Pojutrze nowe zasady w sklepie Play. Wasze ulubione aplikacje mogą nie działać jak dotychczas - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: pojutrze-nowe-zasady-w-sklepie-play-wasze-ulubione-aplikacje-moga-nie-dzialac-jak-dotychczasx Wyczyść wszystkiex\nPojutrze nowe zasady w sklepie Play. Wasze ulubione aplikacje mogą nie działać jak dotychczas\nGoogle niespecjalnie słynie z dbania o bezpieczeństwo i prywatność użytkowników Androida. Kiedy iOS był krytykowany za to, że nie pozostawiał zbyt wiele wolności, a pewne elementy były ściśle kontrolowane przez Apple, na Androidzie był to chleb powszedni i posiadacze słuchawek z tym systemem niezwykle sobie go za to chwalili. Miało to swoje mocne strony, owszem, bo pozwoliło powstać dziesiątkom programów, które na systemie konkurencji nigdy nie miały prawa bytu. Po latach jednak Google zmienia zasady gry i… nie każdemu nowości przypadną do gustu. Chociażby dlatego, że już za dwa dni popularne funkcje w wielu aplikacjach przestaną działać.\nGoogle zmienia zasady związane z historią rozmów i SMSami\nO tym że nowe reguły wejdą w życie 9. stycznia wiemy już od dawna. I nie ma co ukrywać: zmiana którą wprowadza Google jest potrzebna i aż dziw, że zajęło im to tyle lat. Jednak lepiej późno, niż wcale. Zmiany które wprowadza firma są potrzebne, chociaż kwestia „wyjątków” którym zapewnia dostęp do tych danych budzi… i prawdopodobnie jeszcze długo będzie budzić sporo wątpliwości. Wszyscy twórcy którym wciąż zależy na takim dostępie mogą wypełnić specjalny formularz — a później pozostaje im tylko czekać na werdykt. I choć nie brakuje produktów, które po wejściu nowego prawa będą działały bez zmian (wśród nich m.in. Tasker), to są też popularne aplikacje, które będą musiały obejść się smakiem i… już teraz zadbały o aktualizacje usuwające lubiane przez użytkowników funkcje. Jedną z nich jest Cerberus, którego wniosek został przez firmę odrzucony, więc ostatnie „nowości” to ucięcie jednej z głów — tej, która pozwalała sprawować zdalną kontrolę nad telefonem za pośrednictwem właśnie wiadomości SMS.\nGoogle rejected our request to use SMS and call permissions, as they did for @joaomgcd's Tasker and many other apps. This basically kills one of Cerberus heads (SMS commands to recover a lost/stolen phone which is not connected to the internet) and other main features like\n— Cerberus (@cerberusapp) November 14, 2018\nI dobrze, i źle. Patrząc na sytuację Cerberusa — czuję spory żal do Google, że odrzucili ich wniosek. To ceniona od lat aplikacja, która wykonywała kawał dobrej roboty — więc myślę, że nie jestem jedynym zawiedzionym decyzją firmy. No ale to ich plac zabaw, gdzie mogą robić co im się żywnie podoba. Więc robią. Ale nie zdziwcie się, kiedy jedna z waszych ulubionych aplikacji straci funkcję, po którą regularnie sięgacie. To po prostu nowe reguły Google, nic dodać, nic ująć.\nLiczby nie kłamią. I nie dziwcie się, że kolejne duże firmy idą w gry mobilne\nLepiej późno, niż później. Łatwiejsze udostępnianie w Zdjęciach Google!


ANTONI KRAUZE Wiadomości -\nAntoni Krauze urodził się w roku 1940 w Warszawie. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie blisko związany był z licznymi organizacjami studenckimi – przede wszystkim Studenckim Teatrem Satyryków. Naukę kontynuował w Łodzi, w roku 1966 kończąc studia w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera. W tamtych czasach związał się ze studiem filmowym TOR, nawiązując bliską współpracę z Krzysztofem Zanussim. Szybko jednak rozpoczął samodzielną karierę, realizując własne filmy.\nJego młodszym bratem jest Andrzej Krauze, znany polski grafik.\nW roku 1969 Antoni Krauze napisał scenariusz do swojego pierwszego filmu, który następnie sam wyreżyserował. Monidło to film krótkometrażowy, powstały na podstawie opowiadania Jana Himilsbacha pod tym samym tytułem. Pierwszym filmem pełnometrażowym Krauzego był Palec Boży z roku 1972. Był to dramat psychologiczny, w którym w główne role wcielili się Marian Opania i Jan Englert. W filmografii Antoniego Krauzego znajduje się łącznie 18 tytułów. W latach 90. przygotował serial Akwarium, czyli samotność szpiega. Jego ostatni film to Czarny czwartek opowiadający o wydarzeniach Grudnia ’70 w Gdańsku. W latach 2013–2015 pracował nad filmem fabularnym Smoleńsk, opowiadającym o katastrofie polskiego samolotu rządowego w Smoleńsku.\nZa swoją działalność artystyczną Krauze otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Jedną z najważniejszych jest Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, który przyznano mu w roku 2015.\nJarosław Kaczyński stwierdził na antenie TVP Info, że Antoni Krauze zmarł przedwcześnie z powodu hejtu, jaki wylał się na reżysera po nakręceniu filmu "Smoleńsk".\nPodczas kongresu Polska Wielki Projekt wręczono nagrody im. Lecha Kaczyńskiego. Uhonorowani zostali bracia Krauze - reżyser "Smoleńska" i rysownik, znany m.in. z tego, że zrównywał homoseksualizm z zoofilią.\n- Nie wierzyłem nigdy, że taki samolot może stracić skrzydło na brzozie. Musiały być jakieś inne przyczyny katastrofy i te przyczyny zostały pokazane w filmie - powiedział w rozmowie z "Newsweekiem" Ryszard Makowski ze Studia YaYo po premierze fil...\n"Zbiórka przynosi efekty? - triumfuje portal wPolityce.pl, zapowiadając, że już za miesiąc mają rozpocząć się zdjęcia do fabuły Antoniego Krauzego pt. "Smoleńsk?. Jak dotąd twórcy mieli duże problemy ze zgromadzeniem wystarczających funduszy.\nFilm "Smoleńsk" Antoniego Krauzego nie otrzymał dofinansowania od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Powód? "Scenariusz ma wiele warsztatowych wad. Przez cały czas jest to fabularyzowana publicystyka, która tonie w dialogach i monologach. (...)...\nKrauze zdradza część fabuły filmu o Smoleńsku: Główna bohaterka nie boi się myśleć. Zagra ją świetna aktorka\n- Główna bohaterka powstającego filmu "Smoleńsk" to dziennikarka, której szefowie w lot rozumieją, czego oczekuje władza. Propozycję zagrania tej roli otrzymała i przyjęła Beata Fido - zdradza w rozmowie z "wSieci" Antoni Krauze. Reżyser dodaje, ż...\nTwórcy filmu o katastrofie złożyli wniosek o państwową dotację. W obrazie nie będzie sceny zamachu - informuje "Rzeczpospolita". - Ubiega się o 5 477 500 zł, przy deklarowanym budżecie filmu 10 955 000 zł - przyznaje w rozmowie z "Rz" rzecznik PIS...


Usługi w zakresie audytu finansowego, outsourcingu księgowości oraz outsourcingu kadr i płac, doradztwa podatkowego i prawnego, consultingu\n“W naszej firmie dużo mówiło się o grywalizacji, punktach i kto kogo wyprzedził. Jako koordynator akcji otrzymywałam wiele pytań, co oznaczało że grywalizacja w firmie żyła. Z mojej perspektywy to był bardzo duży sukces. Zaangażowanie charytatywne jest dla nas bardzo ważne i wiem, że możliwość przekazania wyjeżdżonych środków była dla naszych pracowników istotnym motywatorem. Wiem też, że wielu z nich udział w grze zmotywował do jazdy do pracy na rowerze”.


Metropolia Poznań - Wspólnie tworzymy rozwiązania - PLK i samorządy rozmawiają o Kolei Plus – wkrótce lista wniosków\nWkrótce poznamy lista wniosków zakwalifikowanych do drugiego etapu programu Kolej Plus, którego celem jest walka z wykluczeniem komunikacyjnym i rozwój kolei w regionach. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. oceniają pod względem formalnym wnioski do Programu Uzupełniania Lokalnej i Regionalnej Infrastruktury Kolejowej Kolej Plus. Na bieżąco prowadzone są rozmowy z samorządami.\nPrezes PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. Ireneusz Merchel przedstawił podstawowe założenia i warunki Programu Kolej Plus, a także przebieg I etapu naboru wniosków. Przekazane zostały informacje nt. harmonogramu procedowania złożonych wniosków oraz podsumowania wniosków złożonych w ramach naboru. Przekazane przez Polskie Linie Kolejowe informacje pozwalają samorządom na dobre przygotowanie się do realizacji kolejnych etapów Programu\nLista wniosków zostanie ogłoszona 27 listopada br. Obecnie nadesłane zgłoszenia są oceniane pod względem formalnym i na tej podstawie kwalifikowane do kolejnego etapu. Następnie samorządy będą miały 12 miesięcy na opracowanie wstępnego studium planistyczno-prognostycznego. Po II etapie projekty będą podlegały ocenie wielokryterialnej, której wynikiem będzie utworzenie listy rankingowej projektów i kwalifikacja ich do Programu.


