Jak dodać stronę do wyszukiwarki google? poznaj 3 metody\nJak dodać stronę do wyszukiwarki Google? Poznaj 3 ...\nNawet najlepsza na świecie strona internetowa jest nic niewarta, jeśli użytkownicy Internetu nie będą mogli jej odwiedzić. Dlatego natychmiast po zakończeniu prac nad stroną należy dodać ją do wyszukiwarki Google. To właśnie tam ponad 90% internautów rozpoczyna swoje poszukiwania produktów, usług czy po prostu informacji. Dodanie strony do Google nie jest takie trudne – pokażemy Ci 3 sposoby.\nGoogle zrobi to za Ciebie. Niestety, trochę to potrwa. Roboty Google mają możliwość automatycznego zaindeksowania strony, ponieważ regularnie, co 30 dni, przeglądają serwery DNS w celu znalezienia nowych adresów. Gdy na taki trafią, analizują jego zawartość i dodają stronę do wyszukiwarki. Pod warunkiem, że nie zostanie ona uznana za bezwartościową lub niebezpieczną – dzieje się tak najczęściej w przypadku witryn pozbawionych wszelkiej treści.\nTen sposób jest pewny – roboty na pewno nie przegapią żadnego nowego adresu, jednak trzeba pamiętać, że zaindeksowanie witryny może potrwać nawet miesiąc. Czasami zdarza się, że następuje to już po kilku dniach czy nawet godzinach, ale są to dość rzadkie przypadki.\nAutomatyczna indeksacja nie działa w Turcji, ponieważ tamtejszy rząd zablokował taką możliwość na początku 2015 roku – oficjalnie ma to być forma walki ze stronami terrorystycznymi.\nSposób 2 – dodaj link na innej stronie\nJeśli masz już stronę internetową i zależy Ci, aby była ona jak najszybciej widoczna w wyszukiwarce, możesz skorzystać ze starego i wciąż skutecznego sposobu – dodania jej do jakiegoś katalogu. Polega to na umieszczeniu linku do strony docelowej. Dlaczego warto postawić na jeden z katalogów (np. Onet, WP itd)? Ponieważ te witryny są regularnie odwiedzane przez roboty Google – szansa na to, że link zostanie zauważony (a tym samym roboty pójdą jego tropem do śledzonej strony) są największe.\nJeśli nie umiesz dodać strony do katalogu, wybierz prostszy sposób – umieść link na portalu społecznościowym czy poczytnym forum, najlepiej związanym tematycznie z treścią Twojej witryny.\nSposób 3 – dodaj stronę do Google ręcznie\nJeśli masz konto Google (wystarczy posiadanie poczty Gmail lub profilu na YouTube), to możesz skorzystać z dedykowanego narzędzia. Wejdź na stronę Google i wybierz zakładkę „Narzędzia webmastera”. Następnie przejdź do zakładki „Tools” i wybierz „Submit url”. Pojawi się pole, w którym wpisujesz adres swojej strony www i potwierdzasz wysłanie prośby o dodanie witryny do wyszukiwarki (musisz udowodnić, że nie jesteś robotem). Po kilku chwilach otrzymasz informację, że prośba została przyjęta (przypadki odrzucenia są marginalne).\nJest to sposób zdecydowanie najszybszy, ponieważ strona może zostać zaindeksowana nawet po kilku godzinach. Jeśli więc zależy Ci na czasie, wybierz właśnie tę metodę.\nJak sprawdzić, czy strona jest już w Google?\nNajprostszy sposób to wejście na stronę wyszukiwarki google.com i wpisanie w pole wyszukiwania frazy:\nJeśli w wynikach wyszukiwania pojawi się adres Twojej domeny, to witryna została zaindeksowana. Jeśli jest inaczej, poczekaj kilka godzin i ponów próbę.\nBez względu na to, którą metodę wybierzesz, pamiętaj o jednym: poprawne zaindeksowanie strony w wyszukiwarce jest niezbędne, aby móc myśleć o wykorzystaniu witryny w celach promocyjnych czy wizerunkowych, a później zdobywać dzięki niej klientów. Dlatego zainwestuj nie tylko w efektowny design, ale też wysokiej jakości treść, która zostanie uznana przez roboty wyszukiwarki za wystarczająco wartościową.


Hiperdromo Costa del Sol (Fuengirola, Hiszpania) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hiperdromo Costa del Sol\nHiperdromo Costa del Sol opinie, Fuengirola\nNr 24 wśród 25 atrakcji w lokalizacji Fuengirola\nOpposite the Castle in Fuengirola | On route to Urbanisation CERROS DEL AGUILA., Fuengirola, Hiszpania\nWiele lat temu przybyliśmy tutaj i było tętniące życiem. Jest niedziela autobus z Fuengirola choć nie bardzo regularne, więc warte podróży autobusem, ale nic więcej. Nadal jest używany bardzo okazjonalnie w przypadku wydarzeń, w których udział bierze wiele osób. Taki wstyd. Strata pieniędzy dla mieszkańców....Mogę na pewno zebrać pieniądze dla władz lokalnych, jeśli byłyby wykorzystywane na imprezy. Nie mieszkam tutaj, ale w poprzednim życiu organizowanie dużych wydarzeń uwielbiałoby mieć puste płótno. Musi być ktoś w radzie lokalnej, który jest odpowiedzialny za wydarzenia, ponieważ mają one takie niesamowite przez cały rok w rejonie Fuengirola, którzy mogą wyglądać być może w celu wykorzystania tego obszaru ponownie, aby zwiększyć dochody z obszaru do wykorzystania.Więcej\nTak naprawdę nie w tym, ale tych, którzy mieli świetnie się bawiliśmy. zaczyna się przy zamku w przechodzi nad rzeką na drugą stronę. Niestety jestem niepełnosprawny i nie mogliśmy wziąć udział. Przyjaciele świetnie się bawić.\nMam nadzieję, że to otwiera się ponownie w 2014 roku\nZazwyczaj trzy lub cztery wycieczki do Hiperdromo w sierpniu, jest jedną z głównych atrakcji wakacji dla całej rodziny. Byliśmy bardzo rozczarowani, że to nie był otwarty tego roku. Nasza ostatnia wizyta była sierpień 2012 choć najnowsze możliwe rozwiązanie dla daty odwiedziliśmy jest listopad 2012 roku.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Hiperdromo Costa del Sol.


