Za kotarą rzeczywistości [Caroline V. Dragon] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00106 002025 20867174 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Caroline V. Dragon Liczba stron: 207\nISBN: 978-83-8221-266-2 Data wydania:\nCaroline V. Dragon Za kotarą rzeczywistości Świat Darów Tom 1\nProjektant okładki Karolina "Naru" Piasecka Korektor Anna "Hikaru" Krysztofowicz Zdjęcie na okładce ©grandeduc - Adobe Stock © Caroline V. Dragon, 2020 © Karolina "Naru" Piasecka, projekt okładki, 2020 Cztery kobiety — cztery historie połączone przez świat, w którym Dary dyktują o mocy danego człowieka. Tancerka, Pisarka, Śpiewaczka oraz ta, której Dar to Przyswajanie Wiedzy. „Za kotarą rzeczywistości” to 1 tom ze Świata Darów, koncentrujący się najbardziej na ostatniej z kobiet — skrzywdzonej przez los Smoke — oraz jednym z Królów ziemi zamieszkałych przez Smoki. Czym jest Więź i czy pozostali będą wstanie zaakceptować uczucie, jakie wiele lat temu połączyło tych dwoje? ISBN 978-83-8221-266-2 Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero\nSpis treści Za kotarą rzeczywistości Świat, do którego trafiłyśmy Sparks Safina Danika Smoke Kobiety, które sprowadziliśmy Faran Amador Reno Blake Serca, które się odnalazły Smoke Blake Smoke Blake Obietnice i prośby Smoke Blake Druga natura, którą akceptujemy tylko my Blake Smoke Safina kontra Smoke Amador Safina Współczucie i próba nawiązania kontaktu Danika Reno Nowy start Blake Smoke Blake Smoke To wcale nie tak! Safina Amador Ultimatum Faran Sparks Faran Decyzja Króla Safina Amador Propozycja Daniki — trzymajmy się razem! Danika Reno Królowa Smoke Blake Smoke Blake Oficjalne zaloty Króla Blake Smoke Blake Smoke\nŚwiat, do którego trafiłyśmy\nSparks Naprawdę nie wiem jak to się stało i kurczę chyba będę musiała o tym z kimś pogadać. Akurat byłam w szkole — była lekcja tańca, a że ja uwielbiałam się ruszać, dawałam z siebie wszystko z prawdziwą radością. Kiedy skończyłam ostatni dzisiejszy taniec, podszedł do mnie jakiś chłopak — a w zasadzie facet, choć musiał być niewiele starszy ode mnie. Miałam siedemnaście lat i długie, bardzo rude włosy — w porównaniu ze stereotypowym rudzielcem nie miałam jednak piegów czy niebieskich oczu. Natura obdarzyła mnie za to brązowymi ślepiami i silnym ciałem sportowca, choć to taniec był moim „konikiem” od najmłodszych lat. Chłopak… facet… Nie ważne! Koleś podszedł do mnie po ostatniej figurze — jeśli miałabym być szczera, to bardzo mi się spodobał, choć nie do końca był w moim typie. Niewiele wyższy ode mnie — a wolałam dużo wyższych od siebie — o chłopięcej urodzie, podczas gdy ja wolałam facetów o bardziej ostrych rysach. Wiem, wiem — zwykle niskie dziewczyny wolały również dość niskich facetów, by nie wyglądać przy nich jak krasnale, ale co miałam na to poradzić? Miał jednak bardzo ładne i ciepłe spojrzenie. Kiedy ujęłam jego wyciągniętą dłoń, zdziwiona poczułam, że ta jest twarda i szorstka, jakby… No tak, jedyne co mi się z tym skojarzyło, to walka mieczem — w książkach zawsze opisywano szorstkie dłonie jako „dłonie wojownika”. Teraz raczej rzadko tacy przystojniacy mieli takie ręce — bardziej kojarzyłam, że były gładkie, podobnie jak u dziecka… Tak czy inaczej pogratulował mi z szerokim uśmiechem tego, jak się ruszam — powiedział, że z chęcią kiedyś ze mną zatańczy, jeśli tylko będę chciała, po czym zostawił mi swoją wizytówkę. Kiedy odchodził, poczułam się dziwnie — jakbym miała mimo wszystko już nigdy go nie zobaczyć. Spojrzałam na jego plecy i zaskoczona zauważyłam, że te są dość szerokie, nawet pomimo wzrostu… i dyndają na nich długie, spięte w kucyk włosy. Trochę zaskoczyła mnie ich długość, lecz najdziwniejsze było to, że gdy zamrugałam, te przybrały na moment inny kolor. Zamiast czerni… ujrzałam błysk fioletu. Nie miałam jednak okazji się przekonać czy mam zwidy, czy nie, bo facet zwyczajnie opuścił salę, nie oglądając się za siebie. Kiedy wróciłam do domu przywitałam się energicznie, ale jak zwykle zostałam zignorowana. Mieszkałam tylko z dziadkiem, którego chyba niewiele obchodziłam. Rozumiałam, że był już stary i schorowany… Dlatego starałam się radzić sobie sama i pomagać mu, jak tylko potrafiłam. Kiedy nastał wieczór, mocno się z nim pokłóciłam — powiedział mi, że za kilka dni, kiedy skończę osiemnaście lat, mam się wynieść z jego domu i nigdy nie wracać. Wiedziałam, że mnie nie lubił, jednak… myślałam, że jestem choć trochę pomocna. Mijały kolejne dni, przybliżając nieubłaganie koniec szkoły, tak samo jak i moje urodziny. Tak się jakoś dziwnie złożyło, że koniec roku szkolnego wypadał dokładnie w moje osiemnaste urodziny. I był to dzień, w którym musiałam się wynieść. Jeszcze nie wiedziałam, co ze sobą zrobię… ale nie miałam zamiaru się załamywać. Niestety koniec roku nadszedł w oka mgnieniu i stałam teraz, szykując się na ceremonię zakończenia szkoły. Kiedy zakładałam kurtkę coś wypadło mi z kieszeni — zauważyłam, że to wizytówka od tamtego przystojniaka. W tym wszystkim, całkiem o niej zapomniałam. Obejrzałam ją w sumie po raz pierwszy i zaskoczona przeczytałam na odwrocie: „Chcesz zmienić swoje życie? Jeśli tak, to pomyśl życzenie”. Cóż, nie chciałam na razie myśleć o tym, czego chcę — zrobię to po tym, jak skończy się ceremonia ukończenia liceum. Wtedy będę miała dość czasu na to, by myśleć o bardzo wielu sprawach. W końcu skończyłyśmy liceum! — zawołała moja przyjaciółka, a ja zaśmiałam się radośnie, przyznając: — Tak. W końcu! — Sparks, co będziesz teraz robić? Według mnie powinnaś nadal tańczyć, na przykład zostać nauczycielką… — A ja sądzę, że powinna dalej używać mięśni — wyznała druga — Jesteś taka cholernie silna… a w ogóle nie wyglądasz! Zaśmiałam się szczerze i wyznałam: — Jeszcze nie wiem, co zrobię, ale na pewno… — nagle urwałam, czując się tak, jakby ktoś mnie obserwował. Obróciłam się… i ujrzałam tamtego faceta. Uśmiechał się do mnie ciepło, aż nagle zobaczyłam, jak porusza ustami. Mimo że nie było szans go usłyszeć, wyczytałam z ruchu jego warg: „Czy chcesz zmienić swoje życie?”. Ja… chciałam — uświadomiłam sobie, czując wręcz ból w piersi na samą myśl. — Bardzo chciałam. „Więc pomyśl życzenie” — znów niemal go usłyszałam, choć nie wydał żadnego dźwięku. — Chcę… — zaczęłam na głos, zaskakując koleżanki. — Chcę mieć dom… chcę znaleźć swoje miejsce. Tamte spojrzały tam, gdzie ja, lecz zaskoczone stwierdziły, że nikogo tam nie ma. Jednak on tym był — był i uśmiechał się do mnie, by zaraz po moich słowach skłonić się wytwornie w tym swoim kremowym garniturze… i pstryknąć palcami. Ledwo to uczynił, a zszokowana ujrzałam, jak otacza mnie ogień. Ogień, który objął moje ciało, odbierając przytomność. Kiedy się ocknęłam ujrzałam, że leżę na podłodze jakiejś wielkiej sali, która bardzo przypominała mi jakąś komnatę w zamku. Obok siebie dostrzegłam tego faceta, klęczącego na ozdobnych płytkach… jednak ubranego zupełnie inaczej. Wyglądał niczym jakiś książę albo król. — Gdzie… — spróbowałam się unieść i ten bez słowa mi pomógł. — Gdzie jestem? — W miejscu, do którego pragnęłaś trafić — wyznał i wstał, ciągnąc mnie do góry. — Obawiałem się już, że wyrzuciłaś wizytówkę. — Ja… — zamarłam, kiedy nieświadomie spojrzałam w bok i ujrzałam za oknem piękny ogród różany. — Mój Boże! — zachwycona podbiegłam i oparłam ręce o łuk okna… by po chwili zamrugać w szoku i cofnąć się prosto na tego faceta, który widać specjalnie stanął za mną, by powstrzymać mój z góry wiadomy upadek. — Czy… czy to był… — spojrzałam gwałtownie na jego twarz, nie wierząc, by to co widzę było prawdziwe. Ten jednak zachichotał cicho i uniósł mój otwarty podbródek, by zamknąć moje rozdziawione usta. — Tak. To był smok. — Ale… ale jak… — nie mieściło mi się to w głowie. Puścił mnie delikatnie i odsunął, idąc na środek pokoju, po czym nagle obrócił się tak, jakby chciał ramionami ogarnąć wszystko dookoła. — Witaj w Świecie Daru — i mrugnął do mnie okiem, kłaniając wytwornie. Jednak to, co dodał, kazało mi klapnąć tyłkiem na parapet: — Moim Królestwie.\nSafina Życie jest rzadkim darem, którego należy szanować. W to wierzyłam, nie mając jednak pojęcia, jak blisko byłam prawdy. Miałam dopiero dwadzieścia lat, lecz swoje pierwsze pisarskie sukcesy zaczęłam odnosić już jako dziecko — moi rodzice promowali moją twórczość i teraz, będąc tak naprawdę ciągle bardzo młodą wiekiem pisarką, nie musiałam walczyć z biedą czy polegać na ich pieniądzach. Uważałam się za osobę rozważną i niezależną — byłam domatorką, lecz potrafiłam odnaleźć się w każdej grupie, nie tracąc swojego charakteru. Jednocześnie potrafiłam do pewnego stopnia się dopasować, przez co niektórzy śmiali się, że jestem jak elegancko ubrany Ninja. Czasem określano mnie żartobliwie „rozważną i romantyczną”, jako że pisywałam między innymi romanse. Sama jednak nie określiłabym siebie jako prawdziwą romantyczkę — wolałam prawdę od ułudy — czystość emocji, a nie jakieś zauroczenia. Wielu twierdziło, że bywałam czasem sztywna — może i tak było, jednak wolałam być sobą niż udawać kogoś, kim nie jestem. A tym, którym się moja postawa nie podobała, sugerowałam się do siebie nie zbliżać. Rzadko się złościłam — byłam raczej spokojną osobą, uważałam, że nadmierna emocjonalność to zwykły brak kontroli nad sobą, a przede wszystkim nad swoim życiem. Przyznaję, że lubiłam jednak czasem pofantazjować. Pisanie książek było dla mnie czymś w rodzaju wyładowania się — może dlatego w tak wielu sytuacjach życiowych, nawet bardzo trudnych, potrafiłam zachować spokój. Jednak tamtego dnia… cóż, wszystko się zmieniło. Udałam się na wystawę obrazów — dostałam zaproszenie od matki, która była ich autorką. Wśród zebranych ujrzałam pewnego mężczyznę — nie przypominał żadnego ze „standardowych” gości wernisażu i co więcej — był jedyną nieznaną mi osobą w całej śmietance towarzystwa wyższych sfer. Kiedy ten stał, oglądając z uśmiechem jeden z obrazów, podeszłam do matki, która akurat patrzyła na niego z lekko rozanieloną miną. — Przystojny, prawda? — zapytała, gdy o niego spytałam. — Był już na kilku moich wystawach, więc postanowiłam go zaprosić. Wydaje się kochać sztukę. — Rozumiem, że zaprosiłaś kogoś całkowicie obcego na zamknięty wernisaż? — Och, skarbie, jak zwykle jesteś zbyt poważna. Lepiej się z nim zapoznaj — zachęciła i puściła mi perskie oko. — Widziałam jak kilka razy za tobą zaglądał. Obejrzałam się na mężczyznę i ten, w tej samej chwili, obrócił się w naszą stronę. Uśmiechnął się, a ja zaskoczona ujrzałam, że to wcale nie jakiś starszy pan — myślałam tak, bo miał czysto białe włosy i dlatego nie rozumiałam zachwytu matki. Tymczasem mężczyzna wydawał się być przed trzydziestką. Na dodatek wyglądał — pomimo bardzo przystojnego oblicza — na mózgowca… Może to przez tą roztrzepaną czuprynę? Nagle ruszył w naszą stronę i gdy podszedł skłonił się nam wytwornie, co dość mocno mnie zaskoczyło. — Moje panie — powiedział, po czym wyprostował się, patrząc na nas z uśmiechem. — Wybaczcie mi moje słowa, ale obie jesteście tak piękne, jak te obrazy. — Och, jaki pochlebca — mama się rozpłynęła, lecz ja poczułam, że mierzę go wzrokiem. Wtedy pochwycił mój wzrok i mrugnął do mnie… a ja poczułam się zaskoczona, że robi mi się ciepło. Odeszłam przepraszając ich pewna, że facet zostanie z mamą, lecz gdy oglądałam jeden z obrazów podszedł do mnie niepostrzeżenie i zagadnął: — Obrazy pani matki są pełne głębi. Musi być pani dumna. — Jestem — przyznałam, nie odrywając wzroku od płótna. — Jednak musi pan wiedzieć, że moja matka jest mężatką, która bezgranicznie kocha męża. — Och, nawet nie pomyślałem o niej w ten sposób — rzekł od razu, w ogóle nie przejęty moimi insynuacjami. Spojrzałam na niego lekko zdziwiona. — Za to… interesuje mnie ktoś inny — i spojrzał na mnie ciepło niebieskimi oczami… które pomimo koloru barwą przypominały niebieski lód. — Czy dałaby się pani zaprosić na kawę? Miałbym pewną sprawę… natury zawodowej. — Zawodowej? — zaintrygował mnie i zgodziłam się z nim spotkać zaraz po wernisażu. Udaliśmy się do kawiarni na rogu ulicy. Zaskoczył mnie swoim wyborem kawy. — Czarna? — zapytałam, a ten pokiwał głową. — Tam, gdzie mieszkam, kawa smakuje zupełnie inaczej. Dlatego, kiedy tu jestem, lubię się nią po delektować — wyznał i rozmarzony wziął łyczka. — Tak… zawsze mi tego brakuje, kiedy wracam do domu. — A więc czym się pan zajmuje? — Jestem nauczycielem — wyznał, znów lekko mnie zaskakując. — Dziedziny, w których się specjalizuję… cóż, tutaj nie znalazłyby zastosowania. — …a co ja miałabym mieć z tym wspólnego? — Widzi pani… Posiada pani pewien dar, który jest wysoko ceniony w miejscu, z którego pochodzę. — Dar? — Mówię o pisaniu… Pisaniu rzeczy, o których nie wie nikt. Wstałam powoli, acz spokojnie. — Skąd pan wie, że jestem pisarką? — Wiem o pani całkiem sporo — wyjawił niezrażony. — Jednak pytanie brzmi… jak wiele wie pani o sobie? Bez słowa zabrałam torebkę, chcąc odejść, jednak wtedy dobiegło mnie: — Nie chciałaby pani, by to wszystko było prawdą? Przystanęłam i obróciłam się do niego, patrząc w ciszy na powagę na jego twarzy. Po chwili zapytałam: — Co dokładnie? — By światy, o których pani pisze istniały. By pani teorie zyskały uznanie tam, gdzie naprawdę moją znaczenie. — Oszalał pan? — Raczej pytanie brzmi… Kto z nas jest zdrowy? Nagle wszystko się rozmyło i jedyne co zostało to my, stolik i kubek kawy, z którego ciągle pił. — Co to ma znaczyć? — Chcę pokazać ci świat, w którym zostaniesz doceniona… i w którym na pewno znajdziesz swoje miejsce. Nagle zauważyłam, że jesteśmy w ogrodzie pełnym niebieskich kwiatów… i że do tego mężczyzny coś biegnie — jakaś biała, włochata kulka na dwóch łapach z dużymi oczami i wskakuje mu na ramię, by nie przymierzając zacząć się tulić. — Poznaj Berta — przedstawił mi kulkę, po czym głaszcząc ją powiedział z namysłem: — Bert… To nasza nowa Pisarka.\nDanika Och, Dani, jesteś cudowna — wyznała moja przyjaciółka, odbierając ode mnie swoją córeczkę. — Ta mała łobuziara nie może przestać mówić o swojej najukochańszej cioci. Zachichotałam ciepło i nachyliłam się, by spytać małą: — Aż tak mnie kochasz? — Baldzio! — i rzuciła się, by mnie przytulić. — Dani, masz tu ode mnie w podzięce… — zaczęła, lecz ja pokręciłam głową i przypomniałam: — Dla mnie to czysta przyjemność. — Dani… — I się zaczęło. — Jesteś zbyt kochana i zbyt łatwo ufasz. Ktoś w końcu złamie ci serce, bo uzna, że jesteś idealnym kozłem ofiarnym. Zachichotałam na to i wyznałam: — Kilka razy już próbowano. Uwierz mi, że potrafię być również twarda. Otaksowała mnie powątpiewająco, lecz w końcu poszły, a ja weszłam z powrotem do mieszkania. By ujrzeć, że na stoliku leży ogromna czekolada z napisem: „Dla najukochańszej przyjaciółki i cioci”. Musiała to podrzucić, kiedy poszłam do środka po zapomnianą zabawkę. Wzięłam czekoladę do ręki i uśmiechnęłam się — takie podziękowania lubiłam przyjmować. Następnego dnia, kiedy byłam w pracy i żegnałam dzieciaki z przedszkola, ujrzałam wysokiego mężczyznę stojącego w cieniu drzewa. Nie wyglądał na zboczeńca — wydawał się kimś, kto pasuje bardziej do turnieju rycerskiego niż placu zabaw, choć nie wiedziałam, skąd to porównanie, skoro był ubrany w garnitur, a nie zbroję. Obserwowałam go dyskretnie, gdyż nie byłam pewna, co tu robi — jeśli choć dotknie albo obejrzy się nie tak na jakieś dziecko, pierwsze co zrobię to wezwę policję. Nie zrobił jednak niczego złego ani dziwnego. No, może poza jednym. Gapił się na mnie. W sumie nie wiedziałam czy to źle — był niebywale atrakcyjnym mężczyzną. Bardzo wysoki, ciemnowłosy i zwyczajnie przystojny, choć bardziej pasowało słowo „męski”, gdyż jego rysy twarzy były dość ostre. Kiedy dzieci poszły z rodzicami do domów, a ja chciałam wejść do budynku, nagle usłyszałam: — Panno Daniko? Obróciłam się i zamrugałam w szoku. Mężczyzna podszedł do mnie i skłonił z galanterią, lecz słowa „rycerz” i „wojownik” nadal kołatały mi po głowie. — Nazywają mnie Reno — przedstawił się i wyprostował na dobrze ponad dwa metry wysokości. — Jestem tutaj, ponieważ mam dla pani propozycję pracy. Zamrugałam i zapytałam: — Jak to pracy? Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i podał mi wizytówkę. — Istnieje pewne miejsce, które na gwałt potrzebuje kogoś takiego jak pani — wyznał głębokim głosem. — Chodzi o pewne… dość szczególne małoletnie istoty — wyznał, a ja znowu zamrugałam i rozejrzałam się. — Ale ja mam pracę. I kocham te dzieci. — Proszę dać sobie czas — zasugerował spokojnie. — Dzieci o których mówię są szczególne, w większości bardzo skrzywdzone przez los. Pani ciepła i bezinteresowna natura jest jedyną, która będzie w stanie do nich dotrzeć. Spojrzałam na wizytówkę. — Nie ma tu maila ani… — Jest telefon — i znów skłonił mi się nisko. — Bardzo proszę to przemyśleć. Kiedy będzie pani chciała poznać więcej szczegółów, przybędę na pani wezwanie. Nie wiedziałam, co zrobić. I to nie dlatego, że wahałam się nad przyjęciem pracy. Tylko dlatego, że mężczyzna wywarł na mnie naprawdę duże… i naprawdę pozytywne wrażenie. Dość długo zastanawiałam się czy dzwonić, lecz w końcu ciekawość zwyciężyła. Zadzwoniłam i od razu usłyszałam: — Witam, pani Daniko. — Skąd pan wie, że to ja? — Przeczucie — wyznał z ledwo wyczuwalnym śmiechem w głosie. — Czy chce pani poznać więcej szczegółów? — …tak. Kilka godzin później — po pracy — siedziałam naprzeciw Rena i słuchałam z niedowierzaniem tego, o czym mówił. Aż w końcu zapytałam: — Czy to jakiś żart? Mam wrażenie, że mówisz o jakichś krzyżówkach ludzi z czymś, a nie o dzieciach. Wtedy oparł łokcie o stolik i położył brodę na splecionych dłoniach, świdrując mnie wzrokiem. — A co jeśli powiem, że są to takie krzyżówki i dzieci jednocześnie? Przez chwilę patrzyłam na niego bez słowa. — Czy to żart? Pokręcił głową i nagle otoczenie się zmieniło, aż poderwałam się w szoku. Byliśmy na jakiejś polanie pod otwartym niebem. Po swojej prawej stronie widziałam ogromny ogród, na którym co chwilę rosły piękne kwiaty wyglądające kształtem jak dzwoneczki. Po lewej zaś znajdował się spad — i to z tego kierunku dobiegał mnie dziecięcy śmiech. — Proszę tam spojrzeć — zasugerował Reno a ja, bez słowa — nadal skołowana — wykonałam prośbę. I aż zasłoniłam usta. — …to nie jest normalny świat — stwierdziłam, na co ten stanął obok mnie i wyznał cicho: — Nie jest. Jednak… który tak naprawdę jest całkowicie normalny?\nSmoke Byłam już zmęczona. Zmęczona sobą, zmęczona wszystkim. Od dziecka byłam traktowana jak outsiderka — nigdzie nie potrafiłam znaleźć swojego miejsca. I — mimo że miałam już dwadzieścia siedem lat — nadal go nie odnalazłam. Po co to wszystko? Po co żyłam? Po co się narodziłam? By być samą? By żyć, lecz być martwą w środku? Nie potrafiłam już tego znieść — tak bardzo chciałam zniknąć z tego świata, tak bardzo pragnęłam skończyć z tym bezsensownym życiem i przestać istnieć… Przestać czuć ból, smutek, rozgoryczenie… Wszystko. Tamtego dnia byłam zmotywowana, by ze sobą skończyć. Napisałam list pożegnalny do babci i wujka, po czym wyszłam w ulewę. Musiałam zwracać na siebie uwagę — bez parasola, idąca jak cień człowieka. Nikt jednak do mnie nie zagadał, ani nawet za mną nie obejrzał, a ja nie oczekiwałam niczego innego. Czułam się pusta — tak bardzo, jak nigdy w całym swoim życiu. Bo wiedziałam, że to dziś nastąpi koniec wszystkiego. Nie wiedziałam jednak, którą opcję wybrać — dać się przejechać jakiemuś autu? Czy może skądś zeskoczyć? W mieście chyba nie było mostów… Szłam po omacku, przed siebie. Bez celu, bez kierunku — nie obchodziło mnie, gdzie trafię i czy w ogóle gdzieś trafię. W końcu jednak ujrzałam most — nawet nie wiedziałam, gdzie byłam. Weszłam na niego bez słowa. Był dość duży i długi — nie miałam pojęcia, że taki znajduje się w mieście. Stanęłam jednak przy barierce dopiero po przejściu dość długiego odcinka — sama nie wiedziałam czemu — i w końcu spojrzałam pustym wzrokiem w dół. Linie kolejowe — jeśli zeskoczę mogę skręcić kark lub, jeśli przeżyję, może rozjechać mnie pociąg. Zacisnęłam dłoń na barierce. Czemu nie skakałam? — Trudny wybór, prawda? — usłyszałam i zerknęłam spod mokrej grzywki w lewą stronę, skąd dobiegł głos. Stanął koło mnie wysoki mężczyzna, skryty pod zielonym niczym trawa parasolem. — Chcesz się zabić, lecz jakaś część ciebie wzdryga się przed tym — zauważył, unosząc lekko brzeg parasola, aż ujrzałam, że patrzy na wprost, za barierkę… Niemal od razu zdałam sobie sprawę, że poznaję tę twarz i zaśmiałam się ostro, patrząc w deszczowe niebo. — Chyba naprawdę w końcu oszalałam, skoro widzę cię stojącego obok mnie. — Cóż, sam się zdziwiłem, kiedy cię tu ujrzałem — usłyszałam i spojrzałam na niego. Moja mokra blond grzywka była za długa i musiałam ją odgarnąć. Przy okazji poprawiłam też okulary w ciemnej oprawie, zasłaniające niepomalowane zielone oczy. — Dotąd… — kontynuował. — …myślałem, że jesteś tylko wytworem mojej głowy. Znów prychnęłam śmiechem, aż ten spojrzał na mnie poważnie. — Nie wierzysz mi? — Twoje słowa za bardzo przypominają moje własne marzenia, bym w nie uwierzyła — rzekłam gorzko. — Co to ma być? Jakaś kara jeszcze za życia? Nie dość mnie ukarano? Patrzył na mnie bez słowa… i nagle odwrócił w moją stronę ze słowami: — Nie odchodź teraz, gdy cię odnalazłem. Znów się zaśmiałam… lecz przez mój śmiech przebrzmiewał czysty ból. — Mam dość. Dość tego życia, dosyć tej ułudy, którą stworzyła moja głowa. Chcę tylko, by to się skończyło, chcę móc zapomnieć… — Śmierć utnie wszystko — usłyszałam ciche słowa. — Nie tylko to co złe… lecz także to, co dobre. — Nie rozumiesz? W moim życiu nic nie jest dobre! — krzyknęłam z rozpaczą. — Jeszcze teraz ty…. — rozpłakałam się na całego. — Nie chcę żyć w miejscu, w którym nawet nie mogę cię dotknąć! — …Maleńka… — ujrzałam, jak zabiera parasol znad swojej głowy i kładzie go na ziemi, moknąc. Klęknął przede mną i wyciągnął do mnie dłoń. — Ja także nie chcę już żyć w świecie, gdzie cię nie ma. Padłam zrozpaczona na kolana i rzekłam zapłakana: — Co mam zrobić? Mam dość tej ułudy, chcę tylko być z tobą… — Weź mnie za rękę — usłyszałam. — Złap mnie i nie puszczaj. Spojrzałam na jego dłoń i z wahaniem wyciągnęłam swoją. — Ale moja dłoń przejdzie przez twoją — uświadomiłam sobie po raz kolejny. — Ty nie jesteś prawdziwy. — …a więc stanę się dla ciebie taki. Drgnęłam gwałtownie, kiedy przykrył moją leżącą na chodniku dłoń swoją. — Ty… — urwałam, bo przytknął czoło do mojego czoła… a jego dotyk był prawdziwy. — Jak… — serce gnało mi jak szalone. — Odnaleźliśmy się — wyszeptał, a jego głos drżał, przepełniony bezbrzeżną ulgą. — Nareszcie. — Ale przecież ty…. — urwałam, bo mnie pocałował. — Do zobaczenia — usłyszałam tuż przy ustach, po czym otoczył mnie blask. Kiedy się ocknęłam ujrzałam go nad sobą… jednak to wrażenie zaraz zniknęło, ponieważ klęczący obok mnie mężczyzna był bardzo podobny… Ale dużo młodszy. — Dobrze się pani czuje? — zapytał mnie i pomógł mi usiąść. Wtedy ujrzałam obok niego rudą nastolatkę o pełnych troski, brązowych oczach. — Ona musi być z mojego świata — rzekła do niego, a on od razu pokiwał głową. — Tak, tylko z nim mamy łączność. Jednak… — wtedy spojrzał na mnie. — Czy wie pani, kto ją tu sprowadził? Zamrugałam, nadal lekko skołowana… i — zamiast odpowiedzieć — zapytałam: — Czy ty… Masz może starszego brata? Aż się wyprostował, kiedy to powiedziałam, lecz wyznał: — Nie mam. Od razu spuściłam wzrok. — Jednak mam ojca… który, według waszej ludzkiej miary, mógłby wyglądać jak mój brat. Ponownie wbiłam w niego wzrok, tak samo jak ta ruda dziewczyna. — Nie wiem, dlaczego to zrobił — wyznał mi. — Jednak… tym, kto cię wezwał… musiał być mój ojciec.