WOjaCZEK, czyli „ja” - Podteksty - czasopismo kulturalno-naukowe\nabsolwent poznańskiej polonistyki. Artykuł jest drugą częścią pierwszego rozdziału pracy magisterskiej zatytułowanej „Znaczeniotwórczy potencjał sytuacji muzycznej w filmie” napisanej pod kierunkiem prof. Marka Hendrykowskiego.\nFilm Lecha Majewskiego Wojaczek jest przykładem posłużenia się postaciami muzyków jako tła dla protagonisty. Pełnią one w tym dziele różnorodne funkcje. Po pierwsze, dookreślają miejsce akcji. Po drugie, reprezentują oficjalną kulturę. Po trzecie, wchodząc w bezpośrednią relację z bohaterem, spełniają funkcję dramaturgiczną.\nBłyszczące marynarki są znakiem firmowym zespołu „o tajemniczej nazwie Sekret” . Poprzez wieczorowy strój zespół chce się zaprezentować jako wykonawca dojrzały, „otrzaskany” ze sceną, potrafiący zapełnić parkiet tańczącymi parami, ale również doceniany, posiadający pewien prestiż, przynajmniej wśród miejscowej publiczności. Interesująco przedstawia się kwestia jego repertuaru. Pamelo – żegnaj , Mały biały domek , Jabłuszko pełne snów  – to utwory rozrywkowe, o zabarwieniu nostalgicznym; kompozycje uznanych twórców na ówczesnym rynku muzyki rozrywkowej . Zespół Sekret wykonuje je więc jako standardy muzyczne, tak zwane covers. Według Nicholasa Cooka cover to nowa wersja piosenki . W tym przypadku mamy raczej do czynienia z wiernym powtórzeniem niż z reinterpretacją . Słowa „raczej” używam przez wzgląd na poziom umiejętności wokalno-instrumentalnych tego zespołu. Kwalifikuje on bowiem muzyków w nim występujących jako zespół weselny, z uwagi zaś na umiejętności perkusisty, droga ich kariery estradowej powinna wieść w stronę wiejskiej remizy strażackiej. Fakt, iż miejscem ich pracy jest „lokal dla artystów” [W] w dużym mieście, wprowadza element komediowy w danej scenie, lecz tylko w pierwszym wrażeniu. Chwila refleksji nad reakcją publiczności na występ wystarczy, by uśmiech zgasł na twarzy widza tak szybko, jak się pojawił. Kultura muzyczna gości nie kwalifikuje ich bynajmniej jako artystów. Co więcej, kultura literacka i osobista nie pozwala na określenie zgromadzonej publiczności, wbrew jej mniemaniu, jako elity.\nWedług Słownika języka polskiego, elita to „grupa ludzi wyróżniająca się lub uprzywilejowana w stosunku do reszty społeczeństwa ze względu na posiadanie pewnych cech lub dóbr cenionych społecznie” . Jakie cechy cenione społecznie posiada towarzystwo zbierające się w lokalu dla artystów? Przede wszystkim zamiłowanie do poezji wyrażające się w spontanicznej recytacji, niekończących się dyskusjach na tematy literackie oraz udziale w wieczorkach autorskich. Przy stoliku kawiarnianym dwoje młodych ludzi „spiera się” o najlepszą ich zdaniem, wyrażoną w recytacji, interpretację Hymnu Słowackiego. Jeden z nich spełnia rolę demiurga przekazującego uczniowi tajniki właściwej recytacji tego utworu tak, „żeby ludzie to poczuli” [W]. Komizm tej sytuacji delikatnie przykrywa jej tragizm. Oto „Młodzi Słowaccy” [W], uwięzieni w interpretacji przekazanej im przez tradycję, zdolni jedynie do bezmyślnego jej powtórzenia. Przy innym stoliku poeci omawiają ostatnie wydarzenie życia literackiego: „[…] Słyszałeś, co zrobił u Sierpnia. Człowieku, wyskoczył z drugiego piętra […]” [W], przepowiadając: „Zobaczysz, teraz skoczy z dziesiątego” [W]. Z zapowiedzi mającego się właśnie odbyć wieczorku poetyckiego „dwóch poetów … Bruno-Milczewskiego Ryszarda i Edmunda [sic!] Stachury” [W] dowiadujemy się, że „ostatnio frekwencja nie dopisała” [W], a z rozmów kuluarowych wynika, iż można zacząć spotkanie, „ponieważ zebrała się już garstka ludzi” [W]. Słowo „frekwencja” użyte w oficjalnej zapowiedzi wieczorku poetyckiego świadczy o stosunku działacza kultury do wykonywanej pracy. To tylko praca, a nie prezentacja sztuki poetyckiej. Z kolei użycie sformułowania „garstka ludzi” w stosunku do audytorium jest, co najmniej, niestosowne, czy wręcz lekceważące. Sądzę, że jeżeli konferansjer musiał użyć słowa „garstka”, to stosowniejsze byłoby użycie określenia, jeśli już, „garstka”, to przynajmniej, miłośników, wielbicieli, przez co niewielka liczba zebranych osób nabrałaby wartości pozytywnej – nieliczna, a więc elitarna właśnie. Konferansjer nie sili się na tego typu niuanse językowe, przez co ukazuje swój stosunek, nie tylko do wykonywanej pracy, lecz również do zaproszonych przez siebie gości i zebranych słuchaczy.\nMoim zdaniem, istnieje znacząca różnica pomiędzy zapowiedzią zespołu a zapowiedzią poetów. Postawa prezentera wskazuje na zgodność poglądów na sztukę i wyznawanych wartości z zespołem Sekret. Można nawet zauważyć sympatię w zapowiedziach zespołu, wobec chłodu i braku nawet zawodowego zainteresowania ze strony konferansjera młodymi gniewnymi polskiej poezji .\nSytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, jeżeli przyjrzeć się bliżej postawie samych młodych gniewnych. Uderza w niej nieukrywana nonszalancja i brak szacunku dla miejsca, w którym zbierają się miłośnicy ich twórczości. Po wejściu do lokalu „taksują” zebranych wzrokiem, na pełne szacunku i grzeczności słowa Sierpnia: „Pozwolą panowie, że przedstawię kolegę, Rafał Wojaczek?” [W], Stachura kiwa głową i wydaje z siebie dźwięk „no” [W], po czym następuje wymiana zdań pomiędzy nim a Wojaczkiem:\n„Stachura: Pan coś studiuje?\nWojaczek: Nie jestem aż tak małostkowy.\nStachura: Rozumiem, ale papierek warto chyba mieć […] pójdziesz pan drogę budować, pójdziesz pan drewno rzeką spławiać, wszędzie pan pójdziesz i nie będziesz Wojaczek, tylko pan Wojaczek […] będzie pan?\nWojaczek: Zobaczę”. [W]\nWykształcenie jest dla Stachury tylko „papierkiem”, ale takim, który warto mieć. Na studia idzie się po to, aby być panem Stachurą. Bardzo to pragmatyczne podejście jak na młodą awangardę.\n„Nasza komisja swinguje w naszej komisji groźnych kotów wielu\nNie znasz nut to będziesz grał za pół darmo mój przyjacielu\nZ archiwum polskiego jazzu nieznane raczej fakty zdarzenia\nMy chronimy miejsca pracy u nas nie ma podziemia\nCo najmniej 15 koncertów w miesiącu niezależnie od frekwencji\nPotem wódka z działaczem kultury wiadomej proweniencji\nTo może się uda na pół roku wyjechać i grać na statku”. [Kult, Z archiwum polskiego jazzu]\nOstre to słowa, wskazujące na konieczny i daleko posunięty kompromis życiowy, a co najdziwniejsze, bardzo zbieżne z poglądami postaci poetów występujących w filmie. Bez tytułu magistra spotkanie autorskie „za pół darmo i niezależnie od frekwencji. A jeśli głupi nie jesteś i jeśli rozum masz w spadku”, to możesz wyjechać do Wiednia i usprawiedliwiać swoją „niemoc” twórczą: „Właśnie wróciłem z męskiej toalety no coś potwornego no przez cały dzień i w ogóle nie można nic napisać po takiej wizycie w męskiej publicznej toalecie. Byłem niedawno w Wiedniu. Wszedłem do toalety. Coś wspaniałego, bogactwo papieru i to papier różnokolorowy papier toaletowy, proszę sobie wyobrazić, nie do pomyślenia w Polsce. Mydło, czysto, toaleta pachnąca, tak jakbym wchodził do perfumerii, jakbym wdychał perfumy” [W]. Nieporadność językowa tej wypowiedzi wskazuje na znacznie głębszy i, co ważniejsze, permanentny kryzys twórczości miejscowego poety. Głębokość i ciągłość kryzysu uwidacznia się nie tylko w sprawach ducha, ale również i ciała. Wystarczy zajrzeć do menu. Co oferuje lokal dla artystów w sprawach podniebienia? Wyraźny brak ekspresowej herbaty nie zraża stałych bywalców, którzy noszą jej żelazną rezerwę w butonierce. Nie brak za to wódki w najpopularniejszej postaci, jako pięćdziesiątka czystej, choć zdarzają się niezwykle oryginalne koktajle, jak „czysta z niebieską kartką” [W]. Wszystkie te spostrzeżenia charakteryzujące życie kulturalne elity wskazują na daleko posuniętą martwotę, sztuczność oficjalnego obiegu kultury. Wydaje się, że nie zależy on od jego uczestników. Co więcej, sama elita jako odbiorca nie jest stroną aktywną tego obiegu. Biernie przyjmuje zastaną sytuację.\nUważam, że uosobieniem przedstawionego przez Majewskiego obiegu kultury jest zespół Sekret, ze względu na obecność w trzech – najważniejszych z punktu widzenia dramaturgii opowiadania – scenach. Sceny te jako jedyne są, po pierwsze, ściśle z sobą powiązane miejscem i czasem akcji, a po drugie, zaburzają linearny sposób opowiadania prowadzony konsekwentnie od początku filmu. Aż do połowy filmu zdarzenia prezentowane są zgodnie z chronologią, układając się w logiczną opowieść przedstawioną w formie dwóch sekwencji. Na pierwszą z nich składają się trzy sceny: „Bajka”, „dom”, „miasto”, gdzie słowa „ja już i tak jestem trupem” [W] oraz łoskot nadjeżdżającego pociągu są łącznikiem z drugą sekwencją, zbudowaną ze czterech scen: „dworzec”, „szpital”, „kościół”, „stancja”, gdzie zbliżenia twarzy aktorów występujących w telewizyjnej Kobrze są przejściem do scen z udziałem zespołu Sekret. Nazwę je tytułami piosenek, które się w nich pojawiają. Są to, w kolejności występowania: Pamelo – żegnaj, Mały biały domek oraz Jabłuszko pełne snu. Mimo iż prawdopodobnie przedstawiają jeden wieczór z „oficjalnego” życia towarzyskiego Wojaczka, są one przetasowane dwoma scenami rozgrywającymi się w mieszkaniu Sierpnia. Dwie pierwsze sceny z udziałem zespołu są futurospekcjami, dla których punktem odniesienia staje się skok z okna. Wojaczek występuje w nich w bandażu, a moment skoku zostanie przedstawiony dopiero w drugiej scenie u Sierpnia, bezpośrednio poprzedzającej scenę Jabłuszko pełne snów. Opatrunek na ręce Wojaczka staje się sygnałem pozwalającym widzowi zorientować się w czasie akcji.\nW pierwszej scenie tekst piosenki Pamelo – żegnaj, którą wykonuje zespół, dopełnia znaczeniowo scenę z jego udziałem:\nUkochany to jest nasz ostatni wieczór”. [W]\nWaga tego fragmentu jest podkreślona poprzez ukazanie śpiewających go postaci muzyków oraz wprowadzenie istotnych zmian tekstu w stosunku do oryginału . W filmie zespół Sekret rozpoczyna od zwrotki pierwszej, pomijając wstępne parlando. Dwa pierwsze wersy tej zwrotki zawierają przesłanie, zgodnie z którym szczęście można odnaleźć tyko w bogactwie, a jego doznanie nie jest wynikiem działań samych postaci, lecz darem niebios. Trzeci wers wraz z czwartym „odejdziemy, kiedy błyśnie siwy świt” [W], podany już z offu, jest odautorską zapowiedzią śmierci Wojaczka.\nDalej następuje zwrotka druga wraz z przyległym do niej refrenem, po niej drugie parlando, które w oryginale poprzedza drugą zwrotkę, i na zakończenie raz jeszcze powtórzony refren. Jego ostatni wers, „odnajdziemy szczęście swe daleko stąd” [W], powtórzony dwukrotnie, wybrzmiewa na początku kolejnej sceny, która zaczyna się od ukazania w detalu wybranych fragmentów oleodruku  przedstawiającego scenę rodzajową o cechach arkadyjskich  – wyidealizowanej, sielskiej egzystencji. Twardy montaż, za pomocą którego połączone są te dwie sceny, sprawia, że widz dopiero w ujęciu wyjaśniającym orientuje się, iż jest już w innym miejscu i czasie akcji – w pokoju Wojaczka na stancji. Poprzez ten zabieg sam obraz, jak również scena z jego udziałem staje się komentarzem do słów piosenki i wskazówką do odkrycia znaczenia całej, poprzedzającej go sceny. Spostrzeżenia dotyczące zmian w słowach utworu wskazują na to, iż scena Pamelo – żegnaj została zbudowana na bazie tekstu wykonywanej przez zespół piosenki, z wyeksponowaniem czterech pierwszych i dwóch ostatnich jej wersów.\nArkadia, jako mityczna kraina szczęścia, jest wyrazem pragnienia życia pozbawionego trosk i odpowiedzialności za własne działania. Jest jednakże marzeniem, które swój sens wyczerpuje w samym pragnieniu. Wskazuje na ideał, przy którym rzeczywistość jawi się jeszcze jaskrawiej w swej jałowości. „Gdyby było tak dobrze, jak jest niedobrze, to by było bardzo dobrze” [W]. Konstatacja ta, choć wyrażona tak bezpośrednio tylko przez Wojaczka, jest wspólna dla niego i dla elity. Dla protagonisty jest jednakże punktem wyjścia do działań, dla reszty postaci okazuje się niestety punktem dojścia. Wygodnym usprawiedliwieniem poczucia własnej bezradności i wypracowanych strategii radzenia sobie z tym uczuciem, takich jak pijaństwo.\nScena z obrazem ukazuje Wojaczka w interakcji z oleodrukiem. Istnieje usankcjonowany społecznie sposób odbioru dzieła malarskiego. Pozycja wertykalna, zbliżenia bądź oddalenia twarzy od obrazu, zmiany kąta widzenia. Działania protagonisty nie mieszczą się w tej mierze. Ogląda obraz z perspektywy horyzontalnej, ze stopami opartymi o ścianę i papierosem w ustach. Łamiąc konwencję odbioru dzieła malarskiego, testuje jego walory poznawcze. Naśladując pozy namalowanych postaci odkrywa ich sztuczność, nienaturalność. Nie odwołują się one do doświadczenia, lecz do utrwalonych przez tradycję sposobów przedstawiania. A więc do konwencji. „Istnienie konwencji literackiej jest […] elementarnym warunkiem twórczości i gwarancją porozumienia między autorem a odbiorcą. Przeciwieństwem konwencjonalności jest oryginalność. Każdy utwór jako indywidualna manifestacja twórcza w ramach społecznie określonej sytuacji jest rezultatem nieuchronnego napięcia między rozwiązaniami konwencjonalnymi a antykonwencjonalnymi” .\nJeżeli sposób przedstawienia jest oparty na konwencji, a więc znany, przewidywalny, to nie zaskakuje odbiorcy, nie wywołuje jego reakcji emocjonalnej. Odwołuje się do rozumu, ładu, umiaru, oferuje przyjemność rozpoznania tego, co znane. Jeżeli jest przede wszystkim oryginalny, to zaskakuje, zaciekawia, wywołuje emocje, a w odbiorze może być nieprzewidywalny. Wojaczek, obchodząc się z obrazem w sposób niekonwencjonalny, zadaje tym samym pytanie, czy sposób odbioru zgodny z konwencją jedynie umożliwia zrozumienie, czy też może jeszcze, w sposób niedostrzegalny, determinuje interpretację. Próby zdemaskowania konwencji są podejmowane przez bohatera w całej pierwszej części filmu.\nPierwszą tego typu próbą jest obnażenie uwięzienia w rytuale, w stosunkach społecznych. Wojaczek kłania się znajomej pani, ona odpowiada skinieniem głowy. Poeta zaczyna wykonywać następujące gesty: unosi prawą rękę zgięta w łokciu, potem obraca całą rękę na zewnątrz o dziewięćdziesiąt stopni i opuszcza ją. Powtarza wszystkie czynności cały czas idąc. Napotkany starszy pan odczytuje jego zachowanie jako pozdrowienie i odpowiada mu uchyleniem kapelusza. Jednakże całkowity brak zainteresowania mężczyzny tym, kogo spotkał i komu odwzajemnił pozdrowienie wskazuje, że uczynił to niejako automatycznie. Gestowi temu nie towarzyszy zainteresowanie napotkanym człowiekiem. Eric Berne, opisując procedury i rytuały, definiuje je jako najprostsze formy aktywności społecznej. Rytuałów uczymy się od swoich rodziców w procesie socjalizacji. To tak zwane dobre maniery. Powitanie jest rytuałem nieformalnym, a więc takim, który może mieć swoje lokalne odmiany, ale którego podstawowa forma jest niezmienna. Polega on na stereotypowym ciągu prostych transakcji komplementarnych, zaprogramowanych przez zewnętrzne czynniki społeczne. Przedmiotem wymiany są tutaj głaski, definiowane jako akty zwracania uwagi na obecność innej osoby . W świetle tych ustaleń panowie wprawdzie „powiedzieli” sobie dzień dobry, ale nie wymienili ze sobą głasków. Z punktu widzenia analizy transakcyjnej nie doszło między nimi do transakcji, a więc nie zaistniał między nimi stosunek społeczny. Równie dobrze mogliby się minąć w milczeniu, nie zwracając na siebie najmniejszej uwagi. Czynność uchylenia kapelusza stała się pustym, nic nieznaczącym gestem, motywowanym jedynie konwencją .\nInnym przykładem gry z konwencją jest scena w kościele. Stojąc przed kropielnicą, Wojaczek obmywa dwukrotnie ręce, potem twarz, a na koniec czyni znak krzyża. Czynności te są sprzeczne ze zwyczajem panującym w polskich kościołach. Prawidłowo wykonane, powinny wyglądać następująco: dotknięcie końcami palców wody święconej i uczynienie znaku krzyża. Miałoby to być więc dokonane z powagą i stosownym umiarem. Obmycie rąk i twarzy w kropielnicy może zostać odczytane jako próba obniżenia rangi znaku świętego bądź wręcz jego ośmieszenia. Tymczasem działania Wojaczka należałoby widzieć jako próbę odnowienia znaku w duchu tradycji, a więc przypomnienia jego pierwotnego znaczenia . Obrazoburcze, wręcz świętokradzkie potraktowanie kropielnicy jako umywalki wskazuje na dosłowny, jak i przenośny sens czynności związanych z obrzędem chrztu. Kapłan, sprawując ten obrzęd, polewa główkę dziecka wodą święconą. W swym dosłownym znaczeniu czynność ta jest rozumiana jako oczyszczenie fizyczne. W sensie przenośnym wyraża oczyszczenie z grzechu pierworodnego . Każdorazowe dotknięcie wody święconej i uczynienie wielkiego znaku krzyża oprócz tego, że stanowi „ryt otwierający i zamykający każdą czynność liturgiczną, nabożeństwo i modlitwy, tak wspólne, jak i indywidualne” , jest „rytualnym powtórzeniem […] pierwszego znaku (krzyża) i przypomnieniem chwili wejścia do Kościoła” . Jest więc wspomnieniem chrztu . Wojaczek łącząc obie czynności, z których pierwsza należy do sfery profanum a druga do sacrum, oświetla jedną poprzez drugą. Codzienna, prozaiczna czynność obmycia rąk i twarzy przypomina dosłowne znaczenie chrztu, którego wspomnieniem jest wielki znak krzyża. Z drugiej strony sfera sacrum wskazuje na zapomniane znaczenie symboliczne codziennej czynności obmycia rąk jako oczyszczenia. Wojaczek wskazując na nierozerwalny, a zapomniany związek sakramentaliów z konkretną czynnością, odzyskuje ich wymiar symboliczny, utracony w procesie konwencjonalizacji znaku. Przywracając go codzienności poprzez niecodzienne potraktowanie, ukazuje istotę znaku krzyża.\nW scenie Mały, biały domek słowa „[…] w mej pamięci tkwi […] ciągle mi się śni […]” [W], odnoszące się literalnie do tytułowego małego, białego domku, korespondują z „bałwochwalczo-naśladowczym” stosunkiem do poezji, którego przedstawicielami są Młodzi Słowaccy, niezdolni do twórczego podejścia do tradycji. Recytują oni fragment Hymnu Słowackiego Smutno mi Boże . Wieszcz „mocno” tkwi w ich pamięci, jest dla nich poetą ważnym. Jednakże słowa „ciągle mi się śni” wskazują na niezdrowy, somnambuliczny wręcz stan, w jakim się znajdują, nie mogąc uwolnić się spod wpływu wieszcza. W następnym ujęciu widzimy zespół Sekret wykonujący piosenkę Mały biały domek. Utwór ten w wykonaniu Fogga (Chór Dana) stał się szlagierem , standardem muzyki popularnej, i w takim też statusie pojawia się w tej scenie. Jeżeli przyjąć, że jest on dla muzyków tradycją kluczową, to stosunek zespołu do tego standardu jest wysoce tradycjonalistyczny. Rezygnują oni z nowatorstwa, własnej oryginalności. Nie nawiązują więc żywego dialogu z tradycją, lecz powtarzają ją, biernie naśladując sprawdzone wzorce. Co więcej, ze względu na swe, nad wyraz skromne, możliwości instrumentalno-wokalne dokonują oni obniżenia wartości artystycznej przywołanego tekstu z zakresu kultury popularnej. Sytuacja recytacji wiersza oraz sytuacja wykonania piosenki są przedstawione w dwóch sąsiadujących ze sobą ujęciach, z których drugie staje się komentarzem dla pierwszego. Młodzi Słowaccy, podobnie jak ich estradowi koledzy, reprezentują ten sam stosunek do tradycji i ten sam żenująco niski poziom umiejętności wykonawczych. A więc stosunek Sekretu do Fogga ma się tak, jak Młodych Słowackich do Słowackiego.\nW następnym ujęciu „Rafał Wojaczek pije wódkę w lokalu dla artystów” [W]. Po chwili przyłącza się do niego Sierpień i następuje rozmowa, którą przytoczę w całości:\n„Sierpień: Jak tam twoja książka?\nWojaczek: Dostałem korektę.\nSierpień: A ostateczny tytuł?\nWojaczek: Ostatecznie stanęło na „Którego nie było”.\nSierpień: Ekstra mocne. Lepszego nie mógłbyś wymyśleć, nawet gdybyś inaczej pisał.\nWojaczek: Co masz na myśli?\nSierpień: Eeee…, że czasami daje się zauważyć fascynację Słowackim. Czasami zbyt nadmierna.\nWojaczek: Bo to wiesz… chodzi o mit o dawnym szczęściu. Pamiętasz?\nSierpień: Piąte przez dziesiąte…\nWojaczek: Anioł przyszedł do nas, cały czarny, / I powiedział: Wy Polacy – głupcy! / A wyglądał jakby zamiast twarzy / Żywy kamień miał, co się nie skruszy.\nSierpień: Eeee…, tyle tu Słowackiego, co Wojaczka”. [W]\nW rozmowie tej, prowadzonej z wyraźną apatią, Wojaczek żywo reaguje na insynuowane zarzuty, dotyczące jego stylu. Kiedy dowiaduje się, że dotyczą one raczej tradycji literackiej, która jest dla niego kluczowa , odpowiada, odwołując się za pomocą słów: „bo to wiesz…” [W] do wspólnego z Sierpniem pola odniesień lekturowych, i precyzuje: „chodzi o mit o dawnym szczęściu” [W]. Słowa te kreślą wspólne ze Słowackim pole zainteresowań kulturowych, odsyłające do toposu arkadyjskiego. Są też tytułem wiersza, którego fragment autor recytuje. Rozmowa kończy się uspokajającą konstatacją Sierpnia na temat oryginalności Wojaczka.\nTakże przywołany przez Młodych Słowackich w pierwszym ujęciu tekst Słowackiego niesie ze sobą znaczenia, które wskazują na zbieżność postaw twórczych wieszcza i Wojaczka. Przede wszystkim wiersz Smutno mi, Boże jest przykładem nowatorskiego podejścia do tradycji:\n„Hymn był tradycyjnie śpiewem ludu, wyrazem uczuć zbiorowości. […] W przeciwieństwie do tej tradycji Hymn Słowackiego ma prywatny, osobisty charakter. Ideowo znaczy to podkreślenie wagi człowieka w poetyckim monologu z Bogiem. W poetyce gatunku widzieliśmy zawsze potężnego i wspaniałego Boga oraz pokorną, wielbiącą rzeszę. W Hymnie Słowackiego człowiek występuje jako główny bohater monologu-medytacji. A Bóg jest tylko po to, żeby człowiek mógł mu powiedzieć, iż wszystko się dzieje na opak w jego cudownie urządzonym świecie. Wysunięcie człowieka na pierwszy plan tym jaskrawsze, że dokonało się w trakcie «modlitwy», która chrześcijaninowi narzuca postawę pokory i poczucie «nicości» wobec Stwórcy” .\nHymn Słowackiego zbudowany jest na opozycjach wobec wymogów gatunku. Zamiast podmiotu będącego przedstawicielem zbiorowości – podmiot liryczny przemawiający we własnym imieniu. Zamiast uwielbienia i oddania czci Bogu-Stwórcy – oskarżenie o niedoskonałość aktu stworzenia. Zamiast pochylenia czoła – dyskusja. Zestawienie tych ujęć ze sobą w aspekcie zagadnienia stosunku do tradycji kluczowej, to porównanie dwóch przeciwstawnych sposobów uczestniczenia w obiegu kultury: tradycjonalistycznego i nowatorskiego. Postawa Wojaczka, jak to postaram się wykazać na podstawie analizy następnej sceny, jest przeciwna postawie Młodych Słowackich i Sekretu. Postrzega on swoją twórczość jako nowatorską i dba o własny indywidualny styl. Ponadto Hymn jest jednym z trzech, obok Kuliku i Ody do wolności, tekstów, w których Słowacki przedstawia się jako „poeta polityczny, twórca o ambicjach bezpośredniego ingerowania w rzeczywistość historyczną i poczuwania się do odpowiedzialności za nią” .Słowacki daje tu wyraz swoim poglądom związanym z powinnościami poety. Tworzyć to znaczy również być odpowiedzialnym za dzieło i za rzeczywistość, której dzieło jest częścią.\nPytanie o tożsamość i powinność poety jest moim zdaniem głównym wątkiem spotkania Stachury z protagonistą . Wojaczek wraz z Sierpniem obserwują wejście młodych bogów polskiej poezji, ale to Sierpień podejdzie do ich stolika, przedstawi się i zapyta o możliwość prezentacji swego kolegi. Uzyskawszy łaskawe pozwolenie, zwraca się do Wojaczka: „Rafał, chodź, przedstawię Cię” [W]. W odpowiedzi usłyszy buńczuczne słowa: „Co? Chcą uścisnąć rękę poety?” [W]. Presupozycja tego zdania wskazuje, że w mniemaniu Wojaczka tylko on jest poetą, w przeciwieństwie do Stachury i Milczewskiego. Odmawia on tego miana innym, uznanym i cenionym artystom słowa. Prawdopodobnie posługuje się innymi kryteriami w ocenie zjawiska bycia poetą.\nKluczem do zrozumienia tego stanowiska jest ujęcie następujące bezpośrednio po scenie Mały biały domek. W ujęciu tym obserwujemy młodą kobietę, która jest przepełniona szczęściem, wynikającym z obdarzenia ją atencją ze strony fotografa. Jego „komendy”: „w prawo… w lewo… do góry… uśmiech” [W], poprawianie niewidocznych kosmyków włosów oraz wyraźne zniecierpliwienie męża („Panie rób pan szybciej, bo ja zaraz z nerwów, to do rzeki wskoczę” [W]) wskazują, że był prawdopodobnie uważnym obserwatorem filmu Kobiela na plaży (1963). Wie on, w jaki sposób powinien zachowywać się fotograf, przy którym klientki będą czuć się jak modelki. Jego działania nie są staraniem o jak najlepszą jakość zdjęcia, lecz próbą maksymalnego przedłużenia „aktu tworzenia”. To zachowanie ma przekonać klientkę o wyjątkowości zdarzenia, w którym uczestniczy. Tymczasem jego „przenośne atelier” wskazuje, że mamy do czynienia z „podwórkokrążcą”, chałturnikiem. Scenografia to gotowy półprodukt, na którego tle wystarczy umieścić w określonym miejscu klientkę, nacisnąć spust migawki i zdjęcie jest już gotowe. Jednak nic tak nie schlebia kobiecej próżności jak czas, który poświęca jej „artysta”. Im dłużej trwa pozowanie, tym kobieta bardziej przekonana jest o swej wyjątkowej urodzie i wyjątkowości artysty, który dostrzegł jej piękno. Mogę przypuszczać, że właśnie to sprawi, iż zostanie on polecony jej koleżankom, a więc jego działania będą miały swoje odzwierciedlenie w ilości zleceń. Sądzę, że jest to komentarz do postawy młodych gniewnych. Stachura i Milczewski-Bruno pozują tylko na buntowników i outsiderów, tymczasem świetnie sobie radzą, są doskonale przystosowani do wymogów „rynku literackiego”.\nŚwiadkiem sceny z fotografem jest Wojaczek, którego monolog wewnętrzny po zakończeniu udanej sesji fotograficznej jest następujący:\n„Więc w śmiertelnej potrzebie\nNie wiedząc już gdzie się zwrócić\nI to właśnie jest mój wspólnik”. [W]\nSformułowanie „śmiertelna potrzeba” wskazuje na sytuację graniczną, w jakiej znalazł się podmiot. Moim zdaniem wiąże się to bezpośrednio z zagadnieniem tożsamości poety. To kwestia być albo nie być poetą. „Nie wiedząc już gdzie się zwrócić” znaczy wyczerpać wszystkie dostępne możliwości działania. Dostępne, a więc proponowane i zaakceptowane przez społeczeństwo. Wojaczek ocenia je jednak jako rozwiązania fałszywe, tworzące grę pozorów, zasłonę dymną, która ma mniej lub bardziej skutecznie zasłonić martwotę obiegu kultury. Proponuje więc nowe rozwiązanie: „Wymyśliłem Wojaczka / i to właśnie jest mój wspólnik”. Ryszard Nycz, pisząc o sylleptycznej koncepcji podmiotowości, stwierdza: „«Ja» sylleptyczne – mówiąc najprościej – to «ja», które musi być rozumiane na dwa odmienne sposoby równocześnie: a mianowicie jako prawdziwe i jako zmyślone, jako empiryczne i jako tekstowe, jako autentyczne i jako fikcyjno-powieściowe. Najbardziej znamiennym sygnałem odmienności tej grupy tekstów jest zapewne tożsamość nazwiska autora i protagonisty czy narratora utworu, powodująca w konsekwencji, rzec można, śmiałe wkroczenie autora do tekstu w roli bohatera odtąd nie całkiem już fikcyjnej historii” .\nNiewątpliwie jest to radykalne wzmocnienie faktu pisania przede wszystkim o sobie, ale w sposób prowokacyjny. Na zasadzie ciągłej oscylacji pomiędzy biegunem autobiograficznego dokumentu a biegunem fikcji literackiej. Wśród trzech wyróżnionych przez Nycza cech charakterystycznych dla tej koncepcji podmiotowości, zwróciłem uwagę na kwestię stosunku podmiotu do tekstu. Okazuje się, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy podmiotem a tekstem. Nie tylko podmiot oddziałuje na tekst, ale i tekst działa na podmiot. Co więcej, zmienia się typ podmiotowej tożsamości i podobne relacje wzajemnego oddziaływania zaczynają obejmować również „ja” rzeczywiste i „ja” literackie . Jednak w koncepcji Nycza wszystkie te zjawiska manifestują się w tekście literackim.\nUważam, że Lech Majewski rozszerza ten sposób widzenia również na życie Wojaczka. Dowody na poparcie tej tezy znalazłem w trzeciej scenie z udziałem zespołu Sekret. W scenie Jabłuszko pełne snu Wojaczek wchodzi w interakcję z zespołem Sekret. W przeciwieństwie do kolegów po piórze, wizyta w męskiej toalecie jest dla protagonisty na tyle inspirująca, że owocuje „wieczorkiem autorskim” [W]. Wojaczek wdziera się na scenę, i przejmując mikrofon, recytuje dwa wiersze oblewając się zupą i serwując publiczności atrakcję w postaci striptizu. Po występie następuje próba usunięcia siłą Wojaczka przez szatniarza, zakończona powieszeniem tego ostatniego „na skórze” [W] i opuszczeniem lokalu przez bohatera. Tak przedstawione wydarzenia wydają się jedynie szaleństwem „pijanicy” [W]. Spróbuję dowieść, że w tym „szaleństwie” jest metoda. Proponuję spojrzeć na postać Wojaczka jako performera. „Performer (ang.) 1. Termin angielski określający wykonawcę różnorodnych działań: wokalnych, gestycznych, instrumentalnych (pieśniarza, tancerza, mima), który – w przeciwieństwie do aktora jako odtwórcy roli – występuje we własnym imieniu jako człowiek i jako artysta. 2. Inicjator, animator, wykonawca w performances i w happeningach” .\nWojaczek jest wykonawcą działań i to zarówno wokalnych, jak i gestycznych czy instrumentalnych. Recytuje utwory poetyckie, wzbogacając wykonanie o melorecytację. Odsłania swe umiejętności taneczne podczas striptizu. Klaszcząc, animuje publiczność do reakcji za pomocą braw. Słowa „to może mały wieczorek autorski?” [W] oraz odebranie głosu zespołowi Sekret to inicjacja wydarzenia. Jest więc zarówno animatorem, jak i inicjatorem. Zainicjowany i animowany przez Wojaczka wieczorek poetycki można przedstawić jako ciąg naprzemiennych akcji i reakcji, składających się na dwa zdarzenia, których ośrodkami są wygłaszane przez niego teksty poetyckie:\n„AKCJA: Wojaczek (recytuje wiersz):\nDać mi miotłę, bym zamiótł publiczny plac\nAlbo kobietę, bym ją kochał i zapładniał\nDać mi ojczyznę, abym opiewał\nPrzedstawić mi człowieka, bym zobaczył jego wielkość\n(zaczyna melorecytować) Wskazać mi zakochanych, bym się wzruszył\nWojnę na wsi żniwa w mieście (kończy melorecytację)\nA ostatecznie dać mi choć wódki, żebym pił\nI potem rzygał, bo poetów należy używać.\nREAKCJA 1: (brawa zainicjowane przez Wojaczka)\nREAKCJA 2: Cichoński: No nieźle stary, ale chyba na akademię.\nPREAKCJA: Wojaczek: Na akademię to ty z tą zakłamaną gębą byłbyś dobry.\nAKCJA: Wojaczek (oblewając się zupą): A to gnoju jak ci się podoba?\nREAKCJA: Cichoński: (pokonany macha ręką)\nAKCJA: Wojaczek: Z zupy powstałeś to wstań i się otrzep. (rozglądając się wchodzi na stół i rozpoczyna striptiz): Lades and gentelmen! Freuland und Herren! A teraz Rafał Wojaczek pokaże się z zupełnie innej strony.\nREAKCJA 1: Z tłumu: No dawaj! Ściągaj majtki!\nREAKCJA 2: Bufetowa: O Matko Boska! O Matko Boska! Co pan robi?! Proszę schodzić w tej chwili! Niech pan zejdzie.\nAKCJA: (Wojaczek, zwracając się do Bufetowej, zaczyna recytować wiersz wprowadzając elementy parateatralne):\nO Matko Boska! O Matko Boska!\nMatka Boska jak wieża kościoła\nciąg dalszy REAKCJI 2: Proszę zejść.\ncd. AKCJI: (schodzi ze stołu) Matka długa jak transsyberyjska Kolej (ściąga obrus)\ncd. REAKCJI 2: Niech się pan uspokoi.\ncd. AKCJI: i jak Sahara szeroka (okrywa się obrusem jak płótnem i klęka, składając ręce)\ncd. REAKCJI 2: Nie wygłupiaj się człowieku.\ncd. AKCJI: I cierpliwa jak oficer śledczy\n(dotyka piersi Bufetowej)\nREAKCJA 1.: Bufetowa: Ty świnio! Tadek!\nREAKCJA 2.: Sierpień: Kamień niemowa! (Wojaczek zastyga w bezruchu)\ncd. REAKCJI 1.: (próba wyrzucenia z lokalu)\nAKCJA: (wyniesienie portiera i powieszenie go «na skórze». Opuszczenie lokalu przez Wojaczka)” [W].\nWojaczek, wykonując daną akcję, prowokuje zebranych w lokalu ludzi do reakcji. Wybiera taką, która umożliwi mu przeprowadzenie kolejnej akcji jako reakcji na reakcję publiczności. W ten sposób zebrane osoby nie tylko stają się mimowolnymi świadkami zdarzeń, lecz także mają na nie realny wpływ. To od ich reakcji zależy, jak potoczą się dalsze losy całego przedsięwzięcia. Interakcja pomiędzy Wojaczkiem a publicznością jest tutaj motorem napędowym. Efektem działań protagonisty jest więc zaangażowanie emocjonalne widzów, którzy nieświadomie stają się uczestnikami zdarzeń. W ich trakcie Wojaczek prezentuje własne teksty literackie w konkretnej sytuacji wykonawczej. Jego wiersze stają się tekstami kultury funkcjonującymi w nowym dziele sztuki – happeningu.\n„Happening (ang. wydarzenie) Forma działań (para)teatralnych oparta nie na inscenizacji jakiegoś tekstu czy na realizacji przygotowanego podczas prób teatralnych projektu (co najwyżej bardzo szkicowego), lecz polegająca na sprowokowaniu pewnych zdarzeń, działań, procesów, ruchu, → performance. Inicjatorzy happeningu nie mają na celu przedstawienia jakiejś historii czy przekazania zaplanowanych znaczeń; proponują pewne działania zgromadzonym uczestnikom, zakładając przypadkowość, nieprzewidywalność i niepewność mających nastąpić zdarzeń. Happening wykorzystywać może wszelkie możliwe sztuki, techniki oraz realne otoczenie, w którym się odbywa. Wbrew jednak rozpowszechnionemu mniemaniu happening nie ma nic wspólnego z bezładnością zdarzeń czy z działaniami oczyszczającymi. Chodzi w nim raczej o sprowokowanie teoretycznej refleksji nad istotą widowiskowości i nad procesem tworzenia nowych znaczeń w ściśle ograniczonej i wstępnie wydzielonej przestrzeni” .\nUważam, że wieczorek autorski w wykonaniu Wojaczka posiada cechy konstytutywne dla happeningu. Przede wszystkim protagonista sprowokował całe zdarzenie, to on jest jego autorem. Nie uprzedzając uczestników o swych zamiarach, ani o ich widowiskowym charakterze, założył przypadkowość mających nastąpić zdarzeń. Z palety nieprzewidywalnych reakcji publiczności wybrał najbardziej produktywne, które posłużyły mu każdorazowo za punkt wyjścia do przeprowadzenia kolejnej akcji. Całe zdarzenie układa się w naprzemienny ciąg akcji i reakcji, ma więc charakter procesualny, przy stałej niepewności mających nastąpić wydarzeń. Poeta wykorzystał realne otoczenie, poezję oraz techniki gry aktorskiej w postaci przygotowanych wcześniej gagów, takich jak: „z błota powstałeś, to wstań i się otrzep” [W] oraz ich kombinacji, jak na przykład: ściągnięcie białego obrusu bez zdejmowania książek i odprawienie modlitwy „Allach wszechmocny jest” skompilowane z naśladowaniem pozy figury na cmentarzu.\nPozostaje jeszcze jedna, najistotniejsza, kwestia. Czy próbuje on sprowokować teoretyczną refleksję nad istotą widowiskowości i nad procesem tworzenia nowych znaczeń? Sądzę, że Wojaczek, za pomocą swych działań, zadaje pytanie o wpływ konwencji na twórczość i jej odbiór. W jaki sposób zostanie odebrany wiersz wygłoszony na niekonwencjonalnym wieczorku autorskim? Co się stanie, jeżeli widzowie nie będą mogli dopasować zdarzenia do istniejących wzorów spotkania z autorem? Czy potraktują to jako pijacką burdę, czy też jako wydarzenie artystyczne? Wojaczek, wyciągając wnioski ze spostrzeżeń dotyczących oleodruku, poszerzył swoją oryginalność o sytuację odbioru, czyniąc ją w oczach widza-uczestnika sytuacją tworzenia. Wygłasza wiersze tak, jakby je właśnie tworzył, pod wpływem sytuacji . Wprowadza element improwizacji jako znak działania artystycznego. Ponadto, daje tutaj własną odpowiedź, dotyczącą roli poety w społeczeństwie. Wskazuje na to pierwszy z wygłoszonych przez niego tekstów.\nPodmiot liryczny tego wiersza to poeta, którego „należy używać” [W]. Według Słownika języka polskiego czasownik użyć, używać znaczy „posłużyć się czymś, zastosować coś jako środek, narzędzie; zużytkować” . Jest to więc poeta pozbawiony podmiotowości, sprowadzony do roli użytecznego narzędzia. Sformułowania: „dać mi”, „przedstawić mi”, „wskazać mi”, „posłać mnie”, „urządzić mi”, wskazują na stawiane mu, ściśle określone, wymagania. Ma on być przede wszystkim sterowalny i przewidywalny. Jeżeli wskazuje mu się zakochanych, to musi on się wzruszyć i dać temu wyraz w swoich wierszach. Jego reakcja ma być zgodna z konwencją. Tematem tego wiersza jest więc rola poety w społeczeństwie, a ściślej, oczekiwania społeczne wobec poety. Według Wojaczka, społeczność nie stawia poecie pytań o jego samookreślenie, dookreśla poetę samo. Jego cechą nadrzędną ma być użyteczność. W swej twórczości nie ma on zadawać pytań, być może dla tego społeczeństwa niewygodnych, tylko dostarczać gotowych, akceptowanych społecznie odpowiedzi. Ma przybliżać i oswajać świat w przyjętej przez społeczeństwo optyce.\nKoresponduje to z muzyką immanentną użytą w filmie. Miłe dla ucha, niespiesznie płynące z radiowego odbiornika utwory muzyki popularnej zdają się sugerować, że wszystko jest w porządku. Beztroski optymizm tych piosenek przekonuje, że nie ma żadnych podstaw do niepokoju. Scena z takim utworem, jak Kiedy Allach szedł przedstawia wręcz sielski obraz rzeczywistości. Z kolei czarno-biała estetyka obrazu filmowego podkreśla szarość i statyczność przedstawionej rzeczywistości. Dominującym uczuciem przy jej odbiorze jest bezsilność i beznadzieja. Istnieje zatem kontrast pomiędzy tym, co widać, a tym, co słychać. W obrazie dominuje „szarość”, a w dźwięku „różowość”. Kulminacyjny moment tego kontrastu następuje w scenie po śmierci Wojaczka. Leżące w bezładzie, upodleniu ciało ukazane jest przy dźwiękach wesołej piosenki Ali Alo. Odbiór tej muzyki jest różny dla widza i dla postaci gospodyni, którą piosenka płynąca z radia utwierdza w przekonaniu, że wszystko toczy się swoim „właściwym” torem. Jej konstatacja, „znów się bydlak schlał” [W], wskazuje na predylekcję do przewidywalnych zachowań wobec przewidywalnych sytuacji. Jeżeli sytuacja taka nie jest, to należy ją taką uczynić. Jeżeli człowiek leży na ziemi, to znaczy, że jest pod znacznym wpływem alkoholu. Gospodyni nie sprawdza pulsu, a więc nie dopuszcza do siebie myśli, że może on nie żyć. Fakt, iż Wojaczek leży w zamroczeniu sprawia, że może ona to skomentować, a więc wykazać, że to nie ona ma poważny problem z alkoholem, na co wskazywałyby jej wcześniejsze słowa: „Co prawda trochę za wcześnie na wódeczkę, ale odrobina… odrobina dobrego Jarzębiaczku dobrze nam zrobi. Po kieliszeczku… po kieliszeczku nie zawadzi, proszę bardzo, wypijmy… za zdrowie tatusia” [W]. Ponadto, jej nagłe przesunięcie uwagi z człowieka na roślinę świadczy o tym, iż jest ona zdolna do empatii tylko wobec roślin. Celowe przestawienie doniczki w miejsce zacienione jest dla niej okrutnym i niezrozumiałym zachowaniem. Kwiat przecież nie może się bronić. Równocześnie jest to dla niej kolejny argument w negatywnej ocenie Wojaczka: „doniczka nie z prawej a z lewej strony… ile razy można prosić… co za człowiek” [W]. Jego zachowanie odbiera jako złośliwe, nie dopuszcza do siebie myśli, że może ono mieć na celu sprowokowanie reakcji, wytrącenie z dobrego samopoczucia. Ona stara się zapewnić roślinie jak najlepsze warunki, on traktuje roślinę tak, jak ludzie siebie nawzajem. Człowiek, tak jak roślina, potrzebuje do życia światła, w przeciwieństwie jednak do rośliny potrzebuje też autentycznego kontaktu z innymi ludźmi – jest przecież istotą społeczną . Wojaczek pozbawia roślinę światła, aby unaocznić chorobę, jaka drąży, według niego, wszystkich wokół. Tą chorobą jest rozpad więzi międzyludzkich .\nTaki obraz jest możliwy do dostrzeżenia tylko z odrębnej perspektywy, niedostępnej dla – innych niż protagonista – postaci filmowych. Perspektywa ta jest tożsama z perspektywą autora filmu. Lech Majewski osiąga ją za pomocą dźwięków podanych asynchronicznie w postaci kontrapunktu asocjacji . Dźwięki te są krańcowym przeciwieństwem muzyki immanentnej. Ostry, nagły, przenikliwy, nieprzyjemny, to cechy dźwięku, który wywołuje u widza rodzaj szoku filmowego. Wstrząsa nim, wyprowadzając go gwałtownie spod wpływu konwencji komediowej, którą wprowadza muzyka immanentna. Dźwięk ten przypisany jest postaci Wojaczka i wskazuje na stany znacznego napięcia emocjonalnego protagonisty. Połączony z elipsą sugeruje wręcz chwilową utratę świadomości przez protagonistę. Towarzyszy mu w scenach samobójstwa, intymnego kontaktu z Małą, chwilach samotności na stancji oraz diagnozy lekarza. Sceny te charakteryzują poetę ukazując, odpowiednio, jego skłonności samobójcze, nerwowość seksualną, dojmujące poczucie osamotnienia czy przekonanie o chorobie. Autor filmu, łącząc je za pomocą przypisanego im dźwięku, niejako wypunktował je dla widza. Układają się one w zespół cech charakterystycznych dla outsidera . I tak na przykład scena przedstawiająca diagnozę lekarza: „Jest pan zdrowy” [W] oraz pełną gniewu i zniecierpliwienia odpowiedź Wojaczka: „Za to pan jest chory” [W], doskonale koresponduje z konstatacją Wilsona, iż „[…] outsider uważa się za jedynego człowieka, który wie, że jest chory, żyjąc w środowisku zupełnie nie zdającym sobie sprawy ze swej choroby” .\nDla widza, który dysponuje oprócz perspektywy świata przedstawionego również perspektywą autora filmu, odbiór piosenki Ali Alo w opisanej scenie może być krańcowo różny. Leżące na podłodze ciało Wojaczka będzie niemym oskarżeniem dla wesołej muzyki, jaką świat przedstawiony komentuje fakt jego śmierci. Efekt ten jest jeszcze wzmocniony poprzez użycie muzyki w stylu wysokim, która, przedstawioną w poprzedniej scenie skuteczną próbę samobójczą, zmienia w rodzaj obrzędu .\nZnieczulić, przesunąć zainteresowanie, przekonać, że wszystko jest w porządku, oto zadania muzyki immanentnej w świecie przedstawionym. Jest więc ona pojmowana tak, jak poezja, jako użyteczna. Z kolei dźwięki i muzyka wprowadzone przez autora filmu są tożsame w działaniu z poezją protagonisty. Mają za zadanie wytrącić z poczucia samozadowolenia, zmusić do refleksji. W świetle tych spostrzeżeń działania Wojaczka stają się więc rodzajem manifestu artystycznego. Według niego, poeta ma być przede wszystkim nieprzewidywalny. Ma zaskakiwać odbiorcę, wprowadzając go w stan niepewności poznawczej. Jego głównym zadaniem jest ciągła walka z konwencją, z utartymi przyzwyczajeniami odbiorczymi. Ciągła odnowa kanałów komunikacyjnych – oto program pozytywny przy zastosowaniu negatywnych środków, takich jak „terapia wstrząsowa”. Co więcej, stara się on uświadomić odbiorcom, że to oni tak naprawdę decydują o znaczeniu danego tekstu kultury. Oni swoim kontekstem kulturowym wypełniają dzieło artystyczne. Mogą je dopełnić w sposób zwulgaryzowany: „Ściągaj majtki!”, obnażając swój brak dobrego smaku. Bądź też mogą zareagować próbą nakłonienia do przywrócenia zaburzonego porządku, poczucia normy, konwencji: „O Matko Boska! [...] Niech pan zejdzie” [W]. Wojaczek stara się im uświadomić rzecz w latach siedemdziesiątych fundamentalną dla mentalności społecznej – od nich samych może coś zależeć:\n„Mówią do mnie nie grzęźnijcie w kompromisie\nNasza linia zawsze trudną drogą wiodła\nWięc ustalmy towarzyszu, że od dzisiaj\nMacie własne mieć decyzje oraz program\nNie wytrzymałem, ja przyjmę awans, premię\nNiełatwą drogę też zniosę niby głaz\nLecz mówić, że coś zależeć ma ode mnie\nTo już za wiele, to już za wiele jak na jeden raz” .\nMoim zdaniem, scena Jabłuszko pełne snu jest kluczem do interpretacji filmu. Jej znaczenie jest podkreślone poprzez fakt, iż to w niej właśnie następuje kulminacja konfliktu. Jest ona rodzajem klimaksu, ostatecznym pojedynkiem z zespołem Sekret, który, w skali mikro, uosabia całą kulturę świata przedstawionego. Jego reakcja będzie więc metaforą stosunku całej kultury do poczynań Wojaczka. Zespół Sekret z pobłażaniem i pogardą przygląda się poczynaniom bohatera, po czym nieomylnie rozpoznaje moment, w którym należy podjąć dopiero co przerwaną melodię. Nagła przerwa w występie zespołu zawsze sygnalizuje moment napięcia, zamieszania, mniej lub bardziej poważnego odchylenia od normy. Moment, w którym zespół podejmuje grę na nowo, jest sygnałem powrotu do normy. Podjęcie czynności muzykowania jest niezbędne dla prawidłowego przebiegu zabawy . Sekret rozpoczyna przerwaną piosenkę dokładnie od miejsca, w którym mu przerwano. Z jednej strony, świadczy to o dużym doświadczeniu weselnym, z drugiej jest dowodem na to, jak mało istotny w ich życiu był to incydent. To tylko kolejny „cham” i „moczymorda” [W]. W warstwie dźwiękowej mamy tutaj do czynienia z klamrą, która zamyka działania Wojaczka w kontekście definiującym je jako incydentalne. Wystąpienie Wojaczka, w opinii Sekretu, jest tylko chwilowym zaburzeniem normy. Po jego zakończeniu wszystko powraca do równowagi, tak jak gdyby nic się nie stało.\nMotyw zaburzenia i powrotu do normy występuje również w sekwencji czołowej i zamykającej, które tworzą klamrę, będącą wielką metaforą filmu . W obu wspomnianych sekwencjach wyróżnić można trzy odpowiadające sobie wzajemnie części. W sekwencji czołowej część pierwsza to czarny kadr i pojawiające się na nim napisy informujące o produkcji, autorze i tytule filmu. Część druga to powolne zbliżenie na lokal „Bajka” poprzez bramę podwórza znajdującego się naprzeciw filmowanego lokalu. Część trzecia to siedem ujęć wprowadzających w świat przedstawiony. Części sekwencji zamykającej przedstawione są w odwrotnej kolejności w stosunku do sekwencji czołowej. I tak, część pierwsza to dwa ujęcia przedstawiające miejsca z trzeciej części sekwencji czołowej, takie jak sklep, zakład fryzjerski, występujące tutaj w odwrotnej kolejności. Część druga to wprawienie szyby w lokalu „Bajka” i powolny odjazd kamery poprzez podwórze. Następnie panorama w lewo o dziewięćdziesiąt stopni i zatrzaśnięcie drzwi. Część trzecia to czarny kadr z napisem informującym o dokładnej dacie śmierci Wojaczka i napisy końcowe. Wyróżnić można trzy elementy łączące odpowiadające sobie części obu sekwencji.\nCzęść pierwsza sekwencji czołowej związana jest z częścią trzecią sekwencji zamykającej poprzez czerń kadru. Pojawiające się na niej napisy świadczą o przynależności tego miejsca do autora filmu. Tu zwłaszcza zwraca uwagę widza majuskuła tytułu będąca złamaniem wyłączności minuskuły w napisach. Duże litery w tekście zawsze podkreślają ważność danego słowa , w tym wypadku nazwiska protagonisty. Wskazywałoby to na biograficzny charakter filmu , gdyby nie dwie małe litery wydobywające graficznie zaimek „ja” z nazwiska poety. Minuskuła użyta w napisach jest nawiązaniem do nurtu poezji lingwistycznej, której Wojaczek był bliski . Z kolei majuskuła tytułu ma podkreślić ważność postaci Wojaczka w tym filmie. Jednakże obecność imienia i nazwiska autora filmu („film lecha majewskiego”) oraz tytułu („WOjaCZEK”) w jednym kadrze wydobywa przyległość, jeżeli nie tożsamość ja w tytule z nadawcą utworu, wymienionym z imienia i nazwiska Lechem Majewskim . Równocześnie zawiera się ono w nazwisku bohatera, a więc przynależy do tytułowego Rafała Wojaczka. Innymi słowy, element konstrukcji świata przedstawionego – postać Wojaczka – został wyróżniony przez autora uprzywilejowanym hierarchicznie znakiem, jakim jest nazwa filmu . Jednakże, poprzez wspomniany zabieg typograficzny, tytuł zaczyna wskazywać na samego siebie jako na nazwę o danej denotacji i konotacji . Z zakresu znaczeniowego wyrazu „Wojaczek” autor wybiera i wskazuje na „ja” jako element, z jednej strony, nierozerwalnie związany z postacią Wojaczka, z drugiej, niezmiernie według autora filmu istotny. Wskazać chciałbym na trzy, moim zdaniem, możliwe odczytania „ja”. Po pierwsze, jest to „ja” autora filmu oznajmujące: ja w taki sposób postrzegam Rafała Wojaczka. Po drugie, jest to wskazanie na ważność „ja” w koncepcji twórczej tego poety . I po trzecie, Majewski zdaje się mówić, że jego „ja” jako artysty jest tożsame z „ja” Wojaczka, gdzie „ja” rozumiem jako zaprezentowaną w filmie postawę twórczą .\nSądzę, że można odczytywać ten film jako manifest artystyczny Majewskiego, który, traktując Wojaczka jako konkretną postać historyczną, ukazuje go jednocześnie jako pewien model postawy twórczej . Moim zdaniem wskazuje to na rzeczywistą problematykę filmu, którą nie jest biogram tragicznie zmarłego poety, lecz przedstawienie oryginalnej koncepcji twórczej i bezpośrednio z nią związanej kwestii podmiotowości w sztuce .\nKompozycja kadru części drugiej sekwencji czołowej podkreśla przynależność czerni kadru do autora filmu. Kadr jest wyraźnie podzielony na część autorską (napisy na czarnym tle) i część świata przedstawionego (światło bramy). Napisy będące sygnaturą autorską nie pojawiają się na tle świata przedstawionego, choć byłoby to zgodne z konwencją podania napisów w sekwencji czołowej . Co więcej, poprzez najazd kamery zmienia się kompozycja kadru. Światło bramy wypiera czerń kadru z napisami. Część autorska ustępuje miejsca części świata przedstawionego. W obrazie zaczyna dominować świat przedstawiony, który widz obserwuje zza uchylonej bramy.\nJednostajny i długotrwały ruch kamery jest drugim z kolei elementem wspólnym obu sekwencji czołowej i zamykającej. Powolność tego ruchu znamionuje ostrożność i delikatność. Towarzyszące zaś temu zabiegowi filmowemu zniekształcone dźwięki wskazują, że mamy do czynienia z przejściem nie tylko przestrzennym, ale i czasowym. Z przestrzeni, która manifestacyjnie należy do autora filmu przechodzimy do świata przedstawionego bohatera, a na osi czasu z roku 1999 cofamy się do lat 70. Majewski w ten sposób podkreśla swoją perspektywę. Jest nią ukazane w filmie podwórze A.D.1999. Z tej współczesnej perspektywy, jak poprzez uchyloną bramę, widzimy tylko niewielki, ale być może, najbardziej spektakularny fragment świata Wojaczka. Z chwilą zatrzymania ruchu kamery następuje ruch postaci w kadrze. Wojaczek wychodzi przez okno lokalu, tłukąc szybę. Jest to zdarzenie inicjujące historię opowiedzianą przez Lecha Majewskiego. Pierwszy kadr, tak jak i pierwsze zdarzenie są szczególnie nacechowane . Tym bardziej, jeżeli znajdują swój odpowiednik w postaci zdarzenia zamykającego opowiadanie. Pierwszy i ostatni kadr jest tożsamy. Przedstawia okno lokalu „Bajka”. Tym, co różnicuje te dwa kadry, jest zdarzenie inicjujące – wspomniane wybicie szyby, oraz zdarzenie zamykające opowiadanie, którym jest tej szyby wprawienie. Różnicuje je także obecność protagonisty w zdarzeniu pierwszym i jego nieobecność w zdarzeniu drugim.\nMoim zdaniem, pierwsze i ostatnie ujęcie tworzą klamrę, spinającą opowiedzianą przez Majewskiego historię . Innymi słowy, historia Wojaczka rozpoczyna się od wybicia szyby, a kończy się na jej wprawieniu. Przyczyna i skutek – proste, logiczne, nawet konieczne w codziennym życiu, w filmie nabierają niepokojących treści, przekształcając się w jego wielką metaforą. Stanie się ona widoczna, kiedy zarysuję bezpośredni kontekst, w którym pojawia się zdarzenie zamykające.\nTrzecim elementem wspólnym sekwencji otwierającej i zamykającej jest opozycja dynamiki i statyki. Każde z ujęć wprowadzających w świat przedstawiony w trzeciej części sekwencji otwierającej rozpoczyna się statycznie (brak ruchu w kadrze), a kończy dynamicznie. Elementem dynamizującym jest pies, którego każdorazowe pojawienie się porusza obecne w każdym ujęciu postaci. Odgłos jego donośnego i natarczywego szczekania słychać w scenie wybicia szyby przez Wojaczka i trwa nieustannie przez całą część trzecią sekwencji otwierającej. Dostrzegam analogię pomiędzy sposobem ukazania i samego działania postaci protagonisty i psa. Wybicie szyby przez Wojaczka nie jest poparte żadną pragmatyczną motywacją. Podobnie i szczekanie psa. Pojawia się on w każdym ujęciu, niejako obszczekując świat przedstawiony bez wyraźnej przyczyny albo, może trafniej, z sobie tylko wiadomych powodów. Wywołuje jednak ogólne poruszenie, budząc do życia uśpione miasteczko. Osiąga założony przez Wojaczka cel – zwraca na siebie uwagę oraz dynamizuje uśpioną przestrzeń. Jednakże w części pierwszej sekwencji zamykającej dwa powtórzone ujęcia zakładu fryzjerskiego i sklepu okazują się kontynuacją ujęć z części trzeciej sekwencji otwierającej. Fryzjer, który zapalił światło i wyszedł przed swój zakład, tutaj stoi oparty o framugę. Pod sklepem nie ma już staruszki, ale stoją oparci o ścianę dwaj panowie popijający piwko. Dynamika sekwencji otwierającej przeszła w statykę sekwencji zamykającej. Znamienna jest też nieobecność wizualna i audialna psa. Zamiast szczekania słyszymy dzwony oraz wybrzmiewającą piosenkę Ali Alo z poprzedniej sceny po śmierci Wojaczka. Statyka sekwencji zamykającej podkreśla brak uwagi świata przedstawionego na nagłe zniknięcie protagonisty.\nNa tym tle prosta, a nawet konieczna, czynność wprawienia szyby nabiera dramatycznych cech. Zaczyna przekraczać swoje dosłowne znaczenie, stając się metaforą. Zdarzenie pierwsze jest zaburzeniem istniejącego porządku, elementem drażniącym jak wybita szyba w pejzażu ulicy. Zdarzenie drugie jest tego porządku przywróceniem. Połączenie tych wydarzeń jest obrazem współoddziaływania jednostki twórczej (outsidera) i społeczeństwa.\nW drugiej części sekwencji zamykającej następuje powolne wycofanie kamery z powrotem w głąb podwórza. Ścieżka dźwiękowa w postaci dalekiego odgłosu bicia dzwonów i wybrzmiewającej piosenki Ali Alo zostaje zniekształcona poprzez pogłos wskazujący, że z przestrzeni świata przedstawionego przechodzimy do współczesności autora filmu. Mamy więc do czynienia, tak jak w przypadku sekwencji otwierającej, z przejściem zarówno przestrzennym, jak i czasowym. Kamera kierując się graffiti w postaci strzałek panoramuje w lewo o dziewięćdziesiąt stopni i zatrzymuje się na uchylonych drzwiach, których światło jest otoczone przez czerń kadru. Niewyraźna postać staruszka zatrzaskuje drzwi. Potężny i głuchy odgłos zamykanych drzwi przywodzi na myśl zamknięcie grobowca. Jako widzowie wracamy do punktu wyjścia filmu – całkowitej czerni kadru. Po chwili pojawia się napis uwzględniający nienacechowane, a więc „normalne” użycie majuskuły i minuskuły: „Rafał Wojaczek / zmarł w nocy / z 10 na 11 maja 1971 r. / nie ukończył 26 lat” [W]. Końcowy napis jest niezwykle rzeczowy. Wyraźnie wskazuje na fakty („zmarł”, „nie ukończył”) w przeciwieństwie do ukazanej w filmie historii ostatnich dni życia Wojaczka, która w tym świetle okazuje się interpretacją Majewskiego. Innymi słowy, tyle i tylko tyle wiemy z pewnością, a więc to, że „zmarł” i że „nie ukończył”, reszta, podobnie jak mój film, zdaje się mówić podmiot czynności twórczych , jest tylko i wyłącznie interpretacją .\n Słowa postaci konferansjera cytuję ze ścieżki dźwiękowej filmu L. Majewskiego Wojaczek. Dalsze cytaty z filmu lokalizuję bezpośrednio w tekście, umieszczając w nawiasie kwadratowym skrót W.\n Zob. Tercet Egzotyczny, Pamelo żegnaj, na: tegoż, Tercet Egzotyczny, Pronit 1966.\n Zob. M. Fogg, Mały biały domek, na: tegoż, Zawsze będzie czegoś ci brak, Muza 1975.\n Zob. M. Wojnicki, Jabłuszko pełne snu, na: tegoż, Zakochani są wśród nas, Muza 1966.\n Zob. R. Wolański, Pop, rock, jazz, folk. Leksykon polskiej muzyki rozrywkowej, Agencja Artystyczna MTJ, Warszawa 2003, tom I: A–M, s. 110–111; tom II: N–Ż, s. 164–165, 216–217.\n Zob. N. Cook, Muzyka. Bardzo krótkie wprowadzenie, przeł. M. Łuczak, Prószyński i S-ka, Warszawa 2000, s. 18.\n Ze względu na stosunek do pierwowzoru wyróżnić można dwie podstawowe, opozycyjne postawy, które za naczelną zasadę twórczości przyjmują powtórzenie oraz reinterpretację. Jeżeli odległość czasowa pomiędzy pierwowzorem a coverem jest duża, powtórzenie, ze względu na rozwój nowych trendów muzycznych, odbierane jest najczęściej jako anachronizm. Konieczna jest wtedy reinterpretacja, a więc uwspółcześnienie. Za pomocą nowej formy muzycznej realizuje się stary temat [zob. współczesne reinterpretacje utworów Roberta Johnsona zrealizowane przez takich wykonawców jak Cassandra Wilson (1993) czy Red Hot Chilli Peppers (1991), czy też utwory Jimiego Hendrixa na płycie Stone Free. A Tribute to Jimi Hendrix, Reprise Records 1993]. Możliwa jest również ironia w sposobie realizacji tematu. Zob. Doxy4 z płyty Asthmatic zespołu Miłość (1995) jako cover piosenki Kochać, jak to łatwo powiedzieć, wykorzystany w filmie Sztos (1997), czy też działalność zespołu Grupa MoCarta (tu zwłaszcza gościnny występ na koncercie Bobby’ego McFerrina podczas Warsaw Summer Jazz Days w 2002 roku).\n Hasło Elita, w: Słownik języka polskiego.\n Zob. hasło Konferansjerka, w: Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, Ossolineum, Wrocław 1998, s. 257.\n Zob. Tercet Egzotyczny, dz. cyt.\n Zob. J. Iwaszkiewicz, Tatarak, w: tegoż, Opowiadania wybrane, oprac. A. Zawada, Ossolineum, Wrocław 2001, s. 397, gdzie oleodruk użyty jest jako element charakteryzujący postać. Na jego postrzeganie w latach 60. wskazuje przypis 5.\n Zob. hasło Arkadyjska poezja, w: Słownik terminów literackich, dz. cyt., s. 44–45.\n Hasło Konwencja literacka, w: Słownik terminów literackich, dz. cyt., s. 260–261.\n Zob. E. Berne, W co grają ludzie. Psychologia stosunków międzyludzkich, przeł. P. Izdebski, PWN, Warszawa 1987, s. 9, 21, 26–30.\n Zob. tegoż, Dzień dobry… i co dalej?, przeł. M. Karpiński, Rebis, Poznań 2007, s. 22–23, gdzie przedstawiony jest opis idealnego powitania.\n Nota bene zgodną z nakazami Kościoła dotyczącymi miejsca tradycji w liturgii, gdzie wskazuje się na heurystyczne odczytywanie tradycji, mające na celu odkrycie jej autentycznego „obrazu”. Podmiotami tradycji są Lud Boży, Magisterium Kościoła i teologowie. Wskazuje się, iż w odczytywaniu tradycji podmioty te muszą ze sobą współdziałać. Zob. hasło Tradycja w liturgii, w: Leksykon liturgii, oprac. ks. B. Nadolski TChr, Pallotinum, Poznań 2006, s. 1603. Odstępstwo Wojaczka, obrazoburczość jego gestu spowodowana jest prawdopodobnie brakiem tego współdziałania.\n Zob. hasło Chrzest, w: tamże, s. 239–255.\n Hasło Znak krzyża, na: http://www.liturgia.pl/node/7723.\n M. Pilśniak OP, Znak krzyża, „W drodze” 2001, nr 3 (331).\n Zob. hasło Kropielnica, w: ks. Z. Wit, Czy rozumiem liturgię Kościoła? Miniprzewodnik po znakach i symbolach w liturgii, Edycja św. Pawła, Częstochowa 2005, s. 31.\n Informacje o tytułach wierszy czerpię z napisów końcowych.\n Zob. hasło Chór Dana, w: R. Wolański, dz. cyt., tom I: A–M, s. 63.\n Zob. hasło Romantyzm w literaturze polskiej XX wieku, w: Słownik literatury polskiej XX wieku, red. A. Brodzka, M. Puchalska, M. Semczuk, A. Sobolewska, E. Szary-Matywiecka, Ossolineum, Wrocław 1995, s. 963.\n W. Kubacki, Religia smutku (II), „Przegląd Humanistyczny” 1960, z. 5, s. 109.\n A. Witkowska, R. Przybylski, Romantyzm, PWN, Warszawa 1997, s. 326–327.\n Na refleksję nad sensem bycia poetą jako jednym z tematów filmu Majewskiego wskazują: M. Kornatowska, Rimbaud z PRL-u, na: http://www.dziennik.com/www/dziennik/kult/archiwum/01-06-01/pp-03-16-04.html; J. Michałowska, Filmowy tomik poezji. Wojaczek Lecha Majewskiego, „Kwartalnik Filmowy” nr 33, 2001; B. Janicka, Cała jaskrawość, „Film” 1999, nr 11; A. Kołodyński, Taki portret…, „Kino” 1999, nr 2; K.J. Zarębski, Dramat, na: http://serwisy.gazeta.pl/film/1,22535,115744.html; P. Zawojski, Krótki sezon w piekle samotności, na: http://venus.fil.us.edu.pl/film-i-media/zawoj/PZWojacz.htm; tegoż, Nomada ze stałym adresem – Lech Majewski, na: http://venus.fil.us.edu.pl/film-i-media/zawoj/PZMajew.html; T. Sobolewski, Rimbaud z PRL, „Gazeta Wyborcza” nr 259, 5 listopada 1999.\n R. Nycz, Język modernizmu. Prolegomena historycznoliterackie, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1997, s. 108.\n Zob. tamże, s. 109–110.\n Hasło Performer, w: P. Pavis, Słownik terminów teatralnych, przeł., oprac. i uzupełnieniami opatrzył S. Świontek, Ossolineum, Wrocław 1998, s. 350.\n Tamże, s. 180–181 (podkr. – P.W.).\n Naturalność sposobu wygłaszania wierszy przez bohatera podkreśla J. Michałowska, dz. cyt.\n Słownik języka polskiego, dz. cyt., tom III: R–Z, s. 599.\n Zob. E. Aronson, Człowiek – istota społeczna, przeł. J. Radzicki, PWN, Warszawa 2004, s. 375.\n Zob. P. Czapliński, P. Śliwiński, Literatura polska 1976–1998. Przewodnik po prozie i poezji, WL, Kraków 2000, s. 20–29.\n Zob. J. Płażewski, Język filmu, WAiF, Warszawa 1982, s. 210.\n Zob. C. Wilson, Outsider, przeł. M. Traczewska, Rebis, Poznań 1992; Z. Bauman, Socjologia, przeł. J. Łoziński, Zysk i S-ka, Poznań 1996, s. 61–77 (rozdział trzeci: Obcy). Na sposób ukazania postaci Wojaczka jako outsidera wskazują: P. Zawojski, Krótki sezon w piekle samotności, dz. cyt.; tegoż, Nomada ze stałym adresem – Lech Majewski, dz. cyt.; J. Michałowska, dz. cyt.; B. Janicka, dz. cyt.; T. Sobolewski, dz. cyt.; M. Kornatowska, dz. cyt.; K.J. Zarębski, dz. cyt.\n C. Wilson, dz. cyt., s. 18.\n Na wzniosły, wręcz obrzędowy, charakter tej sceny wskazują: J. Michałowska, dz. cyt.; T. Sobolewski, dz. cyt.; B. Janicka, dz. cyt.\n Kabaret Dudek, Aria ze śmiechem (Nie wytrzymuję), sł. W. Młynarski, muz. J. Wasowski.\n Zob. M. Curtiz, Casablanca (1942); W. Smarzowski, Wesele (2004).\n Por. M. Kornatowska, dz. cyt.; J. Michałowska, dz. cyt.; B. Janicka, dz. cyt.\n Zob. K.I. Gałczyński, „Liryka, liryka tkliwa dynamika”, w: tegoż, Dzieła wybrane. Tom 1. Poezje, wyb. i oprac. K. Gałczyńska, wstęp K. Jeleński, Czytelnik, Warszawa 2002, s. 231–232.\n Kwestia biograficzności filmu Majewskiego jest podnoszona prawie w każdej recenzji i omówieniu. Por. B. Janicka, dz. cyt.; A. Kołodyński, dz. cyt.; M. Kornatowska, dz. cyt.; J. Michałowska, dz. cyt.; P. Zawojski, Krótki sezon w piekle samotności, dz. cyt.\n Zob. hasło Poezja, w: Słownik literatury polskiej XX wieku, dz. cyt., s. 816.\n Na typografię jako element znaczący w tekście wskazuje A. Okopień-Sławińska, Semantyka wypowiedzi poetyckiej (Preliminaria), Universitas, Kraków 2001, s. 111, (Część druga. Semantyka relacji osobowych. Rozdział III. Relacje osobowe w literackiej komunikacji): „Wszelkie reguły jego ostatecznego zapisu (tekstu) wskazują na podmiot utworu. W grę wchodzą tu rozmaite sygnały graficzne: rodzaj druku, wyróżnienia literowe, układ stronicy, rozczłonowanie tekstu itp. Nie ma znaczenia, czyja inwencja o nich naprawdę zadecydowała: autora, grafika, redaktora technicznego… W semantycznej strukturze tekstu pozostaje utrwalony jeden podmiot utworu; jeden bowiem jest utwór, niezależnie od tego, czy powstał jako dzieło kolektywu, czy też jako twórczość indywidualna”. O koncepcji podmiotu autorskiego w filmie zob. hasło Autor filmu, w: M. Hendrykowski, Słownik terminów filmowych, Ars Nova, Poznań 1994, s. 25.\n Zob. tegoż, Słowo w filmie, PWN, Warszawa 1982, s. 164.\n Zob. tamże, s. 162–163, gdzie autor wskazuje na praktykę kształtowania tytułu filmowego w oparciu o reguły poetyckie.\n Zob. A. Okopień-Sławińska, dz. cyt., s. 89, [Część druga. Semantyka relacji osobowych. Rozdział II. Jak formy osobowe grają w teatrze mowy? (Semantyczne transpozycje form osobowych)].\n Por. Piotr Zawojski, Krótki sezon w piekle samotności, dz. cyt.\n Na podobieństwo postaw twórczych autora i bohatera filmu wskazują: M. Kornatowska, dz. cyt.; J. Michałowska, dz. cyt.. O występowaniu figury odrzuconego artysty jako archetypu wspomina: P. Zawojski, Nomada ze stałym adresem – Lech Majewski, dz. cyt.; tegoż, Krótki sezon w piekle samotności, dz. cyt.\n Por. A. Kołodyński, dz. cyt.; K.J. Zarębski, dz. cyt..\n Zob. J. Płażewski, dz. cyt., s. 241.\n Zob. N. Roeg, Walkabout (1970), gdzie sekwencje otwierająca i zamykająca powiązane są wieloma różnymi elementami tworząc klamrę.\n Por. M. Kornatowska, dz. cyt.\n Zob. hasło Podmiot czynności twórczych, w: Słownik terminów literackich, dz. cyt., s. 392.\n Zob. P. Zawojski, Krótki sezon w piekle samotności, dz. cyt.