Curse of dreams and reality\nProblem z Miltankiem.\nDał Cherish Balli: 401\nOtrzymane Cherish Balle: 741 (w 174 postach)\nPozdro. Przemogłam się :/ Niech Wam będzie. Ostrzegam:\n- dużo spamu o jedzeniu\n- dużo przemyśleń\n- mało akcji\n- nie będzie ratowania świata\n- wymęczające opisy\n- o bohaterce nie wiemy praktycznie nic i długo nic nie będziemy wiedzieć.\nNazwę wzięłam od pierwszego spella Yukari w PCB. Zalinkowałabym, ale net mi zwalnia jak porąbany i w ogóle nie ogarniam.\nCzytacie na własny koszt - nie odpowiadam za to, co się stanie, gdy przeczytacie ten wymysł.\nRozdział I – Luksusowe statki nie są dla mnie\nNa wschodzie zza horyzontu ukazywało się słońce, a niebo szarzało, by w końcu stać się błękitne. Gdzieniegdzie przecinały je purpurowe chmury. Ziewnęłam i przeciągnęłam się, a jako bonus zorientowałam się, że leżę na leżaku, na którym położyłam się kilka godzin wcześniej , kiedy noc była jeszcze młoda, a gwiazdy wesoło tańczyły po granatowym niebie. Podciągnęłam się, aby ogarnąć cokolwiek. Delikatny wiatr zmieniał swój kierunek w związku ze wschodem słońca. Było trochę chłodno, więc przeszył mnie dreszczyk. Po chwili doszło do mnie, że przecież ktoś mógł mi coś ukraść. Spojrzałam po kieszeniach, ale jedyna rzecz, jakiej potrzebowałam, czyli klucz do pokoju, miałam w tej samej kieszeni, w której był, gdy się tu kładłam. Na moich kolanach spał Glaceon – mój ukochany pokemon, zwinięty w kłębek. Uśmiechnęłam się i chciałam go pogłaskać, lecz gdy tylko zbliżyłam rękę otworzył oczy i rozejrzał się nieufnie. Gdy zobaczył, że to tylko ja westchnął i podniósł się. Zeskoczył na ziemię, a raczej na pokład, wyciągnął się i spojrzał na mnie ponaglająco.\n- Gla - „powiedział”.\nOk, rozumiem aluzję koleżko, ale ludzie nie znają się na Twoim języku.\nPodniosłam się z leżaka, wiedząc jednak co ma na myśli mój jedyny jak dotąd pokemon. Dzień się dobrze nie zaczął, było jeszcze kilka godzin na spanie w łóżku. Nim ruszyłam za nim, spojrzałam jeszcze w stronę oddalającej się północy. Wszelkie punkty, które kojarzyłam z okolic, w których mieszkam, były dawno za statkiem, którym płynęliśmy. Westchnęłam i wyjęłam z kieszeni kluczyk z breloczkiem, na którym wypisany był numer pokoju. Założyłam kółeczko (czy jakkolwiek inaczej się to nazywało) łączące kluczyk z breloczkiem na palec i zaczęłam sobie nim kręcić.\nGdy w końcu dotarliśmy, miałam siłę jedynie na szybki prysznic i przebranie się w piżamkę. Nawet suszyć włosów mi się nie chciało. Choć to i tak było dużo. Po prostu po tych czynnościach walnęłam się na łóżko i przykryłam kołdrą. A potem przypomniało mi się, że byłam tak niezorganizowana, że nie zamknęłam drzwi, więc musiałam wstać i przekręcić klucz. Potem już naprawdę nic mi się nie chciało, ale przynajmniej wracałam do ciepłej kołdry. No dobrze. Cieplejszej niż zanim się w niej położyłam. Chwilę po moim wciśnięciu się pod nią, na łóżko wskoczył Glaceon i ułożył się podobnie jak wcześniej na leżaku.\n- Dobranoc – powiedziałam do niego, ziewając.\nZgasiłam lampkę i po chwili już spałam, dziękując Arceusowi za to rzadkie wydarzenie w moim wypadku.\nGdy się obudziłam, było gdzieś koło ósmej. Czyli przespałam jakieś cztery godziny. Przeciągnęłam się i przetarłam oczy. Jak zwykle śniło mi się coś głupiego. Tym razem był to sen o tym, że byłam super bohaterem i ratowałam Swinuby. Na pewno jakaś trauma. Chciałam obudzić Glaceona, ale nie było takiej potrzeby, gdyż leżał sobie na plecach i oddychając zamrażał powietrze, tworząc coś w rodzaju lodowego oddechu. Gdyby potrenować mógł się stać atakiem Lodowego Wiatru, którego Glaceon jeszcze nie znał, a nie było ku temu okazji. Nie przejmowałam się tym na razie. Ważniejszą rzeczą było dla mnie ubranie się i zjedzenie czegoś sensownego, gdyż wczorajszą kolacją były chipsy i mleko czekoladowe, kupione w barze na statku, gdyż zaczytałam się w losowej książce z biblioteki (ten statek był dla niesamowicie bogatych ludzi... Niestety) i ominęłam kolację.\nGdy Glaceon zauważył, że wstałam, zeskoczył z łóżka i wyciągnął się. Spojrzał na mnie wzrokiem mówiącym coś typu „Pospiesz się”. Oczywiście miał rację, gdyż nie dość, że jakieś piętnaście po ósmej było przewidziane śniadanie, to po dziewiątej statek zatrzymywał się w Twinleaf, mieście, które było moim pośrednim celem.\nNarzuciłam na siebie coś sensownego, jak na pierwszy oficjalny dzień podróży w celu zdobycia pucharu Wielkiego Festiwalu (właściwie to poza tym, co miałam na sobie wczoraj miałam tylko jeden zestaw ubrań), a gdy byłam już gotowa, spakowałam wszystko co wzięłam, aby już tu nie wracać. Razem z Glaceonem opuściliśmy pokój w jak najlepszym stanie się dało, a potem odniosłam klucz do holu, a może nie holu. Nie wiem jak nazywał się główny pokład statku z miłą panią przy biurku, życzącą wszystkim miłego dnia, miłej podróży, czy dobrej nocy, ale w każdym razie podziękowała mi, życzyła miłej podróży i miłego dnia.\nZjadłam na śniadanie coś bardzo sensownego, tak jak zamierzałam. Bardzo sensowną sałatkę z pomidorami i kubek zielonej herbaty. Glaceon zjadł karmę i trochę poffinek, które zrobiłam poprzedniego dnia.\nPo śniadaniu poszliśmy na pokład widokowy, by zobaczyć miejsce, do którego zmierzamy. Rzeczywiście, port w Twinleaf rósł coraz bardziej. Na pierwszy rzut oka można było powiedzieć, że jest to dosyć duże miasto, ale tylko port tak wyglądał, innymi słowy odznaczał się wysokimi budowlami. Jednakże im głębiej w ląd, tym bardziej Twinleaf stawało się bardziej podobne do wsi. Miasteczko idealne, by rozpocząć swą podróż. Cały czas o tym myślałam, byłam strasznie szczęśliwa, że w końcu mogę zdobyć te wstążki i w ogóle wszystko. Na zewnątrz wyglądałam jak normalne dziewczę, ale w środku tryskałam radością. Aby nie ukazywać swojej radości jak jakiś debil, oparłam się jedynie o barierkę z uśmiechem.\n- Jej, jak się cieszę, że w końcu mogę podróżować. Strasznie się cieszę- wyprodukowałam się w pięć sekund i spojrzałam na Glaceona.\nOparł się łapkami o barierkę, by więcej widzieć, a potem odwzajemnił moje spojrzenie.\n- Glaaaa – odpowiedział tonem mogącym wyrażać „Pożyjemy, zobaczymy”.\nJejku jej, jak trudno było zrozumieć mowę pokemonów. Ciekawe, czy są jacyś tego tłumacze. Przydałby mi się, gdyż nie zawsze dobrze rozumiałam się z Glaceonem, ale i tak zdecydowałam, że go nie opuszczę, bo on nigdy nie opuścił mnie.\nJeśli chodziło o nasze relacje potrafiły być zawiłe, ale nigdy się specjalnie nie nienawidziliśmy. Właściwie trudno to było tak nazwać. Po prostu Glaceon był chłodny. I możliwe, że był też realistą. No i właśnie o to mi chodziło, praktycznie nic nie wiedziałam, poza tym, że z własnej nieprzymuszonej woli (co dla mnie było pozytywnym aspektem) chciał ze mną zostać. Myślę, że czyniło mnie to bardziej szczęśliwszą.\nNa pokładzie widokowym zostałam póki nie wpłynęliśmy do portu w Twinleaf. Zbiegłam po schodach, by jak najszybciej dotrzeć na suchy ląd, na którym nie byłam od wczorajszego wieczora. Inni pasażerowie widocznie też próbowali, bo nie byłam pierwszą osobą stojącą w miejscu, w którym wsiadałam. Statek obfitował w małe (obrzydliwie bogate) dzieci, które były zainteresowane, na nieszczęście, moim Glaceonem. Cóż, był niezwykły, nawet jak na inne Glaceony, gdyż miał trochę jaśniejszą barwę. Takie pokemony nazywało się „shiny” lub „błyszczące”, co znaczyło w sumie to samo. Wszystkie dzieciaki dotykały go swoimi paluszkami, więc, by mu ulżyć, wzięłam go na ręce, co było nie lada wyzwaniem, gdyż mało to on nie ważył. Ale miałam już do tego małą wprawę, więc pozwoliłam, by usadowił mi się na ramieniu. Miałam nadzieję, że nie przysporzę sobie tym wady kręgosłupa. W sumie miałam go już tyle razy na ramieniu, że albo ją mam, albo Glaceon nie sprawiał mojemu kręgosłupowi problemu.\nNim ostatecznie opuściliśmy statek, minęło jeszcze z 20 minut, a miła pani z recepcji pożegnała mnie i życzyła miłego dnia. Boże, jak ona musiała nienawidzić tej swojej pracy. Ja bym zwariowała po pierwszym dniu. Zastanawiałam się, jak bardzo uwielbiała ze sztucznym uśmiechem mówić każdemu to samo, ale od razu potem zauważyłam, że powinnam się spieszyć, kiedy było chwilę po dziewiątej, a mało do pokonania nie było. Olałam więc sprawę biednej recepcjonistki ze statku. Glaceon zszedł ze mnie, abyśmy mogli biec. Wyjęłam z kieszeni torby karteczkę, która pokazywała jak dotrzeć do wypożyczalni rowerowej, działającej zarówno w Twinelaf jak i Sandgem. Gdy do niej dotarłam, ujrzałam niewielki niebieski budynek z czerwono-białymi markizami i wielkim logiem „Rowerem przez Sinnoh”, wpadłam jak burza do środka, zapłaciłam kolesiowi przy kasie, widocznie zaspanemu, za jazdę do Sandgem i od razu wybiegłam ze sklepu. Wskoczyłam na pomarańczowy rower z koszykiem, w którym jakimś cudem zmieścił się Glaceon, a potem wyjechałam z terenu wypożyczalni.\nMimo iż organizacja czasu była moją dobrą stroną, nie powinnam przesadzać z różnicami pomiędzy przypłynięciem statku a godziną, od której zależał mój iście piekielny plan. W sumie plan ten był zupełnie porąbany. W sumie nie zależało mi na dokładnym czasie. Ale im szybciej, tym lepiej.\nPędziłam jak szalona, tak, że Glaceon schował się w koszyku tak, aby nic z niego nie wystawało. Tylko czasem wystawiał głowę znad koszyka, by zobaczyć, czy nadal jedziemy w dobrym kierunku (albo nie; w sumie skąd miał wiedzieć, skoro tak jak ja był tu pierwszy raz w życiu?). I z takim jakże pozytywnym nastawieniem i prędkością jakichś 50 kilometrów na godzinę popędziłam w kierunku Sandgem, by zaczęła się moja przygoda. Czy coś takiego powinno się powiedzieć na początek podróży. Aby brzmiało bardziej jak bym była super-hiper-uber-silną jednostką od urodzenia i w ogóle „Jestem super trener, czy coś”?\nPS. Czemu mi akapitów nie pokazuje na podglądzie, a są? xD\nSchowam się w worku ;_;\nŁapcie fc - 2595-1356-7933\nkiedyś na pewno was wszystkich dodam\nzabawa cały czas\nCherish Balle podarowali: Drow, KleszczRex, Axel, Sarameda Hakte, Wooyar, Mico, Natx, Konus\nDał Cherish Balli: 276\nOtrzymane Cherish Balle: 428 (w 185 postach)\nRE: Curse of dreams and reality\nI czym tak się przejmowałaś? Bardzo pocieszny tekst, rzekłbym nawet, że taki Mordor bez tego irracjonalizmu Kleszcza. Ciekawa odskocznia, bo jak u Cyris mamy tylko Pokemony, to tutaj ma bardziej skupienie się na ludziach, a przy napływie ficków "jestę trenerę"(sam się dissuje, co za wstyd :< ) to jest coś potrzebnego. Skupienie się na samych opisach, a nie na dialogach, zalicz in plus.\nCo do błędów, to jak dla mnie trochę nadużywasz "i". Pewnym momencie ten spójnik był prawie cały czas. Jeszcze zostaje kwestia słówka Pokemon, które piszę z dużej litery. Resztę wyłapania zostawię naszej czołowej komentatorce, aby nie było, że zabieram jej robotę\nCieszy mnie, że jednak to opublikowałaś, bo trafisz w pewną niszę. Jednak nie licz na dużo komentarzy, bo nikomu się nie chce czytać, a tym bardziej komentować.\nI am a man who walks the path of the heavens to rule over everything!\nJestem Szwagrem wszystkich Szwagrów\nObserwuj @Szwagra na Twitterze\nPodziwiaj piękną Skyle od Tymci zrobioną dla Szwagra.\nSzwagrowy FriendCode 3DS: 3067-6445-3298\n19.06.2013, 23:05, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 19.06.2013, 23:06 przez Axel.)\nCytat: Westchnęłam i wyjęłam z kieszeni kluczyk z breloczkiem, na którym wypisany był numer pokoju. Założyłam kółeczko (czy jakkolwiek inaczej się to nazywało) łączące kluczyk z breloczkiem na palec i zaczęłam sobie nim kręcić.\nNie podoba mi się to powtórzenie. Nie lepiej byłoby:\nWestchnęłam i wyjęłam z kieszeni kluczyk z breloczkiem, na którym wypisany był numer pokoju. Połączyłam je kółeczkiem i zaczęłam sobie nimi kręcić.\nCytat: super bohaterem\nsuperbohaterem. Taka rada, wszystkie "mega, super, hiper" itp. piszemy łącznie z następującym je słowem.\nCytat: Myślę, że czyniło mnie to bardziej szczęśliwszą.\nAlbo "szczęśliwszą" albo "bardziej szczęśliwą", nigdy połączone.\nCytat: W sumie plan ten był zupełnie porąbany. W sumie nie zależało mi na dokładnym czasie.\nZnowu nieładne powtórzenie, a nie znajduję tutaj jakoś megazmyślnego środka stylistycznego.\nPołączyłaś pauzami jakbyś zdawała sobie sprawę, że to powinno się pisać razem . Tutaj akurat ten zabieg jest jak najbardziej okej, bo to wszystko połączone byłoby, co najmniej, nieczytelne.\nOgólnie piszesz dobrze. Jakieś tam błędy interpunkcyjne się dostały, ale to zupełnie normalne. Ciekawy system pisania "dygresji do dygresji", już sobie wyobrażam, co się będzie działo, gdy w końcu wejdzie fabuła. No właśnie - fabuła, co prawda gdzieś w tym rozdziale się zmyła, ale nieszczególnie to przeszkadzało, gdyż opisy skutecznie maskują jej brak. Pisz dalej, bo szykuje się ciekawie.\nCherish Balle podarowali: Iryś\nOtrzymane Cherish Balle: 24 (w 14 postach)\nCytat: - o bohaterce nie wiemy praktycznie nic i długo nic nie będziemy wiedzieć.\nNie wiem jak inni, ale ja nie jestem zwolennikiem szybkiego poznawania bohaterów Dobrze mi się ich poznaje między innymi z takich sytuacji jak ta na statku, czy też bardziej żywiołowych akcji błędy wychwycili już moi poprzednicy, więc nie będę o nich mówił. Czekam na następną część\nO cholewka, edytowałam to dość długo (w sumie ten rozdział pisałam jakieś 3 miesiące temu), a tu i tak były jakieś błędy. I na początek.\nCo do mojego pierwszego posta:\nCałą noc się martwiłam, że zrobiłam coś głupiego ;_; Albo, że będzie jeszcze gorzej. ;_; Ale skoro póki co jest dobrze, a to tylko pierwszy rozdział, to może połączę drugi i trzeci w jedno.\nCo do słowa pokemon, lub Pokemon - mogę pisać dużą, a raczej wielką, jeśli Cię to uraduje, bo to naprawdę dla mnie nie problem.\nOceny wystawili, do szkoły już chodzić nie muszę, a nawet - nie chce mi się, bo upał jest niemiłosierny i cały czas umieram.\nSkończyłam z 4.33, hohoho. Dlatego nowy rozdział dodam jak go poddam korekcie i zmienię nazwę na bardziej rozległą. Będzie o batonikach zbożowych, więc uważajcie. ;]\nPani Nocy i Słów\nDał Cherish Balli: 723\nOtrzymane Cherish Balle: 367 (w 250 postach)\nTrochę powtórzeń, kilka wątpliwości co do interpunkcji i to właściwie na razie tyle. No i nawiasy, któe zawsze mi przeszkadzają. Ale to już trudno.\nZwyczajność do potęgi, choć całkiem przyjemna. Sporo potoczyzmów, których nie lubię, ale tutaj pasują.\nBłękit nieba zakrył się szarością.\nA ja się cieszyłam.\nKilka cichych słów.\nW szumie ciszy.\nTak jak miało być.\n7.07.2013, 2:01, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 7.07.2013, 21:20 przez Iryś.)\nStwierdziłam, że pora na nowy rozdział. xD Muszę jakoś wyjść z małego dołka, więc zajmę się rysowaniem i pisaniem. Granie i tak trudno odstawić, ale byle do czwartku, desu yo neeeeee~\nZapraszam na drugi rozdział, a raczej połączenie kiedyś drugiego i trzeciego rozdziału~~!\nRozdział II – Jestem pieprzoną, szaloną rowerzystką, żrącą batoniki zbożowe. A do tego nienawidzę szpinaku.\nKtokolwiek tego ranka podróżowałby na trasie pomiędzy Twinleaf a Sandgem doświadczyłby ciekawego widoku dziewczyny, pędzącej jak porąbana na rowerze. Mimo iż, z tego co widziałam, wesołe podróżujące dzieciaki, młodsze ode mnie o 2 lata nie były chwilowo na tej trasie. Pokemony ptaki wyśpiewywały swoje pieśni, mieszając je z delikatnymi powiewami porannego wiatru. Na niebie królowało słońce, u boku mając wiele malutkich chmurek, które leniwie przemieszczały się po niebie. Powoli robiło się ciepło, ale póki co, gdzieniegdzie można było zobaczyć znikającą z pól mgiełkę.\nGlaceon trochę mi zaufał, więc wystawił głowę z koszyka i obserwował otoczenie, tak samo jak ja. Gdyby nie fakt, że pochodziłam z miejsca, które było o wiele piękniejsze, zakochałabym się w tym pejzażu i nie chciała nigdzie iść. I pomyśleć, że czeka mnie cały region takich pięknych miejsc.. Aż się rozmarzyłam. Mój pokemon natomiast z zainteresowaniem wpatrywał się w stado Politoedów. Ahhh, ciekawe czy jest w tym regionie więcej miejsc niczym pola Gracidei... Pełno różowych kwiatów na łące przy lodowcu. Aby dotrzeć tam z mojego domu potrzeba było kilku godzin, ale za każdym razem gdy tam się wybierałam, działo się dla mnie coś szczęśliwego. A może działo się tak zawsze gdy opuszczałam moją miejscowość? Bo jakoś niespecjalnie podróżowałam gdziekolwiek poza polami Gracidei, które ubóstwiała moja młodsza siostra. A dla niej robiło się zawsze wszystko.\nOcucił mnie dzwonek. Rozejrzałam się. Jakaś dziewczyna z przejęciem dzwoniła na mnie swoim rowerem. Znaczy, sprecyzowałabym – dzwonkiem, który miała na rowerze. Na jej twarzy było widać przerażenie, i dobrze niestety wiedziałam dlaczego. Jeśli by założyć, że nasza prędkość się nie zmieni, spotkałybyśmy się na mostku w lesie (kurczę, jak mogłam być tak zamyślona, że nie zauważyłam lasu?!), który był zbyt wąski, by przejechały na nim dwa rowery, nawet mimo takiej prędkości. A ja nie mogłam już nic zrobić, bo jechałam za szybko. Próbowałam zjechać na bok, ale to nic nie pomogło, poza tym, że wjechałam rowerem na barierkę z drewna i wyleciałam w powietrze. Na nic nie zdało się moje poświęcenie, gdyż dziewczę, które na mnie uporczywie dzwoniło, i całkiem słusznie, uderzyło rowerem w tylne koło mojego i również poleciałaby na twarz, gdyby nie fakt, że całkiem trzeźwo pomyślałam.\n- Glaceon, Lodowy Promień! - wykrzyczałam.\nNawet nie miałam szansy spojrzeć gdzie jest mój pokemon, zarejestrowałam jedynie dziewczynę. Widząc pod sobą drzewa, a do tego płytki, strumyk, pełen, ostrych, kamieni, stwierdziłam, że wolę tego nie widzieć i zamknęłam oczy. Lecz, dzięki mojemu kochanemu Pokemonowi, po chwili poczułam pod sobą zimno lodu, a nie strumienia i ześlizgnęłam się po gładkiej wodzie w stanie stałym do poziomu morza. Choć może lepiej powiedzieć, że po prostu do poziomu podłoża.\nGdy się podniosłam, spojrzałam na całą sytuację, zarówno teraźniejszą, jak i wstecz, a potem stwierdziłam, że jest ona tak nieprawdopodobna, że albo śpię, albo mam chwilowy spadek szczęścia. Za mało witamin czy coś.\nWestchnęłam. Glaceon z dumą stał na poręczy i spoglądał na mnie. Ja natomiast spojrzałam na dziewczynę. Raczej nic jej się nie stało. A przynajmniej nic na to nie wskazywało. No chyba, że ma krwotok wewnętrzny i właśnie popełniam nieumyślne spowodowanie śmierci.\nSłońce odbijało się w topniejącym lodzie, sprawiając, że krajobraz błyszczał. Uśmiechnęłam się i podeszłam do mojego Pokemona. Wzięłam go na ręce i dopiero wtedy podeszłam do dziewczyny, która masowała sobie czoło. Już wyobrażałam sobie, jak mnie nienawidzi, bo w końcu zamiast spaść na kamienie, zjechała po zimnym twardym lodzie. Jak ja. Niespecjalnie mi to przeszkadzało, z racji tego, że już wiele razy zjeżdżałam po takiej fakturze. I żeby skończyło się tylko na zjechaniu z niego (a nie spadnięciu, gdyż raz tak się zdarzyło, ale nie była to historia na tą chwilę). Zrobiłam uśmiech numer siedem i podałam rękę dziewczynie.\n- Eeeem... Przepraszam za wszelkie problemy, to moja wina, jak uzbieram kasę to odkupię Ci rower... eee... jakkolwiek Ci na imię – miałam szczerą nadzieję, że jej rower był w dobrym stanie, bo nie było mnie stać na kupno takowego.\nA nawet jeśli było, to nie stać by mnie było na życie. Tak to jest, jak się do cholery wyda na statek większość funduszy. Ale cóż, decyzja była ta podjęta pochopnie, bo inaczej miałabym spore problemy.\nA potem nagle mnie zmroziło. Zapłaciłam za wynajem roweru. Jeśli się zniszczył, będę musiała sporo zapłacić. Nie czekając na odpowiedź nieznajomej dziewczyny, odwróciłam wzrok w kierunku pomarańczowego roweru z logiem firmy i zamarłam. Niby wszystko było dobrze, ale w przednim kole dętka powoli traciła powietrze i po prostu zdychała. Jej rower w porównaniu do „mojego”, żył.\nZłapałam się za włosy i mamrotałam co chwilę „Mój Arceusie, mój najświętszy Arceusie, co ja teraz zrobię...”. W międzyczasie dziewczyna wstała i zawołała kogoś o imieniu „Aria”. Widocznie mnie olała, za to, że ja olałam ją. Podeszłam do roweru i zaczęłam dramatyzować w myślach, jak bardzo i jak szybko umrę z głodu.\nGlaceon zeskoczył z barierki i podszedł do mnie, opuszczając uszy, gdyż ten problem dotyczył także jego. Uklękłam, a potem usiadłam przy rowerze, pociągnęłam Glaceona do siebie i usadziłam go na kolanach. Zaczęłam go głaskać po głowie, tak jak lubi.\n- No cóż, nic na to nie poradzimy, co? Jakoś będziemy musieli za to zapłacić. A potem będzie nas stać tylko na jedzenie dla Ciebie. - wcale mnie to jakoś nie cieszyło, ale raczej ważniejszy był dla mnie Glaceon, niż własne dobro, które gdzieś miałam od bardzo dawna. Nawet ta podróż była dla mojego Pokemona. Rozejrzałam się, czy mam torbę przy sobie. Oczywiście, w międzyczasie spadła mi i kilka centymetrów dzieliło go od wpadnięcia do wody, gdyż zawisła na barierce mostku. Położyłam delikatnie rower na ziemi i chciałam się podnieść, lecz zmroziła mnie ręka, która dotknęła mojego ramienia.\n- Omójboże – wydusiłam z siebie przerażona.\nUsłyszałam śmiech. Nie był jakiś chamski, czy coś, raczej jak śmiech przyjaciela, prostując, przyjaciółki.\n- Hejhej, nie musisz się mnie tak bać. Jeśli chodzi o ten wypadek – nie martw się, ten rower nie jest mi potrzebny – odpowiedziała tajemnicza osoba, której zafundowałam lodowisko.\nOdwróciłam się w jej kierunku i zmierzyłam wzrokiem. Dziewczę to miało śliczne, niewyróżniające się jednak, błękitne oczy. Nie to co mój fiolet. Gdyby ktoś zechciałby mnie znaleźć spośród masy ludzi, rozpoznałby mnie właśnie po fioletowych jak śliwki oczach (i zupełnie niepasujących do nich brązowych włosach). Nie żeby mi się nie podobały, były całkiem ładne. Problem w tym, że zawsze, gdy spoglądałam w lustro, przypominały mi się pewnie niedogodności z tym związane, które na szczęście chwilowo sobie poszły.\nSzybko wyrwałam się z zamyślenia i lustrowałam ją dalej. Miała strasznie... ciekawie ułożone włosy o barwie jasnego brązu. Z przodu wyglądały całkiem normalnie, prosto, lecz z tyłu były jakby zawinięte do góry. Poza tym, były średniej długości. O połowę krótsze od moich. Choć trudno było określić długość z tymi zawiniętymi końcówkami. Na głowie miała także niebieską chustę, w... białe i żółte kropeczki, od złudzenia przypominające gwiazdy.\nOgółem dziewczę wyglądało jakby lubiło niebieski. Miała niebieską bluzkę, z krótkim rękawem i białymi elementami, spodenki, tym razem o ciemnoszarej barwie. Spoglądałam tak na nią krótszą chwilę, a potem stwierdziłam, że warto jej odpowiedzieć.\n- C-co nie zmienia faktu, że i tak przepraszam...\n- Aaaa tam. A nawiązując do Twojego poprzedniego pytania... Nazywam się Hoshi. - odpowiedziała i podała mi rękę, bym wstała. - A ty?\n- Haruka. – skłamałam bez wahania.\nZawsze chciałam mieć tak na imię, a poza tym, gdyby ktoś chciał mnie śledzić, lub znaleźć, będzie miał trudniejsze zadanie. Dlatego, że tylko jedna osoba znała moje uwielbienie do tego imienia, a druga nie żyła. Nie mówiąc o tym, że tyle samo osób znało moje prawdziwe imię. Uśmiechnęłam się. Tak, Haruka było dobrym imieniem. Zaśmiałam się w duchu, a potem wyciągnęłam rękę do dziewczyny i wstałam. Zamiast kontynuować rozmowę, od razu złapałam torbę.\nTymczasem dziewczę spojrzało na „mój” rower. Potem wstała i zaczęła się zastanawiać. W przypływie jakiejś idei, złapała swój plecak i wyjęła z niego... zestaw do naprawy rowerów... Mój światopogląd umarł w tej chwili, (nie było to gramatycznie poprawne określenie, ale je lubiłam) mimo iż fakt, że Hoshi posiadała ten przedmiot, ratował mi życie. Podeszła do roweru i zaczęła majstrować przy kole, z którego uchodziło powietrze.\n- Ej wiesz... Wiesz, że to nie mój rower, no nie? - zapytałam nieśmiało.\n- Yhm – odpowiedziała.\nWzruszyłam ramionami i podeszłam do niej. Wyjęła z koła dętkę i włożyła ją do strumyka. Nie obchodziło mnie, co potem z nią robiła, gdyż stwierdziłam, że to pora, by coś zjeść. Poślizg czasowy nadal nie był mi w smak, ale cóż poradzić. Wyjęłam z torby dwie poffinki i rzuciłam Glaceonowi, a sama otworzyłam jakiś batonik zbożowy (rozdawali je za darmo na statku, to wzięłam ich z 15) i zaczęłam go w spokoju konsumować. Hoshi w międzyczasie skończyła pracę i mój rower był praktycznie jak nowonarodzony [szczerze mówiąc, jestem skonfuzjowana i nie mam pojęcia jak pisać to słowo – razem czy osobno ~ notka od autora <Supermoe Iryś kya> (pseudonim literacki)]. Spojrzała potem na Glaceona.\n- Jeeej~! - złapała go w ramiona i przytuliła.\nBył wyraźnie zaskoczony i już miał ją zaatakować, ale spojrzeniem pokazałam mu, aby nie próbował, więc po prostu westchnął. Dziewczę wzięło go na ręce i podeszło do mnie.\nSpojrzałam na jej pracę. Ustawiła oba rowery obok siebie, a jednak na poboczu drogi. Nie martwiąc się już na zapas, bo i tak mój plan mógł nie wypalić, zdjęłam buty i skarpetki, co można było nazwać doprawdy ciężkim manewrem i włożyłam nogi do zimnej wody. Hoshi skopiowała moje ruchy, a potem oddała mi Glaceona. Usadziłam go na swoich kolanach, a on odetchnął.\n- Tak więc- zaczęłam.\n- Hejhej! A tak w ogóle! Masz trochę tych poffinek? Bo widzisz, mimo iż dzisiaj odbieram swojego pierwszego pokemona, to jednego już mam. - wyprodukowała się, jednocześnie przerywając mi wypowiedź – Ariaaa~! Ariaaaa, chodź tuuu~!\nWzruszyłam ramionami i wyjęłam trochę poffinek. Do dziewczyny przyleciał niewielki, niebiesko-biały pokemon i usiadł jej na kolanach.\n- To Swablu, tak? - zapytałam. - Słodziutki.\nO ile się nie myliłam, to był właśnie Swablu. Był za mały na Altarię, ale poza tym, miał okrąglutkie niebieskie ciałko i białe skrzydełka, od złudzenia przypominające chmurki. Co ciekawe, dzióbek też miał bialutki. Zawsze myślałam, że Swablu mają niebieskie dzióbki. Ale cóż, czegoś się nauczyłam. Uroczy pokemon, pomyślałam. Do tego, ewoluowałby w całkiem niezłą Altarię, mającą bardzo przydatne typy, jak smoczy i latający.\nAby nie być aspołecznym chamem, wyjęłam także jednego batonika zbożowego i podałam dziewczynie.\n- Ojej, to dla mnie? Dziękuję! Mam drugie śniadanie, ale i tak bardzo dziękuję! - przyjęła go z radością.\nAle miała fajnie. Ja swoje drugie śniadanie zjadłam jeszcze po drodze na statek. Ale cóż, cały dzień nie byłam w stanie nic zjeść, a potem dopadł mnie cholerny głód. Moje myśli brzmiały trochę, jakbym była hipokrytką, gdyż przed chwilą myślałam, żeby jeść raz w tygodniu, gdyby usterka roweru była trudniejsza, a nawet niemożliwa do naprawienia przeze mnie. A raczej przez Hoshi, ale to już był mało zauważalny szczegół. Póki co, miałam na życie. Trzepnęłam się w głowę. Nie powinnam myśleć póki co o takich rzeczach.\nGdy skończyłam batonika, złożyłam papierek i włożyłam go do kieszeni, wiedząc, że śmiecić raczej nie można. Nie ostrzegając Glaceona, położyłam się na wilgotnej od rosy trawie i rozłożyłam ręce. Spojrzałam w niebo. Było błękitne. Jak zawsze. Jednak czułam tu coś innego, niż w domowych stronach, coś zupełnie odmiennego. Nie wiedziałam co to, mimo iż oczywiste było, że będę odczuwać to miejsce inaczej. Cóż, nie sądziłam, aby myślenie o tym było produktywne na tą chwilę, gdyż już i tak porządnie się spóźniłam, by mój plan wypalił. Choć, wszystko było nieobliczalne, więc może miałam jeszcze szansę.\n- Hej... - przerwała mi moje myśli i spekulacje Hoshi.\nPodniosłam się na łokciach. Glaceon wyraził swoje niezadowolenie, pacając mnie w rękę, a ja tylko odpowiedziałam mu chamskim uśmiechem. Spojrzałam na Hoshi. Nie było możliwości, aby nie mówiła do mnie, mimo iż nadal była odwrócona w stronę strumienia.\nBez mojego odezwu, czy ją słucham, czy cokolwiek, kontynuowała:\n- Czy zechcesz wyruszyć ze mną na podróż?\nMuszę powiedzieć, że jestem użytkownikiem niepokojącej mimiki twarzy, więc gdy usłyszałam to pytanie, moja twarz pokazała upośledzone zmieszanie i zaskoczenie. No ok, super, fajna dziewczyna, ładna całkiem, ale cholera – znamy się może 20 minut, a znajomość tą rozpoczęłam zamachem na życie jej roweru! No cholera, coś tu było nie tak! No rozumiem, może ludzie z południa Sinnoh są trochę bardziej przyjacielscy , no ale bez przesady. Nie wiem, czy ja bym zachowała się tak samo. Cóż, przemyślenia przemyśleniami, ale wypadałoby dziewczęciu odpowiedzieć. No właśnie, ale jak? Nie żebym dziewczyny nie lubiła, czy coś.\nChoć w sumie, warto było sobie znaleźć jakichś przyjaciół. Może łatwiej jest zacząć podróżować, by stworzyć jakieś relacje? W sumie trudno najpierw się zaprzyjaźnić, a potem podróżować razem. Nie znałam się na czymś takim. Możliwe, że większość osób zaczynających samotnie zastanawiało się nad tym, co nie zmieniało faktu, że trochę mnie to dziwiło.\nPatrząc natomiast przez pryzmat materialny, dałoby mi to spore korzyści. No hej, głównym środkiem mojego pożywienia są batoniki zbożowe, zrobione z jakiegoś niepewnego materiału, który jakimś cudem wprowadzono do obiegu spożywczego. Bo one nie smakowały dobrze, ale były jedzeniem. I to całkiem zapychającym. Tak na dobrą sprawę w ogóle nie lubiłam batoników zbożowych.\nLecz, gdybym jednak zdecydowała się być jej towarzyszem, może miałabym więcej jedzenia należącego do jadalnych. Woda w proszku pewnie była tania. Ale absolutnie niejadalna. O ile istniała. Ale to też w sumie dziwne, skoro by mieć wodę z wody w proszku potrzebowałoby się wody, aby ją zalać, czy coś. Chyba, że byłby to wodór w proszku do zalania tlenem w stanie ciekłym, co jest też cholernie nieosiągalne.\nWestchnęłam i jeszcze raz rzuciłam okiem na dziewczynę. Zanim otworzyłam buzię, by coś powiedzieć, ta mnie uprzedziła.\n- Hmm... A może chciałabyś, aby zaprosić Cię na obiad?\nOtworzyłam, tym razem całkowicie buzię i prawie rzekłam „OOOOOO”, ale powstrzymałam się, mimo iż znałam już swoją odpowiedź. Niby była dopiero 10, ale jeść mogłabym całą dobę, całe życie i w ogóle. Lubiłam jeść.\n- Haaa. Jasne, czemu nie. Zawsze zastanawiało mnie czy kuchnia południowego Sinnoh jest inna niż ta z moich rodzinnych stron, więc czemu nie – zaśmiałam się, błagając w myślach, by nie pytała skąd jestem.\nAbsolutnie nie byłam osobą, która odmawiała, gdy proponowało się jej jedzenie. No chyba, że byłaby to jakaś rzecz, z tych których nie lubię, np. szpinak z papryką i czosnkiem w sosie ananasowym. O ile takie coś istniało. Co nie zmieniało faktu, że szybciej niż bym to zjadła, wsunęłabym w siebie tonę betonu. Dosłownie.\nTak to już było, że mimo iż lubiłam jeść, była masa rzeczy, których nie lubiłam. Na przykład sok pomidorowy – jak można było takie coś produkować?! Właściwie to wszystko będące przetworem pomidorów było niedobre. Dla mnie oczywiście.\nPowoli wracając do rzeczywistości poczułam, że pod wpływem zimnego prądu strumienia, w którym miałam zanurzone stópki, przeszedł mnie dreszcz. I to taki, że aż Glaceon go poczuł, w wyniku czego zeskoczył trochę przestraszony ze mnie i przysiadł obok, patrząc na mnie pytająco. Machnęłam ręką, by się tym nie przejmował, a potem wstałam i założyłam buty. Co jak co, ale miałam coś do zrobienia. Ale wtedy coś skojarzyłam.\n- Hm... Mówisz obiad, ale jest chwilę po 10, prawda? - spojrzałam na Hoshi, która także ubierała buty.\nUśmiechnęła się do mnie. Na dobrą sprawę, wydawała się taką słodziutką i niewinną dziewczyną, ale było coś w niej hmm... mroczniejszego? Coś jak fakt, że najciemniej jest pod latarnią. Tak jakby tak naprawdę... Eh, przerwałam myślenie o tym, gdyż przecież dobrze jej nie znałam. Ale mimo to, z wrodzonej cichej ciekawości, chciałabym się dowiedzieć co mnie tak w tej osobie interesuje i być może fascynuje. Może i tak bardzo, że przystałabym na jej propozycję. Oczywiście nie na temat obiadu, na tą już przystałam.\n- Oh, jasne, że nie jada się obiadu o tej porze – wyrwała mnie z zamyślenia – Lecz, dzisiaj jest mój wyjątkowy dzień, prawda? Powiedziałam Ci. Chyba. Ale zapomniałam z domu pocztówki dla profesora Rowana, więc muszę się po nią wrócić, hehe.\nOd razu nasunął mi się piękny pomysł.\n- Pojadę z Tobą, bo czemu nie – miałam wrażenie, że mój uśmiech jest trochę udawany, ale musiałam jakoś wykorzystać okazję.\nGlaceon w międzyczasie spojrzał na mnie, jakby wiedział o czym myślę. Pomyślałam „Dzięki, Ty to mnie zawsze wspierasz” i westchnęłam głęboko.\n- Jasne! Będzie zabawnie! Na pewno! - uśmiechnęła się do mnie Hoshi.\nOdwzajemniłam uśmiech i podniosłam rower, który wyglądał, jakby w ogóle nic mu się nie stało. „Rzeźba” lodowa, którą stworzył mój Glaceon szybko się stopiła pod wpływem temperatury i połamała. Większość z niej wpadła do strumienia, więc może to dlatego woda była taka zimna i obdarzyła mnie dreszczem. Spojrzałam na niebo. Bez wątpienia było kilka stopni cieplej niż gdy wysiadałam ze statku. Potem spojrzałam na Hoshi. Nie wydawała mi się złą osobą. Dlaczego by nie spróbować w jakiś czynny i społeczny sposób rozpocząć mojego życia w tym regionie? Na pewno będę potrzebować wsparcia, nie tylko Glaceona i innych pokemonów, które złapię, ale także ludzi. I wiedziałam, że nie mogę cały czas uciekać. Gdy podniosłam rower Glaceon wskoczył do koszyka, tak jak wcześniej, a mój wzrok wrócił na niebo. Westchnęłam.\n- Właściwie to tak, zgadzam się. Na tą wspólną podróż. Dlaczego by nie przeżyć wspólnie przygody w tym regionie? - podałam rękę do Hoshi.\n-Yhm! - zareagowała bardzo szybko, podając mi swoją.\nUścisnęłyśmy je sobie na znak rozpoczęcia naszej podróży. Czułam się całkiem przyjemnie, jak na podjęcie decyzji, która utworzyła tyle dylematów w mojej głowie.\nNo i powinnam jeszcze dorzucić, że „Nie wiedziałyśmy jeszcze ile cudownych przygód nas spotka, a także, że uratujemy świat”?\nEkhem, jeśli chodzi o chwilę przy strumyku - masa przecinków jest celowo.\nKhihi, w końcu się przemogłam :3c\nNo i usunęłam/przerobiłam jak najwięcej nawiasów się da. Większość słów "pokemon" zaczęłam z wielkiej litery, a jeśli coś przeoczyłam, to nie zrobiłam tego specjalnie, przysięgam. UwU\nHeh, się wstrzeliłam, praktycznie nikt nie zauważył, że napisałam coś nowego xDxD\nCherish Balle podarowali: Suspect, Axel, Mico, Natx\n14.07.2013, 22:25, (Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.07.2013, 22:30 przez Axel.)\nHej, czy ktoś tu zauważył, że Irysia wrzuciła ficzka? Napisałbym ci wcześniej, ale wiesz, życie xD\nCytat: (kurczę, jak mogłam być tak zamyślona, że nie zauważyłam lasu?!)\nNo jak to, drzewa ci zasłoniły\nCytat: Widząc pod sobą drzewa, a do tego płytki, strumyk, pełen, ostrych, kamieni, stwierdziłam, że wolę tego nie widzieć i zamknęłam oczy.\nWydaje mi się, że wielokropki lub kropki lepiej by się sprawdziły (tylko wtedy oczywiście każde słowo z wielkiej litery)\nCytat: Mój światopogląd umarł w tej chwili, (nie było to gramatycznie poprawne określenie, ale je lubiłam)\nGramatycznie spoko, z logiką problematyczne xD\nCytat: Hoshi w międzyczasie skończyła pracę i mój rower był praktycznie jak nowonarodzony [szczerze mówiąc, jestem skonfuzjowana i nie mam pojęcia jak pisać to słowo – razem czy osobno ~ notka od autora <Supermoe Iryś kya> (pseudonim literacki)]\nMówiąc szczerze nic nie rozumiem, ale wychodzi na to, że osobno\nCytat: Eh, przerwałam myślenie o tym, gdyż przecież dobrze jej nie znałam.\nEch. Wszystkie "echy, achy i ochy" pisze się przez "ch", dziwne, że tego nie podkreśla...\nOprócz tego mam też wrażenie, że molestujesz przecinek, ale kij, zwalę to na twój styl pisania. Najdziwniejsze jest jednak to, że twojego fica czyta mi się jakoś... przyjemnie? Nie mam pojęcia czemu tak jest, w końcu nic się nie dzieje, a przemyślenia są o niczym, ale może to jest właśnie przyczyna tego, że podoba mi się twój fic? Kto wie, nie zmieniaj tego\nKolejna masa nudnego tekstu o niczym ;]\nPrzedstawiam Rozdział III, noszący dumną nazwę\nNienawidzę Pikachu i nie wiem jak wyglądają laboratoria Pokemon\nW pewnym momencie, gdy już wsiadałam na rower, Hoshi zauważyła, że nie ma sensu, abym jechała z nią po pocztówkę, więc ustaliłyśmy, że spotkamy się w Sandgem. Nie było to jakieś specjalnie duże miasto, raczej małe miasteczko bez atrakcji, do mieszkania. Nie było tutaj ani sali do zbierania odznak, ani tej, która bardziej mnie interesowała – czyli tej od pokazów. Ukryte w niewielkiej dolinie, która znajdowała się za lasem. Gdy tylko z niego wyjechałam, przystanęłam, by napawać się tym niesamowitym widokiem. Odetchnęłam z ulgą, bez widocznego powodu. Czułam się wolna. Marzyłam tylko o tym, aby złapać jakiegoś pokemona latającego i przemierzyć w taki sposób całe Sinnoh. Ale i tak musiałam uważać. Takie niepewne życie nie było tym, za czym koniecznie przepadałam, bo było tak cały czas, ale i tak było dobrze. Miałam Glaceona. Miałam... Hm, czy mogłabym powiedzieć, że miałam Hoshi? Czy mogłabym powiedzieć, że jest jakby moją przyjaciółką? Hmm. Dotychczas miałam tylko jedną koleżankę, ale wyjechała to Johto i tyle ją widziałam, bo nie mogłam nigdy się z nią skontaktować. Pewnie wyruszyła w swoją podróż. Ileż bym oddała, by być nią. Była niesamowita. Gdyby nie ona nie poznałabym dwóch innych moich znajomych z dzieciństwa, których też wywiało.\nGdy wjechałam do Sandgem, zaskoczyło mnie to, jak wiele jest tam kwiatów. Było to w sumie całkiem urocze. W sumie nie wiedziałam co o tym myśleć, ale aż miałam ochotę. Dodawało to temu miasteczku uroku, mimo iż tak naprawdę nic w nim nie było.\nTym razem uważałam, byle się nie zamyślić, więc na wszelki wypadek, podczas oglądania, porządnie zwolniłam. Szukałam także wypożyczalni rowerów. Tylko gdzie do cholery ona mogła być? Domki domki domki domki. Nie było tu nic przypominającego centrum. Gdy w końcu ją znalazłam, brakowało mi 5 minut do zapłacenia ogromnej kary za nieoddanie roweru w wyznaczonym terminie. Chwała przezornej mnie, która wydłużyła termin trzymania roweru o godzinę. Tak więc w sumie mnie to już nie kosztowało.\nGlaceon niechętnie opuścił koszyk, ale w końcu musiał. Wyszliśmy razem z wypożyczalni. Lecz co teraz. W sumie mogłam pójść do jakiejś kawiarni, i poczekać, lecz jak wtedy wykonam mój błyskotliwy plan. Choć, w sumie to nie byłoby normalne, zrobić to bez jej wiedzy, ale może nie będzie zdziwiona. Ale nie. Wolałam poczekać, tak.\nGlaceon spoglądał na mnie, jakby próbował zgadnąć co myślę. Odpowiedziałam mu jednym z tych uśmiechów, które niestety ukazywały całe to moje zmartwienie. Nie musiałam go okłamywać. Westchnęliśmy synchronicznie, jak to mieliśmy w zwyczaju. Wzięłam pokemona na ręce, a potem pozwoliłam mu usiąść na moich plecach. Jakoś żyłam, z tym, że był ciężki. Czasem nadal zachowywał się jak pokemon, który wykluł się z jaja zaledwie kilka dni temu, ale w środku był naprawdę inteligentnym przedstawicielem swojego gatunku.\nSzkoda tylko, że nie nadałam mu żadnego imienia. W sumie nie chciałam teraz mu wymyślać, żeby mieszać nam w głowach. W sumie nie chciałam nigdy go nadawać, choć innym pokom bardzo chętnie bym je nadała.\nMyślę, że po prostu bałam się je nadać. Ale nie tym teraz było się martwić. Szłam powolutku po Sandgem, próbując się orientować, gdzie może być jakaś kawiarnia, albo chociaż laboratorium tego całego profesora Rowana.\nW sumie kawiarnia wydawała się bardziej realnym faktem, aniżeli jakieś laboratorium, ukryte pośród budynków miasteczka Sandgem. Świadczył o tym fakt, że jedyna nietypowa budowla, którą widziałam z wzgórza, była wiatrakiem. Hm. I to dość na obrzeżach. Zastanawiałam się, czy by go nie odwiedzić, ale ostatecznie znalazłam jakąś uroczą kawiarenkę, całkiem nieopodal tego całego wiatraka. Zamówiłam sobie soczek pomarańczowy z kostkami lodu, a Glaceonowi po prostu dałam trochę poffinek.\nI tak minęło następne pół godziny. Niepokoiło mnie to trochę, bo droga z Twinleaf do Sandgem nie jest jakaś specjalnie długa. Co to dziewczę robiło w tym swoim domu? Zgubiło się? Albo nie mogła mnie znaleźć? Nie, raczej wątpiłam. Droga z Twinleaf była bardzo dobrze widoczna z miejsca, w którym siedziałam. W ogóle kawiarnia ta była dość widoczna, z wielkim plakatem z Pikachu. Może byłam tylko jedną osobą na tym świecie, ale do prawdy, nienawidziłam Pikachu. Tak bez powodu. Był super hiper popularny, ale brzydki. Wolałabym już mieć Shinxa, de facto częściej spotykanego w Sinnoh aniżeli Pikachu. Choć bardzo wiele dzieciaków uważało za modne udawanie Pikachu, wcielanie się w Pikachu i wszystkie te rzeczy, których tak bardzo nie mogłam znieść. Z Pikachu.\nPichu i Raichu wydawały się całkiem spoko, ale nie ten... Nie chciałam o nim myśleć, więc skupiłam się na procesie topnienia lodu w moim soku. Było to przyjemniejsze niż myślenie o takich obrzydliwych... Nie myślałam już o tym. Soczek. Pomarańczowy. Pizza. Cokolwiek. Jestem głodna.\nOstatnia myśl w sumie zmusiła mnie do otworzenia kolejnego zbożowego batonika, który zawierał w sobie tyle naturalnych produktów, jak chociażby zboża (po nazwie) ile jest go w parówkach. 100% dziennego spożycia, cholera. A ja się tym trułam. Nie mówiąc o tym, że musiałam sobie jeszcze uszyć sukienkę na pokazy w Jubilife. Gdybym miała jakąś kupić to też bym parszywie ukradła sobie całe pieniądze. A materiały były tańsze.\nCóż, pomyślałam, że jak znajdziemy się z Hoshi, to pójdę do sklepu z materiałami. To jej rodzinne strony, więc pewnie wie, czy jakiś tu jest. I skończyłam temat.\nPo kolejnej półgodzinie zaczęłam się naprawdę niepokoić. Zdążyłam wsunąć już 3 batoniki (wcale nie)zbożowe. Aż w końcu ją zobaczyłam. Miała ze sobą niepokojąco duży plecak. Nie był oczywiście taki, jak super wypasiony plecak na 50 dni campingu, w którym schowasz nawet schron przeciwatomowy, ale wydawał się ciężki. Nie zdziwiłabym się, gdyby zmieściła tam nawet namiot, który by się, hm, przydał. Gdyby padało.\nNa początku mnie nie zauważyła, więc to ja do niej podeszłam. Za soczek zapłaciłam już wcześniej, więc nie musiałam się stresować zostawianiem pieniędzy. Uniosłam rękę do góry, aby jej pomachać.\n- No siema, zaczynałam się martwić. - zaśmiałam się po przyjacielsku – Zdążyłaś się przepakować? A co z obiadem?\nMoże i miałam mentalność aspołecznego chama (mimo iż jakiś czas temu udawałam, że nim nie jestem), ale naprawdę byłam głodna, a te batoniki zostawiły po sobie paskudny posmak (wcale nie)zdrowych, naturalnych składników, w nich zawartych. A jednak zastanawiało mnie, czemu nie było jej tak długo (w sumie to wyszłoby jakieś dwie godziny, bo przez jakieś 45 dojeżdżałam i zwiedzałam miasto. Z tego co się dowiedziałam, była tam większa droga na północ, prowadząca do Jubilife i jedna na południe, prowadząca nad morze. No i oczywiście droga do Twinleaf i nad jezioro... Jezioro... Jak ono się nazywało? Chyba prawdy. Z legendą o mieszkającym tam, niejakim Mespricie, czy tam Azelfie.\nNigdy nie interesowałam się legendarnymi pokemonami, bo było oczywiste, że ja, będąc zupełnie ordynarną (a z drugiej strony nie) osobą nigdy nie spotka ani jednego z nich. Szczególnie, że legendarne pokemony tego regionu, miały takie śmieszne role jak manipulacja przestrzenią, czasem, koszmarami i takie tam, więc gdyby coś poszło nie tak, nie byłoby zbyt fajnie. Nie chciałabym nagle zamieszkać w średniowieczu, czy sprawić, że mój dom będzie połączony z ligą pokemon na Wyspie Konwalii. Albo zasnąć na pół roku, kiedy będą mi się śnić tylko jakieś koszmary, typu pożar? Nigdy nie lubiłam ognia, hm.\n- Hejhej, stwierdziłam, że nie ma za dużo czasu, więc wzięłam obiad i jedzenie na kilka dni, aby już nie wracać do domu – odpowiedziała uśmiechnięta.\nAnioł, rzekłabym. Ta dziewczyna to po prostu anioł stróż zesłany mi z niebios. Dzięki Ci Boże, ale czemu tak późno?!\nJedzenie. Hmmm. Jednak, nie mogłabym być taka, że żyję na jej koncie, choć i tak nie miałam innej możliwości. Moje fundusze wynosiły tyle, ile normalny człowiek zabiera może na tydzień podróży, a ja tydzień nie zamierzałam na niej spędzić. Trzeba było coś z tym zrobić. Ale w sumie zaprosiła mnie na ten obiad, więc nie muszę się denerwować. Ale na dłuższą chwilę to nie przejdzie.\n- Super, zatem chodźmy do tego profesora Rowana~ - powiedziałam i zbliżyłam się do niej – Wiesz może gdzie jest jego laboratorium?\n- Och, to Ty go nie widziałaś? - odpowiedziała zaskakująco szybko – Tam, gdzie jest ten wiatrak, o ~ - wskazała go palcem.\nNa ten sam pieprzony wiatrak, o którym sądziłam, że jest zwykłą budowlą gospodarczą, czy coś. Super. Ale ze mnie ciota, nie potrafię rozpoznać laboratorium. Choć w sumie, nie mogłam się obwiniać. Jej, moje myśli były strasznie zawiłe i się nie kleiły. Tak jakbym nie spała od jakichś 20 godzin, grając, czy oglądając telewizję.\nTak więc, nie odezwałam się już, gdy Hoshi stwierdziła, że pora ruszać. Wzięłam Glaceona na ręce, tak zupełnie bez powodu. Miałam ochotę go przytulić, gdyż w zawiłości moich myśli dotarło do mnie, że jestem bardzo zagubiona i mam tylko jego. I być może Hoshi. I w ogóle. Jej Swablu siedziała na jej głowie. Z tego co słyszałam, Swablu były naprawdę lekkie, dla przykładu, taki normalny Beautifly ważył ponad 25 kilogramów, kiedy Swablu mniej niż 5. Czyli Beautifly miał mniej więcej tyle samo ile Glaceon, którego właśnie niosłam. Ale nie obchodziła mnie jego waga, jak zwykle. Przecież nasze wspólne uczucia eliminowały jakikolwiek ból! Czy coś.\nW międzyczasie, droga zmieniła się z asfaltu w kamienistą. W końcu dotarłyśmy do bramy, która, lekko uchylona, zapraszała nas do środka. Zapraszała to złe słowo, szczególnie w stosunku do przedmiotu nieożywionego, jak brama, ale zdecydowałam się tak to nazwać, i tak zostało. Czyli brama zapraszała do środka. Niech będzie.\nGdyby nie Hoshi najpewniej mój plan nigdy by się nie udał. Głównie dlatego, że nie wiedziałam, że wiatrak to jego laboratorium. Ok.\nDrzwi do budynku były otwarte, więc weszłyśmy przez nie razem. Wnętrze było naukowo urządzone, wszędzie jakieś maszyny, czy coś. Nie byłam dobra w opisywaniu takiego czegoś. No po prostu, zwykła placówka naukowa. Dobrze wyposażona. Z garstką ludzi w białych kitlach. Nieśmiało szłam za Hoshi, przerabiając po raz kolejny wszystkie punkty mojego planu.\nNim Hoshi się odezwała, bo ja nie miałam póki co zamiaru, wyszedł do nas nikt inny jak profesor Rowan (no co? Przecież był to strasznie popularny w Sinnoh koleś, to oczywiste, że go poznałam) i pomachał nam. Wyróżniał się chyba swoim wąsikiem. Był... oryginalny, tak. Nie umiałam go inaczej opisać. Ważne, że nie był starym kolesiem z dziwnym wąsikiem i psychopatycznymi zapędami wobec dziesięciolatków wysyłając ich na podróż, choć Hoshi wydawała mi się odrobinę starsza.\nW ogóle co za debil wymyślił przyzwolenie dzieciom na podróż, kiedy skończą 10 lat? Oczywiście, super, bardzo szybko, wystarczy przeżyć tylko dekadę życia, aby móc podróżować po całym regionie. No ale bez przesady, no, ile się można w tyle lat nauczyć?! Nawet jeśli nauczysz się wszystkiego o podróżach, to gdzie pora na normalną naukę, matematykę, czytanie, pisanie, cokolwiek? Ode mnie, personalnie, było to raczej wymagane, a poza tym lubiłam czytać książki, a nie miałam małych czytanek dla dzieci tylko porządne encyklopedie, których autorów widziałam często osobiście. Nigdy nie wiedziałam, jak mogło im się chcieć pisać tyle tekstu. Cóż, w skrócie, głupia nie byłam.\n- Dzień dobry Hoshi. Mam nadzieję, że jesteś gotow- z zamyślenia wyrwał mnie głos profesora Rowana. Przerwał, spoglądając na sprzęt, który dziewczyna ze sobą tachała – Dobrze, jesteś gotowa na odbiór swojego pierwszego pokemona jak i na podróż. Hehe. A ta dziewczyna za Tobą? Jak się nazywa...?\nUśmiechnęłam się, a potem delikatnie ukłoniłam.\n- Haruka – odpowiedziałam wymownie na pytanie.\nNajpewniej już wiedział o co mi chodzi. Ale cóż na to poradzić. Spojrzałam na niego, jakby mówiąc, aby na razie nie poruszał tego tematu. Profesor skinął głową i począł nas prowadzić do grupki naukowców, którzy mieli przy sobie trzy pokeballe. Na życzenie Rowana, wypuścili z nich pokemony.\nPierwszy z nich był starterem trawiastym. To znaczy, był to Turtwig. Mały pokemon, który miał na głowie dwa listki. Był całkiem uroczy, taki... jakby to ująć słowami... puciu puciu... Nie umiałam wyrazić tego lepiej. Może słowem „tulaśny”.\nDrugim pokemonem był Chimchar, typu ognistego. Był to pomarańczowy stworek, który miał łapki podobne do ludzkich rąk, w sumie to przypominał małpkę. Byłam pewna, że po ewolucji otrzymywał typ walczący. Ten, personalnie, wyglądał na niesfornego. Spodobał mi się. Posłałam mu uśmiech, bez nadziei, że w ogóle zauważy.\nOstatnim pokemonem był pokemon pingwinek, Piplup. Taki o, niebieski stworek. Bardzo słodki. Zdecydowanie najsłodszy z całej trójki. Chciałabym go przytulić. Gdy spojrzałam na Hoshi, wpatrywała się właśnie w niego, jak zahipnotyzowana. Chyba już wiedziałam, jakiego pokemona wybierze. Puknęłam ją w ramię.\n- Marzy Ci się ten mały Piplup, co? - szepnęłam jej na ucho.\nA ona, zamiast odpowiedzieć, po prostu pokiwała głową, bez odwrócenia wzroku od wodnego pokemona. Westchnęłam więc i popchnęłam dziewczę w kierunku starterów naszego regionu.\n- Hm! Dokonałaś wyboru? Którego z nich chcesz jako kompana? - zapytał profesor.\nHoshi ponownie spojrzała na Piplupa, a ja podeszłam bliżej. Ich oczy się spotkały i było w nich widać wzajemne zrozumienie.\n- Wybieram... Piplupa! - powiedziała Hoshi.\nPodała mu, a może jej, swoją rękę. Na co pokemon podał swoją... łapkę? Płetwę? Powiedzmy, że łapkę.\n- Pip-piplup! - zawołał radośnie, a potem spojrzał na siedzącego obok Chimchara i wystawił mu język.\nChimchar odwdzięczył się i pacnął Piplupa, jednakże po przyjacielsku. Możliwe, że tylko ja tak to odebrałam, ale wytworzyła się pomiędzy jakaś więź. Głupio by było rozdzielać tą dwójkę. No ale cóż, taki jest los.\n- Doskonały wybór! Jeśli chciałabyś zbierać odznaki, jest idealny do najbliższej sali w Oreburghu! - zaczął Rowan – Ten Piplup jest dziewczynką, posiada radosną naturę. Czy chcesz nadać mu jakieś imię?\n- Yhm... myślę, że... Empertia będzie dobrym imieniem! W nawiązaniu do jej ostatniej ewolucji! - wyprodukowała Hoshi w 5 sekund.\nW sumie, miała rację. Ostatnią ewolucją Piplupa był Empoleon, nazywany cesarskim pokemonem. W sumie to racja, był całkiem majestatyczny. Kiedyś oglądałam encyklopedię o starterach pięciu pierwszych regionów, tj. Kanto, Johto, Hoenn, Sinnoh i Unovy. Moim ulubionym był chyba Cyndaquil, ognisty starter z Johto i Mudkip, wodny starter z Hoenn. Były całkiem urocze. Podobał mi się jeszcze Snivy z Unovy.\n- Empertia! Hm! Idealne imię. Zatem, przejdźmy do formalności. Jak wiesz, chcę Ci powierzyć pokedex. Każde dziecko może taki otrzymać, lecz tylko regionalny. Za specjalne zasługi w tym kierunku można otrzymać prawdziwy rarytas, od samego profesora Oaka z Kanto – pokedex, który może pomieścić zapis każdego, każdego poznanego dotąd pokemona. Ten mieści w sobie informacje tylko na temat 210. Od Turtwiga do legendarnego pokemona, rządzącego Zniekształconym Światem, Giratiny, którą wiele osób zna tylko z legend. Sam fakt, że mogłabyś ją spotkać zasługuje na podarowanie Ci tak zwanego, national pokedexu. - zaczął wywód profesor – Tak więc, pokedex nie jest duży, co nie oznacza, że udziela małej ilości informacji. Gdy tylko ujrzysz pokemona, możesz dostać trochę informacji, lecz jeśli go złapiesz, możesz sprawdzić o nim wszystko co się da. Niektóre pokemony z regionalnego pokedexu mogą pochodzić z innych i to może ułatwić Ci pracę. Czy marzy Ci się jakiś specjalny kolor pokedexu? Jakikolwiek.\n- Hmmm... - Hoshi myślała chwilę – myślę, że niebieski.\nOsobiście przytłoczył mnie wywód Rowana, choć większość informacji sama znałam. Cóż, może moja towarzyszka tego nie wiedziała. Westchnęłam i spoglądałam na dalszy przebieg wydarzeń. Rowan wziął bialutki pokedex, a potem założył niebieską nakładkę. Włączył urządzenie, by sprawdzić, czy działa, a gdy okazało się, że tak, podał je Hoshi. Po chwili schował Empertię do pokeballa, zwyczajnego. Ni to great-, ni to ultraballa, zwykłego, klasycznego, czerwono-białego pokeballa.\n- Liczę na Ciebie Hoshi. Wierzę, że jesteś odpowiedzialna i nie zrobisz nic złego z powierzonym Ci pokemonem i zadaniem. Wiele jest osób, które pozyskując siłę, schodzą na złą drogę. Ufam Ci! Weź tego pokemona i ten pokedex i spełnij wszystkie swoje marzenia i to jedno moje! Wierzę, że to może Ci w tym pomóc! - zakończył profesor Rowan.\nZastanawiałam się, czy mówi tak do każdego dzieciaka. Jeśli tak, to zastanawiam się jak będzie wyglądać przyszłość tego świata.\nHoshi wzięła od niego pokeball i ukłoniła się.\n- Dziękuję bardzo! Zapewniam, że pana nie zawiodę, profesorze! Wygram ligę, a wtedy zdobędę national dex! Na pewno!\nUśmiechnęłam się i spojrzałam na Glaceona, przypominając sobie, że w ogóle miałam go na swoich rękach. Wzrokiem pokazałam mu, że teraz nasza kolej, by coś zrobić.\n- To, Haruka, my się będziemy już zbierać, co? - Hoshi ruszyła w stronę drzwi. - Przed nami długa droga do Jubilife!\n- Owszem, długa, jednakże, poczekaj pięć minutek – odpowiedziałam.\nWypuściłam z rąk Glaceona i podeszłam do Hoshi. Wypchnęłam ją, jakże niekulturalnie, za drzwi i zamknęłam je z niemałym hukiem, gdyż były antywłamaniowe i całkiem ciężkie. Nie przepuszczały dźwięku. Dobrze. Oparłam się o drzwi i skrzyżowałam ręce. Najśmieszniejsze było, że żaden z profesorków poza Rowanem nie zwracał na nic uwagi poza swoją pracą.\n- Najpewniej wiesz dlaczego tu jestem, prawda? Profesorze?\nChciałam, żeby było tajemniczo xDxD\nCherish Balle podarowali: Mico\nNie jest to opowiadanie, które robi pranie mózgu, ale dla mnie ogarnięcie czegoś takiego i znalezienie błędów jest niemożliwe.\nNie wiem nawet czy mi się podoba, styl jest... specyficzny, taka forma wewnętrznego monologu. Ale, jak już parę razy wspomniałam, rzadko kiedy przestaję coś czytać, więc... no, będę czytać, no.\nW sumie ciekawe to...\nSiema tak tylko mówię, że z ficka nici.\nKomp mi walnął fajny żarcik (wcale nieśmieszny btw) i się sformatował.\nDo tego się nie włącza. Dlatego nici.\nNa jakiś czas.\nMOJE RYSUNKI MOJE FICE WSZYSTKO SIĘ POSZŁO WALIĆ :-;\nW takim razie zamykam i przenoszę na razie do Archiwum FanFicku, ale gdy autorka będzie chciała wrócić do tego dzieła, niech się zgłosi do mnie.


