Obszary Działalności - Kancelaria RPLC - Radca Prawny Łukasz Piętka\nPraktyka Kancelarii RPLC obejmuje kompleksową obsługę w zakresie prowadzonej przez klientów Kancelarii działalności gospodarczej, zarówno prowadzonej w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, jak i w formie spółek, w tym spółek kapitałowych prawa handlowego. Kancelaria RPLC specjalizuje się w prawie konkurencji, w tym w szczególności w prowadzeniu sporów sądowych dotyczących czynów nieuczciwej konkurencji.\nKancelaria RPLC zapewnia doradztwo prawne w zakresie prawa cywilnego, w szczególności prawa pracy, prawa lokalowego i spółdzielczego. Praktyka Kancelarii RPLC obejmuje również m. in. prawo autorskie oraz prawo ochrony danych osobowych. Kancelaria RPLC reprezentuje także swoich klientów w procesach sądowych z zakresu prawa rodzinnego.\nPraktyka Kancelarii RPLC w zakresie prawa administracyjnego obejmuje, w szczególności, kompleksowe doradztwo oraz reprezentowanie Klientów zarówno w ramach postępowania przed organem administracyjnym, jak w postępowaniu sądowoadministracyjnym.\nSkontaktuj się z kancelarią RPLC.


Dobry SEOkatalog - polski-web.pl ™ - Seokatalog.pro - profesjonalny SeoKatalog\n17 21 46 1 1\nDobry SEOkatalog - polski-web.pl ™\nMasz witrynę internetową? Chciałbyś ją wypromować w popularnych wyszukiwarkach, takich jak Google, Bing czy Yahoo? Serdecznie polecamy profesjonalny katalog stron internetowych - SEOkatalog polski-web.pl.\nKatalog bardzo dobrze się indeksuje i pomaga w reklamowaniu stron internetowych. Dzięki nam odniesiesz sukces w sieci, a Twoja strona będzie bardzo profesjonalnie zareklamowana.\nSzczegóły strony polski-web.pl:\nTytuł: Dobry SEOkatalog - polski-web.pl ™\nSłowa kluczowe: reklama w internecie, pozycjonowanie stron internetowych, dobry katalog, polski-web.pl ™, seo, polski-web.pl, www, dobry seokatalog, katalogowanie stron, dobre strony www, katalog stron, seokatalog, katalog stron www, polski web\nPodlinkuj stronę polski-web.pl:


[wideo] Gram osobę, która coś jeszcze widzi - Stowarzyszenie Filmowców Polskich\nTak o swojej roli w "Carte Blanche" opowiadał nam Andrzej Chyra. Co o tym filmie mówią inni jego twórcy?\n- Ja sam siebie nie postrzegam jako osoba niewidząca czy też niepełnosprawna. Nie mam na to czasu na co dzień. Nie myślę o tym, jeśli się nie widzi - przyznaje Maciej Białek, pierwowzór Kacpra, nauczyciela historii i zarazem głównego bohatera "Carte Blanche". W tę postać w filmie, którego reżyserem i scenarzystą jest Jacek Lusiński, wcielił się Andrzej Chyra.\n- Ten człowiek, na poziomie na którym może osiąga zamierzony przez siebie cel - tak o granej przez siebie postaci mówi Chyra. Jaki to cel? Aby się tego dowiedzieć warto wybrać się do kina. Premiera filmu już 23 stycznia 2015 roku. W pozostałych rolach grają w nim m.in. Arkadiusz Jakubik, Urszula Grabowska, Dorota Kolak, Wojciech Pszoniak.


Vandyvape Bonza Zestaw - Liquider Store\nZasilanie lub pojemność baterii: 1 x Akumulator 18650/20700/21700\ne-papieros Vandyvape Bonza (zasilanie + atomizer Bonza 1,5 RDA)\nprzejściówka na drip tip 510\nZestaw Vandy Vape Bonza składa się z e-papierosa Vandy Vape Bonza, adaptera do akumulatora 18650, przejściówki na drip tip 510, a także inne dodatkowe akcesoria. Urządzenie zaprojektowano z wykorzystaniem zgrabną konstrukcję, która świetnie układa się w dłoni. Ze względu na wymienny system tulei możliwa jest personalizacja i dopasowanie logo według indywidualnych preferencji. Do wyboru są 2 wersje kolorystyczne: czarno-miedziana i srebrna.\nZgrabny i stylowy e-papieros Vandy Vape Bonza\nE-papieros Vandy Vape Bonza to w pełni przenośne urządzenie, którego działanie opiera się na nowoczesnym modzie mechanicznym Bonza. Zasilany jest pojedynczą baterią 21700/20700/18650, która zapewnia długi czas pracy. Do niewątpliwych zalet zaliczyć można praktyczne wykorzystanie czystej miedzi do przewodzenia prądu, co zmniejsza straty wewnętrzne i przedłuża żywotność sprzętu. E-papieros Vandy Vape Bonza wyposażono w specjalny pierścień i rurkę izolacyjną, które zwiększają bezpieczeństwo użytkowania. Zawiera także wygodny przycisk magnetyczny i przycisk sprężynowy. Ze względu na zaawansowany, boczny system przepływu powietrza pozwala uzyskać wyjątkowo gęsty dym o intensywnym smaku.\nMod mechaniczny (bez regulacji mocy), przycisk na magnesie lub sprężynie, regulacja przepływu powietrza\nczarno-miedziany, srebrny (zależne od dostawy)\nRewelacyjny produkt. Jest wydajny i ma regulację przepływu powietrza.\nDobre parametry. Zasilanie akumulatorem. Super sprawa.\nE-papieros Vandyvape Bonza ma piękny i stylowy wygląd. I fajne parametry.\nPolecam sklep Liquider.\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Zasilanie lub...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. JOYETECH AIO KOLOR ZESTAW Dane techniczne <p...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. SMOK G-PRIV BABY ZESTAW <p...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Zasilanie lub pojemność baterii: 2 x Akumulator...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Zasilanie lub pojemność baterii: 1 x Akumulator 18650 (brak w zestawie) Zakres mocy: ...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Pojemność baterii: 1100 mAh Pojemność zbiornika: 2ml Grzałki pasujące...\nSmok R - Kiss Zestaw\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. SMOK R-KISS ZESTAW Dane...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. ARAMAX POWER ZESTAW Dane techniczne <p...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. SMOK VAPE PEN LIGHT ZESTAW <p...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Zasilanie lub pojemność baterii: 2 x Akumulator 18650 (brak w zestawie) Zakres mocy:...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. SMOANT KARAT POD Dane techniczne <p...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. SMOK PRIV V8 ZESTAW Dane...\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. Dane techniczne Pojemność baterii: 3000 mAh Pojemność zbiornika: 2ml\nPrezentowane ceny dotyczą zakupu produktów w sklepie internetowym. Ceny poszczególnych produktów w sklepie internetowym i punktach sprzedaży detalicznej mogą się różnić. ELEAF IJUST ECM ZESTAW <p...