Finał ogólnopolskiego konkursu literackiego „1920”! - Niepodległa - stulecie odzyskania niepodległości\nFinał ogólnopolskiego konkursu literackiego „1920”!\nKonkurs literacki „1920” został zorganizowany przez Biuro Programu „Niepodległa” z okazji 100. rocznicy Bitwy Warszawskiej. Choć wyniki ogłoszono w październiku 2020, pandemia dwukrotnie pokrzyżowała plany organizacji spotkania laureatów. Przeniesiono je online i 25 marca 2021 o godzinie 18:00 zapraszamy na jego transmisję!\nSpotkanie laureatów Konkursu „1920”\nKiedy w czerwcu zeszłego roku Biura Programu „Niepodległa” ogłaszało ogólnopolski konkurs literacki „1920”, zorganizowany z okazji 100. Rocznicy Bitwy Warszawskiej, nikt nie spodziewał się aż takiego odzewu – wpłynęło blisko 400 prac, z czego do konkursu zakwalifikowały się 362 teksty. W październiku 2020 roku ogłoszono wyniki, publikując nazwiska dziesięciu wspaniałych (łącznie ze specjalnym wyróżnieniem Dyrektora Biura Programu „Niepodległa” – jedenastu). Dwa razy podjęto próbę organizacji finałowego spotkania z laureatami i dwukrotnie plany krzyżowała pandemia koronawirusa. W związku z tym ostatecznie zdecydowano, że spotkanie będzie miało formę online.\nZgodnie z werdyktem jury w składzie Rafał Bielski, Anna Bińkowska (przewodnicząca jury), Krzysztof Bochus, Jacek Galiński, Janusz Krystosiak oraz Sylwia Zientek, nagrody otrzymali:\nMarcin Jędrysiak za tekst „Werble werbunkowe”\nJacek Kalinowski za tekst „Wanda”\nMaciej Koncman za tekst „Sprawiedliwość po prasku”\nBartosz Kozdęba za tekst „Ta ostatnia niedziela”\nRina Krempeć za tekst „Trzy miesiące na wojnę”\nBartosz Majorczyk za tekst „Ubłocona wolność”\nEwa A. Girowicz (pseudonim literacki) za tekst „Słowografie”\nMarek Strzała za tekst „Panie Babel”\nKamila Szmigiel za tekst „Trzy kolory księdza”\nKrzysztof Usakiewicz za tekst „Limbo”.\nDodatkowe wyróżnienie zdobył Piotr Kozielczyk (pseudonim literacki Jan Koska) za tekst „Wszyscy jesteśmy na wojnie”.\nZapraszamy na transmisję ze spotkania, które poprowadzi warszawska dziennikarska Miłka Skalska. Dyrektor Biura Programu „Niepodległa”, Jan Edmund Kowalski, opowie o genezie konkursu w kontekście działań Biura. Głos zabierze również Janusz Krystosiak, członek jury, zaangażowany w działalność społeczną miłośnik historii, który szczególnie interesuje się tematyką Bitwy Warszawskiej i od lat działa na rzecz jej upamiętnienia. Zawodowo pan Janusz jest Dyrektorem Departamentu Relacji Inwestorskich KGHM.\nPodczas spotkania Miłka Skalska porozmawia z finalistami konkursu o ich pracach, inspiracjach i dalszych planach, przeplatając to dyskusją z Anną Bińkowską, przewodniczącą jury konkursowego. Kolejno prowadząca połączy się z: Marcinem Jędrysiakiem, Jackiem Kalinowskim, Maciejem Koncmanem, Bartoszem Kozdębą, Riną Krempeć, Ewą Girowicz, Markiem Strzałą, Kamilą Szmigiel, Krzysztofem Usakiewiczem i Piotrem Kozielczykiem. W spotkaniu niestety z przyczyn niezależnych nie weźmie udziału jeden laureat, Pan Bartosz Majorczyk.\nW organizacji konkursu wspiera finansowo Fundacja KGHM poprzez udzielenie darowizny.