Kołobrzeg - obiezyswiat.org - podróżuj palcem po mapie\nWczesnośredniowieczna lokalizacja grodu nie miała nic wspólnego z dzisiejszymi granicami miasta. Stary Kołobrzeg znajdował się wyżej rzeki Parsęty, na prawobrzeżnym wzgórzu, około czterech kilometrów od linii Bałtyku. Otoczony wodami rzeki i rozległego bagniska oraz wałem drewniano - ziemnym, dostatecznie chronił mieszkańców. Miejscowa ludność słowiańska zajmowała się łowieniem ryb i rzemiosłem, ale najbardziej znaczącym zajęciem było warzenie soli, czyli jej produkowanie. Ranga jego wzrosła jeszcze bardziej, gdy władca Polski Bolesław Chrobry i cesarz Niemiec Otton III, na Zjeździe e Gnieźnie w roku 1000, ustanowili tamże arcybiskupstwo oraz trzy biskupstwa w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Było to ważne wydarzenie nie tylko o znaczeniu religijnym, lecz także politycznym\narturfra\t 0 km\ntravis(wpisów:161)\t 24.07.2016 21:58\npiekne miasto, pozdrawiam\nmieczysaw(wpisów:2099)\t 18.01.2011 20:14\nKołobrzeg jest mi znanym miastem,ale nigdy nie miałem okazji widzieć czynnej fontanny.Dzięki Tobie wiem jak działa.Miło się oglądało.Pozdrawiam\nmgfoto(wpisów:6134)\t 17.01.2011 19:59\nByłam w Kołobrzegu gdy miałam -naście lat ;) To tak dawno temu, że pamiętam tylko pomnik sanitariuszki, widocznie mijaliśmy go w trakcie spacerów. A najbardziej podoba mi się zdjęcie Nr 21 :) Pozdrawiam