Awiza dostaw - Demo YMS.net - Demo on line\nDEMO » oprogramowanie » Demo YMS.net » Awiza dostaw\nProgram do awizacji, Time slot management, System do awizacji\nZarządzanie awizacjami za pomocą platformy StudioSystem pozwala na rejestrowanie wizyt, kontrolowanie ich celu, czasu oraz przebiegu na terenie zakładu przemysłowego. System do awizacji oparty o platformę StudioSystem rejestruje wszystkie wizyty, kontroluje ich cel, czas i przebieg oraz koordynuje dostęp do zasobów (doków, parkingów, wag).\nAwizacja dostaw oprogramowanie, czyli rezerwacja bram. System awizacji dostaw w magazynach wejściowych i wyjściowych pozwala na zewnętrzne awizacje firm (przewoźników/dostawców). Awizacja dostaw umożliwia logowanie się dostawców lub przewoźników za pomocą przeglądarki internetowej (przez www) i rezerwację wolnego terminu w wybranym doku magazynu.\nPodstawowe funkcjonalności programu Awizo dostawy towaru: prowadzenie rejestru awizacji dostaw/rozładunków; graficzna interpretacja w kalendarzu; awizacje cykliczne, jednorazowe; definiowanie miejsc załadunków i rozładunków (doków); podział czasu na okna czasowe w określonych przedziałach np. co 20 minut; powiązanie awizacji z innymi dokumentami systemu magazynowego; wysłanie potwierdzenia awizacji przez email. Rozwiązanie można zainstalować na własnym serwerze, zintegrować z programem magazynowym lub wynająć jako usługę hostingu w chmurze prywatnej SoftwareStudio.\nSystem awizacji dostaw w magazynach wejściowych i wyjściowych pozwala na zewnętrzne awizacje firm (przewoźników/dostawców). Awizacja dostaw umożliwia logowanie się dostawców lub przewoźników za pomocą przeglądarki internetowej (przez www) i rezerwację wolnego terminu w wybranym doku magazynu. Sekcja Transport dla magazynu pozwala nam na bezpośrednie dopisanie transportu do wybranego magazynu, wybranej rampy i wybranej godzinie. Aby dopisać nową pozycję należy w pierwszej kolejności wybrać magazyn.\nPo wybraniu magazynu na pulpicie pojawi się tabela czasu pracy przedstawiająca poszczególne godziny z podziałem na dostępne w wybranym magazynie rampy. Podstawowe funkcjonalności programu Awizo dostawy towaru: prowadzenie rejestru awizacji dostaw/rozładunków; graficzna interpretacja w kalendarzu; awizacje cykliczne, jednorazowe; definiowanie miejsc załadunków i rozładunków (doków); podział czasu na okna czasowe w określonych przedziałach np. co 20 minut; powiązanie awizacji z innymi dokumentami systemu magazynowego; wysłanie potwierdzenia awizacji przez email. Rozwiązanie można zainstalować na własnym serwerze, zintegrować z programem magazynowym lub wynająć jako usługę hostingu w chmurze prywatnej SoftwareStudio.\nAWIZA DOSTAW, a więc Zarządzanie awizacjami.\nZARZĄDZANIE AWIZACJAMI, awiza dostaw\nAwizacja dostaw oprogramowanie, czyli rezerwacja bram.\nSYSTEM ZARZĄDZANIA AWIZACJAMI – VSS net. Oprogramowanie Studio VSS.net to system zarządzania awizacjami, czyli rozwiązanie typu VSS (Vehicle Scheduler Solution), czyli system informatyczny do zarządzania procesami logistycznymi związanymi z harmonogramem (więcej).\nZarządzanie awizacjami za pomocą platformy StudioSystem pozwala na rejestrowanie wizyt, kontrolowanie ich celu, czasu oraz przebiegu na terenie zakładu przemysłowego. Awizacja dostaw umożliwia logowanie się dostawców lub przewoźników za pomocą przeglądarki internetowej (przez www) i rezerwację. (więcej).\nSprawne zarządzanie awizacjami poprzez ustalanie wizyt oraz ich przebiegu. Planowanie i kontrolowanie celów oraz przebiegu dostaw i transportu. Utworzenie awizacji odbywa się za pomocą formularza internetowego lub aplikacji mobilnej. (więcej).\nAwizacja Transportu to profesjonalne oprogramowanie od SoftwareStudio. Jest stworzony tak, aby każdy dział firmy logistycznej funkcjonował sprawnie, a zarządzanie awizacjami było intuicyjne i pozwalało na dobrą komunikację wszystkich działów. (więcej).\nPROGRAM DO AWIZACJI AUT, czyli okienka czasowe.\nZARZĄDZANIE AWIZACJAMI. Zarządzanie awizacjami za pomocą platformy StudioSystem pozwala na rejestrowanie wizyt, kontrolowanie ich celu, czasu oraz przebiegu na terenie zakładu przemysłowego. (więcej).\nZarządzanie awizacjami za pomocą platformy StudioSystem pozwala na rejestrowanie wizyt, kontrolowanie ich celu, czasu oraz przebiegu na terenie zakładu przemysłowego. Zarządzanie awizacjami – oprogramowanie jest proste w obsłudze i pomaga optymalizować procesy zaopatrzenia. (więcej).\nAWIZA DOSTAW, zarządzanie awizacjami.\nPodstawowe funkcjonalności programu Awizo dostawy towaru: prowadzenie rejestru awizacji dostaw/rozładunków; graficzna interpretacja w kalendarzu; awizacje cykliczne, jednorazowe; definiowanie miejsc załadunków i rozładunków (doków); podział czasu na okna czasowe w określonych przedziałach np. co 20 minut; powiązanie awizacji z innymi dokumentami systemu magazynowego; wysłanie potwierdzenia awizacji przez email;\nAwizacja dostaw umożliwia logowanie się dostawców lub przewoźników za pomocą przeglądarki internetowej (przez www).\nWięcej informacji na temat Awiza dostaw\nDemo programu magazynowego Awiza dostaw\nNowoczesna Platforma do awizacji powinna spełniać wszystkie najważniejsze wymagania firm magazynowych oraz logistycznych. Dlatego SoftwareStudio oprogramowanie awizacja dostawy do magazynu. System ten bezpiecznie przechowuje Twoje dane. Został zaprojektowany z wykorzystanych najnowocześniejszych technologii informatycznych. Dostępny jest online, ponieważ działa w chmurze prywatnej.\nAwizacja dostaw aplikacjaNastępny


Praca Analityk IT Gliwice, śląskie; Katowice i woj. śląskie, śląskie; Kraków, małopolskie; Lublin, lubelskie; Rzeszów, podkarpackie\nMiejsce: Gliwice, śląskie; Katowice i woj. śląskie, śląskie; Kraków, małopolskie; Lublin, lubelskie; Rzeszów, podkarpackie