Senat proponuje poprawki do ustawy o komisjach lekarskich - Prawo\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 06 listopada 2014 15:44\nW czwartek (6 listopada) Senat zaproponował szereg drobnych poprawek do ustawy o komisjach lekarskich podległych MSW. Wprowadza ona dwuinstancyjny system orzecznictwa lekarskiego, a w miejsce obecnych trzech grup inwalidzkich - jedną kategorię niezdolności do pełnienia służby.\nZa ustawą - z poprawkami - opowiedziało się 54 senatorów, 27 było przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu.\nUstawa ujednolica orzecznictwo lekarskie dla funkcjonariuszy i kandydatów do służby w sześciu formacjach mundurowych: policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej.\nNowe przepisy wprowadzają też nowy model funkcjonowania komisji lekarskich do oceny zdrowia funkcjonariuszy i kandydatów na funkcjonariuszy - rejonowe komisje lekarskie i centralną komisję lekarską.\nTeraz komisje działają w trójinstancyjnym modelu: pierwszą decyzję wydaje wojewódzka komisja lekarska, od tej decyzji można się odwołać do okręgowej komisji lekarskiej, a od decyzji okręgowej komisji - przysługuje skarga do centralnej komisji lekarskiej.\nUstawa ujednolica kategorie zdolności kandydatów do służby, wprowadzając dwie kategorie - zdolny i niezdolny do służby, a dla funkcjonariuszy wprowadza kategorie: A – "zdolny do służby", B – "zdolny do służby z ograniczeniem", C – "niezdolny do służby".\nOrzeczenia będą zawierały sformułowania - "zdolny do służby", "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" i "trwale niezdolny do służby".\nNowe przepisy mają doprowadzić do utworzenia 110 etatów lekarzy orzeczników, w ramach 16 komisji rejonowych i komisji centralnej, oraz 50 etatów pracowników wspomagających działalność komisji. Według szacunków autorów projektu wynagrodzenia tych osób w 2015 r. wyniosą w sumie ponad 12 mln zł.\nUstawa ma obowiązywać od 1 stycznia 2015


