ZWYCIĘZCA W HIMALAJACH - kingrunner.com\nKiedy zjeżdżaliśmy już z przełęczy Khardung La, usłyszałam z krótkofalówki: „Grant ma obrzęk płuc”. Lekarz spojrzał na mnie z miną „huh…”, więc zapytałam tylko: „I co teraz?” „Nie schodzi. Zwożą go 500 m w dół, poczekają i zobaczymy”. Zrozumiałam. Obok siedział przybity Darek, który chwilę wcześniej miał twarz w kolorze ziemi i niebieskie usta, na które zaradził, niestety, dopiero podany mu tlen. Po chwili zasnął. Oto La Ultra – The High. W pełnej krasie.\nZdjęcia: Upslope Productions, www.upslope.in\nO Himalajach mówi się, że to góry, których się nie zdobywa, tylko one czasem wpuszczają nas do siebie. I to prawda. Odbierają oddech dosłownie i w przenośni. Uszczęśliwiają. Uczą, ale nie wybaczają błędów. Nie szanujesz ich? Nie próbuj, szybko pokażą ci, kto tam rządzi. Myślisz, że zdołasz zrobić coś tylko siłą woli i uporem? Zapomnij. Uważasz, że jesteś superkozakiem, bo niejedno już w życiu przebiegłeś? Tylko się uśmiechnę. Pokora, spokój i przygotowanie. Im szybciej to zrozumiesz, tym większe szanse na sukces.\nLądowanie w indyjskim Leh oznacza, że z poziomu morza przenosimy się od razu na wysokość ponad 3500 m n.p.m. – ilość tlenu w powietrzu w okolicach połowy tego, co mamy do dyspozycji na co dzień. Mało. Trudno sobie wyobrazić, że może się to obyć niemal bezboleśnie i rzeczywiście – widziałam tylko jedną osobę, której organizm ma ewidentnie wyższe zdolności adaptacyjne, niż innych – Mark (kat. 333 km). Zero dolegliwości – w kontekście biegu to oczywiście wielki przywilej, ale było to jego trzecie podejście do tego dystansu, co pokazuje, że to tylko część sukcesu.\nTeoria mówi, że pierwsze dni na takiej wysokości należy spędzić głównie się relaksując, aby organizm miał szansę na poprawną adaptację. Choroba wysokościowa nie wybiera – można być świetnie wysportowanym, a zwali z nóg dosłownie i w przenośni. Lekcja pokory nr 1. Kilku biegaczy ją odebrało, zaliczając zawroty głowy i wywrotkę lub wymiotując i osiągając poziom tlenu we krwi na poziomie ok. 50%. Z drugiej strony – lepiej na początku niż w trakcie biegu. To zdanie usłyszę w okresie poprzedzającym bieg wielokrotnie.\nWiedziałam jeszcze przed wyjazdem, że każde z nas przeżyje tam swoje La Ultra. Oczywiście cel wyjazdu był jeden i bardzo jasny, ale nasze wyzwania były różne. Darek, jak to Darek, mówił zwięźle: „przebiec”. Ja, jak to ja, czułam na sobie wielką odpowiedzialność. Myślę czasami, że może nawet bardziej niż sam Darek chciałam zobaczyć go przekraczającego linię mety – w końcu Darkowa historia była moją wielką inspiracją i byłoby to cudowne zwieńczenie dwóch lat mojego wspierania go.\nMarzenia marzeniami – Himalaje Himalajami, musiałam trzeźwo oceniać sytuację, szczególnie wtedy, kiedy Darek nie mógł, a lekarzowi również wobec Darkowej niepełnosprawności brakło narzędzi, by realnie oceniać jego stan. Byłam w 100% skupiona na biegu i na nim, szczególnie że Darek, zwany przecież Ultra-Uparciuchem, ma tendencje do bagatelizowania swoich dolegliwości – w Himalajach bagatelizowanie nigdy nie ujdzie płazem i trzeba o tym pamiętać.\nDarek mówił, że czuje się doskonale, oksymetr dość długo twierdził, że poziom tlenu jest względnie niski, a zatem nie jest jeszcze dobrze zaaklimatyzowany. Kiedy u niego spadał poniżej 80%, a ja notowałam u siebie powyżej 90%, zaczynałam się naprawdę niepokoić. Ostatecznie jednak, ponieważ czuł się świetnie, trzymaliśmy się jego samopoczucia – lekarze także uznali, że oceniamy pacjenta, a nie cyferki.\nMimo to, trudno mi oprzeć się wrażeniu, że był to sygnał, że Darek nie adaptuje się do wysokości szybko i bezproblemowo i w kontekście biegu może to zwiastować problemy. Przed biegiem i w trakcie odprawy medycznej powtarzano nam wiele razy, że nawet fakt, że wcześniej było się już na takich wysokościach, że jest się wysportowanym i sprawnym, nie oznacza, że można czuć się bezpiecznym i pewnym swego. Wysokość to wysokość – może zdjąć z nóg każdego.\nW czasie aklimatyzacji na drodze stanął nam jeszcze jeden problem – chwilę po przyjeździe Darka zaczęła boleć łydka, która rok temu wyeliminowała go z biegu. Przez cały rok nie odzywała się w ogóle, przypomniała o sobie trzeciego dnia naszego pobytu w Leh. Do czasu przyjazdu dyrektora biegu, który jest również doskonałym fizjoterapeutą, nie mogliśmy zrobić wiele. Nastroje były raczej grobowe, a rosnący stres Darka bardzo widoczny.\nOstatnim etapem naszej aklimatyzacji i jednocześnie sprawdzianem był pięciodniowy trekking w dolinie Markha. Darek frunął. Nie tylko szedł z szybszą grupą, lecz w zasadzie był przywódcą tego peletonu, zadziwiając nieustannie nas wszystkich. Rzeki, skały, przepaści – nic nie było mu straszne, a licząc oszczędnie było tam przynajmniej kilkanaście miejsc, w których większość z nas myślała: „Jak dobrze, że mama tego nie widzi!”. Darek zapytał tylko z szelmowskim uśmiechem, czemu idziemy tak wolno?\nJeśli przed trekkingiem ktokolwiek miał wątpliwości, to w trakcie i po wszyscy przychodzili do mnie, mówiąc, że są pod ogromnym wrażeniem tego, co zobaczyli i są pewni, że w tym roku La Ultra w kategorii 222 km stanie się Darkowym łupem.\nTych pięć dni nastroiło nas bardzo pozytywnie – wchodziliśmy na wysokość powyżej 5300 m n.p.m. i Darkowi nie sprawiło to żadnych problemów. Szedł szybko, pewnie i czuł się doskonale, czego przy pierwszym wejściu na tę wysokość mogłam mu tylko pozazdrościć.\nW hotelu Leh Chen w pewnym momencie nie mówi się już o niczym innym. Ci, którzy biegną pierwszy raz, pytają tych, którzy biegną po raz kolejny. Podczas kolacji stojaki na serwetki imitują trzy kolejne przełęcze na trasie La Ultra, a my omawiamy strategię – gdzie jest który punkt, jaka może być temperatura, co wziąć, co jeść, w jakim czasie i gdzie biegacze powinni się znaleźć. I jakie piwo ma czekać na mecie. Wszyscy żyją biegiem – żyje nim też miasteczko.\nBiegacze i członkowie załogi ubrani w charakterystyczne żółte koszulki i buffki przyciągają uwagę mieszkańców i turystów. Ciągle ktoś pyta: „Biegniesz La Ultra?”, ale tak naprawdę nie ma znaczenia, czy biegniesz, czy jesteś w ekipie wspierającej biegacza – tam wszyscy są równi. Każdy biegacz opowiadanie o biegu zacznie od tego, że ma wspaniałą ekipę i to jej podziękuje za wsparcie. La Ultra to bieg kameralny, gdzie wszyscy znają uczestników i ekipy z imienia i nazwiska. W tym roku startowało 18 osób. Nie chcę nadużywać tego słowa, ale naprawdę byliśmy trochę jak rodzina.\nPodczas spaceru po Leh podbiega do nas chłopak, krzycząc: „Are you Derek, are you Derek?”. Darek trochę zakłopotany rozpoznawalnością, więc odpowiadam za niego, że tak. Tak poznaliśmy Kierena – młodego hindusa, który w tym roku pobił rekord trasy 111 km, przebiegając ją w 15 h 30 min. Jak wielu innych mówi, że poznał historię Darka i jest dla niego wielką inspiracją. Kieren próbował już swoich sił w La Ultra, ale nie dotarł do mety. Dziś dyrektor biegu mówi o nim, że jest pewien, że gdyby wtedy do niej dotarł, choćby ostatkiem sił, dziś nie byłby tak dobrym biegaczem. Odebrał od Himalajów swoją lekcję. Jadąc tam, zawsze trzeba się z tym liczyć.\nStartują o 20. Zachodzi słońce, na ok. 3000 m n.p.m. zaczyna się deszczowa noc. Dla biegaczy zaczyna się – jak sami później powiedzą – największe wyzwanie, z jakim kiedykolwiek się zmierzyli. Gdy inne załogi jeszcze śpią, ja jako jedyna mam szansę być częścią biegu od pierwszego kilometra – na prośbę organizatora jestem tam, aby mogli komunikować się z Darkiem, który nie zna angielskiego.