EuropaPolskaWarmia i Mazury 30 lipca 2017 Dodaj komentarz\nGdyby skrzynki na listy umiały mówić, mogłyby opowiedzieć niejedną ciekawą historię. Taką jak ta o życiu i pasji Pana Zbyszka, o jego wytrwałości, pomysłowości i wiecznym optymizmie. A skrzynka na listy z Warmii lepiej znana jako Skrzyneczka z Warmii jest jego ukochanym dzieckiem.\nSkrzynka na listy z Warmii\nAle o tym później. Najlepsze jest to, że by go poznać nie musieliśmy szukać daleko. I kolejny raz sprawdziła się nasza teza, że ciekawe historie leżą na ulicy. Prawie… na sąsiedniej ulicy. Tam zrodziła się Skrzyneczka z Warmii.\nPan Zbyszek – wieczny optymista\nNie zabrakło ciepłego przyjęcia, dobrej herbaty i ciastek\nTo były pierwsze słowa gdy Łukasz Smyk – syn Pana Zbyszka zobaczył efekty pracy. Łukasz wybierał się na parapetówkę do kolegi, potrzebował prezentu do nowego domu a ten wydał mu się idealnym. Miał przeczucie. A żeby wesprzeć bezrobotnego ojca zamówił od razu dwadzieścia sztuk. I okazało się, że trafił w dziesiątkę. Prace Pana Zbyszka sprzedały się na pniu.\nŁukasz Smyk – syn, na co dzień lekarz, nefrolog\nPo jakimś czasie Pan Łukasz wrócił do domu i oznajmił – ” Tata zostaw te ogrodzenia bierz się za skrzynki”.\nSprawy potoczyły się błyskawicznie. Pan Łukasz założył firmę. Zatrudnił Tatę, który zaczął dopracowywać swój pocztowy tornister.\n… składamy całość\nPojawiły się oczywiście zamówienia z Polski i Niemiec. Wzory z jednym paskiem, dwoma, z tubą na gazety i bez. Każdemu wedle życzenia. Do wyboru do koloru.\nPan Zbyszek szybko doszedł do wniosku, że najlepiej będzie opracować każdy z elementów, opatentować, zamawiać osobno a później składać jak klocki Lego. To sprawia, że elementy skrzynek są świetnie wykonane i bardzo dobrze zabezpieczone przed korozją.\nGórne pokrywy skrzyneczek\nPan Zbyszek zajmuje się złożeniem całości, wykończeniami, malowaniem i fantazyjnymi zagięciami, które sprawiają, ze każda skrzynka jest niepowtarzalna.\nGięte wedle własnej koncepcji\nW 2013 roku gdy z z całą rodziną ze swoimi Skrzyneczkami ruszyli na Jarmark Dominikański do Gdańska, nikt nie spodziewał się, że odniosą sukces. Pierwsze dobre komentarze dostali od ochroniarzy, którzy w nocy pilnują kramów. Gdy zobaczyli skrzynki, stwierdzili – Zakasujecie cały Jarmak. i nie pomylili się. Ręcznie wykonywane skrzynki na listy z Warmii stały się hitem. W Gdańsku chyba podobnie jak w większości polskich miast poszukiwano rękodzieła, autentycznych, rzemieślniczych cacuszek, które mogą praktycznie służyć na co dzień i jednocześnie cieszyć oko.\nO pomysłodawcy i jego skrzyneczkach powstały relacje telewizyjne. Gazeta Wyborcza dwukrotnie w 2013 i 2016 pisała prezentując pasję Pana Zbyszka.\nO Skrzyneczkach piszą w prasie\nPakowanie gotowych Skrzyneczek, które za chwilę ruszą w drogę\nMożna ich śledzić na Skrzyneczka z Warmii na Facebooku a także na ich stronie internetowej Skrzyneczka z Warmii.\nPodobna skrzyneczka pojechała do greckiej ambasady\nPani Sylwia i Zbyszek – rodzinne opowieści o Skrzyneczkach\nPan Zbyszek w pracy\nJeśli spodobało się Wam to co tworzą odwiedźcie Olsztyn i Warmię. Więcej o tej pięknej krainie możesz dowiedzieć się z innego z naszych postów:\nWarmia nie zawsze święta – malownicza kraina ludzi z duszą.\nSzalone Walizki 30 lipca 2017\nTagi:olsztynskrzyneczka z Warmiiskrzynka na listy z Warmii