Kuba Błaszczykowski – official website – Wilki znów stłamszone\nBayer Leverkusen pokonał na Volkswagen Arena VfL Wolfsburg 2:1 (0:1), choć Wilki długo utrzymywały prowadzenie w tym meczu. Grał Błaszczykowski.\nPojedynek dwóch drużyn borykających się z problemami zapowiadał się bardzo ciekawie. Niestety po niezłym początku w wykonaniu gospodarzy znów zakończyło się porażką. Kuba Baszczykowski rozegrał całe spotkanie na prawej stronie defensywy.\nPiłkarze obu drużyn zdawali sobie sprawę, że nie mogą sobie pozwolić na porażkę. Jako pierwsi groźniej zaatakowali goście z Leverkusen, ale w siódmej minucie świetnie interweniował Benaglio. W 19. minucie bliski wyprowadzenia Bayeru na prowadzenie był Wendell, ale piłka po jego świetnym strzale odbiła się od słupka. Tuż przed przerwą gospodarze sprawili radość swoim kibicom, po precyzyjnym dograniu przez Caligiuriego z prawej strony boiska, piłkę do siatki z kilku metrów wpakował Arnold. W drugiej połowie podopieczni Rogera Schmidta długo szukali dogodnej sytuacji. Ostatecznie w 79. minucie doprowadzili do wyrównania. Po dograniu z prawej strony boiska, do siatki z sześciu metrów trafil Admir Mehmedi. Aptekarze poszli za ciosem i cztery minuty później zdobyli drugiego gola. Bayer na prowadzenie wyprowadził Tin Jedvaj, który dopadł do piłki w podbramkowym zamieszaniu i strzałem przy słupku pokonał bramkarza Wolfsburga. Jak się okazało była to bramka na wagę zwycięstwa.\nSpotkanie z Bayerem nie pomogło Wolfsburgowi w polepszeniu swojej sytuacji w tabeli. Wszystko wskazuje na to, że dni tymczasowego trenera Ismaela są już policzone, a nazwisko nowego szkoleniowca poznamy wkrótce.\n1:0 Arnold 37\_’\n1:1 Mehmedi 79\_’\n1:2 Jedvaj 83\_’\nBundesliga: Wolfsburg vs. Bayer