Królowo nasza, od zarazy chroń!\n2020-08-02 | czytano: 260\nXII Góralska Pielgrzymka Rowerowa Giewont-Hel\nW niedzielę, na Mszę św. o godz. 9:00 przybyła do naszego sanktuarium pielgrzymka rowerowa zmierzająca z Giewontu na Hel. Pierwszym etapem pielgrzymowania, dzień wcześniej, było wejście na Giewont - i to jedyna część pielgrzymowania, która została przebyta pieszo. Pielgrzymi na rowerach mają do pokonania trasę przez całą Polskę: przez Kraków-Mogiłę, Częstochowę, Piotrków Trybunalski, Niepokalanów, Skępe (Obory), Chojnice, Gniewino do Swarzewa i na Hel.\nHasłem tegorocznej pielgrzymki jest: "Królowo nasza, od zarazy chroń!" Pielgrzymi oddają swoje trudy Matce Boskiej Ludźmierskiej, Królowej Podhala i proszą Ją o czuwanie na drodze pielgrzymki, natomiast będą dziękowali 11 sierpnia Królowej Polskiego Morza w Swarzewie.\nW tym roku w pielgrzymce bierze udział ponad 50 osób. Wśród pątników jest 5 kapłanów: ks. Tadeusz Skupień z Dębna (współorganizator), ks. Józef Milan z Mogilan (współorganizator), ks. Piotr Zioło z Zubrzycy Górnej, ks. Albin Pawłowski z Kobylanki i ks. Marcin Maciążka ze Skawiny. Wśród pielgrzymów jest także brat szkolny - Jan Treściński.\nW Eucharystii razem z pielgrzymami uczestniczył również prezes Zarządu Głównego Związku Podhalan Andrzej Skupień. Pielgrzymem i zarówno współorganizatorem jest Jan Blańda - V-ce Prezes Zarządu Towarzystwa Cyklistów Orzeł Spytkowice. Obecny był również przedstawiciel Kaszub, skąd niegdyś przybywała pielgrzymka piesza przez Częstochowę do Ludźmierza, a nawet jeszcze dalej - na Słowację do Lewoczy.\nPielgrzymi po Eucharystii udali się do Maryjnego Ogrodu Różańcowego pod figurę Jana Pawła II, gdzie zapalili znicze. Ks. Jerzy Filek - kustosz i proboszcz ludźmierski zawierzył pielgrzymów wstawiennictwu św. Jana Pawła II w roku szczególnym, bo w 100. rocznicę Jego urodzin. Pielgrzymi następnie przeszli przez "Bramę Wiary" dając dzwonem sygnał, że wciąż są ci, którzy wierzą.\nNiech Matka Boska Ludźmierska czuwa nad pielgrzymami, zaprowadzi ich szczęśliwie do celu, wysłucha intencji, które zanoszą, a zwłaszcza chroni przed zarazą!\nRelacja na KAI (Jan Głąbiński) >>\nPodhale24.pl (Szymon Pyzowski) >>\ntp24.pl (jg) >>\nzdj. Kinga Szerszeń


Bajkerzy w NI! | Nasz Express\nBajkerzy w NI!\n23 marca 2013 14:29\nSylwetki brytyjskiego sportu 0\nUważają, że ich pasję można przyrównać do choroby zakaźnej, w wielu przypadkach nieuleczalnej i bardzo szybko rozprzestrzeniającej się. Starają się obalać powszechnie panujące mity i promują bezpieczną jazdę. Cieszą się życiem i wspólnym towarzystwem. Polscy motocykliści w Irlandii Północnej nie widzą prawie żadnych wad swojej pasji, za to zalet – całe mnóstwo!\nSkąd się bierze pasja do motocykli?\nAdam: Od zawsze wiedziałem, że będę jeździł motocyklem. Gdzieś pod sercem rosło to uczucie razem ze mną. do dziś tak mam, że jak słyszę gdzieś motocykl to rozszerzają mi się źrenice, a tętno przyspiesza. Moja historia z motocyklami w Polsce wyglądała trochę jak walka Don Kichota z wiatrakami – ja je wiecznie naprawiałem, a one cały czas się psuły. To dopiero była pasja! Na coś naprawdę jeżdżącego mogłem sobie dopiero pozwolić jak wyjechałem z Polski.\nArtek: Jak byłem brzdącem dwóch moich wujków miało motorki, poza tym dorastałem w pobliżu toru żużlowego i często chodziłem na wyścigi. Może właśnie stąd wzięła się moja pasja do motocykli, ale tak naprawdę trudno powiedzieć.\nŁukasz: Motory towarzyszyły mi podczas letnich wakacji u dziadków na wsi. Były to bardziej wybryki młodości niż pasja. Stare SHL wyciągnięte ze stogu siana w chlewiku, czy też kombinacje z komarkami i popularnymi jak na tamte czasy ogarami. Wtedy było to coś innego niż rower, nie trzeba było pedałować i robiło hałas. Teraz to bardziej chęć odpoczynku, oderwania się od szarej rzeczywistości.\nCzy to drogie hobby?\nTomek: Do najtańszych nie należy, wszystko zależy od tego, co kto lubi i na co go stać. Motocykl nie zawsze musi być największym wydatkiem, ważny jest też ubiór: kask, kombinezon, rękawice, itp. Na tych rzeczach nie ma co oszczędzać, bo ważne jest bezpieczeństwo i wygoda. Także o motocykl trzeba dbać, serwisować go, wymieniać zużyte części, ulepszać i „upiększać” – to wszystko kosztuje…\nMichał: Dzisiaj mamy dostęp do tanich materiałów i motocykli. Dopiero ich eksploatacja kosztuje, ale nie jest to więcej niż koszt utrzymania samochodu.\nPaweł: …przyjemność z jazdy rekompensuje wszystkie wydatki i trudy.\nJakie są zalety i wady tej pasji?\nSebastian: Przede wszystkim wolność jest zaletą. Ta pasja daje nam możliwość zwiedzania różnych zakątków świata bez uzależnienia od kogokolwiek. Poza tym w mieście motocykl to najlepszy środek transportu.\nArtek: Zalet jest mnóstwo: niezależność, szybkość przemieszczania się, adrenalina, zabawa, poznawanie świetnych ludzi. A wady? Ktoś, kto nie jeździ na motorze widzi mnóstwo wad, ale my „bajkerzy” nie widzimy ich prawie wcale.\nTomek: Największą zaletą są inni pasjonaci motocykli. Dzięki wycieczkom i spotkaniom można poznać naprawdę fajnych ludzi. Między nami nie ma podziałów, nie liczy się kto jest biedny, a kto bogaty, kto jest wykształcony, a kto nie – tu każdy jest równy. Wad natomiast nie widzę żadnych…\nPaweł: Wadą jest to, że czasem spędzamy więcej czasu z własnym motocyklem niż z rodziną, ale taka jest cena pasji…\nMichał: …i jeszcze brak dachu w deszczowe dni.\nCo jest tak zachwycającego w jeździe na motocyklu?\nSebastian: Pęd wiatru i wolna przestrzeń, poznawanie nowych miejsc i ludzi!\nŁukasz: Dźwięk! Kocham niskie dźwięki silnika. Dlatego w moim przypadku jak motor, to musi być choper/cruiser, żadne „szlifierki”.\nPaweł: Frajda jaką odczuwa się podczas jazdy motorem nie da się opisać słowami, to trzeba poczuć i pokochać!\nCzy jest to niebezpieczna pasja?\nPaweł: Większość ludzi uważa, że jazda motocyklem jest niebezpieczna – potocznie nazywani jesteśmy „dawcami organów”, ale to tylko mit wyrobiony przez kilku nieodpowiedzialnych motocyklistów. W czasie wspólnych wypadów staramy się promować bezpieczny styl jazdy motocyklem.\nTomek: Mówi się, że motocykliści dzielą się na tych, co już się przewrócili na motocyklu i tych, co jeszcze się nie wywrócili. Każdy ma inne pojęcie niebezpieczeństwa…\nSebastian: …na drogach nie brakuje wariatów zarówno na motorach, jak i w autach. Ale myślę, że jazda na motorze jest tak samo niebezpieczna jak wszystko inne w życiu.\nMichał: Najważniejsze to zachować umiar i trzeźwe myślenie – uważać na drodze i być ostrożnym.\nJak zachęcić kogoś do jazdy na motocyklu?\nŁukasz: Odpowiem tutaj jako niedawno „zachęcony”. Ostatni raz na motorze jeździłem ładne 15 lat temu. Pojawił się Michał, pokazał zdjęcia ze zlotów i poczułem ten sam klimat co na zlotach Trabantów, postanowiłem spróbować.