Kwiecień, 2006 | Siła nie znosząca niewoli\nTakie tam myśli… i więcej wielokropków… … …\nOpublikowano 24 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nDobry wieczór… mam nadzieje, że mile spędziłeś dzień. Mam nadzieję, że na nikogo się nie gniewasz… zwłaszcza na siebie. Wszystko jakoś się ułoży… pooddychaj głębiej przez chwile… spójrz w lustro i powiedz „kocham Cię”.\nThings have never been so swell, i had never felt so well pełen entuzjazmu Cobain wyśpiewuje to zdanie a w moim umyśle pojawia się adekwatne do niego taaa… jasne… a łeb to mnie może jeszcze bardziej nawalać? po czym następuje ambitny i pocieszający refren Yeeeeeeee eeeeee eeeeeee eeeeeeeaaaahhhhhhh!!!! Yeeeeeeeeee eeeee eeeeeee eeeeeeeeeaaaaaah!!! Yeeeeeee eeeeeeee eeeeeeeeeeeeeEEEEAAAAAAHHH!!!!!!! …świetnie… jak już pęknie zrobie se z niego koszyczek na truskawki… w końcu wiosna… w odpowiedzi słyszę kolejną część refrenu You know you’re right, You know you’re right, You know you’re right, You know you’re RIGGGHHT!! dobra… wkurzyłem się… wyłączyłem. Posadziłem się na krześle, poobracałem chwilkę… i… siedzę… i… cisza… i… drapie się… i… cisza… i… obrót… i… myślę. Kurcze… życie mam jedno… wypadałoby go nie zmarnować… tym bardziej, że za rok matura… Przynajmniej wiem na 100% co chcę robić – będę się wygłupiał na deskach lub, jeśli dobrze pójdzie, na ekranie – i to za pieniądze. PWST – Powiatowa Wyższa Szkoła Tapicerska. :-) żartuję – Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna. Albo Wrocław albo Kraków – miasto w którym wychodząc z kościoła masz rzut kamieniem do drugiego… lepiej nie rzucaj… witraże są drogie. Sam nie wiem gdzie studiować; bardziej odpowiada mi atmosfera Krakowa a Wrocław… cóż… nigdy tam nie byłem… Mam dziwne wrażenie iż czytają mnie same kobiety… a ja wciąż zwracam się do rodzaju męskiego… Trzymasz w rękach swoją przyszłość, co z nią zrobisz zależy jedynie od Ciebie; czy wrzucisz ją do kibla wsłuchując się w szum tego czym mogła być, czy chwycisz ją mocno nadając jej kierunek rozwoju. Przyszłość jest taka jaką ją czynisz więc uczyń dobrą, a jeśli poczujesz, że Cię przytłacza poślij po mnie, przyjdę… ale tani tekst, nie? Jeśli mi się uda, za parę lat zmienię tytuł bloga na „aktor też człowiek”… o ile go wcześniej nie skasuje… Jeśli do 3 lat nie zarobie swojego pierwszego miliona pojadę do Paryża i zachabię tę Liskę…\nNie jestem pewien co konkretnie ta notka wnosi w twoje życie, pewnie nic, ale myślę, że o tym najlepiej wiesz już Ty. Kochaj siebie.\nTakie tam słowa… i dużo wielokropków…\nOpublikowano 21 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nDzień dobry. W Nowym Yorku jest godzina 17. W Kairze dochodzi północ. Mój zegar biologiczny się popsuł i utkwił gdzieś pomiędzy. Hmmmmmmm… niebo jest pochmurne… spodziewałem się cieplutkiej nocy w świetle księżyca… prawdę mówiąc miałem ochotę na mały spacerek. Wrzuciłem w myśli „Bella Nocie”, nastawiłem się na granie świerszczyków… znasz to… słyszysz to filmach kiedy coś pięknego ma się wydarzyć wcześnie wieczorem… jednak zostałem przywitany przez chłodne powietrze i zachmurzone niebo… spuściłem żaluzje, pośpiesznie zasłoniłem okno i postanowiłem sobie wyobrazić za oknem tą ciepłą księżycową noc… potem podgłośniłem jeszcze bardziej Maroon 5 i znów odsłoniłem zasłony… i przez sekundę wydawało mi się iż udało mi się kompletnie zmienić moją percepcje rzeczywistości tak, że widziałem wymarzoną noc… ale to uderzenie trwało nieco mniej niż sekundę… potem musiałem pogodzić się z widokiem chmur… Wciąż uczę się jak tworzyć moje własne przeznaczenie. Niemniej jednak… wierzę, że właśnie to mamy robić każdego dnia… tworzyć własną rzeczywistość i odnajdywać sens w każdym momencie. Ponieważ każdy moment jest doskonały i albo pozwala nam dobrze się bawić odczuwając wiele radości, albo czegoś nas uczy… a niekiedy, kiedy trafi się szczęśliwie, pozwala na obie te rzeczy z każdej po trochu.\nParyż to takie piękne miasto… chciałbym tam pojechać i zejść głęboko pod ziemie do katakumb i pooglądać sobie powbijane, w ściany gigantycznej jaskini, kości ludzi nieżyjących od paruset lat. Albo udam się Louvreskiego Muzeum i zachabię Mona Lise… kiedy sztukę zamyka się w jednym miejscu powoli zaczyna ona do niego należeć, sama tworzy i określa to miejsce… takie to niemądre… sztuka jest wszędzie… lubię czasami odwiedzać takie małe muzeum któremu na imię niebo… wstęp darmowy… a znajdują się tam takie wielkie i poważne dzieła sztuki… ochrona jest dobrze wyszkolona, nie do przebycia ale przynajmniej dzięki niej możesz nauczyć się przestrzegania reguł, czasami nawet pozwoli Ci zerknąć za żelazną zasłonę i dotknąć tego pięknego płótna… właściwie możesz nawet zanurzyć się w tym płótnie. I to zamierzam właśnie zrobić… to się nazywa „wziąć kąpiel”. Na imie mi Marek… ludzie mówią do mnie Marek… nazywam się Marek… jestem Marek… Marek jestem. Marek Marek Marek. M. A. R. E. K. przez chwilę patrząc na to słowo dziwnie się czułem… w pewnym momencie nie miało ono dla mnie żadnego sensu… Kim jestem tak na prawdę? Wiem jak mam na imię… wiem także, że kiedy ktoś woła to imię, ja na nie reaguje… czasami… ale hmmm… mam to ciało… i tę duszę… nie… ja JESTEM tym ciałem i tą duszą. Mogę coś pomyśleć a moje ręce pomogą tą myśl urzeczywistnić a moje oczy mogą stwierdzić czy moja myśl została wykoanana a mój mózg może sprawdzić czy moje oczy sprawnie pracują i to podwójnie… moje oczy nie są tak na prawdę do tego potrzebne… wszystko co musisz zrobić to skupić się przez sekundę na tym co możesz zobaczyć… a potem zamknąć oczy i zauważyć, że to wszystko jest ciągle przed Tobą… nie zmieniło się ani trochę… tak samo jak z żarówką którą machasz sobie przed oczami a kiedy je zamykasz… mózg nadal wszystko widzi… No dalej… zamknij oczy i poruszaj ręką przed twarzą… czy ją WIDZISZ? A tak przy okazji – czy nadal to czytasz mając zamknięte oczy? TAK… już KUMASZ!!! OK… spróbuj jeszcze raz. Miłej zabawy. Lepiej jednak poćwicz trochę zanim zaczniesz w ten sposób prowadzić.\nP.S. A z tej kąpieli to jednak zrezygnuję.\nP.S.2 Jeśli uda się nam „dostrzec” cokolwiek z zamkniętymi oczyma to znajdziemy sposób na lepsze dostrzeganie rzeczy z oczyma otwartymi. W górę serca.\nStopień Dwudziesty Piąty\nOpublikowano 16 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nPrawie nikt już nie miał nadziei. Ten który miał być mesjaszem teraz leży w grobie i to już trzeci dzień… Kobiety, pobożnym zwyczajem, rankiem nakupiły wonności i udają się do grobu by namaścić nimi ciało mistrza. O czym wtedy myślały? Czy czuły się oszukane? A może nie myślały o upokorzeniu jakiego doznały a trwały w żałobie? Może przypominały sobie własne, osobiste kontakty ze Zmarłym? Może o wszystkim po trochu… Maria Magdalena, Maria matka Jakuba i Salome. Kobiety. Chrześcijaństwo dało podstawy równouprawnienia. Dotąd kobiety miały swoje miejsce w domu, o tym by się uczyły, należały do jakiegoś zgromadzenia nie było mowy. A oto Jezus bierze kobiety do siebie. Maria Magdalena było przecież prostytutką! Takie kamienowano a On wyciągnął do niej rękę i przebaczył a ponad to uczynił swoją uczennicą. Po Jego wniebowstąpieniu ona i inne uczennice Pańskie głoszą tak jak i apostołowie ewangelię, one tak samo jak i mężczyźni otrzymują Ducha Świętego. Jezus wprowadził takie radykalne, wręcz niewykonalne zmiany w społeczeństwie żydowskim. Na pierwszy wiek naszej ery, kiedy nikt nie myślał o miłości wrogów, równości kobiet, kiedy odrzucano chorych i ułomnych przychodzi Jezus i głosi to wszystko. Na te prawdy dla ogółu ludzkości było za wcześnie, pytanie czy teraz jest to wykonalne? Czy dzisiaj myśli się o miłości wrogów itd.? Między innymi widząc Jezusa tak bardzo wyprzedzających swoje a nawet moje czasy uwierzyłem w to wszystko, ponieważ uważam, że myśląc kategoriami tamtego czasu nie można było stworzyć takiej historii, nawet gdyby się ją chciało zmyślić, było by tam więcej przemocy itd. Znowu diametralnie odbiegłem od tematu :-P Gdy doszły do grobu ten okazał się być pusty. Zaglądając do środka widzą dwóch facetów w bieli którzy mówią ich, że Jezus zmartwychwstał. Nie dają temu wiary. Maria Magdalena zostaje przy grobie i zaczyna płakać, pozostałe dwie udają się pośpiesznie by powiedzieć o wszystkim Piotrowi i innym. Marie Magdalene zaczepia jakiś facet, pyta się ją o przyczynę jej smutku, ona bierze Go za ogrodnika. Nie wierzy w zmartwychwstanie, mówi, że ktoś wykradł ciało jej Mistrza a jednocześnie prosi nieznajomego by Ten jeśli przeniósł Jego ciało powiedział jej dokąd. W pewnym momencie przejrzała na oczy i poznaje Jezusa. Dwie pozostałe kobiety, wracając także spotykają na swojej drodze Jezusa i dopiero wtedy dają wiarę słowom aniołów. Rozradowane trzy wbiegają do kryjówki apostołów i opowiadają jak to spotkały Pana. Apostołowie uznają je za szalone, wierzą jednak, że w grobie ciała nie ma. Piotr i Jan biegną do grobu. Dopiero kiedy zobaczyli płótna uwierzyli. Inni uczniowie w drodze do wsi Emaus spotykają Jezusa, jednak żal nie pozwala im Go rozpoznać. Przyłącza się do nich i tłumaczy im pisma, rozmawia z nimi. Kiedy zasiadają do stołu, gdy doszło do dzielenia chleba oczy im się otworzyły i poznali, że to jest Pan lecz On znika im z oczu. Wtedy uwierzyli i powrócili do wieczernika. Na miejscu dowiadują się, że Piotr także Go widział. Kiedy jeszcze to mówili On stanął pośrodku nich. Tomasz z nimi w tym czasie nie było więc nie uwierzył. Osiem dni później i jemu w obecności innych ukazuje się Jezus dostarczając jego wierze dowodów. Ale zaraz, zaraz – Maryi nie było przy grobie, nie było Jej także w drodze do Emaus ani w wieczerniku. Dlaczego Syn nie ukazuje się własnej Matce? Przecież wydać się mogło, że Jej pierwszej się ukaże a tu nic, jakby o Niej zapomniał. Ale to nie tak. Otóż „nie potrzebują lekarza którzy dobrze się mają”. Jezus ukazywał się ludziom by uwierzyli w Jego zmartwychwstanie. Maryja tego nie potrzebowała, bo uwierzyła w to 33 lata wcześniej. Jej wystarczała podanie terminu, dnia w którym to się stało by wiedziała, że to już. Na pewno, chociaż Ewangelia tego nie opisuje, w późniejszym czasie Jezus się Jej ukazał by ją uściskać, porozmawiać, pośmiać się. I myślę, że dla Niej nie było żadnym szokiem zobaczenie Go żywego. Na pewno była radość, ale nie zdziwienie. Ewangelie mówią, że nikt z początku nie poznał Jezusa. Przecież miał On ranę na ranie i na pewno wyróżniałby się z tłumu. Otóż Jezus zmartwychwstając wkracza w nowe, o wiele lepsze niż poprzednie, życie. Jego ciało zostaje odnowione. Zostawia On jednak rany na rękach, nogach a także tą na swoim boku – jako wotum i dowód dla niedowiarków, by nikt nie mógł powiedzieć, że to nie On a tylko ktoś do Niego podobny. Tego symbolem jest pisanka – ma kolorową a w niektórych rejonach przepięknie ustrojoną skorupkę. Jest inne, lepsze niż wcześniej. Ktoś może powiedzieć, że i Mitra i Ozyrys zmartwychwstał, prorok Mahomet wstąpił do nieba i paru innych ludzi czy pseudo bogów czyniło niezwykłe rzeczy jakich dokonał Jezus, więc czy to stawia Go na równi z nimi? Czy mamy w nich wierzyć? Otóż nie było świadków zmartwychwstania ani Mitry ani Ozyrysa, jak również nie było świadków wniebowstąpienia Mahometa i innych, ślad po nich po prostu zaginął, Jezusa zaś widziało po zmartwychwstaniu i w chwili wniebowstąpienia około 500 osób. I tu się zatrzymam i zadam Ci pytanie – czy Ty, wierzysz w zmartwychwstanie? To które dokonało się 2000 lat temu jak i to którego sam(o ile zasłużysz) doświadczysz? Zastanów się. Nie odpowiadaj, że wierzysz jeśli nie jesteś tego pewien. Nie rób tego bo tak wypada, bo tak mówi się w kościele. Czy wierzysz w to, że Jezus leżał w grobie martwy 3 dni a potem z niego wyszedł? Postaraj sobie uświadomić co to znaczy powstać z martwych. Dotknij swoich rąk. Czujesz je, możesz potwierdzić ich prawdziwość a teraz powiedz – czy wierzysz w to iż po twojej śmierci, kiedy to rozsypią się w proch, przyjdzie taki dzień w którym dotniesz ich tak jak to zrobiłeś przed chwilą?\nOpublikowano 15 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nSłyszysz? Cisza… przejmująca… cisza przed największym wydarzeniem.\nOpublikowano 14 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nNie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu by się nam podobał. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, mąż boleści oswojony z cierpieniem jak ktoś przed kim się twarz zakrywa. Wzgardzony tak iż mieliśmy Go za nic, lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Wszyscy pobłądziliśmy jak owce, każdy z nas obrócił się ku własnej drodze; a Bóg zwalił na Niego winy nas wszystkich. Dręczono Go lecz sam dał się gnębić, nawet nie otworzył ust swoich, jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich. Po udręce i sądzie, został usunięty a kto się przejmuje Jego losem? Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących. Za grzechy mego ludu został przebity na śmierć. Grób mu wyznaczono między bezbożnymi i w śmierci swej był na równi z bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w Jego ustach kłamstwo nie powstało.\nIzajasz, 700 lat przed Chrystusem.\nNoc, głucha, ciemna, błogosławiona. Powietrze nosi jej niezwykłość. Jutro o tej porze będzie po wszystkim. Wielka tajemnica, jak tej nocy kiedy anioł przeszedł przez Egipt. Narasta moc i potęga, można ją wręcz kroić nożem. Ciemność rozświetla jedynie blady księżyc i parę gwiazd. Jeszcze dwie rzeczy wyraźnie dają o sobie znać – smutek i nadzieja. Niepokój dusz unoszący się z Szeolu przenika miasto i całą jego okolice. Jego mieszkańcy oczekują, oczekują czego? Sami nie wiedzą. Nocy tej dzieją się różne dziwne rzeczy; żona Piłata, Klaudia dręczona jest koszmarami; Matka Galilejczyka nie potrafi spać. Serce Jej mówi, że nadszedł czas by wypełniło się proroctwo Symeona wypowiedziane 33 lat temu; Zły przerażony. Jakaś postać przy drzewach oliwnych; cała skłębiona, czasami prostuje się by w oparciu o najbliższe drzewo spojrzeć w niebo przerażonymi oczyma. Szata którą ma na sobie cała jest mokra od gęstego potu jakim się zlało ciało modlącego się. To Jezus z Nazaretu. Jako Bóg wie co Go czeka, jako człowiek nie chce się z tym zgodzić, boi się tego… heh… czy ktoś na Jego miejscu by się tego nie bał? Ścierają się dwie wole; wola Ojca z wolą Syna a także w pewnym sensie w Synu wola ludzka z wolą boską. Co byś robił gdybyś wiedział, że za chwilę Cię zmasakrują, że zaraz rozpoczniesz swoją długą, bolesną agonie? Gdyby chociaż zabili Cię na miejscu ale nie, będziesz umierał powoli, w wielkich boleściach i w całkowitym opuszczeniu, i to dla kogo? dla swoich wrogów, nieprzyjaciół, ludzi Ciebie jawnie obrażających. Wielu z tych za których umrzesz będzie Ci niewdzięczna a Ty o tym wiesz. Czy twoje serce nie zbuntowałoby się w takiej sytuacji? Jezus jednak widzi nie tylko ich ale także niezliczone rzesze tych którzy pójdą za Nim. W końcu jednak z własnej woli utożsamia swoją wolę z wolą Ojca, który jest w Nim. Miłość zwycięża nad słabością, strachem. Natura boska bierze górę nad naturą ludzką. Przypomnij sobie dzień w którym poddałeś się wielkiemu wysiłkowi umysłowemu, tak, że czułeś to zmęczenie w głowie, to zmęczeni psychiczne. A teraz popatrz na Jezusa; jest zlany potem chociaż nie wykonuje żadnego wysiłku fizycznego. Pot ten pojawia się nie na skutek zmęczenia mięśni a zmęczenia umysłu. Czy pociłeś się kiedyś z wysiłku umysłowego? Nawet wtedy gdy tak bardzo czułeś to zmęczenie w głowie? Jezus był cały mokry od tego potu a był on gęsty. Ewangelia mówi iż Jezus pocił się krwią. Kilkakrotnie odchodzi i powraca do miejsca swojej modlitwy. Za każdym razem gdy z niego schodzi widzi uczniów którym przykazał się modlić w tę błogosławioną noc, widzi ich jednak śpiących. On tak zmęczony, cały skrwawiony a oni śpiący. Nawet godziny nie potrafili przeznaczyć na modlitwę. Jezus budzi ich, lecz kiedy znowu tam wraca znów zastaje ich śpiących. Jezus jednak to rozumie, nie potępia ich. Rozumie ich zmęczenie. Modli się za nich i za przyszłość swojego Kościoła o Jego jedność, Chrystus tej nocy modli się za Ciebie i za mnie. Znów objawia się wielka miłość Zbawiciela do człowieka – kto z nas wiedząc, że za niedługo okrutnie zginie myślałby o innych? Czy potrafię być pokorny? Czy w ogóle wiem co to pokora? – Oto Bóg, Syn, zgina kolana przed równym Mu Ojcem. Mało tego; tej samej nocy w wieczerniku ubiera się w prześcieradło i myjąc nogi człowiekowi całuje je i wyciera we własne szaty, Bóg! Wiem jedno; potrafię być ciężarem dla drugiego człowieka, ciężarem podobnym do tego którego Jezus dźwigając krwawo się pocił.\nKoniec modlitwy. Uczniowie zbudzeni. Jedynastu. Dwunasty już się zbliża. Upadły anioł wyrusza na podbój niebios. Prowadzi ze sobą kohortę jak gdyby miano pojąć zbrodniarza. Jezus wychodzi mu na spotkanie, chociaż wie w jakim celu przychodzi, chociaż wie, że w ten sposób wydaje się na pewną śmierć. Uczniowie nie wiedzą co się dzieje – cała noc jest jednym wielkim dziwem; najpierw nauczyciel myje im nogi, potem mówi coś o swojej śmierci przekonując ich, że chleb który spożywają oraz wino które piją są Jego ciałem i krwią, mówi o zdradzie, potem udaje się On na modlitwę na której krwawo się poci a teraz wychodzi komuś na spotkanie chociaż nikogo nie widzą. Łuna blasku ognia przedziera się przez gałązki oliwne, brzęk metalu zbroi a także głosy żołnierzy niesione przez wiatr. Nagle widzą – to oddział żydowski a kto na ich czele? Jeden z nich, Judasz Iskariota. Ale o co chodzi? Na pytanie Jezusa kogo szukają, zbrojni odpowiadają „Jezusa z Nazaretu” a następnie dzieje się rzecz nie słychana – na słowa Jezusa „Ja jestem” oprawcy padają na twarz. „ „Jeśli mnie spytają jak ma na imię Bóg ich przodków to co mam im odpowiedzieć by poznali żeś mnie do nich posłał?” „Ja jestem który jestem” ” Żydzi nie poznali Boga który do nich przyszedł, Boga który Mojżeszowi podał swoje imię, teraz z ust Jezusa pada to imię, imię święte którego żyd nie wypowie, nie pomyśli nawet o nim z obawy przed świętokradztwem – Jezus wypowiada je utożsamiając się z nim ukazują tym samym swoją Boskość. Lecz Oni Go nie rozpoznali. Nie rozpoznali w Nim Boga starego testamentu, Boga który ich wyprowadził z ziemi Egipskiej i wprowadził w krainę mlekiem i miodem płynącą, Boga który czynił cuda swojemu ludowi przez proroków swoich, Boga który zapewniał Mochabeuszą zwycięstwo nad prześladowcami. Jednak na dźwięk tego imienia padają na twarz. Lecz po chwili wstają. Judasz podchodzi do Pana na oczach swoich przyjaciół którzy kompletnie się już w tym wszystkim pogubili. Pocałunek. Symbol miłości posłużył do wydania miłości, wydania jej na śmierć. Ta miłość zagląda w duszę swojego zdrajcy, wzrokiem smutnym, pełnym żalu „pocałunkiem wydajesz?”. Jego przyjaciel. Był z Nim, słuchał Jego słów, widział Jego cuda a teraz Go zdradza. Jakiż wielki to musiał być ból dla Jezusa, kopniak w brzuch. Masz przyjaciół, prawda? Teraz wyobraź sobie jak jeden z nich, może nawet ten najlepszy Cię sprzedaje, zdradza. Boli, prawda? Judasz się cofa, żołnierz przybliża. Chce pojmać mistrza lecz oto Piotr domyślają się jego zamiarów, chwyta za broń. Robi się zamieszanie. Uczniowie uciekają, każdy biegnie w swoją stronę, Pan zostaje sam. Piotr odcina ucho słudze arcykapłana. Jezus to rozumie. Wie, że Piotr działa w Jego obronie, że chce dobrze, ale przecież nie tego go uczył. Uczył go miłości, wybaczenia, pokory. Uczył go tego przez długi czas a teraz on daje świadectwo jakby było wprost odwrotnie – kolejny cios. Piotra zatrzymują. Jezus jednak nie zbliża się by go uwolnić, zmierza do tego którego ranił. Malchus jeszcze przed chwilą chciał Go pojmać a teraz On go uzdrawia. Patrzy w oczy i wybacza. Po czym zwraca się do Piotra z prośbą o schowanie broni. Tak też się dzieje. A Jezus? Jezus wydaje się oprawcą, dobrowolnie. Ci w drodze do arcykapłana na pewno nie szli spokojnie, bez słowa, wyżywali się na bluźniercy, bijąc go np. Łańcuchami którymi był zakuty jakby był złoczyńcą. Ponad to obelgi. Co Judasz myślał wydając Rabbiego? Może chciał by Mesjarz w końcu się obudził i uwolnił Izraela spod władzy Rzymu? Może był Nim zawiedziony? Może wydając Go wcale nie myślał, że w ten sposób wydaje Go na śmierć? Może tego wcale nie chciał? Wziął za to jednak pieniądze… zwyczajnie sprzedał człowieka. My często robimy tak samo; sprzedajemy przyjaciół czy członków rodziny. Traktujemy drugą osobę jak gdyby była naszą własnością, czasami chcemy ją zwyczajnie kupić. Zdradzamy szlachetne ideały na rzecz tych wygodniejszych gdzie nikt nie mówi nam co dobre a co złe, gdzie sami o tym decydujemy. Wyznając wiarę w Chrystusa szukamy szczęścia w innych religiach, filozofiach. Jesteśmy przesądni.\nMęki cielesnej nie koniec, tej psychicznej oraz duchowej także. Jezus zostaje przyprowadzony przed Annasza, arcykapłana. Bóg przyprowadzony przed swoje stworzenie by ten Go osądził. Annasz nie mógł znaleźć w Nim winy, potrzebował dowodów, nawet tych spreparowanych. Wielu fałszywych świadków wystąpiło przeciw Jezusowi a On milczał. Annasz zapytał o Jego naukę a gdy Ten odpowiedział w „zuchwały” sposób, strażnik spoliczkował Go szydząc z Niego. Szydził z Niego cały lud zgromadzony na placu arcykapłana. On dał im życie, zapewnił dobrobyt i szczęście a oni z Niego szydzą. W końcu gdy na pytanie arcykapłana o to czy Jezus jest Synem Bożym wybrzmiała pozytywna odpowiedź, arcykapłan oraz cały lud zaczął tonąć w oburzeniu w obliczu bluźniercy. Oni już ustalili wyrok „śmierć”. Rozwścieczony tłum zasypuje Jezusa gradem ciosów, wyzwisk. O ironio… żydzi nie mogąc wykonać wyroku z powodu ich prawa muszą udać się do kogoś kto ma taką moc – do Piłata. Przecież nie mogą splamić sobie rąk ludzką krwią, lecz czy aby na pewno w ten sposób się od niej uchronią? Prawda karana śmiercią… miłość karana śmiercią. Byłeś kiedyś w takiej sytuacji prawda? Dobrze wiesz jak to jest kiedy wszyscy są przeciwko Tobie chociaż wiesz żeś niewinny… Trzeba jednak Izraelitów zrozumieć – bronili wiary ojców. Czasami uprzemy się na jakąś osobę, z różnych powodów; bo ma za dużo lub za mało pieniędzy, jest chora, ma w naszym mniemaniu dziwny wygląd, nie zgadza się z naszymi poglądami itd. wtedy szukamy byle pretekstu by wydać nad tą osobą wyrok, wyrok który zapadł już przed rozpoczęciem procesu. Wykorzystujemy każdą okazję by tę osobę poniżyć czy nawet uderzyć. Osoba ta z góry jest przegrana.\nKolejny cios zadany Chrystusowi. Bardzo bolesny. Oto ten który jeszcze niedawno ręczył głową za wierność ku Niemu teraz, podobnie jak Judasz, zdradza Go. Piotr przerażony widokiem samosądu dokonywanym na jego Mistrzu, z obawy iż jeśli przyzna się do Niego spotka go podobny los, wyrzeka się Go. Po raz pierwszy. Po raz drugi. Po raz Trzeci. Kogut pieje. Czyż nie bolesne byłby dla Ciebie widok twojego przyjaciela w tłumie twoich prześladowców? Pan z bólu pada na ziemie z głową odwróconą ku Piotrowi, zagląda mu w dusze, w sumienie. Kefa zdaje sobie sprawę co zrobił. Wstyd mu, tak bardzo. Wyrzekł się Go. Bardziej kochał siebie niż Go. Wyrzekł się Jezusa bo się bał, okazał się być tchórzem, krzywoprzysięzcą. Zdał sobie z tego sprawę i uciekł, nie mógł znieść Jego spojrzenia. Wyszedł na ulicę po czym jak dziecko – zapłakał. Cóż im uczynił? Cóż Jezus uczynił swoim uczniom, że aż dwoje spośród nich zdradziło Go? Przyjaciele… prawie rodzina… Piotr a wcześniej Judasz. Judasz także był na dziedzińcu arcykapłana. Widział farsę nazwaną mianem procesu, widział zaparcie się Piotra i słyszał wyrok. Usłyszał go i przeraził się, przecież nie tego chciał, nie po to im Go wydał, to wszystko nie tak, to miał być dla Niego jedynie sygnał do działania! Opamiętał się. Chciał oddać Radzie ów trzydzieści srebrników „Zgrzeszyłem, wydając krew niewinną” – Zrobił to czego Piotr nie potrafił – przyznał się do błędu, do swojej zdrady. Lecz było już za późno. Zwrot niczego nie dał. Jego prośby, tłumaczenia się, jego skrucha – nic nie dały. Jak często podobny jestem do Piotra. Zapieram się Chrystusa. Przechodząc obok krzyża czy kościoła nie przeżegnam się bo ludzie się patrzą, co oni o mnie pomyślą? Nie potrafię przyznać się do Jezusa między kolegami – kiedy robią coś złego, pozwalam na to, nie mam odwagi postąpić inaczej.\nJudasz się opamiętał. Gdyby uwierzył w Boże miłosierdzie, uwierzył, że ono jest większe od każdego naszego grzechu, gdyby się na nie zdał, pokutował, okazał skruchę to z pewnością czcilibyśmy go jako świętego. On jednak poddał się rozpaczy, nie uwierzył miłości. Nie potrafił udźwignąć samego siebie. Nie widząc wyjścia wybrał drogę do nikąd – powiesił się. Zapewniam Cię, że ten czyn ogromnie zabolał Jezusa, bardziej niż zdrada. Oto jeden spośród tych których miłował, których wybrał nie uwierzył w Jego miłość, odebrał sobie życie. Judasz nie został potępiony za swoją zdradę a za odebranie sobie życia, które należało do Boga, za niewiarę w miłość Bożą. Nie pozwól by kiedykolwiek dopadła Cię rozpacz.