\nSamochody dla załóg dostępne są od 78. kilometra, przesiadam się więc z jednego do drugiego auta tam, gdzie akurat jest miejsce i ktoś, komu nie będę przeszkadzała. Zatrzymujemy się co kilka kilometrów, oferując biegaczom picie i jedzenie, pytając jak się czują. Jest naprawdę ciemno i ciągle pada, a z każdym kilometrem wznosimy się wyżej w kierunku przełęczy Khardung La (~5400 m n.p.m.) i robi się zimniej.\nNie na każdym punkcie udaje mi się złapać Darka, więc momentami się niepokoję, ale kiedy w końcu z ciemności wyłania się światełko czołówki i słyszę krzyk: „ŁOTER!”, już wiem, że oto i jest zwycięzca – w pełni sił i na dodatek mówi po angielsku. Ulga.\nPOWIEDZ ALEXOWI, ŻE BIEGNĘ\nDunya (111 km), niska, niepozorna kobieta o niezwykłej sile. Była doskonale przygotowana, co potwierdzały wszystkie treningi, bardzo dobra aklimatyzacja, a później jej samopoczucie podczas trekkingu. Alex (333 km) jeszcze kilka lat temu ważył 120 kg. Rok temu ukończył La Ultra na trasie 111 km, w tym roku postanowił postawić poprzeczkę znacznie wyżej. Plan był jasny – biegną razem 111 km, Dunya odsypia, a później dołącza do Aleksa, aby go wspierać na 333-kilometrowej trasie. Góry zdecydowały inaczej.\nNa kolejnych punktach wszyscy ekscytowaliśmy się każdą zbliżającą się postacią, zresztą większość z nich rozpoznawałam już po kroku i podbiegałam do nich jeszcze, zanim oni zbliżyli się do nas. Kiedy w pewnym momencie zobaczyłam Aleksa samego, wiedziałam już, że coś się stało. Bałam się zapytać, więc tylko nerwowo spoglądałam na zegarek – limit w tym miejscu wynosił 5 h 20 min.\nZdążyła, ale zobaczyłam już inną Dunyę.\nZ silnej, pewnej siebie biegaczki, zmieniła się w cień siebie. Zdenerwowana, roztrzęsiona i wystraszona opowiadała mi, że wymiotuje od samego startu. Kiedy tylko przestaje i czuje się lepiej, próbuje biec, wtedy wymiotuje znowu. Dunya. Doskonale zaaklimatyzowana. Ta, która pewnym krokiem przemierzała kolejne kilometry podczas treningów. Pobiegła dalej, krzycząc: „Jeśli zobaczysz Aleksa, powiedz mu, że zdążyłam i biegnę dalej, nie chcę, żeby się denerwował”. Powiedziałam. Niestety, Dunya zakończyła bieg na kolejnym punkcie kontrolnym, gdzie przekroczyła limit o 15 min.\nNa 21. kilometrze na biegaczy czekały ich torby. Darek zorientował się, że minął ten punkt dopiero ok. 10 km później, kiedy zrobiło się zimniej. Niestety, mimo że uczestników jest tak niewielu, nikt im tych toreb nie podał i jeśli ktoś nie zauważył auta – miał problem. Samochodów organizatora jest wiele i jeśli ktoś się nie przygląda, naprawdę może po prostu nie zwrócić uwagi – to podobno jeden z punktów, na który uczestnicy skarżą się od kilku lat.\nTo był najdłuższy odcinek, podczas którego nie miałam z Darkiem kontaktu i kiedy tylko zorientowałam się, co się dzieje, próbowałam tę torbę odzyskać. Niestety, dostałam ją dopiero po zakończeniu biegu. Był to pierwszy raz, kiedy czułam się bezsilna – po prostu nikt nie był w stanie jej zlokalizować, a tymczasem Darek w deszczu zbliżał się do punktu kontrolnego na 48. kilometrze.\nCZY MOŻESZ ZAŁATWIĆ MI ZUPĘ?\nNahila, Meksykanka, która miała biec z Darkiem trasę 222-kilometrową, chorowała całe trzy dni przed biegiem. Nie była w stanie jeść, nie była w stanie pić, można powiedzieć, że nie była w stanie biec, ale razem z lekarzami zdecydowała, że przeniesie się do kategorii 111 km i spróbuje. Była niewiarygodna. Na pierwszych kilometrach wzięła od nas tylko banana i kilka łyków coli – było to jedyne pożywienie, które otrzymał jej organizm aż do mety. Potem przyjmowała jedynie wodę.\nKiedy na 48. kilometrze Darek rozgrzewał się i jadł, próbowałam przydać się także innym, a Nahila tej pomocy potrzebowała. Poprosiła mnie o zupę, która nie będzie ostra. Bezsilność, odcinek drugi. Jesteśmy w Indiach, jest środek nocy, możesz dostać tylko przedziwną zupę z nie wiadomo czego, ostrą jak jasna cholera. Nawet w normalnych okolicznościach nieprzyzwyczajony żołądek mógł przyjąć ją różnie, a te okoliczności były dalekie od normalnych.\nJEST JAŚNIEJ, BĘDZIE ŁATWIEJ\nKiedy zaczęło robić się jasno, pomyślałam, że teraz będzie łatwiej, ale nie mogłam bardziej się mylić. Himalaje pokazały się w pełnej okazałości – dosłownie i w przenośni.\nOstatnie godziny spędziłam głównie w samochodach medycznych, miałam więc okazję obserwować wszystkich, których organizmy odmawiały posłuszeństwa, i próby ratowania sytuacji. Osoby, co do których stanu pojawiały się wątpliwości, były monitorowane właściwie non stop. Kilometr, badanie, zalecenia, kilometr, badanie, zalecenia… Byliśmy już tylko kilka kilometrów przed najwyższą na trasie przełęczą. Razem z lekarzami kibicowaliśmy każdemu krokowi naszych biegaczy, a niektóre kosztowały ich naprawdę wiele. „Jeszcze chwilę i będziesz na szczycie, potem z każdą minutą niżej, będzie lżej”.\nTego się trzymaliśmy.\nOksymetr pokazał poziom tlenu ok. 60%. Za mało. Darek szedł, ale szedł wolno. Lekarz zaczął się niepokoić, a ponieważ nie mógł wykorzystać typowych narzędzi, takich jak np. sprawdzenie, czy zawodnik jest w stanie stawiać stopę za stopą i iść prosto (Darek nie jest w stanie tego zrobić niezależnie od wysokości z zupełnie innych powodów), powiedział: „Muszę liczyć na ciebie”. Duża odpowiedzialność.\nSzłam z Darkiem, ale kiedy zorientowałam się, że jestem w stanie iść szybciej niż on, wiedziałam już, co się dzieje. Na pytanie o samopoczucie ciągle odpowiadał: „dobrze się czuję, tylko dopieprzają mnie nogi”. Znałam to z aklimatyzacji – każdy krok bolał, brak siły. To nie był dystans, po którym miały prawo boleć Darka nogi – w czasie przygotowań przebiegał ok. 500 km miesięcznie. Wiedziałam, że po prostu brakuje mu tlenu.\nLekarze naprawdę chcieli dać mu szansę, więc odpoczywał w aucie, a my sprawdzaliśmy czy trzeźwo myśli, zadając pytania o datę urodzenia czy numer telefonu. Darek się śmiał i podawał też dokładne daty rozpoczęcia i zakończenia II wojny światowej – wtedy uznaliśmy, że może faktycznie chwilę odpocznie i da radę, oby do przełęczy. Lekarz, choć miałam wrażenie, że zaczyna być sytuacją przerażony, pozwalał mu jeszcze iść.\nW pewnym momencie oksymetr pokazał nieco ponad 50%, a w samochodzie odbyła się wielka dyskusja. Darek nie chciał zejść, lekarz wyciągał już maskę z tlenem, a ja próbowałam odnaleźć się w swojej roli gdzieś pośrodku. Ponieważ Darek był zdeterminowany, aby próbować dalej, poprosiłam o jeszcze jedno badanie – jeśli ono znów pokaże 50%, kończymy jakiekolwiek rozmowy – musiałam zresztą przysiąc lekarzowi, że kolejnych próśb już nawet mu nie przetłumaczę.\nWyszło 75%. Lekarzowi opadły ręce i powiedział: „OK, no to idź”… Niestety, 75% było tak naprawdę tylko złudzeniem spowodowanym dość długim siedzeniem i odpoczynkiem. Kiedy Darek zaczął iść, po chwili znów zwolnił i wróciliśmy do punktu wyjścia. Na miejsce przyjechał dyrektor biegu, a kiedy rozmawiali o tym, co się dzieje, ja podbiegłam do Darka, który dokładnie w tym momencie zrobił kilka chwiejnych kroków – zauważyliśmy je wszyscy.\nZbliżyliśmy się niebezpiecznie do cienkiej linii, której nie wolno nam już było przekroczyć. Byliśmy na 5200 m n.p.m., obok nas były przepaści, Darek wyglądał źle. Trzeba było odłożyć na bok nasze marzenia, jego niewiarygodnie silną wolę i upór. Niespełna 3 km przed przełęczą Khardung La dyrektor biegu objął Darka, a lekarz założył mu maskę z tlenem, kończąc tym samym jego udział w La Ultra. Po chwili Darek zasnął.