\nSebastian: To musi wypłynąć z serca, doświadczony motocyklista może tylko poradzić czy pomóc, ale nie warto nikogo namawiać na siłę.\nAdam: Można opowiadać o kilometrach nawiniętych na koła, o ludziach pozytywnie zakręconych, o tych co jeździli, jeżdżą i będą jeździć. Tak naprawdę to trzeba tego spróbować, bo nie da się opisać zapachu róży.\nJakie imprezy organizujecie?\nTomek: Otwarcia i zamknięcia sezonu motocyklowego, w tym roku organizujemy drugą edycję zlotu pod wielką górą w Newcastle, będzie też rodzinna impreza w karawanach w Portrush. Latem jeździmy gdzieś co weekend. W tym roku planujemy też jechać w podróż dookoła Hiszpanii przez Francję, Andorę do Barcelony i wzdłuż wybrzeża do Portugalii, a potem na północ w kierunku domu. Miejscami następnych wypraw są Szkocja i Holandia.\nPaweł: Organizujemy rodzinne spotkania przy grillu, jeździmy na wycieczki. W marcu wybieramy się na Coolie/Mourne Run & BBQ na zaproszenie lokalnego klubu motocyklowego, pokażemy się też w czasie dni otwartych PSS w Belfaście. Planujemy wyjazd motorem do Polski oraz wypad weekendowy do Szkocji. Ale większość naszych spotkań jest bardzo spontaniczna.\nŁukasz: Organizujemy spotkania, różne imprezy, także dla dzieci. Nieważne jest logo na koszulce, ważna jest obecność. Nie wytykamy palcami kto do jakiego klubu należy. Zapraszamy wszystkich!\nO gRRupie Północ:\nJesteśmy pierwszą polską grupą motocyklową w Irlandii Północnej. Można nas znaleźć na forum www.husarria.com. W ekipie mamy zarówno kobiety jak i mężczyzn, różnego rodzaju motocykle. Jesteśmy dużą zwartą ekipą pomagającą sobie nawzajem. Jesteśmy otwarci i przyjaźnie nastawieni do innych bajkerów i bajkerek, wszyscy są mile widziani.\nO grupie Synowie Północy:\nIdea założenia grupy „Synowie Północy” powstała około rok temu. Wraz z kilkoma innymi osobami postanowiliśmy stworzyć forum, gdzie motocykliści z Irlandii Północnej mogliby się spotykać w czasie, kiedy nie jeżdżą motorami. W wtedy właśnie powstała nasza strona www.synowiepolnocy.pl Nasze działania można obserwować także na Facebooku (Synowie Polnocy). Zapraszamy wszystkich, którzy kochają motocykle i wycieczki.\nO grupie Wolny Wydech:\nWolny Wydech wywodzi się z Ciechanowa. Oprócz wspólnych wypadów liczy się pomoc innym i bezpieczeństwo – promujemy rozsądną jazdę. Nie jest nas dużo, ale małymi krokami cały czas konsekwentnie rozwijamy naszą pasję. Wszystkich, którzy chcą do nas dołączyć zapraszamy na nasze spotkania i na forum www.wolnywydech.org.uk


W oparach Herbaty - walka o zdrowe włosy: Recenzja: Evalar - Olej z korzenia łopianu z propolisem + OMO\nAutor: Seldirima o 01:07\nfemme 5 września 2012 19:21\nja właśnie mam ten olejek na swojej liście :) i chcę go wypróbować, właśnie szczególnie chodzi o zahamowanie wypadających włosów.\nSara Gala 31 października 2014 16:01\nWitam, mam ten sam stopień przerzedzenia włosów, ogólnie przerzedzone i cienkie włosy, ja je poprostu upinam. Interesuje mnie czy masz postawioną diagnozę. Mimo wielu badań u mnie nadal jest to niewiadoma, wszystkie wyniki ok. mam 26 lat. pozdrawiam :)\nSeldirima 16 grudnia 2014 20:18\nPrzepraszam, że tak późno odpowiadam. Niestety nie mam jasno postawionej diagnozy, robiłam różne badania, ale może nadal za mało? Jest podejrzenie nadmiaru testosteronu, ale odkładającego się, w taki sposób, że nie wychodzi to w zwykłych testach krwi.\nMam nadzieję, że Twoja walka będzie owocna :)


Watch Dogs 2 | Rozgrywka\nWitamy w centrum nocnego życia Tokio. Jest końcówka lat 80-tych, pieniądze da się zarobić na każdym kroku, a miastem rządzi mafia. Istnieje jednak jeden zaułek, którym nie rządzi nikt – ten brakujący puzzel napędza historię Yakuzy 0, gry w której dwóch młodych gangsterów stara się odzyskać honor, wkraczając w sam środek klanowej walki o gigantyczne…\nOstatni odcinek w tym roku to okazja do podsumowań, przemyśleń i… eee tam, kogo to obchodzi? Lepiej pogadać o zwiedzaniu planety Ziemi w wirtualnej rzeczywistości, problemach z pewnym sklepem internetowym oraz temacie Blaxploitation. Bo nam się tak podoba!…\nZastanawiacie się czy Watch Dogs 2 to gra dla Was? To sprawdźcie nową Dobranockę, a może będziecie bliżej odpowiedzi na to pytanie…\n11 komentarzy 23 listopada 2016\tYouTube\nCodziennik Rozgrywki – 21.02.2017: Zielona Łąka\nWtorek dziś na spokojnie. Stąd moje pytanie – jeśli RPG to akcji czy raczej w starym stylu?…\n2 komentarze 21 lutego 2012\tCodziennik


A.N.T. Biuro Tłumaczeń Magdalena Szewczyk Poznań ul. Krańcowa 50/89 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nA.N.T. Biuro Tłumaczeń Magdalena Szewczyk\nul. Krańcowa 50/89, 61-035 Poznań\nOd 01.01.2015 odwiedzono tę wizytówkę 2508 razy.\nOferujemy kursy językowe dla firm. Nauczają osoby dyplomowane, które mają co najmniej kilkuletnie doświadczenie w tej dziedzinie. Pozwala to dobrać najlepszą metodę oraz tok nauczania.\nW usługach, a zwłaszcza w tłumaczeniach są dwa rodzaje Klientów: ci którzy raz, albo dwa razy skorzystają z usługi, albo Klienci, którzy korzystają stale z usług tłumaczeniowych. Nasza firma kieruje się takimi wartościami, że Klienci do nas wracają.\nStawiamy przede wszystkim na jakość i terminowość tłumaczeń. A mimo rozwoju technologii również w sektorze tłumaczeń, tajemnica naszej jakości zawarta jest w ludziach - pasjonatach, którzy dla Państwa tłumaczą. To my dla Państwa dobieramy takich ludzi, którzy są najlepsi w swojej dziedzinie.\nTłumaczymy z języków: angielskiego, rosyjskiego, włoskiego, francuskiego i niemieckiego. Tłumaczymy teksty zwykłe oraz tłumaczenia przysięgłe.\nTłumaczenia pisemne realizujemy oprócz ogólnych tekstów i korespondencji handlowej w dziedzinach:\nNasza misja jest zawarta już w samej nazwie – ANT, czyli mrówka z ang., a mrówka, to rzetelna, lojalna i bardzo dobra pracownica, która krok po kroku (bez chodzenia na skróty), wykonuje dla Państwa żmudną, zdało by się pomyśleć robotę. Nie podejmujemy się zleceń, których nie możemy wykonać dobrze. Rezygnując z wielkich struktur i wielkich biur, przy wysokiej jakości usług, możemy zaproponować Państwu przyzwoitą cenę.\nNasza prezentacja w informatorze - A.N.T. Biuro Tłumaczeń Magdalena Szewczyk.