Mąka pszenna chlebowa typ 750 BIO 1kg - BIO PLANET - Zakupy Mojegotowanie.pl\nMąka pszenna chlebowa typ 750 BIO 1kg - BIO PLANET Ocena produktu:\nod 6,46 PLN\nMąka pszenna chlebowa wariant 750 BIO 1 kg to organiczny towar otrzymywany z rozdrobnionych, wcześniej oczyszczonych, ziaren pszenicy. Jest to gładka biała mąka, z lekkim żółtym odcieniem, podstawowy składnik wyrobów piekarniczych.\nwykorzystanie: Mąka pszenna chlebowa najlepiej stanie na wysokości zadania przy wypieku domowego pieczywa, lecz może służyć także do przygotowania wszelkiego typu wypieków i wyrobów mącznych.\n- cynk - jest pokaźny dla włosów, skóry i paznokci, likwiduje toksyny i aktywuje białe krwinki, budując wytrzymałość organizmu\nCiekawostki: Istnieje typ mąki pszennej nazywany „włoskim". Pozyskiwana jest z samego środka ziaren uprawianych we Włoszech. Asygnowana w głównej mierze na pizzę i produkty śródziemnomorskie.\nWiemy, jak ważne jest dobieranie domowej spiżarni na czas. Gdy zamawiasz produkty spożywcze, szybka wysyłka jest wyjątkowo ważna. Żeby nic Cię nie zaskoczyło — przy każdym produkcie na stronie wynajdziesz licznik, który podpowie Ci, kiedy nadamy przesyłkę. W głównej mierze wysyłamy Twoje zakupy kolejnego dnia roboczego.\nWiemy, jak ważne jest kompletowanie domowej spiżarni na czas. Gdy zamawiasz produkty spożywcze, szybka dostawa jest bardzo ważna. By nic Cię nie zaskoczyło — przy każdym produkcie na stronie wynajdziesz licznik, który podpowie Ci, kiedy nadamy przesyłkę. Typowo wysyłamy Twoje zakupy kolejnego dnia robocze\nBio Planet: mąka żytnia typ 960 BIO - 1 kg, 248\nMąka żytnia wariant 960 BIO 1 kg to ekologiczny artykuł powstały w procesie przemiału uprzednio oczyszczonego ziarna żyta. Jest to typowa jasna mąka, która niezwykle prawidłowo miesza się z innymi...\nMąka żytnia razowa typ 2000 BIO 1 kg to naturalny produkt pełnoziarnisty powstały z przemiału całego ziarna żyta. Jest źródłem cennych minerałów, błonnika i przeciwutleniaczy. Razową mąkę żytnią...\n: mąka orkiszowa razowa typ 2000 bio - 500 g marki Bio planet\nMąka orkiszowa razowa wariant 2000 BIO 500 g to ekologiczny pełnoziarnisty artykuł, powstający w procesie przemiału całego ziarna pszenicy orkisz. Jest to mąka zawierająca gluten, który jest...\nod 21,94 PLN Porównaj oferty\n: mąka pszenna razowa typ 2000 bio - 1 kg marki Bio planet\nMąka pszenna razowa rodzaj 2000 BIO 1 kg to organiczny artykuł pełnoziarnisty, który pochodzi z pełnego przemiału całego ziarna pszenicy. Jest to mąka w odcieniu jasnoszarym, z widocznymi otrębami....\nMąka pszenna chlebowa wariant 750 BIO 1 kg to organiczny artykuł otrzymywany z rozdrobnionych, wcześniej oczyszczonych, ziaren pszenicy. Jest to gładka biała mąka, z lekkim żółtym odcieniem,...\nBio planet Mąka gryczana pełnoziarnista bio 1 kg - (5907814668790)\nMąka gryczana pełnoziarnista BIO 1 kg to ekologiczny artykuł powstały w procesie przemiału całego ziarna gryki niepalonej. Jest to mąka bezglutenowa, która znamionuje się wysoką zawartością...\nBio planet Mąka owsiana wysokobłonnikowa bio 1kg -\nBio planet : mąka orkiszowa typ 700 bio - 1 kg (5907814669568)\nMąka orkiszowa rodzaj 700 BIO 1 kg to ekologiczny artykuł powstały w procesie przemiały oczyszczonych uprzednio ziaren pszenicy orkisz, renomowanej za swoje walory odżywcze. Mąka orkiszowa gromadzi...\nBio planet Superfoods mąka bananowa bio 200g\nelementy mąka bananowa* 100% (*certyfikowany organiczny) OPIS naturalna mąka bananowa powstaje w wyniku zmielenia plantanów, czyli warzywnych bananów zielonych. Ma neutralny smak, można więc...