FIRMY Grupa PHN wspiera najemców w czasie pandemii\nMarcin Mazurek, Prezes Zarządu Polskiego Holdingu Nieruchomości\nJeszcze w marcu br. Polski Holding Nieruchomości S.A. uruchomił program pomocowy dla najemców borykających się z problemami finansowymi spowodowanymi pandemią koronawirusa. Od początku pandemii łączna wartość pomocy udzielonej najemcom obiektów należących do Grupy PHN wyniosła już blisko 2 mln PLN.\nRozumiemy problemy naszych najemców. Mamy pełną świadomość, że dla wielu firm opłaty z tytułu najmu lokali są jednymi z większych kosztów prowadzenia działalności, co w przypadku utraty znacznej części przychodów szybko przekłada się na pogorszenie płynności finansowej. Każdy przypadek rozważamy indywidualnie, mając na uwadze budowanie długoterminowych relacji z naszymi partnerami, jak również dobro naszych akcjonariuszy – powiedział Marcin Mazurek, Prezes Zarządu Polskiego Holdingu Nieruchomości S.A.\nNajemcy obiektów należących do Grupy PHN, którzy popadli w kłopoty finansowe z powodu pandemii, mogą liczyć ze strony Grupy na takie działania jak przeniesienie płatności czynszu w czasie, wakacje czynszowe połączone z przedłużeniem okresu najmu czy też czasowe umorzenie opłat z tytułu najmu lokalu.\nPodjęte działania świadczą o tym, jak bardzo zależy nam na budowaniu długotrwałych i obopólnie dobrych relacji z naszymi najemcami. Przez ten trudny dla gospodarki i przedsiębiorców okres musimy przejść solidarnie. Liczymy na to, że po Nowym Roku, gdy pojawi się szczepionka a gospodarka zostanie odmrożona, znacznie poprawi się sytuacja wielu branż i znów zaczniemy funkcjonować w warunkach rozwijającej się gospodarki – dodał Marcin Mazurek.\nPoprzedni artykułJak osiągnąć „Suwerenność technologiczną?\nNastępny artykułBLIK najpopularniejszą metodą płatności w Black Friday