\nKobiety, które sprowadziliśmy\nFaran Miałem niezły ubaw z miny Sparks, dopóki chwilę po jej przybyciu w komnacie nie pojawiła się kolejna kobieta. Była przemoczona, a gdy ujrzałem jej zdezorientowany wzrok wiedziałem, że nie trafiła tu w normalnych okolicznościach — w jej oczach czaiło się zbyt dużo cierpienia, by miała być zwykłą „sprowadzoną”. Służki na moją prośbę zabrały kobietę — poprosiłem je, by zajęły się nią troskliwie, ponieważ osobą, która ją sprowadziła, musiała być moim ojcem. Musiała, jednak nadal nie potrafiłem w to uwierzyć. — Um… Faranie? — usłyszałem i spojrzałem na Sparks. Od pierwszej chwili, kiedy ją ujrzałem wiedziałem, że jest nie tylko energiczna i silna, lecz i zwyczajnie dobra. Co potwierdziło się po raz kolejny, gdy spytała: — Dlaczego ona tu trafiła? I dlaczego w takim stanie? Wydawała się… nie wiem, taka smutna i… i pusta — wyznała smutno, a ja pokiwałem głową. — Też odniosłem takie wrażenie. Bardziej jednak w tej chwili mnie zastanawia… dlaczego mój ojciec ją tu sprowadził. — Jesteś pewien, że to on? A poza tym… mówiłeś, że to twoje Królestwo… — rzekła trochę niepewnie, a ja pokiwałem głową i wyjaśniłem, siadając obok niej na parapecie: — Tak, to moje Królestwo… obecnie jednak w większej połowie. Zamrugała słodko, a ja uśmiechnąłem się, by zaraz wyjaśnić: — Widzisz, osoby, które tu żyją… cóż, nie starzeją się. Rozdziawiła usta, a ja zachichotałem i uniosłem palcem jej podbródek, powodując u niej delikatny rumieniec. — Nasz świat jest dość wyjątkowy i połączony z waszym, podobnie jak człowiek jest związany ze swoim lustrzanym odbiciem. Tak naprawdę możemy wędrować między naszym światem a Ziemią — im dłużej na niej jesteśmy, tym bardziej posuwamy się wiekiem. W zasadzie to, im częściej tam jesteśmy, tym bardziej posuwa się nasz czas — kiedy zaś jesteśmy tutaj, nasz zegar biologiczny stoi. Spojrzała na mnie i spytała: — Czyli… spędziłeś w moim świecie tyle czasu, że stałeś się taki? Czułem, że oczy błyszczą mi figlarnie. — Taki przystojny? Prychnęła śmiechem. — Chodzi mi o to, że wyglądasz na trochę starszego ode mnie. — Cóż, bo według ludzkich parametrów mam jakieś dwadzieścia jeden lat — wyznałem. — Na szczęście jednak nasze ciała odpowiadają temu, co robimy, także chudniemy lub nabieramy masy według tego, co czynimy. Jedynie wiekiem stoimy w miejscu. — Rozumiem — pokiwała energicznie głową. — Ty również będąc w naszym świecie spowodujesz, że twoje komórki przestaną się starzeć — wyznałem jej, a ta znów słodko zamrugała. Zapytała jednak o coś innego, niż myślałem: — No dobrze, ale co ja tu tak naprawdę robię? Mówiłeś, że spełnisz moje życzenie… Pokiwałem głową i wyznałem: — Wielu Ziemian, w pewnej chwili swojego życia, staje się wyjątkowych dla nas, mieszkańców świata Lustrzanego. Macie w sobie coś, co łączy oba światy — coś wyjątkowego i rzadko spotykanego w naszym świecie. — Co to takiego? — zapytała, a ja wyjaśniłem jednym słowem: — Dary. — Dary? — Wy nazywacie je talentami, jednak nie każdy talent jest dla nas tak samo znaczący. Właściwie wiele ludzkich talentów na Ziemi jest bezużytecznych, podczas gdy tutaj są one nieocenione. Są i takie, które w obu światach są ważne, lecz u nas — im są silniejsze — tym bardziej łączą was z moim światem. Twoim talentem — twoim Darem jest Taniec. Co więcej, twój dar jest tak potężny, że ukazał w tobie magię, która pozwoliła mi cię odnaleźć. — Magię? Przecież ja nie potrafię czarować, wiedziałabym. — Ziemia jest na tyle ograniczonym światem, że faktycznie magia na niej nie występuje. Jednak tacy jak ja — wskazałem na siebie palcem. — Potrafią wyczuć magię u osób silnie obdarzonych Darem. Tylko dzięki temu potrafimy was odnaleźć… i sprowadzić do tego świata, otwierając wam drogę w obie strony. Musimy mieć na to jednak wasze przyzwolenie — raz odrzucone nie może zostać odzyskane. Oczywiście czasem można to nagiąć, kiedy pragnienie dostania się tutaj jest dostatecznie silne i ma się zgodę któregoś z Królów, jednak ty już nie musisz się obawiać — droga w te i z powrotem jest dla ciebie otwarta. — Ale… o co chodzi z tym Darem? Czemu „taniec”? — Taniec jest jednym z głównych sposobów na wyzwolenie w kimś magicznego Daru. Bardzo wiele osób w moim świecie wybudza magię właśnie podczas tańca, dlatego muszą oni przede wszystkim umieć to robić — wyjawiłem. — Jednak znalezienie nauczyciela tańca… cóż, jest piekielnie trudne, bo mogą to być tylko kobiety o naprawdę silnej woli i stopniu Daru. Twoja magia przywołała mnie, ledwo jak ruszyłem na Ziemię, szukając nauczycielki. Nawet nie wiesz, jak się ucieszyłem, gdy ujrzałem to, jak się ruszasz. Zarumieniła się po raz kolejny i spytała: — Chcesz, bym uczyła twoich ludzi tańca? — Tak — przyznałem. — Wiem, że jesteś jeszcze młoda, ale… — No wiesz co? — od razu złapała się pod boki. — Mam już osiemnaście lat. Nie jestem jakimś dzieckiem. — Nie to miałem na myśli. Według mnie, wcale nie jesteś dzieckiem. — Nie kłam — aż zamrugałem na to, gdy nadąsana odwróciła wzrok. — Wszyscy uważają mnie za podlotka, bo mam takie dziecinne rysy. Patrzyłem na nią chwilkę, lecz w końcu ująłem ją pod brodę i skierowałem twarz w swoją stronę. — Może tak pomyśleć każdy, kto nie widział jak tańczysz — wyznałem. — Kiedy się ruszasz… to… — zamilkłem, widząc wyraz jaj oczu. — Tak? — ponagliła, a ja zamrugałem i poczułem, że mam ochotę ją zwyczajnie pocałować. — Ruszasz się jak kobieta, która doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co w sobie kryje — wyznałem w końcu i mimowolnie spojrzałem na jej usta. — Jesteś… znaczy… Nie mogłem się oprzeć i zacząłem się do niej nachylać — od razu ujrzałem zaskoczenie w jej oczach, lecz nim ją pocałowałem do pokoju wszedł sługa i zaczął, od razu odsuwając moje myśli od całowania: — Przepraszam Panie, ale proszono mnie, bym niezwłocznie poinformował, iż Najwyższy Kapłan Amador wraz z Kapitanem Reno sprowadzili do Królestwa dwie kobiety. — Co takiego? — aż zamrugałem. Cztery sprowadzenia jednego dnia? To… było zaskakujące. Tak bardzo, że zacząłem się zastanawiać, co się dzieje. Młodszy i Starszy Król… Najwyższy Kapłan i Kapitan Królewskich Wojsk… Były to cztery najważniejsze postacie w Królestwie i te postacie, tego samego dnia, bez żadnej konsultacji, sprowadziły po jednej ziemiance do naszego świata. — Co to oznacza? — zapytała Sparks, a ja wyznałem, myśląc gorączkowo: — Nie wiem… ale się tego dowiem.\nAmador Kobiety od zawsze były dla mnie zagadką — zagadką, od której wolałem trzymać się tak naprawdę z daleka. Niestety nieobcowanie z nimi okazało się na dłuższą metę niemożliwe do spełnienia. Poświęciłem się magii, która była religią naszego świata — zawsze miałem wiele do roboty, jednak wraz z biegiem lat, obowiązków zaczęło przybywać i postanowiłem poszukać kogoś, kto by mi w nich pomógł. I tak los postawił na mojej drodze kobietę, której dar pisania — kreowania rzeczywistości słowami — dorównywał mojemu własnemu. Od lat poszukiwałem kogoś, kto mi pomoże, kto swoimi umiejętnościami będzie potrafił odciążyć mnie choć od paru zadań. Dotąd szukałem tego kogoś tutaj, w Królestwie… Tymczasem wyczułem tę osobę, ledwo zszedłem na Ziemię. Tą osobą okazała się bardzo młoda, piękna kobieta, której spokój był zadziwiający… I niepokojący jednocześnie. Sam nie wiedziałem, co względem niej czuję… widać miałem się tego dowiedzieć później. — Rozumiem — rzekła, bez lęku tarmosząc Berta, który siedział jej na ramieniu, łasząc jak przymilający się kot. — Czyli mam być kimś w rodzaju twojej asystentki? — Nie do końca — skorygowałem, obserwując ją dyskretnie. Jej spokój naprawdę mnie nie koił… co więcej, czułem się tak, jakby to ona panowała nad sytuacją, a nie ja. — A więc jak? — Widzisz, jestem tutaj nie tylko nauczycielem. Określiłabyś mnie, według ludzkich „fantastycznych” mitologii, jako Najwyższego Kapłana… — Kapłani są uosobieniem cnót i przede wszystkim posłańcami Bogów — przerwała mi, poprawiając. — Nie określiłabym cię tym terminem. — A więc jakim? — zapytałem cierpliwie. Była bardzo młoda, lecz dzięki Darowi bardzo doświadczona. Byłem ciekaw, co mi na to odpowie. — Nie wiem — wyznała jednak, w sumie zdobywając u mnie plusa. Nie każdego byłoby stać na taką szczerość w podobnej sytuacji. — Jednakże nie posądzałabym cię o fanatyzm religijny… — Rozumiem — rzekłem w końcu i wyjaśniłem, by odeprzeć jej wątpliwości: — Jednak musisz zrozumieć jedną, bardzo ważną rzecz. Sądzę, że ona wystarczy, by potwierdzić mój termin. — A więc słucham. Zamknąłem na moment oczy, by zaraz wyznać poważnie: — Religią tego świata… jest Magia. W końcu ujrzałem zrozumienie i lekkie zdumienie na jej twarzy. Zaraz jednak uniosła brwi. — Nie macie tu Bogów? Ani Boga? Pokręciłem głową. — Jeśli mam być szczery, to niektóre światy określiłyby Nas jako Bogów. — Ponieważ się nie starzejecie? Krótko kiwnąłem głową. — W tym świecie czas stoi w miejscu, lecz nie toczące się wokół życie. Do pewnego okresu swojej egzystencji żyjemy między naszym światem, a Ziemią. — By móc osiągnąć wyglądem określony wiek — podsumowała, a ja przyznałem jej rację. Widać moje wcześniejsze wyjaśnienia łatwo do niej dotarły. Ale czego innego mogłem się spodziewać po kimś o tak otwartym umyśle? — Musisz jednak pamiętać, że to nie to jest teraz najistotniejsze. Naszym światem rządzą Dary, o których ci wspominałem. Istnieje kilka głównych — bardzo wielu ludzi je posiada, lecz o różnych stopniach natężenia. Wyróżnia się pośród nich trzy najważniejsze i jeden bardzo rzadko spotykany, lecz najpotężniejszy ze wszystkich. Wśród wielkiej trójki znajdują się: Taniec, Śpiew oraz Pisanie. A twoim, tak samo jak moim, jest trzeci z nich. Co więcej, nie każdy Ziemianin o tego rodzaju darze może do nas trafić — tylko ci dzierżący w swoim ciele zalążki magii mogą zostać przez nas wykryci i sprowadzeni, łącząc mosty obu światów. — … — milczała przez moment, głaszcząc z namysłem Berta. — Co dokładnie we mnie wyczułeś? — Posiadasz Dar Pisania równie silny jak mój własny — wyznałem. — To dlatego nie określam cię mianem „asystentki” — chcę byś dzieliła ze mną obowiązki, mając ten sam status. Przyjrzała mi się. — Co dokładnie miałabym robić? I za ile? Co dziwne nie zdziwiłem się tym pytaniem. — Dostaniesz pensję zarówno w naszej walucie, jak i Ziemskiej, po to byś, jak już tam będziesz, mogła kupować, co zechcesz. — …gdzie tkwi haczyk? — Obowiązki Najwyższej Kapłanki nie są łatwe, lecz sądzę, że akurat ty bez problemu je ogarniesz. Istnieje jednak jedna rzecz — im dłużej tu będziesz… tym bardziej będziesz wydłużać własne życie. W pewnej chwili ludzie mogą zobaczyć, że się wolniej starzejesz, aż w końcu… — Ujrzą, że nie starzeję się wcale — uzupełniła spokojnie i zamyśliła się. — Czy mogę komuś o tym powiedzieć? Przyjrzałem się jej i oparłem o stolik, patrząc na nią swoim najpoważniejszym wzrokiem, który wiedziałem, że potrafił czasem przerazić. — Komu? — Rodzicom — wyznała, ewidentnie nieprzejęta moim wzrokiem. — Tylko oni mnie interesują na Ziemi. Przechyliłem głowę, nie spuszczając z niej wzroku. — Żaden były chłopak? Pokręciła spokojnie głową. — Nie mam nikogo, na kim by mi zależało. Poza nimi. — …mogę na to przystać, o ile będę mógł być przy tej rozmowie. — Dlaczego? — Ponieważ posiadam pewną umiejętność… którą na Ziemi żartobliwie nazywa się „wykrywaczem kłamstw”. Wtedy ujrzałem jej zaskoczenie — szczere i nie ukrywane. — Potrafisz przejrzeć każdego? — Tak — przyznałem. — Posiadam również umiejętność czytania w myślach. Wtedy zmrużyła oczy. — Jednak ze mnie nie czytasz. — Nie — przyznałem. — Jest to moc, którą muszę „włączyć” — rzekłem żartobliwie. — Sama się nie objawia. A ja korzystam z niej tylko wtedy, kiedy ktoś się zgadza lub wymaga tego sytuacja. Patrzyła mi badawczo w oczy, a ja zdałem sobie sprawę, iż imponuje mi jej skoncentrowanie — to, jak łatwo wszystko przyswaja i bez problemu pojmuje. Rzadko zdarzało się, by Sprowadzony miał tak pojemną głowę… ale czego można się spodziewać po Pisarce o tak potężnym skoncentrowaniu mocy? — Skoro tak… to wyznam ci, że nienawidzę kłamstw. Uniosłem brwi i wyjawiłem, czując prawdę jej słów: — Widzę. — Skoro jesteś kimś, kto wyczuwa kłamstwa… chcę byś mi obiecał, że nigdy mnie nie okłamiesz. — Skąd taka prośba? — aż zamrugałem. — Nie podoba mi się myśl, że miałabym pracować u boku mężczyzny, który wyczuwa moje intencje, a sam kłamie. Chcę, byś dał mi to samo, co ja muszę oddać dobrowolnie. Kiedy to usłyszałem zacząłem się śmiać. — O boże, jesteś naprawdę interesującą kobietą. Niech tak będzie — i wstałem, wyciągając do niej dłoń. Uczyniła to samo i ujęła moją rękę — po chwili spojrzała zaskoczona na nasze splecione dłonie. — Co to było za wyładowanie? — Pakt — wyjaśniłem. — Obietnica, że nigdy cię nie okłamię… Pani Kronikarz. — Mam być Kronikarzem? — zapytała wtedy zszokowana, na co uśmiechnąłem się zadowolony. — Na początku to wystarczy. A co dalej… cóż, to się dopiero okaże.\nReno Obserwowałem poczynania Daniki bardzo czujnie, próbując wychwycić jej wahanie czy oznaki obrzydzenia… Jednak nie doczekałem się niczego takiego. Zamiast tego, kiedy zeszliśmy do grupki półdemonicznych dzieci, ona — na widok ich zdziwionych, spłoszonych i zarazem niewinnych oczu — uśmiechnęła się, oparła dłonie o swoje o kolana i rzekła z uśmiechem: — Cześć, jestem Danika. A wy? Dzieci patrzyły na nią w szoku, chowając jedno za drugim, ale w końcu jeden z chłopców wyszedł na przód — był krzyżówką człowieka z ptakiem — i wyznał cicho: — J-Jestem Denis. — Miło mi cię poznać, Denis — i wyciągnęła do niego dłoń. Kiedy ten ujął ją niepewnie, ujrzałem w Danice tyle ciepła, że postanowiłem przyjrzeć się ich poczynaniom, póki po dzieci nie przyjdą rodzice. Dopiero po ich odejściu, kobieta usiadła obok mnie na ławce i wyznała: — Te dzieci… Po każde z nich przyszedł tylko jeden rodzic. Pokiwałem głową i wyznałem: — Te dzieci są w połowie sierotami. Spojrzała na mnie ze smutkiem i spytała: — Ponieważ ich drugi rodzic nie był człowiekiem? — …nie do końca — wyznałem, lecz zawahałem się. Nie wydawała się osobą, która dobrze znosi złe wiadomości. Wtedy jednak usłyszałem: — Reno, proszę — i ujęła moją dłoń, aż spojrzałem na nią zaskoczony. — Powiedz mi. Wiem, że istnieje okrucieństwo. Wiem, że tutaj może ono być zupełnie inne niż na Ziemi… Jednak chcę znać prawdę. Patrzyłem na nią chwilę, aż w końcu obróciłem się w jej stronę i wyjawiłem cicho: — Te dzieci są efektem gwałtu demonów na ludziach tego świata. W normalnych warunkach pary mogą mieć dzieci napoczęte tylko na ziemi i tam donoszone, ponieważ tutaj nasze zegary biologiczne stoją. Jedynie dzieci demonów potrafią się tu rozwijać — większość matek jednak je zabija. — Poza tymi, dla których dziecko jest dzieckiem, nieważne w jaki sposób poczęte — dokończyła cicho. Zaskoczył mnie jej spokój — myślałem, że będzie płakać nad niesprawiedliwością ich losu… tymczasem była przepełniona smutkiem, lecz nadal spokojna. — Dlaczego chcesz, bym się nimi zajęła? Spojrzałem na nią i uniosłem palcem jej brodę — zobaczyłem, jak pojedyncza łza zlatuje w dół jej policzka. Czuła ból na myśl, co musiały przejść te dzieci i ich matki… jednak miała na tyle silne nerwy, by nie rozpaczać, tylko móc o tym rozmawiać. Przyznaję, ujęło mnie to i delikatnie starłem łzę z jej policzka. — Właśnie dlatego. Dla większości te dzieci są potworami… jednak ty ze swoim ciepłym sercem, ze swoją miłością do żyjących, widzisz w nich coś więcej. — Wcale nie. To po prostu dzieci… — otarła resztki łez z twarzy. — To nie ich wina, że się takie narodziły. — Dla większości… tak naprawdę nie jest to istotne — wyznałem. — Nie każdy potrafi to zrozumieć… I nie każdy potrafi z nimi przebywać. Spojrzała na mnie oczami nadal pełnymi łez. — To okrutne — wyznała, a ja przyznałem: — Tak. Jednak na Ziemi wtrącono by je do klatek w zoo. Odwróciła wzrok, lecz widziałem po wyrazie jej twarzy, że wie o tym równie dobrze, jak ja. — A ty? — zapytała nagle, aż odpowiedziałem, lekko skołowany: — Co ja? — Dlaczego ty się nimi nie zajmiesz? — spojrzała na mnie nie rozumiejąc. — Przecież… one cię akceptują i bardzo szanują. — To prawda, że mam pewien Dar — co więcej, dzielimy go. Ten Dar to Śpiew. W naszym świecie posiadanie go oznacza równocześnie umiejętność niebywale dobrego słuchu, który oznacza nie tylko słuch fizyczny, lecz i słuch serca — potrafimy dotrzeć do czyjegoś „ja” samym zachowaniem. Jest to spowodowane faktem, iż Śpiew jest zwykle domeną ludzi o wysokiej sile empatii i wrażliwości. — Ja… to niesamowite co mówisz. Ale ja nigdy…. — Czy kiedyś ugryzło cię zwierzę? — Raz — wyznała, ale wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć. Dlatego uzupełniłem: — Ugryzł cię, jednak w zaskakującej sytuacji. Ani trochę nie zmieniło to twoich uczuć do zwierząt, który kochasz tak samo jak dzieci. — Oczywiście, zwierzęta i dzieci są praktycznie bezbronne, musimy o nie tak samo dbać — rzekła od razu, a gdy się uśmiechnąłem odwróciła wzrok, skryty za okularami w czerwonej oprawie… i lekko się zarumieniła. — Sama odpowiadasz na swoje pytania — zauważyłem, a ona splotła dłonie na udach. — Reno… nie wiem, co mam zrobić — wyznała w końcu, a ja zasugerowałem: — Po prostu to przemyśl. Kiedy będziesz chciała tu wrócić, wyobraź sobie jak wkraczasz w tutejszy krajobraz. — Czy ty również tu będziesz? — zaskoczyła mnie tym pytaniem, ale odparłem od razu: — Kiedy przekroczysz bramę naszego świata będę wiedział, jednak może zająć mi chwilkę dojście tu. — Czym właściwie się tu zajmujesz? — zapytała, a ja wstałem i wyjaśniłem, kłaniając się jej: — Jestem Dowódcą Straży i Kapitanem Królewskich Wojsk. Ujrzałem, jak z wrażenia aż otwiera usta i poczułem, że się uśmiecham. Czułem, że ta kobieta bardzo zmieni te dzieci… zmieni postrzeganie na nie… Jednak zastanawiało mnie też coś innego. Bardzo często się zdarzało, iż w momencie, gdy ktoś sprowadzał jakąś osobę z Ziemi do naszego świata, okazywało się, że ich losy były ze sobą splecione nie tylko przez wzgląd na temat poszukiwań. W taki sposób połączyli się moi rodzice — ojciec odnalazł matkę na Ziemi, nie mając pojęcia, że ich przeznaczenie pchało ich ku sobie od momentu ich narodzin w obu światach. Dotąd myślałem, że może i mnie — kiedy zdecyduje się kogoś Sprowadzić — los połączy z tą osobą. Jednak czy Danika naprawdę była drugą połową mojego serca?\nBlake Te, Demoniczny Młocie! Gdzie cię wcięło na tak długo?! — Sorry stary — przeprosiłem, szczerząc radośnie zęby. — Ale właśnie spotkałem kobietę swoich snów. Prychnął na to i stwierdził: — Chłopie, za dużo chlejesz — odkąd cię poznałem twierdzisz, że baby nie są dla ciebie. — Bo nie są — przyznałem. — Jedna dorwała mnie lata temu, opowiadałem ci. Jedyne co z tego dobrego wyszło to mój dzieciak. Zarechotał. — Jak jest choć w połowie taki jak ty, to biada ludziom dookoła! — Też bym tak twierdził — wyznałem, pakując się. — Jednak dzieciak zebrał wszystko co najlepsze. — To mu pewnie wstyd za takiego ojca! Zaśmiałem się głośno i spytałem: — A czego ty chcesz ode mnie? Jestem przystojny i władam mieczem lepiej niż inni. I mam łeb na karku, choć czasem się nad tym zastanawiam, skoro zadaje się z takim typem jak ty! Tamten zaśmiał się tubalnie i odrzekł: — Prawda! A tak w ogóle… czemu się pakujesz? Czyżby cizia zdobyła twoje serce jednym spojrzeniem? Zwolniłem ruchy i wyznałem: — Nie. Skradła je tysiącami spojrzeń. — Mówiłeś, że dopiero ją spotkałeś — zauważył podejrzliwie. — Chłopie, kręcisz coś… Nie pierdol — zdumiał nagle, a ja spojrzałem na niego poważnie, aż zagwizdał. — Tego bym się nie spodziewał. Takie przypadki są cholernie rzadkie… to Ziemianka? Pokiwałem głową i ruszyłem do drzwi. — Skontaktuj się ze mną, kiedy będziesz na stabilniejszym gruncie! A najlepiej przyprowadź ją kiedyś! Chcę poznać tę kobietę! — Masz jak w banku, że ją przyprowadzę — obiecałem i wyszedłem z karczmy. — I możesz być pewny, że nie pozwolę jej już nigdy odejść. Udałem się do zamku najszybciej, jak umiałem. Mój psi demon — Sky — był mocno zdziwiony, kiedy go obudziłem przed zapadnięciem zmroku i co więcej — kazałem biec ile sił w łapach. Musiałem znaleźć się na miejscu jak najszybciej — nie mogłem zabrać kobiety do siebie, gdyż tylko ludzie związani z Królestwem mogli w sposób zgodny z prawem wezwać kogoś z Ziemi. W Karczmie nikt nie wiedział kim jestem, a jej ukazanie się zdemaskowałoby mnie, czyniąc więcej szkody niż pożytku. Mimo że jedyne, czego pragnąłem, to móc wziąć ją w ramiona i nigdy już nie puszczać. Zazwyczaj osoba zdolna do Sprowadzenia kogoś z Ziemi mogła uczynić to jeden raz w życiu. A ja, mimo że obiecałem sobie, że nigdy tego nie uczynię… zrobiłem to. Byłem ciekaw miny Farana, kiedy kobieta się przed nim objawiła. Był moim synem i zarazem osobą, która — dobrze wiedziałem — zaopiekuje się nią jak najtroskliwiej. Jednak bardziej niż ciekawość, wypełniał mnie strach. Musiałem do niej dotrzeć jak najszybciej — obawiałem się jej stanu, a jeszcze bardziej bałem się tego, co wpadnie jej do głowy, kiedy odkryje, że mnie przy niej nie ma. Znałem ją od lat — od chwili, kiedy pojawiła się w mojej głowie jako biedna nastolatka, desperacko pragnąca uczucia i uwagi. Była szykanowana, sponiewierana, wyśmiewana. Nie wiedziałem czy to, co widzę jest prawdą, czy zwykłą ułudą. Przez te wszystkie lata szukałem jej mentalnej ścieżki — coraz bardziej sfrustrowany, coraz bardziej zrozpaczony tym, że nie potrafię jej znaleźć, wiecznie trafiając w próżnię. W końcu zacząłem wierzyć, że była ona tylko wytworem mojej głowy — moją potrzebą zajęcia się kimś. Pokochania kogoś prawdziwie. Bo właśnie to uczyniłem — pokochałem ją, gdy po kilku latach jej obraz się zmienił, stała się dorosła… I wyznała mi, że czuje do mnie dokładnie to samo. Kiedy byłem w karczmie wyczułem jej obecność tak silnie, jakbym dostał w łeb. Wybiegłem z budynku i wpadłem do lasu, by ujrzeć między drzewami most… i to jak stoi na nim, przemoczona do suchej nitki. Kiedy ją ujrzałem od razu zrozumiałem, że łącząca nas więź była zarazem niebywale silna… i podyktowana naszym bólem. Oboje zostaliśmy zdradzeni przez ludzi naokoło. Jednak ja potrafiłem z tym żyć — miałem Farana i życie, które pozwalało mi nie myśleć. Do tego miałem ją. Kobietę, którą — ledwo położywszy się w łóżku — przywoływałem myślami, czując jej obecność niemal fizycznie na sobie, przy sobie. Wypełniała mnie całego — całe moje serce od pierwszej chwili, kiedy ujrzałem ją w swojej głowie. Gdy wszedłem na zalany deszczem most od razu zrozumiałem, że jestem na Ziemi i w końcu naprawdę ją spotkałem. Jednak moje zmysły mówiły mi, by być ostrożnym, ponieważ jej chęć do życia… Praktycznie nie istniała. Do tego wiedziałem, znałem ją na tyle, by przewidzieć jej reakcję na swój widok. Jej ból był ogromny, niemal mnie dusił. Bez jej zgody, bez jej zaufania nie mogłem przenieść jej do Królestwa i połączyć nasze drogi. Dlatego uczyniłem wszystko, by pozwoliła mi udowodnić sobie, że jestem prawdziwy. Kiedy poczuła mój dotyk, kiedy ją pocałowałem, jej serce niemal wyrwało się z piersi… tak samo jak moje, kiedy poczułem miękkość jej ust — prawdziwych, fizycznych. Smakujących pod deszczem i słonym smakiem łez niczym najsłodszy krem. Wiedziałem, że nie pozwolę jej od siebie odejść. — Sky, proszę! Pies zawył i wydarł do przodu z całą siłą swoich demonicznych łap. Wpadliśmy na teren zamku, strasząc przy okazji strażników — gnałem jednak dalej. Wiedziałem, że większość strażników mnie nie pozna — miałem długie włosy i zarost, a tego przed podróżą nie miałem. Puścili się za mną, próbując zatrzymać, jednak kiedy Sky przeskoczył mur zamku zapomniałem o nich i zawołałem, używając mocy: — Faranie! — Ojcze?! — usłyszałem w umyśle jego głos i kazałem Sky’owi skręcić. Ujrzałem go siedzącego na parapecie okna, obok ogrodu różanego, razem z jakąś rudą dziewczyną. Nie miałem jednak czasu na powitania. — Faranie — zeskoczyłem ze Sky’a i złapałem go za ramiona. — Faranie, gdzie ona jest? — Poprosiłem służki, by się nią zajęły… — puściłem go i pognałem korytarzem. — Ojcze! Co się dzieje?! — Muszę ją znaleźć! Dobiłem do jednej ze służek i zapytałem: — Gdzie osadziłyście kobietę z Ziemi? — K-Którą? — Blondynkę. Okulary w czarnej oprawie. — Ach. Korytarz w siódmej wieży… — Do diabła — pognałem teraz zwyczajnie przerażony. Siódma Wieża… Osadzili ją na wyższych terenach, kiedy miała myśli samobójcze?! Siódma Wieża była Wieżą tylko z nazwy, ponieważ zajmowała jeden poziom — była jednak usytuowana na wysokim wzniesieniu, które z powodu wysokości siedmiu pięter ludzkiego bloku, nadawała w oczach obserwatora wrażenie wysokiej budowli. Jakby jednak na to nie spojrzeć, nic nie zmieniało faktu, że za większością okien znajdowała się pustka, zwieńczona twardym gruntem. Wpadłem do korytarza i zacząłem otwierać w panice wszystkie drzwi… dopóki nie ujrzałem jej, stojącej bezbronnie w oknie, tyłem do mnie. — Nie rób tego! — Co? — obróciła się do mnie, a ja złapałem ją szybko, odciągając od okna. — Nie rób tego, błagam cię. Już jestem, już cię nie puszczę, proszę… — wtedy potknąłem się i padliśmy na łóżko. Niemal od razu uniosła głowę, patrząc na mnie wpierw apatycznie… lecz po chwili jej spojrzenie wypełniły łzy. Jak się za chwilę okazało, powodem tego… — To ty. …był fakt, że mnie rozpoznała. Przejęty objąłem ją mocno i uniosłem nas do siadu, tuląc ją w swoich ramionach. — To ja… — przyznałem, czując, jak mój głos drży niekontrolowanie. — To ja… — Ojcze? — Nie potrafiłem odpowiedzieć, byłem zbyt rozdygotany. — Ojcze… Wiedziałem, że Faran nic z tego nie rozumie… jednak wtedy kobieta oparła się o mnie i zwyczajnie zwiotczała. Spanikowany spojrzałem na jej twarz — ujrzałem łzy i pojąłem, że straciła przytomność z nadmiaru emocji. — Tato — Faran nie potrafił ukryć, jak bardzo był już przejęty tym, co widzi. Był Królem — obaj byliśmy i z racji szacunku do mojej osoby używał określenia „Ojcze”… Jednak czasami, kiedy byliśmy sami albo kiedy się o mnie bardzo martwił, mówił „Tato”… jak wtedy, kiedy nadal był małym, kochającym mnie bezgranicznie chłopcem. Uniosłem drżącą dłoń i otarłem łzy z jej twarzy, po czym spojrzałem na niego przejęty. — Faranie… — poczułem, jak łzy zbierają się i w moich oczach. — Synu, odnalazłem ją.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Za kotara_rzeczywistosci-ebookRO/p1181235i1361972" target="_blank" title="Za kotarą rzeczywistości [Caroline V. Dragon] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Za kotarą rzeczywistości [Caroline V. Dragon] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Stare łazienki w uzdrowisku dolnym (nie istnieją), Wałbrzych - zdjęcia\nEdytuj Usuń Źródło Fryderyka (nie istnieje)\nUzdrowiskowe zabudowania Starego Zdroju na miedziorycie z 1835 r. Jako opis pozwolę sobie przejąć komentarz Mileny_hist° pod : Na wizerunku widzimy budynki - dwa o konstrukcji drewnianej, szkieletowej i jeden reprezentacyjny, zbud. w stylu klasycznym. Przed nimi znajduje się ujęcie wody źródlanej. Dwa budynki od strony lewej oraz ujęcie wody (drewniany, orkągły budyneczek ze stożkowym dachem) istniały już w połowie XVIII wieku. Trzeci, od strony prawej, młodszy od nich zbudowany został w drugiej połowie XVIII wieku. Był to Dom Zdrojowy. Zaraz przed tymi obiektami znajduje się koryto Pełcznicy - niewidoczne na wizerunku, które zaraz skręca, by przepłynąć pod mostkiem obok Domu Zdrojowego.\nDodał: U.N.° - Data: 2010-08-13 22:02:52 - Odsłon: 2195\nPierwsze łazienki w dolnej części uzdrowiska Stary Zdrój, wzniesione z drewna i cegły, nakryte ceramiczną dachówką, uruchomiono latem 1796 roku. Znajdowały się przy źródle Fryderyka (Friedrichsquelle) skąd czerpano do nich wodę. W łazienkach było 12 przestronnych kabin kąpielowych (wg różnych źródeł albo w innym czasie - 8) a w każdej z nich: dwie wanny wpuszczone w podłogę, kominek, stół, krzesło i termometr. Kuracjusze mogli korzystać tu z kąpieli zimnych lub ciepłych. W łazienkach czynnych od 5 rano do południa koszt kąpieli wynosił: 4 srebrne grosze (rok 1754), 5 srebrnych groszy (1764) i 6 srebrnych groszy (1804). Kąpiele poranne brano w godzinach od 6 do 10 a popołudniowe od godz. 16 do wieczora. Pierwsza kąpiel powinna trwać 10 minut, następnie należało ją wydłużać do godziny. Cała kuracja składała się z 28-36 kąpieli.\nObecnie w miejscu gdzie stały stare łazienki znajduje się teren ZRB Kontra.\n(Za Łuczyński R., "Stary Zdrój. Dobra rycerskie. Dwór. Uzdrowisko"; Nowa Kronika Wałbrzyska tom 3; Fundacja Museion; Wałbrzych 2015)\nSchlesischer Berglandkalender, Max Kleinwächter, , Niederschlesische Druckerei und Verlagsanstalt , Waldenburg in Schlesien,\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wałbrzych / Stary Zdrój / Uzdrowisko Stary Zdrój (dawne) / Stare łazienki w uzdrowisku dolnym (nie istnieją)\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wałbrzych / Stary Zdrój / ul. Pocztowa / Małe łazienki w uzdrowisku dolnym (nie istnieją)\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wałbrzych / Stary Zdrój / Uzdrowisko Stary Zdrój (dawne) / Źródło Jerzego (nie istnieje)\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wałbrzych / Stary Zdrój / ul. Pocztowa 22 / Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej\nPolska / Województwo dolnośląskie / Wałbrzych / Stary Zdrój / Uzdrowisko Stary Zdrój (dawne)\nPoprzednie: Hala nadszybia Strona Główna Następne: Panoramy i widoki Janowej Góry\nPetroniusz (admin) | 2019-06-27 21:05:01 | edytowany: 2019-06-27 21:05:53\nKolejno od lewej: stare łazienki z 1796 roku, źródło Fryderyka z 1771 roku (tu niewidoczne, dodałem znacznik), małe łazienki z 1802 roku, źródło Jerzego z 1824 roku i Doctorhaus, w którym codziennie od 9 do 11 na parterze przyjmował lekarz uzdrowiskowy dr Hinze. Dodałem kilka przypisań.