LR Health & Beauty i nowy system zarządzania zdrowiem\nKatarzyna Wagner, 2018-01-09 19:01:31\nFirma LR Health & Beauty Systems, dystrybutor wyrobów do pielęgnacji ciała i kosmetyków z siedzibą w niemieckim mieście Ahlen (Westfalia), wprowadza na rynek nowatorski system zarządzania zdrowiem, podparty nową marką produktów zdrowotnych LR Lifetakt.\nLR Health & Beauty Systems to znana, niemiecka spółka działająca w systemie network marketing & direct selling. Jej nowa marka o nazwie LR Lifetakt będzie wprowadzana stopniowo do krajów, w których przedsiębiorstwo jest aktywne.\nZestaw LR Lifetakt zawiera wysokiej jakości suplementy diety i produkty zastępujące posiłki, które zostały opracowane w celu stworzenia sześciu ogólnych rozwiązań dla rynku opieki zdrowotnej dystrybuowanych w modelu MLM – codziennego zaopatrzenia w substancje odżywcze, witalności w każdym wieku, zarządzania wagą, zwiększonej wydajności, sezonowego wsparcia i nieograniczonej mobilności. Rozwiązania oparte są na systemie trzech filarów: podstawowe rozwiązanie, indywidualne suplementy produktów i dodatkowe porady ekspertów na temat odżywiania i stylu życia.\n– Rynek innowacyjnych koncepcji opieki zdrowotnej, jako całość, bardzo szybko rozrósł się w całej Europie – powiedział dr Thomas Stoffmehl, dyrektor generalny LR Health & Beauty. – Coraz więcej osób bierze sprawę zdrowia we własne ręce. Teraz, dzięki naszej nowej, silnej marce LR Lifetakt, wspólnie odniesiemy sukces na tym polu. Jesteśmy kompetentnym partnerem dla tych ludzi i zgodnie z naszym motto, które brzmi „Więcej jakości dla Twojego życia” wspomożemy wszystkie osoby zainteresowane poprawą stylu życia – dodał dr Thomas Stoffmehl.\nW 2016 roku firma zbudowała nowoczesny zakład produkcyjny dla produktów Aloe Vera w Europie. Od lutego 2018 roku produkowane będą tam żele do picia LR Aloe Vera – ważny składnik ogólnych rozwiązań LR Lifetakt. LR Health & Beauty Systems to jedna z wiodących firm DS/MLM w Europie, której polski oddział mieści się w Katowicach. Zakres jej działalności obejmuje dystrybucję wysokiej jakości suplementów diety, luksusowych kosmetyków do pielęgnacji i makijażu, perfum oraz urządzeń kosmetycznych. Firma stanowi część założonego w 1985 roku w Niemczech globalnego koncernu LR Health & Beauty, który posiada swoje oddziały w 28 krajach. To jedna z niewielu marek w systemie network marketing współpracujących z międzynarodowymi gwiazdami kina, sportu czy muzyki. Twarzami LR są m.in. Bruce Willis, Karolina Kurkova czy Guido Maria Kretschmer. Firma współpracuje również z niezależnymi ośrodkami badawczymi – Dermatest, IASC, Fresenius oraz z markami samochodowymi Mercedes i Opel.


Nagrobek plastikowy. Cmentarz Wrocław, cena, tel. 504-746-203, pomnik z tworzywa sztucznego Wrocław - ollx.pl - Ogłoszenia za darmo\n/ Nagrobek plastikowy. Cmentarz Wrocław, cena, tel. 504-746-203, pomnik z tworzywa sztucznego\nOdsłon : 67 / Opublikowany 2 tygodni temu\nSłowa kuczowe: • tanie nagrobki • plastikowu • cena • montaż • wrocław • tworzywo • zakład\nPomniki cmentarne z tworzywa sztucznego pełnowymiarowe oraz małe urnowe, na grób dziecka. Obudowy i nagrobki są trwałe i odporne na warunki atmosferyczne. W wysokich i niskich temperaturach nie dochodzi do odkształceń. Montaż wraz zabezpieczeniem przed kradzieżą. Zadzwoń i zapytaj o dostępne ...


Sklep ze stolikami przedszkolnymi w ofercie - wakame\nStart » Branże » Inne Usługi » Sklep ze stolikami przedszkolnymi w ofercie\nStoliki przedszkolne, które dostępne są w ofercie handlowej sklepu Moje Bambino, są produktami o wysokiej jakości, które występują w wielu bardzo ciekawych wariantach. Stąd też mamy możliwość wyposażenia się w takie stoliki, które posiadają zarówno kwadratowy, prostokątny, okrągły, półokrągły, jak i sześciokątny blat. W ten sposób stoliki przedszkolne można dopasować do konkretnych potrzeb danej placówki. W ofercie sklepu Moje Bambino, na co z pewnością należy zwrócić uwagę, mamy do czynienia z wieloma innymi sprawdzonymi produktami o wysokiej jakości, które pozwolą nie tylko na kompleksowe wyposażenie placówek oświatowych.\nTPL to profesjonalny serwis laptopów stworzony z myślą o dużych i małych firmach, którym potrzebna jest profesjonalna i ekspresowa naprawa komputerów. Warszawa to miasto, w którym prowadzimy nasz serwis, dlatego też najczęściej współpracujemy z przedsiębiorcami i kl...\nPrzewóz drewna, kłód, desek i palet\nOd 1995 roku realizujemy takie usługi, jak przewóz drewna. Dysponujemy autami samozaładowczymi, dzięki czemu jesteśmy w stanie przewieźć wszelkiego rodzaju drewno stosowe, kłody, konstrukcje z drewna, palety i deski. Zapewniamy szybką realizację usług oraz możliwość...


System Zarządzania Forte - ERP-view.pl - ERP, CRM, ECM, MRP, Business Intelligence, MRP\nDobrze dopasowany do potrzeb użytkowników w Polsce, respektuje wymogi prawne w zakresie rachunkowości, rozliczeń podatków i ZUS, szanuje polską tradycję księgową. Zapewnia wsparcie operacyjne w obszarach prowadzenia księgowości, zarządzania środkami trwałymi, sprzedaży, gospodarki magazynowej, zarządzania kadrami, naliczania płac oraz rozliczeń urzędowych. System umożliwienia zarządzanie biznesem w oparciu o rachunkowość zarządczą, kontroling, budżetowanie, zaawansowane analizy biznesowe i raportowanie przekrojowe.\nSystem uniwersalny o szerokim zastosowaniu, łatwo integruje się z rozwiązaniami branżowymi. Najczęściej stosowany w usługach i handlu hurtowym. Specjalizacja w obsłudze sprzedaży i serwisu samochodów, poligrafii, małej produkcji spożywczej, budownictwie.\nFirmy średniej wielkości zatrudniające 50 – 250 pracowników, działające na rynku polskim\nMS SQL 2000 / MS SQL 2005 / MS SQL 2008 / MS SQL 2012\nObszar Finansów. Obsługa ksiąg rachunkowych i podatków, rozliczenia finansowe, kontrola płynności finansowej, zarządzanie majątkiem trwałym i operacje kasowe.\nObszar Sprzedaży i marketingu. Obsługa sprzedaży, zamówień i gospodarki magazynowej, rozliczenia finansowe i podatkowe związane ze sprzedażą.\nObszar Zarządzania zasobami ludzkimi. Obsługa danych kadrowych i naliczeń płac, rozliczenia ubezpieczeń społecznych i podatków od wynagrodzeń, system ocen pracowniczych.\nObszar Analiz i zarządzania informacją. Obsługa wymiany informacji wewnątrz organizacji, obieg i akceptacja dokumentów kosztowych, controlling i analizy zarządcze, zarządzanie przez budżety.\nObszar Integracji / IT. Zestaw rozwiązań informatycznych służących do integracji systemu oraz dołączania do systemu wyspecjalizowanych rozwiązań branżowych. Środowisko VBA wbudowane w system, wyspecjalizowany moduł integracji zewnętrznej.\nObszar Produkcji. Obsługa produkcji dyskretnej i procesowej, jednostkowej i seryjnej, okresowej i ciągłej. Definiowanie technologii. Planowanie procesów produkcyjnych. Zlecenia produkcyjne i raportowanie.\nSzczegółowe informacje na stronie http://www.sage.com.pl/Forte\nTypowe wdrożenie: ok. 1 miesiąca (min. 25 dni roboczych)\nDla stacji klienckich WINDOWS™ 2000/XP/VISTA/7/8 w wersjach przeznaczonych dla firm\nDla serwera SQL WINDOWS™ SERVER 2000/2003/2008/2012 lub WINDOWS™ SMALL BUSINESS SERVER 2003/2008


