankowanie LNG w dowolnej lokalizacji. IVECO liderem w sektorze technologii alternatywnych paliw IVECO, które dostarczyło pojazdy dla PGK Śrem jest liderem w sektorze technologii alternatywnych paliw, oferując pełną gamę pojazdów, w tym: lekkie, średnie i ciężkie pojazdy użytkowe, a także autobusy napędzane gazem ziemnym. Szeroka gama wersji nowego Stralis Natural Power Euro VI, obejmująca 2- lub 3-osiowe podwozia oraz 2-osiowe ciągniki pozwala spełnić wiele różnych potrzeb klientów IVECO.\nPojazdy produkowane w fabryce IVECO w Madrycie (na tej samej linii montażowej co modele z silnikami wysokoprężnymi) są wyposażone w silnik Cursor 8 Natural Power o mocy od 270 do 330 KM. Silnik jest połączony z 16-stopniową zautomatyzowaną skrzynią biegów ZF lub 6-stopniową automatyczną skrzynią biegów Allison z hydrokinetycznym zmiennikiem momentu obrotowego. Modele napędzane CNG są wyposażone w zbiornik o łącznej pojemności 400 – 1300 litrów z układem, który można dostosować do potrzeb klienta.\nOprócz wersji CNG przygotowanej z myślą o średnich i dalekich trasach Stralis Natural Power dostępny jest również w wersji LNG (o zasięgu 750 km). Ciągnik AT440S33T/P LNG w konfiguracji standardowej jest wyposażony w cztery 70-litrowe zbiorniki CNG oraz 525-litrowy kriogeniczny zbiornik LNG. Gaz ziemny jest przechowywany w stanie ciekłym w temperaturze – 3 130°C i pod ciśnieniem 9 barów, a przed wtryskiem do silnika gaz przywraca się do postaci lotnej.\nIveco jest jedynym europejskim producentem, który wdrożył strategię opartą na technologii CNG podczas prac nad silnikiem Euro VI: napędzane gazem ziemnym silniki FPT Industrial wykorzystują system spalania stechiometrycznego, co oznacza właściwy stosunek paliwa do powietrza; napędzane są w 100% gazem ziemnym; cykl Otto ze świecami zapłonowymi, które powodują zapłon mieszanki powietrzno-paliwową wtryskiwaną przez szynę wtryskową z dwoma wtryskiwaczami na cylinder. Spaliny są oczyszczane w standardowym katalizatorze trójdrożnym, który nie wymaga stosowania żadnych dodatków.\nPojazd posiada wiele zalet, zarówno w zakresie ekologii, jak i rentowności. Dzięki obniżeniu poziomu emisji spalin, silniki Euro VI napędzane gazem ziemnym są znacznie bardziej ekologiczne niż ich wysokoprężne odpowiedniki Euro VI. Gaz ziemny to paliwo całkowicie czyste dzięki radykalnemu obniżeniu emisji cząstek stałych (-95% w porównaniu z silnikiem Diesla) oraz tlenków azotu (-35%). Ponadto pojazdy te umożliwiają ograniczenie emisji CO2 od 10% nawet do 100% – jeśli wykorzystuje się biometan. Napędzane gazem silniki IVECO pracują również ciszej; obniżenie poziomu hałasu o 5 decybeli w porównaniu z silnikami wysokoprężnymi ma szczególne znaczenie w przypadku wywozu śmieci i realizacji dostaw nocnych.\nStacja LNG/CNG w Śremie – ogólna charakterystyka\n– Na stacji zamontowano jednostanowiskowy dystrybutor tankowania LNG z końcówką JC-Carter oraz dwustanowiskowy dystrybutor tankowania CNG z końcówkami NGV-1.\n– Gaz ziemny pobierany jest ze zbiorników buforowych. Dla LNG jest to także główny zbiornik gazu dla całej stacji. Dla CNG ustawiono dedykowany bufor posiadający 1.600 L pojemności wodnej.\n– Od momentu podpisania umowy na budowę stacji do otrzymania wszystkich wymaganych prawem dopuszczeń upłynęło 9 miesięcy. W tym czasie firma Cryogas zaprojektowała i wykonała obiekt oraz uzyskała wszystkie niezbędne pozwolenia dla uruchomienia tankowania gazu w trybie ogólnodostępnym.\n– Zamontowana infrastruktura została zaprojektowana dla zatankowania w ciągu kilku minut auta użytkowego na gaz ziemny.\n– Płatności za zatankowane paliwo można rozliczyć gotówką, jak i kartą płatniczą.\n– Obiekt mieści się przy składowisku odpadów w Mateuszewie. Dojazd do stacji możliwy jest bezpośrednio z drogi wojewódzkiej nr 432, łączącej Śrem i Zaniemyśl. Wjazd na stację znajduje się przy skrzyżowaniu z drogą gminną w Lucinach.\n– Stacja jest czynna dla wszystkich klientów od poniedziałku do piątku od 7:00 do 15:00. Po podpisaniu umowy klienci zyskują możliwość tankowania gazu ziemnego w trybie całodobowym.\n– Aktualne warunki tankowania LNG/CNG oraz ceny paliwa znajdują się na oficjalnej stronie internetowej PGK Śrem – www.pgk.srem.pl\nSłowa kluczowe: Cryogas M&T Poland, eurocargo, Iveco, Iveco Daily, Iveco Poland, LNG/CNG, PGK Śrem, stralis, Stralis Natural Power\nPreviousEksport, a branża transportowa\nNext100 pojazdów Renault dla JOST GROUP\nNowe promocje EUROPART


Cointreau – CEDC\nCointreau to krystalicznie czysty likier zrobiony z doskonałej kompozycji słodkich i gorzkich skórek pomarańczy. Jego unikalną recepturę stworzył Eduardo Cointreau w 1875 roku. Do tej pory jest ona utrzymywana w ścisłej tajemnicy.\nUnikalny blend tradycyjnego Cointreau i koniaku Remy Martin. Orzeźwiający smak pomarańczy został w idealny sposób połączony z aksamitnie gładką nutą koniaku.\nOryginalna receptura stworzona przez Master Distiller, wzbogacona o macerację orzechów włoskich oraz migdałów, zapewnia jeszcze bardziej wyrafinowane aromaty i złożoność trunku. W smaku wyczuwalna szczypta pikanterii, delikatne nuty wanilii, miodu, orzechów i migdałów nadają mu niespotykany, aksamitny finisz.\nCointreau Fizz Classique\nDEKORACJA: PLASTERKI LIMONKI\nDo szklanki wyciśnij sok z limonki, dopełnij lodem, dodaj Cointreau i uzupełnij wodą gazowaną.\nDEKORACJA: PLASTERKI LIMONKI I POMARAŃCZY\nDo szklanki wyciśnij sok z limonki, dopełnij lodem, dodaj Cointreau i uzupełnij wodą gazowaną. Udekoruj cienkimi plasterkami limonki i pomarańczy.\nCointreau Fizz Strawberry Mint\n4-5 ŚWIEŻYCH TRUSKAWEK LUB MALIN\n3 LIŚCIE MIETY\nDEKORACJA: GAŁĄZKA MIĘTY\nW shakerze bostońskim rozgnieć truskawki lub maliny z liśćmi mięty, dodaj Cointreau i sok z limonki. Dopełnij lodem i wymieszaj. Zawartość shakera odcedź do szklanki wypełnionej lodem, uzupełnij wodą gazowaną. Udekoruj gałązką mięty.\nCointreau Fizz Cucumber Basil\n¼ SZKLANKI POKROJONEGO ŚWIEŻEGO OGÓRKA\nDEKORACJA: LISTEK BAZYLII\nW shakerze bostońskim rozgnieć kostki ogórka z liśćmi bazylii, dodaj Cointreau i sok z limonki. Dopełnij lodem i wymieszaj. Zawartość shakera odcedź do szklanki wypełnionej lodem, uzupełnij wodą gazowaną. Udekoruj listkiem bazylii.\nCointreau Fizz Thea Mint\n50 ML ZIMNEJ CZARNEJ HERBATY\nDEKORACJA: LISTKI MIĘTY\nW shakerze bostońskim wymieszaj Cointreau, herbatę, sok z limonki oraz liście mięty. Zawartość shakera odcedź do szklanki wypełnionej lodem, uzupełnij wodą gazowaną. Udekoruj listkami mięty.