\nGrant (trasa 333 km), Australijczyk mieszkający w USA. Pracuje na statku, mieszka w samochodzie. Biega od czterech lat, czołówka w Badwater, więc łatwo można sobie wyobrazić jak biega. Uosobienie siły, na prowadzeniu od samego początku La Ultra – na pierwszej przełęczy dostaje obrzęku płuc. Mamy tylko strzępy informacji, które uda się wychwycić ze średnio działającej krótkofalówki, ale wiemy, że zwożą go 500 m w dół i czekają.\nCzeka też Jovica, czyli młody biegacz z Serbii, który biegł razem z Grantem. Tyle że on nie musi, bo czuje się doskonale. Przekonywanie go, żeby biegł dalej, że ma szanse na rekord trasy, zdały się na nic. Jovica to uosobienie określenia „sportsmanship”. Siła spokoju. Człowiek, Sportowiec, Przyjaciel. Na wszelkie próby przekonywania go, by biegł dalej, odpowiadał tylko, że do mety dobiegną razem z Grantem i on go tam doprowadzi. I tak zrobił, mimo że na drugiej przełęczy jego towarzysz znów doświadczył kłopotów, tym razem bardzo mocno wyziębiając organizm.\nJovica i Grant przekroczyli linię mety po 60 h 37 min biegu, wspólnie ustanawiając nowy rekord 333-kilometrowej trasy. Kiedy rozmawiałam z Jovicą po biegu, powiedział mi, że poznał Granta podczas Badwater rok temu, dodając: „Wiesz, ale mnie nie pamiętał – on jest w świecie ultra gwiazdą, mnie nie znał nikt”. Cóż, wygląda na to, że teraz się to zmieni.\nA Grant… z Grantem porozmawiać nie zdążyłam. Umówiliśmy się na wiadomość na Messengerze, ale tydzień po La Ultra biegł już 160-kilometrowy bieg w Stanach, a później samotnie przemierzał trasę Badwater. Jednak podczas spotkania zamykającego tegoroczne La Ultra o biegu, o Jovicy mówił długo i ze wzruszeniem. Tam narodziła się sportowa przyjaźń.\n333 KM PO RAZ TRZECI\nNa trasie było już tylko dwóch zawodników. Alex i Mark, który próbował tego dystansu już po raz trzeci. Dwa lata temu zaniemógł na ok. 16 km przed metą i mimo że miał cztery godziny zapasu, nie dał rady do niej dotrzeć. Rok temu zaczął bieg za szybko, za co zapłacił później i nie zmieścił się w limicie czasu.\nMark odrobił wszystkie lekcje, które zadały mu Himalaje. Przebiegł La Ultra po profesorsku, pewnie, spokojnie, z uśmiechem na twarzy. Wszystko było przemyślane i przygotowane, a on, przy pomocy swojej załogi, tylko ten plan zrealizował. Przyjemnie było go obserwować, oczekiwać na mecie i dzielić z nim radość z sukcesu. Szczególnie że on tym razem naprawdę nie miał już wyjścia – Elena, jego żona, która wspomagała go na trasie, nie uprawia sportu i bardzo źle znosi wysokość. Myślę, że zabiłaby go, gdyby miała pojechać tam jeszcze raz.\nLA ULTRA – NAJTRUDNIEJSZY BIEG NA ŚWIECIE…\nLa Ultra – The High to bieg niezwykły, być może najtrudniejszy na świecie, jak twierdzą zgodnie organizatorzy i biegacze.\nTrudna jest trasa, bo choć w górach, to jednak biegnie się po asfalcie, gdzie w ciągu dnia przejeżdżają setki samochodów i motorów, a w powietrzu unosi się duszący pył. Jeśli ktoś spodziewa się urokliwych górskich szlaków i kontaktu z naturą, będzie naprawdę zawiedziony.\nTrudne są warunki, bo jeśli jadąc np. na Badwater przygotowujemy się na koszmarny upał, to choć jest on wykańczający, to jednak wiemy, czego się spodziewać. Podczas La Ultra – The High temperatura w ciągu sześciu godzin może wahać się między -10, a +40 stopni, może padać deszcz, może padać śnieg, może zdarzyć się wszystko i na wszystko trzeba być przygotowanym.\nI oczywiście trudny jest bieg na wysokości, gdzie większość ludzi miałaby problem ze spacerem. To ten najbardziej niepewny aspekt La Ultra, na który nie do końca mamy wpływ, bo organizm może zareagować w nieoczekiwany sposób mimo doskonałego przygotowania.\n…I TEST DOJRZAŁOŚCI\nPodczas imprezy zamykającej tegoroczne La Ultra powiedziałam, że dla mnie ten bieg to sprawdzian dojrzałości biegacza. Średnia wieku osób, które dotąd ukończyły dystans 222 km, wynosi 51 lat i uważam, że nie jest to przypadek. Mimo że teoretycznie nasza zdolność do aklimatyzacji z każdym rokiem jest niższa, to jednak dane mówią same za siebie.\nTen bieg sprawdzi, czy przygotowałeś się pod każdym względem, bo nie zostawia miejsca na błędy. Czy wiesz, czym jest wysokość i jak reaguje na niej organizm, czy zebrałeś cały niezbędny sprzęt, ale przede wszystkim czy znasz siebie i swój organizm, czy słuchasz sygnałów, które ci wysyła i odpowiednio szybko reagujesz – ponieważ wszystko, co zacznie doskwierać ci na dole, z każdym kolejnym metrem będzie tylko przybierało na sile.\nUpór, który tak bardzo przydaje się podczas większości biegów ultra, nie przyda się tak bardzo podczas La Ultra – The High. Jeśli wysokość zwali cię z nóg, upór zda się na nic, może tylko pogorszyć sprawę, bo z wysokością się nie dyskutuje.\nPokora, o której tak często się mówi w kontekście gór, wyraża się tutaj w respektowaniu wyzwania stojącego przed nami. W zapoznaniu się z nim – to nie jest bieg na 111, 222 czy 333 km. To jest bieg na tych dystansach, podczas którego zdobywamy przełęcze położone na wysokości ok. 5400 m n.p.m. i to nie dystans stanowi tu wyzwanie. I nawet wtedy, kiedy dasz z siebie wszystko, może się okazać, że nie tym razem. Nie dlatego, że to było za mało, ale po prostu jeszcze nie teraz.\nI jeszcze spokój. Wyróżnik wszystkich biegaczy, którzy dotarli do mety. Oni po prostu robili swoje.\nDziewczyna, która przebyła długą drogę, by znaleźć się w miejscu, w którym jest dzisiaj. Dużo dłuższą niż trasa pierwszego maratonu, który ukończyła w 2015 r. Jej inspirującą historię poznacie śledząc blog Aniazmienia.pl. Od kilku lat wspiera Darka i jego Fundację „Zwycięzca”.\nTekst ukazał się drukiem w Magazynie ULTRA#7 (wrzesień 2016)


Warto starać się o kredyt gotówkowy? | kredyt-gotowkowy.no\nPożyczka na jakiś dany cel prędko sprawia, że pieniądze lądują w Twojej kieszeni. Są różne sytuacje, w których tego typu pożyczka jest dobrym rozwiązaniem. Wiele klientów banków decyduje się właśnie na ten rodzaj zapożyczenia. Jakie są zalety kredytów gotówkowych i czy warto się o nie starać?\nKredyt gotówkowy to bardzo łatwy sposób na uzyskanie pieniędzy w bardzo krótkim okresie czasowym. Wystarczy tylko wypełnić wniosek i podpisać umowę z bankiem i pieniądze znajdują się na prywatnym koncie nawet tego samego dnia lub następnego od podpisania ważnych zobowiązań. Jest to świetne rozwiązanie dla osób, które potrzebują pieniądze na już.\nKredyt gotówkowy jest bardzo zbliżony do znanych wszystkim chwilówek. Trzeba pamiętać, że kredyt w banku udostępnia zawsze lepsze warunki i korzystniejsze koszty. W banku można uzyskać znacznie większą kwotę, niż u agentów oferujących chwilówki. Jest także możliwość rozłożenia spłaty na dłuższy czas, przez co raty stają się automatycznie mniejsze.\nKredyt gotówkowy nie wiąże się z dużą ilością formalności. Bank wymaga tylko oświadczenie o zarobkach. Sam dokonuje oceny zdolności kredytowej i weryfikuje historię kredytową swojego klienta.\nKredyty gotówkowe posiadają niskie opłaty\nTo, co cechuje kredyty gotówkowe to niski koszt kredytu. Oprocentowanie zadłużenia jest bardzo korzystne dla klienta banku, jest to spowodowane niską referencyjną stopą procentową. Tego typu kredyt nie posiada innych opłat okołokredytowych, a dodatkowo klient ma możliwość uzyskania niskiej prowizji, a czasem nawet i jej brak, co dzieje się w sytuacji korzystania z różnych promocji oferowanych przez bank. Bywa, że przy niektórych zadłużeniach do kosztów kredytowych doliczana jest opłata przygotowawcza, jednak nie występuje ona zawsze. Koszt kredytu obliczany jest za pośrednictwem RRSO, co powoduje, że wybór kredytu pod kątem kosztów nie jest stanowi jakiegoś dużego problemu dla kredytobiorcy.\nAby wybrać najkorzystniejszą ofertę warto wybrać ją za pomocą rankingu kredytów gotówkowych.