Kawa dla profesjonalistów - http://kawowe.auto-centrum.rzeszow.pl/\nKawa dla profesjonalistów czyli dystrybutor kawy jest taka niesamowita i co sprawia, że króluje w wielu domach na całym świecie? To kofeina jest jej głównym składnikiem. Warto pamiętać, aby wybierać kawy dobrej jakości. Sprzedaż kawy odbywa sie\nDodane: 20-09-2019 04:29\nCzęść osób nie wyobraża sobie poranka bez filiżanki świeżo zaparzonej kawy. Ma ona wyjątkowy aromat i skutecznie pobudza nas do działania. Dlaczego jest taka niesamowita i co sprawia, że króluje w wielu domach na całym świecie? To kofeina jest jej głównym składnikiem. Warto pamiętać, aby wybierać kawy dobrej jakości.\nSprzedaż kawy odbywa sie obecnie na całym świecie i ciężko znaleźć kogoś, kto nie zna tego napoju. Zarówno kawa włoska jak i taka parzona na inne sposoby znajduje swoich zwolenników. Wiele osób docenia kawę przygotowywaną w ekspresie ciśnieniowym. Jest przepyszna i często gości na naszych stołach. Często również chętnie częstujemy nią gości. Niektóre osoby wolą jednak herbatę ze względu na to, że jest delikatniejsza dla żołądka. Niektóre osoby uważają, że należy pić kawę z odrobiną cukru, ponieważ nie podrażnia wtedy trzustki i pozwala dobrze funkcjonować narządom. Ciekawą propozycją jest również picie kawy z miodem np. akacjowym lub lipowym. Jest wiele sposób, aby uczynić zwykłą kawą swoim codziennym rytuałem, który będzie sprawiał nam wiele przyjemności. Zwłaszcza często towarzyszy nam o poranku.\nNa pewno nie wiesz jak naprawić ekspres do kawy. Wystarczy, że przeczytasz ten wpis101 Wskazówek Aby Kupić Dobrą KawęNowe dane jak naprawić ekspres do kawyOto Jak Wreszcie Kupić Dobrą Kawę W 10 DniNaprawić ekspres do kawy Profesjonalnie!7 Największych Kłamstw O Tym Jak naprawić ekspres do kawyCzy masz możliwość naprawić ekspres do kawy?Rok 2020 - dobry czas by naprawić ekspres do kawy11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci naprawić ekspres do kawy2020 dobrym czasem aby serwisować ekspresy do kawy11 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak serwisować ekspresy do kawyTylko tutaj więcej informacji o tym jak kupic włoską kawęCzy masz możliwość kupić ziarnistą kawę?Wartość tego jak kupic włoską kawę w 2020Nowy wątek jak kupic włoską kawę?Czy w 2020 będziesz mógł zaparzyć włoską kawę?PILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz naprawić ekspres do kawySTUDIUM PRZYPADKU Jak Kupić Dobrą Kawę W 10 Dni?Bardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby zaparzyć włoską kawęCzy w 2020 będziesz mógł zaparzyć włoską kawę?Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak naprawić ekspres do kawyChciał Tylko naprawić ekspres do kawy. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Zaparzyć włoską kawę? Dokładnie!Duża skuteczność w tym jak kupić włoską kawę w sieci7 Prostych Metod Aby Zaparzyć Włoską KawęSzukam informacji jak kupić włoską kawę w sieci11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci kupić włoską kawę w sieciKawa z ekspresu - ziarno kawyEkspres ciśnieniowyEkspresy dla gastronomii\nNie Musisz Być Ekspertem Aby Zaparzyć Włoską Kawę. Wystarczy, że Zastosujesz Te 5 Zasad.Nowy wątek jak kupic włoską kawę?Wartość tego jak kupic włoską kawę w 2020Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak naprawić ekspres do kawyGdzie kupić najlepszą kawę?Kawa z ekspresu - ziarno kawyCzy masz możliwość kupić ziarnistą kawę?Duża skuteczność w tym jak kupić włoską kawę w sieciNaprawa ekspresów ciśnieniowych do kawy11 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak serwisować ekspresy do kawyCoś o serwisie ekspresów do kawCzy masz możliwość naprawić ekspres do kawy?Zaparzyć włoską kawę? Dokładnie!Porady o ekspresachO kawieSzukamy najlepszej kawy do espressoEkspres ciśnieniowyNaprawa ekspresów ciśnieniowychTylko tutaj więcej informacji o tym jak kupic włoską kawęPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz naprawić ekspres do kawyDobra kawa w praktyceNaprawić ekspres do kawy Profesjonalnie!Kawa z ekspresu - ziarno kawyWarto kupować dobrą kawę?Serwis ekspresówBez kawy nie ma co. A co jak ekspres się zepsuje?Bardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby zaparzyć włoską kawęCzy w 2020 będziesz mógł zaparzyć włoską kawę?Gdzie kupić dobrą kawę?Ekspresy dla gastronomii\n© 2019 http://kawowe.auto-centrum.rzeszow.pl/


Będą polskie satelity! | Gadżetomania.pl\n19 maja 2010 roku (czyli wczoraj) minister nauki Barbara Kudrycka podpisała z PAN umowę na sfinansowanie budowy pierwszych polskich satelitów naukowych. Umowa opiewa na kwotę 14 mln PLN. Pierwszy z nich ma zostać wystrzelony na orbitę w 2011 roku, drugi — w 2013.\nVoyager 2 znowu nadaje\nSatelity powstaną dzięki współpracy Centrum Badań Kosmicznych PAN z Instytutem Astronomicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Wszystko w ramach projektu BRITE - "Bright Target Explorer Constellation". Oprócz naszych naukowców uczestniczą w nim Kanadyjczycy i Austriacy. Każdy z krajów odpowiada za dwie satelity, więc łącznie dzięki projektowi na orbicie znajdzie się sześć nowych wytworów ludzkiej techniki. A cel ich powstania? Obserwacja pulsacji 286 najjaśniejszych Gwiazd Drogi Mlecznej spoza atmosfery Ziemi.\nPolacy pomagają w eksploracji kosmosu\nBadanie tych pulsacji da nam informacje o ich wewnętrznej budowie. Jak powiedział agencji PAP szef naukowy projektu, prof. Aleksander Schwarzenberg-Czerny z Centrum Astronomicznego PAN:\nWyciąganie tych informacji, zwane astrosejsmologią, to specjalność, w której polscy astronomowie należą do absolutnej czołówki dwóch — trzech najlepszych zespołów na świecie\nBadania położą szczególny nacisk na zjawisko konwekcji, czyli transportu energii w najgorętszych słońcach. Choć znamy już to zjawisko od ponad wieku, wciąż jeszcze nie można go precyzyjnie zdefiniować. A z rzeczy bardziej technicznych: waga polskich satelitów nie przekroczy 7 kg. Będą to sześciany o boku ok. 20 cm, więc można by nawet mówić o mini-satelitach. Jednak sukces bądź też porażka tego projektu przesądzą o dalszym udziale Polski w innych , bardziej złożonych projektach Europejskiej Agencji Kosmicznej. Trzymajmy więc kciuki za powodzenie.\nHTC Vive jednak nie w tym roku. Kiedy premiera gogli HTC i Steam? Sound On: The Trashmen - Surfin' Bird Dr. Martens świętuje jubileusz. W wielkim stylu Jak powstawał najmniejszy na świecie silnik V12? [wideo] Samsung Omnia HD Najbardziej oryginalne piły łańcuchowe - TOP 15 Earin – niewidzialne słuchawki. Koniec z zaplątanymi kablami! Najtrafniejsza gadżetowa definicja polityki [wideo] Nowy supertajny śmigłowiec stealth? Czym jest tajemnicza maszyna? iTune HD... ale nie u nas Jak złapać światło w ręce, czyli zabawy laserem (wideo) Ustawiamy domyślną aplikację wysyłającą e-maile za pomocą Firefoxa


Drzemiące-Piękno: Lakierowa odsłona :)\nLakiery Golden Rose - Złota czy kolczasta ich strona?\nWitajcie, chciałam Wam dzisiaj pokazać trochę\nlakierowej odsłony lakierów z mojej paczki, którą w całej okazałości możecie zobaczyć tutaj. Lakiery Golden Rose pewnie większość z Was zna a już na pewno słyszała o nich i to właśnie one będą przedmiotem tego postu. Opowiem trochę o nich no i pokażę Wam jak wyglądają na paznokciu:)\nPytanie z góry postu pozostanie bez odpowiedzi. Same oceńcie, którą ich stronę znacie. Mam nadzieję że chętnie się podzielicie swoją oceną. Data rozpoczęcia testów: 16.11.2013\nData zakończenia testów: 21.11.2013\nLakiery posiadają bardzo ładne opakowanie, poręczny pędzelek, który nie sprawia trudności w jego aplikacji. Lakier na paznokciach utrzymuję się do 3 dni ale mówimy tutaj o dniach, w których wykonujemy podstawowe czynności domowe. Więc uważam że jest to dość długi okres może nie zadowalający dla dziewczyn, które oczekują trwałości 7 dni w tygodniu ale jak dla mnie spisuje się bardzo dobrze. Lakiery szybko wysychają a przy tym nie pozostawiają jakichkolwiek smug i różnych zapowietrzeń. Kolejnym plusem, który zauważyłam jest konsystencja lakieru, która jest zadowalająca. Emalia nie rozlewa się po paznokciach jak również nie pozostawia zbitych grudek - co jest uciążliwe. Lakier ma również bardzo dobre krycie już jedna warstwa wystarczy by pokryć bardzo ładnie całą płytkę paznokcia, ale to też zależy z pewnością od odcieniu lakieru jaki posiadamy. A jak się spisuje lakier podczas zmywania? Bardzo dobrze nie sprawia to żadnego problemu lakier schodzi bardzo szybko nie pozostawiając żadnych odbarwień.\nPodsumowując: Lakier godny polecenia dla każdej lakieromaniaczki, która lubi ciekawe kolory. Niestety lakier nie nada się dla osób głównie stawiających na jego trwałość. Ale jeśli chodzi Ci o coś więcej to warto go kupić i wzbogacić swoją kolekcje o ten własnie produkt. Polecam\nPoza lakierami używałam także m.in pilników uzyskanych również od Pani Beaty:) Na razie są fajne, ale co do trwałości itp to nie mogę na razie nic Wam powiedzieć bo za krótko. Szczególnie szklany przypadł mi do gustu:)\nPozdrawiam:) Ps. Te jak i inne produkty z mega paczki możecie zakupić w sklepie Dobrarada.com.pl UpitaKubusiemx3\nArcy Joko23 listopada 2013 15:34Bardzo ładny ten różowy kolor. Ja bardzo lubię lakiery Golden Rose, jeszcze się na żadnym do tej pory chyba nie zawiodłam :)OdpowiedzUsuńUpitaKubisiemx323 listopada 2013 16:48Ja również lubię bardzo lakiery tej firmy:)OdpowiedzUsuńPaulina Chuda23 listopada 2013 17:03piękne pazurki <3 uwielbiam takie kolory w mani. dołaczam do obserwowanych <3OdpowiedzUsuńMałgorzata K.23 listopada 2013 20:17Szukałam kiedyś takiego srebrnego koloru :) Ładnie się tutaj prezentuje OdpowiedzUsuńJoanna23 listopada 2013 20:28Różowy kolorek jest świetny!OdpowiedzUsuńMarta23 listopada 2013 23:03srebro jest fajne :)też sobie taki kupiłam właśnie, choć w zasadzie myślałam raczej o złocie.Ciekawa jestem jak się ten kolor u mnie sprawi :)OdpowiedzUsuńMonnie24 listopada 2013 01:41srebrny trochę nie w moim stylu, ale ten różowy jest cudowny, bardzo ładny odcień!OdpowiedzUsuńJustyna K24 listopada 2013 12:48Różowy wymiata ! :DOdpowiedzUsuńalicjamagdalena24 listopada 2013 15:45fajne kolory, srebrny mi się bardziej podoba ;)OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


„Nie ma dla mnie miejsca w rządzie Ewy Kopacz. Powodem jest m.in. brak akceptacji dla mnie jako katolika” – powiedział były wiceminister sprawiedliwości Michał Królikowski. Były wiceminister sprawiedliwości w roz\nW pierwszym przemówieniu Sikorski proponuje pakiet obronny, cytuje Chrzanowskiego i oddaje cześć ofiarom Smoleńska\nSejm o 14:44 wybrał Radosława Sikorskiego na nowego marszałka Sejmu. Jego kandydaturę poparli tylko posłowie PO i PSL oraz 5 posłów niezrzeszonych. Były szef polskiej dyplomacji nie zdołał więc pozyskać poparcia części opozycji, co udał\nJesteś katolikiem? Przekraczasz granicę zaangażowania ideowego\nPrzekroczył granicę zaangażowania ideowego — przekonywał Cezary Grabarczyk, komentując postawę Michała Królikowskiego. Przypomnijmy - nowy minister sprawiedliwości odniósł się w ten sposób&nb\n„NYT” o bełkocie Ewy Kopacz: „Nieskładna wypowiedź przyszłego premiera”\nO piątkowym, niezbyt zrozumiałym, wystąpieniu Ewy Kopacz już pisaliśmy. Nawet dziennikarze głównych mediów nie pozostawili na nim suchej nitki. Przemówienie nowej premier wywarło również niemałe „wrażenie” na p\nUstalenia NIK dotyczące płac urzędników PO okazały się szokujące. Przeciętny pracownik kancelarii prezydenta, wliczając w to sprzątaczki, zarabia 9,2 tys. zł brutto. W Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jest to 7,8 tys., a w obsłudze sej\nZ niedowierzaniem, aż przetarłem okulary, przeczytałem dziś na blogu senatora Libickiego (http://jflibicki.salon24.pl/605559,czy-przeciagna-brudzinskiego), człowieka, który uważa się za katolika, „zwolennika Mszy trydenckiej”, jak\nSzef MSZ nie znający żadnego języka…\nPodobno na ten pomył wpadł ten, który nie chce rządzić w Polsce z tylnej ławki. Nie wiem, czy rzeczywiście były premier Donald Tusk maczał palce w rządowej ustawce, ale gratuluję inwencji\n„Tymczasowy” rząd Ewy Kopacz- prezentacja ministrów\nZnany jest skład „tymczasowego” rządu Platformy Obywatelskiej. Do przyszłorocznych wyborów parlamentarnych rządem będzie kierowała Ewa Kopacz. Nowa premier przedstawiła oficjalny skład nowego rządu. Tym samym potwierdziły się\nWSI - powiązania z mafią, terrorystami i służbami rosyjskimi\n47 stron ściśle tajnych dokumentów, które w 2007 r. były podstawą stworzenia tzw. aneksu do raportu z weryfikacji WSI. 47 stron akt, które utajnił jeszcze Lech Kaczyński, a które udowodnić miały, że komisja\nNie będzie obiecanego raportu o aferze podsłuchowej! Tusk znowu okłamał Polaków\nMimo zapowiedzi premiera Tuska, do 30 września nie poznamy raportu o aferze podsłuchowej - informuje Radio Zet. Jak powiedział tej stacji jeden z antybohaterów afery Bartłomiej Sienkiewicz - plany publikacji raportu może pokrzyżować... dymisja\nKopacz skład nowego rządu trzyma w tajemnicy. Jednak przecieki są niepokojące\nSkompromitowany „aferą podsłuchową” Jacek Rostowski i jeszcze bardziej skompromitowany Sławomir Nowak mogą znaleźć się w rządzie Ewy Kopacz. Tymczasem ona sama nie puszcza pary z ust na temat nowego gabinetu, choć do jego powołania został\nDonald Tusk niedługo emigruje do Brukseli, ale przed wyjazdem chciał jeszcze pokazać się podczas siatkarskich mistrzostw świata. A że dzisiaj w łódzkiej Atlas Arenie Polacy grali z Amerykanami, to tam pofatygował się premier (chyba już były).&\nNa koniec rządów Tuska, wychodzi szydło z worka\n1. Wczoraj w mediach (między innymi w dzienniku Rzeczpospolita), pojawiły się alarmujące informacje dotyczące gwałtownie rosnących dotacji do systemu ubezpieczeń społecznych, przewidywanych w projekcie budżecie państwa na 2015 rok.Ten projekt na pocz\nW ostatnich dniach wielu komentatorów wieściło, że dzięki nominacji Donalda Tuska na szefa Rady Europejskiej Platforma odzyska utracone poparcie. Prorządowi publicyści już zachłysnęli się pierwszymi sondażami, które wskazywały&nbs\nPolacy nie wierzą w protegowaną Tuska. Ponad połowa wróży jej porażkę\nWedle sondażu„Rz” Polacy nie spodziewają się wiele dobrego po rządach Ewy Kopacz. Już lepiej oceniają obecnego premiera. Według wyników badania pracowni IBRiS (dawniej IBRiS Homo Homini) , przeprowadzonego tydz\nPolacy nie chcą Sikorskiego ani Sienkiewicza po zmianach w rządzie\nWszystko wskazuje na to, że to Ewa Kopacz (58 l.) stanie na czele rządu i stworzy nowy gabinet. Polacy nie chcą, aby znaleźli się w nim Bartłomiej Sienkiewicz (53 l.) i Radosław Sikorski (51 l.). Tak wynika z sondażu przeprowadzonego dla "Super Expre\nSkompromitowani ministrowie PO do odstrzału. Prezydent nie chce w rządzie Sikorskiego\nJuż w przyszłym tygodniu premier Donald Tusk poda się do dymisji – zapowiedziała rzecznik rządu Małgorzata Kidawa-Błońska. W najbliższym czasie czekają nas także zmiany w rządzie. Prawdopodobnie zabraknie w nim miejsca dla najbardziej skompromi\nPani Botoks nowym premierem?\n- Ona ma botoksy takie, że ona w ogóle nie ma mimiki- w takich słowach skomentował wygląd Ewy Kopacz poseł Twojego Ruchu Wincenty Elsner w rozmowie z reporterem telewizji Superstacja. Gdy zorientował się, że jego wypowiedź nagrywa włączona kam\nPlatformersi doszli do wniosku, że trzeba utworzyć nowe ministerstwo. W tym celu resort Infrastruktury i Rozwoju ma być podzielony na dwa odrębne ministerstwa - Infrastruktury oraz Rozwoju. Nie zapominajmy, że w ślad za podziałem idą nowe stanowiska\nPropagandowy zespół Kancelarii Premiera Donalda Tuska otrzymał z budżetu już prawie milion złotych – ustaliła „Gazeta Polska Codziennie”. Po tym jak w 2013 r. Maciej Lasek i jego współpracownicy otrzymal