Wielkopolanie uważają, że należy oszczędzać. Gorzej z systematycznością | Głos Wielkopolski\nWielkopolanie uważają, że należy oszczędzać. Gorzej z systematycznością\nMonika Kaczyńska 23 maja 2012, 14:01\nTylko co trzeci jest w stanie co miesiąc odkładać pewną sumę z budżetu. Ale większość z nas zamierza zacząć oszczędzać. Albo chociaż wie, że należy.\nWielkopolanie uważają, że należy oszczędzać i stosunkowo często mają odłożone pewne sumy - wynika z badań TNS OBOP i Multibanku. Jednak znacznie gorzej jest z systematycznością. Mniej dziwi, że wśród przeciętnie zarabiających systematyczne oszczędności czyni co piąty. Jednak i bardzo zamożni niezbyt często oszczędzają systematycznie. W tej grupie klientów Multibanku regularnie odkłada pieniądze jedynie 40 proc.\nPIENIĄDZE W GŁOSIE WIELKOPOLSKIM\nKlienci mBanku i MultiBanku, objęci badaniem, którzy decydują się na regularne oszczędzanie (44 proc.), zazwyczaj przeznaczają na ten cel 6-10 proc. miesięcznych dochodów. Niewiele mniejszej grupie (35 proc.) udaje się odłożyć regularnie 11-20 proc. Dane te są zbieżne w przypadku wszystkich grup klientów.\n- Decydując się na oszczędzanie systematyczne warto odkładać kwotę pieniędzy, która nie będzie stanowiła dużego obciążenia naszego budżetu, np. 10 proc. pensji. Większe jest wtedy prawdopodobieństwo, że szybko nie zniechęcimy się do konsekwentnego oszczędzania - radzi Joanna Wesołowska, ekspert ds. produktów depozytowych w mBanku i MultiBanku.\nPonadto przeprowadzone badanie pokazuje, że klienci najczęściej wykorzystują do tego celu rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy. Aż 92 proc. regularnie oszczędzających wskazuje go jako dominujący sposób odkładania pieniędzy. Wyraźnie rzadziej sięgają po konto oszczędnościowe (46 proc.) lub lokatę (35 proc.).\n- Dane te, niestety, potwierdzają, że dla naszych klientów, również z regionu wielkopolskiego wciąż problematyczne jest regularne odkładanie pieniędzy. Na pewno wynika to z faktu, że polskie zarobki wciąż w dużej mierze wystarczają na bieżące potrzeby, ale warto podkreślić, że naszych rodakom w dalszym ciągu brakuje dobrych nawyków, pozwalających odkładać wszelkie nadwyżki. Dlatego, jeśli w ogóle zdarza nam się oszczędzać, najczęściej wykorzystujemy do tego zwykły ROR, a dopiero w kolejnym etapie decydujemy się na założenie konta oszczędnościowego lub lokaty - podkreśla ekspert mBanku i MultiBanku.\nW jakim więc celu najczęściej odkładamy pieniądze? Analiza pokazuje, że decydujemy się na odłożenie pieniędzy, aby zapewnić sobie przede wszystkim bezpieczeństwo finansowe (43 proc.), uzyskać oszczędności na czarną godzinę (37 proc.), uzbierać na wakacje (33 proc.), emeryturę (25 proc.). Ważnymi celami są również - przyszłość dziecka (17 proc.) oraz kupno domu lub mieszkania (12 proc.).\nRównież, ci którzy w tej chwili nie odkładają regularnie pieniędzy, co 5 planuje rozpocząć systematyczne oszczędzanie w najbliższym czasie. Dlatego mBank i MultiBank zdecydowały się na wprowadzenie programu, który pomoże Polakom regularnie oszczędzać. Po wybranych transakcjach bank sam przekaże część środków na nowy rachunek oszczędnościowy klienta. Zaoferuje też nowe sposoby na dalsze pomnażanie pieniędzy.\n- Według nas Polacy nie potrzebują kolejnej kampanii edukacyjnej, namawiającej do oszczędzania, a prostego rozwiązania, które pomoże wyrobić dobre nawyki, a nawet będzie odkładać pieniądze za nich - mówi Janusz Mieloszyk, dyrektor Departamentu Produktów Oszczędnościowych i Inwestycyjnych w mBanku i MultiBanku. - Taki jest właśnie nasz nowy program oszczędnościowy, którego mechanizm pozwala na powiązanie oszczędzania z tym, co Polakom przychodzi zdecydowanie łatwiej, czyli wydawaniem. W ten sposób klient może gromadzić oszczędności przy okazji - dodaje.\noszczędzanie Wielkopolska Multibank\njak oszczędzać Poznań\nW Lesznie zaszczepisz się bez wcześniejszej rejestracji jednodawkową szczepionką\nPrzebudowa ronda Rataje: przystanek autobusowy na ul Zamenhofa wraca na swoje miejsce\nNOWE Poważny wypadek pod Lesznem. 21-latek zjechał ze swojego pasa ruchu. Dwie osoby w szpitalu\nWe wtorek, 15 czerwca, w godzinach popołudniowych doszło do niebezpiecznego wypadku na drodze wojewódzkiej numer 309 w Lipnie (powiat leszczyński). 21-latek z nieustalonych przyczyn zjechał ze swojego pasa ruchu i zderzył się czołowo z jadącym z naprzeciwka 46-latkiem. Oboje trafili do szpitala. Na miejscu trwają jeszcze prace policji.\nNOWE Jak złagodzić objawy po szczepieniu przeciwko koronawirusowi? Oto proste sposoby\n15 czerwca 2021, 18:21


Kurtka Skórzana Pikowana Damska DORJAN CM LWA103 - Kurtki skórzane / Kolekcja DAMSKA - Sklep Internetowy DORJAN\n» Kurtka Skórzana Pikowana Damska DORJAN CM LWA103\nKolekcja Wiosna - Lato(78)\nKolekcja Jesień - Zima(113)\nSEZON Wiosna - Lato(266)\nSEZON Jesień - Zima(299)\nProdukt dostępny. Wysyłka do 10 dni.\nCena: 2 199,00 zł 1 699,00 zł 1699.00 PLN\nKod produktu: LWA103\nModel LWA103 firmy DORJAN to nowoczesna skórzana kurtka damska, wykonana z naturalnej skóry owczej w szarym kolorze. Zaprojektowana zgodnie z najnowszymi trendami w formie luźnej, asymetrycznej parki, zapewnia doskonały komfort termiczny dzięki pikowaniu technologią Thermo Fleece. Dodatkowe ocieplenie i efekt miękkości uzyskujemy dzięki wewnętrznemu wykończeniu najwyższej jakości kożuchem ekologicznym, doskonale imitującym kożuch naturalny. Skórzany kaptur pełni nie tylko funkcje ozdobne ale i użytkowe, chroniąc przed zimnem i wiatrem. Obszycie kaptura z futra naturalnego z lisa nadaje całości wyjątkowego stylu i charakteru, a dzięki możliwości odpinania pozwala na swobodę w tworzeniu własnych stylizacji.\nkaptur wykonany ze skóry, wykończony wewnątrz kożuchem ekologicznym najwyższej jakości, ozdobiony odpinanym\nfutrem naturalnym z lisa