\nNaród którego wyprowadził z niewoli egipskiej, któremu błogosławił teraz prowadzi Go przed sąd. Jezus staje przed Piłatem. Bóg ma być sądzony przez człowieka… Ten który jednym „Ja jestem” mógł wszystko obrócić w proch, który jest wszechmogący i wieczny teraz stoi przed tym którego stworzył, stoi aby ten Go osądził. Stoi przed kimś kto nie wierzy w Jego Ojca, osoba ta jest poganinem. Stoi przed kimś kto więzi Jego lud. Cóż za upokorzenie. Bóg sądzony przez człowieka. Jak często to robimy… jeśli coś nie potoczy się zgodnie z naszą myślą mamy żal do Boga. Jeśli zdarzy się jakaś katastrofa, kataklizm czy wypadek obwiniamy Boga nie patrząc na to iż to nie On prowadził ciężarówkę, nie On jest powodem efektu cieplarnianego, nie On zapomniał przygotować wały przeciwpowodziowe zimą kiedy oczywista była powódź na wiosnę czy też nie On zaoszczędził na materiałach budowlanych. Piłat odbywa rozmowę z Jezusem. „Cóż to jest prawda?” Czy Ty już znasz odpowiedź na to pytanie? Piłat nie dostrzegł w Jezusie żadnej winy, ma odwagę o tym zaświadczyć przed Żydami. Naciskany przez tłum chce uniknąć odpowiedzialności za krew niewinnego i odsyła Izraelitów do Heroda by ten osądził Jezusa.\nKtóry to już Boży sędzia? Trzeci… Herod… jedyny który ucieszył się na widok Jezusa, słyszał bowiem o Nim od dawna, słyszał o cudach jakie czynił, jak chodził po wodzie, uzdrawiał, wskrzeszał, nakazywał drzewom by usychały, zamieniał wodę w wino czy wypędzał złe duchy. Cieszył się na Jego widok ponieważ traktował Go jak zabawkę. Chciał go zaliczyć w poczet swoich błaznów. Pan wszystkiego błaznem Heroda. Liczył na jakiś cud, ładnie Go prosił, bo skoro jest tym za kogo się podaje to przecież musi to udowodnić. Dzisiejszy człowiek by uwierzyć musi zobaczyć lub dotknąć. Musi zbadać coś wnikliwie. „Nie poznajemy Jezusa przez wiarę, lecz dążymy do Niego przez rozum, budując drugą wieżę Babel. Mimo doświadczeń tysiącleci wciąż wierzymy tylko w to, co dotykalne, fizyczne i dowiedzione naukowo. Mieszają się nasze języki, tych co wiedzą, lecz nie wierzą z tymi co wierzą, choć nie widzieli. Dopiero w chorobie, nieszczęściu i śmierci uwierzymy w Jezusa. Dopiero w chwili zagłady świata, kiedy runie Babel naszego rozumu, uwierzymy i poznamy Chrystusa bez dotykania Jego ran.” Herod zadawał Jezusowi różne pytania, chciał wszystko wiedzieć – Mesjasz powinien znać odpowiedzi na wszystkie pytania – tymczasem On milczy. I ponownie sędzia musiał uznać sądzonego za niewinnego. Zbawiciel ponownie zostaje wyśmiany, wzgardzony, opluty. Gospodarz szyderczo zakłada Królowi Żydowskiemu lśniący płaszcz i odsyła ponownie do Piłata. Przypomnij sobie czas kiedy to z Ciebie się śmiano, pamiętasz jak żałośnie się wtedy czułeś?\nBóg zostaje targany po sądach. Żaden z nich nie może z czystym sumieniem wydać wyroku o jaki prosi Naród Wybrany. W każdym z tych miejsc Jezus zostaje wyśmiany, upokorzony, stopniowo zostaje podeptana jego godność. Tak właściwie za co? Cały posiniaczony i skaleczony ponownie staje przed rzymskim sędzią. Piłat ponownie ogłasza niewinność Jezusa, argumentuje ją także tym iż nawet Herod nie dopatrzał się w Nim winy. Chcąc zaspokoić żądze krwi Izraelitów wydaje Chrystusa na ubiczowanie z zamiarem wypuszczenia Go wolno. My także po pewnym czasie, gdy presja otoczenia staje się zbyt wielka, ulegamy woli naszych rówieśników czy wymaganiom konsumpcyjnego świata poddajemy się by zadowolić tłum. Żydom chłosta nie wystarcza, chcą widzieć swojego Króla martwego na krzyżu. Ten sam lud który jeszcze przed pięcioma dniami witał Go z wielką radością w Jerozolimie, który ścielił Mu dywan z liści palmowych, który wołał „Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!” teraz kipi do Niego nienawiścią, pluje Mu pod nogi i rozwścieczony woła „Na krzyż!” My także należymy do tego tłumu, codziennie pragnąc śmierci Boga w nas. Piłat jednak ufając w niewinność Jezusa chce Go bronić dalej, każe więc przyprowadzić Barabasza. Bóg zostaje postawiony na równi ze złoczyńcą. Ten który szedł przez cały Izrael i uzdrawiał, wskrzeszał, wypędzał złego, który uczył miłości i sam był miłościwy dla każdego, który czynił cudza karmiąc wielotysięczne tłumy, który był witany z radością i czcią zostaje postawiony na równi z tym który idąc przez Izrael mordował, gwałcił i kradł. Piłat pewny swego proponuje uwolnienie jednego z tych dwóch więźniów. Jakże wielkie jest jego zdziwienie kiedy tłum bez chwili namysłu wybiera złoczyńce. My także widząc przed sobą dobro i zło bardzo często wybieramy zło, bez większego namysłu, bo ono jest wygodniejsze… Piłat nie wierzy w nienawiść ludu, jest nią zdruzgotany. Bojąc się jednak rewolty a również kierując się zachowaniem posady umywa od tej sprawy ręce i wydaje Jezusa na zabicie. Nasze media bombardowane są różnorakimi wiadomościami na temat korupcji, jakichś skandali typu ksiądz-pedofil, na temat życia polityków czy też ostatnio popularnym Radia Maryja i O. Dyrektora. Media robią ze wszystkiego sensacje, wydają wyrok zanim zacznie się proces utrwalając nam obraz Lepera-głąba, obłąkanych moherowych beretów, bogatego, antysemitystycznego O. Rydzyka, księdza-pedofila itp. Jesteśmy tak bardzo pewni winy tych ludzi. Potem okazuje się, że są niewinni – wtedy media nie fatygują się by podać to do wiadomości. I nie ważne, że osoba ta jest niewinna – my i tak wiemy swoje, ona i tak zostanie pedofilem, skandalistą czy złodziejem. Jak łatwo można człowiekowi życie zniszczyć… Tak samo jest z Jezusem „Jezus staje przed Piłatem. Ten fakt budzi nasze wątpliwości jak również medialną sensację. Czy oskarżony jest wiarygodny i prawdziwy, skoro Jego Królestwo nie jest z tego świata? Chrystus pogrąża się w mroku, zamyka oczy przed ziemskim prawem, gdyż wie, że nie jest podsądnym, lecz Sędzią Niebieskim, który ponownie przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Będzie Boskim Sędzią, dobrym i naturalnym jak słońce w przeciwieństwie do Piłata, któremu przyświeca sztuczny blask reflektorów, aby wszyscy widzieli, jak obmywa ręce z krwi Baranka.” Piłat okazał się być tchórzem. Tak bardzo chciał znać odpowiedź na pytanie czym jest prawda, lecz w ten sposób uniemożliwił sobie dotarcie do niej, gdyż sam żyje w zakłamaniu. A co z Barabaszem? Co dalej z nim się dzieje? Jezus daje mu szanse, szanse nowego życia. Może on teraz odwrócić się od swoich złych czynów. Także za jego życie Chrystus oddaje swoje. Maryja była przy ogłaszaniu wyroku – trudno byłoby sobie wyobrazić by matka nie interesowała się swoim dzieckiem. Maryja wie co się stanie, wie, że odwrotu nie ma, wie iż musi się z tym zgodzić. 33 lata zgodziła się by przyjąć tak ogromne brzemię. Z Jej ciała miał się narodzić Ten który przewija się przez karty starego testamentu, Ten którego przepowiadali prorocy. Nagle to co czytano w Synagodze a także prywatnie miało przydarzyć się właśnie Jej. Bóg do niczego Jej nie zmuszał, szanował Jej wolność, lecz Ona musiała zadać sobie pytanie – Czy Bóg słysząc Jej odmowę da Izraelowi kolejną szanse? Czy za parę wieków znów wybierze którąś ze swoich córek by zrodziła Jego Syna? Czy może raczej da sobie spokój, gdyż człowiek ponownie odrzucił zbawienie. Na Jej barkach spoczęła odpowiedzialność za wszystkie wieki do skończenia świata. Przecież nie była nikim wielkim, prostą żydówką, przecież nie ma warunków by wychować Mesjasza, przecież każdy spodziewał się iż narodzi się on w bogatym domu. Co miała Ona do zaoferowania Bogu który miał się narodzić z Jej łona? Jedynie(???) miłość. Jak każda dziewczyna miała swoje marzenia, plany na przyszłość a teraz ma z nich zrezygnować? Maryja bierze na siebie to brzemię „niech mi się stanie według słowa twego”. Rodzi miłość świata jest więc matką miłości. Matką Kościoła. Matka Eucharystii. Córka Ojca, oblubienica Ducha Świętego i Matka Syna – jest przepełniona Bogiem, jest jakby w Bogu, jest przez Niego zewsząd otoczona. Ona prawdziwie jest Królową Wszechświata, jako potomek, małżonek i rodzic Króla. Zachowana od grzechu, zachowana od śmierci. Pierwsze tabernakulum i pierwsza adoratorka Najświętszego Sakramentu. Teraz słyszy słowa na które przygotowywała się przez 33 lat – „na krzyż!” i ponownie wydaje zgodę, tym razem o wiele boleśniejszą, o wiele trudniejszą. Sama wolałaby by Ją zmasakrowano niżeli patrzeć jak robią to Jej dziecku a zarazem Jej Bogu. „Odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia” i tak jest. Swoim Fiat w chrześcijaństwie czczona jest zaraz po Bogu, tak Ją wywyższył. Maryja jest jedyną kobietą wymienioną w Koranie z imienia, ba, jako jedyna kobieta odgrywa w nim istotną rolę. Muzułmanie darzą Ją większym szacunkiem niż protestanci. Jako jedyna kobieta w całej historii islamu traktowana jest na równi z mężczyznami, na równi. Nawet matka Mahometa nie cieszy się takim uznaniem jak Maryja. Tak ją Bóg wywyższył. W wielu jeszcze religiach zajmuje zaszczytne miejsce. Jest podziwiana przez ateistów. Choć to nie Ona została ubiczowana a Jej głowa pozostała cała, chociaż nie Jej ręce i nogi zostały przebite to patrząc na swojego Syna gdy Mu to robiono cierpi porównywalnie. A Jezus? Jezus jest już zmęczony, nie spał tej nocy gdyż się modlił a w więzieniu pewnie doznawał dokuczliwości swoich oprawców. Ciało Jego jest posiniaczone – wszędzie gdzie był został pobity. Wyszydzony, wzgardzony od swego ludu. Zmęczony psychicznie. Ale to dopiero początek, teraz ma się udać na ubiczowanie.\n40 batów – tyle Żydzi maksymalnie wymierzali swoim zbrodniarzom, było to według nich najbardziej humanitarne. Rzymski bicz wyglądał mniej więcej tak: od kijka do trzymania wychodziły małe łańcuchy lub mocne sznurki, były zakończone, w zależności od fantazji projektantów, przez haki, metalowe części, kawałki muszli, gwoździe itd. Jezusa biczowali nie żydzi a rzymianie. Każdy zna ich żądze krwi, kiedy to rozweselony lud decyduje o życiu gladiatora, im więcej krwi tym lepiej. Rzymianie okupowali żydów, nie lubili ich, odnosili się do nich z pogardą. Jezus musiał według prawa dostać co najmniej 40 batów, biczujący Go mógł na tym poprzestać ale mógł także wyładować na Nim swoją złość, zależało to od Jego humoru. Jeśli uderzał to nie jak poduszką a z całej siły. Pewnie myślisz teraz, że chcę to wyolbrzymić… heh… a jak to sobie wyobrażałeś? Jako walenie paskiem po pupie 10 razy? Pamiętasz jak kiedyś dostałeś, może przypadkiem, paskiem, linką czy czymś takim? Pamiętasz jak bolało? A teraz wyobraź sobie, że było to wykonane z metalu opływającego w różne ostre rzeczy. Wyobraź sobie, że nie dostajesz tym raz, jak to pamiętasz, a co najmniej 40 razy, i to gdzie popadnie, obojętnie czy to w nogę, czy trochę wyżej, plecy, ręce, kark czy nawet w głowę. Wyobraź sobie jak bicz wbija ci się w części ciała i wyszarpuje z nich ciało a za chwile bat znów uderza w to samo miejsce. Nie możesz uciec – jesteś skrępowany. Jesteś na łasce swoich oprawców. Kiedy to się skończy? Nie wiesz, zależy czy temu który Cię bije smakował obiad.\nPrzypomnij sobie najgorszy ból głowy. Teraz wyobraź sobie coś ściskającego twoją głowę a potem wbijające się kolce. Przebijają Ci one skórę i dochodzą do czaszki. Jezus jest królem, lecz nie nosi On na swej głowie złota, Jego koroną są ciernie. Żołnierze rzymscy „ukoronowali” Go potem ubrali w szkarłatny płaszcz, do ręki dali trzcinę – insygnia królewskie Chrystusa. Nie robią tego ponieważ chcą oddać Mu pokłon, robią to dla żartów. Przy tym naśmiewają się z Niego, biją Go i plują na Niego. Gdy nadchodzi odpowiedni czas zakładają na Niego Jego własne szaty.