Parawan drewniany MANGO turkusowy\nWianki / Kule\n» Parawan drewniany MANGO turkusowy\nKod produktu: 70645\nParawan wykonany z drewna mango z wyraźnym efektem\npostarzania w postaci przetarć i odprysków farby. Energetyzujący, turkusowy\nkolor wprowadza do pomieszczeń wyjątkowy, niepowtarzalny klimat.\nParawan składa się z trzech części połączonych ze sobą zawiasami\ni jest efektownym dodatkiem, który pozwoli nam wyodrębnić\nw pomieszczeniu dowolną przestrzeń.\nWymiary: wysokość 170 cm, szerokość 130 cm, szerokość 1 części 43 cm.\nMateriał: drewno mango.\n* Produkt celowo postarzany: przebarwienia, drobne rysy, spękania, ślady po gwoździach, sęki, elementy metalowe częściowo pokryte rdzą, przetarcia, nierównomierne pokrycie farbą itp.\nParawan z naturalnego bambusa.\nParawan wiklina BIAŁY\nParawan z wikliny pomalowany na biało.\nParawan drewniany w białym kolorze.


Elvis Presley nadal rozpala wyobraźnię i ożywia wrażliwość ...\n« Usuwanie martwego drewna z ...\nZaproszenie na koncert ... »\nElvis Presley nadal rozpala wyobraźnię i ożywia wrażliwość kolejnych pokoleń\n„Czasami czuję się bardzo samotny. Bywają takie dni, gdy czuję się samotny nawet w tłumie. Wyobrażam sobie, że z nią [miłością], kiedy już ją znajdę, ta samotność nie przytrafi mi się więcej” – Elvis Presley, Wikicytaty\n„Ja nie jestem Królem. Jezus Chrystus jest Królem. Ja jestem tylko wokalistą (I am not the King. Jesus Christ is the King. I’m just an entertainer)” – Elvis Presley, Wikicytaty\n„Przez całe życie matka była dla mnie wszystkim. Czuję się tak, jakbym stracił nie tylko matkę, ale i najbliższego przyjaciela, kolegę, kogoś, z kim mogłem rozmawiać o wszystkim. Gdy miałem kłopoty, mogłem przyjść do niej w środku nocy, a ona wstawała i starała się mi pomóc” – Elvis Presley po śmierci matki, Wikicytaty na podst. materiałów z konferencji prasowej, 22 września 1958, częściowo zapisanej na płycie „Elvis Sails”\n„Boję się intelektualistów – powodują niezgodę i zazdrość. Trzymam się z daleka od tych, którzy mogą wpędzić mnie w kłopoty. Przebywam z ludźmi swojego pokroju” – Elvis Presley, Wikicytaty za: Leszek C. Strzeszewski, „Elvis”, PWM, Kraków 1986, s. 63\nRewolucja w muzyce, której dokonywał, gdy stał się wkrótce po pierwszych wejściach na ówczesną scenę − objawieniem, niesie wiele impulsów po dziś dzień i znajduje swój wyraz w nowych śmiałych formach i kierunkach muzycznych. Jako prekursor zmian odegrał rolę pochodni rozpalającej cały świat muzyczny. Elvis Presley nadal rozpala wyobraźnię i ożywia wrażliwość kolejnych pokoleń artystów sceny muzycznej i twórców nie tylko muzyki. Miałby teraz 82 lata życia ziemskiego. \nWielu muzyków przypomina już od 40 lat jego repertuar, starając się wcielić w Króla Rocka i naśladować tak różnorodne stylistycznie jego kreacje sceniczne – te buchające energią i żywiołami w rock and rollu albo dla odmiany pełne wzruszeń, skupione, liryczne w repertuarze pozarockowym.\nJego płyty zostały wydane w nakładzie sięgającym już miliarda egzemplarzy. Zagrał w 31 filmach. A któż właściwie nie nuci jego piosenek, nie wsłuchuje się w jego repertuar gospel lub balladowy czy nie zna jego wizerunku? Młode pokolenia odkrywają Elvisa. To dobry znak, świadectwo rozległości zainteresowań, które bynajmniej nie koncentrują się tylko na rapie bądź disco polo.\nA co myśleli i jak mówili o Elvisie Presleyu jego córka, żona albo muzycy czy jego najzagorzalsi miłośnicy? Przytaczam wypowiedzi znane i mniej znane. Także niektóre już publikowane wcześniej przeze mnie opinie postaci z muzycznego Poznania i muzycznej Polski.\nLisa Marie Presley, córka Elvisa Presleya: „Miałam dziewięć lat i właśnie byłam w Graceland, kiedy to się stało. Na początku czułam się bardzo zagubiona. Cierpiałam, ale oglądałam też, jak świat cierpi. Ludzi zabierali do szpitala, tak byli wstrząśnięci śmiercią Elvisa. Dla mnie to było surrealistyczne doświadczenie. Mama martwiła się o mnie i zabrała mnie na miesiąc do Europy, jak najdalej od prasy i wiadomości”,Wikicytaty, za: Danny Scott, Nasze życie z Królem. Wyznania żony i córki Elvisa Presleya, Onet.pl, 2 października 2012 za: „The Times”.\nPriscilla Presley, żona Elvisa Presleya: „Elvis był kochającym ojcem, ale niezbyt praktycznym i pomocnym. Nie interesowało go zmienianie pieluch i te sprawy. Chciał się bawić. Chlapał wodą, kiedy Lisa Marie była w wannie albo biegał z nią po ogrodzie. Uwielbiał córkę”, Wikicytaty za Danny Scott, „Nasze życie z Królem. Wyznania żony i córki Elvisa Presleya”, Onet.pl, 2 października 2012 za: „The Times”.\nJimmy Carter, 39. Prezydent USA w latach 1977 do 1981: „Elvis Presley jest wybitną osobowością jako człowiek, jako piosenkarz, jako Południowiec i jako gentleman”, Wikicytaty za: Leszek C. Strzeszewski, „Elvis”, op. cit., s. 138, 139;\n„Jego muzyka, jego osobowość zmieniły oblicze amerykańskiej kultury. Elvis Presley był symbolem buntowniczego ducha naszego narodu” (His music and his personality, fusing the styles of white country and black rhythm and blues, permanently changed the face of American popular culture. His following was immense. And he was a symbol to people the world over of the vitality, rebelliousness and good humor of this country), Wikicytaty.\nJohn Lennon: „Przed Elvisem nie było niczego (Before Elvis, there was nothing)”, Wikicytaty.\nUrsula Andress: „Kiedy miałam wystąpić z Elvisem Presleyem w Fun in Acapulco, myślałam, że zetknę się z kimś, kto jest tylko produktem reklamy. Tymczasem Elvis okazał się wręcz czarującym partnerem. Zawsze był usłużny i chętny do pomocy – sława idola wyraźnie go krępowała. Mam jego nagrania pieśni typu gospel i uważam je za bardzo piękne”, Wikicytaty, za: Leszek C. Strzeszewski, „Elvis” op. cit., s. 109.\nBill Black, amerykański muzyk, kontrabasista, uważany za prekursora rock and rolla, o pierwszym spotkaniu z Presleyem: „Zobaczyłem smarkacza z rażąco wypomadowanymi włosami, wystrojonego w jasnoróżową koszulę, skórzane spodnie i białe pantofle”, Wikicytaty, za: Leszek C. Strzeszewski, „Elvis”, op. cit., s. 16.\nZ nutą żartobliwości, lecz z uznaniem o wykonaniu przez Presleya piosenki „Blue Moon of Kentucky”: „Brzmi tak, jakby to zaśpiewał jakiś przeklęty czarnuch”, Wikicytaty, za: Leszek C. Strzeszewski, Elvis, op. cit., s. 16.\nGeorge Harrison o koncertach Elvisa Presleya: „Wielkie, artystyczne przeżycie”, Wikicytaty, za: Leszek C. Strzeszewski, Elvis, op. cit., s. 129.\nPiotr Bugzel, kompozytor, wokalista: „Drugiego takiego nie będzie. Presley był wielkim artystą, dokonał rewolucji w muzyce i połączył wiele stylów. Muzyka Presleya jest ponadczasowa i wywiera wpływ na różnych ludzi – zarówno siedmiolatków, jak i młodych, i starszych. Budzi u wielu silne emocje. Jeśli chodzi o mnie, towarzyszy mi ona zawsze. Już od początków, gdy występowałem w »Nurcie« sięgałem zawsze po nią i głos Elvisa jako energetyzujący. Ta muzyka jest silna i bliska mojemu sercu, wyzwala u mnie dobre emocje. Dlatego też ją śpiewam”.