Wiązanki i bukiety ślubne - Foto Galeria\nEmila - Prześliczny bukiet ślubny składający się z róż w trzech odcieni różu.\nGosia - Bukiet w kolorze przewodnim – amarantowym. Głównie ze storczyków, frezji, róż. Nieziemski zapach frezji pięknie komponował się z cudownymi chwilami w tym dniu.\nKsiężniczka - Mi i nie tylko mi i bardzo się się podobał :)\nSylwia - Młody miał biały kwiat, świadek różowy, świadkowa - bukiecik z białych kwiatów. Wykonanie – kwiaciarnia Gdynia\nMagda - Bukiet ślubny z przewagą czerwonych róż.\nMagda - Piękne kolory - połączone z delikatnością jak uzbierane prosto z łąki :) Bukiet do dzisiaj jest pięknie zasuszony.\nAdriana - Mój bukiet składa się z różnych kwiatków w kolorach pastelowych od kremów, poprzez bielony róż, zieleń i biel. Wykorzystane do tego zostały kwiaty dostępne w miesiącu maju m.in. róże, frezje, storczyki, piwonie.\nMonika - Bukiet ślubny ułożony w dniu naszej uroczystości przez samą Pannę młodą :-)\nOlga - Olga - Klasyczny bukiet z różyczek koloru pudrowy róż, ozdobiony brokatem. Od spodu wykończony listkami. Łodygi róż opasane białą wstążką, ozdobioną szlaczkiem perełek w kolorze kwiatów.\nAleksandra - ślub odbywał się z akcentami koloru czerwonego, dość odważnie i nieszablonowo, po fakcie okazało się, że kolor ten na ślubie przynosi szczęście :) bukiecik składał się głownie z róż, uformowany był w kształcie kuli, z ozdobną wypływającą trawką z nawleczonymi koralikami :) na tle białej sukni prezentował się niesamowicie, bardzo przyciągał uwagę (poza bukietem czerwone były jeszcze: buty i kolczyki panny młodej oraz mucha pana młodego)\nŻonka :) - Wymarzony bukiet ślubny, na górze kwiaty ucięte z farbowanego na niebiesko doniczkowego storczyka, a w ich środku powsadzane na druciku białe "diamenciki", na dole dokoła białe róże. Dodam, że warto również parę kwiatków niebieskiego storczyka wpiąć we włosy ;)\nDagmara - Bukiet był bardzo prosty, z białych lilii, bez dodatkowych ozdób. Kwiaty są duże, bukiet był więc bardzo widocznym elementem. Kwiaty bardzo długo przetrwały, nie niszczyły się, cały czas wyglądały świeżo.\nŻonka - Mi się podoba :)\nŻonka - Mój wielokolorowy bukiet ślubny\nElżbieta - Jeśli chodzi o to co mogę o nim napisać to pasuje tylko jedno słowo: WYMARZONY :-)\nAgnieszka - Bardzo ciężko było znaleźć odpowiednie kwiaty do mojej niecodziennej sukni która miała na sobie silny motyw kwiatowy. Białe anemony z zielonymi środkami (podmalowanymi na czarno) wspaniale się sprawdziły, i pięknie współgrały z suknią tworząc spójną całość.\nPaulina - Jesienny bukiet ślubny w ciepłych kolorach intensywnej czerwieni, pomarańczu i intensywnej zieleni.\nAgnieszka - Agnieszka - bukiet z goździków w trzech odcieniach różu.\n2020 Ten Wielki Dzień Polityka Prywatności Kontakt Logowanie Free CSS Templates 1074083 unikalnych wizyt 5084379 odsłon


Gdańsk. Nie dał się wyprzedzić na obwodnicy. Został zaatakowany nożem | Dziennik Bałtycki\nGdańsk. Nie dał się…\nGdańsk. Nie dał się wyprzedzić na obwodnicy. Został zaatakowany nożem\nred. 30 listopada 2015, 20:01\nJadąc obwodnicą kierowca nie ustąpił miejsca innemu na lewym pasie. Potem został zaatakowany nożem i z ranami twarzy i ręki trafił do szpitala.\nO sprawie informuje portal trojmiasto.pl. Dziennikarze portalu rozmawiali z mężczyzną, który jak twierdzi został zaatakowany nożem przez kierowcę jaguara. Powodem ataku miało być nie ustąpienie mu miejsca na lewym pasie obwodnicy. Poszkodowany twierdzi, że nie miał możliwości ustąpić miejsca kierowcy jaguara, ale zrobił to gdy tylko było to możliwe. Potem agresor zajechał drogę mężczyźnie na obwodnicy. Następnie jechał za nim aż na Ujeścisko. Po drodze stojąc na światłach kierowca jaguara próbował dostać się do samochodu poszkodowanego.\nStrzelał z wiatrówki w auto kobiety na Trasie Kwiatkowskiego. Usłyszał zarzuty\nGdy poszkodowany dojechał do miejsca docelowego i wysiadł z samochodu kierowca jaguara go zaatakował. Jak się okazało w szpitalu mężczyzna ma dwie rany cięte twarzy oraz pociętą rękę. Rany prawdopodobnie zostały zadane nożem- informuje trojmiasto.pl. Napastnik uciekł z miejsca zdarzenia.\nSprawę bada policja. Przesłuchują świadków w celu odnalezienia napastnika. Śledztwo prowadzone jest w sprawie uszkodzenia ciała.\nnie dał się wyprzedzić gdańsk\nMichał 01.12.2015 17:45:10\nDlatego zachęcam wszystkich do zakupu broni czarnoprochowej, można ją legalnie nosić naładowana i zawsze można jej użyć\nGość 01.12.2015 17:37:38\nUważaj żebyś się nie wysrał wyżejnniż d*** masz, pierdolony inteligencie ą ę pajacu\nPhack you 01.12.2015 17:32:46\nZakuta pało może sie obudzisz, nie kazdy przeglada te zajebane strony na pierdolonym komputerku, idz do lasu zbierać korzonki neandertalu!\nmnm 01.12.2015 16:27:24\nHej, gościu, wyłącz sobie reklamy Adblockiem ....\nPiotras 01.12.2015 14:26:14\nJakie reklamy - jak Ci się ie podobają to włącz blokowanie ;) no i myslenie a nie klikanie w znaczek e na pulpicie jak osiołek.\nSwiadomy 01.12.2015 11:43:28\nMysle ze jeszcze macie miejsce na więcej reklam... pozdrawiam i zegnam, nigdy więcej tu nie wracam przez ta tablice ogloszeniowa\nKgb 01.12.2015 09:17:49\nWow aleś ty europejski.\nA imigrantów do domu również przyjmujesz?\nSkoro taki jesteś poprawny to pokaż innym jak uniknąć głupoty pseudo poprawności politycznej\nczyt 01.12.2015 09:07:29\nTo racja tylko po co ordynarne słownictwo. Kultura wielu Polaków jednak odbiega poziomu europejskiego co widać wszędzie - na ulicy, na jezdni czy nawet w samolocie.\nLewy pas 01.12.2015 08:31:34\nŚwiat zmierza ku przepaści.\nNOWE Wypadek na Elbląskiej w Gdańsku. Jedna osoba poszkodowana. Korek w stronę Elbląga 27.06.2022 r.