\nJezus został skazany na śmierć krzyżową. Każdy skazany musiał sam nosić swój krzyż na miejsce swojej egzekucji, nie inaczej było z Chrystusem. Mówi się iż oryginalny krzyż ważył około 100 kg. Jezus nie jest jedynym który udaje się na egzekucję – idzie z Nim jeszcze dwóch skazanych. Bóg postawiony na równi ze złoczyńcami. Krzyż nie był heblowany, jak belki zostały upiłowane tak pozostały, zostały jedynie ze sobą złączone. Rzymianie krzyżowali jedynie ludzi którzy nie byli obywatelami Rzymu. Ta droga do śmierci została zarezerwowana dla najgorszych zbrodniarzy, gdyż umieranie na krzyżu było przerażające. Krzyż był znakiem hańby. Jezus specjalnie wybrał sobie taką śmierć, by się jeszcze bardziej upodlić. Dostaje swój krzyż który przyciska Jego poranione ciało, wbija do głowy ciernie. Teraz musi go podnieść. Na pewno dźwigałeś kiedyś ciężkie siatki które w miarę noszenia wżynały Ci się w ręce. A co by było gdyby było one całe pocięte? I to na świeżo? A siatki ważyłyby powiedzmy 10kg? Jezus podnosi na swoich poranionych barkach 100 kg nie o heblowanego drewna. Drzazgi wbijają się Mu pod ciało. Więźnie którzy byli z Nim wzbraniają się przed wzięciem swojego krzyża, są do tego przymuszani, boją się tego, mają nadzieję na cud który by ich oswobodził. Jezus natomiast sam podchodzi do swojego krzyża i sam podnosi Go, chociaż ciało Jego to jedna wielka rana, kiedy samo chodzenie sprawia Mu ból. Podnosi krzyż i udaje się na górę, Golgotę. Ma ponieść śmierć poza murami miasta, jak ci najgorsi zbrodniarze. Idzie a wokoło Niego lud który Go znienawidził, rzucają w Niego kamieniami, wyzywają Go niektórzy podchodzą z chęcią zadania ciosu, paru się to udaje za tych których ta przyjemność ominęła nadrabiają żołnierze. I tak całą drogę. Jezus jednak napotyka na swojej drodze dobrych ludzi. Dobrze znamy już kwestię o naszym krzyżu i noszeniu Go – tylko o tym przypomnę.\nStopień Dwunasty i Trzynasty\nJezus upada. Może ktoś go popchnął? A może potkną się o kamień, nie zauważył nierówności drogi? Upada a wraz z Nim a raczej na Niego 100 kg drewna. Upada na piach, na brudy miasta. Heh… mój Bóg leży na ulicy… stwórca wszystkiego leży na ulicy… cały opluty, skrwawiony, pośliniony. Jezu dziękuję Ci, że twoja męka nie była wyidealizowana, że nie był to spacerek z kijkiem na plecach po parku. Dziękuje Ci za ten upadek w którym pokazałeś, że jesteś człowiekiem, że przyjąłeś naszą naturę taką jaka ona jest; ze wszystkimi naszymi słabościami i ograniczonymi siłami fizycznymi, bez odporności na choroby. Pada na twardą ziemie, na Niego wielki ciężar który przybija Go do ziemi. Piasek i inne drobne rzeczy wchodzą Mu w rany. Zdenerwowani żołnierze biją Go sznurami aby przymusić Go do jak najwcześniejszego powstania. Wokoło szum i zamieszanie, wszędzie wrogość. Czy w tym morzu nienawiści znajdzie się ktoś współczujący Jezusowi? Jest jedna taka osoba – Jego własna Matka, która zdruzgotana tym potwornym widokiem, nie zważając na niebezpieczeństwo, przedziera się najpierw przez wrogo nastawionych żydów, następnie przez straż po czym pada przed Jezusem. Przynosi Mu to co było Mu tak bardzo potrzebne – miłość. „Ja jestem przy Tobie” na pewno powiedziała coś podobnego do swojego umęczonego dziecka, przytuliła i pocałowała zakrwawione, brudne, poślinione rany, jak wtedy, gdy w czasach dzieciństw przewrócił się i zdarł sobie skórę z kolana, Matka przyszła, z czułością przytuliła, podmuchała urażone kolanko i ucałowała je. Widząc Go w takim stanie Jej serce musiało być obdzierane. Masz rodzeństwo, rodziców, ukochaną osobę, wiesz jaki wielki ból czujesz widząc ją w udręce. Co byś czuł gdybyś widział ją na półżywą? W takim stanie w jaki Maryja widział Jezusa? Chrystus dostał potężny zastrzyk sił. Wstaje, chociaż nie jest to łatwe i idzie dalej a Matka patrzy w bezruchu jak Jej dziecko idzie zbawiać świat za tak wielką cenę. Jedynie Maryja może kochać Boga matczyną miłością, wyobrażasz to sobie? Trzeba przyznać iż my także często upadamy pod ciężarem codziennych spraw. Pamiętajmy o pomocy jaką nasi bliscy mogą nas obdarzyć a która całkowicie nas podniesie.\nJezus idzie dalej, lecz Jego siły zaczęły się kończyć. Faryzeusze obawiając się, że nie dożyje krzyżowania chcieli poszukać kogoś by pomógł nieść krzyż Jezusa. Poprosili o to rzymian. Rzymianie przyprowadzili wieśniaka, prawdopodobnie poganina który wracał z pola. Szymon z Cyreny boi się nieść krzyż Chrystusa, boi się by, gdy dojdą na miejsce egzekucje, żołnierze nie ukarali i jego przez pomyłkę. W Szymonie rodzą się także uczucia wstrętu, obrzydzenia przed nieludzkim wyglądem Jezusa. Nie chce Mu pomagać, nie widzi powodu dla którego miałby to zrobić. Jednak przymuszony podchodzi powoli do Jezusa który dyszy z bólu i zmęczenia i podnosi razem z nim krzyż. Szymon unika kontaktu wzrokowego. Prawdopodobnie czuje się lepszym człowiekiem niżeli ten skazany. Ocenia Jezusa po tym co widzi a widzi człowieka schłostanego, niosącego znak hańbiący – jest więc zbrodniarzem. Jak często my sami nie chcemy pomóc komukolwiek, bo przecież to jego wina to nie nasza sprawa. Podobnie jak Szymon oceniamy ludzi przez pryzmat tego co widzimy. Jak często czujemy obrazę jeśli ktoś przymusi nas do pomocy, do zrobienia czegoś dobrego. Nie chcemy pomóc, ale czy aby na pewno życzymy tego samego sobie? Szymon myśli iż czyni Chrystusowi przysługę, że to on pomaga Mu. Jednak nie wie, że przez tę posługę włączył się w dzieło zbawienia, przez tę posługę Zbawiciel otwiera przed nim niebo. Swoją drogą jakiż to musiał być wstydliwy widok – Żydowi pomaga goj, poganin. Nic nie dzieje się bez powodu. Czasem to co uważamy za największe nieszczęście otwiera przed nami nową o wiele lepszą przyszłość.\nStopień Piętnasty i Szesnasty\nJuż prawie wyszli z miasta, Są prawie za jego murami. Szymon z Jezusem. Niespodziewanie Jezus chwieje się i upada. To już drugi raz. Tym razem upadek jest głębszy. Chrystus upada na twarz i klatkę. Tak samo jak przy poprzednim upadku wszystko co jest na ziemi dostaje się do ran Jezusa. Piasek wpada w oczy, do zakrwawionych rąk przylepia się piasek. Czym Jezus ma otrzeć oczy? I oto na drodze zbawienia pojawia się ona, uwielbiana przez jej miłosierdzie. Błogosławiona Anna Katarzyna Emmerich dostaje w swoich wizjach męki Pańskiej od Zbawcy potwierdzenie Tradycji, oto mit o nie wymienionej w Ewangelii miłosiernej kobiecie zwanej św. Weroniką staje się faktem, jest to potwierdzenie, że obok Pisma obraz Boga tworzy także Tradycja tak wzgardzona przez Protestantów. Oto czego błogosławiona wizjonerka doświadczyła: „Około dwieście kroków od miejsca, gdzie Szymon zaczął dźwigać z Jezusem krzyż, ze stojącego w pobliżu pięknego domu, oddzielonego od ulicy dziedzińcem otoczonym murem, od frontu zaś zamkniętym lśniącą kratą, wybiega naprzeciw idącym postawna i budząca respekt niewiasta, prowadząca za rękę małą dziewczynkę. Była to Serafia, żona Syracha, jednego z członków Wysokiej Rady. Jej odważny czyń miłosierdzia sprawił, że na zawsze już zaczęto nazywać ją Weroniką – od słów vera icon(prawdziwy wizerunek). (…) Widząc, że orszak zbliżył się do jej domu, wybiegła na ulicę, niosąc przewieszoną przez ramię chustę z cienkiej wełny, a obok niej szła owa dziewczynka, niosąc pod okryciem dzbanuszek z winem. Daremnie słudzy katowscy idący na przedzie próbowali ją odpędzić. Przynaglana miłością ku Jezusowi i szczerym współczuciem, w zapamiętaniu zaczęła gwałtownie przeciskać się przez motłoch, żołnierzy i zbirów, mając przy boku swą wychowankę. Dotarłszy do Jezusa, upadła przed Nim kolana, podniosła chustę częściowo rozpostartą i rzekła błagalnie: „Niech mi będzie wolno otrzeć oblicze mego Pana”. W odpowiedzi Jezus ujął chustę lewą ręką, przycisnął ją dłonią do krwawego oblicza i otarł je, a następnie zwinąwszy ją oburącz, z wdzięcznością oddał Serafii. Ona zaś ucałowała chustę, wsunęła pod płaszcz i wstała z ziemi.” Jeden człowiek, wśród setek. Kobieta nie mężczyzna. Tylko ona jedna miała odwagę nieść miłosierdzie Jezusowi, mimo przeciwnością losu, mimo grożącego jej niebezpieczeństwa – miłość ponad wszystko. Miłość silniejsza jest niż śmierć a miałaby oprzeć się paru żołnierzom? Miłość dociera do Miłości, a Miłości za miłość miłością się odpłaca. Jezus dla Serafii nie tylko pozostaje w Eucharystii ale nagradzając jej miłosierdzie oddaje jedyne Jego zdjęcie w historii. Jego twarz krwią Jego na chuście Weroniki. Może do końca swoich dni kontemplować Jego oblicze. Ale Miłosierdzie Jezusa nie staje na tym, nie ustaje w doczesności, oto otwiera swojej pielęgniarce Niebo. Jezus Dalej się posuwa – wywyższa Serafie, Weronikę i daje ludzkości powód do jej czczenia do jej chwalenia, Święta Weronika doznaje chwały do skończenia świata i jeszcze dłużej. I to za co? Za jeden prosty czyń miłości na który nas raczej nie byłoby stać. Często odwracamy głowę od potrzebującego, udajemy, że go nie widzimy, myślimy, że jesteśmy ok a tym czasem kłamcami jesteśmy. Potem idziemy i oczekujemy zbawienia. „ Vera Icon, czyli Obraz Prawdziwy. Prawdziwy Obraz Chrystusa w człowieku jest jak gen bólu, chorób i cierpienia. Czy stworzeni na Jego Obraz i Podobieństwo jesteśmy przez odrobinę miłosierdzia odrobiną chusty Weroniki? Ta chusta mogłaby stać się flagą ludzkości na Ziemi, bez znaków, symboli i barw. Biała flaga z odbiciem Oblicza Chrystusa wyraża ludzką kapitulację przed Jego miłością, bo „wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,37-40).” A Szymon? Na jego barki zostaje zwalony krzyż Chrystusa, przez chwile unosi go. Patrzy jak Ten którego uważał za zbrodniarza doznaje pomocy ponad wszystko od zupełnie nieznajomej kobiety. On pomaga bo został do tego przymuszony, był pełen obaw o swoje życie a teraz widzi kobietę która życiem a przynajmniej zdrowiem ryzykuje by nieść miłość skazańcowi i robi to z samej siebie, z potrzeby serca. Z serca jego powoli znika obraz Chrystusa jaki sobie stworzył. Weronika zostaje przegoniona przez żołnierzy, Jezus biciem przymuszony do powstania. Idzie do krzyża, by podnieść go i zacząć od nowa swoja drogę. Milczy. W Szymonie pewnie pojawia się pytanie „Kim Ty jesteś?”, możliwe, że w tym momencie szuka nieśmiale kontaktu z Chrystusem. Ruszają. Weronika stoi trzymając chustkę w rękach i patrzy jak znika w drodze cierpienia jej Pan, a On nawiązuje z nią kontakt wzrokowy, pożegnalny.\nJerozolima. Idąc wąskimi uliczkami tego miasta Jezus z Szymonem natrafili co jakiś czas na grupkę rozpaczających nad Chrystusem kobiet. One potrafiły trzeźwo spojrzeć na sprawę – nawet jeśli Jezus miał być winny bluźnierstwu to nie zasługiwał na tak nieludzkie oszpecenie, na tak potworne cierpienie. Możliwym powodem ich płaczu była także wiara, że to Mesjasza mordują. Co robi Jezus? Dla niego większym bólem są ich i ich dzieci grzechy. Pociesza je choć Sam ledwo żyje. Słowa Jezusa do tych kobiet to jakby skarcenie zmieszane z pocieszeniem. Tak, moje ciało jest całe w ranach ale twoja dusza także je ma a mnie to sprawia jeszcze większy ból. Zapłacz nad powodem tego co tu widzisz, zapłacz nad sobą. Czy człowiek w XXI wieku potrafi zapłakać nad samym sobą? Nad swoimi słabościami grzechami? Często jest tak, że staramy się te grzechy zakopać, ukryć przed nami samymi. Możliwe, że czasami chcemy komuś pomóc ale najpierw musimy pomóc sobie samemu. Dzieci tych niewiast – kim oni byli? Może byli wzorowymi żydami a może wśród płaczących niewiast znalazła się i matka Judasza, i Piłata czy też Barabasza. Jest nad czym płakać. To już trzeci stopień który z Jezusem dzieli Szymon z Cyreny. Co myślał wtedy? Może „jak to jest, że gdy słusznie Go opłakują On chce by płakali nad sobą? Skąd on czerpie swoją siłę?\nJezus wychodząc już z Jeruzalem nie potrafi ustać na nogach, znów upada, już po raz trzeci. Ten upadek jest najcięższy. Chrystus upada bezwładnie, nie wystawia przed siebie rąk które miały by Go podtrzymywać. Uderza o ziemię. Wygląda to jak gdyby sam się nią stał. Ranu naderwane, podrażnione i odnowione. Upadając na głowę wbija sobie koronę do głowy, kto wie może nawet przebija czaszkę? To już, już prawie są na miejscu. Szymon ponownie zostaje sam z udźwignięciem 100 kg krzyża. Nie wiadomo jakim Cudem ale Chrystus wstaje. Pomagając Szymonowi wyrusza dalej, jeszcze chwilkę i będą na Golgocie. Udało się, doszli. Góra Kalwaria. Przed Jezusem i Szymonem przyszli tu dwaj więźniowie którzy mieli Mu towarzyszyć w ostatniej podróży. Siedzą oparci o swoje krzyże. Tymczasem krzyż Jezusa pada na ziemie. Szymon wykonał swoje zadanie. Ale co to? On chce zostać. Wpatruje się z wdzięcznością w oczy Jezusa przepełnione miłością do niego, mimo iż był poganinem. Szymona muszą siłą usunąć sprzed Jezusa. Przecież niedawno jeszcze czuł do Niego wstręt a teraz nie chce od Niego odejść. Jezus przez całą drogę krzyżową się nie zmienił. To Szymon w końcu zrozumiał kim On jest. Usunięty, schodzi z góry i płacze. Człowiek który upada najniżej często uważa, że dla niego nie ma już ratunku, poddaje się więc rozpaczy i działa jak Judasz. Miłosierdzie Boże jest większe od największego naszego grzechu. Poproś a wstaniesz.