Prosto z Supertestu: T-55A i Object 260 – rykoszet.info\nProsto z Supertestu: T-55A i Object 260\nby Bin4r · Published 19:18, 26 Październik 2018\nTym razem kompletna lista zmian z pierwszej iteracji Supertestu.\nT-55A (MT-9, Niemcy, specjalny):\nPoprawiony czas celowania z 2,01 na 1,92 s;\nZmniejszenie rozrzutu przy obrocie wieży z 0,115 na 0,096;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie obrotu wieży z maksymalną prędkością z 5,29 na 4,41;\nZmieniona moc silnika z 580 KM do 750 KM;\nPoprawiona dynamika i stosunek mocy do masy z 15,47 na 20 KM / t;\nPoprawiono przedni pancerz pojazdu:\nPoprawiony przedni pancerz wieży o 40 mm (z 200 do 240 mm);\nPoprawiony boczny pancerz wieży o 20 mm (z 160 do 180 mm);\nPoprawiono osłonę działa o 40 mm (z 200 do 240 mm).\nObject 260 (HT-10, ZSRR, specjalny):\nZwiększony wskaźnik uszkodzeń na minutę z 2 394 do 2 502,9;\nSkrócono czas przeładowania z 11,027 s do 10,548 s;\nZwiększony wskaźnik szybkostrzelności z 5,441 do 5,688;\nZmniejszenie rozrzutu z 0,345 m do 0,336 m;\nPoprawiony czas celowania z 2,4 s do 2,11 s;\nZmniejszenie rozrzutu przy obrocie wieży z 0,077 na 0,058;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie ruchu pojazdu z 0,163 na 0,144;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie obrotu pojazdu z 0,163 na 0,144;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie obrotu wieży z maksymalną prędkością z 1,99 na 1,5;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie ruchu z maksymalną prędkością z 9,78 na 8,63;\nZmniejszenie rozrzutu w trakcie obrotu z maksymalną prędkością z 4,56 na 4,03;\nPoprawiono pancerz pojazdu:\nPoprawiono przedni pancerz dachu wieży o 41 mm (z 191 do 232 mm);\nPoprawiono osłonę działa o 100 mm (z 250 do 350 mm).\n07:26, 27 Październik 2018 o 07:26\nPragnę zauważyć, że 201 mm penetracji na pocisku o prędkości (895 m/s) to trochę za mało na 9 tierze. Może go przenieść na 8 poziom ? i dać coś nowego? Podniesienie do 215 mm będzie dobrym rozwiązaniem , zważywszy ze ludzi i tak walą z golda aby mieć pewność przebicia. Za inne poprawki bardzo dziękuję.\n22:25, 26 Październik 2018 o 22:25\nMam T55a i jestem szczęśliwy z tego powodu bardzo przyjemny pojazd a jak ktoś nie umie strzelać to już jego wina\n21:57, 26 Październik 2018 o 21:57\na te 30mm na dachu T-55A to ma zostać?\n21:18, 26 Październik 2018 o 21:18\n200 peny na medzie 9T nie przebija absolutnie niczego. Każdy inny czołg 9t ma większą penetrację – wliczając w to LT. Nie ładujesz Kumuli?- nie robisz nic. Is7 nawet nie chowa brzucha, eeee tam is7, e50 nawet się nie kątuje, dobra znowu przesadziłem. Nie przebijasz włazu E4, jeszcze za twardo? OK. Strzał w górną płytę w CGC-ka, bądź skątowaną górną płytę GWe100 powoduje brak przebicia\n13:00, 27 Październik 2018 o 13:00\ngram atkualnie na stockowym dziale na t-54, średnio około 1500-1700 dmg wyciągne jeśli się bitwa ułoży a nie yolo ride … Piszesz ze wszystko medem od przodu chcesz…. użyj mobilności i pomagaj HT, oba wyjadą na siebie, jeden i drugi odda strzał, zanim przeładuje masz 12-13 sekund na objechanie i wpakowanie mu w bok czy tył …. ale nie, wiecej penyy wg, more gold wg…. bo od przodu e4 nie da się przebic ;/\n20:33, 26 Październik 2018 o 20:33\nT-54 jest o.k. ale osobiście wolę obj 430…i jeszcze 130tys do dyszki.\n19:38, 26 Październik 2018 o 19:38\n********* :D, najlepsze jest to juz uwielbiam t54, a a do t55a brakuje mi moze z 7 zadan 😀\n20:32, 26 Październik 2018 o 20:32\nNa T 55A się raczej zawiedziesz. Drzewkowy znacznie lepszy od tego. Może i dostanie buffa, ale imho nie do tego do czego powinien. Lepiej by wyszedł gdyby zamiast zmian w pancerzu, dali mu te 230 peny na AP co jest wartością odbiegającą od innych medów, ale nie aż tak krzywdzącą. Tak to te 201 peny często i gęsto zmusza do posilenia się kumulami, które są świetne. Konkretne poprawki zostały zastosowane na Obj 260.\nNext story Sklep premium: czechosłowackie załogi\nPrevious story World of Tanks Polska – najlepsze strzały №31


Będąc we Wrocławiu nie mogliśmy odpuścić sobie wizyty w nowo otwartym Afrykarium wybudowanym na terenie zoo. Z centrum dojechaliśmy do zoo tramwajem linii nr 10, wysiedliśmy na przystanku ZOO tuż pod Halą Stulecia.\nCzy ktoś jeszcze nie słyszał o Afrykarium? Jeśli tak, to krótkim słowem wyjaśnienia napiszę, że jest to pierwsze w naszym kraju prawdziwe ogromne oceanarium. Wewnątrz tego oryginalnie zaprojektowanego budynku można obejrzeć pięć biotopów Afryki i zamieszkujące je ok. 200 gatunków zwierząt rozmieszczonych w otoczeniu 15mln litrów wody i 4500 gatunków roślin. Oficjalnie Afrykarium otwarte zostało 26 października, 6 miesięcy przed czasem. Od tamtej pory jest bardzo popularnym celem wycieczek – czegoś takiego nie ma w całym kraju. Póki co obowiązuje bilet łączony do zoo i Afrykarium (bilet normalny 30zł, obowiązują standardowe zniżki). Jako że było zimno, zwiedzanie zoo zostawiliśmy sobie na później i od razu skierowaliśmy się do głównej atrakcji.\nfot. Afrykarium od zewnątrz (od strony kas)\nBlisko drzwi wejściowych rozpoczyna się szlak zwiedzania. Afrykarium cały czas się rozwija i dowożone są kolejne gatunki zwierząt, które w nim zamieszkają. Obecnie gdzieniegdzie bywa dość pusto, ale zapełnienie poszczególnych akwariów będzie kwestią czasu.\nPierwsze na trasie jest gigantyczne akwarium pokazujące środowisko panujące w Morzu Czerwonym. Widzieliśmy w tym zbiorniku wiele gatunków ryb, które spotkaliśmy na rafie koralowej w trakcie naszej podróży po Izraelu. Jednak przeważnie były to małe rybki – nie zauważyłam chociażby jednej papugoryby. Rafa koralowa tętni życiem, jednak na obecnym poziomie zasiedlenia zbiornika, wrocławska rafa wydaje się pusta. To dopiero początek i okazów będzie przybywało zapewne wraz z biegiem czasu :)\nfot. W akwarium Morza Czerwonego\nfot. Morze Czerwone\nSpod części poświęconej Morzu Czerwonego przeszliśmy tunelami dalej do zbiorników reprezentujących największe afrykańskie jeziora – Tanganika i Malawi. Przyznam, że tam w akwariach było już odrobinę tłoczniej, różnokolorowe niewielkie ryby cieszyły oczy.\nfot. Przejście do zbiorników jezior Tanganika i Malawi\nfot. Wielkie jeziora afrykańskie – Tanganika\nfot. Tanganika i widoczny zespół tuneli golców\nSpod akwariów z fauną jezior afrykańskich weszliśmy na górę, gdzie można podziwiać małe płochliwe zwierzątka jakimi są dikdiki (jeden z nich nerwowo posilał się przy kępce krzaków, ale szybko schował się w bezpiecznym miejscu z dala od ciekawskich spojrzeń). Można również spróbować przyjrzeć się mrównikom, ale to będzie jeszcze trudniejsze – są to zwierzęta typowo nocne, dlatego łatwiej będzie zobaczyć je w norze, która mieści się poziom niżej. W trakcie naszego zwiedzania mrówniki spały – samiec postanowił pokazać się w całej okazałości, leżąc na plecach i odsłaniając obserwatorom wszystkie uroki swojej spodniej strony… Oczywiście skierowany był w stronę szyby ogonem… Możecie sobie tylko wyobrazić ile pisków radości wzbudziło to w grupie odwiedzających dzieciaków ;)\nW następnej kolejności przeszliśmy do części Wybrzeża Szkieletów, w której można podziwiać pingwiny tońce oraz kotiki. Pingwinom towarzyszą kaczki kazarki siwogłowe. Stadko tońców liczy sobie podobno aż 60 osobników! W podziemiach części budynku stylizowanej na dziób statku, można przyjrzeć się podwodnym akrobacjom pingwinów. Przy ich zbiorniku spędziliśmy chyba ponad pół godziny! :) Niby ptaki te poruszają się całkiem niezdarne na lądzie, ale w wodzie to prawdziwi akrobaci. Na dodatek wrocławskie pingwiny są niesamowicie ciekawe. Spora ich część chętnie podpływała do szyby i – zapewne licząc że coś dostaną – pływała za ludźmi. Wystarczyło wyciągnąć rękę i poruszać nią w górę i w dół by zaraz znalazł się jakiś ciekawski osobnik, który próbował dziobnąć dłoń przez szybę.\nPingwiny można obserwować również przez okno lub od strony zoo, gdy przebywają na zewnętrznym wybiegu.\nfot. Pingwiny zebrane na wybiegu zewnętrznym\nSpacerując dalej dotarliśmy do akwarium reprezentującego faunę Kanału Mozambickiego. Przez środek tego zbiornika poprowadzony został długi podwodny tunel. Docelowo akwarium to ma zostać zasiedlone przez wiele osobników reprezentujących różne gatunki. Jeszcze przed otwarciem Afrykarium mówiło się o gatunkach takich jak: rekiny cytrynowe, rekiny czarnopłetwe, białopłetwe, rekiny młoty, tawrosze, rekiny brodate, 50 płaszczek, tuńczyki, rogatnice, samoglowy (na razie zupełny brak), seriole, bonito, tarpony, barakud, raszple czy żółwie karetta i zielony. Obecnie w akwarium pływają rekiny, płaszczki, mała ławica jakiś nierozpoznanych przeze mnie rybek oraz jeden samotny żółw uwielbiający szorowanie (!) skorupki (o tym za chwilę ;)).\nfot. Największy zbiornik – Kanał Mozambicki\nfot. Strzępiel w zbiorniku Kanału Mozambickiego\nOdrobinę rozczarował mnie tunel idący przez sam środek tego ogromnego akwarium. Akwarium jest naprawdę ogromne a tunel niewątpliwie jest atrakcją. Jednak niestety nie do końca został chyba przemyślany. Pod i nad tunelem mogą przepływać zwierzęta, ale te pod spodem nie są widoczne, a z kolei od tych płynących górą, uwagę odwraca doskonale widoczny sufit oraz oświetlenie. Miałam już kiedyś okazję być w podobnym tunelu w Sea Life w Hanowerze i tam zostało to zrobione ciut lepiej. Patrząc do góry widziało się jedynie wodę i płynące ryby, których wydaje mi się, że było dużo więcej niż w akwarium we Wrocławiu. Z kolei wrocławski tunel wydał mi się być dłuższym niż ten w akwarium w Niemczech. Mimo wszystko warto spędzić chwilę w tym miejscu, ponieważ możliwość obserwacji przepływającego rekina/ żółwia/ płaszczki od dołu robi bardzo duże wrażenie. Po cichu mam nadzieję, że niedługo akwarium to odrobinę bardziej się zapełni.\nfot. Podwodny tunel\nfot. Przepływająca nad nami płaszczka\nfot. Przepływający nad tunelem rekin\nfot. Chciałoby się pogłaskać taką rybkę ;)\nfot. Płaszczka widziana tuż przy ścianie tunelu\nfot. Niektórym okazom można przyjrzeć się naprawdę dokładnie – widać nawet łuski :)\nfot. Rzadka chwila, gdy w tunelu jest pusto\nA o co chodzi z tym szorowaniem skorupki żółwia? We wspomnianym akwarium z rekinami i płaszczkami, pływał jeden duży żółw zielony o wdzięcznym imieniu Stefan :) W pewnym momencie pod wodą przy krawędzi akwarium pojawiła się szczotka na zagiętym kijku. Gdy żółw do niej podpłynął, zaczęła się cała zabawa. Opiekun szorował mu zawzięcie skorupę, a ten podpływał tak, jak było mu wygodniej. Musiało mu się to strasznie podobać, bo przestał nawet zwracać uwagę na przeszkody. Zdarzało się że łepkiem uderzał o brzeg zbiornika, ale niewiele sobie z tego robił. On się nawet specjalnie nadstawiał do tego szorowania. Wszystko przestało się liczyć, najważniejsza była szczotka! Wyglądało to naprawdę komicznie. Cała akcja powtórzyła się chyba ze trzy razy, po czym Stefanowi znudziło się smyranie szczotką i odpłynął. Wszyscy zebrani w tym czasie w tunelu mieli naprawdę niezły ubaw z tego żółwia. Ciekawe jak często Stefan poddawany jest takim pieszczotom?\nfot. Jeden z korytarzy przy Kanale Mozambickim\nGdy skończyliśmy oglądać świat podwodny, pora była wyjrzeć nad wodę. Trafiliśmy do ogromnego zbiornika, w którym taplały się trzy hipopotamy i jeszcze jakieś bardzo hałaśliwe kaczki. No dobra, „taplały” w odniesieniu do hipopotamów to za dużo powiedziane. Dwa siedziały nieruchomo w wodzie, a trzeci usilnie próbował dostać się do pomieszczenia, w którym mógłby się przespać nie niepokojony przez zwiedzających. Niestety bramka była nieugięta i w końcu wykazał on zainteresowanie rozłożonym sianem.\nWedług wstępnych założeń, w zbiorniku z hipopotamami miały pływać również ryby z rodziny grubowargów, ale niczego poza tymi dużymi zwierzakami w wodzie nie widzieliśmy.\nfot. Wybieg hipopotamów\nfot. Wrocławski hipopotam\nfot. Ale nuda… Zieeeeew\nIdąc dalej dotarliśmy do chyba ostatniej udostępnionej obecnie części Afrykarium – Kotliny Konga. W tej części podziwiać można manaty i krokodyle.\nfot. Zbiornik z krokodylami nilowymi\nfot. Roślinność porastająca ściany w części Kotliny Konga\nManaty (podobno jedyne w Polsce), miały wrzucony do wody dość urozmaicony posiłek – fenkuły, pory, paprykę, sałatę i nawet brokuł się trafił. Nie wykazywały jednak żadnego zainteresowania jedzeniem, pływały powoli pod wodą z rzadka chwytając dla zabawy resztkę nadgryzionego brokuła.\nfot. Krokodyl nilowy w części poświęconej Kotlinie Konga\nfot. Posiłek manatów\nTuż obok manatów zajrzeliśmy do ogromnego, chwilowo pustego akwarium. No prawie pustego, ponieważ pływały w nim dwie rybki z gatunku rozdymkowatych.\nfot. Przedstawiciel rodziny rozdymkowatych\nPo kilku godzinach zwiedzania Afrykarium wyszliśmy żeby zobaczyć ten budynek od zewnątrz. Przypadkiem udało się nam trafić na porę karmienia kotików na Wybrzeżu Szkieletów. Każdy kotik zanim dostał swój przydział pożywienia, musiał dotknąć nosem zaciśniętej pięści opiekuna. W zamian dostawał smakołyk. I tak kilkanaście razy. Po drugiej stronie części budynku Afrykarium rozdzielającego Wybrzeże Szkieletów również odbywało się karmienie, tym razem kaczek. Pingwiny nie wyglądały na zainteresowane, może swój przydział już dostały.\nfot. Karmienie kotików\nfot. Karmienie kazarek\nfot. Widok na budynek Afrykarium od strony wybiegu okapi\nBędąc we Wrocławiu koniecznie trzeba zajrzeć do tej niespotykanej nigdzie indziej w Polsce atrakcji. Mam nadzieję, że w krótkim czasie ilość zwierząt zwiększy się, ponieważ miejsce to ma niesamowity potencjał i na pewno stanie się (o ile już się nie stało) jedną z głównych atrakcji miasta. Dodatkowo liczę, że w najbliższym czasie otwarta zostanie szatnia – niewygodnie zwiedza się tak ciepłe miejsce z odzieżą zimową.\nNie mogłam się doczekać, żeby zobaczyć to miejsce i nie żałuję wizyty. Mamy w kraju atrakcję na skalę europejską, a może nawet światową? Będę musiała wybrać się tam jeszcze raz. Może na wiosnę?\nDla chętnych na odwiedziny w tym miejscu wklejam kilka podstawowych zasad zachowania zaczerpniętych ze strony Wrocławia:\nnie wnosimy jedzenia i picia, aby przypadkiem nie wpadły do akwariów, basenów lub na wybiegi i nie zaszkodziły zwierzętom\nnie wkładamy rąk do akwariów czy basenów oraz za bariery wybiegów, nie wrzucamy też jedzenia ani innych przedmiotów, gdyż zaszkodzą zwierzętom i mogą nawet doprowadzić do ich śmierci\nzdjęcia wykonujemy bez lampy błyskowej i nie pukamy w szyby, żeby nie stresować zwierząt (w przypadku użycia lampy błyskowej, przez mikrofon nadawane jest przypomnienie, żeby ją wyłączyć)\nPo dokładnym zapoznaniu się z Afrykarium, ruszyliśmy zobaczyć zoo w jesienno- zimowej odsłonie. Zwierzaki w większości pochowały się w budynkach, jednak niektórym z nich zimno nie przeszkadzało. Do obejrzenia zdjęć z wizyty w zoo zapraszam tutaj.\nJarmarki bożonarodzeniowe, POLSKAAfrykarium we Wrocławiu, Wrocławskie Afrykarium\nKomentarze do: “Wrocławskie Afrykarium”\n19 czerwca 2015 at 14:16\nWybieram się właśnie tam więc chętnie poczytałam, pooglądałam :)\n19 czerwca 2015 at 21:10\nBędzie relacja? Bardzo chciałabym zobaczyć, co się tam zmieniło od mojej wizyty :)\n8 grudnia 2014 at 09:26\nMuszę się tam wybrać! Podobnie jak w Loro Parku na Teneryfie :)