NaturaVena Sok z aloesu 500 ml Bio - sklep Bee.pl\nSok o przeźroczystej barwie, konsystencja klarowna, wyrazisty smak. Butelka szklana.\nAloes od zawsze słynie ze swoich właściwości leczniczych – niegdyś wierzono, że pomaga w leczeniu ran i poprawia odporność organizmu. To fakt, aloes wyróżnia się na tle innych produktów wartościowym składem, ale dzisiaj wykorzystujemy go głównie jako urozmaicenie odpowiednio zbilansowanej diety. Jest też surowcem często wykorzystywanym w produkcji naturalnych kosmetyków.\nMy proponujemy sok z aloesu marki NaturAvena. Napój ten powstał na bazie starannie selekcjonowanych surowców pochodzących z ekologicznych upraw. To produkt odpowiedni także dla dzieci czy osób ze skłonnością do alergii. Aloes charakteryzuje się subtelnym, słodkim smakiem i aromatem – to świetny sposób na naturalne nawodnienie organizmu. Sprawdzi się zatem szczególnie latem, kiedy niekoniecznie chcemy sięgać po zwykłą wodę, a poszukujemy czegoś, co szybko i skutecznie ugasi pragnienie.\nSok z aloesu od NaturAveny:\nProdukt odpowiedni dla diabetyków oraz osób przebywających na dietach roślinnych,\nSposób na walkę z pragnieniem i nawodnienie organizmu,\nCharakterystyczny, lekko słodkawy smak i aromat,\nPowstały na bazie surowców pozyskanych z ekologicznych upraw.\nW jednej butelce znajduje się 500 ml soku z aloesu proponowanego przez markę NaturAvena.\nSkładniki - NaturaVena Sok z aloesu 500 ml Bio\nSok z aloesu odtworzony z ekstraktu 99,99%*, regulator kasowości: kwas cytrynowy 0,01%.\nW tym cukry: <0,4 g\nSól: 0,062 g\nPo otwarciu przechowywać w lodówce w temperaturze 4°C do 14 dni. Chronić przed bezpośrednim działąniem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla małych dzieci.\nSzczegóły - NaturaVena Sok z aloesu 500 ml Bio\nPowiązane tematy: Prezenty last minute, wyprzedaż - żywność, BIO, Grill, Napoje na grilla, Produkty wegańskie i wegetariańskie, Bez cukru - napoje, Produkty wegetariańskie, Wegetariańskie napoje, Żywność ekologiczna BIO, Zdrowe nawyki, Wszystko czego potrzebujesz, Produkty ketogeniczne, Keto napoje, soki i woda, Zdrowa żywność


Mikołaj – święty, zestresowany i... całkiem bogaty - RMF24.pl\nMikołaj – święty, zestresowany i... całkiem bogaty\nNiedziela, 14 grudnia 2008 (16:46)\nOd stu do dwustu dolarów za godzinę. Tyle średnio zarabia Święty Mikołaj w amerykańskich centrach handlowych. Jeśli jest obrotny, to w całym sezonie może zarobić nawet 10 tysięcy dolarów. Oczywiście minus koszty: stroju, brody, okularów i wszystkich innych atrybutów niezbędnych do bycia "prawdziwym" Mikołajem.\nPensja Mikołaja jest kusząca, ale to nie do końca bardzo przyjemna praca. Dziennikarze z „Chicago Tribune” kolejny rok z rzędu przygotowali dość szczególną galerię zdjęć pt. „Przerażeni przez świętego”. W tym roku po raz pierwszy wydano ją w formie eleganckiego albumu.\nTytułowi przerażeni to amerykańskie dzieci, które - delikatnie mówiąc – nie są zachwycone pozowaniem do zdjęć na kolanach staruszka z siwą brodą. Krzyczą, płaczą, wyrywają się. Choć to tylko fotografie, to niektóre są tak sugestywne, że nietrudno wyobrazić sobie, co działo się w momencie zdjęcia. Równie ciekawe jak zachowania maluchów, są również twarze Mikołajów, bo widać po nich, że nie zawsze jest to łatwa i przyjemna praca.