\nLudzi krzyżowano nago. Jezus prawdopodobnie nie miał przepaski na biodrach. Żołnierze zdarli z Niego szaty które przyciśnięte krzyżem a także upadkami, zdążyły przylepić się i przyschnąć do ran. Jezus stoi całkowicie nagi. Jakiż to musiało być dla Niego upokorzenie. Boże ciało obnażone. Boże ciało przez przechodniów wyśmiane. Boże ciało widziane przez najbliższych. Pomyśl – stoisz pośrodku szkoły czy miejsca pracy zupełnie nago, co czujesz? Jezus w całym swym upokorzeniu potrafi usiąść na krzyżu kiedy dwaj pozostali którzy mieli być z Nim ukrzyżowani wzbraniają się i próbują jakoś czas zatrzymać. Kult ciała jest obecnie bardzo popularny. Każdy chce swoje pokazać. Nosimy skąpe stroje. Czasami spoglądamy nawet na pornografię. Nie szanujemy swojego ciała i lekceważymy jego siły rozrodcze sprowadzając współżycie do rozrywki, by siebie jedynie zadowolić. Ale czy stanęlibyśmy nago wśród rodziny? Przecież bardzo to lubimy? Przed rodziną się nie da, ponieważ rodzina reprezentuje sobą wszystko co czyste, co dobre, fałsz przez nią nie przejdzie dlatego wiemy, że to jest złe. Uczynki cielesne są najbardziej odrażające, prowadzą zawsze do zła, chociaż przez przyjemność. Dzisiejszy świat wmawia nam, że czystość to zniewaga dla miłości, jednak jest odwrotnie, miłość bez czystości staje się hybrydą, staje się miłością do samego siebie, przez to kochamy bardziej siebie niż tę drugą osobę.\nSiedzącego na krzyżu Chrystusa popchnięto by się na nim położył, tak bardzo się żołnierzom śpieszy. Zmasakrowane przez uderzenia batów oraz przez tarcie krzyża plecy padają na nieheblowaną belkę krzyża. Ewangelia podaje, że Jezusowi gdy Go krzyżowano podano napój z wina zaprawianego goryczą, nie podano Mu go dlatego by zaspokoić Jego pragnienie, był to w tamtych czasach środek znieczulający. Jezus skosztował ale nie chciał pić. Ten który tonie w bólu a którego za chwilkę mocniej doświadczy odmawia znieczulenia. My przy bólu głowy nie zażywając tabletki umieramy. Współczesny człowiek boi się cierpieć, nie chce cierpienia, oddala je od siebie w najróżniejszy sposób. Chrystus leży na krzyżu, sam wyciąga pocięte ręce na poprzeczną belkę. Żołnierze przywiązują je do niej a gdy już upewnią się, że są unieruchomione, przykładają gwóźdź do otwartej dłoni i uderzają. Za pierwszym razem gwóźdź wchodzi w rękę, zatrzymuje się na kości, pada drugie uderzenie które przebija kość, trzecie które przebijając rękę wbija ją do drewna, skóra i mięśnie wchodzą w drewno i zostają w nim miażdżone, kolejne uderzenie, gwóźdź jest już w belce pociągając za sobą resztę naciągniętej skóry i mięśni. I ostatnie uderzenie przebijające krzyż na wylot. Przypomnij sobie jak kiedyś przycisnąłeś sobie np. palce w drzwiach, przypomnij sobie ten ból a teraz wyobraź jak stan miażdżenia trwa parę godzin. To samo uczyniono i z drugą ręką potem zaczęto to robić z nogami. Położono je na pochyły podstawek i zaczęto przybijać. Pamiętasz jak kiedyś ktoś niechcący nadepnął Ci obcasem na stopę? Teraz wyobraź sobie jak uciska coraz mocniej aż pęka skóra, potem mięśnie, następnie kości i w końcu mięśnie i skóra z podeszwy zostają wbite w chodnik czy podłogę. Jakiż to musiał być ból okrutny… Jesteś wstanie to sobie wyobrazić? A Jezus zamiast przeklinać swoich oprawców woła do Ojca o przebaczenie dla nich, On ich usprawiedliwia! Gdyż „nie wiedzą co czynią”! Mięśnie z bólu dygotają. Jezus nie wie jak się ma ułożyć, ból na przemian skurcza i rozkurcza Jego mięśnie. Następnie nad Jego głową zostaje przybita tabliczka z podaniem winy „Jezus, król żydowski”. Piłat specjalnie tak napisał, ponieważ wierzył w niewinność Jezusa. Tablica ta mogła by równie dobrze głosić „Jezus, człowiek” To nie koniec krzyżowania, teraz trzeba upewnić się, że skazany podczas postawienia krzyża z niego się nie oderwie i nie spadnie. W tym celu obraca się krzyż i zakrzywia się przebite gwoździe. Teraz nadszedł czas na postawienie krzyża. Powoli unosi się a przybite ciało poddawane jest sile grawitacji. Ciało ciągnięte w dół zatrzymuje się na gwoździach które stawiają opór, członki zaczynają się rwać. Do ucisku do-krzyża dochodzi jeszcze od-krzyża. W końcu krzyż wpada do dziury która ma mu zapewnić stateczność. Krzyż miota się na różne strony a wraz z nim ciało Jezusa. Jaki to musiał być ból. Drogi czytelniku, zapomnij o cukierkowej wersji cierpienia Jezusa pokazanej w dziełach sztuki, na których ciało Chrystus jest piękne i gładkie a twarz Jego wyraża lekki smutek. Przyjmij za to wizerunek Jezusa z „Pasji”. Mówisz, że to za ostre? Człowieku… a czego się spodziewałeś? Spacerku z kijkiem na plecach po parku i staniu na krzyżu z rozwieszonymi rączkami? Stojący krzyż Chrystusa z nim zawieszonym na nim tworzy most między niebem a ziemią, między ludźmi a Ojcem a mostem jest Chrystus. Krzyż wskazuje w górę, na Ojca. Na nim dokonuje się ofiara jest to ta sama ofiara którą Jezus uczynił wcześniejszej nocy w wieczerniku i ta sama która dokonuje się na ołtarzach całego świata każdego dnia. „Oto ciało moje, które za was będzie wydane” „Oto krew nowego i wiecznego przymierza”. Uwierz w to, choć zmysły mówią Ci co innego, po prostu uwierz.\nStopień Dwudziesty Pierwszy\nJezus wisi na krzyżu, spełniają się wszystkie proroctwa starego testamentu, wskazując na Niego jako na Boga proroków przez których usta wygłaszał zapowiedzi swojego przyjścia, działalności oraz śmierci. Przekazywał swoiste wskazówki po których żydzi mieli Go poznać. Ja Go poznaję. Niestety żydzi którzy tak bardzo byli zajęci czekaniem na nadejście Mesjasza, że gdy przyszedł nie zauważyli Go. Teraz szydzą, plują na ciało swojego Boga na krzyżu tego który wyprowadził ich z Egiptu, tego który wprowadził ich do ziemi obfitości, tego który dawał im zwycięstwa nad ludami zagrażającymi ich wierze, tego który czynił cuda, który dawał proroków, tego który czynił cuda, tego z gorejącego krzaka którego widział Mojżesz, tego z góry Horeb, z góry Synaj, tego który osądził bogów Egiptu i bogów Babilonu, tego który dał im prawo, tego który obiecał im siebie w ofierze „Bóg sam, przyjdzie i zbawi nas”. Żydzi spodziewali się Mesjasza który wyrwie ich spod ręki Rzymu, lecz nie widzą, że ten Mesjasz przyszedł aby pojednać Rzymian i Żydów, aby pojednać ich w sobie wraz ze wszystkimi narodami świata. Ten Mesjasz przyszedł ustanowić przymierze z całym światem. Jezus był ukrzyżowany z dwoma innymi złoczyńcami którzy stali po lewej i prawej Jego stronie. Teraz ten który stoi z lewej przemawia do Jezusa tymi słowy „Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas!” tłum pochwycił hasło i szyderczo wołał „Jeśli jesteś Synem Bożym zejdź z krzyża” „Innych wybawiasz a siebie nie możesz?” „Ty co burzysz świątynie i w trzy dni ją odbudowujesz wybaw teraz sam siebie i zejdź z krzyża abyśmy zobaczyli i uwierzyli” Wtedy ten po prawej zawołał do tego po lewej „Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż taką samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On niczego złego nie uczynił” a potem pokornie zwrócił się do Jezusa „Jezu wspomnij na mnie gdy wejdziesz do swego królestwa” On w Niego uwierzył i żałował za swoje czyny, nawrócił się. Prostaczek ujrzał to czego uczeni w piśmie nie chcieli widzieć. On już wiedział, że Mesjasz nie przyszedł by dać moc przemocy, by zejść z krzyża i wychwalić siłę ale o to by pokazać i dać moc sile miłości, która buduje nie niszczy. Zrozumiał on, podobnie jak Judasz swoje błędy, zauważył ich ogrom, lecz on w przeciwieństwie do Judasza uwierzył miłości i w miłość która jest ponad wszystko. Za te proste świadectwo a także za okazaną szczerą skruchę Jezus w odpowiedzi dokonuje pierwszej w historii Kościoła kanonizacji, aby bardziej wychwalić tego który uwierzył miłości dokonał tej kanonizacji za życia świętego słowami „Zaprawdę powiadam Ci, dziś będziesz ze Mną w raju” Jezus doznaje od niego osłody, ochłody chwili radości. Święty Dyzma, bo takie imię przypisuje dobremu łotrowi Tradycja, stał się prorokiem, prorokiem miłosierdzia, miłosierdzia które gotowe jest w ostatniej chwili życia uświęcić grzesznika. Jak już wspomniałem Jezus jak każdy inny krzyżowany prawdopodobnie był nagi, pod krzyżem stała Jego Matka i Jan. Jakiż to musiał być wstyd, nie móc się zasłonić przed swoją Matką. Myślę jednak, że Maryja nie zajmowała się nagością Syna, nie zwracała na nie uwagi. Widzi swoje dziecko które umiera. Żadna matka nie chce tego oglądać. Ona sama wolałaby wisieć na krzyżu. Jednak wie, że cierpienie Jej Syna ma zbawczy sens, Ona wie, że i tak wszystko będzie dobrze. Jan zapewne nie wiedział co ma myśleć, może o tym jak Nauczyciel mówił coś życiu wiecznym o tym, że Bóg jest Jego Ojcem a teraz ginie na krzyżu. Jezus wiedząc o wierze, ufności i pokorze Maryi ustanawia ją Matką każdego człowieka „Niewiasto oto syn twój” a nas Jej powierza „Oto Matka twoja”. Jezus będąc w niesamowitych cierpieniach znów nie myśli o sobie a o nas, o mnie, o Tobie i daje Nam Matkę byśmy nie byli sierotami. Zbliża się koniec dzieła. Teraz trzeba zadbać o wypełnienie się Pisma. Jezus powtarza za psalmistą „Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił?” Jezus opuszczony. Mijają godziny „mrok ogarnął ziemie od godziny szóstej do dziewiątej” przez godziny gwoździe miażdżą kości i mięśnie Chrystusa, grawitacja stwarza większy ból, korona Cierniowa wbija się do głowy, rany pod wpływem napięcia mięśni otwierają się, przez godziny tłum szydzi z Jezusa. Ręce i nogi nie mają już w sobie krwi, całe sine lecz wciąż żywe, wciąż czujące ból. Ręce które uleczały, ręce które wypędzały złe duchy, które rozmnażały pokarm ale przede wszystkim ręce które niosły miłość i pocieszenie do każdego człowieka z jakimi się spotkały. Nogi które chodziły po wodzie, które zostały obmyte łzami i otarte włosami pewnej kobiety, nogi które nie odeszły gdy przyszedł Judasz z kohortą ale przede wszystkim nogi które szły wszędzie tam gdzie były potrzebne, nogi na których oparta była bezgraniczna miłość. „Pragnę”, żołnierze podają kwaśne wino którego używają do gaszenia pragnienia. Jezus kosztuje trochę. Po drodze do i od ust parę kropel spada na poranione ciało, wdają się w rany powodując większy ból. „Wykonało się” czy człowiek byłby wstanie po tym co Jezus doświadczyć przeżyć? Pewnie nie, pewnie umarłby przy biczowaniu, przy nałożeniu korony na głowę a najpóźniej przy pierwszym upadku na drodze krzyżowej kiedy to zostałby zmiażdżony przez krzyż. Jak więc mamy wierzyć w tę mękę? Jezus w planie zbawienia wykorzystał swoją ludzką naturę do odczuwania bólu fizycznego, psychicznego i duchowego, boską zaś do utrzymania się przy życiu dopóki każdego człowieka zbawi to cierpienie. Jezus widzi ostatniego człowieka którego musi zbawić, gdy go zbawia, oświadcza „Wykonało się”. Król którego koroną jest cierń, którego purpurą jest własne nagie ciało całe w swojej krwi, którego berłem są gwoździe, którego tronem jest krzyż, którego mocą jest bezgraniczna miłość. Już może odejść. Ostatnie swoje słowa kieruje do Ojca, jakby zapowiadając wizytę „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”.