Multimedia dla Gdzie jest Dory\nNewsy do Gdzie jest Dory\nDodaj swój komentarz do Gdzie jest Dory\nFajne ale smutne sceny ale i tak extremalne emocje ;-)\nMam nadzieje że fajny bo idę\nFu nie dla mine\ndziś byłam na gdzie jest dory totalnie ekstra\nbardzo fajny film. wszystkim goraco go polecam. Byłem z dziemi wszystkim bardzo się podobał\nJeszcze nie byłam ale wydaje mi się fainy\nBardzo fajny i to wcale nie było fikcyjne ani nudne i współczuję Izie a tak poza tym to oglądałam Obecność to było straszne!\nW multikinie Tychy przed tym filmem dla dzieci puszczają reklamę horroru Obecność. Moje córki wieczorem płakały ze strachu na wspomnienie fragmentów tej reklamy. Skandal, jak można wpaść na tak głupi pomysł!\nPrzepraszam, wiecie może państwo po jakich cenach są bilety na ten film ?\nNiedawno wróciłam z seansu, film bardzo mi sie podobał, w pewnych momentach wzruszajacy, serdecznie polecam!\nGorszej bzdury nie ogladakismy. Już nie mogliśmy się doczekać końca bajki. Wiertła bzdura strach się bać.\nNie polecamy. Bajka nudna bez przekazu i akcji. Dzieci się nudziły, wychodzily, zaś rodzice byli zdegustowani i przerażeni tym co pokazuje się dzieciom mam na myśli wodna fikcja bez celu. Tragedia!!!\nBardzo wzruszajaca bajka. Kilka razy swieczki stawaly w oczach. Czytalam niezbyt pochlebne opinie i milo sie zaskoczylam. Polecam\nNIE IDZCIE NA TO!!!!! IDZCIE NA NOWE ZYCIE VIOLETTY!!! WSPANIAŁY FILM!11!!!!\nWiecie że cała bajka rozgrywa się na wielkiej rafie koralowie w australii a co najgorsze jest to że wielka rafa koralowa umiera a jest jedno z 7 cudów natury\nByłam dziś z koleżankami. Bajka świetna. Bardzo wzruszająca, ciekawa i interesująca. Mi się bardzo podobało polecam !\nBajka fajna, mnie wciągnęła i zaciekawiła, ale mój 4 letni synek wyszedł z kina spuchnięty od płaczu. Może jest jeszcze za mały, albo zbyt wrażliwy, ale bardzo się bał i przeżywał... żałuję, że poszliśmy, bo zupełnie niepotrzebnie zafundowała młodemu emocjonalnego rolercostera\nByłam dziś z córką, (6 lat). Zanudzona była jak nie wiem.\nIle kosztuje bilet na 2D ?\nJestem sześciolatkiem. Byłem dziś na filmie 'Gdzie jest Dory?' i bardzo na tym filmie wynudziłem się :( Przed filmem reklamy trwały 30min.\nMarcin - BARDZO DOBRE PYTANIE ! Czy w naszym kraju wszystkie seanse - te dla dzieci również są dla niedosłyszących ????? nie da się tego znieść, moje dzieci chcą oglądać bajki w kinie, ale zawsze wychodzą wymęczone i zdegustowane, młodsza córka zawsze zatyka uszy podczas seansów, dla mnie również jest to nieprzyjemne , wrzask, huk, ZA GŁOŚNO!\nFilm bardzo słaby. Tu jest przedstawiona zwykła historia rybki. I tyle. Plusem jest to że można z dzieckiem poruszyć temat o determinacji np. "jak ci zależy, to rób wszystko aby osiągnąć swój cel" Ogólnie - szkoda i czasu i kasy.\nzdecydowanie za długi, zbyt wiele wątków i okazji aby zakończyć tę opowieśc moja 6-latka na kinie 3d sciagala okulary, a pod koniec chcaiła już wychodzić; średniak\nCzy może mi ktoś powiedzieć, czy bajki lecą trochę ciszej niż normalne filmy,chciałbym pójść na to z moim 4 letnim synem.\nHmmm ... Ta bajka jest nudna ... Oprócz kilku dosłownie scen, które ożywiły uwagę ludzką to ... wieje nuuudą. Pierwszy raz widziałam aby dzieci na seansie tak wierciły sie z niecierpliwości i znużenia ... A jeszcze reklamy dobijają na początku około 30 min - rekord\nzajefane cora wniebowzieta\nja idę na to dziś mam nadzieje że będzie super polecacie napiszcie !!!!!!\nAnimacja jest świetna, bardzo mi się podobała, ale według mnie film nie jest odpowiedni dla dzieci poniżej 7 lat. Moje 4 i 6 lat bardzo się bały i płakały;-( poza tym jest ponad 20 minut reklam, więc dzieci zaczęły się nudzić.\nJestem częstą bywalczynią kina w szczególności premier, ale na tą bajkę nie pójdziemy z synem z bardzo prostego powodu! Dubbing Dory i Taty Nemo! Jak można było zmienić im głosy! Jak dubbing w "Gdzie jest Nemo" mnie urzekł, tak w Gdzie jest Dory" jest SŁABY. To tak jakby Osiołkowi ze "Shreka" bądż samemu Shrekowi zmienić głosy!!\nMy bardzo polecamy :) świetna bajka i dla dzieci i dla Dorosłych :D\nBajka nie na wyjście do kina, dzieci się nudziły . Ogólnie stracone kasa...\nbiedniejszy o bilet\nNajgorsza bajka w historii Disneya, serio nawet za 1zł bym na to nie poszedł z grupą, gdybym wiedział co to za kicz.\nextra bajka ! myślałam ,że będzie to odgrzewany kotlet jak Nemo ,ale nie ! mnóstwo akcji i humoru . naprawdę warto pójść z dzieciakami,chociaż i widziałam samych dorosłych ;)\nPiękna animacja! Warto zobaczyć w 3D\nFilm całkiem niezły. Na Birdsach się trochę wynudziłem, a na Dory czas zleciał szybko. Warto zostać do samego końca filmu (po napisach), choć trochę to trwa, bo są jeszcze zabawne sceny, no i wyjaśnia się zakończenie pewnej historii z pierwszej części.\nkiepski....dzieci się nudzą\nProsimy o wersję oryginalną z napisami\nW 2012 wznowiony był "Gdzie jest Nemo"\nej ale ja tunie widze o której godz to leci w kinie\nTinka, tylko, że dubbing jest ten sam.\nBardzo szkoda, że Dory już ma inny dubbing... :(\nślicznie proszę o oryginalną wersję językową ;)\nCzekamy na wersję w oryginale z dubbingiem -nie zawiedźcie nas! Wersja z dubbingiem Przecież to dzieci idą na tę bajkę! nie tylko dzieci lubią oglądać filmy animowane. "Gdzie jest Nemo" był pierwszym filmem, na którym byłam w kinie, więc obowiązkowo idę na Dory :)\nKiedy będzie w multikinie ?\nI <3 Dori\nCzekamy na wersję w oryginale z napisami - nie zawiedźcie nas! :o)\nJak dlugo film bedzie pokazywany?\nwiadomo czy bedzie premiera o północy z 16 na 17 czerwca?\nBędzie cudownie, jeśli będzie wersja z napisami! :3\nKiedy bedzie mozna rezerwowac???\nTez mam nadzieje, ze bedzie wersja 2D napisy :)\n"Gdzie jest Nemo" było pierwszym filmem, na którym byłam w kinie, więc obowiązkowo idę na Dory :)\ndokładnie! też wolałabym napisy. zawsze mogą dać 2 wersje, co nie\nPopku, nie tylko dzieci lubią oglądać filmy animowane.\nWersja z napisami?? Przecież to dzieci idą na tę bajkę!\nOby była wersja z napisami, bez dubbingu.


są dość skomplikowane, a dentysta wykonujący takie usługi musi być naprawdę wysoko wykwalifikowanym specjalistom, aby nie zrobić pacjentowi krzywdy. Nic więc dziwnego, że za takie zadania zapłata jest dość wysoka. Co więcej, stoso\nPulsar BHPWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićKrótko o kartkach okolicznościowychZanim kupisz drzwiObsługa bhp WarszawaJak czyścić dywan?Jak wyglądają domy opieki nad seniorami?Niższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemNauka o geodezji. Krótki wpisTłumaczeDzisiaj zrób coś dla samej siebieKwestia maszyn na budowieKorzystanie z konsultacji profesorskich w trakcie leczenia ortopedycznegoJaki zegarek kupić?Ozdobne, małe, duże i te własnoręcznie zrobione- kartki świąteczneCo musisz wiedzieć przed wizytą u dentysty?Czas stosowania, zalecenia i tak dalej. OdżywkiCo i w jakich ilościach? O suplementach dietyKilka ciekawych faktów o OZE z naciskiem na energetykę słonecznąBo dom powinien być ciepłyEndoskopia - czym jest, jak działa urządzenie?Czy warto inwestować w indywidualne oprogramowanie?O dedykowanym oprogramowaniu i aplikacjach webowychMechanika samochodowa - kwestie zawieszeniaOdciąganie dziecka od komputera - rekreacjaGabinet dentystyczny ZabrzeA ty co robisz dla swojej urody?Salon urody czy własne domowe DIY?Geodeci, obsługa geodezyjna i inne sprawy z tym związaneCracow - perfect for a weekend travelJak wybrać biuro tłumaczeń?