Chiny Ningxia New Fresh Fruit Quality Red Fuji Apple Producenci\nOpis:Nowa świeża jakość owoców,Ningxia Red Fuji Apple,Jakość Red Fuji Apple\nNowa świeża jakość owoców,Ningxia Red Fuji Apple,Jakość Red Fuji Apple\nDom > Products > Świeże jabłko > Luzem czerwone jabłka Fuji > Ningxia New Fresh Fruit Quality Red Fuji Apple\nJabłka Fuji charakteryzują się dużym rozmiarem, czerwonym kształtem, okrągłym rozmiarem i średnim rozmiarem, np. Baseball. Wśród owoców, 9-11% to monosacharyd, miąższ jest zwarty, słodki, chrupiący, lepszy niż wiele innych odmian jabłek, głęboko kochany przez konsumentów na całym świecie. Jabłka Fuji mają dłuższy optymalny czas konsumpcji niż inne jabłka, nawet jeśli nie są przechowywane w lodówce. Może być przechowywany przez 4 miesiące w temperaturze pokojowej. Jeśli umieścisz go w lodówce, jabłka Fuji można przechowywać przez 5 do 7 miesięcy.\nApple jest niskokalorycznym jedzeniem, produkującym 60 tysięcy kalorii na 100 gramów. Jabłko jest bogate w rozpuszczalne składniki odżywcze, łatwo wchłaniane przez organizm, dlatego nazywane jest "żywą wodą". Pomaga rozpuszczać siarkę i zmiękczać skórę. Ktoś powiedział: "Jabłko dziennie powstrzymuje lekarza."\nNowa świeża jakość owoców , Ningxia Red Fuji Apple , Jakość Red Fuji Apple , Nowe świeże owoce organiczne , Nowe świeże czerwone jabłka , Nowe świeże czerwone jabłka Fuji , Niska cena Jakość Golden Delicious , NingXia Nowa jakość Golden Delicious


A kiedy Polska? Nagroda Miesa van der Rohe 2013 - Architektura-murator\nArchitektura MuratorWydarzenia A kiedy Polska? Nagroda Miesa van der Rohe 2013\nEwa P. Porębska i Grzegorz Stiasny. Fot. Kalbar. Więcej o Mies van der Rohe Award w miesięczniku "Architektura-murator" nr 8/ 2013\nGrzegorz Stiasny: Tegoroczną nagrodę otrzymał obiekt piękny, zjednoczenie artystycznej wizji inżynierskiej i architektonicznej, lecz wśród pięciu nominacji większość trudno uznać za klasyczne budynki, czym one w takim razie są?\nEwa P. Porębska: Ogromną ilość czasu spędziliśmy w ramach jury na dyskusjach, jaką wiadomość przekażemy poprzez nagrodzenie takiego czy innego budynku. Średnia europejska jest już w tej chwili na bardzo wysokim poziomie, więc wyboru dokonuje się spośród budynków bardzo dobrych. W tym roku sytuacja była wyjątkowa. Po raz pierwszy w finale znalazły się aż trzy przestrzenie publiczne, ale to nie była dla jury decyzja prosta i oczywista, czy od początku jednomyślna – nagroda do tej pory przyznawana była wyłącznie budynkom.\nOd początku XXI wieku Mies van der Rohe Award jest oficjalną nagrodą Unii Europejskiej w dziedzinie architektury. W mojej opinii stanowi to pewien przekaz, promocję wizji świata według modelu Unii Europejskiej.\nTo jest też pewien rodzaj wizji świata prezentowanej przez członków jury. Tegoroczna edycja była jubileuszowa. Miała w podtekście fakt, że mija właśnie 25 lat od ustanowienia tej nagrody, że Europa bardzo się zmienia i ta nagroda coraz mocniej musi wyrażać przesłanie, czym architektura powinna być w przyszłości. Że odbiorcy – architekci, społeczności – będą szukać takich wskazówek, starać się zrozumieć, czym charakteryzuje się grupa budynków, które znalazły się na tak zwanej krótkiej liście. Ten zbiór to około 10% z nominowanych obiektów, który doskonale daje pojęcie o tym, co się w tej chwili w europejskiej architekturze dzieje. Wydawać by się mogło, że nowe formy architektoniczne w tej chwili się nie pojawiają, zmienia się natomiast stosunek do architektury, poszerza znaczenie tego słowa. W szczególności świadczy o tym wyróżnienie dla młodych architektów, bo rzeczywiście to jest nagroda chyba inna niż poprzednie…\nZ wyróżnień dla młodych architektów pamiętam klasyczne budynki, świadczące o tym, że chcieli powtórzyć to, co robią już ci dojrzali.\nW tekście opublikowanym w tegorocznym katalogu konkursu Pedro Gadanho wyjaśnia, dlaczego ci nowi młodzi tak się różnią od poprzedników i czym różni się dzisiaj młoda architektura w Europie od tej wcześniejszej. Zwraca tam uwagę na biura, które są mocno zakorzenione we współczesności, zajmując się bardzo szeroko rozumianą architekturą. Obserwujemy taki trend również w Polsce. Podczas tegorocznej edycji organizowanego przez nasz miesięcznik spotkania Młodzi do Łodzi było wyraźnie widać, że poszerza się pole pracy architekta. Zajmujemy się budowlami czasowymi, projektami wirtualnymi, grafiką, działalnością społeczną nie tylko dlatego, że jest kryzys, a trzeba coś robić, żeby się spełniać zawodowo. To jest również nowe spojrzenie na przestrzeń, na jej zmienność, na to, że realizacja może być czasowa i że efemeryczny projekt to też jest usankcjonowana działalność architektoniczna.\nPostać Miesa van der Rohe to symbol architektury jako sztuki, czegoś, co wydała Europa, a co zawładnęło światem. Nigdy nie był symbolem architekta jakkolwiek zaangażowanego społecznie. Był symbolem architekta zupełnie abstrakcyjnego, poszukującego piękna architektury i wartości rozumianych bardzo klasycznie. Jak się patrzy na nagradzane przez 25 lat obiekty, to one są dosyć klasyczne. Po cichu liczyłem, że z tych pięciu nominacji zostanie wybrany obiekt mniej oczywisty, który poszerza pojęcie architektury publicznej, że to też może być przestrzeń, że to też może być park czy realizacja taka jak Metropol Parasol.\nPodczas dyskusji jury nastąpiło pewne przewartościowanie i nagroda zmierza chyba w tym kierunku.\nNatomiast, wracając do Miesa van der Rohe, zdecydowanie się z tobą zgadzam – jeśli nagroda nosi jego imię, to spodziewalibyśmy się przede wszystkim uznania dla pięknej formy. Taki jest właśnie pawilon w Barcelonie… Każdy architekt powinien tam pojechać chociaż raz, żeby to przeżyć i odczuć, czym jest piękno architektury. Jednak nagroda z założenia – i takie jest oficjalne stanowisko fundacji Miesa van der Rohe – nie ma być wyrazem prostej kontynuacji twórczości mistrza. I tutaj jest najważniejsza kwestia: architektura ma oddawać ducha naszych czasów. Praca jury polegała na poszukiwaniu projektów, które naprawdę mogły powstać TERAZ, właśnie teraz. Nawet jeżeli historia niektórych z nich była długa, jak w przypadku belgijskiej hali targowej, której realizacja trwała latami, to efekt końcowy jest świadectwem konkretnego momentu historii, aktualnego sposobu myślenia. Jednocześnie trzy przestrzenie publiczne w finale wskazują, jak ważną dziś tego typu projekty odgrywają rolę. A że zwyciężył jednak budynek? Widocznie po prostu był najlepszy.\nNie widziałem na żywo tego obiektu, ale jego wybór spośród piątki finalistów wydaje mi się bardzo bezpieczny, i bezdyskusyjny. To obiekt kultury, czyli coś, czym Europa chce się pochwalić, że jest takim kulturalnym pępkiem świata, a jednocześnie taki, który jeszcze 10 lat temu nie byłby w ogóle możliwy do wymyślenia. Nawet jeżeli nauka jakoś przenika przez architekturę to to, co zrobił Eliasson z pomocą inżynierów, jest efektem rozważań, o których jeszcze do niedawna nie było mowy. Może pojawiały się jedynie gdzieś na uniwersytetach, jako teoretyczne dociekania.