Wolność prasy: nadużycia publicystycznej władzy\n18.05.2004 Historia mediów\nEckart Spoo, artykuł udostępniony przez: Wędrowiec, Pismo Dziennikarzy Wędrownych\nZałóżmy, że jestem wydawcą regionalnej monopolistycznej gazety; powiedzmy w Westerwaldzie. I skonstruujmy teraz następujący przypadek: mój syn jest uzależniony od narkotyków, policja przyłapała go na działaniach sprzecznych z ustawą o środkach odurzających, prokuratura kieruje sprawę do sądu, sędzia otwiera postępowanie, a wszystko to tutaj u mnie, w Westerwaldzie. Czy zgodziłbym się na to, aby któryś z moich redaktorów upublicznił tę prywatną okoliczność w moim piśmie? Czy wolno by mi było tolerować, że mojej gazety nadużywa się do tego, by zepsuć opinię chłopakowi, który kiedyś ma to przedsiębiorstwo przejąć, a zatem całej rodzinie, a tym samym także firmie? Nigdy nie wziąłbym na siebie podobnej odpowiedzialności. Byłoby już i tak wystarczająco źle, że chłopakowi groziłby wyrok. Czy nie byłoby lepiej, gdyby któryś z moich redaktorów krytycznie przedstawił to, co dzieje się w urzędzie sądowym, cóż to za prawnicy ważą się w tak bezpardonowy sposób przeciw nam występować? Po co jestem wydawcą, skoro nie wolno mi wykorzystywać mojego pisma w moim własnym interesie? Własność prywatna i nieskrępowane z niej korzystanie jest u nas, a jakże, wciąż jeszcze chronione Ustawą Zasadniczą.\nTeraz zakończmy ten fikcyjny monolog na temat niezupełnie fikcyjnego przypadku i zamiast tego spójrzmy na przykład na Alfreda Neven DuMonta, wydawcę Koelner Stadtanzeiger. Kiedy IG-Metal (przyp. związek zawodowy metalowców) zaczął domagać się 35-cio godzinnego tygodnia pracy, DuMont pisemnie przywołał redakcję do zachowania powściągliwości - w przyszłości podobne żądania mogłyby dosięgnąć również jego branżę.\nPoglądy pracodawców i pracowników dotyczące regulacji czasu pracy - zarówno w branży prasowej jak i metalowej - mogły, ba, musiały być zupełnie różne. Właśnie dlatego pracodawca Neven DuMont rościł sobie pretensje do decydowania o tendencji publikacji dotyczących tego tematu.\nPo tym jak oprócz Koelner Stadtanzeiger i regionalnnego brukowca Express nabył on też konkurencyjną Koelnische Zeitung, wydawca ten stał się prasowym monopolistą na Kolonię i okolice. Po zjednoczeniu Niemiec mógł on nabyć na własność także wychodzącą w Halle Mitteldeutsche Zeitung. Wyliczanie filii i spółek udziałowych (również radiowych) prowadziłoby teraz zbyt daleko.\nOd dawna Neven odgrywa ważną rolę w Federalnym Związku Niemieckich Wydawców Gazet (Bundesverband Deutscher Zeitungsverleger - BDZV) , którego przez pewien czas był prezydentem. On to właśnie nadawał ton rokowaniom dotyczącym zbiorowych tabel wynagrodzeń, jakie prowadzone były w latach 1970-tych pomiędzy organizacjami dziennikarskimi a BDVZ, i w toku których redaktorzy zarządali "rozdzielenia kompetencji" ("wewnętrza wolność prasy" brzmiało wówczas ich hasło). Wydawcy, którzy od początku byli podobnej umowie przeciwni, podjęli jednak pertraktacje i oświadczyli gotowość przyznania redaktorom "kompetencji w detalach", jeśli tylko "kompetencja zasadnicza" pozostanie przy nich, właścicielach prasowych wydawnictw. Rokowania zakończyły się fiaskiem po tym, jak wydawcy dodatkowo zarządali dla siebie prawa do "kompetencji w kwestii wytycznych". Jeśli na przykład, ogłosili, w okręgu wydawniczym jakiejś gazety mają się odbyć wybory na starostę, wydawca musi mieć prawo decydowania o tym, jak należy w gazecie pisać o pojedynczych kandydatach, bowiem w takiej sytuacji mogłoby dotyczyć to jego własnych żywotnych interesów. To znaczy: wydawcy w żadnym stopniu nie byli gotowi podzielić się swą publicystyczną władzą. I tak zostało; tyle że ta ich władza permanentnie wzrasta.\nUnisono tę samą piosnkę\nNajwiększym koncernem prasowym w Niemczech jest wydawnictwo Axel-Springer. Do niego należą Bild i Welt, Bild am Sonntag, Welt am Sonntag, BZ, Berliner Morgenpost, Hamburger Abendblatt i wiele innych. Zatrudnieni u Springera dziennikarze znajdują się jak jeden w służbie wolnorynkowego systemu, kapitalizmu. Ich zadaniem jest ciągłe wpajanie milionom czytelników gazet i pism Springera przekonania o tym, że kapitalizm jest dla nich dobry, lepszy niż wszystko inne, co tylko można sobie wyobrazić, po prostu najlepszy z najlepszych.\nDo koncernu Springera należą też Luebecker Nachrichten, monopolistyczna gazeta dla Lubeki i okolic. Jak wszystkie gazety Springera dziennik ten nieustannie wychwala zasadę konkurencyjności, wolny rynek, na którym wszystko układa się w najlepsze. Któż dostrzega tę groteskową sprzeczność, to zakłamanie: że monopolistyczne pismo wychwala wolny rynek?\nW większości regionów w Niemczech wychodzi już tylko po jednym tytule gazetowym. W kraju związkowym Nadrenia-Palatynat na przykład istnieją cztery gazety codzienne, po jednej w każdym z czterech (kiedyś rządowych) okręgów: Moguncja, Koblencja, Ludwigshafen i Trewir; ich obszary wydawnicze są od siebie dokładnie odseparowane.\nWe wschodnich Niemczech ukazywały się do roku 1989 obok regionalnych gazet SED (przyp. była enerdowska Socjalistyczna Zjednoczona Partia Niemiec) także gazety innych partii, które, nawet jeśli różniły się nieco w detalach, wszystkie wychwalały socjalizm i ówczesny układ sił. Wszystkie regionalne gazety SED zostały później przejęte przez zachodnioniemieckie koncerny prasowe; inne zostały zlikwidowane. Byłe okręgowe pisma SED, przekształcone w gazety monopolistyczne, wychwalają teraz kapitalizm i dzisiejszy układ sił.\nAczkolwiek regionalna monopolizacja prasy została w Niemczech - za wyjątkiem niewielu regionów takich jak Berlin, Monachium, Frankfurt nad Menem, Duesseldorf - w znacznym stopniu zakończona (częściowo z takim wynikiem, że wprawdzie gdzieniegdzie ukazują się jeszcze po dwie gazety obok siebie, ale należą one do tego samego wydawnictwa, tak jest w Hannowerze i Norymberdze), to jednak koncentracja prasy postępuje nadal. Łupem wielkich koncernów stają się monopolistyczne gazety regionalne, jak w przypadku Springera w Lubece. Albo np. w przypadku koncernu Holtzbrinck (Die Zeit, Handelsblatt, Der Tagesspiegel i. in.), który wykupił Suedkurier, Lausitzer Rundschau i Saarbruecker Zeitung (jedyną gazetę w Saara) i którego każde czasopismo zgodne jest z każdym czasopismem Springera, jeśli tylko chodzi o wielbienie kapitalizmu mającego być rzekomo podstawą wszelkiej wolności. No a pisma koncernu Bertelsmann (Gruner+Jahr), esseńskiego koncernu WAZ oraz innych wielkich wydawnictw śpiewają unisono tę samą piosnkę.\nGdzie raz utrwali się monopol, tam konkurencja nie może się już odrodzić. Tu i ówdzie takie próby były z rzadka podejmowane. W Osnabrueck i okolicach, gdzie już od dziesięcioleci panuje niepodzielnie Neue Osnabruecker Zeitung, powstała kiedyś Neue Freie Presse, której hasłem było: "Złamcie posiadany przez NOZ monopol na kształtowanie poglądów". Próba ta szybko doznała niepowodzenia. Nawet bogatemu wydawnictu Heinrich Bauer nie udało się utworzyć w strefie ukazywania się Husumer Nachrichten własnego konkurencyjnego pisma. Jednakże po zjednoczeniu Niemiec urzędy powiernicze przekazały Bauerowi byłą gazetę partyjną ukazującą się w Magdeburgu i okolicy. Dopiero tym sposobem ten potężny koncern wydawniczy mógł w końcu postawić nogę w gazetowym biznesie.\nWszystkie te monopolistyczne gazety agitują dla prywatnej prasy, w ogóle dla prywatnej gospodarki, i opowiadają się za prywatyzowaniem wszystkiego, co wciąż jeszcze pozostaje wspólną własnością społeczeństwa: koleji regionalnych, zaopatrzenia w wodę, szpitali, i w końcu prawdopodobnie także szkół i więzień, w każdym razie dopóki da się na tym zarobić.\nAlbrecht Mueller, który pisał przemówienia dla Willy Brandt´a i był jego doradcą, skonstatował na początku roku 2003 we Frankfurter Rundschau: "Ktoś mówi: Nie da się sfinansować zabezpieczeń emerytalnych poprzez przesunięcia w budżecie - i wszystkie wpływowe multiplikatory powtarzają za nim to samo. Ktoś mówi: Żyjemy w państwie związków zawodowych - i setki powtarzają to samo. Ktoś mówi: Keynes jest out - i odbija się to echem od tysięcy. Ktoś mówi: Potrzebny jest nam niskozarobkowy sektor zatrudnienia - i powtarzają to legiony. Itd. itd. Poprzez to, że wielu powtarza to samo, kłamstwo staje się prawdą, diagnozował George Orwell."\nAgitują oni przeciw prawu do związkowej kontroli zbiorowych tabel płac, przeciw prawu do strajku, przeciw prawu do zawierania koalicji. Agitują za rozluźnieniem, a najchętniej za całkowitym zniesieniem ograniczeń w kwestii rozwiązywania umów o pracę, za przedłużeniem czasu pracy aż do podważenia wszystkich dotychczasowych umów w tej kwestii, za obniżeniem kosztów zatrudnienia, a więc pracowniczych zarobków i wszelakich opłat socjalnych, do których odprowadzania pracodawcy zostali kiedykolwiek zobowiązani, i z oddaniem równym kościelnemu chórowi głoszą radosną nowinę o tym, że demontaż świadczeń społecznych przyczyni się do wzrostu gospodarczego, co spowoduje powstawanie nowych miejsc pracy.\nWszystko to jest tak samo nieludzkie co obłąkane - ale to właśnie dlatego konieczny jest cały ten publicystyczny, ależ nie, ten propagandowy wysiłek, żeby społeczeństwu nie zaświtały w głowach inne, bardziej realistyczne myśli.\nTak kreuje się polityków\nMedia w Niemczech mają dużą wolność. Wolno im donosić na temat wszystkich możliwych osobliwości, również na temat tych przez siebie wymyślonych, okazuje się, że nieraz są nawet zdolne do silnego zaangażowania, tak było w przypadku biednego "Euro-Fritza", który stał się impotentem w wyniku bezpośredniego kontaktu z banknotami; Bildzeitung Springera zatroszczyło się o kobiety, który miały go seksualnie stymulować.\nZ mocy mediów, polegającej na popularyzowaniu pojedynczych ludzi, zrodził się wyśmienity interes: showbuissnes. Bez mediów nikt nie stanie się znany. Z powodu jakich przymiotów albo zdolności czynią one jakiegoś człowieka słynnym, nie odgrywa tutaj żadnej decydującej roli; liczy się tylko efekt, a więc popularność - którą można na wiele sposobów wykorzystać. Jeżeli ktoś śpiewa szlagiery, zainteresowanie budzi nie tylko jego głos, zaś u piłkarza nie tylko jego nogi, bo przecież może i on potrafi śpiewać szlagiery, no a już szczególnie ważna jest sfera jego podbojów miłosnych.\nIm częściej się o kimś mówi, a jeszcze lepiej pokazuje jego wizerunek, tym bardziej rośnie jego wartość rynkowa. W końcu wolno mu reklamować nawet Gumisie albo akcje Telekomu, przez co jego popularność i dochody osiągają zawrotne wysokości. Nawiedzają go ghostwriter i robią z niego pisarza; niezależnie od treści książki od początku gwarantowane są wysokie nakłady. Relacje z balów prasowych, na których małe gwiazdy krążą wokół wielkich, są wskaźnikami rynkowej wartości każdej z nich. Rozumie się samo przez się, że tylko ten może osiągnąć rynkową wartość, kto jest nośnikiem reklam systemu gospodarki rynkowej. To że on - zwykły nobody - tę wartość uzyskuje, uznawane jest za dowód dobroci systemu.\nTak kreuje się też polityków. Przykład z USA: przeciętny aktor z Hollywood Ronald Reagan reklamował w telewizji z powodzeniem mydło; oprócz tego za czasów McCarthyego denuncjował kolegów jako komunistów. Kalifornijscy multimilionerzy wyciągnęli wnioski: kto potrafi przekonać ludzi, przede wszystkim kobiety, do produktów Borax, ten może też, aczkolwiek członek Partii Demokratycznej, stać się ucieleśnieniem polityki Partii Republikańskiej i pełnić urząd gubernatora Kalifornii. No i sfinansowali jego kampanię wyborczą, i został on gubernatorem. Podobnie jak teraz Arnold Schwarzenegger.\nPodobnie gdy w Niemczech ktoś chce zostać kanclerzem, jego występy w telewizji nigdy nie okażą zbyt częste. Dla ówczesnego szefa dolnosaksońskiego rządu, Gerharda Schroedera, szczególnie korzystny był fakt, że wolno mu było zagrać rolę premiera kraju związkowego w serialu telewizyjnym "Der grosse Bellheim".\nPo tym jak Gerhard Schroeder przedstawił się w Hamburgu w 1996 roku chadeckiej Radzie Gospodarczej (CDU-Wirtschaftsrat) i został przez nią uznany za nadającego się na następcę Helmuta Kohla, wszystkie niemieckie koncerny mediowe robiły co tylko możliwe, aby nakłonić SPD do wystawienia Schroedera jako swojego kandydata na kanclerza. Ostatnią przeszkodą, jaką ten musiał pokonać, były dolnosaksońskie wybory do landtagu, wiosną 1996 roku. Nigdy media nie wspierały do tego stopnia zdecydowanie i zwarcie kandydata SPD jak w czasie tamtej kampanii wyborczej, i sugerowały, zresztą skutecznie, że to właśnie od wyniku tych wyborów będzie zależało, który z socjaldemokratów będzie rywalem Kohla w wyborach do Bundestagu. Pod naciskiem mediów SPD ugięła się - mimo że wcześniej partia ta wyraźnie opowiedziała się przeciw Schroederowi.\nJak tylko Schroeder został kanclerzem, koncerny medialne zaczęły naciskać ze zdwojoną siłą: po pierwsze wmówiły one SPD konieczność zaakceptowania polityki Schroedera jako własnej, nawet albo właśnie dlatego, że jego polityka przeczyła uchwałom partii i programowi z jakim ta przystąpiła do kampanii wyborczej. Po drugie - przede wszystkim koncern Springera, na którym Schroeder w znacznym stopniu się oparł i skąd ściągnął sobie jako rzecznika prasowego zastępcę redaktora naczelnego Bildzeitung, który był mu już służył jako biograf - dano kanclerzowi prędko do zrozumienia, że zasadniczo to CDU jest predystynowana do rządzenia państwem i że istnieją środki oraz sposoby, aby odsunąć socjaldemokratów od władzy: w Hamburgu Bild i Hamburger Abendblatt wpisały na polityczne wyżyny równie głupiego jak reakcyjnego sędziego sądowego, kreując go na jedyny zwiastun nadziei i zapewniając mu 20% wyborczych głosów. Z tym partnerem koalicyjnym CDU mogła wreszcie przejąć rządy w tym kraju związkowym, czego nie byłaby w stanie dokonać z własnych sił.\nMożna też działać bardziej bezpośrednio i brutalnie, co widać na przykładzie z Włoch. Tam najbogatszy przedsiębiorca w kraju kupuje sobie gazety i rozgłośnie radiowe, osobiście kandyduje na urząd premiera, który otrzymuje dzięki koalicji z separatystami i neofaszystami, i dodatkowo wykorzystuje on jeszcze państwowe stacje nadawcze do celów własnej propagandy, służącej jego własnym interesom, np. niedopuszczenia do wszczęcia postępowania karnego wobec jego osoby.\nW maju 2003 Berlusconi zabronił dziennikarzom, aby w zależnych od niego mediach przedstawiali zwycięstwo lewicy w wyborach regionalnych jako sukces. W czerwcu zabronił im, by relacjonowali przebieg zainicjowanego przez lewicę referendum w sprawie zapewnienia i wzmocnienia ochrony przed zwolnieniami z pracy. Taktyka przemilczania przyniosła owoce: referendum - utrudnione różnicami pomiędzy lewicowymi ugrupowaniami - spełzło na niczym z powodu zbyt niskiej frekwencji.\nWedług Federalnego Trybunału Konstytucyjnego (Bundesverfassungsgericht) wolna prasa spełnia rolę "po prostu konstytuującą" dla demokracji. Na ile prasa jest wolna (wolna od czego? wolna po co?) i jak ze swej wolności korzysta, winno być przedmiotem nieprzerwanych badań: naukowców zajmujących się mediami, organizacji obywatelskich, związków zawodowych.\nZwiązki zawodowe prawie nie bronią się już przed nieustannymi oszczerstwami ze strony koncernów medialnych; minęło już bardzo dużo czasu od chwili, gdy IG Metall zleciło profesorowi Erichowi Kuechenhoff przeprowadzenie analizy antyzwiązkowej nagonki, rozpętanej przez Bildzeitung.\nTym bardziej cieszy, że pewna organizacja obywatelska, Komitet d/s Ustawy Zasadniczej i Demokracji (Komitee fuer Grundrechte und Demokratie), zajmuje się w nowym wydaniu Jahrbuch tematem "Media, prawa obywatelskie i polityka". Przypomina mi to Komitet d/s Rozbrojenia i Demokracji, który w roku 1967 wydał i dzisiaj jeszcze pożyteczną książkę "Imperium Springer". Analizy w niej zawarte były jednym z impulsów, jakie umożliwiły w 1968 roku sformułowanie żądania: "Wywłaszczyć Springera!"\nNauka o mediach służy przede wszystkim koncernom medialnym i zdanej na reklamę gospodarce, chcącym wiedzieć możliwie najdokładniej, jakimi to metodami można jeszcze intensywniej wpłynąć na społeczeństwo i na podświadomość konsumentów, w celu łatwiejszego urzeczywistnienia własnych zamierzeń. Takie studia pozostają przed nami najczęściej ukryte. Ale od czasu do czasu zdarzają się też studia o tendencjach demokratycznych jak np. dysertacja Roberta Jonschera na temat "treści i deficytów rubryki lokalnej w niemieckiej prasie codziennej" napisana na uniwersytecie w Getyndze. Dowiadujemy się z niej, że zbadne cztery monopolistyczne gazety we wschodniej Dolnej Saksonii "nie wywiązywały się albo wywiązywały się tylko w niedostatecznym stopniu" z zadania publikowania wszechobejmujących i wielorakich informacji oraz poglądów, które umożliwiłyby czytelnikowi wyrobienie sobie własnego zdania na temat polityki komunalnej.\nNiezręczne tematy (np. zanieczyszczanie środowiska przez miejscowe przedsiębiorstwa) były świadomie pomijane, zaś z możliwości krytyki i kontroli polityków oraz regionalnych urzędów w znacznej mierze rezygnowano. O pewnych obszarach społecznej aktywności, jak kościół i gospodarka, prawie nigdy nie relacjonuje się negatywnie. W rubrykach lokalnych, jak pisze Jonscher, mówi się wciąż o reprezentantach tych samych grup (partie, stowarzyszenia, burmistrz), inni dochodzą do głosu nadzwyczaj rzadko. Najczęściej donosi się wprawdzie o organizowanych spotkaniach, imprezach lub uroczystościach, zazwyczaj brak jest jednak na ich temat głębszych informacji. Konsekwencja: "Utrudniona jest nie tylko możliwość partycypacji obywateli, lecz w wyniku nieuczestniczenia w godnych bezpośredniego zainteresowania, przejrzystych procesach, które decydują o kierunku komunalnej polityki, osłabieniu ulega również ich ogólna świadomość demokracji."\nNiedostatki w rubrykach lokalnych są drobiazgiem w porównaniu z relacjami dotyczącymi polityki zagranicznej. Zasadniczą tendencją typowej niemieckiej gazety monopolistycznej jest jej współdziałanie przy "odtabuizowywaniu militarnego" (Enttabuisierung des Militaerischen), czym chlubi się kanclerz Niemiec Gerhard Schroeder. Coraz bardziej bezwstydnie propagowane są zbrojne "rozwiązania", dla których "nie ma alternatywy". Konieczność wojennej przemocy sugeruje się w ten sposób, że strony przeciwnej po prostu nie dopuszcza się do głosu. W ten sposób powstaje wrażenie, że nie jest możliwe nawiązanie z nią żadnego kontaktu. Na przykład przed, w czasie i po NATO-wskiej wojnie przeciw Jugosławii ówczesny jugosłowiański prezydent Slobodan Milosevic wspominany był w mediach x-razy, ale nigdy nie mówił on sam - i tak jest do dzisiejszego dnia, zresztą tak było też podczas relacji z przebiegu procesu w Den Haag. Zupełnie w myśl agresorów (prezydent USA, NATO, rząd Niemiec) tych, wobec których agresja jest skierowana, zalicza się do prazłych, tak złych, że wprost nie można udzielić im posłuchu albo choćby tylko z nimi rozmawiać. No i wtedy pozostaje już tylko zastosowanie zbrojnej przemocy.\nSzydzenie z ruchów pokojowych\nGdy w roku 2002 zarysował się zamiar rządu USA zajęcia Iraku, pokojowe ugrupowania - Międzynarodowi Lekarze Przeciw Wojnie Atomowej (IPPNW) i. in. - zorganizowały w Berlinie kongres, w którym wzięli udział tak znakomici eksperci jak były US-amerykański inspektor d/s rozbrojenia Scott Ritter, czy też były przedstawiciel ONZ w Iraku Hans Graf Sponeck, ale także Irakijczycy różnych politycznych opcji etc. Duże berlińskie gazety nie poinformowały o tym swoich czytelników ani słowem. Wszystkie kłamstwa, jakimi rząd USA usiłował usprawiedliwić swą wojenną politykę zostały już wtedy skrupulatnie obalone - ale wielka część społeczeństwa, która swą wiedzę o świecie opiera na ukazujących się regionalnie monopolistycznych gazetach, nie dowiedziała się na ten temat niczego.\nNa temat ruchów pokojowych można było przeczytać prawie wyłącznie złośliwości, np. w stosunkowo liberalnej Sueddeutsche Zeitung, która szydziła z Konstantina Weckera, kiedy ten na początku roku 2003 wybrał się do Iraku, aby móc samemu stworzyć sobie obraz sytuacji: "Czego on chce w Mosul? Tam przecież nie ma nawet śniegu." (przyp. nieco wcześniej muzykowi udowodniono sądownie zażywanie kokainy). Dopiero jak 15 lutego do Berlina napłynęło pół miliona ludzi (a jeszcze więcej w innych miastach na całym globie), aby zademonstrować przeciw wojnie, przez jakiś czas ukazywały się artykuły traktujące ruch pokojowy poważniej. Badania własne niemieckich mediów w Iraku w dalszym ciągu jednak nie następowały. Dotyczy to też mediów publiczno-prawnych. Zespół telewizyjny Westdeutsche Rundfunk (WDR), który przygotowywał się na wyjazd reportażowy do Bagdadu, roboczy tytuł "Nadać wrogowi twarz" (Dem Feind ein Gesicht geben), został odwołany na krótko przed dotarciem do celu.\nOd 11 września 2001 wmawia się publiczności, że "cywilizowany świat" musi prowadzić na całym globie "wojnę przeciw terrorowi". Za dowód tej domniemanej konieczności wystarczyły obrazy walących się wież Światowego Centrum Handlowego w Nowym Jorku. Aczkolwiek oficjalna wersja wydarzeń pełna była luk i sprzeczności, przez długi czas nie było słychać żadnych pytań o szczegóły. Jest to niczym jakieś religijne tabu: US-rządowo-urzędowa teoria sprzysiężenia, według której zbrodni dokonali islamscy samobójczy zamachowcy pod dowództwem tajemniczego Osamy bin Ladena, musi zostać bezwzględnie zaakceptowana i wystarczyć jako uzasadnienie "wojny stulecia przeciw terrorowi". Główne niemieckie media akceptują taki stan rzeczy i z nienawiścią rzucają się na pojedynczych publicystów, którzy zwracają uwagę na nieścisłości.\nPrawa do globalnej interwencji militarnej (jakiego już od roku 1992 domagają się urzędowe polityczno-wojskowe wytyczne BRD), nie chciałoby się utracić teraz, gdy zostało ono wreszcie utuczone w wieloletnim wysiłku. I rzeczywiście wymagało to nadzwyczajnego nakładu sił niemieckich mediów w latach 90-tych (po tym jak Niemcy w 1990 roku podczas układów 2+4 zobowiązały się do wykorzystywania bundeswery wyłącznie do celów obronnych, co jest też zresztą zapisane w Ustawie Zasadniczej), aby społeczeństwo uwierzyło, że istnieje prawo albo nawet obowiązek wypowiedzenia wojny napastniczej.\nW jednym tonie z dziarskimi politykami - innym głosom nie pozwolono się przebić - monopolistyczne media ogłosiły, że Niemcy muszą teraz, po tym jak się zjednoczyły, stać się w końcu "normalne", muszą być "dorosłe" w polityce zagranicznej, muszą "przejąć odpowiedzialność". Wszystkie te słowa znaczyły jedno: Niemcy muszą być znów gotowe pójść na wojnę.\nDzisiaj bundeswera jest aktywna w kilku krajach świata. Publiczność wie o tym niewiele. Niczego nie wiadomo o jednostce specjalnej (KSK - Kommando Spezialkraefte), która po 11.09.2001 - niezależnie od oddziału mającego za zadanie ochronę nowego rządu w Kabulu - wysłana została do Afganistanu. O jej działaniach rząd Niemiec nie informuje ani prasy, ani parlamentu, ani nawet należącej do Bundestagu Komisji d/s Obrony. Media godzą się na to tak samo posłusznie jak deputowani. W wojnie przeciw Irakowi ograniczono się w znacznym stopniu do "embedded journalism", jak zostało to zaplanowane przez wojsko. Dziennikarstwo pozwoliło się - z nielicznymi wyjątkami -, i to w czasie wojny, położyć do łóżka i uśpić. Czy można powiedzieć o mediach coś gorszego?\nDziennikarze koncernu Springera zostali tuż po 11.09.2001 zobowiązani umową pracowniczą do "wspierania związku transatlantyckiego i solidarności w wolnościowej wspólnocie wartości ze Stanami Zjednoczonymi". W innych przedsiębiorstwach prasowych zdaje się istnieć niepisany obowiązek do dziennikarstwa pełnego uprzedzeń, jednostronnego i partyjniackiego. Ale przecież jeśli - z racji przeważających w społeczeństwie zainteresowań - od początku wiadomo, co jest ważne a co nieważne, co jest prawdą, co nieprawdą, co dobrym a co złym, to wówczas dziennikarskie badania stają się niepotrzebne. Tych zaś nie przeprowadza się przede wszystkim w mediach prywatnych. Im większy i silniejszy jest koncern, tym bardziej na tym polu oszczędza.\nWydawnictwa, które jako prywatne przedsiębiorstwa mają przynosić jak największy zysk, tłumią koszty, również i przede wszystkim koszty niezbędne do dziennikarskiej pracy. Zmniejszane redakcje - z zaniżonymi etatami dla okresowych współpracowników - nie są już zdolne do niczego więcej, jak do dalszego transportowania dziennikarskiej gotowizny, gotowizny dostarczanej przez agencje informacyjne lub bezpośrednio przez rzeczników prasowych i propagandowe sztaby.\nPodobno brak jest pieniędzy. Faktycznie wpływy mediów pochodzące z reklamy i samochodowych ogłoszeń zmniejszyły się w ostatnim czasie z powodu osłabnięcia siły nabywczej szerokich rzesz społeczeństwa, a więc z powodu propagowanego przez same media demontażu systemu opieki społecznej i popierania polityki zaniżania kosztów zatrudnienia, ale również z powodu wzmożonej reklamy w internecie; ukazuje się coraz mniej ogłoszeń dotyczących rynku pracy, handlu nieruchomościami i samochodami. Z drugiej strony koncernom wiedzie się wystarczająco dobrze, aby mogły rozrastać się poza granicami kraju. Po tym jak zachodnie koncerny przywłaszczyły sobie media wschodnioniemieckie (są dla nich kopalniami złota), zaczęły też nabywać coraz więcej pism w Polsce, Czechach i na Węgrzech; z tą konsekwencją, że w tamtych społeczeństwach zabrakło mediów, w których by można było toczyć debatę na temat protestów - albo które wręcz stanowiłyby dla nich forum - związanych z wstąpieniem do NATO oraz wobec innych przełomowych dla ich krajów decyzji.\nPo tym jak w wyniku agresji NATO na Jugosławię były szef urzędu kanclerza Niemiec Bodo Hombach wysłany został do Jugosławii jako polityczny rzecznik d/s rozwoju, nie mogło nikogo zdziwić, że esseński koncern WAZ (Westdeutsche Allgemeine Zeitung), monopolista w Zagłębiu Ruhry, mógł wejść w posiadanie głównej gazety Belgradu; w międzyczasie Hombach stał się szefem tego koncernu, który publicystyczną władzę przejął także w Rumunii i Bułgarii. Ekspansja na wschód - to jasne, że uczestniczy w niej też koncern Springera - nadal trwa; i rozbija suwerenność dotkniętych nią narodów.\nJakimi środkami przeciw nadużyciom publicystycznej władzy dysponują czytelniczki i czytelnicy monopolistycznej gazety? Mogą do niej dzwonić, również do stacji nadawczych, i wyrażać swoje oburzenie; muszą jednak liczyć się z tym, że zostaną zbyci przez jakiś Call-Center. Mogą też pisać listy. Mogą również, o ile pozwala im na to ich sytuacja finansowa, próbować zamieszczać ogłoszenia, aby tą drogą wydobyć na światło dzienne pomijane przez media informacje.\nDoświadczenia, jakimi mogę się tutaj podzielić, rzeczywiście nie podnoszą na duchu. Zacznę od przykładu z okresu, gdy w Południowej Afryce panował reżim apertheidu. W odpowiedzi na protesty związane z przepełnionym kłamstwami na korzyść słabnącego już wtedy reżimu ogłoszeniem, Die Welt stwierdziło: "Każda gazeta zamieści każde ogłoszenie, o ile nie łamie ono prawa, tzn. nie wzywa do łamania obowiązującego prawa. Absolutnie nie identyfikuje się ona z ogłoszeniami i ich treścią, tym bardziej, że w przypadku ogłoszeń nie rozchodzi się o element redakcyjny."\nRedakcja naczelna Sueddeutsche Zeitung wzbraniała się wydrukowania listu czytelnika protestującego przeciw temu samemu ogłoszeniu, które również przez nią zostało opublikowane, i uzasadniła swoją decyzję tak: "Oddzielenie części redakcyjnej od ogłoszeniowej (należy) do pryncypiów wszystkich znaczących gazet zachodnich demokracji."\nKiedy Federalne Zrzeszenie Związków Pracodawców (Bundesvereinigung der deutschen Arbeitgeberverbaende) zamieściło ogłoszenie z hasłem "Strajk to atak. Wykluczenie to obrona.", zaprotestowali przeciw temu atakowi na ich prawo do strajku monachijscy zecerzy i drukarze. Sueddeutsche Zeitung było oburzone tym protestem jako "oznaką nietolerancji". Bowiem: "Wolność ulega unicestwieniu, jeśli nie potrafi się znieść wyrażania poglądów przeciwnych." A Die Welt w obliczu podobnych okoliczności zapewniała, że "każdy, kto uważa, że jego stanowisko nie zostało w jakiejś gazecie codziennej uwzględnione w sposób wystarczający, ten może przynajmniej zamieścić w niej ogłoszenie - rówież jako związek zawodowy przeciw pracodawcom."\nJednakże gdy np. pisarze i naukowcy, między nimi ludzie o międzynarodowej sławie, jak np. Noam Chomsky, domagali się kiedyś w swym inseracie wyłączenia z kodeksu karnego paragrafu o bluźnierstwie, który już Kurt Tucholsky nazwał "średniowiecznym paragrafem dyktatury", Sueddeutsche Zeitung odmówiła jego wydrukowania.\nHanowerski koncern wydawniczy Madsack, który w centralnym regionie Dolnej Saksonii zagarnął dla siebie prasowy monopol i oprócz tego w międzyczasie stał się też współwłaścicielem stacji radiowych i telewizyjnych, odmówił opublikowania ogłoszenia, jakie chciało zamieścić 150 znanych dolnosaksońskich obywateli, wśród których było także dwóch byłych premierów kraju związkowego, skierowanego przeciw prywatnym, kierowanym przez wydawców tego koncernu, rozgłośniom radiowym. Radio, czytamy w nie przyjętym do opublikowania ogłoszeniu, musi stanowić "forum także dla mniejszości i dla wszystkich tych, którzy nie są właścicielami gazet. Jeśli rozgłośnie radiowe pozostawimy do wyłącznej dyspozycji jednostek gospodarczo najsilniejszych, wówczas w imię zasadniczego prawa do równych szans do informacji prasa winna być zorganizowana jako medium publiczno-prawne." Dyrekcja wydawnictwa oznajmiła inicjatorom, że opublikowanie ogłoszenia będzie możliwe dopiero wtedy, gdy powyższe stwierdzenie zostanie wykreślone lub zmienione.\nGdy neonazistowska partia DVU kandydowała w Bremie w wyborach parlamentarnych, pewnej kobiecie wolno było zamieścić inserat: "Chciałabym wiedzieć, skąd ci starzy naziści mają tyle pieniędzy...". Odrzucone zostało natomiast ogłoszenie byłego więźnia obozu koncentracyjnego: "Wiem skąd starzy naziści mieli pieniądze. Byli oni opłacani przez kapitał." Monopolistyczne wydawnictwo w Bremie oznajmiło chłodno, że dyrekcja wydawnictwa się z tą wypowiedzią nie zgadza.\nTymczasem sąd krajowy w Stuttgarcie przyznał obu ukazującym się tam gazetom prawo odrzucenia inseratu Niemieckiego Zrzeszenia Związków Zawodowych (Deutscher Gewerkaschaftsbund). Wolność prasy rozciąga się nie tylko na część redakcyjną, lecz również na ogłoszeniową, zawyrokował sąd w oparciu o wydaną w roku 1976 decyzję Federalnego Sądu Konstytucyjnego (Bundesverfassungsgericht), wedle której wydawnictwu prasowemu wolno byłoby odmówić "druku określonych kierunkowo ogłoszeń i listów czytelników", nie naruszając przy tym w sposób niedopuszczalny prawa obywateli do zamieszczania ogłoszeń. Również regionalnie monopolistyczna pozycja wydawnictwa niczego nie zmienia. W przypadku druku ogłoszeń o treści politycznej rozstrzygający jest osąd własny wydawnictwa.\nPrawo indywidualne przedsiębiorców\nW taki to sposób wolność prasy w Republice Federalnej Niemiec interpretowana jest jako indywidualne prawo niewielu przedsiębiorców, zamiast, jak przewiduje Ustawa Zasadnicza, jako podstawowe prawo wszystkich obywatelek i obywateli. No a wydawnictwa gorliwie korzystają z tego przekręconego w swą odwrotność prawa. Wspomniany już koncern WAZ w Essen odmówił np. IG Metall publikacji ogłoszenia przeciw ograniczaniu prawa do strajku ustawą na rzecz wzrostu zatrudnienia. Koncern Springera obłożył cenzurą inserat tego samego związku zawodowego: przed publikacją swojego "Manifestu z Elmshorn o obronie podstawowego prawa do strajku" w gazecie Springera Elmshorner Nachrichten musiał on na polecenie dyrekcji wydawnictwa wykreślić nazwiska tych pierwszych sygnatariuszy, których można było rozpoznać jako członków DKP (Niemiecka Partia Komunistyczna) lub PDS (Partia Demokratycznego Socjalizmu). Frankfurter Allgemeine odrzuciła publikację inseratu "Osi Pokoju" z okazji wizyty w Niemczech prezydenta USA Georgea W. Busha, w której stwierdzano: "Nie chcemy Pańskich wojen, Panie Prezydencie!... Nie chcemy w ogóle żadnej wojny." Dyrekcja wydawnictwa zawiadomiła: "Z wydawniczego punktu widzenia chcielibyśmy odstąpić od publikacji we Frankfurter Rundschau." W tym samym czasie ukazała się w tej gazecie cała dodatkowa strona zatytułowana "Welcome, Mr. President". Kiedy należąca do "Osi Pokoju" organizacja ATTAC postanowiła przeciw temu zaprotestować, Frankfurter Rundschau ponownie odmówiła publikacji z "powodów wydawniczych".\nPodobne są moje doświadczenia odnośnie sprostowań: pewnej gazecie, która stwierdziła na mój temat coś nieprawdziwego, wysłałem, powołując się na Ustawę Prasową, sprostowanie. Ta jednak wzbraniała się przed jego wydrukowaniem. Zwróciłem się więc do sądu, który przyznał mi rację. Wydawnictwo wystąpiło o rewizję tej decyzji. W drugiej instacji przyznano mi rację po raz wtóry.\nSprostowanie, zredukowane przez prawników do minimum, ukazało się kilka miesięcy po artykule, który dawno już spełnił swoje zadanie. Moje sprostowanie, samo z siebie niemal niezrozumiałe, wywoływało teraz wrażenie co najmniej dziwne; do mnie zaś zagadywano szyderczo, że jak widać potrzebowałem dużo czasu, aby sformułować tych kilka linijek.\nRównież Niemiecką Radę Prasową (Deutscher Presserat), do której należałem przez kilka lat, postrzegam podobnie. Jej powołanie do życia było rezultatem odmowy wydawców w sprawie dziennikarskiego współstanowienia i publicznej kontroli mediów. W najlepszym razie Rada Prasowa udziela czasem nagany pojedynczym publikacjom - zawsze na długo po ich ukazaniu się. Niezliczone wojenne kłamstwa wypełniające media pozostają nie skarcone.\nDochodzić zasadniczych praw\nDoświadczenia te nie powinny jednak zniechęcać. Przeciwnie, albowiem osłabienie demokratycznego zaangażowania jest głównym osiągnięciem wydawnictwa Springer - i innych jemu podobnych. Musimy naszych podstawowych praw, jeśli nie mają one istnieć tylko na papierze, dochodzić publicznie, również i przede wszystkim prawa do wolnego przepływu informacji - i poglądów -, ale ze świadomością, że bardzo trudno jest kruszyć istniejące publicystyczne struktury władzy. Do pierwszorzędnych zadań należy według mnie dokumentowanie permanentnych nadużyć władzy publicystycznej, gdyż umożliwiłoby to prowadzenie niezbędnego politycznego dyskursu w tym temacie. Odpowiedzialni dziennikarze, ale i sami wydawcy muszą być wciągani w publiczne rozmowy. Nie wolno nam przy tym dać złapać się na lep demagogicznego hasła, jakoby nasza krytyka skierowana była przeciw wolności prasy - bowiem w rzeczywistości celuje ona w uzurpowanie sobie prawa do wolności prasy przez jednostki gospodarczo najsilniejsze. Krytyka dotycząca relacjonowania niezgodnego z prawdą i wyrażana przez zdanych na rzetelną informację użytkowników mediów jest jak najbardziej w interesie krytycznych, odpowiedzialnych dziennikarzy, i może im być ona pomocna podczas ich własnych zabiegów o stworzenie dla siebie takich warunków pracy, jakich potrzebują, by móc swój zawód wykonywać w sposób godny społeczeństwa demokratycznego.\nTekst jest fragmentem głębszej analizy, jaka ukazała się w Jahrbuch 2004 ("Medien, Buergerrechte und Politik"), wydawanej przez Komitet d/s Prawa Zasadniczego i Demokracji (Komitee fuer Grundrechte und Demokratie).\nźródło: Uniwersytet Kassel\nprzypis - Springer a generacja´68\nRalf Schroeder nawiązuje do tych wydarzeń w artykule "Fałszywi wrogowie" (Jungle World, nr. 04/98): "(...) Front przeciw Bild/koncernowi Springera utworzył się w 1967 roku, kiedy to cztery gazety tego koncernu opublikowały sfałszowany list żyjącego we Wschodnim Berlinie pisarza Arnolda Zweiga, w którym napiętnuje on antysemityzm w NRD. Guenter Grass przyrównał to fałszerstwo do "prawdziwie faszystowskich metod", ponad stu pisarzy grupy 47 oświadczyło, że w przyszłości nie będą przyjmować żadnych ofert współpracy z koncernem. 2 czerwca 1967 roku, podczas demonstracji przeciw szachowi Persji, zastrzelony został przez policjanta student Benno Ohnesorg, przedtem media należące do koncernu Springera podsycały nastroje przeciwne planowanym protestom. Jesienią 1967, na zebraniu delegatów Niemieckiego Socjalistycznego Związku Studentów SDS, zażądano wywłaszczenia Springera, tego samego domagał się Sebastian Haffner w Stern. W kwietniu 1968 młody radykalny prawicowiec postrzelił "lidera studentów" Rudiego Dutschke, który, kilka lat później, zmarł wskutek odniesionych ran. Doszło do protestów w Berlinie i w wielu innych zachodnio-niemieckich miastach: demonstranci próbowali nie dopuścić do kolportażu gazety Bild i innych gazet Springera, a Spiegel pisał: "Ofiary to dwóch zabitych, czterystu ciężko i lekko rannych oraz pretensja Republiki Federalnej do miana państwa demokratycznego"; nakład gazety Bild zmniejszył się o ok. 1 milion. W 1972 roku szef Sterna, Henry Nannen, słusznie i bezkarnie nazwał redaktorów Springera "profesjonalnymi fałszerzami". Zarzut, który Guenter Walraff mógł w 1977 roku za pomocą wielu faktów udowodnić."