\nStopień Dwudziesty Drugi\nJezus umiera. To ma być Bóg? A gdzie Jego wszechmoc? Gdzie władza i potęga? Gdzie gromowładny Zeus, wojowniczy Mars i Potężny Re? Jezus odbył nad nimi wszystkimi sąd, pokazał kim tak na prawdę jest Bóg, jaki jest i w jaki sposób objawia się Jego potęga. Przeczytałeś właśnie Jego mękę, spytaj więc samego siebie, czy żeby nie odłożyć krzyża, nie spalić na popiół oprawców, nie skorzystać z wszechwiedzy w odpowiedzi na zarzuty, nie dać się poniżać, nie iść z krzyżem jak z dmuchawcem nie trzeba wszechmocy? Właśnie przez to, że Chrystus dał się zrównać z błotem jako Bóg objawia się Jego wszechmoc. My byśmy wiedzieli co zrobić z Jego przymiotami. Wiedzielibyśmy jak wykorzystać boską potęgę. Całe szczęście jej nie posiadamy, bo nie pozostałby kamień na kamieniu. Jak myślisz kogo najbardziej zabolała śmierć Jezusa? Jego Matkę? Ucznia? Jego obrońców? Szatana. Stracił on moc nad śmiercią. Oto ten który zniewalał teraz sam został zniewolony. Bramy nieba otwarte dla każdego człowieka. Jakaż wielka musi być jego złość, jego gniew, jego bezsilność. Aby wypełniło się proroctwo żołnierz przebija bok Chrystusowi a z tego boku wypływa krew i woda. Z wypływem krwi Jezus ofiarowywuje się nam do ostatniej krwi swojego człowieczeństwa. Z wypływem wody ofirarowywuje nam się do ostatniej kropli swojego Bóstwa. Chwili śmierci Jezusa towarzyszą niezwykłe zjawiska – trzęsienia ziemi, zaćmienie słońca, pękanie skał, zasłona przybytku bez przyczyny się rozdziera – mają to być świadectwa Ojca o Boskości Syna. Na widok tego Setnik oddaje pokłon Jezusowi, żydzi z Niego wcześniej szydzący teraz biją się w piersi, niewiasty które nad Nim płakały teraz stoją i patrzą. Czy my teraz, dwadzieścia jeden wieków po tych wydarzeniach potrafimy zrobić podobnie i uznać Jezusa za naszego Boga? Bóg chce od nas bezgranicznej miłości do Niego, ponieważ sam jest gotów oddać za nas swoje życie, ups… już to zrobił. Jak Abraham gotów był oddać Bogu swojego jedynego syna w ofierze tak Ojciec nie zawahał się oddać człowiekowi swojego jedynego Syna w ofierze. Jednak Ojciec nie zmusił do niczego Syna, On sam chętnie się ofiarował, sam z własnej woli – to tak gdyby ktoś chciał, że nie chce wierzyć w Boga który zmusza swojego Syna do tak nieludzkich cierpień. A ludzie pod krzyżem stoją i wpatrują się w ciało Jezusa. Szeroko rozpięte ręce by przytulić cały świat, unieruchomione nogi które nie odejdą od Ciebie, pochylona głowa gotowa Cię pocałować, otwarty bok by każdy dostał Jego serce. Czy Jezus umarł już w twoim sercu? Czy w twoim domu wisi krzyż? A może już go wyrzuciłeś? Może w domu już go nie ma? Może także i Ty pozbyłeś się Go? Zbliżał się szabat, Józef z Arytmatei, który był ukrytym, z obawy przed żydami, uczniem Jezusa poprosił Piłata o ciało mistrza, by mógł go złożyć w grobie, w swoim grobie.\nStopień Dwudziesty Trzeci\n„Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowania nie będzie końca” jak te słowa brzmią w takiej sytuacji – oto Ta do której skierowane były te słowa trzyma w objęciach ciało Tego o którym była mowa. Jak widząc ten obrazek można uwierzyć tym słowom? Jednak Maryja jest spokojna, nie boi się, nie rozpacza. Uwierzyła słowom Boga. Ona po prostu wie, że to tylko przejściowy stan. Teraz tuli ciało którego nie mogła tulić w udręce. Cieszy się, że to już koniec i teraz zostało już „panowanie nie będzie końca”. Maryja ufa, między innymi dlatego została wywyższona ponad wszystkich innych Świętych a cześć Jej będzie trwać aż do końca świata. Jest teraz na całym świecie. Tam gdzie jest Jezus na krzyżu jest i Jego Matka. Oboje udzielają miłości każdemu człowiekowi. Musi teraz dać upust swoim emocjom, swojemu cierpieniu – przekładając je na miłość adoruje ciało swojego dziecka i Boga zarazem, teraz pozostało jej już tylko czekać by Syn odwzajemnił Jej miłosny uścisk.\nStopień Dwudziesty Czwarty\nUczynek miłosierdzia Józefa, oddaje on swój grób Jezusowi, swoje miejsce oczekiwania Królestwa Bożego. Ciało Boga śpiące w prochach ziemi. Niewiasty towarzyszące Jezusowi aż z Galilei dały olejek i wonności by balsamowano ciało ucznia, kolejny uczynek miłosierdzia. Na pogrzebie Mistrza są uczniowie, ludzie których spotkanie z Nim odmieniło życie jest i Matka. Pochowano Go, jest teraz na równi z innymi umarłymi. Bóg na równi z człowiekiem. Obmycie ciała Jezusa z krwi i brudu, zabalsamowanie Go, owinięcie w płótno, złożenie do grobu, miłosne pożegnanie, zasunięcie kamienia.\nOpublikowano 9 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\ndobrze, nawet bardziej\nsłuchaj mam coś dla Ciebie\ndzięki temu zobaczysz kim jesteś\nTo to co tak piszczy\nteraz przejdź do jakiegoś neutralnego pomieszczenia w domu\nusiądź wygodnie na czymś do siedzenia\nna blacie kuchennej szafki\nprzed tym jednak ją zamknij…\nteraz kiedy już siedzisz w ciszy\nspróbuj nic nie robić przez dziesięć minut\npobądź z samym sobą.\nmam pomysł -\n- idź na dziesięciominutowy spacer\nnie z psem\nPo drodze nikogo nie zaczepiaj\njeśli któryś ze znajomych do Ciebie podejdzie\nkulturalnie zaznacz, że nie masz czasu.\nto może lustro?\nto idź do łazienki czy gdzie tam masz lustro\ni przyglądaj się sobie przez dziesięć minut\nmożesz nawet ze sobą porozmawiać\npopatrz sobie w oczy.\nCzy potrafisz wytrzymać z samym sobą chociaż dziesięć minut dziennie?\nOpublikowano 3 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\n„W „ostatnim kazaniu” Papież włączył się w poczet tych, którzy w naszym świecie „nie mają głosu”.”\nTo zdjęcie mnie po prostu rozwaliło… serce uklękło…\nOpublikowano 2 kwietnia 2006 Autor: Toudeusz\nRazem z Kubą odprowadziłem Anitę do domu. Standardowo było wesoło, były jakieś „jaja” jak to wśród przyjaciół, dobrych kolegów. Zjechaliśmy windą na dół i wyszliśmy z bloku. Stojąc słyszymy dzwony, bicie dzwonów, zewsząd, ze wszystkich kościołów. Nie było to normalne, była 22. Cisza. Ani ja ani Kuba nie odezwaliśmy się ani słowem. Po może 10 sekundach Kuba powiedział do mnie, niepewnym i cichym głosem „Toudy… game over”\nWieczorem mama przychodzi do mnie i mówi mi żebym się modlił za Papieża bo jest śmiertelnie chory. A ja wtedy pomyślałem „jakoś się z tego wygrzebie i bez mojej modlitwy, mam ważniejsze intencje” – tego do dziś nie potrafię sobie wybaczyć.\nNormalny dzień, prima aprilis. Jak co dzień byłem w szkole a myślami daleko byłem od Papieża. Nadal uważałem, że nic Mu nie będzie. Przyszedłem do domu. Rozsiadłem się przed komputerem. Zajrzałem na onet. Same wiadomości o Ojcu Świętym i to nie za dobre. Włączyłem TV, skacze po kanałach, wszystkie transmitowały wydarzenia z Watykanu. Zacząłem się niepokoić. Mama się modliła, ja nie. Oglądałem dalej transmisje. Pamiętam słowa rzecznika prasowego Watykanu, mówił; „szczerze mówiąc… w tak złym stanie Ojca Świętego nie widziałem przez cały jego pontyfikat…” Zacząłem rozmyślać nad moim egoizmem i nad moją komercjalizacją Papieża. Poczułem wstyd. TV było pełne migawek z Jego życia, emitowano filmy dokumentalne, wypowiedzi ludzi. Kiedy do tego dołączyła informacja o stanie jego nerek i innych narządów zrozumiałem kogo miałem obok siebie przez te 17 lat życia. Zrozumiałem wtedy także jak bardzo Go nie doceniałem. Przypominało mi się jak gdy podczas Jego pielgrzymek, homilii itd. przełączałem kanał, słuchanie Go było dla mnie zbyt nudne. I znowu poczułem wstyd. Późnym wieczorem jakiś biskup powiedział „dziś w nocy Chrystus otworzy drzwi Janowi Pawłowi II”. Zacząłem się modlić. Tej nocy nie poszedłem spać.\nOglądałem transmisje na żywo z Watykanu, modliłem się, wzruszałem i dużo myślałem. Całe rano i południe spędziłem przed telewizorem i komputerem(a kto nie?). W końcu poczułem, że to odchodzi gigant. Jak on cierpiał… byłem na mszy w Jego intencji. Emocje narastały. Nie pamiętam dokładnie kiedy to było ale pamiętam jak zobaczyłem w opisie gg zdanie – odchodzi jedyny człowiek na tym świecie – i nic w tym nie byłoby dziwnego, przecież każdy miał opis tego typu, ale opis ten należał do osoby niepraktykującej, która na co dzień drwiła z kleru i z wiary w ogóle. W tym momencie powiedziałem Bogu tak „Boże, ofiaruje Ci moją przyszłość, moje marzenia – weź je i uczyń dla Niego cud. Ja z nich rezygnuje, On jest ważniejszy” od tego momentu byłem w 100% przekonany, że on przeżyje, że zaraz wstanie, wyprostowany podejdzie do okna i mocnym głosem powie parę zdań, że zdarzy się cud. Ludzie mówili, że On już nie ma szans, że zwyczajnie umiera a ja? Ja się z tego śmiałem i powtarzałem „wierze, że możesz to uczynić” Wieczorem, o 21 w moim kościele został odprawiony apel Jasnogórski połączony z Koronką do Miłosierdzia Bożego(szacunek do Boga jest dla mnie większy niż do zasad ortografii) w intencji Jana Pawła II. Poszedłem tam z Kubą i Anitą. Byłem pewny swego. Kościół był pełen, powiem więcej – przelewał się. Po Apelu został wystawiony najświętszy sakrament(zresztą jak przez cały dzień, kościół był cały czas otwarty i cały czas pełny, ludzie się jakby tylko „zmieniali”) ukląkłem i ponownie wyznałem „wierzę, że możesz to uczynić”. Odprowadzaliśmy Anitę i wtedy opowiadałem im moją wizję „ja wierzę, ze on zaraz podejdzie do okna, cały wyprostowany i silny jak kiedyś, i mocnym głosem powie parę zdań. Potem przyjedzie na ostatnią pielgrzymkę do Polski i w swoim domu umrze, spokojnie we śnie.” Rozmawialiśmy tylko o Nim. Staliśmy pod drzwiami Anity i żartowaliśmy, robiliśmy sobie „jaja”. Potem zeszliśmy na dół i usłyszeliśmy dzwony…\nParę miesięcy wcześniej poprosiłem Boga by dał mi znak czy moje marzenia się spełnią, wymyśliłem sobie spadające gwiazdy, trzy – każda symbolizować miała jedno spełnione marzenie. Wyglądałem ich ale ich nie zobaczyłem.\nBiegliśmy z Kubą do Kościoła. Po drodze zobaczyłem ów trzy spadające gwiazdy o które prosiłem. Było to niesłychane – trzy spadające gwiazdy na raz, jakby Papież dał znać „oddaje co twoje”. Ten wątek pozostawiam do twojej wiary, nie żądam jej od Ciebie w tej kwestii, bo myślę, że gdyby ktoś mi o czymś takim opowiedział sam bym w o nie uwierzył. Biegliśmy a ulice zapełniały się ludźmi, niektórzy płakali, inni nie ale każdy doskonale wiedział gdzie ma iść. Spotkaliśmy rodzeństwo Drężków. Płakali. Weszliśmy do kościoła, uklękliśmy i zaczęliśmy się modlić. Nie płakałem. Pamiętam, że na początku używałem tych słów „wiem, wierze, że możesz Go wskrzesić” powtarzałem to w kółku aż nagle przypomniały mi się jedno z ostatnich Jego zdań – „pozwólcie mi odejść” i wtedy uświadomiłem sobie jakim jestem egoistą. Chciałem by Papież żył nie dla siebie a dla mnie. Postem pamiętam jak napełniła mnie wielka odwaga, uświadomiłem sobie, że „teraz moja kolej”. Chcieliśmy żeby wszystkim zajął się On, żeby robił wszystko za nas. Teraz Go zabrakło i wszystko w naszych rękach a jesteśmy wobec Niego zobowiązani by tego nie zmarnować. Modliliśmy się a kościół powoli się zapełniał, widziałem wielu moich znajomych. My, jako służba liturgiczna wiedzieliśmy co chcemy zrobić a nasza wola pokryła się z wolą księży, myślę, że wynikało to z potrzeby serca. Poszliśmy do zakrystii i każdy bez wypowiedzenia słowa wiedział, że odprawiona zostanie msza święta. Widziałem jak najwięksi twardziele teraz zalewali się łzami. Odprawiliśmy msze. Kościół przelewało. Nikt nie wiedział o tej mszy, była ona zorganizowana spontanicznie, jednak każdy wiedział dokąd ma się udać. Po mszy wróciłem do domu. Ani moja mama ani tata ani siostra czy też ja, nie płakaliśmy, przeciwnie – czuliśmy wielką radość, należał Mu się odpoczynek.\nWpisałem się do księgi kondolencyjnej prowadzonej przez portal onet.pl. Mój wpis wyglądał następująco:\n„Mówi się, ze najtrudniej jest zacząć, ale ja mam to już za sobą :-) Jestem szczęśliwy. Zdaję sobie sprawę z tego jakie wielkie mam szczęście żyć w czasie Twojego pontyfikatu, jestem jego dzieckiem, urodziłem się kiedy już byłeś na stolicy piotrowej i nie pamiętam innych czasów. Przyzwyczaiłem się już, że Ty będziesz zawsze, że gdy w wiadomościach nadają informację „Papież powiedział dziś wiernym…” to to zawsze będziesz Ty. Gdy widzialne działałeś na świecie nie zawsze słuchałem Twojego głosu, gdy pokazywali Cię w TV często przełączałem na inny kanał. Teraz już wiem jak wiele straciłem. Gdy zaczęło się Twoje przejście, coś we mnie pękło, do głowy przychodziły mi złe myśli i zdałem sobie sprawę jak bardzo Cię „olewałem”. Dwa dni przed TV. Dzień, potem noc z przerwami na parę godzinek snu a potem znów cały dzień. Kiedy przeszedłeś nie płakałem. Sam sobie się dziwiłem – podczas migawek z Twojego życia jakie nadawali w TV płakałem, a w chwili fizycznego Twojego odejścia nie. Poczułem taki spokój. Poczułem się odpowiedzialny za dalsze losy świata. Zawsze byłem pewien, że porządek na świecie zrobisz Ty, nie ja. Michaela J. Fox – „I’m not crying „what a tragedy!” becouse it’s not, it’s a reality” co po nie dosłownym tłumaczeniu znaczy „nie rozpaczam, wołam „co za tragedia!” bo to nią nie jest, to rzeczywistość” właśnie, to, że nie ma Cię już z nami ciałem nie jest tragedią, to jest rzeczywistość z którą muszę się zmierzyć i wyjść zwycięsko. Jak już wyżej napisałem nie płakałem w chwili Twojej śmierci, płakać będę gdy ludzie znów odwrócą się od Kościoła, kiedy znowu pogodzone kluby piłkarskie sięgną po kije baseballowe, kiedy Kościół stanie przeciwko Cerkwi, Żydzi przeciwko Muzułmanom, kiedy za dwa tygodnie o Tobie zapomną – wtedy, wtedy będę płakał, bo to będzie znaczyć, że umarłeś na marne. Teraz moja kolej. Teraz to ja będę musiał zadbać o świat, chodź wiem, że Tobie nie dorównam, ale wiem, że zrobię wszystko z mojej strony by chodź na co dzień zrobić jakieś małe dobro które w przyszłości zmieni się w ogrom. Niczego Ci nie obiecuję. Nie obiecuję Ci, że przeczytam Twoje książki, że skończę ze swoimi przyzwyczajeniami, że będę dla wszystkich miłosierny – wiem, że temu nie podołam, jestem zbyt słaby, ale gwarantuję Ci, że te ziarno które posiałeś już wydaje plon w moim sercu, teraz muszę tylko/aż zadbać by nie uschło. Twoja ziemska śmierć to nie koniec, to jest dopiero początek. Ukochałeś i modliłeś się za cały świat, a w Twoich ostatnich godzinach to cały świat ukochał i modlił się za Ciebie. Prosiłeś mnie o modlitwę za Ciebie podczas Twojego życia i po śmierci, ale to teraz ja Ciebie proszę – módl się za mnie. O Tobie nie sposób będzie zapomnieć. Do zobaczenia i dzięki za wszystko co dla mnie uczyniłeś i jeszcze uczynisz :-)”\nNo i płakałem… Drogi czytelniku wybacz mi prostotę mojego języka. Chcę zaznaczyć iż to co tu napisałem, całe moje uwielbienie Papieża wypływa z mojego serca, jest to autentyczne nie z mody, nie dlatego, że ktoś mi powiedział jakim to On wspaniałym człowiekiem jest, nie, mam swój rozum i swoje serce. Przytoczę jeszcze wiersz Juliusza Słowackiego o słowiańskim Papieżu, sam oceń ile w tym prawdy:\nOn sie już zbliża – rozdawca nowy\nCo myśl pomyśli przezen, to stworzy,\nWiec oto idzie Papież Słowiański,\nNowinę słodką, że Duch juz świeci\nJasno jak dzień.”