Kto zdobył nagrodę "Serce dla Zwierząt" 2022? Zwycięzca mógł być tylko jeden, ale wszyscy są wygrani | Koty.pl\nKto zdobył nagrodę "Serce dla Zwierząt" 2022? Zwycięzca mógł być tylko jeden, ale wszyscy są wygrani\nW tym roku odbyła się już 19. edycja jedynego takiego plebiscytu w Polsce organizowanego przez portal Psy.pl. Podczas gali „Serce dla Zwierząt” 2022, 6 czerwca 2022 roku w hotelu Bellotto w Warszawie, poznaliśmy laureata. Zwycięską statuetkę otrzymały Magdalena i Sandra Budzyńskie – mama i córka – twórczynie fanpage’a „Edek szuka domów”.\nFot. Celestyna Król / nazwiska osób ze zdjęcia wymieniono na końcu artykułu\nTego wzruszającego wieczoru z pewnością nie zapomni żaden z nominowanych do nagrody „Serce dla Zwierząt” 2022. Tak naprawdę wszyscy z nich są wygrani – szlachetna nominowana ósemka, czyli:\nMagdalena i Sandra Budzyńskie „Edek szuka domów”,\nOswald Rodrigo Pereira ,\nWiceminister MSWiA Błażej Poboży,\nJacek Wąsiński „Leśne Pogotowie”.\nJak mówiła podczas gali redaktor naczelna portalu Psy.pl – Paulina Król – „Są to ludzie zwykli, a jednocześnie niezwykli. Ludzie, którzy z niezwykłą skromnością niosą pomoc zwierzętom, wykorzystując do tego własne możliwości, pomysły, talenty, czasem okoliczności, po prostu to, co dał im los.”. Nagrodę mógł jednak zdobyć jeden nominowany z całej wspaniałej ósemki. Internauci oddanymi głosami zdecydowali, że statuetka „Serce dla Zwierząt” powinna powędrować do Magdaleny i Sandry Budzyńskich. I tak też się stało. W tym roku w plebiscycie oddano w sumie 150 tys. głosów.\nWszyscy nominowani zasługują na najwyższe uznanie. Bo są to ludzie, którzy kierują się miłością do zwierząt i los zwierząt nie jest im obojętny. Prawdę mówiąc, oni chyba też o tym wiedzą [nominowani – przyp. red.], kto jest największym wygranym, beneficjentem tego plebiscytu. Oczywiście zwierzęta. Bo to ich los i życie zmieniają się na lepsze dzięki takim ludziom jak oni. Dziękuję Wam, Drodzy Nominowani, w imieniu wszystkich zwierząt, które głosu nie mają – czyńcie dalej dobro, bo karma wraca – mówiła podczas rozpoczęcia gali Paulina Król.\n„Edek szuka domów” – misja, która pomogła wielu bezdomnym psom znaleźć troskliwy dom\nW warszawskim hotelu Bellotto podczas uroczystej gali zwieńczającej plebiscyt „Serce dla Zwierząt” ogłoszono wyniki głosowania w gronie osób nominowanych do nagrody, partnerów oraz znanych miłośników zwierząt. Wyjątkową statuetkę z dmuchanego szkła hutniczego w kształcie serca Magdalenie i Sandrze Budzyńskim oraz współpracującym z nimi fotografkom – Wiktorii i Marcie – wręczyła Małgorzata Kożuchowska. Aktorka, która od lat między innymi zachęca do adopcji zwierząt. Jest także zwolenniczką wychowywania dzieci w obecności czworonogów. Małgorzata Kożuchowska wygłosiła również laudację dla tegorocznego laureata.\n„Edek szuka domów” to misja, dzięki której psy i koty znajdują nowy dobry dom. Cztery kobiety o sercu wypełnionym miłością do zwierząt poświęcają swój cenny czas – wolny i zajęty – na pomoc czworonogom. Bez wahania podejmują się wszelkich działań, które pozwolą bezdomnym psom i kotom znaleźć dach nad głową. Magdalena i Sandra Budzyńskie razem z Wiki i Martą od lat współpracują ze Schroniskiem dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Ich motto? „Nigdy się nie poddawać”. Nagroda „Serce dla Zwierząt” 2022 jest uhonorowaniem ich wieloletniej ciężkiej pracy, pełnej miłości i poświęcenia – niezwykłej misji pomocy bezdomnym zwierzętom.\nJest to ogromny zaszczyt znaleźć się na tej Sali, wśród osób, które mają niesamowite serca. Wśród osób, którym los zwierząt nie jest obojętny. Przede wszystkim chciałabym podziękować mojej mamie, która każdą swoją wolną chwilę – wolną i zajętą też – w zdrowiu, w szczęściu, w nieszczęściu, w chorobie, pomaga bezdomnym psom i kotom. Mamo, jestem z ciebie dumna. I z dziewcząt – Marty i Wiktorii. Dziewczyny robią megarobotę. Są naprawdę niesamowite, robią nam takie materiały na stronę. Dzięki nim możemy znajdować psiakom niesamowite domy. Chciałabym również podziękować wszystkim obecnym tutaj osobom, wszystkim osobom zaangażowanym w galę – dziękowała Sandra Budzyńska, tegoroczna laureatka „Serca dla Zwierząt”.\nPodczas gali nie zapomniano także o czworonogach, które przybyły na uroczystość wraz z opiekunami. Firma Nestlé Purina PetCare Polska – od 13 lat partner plebiscytu – zadbała o to, by obecne tego wieczoru czworonogi miały stały dostęp do świeżej wody, a także – z myślą o bezdomnych zwierzętach – tradycyjnie przygotowała dla laureata voucher na tonę karmy, który wręczyła Izabela Wojtczak, kierownik ds. Marketingu Nestlé Purina PetCare. Panie Budzyńskie postanowiły przekazać ją podopiecznym Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie - poinformowały o tym gości, w tym Łukasza Balcera, dyrektora schroniska oraz prezesa Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce.\nWszystkim nominowanym wręczono – w podziękowaniu za wspaniałą pracę, pełną serca dla zwierząt – dyplomy, pamiątkowe broszki w kształcie serca wykonane ze srebra oraz bogate kosze z produktami Purina Premium, przekąskami dla psów i kotów oraz probiotykami Forti Flora na wspomaganie pracy jelit czworonogów od Nestlé Purina PetCare Polska.\nGalę „Serce dla Zwierząt” 2022 poprowadzili Aleksander Sikora oraz Małgorzata Tomaszewska, a uroczystość uświetnił występ popularnej wokalistki, także miłośniczki zwierząt, Viki Gabor. Warto podkreślić, że zaangażowali się oni charytatywnie, z potrzeby serca, tak samo jak organizatorzy plebiscytu oraz jego partnerzy.\nNa gali zjawili się także między innymi Laura Łącz, Agnieszka Fitkau-Perepeczko, Anna Głogowska, Katarzyna Szklarczyk, Miss Polonia Krystyna Sokołowska, Anna Korcz, Ilona Felicjańska, Kasia Moś, Jan Pietrzak, Jerzy Grunwald, Iwona Węgrowska, Adam Stachowiak, Jarosław Milner, Katarzyna Maria Piekarska, Eliza Gwiazda oraz Sławomir Jastrzębowski.\nTo już siódmy raz, kiedy galę honorowym patronatem objęła Małżonka Prezydenta RP Agata Kornhauser-Duda, która corocznie wystosowuje osobisty list gratulacyjny do laureata nagrody „Serce dla Zwierząt”. Partnerami uroczystości byli: Nestlé Purina PetCare Polska (partner główny), Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce, PKN ORLEN, VetExpert, Vet-Agro oraz Femi Stories i Oceanic S.A. Serdecznie dziękujemy także słuchaczom ZS dla dorosłych Cosinus za przygotowanie kompozycji kwiatowych.\n*Od lewej: Amadeusz Król (prezes Femi Stories), prof. dr hab. Michał Jank (dyrektor Działu Badań i Rozwoju oraz członek zarządu VetExpert), Piotr i Michał Głuszakowie (przedstawiciele Vet Agro), Izabela Wojtczak (kierownik ds. marketingu Nestlé Purina PetCare), Łukasz Balcer (prezes Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce i dyrektor schroniska w Celestynowie), Wiktoria Polkowska, Magdalena Budzyńska, Marta Lacek, wiceminister MSWiA Błażej Poboży, Sandra Mazurek, Aleksandra Laskowska, Agnieszka Leszczyńska, Paulina Król (redaktor naczelna portalu Psy.pl), Magda Burgiel (Senior Communication Manager Oceanic SA), Małgorzata Tomaszewska; w dolnym rzędzie: Sandra Budzyńska, Oswald Rodrigo Pereira.


Powstanie Warszawskie | Blog Newtona\nHerr Fischer, pan pozwoli\nŻe powiem, co mnie boli\n„Zarządzenie Pańskie”, to mam w dupie – ja\nGroteska to jeden ze składników, z których Lao Che stworzyli płytę Powstanie Warszawskie. Temat poważny. Poważny tak bardzo, że rzadko obecny w świadomości przeciętnego Polaka. Jak to brzmi – „przeciętny Polak”. W świecie, który dąży do tego, by zunifikować prawo (pod hegemonią UE), kulturę (pod hegemonią Holywood i wielkiej czwórki), czy nawet oprogramowanie komputerowe (pod hegemonią Microsoftu) i marki telefonii komórkowej (vide nasz-nienasz Orange), w tym świecie przyznanie się do czegokolwiek, co odróżnia nas od innych jest… hm, wbrew trendowi, wbrew panującej estetyce. Właśnie wbrew tej estetyce – estetyce wybaczenia rozumianego jako zapomnienie – chłopaki z Lao krzyczą, nijak nie przejmując się trendami: Niech żyje Polska! I nie ma w tym ciasnego nacjonalizmu – jest jeno szczerość i (czy przejdzie mi to przez klawiaturę – też jestem pod trendem), no, miłość. Patriotyzm.\nIntertekstualność – drugi składnik. W tekstach z drugiej płyty siedmioosobowego zespołu wprost roi się od nawiązań – od poetów czasu powstania – Baczyńskiego, Jasińskiego, poprzez Chłopców z Placu Broni aż do KSU i Siekiery. Przewijają się motywy z Cohena/Zembatego, całość okraszona autentycznymi nagraniami z epoki, hasłami walczącej Warszawy. Niesamowite wrażenie – zwykle wybierane teksty są napełnione mocą – takie zdania, po których wypowiedzeniu czuć, że nie tylko opisują rzeczywistość w sposób istotny, ale ją kształtują.\nJest 100 tysięcy dusz\nA jedna rura\nCywilom i rannym się nie uda\nEmocje. Chyba pełne spektrum od pogody ducha, znanej z tradycyjnych wojskowych pieśni, aż po pełen bólu wyrzut: czekałem na Ciebie / czerwona zarazo / byś była zbawieniem / witanym z odrazą. Od czarnego humoru trumna tu luksus po licznych Bóg nie słucha! Chce się skakać w rytm reaggeowej Barykady by po chwili poczuć ciarki na plecach przy Przebiciu. Jak do tego pory to taką dawkę emocji dała mi jedynie ścieżka dźwiękowa z The Fountain.\nO Panie Boże, Ojcze nasz, w opiece swej nas miej\nHarcerskich serc Ty drgania znasz, nam pomóc zawsze chciej,\nWszak Ciebie i Ojczyznę miłując chcemy żyć\nAutentyczność. Nie ma tu sztucznego patosu, sztucznego wychwalania cnót naszych rodaków – wręcz przeciwnie, widać, że Ci ludzie się boją (na co zwróciła mi uwagę A.), mają rozterki – czy warto ryzykować, czy warto ginąć? Ryzykują mimo wątpliwości – może ta autentyczność dodaje im chwały bardziej niż patos?\nDobra płyta. Jeśli kogoś ominął (tak jak mnie) cały ten boom na Lao Che i tę powstańczą płytę, to polecam. Gdyby ludzie o wszystkich ważnych rzeczach umieli mówić z takim polotem, jak robi to tych siedmiu młodych ludzi, życie byłoby nieco bardziej.\nTen wpis został opublikowany w muzyka dnia 27/05/2008 , przez Newton.\n← Moja prywatna historia informatyki, cz. I – Atari Zielony wąż w czarne paski →\n7 myśli nt. „Powstanie Warszawskie”\nAnia 29/05/2008 o 17:33\nTu Ania, prawdopodobnie siostra A. (â€žprawdopodobnieâ€ jeśli A. z powyższego tekstu oznacza moją siostrę 😛 ) Mama poleciła mi Twój blog, a ja zobaczywszy wpis o Powstaniu Warszawskim, nie umiałam powstrzymać się od komentarzaïŠ Również jestem pod wielkim wrażeniem płyty Lao Che, choć mam ją dwa lata, nadal wzruszam się, gdy ją słucham.\nNa początku, do twojej refleksji pozwolę sobie dodać, że fragment rozpoczynający się od słów: â€žO Panie Boże, Ojcze Naszâ€, który zacytowałeś, jest dawnym i obecnym hymnem harcerskim.\nOdnośnie płyty sądzę, że mogła powstać miedzy innymi po przeczytaniu przez jej twórców książki Andrzeja Kamińskiego pt: â€žZośka i Parasolâ€. I cieszę się, że podejmuje dialog z wizją nakreślaną w dziele Kamińskiego. Nieco â€žodbrązawiaâ€ uczestników powstania, nie ujmując w żaden sposób ich bohaterstwu, a zaraz czyniąc ich bardziej ludzkimi i bliskimi współczesnym, młodym ludziom, młodym Polakom. Szkoda tyko, że płyta nie wywoła w szerszych kręgach dyskusji na temat powstania, jego roli w historii Polski i przede wszystkim współczesnego patriotyzmu. Ale z pewnością przyczyniła się do rozpowszechnienia wiedzy o sierpniu 1944 i chociażby tylko za to, należy się jej twórcom wielkie uznanie.\nNewton Autor wpisu 30/05/2008 o 00:00\nNo, do mojej wiedzy o powstaniu na pewno się przyczyniła – bo słuchając takiej muzyki aż chce się wyszukać informacje o tym, kim był Moro, który kazał Polakom udawać Niemców, czy jaka tragiczna historia wiązała się z włazem: 100 tysięcy dusz a jedna tylko rura.\nFajnie, że podstawowe informacje o kontekście każdej piosenki znajdują się już w książeczce. Jest ich jednak za mało, by w pełni zaspokoić ciekawość – na szczęście istnieje jeszcze Internet ;).\nAya 31/07/2008 o 16:16\nnatknęłam się na tego bloga przypadkiem i bardzo cieszy mnie fakt, iż omawiana płyta wzbudza entuzjazm w różnych grupach społecznych (sama zaraziłam nią ojca i pare innych osób 😉 ) Warto się nią delektować, bo jest to jeden z niewielu przekazów naszej demokracji ukazujący piękno niesmiertelnego ducha walki i odwagi naszych rodaków. A i muzycy na koncertach dają popalić. Pozdrawiam i zachęcam do odwiedzenia Muzeum Powstania Warszawskiego.