zap-11-09 Zaproszenia designerskie – brązowo-kremowy ornament barokowy z motywem kwiatowym w kolorze ecru oraz satynową kokardką. Kolekcja Arcozap-11-09 Zaproszenia designerskie - brązowo-kremowy ornament barokowy z motywem kwiatowym w kolorze ecru oraz satynową kokardką. Kolekcja Arco - Zaproszenia ślubne, winietki, zawieszki, podziękowania i inne - ZaprosNaSlub\nzap-11-09 Zaproszenia designerskie – brązowo-kremowy ornament barokowy z motywem kwiatowym w kolorze ecru oraz satynową kokardką. Kolekcja Arco\nStrona główna / Zaproszenia ślubne / Ornament / Zaproszenia designerskie – brązowo-kremowy ornament barokowy z motywem kwiatowym w kolorze ecru oraz satynową kokardką. ZAP-11-09 / zap-11-09 Zaproszenia designerskie – brązowo-kremowy ornament barokowy z motywem kwiatowym w kolorze ecru oraz satynową kokardką. Kolekcja Arco


Twoja eRodzina — Ospa wietrzna\nOspa wietrzna jest chorobą wirusową, w związku z czym przebiega zazwyczaj z bardzo wysoką (39 – 40 st.) gorączką. Wywołuje ją Herpes virus varicellae, należący do tej samej rodziny, co wirus opryszczki. Ospa wietrzna jest chorobą o bardzo dużym stopniu zakaźności, dlatego należy spodziewać się zachorowania u dziecka uczęszczającego do żłobka czy przedszkola w czasie, gdy inne dziecko w grupie zachorowało oraz u rodzeństwa dziecka chorującego.\nDo zakażenia dochodzi poprzez kontakt z wypryskami na skórze chorego oraz drogą kropelkową. Przyjmuje się, że jeśli doszło do przeniesienia wirusa na drugiego człowieka, objawy powinny wystąpić po około 2 tygodniach, choć czas wylęgania się choroby oscyluje między 10 a 21 dniami. Chory może zarażać jeszcze zanim pojawią się u niego widoczne objawy w postaci wyprysków na skórze i zaraża dopóki wypryski zupełnie nie zaschną (największa ilość wirusa znajduje się w surowicy wewnątrz wykwitu, dlatego dopóki wykwit jest „mokry”, wirus się rozprzestrzenia). Największą zachorowalność na ospę wietrzną odnotowuje się u dzieci do 9 roku życia.\nPoczątek choroby cechuje pojawienie się wysokiej gorączki (choć czasem zdarza się, że chory ma jedynie stan podgorączkowy, w granicach 37 – 38 st.), złego samopoczucia i bólu głowy. Bardzo często ospa mylona jest wówczas z grypą. Około 1 – 3 dni później na skórze pojawiają się czerwone, niewielkie plamki. Zmiany skórne przy ospie wietrznej ulegają z biegiem czasu przekształceniu. Plamki więc stają się grudkami, te z kolei pęcherzykami, pęcherzyki – krostami, które po całkowitym wysuszeniu stają się strupami. Zmiana obrazu wysypki trwa około 6 – 7 dni, jednak należy brać pod uwagę fakt, że ospę wietrzną charakteryzują tzw. rzuty wykwitów, w związku z czym na ciele jednocześnie pojawić się mogą zarówno pęcherzyki będące 3 stadium pierwszego rzutu, jak i plamki z drugiego. Zmiany skórne najczęściej i w największych ilościach zajmują tułów chorego, znacznie mniej ich na twarzy, rękach i nogach, zazwyczaj nie pojawiają się na dłoniach i stopach, sporadycznie obejmują błony śluzowe.\nLeczenie ospy wietrznej u dzieci opiera się głównie o zbijanie temperatury do bezpiecznego poziomu 37-38 st. (nie powinno się zbijać jej zupełnie, gdyż podwyższona temperatura stymuluje układ odpornościowy do walki z wirusem), zapewnienie dziecku spokoju i odpoczynku, najlepiej w łóżku. Do niedawna bardzo często stosowało się proszki, maści i płyny na wykwity, leki miały na celu przyspieszenie wysuszania i łagodzenie ewentualnego świądu. Dziś odchodzi się od tego sposobu. Lekarze zdecydowanie częściej niż pudry i płyny zalecają odkażanie skóry np. podczas kąpieli w nadmanganianie potasu, siemieniu lnianym czy roztworze sodowym oraz smarowanie zmian na skórze fioletem gencjanowym. Jest to słuszne zarówno pod względem walki z wirusem ospy, jak i profilaktyki przeciw zakażeniu bakterią. Świąd zaś łagodzi się lekami przeciwhistaminowymi (czyli hamującymi zwiększenie wydzielania histaminy w reakcji na stan zapalny).\n» Mamo, nie rób krzywdy swojej córce\nBardzo niewielu rodziców rozmawia ze swoimi dziećmi o seksie. A część z tych rodziców, którzy rozmawiają, robią to zbyt późno....


Eucerin Dermo Purifyer Krem nawilżający 50 ml | apteka apo-discounter.pl\nStrona główna > Eucerin Dermo Purifyer Krem nawilżający\nOryginalny produkt Beiersdorf AG Eucerin Nr art.: 08760756 Cena podstawowa: 131.98zł/100 ml\nSkóra z niedoskonałościami i trądzikiem\nZastosowanie Eucerin Dermo Purifyer Krem nawilżający (Opakowanie: 50 ml)\nSkuteczna walka z niedoskonałościami skóry. Nawilża, matuje i nie powoduje powstawania zaskórników. Redukuje przebarwienia, zapobiega powstawaniu nowym niedoskonałością. Szybko się wchłania - nietłusta konsystencja krem- żelu. Nie zawiera olei ani substancji zapachowych. Reguluje prawidłowe funkcjonowanie skóry - zapewnia uczucie świeżości i czystości. Idealny jako baza pod makijaż.\nEfekty widoczne już po trzech tygodniach regularnego stosowania.\nEucerin Dermo Purifyer Krem nawilżający (Opakowanie: 50 ml) możecie kupić na stronie apteki internetowej www.apodiscounter.pl.