\nSpotykam się często z pytaniem osób nie koniecznie lubiących Jana Pawła II – co On właściwie takiego zrobił? Nie będę tu wymieniał konkretnych przykładów, powiem skrótowo; On zawsze był tam gdzie był najbardziej potrzebny i zawsze robił co tylko mógł by zaradzić złu z którym się spotykał. On mimo swojego tytułu, urzędu był zawsze sługą człowieka i Boga, był dla każdego człowieka, był człowiekiem, był człowiekiem, był człowiekiem. I mimo ogromu cierpienia jakiego doświadczał już od najmłodszych lat, przez ciężkie życie pod jarzmem dwóch reżimów, zamach na Jego życie, chorobę parkinsona, złamanie kości udowej która przy każdym kroku sprawiała mu ból aż po bardzo bolesną śmierć, stał mocno przy tym w co wierzył… w Kogo wierzył.\nNiektórzy zarzucają Mu także, że przegrał walkę o Kościół ponieważ był za ostry; Jeżeli już ktoś przegrał walkę to ludzie któzy od Kościoła odeszli. On Go odnowił, powrócił do Jego źródła. On nie mógł, nawet jeśliby chciał zmienić niczego w prawie Bożym; jeśli Bóg mówi „Nie zabijaj” to zanczy nie zabijaj, tam nie ma „chyba, że”; jeśli Bóg mówi; „Nie cudzołóż” to znaczy nie códzołóż, tam nie ma „chyba, że”… rozumiesz?\nNie lękaj się! wypłyń na głębie i wymagaj od siebie nawet gdyby inni od Ciebie nie wymagali!\nDzięki Ci Chryste, Tobie, właśnie Tobie przede wszystkim. Tobie.\nśw. Janie Pawle II Wielki, jeszcze raz gorąco Ci dziękuje za wszystko co uczyniłeś i co jeszcze uczynisz.\n„(…)Ile CIę trzeba cenić, ten tylko się dowie,\nkto Cię stracił.(…)”


Instrukcja obsługi Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A - ManualsBase.com - Rozwiąż swój problem\nInstrukcja obsługi dla urządzenia Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A\nUrządzenie: Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A\nData dodania: 2013-09-22 15:21:37\nNaszym celem jest zapewnienie Ci jak najszybszego dostępu do treści zawartych w instrukcji obsługi urządzenia Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A. Korzystając z podglądu online możesz szybko przejrzeć spis treści i przejść do strony, na której znajdziesz rozwiązanie swojego problemu z Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A.\nJeżeli przeglądanie instrukcji Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A bezpośrednio na tej stornie nie jest dla Ciebie wygodne, możesz skorzystać z dwóch możliwych rozwiązań:\nPrzeglądanie pełnoekranowe - Aby wygodnie przeglądać instrukcję (bez pobierania jej na komputer) możesz wykorzystać tryp przeglądania pełnoekranowego. Aby uruchomić przeglądanie instrukcji Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A na pełnym ekranie, użyj przycisku Pełny ekran.\nPobranie na komputer - Możesz również pobrać instrukcję Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A na swój komputer i zachować ją w swoich zbiorach. Jeżeli nie chcesz jednak marnować miejsca na swoim urządzeniu, zawsze możesz pobrać ją w przyszłości z ManualsBase.\nWiele osób woli czytać dokumenty nie na ekranie, lecz w wersji drukowanej. Opcja wydruku instrukcji również została przewidziana i możesz z niej skorzystać klikając w link znajdujący się powyżej - Drukuj instrukcję. Nie musisz drukować całej instrukcji Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A a jedynie wybrane strony. Szanuj papier.\nPoniżej znajdziesz zajawki treści znajdujących się na kolejnych stronach instrukcji do Blitz Audio Stereo Equalizer BZE-10A. Jeżeli chcesz szybko przejrzeć zawartość stron znajdujących się na kolejnych strinach instrukcji, możesz z nich skorzystać.


Dodano: 6 października 2007, 15:39 / Zmieniono: 6 października 2007, 15:39 0\nPodczas śniadania prasowego z liderem krakowskiej listy PO Jarosławem Gowinem, powiedział, że programy polityczne PiS i PO, po pewnych modernizacjach, w pewnej mierze się uzupełniają.\n"Z jednej strony silne - sprawne - państwo, z drugiej strony modernizacja gospodarcza kraju. I to są elementy, które są Polsce bardzo potrzebne" - powiedział Marcinkiewicz.\nJak dodał, w jego przekonaniu "synteza tych programów da rozwiązanie, które będzie dla Polski najlepszym z możliwych" - stwierdził". Marcinkiewicz nie chciał się wypowiadać na temat swojej przynależności partyjnej ani tego, czy po wyborach będzie brał udział w polityce.\nW piątek w programie "Bohater Tygodnia" w TVN24, Marcinkiewicz pytany czy odchodzi z PiS powiedział, że przed wyborami nie wypowiada się na ten temat. Zaznaczył, że nie wspiera w kampanii wyborczej żadnej partii. Z jego wypowiedzi można było jednak wnioskować, że odszedł z PiS.\nZ kolei w sobotę Marcinkiewicz stwierdził, że "w Polsce polityka jest taka, jaka jest, ale nawet najbardziej zagorzali wrogowie, dojdą do porozumienia, jeżeli tego będzie wymagał ich interes. "Za miesiąc mogą być zaskakujące decyzje dotyczące podjęcia współpracy" - mówił.\nOn sam - jak zadeklarował - będzie głosował w Londynie, zatem na listę warszawską, ale jeszcze nie podjął decyzji, na kogo zagłosuje. "Jak podejmę taką decyzję, to i tak skorzystam z mojego konstytucyjnego prawa do tajności wyborów" - stwierdził.\nMarcinkiewicz przyznał, że oprócz poparcia udzielonego w Krakowie Gowinowi, poparł jeszcze innego kandydata PO w nadchodzących wyborach - Radosława Sikorskiego, ale też kilkunastu kandydatów PiS w całej Polsce, w tym byłego burmistrza Zakopanego Piotra Bąka, którego zna z prac przy modernizacji kolejki.\n"Ja naprawdę nie śledzę ludzi, od tego mamy wyspecjalizowane służby" - powiedział pytany o kontakty byłego burmistrza z Obozem Narodowo-Radykalnym.\nBąk jest kandydatem PiS na posła w okręgu nowosądeckim. We wrześniu "Gazeta Wyborcza" pisała, że zapraszał on do zakopiańskiego magistratu członków faszyzującego Obozu Narodowo- Radykalnego, ugrupowania działającego od 2003 r. i nawiązującego do faszyzującego ruchu z dwudziestolecia międzywojennego.\nJednym z tematów poruszanych podczas spotkania był wyjazdy Polaków z kraju w poszukiwaniu pracy. Jarosław Gowin powiedział, że od 2004 roku z Polski wyjechało 2 mln ludzi, w tym ok. 200 tys. z Małopolski.\nDodał, że zjawiska tego dotyczy program PO "Powrót do domu", zakładający m.in. abolicję podatkową dla pracujących w Wielkiej Brytanii w latach 2004-06, pomoc w założeniu własnej firmy i znalezieniu pracy, lepsza praca konsulatów, głosowanie w wyborach pocztą i przez Internet.\nZdaniem Marcinkiewicza, warunkiem "zerowym" wykorzystania szansy rozwoju, przed którą stoi Polska, jest stworzenie atmosfery współpracy i praca na rzecz dobra wspólnego.\nPolska - zdaniem b. premiera - stoi obecnie przed wielką szansą rozwoju, jaką stwarza wysoki wzrost gospodarczy, obecność w Unii Europejskiej i dotacje unijne.\n"Ta szansa może być wykorzystana. Warunkiem zerowym wykorzystania tej szansy jest, w moim przekonaniu, stworzenie atmosfery współpracy i pracy na rzecz dobra wspólnego, atmosfery znalezienia tych miejsc, w których praca może być ponadpolityczna, ponadpartyjna, ponad podziałami politycznymi i innymi" - mówił Marcinkiewicz.\nW rozmowie z dziennikarzami b. premier podkreślał jednak, iż konieczne są "inne metody kontroli państwa, ponieważ obecnie jest ona zbyt słaba".\n"Bez tego nie oczyścimy Polski, będziemy mieli do czynienia z wieloma prowokacjami, mistyfikacjami, które tak naprawdę nie zmieniają Polski. Widzę potrzebę powołania komisji śledczych do zbadania różnych działań państwa" - stwierdził, wskazując aferę korupcyjną w Ministerstwie Rolnictwa i działania ABW w sprawie Barbary Blidy.\nMarcinkiewicz potwierdził dziennikarzom, że jednym z punktów jego sobotniego pobytu w Krakowie jest ślub jego byłego współpracownika Konrada Ciesiołkiewicza z dziennikarką Brygidą Grysiak.\nStolik przy którym siedział Duda, został atrakcją turystyczną w...


Poczekalnia Aka: Akwarelowa pamiątka\nchwilowo niemoc przełamana.\nAkwarelowe LO w połączeniu z kwiatami i winnym krzewem\nbędzie chyba odpowiednią pamiatką ważnego dnia?\nPamiątkę zgłaszam na wyzwanie na blogu sklepu Miszmasz Papierowy:\nAutor: Aka o 11:58\nEtykiety: Komunia, scrap/LO\nPięknie to wygląda, jak w tajemniczym ogrodzie :)\n6 maja 2017 12:49\n6 maja 2017 15:16\nŚliczna i delikatna praca, perełkowe kiście winogron i cała reszta detali zachwycają:) W imieniu DT Miszmasz Papierowy dziękuję za udział w naszej zabawie :)\n6 maja 2017 15:20\n6 maja 2017 15:40\nMiło u Ciebie gościć i oglądać tą piękną ramkę. Dziękuję za udział w wyzwaniu .\n7 maja 2017 17:25\nPiękna ramka! Dziękuję za Twój udział w wyzwaniu bloga Miszmasz Papierowy :)\n20 maja 2017 18:30\nPięknie ukwiecona praca :)\nDziękuję za udział w wyzwaniu Miszmasza Papierowego\n20 maja 2017 22:28\nPrzepiękna praca!!! Z pewnością jest to cudna pamiątka!!! Dziękuję za udział w zabawie w Miszmasz Papierowy :) Pozdrawiam :)\n21 maja 2017 12:42


Trybunał - Turystyka regionalna, podróże i turystyka, pobyty nad morzem - Włocławek.\n23 lutego 2013 Artykuły\t No comments\nTrybunał stwierdził ponadto, że nie ma „ani prawnej, ani praktycznej możliwości „odwrócenia” zakończonych konkursów prowadzonych w ramach programów operacyjnych, gdyż przyznane na ich mocy ściśle określone środki zostały już rozdysponowane i wypłacone beneficjentom, a częściowo także wydane. Otwieranie na nowo w takiej sytuacji „skonsumowanych” procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały”. Zdaniem TK byłoby to dra-styczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa.\nRealizacja niniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wymaga systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na „doregulowaniu” w aktach powszechnie obowiązującego prawa wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów prowadzonych w ramach poszczególnych programów operacyjnych.\nBiorąc pod uwagę zakres podlegających uzupełnieniu uregulowań, należałoby postulować nie tyle zażegnanie problemu niekonstytucyjności rozwiązań znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego, co całościową regulację trybu konkursowego.


KFC Jabłonna - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC Jabłonna zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę zlecenie (dla...\nKFC Warszawa Reduta - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC WARSZAWA REDUTA zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę zlecenie (dla...\nRestauracja KFC Józefów zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę zlecenie (dla...\nKFC Wrocław Delikatesy - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC Wrocław Delikatesy zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę zlecenie...\nKFC Baranów (kierunek Warszawa) - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC Baranów (kierunek Warszawa) zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę...\nKFC Baranów (kierunek Łódź) - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC Baranów (kierunek Łódź) zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę...\nKFC Wrocław Sobieskiego - kasjer/kucharz\nRestauracja KFC Wrocław Sobieskiego zatrudni Pracowników Restauracji w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin Oferujemy: · Elastyczny grafik: Ty decydujesz w których dniach i godzinach będziesz pracować! · Jasne zasady współpracy: umowę zlecenie...