\nTeoria została sprawdzona w praktyce, więc idąc tym tropem, masz rację. Przyznanie nagrody przestrzeni publicznej byłoby co prawda czymś absolutnie przełomowym, ale widocznie żadna z nich nie była tak innowacyjna, znacząca. Lecz takie decyzje, jak nominowanie przestrzeni publicznych w nagrodzie do tej pory zdominowanej przez budynki, sankcjonują trend, zostawiają na zawsze ślady. To punkt zwrotny, który kiedyś, w przyszłości, będzie określać charakterystyczny moment historii europejskiej architektury.\nByć może nie nadszedł jeszcze czas, żeby takie okołoarchitektoniczne rzeczy nagradzać.\nRaczej chodzi o to, czy jesteśmy pewni, jak te konkretne realizacje się zestarzeją. Czy będą się sprawdzać za parę lat.\nTo prawda. Nie mogą być jeszcze tak doskonałe jak sala koncertowa – obiekt powtórzony w historii już wielokrotnie, w którym wiele elementów można porównać i doceniać. Każda z tych trzech nominowanych przestrzeni miała też dosyć krytyczne recenzje. Niektórzy uważają, że pewne rzeczy są dyskusyjne. Wyrzucone pieniądze na ekstrawaganckie zadaszenie w Sewilli, które zadaszeniem nie jest, czy naruszanie spójności historycznego rynku Gandawy przez monumentalny obiekt. Albo próba godzenia sprzeczności w Kopenhadze. To nie jest przestrzeń spójna, raczej akceptująca chaos i go celebrująca.\nPrzestrzeń publiczna często bywa przedmiotem sporu, to całkowicie naturalne i twórcze. Świadczy o coraz większym zaangażowaniu lokalnych społeczności i coraz silniejszej potrzebie wpływu użytkowników na nasze otoczenie – o tle społecznym i historycznym trzech nominowanych realizacji oraz o wynikających z nich trzech sposobach myślenia o przestrzeni publicznej pisałam obszernie w tekście Three Ways to Public Space w katalogu wystawy Mies van der Rohe, więc nie chciałabym w tym miejscu się nad tym wątkiem szerzej rozwodzić. W skrócie mówiąc, to właśnie w projektach atrakcyjnych, nierzadko innowacyjnych, miejskich obszarów najsilniej ujawnia się „duch czasów” początku XXI wieku – odkrywanie potencjału kulturowej i społecznej RÓŻNORODNOŚCI.\nDla mnie osobiście najciekawsze jest Superkilen w Kopenhadze. Ten projekt trudno nazwać pięknym. Nie do końca jest on również zrozumiały, jeśli się nie zna jego genezy, a odbiera wyłącznie powierzchownie, poprzez formę. Wydaje się populistyczny. I taki jest, w jakiejś mierze. Lecz jeśli wniknie się głębiej, jego idea i sposób organizacji są fascynujące i wyznaczają absolutnie nową drogę. Projekt jest częścią programu partnerskiego władz Kopenhagi i stowarzyszenia Realdania wspierającego działania charytatywne w sferze architektury i urbanistyki. W jego opracowaniu, poza architektami, bardzo dużą rolę odegrała grupa artystów i projektantów krajobrazu. W wielkim uproszczeniu mówiąc, chodziło o to, aby dojść do porozumienia z przedstawicielami 60 mniejszości etnicznych zamieszkujących jedną z najbardziej zaniedbanych dzielnic Kopenhagi dla stworzenia wspólnej przestrzeni, która odpowiadałaby ich potrzebom. Aby wybrać odpowiednie symbole, które, w ich mniemaniu, ich reprezentują.\nŚmietniki, ławki, to wszystko zebrane z różnych stron świata...\nPatrząc powierzchownie, odnosi się wrażenie, że to rodzaj parku rozrywki. Sama go tak początkowo odbierałam – te silne kolory, nachalna symbolika… Ale w głębszej, ideowej i symbolicznej warstwie, projekt wnosi wiele do dyskusji o europejskiej tożsamości, dziedzictwie. Przyznam, że pod tym kątem mnie zafascynował, bo otwiera pole dla wyobraźni, rozmaitych interpretacji, twórczych sporów. Moim zdaniem pokazuje przede wszystkim, że nasze dziedzictwo i symbole w Europie mogą być zbiorem otwartym. Superkilen to próba stworzenia wielowątkowego znaku, ukazania złożoności dziedzictwa, to budowanie unikalnej nowej przestrzeni absolutnie od początku, a jednak w oparciu o zachowaną przez mieszkańców pamięć innych, odległych przestrzeni. Cały proces realizacji – wyboru artefaktów, podróży wybranych mieszkańców do dalekich krajów dla przywiezienia „skarbów”– przypomina moim zdaniem jakąś baśń, wyprawę po złote runo, coś, co mogło się zdarzyć w zaprzeszłych czasach. To zaczątek nowej miejskiej legendy, mitu.\nWracając do realiów – jak ta przestrzeń w praktyce będzie działać, nie wiem. Trudno uwierzyć, że problemy społeczne można naprawić wyłącznie poprzez architektoniczną, nawet pogłębioną kulturowo działalność.\nTo jest architektoniczny idealizm.\nTeż architektoniczne zastępstwo, bo pieniądze na społeczne działania na pewno musiałyby być znacznie większe niż na to, żeby taki symbol, przestrzeń publiczną wybudować. Natomiast tamtejsze władze wcale nie twierdzą, że Superkilen ma w tej postaci pozostać na zawsze. Projekt był odpowiedzią na konkretne potrzeby i czas. Znów więc pojawia się w naszej rozmowie wątek tymczasowości i przekazu, który jest aktualny dziś, ale nie wiadomo, jak długo.\nTak czy inaczej – Superkilen znalazł się w finale i ważne, żebyśmy nie oceniali tego projektu wyłącznie pod względem formy.\nMy też w ostatnich latach nominowaliśmy kilka przestrzeni publicznych. To, co znalazło się na shortliście, czyli węzeł przesiadkowy we Wrocławiu, nie jest oczywistą architekturą, tylko rodzajem przestrzeni, ale znacząco różnej od tych, które w poprzednich latach były nominowane z Polski, na przykład skweru Hoovera czy parku chopinowskiego w Żelazowej Woli. Te przestrzenie niosą przekaz oficjalny, są jak plakat.\nWęzeł przesiadkowy znajduje się w newralgicznym punkcie urbanistycznym, spina wiele funkcji, w takim sensie jest bardziej unikatowym obiektem niż klasyczny miejski plac. W nagrodzie Miesa van der Rohe szczególnie docenia się pewien eksperyment – albo w grze z miastem, albo w formie. To widać w każdym z finałowych pięciu projektów – możemy się w nich doszukać nowości i dyskusji z tym, co istniało.\nJednocześnie każdy odzwierciedla czas, w jakim powstał i sytuację, w jakiej dane miejsce czy kraj się znajduje. Tegorocznymi polskimi nominacjami pokazujemy, że cały czas jesteśmy regionem w przebudowie. Nie stać nas na aż tak wyszukane obiekty jak te finałowe. Oczywiście budujemy też filharmonie, muzea i w tej edycji mamy nominowanych pięć muzeów. Zwróćmy jednak uwagę, że część to są przebudowy, to jest recykling, coś, co może być wartością w tym konkursie. Jest też to, co uwielbiamy promować, takie nasze najpiękniejsze budynki, na które możemy wydać dużo pieniędzy. W tym roku był nominowany dom handlowy Vitkac. To jest piękny, bardzo drogi, luksusowy budynek. A zwycięzca, Harpa, to też piękny, bardzo drogi, luksusowy budynek.\nJaki drogi? Czterysta milionów złotych.\nSto milionów euro, to nawet nie taki drogi. Nasze stadiony bywały droższe.\nWięc jak widzisz, jeśli chodzi o koszty realizacji, nie pozostajemy w tyle… Ale mówiąc serio, Harpa to fantastyczny symbol tego, co Europa ostatnio przeżyła. Kryzys zaczął się w Islandii, a realizacja Harpy to znak jego przezwyciężenia. Jest w tym projekcie zapisana cała historia trudów partnerstwa publiczno-prywatnego, bo ostatecznie to, że budynek w ogóle powstał, jest zasługą zaangażowania środków od państwa. To jedyny tak ważny, duży budynek w Islandii. Oczywiście w czasie kryzysu wiele osób było przeciwnych jego ukończeniu. Państwo wzięło jednak na siebie odpowiedzialność za jego sfinansowanie. Jeśli w ogóle mówić Harpie jako o ikonie, to już nie jest znak miasta, tylko aspiracji kraju.