Bulimia - na czym polega i jak ją leczyć? | HelloZdrowie\nHelloZdrowie › Zdrowie › Czym jest bulimia? Jakie są jej przyczyny i dlaczego schorzenie dotyczy częściej kobiet niż mężczyzn?\nWordley Calvo Stock/ AdobeStock\nOpublikowano: 12.02.2019 19:28 Aktualizacja: 24.04.2019 10:37\nBulimia, określana również jako żarłoczność psychiczna, to zaburzenie odżywiania, któremu często towarzyszy depresja, anoreksja czy jadłowstręt. Bulimia polega na napadowym objadaniu się, a następnie podejmowaniu zachowań kompensacyjnych, takich jak: wywoływanie wymiotów, głodówka, zażywanie diuretyków i leków przeczyszczających, wykonywanie lewatyw oraz podejmowanie nadmiernej aktywności fizycznej.\nObjawy i kryteria diagnostyczne bulimii\nAnoreksja i bulimia – podobieństwa i różnice\nBulimia zdecydowanie częściej niż mężczyzn dotyczy nastoletnich dziewczyn i młodych kobiet. Chorzy na bulimię zazwyczaj mają problemy z samoakceptacją, nie radzą sobie z życiowymi trudnościami, a w objadaniu się widzą szansę polepszenia samopoczucia i sposób na oderwanie się od codziennych problemów.\nJednoznaczna identyfikacja przyczyn bulimii nie zawsze jest możliwa. Pojawia się ona przeważnie w wyniku zaburzeń o podłożu psychicznym: z powodu braku samoakceptacji, emocjonalnych zaniedbań w dzieciństwie, braku akceptacji w grupie rówieśniczej czy konfliktów rodzinnych. Bulimia może też być wynikiem uszkodzenia ośrodka sytości w mózgu, zaburzeniem mechanizmu samoregulacji i samokontroli, jak również predyspozycji genetycznych (zwłaszcza, gdy członkowie rodziny cierpieli na zaburzenia depresyjne lub otyłość).\nW celu łatwiejszego rozpoznania bulimii wyróżniono następujące kryteria diagnostyczne:\nnadmierne objadanie się, czyli przyjęcie w krótkim czasie ( w ciągu 2–3 godzin) takiej ilości pokarmu, której większość osób nie byłaby w stanie zjeść w podobnym czasie i okolicznościach;\nataki żarłoczności częściej niż 2 razy w tygodniu przez okres co najmniej 3 miesięcy;\nutrzymujący się obniżony nastrój, lęk i poczucie winy;\nocenianie własnej wartości poprzez pryzmat wagi.\nBulimia w zaawansowanej postaci daje wiele symptomów uogólnionych, które nie zawsze pozwalają na postawienie jednoznacznej diagnozy. Do objawów tych należą: uczucie nadmiernego zmęczenia i senność, zawroty i bóle głowy, arytmia serca, niepokój, lęk i zmienny nastrój, zaburzenia miesiączkowania, bóle brzucha, zaparcia, nadmierne wysuszenie skóry, uszkodzenie zębów i szkliwa, opuchlizna policzków i twarzy oraz obrzęk gruczołów ślinowych.\nZarówno bulimia, jak i anoreksja są zaburzeniami odżywiania o podłożu psychologicznym, które mogą skutkować trwałym wyniszczeniem organizmu, a nawet zgonem. Chorzy na bulimię inaczej niż ludzie dotknięci anoreksją nie mają zazwyczaj problemu z utrzymaniem odpowiedniej do ich wzrostu i wieku wagi. Bulimicy i anorektycy odczuwają jednak podobny rodzaj lęku związany z niską samooceną i obawą przed nadmiernym przytyciem. Niepohamowane objadanie się, a następnie przeczyszczanie może być praktykowane nawet kilka razy w ciągu tygodnia, zaś objawom tym niejednokrotnie towarzyszą również: depresja, nadużywanie środków psychoaktywnych czy ciągłe poczucie lęku.\nSkuteczność leczenia bulimii uwarunkowana jest połączeniem kilku metod w zależności od zaawansowania choroby i indywidualnego stanu zdrowia pacjenta. Najważniejszym elementem terapii jest pomoc psychologa lub psychiatry oraz współpraca z dietetykiem. Niezwykle skuteczna podczas leczenia bulimii jest terapia behawioralna, w myśl której fałszywy wzorzec myślenia o swoim ciele może zostać rozpoznany i zmieniony podczas leczenia. Zadaniem dietetyka jest natomiast ustalenie diety, która pozwoli na uzupełnienie niedoborów pokarmowych powstałych w przebiegu choroby. W razie potrzeby można sięgnąć również po farmakoterapię w postaci leków antydepresyjnych. Osiągnięcie całkowitego wyleczenia zależne jest przede wszystkim od determinacji, motywacji i chęci zmian chorego oraz zaawansowania procesu chorobowego. Im wcześniej zdiagnozowana i właściwie leczona bulimia, tym większe szanse całkowitego powrotu do zdrowia. Jeśli jednak bulimia trwa kilka lat, szansa na wyleczenia spada. W takim przypadku udaje się jedynie złagodzić przebieg choroby. W okresie wzmożonego stresu lub gwałtownych zmian życiowych objawy bulimii często wracają ze zdwojoną siłą.\nBulimia, zwłaszcza długotrwała, może przyczyniać się do wielu nieodwracalnych powikłań i zmian w całym organizmie. Najczęściej występującymi skutkami bulimii są: uszkodzenie szkliwa zębów, niedobory pokarmowe, odwodnienie, zmęczenie, ospałość, nadciśnienie, zaburzenia równowagi elektrolitycznej, nieregularne miesiączki lub ich brak, nadmierne wysuszenie skóry, awitaminoza, podrażnienie przełyku, zgaga i refluks. Należy pamiętać, że bulimia jest chorobą obarczoną ryzykiem nawrotu, a ponadto może skutkować śmiercią, wobec tego nie można lekceważyć żadnych jej objawów.