Dodane: 08-07-2017 09:42\nOszczędź na prądzie w ten prosty sposóbCo musisz wiedzieć o szpitalach i klinikachBrama garażowa w praktyceCo warto wiedzieć o prawie?Kilka podstawowych faktów i poradyReklama - nie istnieje bez drukuLato w Polsce - coraz cieplejszaBagaż zorganizowanyCzy ktoś wie jak transportować maszyny?Szybalski-stomatologia.plZasady pielęgnacji skóry i włosówCzym wykończyć podłogę? Linoleum!Ból zęba? Idź do dentysty!O urządzaniu ogrodów w różnych stylachPoligrafia oraz marketing- czyli reklamy drukowaneProfesjonalne dbanie i czyszczenie skór- krótki wpisNie wszystko musisz robić sama sourire sainKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaStomatologia estetyczna oraz dentyści. Czyli o zębachMedieval city in Poland - about CracowKilka informacji o stomatologachZ wizytą u prawnikaOdżywianie się superfoodPrace wykończeniowe w domu i w ogrodzieStylowe sukienki i o tym jak je nosićJak sprzątać lepiej? New data How to buy us auto partsCzy można pożyczć meble w niedzielę nie handlową?Szybalski-stomatologia.plWydajne perfumy w olejkach. Czy warto?