\nTomasz Dziubiński w wywiadzie „Moja fascynacja Elvisem Presleyem”: „Elvis już latem w roku 1954, czyli po Święcie Niepodległości nagrał w studio SUN Sama Philipsa w Memphis 2 pocztówki dźwiękowe jako prezent na urodziny swojej matki. Były to utwory »My Happiness« i »That`s When Your Heartaches Begin«. Zapłacił za usługę 3.95 $, co nie było wtedy małą kwotą. Dnia 5 lipca 1954 r., czyli zaraz po Święcie Niepodległości w Stanach, Elvis nagrywa dla wytwórni SUN swoją pierwszą płytę. Jako pierwszy utwór wybrał kompozycję czarnego bluesmana Arthura Crudupa »That`s All Right«, a na drugiej stronie płyty pojawił się utwór wykonawcy country-bluegrass Billa Monroe »Blue Moon Of Kentucky«. W tamtych czasach muzykę grano bez udziału perkusji. Zestawienie tych dwóch utworów na jednej płycie wprowadziło tyle zamieszania, że nie potrafiono zaszufladkować tych utworów i w ten sposób powstał nowy styl muzyczny, zwany Rockabilly, a słuchając płyty, nikt nie dawał wówczas wiary, że to śpiewa biały wykonawca. Uściślając więc, nie uznajemy Elvisa za twórcę Rockabilly oraz pierwszego białego wykonawcę, który przybliżył białym słuchaczom bluesa”.\nKrzysztof Wodniczak, organizator cyklu koncertów „Poznaniacy pamiętają Presleya”: „Ten najbardziej muzykalny piosenkarz zintegrował białą muzykę country z czarnym bluesem, a ze współpracującymi z nim muzykami wprowadził wiele innowacji do techniki nagraniowej. Brzmienia sekcji rytmicznej później wykorzystywały wszelkie grupy rockandrollowe, rockowe i pop music. Moją ideą i moim zamiarem jest odsłonięcie Presleya jako śpiewaka zarówno gospel, stonowanego balladzisty, rozentuzjazmowanego wykonawcy muzyki country, jak i dynamicznego rockandrollowa”.\nWojciech Korda, wokalista: „Elvis... to temat rzeka... Po II wojnie światowej był on inspiratorem – tchnął nowego ducha w muzykę rozrywkową. W Ameryce szczególnie zwrócił uwagę swoim sposobem bycia. Był taki okres w latach 50., że jego styl widziano jako zbyt awangardowy, zbyt obcesowy. Miał też wielu wrogów w Wielkiej Brytanii, a naśladował go Cliff Richard. W Polsce słuchaliśmy Presleya w Radiu Luxemburg. A to było, jak to się mówi w Poznaniu: zabruniune. Dla władzy był »wrzodem«”.\nDariusz Stocki, kierownik artystyczny zespołu „Konsonans”: „Pierwszym spotkaniem z muzyką Elvisa Presleya, tak jak sobie przypominam, był utwór »Love me tender«. Miałem wtedy chyba 7 lat i stawiałem pierwsze kroki muzyczne. Bardzo chciałem ten utwór grać i nieporadnie, i ze słuchu, z tego co zapamiętałem w radiu, próbowałem setki razy, aż się udało. Byłem z siebie bardzo dumny. Dumny jestem i teraz, że w repertuarze naszego zespołu mamy także utwory Presleya. Przed taką silną muzyczną osobowością, jaką jest Elvis Presley, nie da się uciec i ja wcale nie chcę tej muzyki unikać. Czy Elvis Presley żyje? Muzycznie – jeszcze jak!”.\nAleksandra Wojtaszek, dyrygent chóru Inspiro Ensemble: „Elvis Presley jest fenomenem w muzyce rozrywkowej, nie na darmo zyskał miano króla rock and rolla, a jego legenda przetrwała. Co ciekawsze – miliony fanów w ogóle nie przyjęły faktu śmierci Presleya do wiadomości, wierząc, że uciekł on w prywatność i wiedzie gdzieś spokojne życie na marginesie wielkiego świata. Żywy czy martwy, jego muzyka ciągle cieszy się popularnością. Co więcej, ciągle ktoś naśladuje jego muzykę i sceniczną osobowość.\nA jeśli chodzi o moje osobiste spotkanie z Elvisem... z jego muzyką – nastąpiło ono, kiedy przygotowywałam ze swym chórem jego piosenkę: »King of the Road«. W samym przygotowaniu utworu nie ma nic szczególnego, ale gdy pozna się pewną ciekawostkę, sprawa nabiera rumieńców: zanim Elvis rozpoczął karierę muzyczną, pracował jako kierowca ciężarówki. I do dziś, słysząc tekst songu, mam wrażenie, że jest to piosenka o nim samym i że Presley jest nie tylko autorem, ale i głównym bohaterem piosenki. To on jest »King of the Road«, czyli Królem Szosy:\nWhen no one's around”.\nWojciech Gąssowski, wokalista: „Moja fascynacja Presleyem zaczęła się już w dzieciństwie. Już jako młody chłopak wziąłem gitarę do ręki i próbowałem śpiewać jego repertuar. Zdobycie wówczas jego płyty graniczyło niemal z cudem... Jednak mój przyjaciel miał siostrę w Anglii i pomógł mi ją uzyskać. Słuchaliśmy jej całymi dniami. To były utwory z pierwszego okresu Elvisa, zresztą najlepszego – był wtedy fantastyczny na estradzie i w swoim repertuarze. Później ulegał namowom swojego menedżera pułkownika Parkera, co doprowadziło do tego, że jego występy stały się widowiskiem bazarowym. Przestał mi się wtedy podobać. W ogóle był człowiekiem słabym i ulegał namowom wielu ludzi. Szkoda, że nie wytrzymał i nie pozostał przy swoim pierwotnym stylu – utrzymałby do dzisiaj swoją wielkość”.\nZespół „The Way Voices”: „To jest superczłowiek, superartysta. Jego muzyka ma tę siłę, która motywuje wielu, nas wszystkich. To taki rodzaj muzyki uskrzydlającej, dodającej otuchy, mocy. Chcielibyśmy śpiewać piosenki Elvisa Presleya tak, aby uzyskać tę samą dynamikę i taki przekaz jak on. Będąc na scenie, potrafił skupić ludzi, ich przyciągnąć i ich rozgrzać. Śpiewaliśmy już jego gospelowy repertuar tam, u siebie – w Nigerii... To sporo ciekawych utworów...”.\nGwiazdor w wielkim stylu, kreator indywidualista, nazywany Królem rock and rolla, o tak wybitnych zasługach dla rozwoju kultury muzycznej, a jest postrzegany nader często czy przede wszystkim jako „obiekt do zbadania” i sprawca mających bulwersować opinię publiczną doniesień biograficznych, opartych li tylko o domniemania. Roztrząsane są różne wątki z jego życia. Dobrze, gdy ze smakiem i zgodą z faktami – na przykład w książkach pisanych w poczuciu odpowiedzialności za prawdę. Źle, gdy w stylu ciekawskich podglądaczy – w tzw. prasie bulwarowej czy nie stroniących od tzw. ciekawostek bądź wręcz plotkarskich –mediach celowo podsyca się głód „żądnych wiedzy” o czymś, co rzekomo jest możliwe, lecz niejasne, a „wymaga szczegółowej informacji dla wszystkich”. Raz po raz powraca wątek sensacyjny: sfingowanej śmierci Elvisa, dochodzą inne, np. o raporcie z sekcji zwłok Elvisa, obecnie zapieczętowanym, a mającym być ujawnionym w 2027 roku. Takie wzbudzanie niezdrowych emocji ma posmak: nieuprawnionej dociekliwości, odzierania artysty z jego człowieczeństwa, odmawiania mu prawa do zachowania prywatności w tajemnicy według jego woli i odsuwania na drugi plan tego, co wypływało z jego ducha i talentu.\nW 40. rocznicę śmierci Elvisa Presleya pragnący wyrazić swoje uznanie dla niego wybrali pochylenie czoła przed wiecznie żywym i nam pozostawionym muzycznym królestwem, które on stworzył. W Poznaniu taką okazją był kolejny koncert „Poznaniacy pamiętają Presleya”. \nDla mnie Elvis Presley pozostanie niedoścignionym mistrzem dynamicznej kreacji, ekstatycznej wolności na scenie, artystą pokonującym wszelkie ograniczenia i konwencje – z mocy wielbienia prawdy emocji, których subtelnościom i rytmom był oddany bez reszty.\nFot.: Łukasz Chmielewski\nNa fot.: Piotr Bugzel, Polski Elvis, w roli Elvisa Presleya na jednym z koncertów\nczwartek, 17 sierpnia 2017, impresje\nTagi: obrazy fotografie reportażowe i artystyczne Dialog kultur W Poznaniu i Wielkopolsce kultura wydarzenia postacie krużganki kultury i nauki\nElementarze dla dzieci romskich Karola Parno Gierlińskiego wydano w Polsce w dwóch dialektach\nElementarze dla dzieci romskich w Polsce stworzył Karol Parno Gierliński, romski poeta, rzeźbiarz, malarz, działacz społeczny i oświatowy. Pierwszy elementarz &