Miecz zagłady | Panorama kina\ninny tytuł: Miecz przeznaczenia (1966 / 119 minut)\nscenariusz: Shinobu Hashimoto na podst. powieści Kaizana Nakazato\nLata 60. XIX wieku - ostatnia dekada panowania szogunatu. Największe miasto świata, Tokio, miało wówczas nazwę Edo, a rycerze feudalni zwani samurajami byli klasą rządzącą zanim w roku 1868 odebrano im hegemonię. Akcja filmu rozpoczyna się dość nietypowo. Młoda dziewczyna spaceruje z dziadkiem po górskiej przełęczy - gdy idzie po wodę dziadek zostaje zaszlachtowany kataną. Zabicie bezbronnego starca nie jest zgodne z kodeksem bushidō. A jednak czynu tego dokonał samuraj, który w dodatku okazuje się głównym bohaterem filmu. Powoli upływający czas, polityczne zmiany i zawirowania powodują, że stopniowo nasilają się tkwiące w ludziach złość, nienawiść i gniew, wzniecając w sercu pożar i prowokując do zachowań niegodnych prawdziwego wojownika. Dla jednych okazują się trucizną i zabijają na miejscu, innym dodają sił do trenowania sztuk walki i odwagi, by sprawdzić swoje umiejętności.\nZanim kino japońskie dopadł kryzys powstawały w Kraju Kwitnącej Wiśni znakomite dzieła mistrzów, takich jak Akira Kurosawa, Masaki Kobayashi i Kihachi Okamoto. Potrafili oni łączyć komercyjne kino sensacyjne z ambitną rozprawką na temat honoru, odwagi i przemocy. Miecz zagłady to na pierwszy rzut oka kino zemsty obfitujące w pojedynki na śmierć i życie oraz zasadzki kończące się masakrą (jak scena, w której Toshirô Mifune toczy walkę na śniegu). Ale za tym parawanem komercji kryje się coś więcej - opowieść o zbliżającej się zagładzie kasty samurajów, o dyshonorze, chorej ambicji i nostalgii za dawnym stylem życia. W historii każdego kraju zawsze najciekawsze są momenty przełomowe - w historii Japonii są dwa takie istotne przełomy. Pierwszy to bitwa pod Sekigaharą, po której władzę objął ród Tokugawa, natomiast drugi to upadek tego rodu i początek panowania cesarza Mutsuhito.\nW filmie Okamoto wystąpili dwaj najpopularniejsi w latach 60. aktorzy japońscy: Toshirô Mifune i Tatsuya Nakadai. Ten pierwszy zagrał właściciela szkoły sztuk walki - człowieka rozsądnego, który miecz wyciąga tylko w ostateczności. To nie jest główna rola, ale Mifune nawet w niewielkiej roli potrafi wyrazić to, co wyróżnia jego bohatera. Z kolei Nakadai wystąpił w roli wiecznie ponurego szermierza, który wierzy w siłę swojego oręża i własne umiejętności. Jego ambicja i brak skrupułów przysparzają mu wielu wrogów, ale on jest zbyt dumny by się przed kimkolwiek ukrywać. Jest dobrze wyszkolony i niesamowicie zręczny, ma nie tylko ostry miecz, ale i oczy z tyłu głowy - nic więc nie jest go w stanie zaskoczyć. Pozostaje mu tylko czekać na ruch przeciwnika. Ważną postacią jest także pewna kobieta, którą główny bohater osądza jako diablicę podsycającą jad nienawiści u każdego kogo spotka na swojej drodze. Była ona żoną zabitego w pojedynku samuraja, potem przyłączyła się do Ryunosuke Tsukue - szermierza, który zabił jej męża. Możliwe, że kieruje nią pragnienie zemsty, ale bardziej prawdopodobne, że to brak środków do życia i chęć przetrwania za wszelką cenę zaprowadziły ją prosto do piekła. W tę trudną do zdiagnozowania kobietę wcieliła się Michiyo Aratama - aktorka o smutnych oczach, wyrażających cierpienie, rozpacz i desperację.\nCzarno-białe zdjęcia dodały filmowi niesamowitego uroku. Jak w filmach noir reżyser mógł poeksperymentować ze światłem, a złowrogie cienie i czarna krew pasowały idealnie do wykreowanego świata pełnego łotrów o czarnych diabelskich duszach. Scenariusz wyszedł spod pióra Shinobu Hashimoto, znanego ze współpracy z mistrzami gatunku: Kurosawą (m.in. Siedmiu samurajów) i Kobayashim (np. Harakiri). Ten autor potrafił wykreować ciekawych, nieprzewidywalnych bohaterów i umiał sprzedać japońską historię w taki sposób, który zainteresuje nie tylko japońską publiczność. A gdy jeszcze doda się iż opracowaniem muzycznym zajął się Masaru Satô (m.in. Ukryta forteca) to już nie ma wątpliwości, że film zrobili najlepsi w branży. Nie unikając zachodnich wzorców i elementów kina gatunków (western, przygoda, sensacja) zdołali oni kreatywnie połączyć wschodnią filozofię i ponury nastrój z efektowną i nieokrzesaną rozrywką.\nSword of Doom jest ekscytującym i ultra-kinetycznym jidai geki o intensywnej akcji i frapującej intrydze, w którym przygoda zmienia się w tragedię, zemsta w obsesję, a cierpliwość w szaleństwo. Kihachi Okamoto cofając się 100 lat wstecz, w przeddzień epoki Meiji, próbuje odpowiedzieć na pytanie: jak bardzo historia i polityka wpływają na rozpad pielęgnowanej i respektowanej od lat tradycji i kultury? Mistrzowie miecza są tu zaledwie cieniami dawnych mistrzów, dla których honor i kodeks bushidō były sprawą nadrzędną. Jedyne co przetrwało z dawnych czasów to respekt jaki samuraj odczuwał do swojego miecza - niezawodnej katany. Jednak miecz nie był w stanie uratować życia, jeśli samuraj nie wiedział jak go użyć. Ambicja, pewność siebie i zbyt silna więź wojownika ze swoim mieczem wpływają destrukcyjnie na człowieka i otaczających go ludzi. Udowadnianie za wszelką cenę kto jest od kogo lepszy z pewnością nie ma sensu. Miecz przeznaczenia to godny polecenia klasyk o niełatwej, ponurej i splamionej krwią drodze samuraja.\nEtykiety: Chanbara, Kino Azjatyckie, Kino Japońskie, Tatsuya Nakadai, Toshiro Mifune\nSimply 26 kwietnia 2013 23:18\nSam widzisz, jaki to nieprawdopodobne dzieło. Dla mnie numer jeden, jak chodzi o kino samurajskie.Mogłeś więcej napisac na temat kreacji Nakadaia, no i o scenie finałowej. Im bliżej końca, tym bardziej zachodziłem w głowę , jak się to wszystko zamknie, ale czegoś takiego się nie spodziewałem - to było jedno z najlepszych zakonczeń, jakie w życiu widziałem.\nObejrzałem o rok wcześniejszy ,,Samurai Assassin'' Okamoto, podobna historia i bohater.\nTeż okres Bakumatsu - burzliwe przejście z Szogunatu do ery Meiji: spiski roninów, walka o władzę, zamachy polityczne - w ogóle klimat niemalże mafijny. Historia dośc złożona, tocząca się spokojnym rytmem, nie mniej szalenie wciągająca. Bohater grany przez Mifune,jest szermierzem-degeneratem ( świetnie się zapowiadał, ale mu się powinęła w życiu noga), przyłączającym się do grupy roninów planujący zamach na dostojnika i prawą rękę szoguna. Film kończy się fantastyczną zbiorową masakrą w tumanach padającego śniegu, który Okamoto ogrywa nie gorzej, niż Kurosawa deszcz w ,, Siedmiu ..'' W kategorii chambara Okamoto po prostu nie ma sobie równych.\n,,Sword of Doom'' 6/6\n,, Samurai Assassin'' 5/6\nMariusz 27 kwietnia 2013 09:37\nJa na razie widziałem dwa jego filmy, "Kill" i "Sword of Doom" - oba według mnie rewelacyjne i na pewno nie ma w tym przesady, że Okamoto jest mistrzem gatunku. I jestem pewien, że "Samurai Assassin" również przypadnie mi do gustu. Ciekaw jestem także filmów "Red Lion" i "Zatoichi vs. Yojimbo".