\nPokora 18/02/2009 o 23:50\n@Ania: Aleksandra Kamińskiego, nie Andrzeja, litości…\nKarolina 14/06/2009 o 10:42\nAż chce się komentować. Boże jak to dobrze przeczytać, że jeszcze ktoś interesuje się Powstaniem Warszawskim. Aż serce sie raduje. Ci młodzi ludzie poświęcili dla polskiego jutra swoje życie, a my dla społecnych trendów, które są zupełnie bezsensowne porzucamy swój patriotyzm i jakiekolkiek zainteresowanie historią. Płyty nie znam, ale na pewno kupię. Należą się słowa podziękowania, że istnieją tacy ludzie, którzy nie boją się o tym mówić.\nGubernator 11/08/2010 o 12:18\nŁadna recenzja bardzo dobrej płyty. Dzięki.\nPrzy okazji, czy ktoś wie kim są osoby na tej dokumentalnej fotografii.\nZaintrygowała mnie kobieta w hełmie z lewej.\nTimoNsky 23/11/2010 o 03:09\nCóż mogę napisać więcej o powstaniu i samej płycie co by nie ruszyło zaglądających tutaj ludzi… tak na prawdę wydaje mi się ze nic nie zostało napisane i powiedziane, bo po prostu nie da się tego opisać.\nCo do zdjęcia to masz racje Gubernator, mnie ono też przywiało na tego bloga i chociaż nie znalazłem historii tej fotografii to jak dla mnie jest to najmocniejsze zdjęcie z czasów powstania (o ile było tam zrobione), dlaczego ??\nbo ja na tym zdjęciu widzę siebie i moich przyjaciół, mimo czasu jaki różni Nas od Nich to mają takie same twarze, młode, pełne nadziei, strachu i uśmiechu, ta bliskość mnie przeraża i jednocześnie fascynuje, wystarczyłoby ściągnąć z nich te wojskowe mundury i dać ipody lub komórki i nikt nawet by się nie zorientował że to Ci sami ludzie co żyli, walczyli i pewnie zginęli 66 lat temu.\nOsobiście widzę siebie w postaci tego mężczyzny z prawej, przestraszonego i chcącego uciec z Warszawy jak najdalej… chciałbym napisać że mimo wszystko jednak walczącemu, ale czy tak naprawdę miałbym na tyle odwagi, nie potrafię na to odpowiedzieć i tak naprawdę nigdy bym nie chciał, ale jeśli bym został wyglądałbym dokładnie jak On z uściskiem w brzuchu i gardle które przypominałyby mi że zginę, nadzieją która by szeptała że nie na marne… za wolność takich jak Ja i takich jak… Ja teraz tutaj siedzących przed komputerem w 2010 roku gdzieś na Islandii i dumnie mówiącemu że jestem Polakiem mimo opinii jaką posiadamy wśród narodów. Przede wszystkim jeśli miałbym na tyle odwagi i pozostałbym by zginąć, zrobiłbym to dla tych optymistycznych uśmiechów dwójki pozostałych przyjaciół ze zdjęcia, bo tylko one tak naprawdę dawałyby mi nadzieję na zwycięstwo, a jeśli nie nad wrogiem i poległ bym na jednej z zagruzowanych ulic, to dałyby tę kroplę łez współczucia, pamięci, szacunku i podziwu dla największego poświęcenia jakim jest – Moje życie, od Szymona Maślaka który jest tylko i AŻ wolnym Polakiem… który teraz to pisze. ;(


Bełchatów - stypendium artystyczne i sportowe | Moje Stypendium\nBełchatów – stypendium artystyczne i sportowe\nMasz na swoim koncie znaczące sukcesy sportowe? A może wyróżniasz się w działalności artystycznej? Jeśli tak, to sięgnij po miejskie stypendium. Właśnie trwa nabór wniosków. Gratyﬁkację można wykorzystać na realizację projektu artystycznego, a także na szkolenia czy sportowe obozy.\nSportowcy i artyści mogą liczyć na ﬁnansowe wsparcie od miasta. Stypendiami nagrodzeni zostaną uzdolnieni bełchatowianie, którzy mogą pochwalić się sporymi osiągnięciami w sporcie lub działalności kulturalnej. Chcemy w ten sposób ich wyróżnić, ale też podziękować za promocję Bełchatowa na arenie krajowej oraz międzynarodowej.\nKażdy, kto chce ubiegać się o stypendium, musi w odpowiednim terminie złożyć wniosek wraz z wymaganymi dokumentami. Aby dopełnić potrzebnych formalności artyści mają czas do 10 października. Trzeba także spełniać kilka warunków. Mieszkać w Bełchatowie, a w przypadku sportowców także – trenować jedną z dyscyplin ujętych w ministerialnym wykazie sportów (wśród nich m.in. kolarstwo, piłka nożna, pływanie czy taekwon-do), mieć udokumentowany start w minionym roku w zawodach rangi mistrzowskiej, zająć czołowe miejsce w mistrzostwach. Z kolei o stypendium artystyczne mogą się starać bełchatowianie – laureaci ogólnopolskich lub międzynarodowych przeglądów i konkursów artystycznych. Skierowane jest ono także do osób, które mają na swoim koncie szczególne osiągnięcia w zakresie twórczości artystycznej, ochrony dziedzictwa kultury lub upowszechniania kultury.\nStypendium sportowe wypłacane jest przez cały rok, a jego wysokość w zależności od osiągniętych wyników waha się od 300 do 500 zł. Nagrodzeni zazwyczaj wykorzystują je na udział w zawodach i szkoleniach, zakup potrzebnego sprzętu czy realizację sportowych marzeń. Z kolei artystyczne wypłacane są jednorazowo na realizację konkretnych przedsięwzięć, które zostały wskazane we wniosku.\nSzczegółowych informacji odnośnie stypendiów udzielają pracownicy Wydziału Promocji i Turystyki w bełchatowskim magistracie pod nr tel. 44 733 51 01 oraz na stronie organizatora.\nInne stypendia artystyczne i sportowe znajdziecie w naszej wyszukiwarce.


Zamglona dolina - Page 4\nZamglona dolina [odnośnik] 17.07.17 1:48\nPomiędzy szkockimi górami znajduje się dość wyjątkowa dolina - mgła w tym miejscu bowiem nigdy nie opada. Obserwowana ze szczytów dolina wygląda jak jezioro w którym zamiast wody znajdują się gęste chmury. Z dołu zdecydowanie trudniej jest podziwiać urok tego miejsca - szczyty zazwyczaj są całkowicie niedostrzegalne, trudno jest zobaczyć cokolwiek znajdującego się dalej niż na dwa metry przed sobą. Jest to idealne miejsce dla osoby, która chce ukryć się przed całym światem - pod warunkiem, że jest przygotowana i sama nie obawia się zabłądzić. W gęstej mgle łatwo jest zgubić drogę, nietrudno o wypadek czy niedostrzeżenie ewentualnego zagrożenia.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 24.01.21 23:49\nW Wielkiej Brytanii od dawna już działy się wszędzie rzeczy złe. Łagodnie rzecz w słowa ujmując. Grindelwald, anomalie, Rycerze Walpurgii z Lordem Voldemortem na czele. Ten kraj od wielu lat staczał się po równi pochyłej, aby wreszcie wpaść w sam środek trąby powietrznej. Ze stolicy wygnano niemagicznych i próbowano zwalczyć każdy przejaw rebelii. W całym kraju zaś ludzie ginęli w niewyjaśnionych okolicznościach. Czasami z powodu wojennej zawieruchy, czasami nie. To, że Ministerstwo Magii znalazło się w rękach wroga sprzyjało wszelkim siłom ciemności. Sprzymierzonym z Lordem Voldemortem, czy też nie. Odkąd rozwiązano Biuro Aurorów, dano moim zdaniem jasny sygnał, ze czarnoksiężnicy mogą czuć się w Wielkiej Brytanii bezkarni. Podskórnie czułem, że świętują, że teraz śmiało już wyściubiają nosy ze swoich nor, by harcować niczym myszy święcie przekonane, że kota już nie ma.\nTo, że Ministerstwo Magii przestało nam jednak płacić nie oznaczało, że porzuciliśmy posterunek. Co to, to nie. Wielu z nas wciąż walczyło. Tak jak mogło. Aurorzy działali jako rebelianci, w podziemi, ale nie tylko. Walczyliśmy nie tylko z Lordem Voldemortem, ale wszelkimi przejawami czarnej magii i sił ciemności.\nW chwili, kiedy setki mil dalej na południe, szykowano publiczne stracenie kilku byłych magipolicjantów ja utknąłem w Szkocji. Razem z Butlerem, z którym niegdyś miałem okazję współpracować. Mieszkańcy jednej z wiosek, leżących nieopodal Zamglonej doliny, szukali ludzi, którzy mogli im pomóc. Byli gotowi odwdzięczyć się za to finansowo - w każdej innej sytuacji bym odmówił, zrobiłbym to, bo taki był mój obowiązek, lecz nawet my musieliśmy za coś kupić jedzenie, z czegoś żyć. To nie pora na zgrywanie szlachetnego rycerza. Obiecaliśmy z Butlerem, że sakiewki przyjmiemy jednak dopiero, jeśli uda nam się wrócić - i to z tarczą, nie na tarczy.\nW ten sposób, późnym popołudniem dwudziestego sierpnia, znaleźliśmy się w Zamglonej Dolinie, wędrując po niej przez wiele godzin w poszukiwaniu starego dworu, owianego tajemnicą i złą sławą. Ponoć ginęli tu ludzie. Dziesięciu, w ciągu ostatnich kilku miesięcy, a gminna wieść niosła, że i przed laty zdarzały się w tych okolicach zniknięcia. W ostatnim czasie to coś stało się jednak dużo bardziej żarłoczne. Musieliśmy być ostrożni - i byliśmy, lecz wciąż pozostawaliśmy jedynie ludźmi. Żaden z nas nie był nieomylny.\nGdy zapadł zmrok myśmy błąkali się po korytarzach dworu, a z pamięci umknęły nam wspomnienia o tym, jak właściwie się tutaj dostaliśmy. W pewnym momencie Butler zniknął. Zostałem sam. Dotarłem do niewielkiej sali jadalnej, gdzie wciąż trwało przyjęcie. Poszedłem tam zwabiony muzyką sprzed kilkunastu lat i stłumionymi odgłosami rozmowy. Kiedy stanąłem u progu, nikogo tam nie było. Mrugnąłem kilka razy, obejrzałem się przez ramię, a wtedy znów to słyszałem - głosy, śmiechy, szczęk sztućców. Spojrzałem w głąb pogrążonej w mroku komnaty, rozświetlając sobie przestrzeń Lumos jaśniejącym na końcu różdżki.\n- Boją się ognia - szepnął jakiś głos z boku. Zwróciłem ku niemu wzrok, próbując znaleźć jego źródło, lecz zdążył się wycofać. Ze strachu? Może to ta ciemność zmusiła go, by to uczynił? Wciągnęła głębiej?\nZrobiłem krok do tyłu, a wtedy coś mocno rąbnęło mnie w głowę. Ciemność rozpostarła się nie tylko wokół mnie, ale i w mojej głowie.\nNie byłem pewien jak długo leżałem nieprzytomny. Na zewnątrz wciąż panowała noc. A może to do środka nie dostawało się światło? Nerwowo zacząłem szukać różdżki, której nie miałem w dłoni, ani w kieszeni. Po omacku dotykałem posadzki wokół, szukając osikowego drewna, gdy tuż obok mnie świsnęło zaklęcie. Uchyliłem się przed nim, a w nikłym blasku dostrzegłem własną różdżkę - białe drewno odbiło światło. Złapałem ją w dłoń i wyczarowałem kulę Lumos Maxima, które zawisło nad sufitem - Butler stal na drugim końcu sali jadalnej, a jego twarz nie przypominała twarzy, a papierową maskę, w której jedynie oczy lśniły niezdrowym, szkarłatnym blaskiem.\n- Butler? - spytałem ostrożnie, lecz nie odpowiedział. - Musisz stąd wyjść. Wyjść jak najszybciej - powiedziałem, nie będąc jeszcze pewnym, czy były auror padł ofiarą klątwy, czaru, atmosfery tego miejsca?\nPropozycja wyjścia jedynie go rozdrażniła. Zawył, niczym wściekłe zwierzę, po czym poderwał różdżkę, by znów czymś we mnie cisnąć. Przeczołgałem się w bok, a promień czaru łupnął w ścianę tak mocno, że kawałki kamienia opadły z hukiem na podłogę.\nWtedy ja podciąłem mu nogi prostym urokiem, wciąż niemal leżąc na posadzce, z której zacząłem się zbierać. Potylica pulsowała mi bólem. Śmiechy, muzyka i rozmowy rozbrzmiewały coraz mocniej. Byłem przekonany, że czytałem kiedyś o miejscach takich jak to - żywiło sią energią tych, którzy żyli. Zwabiało ich tu podstępem. Kusiło obietnicami, których nie miało zamiaru spełnić. Czarna magia - czułem ją wokół siebie.\nWiedziałem już, co należy zrobić.\nSpalic. Spalić to wszystko do cna. Ogień wypali to, z czym nie radziła sobie różdżka. Wytrawi to wszystko, zmieni w popiół, wyparzy. Matka zawsze powtarzała, żeby wyparzyć coś we wrzątku, by było jałowe. Dla tego dworu nie widziałem już nadziei.\nNajpierw jednak musiałem wydostać stąd Butlera, który upadł na ziemię, a różdżka wyślizgnęła mu się z rąk. Wybacz mi, stary, pomyślałem, rzucając w jego kierunku Everte Stati, które wyrzuciło go dalej, na korytarz. Już niedaleko, niedaleko... Drzwi wyjściowe były tak blisko. Spetryfikowałem go, na kilka chwil, a sam wróciłem do sali jadalnej, gdzie mrok wciąż rozpraszała kula światła. Każdy ruch miałem jednak ociężały, jakbym znalazł się pod wodą, albo we śnie, w koszmarze, gdzie wszystko jest nieznośnie powolne. Na stole stała pusta butelka alkoholu. Ne![/b] krzyczało coś, byłem pewien, że słyszałem skrzeczące, jęczące nawoływania, wezwania kolejnych upiorów, by mi przeszkodzić, lecz ja zdążyłem już rozlać alkohol po stole - a później wystarczyło drobne [i]Incendio, by stary obrus zajął się ogniem. Teraz najmocniej uderzyła w moje nozdrza tutejsza woń stęchlizny i wilgoci. Ignitio, powtarzałem uparcie, posyłając kulę ognia ku ciężkim zasłonom. Później drugą. Wybiegłem na korytarz, potknąłem się, coś złapało mnie za kostkę, a ja na oślep rzuciłem zaklęcie odrzucające. Oddychając ciężko poderwałem się do góry, by wymierzyć różdżką w spetryfikowanego Butlera, czarem Mobilicorpus unieść jego ciało na kilka centymetrów do góry i przenieść bliżej drzwi. Wtedy cofnąłem czar i dźwignąłem go do góry, próbując wyciągnąć na dwór, ale on, nim przekroczyliśmy próg, wciąż miał zamiast twarzy tę dziwną maskę. Siłowaliśmy się w korytarzu, podczas gdy ogniem zajmowały się kolejne pomieszczenia, a dym zaczął drażnić nam zmysły. Walnąłem go i pociągnąłem za sobą. Wypadliśmy na werandę, a wtedy coś huknęło i trzasnęło, jak gdyby ktoś rozbił w środku miksturę buchorożca lub rzucił naprawdę potężne Bombarda Maxima - choć nikt tego nie uczynił.\nUpadłem na trawę, wśród której leżały kawałki ostrych kamieni, co odczułem boleśnie na brzuchu i udach. Zacząłem czołgać się do przodu, niczym kraulista, z różdżką zaciśniętą w prawej dłoni, czując gorący oddech płomieni za sobą.\n- Butler?! - zawołałem, a przynajmniej próbowałem, bo zacząłem kasłać przez dym. - Butler, odpowiedz mi - waharczałem, oglądając się przez ramię to na prawo, to na lewo - i wtedy też zareagował, krztusząc się podobnie jak ja, z własną już twarzą, choć nieco nieprzytomnym spojrzeniem. Budynek za nami trzeszczał, trawiony przez płomienie, których groźbę wciąż czułem na karku. Przyśpieszyłem, nie zważając na ból, zmuszałem się do ruchu, by w końcu - przypomniawszy sobie, że przecież jestem czarodziejem - wyciągnąłem różdżkę przed siebie, by wyrzec: - Ascendio! - A wtedy osikowe drewno pociągnęło mnie do przodu. Po kamieniach i suchych gałęziach, które pozostawiły po sobie ślady na ubraniu i skórze. Wreszcie, kiedy przestałem czuć ten żar, obróciłem się na plecy oddychając ciężko.\nWtedy to zobaczyłem.\nZdawało mi się, że z okna na piętrze wyłoniła się wielka sylwetka utkana z cienia, po czym przybrała kształt olbrzymiej, plugawej płaszczki. Zaraz po tym porwał ją wiatr, poszarpał jak kartkę starego, poczerniałego papieru. Kilka chwil, uderzeń serca, może mniej tańczyła na tym wietrze, unosząc się coraz wyżej i wyżej, aż w końcu zniknęła na tle nocnego nieba... A ja dałbym sobie rękę uciąć, że równocześnie słyszałem wtedy jęki i zawodzenie starego dworku.\nPłonął pośród mgły Zamglonej Doliny, a myśmy obserwowali to z dystansu, by mieć pewność, że nic ognia nie ugasi. Patrzyliśmy na to przez niemal kilka godzin, rozmawiając o tym i próbując przypomnieć sobie jak dwór skusił nas do wejścia - czym? Żaden z nas nie mógł sobie przypomnieć. Butler nie pamiętał też tego, co działo się w jego wnętrzu. To nie było już takie ważne - gdy budynek się zawalił, nie pozostało po nim nic ponad popiół i ruiny, wróciliśmy do szkockiej wioski z dobrymi wieściami - a później do własnych domów z pełniejszymi sakiewkami.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 28.07.21 19:54\nObudził go promień dziennego światła, który jakimś cudem przedostał się do wnętrza pomieszczenia. Na zewnątrz wszystko spowijała mgła, gęsta jak mleko. Rigel poruszył się na legowisku, przykrywając głowę gryzącym kocem i instynktownie spróbował przytulić się do osoby, z którą spędził noc. Jednak nikogo obok nie było, ręka natrafiła na pustkę. To sprawiło, że lord Black w panice otworzył oczy i usiadł, szukając wzrokiem znajomej sylwetki, ale również nikogo nie zobaczył. Był sam.\nJego serce zaczęło bić się jak oszalałe, że aż zabrakło mu tchu.\nNie mógł tego zrobić. Nie mógł.\nOddychał szybko, starając się uspokoić i zatrzymać pędzące myśli.\nWtedy zobaczył, że przy wyjściu z chaty, którą jakimś cudem udało im się namierzyć w gęstej mgle, żeby spędzić w niej noc, nadal stały dwie miotły, a na podłodze - tuż obok porozrzucanych swoich ubrań dostrzegł znajomy czerwony sweter. Dopiero wtedy odetchnął z ulgą i cicho zaśmiał się, czując zażenowanie z powodu swojej reakcji.\nOczywiście, że Fenrir by go nie zostawił.\nMłody czarodziej ponownie opadł na brązowy stary koc w kratę, zajmując sobą już całe prowizoryczne łóżko. Panika powoli ustępowała, aż pozostało tylko uczucie przyjemnego odrętwienia. Ciało było zrelaksowane, chociaż odrobinę bolały go mięśnie... ale to był przyjemny ból.\nTak, to była dobra noc. Najlepsze urodziny, jakie miałem.\nPrawdopodobnie nawet lepsze od tych, kiedy dostał list z Hogwartu - a to naprawdę znaczyło już bardzo wiele.\nTo teraz tylko się przygotować na druga, najlepszą część.\nPełen energii wstał z łóżka, przecignął się jak kot i od razu poszedł się szykować. Nie chciał, żeby Fenrir zastał go w takim wymemłanym stanie. To by było nieodpowiednie do tego, co młody czarodziej zamierzał zrobić.\nZe swojej torby wydobył czyste ubrania i kosmetyki w szklanych pojemnikach, starannie zawinięte w skrawki materiału, żeby się nie uszkodziły podczas transportu. Black już się przyzwyczaił do polowych warunków, jakie towarzyszyły ich spotkaniom. Było w tym coś niesamowitego, coś, co nadawało odpowiedni charakter chwilom, jakie spędzali razem.\nDoprowadzenie siebie do porządku nie zajęło mu długo, jednak kiedy wydostał lusterko, żeby poprawić fryzurę, zauważył, że stan jego zarostu był nie do zaakceptowania. Wszystko dziś musiało być idealne, a szorstkie policzki zupełnie nie pasowały do tej koncepcji.\nSzlag. No dobra…\nW domu to zawsze skrzaty go goliły, a kiedy robił to sam - potrzebował dużo światła i porządnego lustra, a i tak nie zawsze był zadowolony z efektów. Dziś, niestety, miał do dyspozycji tylko małe srebrne kieszonkowe lusterko, podarowane kiedyś przez matkę. Z półmrokiem pomieszczenia nie dało się zrobić nic więcej, także Rigel był zmuszony wyczarować niedużą kulę światła, która zawisła nad nim, rozjaśniając pomieszczenie zimnym blaskiem. Za wiele to nie pomogło.\nMłody lord westchnął i ponownie uniósł różdżkę, nachylając się bliżej do lusterka.\n-Barbosa. - mruknął, skupiając się na czynności.\nW tej samej chwili usłyszał kroki, przez co w mgnieniu oka się rozproszył, a zaklęcie wymknęło się spod kontroli, raniąc młodego czarodzieja. Na bladej skórze na kości policzkowej pojawiły się drobne i błyszczące kropelki krwi.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 28.07.21 20:04\nPocałował Riley’a na dzień dobry, ale ten chyba spał jak kamień. Uśmiechnął się pod nosem, trochę żałując, że mężczyzna się nie obudził, a troche się ciesząc, że zdoła go jednak zaskoczyć. Rozważał, jak zaplanować dzisiejsze spotkanie, ale nie wiedział gdzie ostatecznie spędzą noc (choć starannie rozeznał odpowiednie miejsce i znalazł kilka zapasowych, ostateczna decyzja należała do Riley’a i do losu - Michael sprawdził ostateczną destynację magią, upewniając się, że opuszczony szałas w dolinie oraz cała jego okolica są jest zupełnie puste), a przywiezienie prezentu na miotle było zbyt oczywiste i mało praktyczne.\nWygodniej będzie się teleportować. Miał wymknąć się tylko na chwilę, więc nawet nie założył swojego ulubionego, czerwonego swetra. Po prostu narzucił szatę na niestarannie dopiętą koszulę i zniknął, deportując się już z pewnego oddalenia. Nie chciał obudzić towarzysza głuchym trzaskiem.\nPojawił się z powrotem bardzo szybko, ale nie wrócił od razu do miejsca, w którym spędzili noc.\nMusiał jeszcze coś zrobić…\n…no cóż, zajęło to trochę dłużej, niż planował. Najpierw słowa wcale nie chciały płynąć, a potem popłynęły potokiem długim i nieprzerwanym, monologiem pełnym gwiazd i słońca i wyznań, które chyba wciąż bałby się zwerbalizować przy jakiejkolwiek innej osobie, nawet przy Riley’u. Puste oczy niebieskiego ptaka były mniej ekspresyjne niż rozgwieżdżona, węgielna czerń pewnych tęczówek, więc w końcu blondyn zapomniał, że mówi do kogoś i chyba powiedział nawet o kilka słów za dużo. Cały czas pilnował, by zachować pewną dwuznaczność, na wypadek gdyby wiadomość odsłuchał ktoś niepowołany - za kilka lat, gdy posłaniec umrze. W głębi duszy wierzył jednak chyba, że słowa dotrą tylko do uszu Riley’a i że adresat zrozumie wszystko, co chciał przekazać.\nSzczerze mówiąc, miał nadzieję, że zdoła mu kiedyś powiedzieć podobne rzeczy osobiście, o wiele wcześniej. Tyle, że… zarazem bał się, że nie zdąży. Niecałe dwa tygodnie temu, w Derbyshire, inny auror omal nie wykrwawił się na jego oczach. To mogłem być ja, a Riley nigdy by się nie dowiedział.\nWziął urywany wdech, odgonił przykrą myśl i z powrotem nakrył klatkę kocem.\nPotem spędził kwadrans na nakładaniu wokół szałasu podstawowego Cave Inimicum, które zdejmie, gdy opuszczą to miejsce. Zapomniał o tym wczoraj, choć wyciszanie pomieszczeń weszło mu już w krew. Zawsze jednak dobrze wiedzieć, czy w pobliżu nie kręci się nikt niepowołany, zwłaszcza, że za dnia są tu większe szanse spotkania zbłąkanego wędrowca niż nocą. Michael nie sądził, aby natknęli się na kogokolwiek - dolina nie bez powodu miała reputację miejsca, gdzie można się skryć przed światem - ale przezorny zawsze ubezpieczony. Obszedł dookoła okolice szałasu, rozprowadzając dookoła białą magię i powiązując to miejsce z własną różdżką. Ta natychmiast da mu znać, jeśli w okolicy pojawi się ktokolwiek inny niż on i Riley.\nW końcu ruszył z powrotem do ich schronienia i wszedł do środka. Uśmiechnąłby się szeroko, gdyby do jego nozdrzy nie dotarła metaliczna woń krwi.\n-Riley… - odłożył klatkę na podłogę, nie widząc nawet, jak koc zsunął się z pakunku, odsłaniając błękitne pióra. Niemy, niebieski ptak wiercił się w środku trochę nerwowo, wyraźnie niespokojny przy blondynie, który kupił go niedawno i nie zdążył jeszcze oswoić. Mężczyzna nie zwracał już na to uwagi, wpatrując się w Riley’a jak zahipnotyzowany. -Zaciąłeś się. - wychrypiał niskim tonem, od razu podchodząc obok. Nozdrza lekko mu drżały.\nBez namysłu nachylił się i pocałował go w zraniony policzek, zatrzymując nań wargi minimalnie dłużej niźli wypadało. Zresztą, niczego z tego, co robili, nie wypadało.\nA teraz wiedział już wszystko, nawet jak Riley smakował.\nChyba pragnął wierzyć, że zapamięta ten zapach i smak zawsze i wszędzie, nawet nie będąc do końca sobą.\nWyprostował się i uśmiechnął z troską, wracając do siebie.\n-Golisz się magią bez dobrej widoczności? - wytknął, na pozór żartobliwie. -Pozwolisz, że pomogę? Znam lepsze sposoby. - zaproponował całkiem poważnie i odwrócił się w kierunku własnej torby, gdzie trzymał brzytwę, a jego wzrok padł w końcu z powrotem na memomertka. Ach, tak. Miał rozegrać to inaczej, ale woń krwi go rozproszyła.\n-Ale najpierw… jeszcze raz wszystkiego najlepszego. - sięgnął po klatkę, przysuwając ją bliżej. -To na pamiątkę urodzin. Podobno trudno je oswoić, ale… - ty oswajasz nawet wilkołaki\n- Pomyślałem, że akurat Tobie pewnie się uda. Trzymaj go tam, gdzie usłyszy tylko… to, co powinien. - puścił do Riley’a perskie oko, animuszem chcąc dodać samemu sobie pewności siebie.\nPo raz pierwszy spędził tyle czasu wybierając dla kogoś prezent, na który byłoby go stać i po raz pierwszy czuł się tym tak irracjonalnie zestresowany.\nPrzekazuję Rigelowi memortka.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 28.07.21 20:32\nZastygł bez ruchu z różdżką mocno zaciśniętą w dłoni, czując, jak skaleczony policzek zaczyna delikatnie szczypać. Czuł się zażenowany, że Fenrir zastał go w takim stanie.\nTo miało inaczej wyglądać…\nNie zdążył jednak w pełni się na siebie zdenerwować, gdyż drugi mężczyzna nagle znalazł się bardzo blisko, wręcz niebezpiecznie blisko niego. Rigel dostrzegł ten dziwny blask w jego oczach i instynktownie, chociaż wcale tego nie chciał, zrobił mały krok do tyłu.\n-To nic… zdarza się. - powiedział cicho, nie będąc w stanie zdobyć się na więcej. W pomieszczeniu zrobiło się wręcz nieprzyzwoicie duszno. - Tylko troch…\nUrwał, kiedy poczuł dotyk chłodnych warg na swojej skórze. Całe ciało przeszedł dreszcz. Nie do końca rozumiał, co właściwie się dzieje, co Fenrir zrobi jeszcze. Czy coś zrobi? Było w tym coś niebezpiecznego, ale i szalenie pociągającego - igrać z ogniem, choć i nieświadomie. Lord Balcka nie mógł przewidzieć tego, co będzie dalej - ponownie tracił kontrolę nad sytuacją, ale nie czuł strachu. Tylko fascynację.\n-Że ja? - wymamrotał, dopiero w tej chwili zauważając, że w trakcie tego dziwacznego pocałunku zdążył już mocno objąć blondyna, zmniejszając dystans między ich ciałami do minimum. - Cóż. Chyba przeliczyłem swoje możliwości… Jeśli znasz inny sposób, to z radością go poznam.\nNiechętnie wypuścił mężczyznę ze swoich ramion i spojrzał na klatkę z małym ślicznym niebieskim stworzeniem wewnątrz. Na chwilę odebrało mu mowę, więc tylko patrzył na zwierzę z otwartymi szeroko oczami.\n-To… - wydusił z siebie przez ściśnięte ze wzruszenia gardło i przeniósł wzrok na Fenrira. - Ja… D-dziękuję.\nBył mu tak szalenie wdzięczny, a jednocześnie czuł ogromny wstyd. W końcu mężczyzna nie był bogaczem, każdy knut prawdopodobnie był dla niego na wagę złota. Nie dojadał, musiał kraść, żeby mieć na eliksir tojadowy. Blackowi zabrakło słów, dlatego ponownie mocno objął Fenrira, próbując ukryć twarz w jego krzywo zapiętej koszuli.\n-Naprawdę nie musiałeś. - powiedział stłumionym głosem. - Ale dziękuję. Jest prześliczny.\nNim ponownie się odsunął, ukradkiem otarł nadgarstkiem łzę, która spłynęła po policzku, zahaczając o jeszcze świeżą rankę.\n-Zaopiekuje się nim najlepiej, jak umiem. - nachylił się w stronę klatki. - To samica, czy samiec? Wybacz, nie znam się aż tak dobrze na ptakach, u których dymorfizm płciowy jest słabo widoczny.\nPrzekrzywił głowę, nieświadomie naśladując tym samym sposób, w jaki poruszał się memortek.\n-Zawsze zadziwiała mnie ich fenomenalna pamięć. I to, że są w stanie odtworzyć każdy dźwięk. - tu zwrócił się do swojego nowego pierzastego towarzysza z uśmiechem. - Jesteś prawdziwym cudem natury, wiesz o tym?\nPrzeniósł klatkę w miejsce, gdzie był pewien, że nie ma żadnych przeciągów. Chata, w której spędzili noc, była stara i nie do końca szczelna, więc Rigel bał się, że stworzenie może się przeziębić. Nakrył go też z trzech stron kocem dla pewności.\n-To co, pokażesz mi twój sposób na golenie? Nie ukrywam, że bardzo mnie tym zaciekawiałeś.\nChciał już mieć to za sobą, gdyż w swojej torbie miał dla Fenrira prezent, ale nie chciał go wręczać, wyglądając jak modowe i estetycznie nieporozumienie. Ten dzień był zbyt ważny, żeby znowu coś się schrzaniło po drodze.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 28.07.21 21:03\nMoże ludzie pachnieli inaczej gdy ich krew krążyła szybciej, a może może zdążył wyczuć łomot serca Riley’a gdy trwali przez chwilę w objęciu. W każdym razie, wyczuł emocje (a może po prostu dreszcz…?) niemal namacalnie, a te jedynie spotęgowały jego własną fascynację. Zrobiło mu się gorąco i chyba tylko kwestia memomertka powstrzymała go przed pójściem z pocałunkami o krok dalej. Uśmiechnął się trochę półprzytomnie i skinął głową.\n-Pokażę ci. Ten sposób. - wychrypiał, a potem uważnie spojrzał na twarz bruneta, chcąc wybadać reakcję na prezent. Wzruszenie nie umknęło jego uwadze - nie wiedział jak reagować na takie emocje, ale potem usłyszał podziękowanie i cały się rozpromienił. Spróbował podchwycić na krótki moment wzrok Riley’a, ale ten szybko ukrył twarz w jego koszuli. Mógł stąd wyczuć, że i serce Fenrira bije w szaleńczym tempie.\n-Musiałem i chciałem. - zażartował, podświadomie chcąc rozpogodzić przyjaciela. Był mu przecież winien o wiele więcej niż prezent. A nawet gdyby nie, bardzo chciał dać mu odpowiedni prezent. Nie powiedział tego wprost, ale ogromnie się cieszył, że spędzili razem urodziny Riley’a - nawet w niewłaściwą datę.\nWplótł drugą dłoń w miękkie krucze loki, które tak lubił odkąd spotkali się na plaży i trwali tak chwilę, dopóki Riley znów się nie odsunął. Z szerokim uśmiechem obserwował, jak ten ogląda memortka, nie mogąc się oprzeć wrażeniu, że ptak i Krukon szybko nawiążą porozumienie.\n-Samica. Możesz ją nazwać jak tylko chcesz, nie reagowała na żadne konkretne imię. - no, przy Michaelu to nie reagowała właściwie na nic. Niebieska ptaszyna chyba wyczuwała jego temperament i odnosiła się do wilkołaka z przezorną nieufnością.\nTo Ty jesteś cudem - przemknęło mu przez myśl, gdy słuchał Rileya. Poczuł rozlewające się w sercu ciepło, już pewny, że trafił z tym prezentem.\n-Jasne! - sięgnął do własnej torby, gdy Riley przypomniał mu o praktyczniejszych sprawach. Wyjął stamtąd naostrzoną (przezornie przybył na spotkanie przygotowany) brzytwę, prezent od własnego ojca.\n-Potrzebujemy trochę wody… - szybko podgrzał trochę tą, którą mieli, naśladując sposoby samego Riley’a do parzenia herbaty. Tylko temperatura musiała być, oczywiście, niższa.\n-Usiądź wygodnie, odchyl głowę i się nie ruszaj. Możesz zamknąć oczy, ale robiłem to wielokrotnie i zawsze wygodniej nie robić tego samemu…a poza tym ten sposób wymyka się spod kontroli rzadziej niż magia, szczególnie jeśli ma się pewną rękę. Tylko się nie wierć! - poinstruował łagodnie, przesuwając dłonią po szorstkim policzku Riley’a. Takiego też go uwielbiał, ale jak mu wygodnie.\nNastępnie sięgnął po niewielki, zapakowany na podróż ręcznik, zamoczył go w ciepłej wodzie i delikatnie zwilżył policzki Riley’a. Żałował, że nie wziął mydła, ale poradzi sobie i tak. Niegdyś golił się tak codziennie, również w terenie. Doszedł do sporej wprawy.\nPrzytknął zimne ostrze brzytwy do policzka młodzieńca, sprawnie zaczynając golenie. Dawno nie golił kogoś innego i dopiero w połowie czynności - gdy delikatnie zwolnił brzytwą na grdyce Riley’a - dotarło do niego, jak bardzo jest intymna i jak sporego zaufania wymaga. Choć był dziwnie wzruszony, nie pozwolił by drgnęła mu ręka, a czynność zakończył odkładając brzytwę i nachylając się nad Riley’em tak, że niemal stykali się nosami.\n-Już. - nie mógł odmówić sobie delikatnego pocałunku, a potem cofnął niechętnie głowę i podał brunetowi lusterko. -Gotowe.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 28.07.21 23:35\nChyba od samego początku działali na siebie w taki sposób, nawet kiedy jeszcze do końca nie rozumieli swoich uczuć - każdy dotyk, każde spojrzenie, a nawet sama obecność wywoływała całe fale emocji, elektryzujących, zapierających dech. Ciągnęło ich do siebie, jak ćpuna do najukochańszej z używek, odbierało rozsądek, sprawiało, że nogi były jak z waty.\nBlackowi ciężko było zwalczyć ogromne pragnienie, aby znowu zaciągnąć Fenrira na niewygodne łóżko z wyjątkowo drapiącym kocem z wełny niskiej jakości.\n-Jak będziesz potrzebować pomocy z tojadem albo brakowałoby ci czegoś do jedzenia… to wiesz, że ci pomogę - odparł, sugerując, że jeśli zakup zwierzęcia mocno nadwyrężył jego budżet, to z chęcią go wesprze.\nBycie mieszkańcem Grimmauld Place 12 oprócz oczywistych korzyści miało też pewne niedogodności. Rodzice nie pozwalali mu mieć w domu zwierząt, które byłby uciążliwe. Na szczęście memortek był cichy, nie zostawiał też sierści, która przyklejała się do ubrań i wszystkich możliwych powierzchni.\n-Nazwę ją Mneme. - wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Może mało kreatywne, ale pasuje do niej. Podoba ci się?\nZwrócił się do niebieskopiórego ptaka, który tylko zatrzepotał skrzydłami, po czym zaczął się iskać.\nRigel z zaciekawieniem przyglądał się temu, co robi Fenrir, jednak kiedy zobaczył w jego ręku ostrą błyszczącą brzytwę, z pewnym niepokojem przełknął ślinę.\n-Ufam, że wiesz, co robisz… - wymamrotał, cały czas wpatrując się w ostrze. Nie spuszczając go z oczu, usiadł na krześle i posłusznie wykonał to, o co poprosił go starszy mężczyzna. Gdyby kto inny zaproponował mu podobny eksperyment - raczej by się nie zgodził.\nJego oddech stał się płytki, kiedy poczuł zimny metal na swojej skórze. Był lekko zaniepokojony, ale i zafascynowany. Magia nie zawsze się słuchała, to prawda. Anomalie, które niepokoiły ludzi jeszcze nie tak dawno, dobitnie to udowodniły. Może właśnie dlatego trzeba było się uciekać do tak… nietypowego sposobu golenia.\nKiedy ostrze niebezpiecznie zbliżyło się do jego szyi, młody czarodziej poczuł dreszcz, przyjemny dreszcz, który przeszedł wzdłuż jego kręgosłupa i wstrzymał oddech… Jeszcze chwila, jeszcze milimetr i ostra brzytwa byłaby w stanie przeciąć jego cienką, bladą skórę. Trudno mu było o tym nie myśleć. Dopiero pocałunek wybudził go z tego dziwacznego otępienia.\nWziął do ręki lusterko i przyjrzał się swojemu odbiciu uważnie, po czym musnął palcami gładkiego już policzka i żuchwy.\n-To było… inne. - podsumował z lekkim uśmiechem. - Dziękuję.\nPozostało już tylko nałożyć na twarz płyn po goleniu o przyjemnym ziołowym zapachu i w końcu wszystko było tak, jak powinno.\n-Też mam coś dla ciebie.\nNachylił się do swojej torby, żeby wyciągnąć z niej pakunek, zawinięty w ładny czerwony papier. Rigel kupił go na jarmarku świątecznym, ponieważ te, co miał w domu, były zbyt… drogie. A to by zrodziło kolejne pytania.\n-Wesołych świąt. - uśmiechnął się do Fenrira. - Jakbyś mógł, to, proszę, przymierz to od razu, bo nie wiem, czy będzie dobrze leżeć. Robiłem wykrój trochę z pamięci… jeśli coś będzie nie tak, to poprawię.\nZ kieszeni, lekko drżącą dłonią, wydobył też bardzo pomięty kawałek pergaminu, który kurczowo trzymał w zaciśniętej pięści. Blackowi trudno było ukryć pewne zdenerwowanie, jakie mu towarzyszyło w tamtej chwili.\n|wręczam kamizelkę z wełny rogatej czarowcy.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 29.07.21 0:32\nNie rozumiał własnych uczuć zbyt długo - jeśli się zastanowić, to pewnie przez dwie dekady. Nawet gdyby wcześniej dopuścił do siebie myśl, że podobają mu się również mężczyźni, nie poczułby chyba tego, co t e r a z. Może to świadomość potencjalnej śmierci na wojnie osłabiała zdrowy rozsądek i hamulce moralne, a może Riley działałby tak na niego zawsze i wszędzie, ale z każdym spotkaniem ich więź wydawała się coraz intensywniejsza. Mike opierał się najpierw, próbował to sobie zracjonalizować, usprawiedliwiać, że robi to po to, by uspokoić Fenrira - ale Fenrir był w jakiś sposób nim, co w listopadzie uświadomiła mu Ronja, a poza tym nie było sensu się dłużej okłamywać. Chciał tego wszystkiego równie mocno, jak drzemiący w nim wilk.\n-Wiem, wiem. - odparł pośpiesznie, kiepsko maskując lekkie zażenowanie. Doceniał troskę, ale nie wierzył przecież, by Riley miał więcej oszczędności od niego. Po prostu nie miał na utrzymaniu krewnych i nie mieszkał w Somerset, gdzie ceny ostatnio bardzo wzrosły. Może w Londynie wcale nie było zresztą lepiej...? Mike'a nie było w stolicy od bardzo dawna, we wrześniu ostatecznie zaniechał wypraw do swojego dawnego domu, a choć Riley miał niby stabilną pracę, to Tonks podejrzewał, że wcale nie jest mu lekko.\nNie miał zamiaru wykorzystywać jego uczucia, nie mógłby nigdy tego zrobić. Zresztą, ostatnio nawet przemiany bez eliksiru tojadowego wydawały się jakieś... mniej straszne.\n-Mneme. - powtórzył z uśmiechem. Pasowało.\nSprawdził opuszkiem palca, czy brzytwa jest ostra i uspokajająco (z założenia...) wyszczerzył zęby.\n-Spokojnie, robię tak od lat. - nie miał nawet zamiaru liczyć, ile wiosen minęło odkąd skończył Hogwart. Przy młodszym kompanie... jakoś wolał o tym nie myśleć. Niefrasobliwie, nie pomyślał też o tym, jak straszna może wydawać mu się brzytwa - dotarło to do niego dopiero, gdy trzymał już ostrze na gardle Riley'a, gdy słuchał płytkiego oddechu i z uznaniem myślał o jego odwadze.\nOdłożył ostrze i już miał zaproponować jakieś śniadanie, gdy Riley szczerze go zaskoczył.\n-Dla mnie...? - sam nie miał przecież urodzin, a nie był pewien, czy powinni sobie wręczać świąteczne prezenty. Jak widać, jednak tak. -Nie trzeba było... - tym razem to on się speszył, albo wzruszył, albo jedno i drugie. Z niedowierzaniem otworzył pakunek, a na widok pięknej kamizelki szerzej otworzył oczy.\nMógłbym ją nosić jeszcze częściej niż szalik - z tej pierwszej, być może irracjonalnej myśli, wyrwały go dopiero słowa Riley'a.\n-Wykrój? Ty... sam ją uszyłeś...? - ten fakt dotarł do niego z pewnym opóźnieniem, ściskając gardło. Ostrożnie wyjął prezent z pakunku, rozłożył w dłoniach, wyraźnie oniemiały.\nW końcu wziął głęboki wdech, uśmiechnął się z niedowierzaniem i postanowił przymierzyć podarunek. Stał w samej koszuli, na którą narzucił kamizelkę i starannie uregulował zapięcie, a przy okazji poprawił własny, krzywo zapięty kołnierz.\n-Ja... to ty mi powiedz jak leży i... dziękuję. Wesołych Świąt. - zamrugał kilkakrotnie, zdecydowanie szybciej niż zazwyczaj, wreszcie oswajając się trochę ze wzruszeniem. Posłał Riley'owi promienny uśmiech i wtedy zauważył, że brunet się czymś stresuje. Wzrok mimowolnie podążył do jego rąk.\n-A to co...? - nie ruszał pięści z tajemniczym pergaminem, ale wyciągnął rękę i splótł razem ich palce. Pokrzepiająco uścisnął wolną dłoń Riley'a, jakby chcąc go ośmielić.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 13.10.21 22:03\nGdyby Black mógł, pewnie oddałby mu swoje odłożone oszczędności, jedzenie - nawet, gdyby sam miał głodować. Mógłby, ale musiał dalej grać swoją rolę. To bolało, ale tak było lepiej, bezpieczniej. Nie chciał mu zdradzać swojej tożsamości, bo wiedział, że zwykli ludzie często trzymają się na dystans od takich jak on. I takie wyznanie popsułoby wszystko. Dlatego milczał o wielu kwestiach, próbując być jak inni. To bolało, ale było konieczne.\n"Dlaczego?" pytanie ugrzęzło mu w gardle, kiedy obserwował błyszczące ostrze, dlatego jedynie rzucił Fenrirowi pytające spojrzenie. Nie do końca rozumiał, po co zawsze golić się… manualnie. Przecież magia była szybsza i lepsza! Ale nie skomentował tego, gdyż, sam przed chwilą udowodnił, że nie zawsze tak to działa, a zaklęcia z łatwością wymykały się spod kontroli - nawet te najprostsze.\nTen nietypowy eksperyment można było uznać za sukces - i nie tylko dlatego, że nie została przelana już ani jedna kropla krwi. Prosta czynność, golenie przy pomocy ostrej brzytwy, uświadomiła Rigela w jednej dość nietypowej i niepokojącej rzeczy - że nadal gdzieś w jego głowie gnieździ się natarczywa myśl, chęć zanurzenia się z głową się w ciemnej i ciepłej, niczym koc, puste. Zakończenie wszelkich cierpień. Czarodziej sądził, że udało się to zwalczyć, niestety, to nadal tam było. Nie chciał jednak tego teraz analizować i zepchnął powracające myśli gdzieś w głąb świadomości, zostawiając je na później. Teraz chciał się cieszyć chwilą i nie dawać tym myślom odebrać mu radości, płynącej z tej chwili.\nWpatrywał się uważnie w twarz mężczyzny, chcąc przekonać się, czy prezent mu się podoba. Bardzo chciał podarować mu coś wyjątkowego, ale i przydatnego, coś, co ogrzałoby go w zimie, kiedy sam Black będzie daleko.\n-Chciałem - odpowiedział w podobny sposób, co przed chwilą Fenrir. - Tak, uszyłem… nie znalazłem po prostu niczego innego…\nZaczął, jakby się tłumacząc. Pewnie, gdyby kupił taką u Parkinsonów, byłaby lepsza, lepiej skrojona. Nie chciał jednak ryzykować, że ktoś zacznie zadawać niewygodne pytania.\n-Podoba ci się? - zapytał ostrożnie, obserwując, jak blondyn zakłada kamizelkę. O dziwo leżała dobrze, chociaż perfekcjonistyczny umysł Rigela zauważył, że trzeba było ją trochę skrócić, aby była idealna. No… może trochę poszalał z tą długością. Przecież rzadko szył ubrania dla kogoś.\nUśmiechnął się do niego lekko, walcząc z narastającym zdenerwowaniem.\nMocniej zmiął kawałek pergaminu.\nChciał, żeby wszystko było idealnie i prawie mu się udało, nie przewidział jednak jednej najważniejszej rzeczy - że zostanie zjedzony przez stres. Na nic się zdały ćwiczenia przed lustrem i tekst, nad którym tak się napracował, kiedy w krytycznym momencie miał w głowie pustkę. Kiedy jednak poczuł dotyk dłoni Fenrira, odrobinę się uspokoił.\n-Ja…- mówienie sprawiało mu wyraźną trudność, dlatego wziął głęboki wdech i spuścił wzrok. - Chciałem ci to powiedzieć już wcześniej. Odkąd pojawiłeś się w moim życiu, nie wyobrażam już sobie świata, w którym cię nie ma obok. Każde nasze spotkanie, każde słowo, szept, uśmiech… dają mi siłę, żeby iść dalej. Jesteś moim światłem, bez którego po prostu bym się zgubił i ugrzązłbym w ciemności. Czasami wydaje mi się, jakbyśmy się już znali, byli blisko - w innym życiu, wszechświecie. I pewnie, nawet gdybym stracił pamięć, rozpoznałbym cię wśród setek obcych twarzy, głosów, dźwięku tysiąca kroków, zmierzających donikąd.\nCzuł, jak ręce stają się lepkie od potu, a atrament na pogniecionym skrawku pergaminu rozmazuje się, brudząc dłoń.\n-Chciałem ci powiedzieć, że ja… cię kocham.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 13.10.21 22:11\nPrzesunął opuszkami palców po miękkiej wełnie. Nie dość, że kamizelka była idealnie dopasowana i bardzo ciepła, to jeszcze wyczuwał w niej jakiś rodzaj przyjaznej, magicznej energii. A może tak tylko mu się wydawało - że w prezencie od niego będzie mógł przenosić góry?\n-Jest piękna. - zapewnił, a kamizelka podobała mu się tym bardziej, że Riley zrobił ją własnoręcznie. Sam. Dla niego!\n-Nie wiedziałem, że potrafisz szyć.- dodał z nutą podziwu i wzruszenia, choć chyba nie powinno go to dziwić, że Riley wydawał się znać na wszystkim. -Dziękuję.\nNie spodziewał się tak czułego gestu, ale tym bardziej nie spodziewał się słów, które padły później. Riley odwzajemnił jego uśmiech, ale później spuścił wzrok i Michael został z tymi zdumiewającymi wyznaniami niemalże sam. Przez dłuższą chwilę usiłował złożyć głoski w s e n s, mocniej ściskając dłoń rozmówcy. Takich słów nie słyszało się przecież na co dzień, nie słyszało się nigdy - czytało się je w wierszach i literaturze, słyszało się o nich w romansach rycerskich, ale nie wybrzmiewały w prozie życia. Przynajmniej nie w jego życiu. Nie potrafił wymyślać podobnych metafor, nie potrafił ująć uczuć w słowa gdy mógł wyrazić je w zamian dotykiem, a może nigdy nie czuł się na tyle pewnie i bezpiecznie aby w ogóle próbować - choć przecież spróbował niecałą godzinę temu, przy milczącym memortku. Z buforem bezpieczeństwa w postaci myśli, że pewne wyznania wybrzmią dopiero po latach.\nNie słyszał nigdy czegoś podobnego, mężczyźni nie słuchali takich rzeczy, nie mieli od kogo. On sam nie był nawet rodzajem mężczyzny, który potrafiłby wpaść na podobne przemówienie. Bezbrzeżnie zaskakujące i zaskakująco piękne - choć na kartce papieru albo usłyszane od kogoś innego byłyby jedynie pustymi frazesami... ale teraz czarodziej bezmyślnie kiwał głową (choć Riley tego zobaczyć już nie mógł), jakby na potwierdzenie, że ich znajomość też daję mu siłę by iść dalej i przetrwać ciemność i…\n…zanim zebrał się na jakąkolwiek odpowiedź, między nimi wybrzmiało to jedno słowo, które - mimo wszystko, choć było logiczną przecież konkluzją dla wszystkich poprzednich - i tak bezbrzeżnie go zaskoczyło.\nŚwiat zatrzymał się na moment, a on wrażenia puścił dłoń Riley’a. Rozchylił lekko usta, przez sekundę nie dowierzając, że się nie przesłyszał.\nNigdy w końcu nie…\n…z Astrid, w Norwegii, nigdy o tym nie rozmawiali (może to ona nie mówiła nic, przeczuwając, ze nie mógłby jej dać podobnej odpowiedzi), a wcześniej przecież nie…\nW tej samej sekundzie przez głowę przemknęło mu kilka szybkich myśli, tłumiony dotąd głos rozsądku: ale, znamy się tak krótko, nie wiesz nawet jak mam na imię ani na nazwisko, to szalone, przecież poznałeś mnie od najgorszej strony i wiesz, że jestem wilkołakiem i jestem szalony i…\nNikły protest ucichł równie szybko jak się pojawił, przytłoczony falą nieznanej emocji, w której dopiero za chwilę Tonks rozpozna mieszankę szczęścia i wzruszenia.\nPrzeniósł lewą dłoń na policzek Riley’a, a palcami prawej delikatnie musnął jego brodę, próbując go skłonić by podniósł wreszcie głowę.\n-Ja… - głos wiązł mu w gardle, ale teraz istotniejsze było napotkanie spojrzenia ciemnych oczu. Spoglądał w dół wytrwale, dopóki Riley nie odważył się podnieść wzroku.\nDo ich niewielkiego szałasu wpadały już promienie słońca, które rozświetliło całe pomieszczenie i odbijało się teraz w szarozłotobłękitnych oczach - aż trudno było określić, która barwa teraz w nich dominowała. Zaś w źrenicach Riley’a chyba nadal widział wspomnienie gwiazd, albo coś jeszcze innego. Coś, co kazało mu teraz nie myśleć, tylko spróbować wreszcie nazwać to, co czuł od początku listopada. To ciepło, które zakorzeniało się w sercu z każdym otrzymanym listem i każdą schadzką, wbrew zdrowemu rozśadkowi. -…ciebie też. - dokończył miękko, gdy ich spojrzenia wreszcie się spotkały. -Ja ciebie też. - powtórzył pewniejszym, niższym głosem - może po to, by słowa wybrzmiały pewniej, a może dlatego, że obydwoje chcieli odwzajemnić to wyznanie. -Kocham. - doprecyzował ledwo słyszalnym szeptem, opierając czoło o jego czoło.\nWziął głęboki oddech. Po tym emocjonalnym wysiłku zalała go fala ulgi, dodając odwagi do sformułowania nieśmiałej i nieco wstydliwej prośby. Teraz albo nigdy - w końcu nawet Fenrir był zbyt poruszony i szczęśliwy, by mieć mu to za złe.\n-Możesz mi czasem mówić Mike. - wypalił cicho, lekko drżącym głosem, bo chciał to sprostować - albo po prostu to usłyszeć - już pod dłuższego czasu. -Jeśli chcesz, oczywiście. Fenrir to moje… drugie imię, przedstawiam się wymiennie i… no. - wzruszył lekko ramionami, nie chcąc wchodzić w szczegóły zdiagnozowanego przez Ronję rozdwojenia jaźni i niecelowych przemilczeń, nie teraz. Było zbyt idealnie, miał nadzieję, że pochopną prośbą niczego nie zepsuje.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 17.10.21 21:07\nRigel nieczęsto był chwalony, a przynajmniej do niedawna. W domu zawsze wszystko było nie tak - krzywo, za wolno, za mało. Wiecznie źle… Aż w końcu Black uwierzył w to, że do niczego się nie nadaje, mimo wysokich wyników w szkole, osiągnięć w życiu zawodowym, wiedzy oraz różnych innych umiejętności, które posiadał... Przecież nie pasowały do wizji polityka idealnego. Dlatego komplement dotyczący kamizelki przyjął z pewnym zakłopotaniem, ale i poczuciem dumy, lekkim i niepewnym jak płomień świecy. W końcu ktoś, i to nie byle kto, docenił jego dzieło - tak szczerze i prawdziwie. Nie udawał, nie próbował kłamać, żeby tylko nie zrobić młodemu czarodziejowi przykrości, tylko rzeczywiście podziwiał prezent.\n-Trochę. Znam podstawy - powiedział zgodnie z prawdą. - Częściej coś przerabiam, niż szyję...a i tak w ramach rozrywki.\nModa dla Blacka była jedyną dziedziną, w której mógł poczuć prawdziwe artystyczne spełnienie. Niestety, nie należała ona do tak zwanej wysokiej sztuki, tak więc zajmowanie się nią było przez wielu uważane za coś głupiego i niegodnego uwagi. Ale może kiedyś to zmieni. Cała nadzieja w Parkinsonach, gdyż Black miał raczej nikłe szanse na zrobienie z tym czegokolwiek.\nWypowiadając kolejne słowa, Rigel czuł, jak przerażenie odbiera mu czucie w nogach - zupełnie, jakby znowu miał dostać ataku choroby. Ale kontynuował. Chciał to wreszcie to powiedzieć, choćby nawet cały świat miał runąć w jednej chwili. Zadawał sobie sprawę, że jego słowa brzmiały jak coś, co zostało żywcem wyjęte z romansów, które pożyczał w szkole od Primrose, ale miał to gdzieś. Dokładnie rozumiał swoje uczucia i nie ważne, że on i Fenrir znali się krótko. Niektóre rzeczy po prostu się wie od samego początku.\nTen mężczyzna zajął specjalne miejsce w życiu lorda. Pewnie, gdyby go nie było, Black prawdopodobnie nie wychodziłby z domu, przytłoczony ciężarem rzeczywistości, lub zacząłby robić wiele niebezpiecznych i głupich rzeczy, próbując mierzyć się z kolejnymi stratami. Fenrir był jego ocaleniem, zaklęciem zabezpieczającym przed upadkiem, bezpieczną tratwą na zimnym bezkresnym oceanie, światłem odpędzającym mrok, który pożerał jego duszę. To wszystko próbował mu przekazać, w swojej krótkiej wypowiedzi, chociaż przeczuwał, że słowa, jakich użył, nie będą w stanie przekazać wszystkich jego emocji, a szczególnie wdzięczności.\n“Kocham” wybrzmiało w pustym pomieszczeniu i blondyn odsunął się, wypuszczając dłoń Blacka.\nGdzieś w okolicy serca, poczuł nieprzyjemne ukłucie.\nOczywiście, że musiał wszystko zepsuć. Jak zawsze. Przecież czego by się nie tykał - wszystko zawsze niszczy.\nChciało mu się wyć, jednak nie był w stanie wydusić z siebie żadnego dźwięku - ściśnięte rozpaczą gardło nie dawało mu nawet zaczerpnąć powietrza, przez co oddech, jaki próbował wziąć w płuca, wyszedł przerywany i zduszony. Kiedy już był bliski rozsypania się na milion kawałków, jak delikatne lustro, w które ktoś rzucił ciężkim kamieniem, czarodziej poczuł na twarzy dotyk ciepłych rąk, zachęcających, aby uniósł wzrok. Niesamowicie trudno mu było przestać wpatrywać się w zakurzoną drewnianą podłogę, jednak w końcu zebrał się w sobie i podniósł głowę, kompletnie nie wiedząc, czego się spodziewać. Bał się spojrzeć Fenrirowi w oczy, obawiając się, że zobaczy tam gniew lub odrazę. Ale kiedy w końcu ich spojrzenia złączyły się, w jasnych tęczówkach Rigel dostrzegł coś zupełnie innego - przeciwieństwo tego wszystkiego, czego aż tak bardzo się bał. W tej samej chwili słońce wdarło się przez zakurzone szyby i oświetliło całe wnętrze. Jasne promienie nadały całej scenie zupełnie nierealny charakter. Ale najbardziej nierzeczywistymi wydawały się kolejne wypowiedziane słowa.\n“Kocham” wybrzmiało niczym echo jego własnych słów.\nBlack nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. To wszystko było jak we śnie, tak pięknym i ulotnym. Znajomym. Tylko że teraz to wszystko działo się na prawdę. Było do bólu, do łez rzeczywiste i namacalne. Black aż musiał na chwilę przymknąć oczy, walcząc z drżeniem kolan i cisnącymi się na powieki łzami wzruszenia.\nImię brzmiało przedziwnie. Musiał się z nim oswoić.\nDo tematu, że jest ich dwóch w jednym ciele, Rigel podchodził bardzo ostrożnie, nie chcąc urazić blondyna i mając nadzieje, że używając tylko jednego imienia, jakim ten się przedstawił, sprawi, że da mu poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Chyba to działało, bo nie widział już tych... przeskoków, jakby człowiek i wilk powoli scalali się w jedno. Młody czarodziej wyczuł jednak, że i człowiek chciałby być nazywany swoim imieniem. Otworzył się i nie bał się nazwać swojej słabości - może i w taki dziwaczny sposób, lecz sygnał był wyraźny.\nCzując ogromne wzruszenie i ciepło, które zaczynało wypełniać każdą komórkę jego ciała, Black objął w pasie swojego kochanka, przybliżając go do siebie i zmniejszając dystans między ich ciałami prawie do zera. Uniósł lekko drżącą prawą dłoń, żeby przeczesać palcami jego jasne kosmyki, dotknąć opuszkami palców karku i szyi. Z pewny zawahaniem uniósł się na palcach, żeby zmniejszyć różnice wzrostu między nimi.\n-Po prostu mi powiedz, kiedy będziesz chciał, żebym użył twojego imienia, Michaelu - wyszeptał, kiedy ich usta znalazły się milimetr od siebie.\nRigel bardzo żałował, że nie usłyszy jego ust swojego prawdziwego imienia.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 18.10.21 3:22\n-Praktyczna rozrywka. - zażartował, instynktownie zaprzeczając przesadnie skromnym słowom Riley’a. -W sensie, prezent bardzo mi się przyda. - dodał, myśląc o mroźnej zimie i nie wiedząc jeszcze, że niektóre słowa grzeją jeszcze lepiej niż ciepła wełna. Tematy takie jak krawiectwo, mugolskie sposoby golenia, czy opieka nad memortkiem nagle wydały się prozaicznie banalne. Rozpłynęły się w obliczu tego co - do tej pory niewypowiedziane - właśnie rozbrzmiało w ciasnym szałasie.\nPodobno wilkołaki potrafią wyczuć zapach strachu. Z początku nie rozpoznał go teraz, w każdym nie świadomie. Uświadomił sobie dopiero nagłą nieobecność lęku - gdy Riley wreszcie spojrzał mu w oczy, napięcie zniknęło, a ciepłe słońce rozproszyło ich wszystkie obawy. Przesunął delikatnie palcami po policzku kochanka, z wdzięcznością, domyślając się, ile odwagi kosztowało go to wyznanie.\nIle odwagi kosztowało go to wszystko. Znajomość z wilkołakiem, który przyznał się do niepełnej kontroli nad swoimi przemianami. Danie kolejnej szansy złodziejowi. Utrzymywanie ich zakazanej relacji w zupełnej tajemnicy, szyfrowanie listów, wyszukiwanie odludnych miejsc na schadzki. Nie wiedział, jak wygląda londyńska kawalerka Riley’a (podświadomie zakładał, że młody badacz mieszka w suterenie jakiejś kamienicy), ale na podstawie z miękkich ubrań i porcelanowych filiżanek wnioskował, że pewnie jest wygodniejsza niż ich prowizoryczne posłania. Dom też był zresztą wygodniejszy, ale tam nie mógł nikogo zaprosić. Ani pokazać się w Londynie. Nigdy o tym nie rozmawiali, tak jakby intuicyjnie chcieli udawać, że życie poza ich spotkaniami nie istniało. A Michael był za to cholernie wdzięczny. Spokojnie czuł się tylko z rodziną (ale o nich wolał akurat nie myśleć w towarzystwie Riley’a, a szczególnie o tym, co by pomyśleli o nich...) i z Nim.\nGdy po kolei tracił wszystko, co najważniejsze - od własnego ciała po własny umysł - myślał, że czeka go już tylko wojna i krew i walka i krew i księżyc i krew i zimno i…\n…i wcale nie musiało tak być.\nNie musiał zakładać, że życie skończyło się w grudniu 1955 roku, albo że być może rozpocznie się po wojnie. Przy nim nie musiał nawet myśleć o wojnie - ich spotkania były rzadką chwilą wytchnienia, a ukrywali by swoją relację przecież nawet w czasach pokoju.\nNie potrafił tego wszystkiego wypowiedzieć, ale może chociaż w jego źrenicach Riley mógł dostrzec bezbrzeżną wdzięczność. Za to, że dzięki niemu czuł się szczęśliwy, po raz pierwszy od tak dawna. Za to, że po dwóch latach wreszcie pozwolił sobie najpierw na dotyk, potem na szczerość i słabość, a w końcu na miłość. I za to, że mógł patrzeć w lustro, nawet na własne blizny, bez niepokoju i strachu. Teraz, spoglądając na swoje odbicie, mógł sobie przypomnieć, że przynajmniej Riley widział go naprawdę. Nie jako wilkołaka, nie jako aurora ani mugolaka (choć o tych dwóch ostatnich aspektach jego tożsamości nie wiedział, o czym Tonks czasami zapominał), ani nawet Michaela albo Fenrira. Po prostu jego.\nUśmiechnął się jeszcze szerzej (o ile to w ogóle możliwe) słysząc swoje pierwsze imię. Ostatni kamień spadł mu z serca, a o innych… przeszkodach szczerze zapomniał, oszołomiony pięknem chwili. Wszystko było dobrze, przynajmniej tutaj, i teraz tylko to się liczyło. Świat mógł płonąć, ale nic już nie stanie pomiędzy nimi, nie po tym, co wspólnie przeszli i co właśnie sobie powiedzieli. A gdzieś w trakcie tej wspólnej drogi przywiązał się do Riley’a mocno i szczerze, jak wierny pies.\nPrzymknął oczy i skrócił ostatnie milimetry odległości pomiędzy ich ustami, pieczętując wypowiedziane i niewypowiedziane obietnice namiętnym pocałunkiem.\n-Dzisiaj możesz mnie nazywać, jak tylko zechcesz, Riley. - wyszeptał, łapiąc oddech. Chciał usłyszeć wszystkie znane sobie imiona i zdrobnienia i poznać te nowe, zaskakujące. Chciał go dzisiaj zadziwić. Z dala od świata, na odludziu, gdzie jedynym świadkiem był memertek. Spojrzał na kochanka, który potrafił już rozpoznać wymowny uśmiech i zawadiacki błysk w jasnych oczach. Na powrót splótł ich palce i pociągnął Riley’a za rękę, ku posłaniu.\n-Pokażę ci coś. - obiecał, tak jak niegdyś Riley jemu, pod gwiazdami. Tym razem ośmieliło ich coś piękniejszego niż alkohol i narkotyki,. Klękając na szorstkim kocu Michael wiedział już, że Riley nigdy nie zapomni dzisiejszego dnia. On też nie.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 10.01.22 0:54\nSwój pokój na poddaszu Rigel opuścił, kiedy jeszcze było ciemno, wymykając się przez okno na miotle, jak robił to zawsze, kiedy potrzebował w samotności zebrać myśli, lub załatwić coś, bez zbędnych pytań ze strony rodziny. Obserwacja nocnego miasta działała na czarodzieja w sposób kojący. Łatwo było zapomnieć o własnym zdenerwowaniu i przygnębieniu, i po prostu skupić się na pojawiających się w oknach światłach oraz ciemnych ludzkich sylwetkach, przemykających ulicami.\nBlack nie zamierzał jednak snuć się po Londynie, latać slalomem między kominami, mając nadzieję, że nie zderzy się z żadną sową albo innym “lotnikiem”. Od razu skierował miotłę na północ - w stronę Szkocji. Miejscu, które stało się symbolem prawdziwego szczęścia i nieskończonego smutku - dwóch stron tej samej monety.\nCałą trasę należało rozbić na części. Lot. Teleportacja. I znowu lot. Tak było bezpieczniej, pewniej, że droga nie zajmie mu wieczności.\nZ każdą chwilą, kiedy zbliżał się na miejsce, serce biło coraz szybciej.\nTrochę zajęło mu znalezienie opuszczonej drewnianej chatki, schowanej w gęstej, jak mleko mgle. Świt już zdążył pomalować na złoty kolor otaczającą rzeczywistość.\nCzarodziej zatrzymał się na progu i już unosił rękę, żeby nacisnąć ciężką zardzewiałą klamkę, jednak ostatecznie nie zrobił tego. Czuł, że jeśli ponownie zobaczy tamto pomieszczenie, to chyba pęknie mu serce. Już teraz, nawet kiedy o tym myślał, czuł, jak smutek bezlitośnie zaciska swoje lodowate palce na jego gardle, aż trudno było złapać oddech. Dlatego musiał podejść do wszystkiego w inny sposób.\nWyuczonym ruchem ręki stworzył w zamarzniętej ziemi obok chatki dół, do którego włożył spory pakunek, szczelnie owinięty płótnem, po czym zasypał go, pozostawiając jedynie wystający z ziemi sznur - nie mógł pozwolić, aby do środka dobrały się dzikie zwierzęta. Nad tym wszystkim Rigel umieścił niedużą piramidę z paru kamieni, przypominającą w pewnie sposób niektóre budowle, w których przeżywał wiele cudownych chwil.\nPozostawało jeszcze jedno.\n-Fae Feli.- wypowiedział, wskazując na kamienie. Srebrny pył przylgnął do kamieni niczym drobinki szkła lub lodu. Teraz już wszystko było gotowe.\nMężczyzna nie mógł już dłużej tu być, zrobiło mu się słabo, a skronie zaczęły pulsować tępym bólem. Musiał wracać. Czując, jak nogi zaczynają się pod nim uginać, mocniej zacisnął palce na miotle, jak by była kołem ratunkowym, i wzbił się w niebo.\n|w pakunku są: kawa 200g, czarna herbata 100g, suszona wieprzowina 1500g, boczek świeży 100g, boczek wędzony 100g, kaszanka 500g, zwinięty w rulon pergamin z sonetem 18 Szekspira.\nRe: Zamglona dolina [odnośnik] 10.01.22 1:15\n15.02 o świcie\nOtworzył list drżącymi dłońmi i rozszyfrował krótką treść z mieszanką ulgi, radości, przygnębienia i złości. Mieli do siebie nie pisać. Tym razem słowa Rigela wydawały się logiczne i trzeźwe. Z ich dwójki to Michael częściej kierował się brutalnym pragmatyzmem - odkąd się pożegnali, ani razu nie sięgnął pierwszy po pióro. W Walentynki poczuł przejmujące poczucie winy, ale i tak nie odpisał, nie od razu. Słowa, prócz nadziei, niosły strach. Wszystko się zgadzało - kolor wstążki, zapowiadający list; szyfr; miejsce spotkania. Nikt nie powinien wiedzieć, nikt nie miał prawa wiedzieć. A co jeśli...?\nSpalił list, jak zawsze, a potem spoglądał na sufit w trakcie bezsennej nocy.\nPostanowił dać sobie czas do namysłu, nie lecieć tam od razu. Musiał sporo przemyśleć - również to, co dowiedział się od Justine.\nZanim wzeszło słońce, postanowił spróbować. Potrzebowali jedzenia.\n-Sphaecessatio. - skierował na siebie różdżkę, wychodząc z domu. I tak był rozpoznawalny, ale to zmyli nieznajomych na pierwszy rzut oka. Teleportacja, miotła, wreszcie spacer - nie chciał aportować się bezpośrednio na miejsce. Gdy widział już chatkę, rzucił -Homenum Revelio.\nCzysto, całkowicie pusto.\nZaczął rozglądać się niedaleko wejścia, a bystry wzrok prędko odnalazł lśniące kamienie. Srebrny pył, rozgwieżdżone niebo, mokry piasek, gorące ciała. Przygryzł dolną wargę prawie do krwi, a potem ostrożnie odkopał pakunek. Gdy był już blisko, nozdrza zadrżały - jedzenie.\nPamiętał. My głodujemy, warknął w chwili złości, a potem żałował tych słów, ale nie dało się ich już cofnąć.\nCiężko dźwignął się na nogi i ostrożnie sprawdził jeszcze chatę. Wreszcie ułożył z rozsypanych kamieni kształt, przypominający serce i pośpiesznie deportował się do domu. Bezpieczny, ze śniadaniem i zapasami dla całej rodziny. Czuł, że zrobił coś nieodpowiedniego i że list, który napisze w odpowiedzi do Blacka będzie bolesny - że nie powinien przyjmować tej paczki. Ale byli głodni, bardzo głodni - a Justine będzie teraz jadła za dwoje.\nOstatnio zmieniony przez Michael Tonks dnia 27.03.22 4:24, w całości zmieniany 1 raz (Reason for editing : bylobrzydkobedzieladnie)


Prologis Park Chorzów. - Chorzów - w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady A4 , oferta nr 1764h\n» hale, magazyny i grunty - wyniki wyszukiwania » hale, magazyny i grunty - wyniki wyszukiwania » Prologis Park Chorzów. - Chorzów - w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady A4 , oferta nr 1764h\nPrologis Park Chorzów., oferta nr 1764h\nChorzów - w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady A4\nPrologis Park Chorzów to centrum dystrybucyjne w sąsiedztwie autostrady A4, na pograniczu Katowic i Chorzowa. Wynajmij hale i magazyny wysokiego składowania w Prologis. Nowoczesne konstrukcje stalowe to ekonomiczna eksploatacja. Magazyny i hale są ogrzewane. Lokale użytkowe dostosowane do potrzeb najemców. Wynajmij hale w Prologis. Z pomocą Jartom uzyskasz najatrakcyjniejsze warunki najmu.\nPowierzchnia biurowa będzie wybudowana według potrzeb najemcy\nLokalizacja Chorzów - w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady A4 , kierunek na południowy - zachód od Chorzowa, okolica przemysłowo – usługowa, droga główna\nBiuro pow. max Powierzchnia biurowa zostanie wybudowana zgodnie z zapotrzebowaniem Najemcy.\nPrologis Park Chorzów znajduje się w Chorzowie, mieście na Górnym Śląsku, w województwie śląskim, w centrum Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Chorzów sąsiaduje z Katowicami, Rudą Śląską, Bytomiem, Piekarami Śląskimi, Siemianowicami i Świętochłowicami.\nChorzów, ze względu na swoje położenie niemal w samym centrum aglomeracji cechuje się dobrymi połączeniami na trasie wielu linii tramwajowych i autobusowych. Mieszkańcy Chorzowa i okolicznych miast wykorzystują także pociągi osobowe podmiejskie jako środek transportu, na przykład na trasie Chorzów Batory-Katowice.\nCentrum ProLogis Park Chorzów jest doskonale skomunikowane. Kluczowe trasy drogowe ze wschodu na zachód to autostrada A4 Kraków – Katowice – Wrocław, Drogowa Trasa Średnicowa, łącząca Katowice z Rudą Śląską i docelowo z Gliwicami, droga krajowa Katowice – Bytom, a w położeniu południkowym ulice Stefana Batorego, Gałeczki oraz Dąbrowskiego.\nNajważniejsze dla miasta linie kolejowe łączą Katowice, Chorzów i Kędzierzyn Koźle oraz Legnica; druga w kolejności jest linia między Chorzowem i Tarnowskimi Górami, która biegnie potem do Kalet i Inowrocławia, a także linia między Chorzowem Batorym a Rudą Śląską. Ten ostatni odcinek obsługuje wyłącznie przewozy towarowe.\nChorzów ściśle związany jest z przemysłem górniczym i hutniczym, ale także energetycznym i chemicznym. Aktualnie te gałęzie przemysłu nie odgrywają już tak ważnej roli. W jednej z największych hut regionu, hucie Kościuszko zamknięto wiele wydziałów. Huta Batory została natomiast sprywatyzowana i podzielona na kilka spółek. Nadal jednak funkcjonują Zakłady Azotowe, nowoczesna Elektrociepłownia ELCHO Chorzów, Alstom-Konstal, specjalizujący się przede wszystkim w konstrukcjach taboru szynowego oraz Zakłady Chemiczne HAJDUKI. Lukę po dużych zakładach przemysłowych uzupełniają małe i średnie przedsiębiorstwa, głównie usługowe i handlowe. W mieście znajduje się kilka sklepów dużych sieci handlowych, są to między innymi: hipermarket Carrefour w Centrum Handlowym AKS, Media Markt, Kaufland, TESCO, Billa a także market budowlany Castorama.


Uniknął groźnego wypadku, bo patrzył w lusterka - Antyradio.pl\nWiele osób stojąc w korkach swoją uwagę skupia na telefonie komórkowym, czy też systemie multimedialnym, zamiast na obserwowaniu otoczenia. Lekcję o tym, że zawsze warto być czujnym dostał pewien kierowca w Rosji.\nOsoba poruszająca się pojazdem z kamerą pokładową po drodze ekspresowej podczas niekorzystnych warunków pogodowych zwolniła, widząc zatrzymane na horyzoncie pojazdy. Kierowca bacznie obserwował nie tylko to, co dzieje się nie tylko przed nim, ale także za nim. Patrzenie w lusterka szybko się odpłaciło.\nCzujny uczestnik ruchu drogowego dostrzegł nadjeżdżającą z tyłu ciężarówkę, która w jego ocenie mogła mieć problem z wyhamowaniem. Nie czekając na przebieg sytuacji, kierowca postanowił „przytulić się” do barierki. Dzięki błyskawicznej reakcji, udało mu się uniknąć groźnego uderzenia w tył:\nCo więcej, po samym wypadku, zdecydował się ominąć ciężarówkę, zatrzymując się nieco dalej. W końcu zważywszy na słabą widoczność oraz śliską nawierzchnię, istniało spore prawdopodobieństwo, że podobna sytuacja, do jakiej doszło, powtórzy się i ktoś nie zdąży wyhamować.\nMożna wyjść z założenia, że nie da się przewidzieć wszystkich niebezpieczeństw na drodze. W końcu istnieje ogromna liczba czynników losowych – wystarczy, że ktoś zaśpi za kierownicą lub podejmie się niebezpiecznego manewru, np. wyprzedzania przed ślepym zakrętem. Przy czym warto pamiętać, że będąc czujnym i obserwując otoczenie możemy uniknąć tragicznych w skutkach zdarzeń.\nDo podobnej sytuacji doszło w Polsce na drodze ekspresowej S3. Dwaj kierowcy widząc w lusterkach nadjeżdżającą z nadmierną prędkością ciężarówkę, zjechali na sąsiedni pas, co najprawdopodobniej uratowało im życie. Sam kierowca ciężarówki, który z impetem uderzył w cysternę, zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Po samym incydencie drogę ekspresową zablokowano, a na miejsce zdarzenia przyjechały odpowiednie służby.\nO czyhających na drodze niebezpieczeństwach można przekonać się oglądając filmiki, na których niejednokrotnie uwieczniono szokujące sceny. Zdarzają się bowiem przypadki osób celowo usiłujących potracić przechodniów, a także kierowców łamiących wszelkie możliwe przepisy ruchu drogowego.


5 wystrzałowych komediowych seriali animowanych Netflixa – Kulturalny Blog :)\nBy amikołajOpublikowano 11 stycznia 2019 12 kwietnia 2019 [data]Cat Filmy i seriale\nNetflix rozpieszcza nas wszystkich świetnymi filmami i serialami. Kto nie słyszał o Stranger Things, House of Cards, Narcos, Orange is the New Black, Sense8? Ale produkcje aktorskie to nie jedyna dobra rzecz na platformie. Netflix pozwala obejrzeć naprawdę dobre animacje, a niestety nie mówi się o nich wystarczająco dużo. Oto kilka tytułów, na które zdecydowanie warto zwrócić uwagę w ofercie Netflixa.\nArcher – ten amerykański serial to najstarsza pozycja na liście, jako że powstał już w 2009 roku i do tej pory stworzono aż dziewięć sezonów. Kolejny, dziesiąty, jest w produkcji. Seria opowiada o agentach Tajnej Agencji Wywiadowczej – z angielska ISIS, czyli International Secret Intelligence Service. Tytułowy główny bohater to narcystyczny kobieciarz, bezwstydny kłamca, egoista i oportunista, a zarazem tajny agent inspirowany postacią Jamesa Bonda.\nCały serial jest zresztą komediową alternatywą dla przygód 007, pełną nawiązań, dynamicznych dialogów i mniej lub bardziej wyszukanego humoru, często o erotycznym zabarwieniu. Archer nie jest przy tym tak dosadny Austin Powers. Owszem, zdarzy się, że główny bohater na golasa zetknie się z inną postacią penisami tudzież dostanie erekcji na myśl o śmierci matki, ale gagi tego rodzaju pokazane są z większą powściągliwością. Sterling (tak główny bohater ma na imię) Archer nie jest też tak ciapowaty jak Johnny English, ale choć jako agentowi bliżej mu do profesjonalizmu Bonda, to z postacią graną przez Rowana Atkinsona też ma trochę punktów wspólnych.\nDużym atutem jest także paleta pozostałych bohaterów. Pracownicy ISIS to zróżnicowana i pokręcona ferajna – od Malory Archer, apodyktycznej matki Sterlinga, a zarazem szefowej agencji, przez lekko stukniętą sekretarkę Cheryl Tunt, biseksualną szefową HR Pam Poovey, księgowego-agenta Cyrila Figgisa, po przepełnioną kobiecością i charakterną agentkę Lanę Kane. Oni wszyscy tworzą ekscentryczną i wybuchową mieszankę, którą z przyjemnością ogląda się na ekranie. Wszystko to podlane klimatem lat sześćdziesiątych XX wieku – początkowo, bo potem autorzy inspirowali się innymi dekadami i pozwolili sobie na trochę eksperymentów z formą serialu.\nSpecyficzną cechą Archera jest skąpa animacja. Sama kreska jest realistyczna, choć komiksowa, inspirowana twórczością takich tuzów historii obrazkowych jak Jack Kirby i Steve Ditko. Charakterystyczne są dla niej grube kontury. Ograniczona animacja może początkowo odpychać, ale wyróżnia to Archera na tle innych animacji i po pewnym czasie przestaje przeszkadzać.\nDisenchantment aka Rozczarowani – to z kolei najnowsze dzieło Matta Groeninga, tego od Simpsonów i Futuramy. To już powinno być wystarczającą rekomendacją dla każdego, kto ceni sobie dobry humor. Ale buduje to też spore oczekiwania. Serial częściowo im sprostał, choć trzeba zarazem przyznać, że pierwszy sezon jest nieco zachowawczy i bezpieczny. Prawda, w świecie, w którym głównymi bohaterami są księżniczka-alkoholiczka Bean, towarzyszący jej osobisty demon Luci oraz zielonoskóry, optymistyczny do bólu elf Elfo, siłą rzeczy musi być sporo wariactwa i absurdalnego humoru. Scenariusz nie jest jednak tak odważny, jak można by oczekiwać, a początkowe odcinki za bardzo skupiają się na przedstawieniu postaci i rozstawieniu ich w fabule. Z czasem jednak akcja nabiera tempa, fabuła kształtu, a i gagi wydają się śmieszniejsze i z większym polotem – słowem, Rozczarowani rozwijają się w coś satysfakcjonującego i mającego spory potencjał na przyszłość. Ten serial trzeba mieć na radarze, zwłaszcza jeśli komediowe klimaty fantasy dla dorosłych to jest to, co lubicie.\nBoJack Horseman – to nie tylko jeden z najlepszych seriali animowanych Netflixa, ale i jeden z najlepszych seriali w ofercie platformy w ogóle. Tytułowy bohater to dawna gwiazda popularnego sitcomu z lat 90 – czegoś w stylu Pełnej chaty. Jego sława nieco przebrzmiała, a BoJack od momentu, w którym jego serial został anulowany, w zasadzie nie robi nic dla rozwoju swojej dalszej kariery, zatapiając się w marazmie, depresji i alkoholu. Dostajemy tu tragikomiczną opowieść o postaci ze złamanym życiem, zawiedzionymi nadziejami, poszukującej sensu, miłości i bliskości drugiego człowieka. A przede wszystkim to historia kogoś, kto nie potrafi polubić własnego siebie i zamiast stawiać czoła własnym słabościom, wybiera ucieczkę. W połączeniu z nieumiejętnością wyrażania emocji prowadzi to do wielu zranionych uczuć i zniszczonych relacji. Trzeba jednak przyznać, że tytułowy BJ nie jest jedyną popraną postacią.\nSerial wyróżnia obecność antropomorficznych zwierząt – główny bohater jest koniem – co jest źródłem wielu zabawnych wątków i sytuacji. BoJack Horseman to egzystencjalna drama i satyra na Hollywood oraz amerykańską popkulturę, czasem zaangażowana społecznie, czasem filozoficzna, czasem bardzo ironiczna, a czasem po prostu smutna. Ciężki, złośliwy sarkazm i ostre riposty wymieszano tu z wzruszającymi, chwytającymi za serce momentami. Pogłębione rysy psychologiczne postaci oraz zabawy formą, połączone z genialnymi scenariuszami, świetną reżyserią i doskonałym aktorstwem głosowym sprawiają, że jest to praktycznie pozycja obowiązkowa. A odcinek Fish Out of Water czyli BoJack lubi pływać, to prawdzie arcydzieło. BJH to 5 sezonów naprawdę inteligentnej i wymagającej rozrywki – koniecznie trzeba to poznać.\nFinal Space – mamy tu kolejnego bohatera niezrozumianego, wyobcowanego i nielubianego przez otoczenie, ale tym razem jest on głupkowatym idiotą. Jest zarazem irytujący i niezwykle sympatyczny. Ale o ile BJH czy księżniczka Bean to – powiedzmy – w miarę poważni bohaterowie, to Gary jest po prostu pastiszem na wielu protagonistów występujących w s-f – od Flasha Gordona i Luke’a Skywalkera po Petera Quilla ze Strażników Galaktyki. Final Space jest przez to komedią w innym stylu, bardziej obśmiewającą science-fiction i jego klisze niż postacie czy zjawiska społeczne, itp. To komedia gatunkowa, ale będąca zarazem rasowym przedstawicielem swego rodzaju. Główny bohater, Gary Godspeed, to zarazem parodia, jak i hołd złożony wspomnianym herosom. Podobnie Lord Commander, główny antagonista, wywołuje zarówno uśmiech, zwłaszcza w kontekście starwarsowych złoczyńców takich jak Snoke, jak i autentyczną grozę. I tak w zasadzie jest tu ze wszystkim. Każdy element ma jak medal drugą stronę, a ostatecznie całość okazuje się być zaskakująco głęboka i świetnie napisana. Jeśli jesteś fanem podróży w czasie, paradoksów czasowych i tym podobnych wątków, powinieneś sięgnąć po Final Space.\nGravity Falls aka Wodogrzmoty Małe – a to już produkcja Disneya. Odstaje ona od poprzednich tym, że mogą ją oglądać zarówno dzieci, jak i dorośli (Final Space mimo wszystko też jest raczej dla starszego widza). I obie grupy mogą się świetnie przy tym bawić, bo to dość inteligentna, choć nieprzesadnie ambitna, dwusezonowa seria, która trafi do każdego miłośnika Kaczych Opowieści, Indiany Jones’a i Scooby Doo. Rzecz dzieje się w tytułowym miasteczku gdzieś na odległej prowincji w Oregonie, a główni bohaterowi, rodzeństwo Dipper i Mabel, przybywają do niego, aby w czasie wakacji towarzyszyć i pomagać swemu ześwirowanemu wujkowi Stanowi w prowadzeniu przedziwnego, pełnego strachów i tajemnic muzeum. Miasteczko szybko okazuje się być pełne tajemnic, dziwadeł, potworów i straszydeł oraz wariatów, ale dla dzieci to okazja do wspaniały przygód, a nie obaw. To pocieszna, pełna humoru i zabawy historia, która urzeka swymi bohaterami, wartką akcją i dynamizmem dialogów.\nRick and Morty – na koniec jeszcze jeden bonusowy tytuł. Po prawdzie zasługiwałby na większe omówienie, jednakże od 18 listopada 2018 roku ma zniknąć z Netflixa. Czy na stałe, czy tylko na jakiś czas? Przekonamy się wkrótce, ale póki jest to możliwe, warto tę zwariowaną komedię nawiązującą do Powrotu do przyszłości zobaczyć. To słodko-gorzka niezwykła przygoda dla nerdów i miłośników popkultury – trzeba ją znać, choć nie da się ukryć, że czuć w niej pesymistycznego ducha.


Wille w Tulum (55)\nDomki letniskowe w Tulum (49)\nCarretera Tulum Boca Paila Km. 10, Tulum, Meksyk\nBe Tulum Beach & Spa Resort cieszy się świetną lokalizacją obok pięknej plaż. Be Tulum Beach & Spa Resort zakwaterowuje gości do swych eleganckich pokoi od 2009 roku.\nHotel znajduje się w odległości 1.7 km od Cesiak. Jednym z atutów jest lokalizacja obiektu, 9 km od centrum Tulum.\nLokalizacja hotelu zapewnia szybki dostęp do parku narodowego i lasu tropikalnego.\n20 pokoi z pięknym widokiem na morze oferuje telewizji satelitarnej, klimatyzacji, szybkiego internetu, miejsca do przechowywania i miejsca do siedzenia, prywatnych łazienek wraz z suszarki do włosów, bezpłatnych przyborów toaletowych i ręczników. Do użytku gości są też mała lodówka, ekspres do kawy/herbaty i kuchenka.\nCodziennie rano w restauracji podawane jest śniadanie. Oferujące różnorodne dania MamaMuu i Simple znajdują się w odległości 5-minutowego spaceru.\nNiepowtarzalny hotel powstał 70 km od portu lotniczego Playa Del Carmen.\nPo ciężkim dniu w Tulum goście docenią jacuzzi i saunę. W hotelu można zamówić nurkowanie z aparatem tlenowym, nurkowanie z rurką i kajakarstwo.\nBe Tulum Beach & Spa Resort, Meksyk\n/ Carretera Tulum Boca Paila Km. 10, Tulum, Meksyk / Kontakty\n319 Addington Motel 3* Motel w Christchurch – rezerwuj Garden & Spa 4* Hotel w Hoi An – rezerwuj Cedar & 2* Motel w South Lake Tahoe – rezerwuj Bamboo Beach Club 3* Hotel w Clearwater Beach – rezerwuj 906 Riverside 2* Hotel w Melace – rezerwuj Favehotel Kusumanegara 3* Hotel w Jogyakarcie – rezerwuj 19 Atlantic 3* Hotel w Virginia Beach – rezerwuj Mono'Tel 2* Hotel kapsułowy w Tajpeju – rezerwuj Thamel 2* Hotel w Katmandu – rezerwuj Rawi Warin And Spa 5* Ośrodek wypoczynkowy w Ko Lancie – rezerwuj Primavera 3* Hotel w Zermatt – rezerwuj Rasa Sayang 3* Ośrodek wypoczynkowy w Ko Lancie – rezerwuj Sixty-six 2* Hotel w Melace – rezerwuj The George 5* Hotel w Christchurch – rezerwuj Anoma Boutique House 3* Hotel w Chiang Mai – rezerwuj La Concha Renaissance 4* Ośrodek wypoczynkowy w San Juan – rezerwuj Cholchan Beach 4* Ośrodek wypoczynkowy w Pattaya – rezerwuj Sc 2* Hotel w Pattaya – rezerwuj Shane 3* Hotel w Chiang Mai – rezerwuj Highpoint South 10G Condo Willa w Ocean City – rezerwuj United House Dom wakacyjny w Key West – rezerwuj Ibiz 3* Hotel w Kuala Lumpur – rezerwuj Citi International 3* Hotel w Nowym Dehli – rezerwuj Casona Tlaquepaque Temazcal & Spa 5* Hotel w Guadalajara – rezerwuj Vip Stay 938S Hotel apartamentowy w Arlington – rezerwuj Casita Esteban Y Ingrid Apartament w Puerto Vallarta – rezerwuj Dreams 5* Hotel w Punta Cana – rezerwuj


W tegoroczne wakacje, wyemitowany zostanie kolejny sezon - „Domowych Rewolucji”, który emitowany będzie na antenie głównej TVN.\n"Domowe Rewolucje" z farbami Tikkurila\nPrzy wykorzystaniu farb Tikkurila, znana projektantka Dorota Szelągowska przeprowadzi spektakularne metamorfozy w domach bohaterów wnętrzarskiego programu. Czwarty sezon programu będzie emitowany w każdą sobotę o godz. 17.00 w TVN.\nPierwsze odcinki pojawiły się już 20 czerwca w stacji TVN. Wakacje to idealny czas na remont. Dorota Szelągowska, w tym sezonie programu dostarczy widzom wiele inspiracji do wnętrzarskich metamorfoz.\nDokonaj metamorfozy w swoim domu z Tikkurila!\nJak wiadomo prowadząca program „Domowe Rewolucje” żadnych wyzwań się nie boi. W każdym odcinku będzie udowadniać, że nie ma rzeczy niemożliwych i nawet najbardziej nieustawną przestrzeń można zmienić w piękne, a przy tym w pełni funkcjonalne miejsce do życia.\nSięgając m.in. po wysokiej jakości, sprawdzone rozwiązania, jakie zapewniają produkty Tikkurila doda koloru realizowanym projektom, stylowo ożywiając domowe pomieszczenia. W szerokiej palecie ponad 13 tys. barw na pewno znajdzie odcień, który wpisze się w gusta domowników.\nW pierwszym odcinku Dorota Szelągowska przeprowadziła gruntowną metamorfozę niewielkiego, bo zaledwie 26-metrowego mieszkania, by stworzyć w nim komfortowe warunki dla mamy i jej nastoletniego syna.\nW kolejnych projektantka urządzi pierwsze gniazdko dla planującej wspólne życie pary, na warsztat weźmie stary jednorodzinny dom, a także odremontuje dwupokojowe mieszkanie, by uczcić kolejną rocznicę ślubu małżeństwa, które swoim wnuczkom stworzyło zastępczy dom. Praktycznych pomysłów na urzekające wnętrza w tym sezonie nie zabraknie.


starowała - Co to jest starowała? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest starowała?\nCzym jest starowała? Co znaczy starowała?\nWyraz starowała jest odmianą słowa starować.\nZobacz synonimy słowa starowała\nZobacz podział na sylaby słowa starowała\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa starowała\nTłumaczenie wyrazu starowała:\nZapis słowa starowała w języku migowym\nZapis słowa starowała w alfabecie Morse'a\nZapis słowa starowała w alfabecie Braille'a\nZapis słowa starowała w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nSierra Tango Alpha Romeo Oscar Whiskey Alpha Lima Alpha\nZapis słowa starowała od tyłu\nPopularność wyrazu starowała\nskrzypiel , sapać , skapcanieć , srokaczyć , szałszański , sfastrygować , Starowa Góra , spiralka , senioralny , Starzak , salpingografia , skupowy , Sąspów , sianowianka , sterowy , szatna , Siedlimowice , staniol , samotracki , Sochacki ,


Serwo hamulca Fiat 125p części używane. Zadzwoń 703 500 202\nSerwo hamulca Fiat 125p\nCena Serwo hamulca Fiat 125p Cena\nWyjątkowy portal ogłoszeniowy z częściami do Fiat 125p w tym miejscu oferuje sprzedaż części używanych o nazwie Serwo hamulca. Znajdziesz u nas części w kategorii Hamulce. Stacja demontażu pojazdu, która wymontowała tę część samochodową dodała niniejsze ogłoszenie w dniu 2018-03-01 a w tej chwili ta oferta jest non stop jest wartościowa i dostępna, pospiesz się, bo może być sprzedana nawet dziś czyli 2018-04-23 - numer oferty 31303831. Część używana Serwo hamulca do Fiat 125p przeznaczona na sprzedaż. Sprzedawca części posiada aktualnie 10 sztuk tych części samochodowych. Cena Serwo hamulca Fiat 125p 1.5 2001 van (minibus). Tanio Serwo hamulca Fiat 125p 1.5 2001 van (minibus). Ekonomiczne auto z silnikiem 1.5 i zaczął jeździć po polskich drogach w roku 2000. Kasta tego samochodu to van (minibus) i ten pojazd wyprodukowany został przez markę Fiat. Ten model 125p dostępny jest w wersjach Standard, sedan, sedan, ., -, -, x.\nNa giełdzie internetowej części używanych kupiłem serwo hamulca i dzięki temu naprawiłem swoje ulubione Fiat 125p. Wszędzie szukałem i zalazłem najwygodniejsze i dobre Fiat 125p. Najmocniejsza wersja silnikowa to jest to co uwielbiam. Gdzieś na forum czytałem że Fiat 125p to najlepsze model w gamie aut tej marki i najwygodniejsze, dlatego nie chcę innego. Nie wiem, co najczęściej się psuje w Fiat 125p bo mnie to nie interesuje. Czytałem że są o najczęściej występujące usterki w Fiat 125p. To nie jest najważniejsze, ważne że jeździ. Wczoraj auto uległo awarii i potrzebowałem serwo hamulca do 125p. Widziałem całe takie auto na części w Śrem. Pierwszy raz byłem na tak dużym szrocie samochodowym z częściami używanymi do aut. Nigdzie nie mogłem znaleźć ale ten auto szrot ma serwo hamulca. Poszukałem serwo hamulca na szrocie i okazało się że kupiłem to bardzo tanio. Czy ktoś jeszcze kupuje części na giełdzie w Poznaniu przecież w Internecie jest taniej i więcej. Moto2.pl znalazł dla mnie serwo hamulca poszukiwania za darmo. To taka internetowa giełda części używanych z dużą ilością firm. Szukałem całego przodu do auta więc wpisałem na tej stronie i wszystko dostałem na jednym szrocie.\nCzasami w życiu jest tak fajnie że gdy chcesz bardzo w szybko rozbić swoje Auto ktoś inny ci w tym pomoże i w ten sposób zepsułem swoje Auto Fiat 125p. Teraz wraz z narzeczoną muszę poszukać serwo hamulca. Zastanawiałem się odkrywałem świat chciałem naprawdę znaleźć coś w Internecie Fiat 125p. To niesamowite uczucie gdy wiem że mogę sam naprawić serwo hamulca w Fiat 125p. Nie znam się czy to duży problem bo mama mało jeździ do marketów. innym razem gdy pojadę na pewno taksówką to nie uszkodzę serwo hamulca do Fiat 125p. Przyszedł ten moment aby znaleźć nową część ale była droga więc poszukałem taniej serwo hamulca. Mój starszy brat ma dziewczynę w Śrem. Moje oczy nie widział tak wiele serwo hamulca. Zobaczyłem na tym placu calutkie Fiat 125p na części.\ntanio Serwo hamulca Fiat 125p


Uczelnie organizują kursy na temat Bitcoina - Money.pl\nStrona głównaWalutyWiadomości walutoweUczelnie organizują kursy na temat Bitcoina\nDraper University of Heroes wspólnie z bitcoinową siecią społecznością ZapChain idą w ślady uniwersytetu z Nikozji.\nTim Draper (Draper University/screen z YouTube)\nDraper University of Heroes wspólnie z bitcoinową siecią społecznością ZapChain postanowili uruchomić bezpłatny kurs online. Wcześniej byli też Cypryjczycy.\nTim Draper zasłynął pod koniec czerwca 2014, kiedy kupił na aukcji 30 tysięcy Bitcoinów skonfiskowanych przez FBI twórcy osławionego marketu z narkotykami Silk Road. Kosztowało go to 19 milionów dolarów. Ojciec Drapera miał 10% udziałów w Skype, które sprzedał w 2005 roku eBayowi za 4.1 miliarda dolarów.\nStudenci podczas kursu przygotowanego przez czołowych ekspertów i przedstawicieli kryptowalutowych biznesów mają dowiedzieć się czym jest Bitcoin, BlockChain, w jaki sposób działają transakcje i czym różni się aspekt technologiczny od ekonomicznego. Kursanci poznają także tajniki wprowadzenia Bitcoina do własnego biznesu. W ciągu zaledwie kilku dni na kurs zapisało się ponad 1100 osób\nDraper University różni się od konwencjonalnych placówek. Ich głównym założeniem jest rozwijanie w studentach przedsiębiorczości oraz zakłócanie ogólnie przyjętego porządku. Reklamują się hasłem _ Disrupters Wanted _ czyli w tłumaczeniu _ zakłócacze porządku poszukiwani _, a Bitcoiny akceptowane są tam od czerwca 2013.\nNie jest to jedyne miejsce na świecie oferujące darmowe kursy z cyfrowych walut. Od kwietnia wprowadzenia do cyfrowych walut można uczyć się online na University of Nicosia, największym cypryjskim i jednym z największych w Europie południowej Uniwersytetem na którym wykłady odbywają się w języku angielskim.\nKursy prowadzone są tam przez znane autorytety w świecie Bitcoina, takie jak Andreas Antonopoulos który niedawno odpowiadał na pytania Kanadyjskiego Senatu.\nUczelnia ma w swojej ofercie także płatny kierunek, po ukończeniu którego studenci otrzymują tytuł magistra kryptowalut, a certyfikat ukończenia kierunku zapisany zostanie BlockChainie (publicznej bazie danych na której opiera się Bitcoin). Kurs nie należy jednak do najtańszych, ponieważ kosztuje 11,760 euro. Uniwersytet jest pierwszą uczelnią wyższą na świecie, która zdecydowała się na akceptację Bitcoinów już w listopadzie 2013.\n"Bitcoinowy guru" walczy o cyfrową walutę