Tablica reklamowa jako sposób na zwiększenie rozpoznawalności marki | GloBUD - Buduj z nami\n3 zalety izolacji z wełny skalnej\nJak wybrać i zatrudnić odpowiedniego wykonawcę do budowy domu?\nNajwiększe błędy popełniane podczas budowy domu\nJakie trunki muszą znaleźć się w sklepie z winami?\nBeata Janiak 13-07-2021\nNie bez powodu tablica reklamowa od lat cieszy się dużym uznaniem przedsiębiorców i pojawia się w wielu firmach. Niezwykle ważne okazują się między innymi tablice reklamowe zewnętrzne, dzięki którym mijający lokal przechodnie mogą z łatwością dostrzec naszą działalności i chętniej skorzystać z jej usług. Ponadto dobrze widoczna tablica sprawia, że klienci pragnący lepiej zapoznać się z naszą ofertą, bez większych trudności znajdą dany punkt. Warto przy tym pamiętać, że bezskuteczne poszukiwania firmy niekiedy sprawiają, że potencjalny kupujący woli udać się do konkurencji. Z tego też powodu tablica reklamowa okazuje się niezwykle ważnym elementem w przypadku przedsiębiorców, którym zależy na skutecznym rozwoju marki. Popularnością wyróżniają się między innymi tablice z Reklama.pl, które wyróżniają się intensywnymi kolorami i świetną trwałością.\nTablica reklamowa - czym powinna się wyróżniać?\nWbrew pozorom zaprojektowanie i wykonanie tablicy reklamowej nie należą do najłatwiejszych zadań. Warto między innymi zadbać o to, aby projekt wyróżniał się odpowiednim dopasowaniem wszystkich elementów, a także zwracał na siebie uwagę przechodniów. Oprócz tego godnym uwagi rozwiązaniem staje się wykorzystanie loga lub kolorów, które będą kojarzone z naszą firmą - dzięki temu klienci szybciej nas zapamiętają, a przedsiębiorstwo stanie się bardziej rozpoznawalne. Z tego też powodu tworząc tablice reklamowe, wielu właścicieli firm decyduje się na modele z dodatkowym podświetleniem. Podświetlona tablica reklamowa okazuje się dużo lepiej widoczna dla mijających ją osób. Ponadto możemy łatwo ją dostrzec w przypadku niesprzyjającej pogody czy w godzinach wieczornych.\nWarto również zwrócić uwagę na to, aby wybrana tablica reklamowa charakteryzowała się wytrzymałością - szczególnie wtedy, kiedy chcemy umieścić ją na zewnątrz lokalu. Wówczas może być ona narażona na szkodliwe działanie wielu czynników zewnętrznych, takich jak opady deszczu, mrozy, silny wiatr czy mocne słońce, które może prowadzić do łatwego blaknięcia kolorów. Co więcej, na wodoodporność i mrozoodporność warto zadbać przede wszystkim w sytuacji, gdy decydujemy się na tablicę reklamową z podświetleniem. Wysokiej jakości realizacji zobaczymy między innymi w Reklama.pl, która wyróżnia się dużym doświadczeniem i wykorzystaniem najlepszych materiałów. Dzięki temu tablica reklamowa wytrzymuje w nienaruszonym stanie wiele długich lat.\nNa jaką tablicę reklamową warto się zdecydować?\nTo prawda, że wybór idealnej tablicy reklamowej dla wielu przedsiębiorców okazuje się dużym wyzwaniem. Dlatego też, aby zyskać pewność, że podejmiemy dobrą decyzję, warto zastanowić się, gdzie chcemy umieścić taką tablicę i jaką funkcję powinna spełniać. Niekiedy okazuje się, że tablica reklamowa staje się elementem rozpoznawczym danego miejsca i wówczas warto umieścić ją na zewnątrz w dobrze widocznym miejscu lub na przykład nad drzwiami naszego lokalu. W ten sposób ułatwimy klientom dotarcie do oddziału naszej firmy. Mimo to popularnością cieszą się również mniejsze tablice reklamowe mosiężne z grawerowaniem, które bardzo dobrze sprawdzają się przede wszystkim w biurach. Ponadto taką tabliczkę możemy również umieścić w naszym miejscu zamieszkania, jeśli biuro znajduje się w części budynku, ale nie chcemy decydować się na duże logo firmy.\nHome Staging — Dowiedz się jak odpowiednio przygotować swoje mieszkanie do sprzedaży lub poproś o pomoc agencje nieruchomości!\nBeata Janiak 25-07-2019\nPrzewodnik po Rogowie i okolicach\nProste sposoby na czyste podłogi! Rodzaje mopów i środków czyszczących\nBeata Janiak 23-03-2020\nObejście zakazu handlu w niedziele\nBeata Janiak 04-03-2020\nBeata Janiak 16-03-2022\nJak stworzyć skuteczną reklamę nieruchomości komercyjnej?\nBeata Janiak 17-04-2020\nBeata Janiak 26-02-2020\nKonserwacja rotacyjnej sprężarki śrubowej\nKontener mieszkalny jako domek letniskowy\nDesignerskie podłogi do domu\nDroga do własnej firmy budowlanej\nDlaczego warto postawić na kostkę brukową przed domem?\nMeble w sam raz do sypialni\nMeble i wyposażenieMarcin Karlicki


ALLiN Grzegorz Dobrociński, Hecznarowice - Mapa Polski w Zumi.pl\nALLiN Grzegorz Dobrociński\nKrakowska 49, 43330 Hecznarowice\n"ALLiN Grzegorz Dobrociński" to przedsiębiorstwo działające w branży samochodowych warsztatów z rozległym wyborem wykonywanych usług. Firma zatrudnia kompetentnych mechaników z wieloletnim doświadczeniem, którzy z łatwością poradzą sobie nawet z niezwykle skomplikowanymi naprawami. Warsztat posiada także specjalistyczny sprzęt diagnostyczny i zapewnia terminową i sprawną realizację powierzonych usług z dbałością o wszelkie detale na korzystnych warunkach cenowych.\nFirma "ALLiN Grzegorz Dobrociński" specjalizuje się w instalacjach typu budowlanego i zapewnia każdemu klientowi ofertę dopasowaną do...\ninstalacje budowlane ,\nCENTRUM JĘZYKOWO - EDUKACYJNE mgr. Wiesława Grabowska\nDANIEL POJDA TRENER BIZNESU\nPubliczne Przedszkole Samorządowe Nr 2. Opieka nad dziećmi, żłobek\nRafał Łuszczek RAMEKO\nIWONA KRZEMPEK-WARZECHA "PROMYK"\nDELTA Centrum Korepetycji Kamil Kosek\nPiotr Polak uzależnienia, profilaktyka, psychoterapia\nalter.ed Monika Bisok\nKLOC MAREK SZKOŁA PŁYWANIA "DELFIN"\nEmArt Studio językowe Monika Balura\nBluesky Dominika Bulowska\nFirma "ALLiN Grzegorz Dobrociński" specjalizuje się w instalacjach typu budowlanego i zapewnia każdemu klientowi ofertę dopasowaną do spersonalizowanych preferencji. Firma pochwalić może się zespołem doświadczonych fachowców, którzy doskonale znają niuanse budowlanki. Dzięki nim, "ALLiN Grzegorz Dobrociński" zaoferować może wsparcie na doskonałym poziomie jakości, a jednocześnie przystępne koszty wykonywanych prac.\nNumer NIP firmy to: 9371627531.\nPrzedsiębiorstwo znaleźć można, korzystając ze współrzędnych : 49.89008N, 19.189759E.\nAdres firmy "ALLiN Grzegorz Dobrociński" to: Krakowska 49, 43330 Hecznarowice.