Choć pożywienie to fundamentalna potrzeba fizjologiczna, okazuje się, że gotowanie nie jest kunsztem tak dosadną jak mogłoby się wydawać. Co prawda jest cykl substytutów skończonych potraw, zupy w proszku, w kartonikach, w saszetkach, zaprawy do barszczu czy żurku w butelce oraz nie jest kłopotem prędkie ugotowanie czegokolwiek. Mimo to faktem jest, że żaden substytut z proszku ani z kartonu nie zastąpi prawdziwego gotowania. Różnicę można odnotować nie tylko w smaku, jakkolwiek również inne są skutki lecznicze długotrwałego żywienia się substytutami prawdziwych produktów – rekomendujemy coaching olsztyn – Ewa Waszkiewicz. Nie da się umieścić w formie trwałej i poręcznej całych jaj, [ Read More ]\nAżeby nasze dziecko rozwijało się zdrowo istotne są regularne wizytacje u lekarza, który będzie kontrolował wzrost oraz dorastanie należącej do nas pociechy. Pierwsza wizytacja u doktora dziecięcego powinna posiadać miejsce w drugim tygodniu życia niemowlęcia – wypróbuj lekarz rodzinny lublin. Pediatra zbada dziecko (waga, długość ciała, obwód głowy, klatki piersiowej, wielość ciemienia gigantycznego) oraz porówna jego wyniki z schematycznymi danymi charakterystycznym dla danej populacji i płci, a też przeprowadzi wywiad dotyczący przebiegu ciąży, porodu i chorób następujących w rodzinie zarówno matki, jak oraz ojca dziecka. Oprócz tego podpowie młodej mamie jak pielęgnować maleństwo, albowiem zdrowo się rozwijało. Kiedy dziecko skończy [ Read More ]\nZaleca się nie oszczędzanie na wydatkach zabiegów i korzystanie z usług tylko i wyłącznie świetnych klinik medycyny estetycznej rodzaju medycyna estetyczna z doświadczoną i przyzwoicie wykwalifikowaną kadrą robotników, bowiem może to się odbić na wynikach zabiegów i zamiast pozytywnych rezultatów wolno osiągnąć negatywne rezultaty. Po przyzwoicie wykonanych zabiegach wzrasta pewność siebie, poczucie osobistej wartości, można pokazać się w punktach publicznych, np. na plaży i śmiało korzystać z życia bez obawy, że ktoś będzie wytykać defekty w budowie ciała. Po poprawieniu urody wzrastają również szanse na odszukanie „drugiej połówki”, bardziej odpowiedniej do Twoich wymagań pracy, ogólnie poprawieniu ulega jakość życia. Wybitnie [ Read More ]\nJeżeli jesteś kobietą, która za jakiś czas bierze ślub, pewnie pragniesz, aby autentycznie wszystko odbyło się dokładnie tak jak sobie to wymarzyłaś. To akurat coś normalnego… W zasadzie to jest tak, że doskonałym rozwiązaniem dla absolutnie każdej pani młodej, zresztą nie tylko jej, jest najzwyczajniej w świecie depilacja laserowa. Dzięki takiemu wyjściu można w znacznym stopniu zaoszczędzić swój czas – nie będziemy musiały poświęcać tak bardzo dużo swojego jakże cennego czasu na długotrwałą depilację. Na uwagę również mogą zasługiwać lakiery hybrydowe, które są znakomitą opcją. Zwracajmy również sporo większą uwagę na wszelkie kwestie dotyczące własnych brwi. W wielu przypadkach sytuacja [ Read More ]\nChciałabyś poprawić sobie humor? Cóż, prawda jest taka, że jest dużo tych rozwiązań, dzięki którym w istocie będziesz w dużo lepszym humorze. A więc co może zrobić kobieta, która pragnie najzwyczajniej w świecie mieć nieustannie udany humor? Cóż, akurat tutaj może nieco się skupmy na tym, aby dokładnie pomyśleć, czy aby na pewno dbamy o własny wygląd zewnętrzny. Może powinnaś skorzystać z usług jednego z gabinetów kosmetycznych? Można śmiało powiedzieć, że bez chociażby cienia wątpliwości solidna kosmetyczka zdaje sobie sprawę, co trzeba robić, jeżeli faktycznie chcemy zmienić własny wygląd. Np. interesująca jest depilacja laserowa – można śmiało powiedzieć, że jeżeli [ Read More ]\nChcesz być bardziej atrakcyjną kobietą? W takim razie powinnaś wiedzieć, że czymś niesłychanie istotnym jest to, aby zawsze zwrócić uwagę, iż o swoją skórę trzeba zadbać. W jaki sposób? A chociażby warto raz na jakiś czas pójść do solarium. Nie jest powiedziane, że bardzo częste wizyty na solarium są czymś zdrowym dla człowieka, poza tym w istocie niejako oszpecają nam ciało, lecz nie powinnyśmy zbytnio popadać w paranoję. W końcu wszystko jest dla ludzi – takich ludzi, którzy bardzo dobrze wiedzą w jaki sposób zachować umiar. Warto w takim razie postarać się o to by mieć trochę bardziej opalone ciało. [ Read More ]\nNiewątpliwie w Polsce mieszka dużo tych kobiet, które są piękne. Jednakże to nie oznacza jeszcze, iż najzwyczajniej Polki muszą automatycznie rezygnować z dbania o swój wygląd zewnętrzny. Co zatem powinna zrobić kobieta, która chciałaby zadbać bardziej o własną twarz? Co prawda większość pań doskonale zdaje sobie sprawę co trzeba robić, aby mieć bardziej zadbaną twarz, ale w końcu nie zaszkodzi, jeśli coś napiszemy… Być może dobrym rozwiązaniem są sztuczne rzęsy? Dzięki sztucznym rzęsom, będziemy posiadały piękne, długie rzęsy. Można tak naprawdę powiedzieć, że tutaj doskonałym wyborem jest klej do rzęs, bo dzięki niemu będziemy można spowodować, że owe rzęsy w [ Read More ]\nTłuszcz to w sumie jeszcze większy wróg, aniżeli niepotrzebne kilogramy. W końcu nawet gdy zrzucimy nadwagę, to tak czy siak w większości przypadków tłuszcz zostaje. Takie są realia. Co zatem zrobić? Cóż, z pewnością zbędny tłuszcz to nic dobrego. Wspaniale, że są najróżniejsze preparaty, dzięki którym na spokojnie ze wszystkim sobie poradzimy. Np. fantastycznym preparatem jest termal pro. Akurat muszę szczere napisać, iż tak naprawdę na początku nie miałem pojęcia co uważać akurat o tym produkcie. Miałem mocno mieszane uczucia… Jednak akurat w tym momencie mówią dla każdego ze swoich znajomych, że termal pro jest strzałem w dziesiątkę. Co do [ Read More ]\nNawet gdy nasze BMI wskazuje, że nie mamy kłopotów z nadwagą, najzwyczajniej możemy napotkać na spore problemy z nadmiarem tłuszczu. W końcu jeżeli nie dbamy o swoje ciało, to tak naprawdę nawet nie mając zbędnych kilogramów możemy napotkać na całkiem spore problemy z tłuszczem. Akurat odnośnie tego zapewne nie mają żadnych wątpliwości tacy ludzie, którzy ciągle narzekają na zbyt rozległą tkankę tłuszczową. Co w takim razie trzeba zrobić? Przynajmniej według mnie doskonałym spalaczem tłuszczu jest w ostatnim czasie coraz częściej używany preparat, mianowicie thermal pro – słyszałeś już coś o nim? Jeśli nie, to powinieneś mieć na uwadze, że w [ Read More ]\nChoć bardzo wielu mężczyzn twierdzi, że z ich pożyciem seksualnym wszystko jest w możliwie jak najlepszym porządku, to przecież wszyscy bardzo dobrze wiemy, iż to nieprawda. W końcu nie jest większym sekretem, że bardzo często facetowi tylko się wydaje, iż chociażby potrafi zadowolić własną kobietę. Weźmy chociażby w rachubę to, że bardzo wielu mężczyzn nie wie za bardzo jak dogodzić kobiecie – choć oczywiście nie można przesadzać. Przecież bardzo dużo zależy również od kobiety. Gdy wyraźnie widać, że kobieta ma problemy seksualne, to i tak nie będzie za bardzo zadowolona. Co jednak robić? Można tak naprawdę powiedzieć, iż w większości [ Read More ]\nW jaki sposób nareszcie zapomnieć o swoich kłopotach z seksem?\nBardzo często panie mają duże kłopoty seksualne – szczególnie te, które niezbyt umiejętnie wybrały partnera. Chociaż naturalnie nie jest powiedziane, że dosłownie wszystko trzeba zrzucić na mężczyznę. Prawda jest taka, iż satysfakcja z życia seksualnego nie jest realne, jeśli kobieta nie podchodzi do pożycia erotycznego w zdrowy sposób. Odnośnie tego trudno mieć jakiekolwiek wątpliwości. Weźmy choćby niski poziom testosteronu. Jeśli kobieta nie będzie mieć satysfakcjonującego testosteronu, pewnie będzie miała problemy seksualne. I właśnie dlatego dobrym rozwiązaniem jest choćby zakup preparatów, dzięki to którym testosteron będzie na sporo wyższym poziomie. W na przykład sex shopie internetowym na spokojnie natrafimy na te [ Read More ]\nOd udanego pożycia erotycznego wiele zależy. Zwłaszcza mowa tutaj o stałych związkach. Można śmiało powiedzieć, że jeżeli seks jest słaby, to tak naprawdę prędzej czy później cały związek może napotkać na spore problemy. Chociaż to naturalnie nie jest zasada – w szczególności, że wszystko jest mocno relatywne, a więc para, która ma ogólnie nieudane życie erotyczne, wcale nie musi robić z tego tytułu jakichś problemów. Choć prawda jest taka, że tak czy siak przydałoby się w jakiś sposób walczyć o dobry seks. Jak możemy to w takim razie zrobić? Co robić, aby nasze libido było na odpowiednim poziomie? Cóż, w [ Read More ]\nJeżeli chciałbyś być osobą, która nie ma zbyt dużego kłopotu z samopoczuciem, powinieneś mieć na większej uwadze, że strzałem w dziesiątkę jest to, aby chociażby zadbać o stan własnego zdrowia. Czyli mowa tutaj o tym, że jeżeli chcemy być zasadniczo usatysfakcjonowani z własnego samopoczucia, życia, to bez wątpienia nie uda nam się tego spełnić, jeżeli nie będziemy zdrowymi ludźmi. Przecież często ludzie twierdzą, że w życiu czymś najważniejszym nie jest choćby to, aby mieć bardzo duże pieniądze, lecz właśnie to, aby cieszyć się zdrowiem. Weźmy choćby taką florę bakteryjną. Należy zakupić najlepszy probiotyk na rynku, aby spowodować, że z naszą [ Read More ]\nCo jest najbardziej znaczące w życiu typowego człowieka? Zapewne zdrowie oraz dzieci – choć to naturalnie nie jest tak oczywiste, bo przecież nie wszyscy ludzie mają dzieci. Czyli można śmiało powiedzieć, że czymś najbardziej istotnym jest zdrowie dzieci! Co w takim razie można robić, jeśli pragniemy lepiej radzić sobie z chronieniem własnych dzieci? Cóż, są różne metody, jednak z całą pewnością można wymienić takie uniwersalne rozwiązania, dzięki którym będziemy takimi rodzicami, którzy wiedzą, co robić, aby dbać o własne dziecko. Na przykład doskonałym wyjściem jest antybiotykoterapia. Dzięki antybiotykoterapii, dziecko będzie bez cienia wątpliwości bardziej zdrowe. Można śmiało powiedzieć, że akurat [ Read More ]


Internetowe okazje: DDD 2012 - podsumowanie\nDDD 2012 - podsumowanie\nWitajcie. Ostatnio dość bardzo zaniedbuje bloga. Spowodowane jest to sporą ilością zajęć i brakiem okazji, którymi mógłbym się podzielić z Wami.\nCzas na podsumowanie Dnia Darmowej Dostawy.\nZamówiłem w 3 sklepach internetowych, produkty dotarły od dnia do czterech dni po zamówieniu. Podczas przeglądania ofert szczególną wagę zwracałem na cenę, czy aby nie została zmieniona na czas trwania akcji. Okazało się, że w kilkudziesięciu sklepach, które obserwowałem cena pozostała niezmienna.\nZamówiłem również w jednym przypadku produkt kilku złotowy i również nie było problemów. Koszt dostawy znacząco przewyższał cenę towaru.\nTakże, Drodzy Czytelnicy nie pozostaje Nam nic innego niż oczekiwać na kolejny Dzień Darmowej Dostawy, tym razem już w 2013 roku ;)


Śniegowce SUPERFIT - GORE-TEX 5-09045-90 M Lila - Fioletowe śniegowce dziewczęce Superfit, z gore-texu, bez zapięcia. W wyprzedaży za 219.00 zł. - Śniegowce dziewczęce - Buty dla dziewczynek - Buty dla dzieci - Dla dzieci - Chillizet.pl\nŚniegowce SUPERFIT – GORE-TEX 5-09045-90 M Lila\nW propozycjach marki Superfit wyższe buty na chłodniejsze dni. Wierzchnią część butów to Skóra ekologiczna – Skóra ekologiczna, Materiał – Materiał – jest dostosowana do niższych temperatur. Wnętrze oddychające, jego głównym składnikiem jest kożuch syntetyczny, materiał, ocieplenie. W butach zastosowano chłonną wkładkę, to kożuch syntetyczny, ocieplenie. Dzięki podeszwie: wysokogatunkowe tworzywo, buty zachowują przyczepność i są […]\nśniegowce dziewczęce superfit fioletowe śniegowce dziewczęce śniegowce dziewczęce ze sklepu eobuwie.pl dla dzieci eobuwie.pl dla dzieci superfit śniegowce dziewczęce bez zapięcia


Zespół Szkół Muzycznych Tychy ul. Aleja Niepodległości 53 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nim. Feliksa Rybickiego w Tychach\nul. Aleja Niepodległości 53, 43-100 Tychy\ntel. (32) 227-69-29\nwww: http://www.zsm.tychy.pl e-mail:\nNasza prezentacja w informatorze - Zespół Szkół Muzycznych.


Fortuna 1 Liga. W Stali Mielec pożegnano go w kiepskim stylu, w Stomilu Olsztyn jest gwiazdą. Szymon Sobczak zagra przeciwko byłym kolegom | Nowiny\nKuba Zegarliński 16 czerwca 2020, 21:10\nSzymon Sobczak był jednym z najlepszych zawodników w Stali Mielec w sezonie 2016/17 Krzysztof Kapica\nByła 85. minuta sobotniego meczu Stomil Olsztyn – Chojniczanka Chojnice. Nie było to porywające spotkanie, długimi fragmentami z boiska wiało nawet nudą.\nStroną przeważającą był Stomil, który jednak od 17.minuty grał w przewadze jednego gracza po czerwonej kartce dla piłkarza Chojniczanki. Pięć minut przed końcem regulaminowego czasu gry Szymon Sobczak udowodnił, że bez niego drużyna z Olsztyna na pewno nie byłaby w tym miejscu, w którym jest. Jego koledzy długo rozgrywali piłkę przed polem karnym Chojniczanki, niemrawo zbierając się do kolejnego ataku.\nW końcu jednak piłka wpadła w pole karne, a Sobczak, w dość trudnej i niewdzięcznej sytuacji zdołał skierować piłkę do bramki przeciwnika. Tym samym pogrążył drużynę Chojniczanki, która jest prowadzona przez Zbigniewa Smółkę. Tego samego, który dwa lata temu odstawił Sobczaka na boczny tor w Mielcu.\nW 2017 roku, gdy Podbeskidzie Bielsko-Biała kupowała Szymona Sobczaka, odchodził on ze Stali jako jeden z najlepszych zawodników drużyny. W 31 występach zdobył 7 bramek i zaliczył 5 asyst. Tym samym został najbardziej produktywnym graczem mieleckiej drużyny w sezonie 2016/17.\nW Podbeskidziu nie poszło mu różnych względów, dlatego po pół roku zdecydował się na powrót Do Mielca. Rundę wiosenną rozpoczął w pierwszym składzie, grał dobrze, zbierał pochlebne recenzje, ale podczas meczu z GKS-em Katowice doznał groźnej kontuzji, którą leczył kilka tygodni, ale zdążył przed końcem sezonu. Wtedy jednak Zbigniew Smółka, nie wiedzieć czemu, postanowił na niego nie stawiać.\nLatem 2018 roku Smółka odszedł do Arki Gdynia, a jego miejsce zajął Artur Skowronek i to właśnie ten szkoleniowiec postanowił całkowicie skreślił Sobczaka. Przez pół roku grał w rezerwach, choć ówcześni napastnicy wcale nie grzeszyli skutecznością. Odszedł w styczniu 2019 roku rozwiązując kontrakt z winy klubu.\nTrafił do Stomilu Olsztyn, gdzie jest doceniany i może odpłacać się świetna grą. W tym sezonie zdobył już 9 goli i zaliczył 4 asysty. Jesienią zdobył bramkę, która dała jego zespołowi zwycięstwo nad PGE Stalą. Jak będzie teraz?\nZobacz też - Dariusz Marzec, trener PGE Stali Mielec:\nNOWE Krośnieński Holding Komunalny modernizuje sieć ciepłowniczą na osiedlach w Krośnie. Będzie mniej ubytków i awarii