nagand.pl - etui do smartfona Samsung - Katalog stron tylko sportowy\nBez etui telefon prędko się zniszczy, zatem trzeba będzie zadbać o jego kupowanie. Na pewno takie prestiżowe etui na telefon przyda się każdemu, który dba o to, aby być postrzeganym przez innych o wiele lepiej. Niskim kosztem można otrzymać prestiż, bowiem wszyscy będą nam zazdrościć, że mamy takie etui. Każdy może dopasować barwa etui do swoich potrzeb. Mamy inne wymagania odnośnie wielkości etui, ale w sklepie można odnaleźć te, jakie niesłychanie dobrze będą pasowały do wszystkich popularnych marek i modeli. Wszystko można odnaleźć w kilka chwil. Nie pozostaje nam nic innego jak niesłychanie prędko przejrzeć całą przygotowaną w sklepie ofertę.


Gdyńscy radni wezwani do usunięcia naruszenia prawa. Chodzi o ceny za śmieci - Gospodarka komunalna\nTomasz Klyta • 11 grudnia 2019 - 16:36\nZdaniem skarżących uchwałę rady, źle skalkulowano stawki za odbiór odpadów w Gdyni(fot. UM Gdynia)\nPodwyżki cen opłat za odpady o 140 proc. spotkały się w Gdyni z wielkim oporem mieszkańców. Spółdzielnia mieszkaniowa Posejdon z Gdyni już wysłała do radnych wezwanie do "usunięcia naruszenia prawa" w tej sprawie. Pisma trafiły także do organów nadzoru: wojewody pomorskiego i Regionalnej Izby Obrachunkowej.\nCzy Gdynia ustalając opłaty za wywóz odpadów na 2020 r. złamała prawo? Tak twierdzą np. przedstawiciele spółdzielni mieszkaniowej Posejdon, którzy wezwali radnych do usunięcia naruszenia przepisów.\nZdaniem skarżących, miasto źle skalkulowało stawki, przerzucając na mieszkańców m.in. koszty wywozu odpadów z ulicznych koszy na śmieci.\nWładze miasta odpowiadają, że podwyżka opłat o 140 proc. jest niezależna od samorządu.\nW 2020 r. mieszkańcy Gdyni będą płacić za wywóz śmieci o 140 proc. więcej niż obecnie - tak przynajmniej wynika z uchwały, którą przegłosowała rada miejska w listopadzie. Jak informuje serwis dziennikbaltycki.pl spółdzielnia mieszkaniowa Posejdon wysłała do radnych wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.\nW wezwaniu padają argumenty, że koszt całego systemu odpadowego nie może być podstawą do szacowania kosztów pojedynczych mieszkańców. Zdaniem skarżących uchwałę, z ustawy o samorządzie gminnym wynika, że np. obowiązek utrzymania porządku na drogach publicznych należy do jego zarządcy. W przypadku Gdyni, chodzi o Zarząd Dróg i Zieleni. Zdaniem przedstawicieli spółdzielni Posejdon, do kosztów całego systemu doliczono także odbieranie śmieci z miejsc, w których nie ma mieszkańców. Chodzi np. o uliczne kosze na śmieci.\nWładze Gdyni twierdzą jednak, że mają związane ręce. W poniedziałek 9 grudnia wydano specjalne oświadczenie w tej sprawie. Czytamy w nim m.in., że podwyżki, które wejdą w życie w 2020 r. nie są zależne od samorządu.\n"To obszar zarządzania miastem na który samorząd nie ma wpływu. Nowe stawki zostały wyliczone na podstawie kosztów miesięcznego funkcjonowania całego systemu. Podwyżki to skutek zmian gospodarczych, ale przede wszystkim nieprzemyślanych decyzji o zmianach przepisów podjętych przez parlament i rząd" - czytamy w oświadczeniu.\n- Ostatecznie całościowy miesięczny koszt funkcjonowania systemu wzrósł o 151,7 proc. i wynosi 6,62 mln złotych. Trzeba pamiętać, że miasto nie zarabia na śmieciach – zgodnie z ustawą miasto nie może pobierać ani mniej, ani więcej pieniędzy od mieszkańców niż kosztuje obsługa systemu. Przed nami jeszcze sesja Rady Miasta, na której radni odniosą się do naszych propozycji - mówił Michał Guć, wiceprezydent Gdyni, jeszcze przed uchwaleniem nowych stawek.\nTymczasem zupełnie inne zdanie mają przedstawiciele np. rządu. Jeszcze w listopadzie 2019 r. Sławomir Mazurek, podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska, w rozmowie z PortalSamorzadowy.pl sugerował, że największe podwyżki opłat za śmieci są w tych miastach, w których systemy gospodarowania odpadami są niewydolne.\n- Jeśli więc ma się wieloletnie zaniedbania, a potem próbuje się zrzucać winę na kogoś innego, to ciężko to zaakceptować. Trzeba naprawdę dużo złej woli, żeby winą za te problemy obarczać rząd. Samorządy dostały dużo narzędzi, uwolniliśmy rynek, co spowodowało likwidację monopoli, ułatwiliśmy podejmowanie decyzji o budowie komunalnych instalacji, doszły takie możliwości jak choćby obniżenia opłat dla mieszkańców, którzy nie oddają odpadów zielonych, tylko je zagospodarowują poprzez kompostowanie. Pytanie, czy samorządy chcą podjąć wysiłek i iść w tę stronę, czy wybierają najprostsze rozwiązanie, jakim jest przerzucenie kosztów na mieszkańców - powiedział Sławomir Mazurek.\nPrzypomnijmy też, że niektóre samorządy by uniknąć tak drastycznych podwyżek opłat dla mieszkańców, rozważają zmianę metody naliczania stawek za odbiór śmieci.\nw.potega@neostrada.pl, 2019-12-12 10:45:44\nZamiast dofinansowywać górnictwo należy dofinansowywać produkcję towarów z odpadów. Bo to będzie perspektywiczna innowacyjność.\nPorządkowy, 2019-12-11 23:57:58\nDo eeee - jak się nie chcą w Lesznowoli sami zajmować odpadami komunalnymi, a wynajmują firmę to za rok, a może jeszcze wcześniej będą płacić po 100 zł od osoby.\neeee, 2019-12-11 21:44:57\nPrzyjdźcie do Lesznowoli!!! Zobaczycie ile się płaci za śmieci


Losowy test pierwszości (rozgrzewka) (film) | Khan Academy\nAktualny czas:0:00Całkowity czas trwania:5:06\nNajpierw opracujmy koncepcję dla nowego typu algorytmów losowych, które przyjmują wartość wejściową n i jeśli to n jest liczbą pierwszą, to algorytm poda wynik „pierwsza” ze stuprocentową pewnością. Nigdy nie oznaczy jej jako liczby złożonej. Jeśli jednak n jest liczbą złożoną, istnieje małe prawdopodobieństwo błędu, że algorytm nazwie n liczbą pierwszą. Inaczej: z prawdopodobieństwem 1 minus ten margines błędu algorytm poprawnie zidentyfikuje liczbę jako złożoną. Najpierw - coś prostego. Z podzbioru liczb całkowitych do jakiejś granicy, wybierzemy liczbę i nazwiemy ją liczbą całkowitą n. Wprowadzimy ją do maszyny. Wcześniej, w metodzie próbnych dzieleń, przechodziliśmy przez wszystkie wartości od 1 do pierwiastka kwadratowego z n i sprawdzaliśmy, czy liczby te dzielą n. Dla oszczędności czasu idealnie byłoby sprawdzać same liczby pierwsze. Jeśli a dzieli n, to wiemy, że n jest liczbą złożoną, bo znaleźliśmy świadka złożoności. Jeśli nie – pewności nie ma. Cofamy się, powiększamy a i sprawdzamy znowu. Po wyczerpaniu wszystkich możliwości powiemy: „Tak, n jest liczbą pierwszą”. Bo nie znaleźliśmy dzielników. Ale bądźmy leniwi. Wybierzmy losowo kilka liczb całkowitych i zróbmy kilka testów podzielności. Można to uznać za pytania losowe. Ponieważ wiemy, że jakaś liczba n, jeśli jest złożona, to musi mieć jakieś dzielniki. Ma co najmniej jeden dzielnik. Niektóre liczby złożone mają ich wiele. Wybieramy losowo liczbę całkowitą a, z przedziału od 1 do pierwiastka z n. I już. Teraz sprawdzamy, czy a dzieli n. Jak przedtem: jeśli a dzieli n, to n na pewno jest liczbą złożoną. Mamy świadka. W przeciwnym razie… wiemy tylko, że n może być liczbą pierwszą. Dla bezpieczeństwa wygenerujmy jeszcze kilka losowych a i sprawdzajmy dalej. Może po przeprowadzeniu stu lub tysiąca prób powiemy: „Prawdopodobnie to liczba pierwsza”. Z jakąś dozą pewności. Powiedzmy, że 99,9%. To przypomina przykładową grę nt prawdopodobieństwa warunkowego. W najprostszej wersji próbowaliśmy zgadnąć, czy moneta była normalna, czy taka sama z obu stron. W tym przypadku orzeł jest jak znalezienie dzielnika. To świadek, że moneta jest dobra. Gdy wypadnie reszka, prosimy osobę o następny rzut. Tu, po pięciokrotnym wypadnięciu reszki, mamy więcej niż 90% pewności. Możemy przerwać i powiedzieć: „Sądzimy, że moneta ma dwie reszki”. Oto program, który napisałem, porównujący starą metodę próbnych dzieleń z tym nowym testem dzieleń losowych. Celowo używam programu „Trial division speed leader”, autorstwa Dino. W nagłówku zamieściłem link. Zauważcie zmienną liczbę prób. To liczba prób zgadywania losowego. Zaczniemy od małej liczby, np. 3. Przy małej wartości wejściowej, jeśli jest to liczba pierwsza, algorytm dzieleń losowych zawsze da wynik „pierwsza”. Ale gdy wartość wejściowa jest liczbą złożoną, to w losowych dzieleniach zdarzają się błędy i liczba jest niesłusznie oznaczana jako pierwsza. Możemy temu zaradzić, zwiększając liczbę prób. Wtedy prawdopodobieństwo błędu maleje. Widzimy, że wyniki mniej więcej się zgadzają. Gdy sprawdzam większe wartości wejściowe, błąd znów rośnie. Muszę więc odpowiednio zwiększyć liczbę testów losowych. A wtedy wyniki będą się ładnie zgadzać. Wydają się identyczne. Przy wielkich wartościach wejściowych potrzebuję tysięcy testów losowych, by metoda była rzetelna. Nie poprawiliśmy liczby potrzebnych kroków. Metoda próbnych dzieleń wydaje się lepsza. To dlatego, że procent błędów w teście dzieleń jest wysoki. Jesteśmy blisko. Mamy słuszny pomysł. Musimy użyć innego testu. Potrzebujemy równania, łatwego do rozwiązania, którym udowodnimy, czy liczba jest złożona. Musi przyjmować nie tylko wejściową liczbę całkowitą n, ale też losową liczbę całkowitą a i w ten sam sposób przeprowadzić test losowy.


Odrzucić ACTA 2 – apel Ordo Iuris | Ordo Iuris\nInstytut Ordo Iuris apeluje do polskich europarlamentarzystów o opowiedzenie się za odrzuceniem w całości projektu dyrektywy w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym. Dziś na sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego europosłowie zadecydują m.in. o losie poprawek do tego projektu zgłoszonych po lipcowym głosowaniu. Jeśli zostanie on przyjęty, rozwiązania znane jako „Acta 2” mogą spowodować, że samo „linkowanie” internetowych treści będzie płatne a mniejszym portalom dziennikarskim zagrozi finansowy upadek. Sprzeciwia się temu Instytut Ordo Iuris.


iatami, ale także odpoczynku. Dlatego też miejsce te powinniśmy tak zorganizować, by mierzyć siły na zamiary i oprócz grządek warzywno-kwiatowych był tam też uroczy kącik do nasze\nDodane: 20-06-2019 16:44\nWłasny ogród to wspaniała sprawa i to niezależnie od tego, w jakim jesteśmy wieku. Tyle, że ogród to nie tylko miejsce pracy nad uprawami i kwiatami, ale także odpoczynku. Dlatego też miejsce te powinniśmy tak zorganizować, by mierzyć siły na zamiary i oprócz grządek warzywno-kwiatowych był tam też uroczy kącik do nasze\nPrzebieg i leczenie choroby AlzheimeraNaklejki, wizytówki i banery - czyli o drukuDywanowe szaleństwoCzy warto kupić fotowoltaikę?Ślub czy inna uroczystość- trzeba DJ'aNajwyższej jakości taras- co i jakCo warto wiedzieć o prawieKrzewy ozdobne - z czym to się jeZobacz te informacje jak znaleźć fachowca od klimatyzacji We go to the dentist Ciężki sprzęt do budowyJak ogarnąć Google - skuteczne pozycjonowanie Gorzów WielkopolskiTrening plus odżywianieUWAGA! Stosując Te 9 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak pożyczć mebleZdaj się na eksperta od fotowoltaikiZbliża się lato - a ty gdzie wyjeżdżasz?The most popular city in Poland for foreign touristsDobre i złe kosmetyki. O bezpiecznych kosmetykachOczyszczaj i oszczędzaj - o wodzieNa targiO samochodachPompy paliwa do oplaPrzemysł spożywczy - ogólnieKsięgowość, biura rachunkowe i podatkiLepsze metody jak wyjść cało z dachowaniaZimowy taras - jak go ogrzać?O użyteczności maszyn budowlanychModa w ciuchach używanych. Sprawdź czego nie wiesz o lumpeksachIs it worth buying a brake repair kit? Co musisz wiedzieć o usługach geodezyjnych


Zegarki sportowe | ONE ZERO Autoryzowany sklep\nzegarek Michael Kors RUNWAY MERCER\nFiltruj:17 wyników w sportowe\nkwarcowy - Seiko Epson VX7N\nkwarcowy - Seiko Epson VX9N\nzegarek Diesel Double Down\nPołączenie sportowych detali z codziennym życiem to wyznaczniki nowoczesnych sportowych zegarków. Producenci nie ograniczają się w swoich projektach tylko do elektronicznych zegarków wielofunkcyjnych z wysokim indeksem wodoszczelności. Współczesne zegarki sportowe to połączenie kolorowych modeli z unikatowym wzornictwem, inspirowanym różnymi dyscyplinami sportu.\nZegarki sportowe to designerskie propozycje dla osób kochających sport, jednocześnie ceniących sobie elegancję i jakość. To nowoczesne, barwne i pasujące do każdej stylizacji zegarki, które zachwycają detalami. Ich wielofunkcyjność jest równie cenna i definiuje zegarki sportowe jako wysokiej jakości, modne dodatki do noszenia także na codzień.\nJeśli uprawiasz sporty wodne, albo chociaż systematycznie pływasz na basenie, zwróć uwagę na klasę wodoszczelności. Do amatorskiego nurkowania nadają się zegarki z minimalną klasą do 100 metrów, chociaż zaleca się wybierać te z szczelnością do 200m. W takim zegarku możesz nurkować, pływać bez obaw.