Port Mini DisplayPort w nowych Mac przestał być problemem\nGdy w laptopach MacBook Pro zamiast tradycyjnego portu DVI był używany przez interfejs Mini DisplayPort, jedyne wyświetlacze, do których można było podłączyć okazały się 24-calowy monitor Apple Cinema Display i 30-calowy Apple Cinema HD Display.\nMimo, że Apple oferuje adaptery do podłączenia nowych MacBook Pro do wyświetlaczy z VGA i DVI złączami, te karty są dość drogie. A oto inni twórcy udają się w tym o wiele więcej, oferując tańsze wersje adapterów. Wśród nich – Monoprice.com, Circuit Assembly i Kanex. Cena ich kart waha się od $10 do $20, podczas gdy przejściówka Apple będzie kosztować 30 $i więcej. Do tego samego, i Monoprice.com i Circuit Assembly oferują konsumentom kabli, które mogą podłączyć komputer Mac do wyświetlacza ze standardowym portem DisplayPort.\nFirma Kanex również niedawno poinformowała o wydaniu nowej przejściówki z Mini DisplayPort do HDMI, który jest również wyposażony i portem USB za pomocą którego przesyłany sygnał audio. Ponadto, Monoprice.com i Circuit Assembly produkują kable-удлиннители z interfejsem Mini DisplayPort. Takowych nie brakuje wśród akcesoriów Apple, bo wszystkie oryginalne kable nie są przeznaczone do połączenia znajdujących się daleko od siebie urządzeń, to jest po prostu zbyt krótkie.\nProgram ARS Technica Chris Форсман (Chris Foresman) wyraża nadzieję na to, że w przyszłości Apple bierze pod uwagę wszystkie wady swoich akcesoriów. Do tej pory konsumenci mogą korzystać z odpowiedniej produktów od innych firm.\nDodaj obsługę Greasemonkey w Google Chrome nie czekając na oficjalne aktualizacje\nRECENZJA: Samsung Galaxy Tab oczami starego Apple-фанбоя\nPRZEPISY: Owocowy lód


Lawo wprowadza 48-tłumikową konsolę mc²36 - INFOAUDIO.PL\nInfoaudio Muzyka Lawo wprowadza 48-tłumikową konsolę mc²36\nLawo wprowadza 48-tłumikową konsolę mc²36\nNowa konsola produkcyjna Lawo mc²36 drugiej generacji to niezwykle potężny i kompaktowy mikser. Najnowszy model serii mc²36 posiada 48 tłumików, w obudowie, w której do tej pory umieszczone były 32 tłumiki. Dzięki temu, konsoleta mc²36 jest jeszcze bardziej wszechstronna, idealna do zastosowań w teatrach, realizacji koncertów, transmisjach radiowych i telewizyjnych, - wszędzie tam, gdzie wymagana jest ultrawysoka jakość i wydajność.\nDzięki ponad dwukrotnie większej liczbie DSP w porównaniu z poprzednikiem, nowy mc²36 dysponuje wbudowaną funkcjonalnością A__UHD Core, dzięki czemu wszystkie zmiany w przyszłości będą odbywać się na jednej, ujednoliconej platformie, a Lawo nadal zapewnia zgodność plików produkcyjnych między wszystkimi konsolami mc². Na przykład plik produkcyjny z mc²36 może zostać użyty w mc²96 do postprodukcji.\nWśród najistotniejszych funkcjonalności znajdują się m.in. Button-Glow i dotykowe pokrętła, kolorowe wyświetlacze TFT przypisane do tłumików, miniaturowe podglądy wideo LiveView™ i precyzyjne ekrany dotykowe 21.5” full HD. Wbudowane miernik głośności jest zgodny ze standardem ITU 1770 (EBU / R128 lub ATSC / A85) - obejmuje pomiar głośności szczytowej i pomiary głośności poszczególnych kanałów, a także szyn sumujących.\nNowy mc²36 oferuje pełną integrację z rozwiązaniami innych producentów – systemami rejestracji dźwięku, silnikami FX i innymi systemami na zewnętrznych komputerach PC. Aplikacje są wyświetlane bezpośrednio na ekranie konsoli, a klawiatura konsoli, panel dotykowy i ekran dotykowy zapewniają sterowanie.\nLast but not least: mc²36 oferuje najlepszą w swojej klasie integrację Waves SuperRack SoundGrid, zapewniając realizatorom dostęp do szerokiego wyboru wtyczek Waves, do przetwarzania sygnału w czasie rzeczywistym wraz z wewnętrznym silnikiem przetwarzania konsoli – do tego typu integracji nie są wymagane żadne dodatkowe ekrany ani urządzenia sterujące.


MISZNA ZERAIM (NASIONA) – Wydawnictwo DiG\nNiniejsza publikacja zapoczątkowuje pierwsze polskie opracowanie naukowe Miszny, głównego dzieła Tory ustnej (Tora szebaealpe). Miszna (w przekazach ustnych od III w. p.n.e.), stanowiąca razem z Gemarą główne części Talmudu, ostatecznie spisana po hebrajsku na przełomie II i III wieku n.e., jest podstawowym komentarzem i wyjaśnieniem Biblii hebrajskiej. Obejmuje sześć działów zwanych porządkami, które dzielą się na traktaty (łącznie sześćdziesiąt trzy), a te z kolei na rozdziały i lekcje zwane także misznami. Misznę wraz z przekładem opracowano w wielu językach, w niektórych doczekała się nawet kilku wersji. Niestety, nie ma do tej pory żadnego wydania Miszny po polsku.\nKsiążka oprócz naukowego opracowania zawiera zarazem pierwszy polski przekład z języka hebrajskiego pierwszego działu Miszny Zeraim (Nasiona), postrzegającego przez pryzmat Tory sprawy związane z uprawą roli, płodami ziemi, korzystaniem z nich i dzieleniem się z biednymi.\nFormat B5, s. 328\nMiszna, główne dzieło Tory ustnej (Tora szebaealpe, w przekazach ustnych ... więcej »


SPOTKANIE MENEDŻERÓW HR woj. lubuskiego\nKolejne spotkanie Menedżerów Działów Personalnych odbyło się w firmie Borne Furniture w Gorzowie Wlkp. Tematem przewodnim spotkania były tendencje na rynku pracy w roku 2017.\nW spotkaniu wzięło udział przeszło 20 przedstawicieli działów personalnych największych firm z woj. lubuskiego. Oprócz zapoznania się z firmą Borne Furniture, która wspaniale nas ugościła, uczestnicy dyskutowali co wydarzy się na rynku pracy w tym roku.\nTo kolejne już Spotkanie Menedżerów Działów Personalnych. Tym razem odbędzie się w Kostrzynie nad Odrą, a firmą goszczącą jest Telemond Holding (Teleskop, Montel, Henschel, Teleyard). Tematem przewodnim spotkania będą zakładowe szkółki zawodowe, czyli jak kształcić i pozyskiwać pracowników.\nJOB STARTER#2017 - ŁĄCZYMY Z RYNKIEM PRACY STARTUJE!\nKolejny etap projektu JOB STARTER właśnie ruszył!\nRozpoczynamy wizyty studyjne w najlepszych firmach regionu: Grupa Telemond, SOLVAY< Faurecia, Vetoquinol Biowet i Borne Furniture.\nPRZYJAZNA REKRUTACJA - jesteśmy jej członkiem!\nZostaliśmy członkiem Koalicji na Rzecz Przyjaznej Rekrutacji!\nMożliwość ustawienia się w szeregach Koalicji to dla nas ważne wyróżnienie i zwieńczenie codziennej pracy.\nTENDENCJE NA RYNKU PRACY 2017 - warsztaty\nJaki będzie rynek pracy w roku 2017? Jakie wyzwania stawia obecna sytuacja przed działami HR? O tym rozmawialiśmy na warsztatach w Goleniowie i Żarach...\nSZKOLENIE: Zmiany w zakresie wypłaty minimalnego wynagrodzenia za pracę od 1 stycznia 2017 roku. Elastyczne formy zatrudnienia.\nWspólnie z Zachodnią Izbą Przemysłowo-Handlową zapraszamy na szkolenie eksperckie na temat: „Zmiany w zakresie wypłaty minimalnego wynagrodzenia za pracę od 1 stycznia 2017 roku. Elastyczne formy zatrudnienia.”.\nCV HELPER - kolejny społeczny projekt IDEA HR\nCV HELPER - Prześlij swoje CV na adres: cvhelper@ideahr.com.pl, a my pomożemy ci je bezpłatnie poprawić!\nIDEA HR partnerem PROINVESTORS 2016 w Szczecinie\nKonferencja ProInvestors to nowatorskie przedsięwzięcie, skierowane do małych i średnich firm, w trakcie którego obalamy mity dotyczące działania w specjalnych strefach ekonomicznych (SSE).\nIDEA HR sponsorem INSPIRATION DAY#2016\nW ramach Inspiration Day wystąpią m.in.: Beata Pawlikowska, Szymon Hołownia, Jurek Owsiak, Mateusz Kusznierewicz. Znani i szanowani za swoje dokonania i zaangażowanie społeczne.\nJOB STARTER - UROCZYSTE ZAKOŃCZENIE EDYCJI 2016\nUroczyste zakończenie tegorocznej edycji projektu JOB STARTER za nami. W auli PWSZ odbyło się ostatnie spotkanie tej edycji połączone ze spotkaniem z przedsiębiorcą. Były i podziękowania, i plany na przyszłość.\nEdyta Hubska, prezes zarządu IDEA HR w Prezydium Zachodniej Izby Przemysłowo-Handlowej\nZachodnia Izba Przemysłowo-Handlowa ma nowe władze. W jej prezydium znalazła się Edyta Hubska, prezes zarządu i współwłaścicielka IDEA HR. To duże wyróżnienie, ale i zobowiązanie do społecznej pracy na rzecz przedsiębiorców w województwie lubuskim.\nI kolejny już raz wystawiamy się na targach pracy. Te szczecińskie to jedne z największych na Pomorzu Zachodnim.\nSala pełna wystawców, największych firm z regionu oraz mnóstwo odwiedzających, zainteresowanych ofertami pracy.\nKolejne, cykliczne spotkanie menedżerów działów personalnych z województwa lubuskiego. Tym razem w Gorzowie, w jednej z największych firm regionu.\nTARGI PERYSKOP 2016\nZ radością prezentujemy się na targach PERYSKOP 2016 w Szczecinie.\nJesteśmy też prelegentami w trakcie części seminaryjnej: Dlaczego dobrzy kandydaci omijają twoją firmę.\nJOB STARTER - ŁĄCZYMY Z RYNKIEM PRACY!\n"JOB Starter – łączymy z rynkiem pracy” jest pionierskim projektem stworzonym i realizowanym przez firmę IDEA HR Doradztwo Personalne w Gorzowie Wlkp. Projekt to wspólne działania pracodawców, studentów wyższych uczelni i uczniów szkół średnich, którzy już są, lub za chwilę będą na rynku pracy.\nSZKOLENIE: ZMIANY W PRAWIE PRACY 2016, Nowa Sól\nKolejne szkolenie z cyklu "Wiedzieć Więcej, Działać Lepiej" tym razem w Nowej Soli. W programie szkolenia najważniejsze zmiany w prawie pracy, które wchodzą w życie w roku 2016. Zachęcamy do udziału!\nBUDOWA WIZERUNKU PRACODAWCY - WARSZTATY\nWspólnie z Goleniowskim Parkiem Przemysłowym organizujemy warsztaty dla przedstawicieli firm o tym, jak długofalowo budować wizerunek firmy na rynku pracy.\nIV SPOTKANIE MENEDŻERÓW DZIAŁÓW PERSONALNYCH\nKolejne Spotkanie Menedżerów Działów Personalnych. Udział w nim zapowiedziało przeszło 20 szefów działów personalnych z województwa lubuskiego.\nROZLICZANIE DELEGACJI SŁUŻBOWYCH W PRAKTYCE 2015\nKolejne szkolenie z cyklu Wiedzieć więcej, działać lepiej! Tym razem o rozliczaniu delegacji służbowych w praktyce. Świetny trener, aktualna wiedza oraz ćwiczenia w praktyce!\nJESTEŚMY CERTYFIKOWANYM PARTNEREM WAY2IMPROVE!\nNowe narzędzia diagnostyczne służące badaniu osobowości zawodowej, ptencjału i kompetencji oparte o technologie informatyczne już w IDEA HR!\nOTWORZYLIŚMY ODDZIAŁ W SZCZECINIE!\nOd lipca br. zapraszamy do naszego nowootwartego biura w Szczecinie. Więcej ofert pracy, nowi kandydaci i więcej możliwości dla naszych klientów!\nROZLICZANIE CZASU PRACY 2015\nSzkolenie eksperckie: Wiedzieć więcej, działać lepiej!\nWe współpracy z ZIPH rozpoczynamy cykl szkoleń eksperckich z zakresu prawa pracy. Prelegentem pierwszego będzie Szczepan Przybylak z Państwowej Inspekcji Pracy, biegły sądowy.\nKOLEJNE SPOTKANIE MANAGERÓW HR WOJ. LUBUSKIEGO\nPRAKTYCY DLA PRAKTYKÓW O OCENIE OKRESOWEJ PRACOWNIKÓW\nSPOTKANIE MENEDŻERÓW HR\nKolejne spotkanie HR Menedżerów województwa lubuskiego przed nami. Tym razem pod hasłem PRAKTYCY DLA PRAKTYKÓW.\nA w tematach: Assessment Center oraz Mentoring, doświadczenia we wdrażaniu i praktyczne wskazówki.\nJESTEŚMY SREBRNYM PARTNEREM W KONFERENCJI KSSSE\nKonferencja dla inwestorów Kostrzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, 29 - 30 maja 2014.\nJako jeden z trzech głównych partnerów konferencji "Jak odnaleźć się w nowej rzeczywistości - zmiany w mapie pomocy publicznej" prezentować będziemy temat:\nLubuski rynek pracy - dziś i jutro. Wyzwania i szanse dla pracodawców.\nLubuski rynek pracy dla pracowników\nCzego oczekują pracodawcy? Jakie wymagania formalne i nieformalne powinni spełniać pracownicy? To tylko niektóre tematy poruszane w cyklu spotkań w Centrum Kształcenia Zawodowego dla uczniów i absolwentów.\nSPOTKANIE MENEDŻERÓW DZIAŁÓW PERSONALNYCH WOJ. LUBUSKIEGO\nZapraszamy menedżerów działów personalnych z województwa lubuskiego na kolejne spotkanie poświęcone wymianie wiedzy i doświadczeń, ocenę sytuacji na lubuskim rynku pracy oraz część integracyjną.\nRuszyła nasz strona na Facebooku! Zapraszamy do polubienia i śledzenia wiadomości.\n(dawniej IDEA HR Doradztwo Personalne,\nspółka z ograniczoną odpowiedzialnością)\nNIP 599 316 98 69\nNr agencji zatrudnienia: 10618\nul. Borowskiego 2a-3\ntel. 95 73 505 54\nul. Wojska Polskiego 184c\ntel. 790 355 003\nAll Rights Reserved © 2018 IDEA HR\nDesigned by hubertw.com