→ Umywalki 90cm | Komfort\n✕ Szerokość - 90 cm\numywalka meblowa 90 oristo opal\numywalka meblowa 90 elita metis\numywalka meblowa 90 oristo opal ume-op-90-92-l\nUmywalki o szerokości 90 cm to modele zapewniające komfortowe użytkowanie. Umywalkę 90 cm możemy zamontować zarówno w głównej łazience w domu, jak i w toalecie, jeśli tylko dysponujemy tam odpowiednią ilością miejsca. Wybrani producenci ceramiki łazienkowej oferują także podwójne umywalki 90 cm. Są to umywalki z dwoma otworami, pozwalające na montaż dwóch osobnych kranów. Dzięki temu z takiej podwójnej umywalki 90 cm mogą w wygodny sposób korzystać dwie osoby jednocześnie. Jest to więc idealne rozwiązanie do łazienki, z której na co dzień korzysta małżeństwo czy mieszkająca wspólnie para. Z kolei, jeśli zależy nam szczególnie na oszczędności miejsca, możemy wybrać umywalki 90 cm narożne lub umywalki asymetryczny. W wielu przypadkach zastosowanie takiego modelu umywalki pozwoli nam zaoszczędzić sporo miejsca.\nUmywalka 90 cm nablatowa czy wpuszczana w blat?\nProducenci ceramiki łazienkowej oferują aktualnie kilka różnych typów umywalek o szerokości 90 cm. W nowoczesnych aranżacjach łazienkowych często możemy spotkać umywalki 90 cm nablatowe. Wymagają one nieco więcej miejsca niż inne typy umywalek, nadają jednak łazience nowoczesnego, designerskiego wyglądu. Umywalki nablatowe 90 cm to zarówno klasyczne modele prostokątne, jak i coraz modniejsze ostatnio umywalki owalne. Rozwiązaniem, które sprawdzi się zarówno w łazience nowoczesnej, jak i w bardziej klasycznych wnętrzach są umywalki 90 cm wpuszczane w blat. Takie umywalki meblowe montowane są na specjalnych szafkach podumywalkowych. Kupując umywalkę 90 cm wpuszczaną w blat i szafkę osobno, musimy upewnić się, że oba produkty są ze sobą kompatybilne. W naszej ofercie posiadamy zarówno umywalki 90 cm wpuszczane w blat, jak i pasujące do nich szafki łazienkowe. Taka szafka to poręczne miejsce na przechowywanie wszystkich potrzebnych w łazience przyborów i kosmetyków. Dodatkowym plusem umywalki meblowej 90 cm z szafką jest ukrycie syfonu i rur łączących umywalkę z instalacją wodną.


O nas - MCS - Mazurskie Centrum Szkoleń\nDla terapeutów zajęciowych, fizjoterapeutów, rehabilitantów, logopedów, lekarzy, nauczycieli, pedagogów różnych specjalnościności w tym oligofrenopedagogów, opiekunów i rodziców, zarówno indywidualnie, jak i w ramach instytucji.\nObszarem działania jest cały kraj. Ustalone miejsca szkoleń i terminy zobaczysz w kalendarzu.\nZajęcia prowadzą fachowcy najwyższej klasy o ogromnej wiedzy teoretycznej i doświadczeni w praktyce. Informacje o nich w zakładce zespół.\nCzy warto zainteresować się firmą i jej ofertą?\nPewnie, że tak. Nie może być innej odpowiedzi!\nTematyka zajęć dotyczy spraw i problemów, z którymi borykamy się w naszym codziennym życiu.\nDbamy o najwyższy poziom merytoryczny i jakościowy zajęć.\nTrenerzy mają nie tylko ogromną wiedzę, ale są również sympatyczni i empatyczni.\nJesteśmy elastyczni co do terminów, miejsca i tematyki zajęć.\nNiektóre warsztaty i szkolenia oferujemy jako jedyni w Polsce, np. AHA.\nCeny są przystępne i czasami do negocjacji.\nOferta jest wciąż poszerzana. Firma istnieje od 20 lat.


aputino – Muzykotersi\nCzerwiec 23, 2019 Czerwiec 10, 2019 aputino Comment is Closed\nPerkusja to instrument cieszący się ogromnym zainteresowaniem. Jest wykorzystywana w muzyce rockowej, metalowej, jazzowej. Dodaje utworom charakteru, kojarzy się z energią, żywiołem, odwagą. Jak rozpocząć grę na perkusji? Gdzie kupić zestaw perkusyjny na początek? Pierwsza perkusja – jaki instrument wybrać? Wybór pierwszej perkusji to spore wyzwanie. Najlepiej w tej kwestii zdać się na pomoc specjalisty. […]\nGłośniki bluetooth – muzyka bez kabla\nCzerwiec 13, 2019 aputino Comment is Closed\nGłośniki bluetooth są ostatnio coraz bardziej popularne. Naprawdę nie ma w tym nic dziwnego. W końcu są bardzo poręczne i można je zabrać ze sobą dosłownie wszędzie. Sprawdzają się w wielu sytuacjach i dlatego warto wiedzieć, jakie zalety jeszcze posiadają. Dlaczego warto zdecydować się na głośniki tego typu? Z całą pewnością ogromnym plusem jest fakt, […]\nSłuchawki wygłuszające z odpowiednim redukowaniem dźwięków z zewnątrz\nMarzec 25, 2019 Marzec 27, 2019 aputino Comment is Closed\nAby ćwiczyć bez problemu, trzeba wyposażyć się w komfortowe akcesoria, które ułatwią cały proces nauki. Do tego właśnie zostały stworzone słuchawki wygłuszające, które zachwycą swoją funkcjonalnością na każdym etapie spotkania się z perkusją. Doskonałe wytłumienie dźwięków dochodzących z zewnątrz będzie na najwyższym poziomie, wobec czego już teraz warto rozejrzeć się za perfekcyjnym modelem. Szczytowa forma […]\nSamodzielne składanie zestawu perkusyjnego\nStyczeń 5, 2019 Styczeń 23, 2019 aputino Comment is Closed\nDecydując się na samodzielne złożenie zestawu perkusyjnego można bardzo wiele zyskać. Należy jednak wiedzieć ja się do tego zabrać. Konstruując zestaw samemu można przede wszystkim wiele zaoszczędzić – i być może przeznaczyć zaoszczędzoną kwotę na kolejne części zestawu – można tez dostosować perkusję w pełni do swoich potrzeb. Zestaw minimalistyczny dobrej jakości – jak zaoszczędzić […]\nKaraoke – zabawa dla każdego\nCzerwiec 14, 2018 Czerwiec 18, 2018 aputino Comment is Closed\nwychodzą twórcy komputerowych programów, które umożliwiają przeprowadzanie zabaw karaoke. JAPOŃSKI PRODUKT EKSPORTOWY Termin „karaoke” i związana z nim zabawa przywędrowały do Polski i reszty Europy z Japonii. Gra polega na śpiewaniu w oparciu o tekst wyświetlany na ekranie lub rzutniku i podkład muzyczny pozbawiony sekcji wokalnej. Dziś śmiało można powiedzieć, że karaoke króluje w polskich […]\nCo powinien posiadać porządny radioodtwarzacz\nMaj 12, 2018 Maj 24, 2018 aputino Comment is Closed\nWybór domowego radioodtwarzacza wbrew pozorom jest bardzo trudnym zadaniem, dlatego też warto dokładnie zapoznać się z dostępnym na rynku sprzętem, aby wybrać wysokiej klasy produkt. Z niniejszego artykułu dowiedzą się Państwo, na jakie parametry należy zwrócić szczególną uwagę, aby wybrać niezawodny sprzęt, który odbierać będzie nie tylko fale radiowe, ale poradzi sobie również z płytami […]\nTradycyjna i nowoczesna muzyka uliczna – czyli djembe i hang\nMaj 2, 2018 Maj 10, 2018 aputino Comment is Closed\nInstrumenty perkusyjne – ulubione narzędzie do znęcania się nad słuchem sąsiada? A może idealne źródło dodatkowego zarobku? Spacerując po ulicach polskich miast, coraz częściej możemy zobaczyć ludzi czarujących przechodniów muzyką wytwarzaną przez bęben. Czy rzeczywiście da się w taki sposób zarobić? Co jest najbardziej popularne? Które dźwięki najbardziej wpadają w ucho? Przyjrzyjmy się dwóm przyrządom, […]\nKwiecień 25, 2018 Kwiecień 23, 2018 aputino Comment is Closed\nDzieci grania na różnych instrumentach uczą się już od najmłodszych lat. Jednym z popularnych instrumentów jest perkusja. Uważa się, że na perkusji grają dzieci, które wprost rozpiera energia. Perkusja dla dzieci powinna być mini kopią perkusji dużej, oryginalnej, takiej jak dla dorosłych. Tylko z takiej perkusji można wydobyć dźwięki najbliżej bliższe oryginalnym. Wśród zabawek muzycznych […]\nMetronom – idealny na codzień\nMarzec 16, 2018 Marzec 14, 2018 aputino Comment is Closed\nMetronom – są osoby, które na dźwięk tego słowa zaczynają drżeć. Są też tacy, którzy z metronomem pracować lubią i jest to nieodłączny element ich codziennych ćwiczeń. O co więc w ogóle tyle hałasu i jak metronom może pomóc muzykowi? Metronom służy głównie do tego, aby utrzymać muzyka w tempie podczas ćwiczeń. Jest to jego […]\nJak nauczyć się grać na congach?\nLuty 26, 2018 Luty 19, 2018 aputino Comment is Closed\nConga to rodzaj afrykańskiego bębna. Jest to instrument, który zadowoli wszystkich miłośników dzikich i pierwotnych rytmów. Należy mieć świadomość, że na każdym instrumencie trzeba nauczyć się grać. Tak samo jest w przypadku bębnów. Należy wypracować technikę, która będzie nie tylko komfortowa, ale również przyniesie oczekiwane efekty. Jakość oraz charakter melodii zależy w dużej mierze od […]


Wybieramy dobre obuwie. Jak to zrobić? - Najnowsze trendy w Twojej szafie!\nadmin Lipiec 5, 2018 Wybieramy dobre obuwie. Jak to zrobić?2018-07-05T08:07:46+00:00 Kolekcje i pokazy\nDobre buty dopasowane do każdej pory roku a także odpowiednie jeśli chodzi o warunki pogodowe to podstawa. Drugim ważnym warunkiem decydującym o wyborze odpowiedniego obuwia musi być ich funkcjonalność, to, czy zasadniczo będą one nam pasowały jak również to, czy zwyczajnie się nam podobają.\nRóżne buty na różne pory\nWiosna to okres, kiedy szczególnie dużo czasu spędzamy chodząc pieszo do parków bądź w inne miejsca, toteż dość istotne jest, aby latem kupić dla siebie coś wygodnego, trwałego i dopasowanego do zmiennych powierzchni. Jeżeli będziemy chodzić w większości po mieście, to bez kłopotu odpowiednie będą na przykład trampki converse lub inne buty converse, aczkolwiek jeśli chcemy chodzić po górach lub wybrać się na dłuższy spacer po dolinach ewentualnie małych górkach, to klasyczne trampki lub materiałowe miejskie buty mogą być nieodpowiednie.\nDlatego również w przypadku takowych zastosowań lepiej, jeżeli zaopatrzymy się w uniwersalne buty adidas męskie, jakie będą dobre tak samo na miejskich chodnikach, jak i na piaszczystych czy kamiennych ścieżkach, gdzieś w niskich górach lub – witryna w tym temacie – w kotlinach czy przykładowo dolinach. Na własne szczęście, aby znaleźć te wszystkie typy obuwia nie musimy spędzać ciężkich godzin na wędrówkach po galeriach handlowych lub (zobacz wygodnie) sklepach określonych firm.\nNiejednokrotnie w poszczególnych salonach obuwniczych mamy obuwie różnych marek i również tam możemy natrafić nie tylko na trampki converse ewentualnie inne buty converse, ale kupimy tam także różnego rodzaju męskie adidas buty.\nWarto jest właściwie poszukać. Nie zapominajmy, że poszukując butów w różnych salonach obuwniczych, możemy spotkać się z odmiennymi cenami, a poprzez to mamy możliwość wybrać tę najkorzystniejszą.