\nNa temat kreacji Nakadaia jest niewiele, bo trudno mi oceniać aktorstwo azjatyckich aktorów - wydaje mi się jakieś dziwne, nieadekwatne do sytuacji, aktorzy czasem bez powodu podnoszą głos, śmieją się, gdy sytuacja nie jest zabawna. W "Sword of Doom" nie było wprawdzie takiej przesady, Nakadai był raczej spokojny, dopiero pod koniec zaczął popadać w szaleństwo. Ale i tak uznałem, że aktorstwo nie jest najważniejszym atutem filmu. A o scenach finałowych wolę nie pisać, żeby przypadkiem nie palnąć jakiegoś spoilera :)\nSimply 27 kwietnia 2013 10:41\n,,Zatoichi meets Yojimbo'' też mam na liście, ale coś czuję, że to będzie taki lżejszy film, a la ,,Kill''.\n,,Kill'' był całkiem spoko ( pokręcona fabuła i ten zajebisty warsztat - Okamoto's touch) , ale tamte dwa filmy, to dla mnie coś wiecej ; bohaterowie Kurosawy budzą na ogół sympatię, Kobayashiego - podziw i współczucie - u Okamoto budzą grozę, są martwi i wypaleni a ich moc zdaje się pochodzic z jakiegoś innego uniwersum - jakby samo Piekło nimi sterowało na odległośc ( nowy gatunek : jigoku-geki :D ) W to mi graj. A już jak katany i wakizachi idą w ruch, to tu Okamoto imo przebija obu panów K , a w masowej jatce to ich wręcz deklasuje. Też dużą wagę przykłada do motywu różnych szkół szermierki preferowanych przez bohaterów, którzy najpierw muszą sie zmierzyc ,, na bambus''i poznac swoje style, zanim pójdą na ostre - świetnie to wypadło zwłaszcza w ,,SOD''.\nAle w pierwszej kolejności będę chciał obadac ,,Three Outlaw Samurai'' z Tetsuro Tanbą, Hideo Goshy ( którego ,,Goyokin'' mnie ongiś zachwycił ) - antycypujący ponoc ,,TGTBTU''.\nA Tobie polecam ,,Bunt'' Kobayashiego, jeśli nie widziałeś ; Mifune i Nakadaia łączy tu bardzo ,,peckinpahowska'' relacja - sytuacja dochodzi do punktu, gdzie dawni przyjaciele wbrew sobie muszą skrzyżowac ostrza.\nMariusz 27 kwietnia 2013 11:25\n"Buntu" nie widziałem. Oglądałem "Harakiri" tego samego twórcy i choć zdaję sobie sprawę, że to film wybitny nie zachwycił mnie tak bardzo jak filmy Kurosawy i Okamoto. Choć z pewnością jest to produkcja ponadprzeciętna.\nSimply 27 kwietnia 2013 12:07\n,,Bunt'' i ,,Seppuku'' to mega kino, szkoda, że tylko dwa samurajskie filmy Kobayashi popełnił - ,,Kwaidan'' to jednak insza inszośc, niemniej w kategorii horroru poetyckiego to arcydzieło.\n,Bunt'' jest podobnie ,,antysystemowy'' co ,,Seppuku'', tez mamy tu kwestię rozdarcia między wasalną powinnością, a sumieniem ( ten motyw ma specjalną japońska nazwę, jako topos kulturowy, z głowy mi wyleciała ) - narracja jest tu prostsza, bardziej linearna, a finał zwala z nóg . Obydwa dzieła widziałem strasznie dawno, nie zaszkodziłoby przypomniec.\nKonrad Szczepara 19 marca 2016 21:32\nMasaki Kobayashi nakręcił jeszcze jeden film jidaigeki (czyli taki, którego akcja osadzona jest w czasach historycznych), Filmem tym jest Gospoda złoczyńców z roku 1971 [いのちぼうにふろう Inochi bō ni furō, ang. Inn Of Evil], oczywiście również wart obejrzenia, choćby dla znakomitej kreacji Tatsui Nakadaia oraz Shintaro Katsu w roli sprzedawcy makaronu :)\nDopiero teraz trafiłem na ten znakomity blog Mariusza o kinie. Z wielką przyjemnością czytam jego recenzje dotyczące filmów chanbara, czyli japońskich filmów miecza (nie wszystkie z nich to filmy samurajskie!). Z ciekawością zagłębiam się również w Wasze komentarze. W miarę dalszej lektury będę dodawał swoje uwagi; póki co zapraszam do przejrzenia mojego blogu "Film samurajski".\nMariusz 19 marca 2016 22:42\nDzięki za miłe słowa. Ja na Twój blog trafiłem dosyć dawno i nawet zostawiłem tam jakiś ślad - pięć lat temu zostawiłem u Ciebie komentarz pod postem o Musashim (wtedy podpisywałem się nickiem Peckinpah). Od tamtej pory nadrobiłem sporo zaległości, a na Twojego bloga przestałem zaglądać, bo pisałeś bardzo rzadko ;)\no, ciekawa pozycja ;-). A ja na długi weekend przewidziałem Rana do odświeżenia, więc okołotematycznie ;-)


21 października tuż przed wyborami prezes Instytutu Spraw Publicznych, dr Jacek Kucharczyk oraz Aleksandra Niżyńska, kierowniczka w Obserwatorium Równości Płci wzięłi udział w dyskusji „Wybory parlamentarne w Polsce i wzrost prawicowego populizmu w Europie” organizowanej przez Fundację im. Heinricha Bölla w Brukseli.\nDebatę prowadził Klaus Linsenmeier, Dyrektor Fundacji Heinrich-Böll-Stiftung European Union, a komentarz do sytuacji w Polsce wygłosiła Ulrike Lunacek, Europosłanka partii Zielonych i Wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego. Jacek Kucharczyk przedstawił przedwyborczą atmosferę silnie spolaryzowanej debaty publicznej oraz omówił problem mowy nienawiści, która wyraźnie nasiliła się w kontekście wyborów, a także napływu uchodźców do Europy. Zauważył, że choć na poziomie oficjalnych komunikatów wyborczych kampania może wydawać się skupiona wokół kwestii związanych z gospodarką, rynkiem pracy i systemem podatkowym, to zgodnie z badaniami opinii publicznej wyborcy przede wszystkim biorą pod uwagę kwestie światopoglądowe, gdy podejmują decyzje przy urnie wyborczej. Szczególnie, że główne siły polityczne nie dyskutują na temat celów przyszłej polityki, ale tego jak je osiągnąć, a więc debata nie dotyczy wizji państwa, tylko sposób zapewnienie dobrobytu wszystkim, co nieuchronnie prowadzi do populistycznej retoryki.\nAleksandra Niżyńska z kolei wskazywała, że nadchodzące wybory są niezmiernie istotne dla kobiet z kilku względów. Po pierwsze ich udział w parlamencie jest kwestią słuszności i z tej perspektywy 44% udział kobiet wśród kandydatek do Sejmu cieszy, natomiast jedynie 14% odsetek kandydatek do Senatu przeraża. Po drugie, w wyborach tych ważyć się będzie los dotychczasowych osiągnięć ruchu kobiecego i szerzej równościowego. Mimo konserwatywnej koalicji rządzącej udało się ratyfikować Konwencję antyprzemocową, wprowadzić kwoty płci na listach wyborczych, uchwalić ustawę o in-vitro. Natomiast Uchwalenie ustawy o uzgodnieniu płci, a następnie zawetowanie jej przez Prezydenta Andrzeja Dudę jest najlepszą prognozą tego co może dziać się po wyborach 25 października. Jedno jest pewne, przyszły rząd nie będzie otwarcie wspierał programu ideologicznie progresywnego – będzie on albo bronił istniejącego status quo i co jakiś czas wzmacniał pewne postawy prorównościowe np. uchwalają suwak na listach wyborczych, albo nastąpi odwrót od dotychczasowego kursu na rzecz zmiany i nastąpi zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej, ograniczenie procedury in vitro. Ostatni wyrok Trybunału Konstytucyjnego ws. klauzuli sumienia jest zresztą najlepszym przykładem nowego trendu, który niekoniecznie musi dotyczyć urzędników czy przedstawicieli rządu. Trzecim powodem, dla których wybory te są wyjątkowo ważne z perspektywy kobiet jest fakt, że trzy największe siły polityczne mają liderki, a nie liderów. Podczas swojej prezentacji Aleksandra Niżyńska zaprezentowała inforgrafiki przygotowane w ramach wyborczego monitoringu >>>\nPoszukujemy praktykanta/praktykantki do Programu Społeczeństwo i Demokracja