Zdjęcie 5/12 w aranżacji Mini kuchnia ;-) - Deccoria.pl\nMini kuchnia ;-)\nZdjęcie 5 z 12\nAutor: Manila Kategoria: Pozostałe\nna przechowanie untersilii w biurze projektowym\nPROSZĘ O POMOC;)\nmały aneksik kuchenny, jeszcze troche do zrobienia, ale weny brak...\ndomkka53 2018-01-09, 18:50\n12 65 9\nDrugi rok w ogrodzie\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do zdjęcia z aranżacji "Mini kuchnia ;-)"? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć zdjęcie z aranżacji "Mini kuchnia ;-)"? Tej operacji nie można cofnąć.\nMiętowe inspiracje w dekoracji ścian\nNiebanalne Szkło Użytkowe


Gwint do depilacji: tanie i smaczne | LadyJournal.EU Polska\nGwint do depilacji: tanie i smaczne\nCo dobrego depilacji przy użyciu nici\nIstotą procedury, nici do usuwania włosów\nKilka wskazówek i ostrzeżeń o wątku depilacji\nDla naszych rodaków wątku usuwania włosów – stosunkowo nowej metody depilacji, choć historia miała dość stara. Aby przetrwały egipskiej nazwy „fatlah” i Arab „khite” oznacza usuwanie nadmiernego owłosienia za pomocą gwintu. Historycy uważają, że po raz pierwszy metoda ta została zastosowana w Turcji, w czasach starożytnych. Jest w naszym kraju depilacji włosów Strand – cud, a na wschodzie kontynentu, to jest tak samo powszechne jak oplotem.\nW Indiach i na Bliskim Wschodzie mistrzowsko użycia nici uczyć dziewczęta z bardzo młodym wieku. W tym czasie, jak naszej córki od rana do nocy, bawiąc się lalkami, dziewczęta uczą się w wschodniej depilacji niechcianych włosów nici podczas ćwiczeń na swojego starszego przyjaciela. Uważa się, że każda wykształcona kobieta musi wiedzieć, jak kontrolować ich wygląd, w tym – właścicielem usunąć nadmiar włosów na ciele, jeśli jest to wymagane. Niestety, takie rzeczy nie są akceptowane w naszym regionie, aby nauczyć dzieci, więc wszyscy, aby spróbować wyobrazić sobie tę metodę należy wizytę u specjalisty. Oczywiście, odkrywa, że jest nie tak łatwo, nie mówiąc już znaleźć mistrzem swojego rzemiosła – a nawet bardziej! Ale jeśli spotkasz kogoś, kto może kompetentnie prowadzenia woskowane nici, staniesz się jego (jej) stały klient.\nPo pierwsze, włosy na twarzy, nawet najmniejsze – to prawdziwe „ból głowy”, ponieważ, aby usunąć je na stałe i nie tak łatwo bez podrażnień. Cienka nić został stworzony w celu usunięcia zbędnych włosków wszystko z powierzchni skóry. Jest to jeden z niewielu technik zdolnych nawet najmniejszy na stałe usunąć z twarzy.\nPo drugie, woskowanie wątek – jest to najbardziej bezbolesny sposób, aby usunąć nadmiar włosów. Czy chcesz usunąć wąsy na górnej wardze lub nadać ładny kształt brwi – dobry specjalista pracy z wątku zrobi wszystko szybko i prawie nie boli. Fakt, że nitka wpływa tylko sam włosy, bez narażania na zniszczenie górnej warstwie naskórka.\nPo trzecie, wątek zostaje schwytany przez różne włosy, więc depilacja jest o wiele szybciej. Chociaż ta metoda jest praktycznie bezbolesny, niektórzy klient z nadwrażliwej skórze doświadczyć dyskomfortu w jakikolwiek sposób. Tak szybko depilacji – zdecydowany plus dla tych, którzy boją się bólu.\nNo i po czwarte, usuwanie włosów z gwintem, zazwyczaj znacznie tańsze niż inne rodzaje depilacji. Dlatego niemal każda kobieta może sobie pozwolić, aby przejść do salonu i usuwania włosków, psuje wygląd. Ponadto, usuwanie włosów przy pomocy gwintu – dość prosty sposób, które posiadają dowolną kobieta może, jeśli jest to pożądane. W tym przypadku, depilacja jest nie tylko skuteczne, ale również za darmo!\nWoskowane nici może być wykonane ręcznie, i może być używany do tego celu specjalne urządzenia. Istnieją specjalne samochody mechaniczne i elektryczne, które naśladują nawet włókna przesuwne. Jednak większość ekspertów wolą robić bez środków pomocniczych jak ręczne usuwanie włosów pozwala lepiej „czuć klienta.”\nZatem, dla tego typu depilacji rozpuszcza specjalnie przygotowany długości gwintu czterdziestu – pięćdziesięciu centymetrów. Niektórzy wolą bawełnę, inne działają tylko z jedwabnych nici. Do depilacji ukąszenia specjalista zęby w jednym z końców nici, a druga trzyma palce lewej dłoni. Środkowa część przędzy jest nawinięta na indeksie i środkowymi palcami prawej dłoni. Okazuje się, rodzaj pętli, który przechwytuje liczba włosków do usunięcia. Małe sznurka gwint – i nadmiar rośliny usunięto z powierzchni z pęcherzyków. Odbywa się to tak szybko, że klient po prostu nie mają czasu, aby czuć ostry ból.\nJeśli chcesz dowiedzieć się tę procedurę w domu, to najlepiej trenować na piechotę: istnieją specjalne precyzja nie jest konieczne, a ramiona znudzi mniej. Sieć jest pełna filmy ze szkoleniami dla wątku usuwania włosów. Jeśli masz rękę, wtedy bardzo szybko być w stanie zrobić, aby usunąć włosy z organizmu, bez uciekania się do usług profesjonalnych kosmetyczek. Tylko nie zapomnij przed depilacją oczyścić i odtłuścić skórę i jest jeszcze lepiej do pary. Więc nie tylko uniknąć niepotrzebnego bólu, ale również istotny podrażnienie skóry.\nW taki sam sposób, jak w przypadku innych rodzajów depilacji, usuwanie włosów na wątek ma przeciwwskazań. Są one dość standardowe, ale warto wiedzieć, którzy wyruszyli w wątku włosów woskiem. Więc tak:\nUszkodzenie skóry na obszarach epiliruemyh skóry. Ponieważ wątek chwyta włosy u nasady, może to boli i uszkodzoną skórę.\nHerpes w ostrej formie. Po pierwsze, wątek może szkodzić zakażonego obszaru, a po drugie, istnieje wysokie ryzyko zakażeń.\nBrodawki, mola, brodawczaków. To może pogorszyć przyrosty uszkadzając ich podczas depilacji.\nOparzenie słoneczne. Ze względu na zwiększoną wrażliwość skóry są wzmocnione ból, wysokie ryzyko przewlekłego podrażnienia skóry.\nNasilenie objawów chorób przewlekłych. Zwiększone ryzyko podrażnień i infekcji.\nCiąża i laktacja. Ból może działać szkodliwie na dziecko, a także wpływ na jakość i ilość mleka matki.\nOnkologia. W przypadku raka obniżonej odporności, zwiększone ryzyko zakażenia.\nPonadto, po zakończeniu procedury wątku depilacji, nie zapomnij o kilku prostych zasadach. Ich przestrzeganie pomoże Ci dużo czasu, aby zapisać wynik i uniknąć wielu kłopotów:\nNie idź do łaźni, sauny i solarium przez kilka dni po usunięciu pasemka włosów.\nW dzień po depilacji, nie stosuje się na skórze bez makijażu, pozostawiono tylko umyć czystą wodą.\nKilka dni nie jest możliwe nie tylko do opalania, ale po prostu wystawiać skóry na działanie promieni UV. Więc, wyjdź na zewnątrz, nie zapomnij użyć specjalny krem ochronny z filtrem SPF.\nAby wzmocnić efekt, użyj narzędzia do spowolnienia wzrostu włosów.\nGłówną wadą wątku usuwania włosów jest to, że metoda ta jest nadal źle rozmieszczone na terytorium naszego kraju. Chociaż coraz więcej salonów kosmetycznych oferuje tę szczególną usługę dla swoich klientów, ponieważ ten rodzaj depilacji staje się modne. Więc czytelników, mieszkających w dużych miastach, nie będzie łatwo przetestować działanie nowej metody na sobie. Ale ci, którzy mieszkają w odległych obszarach, aby znaleźć specjalistę, jest znacznie trudniejsze. W takich przypadkach najlepszym sposobem na znalezienie mistrza wątku Depilacja – odnoszą się do obszarów, gdzie występują liczne południowe diaspora. Jest tam, że jesteś pewny, aby znaleźć odpowiedniego specjalisty.