\nIdąc tym tropem, powinniśmy nominować Stadion Narodowy. Właściwie bardzo się dziwię, że nigdy nie nominowaliśmy żadnego z obiektów sportowych. Inne kraje, podobnie jak my, nominują też biurowce, domy jednorodzinne, wielorodzinne, architekturę komercyjną.\nKażdy z obiektów, niezależnie od funkcji, ma moim zdaniem szanse wygrać. To jest fantastyczne w tej nagrodzie, że ona jest absolutnie pozakomercyjna – co jednak wcale nie oznacza, że musi się nagradzać budynki kultury. Wszyscy bardzo się starają, żeby wybrać po prostu projekty najlepsze. Mówiąc „pozakomercyjna”, mam na myśli jej idealistyczne przesłanie – wskazanie najlepszych architektonicznych realizacji, by stanowiły wzorzec, materiał do dalszych dyskusji.\nWażne jest też to, że nominują nie tylko instytucje, reprezentujące oficjalne stanowisko stowarzyszeń, muzeów czy izb architektonicznych, ale też indywidualni eksperci z poszczególnych krajów. Trzeba sobie zdawać sprawę, że te pierwsze często starają się nominować to, co dla ich środowiska zawodowego jest ważne, promują architektów, którzy są znaczący w danym kraju czy regionie. Nic w tym złego, ale dobrze, że pojawiają się także głosy z boku, bo to poszerza spektrum. Ciekawe, że niektóre z obiektów są zgłoszone przez cztery, pięć osób, a inne tylko przez jedną instytucję.\nPonieważ jestem architektem, ciekawi mnie co trzeba zrobić, żeby dostać nagrodę Miesa van der Rohe.\nNajpierw trzeba być nominowanym.\nCzyli mieć poparcie swojej izby czy stowarzyszenia architektonicznego albo zyskać poparcie tego niezależnego krytyka, który nominuje.\nMyślę, że najważniejsze jest, żeby to dzieło zostało przez kogoś zauważone. Tylko raz mi się zdarzyło, że ktoś usiłował naciskać, abym nominowała jego obiekt. Wysyłając kandydatury, zawsze starałam się znaleźć trop, analizować dotychczasowych laureatów, szukać projektów, które mogłyby w tym konkursie zajść jak najwyżej. W czasie ceremonii wręczenia nagród spotkałam parę osób z innych krajów, które też są w gronie nominujących, i one mówiły to samo, że starają się wyszukać takie realizacje, które byłyby w stanie zwyciężyć. Ale jeśli chodzi o nagrodę dla młodych architektów, to przede wszystkim szukaliśmy ludzi, którzy w przyszłości mają szanse zaistnieć jako…\n…agenci zmian, którzy wprowadzą jakiś ferment, nowe otwarcie.\nMyślę, że jest duże prawdopodobieństwo, że tak się stanie.\nWśród autorów nominowanych z Polski obiektów nie brakuje młodych architektów. Jest PALK, WXCA, Łukasz Wojciechowski. Ale wydaje mi się, że oni starają się raczej konkurować ze starszą generacją, a nie szukać nowych pól eksploracji.\nMłode pokolenie architektów ma dużo więcej kontaktów z zagranicznymi uczelniami i biurami niż kiedykolwiek wcześniej, potrafi śledzić to, co się dzieje w Europie i stara się w to wejść. Myślę, że nie jesteśmy tak daleko od tej nagrody.\nPewnie coraz bliżej. Początkowo udział Polski w tym konkursie był raczej symboliczny, nominowały pojedyncze osoby. Nominowane obiekty były co prawda w danym momencie dla polskiej architektury ważne, ale dziś już niekoniecznie. Na początku to były kościoły, potem nominacje oddawały zachłyśnięcie się architekturą komercyjną.\nBo też mało mieliśmy innych.\nAle w ostatnich latach szala się przechyla i przeważają ważne obiekty publiczne, a nie biurowce, banki czy wille.\nJedna rzecz rzuca się w oczy. Nie ma żadnego „ukłonu” w naszą stronę, stosowania taryfy ulgowej wobec Europy Wschodniej czy Środkowej, dawnych krajów komunistycznych, zrozumienia, że musimy nadrabiać tyle zaległości w dziedzinie architektury. Próbowałam lobbować za pewnym projektem, ale w odpowiedzi usłyszałam, że jest to oczywiście świetny projekt, tylko że mógł powstać 20 lat temu. Nawet gdybym użyła argumentu, że 20 lat temu to on u nas nie mógłby powstać, to musiałbym się zgodzić, że w skali europejskiej by jednak mógł. Mówię to po to, żeby uzmysłowić, po pierwsze, jak ważne w tym konkursie jest oddanie ducha czasów, a po drugie, że nikt już nie ocenia nas przez pryzmat młodszego rodzeństwa, któremu można coś jeszcze wybaczyć. Wręcz przeciwnie, wszyscy traktują Polskę jako duży kraj, w którym się dużo buduje, w związku z tym musi tu powstawać coś naprawdę ciekawego.\nPonieważ byłaś jurorką, to chciałbym się dowiedzieć, jak to wygląda od kuchni. Każdy z nominowanych robi swoją prezentację, ale jest to prezentacja bardzo określona i bardzo jednolita, nie ma dowolności przedstawiania obiektu?\nNie. Są wyznaczone ramy prezentacji, a osoby, które nominują powinny napisać również uzasadnienie. Wszystkie projekty są w taki sam sposób dostępne dla jury już przed pierwszym posiedzeniem, więc można je bardzo szczegółowo obejrzeć. Każdy sędzia dostaje również wydruki, z wszystkimi budynkami i zapisami. Ponadto stoją plansze. Jest też presja czasu, bo kiedyś trzeba te obrady skończyć… Najtrudniejszy moment to pierwszy kontakt z nominowanymi pracami. Pierwsze głosowanie polegało na tym, że wszyscy wybierali swoje typy, na początku dowolną liczbę. Ale niewiele było takich obiektów, które by jeden, pojedynczy juror wybrał. Widać więc, że wśród architektów istnieją kryteria, które nawet na poziomie pierwszego oglądu projektu są dosyć oczywiste.\nTrzysta obiektów z Europy oglądane w masie tworzy bazę, na tle której widać pewne rodzynki.\nOwszem, rodzynki widać! Każdy, kto uczestniczył w jakimkolwiek jury, gdzie jest większa liczba projektów architektonicznych, ma tego świadomość. Na pewno ma znacznie, w jaki sposób budynki są fotografowane. Ale jeśli tych zdjęć jest kilka, to choć pewna manipulacja fotkami teoretycznie jest możliwa, to zawsze na którymś zdjęciu prawda jest gdzieś ujęta.\nW drodze kolejnych eliminacji wybieracie pięć obiektów. Czy każdy jest przez was szczegółowo oglądany na żywo?\nTa objazdowa część jury, wizyty w terenie, to najciekawsza część obrad. Wtedy już widać każdy szczegół i jedni zyskują, a inni tracą.\nCzy wśród pięciu nominowanych obiektów miałaś jakieś inne typy? Głosowałaś za Reykjavikiem, czy jednak za Kopenhagą?\nZdecydowanie głosowałam za Harpą. To był jednogłośny werdykt. Ale przestrzenie publiczne zrobiły na mnie bardzo duże wrażenie, sądzę, że w przyszłości to będzie ważny element architektury europejskiej. Nie mamy już tak strasznie dużo wolnych przestrzeni do zabudowania, nie musimy tworzyć tak dużo nowych budynków, a część istniejących będzie przystosowywana do nowych potrzeb.\nMożna je wymieniać.