Projekty – Biblioteka Główna Politechniki Bydgoskiej\nZdalny dostęp do e-zasobów\nPublikacje pracowników PBŚ\nRepozytorium cyfrowe PBŚ\nOtwarty dostęp (OA)\nNormy i opisy patentowe\nSprzedaż wydawnictw uczelnianych\nBiblioteka Główna PBŚ uzyskała środki na kontynuację prac dotyczących upowszechnienia norm branżowych znajdujących się w naszych zbiorach. Projekt pt. „Poszerzenie zasobów Repozytorium Cyfrowego UTP o pełnotekstową kolekcję Norm Branżowych – kontynuacja” uzyskał dofinansowanie ze środków Ministerstwa Edukacji i Nauki w ramach programu Społecznej Odpowiedzialności Nauki – nr umowy: SONB/SP/512867/2021. BG PBŚ pozyskała dofinansowanie w wysokości 52635,00 zł. Projekt będzie realizowany w latach 2021-2023.\nCelem projektu jest poszerzenie i udoskonalenie informacji o zasobie norm branżowych w zbiorach BG PBŚ, szerokie ich udostępnienie oraz zapewnienie długotrwałej ochrony i archiwizacji. W ramach tego zadania – podobnie jak w poprzednim realizowanym w latach 2019-2020 zostanie skatalogowane 1800 norm branżowych. Zdigitalizowane normy zostaną, opatrzone w metadane i udostępnione w Repozytorium Cyfrowym PBŚ, opisy norm będą również umieszczone w Narodowym Uniwersalnym Katalogu NUKAT oraz w katalogu komputerowym BG. Zasób jest agregowany przez Federację Bibliotek Cyfrowych.\nBiblioteka Główna UTP zakończyła realizację projektu: „Poszerzenie zasobów Repozytorium Cyfrowego UTP o pełnotekstową kolekcję Norm Branżowych oraz ich szerokie upowszechnienie dla pracowników i studentów UTP w Bydgoszczy, międzynarodowego środowiska naukowego a także przedsiębiorców”.\nProjekt został sfinansowany ze środków Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (838/P-DUN/201). Realizacja miała miejsce w latach 2019-2020.\nCelem projektu było poszerzenie i udoskonalenie informacji o zasobie norm branżowych w zbiorach BG UTP, szerokie ich udostępnienie oraz zapewnienie długotrwałej ochrony i archiwizacji. W ramach zadania skatalogowano 1800 norm w Narodowym Uniwersalnym Katalogu Centralnym NUKAT. Informację bibliograficzną umieszczono w komputerowym katalogu bibliotecznym. Normy zdigitalizowano, opatrzono w metadane i udostępniono w Repozytorium Cyfrowym UTP. Zasób jest agregowany przez Federację Bibliotek Cyfrowych.\nProjekt „Kultura w zasięgu 2.0”\nUniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy jest Partnerem w projekcie „Kultura w zasięgu 2.0”, finansowanym ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014-2020.\nCambridge University Press – dostęp testowy do 9 sierpnia 2022 r.\nZapraszamy do testowania zasobów wydawnictwa Cambridge University Press. Dostęp testowy obejmuje kolekcję 400 tytułów czasopism oraz kolekcję ponad 448 podręczników z zakresu STM (Science-Technology-Medicine).\nBaza dostępna w ramach sieci adresów IP PBŚ lub zdalnie z komputerów domowych i urządzeń mobilnych. więcej…\nEbookpoint BIBLIO – multimedialna biblioteka cyfrowa\nBiblioteka Główna poszerzyła ofertę e-książek o wybrane pozycje wydawnictw Grupy Helion z zakresu informatyki. Serwis zapewnia dostęp do zakupionych e-książek 24/7.\nDostęp do platformy z komputerów sieci uczelnianej lub zdalnie dla posiadających konto biblioteczne poprzez HAN. więcej…\nReaxys, Web of Science i Wiley Online Library – zdalny dostęp wyłączony\nZdalny dostęp do baz Reaxys, Web of Science i Wiley Online Library – w chwili obecnej, możliwy wyłącznie z komputerów sieci uczelnianej. Dostęp został wyłączony z przyczyn technicznych.\nCykl szkoleń online Clarivate\nZapraszamy na serię bezpłatnych szkoleń z baz firmy Clarivate – Web of Science i InCites.\nWymagana – wcześniejsza rejestracja.\nElsevier – szkolenia online\nUprzejmie informujemy, że Elsevier prowadzi szkolenia on-line w języku polskim. Wykaz szkoleń dostępny jest na stronie: https://www.elsevier.com/pl-pl/promo/szkoleniaonline#PL\nInformacja naukowa 52 340-8077 bibinfo@pbs.edu.pl\nWypożyczalnia 52 340-8072 wypozyczalnia@pbs.edu.pl\nCzytelnia Główna 52 340-8028 bibczyt@pbs.edu.pl\nNormy i patenty 52 340-8149 bibpat@pbs.edu.pl\nBądź na bieżąco! Zapisz się do newslettera BG PBŚ\nSprawdź swoją skrzynkę odbiorczą (lub spam) i potwierdź swoją subskrypcję.\ntel. +48 52 340-8056\n© 2022 Biblioteka Główna Politechniki Bydgoskiej.\nKlauzula informacyjna RODO|Zespół redakcyjny


I to jest konkretna pomoc! - Nasz Tomaszów - codzienna gazeta internetowa\nDo Tomaszowskiego Centrum Zdrowia dotarły środki ochrony zakupione przez kibiców Widzewa z Łodzi i Tomaszowa Maz.\nDo TCZ trafiło:\n30 szt płyn antybakteryjny 5L\n1000 szt rękawiczek jednorazowych\n4000 szt masek 3 warstwowych\n80 szt płynu dezynfekującego do rąk 900ml\n2 opryskiwacze ciśnieniowe\nTo nie ostatnia taka dostawa\nWuPe 05.04.2020, 19:18\nNie rozumiem... Z jednej strony do szpitala trafiają setki kg środków ochrony, z drugiej trwa lament, że środków brakuje, po trzecie z innego artykułu dowiadujemy się, że SOR jest nieprzygotowany na przyjęcie pacjenta z potencjalnym zakażeniem... To o co tu chodzi? Czy w naszym szpitalu nikt nie zorganizował pracy minimalizującej ryzyko??? Jesteśmy zdani na łut szczęścia i przypadku???\nAtana 05.04.2020, 02:08\nJestem pelna podziwu nie wazne kto wazne ze pomaga a wasze komentarze sa zenujace sami nic nie robicie tylko potraficie krytykowac.\n. 05.04.2020, 03:58\nnie jest czyms czesto spotykanym, by w akcji charytatywnej wystepowac zamaskowanym. Szczerze powiedziawszy drugi raz sie z czyms takim spotykam. Pierwszy - zakup karmy dla schroniska rowniez przez kibicow z Tomaszowa.\nRadny Batorski jest aktywnym radnym, to widzimy wszyscy no i ok, jesli bedzie startowal kiedys z mojego okregu, pewnie oddam na niego glos.\nNormy kulturowe sa jednak naruszane, nie ma sie co denerwowac na zdziwienie. Albo do zdjecia sie nie staje, albo nie maskuje sie twarzy.\nTych ludzi, oprocz Batorskoego nie znam, ale skojarzenia narzucaja sie jednoznaczne: IRA, Motorola z Donbasu, grozna chuliganeria.\nAK-47 05.04.2020, 13:46\nW nawiązaniu do skojarzeń...Mnie też.... https://bi.im-g.pl/im/f3/a0/18…\nAjdejano 04.04.2020, 22:27\nDo Kolegi spod wpisu poniżej: trochę masz racji, bo ci (tak ogólnie) kibole rzeczywiście nie zawsze są tacy święci.\nJednak bardzo dobrze pojechał na początku AK-47(cytat): "Tusku matole! Tak pomagają Kibole!.... ", bo mimo różnych uwag odnośnie kiboli, przypomnijmy te akcje kiboli Legii Warszawa z okazji np. rocznic Powstania Warszawskiego....\nDlatego ja - nigdy nie podniosę zdecydowanie reki przeciwko środowisku kiboli. W środowisku księży też znajdą się czarne owce, ale księży też zawsze będę bronił.\n. 04.04.2020, 21:41\nSzkoda że codzień nie są tacy prawilni, bohaterowie każdej ulicznej zadymy, dla mnie połowa z nich to przygłupy którzy tylko czekają żeby komuś zrobić krzywdę i chwalić się przed kolegami, do normalności dużo im brakuje\nAjdejano 04.04.2020, 10:26\nDo tego na różowo (wczoraj 23:00): trafiłeś w dychę. Dobra inicjatywa tych kiboli, należy to pochwalić, bo rzeczywiście "..to jest konkretna pomoc", chociaż fizyczne znaczenie tej pomocy - minimalne, ale znaczenie moralne - ogromne.\nJednak źle się dzieje, że niektórzy (przy takiej okazji) wylewają kubła pomyj na rząd, zapominając że to ten pisiorski rząd jest głównym walczącym z wirusem.\nJeżeli ludzie wylewają pomyje na lokalne, samorządowe, "polytycne" dziadostwo -robią bardzo dobrze. Tę lokalną, samorządową swołocz trzeba gonić na każdym kroku. Oni muszą wiedzieć, że są ropiejącym wrzodem na ciele lokalnej społeczności.\n. 03.04.2020, 22:53\nDwoch zolnierzy niezlomnych wyszlo z szafy, jeden do polowy - jeszcze sie zastanawia, a czwarty jeszcze w konspiracji. To i tak jest postep, bo psiakom ze schroniska pomagali zupelnie zamaskowani.\nB 04.04.2020, 09:44\nDo czego pijesz , pochwal się może w jaki sposób twoja osoba pomogła\nWuPe 05.04.2020, 19:23\nKażdy pomaga przekazując ogromne kwoty w podatkach na utrzymanie schroniska.\n.. 04.04.2020, 00:23\nA może przygłupie nie pomyslales że mają zakryte twarze bo nie oczekują poklasku i nie robią tego na pokaz. Na innych stronach maja zakryte. Jak następnym razem będziesz chciał się ze*** przez internet to zadań sobie pytanie co ty zrobiłeś żeby pomóc, oprócz pierdzenia w fotel i narzekania.\nZawsze 06.04.2020, 13:39\nktoś się lansuje. Powtarzam -nie wierzę politykom!\nNie 06.04.2020, 13:27\n... 03.04.2020, 17:57\nA to rzad i ministerstwo nie pomaga ze ludzie zbiorki robia ? Gdzie nfz i ministerstwo ?\nŁadny, ale tylko gest 03.04.2020, 23:00\nPrzy calym szacunku do tych chlopcow i ich gestu, ale - tak jak z Owsiakiem, tak i z tymi podarkami - to jest zapotrzebowanie mniej wiecej na poltora dnia. Reszte pokrywa wlasnie rzad, wlasnie ministerstwo. Kobyla ktora ciagnie wszystko, a ktora jest obijana kijem przez kazdego byle paprocha na drodze.\nDlatego coraz wiecej ludzi sie zastanawia, czy te akcje pomagaja sluzbie zdrowia, przed wszystkim dlatego, ze powstaje wrazenie, ze te spoleczne zasoby to jest 30%-45% tego co jwst wykorzystywane. W rzeczywistosci promil. Najprzychylniej liczac.\nBlacha 03.04.2020, 17:51\nBrawo chłopaki. Wszyscy pomagamy jak możemy , jedni więcej inni mniej ale Ja się pytam GDZIE SĄ NASZE WŁADZE ZARZĄDZAJĄCE SZPITALEM, GDZIE JEST RADA POWIATU. Dobry tytuł artykułu „I to jest konkretna pomoc” - jest bo chłopaki stanęli na wysokości zadania w przeciwieństwie do naszych Radnych. Ciekaw jestem tylko czy za te codzienne posiedzenia przysługuje im dieta bo jak tak to jest śmiech na sali i kompletny wstyd. Czołem\nThe Bill 04.04.2020, 10:43\n.... jeszcze Rada Nadzorcza TCZ ???????\nGość 03.04.2020, 19:57\nOdnajdą się przed wyborami.\nBRAWO WY 03.04.2020, 17:26\n...no właśnie, kibice i inni zwykli ludzie, czasami starsze panie szyjące maseczki ze zwykłego materiału, więc przed wirusem nie uchroni, ALE TO SĄ WIELCY LUDZIE, CHCĄCY POMÓC POMAGAJĄCYM. BRAWO!!! A gdzie partie polityczne, wszystkie i z prawa i z lewa i te ze środka??? Gdzie ich liderzy czyżby brakowało kasy na partyjnych kontach??? Konferencje prasowe i brylowanie w rękawiczkach nitrylowych wszelakich kolorów to ich obecny żywioł, ale zrobienie czegoś takiego jak Ci kibice to już nie. Odmówiono też wykonywania częstych testów personelowi pełniącemu dyżury. Mam bliską styczność z ochroną zdrowia i wiem jak jest na prawdę a jakie kłamstwa fundują nam media i sami politycy. Najgorsze że nic z tym zrobić nie można. Czasami jednak bycie nieświadomym jest lepsze bo nerwy mamy wtedy zdrowsze. JESZCZE RAZ WIELKIE DZIĘKI WSZYSTKIM LUDZIOM POMAGAJĄCYM TYM KTÓRZY POMAGAJĄ.\nMillitsonkatrowan 03.04.2020, 17:22\nCzapki z głów! Zdrowia panowie, 1910 latek!!!\nte życzenia również dla nas Tomaszowian\nGość 03.04.2020, 17:11\nBrawo! To jest pomoc, wszystko to, co teraz potrzeba. A nie jakieś tam kisielki i ciasteczka. Komuś tu powinno być głupio....\nKatrin 03.04.2020, 16:30\nNa nich zawsze mozna liczyc od nich trzeba sie uczyc chyle czola\nAK-47 03.04.2020, 16:01\nAż chce się powiedzieć: Tusku matole! Tak pomagają Kibole!....\nto ja "dodatkowa szabla" z poczty na protonmail 03.04.2020, 16:27\nNie chce Cie denerwowac nadmiernymi komplementami, wiem jak bardzo tego nie lubisz, ale AK-47, prosze dbaj i Ty o siebie, byc po zarazie jaka pewnie nas zdziesiatkuje, Ty sie ostal i dalej tu komentowal. Piszesz bardzo dobrze i wiedz ze chyba zawsze nie tylko we wlasnym imieniu. Mam nadzieje, ze jestes siklnym facetem i wirus Ci nic nie zrobi. Ktos musi pozostac i pilnowac Tomaszowa, rowniez NaszegoTomaszowa. Trzymaj sie i uwazaj na siebie!\nAK-47 03.04.2020, 17:23\nNie tylko nadmiernych....w ogóle też.\nAK-47 03.04.2020, 17:19\nNie tylko nadmiernymi....w ogóle też.\nRyki 03.04.2020, 16:16


B&V – „BIO DEZODORANT” – dla wrażliwej skóry – super ochrona 24h – bez białych śladów – naturalny chitosan, rumianek (nie perfumowany, bez parabenów) 50ml\nYou are at:Home»Rodzaj»kosmetyki naturalne»dezodoranty»B&V – „BIO DEZODORANT” – dla wrażliwej skóry – super ochrona 24h – bez białych śladów – naturalny chitosan, rumianek (nie perfumowany, bez parabenów) 50ml\nSKU: 206 Kategoria: dezodoranty\nKremowy BIO dezodorant dla wrażliwej skóry. Zawiera naturalny chitosan i rumianek. Specjalny zestaw składników minimalizuje pojawienie się białych śladów na skórze i odzieży. Zapewnia skórze swobodne oddychanie, szybko schnie. Nie perfumowany, nie zawiera parabenów.\nBIO dezodoranty BELITA ® zapewniają pewną i efektywną ochronę.\nSposób użycia: Roll-on to kosmetyk praktyczny w użyciu. Stosuj na czystą i suchą skórę pod pachami.\nBe the first to review “B&V – „BIO DEZODORANT” – dla wrażliwej skóry – super ochrona 24h – bez białych śladów – naturalny chitosan, rumianek (nie perfumowany, bez parabenów) 50ml” Anuluj pisanie odpowiedzi\nSuper Deo REUTTER 50g


Dawno, dawno temu - bajkoterapia jako skuteczna metoda wspomagająca rozwój dziecka\nBajki to niezwykłe historie tak skonstruowane i napisane, by dzieci odnalazły w nich cząstkę siebie, swoich uczuć, emocji i konkretnych problemów, z którymi się borykają. Dzieci mogą utożsamić się z bohaterem i przeżyć z nim daną historię, pozostając w bezpiecznym miejscu, nierzadko w ramionach bliskich im osób.\nBajki te wspierają i motywują. Pokazują dziecku, ze strach, smutek oraz wstyd są normalne, ponieważ inni też przeżywają takie uczucia.\nBajka terapeutyczna buduje wiarę w siebie, we własne możliwości w przezwyciężeniu trudności. Daje jasny i czysty przekaz, że z każdego kłopotu czy problemu jest wyjście i można sobie z nim poradzić.\nDołącz do uczestników kursu "Bajkoterapia jako metoda terapeutyczna wspierająca rozwój dziecka" i dowiedz się, jak zniwelować u swoich podopiecznych zaburzenia lękowe, napięcia i trudności emocjonalne poprzez wykorzystanie bajkoterapii.\nCzy wśród twoich podopiecznych zdarzyły się podobne przypadki?\nKiedy rodzic prosi swoje dziecko, aby pomogło w domowych obowiązkach i posprzątało swój pokój, ono nagle zaczyna krzyczeć lub w ogóle nie chce rozmawiać. Wychodzi do innego pomieszczenia, udając, że nie słyszy nawoływań i frustracji mamy i taty. Rodzice nie wiedzą, co zrobić, ponieważ żadne argumenty nie trafiają do dziecka – ani prośby, ani groźby, ani spokojna rozmowa. U rodziców pojawia się złość i irytacja, dziecko zaczyna się denerwować i coraz głośniej krzyczeć. Jak radzić sobie z zachowaniami agresywnymi i opozycyjno-buntowniczymi u dzieci?\nStandardowe metody nie pomagają. Potrzebne jest zastosowanie innych technik, które pomogą w rozmowach i negocjacjach z dzieckiem, pozwolą mu uwolnić negatywne emocje, odreagować napięcie oraz spojrzeć na problemy z innej perspektywy.\nDziecko długo kręci się i wierci przed zaśnięciem. Śpi przy włączonym świetle i dodatkowo nie potrafi zasnąć samo w pokoju. Boi się, jest niespokojne i cały czas woła rodziców. Kiedy nikt nie przychodzi, zaczyna płakać. Zdarza się, że zmoczy się w nocy. Kiedy rodzice próbują z nim rozmawiać, ono płacze i cały czas powtarza, że się boi i woli zostać z rodzicami. Oni jednak nie chcą zabierać go do swojej sypialni, nie potrafią również znaleźć rozwiązania, które mogłoby zadziałać. Jak zidentyfikować kryzys psychiczny i przyczynę lęku u dziecka?\nStandardowe metody nie pomagają. Niezbędne są techniki, które zniwelują lęk dziecka, wzmocnią jego pewność siebie i wskażą sposoby innego myślenia o sytuacji wywołującej negatywne emocje\nDziecko podczas zabawy często płacze i odsuwa się od innych dzieci, choć nie dzieje mu się żadna krzywda. Coraz częściej jest smutne, woli bawić się samo i chowa się w miejsca, w których nikt go nie widzi. Kiedy rówieśnicy podchodzą do niego, ono nie zwraca na nich uwagi lub odpowiada, że nie chce się już z nimi bawić. Kiedy rodzice i opiekunowie pytają, dlaczego płacze i stroni od innych dzieci, ono nie potrafi odpowiedzieć. Jak mu pomóc w rozpoznaniu swoich stanów emocjonalnych i ich regulacji?\nStandardowe metody nie pomagają. Warto sięgnąć po techniki, które pomogą wspólnie z dzieckiem szukać rozwiązań trudnych sytuacji i aktywnie przepracować problem.\nCoraz więcej dzieci zmaga się z nadmiernym lękiem\nU blisko tylu dzieci w Polsce mogą występować zaburzenia lękowe 1\nStosunek występowania zaburzeń lękowych w okresie dorastania między dziewczynkami a chłopcami wynosi 6:1 2\nu tylu dzieci występuje lęk separacyjny 3\n1 Szacunki na podstawie raportu GUS "Polska w liczbach 2019" oraz artykułu "Lęki dzieci i nastolatków", Katarzyna Włoch-Hyla, Doradca w pomocy społecznej, NR 68 (Październik 2019)\n2 Źródło: Zaburzenia lękowe u dzieci i młodzieży – kiedy można stwierdzić objawy somatyczne i psychopatologiczne, dr n. med. Lidia Popek\n3 Źródło: Artykuł "Lęki dzieci i nastolatków", Katarzyna Włoch-Hyla, Doradca w pomocy społecznej, NR 68 (Październik 2019)\nCzego dowiesz się na kursie z bajkoterapii?\nPodsłuchaj Moniki Perkowskiej w krótkim wideo\nOtrzymasz konkretne wytyczne do pracy z dzieckiem w postaci zaleceń, wskazań do wprowadzenia bajkoterapii, strategii konstruowania programów terapeutycznych ukierunkowanych na relaksację, psychoedukację, psychoterapię\nNa podstawie konkretnych studiów przypadków dzieci doświadczających lęku separacyjnego, przemocy domowej i problemu alkoholowego rodziców nauczysz się konstruować scenariusze i programy do indywidualnej pracy terapeutycznej\nPoznasz specyfikę procesu terapeutycznego wykorzystującego bajkoterapię jako skuteczną metodę pozwalającą na obniżenie lęku, napięcia, zniwelowanie trudności emocjonalnych i budowanie psychicznej pewności siebie najmłodszych\nNauczysz się dostosowywać bajki terapeutyczne do wieku, możliwości percepcyjnych, zainteresowań i konkretnych problemów dziecka, takich jak smutek codziennego rozstania z mamą, wstyd związany z okazywaniem emocji przez płacz czy poczucie osamotnienia z powodu wyjazdu ulubionego kolegi\nWdrożysz w życie poszczególne techniki bajkoterapii rekomendowane przez najlepszych ekspertów oraz nauczysz się wykorzystywać nowoczesne narzędzia terapeutyczne w codziennej pracy – otrzymasz przegląd i przykłady zastosowania treningu twórczego myślenia, pracy z metaforą i symbolem, wykorzystania mechanizmów racjonalizacji i konkretyzacji lęków dziecka, takich jak nieznane hałasy, ciemność czy potwór spod łóżka\nWyposażysz się w zestaw bajek terapeutycznych wraz z komentarzem eksperta, pomysłami na zabawy z dzieckiem w oparciu o treści bajki i zamierzone cele wychowawcze oraz przykładowym scenariuszem rozmowy z dzieckiem – otrzymasz bajki terapeutyczne poruszające takie zagadnienia jak lęk, wstyd, samotność, złość\n"Bajkoterapia jako metoda terapeutyczna wspierająca rozwój dziecka":\nBAJKOTERAPIA A ROZWÓJ KOMPETENCJI PSYCHOSPOŁECZNYCH DZIECKA\nPRAKTYCZNE ZASTOSOWANIE BAJKOTERAPII W KONTEKŚCIE TERAPEUTYCZNYM\nProwadzi prywatną praktykę psychologiczną, pracując z dziećmi i ich opiekunami w gabinetach w Poznaniu i Luboniu. W swojej pracy opiera się o zasady Porozumienia bez przemocy, pracuje metodą Gestalt Play Therapy, sięgając także po elementy innych podejść. Posiada bogate doświadczenie z zakresu psychologii okołoporodowej poparte pracą w Centrum Opieki Okołoporodowej i Wczesnodziecięcej w Poznaniu dla dzieci 0-2 lata. Jest psychoterapeutką w trakcie procesu certyfikacji.\nPsycholożka kliniczny, pedagożka, doświadczony wykładowca akademicki, certyfikowany coach i trener, autorka publikacji edukacyjnych, właścicielka firmy dydaktyczno-szkoleniowej. Aktywna członkini PTP-Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Laureatka licznych nagród i wyróżnień za wybitne osiągnięcia naukowe. Od ponad 10 lat pracuje z klientami z całej Polski, wykorzystując najnowsze badania i efektywne metody dydaktyczne bo „kocha uczyć”. Prywatnie zakochana żona, i najszczęśliwsza mama na świecie.\nUczestniczę trzeci raz w kursie, który prowadzi Pani Lange-Rachwał i znów bardzo mi się podobało. Zdecydowałam się wziąć udział w kursie pt. „Bajkoterapia jako metoda terapeutyczna wspierająca rozwój dziecka” ze względu na prowadzącą, którą znam i pod kątem poszerzenia mojego warsztatu terapeutycznego w pracy z dziećmi. Temat uznałam za bardzo ciekawy i kurs spełnił moje oczekiwania – bardzo przydały mi się techniki konstruowania scenariuszy do pracy z dzieckiem w terapii. W dwóch słowach – świetny kurs!\nKurs poświęcony bajkoterapii jako metodzie terapeutycznej oceniam bardzo „na tak”! Obie Panie prowadzące to ekspertki i było widać, że mają ogromną wiedzę na ten temat. Bardzo podobała mi się organizacja kursu – podział na 3 moduły ułożone w bardzo logiczny sposób i dostęp do materiałów, które można faktycznie wykorzystać w gabinecie. Polecam z całego serca!\nUważam kurs o bajkoterapii za udany. Przede wszystkim jakość udostępnionych materiałów, dzięki którym mogłam przygotować się do pracy w tym zakresie. Dużą zaletą jest forma kursu – nie trzeba go realizować od razu, tylko jest on dostępny przez trzy miesiące i można dostosować uczestnictwo do aktualnych obowiązków. Czekam na podobne kursy, bo chętnie wezmę udział w kolejnych.\nBajkoterapia jest młodszą siostrą o wiele starszej od niej biblioterapii. Już w starożytności na bibliotece aleksandryjskiej zapisano: „Lekarstwo na umysł”, zaś w 1272 r. w kairskim szpitalu wykorzystywano czytanie Koranu jako formę terapii. W XVIII w. włączono teksty religijne do programów leczenia psychicznie chorych pacjentów, a już w 1802 r. zalecano czytanie książek świeckich. Sama Szeherezada czytała sułtanowi baśnie, aby wyleczyć go z depresji.\nZa twórczynię metody bajkoterapii uważa się Doris Brett, psychologa klinicznego z Australii. W 1988 r. opublikowała zbiór bajek pt. "Opowiadania (dla) Ani. Szczególny rodzaj opowiadania". Bohaterką historyjek jest Ania, która zmaga się z przeżyciami podobnymi do problemów i emocji doświadczanych przez córkę autorki, Samanthę. Wszystkie historie mają dobre zakończenie i ich zadaniem jest pomoc w niwelowaniu dziecięcych lęków.\nObecnie trudno wyobrazić sobie pracę psychologów i pedagogów bez bajek terapeutycznych. Sięgają po nie także rodzice, którzy chcą pomóc dzieciom w pokonaniu ich lęków i zrozumieniu emocji.\nPraktyczne podpowiedzi jak tworzyć teksty terapeutyczne uwzględniające problem dziecka\nOtrzymasz zestaw wskazówek, jak tworzyć bajki oraz pisać historie z dzieckiem w formie terapii. Nasi eksperci podpowiedzą, jak uwzględnić problemy komunikacyjne, emocjonalne w strukturze tekstu pisanego także na potrzeby dziecka z zaburzeniami lękowymi wraz z przykładami tekstów terapeutycznych.\nNa dobry początek współpracy przygotowaliśmy dla Ciebie książkę „Bajki terapeutyczne dla najmłodszych” w prezencie.\nTo zbiór 10 niezwykle ciekawych opowieści do czytania i słuchania, który pozwala dzieciom kształtować odpowiednie dla jego wieku umiejętności społeczne, przetwarzać zdobytą wiedzę, a także zażegnać towarzyszące im lęki i niepokoje.\nDzieci będą poznawać świat w towarzystwie niezwykle barwnych bohaterów jak m.in. przedszkolak Bartek, który chciał, aby koledzy go polubili, strachliwy Jarek, który postanowił przestać się bać czy marząca o tym, by wszystko czego dotknie zmieniało się w smaczną czekoladę…To na podstawie ich przeżyć dzieci nauczą się przezwyciężać trudności, zdobywać wiarę we własne siły, a także poznają znaczenie zmysłów jak dotyk, smak, zapach czy wzrok.\nZestaw: Książeczka + płyta CD; autor: Maciejka Mazan\nNasi eksperci chętnie rozwieją Twoje wszelkie wątpliwości dotyczące zastosowania bajkoterapii.\nPonad 300 minut materiałów wideo\nPomysły na zajęcia grupowe z wykorzystaniem elementów bajkoterapii\nJestem psychologiem, psychoterapeutą dzieci i młodzieży w trakcie szkolenia.\nDotychczasowe umiejętności psychoterapeutyczne zdobywałam w zakresie terapii systemowej i rodzinnej (Wielkopolskie Towarzystwo Terapii Systemowej, The Virginia Satir Global Network, Polski Instytut Ericksonowski), psychodynamicznej (Stowarzyszenie Psychoterapeutów Dziecięcych im. Donalda Winnicotta), poznawczo-behawioralnej (Poza Schematami), diagnozy psychologicznej (UW, UCLA, University of Colorado). Od kilku lat należę do APA (American Psychological Association) oraz jestem członkiem WTTS. W ramach szkolenia uczestniczyłam w kilkuletniej psychoterapii własnej w nurcie psychodynamiczno-systemowym. Na co dzień pracuję w placówkach oświatowych (żłobki i przedszkola), prowadzę praktykę psychologiczno-psychoterapeutyczną, wykładam przedmiot "Komunikacja z rodzicami dziecka" w Wyższej Szkole Edukacja w Sporcie. Pisuję do czasopisma "Charaktery" oraz "Forum Logopedy", byłam prelegentem na X Ogólnopolskiej Konferencji Logopedycznej. Pomagam dzieciom, młodzieży i rodzinom w poradzeniu sobie z trudnościami. Moją pracę regularnie poddaję profesjonalnej superwizji.\nBajkoterapia jako metoda terapeutyczna wspierająca rozwój dziecka?\n999 zł netto / 1228,77 zł brutto\n1200 zł netto / 1476 zł brutto\nKsiążeczka + CD w PREZENCIE


[TYLKO U NAS] Dr n. med. M. Sutkowski: Musimy otwierać placówki opieki zdrowotnej, równocześnie zamykając koronawirusowi drzwi przed nosem. Nie można absolutnie całkowicie wierzyć w teleporadę – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / [TYLKO U NAS] Dr n. med. M. Sutkowski: Musimy otwierać placówki opieki z...\n5 marca 2021 12:37 /w Informacje, Polecamy, Polska\nNiektórzy szacują, że ok. 30-35 tys. zgonów spowodowanych było różnego rodzaju lockdownami placówek opieki zdrowotnej albo obawami pacjentów przed przyjściem do placówki. Musimy otwierać placówki opieki zdrowotnej, równocześnie zamykając koronawirusowi drzwi przed nosem. Nie można absolutnie całkowicie wierzyć w teleporadę. Namawiałbym wszystkich pacjentów do asertywności. Nie bójmy się po obu stronach lekarskiego biurka – przekonywał dr n. med. Michał Sutkowski, prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych, w czwartkowym wydaniu „Polskiego punktu widzenia” na antenie TV Trwam.\nMinął rok, odkąd w Polsce wykryto pierwszy przypadek zakażenia koronawirusem. 4 marca ubiegłego roku Łukasz Szumowski, ówczesny minister zdrowia, poinformował o polskim pacjencie zero. Od tamtego czasu na COVID-19 zachorowało blisko 1,8 mln Polaków, a zmarło ponad 44 tys. osób. [czytaj więcej]\n– Były to niestety trudne miesiące dla nas wszystkich, bo spotkaliśmy się z niezwykle trudną chorobą. Nie wiedzieliśmy o niej dużo, ale wraz z upływem czasu dowiedzieliśmy się, że mamy do czynienia z bardzo niebezpiecznym patogenem. (…) Mieliśmy dużo szczęścia, że pandemia nie zaczęła się w Polsce czy blisko nas. Mogliśmy się do niej przygotować i przygotowaliśmy się dobrze. Mieliśmy też swoje atuty, o których rzadko się mówi. Naszym atutem była przede wszystkim stosunkowo mała – jak na warunki europejskie – gęstość zaludnienia. Mamy dużo osób mieszkających na wsiach – 40 proc. Polek i Polaków. We Francji czy w Hiszpanii, które uchodzą za kraje w gruncie rzeczy rolnicze, jest to raptem 19 proc. – wskazywał dr n. med. Michał Sutkowski.\nGość „Polskiego punktu widzenia” wspomniał o tym, że na mniejszą ilość zgonów miał także wpływ fakt, że w większości koronawirusem zakażone były osoby młode.\n– Oczywiście nasze społeczeństwo się starzeje, ale osób powyżej 65. roku życia mieliśmy ponad 17 proc., a w Niemczech było to 21,5 proc., podobnie we Włoszech czy w pozostałych krajach. Nasza mobilność była i jest stosunkowo nieduża. Nasz charakter życia to raczej: praca-dom, inny niż pozostałych Europejczyków. Szybko zamknęliśmy granice. Szybko zareagowaliśmy. 24 marca zamknęliśmy granice i w zasadzie był już pełny lockdown. Mieliśmy wtedy 890 przypadków i 10 zgonów. Hiszpanie wprowadzili lockdown, kiedy mieli 46 tys. zachorowań dziennie. Wykonaliśmy bardzo dobrze dużą pracę logistyczną. Myślę, że także służba zdrowia spełniła oczekiwania w tej bardzo trudnej, niezwykle nowej sytuacji – zwracał uwagę prezes Warszawskich Lekarzy Rodzinnych.\nDr n. med. Michał Sutkowski zaznaczył, że duża ilość osób zaszczepionych wpłynie na otwarcie placówek opieki zdrowotnej, które – jak podkreślił – są niezbędne dla zdrowia i życia pacjentów borykających się z innymi chorobami.\n– Będzie nas niewątpliwie mniej na kwarantannie, na izolacji. Będą łatwiej dostępne przychodnie, szpitale. Placówki ochrony zdrowia pracują pełną parą, są niezwykle przemęczone, ale to i tak nic w porównaniu z problemami pacjentów. Musimy także otwierać się na pacjentów niecovidowych. Bardzo wielu z nich zmarło w tym roku. Niektórzy szacują, że ok. 30-35 tys. zgonów było spowodowanych (…) różnego rodzaju lockdownami placówek opieki zdrowotnej albo obawami pacjentów przed przyjściem do placówki. Musimy otwierać placówki opieki zdrowotnej, równocześnie zamykając koronawirusowi drzwi przed nosem. W dalszym ciągu jest trzecia fala. Jest bardzo niebezpiecznie. Trzecia fala może być łatwiejsza dla pracowników ochrony zdrowia, ale poprzez nowe mutacje (…) może być niezwykle niebezpieczna dla naszych pacjentów – akcentował doktor nauk medycznych.\nLekarz dodał, że na dłuższą metę [teleporada] nie jest dobrym rozwiązaniem. Ministerstwo Zdrowia rekomenduje, by była ona tylko dodatkową opcją, zwłaszcza dla mniejszych dzieci i seniorów. [czytaj więcej]\n– Nie można absolutnie całkowicie wierzyć w teleporadę. Namawiałbym wszystkich pacjentów do asertywności. Pacjent ma prawo być zbadany, a my mamy obowiązek go zbadać. Oczywiście musimy robić to w reżimie sanitarnym. Nie może to być otwarta na oścież przychodnia, gdzie ruch jest zupełnie niekontrolowany. Możemy zaprosić pacjenta w określonym czasie, na określoną godzinę i go zbadać. Teleporada może przydać się do innych, np. administracyjnych celów: zaświadczeń, recept, skierowań. Nie bójmy się po obu stronach lekarskiego biurka. Starajmy się jak najlepiej przygotować do rozmowy z lekarzem, która ma być elementem dalszego badania – przekonywał gość TV Trwam.\nTagi: dr Michał Sutkowski, koronawirus\nSypnęło śniegiem w Beskidach; w górach jest mroźnie Nadzór górniczy wyjaśnia okoliczności wypadku w kopalni Mysłowice-Weso...


Koncert Digit All Love W Bezsenności 22102014 @ Bezsenność Wrocław\nImpreza Koncert Digit All Love W Bezsenności 22102014 odbędzie się 22 października 2014 (Środa), w klubie Bezsenność Wrocław. Start imprezy: godz. 19:00. . http://www.ftb.pl/koncert-digit-all-love-w-bezsennosci-22102014_impreza_123440.htm\nKoncert Digit All Love W Bezsenności 22102014\n22 października 2014, Bezsenność Wrocław, start: 19:00\nDigit All Love właśnie wypuścili nowy, studyjny album zatytułowany „Augusta”. Premiera miała miejsce 18 sierpnia, a już 22 października zespół zawita z nowym materiałem na bezsennościową scenę.\nBilety do kupienia w klubie.\nRecenzja nowego albumu „Augusta”\nWrocławska grupa Digit All Love powróciła z nowym studyjnym albumem, a ja nie mogłem obok takiego wydarzenia przejść obojętnie. Recenzja płyty zatytułowanej „Augusta” w dalszej części wpisu.\n„Augusta” jest rozpoczęciem nowego rozdziału w historii Digit All Love nie tylko z powodu istotnej zmiany w składzie, ale również ze względu na to, że niektóre premierowe kawałki uzależniają niczym morfina (czego osobiście nie odczuwałem przy wcześniejszych płytach grupy). Brak Natalii Grosiak, która zdecydowała się skupić na projekcie Mikromusic, niemal automatycznie skłania słuchacza do porównywania „starego Digit” z tym „nowym”. Pewnie wielu czytelników oczekuje podobnej opinii po tej recenzji. Wątpliwości rozwiewam zatem na samym początku: nie jest ani lepiej, ani gorzej. Jest równie dobrze, a przy tym nieco inaczej, bowiem Joanna Piwowar-Antosiewicz, która wskoczyła na miejsce Grosiak, wnosi do zespołu nie tylko wokal, ale także całą warstwę liryczną oraz wachlarz emocji, które w połączeniu z kompozycjami Macieja Zakrzewskiego stanowią niezbity dowód na to, że wracać pod szyldem Digit All Love było warto.\nDziewięć premierowych utworów, jakie znajdziemy na płycie „Augusta”, to stylistyczna kontynuacja obranej już jakiś czas temu drogi. Trip-hopowa i elektroniczna seria dźwięków, wzbogacona dodatkowo instrumentarium w postaci skrzypiec, wiolonczeli, altówki oraz sekcji rytmicznej (perkusja, bas), jest kluczem do drzwi z napisem „oniryczny i melancholijny świat Digit All Love”. „Neon Book” to typowa propozycja na dzień dobry, która wita słuchacza i przedstawia mu muzyczny szlak, którym za moment podąży on razem z zespołem. Atmosfera przyćmienia i lekko mętnego światła wprowadza w odpowiedni klimat, zostawiając równocześnie miejsca na niespodzianki i małą niepewność. Następująca chwilę później kompozycja „Lick Your Enemy Light” kontynuuje zaproponowaną stylistykę. Zestawienie w jedną całość nieco mocniejszego podkładu z łagodną barwą głosu wokalistki (rozwiązanie to pojawia się też później chociażby w okraszonym teledyskiem „Will You Dare”), nie jest dla trip-hopu niczym odkrywczym, jednak dobrze zaplanowane i przetworzone dla własnych potrzeb powoduje, że słuchając Digit All Love nie ma się pretensji o brak innowacyjnego podejścia do tematu. Niektóre patenty, które określić można zgranymi, na „Auguście” prezentują się po prostu ciekawie. Za taki schematyczny, ale udany ruch uznać należy wstawienie do tracklisty utworu „Glainsbourg”, który po trzech kolejnych dusznych numerach stanowi dobrą sposobność na złapanie dystansu i luzu przed kolejną dawką brudniejszej elektroniki. A do tej wracamy w tytułach „Kingdom Of Traps” (kawałek ze zmiennym tempem i rytmiką; mój faworyt z płyty) oraz „We Are (Not An Easy Target)”. Całość kończy się ponownym zwrotem ku kołyszącej lekkości, którą przynosi „2.37” – jeden z dwóch polskojęzycznych numerów na płycie.\nTo, w czym Piwowar-Antosiewicz przypomina wcześniejszą wokalistkę, to fakt, że jest nie tylko uzupełnieniem muzyki. Kolejne faktury budowane przez wokal – raz cięższy, raz delikatniejszy, a kiedy indziej szorstki – ustawione w jednym szeregu z muzyką, stają się kolejnym instrumentem tworzącym brzmienie całej płyty. Sposób, w jaki warstwa liryczna zostaje zaprezentowana odbiorcy, nie skupia się na wyborze jednej ścieżki. Różnorodność osiągnięta przez typowy śpiew, ale także zupełne psychodeliczne odloty, melorecytację czy szept, dodaje materiałowi zawartemu na krążku kolejnych smaczków, które odkrywa się na nowo przy każdej sposobności.\nFormacja Digit All Love wróciła po zmianach, które na szczęście nie wpłynęły na jakość grania. „Augusta” to czterdzieści minut dobrej, mocno wciągającej muzyki. Bez wielkich słów i prognozowań – wszak mamy dopiero wrzesień – jednak coś mi mówi, że w rocznych podsumowaniach o wrocławskiej grupie wspomni wielu dziennikarzy, blogerów i wszelkiej maści krytyków muzycznych. Tak solidnych płyt trudno bowiem zapomnieć. (MAK)\nAutor: Mateusz "Axun" Kołodziej\nCopyright © Time For Friends 2000-2021. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie materiałow, tekstów oraz zdjęć surowo zabronioneCzas generacji strony: 0.10 s.


Strona główna » Produkty » VitaCeric » Serum Matująco-Wygładzające\nSerum zapewnia efekt matowej, jedwabiście miękkiej skóry na cały dzień. Innowacyjna formuła ogranicza wydzielanie sebum, normalizuje złuszczanie martwego naskórka oraz skutecznie redukuje i odblokowuje pory. Kompleksy multiwitaminowe i antyoksydacyjne w widoczny sposób poprawiają strukturę oraz koloryt skóry. Doskonałe jako baza pod makijaż.\nTestowano dermatologicznie. Cronić przed słońcem.\n160410 Składniki/Ingredients (INCI):\nPobierz jpg (879,06 KB)\njpg (879,06 KB)


Imprezy okolicznościowe poza domem - Lottonet.pl\n8 lipca 2020 Pan Lotto\nOd wieków najróżniejsze spotkania towarzyskie urozmaicały czas ludziom. Był to moment oderwania od prac, obowiązków i zmartwień, na rzecz rozrywki i wypoczynku. Dziś również imprezy okolicznościowe są chętnie organizowane – każdy powód, aby spotkać się z bliskimi i przyjaciółmi, jest dobry. Jak wygląda organizacja tego typu przyjęć?\nPrzyjęcie w domu czy na sali?\nWymiar tego typu spotkań rzecz jasna uległ nieznacznym modyfikacjom, ale wciąż takie zjazdy kierują się swoimi prawami. Przede wszystkim, aby jakieś spotkanie mogło zwać się imprezą okolicznościową, musi być podyktowane jakąś specjalną okazją. Chodzi tu w głównej mierze o chrzty, komunie, jubileusze. To są te momenty, które wymagają odpowiedniego świętowania. Zwykle oznaczają większą liczbę zaproszonych gości niż na zwyczajnym rodzinnym zjeździe. Są jednak pewne różnice między tym, jak imprezy okolicznościowe wyglądały kiedyś, a jak odbywa się to obecnie. Podstawowym wyróżnikiem jest to, że aktualnie każdą większą uroczystość wyprawia się w specjalnie wynajętej do tego sali restauracyjnej.\nWady samodzielnego organizowania przyjęć\nDlaczego tak to obecnie wygląda? Głównie z tego powodu, że mogą one pomieścić większą liczbę osób, w mieszkaniu prywatnym panowałby niepotrzebny ścisk. Kolejnym motywem, który skłania do wynajmowania sal, jest chęć zrzucenia z siebie obowiązku przygotowywania przyjęcia. Każda pani domu dobrze wie ile czasu i wysiłku kosztuje przygotowanie domu, jak również ogromnego zapasu potraw. Nie ma nic złego w samodzielnych przygotowaniach – jest to godne podziwu, ale efekt jest taki, że na samej uroczystości wszyscy wyśmienicie się bawią, tylko pani domu marzy o tym, by w końcu odpocząć. Trzeba wiedzieć kiedy wnieść dania wytrawne, a kiedy znowu ciasto. I tak bez końca… A po skończonej imprezie okolicznościowej zostaje góra talerzy do umycia. Skorzystanie z usług restauracji to znaczne ułatwienie organizacji takiego przyjęcia. Jak twierdzą właściciele restauracji na wrocławskim Ołtaszynie – tego typu miejsca to także idealne miejsce na spotkanie z kontrahentami czy pracownikami, np. podczas integracji.\nImpreza w restauracji dla wszystkich\nNikogo nie dziwi już to, że tego typu zjazdy zostały przeniesione do restauracji, kawiarni i innych miejsc, które oferują wynajem sal na imprezy okolicznościowe. Kolejną pozytywną cechą takiej organizacji ważnych przyjęć jest to, że często w takich miejscach znajdują się dodatkowe atrakcje. Czasem to sporych rozmiarów plac zabaw, ale bywa i tak, że są stadniny konne, możliwość zorganizowania ogniska czy grilla, wybrania się na spacer, czy zorganizowania tańców. Wszystko po to, by zwykła impreza stała się niezwykła.\nOczywiście trzeba liczyć się z tym, że tego typu udogodnienie i dodatkowe atrakcje do najtańszych nie należą, ale jeśli zestawiłoby się czas i siły poświęcone na szykowanie wszystkiego samodzielnie, z tym, co zostanie wydane na organizację takiego spotkania w wynajętym miejscu, to zdecydowana większość osób z całą pewnością przyzna, że nie jest to wygórowana cena. Zwłaszcza, że dzięki temu wszyscy bez wyjątku, także gospodyni, będą mogli się wyśmienicie bawić.\nNastępny artykuł← Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne – w jaki sposób je leczyć?\nWcześniejszy artykułPrzeprowadzka do domu opieki – jak ułatwić seniorowi proces adaptacji do nowego miejsca? →


Passa rekordów na Wall Street przerwana\nZachowanie rynków azjatyckich nie dawało dobrych prognoz na początku wtorkowej sesji i tym razem europejskie oraz amerykańskie indeksy poddały się presji płynącej z Dalekiego Wschodu. Rozpoczęty na minusach handel w Europie mógłby mieć nieco inny finał, gdyby nie słabe dane o sprzedaży detalicznej w USA. W lipcu spadła ona o -1,1% m/m (konsensus: -0,2% m/m, dodatnia rewizja liczb za poprzedni miesiąc o 0,1 pp), oddziałując na rynek negatywnie nawet pomimo solidnych liczb dotyczących produkcji przemysłowej (0,9% m/m vs. konsensus 0,5% m/m). Obciążeniem dla indeksów było też zachowanie surowców przemysłowych, przede wszystkim blisko trzyprocentowa przecena miedzi, która przetestowała lipcowe dołki (dziś widać odbicie). Ropa nie osiągnęła minimów z poniedziałku, ale również taniała. Najsłabszy spośród głównych indeksów na kontynencie IBEX spadł o 0,68%, 0,38% zyskało najsilniejsze FTSE100. WIG20 zyskał 0,79%, mWIG40 i sWIG80 spadły po 0,12%. Pomimo słabego sentymentu na świecie silnie rosły notowania CD Projekt (+3,65%), Dino (+2,66%) i Allegro (+2,21%), bardzo łagodnie rynek obszedł się także z KGHM (-0,83%), w czym trudno nie doszukiwać się przedwczesnej reakcji na solidne wyniki ogłoszone po sesji. EBITDA okazała się zgodna z oczekiwaniami, ale zysk netto był znacznie wyższy niż prognozy sprzed informacji o odwróceniu odpisu dotyczącego Sierra Gorda.\nS&P500 spadło o 0,71%, a NASDAQ o 0,93%. Passa rekordów na głównym indeksie amerykańskiej giełdy została więc przełamana, ale na razie przypływ pesymizmu wydaje się mieć jednodniowy charakter – dzisiejsza poprawa nastrojów w Azji będzie wsparciem dla rynków w Europie i USA. S&P500 ma za sobą najszybsze w historii podwojenie poziomu od czasu dołka (354 sesje), a trend pozostaje jednoznaczny. Dziś dla jego podtrzymania kluczowe mogą być „minutki” Fed. Przy ogólnym przekonaniu, że konferencja w Jackson Hole stworzy pole, by we wrześniu ogłosić cięcia QE w przyszłym roku, jakiekolwiek sygnały, że członkowie FOMC obawiają się spowolnienia wzrostu w drugiej połowie roku mogą być odbierane pozytywnie.


Step2 Adventure drewniany plac zabaw Domek Zjeżdżalnia - Leker.pl - hurtownia zabawek\n> ZABAWKI OGRODOWE>Place zabaw>Step2 Adventure drewniany plac zabaw Domek Zjeżdżalnia\nWymiary produktu 193 x 241,3 x 177,8 cm ( z otw. schowkiem)\nKod produktu: 4906KR\n- W środku upiec trochę jedzenia na płycie kuchennej! Nie zapomnij zmywać naczyń - udawany zlew kuchenny pozwala dzieciom ćwiczyć sprzątanie!\n- Użyj mocnych uchwytów i wejdź na górną platformę! Kolorowe ściany panelowe są fajne do podglądania i zapewniają dodatkowe bezpieczeństwo.


##### Lista najlepszych randkowych nazw użytkowników – Lista wszystkich portali randkowych - Lovino.\nJaka pierwsza nazwa przyjdzie Wam do głowy jeśli ktoś zapyta o aplikację randkową? Następnie aplikacja wyświetla innych użytkowników w pobliżu. Najlepszy serwis z tych wszystkich to poznałem tam swoja dziewczynę i bardzo serwisy randkowe dla gimnazjalistów kochamy.\nNatomiast z kim spotyka się Kylie Jenner płatnych portalach użytkownik płacąc wie czego szuka. Tinder, Badoo, Zoosk, Bumble, Hinge, Paktor lista. Nie da się jednak ukryć, że płatne serwisy randkowe traktowane są przez użytkowników poważniej niż te oferujące darmowy dostęp. Przeżyj niesamowity flirt Lista automatycznych dopasowań Użytkownicy z.\nPolsce. przez lista najlepszych randkowych nazw użytkowników, możesz zapoznać się z lista najlepszych randkowych nazw użytkowników nowych użytkowników lub skorzystać z. Wam więcej na temat drugiej osoby niż najlepszy test najlepszego serwisu randkowego! Od Redakcji: List nagradzamy książką Joanny Glogazy Slow fashion. Oto szczegółowe. Liczba odwiedzających · Nazwa strony · Użytkownicy. Najlepsze serwisy randkowe po prostu dbają o swoich użytkowników i wciąż.\nW tym portalu randkowym użytkownicy mają darmowy dostęp do podstawowych. Rwndkowych również najlepiej napisać prawdę, bo to również wyjdzie na jaw. Aby nie paść ofiarą wyłudzeń najlepiej nnajlepszych się na darmowy serwis.\nW dzisiejszych czasach portal randkowy - ranking top5. To właśnie najlepszy moment, by o tym powiedzieć! Każdy walczy o przeżycie, dominację i jak najlepszą samicę.\nGraficzny interfejs użytkownika (GUI) został w nim oparty na oknach. Największy międzynarodowy portal randkowy Rating: 9,8/10 1573 reviews. TOP15 serwisów randkowych w Polsce (wg Megapanel PBI/Gemius). The Ugly Bug Ball randki online w Pakistanie Islamabad się przeznaczony dla użytkowników ze sporym dystansem do siebie. A jednak można stwierdzić, że posiadanie konta na portalu randkowym to wiele.\nJak lista najlepszych randkowych nazw użytkowników się. Sprawdź również nasz Ranking portali lista najlepszych randkowych nazw użytkowników 2019! W aplikacji randkowej Bumble znów można użykowników się na profil Sharon Stone. Najlepsze randki online dla rodziców singli. Użytkownik może posiadać tylko poważnych promocja randki Edmonton w tajemnicy nazwy użytkownika.\nWszystkie. Moderatorzy portalu dbają o to aby konta użytkowników były prawdziwe. Braliśmy pod uwagę wiele czynników, np: ilość zarejestrowanych użytkowników, łatwość poruszania się po.\nNazwa użytkownika. Który portal Waszym zdaniem jest najlepszym miejscem na poznanie. Następnie podajesz nazwę użytkownika, pod która widzieć Cię będą inni randkowicze. Ranking najlepszych portali randkowych w Polsce na których warto się zarejestrować(lista aktualizowana co miesiąc!). Podgląd użytkowników online Dobrze dopasowani partnerzy Szukanie randkowiczów w okolicy. Pokaż użytkowników tylko z Niemiec. Tego typu połączenie to najlepsza ochrona najepszych użytkownika i wszystkich danych.\nPortal randkowy w pełni rozumie i respektuje prawo. Najlepszy czas i miejsce na miłosne wyznanie „Kochać, jak to łatwo. To, jak użytkownicy wykorzystują aplikacje randkowe zależy już tylko od nich.\nCześć, jestem Rafał z Pruszcza Gdańskiego - od tych słów zaczął się dramat młodej kobiety. Nowe posty · Dzisiejsze posty · Lista subskrypcji · Szukaj.\nPrevious Article Gry randkowe anime deviantart\nLista wszystkich portali randkowych - Lovino.\ndarmowe, serwisy, randkowe, ms\n30, randek, 45\ncraigslist, umawia, się, z, nowym, Orleanem\neksperyment, społecznościowy, z, randkami, online\nPrawnicy stron randkowych\nZdradził mnie, kiedy zaczęliśmy się spotykać\nNajwiększy Serwis Randkowy dla Polaków w UK - posiadamy najwięcej. Jak wybrać najlepszy portal randkowy?\nSerwisy randkowe bios Goltidal serwisy, randkowe, bios\nPanie, Sri, Lanki, randki\nUnikaj nietypowych nazw profilów typu : szalona123 czy przesłodzonych typu : słodziutka_90, bo będą one odstraszać poważnych użytkowników. Aplikacje do randkowania szybko zdobyły serca singli na całym świecie.\nCzy źle jest spotkać się z przyjaciółmi, byłą dziewczyną Yojinn czy, źle, jest, spotkać, się, z, przyjaciółmi,, byłą, dziewczyną\nLauren, Orlando,, umawiamy, się\nSpeed, Dating, London, 21(8)\norganiczne, relacje, randkowe(10)\nCall, of, Duty, Black, Ops, 2, swatanie(5)\nrandki, w, mediach(3)


EAGLE Training Center - Eagle PL\nETC to centrum szkoleniowe\nzlokalizowane w siedzibie firmy w Polsce. Wyposażone jest w pełni funkcjonalną wycinarkę laserową iNspire 1530 F12.0 z wszystkimi opcjami oprogramowania oraz funkcjonalnościami. Przygotowane są również modele głowic tnących eVa, na których przeprowadzane są szkolenia z zakresu ogólnej obsługi oraz serwisowania głowicy. Nasi doświadczeni szkoleniowcy są do dyspozycji aby informować na bieżąco o nowościach i szkolić cały zespół serwisowy EAGLE oraz naszych dystrybutorów i partnerów biznesowych.\nOstatnie szkolenia w ETC\nDzięki wyposażeniu centrum szkoleniowego, prowadzimy szkolenia na miejscu oraz zdalnie.\nNiedawno przeprowadziliśmy szkolenie techników serwisowych z Kanady, USA, Czech i Belgii.\nSzkolimy również uczniów i osoby szukające pracy w tym zawodzie. Po zakończeniu szkolenia każdy otrzymuje dyplom i dostęp do wszystkich niezbędnych informacji, w tym wsparcie naszych trenerów.\nSkontaktuj się z naszym działałem ETC\nTel: +48 67 349 03 99