Video z tripa do Kozubnika! | Nieprzygrywajbmx's Blog\nVideo z tripa do Kozubnika!\nCytując Opuszczone.com„Kurort wypoczynkowy potocznie zwany „Kozubnikiem” sięga swoją historią bodajże nawet lat 50-tych. Wybudowany na potrzeby rządu i spółek pracowniczych, niedostępny dla zwykłych szarych zjadaczy chleba, był miejscem wypoczynku zasłużonych partyjnych organizacji. Wypoczywali tam również jugosłowianie, którzy zajmowali się budową „Kozubnika”. Główny hotel a zarazem najwyższy budynek był dostępny jedynie dla wybranych. Mniej zasłużonych oraz delegowanych z mniej ważnych placówek pracowniczych, lokowano w budynkach bardziej campingowych.\nWraz ze zmianą ustroju zmienił się sposób zarządzania hotelami, co niestety doprowadziło do zaniedbania budynków i upadku kompleksu. Po pewnym czasie za późno było już na renowacje, ponieważ byli i tacy, którzy zechcieli „wzbogacić się” na świetnie i bogato jak na tamte czasy wyposażonym kompleksie…\nW taki oto sposób miejsce które dla wielu było ucieczką od codzienności, relaksem w najlepszych warunkach oraz wspomnieniem mile spędzonych chwil, przekształciło się w ruderę, szkielet wspaniałości i rozmachu, z którymi kiedyś zostało wzniesione. Wiele osób będących niegdyś gośćmi kurortu nie wie nawet o jego tragicznym losie, a Ci co po wielu latach mają okazję wrócić znów na miejsce dziecinnych wspomnień, nie ukrywają wzruszenia oraz smutku. ”\nPewnego dnia wybraliśmy się tam , zabrałem kamere a oto video które skleiłem z zebranego materiału. Mix architektury prlu ,jazdy na rowerze bmx , fireshow i graffiti ,zpasowanym z dubstepowym kawałkiem.\nMuzyka: Benga – Crunked up\nFotki : Baz , Anczok , Jacek P.\nKamera : AK ( czyli moja skromna osoba)\nMontaż : AK\nNa bmxie tradycyjnie Paweł „Zwykły” Klara , a ogniem operowała grupa „Lumbre”\nSierpień 1, 2009. Tagi: benga, dubstep, fireshow, graffiti, kozubnik, lumbre, opuszczone. Bmx, dubstep, skawina.


Trofeum jedzie do Hiszpanii. XI Turniej Sokolika wygrała Celta Vigo. » Gmina Stary Sącz\nYou are here: Gmina Stary Sącz > Wydarzenia sportowe > Trofeum jedzie do Hiszpanii. XI Turniej Sokolika wygrała Celta Vigo.\nTrofeum jedzie do Hiszpanii. XI Turniej Sokolika wygrała Celta Vigo.\n13 czerwca 2022 13 czerwca 2022 Rafał Kamieński 54 Views\nRozgrywany od 2011 roku w Starym Sączu ,,Turniej Sokolika” to obecnie jeden z najbardziej prestiżowych dziecięcych turniejów piłki nożnej w Europie.\nDo tej pory w turnieju zagrało około 3 tysiące zawodników z kilkunastu krajów Europy oraz Stanów Zjednoczonych. Wśród dziesięciolatków na boiskach w Starym Sączu gościły już takie zespoły jak: Liverpool FC, Juventus Turyn, AS Roma, Borussia Dortmund, Hertha BSC Berlin, RB Leipzig, Sporting Lizbona, Feyenoord Rotterdam czy Austria Wiedeń.\nDobre warunki, świetna atmosfera i profesjonalna organizacja przyciągają do Starego Sącza szkółki najlepszych europejskich klubów. Tym razem najlepsi okazali się dziesięciolatkowie ze Real Club Celta de Vigo, którzy pokonali w finale Sporting Lizbona. 3. miejsce wywalczyła ekipa Śląska Wrocław.\nTo dla nas doskonała promocja, dlatego od początku wspieramy tę inicjatywę. Cieszę się, że Gmina Stary Sącz po raz kolejny mogła dołożyć cegiełkę do profesjonalnej organizacji tego wyjątkowego turnieju. Mam nadzieję, że dla setek młodych ludzi z całej Europy Stary Sącz zostanie w pamięci na bardzo długo. Gratulacje dla zwycięzców, ale też wszystkich drużyn i organizatora turnieju- Fundacji ,,Ja Też Mam Marzenia” .\nFot. Turniej Sokolika/Aneta Mamala\n← Previous ZARZĄDZENIE BURMISTRZA STAREGO SĄCZA w sprawie ogłoszenia wykazu nieruchomości gruntowych przeznaczonych do oddania w użyczenie.\nStrażacki sprawdzian Next →


Jak zrobić dobre zdjęcie portretowe? A może u fotografa w Białymstoku? - Blog Ciekawie\nTags: fotografia portretowa, portret, zdjęcia portretowe\nŚwietne i fantastyczne portrety, aż chce się mieć taki. Bardzo profesjonalne i mało spotykane. Gratuluję świetnych umiejętności fotograficznych i postprocesingu !\nYou have more useful info than the British had colonies preWI-IW.\nDziękuję za cenne informacje. zdjęcia artystyczne na wesele to również\nważny temat nad którym warto się zastanowić.\nPozostaw odpowiedź zdjęcia artystyczne na wesele Anuluj pisanie odpowiedzi


Quercetin Blend - 120 kapsułek Rise Supplements\n» Quercetin Blend - 120 kapsułek\nKod produktu: 76EA-565C7\nJeśli szukasz naturalnego sposobu na alergię i wzmocnienie organizmu, kwercetyna jest dla Ciebie. Ten potężny antyoksydant nie tylko zmniejsza wydzielanie histaminy, ale stymuluje układ immunologiczny i zapobiega przedwczesnym oznakom starzenia się. Dodatek witaminy C, bromelainy i wyciągu z czarnego pieprzy znacznie wzmacnia wchłanianie kwercetyny.\nCO TO JEST KWERCETYNA I JAK DZIAŁA?\nKwercetyna to substancja pochodzenia roślinnego, zaliczana do flawonoidów. Jej naturalnym źródłem są między innymi brokuły, jagody i kabaczki, a także wino. Łagodzi objawy alergii, takie jak swędzenie, wysypka czy katar sienny, hamując wydzielanie histaminy.\nJej działanie przeciwalergiczne to nie jedyna zaleta kwercetyny – jest najlepszą przyjaciółką kobiet z cerą naczynkową i tendencją do żylaków: uszczelnia i wzmacnia naczynia krwionośne. Mężczyźni docenią za to jej pozytywny wpływ na redukcję objawów chorób prostaty. Kwercetyna jest również naturalnym antyoksydantem i adaptogenem – zmniejsza negatywne reakcje organizmu na czynniki stresogenne oraz ogranicza rozwój wolnych rodników. Ponadto, spowalnia procesy starzenia się skóry i wspomaga jej procesy regeneracyjne, przez co cera wygląda na młodszą i wypoczętą. Ta wszechstronna substancja znana jest również ze zdolności do hamowania namnażania komórek rakowych oraz redukcji prozapalnych cytokin. Oprócz tego, wpływa na dobrą kondycję układu krwionośnego, a także reguluje poziom cholesterolu HDL i LDL, zapobiegając miażdżycy i obniżając ciśnienie krwi. Z uwagi na to, że rozszerza naczynia krwionośne, bywa pomocna w przypadku osób cierpiących na migrenowe bóle głowy.\nPOZYTYWNE EFEKTY SUPLEMENTACJI KWERCETYNY W SKRÓCIE:\nUszczelnia naczynia krwionośne i zapobiega chorobom układu krążenia\nHamuje powstawanie żylaków i zakrzepów\nReguluje poziomu dobrego i złego cholesterolu\nKTO MOŻE SKORZYSTAĆ NA PRZYJMOWANIU KWERCETYNY?\nKwercetyna wzmacnia całościowo organizm, hamuje nieprawidłowe podziały komórek i działa przeciwstarzeniowo, przez co jest idealnym suplementem dla wszystkich pragnących holistycznie zadbać o swoje zdrowie i samopoczucie. Szczególnie przyda się osobom osłabionym i rekonwalescentom, pragnącym wzmocnić swój układ odpornościowy, a także wszystkim podatnym na uczulenia i reakcje alergiczne. Co więcej, kwercetyna przyda się osobom na redukcji – nasila lipolizę.\nZaleca się stosować dwie kapsułki na dobę


Piękna, lita deska podłogowa dębowa – Iccompanys\nPiękna, lita deska podłogowa dębowa\nPanele, deski podłogowe, parkiet, płytki, panele winylowe – opcji jest wiele. To jak ostatecznie będzie wyglądało nasze mieszkanie, nasz dom zależy od wielu mniejszych i większych wyborów. Bez wątpienia wybór podłogi ma ogromy wpływ na wygląd mieszkania, domu, każdego pokoju. Dlatego ja dość długo zastanawiam się co wybrąc, co najlepiej będzie wyglądało i posłuży nam przez wiele lat. Chciałam wybrać coś naprawdę ładnego, eleganckiego, ale również coś co po postu będzie wysokiej jakości. Dlatego długo wybierałam oglądałam różne rodzaje podłóg.\nMoja podłoga z litą deską podłogową dębową\nKażda podłoga, każdy rodzaj ma swoje wady oraz swoje zalety. Bez wątpienia warto pomyśleć o droższym rozwiązaniu, ale za to bardziej trwałym. Dlatego ja myślałam o parkiecie, deskach podłogowych, albo wysokiej jakości płytkach. Kiedy już wiedziałam mniej więcej czego szukać, postanowiłam popatrzeć jak wyglądają, jak się prezentują. I w tym rankingu moim zadaniem wygrywa deska podłogowa. Prezentuje się ona przyklei elegancko, ale ty samym ciepło i przytulnie, sławnie na takim efekcie mi zależało. Piękna, lita deska podłogowa dębowa na pewno będzie się dobrze prezentowała w moim domu. Byłam bardzo szczęśliwa, że udało mi się w końcu wybrać rodzaj podłogi do mojego mieszkania. Teraz pozostało mi jedynie, albo aż znaleźć odpowiedni sklep, odpowiednią deską, kolor, rodzaj do mojego domu. Czytałam wiele rankingów, opinii i właśnie najczęściej poleca się deskę podłogową dębową. Dlatego też ja również zdecydowałam się na ten rodzaj desek podłogowych do mojego domu. Musiałam więc wybrać, sklep, producenta, aby kupić odpowiednią ilość materiału do mojego domu. A tym samym czasie szukałam również firmy, która będzie mogła położyć moją piękną podłogę w domu. Początkowo planowaliśmy z mężem sami położyć deski podłogowe, jednak z braku czasu niestety nie mam teraz na to czasu, ponadto chcieliśmy, aby nasza podłoga położona była profesjonalnie i po prostu dobrze. W końcu chodzi o nasz nowy dom, w którym będziemy mieszkać przez najbliższe kilka lat.\nDlatego też postanowiliśmy postawić na jakość, mam nadzieje, że to był dobry kierunek, że wszystko wyjdzie pięknie. Jedno na razie wiem, moja podłoga z litą deską podłogową dębową wygląda po prostu przepięknie, idealnie. To był naprawdę doskonały pomysł, idealny wybór. Praktycznie każdy kto do nas wchodzi od razu zwraca uwagę właśnie na nasz podłogę, wszystkim ona bardzo się podoba. Bardzo jestem zadowolona z tego wyboru, teraz czas na meble, dodatki.\nZalety nowej kosiarki\nGama podnośników oczekujących na wynajmujących


Tutorial do Pozbyć się Win32/RanumBot.B | Jaki Do Odinstaluj Malware\nTutorial do Pozbyć się Win32/RanumBot.B\nMożliwe Działania Dla Usuwanie Win32/RanumBot.B from Windows 2000\nRóżne pliki dll Zakażenie następuje przez Win32/RanumBot.B\nspoolss.dll 5.1.2600.1106, devenum.dll 5.1.2600.5512, caspol.resources.dll 1.0.3300.0, drmv2clt.dll 11.0.5721.5262, iedvtool.dll 8.0.7600.20861, gameux.dll 6.0.6000.20949, msasn1.dll 6.0.6000.16386, azroleui.dll 6.0.6000.16386, napdsnap.dll 6.1.7601.17514, NlsData0002.dll 6.0.6000.16386, mshwcht.dll 6.0.6000.16386, iashlpr.dll 6.0.6001.18000, difxapi.dll 2.1.0.0, wbhst_pm.dll 7.0.6001.18359\nWin32/RanumBot.B Usuwanie Przewodnik dla przeglądarek Firefox\nWin32/RanumBot.B : Analiza szczegółowa\nWin32/RanumBot.B Jest groźną infekcją komputerową, która została zaprojektowana głównie przez oszustów do rozprzestrzeniania się z hosta do hosta. Ten wirus został powiadomiony, w tym możliwość replikacji poprzez samo odtwarzanie lub kompromitację innych programów systemowych przez modyfikowanie ich. Victimizing programy systemowe mogą zawierać pliki danych, a nawet sektor rozruchowy na dysku twardym komputera. Wspomniana infekcja komputerowa zwykle atakuje uruchamiane komputery Windows 10. Win32/RanumBot.B Identyczne z kilkoma innymi złośliwymi infekcjami, uzyskują cichą infiltrację wewnątrz System Bez powiadomienia przez użytkowników. To na perforację z powodzeniem, powoduje na niej wiele niebezpiecznych problemów.\nWin32/RanumBot.B : Taktyka pracy\nWin32/RanumBot.B Inicjuje przewodzenie złych praktyk poprzez przede wszystkim uzyskanie pełnej kontroli nad System A następnie ponowne zajęcie ustawień wstępnych. To ponowne pobieranie skutkuje automatyczną aktywacją szczególnego zagrożenia za każdym razem, gdy jest ono ponownie uruchamiane. Poza tym malware atakuje istniejącą przeglądarkę i zmienia to ustawienia domyślne. Powodzi ekran całego przeze mnie winy z niekończącymi się reklamami, które choć na pierwszy rzut oka wydają się autentyczne, ale mimo to analitycy zachęcają do tego, aby nigdy ich nie ufać, ponieważ badania wyraźnie udowodniły, że zostały celowo wykonane w sposób, który powoduje przekierowanie na kilka domen phishingowych Uzyskiwanie dostępu do użytkowników. Reklamy te wraz z rozwijającym się irytacją również sprawia, że System Szybkość bardzo powolna i powolna poprzez zużywające mnóstwo dostępnych zasobów.\nco więcej, Win32/RanumBot.B Śledzi sesję surfingową online użytkownika i nagrywa swoje osobiste materiały, które następnie są udostępniane agentom marketingu internetowego w celach komercyjnych. Poza tym wszystko to instaluje liczne dodatkowe infekcje w Kaspersky Anti-Virus System Poprzez degradujący potencjał roboczy w znacznym stopniu. To infekowanie złośliwego oprogramowania szkodliwego jest również źródłem danych przechowywanych na dysku twardym systemu lub na urządzeniach peryferyjnych połączonych z nimi przez szyfrowanie ich. To szyfrowanie sprawia, że pliki są całkowicie niedostępne dla użytkowników. Tak więc, aby chronić pliki systemu, a także chronić system, bardzo ważne jest, aby Wymazać Win32/RanumBot.B z łatwością Od System.\nWin32/RanumBot.B : Tryb dystrybucji\nWin32/RanumBot.B Często perforuje się przez zanieczyszczone urządzenia peryferyjne.\nWin32/RanumBot.B Może wejść w System Z powodu oglądania witryn pornograficznych i surfowania w błędnych domenach.\nWiedzieć jak Wymazać Win32/RanumBot.B\nKliknij tutaj, aby skanować, wykrywać & Odinstaluj Win32/RanumBot.B\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B z łatwością\nPostępowanie 2 : Win32/RanumBot.B Uruchomiony proces Usuwanie od Windows Menadżer zadań\nPostępowanie 3 : Odinstaluj Złe pliki Win32/RanumBot.B Z Rejestru\nPostępowanie 4 : Wiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Z Panelu sterowania\nPostępowanie 5 : Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od Firefox\nZnajdowanie i usuwanie plików rejestru wygenerowanych przez Win32/RanumBot.B I kilka innych podobnych infekcji.\nHKEY_CURRENT_USER\_Software\_Microsoft\_Windows NT\_CurrentVersion\_Winlogon “Shell” = “%AppData%\_<Win32/RanumBot.B>.exe”\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od Windows 7 / Vista\nWybierz Win32/RanumBot.B Z listy, a następnie wybierz opcję “Odinstaluj / Zmień”.\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od Windows 8/8.1\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od Windows 10\nDokonaj wyboru Win32/RanumBot.B I kilka innych nieznanych lub podejrzanych aplikacji, które mają zostać usunięte z listy.\nWiedzieć jak Win32/RanumBot.B Usuwanie Od Mozilla:43\nDokonaj wyboru Win32/RanumBot.B Lub kilku innych dodatków, które mają zostać usunięte. Kliknij przycisk Usuń.\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od IE 7:7.00.6001.1800\nWiedzieć jak Odinstaluj Win32/RanumBot.B Od Chrome 51.0.2704\nDalej, na Win32/RanumBot.B I inne złe rozszerzenia, które mają zostać usunięte, kliknij przycisk “Usuń” z Chrome.\nZresetuj wszystkie istniejące przeglądarki w razie, jeśli Win32/RanumBot.B Nadal pojawia się\nNastawić Mozilla:43 Ustawienia do Odinstaluj Win32/RanumBot.B\nNastawić IE 7:7.00.6001.1800 Ustawienia do Wymazać Win32/RanumBot.B\nNastawić Chrome 51.0.2704 Ustawienia do Odinstaluj Win32/RanumBot.B z łatwością\nUwaga: zresetowanie Chrome nie usunięło ważnych prywatnych danych użytkownika, takich jak ich zakładki i hasła. Zamiast tego usuwa tylko rozszerzenia Chrome, historię, pliki cookie, ustawienia, stronę główną, domyślnego dostawcy wyszukiwania, aby usunąć / usunąć złe pliki Win32/RanumBot.B infekcja.\nThis entry was posted in Trojan and tagged Jak usunąć Win32/RanumBot.B, Odinstaluj Win32/RanumBot.B z programu Internet Explorer, Usuń Win32/RanumBot.B z programu Internet Explorer, Usuń Win32/RanumBot.B z Windows 10 on 5 February 2020 by admin.\n← Kasować Trojan.VBInject z Chrome Usunąć Trojan.AutoIT.Agent.AAJ (B) Całkowicie →


Większość z nas marzy o tym aby posiadać własny dom. W celu realizacji tych marzeń ciągle zastanawiamy się nad tym czy nie wybudować własnego domu. Jednak jest to bardzo kosztowna inwestycja więc trzeba liczyć się z tym, że konieczne będzie zaciąganie kredytu w bankach. Jednak kredyt to jedna z ważniejszych rzeczy do załatwienia w celu podjęcia decyzji o budowie własnego domu. Kolejną jest znalezienie odpowiedniej ekipy fachowej, która zajmie się budową naszego domu, kupno materiałów budowlanych, znalezienie odpowiedniej działki pod zabudowę domu oraz co najważniejsze to odpowiedni projekt naszego domu. Projekt domu jest bardzo ważny, my sami musimy wiedzieć co i jak chcemy mieć rozstawione, gdzie co ma się znajdować. Można wybrać się do architekta który stworzy indywidualny projekt dla nas, jednak dużo łatwiejsze na pewno będzie, jeśli zdecydujemy się na gotowy projekt domu. Gotowy projekt domu będzie dużo tańszy jak indywidualny oraz można wybrać go naprawdę z bardzo wielu projektów.


Seat Ibiza SportCoupé - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Testy aut » Prezentacje » Seat Ibiza SportCoupé\n22 lipca 2008, 21:54\nEstetyczna i praktyczna wizja samochodu, stworzona przez dyrektora ds. projektów firmy SEAT, Luca Donckerwolke, to ewolucja dynamicznej linii („Dynamic Line”) oraz nowa koncepcja wzornictwa strzały („Arrow Design”). Kompaktowe nadwozie typu coupé, o długości 4,034 metra oraz wysokości jedynie 1,428 metra stanowi odzwierciedlenie temperamentu samochodu oraz zapewnia mu zwinność i komfort, tak w mieście, jak i na autostradzie.\nProjektując nowe nadwozie dużo uwagi poświęcono kwestiom bezpieczeństwa, wykorzystując rozbudowane symulacje komputerowe i przeprowadzając rzeczywiste testy zderzeniowe. Dodanie standardowej poduszki powietrznej, chroniącej głowę i klatkę piersiową, zwiększa w nowej Ibizie bezpieczeństwo pasażerów. Zadbano również o bezpieczeństwo pieszych, poprzez wprowadzenie nowej konstrukcji maski oraz przedniego zderzaka. Wynik testów w Euro NCAP – 5 gwiazdek w testach ochrony pasażerów, 4 gwiazdki w testach ochrony dzieci oraz 3 gwiazdki w testach ochrony pieszych.\nWewnętrzne wymiary samochodu pozostały nienaruszone, zapewniając wrażenie przestrzeni oraz praktyczności. Pierwsza rzecz, która zwraca uwagę, to sportowa pozycja kierowcy, która została obniżona o 22 mm, w porównaniu do poprzedniego modelu. Tak pasażerowi, jak i kierowcy zapewniono 986 mm (20 mm więcej) przestrzeni do poziomu dachu. Deska rozdzielcza o sportowym charakterze, z miekkimi w dotyku elementami i ze skierowaną w stronę kierowcy tablicą przyrządów, zawiera dwa duże, okrągłe zegary, zapewniając ich dobrą widoczność.\nPonieważ pojazd został wydłużony, pojemność jego bagażnika wynosi obecnie 284 litry (17 litrów więcej, w porównaniu do poprzedniego modelu Ibizy). W wybranych wersjach, boczna tapicerka zawiera siatki umożliwiające przechowywanie małych przedmiotów. Zamontowano również cztery dodatkowe uchwyty, umożliwiające przyczepienie siatki mocującej.\nNowy model firmy SEAT może pochwalić się najdłuższą listą wyposażenia podnoszącego bezpieczeństwo w swoim segmencie, obejmującą ESP, układ Hill Hold Control, który pozwala na utrzymanie samochodu w miejscu, na pochyłej drodze, przez dwie sekundy, w czasie pomiędzy puszczeniem pedału hamulca oraz naciśnięciem pedału przyspieszenia, jak również system kontroli ciśnienia powietrza w oponach. W pojeździe zastosowano także funkcję sterowania kierunkiem świecenia lamp przeciwmgielnych, która znacznie poprawia widoczność w zakrętach, przy prędkościach poniżej 40 km/h.\nZobacz też: Test Seat Ibiza SC: Lifestyle wystarczy?


17.06.2022 - Tenisklub\nBerlin. Debiut Gauff i Sakkari\n17.06.2022, 22:02 / Jakub Karbownik , źródło: własne/www.wtatour.com, foto: AFP\nMaria Sakkari z Belindą Bencic i Ons Jabeur z Cori Gauff tworzą sobotnie pary półfinałowe turnieju WTA 500 w Berlinie. Dla Greczynki i Amerykanki to pierwsze w karierze mecze 1/2 finału rozgrywane na nawierzchni trawiastej. Z kolei Bencic jest o krok od powtórzenia ubiegłorocznego wyniku osiągniętego na kortach LTTC Rot-Weiß Berlin.\nPrzed rokiem 25-letnia rodaczka Rogera Federera w dwunastym finale w karierze walczyła o piąty tytuł mistrzowski w karierze. Jednak ostatecznie musiała uznać wyższość Ludmiły Samsonovej. Obrończyni tytułu pożegnała się z imprezą w 1/2 finału. Z kolei zeszłoroczna finalistka w piątek pokonała kolejną rywalkę i w sobotę stanie do walki o finał. W meczu ćwierćfinałowym rywalką Bencic była Weronika Kudermietowa. Szwajcarka w dziewiątym pojedynku między obiema paniami osiągnęła piąte zwycięstwo.\nRywalką singlowej mistrzyni olimpijskie z Tokio w meczu półfinałowym będzie Maria Sakkari. Greczynka w meczu 1/4 finału po raz piąty w karierze stanęła na przeciwko Darii Kasatkinie. Żadne z dotychczasowych spotkań nie zakończyło się wygraną turniejowej „dwójki”. Jednak po raz pierwszy panie zagrały na trawie i po raz pierwszy zwycięsko z tej konfrontacji wyszła zawodniczka z Hellady.\nParę półfinałową w dolnej połówce drabinki tworzą Ons Jabeur i Cori Gauff. Amerykanka, która na Roland Garros doszła do finału, co jest jej najlepszym wynikiem w imprezach Wielkiego Szlema, zadziwia formą również na trawie. W piątkowym ćwierćfinale nastolatka zza Oceanu z bardzo dobrej strony zaprezentowała się w meczu przeciwko ubiegłorocznej finalistce Wimbledonu, Karolinie Pliszkovej. To sprawiło, że po raz pierwszy w karierze wystąpi w 1/2 finału turnieju rozgrywanego na trawie. Niezwykle trudną przeprawą do sobotniego meczu miała Ons Jabeur. Najwyżej rozstawiona tenisistka przegrywała już 0:1 w setach i rywalka miała przewagę przełamania w drugiej odsłonie. Ostatecznie to jednak Tunezyjka uzyskała awans i w sobotę spróbuje poprawić bilans spotkań z Gauff, który wynosi 3:1 dla turniejowej „siódemki”.\nOns Jabeur (Tunezja, 1) – Aliaksandra Sasnowicz 6:7(3), 6:2, 6:2\nMaria Sakkari (Grecja, 2) – Daria Kasatkina (6) 6:0, 6:3\nCori Gauff (USA, 7) – Karolina Pliszkova (Czechy, 4) 7:5, 6:4\nBelinda Bencic (Szwajcaria, 8) – Weronika Kudermietowa 3:6, 6:3, 6:3\nHalle. Hurkacz w półfinale!\n17.06.2022, 19:50 / Jakub Karbownik , źródło: Własne/atptour.com, foto: AFP\nHubert Hurkacz pokonał Felixa Auger-Aliassime’a 7:6(2), 7:6(4) w meczu 1/4 finału turnieju ATP 500 w Halle. Jest to premierowa wygrana polskiego tenisisty nad Kanadyjczykiem.\nWrocławianin i tenisista Kraju Klonowego Liścia znają się bardzo dobrze. Nieraz tworzyli duet deblowy. W piątkowe popołudnie stanęli jednak po dwóch stronach siatki. Było to trzecie spotkanie obu panów. Dwa poprzednie padły łupem Kanadyjczyka. Tym razem nasz reprezentant znalazł sposób na Auger-Aliassime’a.\nMecz był niezwykle wyrównany. W premierowej partii jedyną szansę na przełamanie podania rywala miał w siódmym gemie Kanadyjczyk. Polak jednak wyszedł z opresji obronną ręką. Więcej „breaków” już nie było i losy odsłony rozstrzygnął tie-break. W nim z bardzo dobrej strony zaprezentował się wrocławianin, który od stanu 2-2 wygrał pięć punktów z rzędu i objął prowadzenie w całym spotkaniu. Druga odsłona miała podobny przebieg do pierwszej. Z tą różnicą, że żaden z zawodników nie miał okazji, by odebrać serwis rywalowi. W efekcie również tym razem potrzebna była „dogrywka”. Siedem z jedenastu punktów powędrowało na konto odbierającego. O jednego więcej „mini breaka” zanotował Hurkacz i to on ostatecznie będzie rywalem Nicka Kyrgiosa w meczu 1/2 finału.\nImpreza w Halle to ostatni występ pierwszej rakiety Polski w rankingu ATP przed rozpoczynającym się 27 czerwca Wimbledonem. Dziś wrocławianin podjął decyzję o wycofaniu się z rozgrywanego w przyszłym tygodniu turnieju na Majorce.\nHubert Hurkacz (Polska) – Felix Auger-Aliassime 7:6(2), 7:6(4)\nPuchar Davis. Wiemy gdzie Polacy powalczą z Indonezją\n17.06.2022, 18:59 / Jakub Karbownik , źródło: Własne/www.twitter.com, foto: AFP\nReprezentacja Polski w ramach rozgrywek Pucharu Davisa z Indonezją zagra w Inowrocławiu. Mecz zostanie rozegrany w dniach 16-17 września.\nNa początku marca reprezentacja pod wodzą Mariusza Fyrstenberga podejmowała drużynę Portugalii. W barażu o awans do Grupy Światowej I Pucharu Davisa lepsi okazali się rywale z południa Europy. Pod koniec marca nasi tenisiści poznali przeciwników, z którymi przyjdzie im się mierzyć w meczu Grupy Światowej II rozgrywek o Puchar Davisa. W wyniku losowania mecz Polska – Indonezja odbędzie się w Polsce, a w piątek ogłoszono, że gospodarzem spotkania będzie Inowrocław.\n– Mocno trzymamy kciuki za kolejny krok naszej drużyny narodowej w jej powrocie do światowej elity w Pucharze Davisa. Wiemy, że tam jest jej miejsce, bo polski tenis się rozwija, a nasi zawodnicy osiągają coraz lepsze wyniki. Dzięki zaangażowaniu władz samorządowych wielki tenis znowu zagości w Inowrocławiu, gdzie w ubiegłym roku 100-lecie istnienia świętował miejscowy klub Goplania, rówieśnik Polskiego Związku Tenisowego. Inowrocław to tenisowe miasto, które wychowało wielu wspaniałych tenisistów z Wojtkiem Kowalskim na czele który tym razem zasiądzie w swoim rodzinnym mieście na ławce trenerskiej naszej Reprezentacji – skomentował wybór gospodarza najbliższego meczu Mirosław Skrzypczyński Prezes Polskiego Związku Tenisowego.\nBędzie to druga wizyta reprezentacji Polski w Pucharze Davisa w Inowrocławiu. W 2012 roku w hali inowrocławskiego OSiRu Polska pokonała 4:1 Estonię\nZmiana planów Huberta Hurkacza\n17.06.2022, 13:17 / Jakub Karbownik , źródło: własne/www.twitter.com, foto: AFP\nHubert Hurkacz nie wystąpi w turnieju ATP 250 na Majorce. Po zakończeniu rywalizacji w Halle, wrocławianin uda się od razu do Londynu. Tam potrenuje przed ruszającym 27 czerwca Wimbledonem.\nPrzed trzecim w sezonie turniejem Wielkiego Szlema najlepszy obecnie polski tenisista rozegra ostatecznie dwa turnieje. Najpierw wystąpił w Suttgarcie, gdzie między innymi wraz z Mate Pavicem sięgnął po tytuł mistrzowski w deblu. Obecnie zaś rywalizuje na kortach w Halle. W piątek przeciwko Felixowi Auger-Aliassime’owi powalczy o 1/2 finału. Po zakończeniu rywalizacji u naszych zachodnich sąsiadów polski tenisista wsiądzie w samolot na Wyspy Brytyjskie.\nW tygodniu poprzedzającym londyńskiego Szlema Polak planował jeszcze zagrać na kortach trawiastych na Majorce. Ostatecznie jednak zrezygnował z tego startu na rzecz spokojnego przygotowania się do Wimbledonu.\n— Entry List Updates (@EntryLists) June 17, 2022


Odruch Moro | Forum o ciąży i dzieciach - BabyBoom\nTemat na forum 'Porady rehabilitantki' rozpoczęty przez benfica, 8 Sierpień 2011.\nMój synek niebawem skończy 6mcy, a jeszcze nie zanikł u niego odruch Moro dodatkowo ostatnio pediatra ciągnąc go za rączki stwierdziła, że ma za małe napięcie mięśniowe, bo nie ciągnie głowy. W domu, jak siedzi na mnie ciągnie i głowę i klatkę piersiową Czy może to świadczyć o jakiś problemach neurologicznych?\nbenfica, 8 Sierpień 2011\nBenifica mam ten sam problem u swojej córeczki z odruchem Moro i nie ciągnięciem główki. Napisz czy Twojemu synkowi przeszło?\nmonia_ika, 22 Grudzień 2011\nWitam, odruch Moro zanika do 6 miesiąca życia, poobserwowałabym jeszcze synka. Natomiast brak reakcji na pociąganie za ręce(tzw. próba trakcji) jest większym problemem, ale na szczęście dość łatwym do "naprawy". Proponuję pokazać teraz dziecko rehabilitantowi żeby pokazał sposoby na wypracowanie prawidłowej reakcji. W pozycji półleżącej jest łatwiej ciągnąć główkę do góry, skoro robi to w tej pozycji, to znaczy, że wymaga niewielkiej pomocy, żeby było wszystko ok. Pozdrawiam.\nAnna Maria Sikorska, 26 Grudzień 2011\nwitam! moja córka urodziła sie na przelomie 34 i 35 hbd. Rozwija sie dobrze, gaworzy, dzwiga głowkę, podpiera się na otwartych dłoniach, siega po zabawki. Dzis jednak neonatolog powiedziała, ze ma zachowany odruch moro i ze nie odnajduje sie w przestrzeni. dlatego też nie chce sie obracac na brzuch i na plecki. Corka obecnie ma 5,5 miesiąca. Martwie się, nie ukrywam. Poradnie rehabilitacyjną mamy dopiero na koniec lutego. czy to nasza wina, cos zle zrobilismy ? jak jej mozemy pomoc "domowymi sposobami" ?\nwitam, proszę dać córci jeszcze trochę czasu. Obroty z pleców na brzuch pojawiają się w 6 miesiącu życia, potem lub prawie jednocześnie obroty z brzucha na plecy. Czy córcia przekręca się na boki? Czy podpiera się na prawie prostych ramionkach? Bez obejrzenia dziecka trudno jednoznacznie ocenić jego rozwój ruchowy. Czekam na dodatkowe info. Pozdrawiam\nAnna Maria Sikorska, 3 Luty 2012


Praca support workera: dr Jekyll i Mr Hyde – Mokra Głowa – blog podróżniczy\nMówi się, ze życie pisze nam scenariusze. Może to i prawda, ale tylko od nas zależy, jak zachowamy się w sytuacji, w której postawił nas los. Różni ludzie, różne reakcje i perspektywy, różne historie do opowiedzenia. Czasami wręcz skrajnie różne. Wiem o czym mówię – bywa, że sama czuję się jak Dr Jekyll i Mr Hyde. Wszystko dlatego, że jak już wspominałam cierpię na powracającą depresję. Zazwyczaj jestem osobą, która stara się maksymalnie wykorzystać każdy dzień, szukać nowych przygód i doświadczeń, ale kiedy pojawia się choroba, moja życiowa energia drastycznie spada. Przeżywając stany depresyjne zapominam o tym, jak radosną i odważną osobą potrafię być na codzień. Kiedy wracam do normy, nagle obraz człowieka po drugiej stronie psychicznego lustra wydaje mi sie obcy i zniekształcony.\nDr Jekyll i Mr Hyde nie muszą jednak żyć ze sobą w jednym ciele. Czasem skrajności mieszkają na dwóch różnych końcach miasta.. Oto moje kolejne wspomnienia z pracy support workera.\nMLB jest osobą funkcjonującą z rozszczepem kręgosłupa. Od zawsze porusza się na wózku inwalidzkim. Wymaga pomocy w higienie osobistej i wszystkich domowych czynnościach. Z łóżka na wózek przenosimy ją używając specjalnego dźwigu. Jej stopień niepełnosprawności określiłabym jako wysoki, aczkolwiek gdyby tylko chciała byłaby zdolna zrobić znacznie więcej niż to, co robi w tej chwili. Wszystkie mięśnie w jej ciele są niezwykle słabe z powodu braku ruchu i niechęci do wykonywania nawet podstawowych czynności. Kiedy się poznałyśmy, MLB odstawiła właśnie leki antydepresyjne, potrafiła siedzieć godzinami patrząc w ekran telewizora i nie odezwać się do mnie ani słowem. Nie za bardzo reagowała również na próby z mojej strony. Rozumiem jej postawę, ale trudno mi się było z nią zmierzyć, zwłaszcza, że później, kiedy jej stan się poprawił, zachowanie wciąż pozostało niezmienione.\nMLB jest za to hipohondryczką. Z każdym przeziębieniem dzwoni do lekarza lub jedzie do szpitala. Uwielbia być w centrum uwagi, a jeszcze bardziej lubi, kiedy ludzie się nad nią rozczulają. Wyobrażam sobie, że pewnie nie jest najszczęśliwszą osobą na świecie, jednak swoją postawą z pewnością sobie nie pomaga. MLB zostało przyznanych sześćdziesiąt godzin wsparcia tygodniowo po to, aby mogła prowadzić jak najbardzej normalne życie. Tylko na co to wszystko, skoro większość czasu i tak spędza przed telewizorem?\nLS również urodziła się z rozszczepem kręgosłupa, mimo wszystko zawsze starała się pozostawać jak najbardziej aktywna. Z łóżka do wózka inwalidzkiego jest w stanie przetransportować się sama, potrzebuje tylko, by ktoś dopilnował, żeby nie spadła ze specjalnej plastikowej deski, której w tym celu używa. LS nie lubi poruszać sie na wózku elektrycznym, znacznie bardziej woli swój dawny, zdalny. Większość posiłków przygotowuje właściwie sama (sprzęt kuchenny w jej domu znajduje się na dopasowanej do wózka wysokości), w wolnym czasie zajmuje się wszelkimi możliwymi robótkami ręcznymi, od szydełkowania po kolorowe wzornictwo i malowanie na szkle. W domu LS telewizor również zawsze pozostaje włączony, co czasem daje trochę wytchnienia, kiedy kończą się tematy do rozmowy, ale sama LS jest najbardziej uroczą, rozmowną i miłą osobą na świecie. Kiedy tylko może stara się przebywać wśród ludzi, uczęszcza do college’u, pracuje jako wolontariuszka, wychodzi do kina czy na długie spacery.\nW ciągu moich paru miesięcy w pracy support workera postawa MLB potrafiła czasem nieźle uprzykrzyć mi życie. Nie ma nic bardziej nieprzyjemnego niż spędzanie kilku godzin dziennie z osobą, która nie ma ochoty z tobą rozmawiać i całym swoim jestestwem otwarcie daje ci to do zrozumienia. Człowiek czuje się bezradny. W moim ówczesnym stanie mogłam tylko wtedy ciągle zadawać sobie pytanie : „Co ze mną nie tak?”. Kiedy potem jechałam do LS powracało poczucie ulgi i lekkość w żołądku. Jej rozmowność i pozytywne nastawienie do świata, pomimo niepełnosprawności, zaskarbiło jej moją wdzięczność, uczyniło dzień pracy łatwiejszym do zniesienia.\nDwie osoby o tej samej, trudnej kondycji, dwa zupełnie różne style funkcjonowania, różne postawy i oddziaływanie na innych. Co chciałam osiągnąć tym wpisem? Nic szczególnego, chciałam tylko pokazać że wszystko w życiu jest kwestią naszych osobistych wyborów. Często nie mamy wpływu na to, co się nam przytrafia, ale możemy kontrolować, jak na to reagujemy. Lekcja do zapamiętania również dla mnie – na przyszłośc, kiedy znowu pojawi się we mnie Mr Hyde.\nTags: emigracja,praca support workera,praca w Szkocji,styl życia,support worker,życie w Szkocji


Prezentacja zawartości portalu dla wyrażenia policja abu zabi. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku policja abu zabi) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem policja abu zabi posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania policja abu zabi jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 10.02.2020 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Środa 10.06.2015. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerię opisaną słowem policja abu zabi. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania policja abu zabi ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu policja abu zabi.


czy dziady mogą zainteresować współczesnego nastol... - Zadane.pl\nCzy dziady mogą zainteresować współczesnego nastolatka minimum 10 zdań prosze o pomoc pilne !!!!!!!!\nprzez wikka 17.11.2009\nDziady nie mogą zainteresować nastolatków, ponieważ są trudne do zrozumienia. Sam widok grubej książki przeraża nastolatka. Każdy uczeń w młodym wieku nie ma ochoty na czytanie bardzo długich opowiadań a tym bardziej książek. Oni wolą posiedzieć na komputerze, spotkać się z przyjaciółmi... Moim zdaniem każdy współczesny uczeń siedząc w domu nie myśli o tym aby czytać książkę, która jest trudna do pojęcia wszyscy na pewno woleliby aby każda książka posiadała minimum 50 kartek albo mniej. Każdy z nastolatków w naszych czasach woli usiąść na internet i przeczytać streszczenie książki w łatwiejszej i krótszej formie. Choć nie zawsze każda młoda osoba woli czytać streszczenia są też takie, które zainteresowaniem czyta całą książkę. O książkach, które przeczytały mogłyby opowiadać całymi dniami. Dlatego też sądzę , że nie każdy nastolatek jest od razu zniechęcony do książki. Jednakże z własnego doświadczenia wiem że jest mało takich osób, więc myślę że współczesny młody człowiek nie interesowałby się przeczytaniem całej książki pt. Dziady.\nUzyj jednego przymiotnikaprzyjrzyj sie obrazowi opisz w pieciu zdaniach co zostalo na nim przedstawione\nFragment Iliady Priam u Achillesa - opisz dowód miłości\nPrzeksztalc podany tekst stoasujac mowe niezalezna\nCzy ma ktoś sprawdzian Ponad słowami , średniowiecze ? Klasa pierwsza liceum, pilne! :)\nNajlepszy pocisk na kolegę\nZnaczenie slowa utrudzić\nPomocy !!!!!! nic z tego nie kumam :(((\nCzym była poczta harcerska\nWymyśl własną baśń pamiętaj o charakterystycznych cechach gatunku\n12. Sformułuj zasadę pisowni kropek po skrótach. • Kropkę stawiamy po skrótach