\nAle pomiędzy budynkami też coś się dzieje. Myślę, że teraz uwaga będzie skupiać się na przestrzeni, krajobrazie. Przestrzeń publiczna jest coraz bardziej widoczna i potrzebna. Myślę też, że planowanie w coraz większym stopniu będzie się otwierało na różnego typu wpływy mniej lub bardziej formalnych organizacji. To się dzieje w przestrzeni publicznej w tej chwili na całym świecie. I to będzie coraz bardziej sankcjonowane. Architekt jest potrzebny do tego, żeby różne niezależne działania rozmaitych grup, społeczności pozbierać i stworzyć z tego pewną całość – po prostu z bardzo różnych wątków stworzyć jedną wspólną koncepcję. Publikowaliśmy w „Architekturze-murator” tekst SelfMade City pokazujący działalność grup mieszkańców, którzy samodzielnie zajmują się budowaniem domów w Berlinie. Liderami takich działań często były osoby ze środowiska architektonicznego.\nW Warszawie mieliśmy propozycję realizacji skwerów sportów miejskich, co pokazuje otwarte społeczne myślenie, że architektura to nie tylko obiekt do podziwiania, lecz coś, w czym się żyje, czego na co dzień się używa.\nMyślę, że jest bardzo dużo projektów skierowanych do lokalnych społeczności, które nie mają „swoich” miejsc w przestrzeni publicznej, a które dopiero uczą się, że mogą takich przestrzeni wymagać i że mogą przy tego typu projektach współpracować. Te wszystkie młode grupy zajmujące się architekturą i przestrzenią publiczną, jak Odblokuj, Napraw sobie miasto czy krakowski Instytut Architektury, działają na rzecz tego typu społeczności. Czy zrealizują kiedyś coś tak dużego, spektakularnego jak Superkilen – nie wiem, czy będą mieć takie możliwości. Ale może to nie ma znaczenia, bo architektura składa się też z drobnych elementów. I takie elementy i tego typu działania my już w Polsce mamy.\nMamy młodych i ambitnych architektów, łączących różne dziedziny projektowania – grafikę, sztukę, nieoczywistą architekturę – tylko może oni nie mają takiej realizacji jak aranżacja Red Bull Music Academy, która otrzymała w tym roku wyróżnienie dla młodych architektów. Realizacji łączącej na dodatek komercję ze sztuką.\nLangarita-Navarro Arquitectos zrealizowali ten projekt w ciągu dwóch miesięcy. To wyróżnienie Mies van der Rohe Award wynika z zauważenia faktu, że rola architekta polega także na tym, by w szybkim tempie reagować na potrzeby, nawet te chwilowe, a jednocześnie tworzyć dla nich takie ramy, które byłyby jak najbardziej doskonałe. Nie oznacza to oczywiście, że to jest radykalne odejście od tak zwanej prawdziwej, kubaturowej architektury, o czym świadczy przecież budynek wyróżniony główną nagrodą, raczej staram się zwrócić uwagę, że pojawiają się takie istotne wątki jak tymczasowość w architekturze.\nNagrodę dla wyróżniającego się młodego architekta 10 lat temu otrzymał Jürgen Mayer, który teraz był w finale, a dostał ją za establishmentowy budynek ratusza w jednym z niemieckich miast. Owszem, trochę połączył architekturę ze sztuką, ale to był wczesny Jürgen Mayer, który nie miał nic z dzisiejszego architektonicznego celebryty.\nTak samo Wiel Arets, przewodniczący ostatniego jury. On też kiedyś dostał nagrodę dla młodych, a potem zrealizował wiele znaczących budowli, był dziekanem legendarnego Berlage, a teraz jest dziekanem IIT w Chicago, szkoły, której szefował przecież kiedyś Mies van der Rohe. Innymi słowy, nagradzane zostają osoby, które faktycznie robią potem coś istotnego dla architektury, a poszukiwanie takich talentów jest zadaniem jury. Tu nie chodzi tylko o nagrodzenie jednej, wyróżniającej się realizacji.\nWróćmy jeszcze do polskich nominacji. Dlaczego budynki pewnych architektów wielokrotnie się w nich powtarzają? Czy to są naprawdę najlepsi polscy architekci? Romuald Loegler był nominowany sześć razy za bardzo zróżnicowane budynki publiczne i prywatne, potem nastąpiła era Roberta Koniecznego, który też miał nominacje dla sześciu swoich kolejnych willi. APA Kuryłowicz – pięć razy, w zasadzie tylko architektura komercyjna, JEMS – też pięć razy, przy czym skwer Hoovera to wśród nich jedyny publiczny obiekt. Czy można powiedzieć, że to są bezdyskusyjni liderzy polskiej architektury przełomu XX i XXI wieku?\nOczywiście, są liderami polskiej architektury. Ten sposób nominacji – w dowód uznania zasług dla lokalnej architektury – nie dotyczy tylko Polski. Tak czy inaczej każda osoba powołana do grona nominujących powinna czuć się zobowiązana do szukania obiektów, które mają w tym konkursie szanse, które są ważne dla europejskiej architektury i jej historii. Zwróćmy uwagę, że w poprzedniej edycji konkursu polska realizacja, która znalazła się na tzw. krótkiej liście, nie była nominacją w dowód uznania szerszej działalności architektonicznych liderów. To był mały kościółek...\nW Tarnowie nad Wisłą koło Puław.\nZgłoszony przez Romka Rutkowskiego. Kościółek, który ma w sobie pewną nostalgię, jest wyjątkowo usytuowany w krajobrazie, a jednocześnie jest rzeczą bardzo drobną.\nTym niemniej trudno nie nominować najważniejszych budynków, które powstały w danych latach. Jednak pamiętajmy, że większości sędziów nazwiska liderów z Polski, nawet te, które tutaj wymieniamy, nie są powszechnie znane. Tak więc nie można liczyć, że jakiś obiekt wygra ze względu na nazwisko autora…\nTo w pewien sposób oczywiste, że izby architektów czy stowarzyszenia muszą nominować to, co najlepszego dany kraj wydał albo coś, co jest najbardziej na świeczniku. Nie zdziwiło mnie, jak zobaczyłem nominacje dla kilku obiektów z olimpiady w Londynie, bo to jest coś, czym cała Wielka Brytania może się pochwalić, co należy do machiny promocyjnej państwa.\nI tak powinno być, dlatego że już sama nominacja do nagrody Miesa van der Rohe jest znacząca. Nominowane obiekty zaczynają być jeszcze bardziej znane w swoim kraju, wzbudzają kolejne dyskusje. Usankcjonowanie tego, że stadion czy budynek komercyjny był ważny w danym okresie w danym kraju jest też ważnym zapisem dla historii architektury współczesnej. Ten zapis zostaje na internetowej stronie fundacji Miesa van der Rohe. Do tej pory nominowanych było 2467 obiektów, z tego 71 z Polski. W przeciągu 25 lat tylko cztery z nich znalazły się na tak zwanej krótkiej liście. Jednak jestem przekonana, że to, iż obiekt nie znajdzie się na shortliście, nie oznacza, że nie jest dobry, tylko że po prostu nie jest w danym momencie tak znaczący dla architektury w szerszej, ponadlokalnej skali, że nie jest aż tak zapamiętywalny. Nagroda Miesa van der Rohe jest szukaniem najważniejszych symboli i innowacji. Tych innowacji, jak widać, nawet na skalę europejską nie jest wcale tak strasznie dużo.\nPoland’s Turn? The Mies van der Rohe Award (english version of the article)\nW sierpniowym wydaniu Architektura-murator 8/2013 ukazał się obszerny materiał podsumowujący wszystkie dotychczasowe edycje Konkursu European Union Mies van der Rohe Award. W publikacji pojawiła się przygotowana specjalnie do tego wydania autorska mapa najciekawszych realizacji Starego Kontynentu. W numerze m.in. także wypowiedź Ewy P. Porębskiej, jurorki ostatniej edycji Konkursu oraz Giovanny Carnevali, dyrektor fundacji Miesa van der Rohe. Ponadto recenzje, opinie o towarzyszących nagrodzie wydarzeniach i prezentacje finalistów Konkursu. A dziale „Technika” obszerna ( 18 stron) publikacja zwycięskiego budynku HARPY – unikalne detale techniczne i zdjęcia z budowy. ENGLISH SUMMARIES.\nMies van der Roheporębskastiasny