Jak skorzystać z Inwestuj w Rozwój - instrukcja krok po kroku | Kodilla.com\nPoniżej piszemy, co należy zrobić krok po kroku, by skorzystać z Inwestuj w Rozwój:\nWybierz szkolenie (tu cennik) i miesiąc, od którego chcesz zacząć naukę. W Kodilli szkolenia startują co miesiąc, nawet jeśli w cenniku nie ma jeszcze podanego terminu.\nWypełnij ten formularz, abyśmy mogli przygotować niezbędne dokumenty. Jeśli jeszcze nie jesteś kursantką/kursantem Kodilli, wstępnie zarezerwujemy Ci Mentora.\nWypełnij ten formularz nawet jeśli jesteś kursantką/kursantem Kodilli.\nOtrzymasz od nas maila ze szczegółami, które będą potrzebne na etapie składania wniosku. Zwykle jest to kolejny dzień roboczy.\nWnioskowanie o pożyczkę odbywa się online, na platformie Inwestuj w Rozwój, aby rozpocząć procedurę musisz zarejestrować się tutaj.\nLogując się na założone w poprzednim punkcie konto uzyskasz dostęp do wniosku pożyczkowego. W pierwszym kroku Operator przygotował dla Ciebie garść cennych wskazówek - zapoznaj się z nimi, zanim przejdziesz dalej.\nPo uzupełnieniu danych osobowych i statystycznych, w kolejnym kroku należy przekazać wszelkie informacje mogące mieć wpływ na Twoją zdolność kredytową. W zależności od źródła dochodów, aby wypełnić ten fragment formularza musisz mieć przygotowane odpowiednie skany dokumentów, które je potwierdzają. Jeśli ich nie posiadasz, możesz zapisać wniosek na tym etapie i wrócić do jego edycji później.\nDla osób zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę będzie to zaświadczenie o dochodach od pracodawcy (według wzoru).\nDla osób zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne (zlecenie/dzieło) będzie to sama umowa oraz wyciąg bankowy lub rachunek\nDla osób prowadzących działalność gospodarczą będzie to ostatni złożony PIT/CIT oraz zestawienie finansowe z ostatnich 12 miesięcy (w przypadku rozliczenia się na podstawie karty podatkowej informacja o wysokości podatku za ubiegły i bieżący rok)\nDla osób pobierających świadczenia z ZUS (emerytura, renta, zasiłek) będą to stosowne decyzje i/lub wyciąg bankowy.\nW przypadku innych źródeł dochodu (np. 500+, alimenty) wyciąg bankowy\nDalszym krokiem jest poinformowanie o zobowiązaniach osobistych, firmowych lub udzielonych poręczeniach (kredyty, pożyczki, leasingi). Potrzebna będzie znajomość wartości poszczególnych zobowiązań oraz ich terminów spłaty.\nPonadto na potrzeby ustalenia zdolności kredytowej Operator pyta o posiadany majątek (tj. nieruchomości, ruchomości, posiadane aktywa). Nie musisz tu deklarować za dużo (np. jeśli pracujesz, raczej nie będzie wymagane wypisywanie jakie nieruchomości posiadasz).\nNastępnym etapem w trakcie wypełniania wniosku jest przekazanie informacji na temat wybranego szkolenia oraz instytucji edukacyjnej. Znajdziesz je w mailu, który do Ciebie wysłaliśmy po wypełnieniu formularza, o którym mowa w punkcie 3. tej instrukcji.\nW trakcie wypełniania wniosku podejmujesz również decyzję o tym, jaki procent ceny szkolenia chcesz pokryć pożyczką oraz na jaką liczbę rat chcesz rozłożyć jej spłatę (od 12 do 36). W tym kroku zalecamy wybór finansowania całej kwoty szkolenia oraz długiego okresu spłaty (pamiętaj, że umorzenie polega na anulowaniu odpowiedniej liczby ostatnich rat).\nJeśli jesteś już kursantką/kursantem Kodilli, możesz złożyć wniosek tylko na kwotę, która pozostała Ci do opłacenia na dzień składania wniosku.\nW przedostatnim już kroku na platformie Operatora, należy zadeklarować zabezpieczenie spłaty pożyczki (w przypadku ubiegania się o pożyczkę przekraczającą 10.000 PLN). Na tym etapie jest to jedynie deklaracja, nie wymaga się dołączenia wybranych dokumentów. Dostępnymi możliwościami są poręczenie cywilne, weksel in blanco z deklaracją wekslową, weksel in blanco z deklaracją wekslową i poręczeniem wekslowym, oświadczenie o poddaniu się egzekucji, blokada środków na rachunku bankowym lub hipoteka. Każdą z wymienionych form jest opisana przez Operatora (patrz zrzut ekranu)\nOstatnim krokiem dzielącym Cię od złożenia wniosku o pożyczkę jest zaakceptowanie kilku zgód i oświadczeń. Dotyczą one między innymi potwierdzenia danych osobowych oraz wyrażenia zgody na ich przetwarzanie.\nFundusz w ciągu 30 dni rozpatrzy wniosek i przekaże Ci decyzję w panelu na stronie inwestujwrozwoj.pl. Jeśli będzie pozytywna (większość jest) znajdziesz tam wygenerowaną umowę oraz Kartę Identyfikacyjną Pożyczki (w skrócie KIP).\nPrześlij Kartę Identyfikacyjną Pożyczki na bootcamp@kodilla.com, podpiszemy na niej Oświadczenie Instytucji Edukacyjnej i odeślemy do Ciebie wraz z fakturą proforma, na podstawie której Fundusz dokona płatności za szkolenie.\nNa podstawie przesłanej nam KIP, możemy udzielić Ci warunkowego dostępu do szkolenia. Mailowo, na kilka dni przed jego startem, otrzymasz informacje jak zalogować się do naszej platformy, odnaleźć strefę kursanta oraz rozpocząć naukę.\nNa Karcie Identyfikacyjnej Pożyczki znajduje się również sekcja potwierdzająca dane osobowe uczestnika. Ponieważ kontaktujemy się online, nie możemy tego zweryfikować. W tym celu udaj się z podpisaną przez nas KIP do najbliższego notariusza. Możesz też umówić się na podpisanie KIP wraz z potwierdzeniem tożsamości w naszej siedzibie we Wrocławiu lub potwierdzić tożsamość u Operatora Inwestuj w rozwój w Starachowicach.\nJeśli wystąpiła konieczność wniesienia dodatkowego zabezpieczenia, realizacja zabezpieczenia może nastąpić z udziałem notariusza. Nie podpisuj zabezpieczeń samodzielnie. Pójdź do notariusza i dopiero przy nim podpisz dokumenty. Aby znaleźć notariusza, po prostu wpisz w Google Maps „notariusz” i umów się do takiego, do którego Ci najwygodniej - nie ma żadnych rejonów ani sprawdzania zameldowania. Koszt takiej wizyty to kilkadziesiąt złotych. Weź gotówkę, notariusze rzadko mają czytnik kart.\nNa tym etapie powinnaś/powinieneś mieć wydrukowane i podpisane:\ndwa egzemplarze umowy,\nKartę Identyfikacyjną Pożyczki,\ndwa oświadczenia o przetwarzaniu danych osobowych\newentualne inne wymagane dokumenty (zgodnie z oceną Operatora, np. zabezpieczenia w postaci weksla).\nNa przesłanie kompletu dokumentów masz 14 dni (lub 21 w przypadku pożyczki z zabezpieczeniem) od daty pojawienia się ich na Twoim koncie\nWysyłkę zrealizuj listem poleconym, priorytetowym na adres: