Sztuka u Słowian, szczególnie w Polsce i Litwie przedchrześcijańskiéj/XVIII - Wikiźródła, wolna biblioteka\nSztuka u Słowian, szczególnie w Polsce i Litwie przedchrześcijańskiéj/XVIII\nSztuka u Słowian, szczególnie w Polsce i Litwie przedchrześcijańskiéj - XVIII\nStarożytna ceramika Słowiańska, niema ani tych wytwornych kształtów, którą się Grecka odznacza, ani barw świetnych, i ornamentacyj bogatych Etruskiéj, Rzymskiéj i innych ludów garncarki. Jest to w ogóle wziąwszy, i nielicząc wyjątków piękniejszych, jakby piérwsze rozbudzenie się kunsztu, złożone zmarłym na ofiarę; piérwsza i niezręczna próba wyrażenia myśli, sposobem całkiem abstrakcyjnym, idealnym, dla którego wzorem w naturze są tylko kielichy kwiatów, ich liście, i niektóre zjawiska świata roślinnego.\nProste w ogólności są naczynia grobowe Słowian, jak lud ten był prosty, i poświadczają, że niemiał dość swobody umysłu, doścdość środków materyalnych, by się wyłączniéj czci piękna poświęcił. To co wiemy o losach i życiu Słowiańskich ludów, niedozwala nam nawet poszukiwać u nich misternych naczyń południowéj Europy i Azyi, chociaż widoczna jest, że wzory Greckie i Rzymskie były dobrze znane Słowianom, i naśladowanie ich niekiedy jest bardzo wyraźne.\nW jednéj z mogił Ukraińskich, bliżéj osad Greckich nad Pontem, znaleziono w grobowcu trzeciego okresu, naczynie Greckie, wytwornéj roboty, z figurami i bronzową nalewką; w innych tamże mogiłach dioty i urny, widocznie są pochodzenia Helleńskiego. Z drugiéj strony w Szlązku, w Wielkiéj-Polsce, w Czechach, znajdują się naczynia, lampy, kółka, nacechowane naśladownictwem Rzymskich tego rodzaju pomników. Nieszczęściem bojownicy i rolnicy Słowianie, zmuszeni chwytać na przemiany za pług i oszczep, niemieli czasu, ani zasmakować w sztuce Greków, ani skrzętniéj odwzorowywać Rzymskich prototypów, ani na własną, stalszą uprawę artystyczną się zdobyć.\nPomimo to wszystko, utwory ceramiki krajowéj Słowiańskiéj i Prusko-Litewskiéj, wielce zasługują na uwagę, i niesą bez pewnego właściwego im wdzięku, a największą ich pięknością jest szczęśliwa niekiedy linij głównych prostota. Profile tych urn uderzają często pewną spokojną kombinacyą szlachetnie obmyślanych kształtów, całością harmonijną, uczuciem instynktowém piękności, choć nieforemnie wydaném, ale widomém. Tam gdzie z gliny chciano odtworzyć wzór jakiś żywy, naprzykład twarz ludzką, jak na urnach znajdowanych pod Gdańskiem i Tczewem, lub ptaka (Szlązk i Lubasz), gorzéj daleko udawało się niewprawnym artystom. Wpadali oni w niezgrabną fantastyczność, i tworzyli cóś zamało naturalnego z jednéj, zbyt niewykończonego z drugiéj strony; były to zaledwie próbki niepewne i nieśmiałe. Za to naczynia, których ozdoby są prostsze i z linij tylko złożone, nieustępują czasem najpiękniejszym urnom innych krajów, daleko wyżéj w sztuce wykształconych; a niektóre przy nich nawet postawione, zwracają oczy swą szlachetną i ujmującą prostotą.\nRozmaitość urn, i wyrobów garncarskich u Słowian, była nadzwyczaj wielka, wartość też ich artystycznie różna, począwszy od popielnic misternie wyrabianych, polewanych, narzynanych, i mis wyginanych pięknie, do prostych niemal garnków i dzbanków, nieskończone tu stopniowanie. Ku zachodo-południowi trafiają się z grubszéj z kwarcem tłuczonéj gliny, a obok z cieńszéj, polewane, malowane, a nawet złocone. Oprócz obrzędów pogrzebowych, naczynia tego rodzaju służyły, jak widać ze starych poematów Czeskich, i do innych uroczystych obchodów; w Sądzie Libussy naprzykład, wspomniane są święte naczynia (osudie svaté w 73), w które dziewice zbierały głosy sędziów.\n Zadziwiającém jest, że w XIV i XV wiekach, w cztery wieki po przyjęciu przez Polskę i rozkrzewieniu się Chrześcijaństwa, pamięć obrzędów i sprzętu pogańskiego tak zatartą została, że popielnice i garnki grobowe uważano za dziwny jakiś płód ziemi, za samorodne twory natury. Wielka ilość urn odkopywanych najprzód w Wielkiéj-Polsce, w początkach uważaną była za jakąś igraszkę przyrodzenia. Podziwiano je, opisywano, że są dość miękkie świeżo dobyte z ziemi, a późniéj wystawione na powietrze twardnieją; i dopiéro zdatne się stają do użycia.\nDługosz (lib. I, 45), wspomina z zupełną wiarą o tych samorodnych garnkach pod Nochowem, niedaleko Szremu w Poznańskiém i pod Kościeliskiem dobywanych. („Duabus rebus regio Polonorum prodigiosa et miranda est. Una quod incampis Villae Nochow, prope oppidum Szrem in Poznaniensi Diecesi situe, item in villa Kozielisko in districtu Paluki, prope oppidum Lekno universi generis sponte et sola arte naturae absque omni humano adminiculo variarum formarum, et iis similes, quas humanus convictus habet in usu, sub terra nascuntur ollae; tenerae quidem et molles dum consistunt in nativo nido sub gleba, sed dum fuerint extraetae et vento vel sole duratae satis firmae, diversis formis et quantitalibus compositae, non secus quam artificio figuli effigiatae etc“).\nNie sposób jest dziś wytłómaczyć sobie, by tak dalece wszelka pamięć pogrzebów pogańskich zatartą być mogła, że uczeni nawet dobyte żale, za samorodne jakieś garnki brali. Mamy przecię dowody, że istotnie popielnic inaczéj sobie, jak igraszką natury wytłómaczyć nieumiano: świadectwo Długosza i pobudzoną ciekawość królewską, która jako cud owe garnki dobywać przy sobie kazała. Wreszcie niepowinniśmy się dziwić Długoszowi i współcześnym jego, gdy w sto lat późniéj, w r. 1571, jeszcze w Postylli J. Mathesius’a, w Norymberdze drukowanéj, jest podobna wzmianka o popielnicach, domysł, że mogą ze starych pochodzić grobowisk, ale razem i przypuszczenie, że to być mogły naturalne, nie ręką zdziałane, przez Boga i naturę utworzone garnki. („Natürliche, ungemachte und von Gott, und der Natur gewirkte Töpfe“). Balbin (miscell. dec. I, lib. 1), cytowany u Vocel’a (12), wspomina także o urnach, jako o garnkach samorodnych.\nDługi czas upłynął, nim na te szczątki dawnych zapomnianych epok, zwróconą została uwaga badaczów; zdaje się, że w XVI w. już odkopywać je i oceniać poczęto, najprzód w tych krajach, w których się najłatwiéj na tego rodzaju zabytki trafiało u nas, W Wielkiéj-Polsce i w Prusiech.\nW XVI wieku zwróciły uwagę odkryte pod Gdańskiem urny, z monetami złotemi i srebrnemi, Ottońskiemi i Kufickiemi, o których wspomina Szütz kronikarz Pruski.\nPóźniej w roku 1656, także około Gdańska, na górze zwanéj Pogańską, odkryto groby i urny, w kamiennych mogiłach, poustawiane porządnie, i te już w biblijotece miejskiéj w Gdańsku zachowywano. Nieco późniéj w r. 1664, natrafiono na Hagelsbergu, pod Gdańskiem, na nadzwyczaj ciekawą popielnicę, na któréj wieku osadzona była figurka bronzowa (z mięszaniny miedzi i cyny), wystawiającą płaczącą niewiastę.\nPosążek ten półpiąta cala wysokości mający, z obu rękami utrąconemi, z których jedna w sto lat blizko późniéj znalazła się, — w r. 1748 jeszcze się w Gdańsku zachowywał. (Rysunek jego i opis ma się znajdować w xiędze rękopiśmiennéj aktów różnych, do historyi miasta odnoszących się, z r. 1748, T. I, str. 1 — 30).\nW saméj Polsce dopiéro w XVII wieku, i to przypadkowo, wynaleziony zabytek tego rodzaju, piérwszy dał powód do uczonego badania i rozprawy, na nieszczęście cudzoziemcowi. Wprawdzie my wówczas niemieliśmy jeszcze czasu rozkopywać mogił pogańskich, kopiąc groty nieprzyjaciołom lub sobie, a przeszłość zapominała się dla żywéj teraźniejszości. Zresztą w sąsiednich Czechach, także piérwsze dzieła, obszerniéj o starożytnościach grobowych i pomnikach nekroceramiki traktujące, ukazały się dopiéro w drugiéj połowie XVIII w. (Tu należą: K. J. von Bienenberg: Alterthümer Böhmens, wydane w Königsgratz, 1779, i tegoż: Historya miasta Königsgratz. Prag. 1780. Najznakomitszém dziełem, obejmującém starożytności Czeskie, jest d-ra Kaliny von Jäthenstein: Böhmens heidnische Opferplätze, Gräber und Altherthümer).\nW Szlązku, Miśnii i Łużycach, znajdowane gęsto urny, wcześniéj na siebie uwagę zwróciły i wywołały rozprawy uczone, w początku więcéj na domysłach, niż na znajomości rzeczy oparte. Tu wspomnieć także należy, że inne pominiemy, Słowiańskie starożytności zabytki, zebrane w okolicach Hamburga, dawnych Bohborów, i w r. 1728 przez C. D Rhode opisane, a wydane przez D. J. A. Fabriciusa, i t. d.\nPiérwszy, co odkrytą przypadkowie urnę Polską opisał, był Jakób a Mellen Lubeczanin, który całą o niéj wydał rozprawę (Jacobi a Mellen Lubecensis historia Urnae sepulchralis Sarmaticae, Anno CIↃIↃCLXXIX, repertae (1679), ad Excel. virum D-r Georgium Wolfgangum Wedetium, Jenae Typ. Samuelis Krebsij Anno CIↃIↃCLXXIX. (1679), in 4-to, 32, pp. i tablic V, z których jedna urnę tę wyobraża).\nMellen pisze, że urna o któréj mowa, piérwsza z Polskich, która zwróciła na siebie uwagę uczonych i wywołała osóbną rozprawę, na swój czas dosyć ciekawą, znalezioną została w Wielkiéj-Polsce w Poznańskiém, niedaleko Smigla, między Poznaniem a Lesznem, w r. 1674. Grobowiec, w którym ją odkryto, należący do wieku przejścia od bronzu do żelaza, otoczony był kamieniami w pewnym kształcie regularnym, a nawet wykwintnym, ułożonemi (eleganti tamen serie). Po kamieniach ukazały się kawały rudy kruszcowéj, glina i węgle, a pod niemi mnóztwo urn wielkich, przykrytych glinianemi pokrywami, koloru czerwonawego, niekiedy w szary wpadającego. Każdy z nich otaczały kamienie spore, na półtrzecia łokcia w ziemię zaryte. Naczynia pełne były kości białych; w jedném z nich była iglica (rodzaj stylu), i różne odłamki kruszcowe, srebrne, miedziane, bardzo mało żelaznych. Pod każdym kamieniem stała jedna urna większa, z dwóma mniejszemi, niekiedy kamykiem małym zamknięta.\nZa dotknięciem popielnice się rozsypywały, kości w nich były płowe i czarne, niektóre także rozsypujące się łatwo. Oprócz zwykłych żalów, znaleziono tu jeszcze płaskie miski, i krążki gliniane (jak w Lubaszu), różnego rodzaju naczynia i tacki, i rodzaj kielicha glinianego cylindrowego, w którego głębi było kilka niedogniłych nitek. W innych urnach były igły (style), szczątki kruszcowe, trochę włosów i kamień zwany piorunkiem. Rozryte, bardzo obszerne cmentarzysko, dzieliło się na wiele loszków, wydrążeń pełnych urn, w których po jednéj, po trzy i aż do dwunastu stało razem. Opisana urna większa jedna i mniejsza, służą za prototypy wyrobów glinianych w wielkiéj liczbie odkrytych.\nPopielnica większa miała kształt zwyczajny, u spodu nieco zwężona, wydęta wyżéj, ku górze znowu ścieśniona, i niedługą zakończona szyją, bez żadnych ozdób, zupełnie gładka. Zrobiona była z gliny, a raczéj błota zamięszonego i wypalonego. Na wizerunku dość jest zręczna i kształtna.\nInne pomniejsze, przez Olearyus’a przysłane z pod Smigla, miały, piérwsza jedno ucho i kształt garnka, z przedłużoną szyją, to jest u spodu zwężoną podstawę, wydęcie potém koliste i cylindrowe, dość wysokie zakończenie; inne znalezione tamże, były formy kubków, mało wydętych, podobne do piérwszéj ale bez ucha, i jedna ozdobną była wypukłym pasem wyginanym, jakby uch z sobą połączonych, ale nieprzedziurawionych. Wszystkie te zabytki, opisane przez Mellen’a, i porównane przezeń z Rzymskiemi, znajdować się mają teraz w Muzeum Berlińskiém.\nOprócz tych wykopalisk Wielko-Polskich rozpoczynających szereg późniejszych odkryć archeologicznych, zwróciły wkrótce uwagę urny, które w Prusiech dobywać poczęto. Wzmiankował o nich Hartknoch, w swoich rozprawach o starożytnościach Pruskich, mianowicie o popielnicach odkopanych w Buglak w Samlandyi, (Dissertatio XIII, S. V).\nWydał o nich rozprawę Chr. M. Reusch w r. 1724 z licznemi rysunkami, dosyć ciekawemi dzisiaj, które dozwalają porównać różne, w rozmaitych czasach czynione poszukiwania. (De Tumuli et Urnis sepulchralibus in Prussia etc. disserente, M. Chr. M. Reusch, et respondens Chr. Guil. Lau. Regiomenti Litteris Reusnerianis, in 4-to, str. 66 i Tab. III. Toż powtórzone z dodatkami, których nieznamy w Erlaüterte Preussen, T. III i IV, Königsberg, 1726 — 1728).\nReusch, niebardzo do rzeczy wstęp zrobiwszy, napomyka, że dwojakie są urny Pruskie, jedne roboty ręcznéj, lepione, drugie wyraźnie toczone kołem, i ślady tego sposobu wykonania na sobie noszące. Ostatnie też piękniejsze są i kształtniejsze. Jest tu spis wykopalisk Pruskich starannie ułożony.\nNajprzód mówi o popielnicach Sambijskich, jednéj pod wsią Plewiszki, drugiéj w inném miejscu znalezionéj, obu niewytwornego kształtu. Ostatnia u dołu niemal zaokrąglona, jako popielnice Rzymskie, w górze trochę tylko zwężona, miała dwa ucha, a z nich jedno pojedyńcze, drugie podwójne. Na niéj pas z ozdób zębatych dokoła; w środku pełna była kości: zdaje się, że możnaby ją policzyć do rodzaju urn zawieszanych.\n Cytowane tu są także liczne popielnice, w wielu miejscach w Natangii znajdowane, ale niczém się szczególném nieodznaczające, odkopywano je w grobowiskach, otoczonych kamieniami; — inne z pod Ejlau, z izbic kamiennych; — z pod Balgi (Honeda), — z okolicy Heiligenbeil, z kopców głazami pokrytych i z głazów zbudowanych, ze szczątkami drótów bronzowych; — z pod Angerburga, Czartowego Ostrowa, ze Stallen dóbr Dönhoffów, — z pod Rastemburga, — z Schwarzstein, z ziemi Barthów, — z pod Kamionki, Warpun i t. d. i t. d.\nWylicza także mnogie popielnice, odkryte około Marienburga, w lesie pod Lichtfeld, na ziemiach Elblągskich w Chełmińskiém, i na Pomorzu około Gdańska. W ogólności urny te, jeśli rysunki ich są wierne, za co się zdaje Niemiecka ręczyć dokładność, wszystkie były kształtów zręcznych, niektóre ozdabiane wypukłemi pasami, uchami, guzami, a wszystkie z pokrywami najrozmaiciéj także poprzybieranemi. Na jednéj z urn wykopanych pod Gdańskiem, znaleziono nawet cóś nakształt napisu runicznego, o którym obszernie uczeni Niemieccy i Duńscy rozprawiali, ale go sobie wytłómaczyć niemogli.\nRzączyński nasz poczciwy, dzięki niesystematyczności swego dzieła, wspomina w niém także o urnach, pisząc o kopalném królestwie, jakby do niego należały. Opatrywał on ich wiele; i jako najpospolitszy kształt wymienia, zwężający się u podstawy, wydęty w pośrodku, zwężony znowu w górze i zakończony szyją. Takie widział on w biblijotece Gdańskiéj, gdzie i figurkę na Hagelsbergu wykopaną oglądał, — w biblijotekach miasta Torunia i Elbląga, z pierścieniami srebrnemi i bronzowemi, zapewnie przez ucha przewlekanemi. Wspomina także, o wielkiéj urnie wykopanéj, z ośmią mniejszemi pod Tczewem, ozdobnemi w pierścienie kruszcowe i pełne innych metalicznych sprzętów.\nCytuje także urny Pruskie, nie gliniane, ale jakoby kruszcowe (z bronzu), pełne piwa, którym podobne w Litwie znajdować miano. Tego rodzaju naczynia są wszędzie nadzwyczaj rzadkie; trafiały się jednak, jak widzimy, w prowincyach nad-Baltyckich i na Ukrainie. W Czechach znaleziono jedną podobną, pod Szlan, (dziś jest własnością pana Pachel); a na drugiéj z pod Weltrus tamże, pokrywa była srebrna.\nRzączyński mówi jeszcze o popielnicach, wykopywanych w Poznańskiém, około Ryczywoła, Gembic i Pampowa, (z pieniążkami jakoby św. Wojciecha, wyobrażać mającemi); o urnach z pod Smigla, i t. d. Pisze jeszcze, że w roku 1721, w Sierakowie (Auctuarium 33), wiatr wywiał urny wielkie wśród kamieni stojące, czarne i płowe, z kośćmi i węglami; a w jednéj z nich znaleziono kamyk okrągły, w innych długie ostrza i iglice, (dwudziestu ośmiu z nich rysunki zobacz w Collectaneis Vratislavien 1722). Znajdowano także wiele urn Polskich pod Rawiczem, które wedle Rzączyńskiego przejść miały do Wrocławia.\nPoszukiwania tego rodzaju, ku końcowi XVIII, w początkach XIX wieku, stały się coraz pilniejsze i częstsze, tak, że mnóztwo w różnych latach i stronach, żalów z epok najrozmaitszych odkryto. Wymienim tu tylko te, które się nam ważniejszemi dla historyi ceramiki naszéj, lub geografi jéj, być zdają.\nDotąd najliczniejsze i najłatwiejsze odkrycia grobowisk dokonane zostały w Wielkiéj Polsce, gdzie pospolicie z epoki bronzu i żelaza, popielnice znajdują się w wielkiéj liczbie, co dowodzi, że w tych czasach, z Prusami wespół, kraj ten najludniéj był zamieszkany. W Poznańskiém na Kraśnéj Górze, pod Lubaszem nad Wartą, przy kościele parafijalnym (który zapewnie stanął na miejscu dawnéj bożnicy), odkopywano znaczną ilość popielnic i łzawnic, przez lud tutejszy, ślicznie nazywanych żalami. (Wspomnienia W. Polski, T. I, 164. Przyjaciel ludu, 1843, N. 15, gdzie i rysunki).\n Z urn tych, dobytych na Kraśnéj-Gorze, wiele odznaczały się kształtami wcale udatnemi; wszystkie prawie, jak powszechnie Polskie i Słowiańskie, miały formę Kanopejską (u dołu i w górze zwężającą się), z szyją rozmaitéj długości cylindrową, z uchem jedném lub dwóma. Dolna ich cześć była wyrabiana jakby w liście wypukłe od góry do spodu idące, fugowate. Glina doskonale widać wymieszona i wypalona, nabierała osychając po wydobyciu twardości i czerwonawego koloru. Ozdoby rysowane, składały się z punktów, centek i karbów. Wszystkie niemal stały na podstawach i pokryte były wieczkami, jak popielnice Pruskie. Znajdowano je czasem po kilka razem z kośćmi palonemi wewnątrz; inne, które musiały zawierać potrawy i napoje ofiarne, były próżne. Oprócz urn, znajdowano i krążki gliniane (tacki), kółka miedziane; a najosobliwszy podobno był ptaszek gliniany, godło jakieś czy zabawka, dana ukochanego dziecka popiołom do mogiły.\nPodobne cmentarzyska rozkopywano także pod Trzemesznem pod Bolemowem nad Rawką, w Kotowie pod Grodziskiem, (Przyjaciel ludu, R. VII — 1); w Gnieźnie znaleziono złamek urny, z napisem runicznym.\nŻale te były tak rozmaite, że dwóch nawet zupełnie do siebie podobnych nieznaleziono; niektóre bardzo wielkie, inne (łzawnice i balsamki), tak drobne, że najmniejsza z nich, ledwie cal sześcienny trzymała. Stały razem po dwie, po pięć, po ośm. Pospolicie jedna tylko w takiéj kupce była największa, zawierała popioły, inne zdawały się próżne. Wyrabiane były z gliny czarnéj lub czerwonéj, pomięszanéj z źwirem, lub tłuczonym kamieniem. W jednym grobie znaleziono trzy naczynia, powkładane jedno w drugie, a najmniejsze z nich dopiéro zawierało popioły. Rhode wspomina o tak ustawianych popielnicach, pod Hamburgiem. Wielkie żale, pokryte były wierzchem wypukłym, z takiejże mięszaniny glinianéj zrobionym, mającym czasem małe uszko. Wierzchów tych najwięcéj znajdowano potłuczonych, a i popielnic samych większa część była zniszczona.\nOprócz wymienionych, znajduję wzmiankę o cmentarzyskach w Wielkiéj-Polsce, w Grabonogu pod Gostyniem, w powiecie Krobskim w Krajewicach, w Górze pod Szremem, w Ciszkowie, Mikołajewie, Miłkowie, Sokołowie, w Olesinie nad jeziorem zwaném Wielkie, i w Międzyrzeczu, gdzie znaleźć miano urny z napisami, które posiada szkoła realna, tamże.\nW r. 1818, odkopano w Kaliskiém (koło Koła), urny czarne, żółtawe, brunatne, z gliny palonéj, pełne popiołów, podobne do Wielko-Polskich, o których podano wiadomość w ówcześnym Pamiętniku Warszawskim (1819, T. XIII). Dwie z nich były, jak ze szczątków widać, zawieszone na łańcuchach. Ozdoby w głąb’ ryte, najwięcéj w kształcie różnych zębów i wyżłobień, lub pereł rysowane były. Jedna misa ofiarna do Lubaskiéj podobna, Greckie kształtem przypominać się zdaje, i cale do naczyń dziś używanych się niezbliża.\nInne w tymże r. 1818, z pod Opoczna, ofiarowane były towarzystwu Przyjaciół nauk które otrzymało wielką urnę z pod Cygowa (obwód Stanisławowski), o milę od Stanisławowa, odgrzebaną w pagórku.\nW r. 1824, toż towarzystwo, otrzymało popielnice, z pod wsi Drochlina, w obwodzie Olkuskim, jedną napełnioną popiołem, kośćmi spalonemi i piaskiem, drugą z pieniążkiem Adryana-Augusta. Przeszły także do zbioru tego (1824), powynajdowane popielnice, ze wsi Łączynek, w województwie Płockiém (pod Cichocinkiem), urna z pod Xiążenia w obwodzie Warszawskim (1825), popielnica wielka gliniana, z dwóma mniejszemi, wykopana pod Brudzewem o milę od Koła w Kaliskiém, w r. 1827, i inna wielka, ze wsi Stare-Miasto, pod Koninem, (1828). Pamiętniki towarzystwa, dały rysunek pięknéj czarnéj, wypalonéj, bardzo mocnéj urny, odkopanéj między Kołomyją, a Kamionkami. Znaleziono ją w kopcu sypanym, pełną popiołów w bryłki pozlepianych, z wierzchu pokrytą nadgłówkiem zbroi, a obwiniętą krótkim obosiecznym pałaszem. W tymże zbiorze znajdowały się urny z pod Opinogóry, i z innych okolic PolskiPolski.\nW r. 1828, w Kujawskiém pod Płowcami, wykopano popielnice gliniane, z pieniążkami Trajana (Kolumb, art. Gawareckiego, 1828 r.).\nW. r. 1829, otrzymało znów towarzystwo Warszawskie, urnę z popiołami z obwodu Sochaczewskiego, z pod wsi Jakterowa, i trzy z Woli Rostockiéj w Kaliskiém, jedną większą, około garnca trzymającą z popiołami i żelaztwem; dwie mniejsze, a z tych jedną całkiem zasklepioną.\nDo ważniejszych tego rodzaju odkryć, zaliczyć także potrzeba urny Galicyjskie, których rysunek dał Żegota Pauli, (Starożytności Galicyjskie XVI).\nByło ich sześć różnych, wszystkie w pośrodku znacznie pękate i wydęte, oprócz jednéj miski ofiarnéj, robione z blado-żółtawéj i czarnéj gliny, polewane i niepolewane. Ozdobami ich były kreski układane w zęby, i ucha pojedyńcze i podwajane. Około najpiękniejszéj wysmukłéj, obwinięty był krótki miecz obosieczny. Wiemy jeszcze o bardzo licznych popielnicach, które wiatr rozwiewając piaski, odkrył pod Błotkowem nad Bugiem (Terespol); próbki ich były w Puławach.\nW r. 1841, d. 16 kwietnia, włościanin orząc na gruncie wsi Nowodwory, obok Tarchomina, (mila od Warszawy), pomiędzy Wisłą a lasem Tarchomińskim, wydobył z piasku urnę glinianą, w pół napełnioną ziemią, a do pół szczątkami spalonych kości. O naczyniach, które późniéj tu dobyto, tak pisze sprawozdawca. „Są one podobne do tych, jakich wiele odkrywają w okolicy Kalisza; mają kształt pękatego dzbanka bez ucha; u jednego kształtu wazek znajdują się z obu boków, po dwie wyniosłości, jakby miejsca ucha zastępujące. Zdaje się, że je raczéj wyrabiano ręką, niżeli kołem toczono; widać, że w epoce ich roboty sztuka garncarska była jeszcze w kolebcekolebce. Skorupa ich gruba, jak w donicach, już wypalana do czerwoności dachówki, już niedopalona, koloru surowéj gliny. Materyałem, z którego są robione, a który jest zagadką dla garncarzy dzisiejszych, zdaje się być zwyczajna glina, do któréj dla mocy wmięszano na proch tłuczony granit. Widać bowiem w ich odłamie, a często i na powierzchni wiele kanciastych ziarn kwarcu, feldspatu i miki, który tu i ówdzie, jak złoty piasek połyskuje. Skorupa zaraz po wygrzebaniu z ziemi jest miękka, i nader łatwo się rozłamująca; wystawiona na powietrze, znacznie twardnieje.“\nW głębokości około łokcia, stały te urny prawie pionowo, otworami do góry, bez pokrywek, napełniały je kości spalone i węgle; wielkość ich jak wszędzie, niebyła jednostajna, od dwugarncowych, dochodziły do bardzo maleńkich, zapewnie dziecięce kości, ofiary, łzy i balsamy zawierających.\nDo piękniejszych i wielce starożytnych pomników ceramiki, należą trzy naczynia w r. 1816, znalezione w Proszowskiém pod wsią Gruszewem, wraz z kamienną siekierą. Kształty ich szlachetne, ozdoby perłowe, starannie wypukło wyrabiane, odróżniają wielce od innych późniejszych. (Rysunek dały Roczniki towarzystwa Przyjaciół nauk).\nZ Litewskich tego rodzaju zabytków, kilka przedstawił nam E. Tyszkiewicz (Rzut oka, Tab. 6, 1; 23, 4, — Badania, Tab. I, f. 1). Są to raczéj garnuszki niż dzbany, a kształt ich niczém się nieodznacza. Jedną w nich rzeczą ciekawą są znaki jakieś, może cechy rzemieślników, wyciśnięte na dnie, niebezprzykładne i w urnach Wielko-Polskich: bo na jednéj z nich znaleziono krzyż, między ramionami którego, były cztery perły. Piérwszy z tych znaków Litewskich, jest liniją horyzontalną, z dwóch końców dwóma zębami zakończoną; z tych dwa w dół, dwa do góry zwrócone; — drugi jest niby pięciopromienną gwiazdą.\n„Garnki, pisze Tyszkiewicz, wszystkie prawie są jednostajne, nietak jak w Wielkiéj-Polsce rozmaitéj wielkości i formy; zwykle są z gliny żółtawéj, ozdabiane różnemi niezręcznemi rysunkami.“ Autor niechce nawet wyrokować, czy były wypalane, co jednak ze wszech miar do prawdy podobna.\nZ Kurlandyi, garnek będący własnością tamtejszego prowincyonalnego Muzeum, podobny zupełnie do Litewskich, i niczém się od nich nieróżniący, z nieco tylko węższą szyją, podaje nam rysunek u D. Kruse, (Necrolivonica, Tab. XXXV); tamże mamy drugi Inflancki w Cremor odkryty, (Tab. XXVI), odznaczający się czarną paskowatą ozdobą falistą. W ogóle Inflanty i Kurlandya, jak Litwa, nieobfitują w tego rodzaju zabytki.\nNa Wołyniu, o ile wiemy, bardzo ich także niewiele dotąd odkryto, a jedném z najciekawszych wykopalisk, jest to, którego owoc mamy przed sobą.\nMiędzy starym Konstantynowem a Lubarem, we wsi Kustowcach ś. p. Kajetana Czarneckiego, na dziedzińcu przed nowo zmurowanym domem, był kurhanek, który dziedzic rozkazał splantować; znaleziono w nim znaczną ilość kości ludzkich, dwie popielnice małe, wycisk jakiś na blaszcze bronzowéj zagubiony, i na kościach bransolety i zwitki spiralne bronzowe, rdzą zieloną okryte. Dwa garnuszeczki, bardzo niewielkich rozmiarów równe oba, dosyć kształtne, udało się dobyć całe. Piérwszy z nich czerwonawego koloru z gliny z kamieniem tłuczonym wypalany, węższy od spodu, mocno pękaty w środku, kończy się krótką szyjką o dwóch odpowiadających sobie uszkach; drugi co do kształtu bardzo doń podobny, i tejże wielkości, z gliny czarniejszéj, ma jedno tylko ucho, a naprzeciw niego dwa wypukłe podwojne garbki, które są rodzajem ozdoby w urnach grobowych często spotykanéj. W równej z niemi linii obiega dokoła pas punktów wyciśniętych, a poniżéj ozdoba w głąb’ ryta, składająca się z szerokich zębów, czterma kreskami oznaczonych. Obie te popielnice, dosyć starannego wyrobu, niesą bez wdzięku, osobliwie ozdobniejsza ostatnia, na któréj są ślady jakby ciemnéj polewy.\nKu zachodowi postępując, zabytki grobowe tego rodzaju, w Szlązku i Czechach, coraz są wytworniejsze, ozdobniejsze, i znać w nich jasno naśladowanie Rzymskich naczyń, form, a w ogóle wpływ obyczaju Rzymskiego. Urny Czeskie (zobacz rysunki u Vocel’a) odznaczają się wcale pięknemi linijami, rozmaitością form i starannością wykonania; popielnice i piękne misy ofiarne z pokrywami wyginanemi, zarówno uwagę zwracają. Forma najpowszechniejsza jest Kanopejska, zwężona u dołu, ale rozmaite i różnych rozmiarów szyje, odróżniają garnki, już z kształtu do Inflanckich podobne, do starych Polskich, lub całkowicie oryginalne. Zdaje się że jedno z naczyń u Vocel’a, z długą a wązką flaszkowatą szyją, musiało służyć raczéj do libacyi, niż do przechowania popiołów; toż inne mocno wydęte, z krótką cylindrową szyjką, i parą uszek przy niéj osadzonych. „Część urn w Czechach dobywanych, powiada Vocel, jest grubéj roboty, inne pięknie i starannie wykonane i ozdobne; niektóre są polewane ciemno, inne czerwono. Składają się po większéj części z gliny, czasem z ziarnami kwarcu zmięszanéj; barwa ich bywa najrozmaitszych odcieni, czarniawa, brunatna, i czerwona; znajdowano niektóre z brzegami złoconemi. Niewiele z nich ma ucha, inne całkiem są gładkie, bez ozdób żadnych, to znowu ryte w paski proste, w kratki, w wężyki i falowate ornamenta. Pod względem kształtu, dzieli je Vocel na garnkowate, miskowate dzbaniaste, flaszkowate i t. d. Ostatnie, gdy są małe, pospolicie za łzawnice bywają brane; Vocel ma je za rodzaj balsamek, w których oleje wonne zamykano, do namaszczenia ciała. Flasze większe z uchami mogły, jak sądzi, napełniane być napojami, które przy grobach stawiano. Czasem jedna wielka urna, znajduje się otoczoną mniejszemi, to znowu drobne zawarte bywają w większéj.\nW grobach zawierających szkielety niepalone, naczynia ofiarne stoją z obu stron głowy, a czasem w nogach.\nOdkopana wielka mnogość urn w Königsgrätz, przy robieniu fortecy, taką przedstawiała rozmaitość, że w pośród nich, dwóch prawie jednakowych znaleźć się nietrafiło.\nOprócz obfitego wykopaliska w tém miejscu, Vocel przywodzi znajdowane urny w okolicy Szlan, pod Weltrus, Kolinem (jedna z najpiękniejszych), Leitmeritz, Altodabor, Budecz, Lewy-Hradec, Stockau, Podmokl, Hlizów, i t. d.\nUrny Szlązkie.,Szlązkie, równie jak Czeskie, zwracają uwagę, nietylko rozmaitością swoją, ale ozdobnością większą, rysunkami rytemi na nich, kolorowaniem, i kształtami kunsztownemi; — niektóre z nich są przepyszne. (Widzieć je można rysowane w dziele Büsching’a, o starożytnościach Szlązkich: Die heidnischen Alterthümer Schlesiens-herausgegeben von J. G. G. Büsching. Leipzig, 1820, 1824. Znam tylko zeszytów cztery). Naczynia te są bardzo rozmaite, ale się w ogóle podzielić dają, na ofiarne kubki, miseczki i garnuszeczki drobne, i wielkie popielnice i misy, trzecim rodzajem są wyroby gliniane, jako lampy, grzechotki i kółka symboliczne. Urny większe robione są z gliny grubo ziarnistéj z kwarcem tłuczonym; drobne wyroby, z bardzo delikatnie wymieszonego materyału, po większéj części pięknego żółtawego tonu glinki.\nMałe naczyńka mają kształt prostych kubków, garnuszków z uchami (pojedyńczemi po większéj części), miseczek (pater), z rączkami, a niekiedy w nich, jak w większych, trafia się forma kantowata, nad którą wznosi się cylindrowa szyja. Ozdabiane bywają rytemi pasami, z kresek złożonemi, zębami podobnemi, kółkami i listkami; ornamentów wypukłych mają mało.\nW popielnicach większych, między któremi długie, hładyszowate, jak Polskie prawie się nieznajdują, kształt bywa niekiedy bardzo oryginalny; zacytujemy tu jedną z najpiękniejszych w r. 1819 odkopaną w kawałkach pod Puszańcem, nadzwyczaj kunsztownie wykonaną i rysunkiem wybornego smaku ozdobną.\nKilka także garnków i mis, kolorowanemi, czarnemi, czerwonemi, żółtemi, rysunkami okrytych, na wzmiankę zasługują.\nOprócz tego, grobowce Szlązkie obfitują w mnóztwo drobnych wyrobów glinianych, kółek jakichś, mających znaczenie mistyczne, miseczek i kubków podwójnych (bliźniaków) i potrójnych, grzechotek w kształcie ptaszków, kadzielnic, i lampek do Rzymskich podobnych, rzadkich wreszcie grobów Słowiańskich. Cała też nekroceramika Szlązka, bogactwem i pięknością swoich wyrobów, przechodzi znane nam innych stron Słowiańszczyzny zabytki.\nTrafiają się tu, drobne zwłaszcza naczyńka z gliny, tak delikatnie wymieszonéj i pięknéj barwy, że je pod tym względem, porównać można do Etruskich i Greckich.\nDo popielnic Słowiano-Litewskich wyjątkowego kształtu i wyrobu, należą przedstawiające twarze ludzkie, które w Prusiech tylko znajdowano: w okolicy Tczewa (Dirschau) i w Kleinkatz pod Gdańskiem (1836). Ostatnie, dziś znajdujące się w Muzeum Berlińskiém, mają na szyjach twarze ludzkie, pod któremi wyrabiane są dziwne postacie źwierząt i ludzi; (opisujący dodaje i planet?). W grobie, w którym je odkryto, było urn dziewięć i przedmioty bronzowe.\n Takież same prawie urny, z pod Tczewa, znajdować się mają w Muzeum Wrocławskiém, z twarzami na szyi: na usznéj ich wypukłości, dziurka do zawlekania pierścienia (kolca). Rzadkie te są i osobliwsze zjawiska, tak bezprzykładne, że zrazu zawahać się potrzeba, nim się w prawdziwość ich uwierzy.\nDotąd, wyjąwszy odkryte im podobne w Kastel pod Moguncyą, o innych tego rodzaju niewiemy; zdają się one należeć do ostatniéj najbliższéj nas epoki; odkryto je w jedném tylko Pomorzu. Zresztą, niemając rysunków tych zabytków, o wartości ich artystycznéj, charakterze i wykończeniu, sądzić niemożemy.\nOdrębnemi zupełnie cechami i doskonałością form, naznamionowane są Ukraińskie zabytki ceramiczne, widocznie pochodzenia Greckiego, i z Greckich naśladowane wzorów. Wpływ-HelleńskiWpływ Helleński, przez osady Greków nad Pontem rozszerzony, w głębi jeszcze kraju się okazuje. Niektóre urny, nietylko są naśladowane z Greckich Diotas, ale czysto Greckie.\nObok nich, trafiają się i proste garnki, starożytne urny krajowe; ślad, że się tu schodziły, rzec można, dwa światy staro-Słowiański, ze staro-Greckim. Tak w naczyniu znalezioném, między Piszczalnikami a Łazurcami (Grabowski, Ukraina, T. VIII. d.), niepodobna niewidzieć w rękojeści i wytwornym kształcie budowy jego, w prześlicznéj linii profilu, wpływu sztuki Greckiéj i jéj użyczonego tchnienia; a obok postawiona popielnica (Tab. IX), z gliny czerwonéj, z obwódką perłową, podobna zupełnie kształtem do urn Polskich (naprzykład Mellenowskiéj z pod Smigla), jest płodem czysto krajowym, acz szlachetną odznaczającym się prostotą.\nDwie Diotas (Tab. X), ze Skwiry i Taraszczańskiego, czysto są Greckie i wytwornie piękne, tak, że je za całkiem obce i przywiezione uważać można; Amfora zaś, z pod Piszczalnik, może już w kraju, pod wpływem sztuki Greckiéj wyrobiona, to niema tych szlachetnych linij i proporcyj czystych, które w dwóch piérwszych uderzają najniewprawniejsze oko. Zakończenie górne i dolne, jest nieco barbarzyńskie, wygięcie samego korpusu, nietak zręczne, szyja zbyt prosta, ogół zdradza naśladownictwo, (Tab. XI). Waza w rodzaju Etruskich, Grecka pokryta figurami (T. XII), znaleziona w Kaniowskiém, między Piszczalnikami i Łazurcami, że niemoże być wyrobem krajowym, mówić niepotrzeba. Zadziwia nas nawet znalezienie jéj na Ukrainie.\nNaczynie (Diota), (Tab. XV), między Petrykówką a Komejkówką znalezione, (w Zwinogrodzkiém), jest także czysto Greckie, — linije jego ogólne, ucho, wydęcie szyi, proporcye części, najdobitniéj tego dowodzą. Całość pełna wdzięku.\nOprócz tu wymienionych, wspomina pan Grabowski o garnkach i naczyniach, w Sawarkach, w Korosteszowie, w Chodorowie, dobywanych. Wszystkie te Ukraińskie pamiątki, o ile je z prac komissyi Archeologicznéj, i p. M. Grabowskiego znamy, odznaczają się cechami wybitnemi od innych Słowiańskich. To zetknięcie się sztuki Słowiańskiéj z Grecką, bardzo widoczne, jest pod historycznym względem nawet pełném znaczenia. Stosunki osad Greckich, handel ich i związki Olbii z ościennemi, rozciągały się daleko daléj i szerzéj w głąb’ kraju, niżeli dotąd sądzono.\n↑ Kromer, w swojéj Polonia, tak samo cudowne urodzenie popielnicom przypisuje. Przyp. Red.\n↑ 2,0 2,1 Prawdopodobnie powinno być — ↀDCLXXIX.


Gorąco, czyli Summer Run 2016 (27)\nw dniu 10.7.16\nGórki, bieganie, żar a potem plażing. Nie było wielkiego forsowania, wszak to środek lata. Łatwo nie było, ale nagrodą były chwile nad wodą. 55 miejsca na 444 zawodników.\nZanim jednak rozpoczął się bieg główny, były biegi dla dzieci. Mieliśmy tam też naszą dziecięcą reprezentację, która walczyła na krótszych dystansach, a nawet wywalczyła nagrody - nasz Józiu Piwowarczyk-II miejsce w swojej kategorii wiekowej, a Teresa Piwowarczyk- IV miejsce.


Okap teleskopowy do kuchni | TOP 7 | - VideoTesty.pl\nOkap teleskopowy do kuchni | TOP 7 |\nOkap teleskopowy - Opinie\n1. VDB Vector Pro 60 Czarny\n2. Seenergy Telescopica Touch 60 Biały\n3. Electrolux EFP60460OX\n4. Concept OPV3890\n5. Amica OTS9446I\n6. Maan Corona Bis 60\n7. Electrolux LFP539X\nCzy warto kupić okap teleskopowy do kuchni?\n1 VDB Vector Pro 60 Czarny 669 zł\n2 Seenergy Telescopica Touch 60 Biały 999 zł\n3 Electrolux EFP60460OX 799 zł\n4 Concept OPV3890 704 zł\n5 Amica OTS9446I 799 zł\n6 Maan Corona Bis 60 574 zł\n7 Electrolux LFP539X 1149 zł\nOkap teleskopowy do kuchni gwarantuje nie tylko łatwe i wygodne użytkowanie, ale również dobrą wydajność i funkcjonalność. Poznaj TOP 7 teleskopowych okapów i sprawdź, który z nich jest najlepszy. Zapraszam!\nOkapy teleskopowe z wysuwanym panelem (zabudowane w szafkach) świetnie się sprawdzą dla tych, którzy chcą mieć eleganckie i skuteczne urządzenie do pochłaniania nieprzyjemnych zapachów oraz oparów. Jeżeli nie chcesz rezygnować z wydajności, pragniesz nabyć estetycznie wykonany okap teleskopowy, to poznaj dzisiejszych bohaterów.\nOkapy kuchenne dzielą się na różne rodzaje, natomiast teleskopowe są wyjątkowe pod pewnymi względami.\nMaksymalna wydajność 788 m3/h\nZwycięzcą jest wydajny okap teleskopowy VDB Vector Pro 60 Czarny z ekonomicznym oświetleniem LED i sterowaniem dotykowym. Wykonany z wytrzymałego szkła hartowanego i lakierowanej na czarno stali. Funkcja timera sprawia, że sprzęt wyłącza się po określonym czasie.\nOkap pracuje w dwóch trybach, zatem możesz użyć opcjonalnie filtra węglowego, jeżeli jest taka potrzeba. Jego montaż nie powinien sprawić trudności. Filtry aluminiowe przeciwtłuszczowe są z kolei wielokrotnego użytku, a ich czyszczenie jest bardzo proste (ręczne bądź w zmywarce). Na intensywnym biegu okap osiąga poziom hałasu 70 dB. Do wyboru 4 prędkości pracy.\nNa drugim miejscu dotykowo sterowany okap teleskopowy do zabudowy Seenergy Telescopica Touch 60 Biały o nowoczesnym wyglądzie. Wykonany ze stali malowanej proszkowo i białego szkła. Nie zużywa wiele energii elektrycznej.\nWyposażony w 2 lampki LED (2x1,5 W) i wskaźnik zabrudzenia filtra. Poza aluminiowym filtrem przeciwtłuszczowym otrzymasz również w zestawie filtry węglowe. Chwalony za stosunkowo cichą pracę jak na oferowaną wydajność.\nMaksymalna wydajność 647 m3/h\nTrzecią pozycję zajmuje wysuwany okapElectrolux EFP60460OX o szerokości zabudowy 60 cm. Praca w obiegu otwartym lub zamkniętym. Plusem jest oświetlenie LED, efektywny filtr przeciwtłuszczowy oraz dołączony filtr węglowy. Wyróżnia się najniższym poziomem głośności na najwyższym biegu.\nMaksymalna wydajność 620 m3/h\nStylowy okap do zabudowy Concept OPV3890 posiada filtr, który dokładnie pochłania tłuszcz. Istnieje możliwość ustawienia poziomu mocy okapu według potrzeb. Wydajność wystarczająca do skutecznego pozbycia się wszelkich zapachów czy pary. Zastosowano także dotykowe sterowanie, oświetlenie LED i wylot powietrza o średnicy 15 cm.\nMaksymalna wydajność 636 m3/h\nSrebrny okap teleskopowyAmica OTS9446I o szerokości 90 cm poradzi sobie z nieprzyjemnymi zapachami w kuchni. Funkcja czasowego wyłączenia polega na tym, że okap samodzielnie się wyłączy po określonym czasie od skończenia przyrządzania posiłków. Wygodę zapewnia automatyczne wyłączania w momencie wsunięcia panelu okapu do początkowej pozycji.\nZnajdziesz przydatny wyświetlacz LED, a na nim informacja o wszelkich ustawieniach urządzenia. Ponadto żywotne diody LED, przewód elektryczny o długości 2 m oraz 5-stopniowa regulacja intensywności pracy.\nMaksymalna wydajność 635 m3/h\nSterowany mechanicznie czarny okap teleskopowy Maan Corona Bis 60 ma wydajną turbinę. Ten model kupisz w bardzo przystępnej cenie. Teleskopowy, wyciągany panel sprawia, że powierzchnia wchłaniania powietrza zwiększa się. Metalowy filtr przeciwtłuszczowy z powodzeniem umyjesz w zmywarce. Uwagę zwraca pasek LED i front z czarnego szkła.\nMaksymalna wydajność 600 m3/h\nKlasyfikację okapów teleskopowych do kuchni zamyka Electrolux LFP539X. To wysuwany okap kuchenny ze skutecznym filtrem przeciwtłuszczowym. Intuicyjne sterowanie za pomocą przycisków zapewnia proste zmniejszenie bądź zwiększenie mocy okapu. Minimalna odległość zarówno od płyty gazowej, jak i elektrycznej powinna wynosić 50 cm. Możliwa praca w trybie pochłaniacza lub wyciągu. Ponadto 2 oszczędne lampki LED.\nNiezależnie, czy jest to okap wyspowy do kuchni, czy inny rodzaj, zachodzi wątpliwość podczas jego wyboru. Dzisiaj odniosę się do obawy, czy warto kupić teleskopowy okap do kuchni. Poznaj aspekty przemawiające za zakupem.\nPrzystępna cena - wydatek, jaki musisz ponieść, nabywając okap teleskopowy nie jest duży. Oczywiście w porównaniu do innych okapów. Rzekłabym, że nie obciąży przesadnie Twojego budżetu domowego.\nFunkcjonalność - wiele wysuwanych okapów posiada przydatne funkcje, z których skorzystasz na co dzień, a nie od święta. Mówię na przykład o funkcji automatycznego włączenia i wyłączenia, wskaźniku nasycenia filtrów, funkcji czasowego włączenia lub kilku stopniach mocy do wyboru.\nPraca w obiegu otwartym lub zamkniętym - w zależności od Twoich warunków użyjesz okap teleskopowy jako wyciąg lub jako pochłaniacz.\nRóżne szerokości zabudowy - dobierzesz szerokość okapu pod własne potrzeby. Spotkasz najczęściej okapy teleskopowe 60 cm i 90 cm.\nWydajność turbiny - aby okap kuchenny pracował efektywnie należy zwrócić uwagę, czy jest odpowiednio wydajny. Zwycięzca dzisiejszej klasyfikacji oferuje wydajność rzędu 788 m3/h.\nOszczędne działanie - wszystkie przedstawione produkty są wyposażone w żywotne i przyjemne dla oka oświetlenie LED. Drugą kwestią jest postawienie na klasę energetyczną A, którą oferuje prawie połowa modeli.\nEstetyczny wygląd - dobra jakość wykonania, nowoczesny design i sprytne schowanie okapu przemawia na jego korzyść.\nPamiętaj również, że wybór różnorodnych typów okapów na rynku jest szeroki, stąd pomocny będzie dział ranking okapów kuchennych, z którym polecam się zapoznać.\nWiększość teleskopowych okapów podszafkowych kupisz już poniżej 1000 zł. Wszystkie mogą pracować jako pochłaniacz lub wyciąg, ich sterowanie jest wygodne i łatwe, rzadko kiedy maksymalny poziom głośności przekracza 70 dB, jak również znajdziesz minimum 3 stopnie prędkości wentylatora. Znani producenci pomyśleli o oszczędnym i trwałym oświetleniu LED, potrzebnych funkcjach oraz niezawodnych filtrach przeciwtłuszczowych.\nSzersze opisy każdego wymienionego okapu znajdziesz, klikając w nazwę modelu w tabelce na samej górze. Z kolei ceny przekierują Cię od razu na stronę zaufanego sklepu.\nZapraszam do sekcji komentarzy, w której czekamy na Twoją opinię i doświadczenia, jaki posiadasz okap w swojej kuchni i czy jesteś zadowolony z jego pracy.


korzystające z odnawialnego źródła. Istnieje także możliwość dofinansowania na fotowoltaikę, dzięki czemu całkowity koszt zakupu ora\nDodane: 28-07-2020 13:26\nMontaż paneli słonecznych w domach prywatnych może stanowić bardzo udaną inwestycję, dzięki której zyska się dodatkowe źródło energii elektrycznej korzystające z odnawialnego źródła. Istnieje także możliwość dofinansowania na fotowoltaikę, dzięki czemu całkowity koszt zakupu ora\nKilka sposobów na ogrzewanie - o nagrzewnicachKartki i karty zaproszeniowe na weseleSprawy karne, rodzinne i inneO odnawialnych źródłach energii - kwestie energetyki solarnejPorady na temat klimatyzacjiPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz wynająć zwyżkęDentysta ZabrzeHydraulika siłowaCzysty samochódSukienki, suknie i o tym jak i do czego je nosićBroken car - good car service neededWhere to buy covings?? Om tenner og tannleger Jak dbać o siebie? Kilka słów o zabiegach pielęgnacyjnychKrótko i an temat: O prawie i adwokatachPrawo - ogólnieGdy ząb boliInformacje w interneciePodzespoły samochodowe i jego naprawaSome interesting facts about plumbingPodatki i własna firmaRośliny ozdobne w ogrodachLekko - pomysł na wakacjeListwy dekoracyjnePrawo - kilka przydatnych informacjiO motoryzacjiJak funkcjonuje w Polsce marketing?Pulsar BHPNowości w 2020 jak pożyczć meblePopularne marki odżywek


Ambitnychlopak - Forum.Studia.net\nSiłownia, dietetyka, zdrowa żywność, ruch\nPotrzebuję pomocy nie wiem jakie wybrać studia\nAmbitnychlopak odpowiedział Ambitnychlopak → na temat → Medyczne\nwiesz najlepiej bym się czuł w dietetyce lub fizjoterapii, ale z drugiej strony ciężko jest się przebić w tych kierunkach biotechnologia to podobno cholernie trudny kierunek za wysoka poprzeczka jak dla mnie\nBiotechnologia? No nie wiem a gdzie bym mógł znaleźć pracę po tym kierunku? Praca naukowca, raczej odpada trochę też myślę nad tą technologią żywności, wybrać specjalizację dotyczącą technologii żywności mięsa pochodzenia zwierzęcego\nAmbitnychlopak dodał temat → w Medyczne\nWitam, mam problem, jestem 22-letnim maturzystą i chcę pójść na studia, ale nie wiem jakie. Z racji tego że język niemiecki dobrze mi wchodzi i go lubię to planuje oczywiście wyjechać tam. Problem w tym że nie wiem jaki kierunek wybrać, jestem w klasie bio-chem zdaję biologię rozszerzoną myślałem z początku żeby pójść na dietetykę, bo interesuje się zdrowym żywieniem oraz siłownią ale tam z tego co czytałem mega zarobków nie ma ok 1600 brutto, myślałem tez o fizjoterapii ale to są zarobki rzędu 1600-2300 brutto zależne od kwalifikacji. Z jednej strony te kierunki mnie interesują ale z drugiej nie są dobrze płatne z tego co czytałem i trudno jest się przebić. Zastanawiałem się na technologią żywienia, choć nie wiem czy to nie za wysoka poprzeczka tam jest dużo chemii, fizyki, matematyki, z której orłem nie jestem wręcz jestem słaby. Nie chcę zainwestować 5 lat czasu, cierpliwości, żebym zarabiał tyle lub troszkę więcej niż pomocnik budowlany który wozi cegły taczką i zamiast mówić "poszedłem" mówi "poszłem". Zmarnowałem kupę czasu skończyłem jakiegoś 2 -letniego gastronomika, pracowałem trochę na kuchni ale minąłem się z powołaniem do tego zmarnowałem czas na głupie jaranie trawy z kumplami. W końcu się ogarnąłem teraz gdy chodzę do szkoły czuję że dobrze robię, ale z drugiej strony martwie się że znowu dokonam złego wyboru i będzie klapa, nie osiągne sukcesu, a tak jak inni chcę osiągnąć jakiś sukces i bardzo dobrze zarabiać, robiąc to co lubię i mnie interesuje a gdy teraz przeczytałem jak płatne są kierunki na które planowałem iść to po prostu dostałem strasznego doła. Nie wiem co robić. Czasami mam wrażenie że jestem skazany na porażkę Potrzebuję dobrej rady Pozdrawiam\nCześć jestem 22-letnim maturzystą\nAmbitnychlopak dodał temat → w Przedstaw się\nWitam Was Serdecznie jestem 22-letnim maturzystą i chcę pójść na studia


Firmy z Doliny Krzemowej nie widzą problemu we współpracy z despotami - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plFirmy z Doliny Krzemowej nie widzą problemu we współpracy z despotami\n22 października 2018, 06:30\nZanim Google z oburzeniem w 2010 roku opuścił Chiny, wyszukiwarka wyświetlała specjalne informacje, gdy dany materiał był cenzurowany, oświecając w ten sposób nieświadomą populację.\nZ kolei gdy Uber przyjął wartą 3,5 mld dol. inwestycję od saudyjskiego funduszu majątkowego, firma argumentowała, że jej usługi stanowią nowe i bezpieczne możliwości transportowe dla kobiet w Arabii Saudyjskiej (które wówczas nie mogły posiadać prawa jazdy).\nDziś tego typu delikatne racjonalizacje masowo załamują się. Ostatnim przejawem pęknięcia pewnej iluzji było zniknięcie saudyjskiego dziennikarza Dżamala Chaszukdżi i zarzut, że za brutalnym mordem na tym człowieku może stać Arabia Saudyjska.\nFirmy technologiczne nie tylko ściskały ręce rządu saudyjskiego księcia Mohammeda bin Salmana, ale także z charakterystyczną dla siebie pewnością twierdziły, że współpraca ta będzie elementem zmian na lepsze. Niewygodną współpracę z Saudyjczykami w 2016 roku zapoczątkował Uber, a po nim takie start-upy, jak WeWork Cos czy komunikator Slack. Firmy te chciały wierzyć, że wchodząc do bogatej stolicy ropy naftowej, pomagają księciu Mohammedowi osiągnąć ambitny cel uniezależnienia kraju od paliw kopalnych.\nIstnieje niewiele firm technologicznych, które nie zaangażowały się we współpracę z Arabią Saudyjską. Saudyjski fundusz inwestycyjny Saudi Public Investment Fund, na którego czele stoi książę bin Salman, jest głównym sponsorem Group Corp.'s Vision Fund i szykuje się do kolejnych inwestycji.\nDziś, w obliczu zaginięcia Dżamala Chaszukdżi, technologiczni luminarze, osoby publiczne oraz media (w tym agencja Bloomberg), próbują wycofać się z zaplanowanej na ten miesiąc konferencji z Rijadzie pod nazwą Saudi Future Investment Initiative.\nFirmy technologiczne mają dobre powody – a nawet miliardy powodów – dla których mogłyby przekonać same siebie, że dzięki nim Arabia Saudyjska stałaby się lepszym miejscem. Ale domniemane morderstwo Dżamala Chaszukdżi zniszczyło tę logikę.\nPodobne myślenie można było zaobserwować w przypadku Chin, gdzie – jak się uważa – Google miał szykować się do powroty na ten rynek. Według niektórych doniesień, nowa wyszukiwarka Google miała filtrować wrażliwe wyniki wyszukiwań o politycznym podłożu oraz łączyć aktywność danego użytkownika z numerem jego telefonu, dzięki czemu chiński rząd miałby możliwość monitorowania tych osób.\nDlaczego Google chce wrócić do Państwa Środka? „Mówimy tu o kolejnym miliardzie użytkowników” – komentował tę sprawę Ben Gomes z Google po tym, jak w lipcu pewne informacje wyciekły do mediów. Pomimo wzrastającej cenzury w internecie oraz coraz większych represji reżimu prezydenta Xi Jinpinga, CEO Google’a Sundar Pichci powiedział pracownikom, że prawdziwie wierzy w pozytywny wpływ poprzez zaangażowanie się Google na świecie i nie widzi żadnych powodów, dlaczego w Chinach miałoby być inaczej.\nW epoce Donalda Trumpa, gdy suwerenna władza chce sprawować kontrolę nad platformami technologicznymi, a na całym świecie obserwuje się wzrost postaw autorytarnych, łatwo być cynikiem ws. takich wątpliwych kompromisów.\nIstnieje jednak promyk nadziei. W przeciwieństwie do etycznej elastyczności szefów firm z Doliny Krzemowej, pracownicy tych organizacji pokazali bardziej etyczne stanowisko. Np. pracownicy Google wywierali presję na firmę, aby ta nie odnawiała kontraktu Maren AI z armią, zaś kilku długoletnich inżynierów zrezygnowało z prac nad chińską wersją wyszukiwarki Dragonfly.\nW ubiegłym tygodniu tego typu wątpliwości stały się jednym z powodów, dla których firma wycofała się z wartego 10 mld dol. kontraktu JEDI z Pentagonem. W oświadczeniu Google wyjaśniało, że „nie można było zapewnić, że projekt ten nie będzie stał w sprzeczności z naszymi zasadami ws. sztucznej inteligencji”.\nJeśli rząd Arabii Saudyjskiej rzeczywiście jest zaangażowany w morderstwo Dżamala Chaszukdżi, można się spodziewać, że pracownicy Ubera, Slacka czy innych projektów finansowanych przez Softbank będą mieli coś do powiedzenia.\n>>> Czytaj też: Polskie małe i średnie firmy niechętnie przekraczają granice. Dlaczego?\nTagi:technologie, lifestyle, Bloomberg


Czy cele polityki klimatycznej UE na rok 2030 uderzają w racje stanu RP? Cz.3\nDoszliśmy do” niewidzialnej ściany” w rozwoju gospodarczym, od kilku lat RP zamiast zbliżać się do gospodarek G20, oddala się. Potrzebujemy skoku cywilizacyjnego, impulsów gospodarczych. Takim bodźcem mogły by być (duże) środki finansowe w formie refundacji za dostosowanie się do wymogów pakietu klimatycznego.\nNiech UE się opamięta, „uderzy się w pierś”, „przeprowadzi rachunek sumienia”, “niech nie zamyka oczy” na następstwa, rezultaty, zaostrzonej polityki klimatycznej w krajach w których gospodarka oparta jest w głównej mierze o „brudne źródła energii”. “Bezduszne” narzucania tej polityki krajom Wspólnoty, bez restytucji, kompensacji, drastycznie odbije się na dynamice rozwoju gospodarczego RP. Według wielu miarodajnych analiz skazani bylibyśmy na niszy PKB o około 1,5-2 procent do 2030. Przerażające, wstrząsające są prognozy konsekwencji społecznych, realizowania „marzeń ekologów” w Europie, szacuje się, że w polskich gospodarstwach domowych nakłady pieniężne związane z energią elektryczną, ogrzewaniem mogą przekroczyć 15 procent całych ich dochodów. Warto wiedzieć, że granicą ubóstwa energetycznego jest 10 procent. Już teraz wydajemy z budżetów domowych 12 procent na energie elektryczną, ogrzewanie.\nRP nie jest opuszczona, (porzucona) w sprzeciwie wobec propozycji celów klimatycznych UE na rok 2030. Solidaryzuje się z naszym sprzeciwem nie-mało krajów byłego „bloku wschodniego”.\nEuropa Środkowa-Wschodnia poniesie ogromne koszty dostosowywania się do „dyktatu zielonych” w Europie.\nW czasie obrad Rady Europy nie możemy tylko negować, odrzucać, musimy wchodzić w polemikę mieć gotowe propozycje, przygotowane sugestie w kwestii polityki energetyczno-klimatycznej UE. Wskazane jest przeforsować nasze inicjatywy, bardzo dobrym pomysłem mógłby-być, przykładowo, benchmark wielopaliwowy oparty na dostępnych technologiach. Miks energetyczny bezwzględnie powinien być domeną państw członkowskich. To w kompetencji rządów państw należących do UE powinien być melanż” brudnych źródeł energii” z „czystą energią odnawialną”. Musimy doprowadzić do tego aby w Wspólnocie bezpieczeństwo energetyczne była traktowani na równi z celami polityki klimatycznej UE na rok 2030.\nUrzędnicy unijny mają raczej swoje „przykazania energetyczne”, w zestawie ich „magicznych imperatyw” znajduje się „trójkąt energetyczny” – bezpieczeństwo dostaw, dostępne ( możliwie niskie ceny), ochrona środowiska.\nRząd RP musi zrobić wszystko co w jej mocy (a nawet więcej) aby uzyskać jak najlepszy, korzystny, „europejski system energetyczny”, mający na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo energetyczne i zagrożenia pakietu klimatycznego.\nNależy na szczycie klimatycznej przyznać pierwszeństwo takim zadaniom, jak tworzenie rynku energii w UE, zaopatrzenie z różnych kierunków, wykorzystanie rodzimych źródeł energii.\nStopniowe uniezależnianie się od dostaw surowców energetycznych z Rosji powinno być priorytetem polityki energetycznej RP. Musi to przebiegać w sposób zrównoważony, nie uderzając w kondycje gospodarki, poziom życia Polaków. To powinno być zasadniczą kwestią, „sercem”, „trzonem” strategii energetycznej Polski.\nSpotkanie Rady Europejskiej już niebawem, decyzje jakie zapadną w ramach polityki klimatycznej zdecydują o naszej „pozycji geopolitycznej” na dekady, będą miały niebotyczny wpływ na tępo rozwoju gospodarczego RP, będą rzutować gargantuicznie na poziom PKB w najbliższym dziesięcioleciu. Będą miały gigantyczny wpływ na poziom życia, (stopę życiową), milionów Polaków.\nUSA, Kanada biją Unie na głowę w rozwoju gospodarczym. Obecnie pogłębia się dominacja gospodarcza Ameryki Północnej nad Europą dzięki zdrowemu, rzeczowemu, pragmatycznemu , zdroworozsądkowemu, roztropnemu, racjonalnemu, trzeźwemu, życiowemu podejściu do ochrony klimatu. Dzięki temu w Stanach Zjednoczonych, Kandzie energia jest niedroga. Po uchwaleniu celów polityki klimatycznej na rok 2030, m.in. redukcji emisji CO2 o 40 proc., 27 procentowego udział energii z OZE, wzrostu efektywności energetycznej o 30 procent na poziomie całej UE energia w Europie będzie znacznie droższa niż w Ameryce Północnej.\nA co z specyfiką energetyczną, z poziomem rozwoju gospodarczego, poszczególnych państw członkowskich?\nDo tak restrykcyjnej, nie życiowej, nie racjonalnej polityki klimatycznej zostajemy praktycznie, pisząc be ogródek zmuszani, ma miejsce dyktat, państw orędowników te polityki, nad innymi państwami Wspólnoty. Powinniśmy „starej UE” wybić z głowy ta niepragmatyczną, nieroztropną politykę klimatyczną, (powinniśmy im to wyperswadować).\nEksponentów, głosicieli, rzeczników, wyrazicieli, ambasadorów zaostrzonej polityki klimatycznej powinniśmy odwieść od nie-liczenia się z naszymi podstawowymi interesami, z racją stanu RP. Nawet „niech nie marzą”, że RP nie zawetuje tej polityki jak nie spełnią szereg postulatów kraju nad Wisłą, m.in. pozostawienie uprawnień dla polskiej energetyki w dotychczasowej formie( i ilości), bez uwzględniania nowych progów, wprowadzenie mechanizmu kontroli wzrostu ich cen. Do niepogodzenia z narodowymi interesami jest zaostrzona polityka klimatyczna również m.in. dla Holendrów, Szwedów, Węgrów, Czechów.\nReindustrializacja, ta kwestia powinna być poruszona podczas obrad Rady Europy, aktualna polityka klimatyczna Unii jest na kursie kolizyjnym z reindustrializacją, (nie istniej wspólny mianownik).\nAktualne cele redukcji emisji dwutlenku węgla uderzają boleśnie w energochłonny przemysł europejski, mogą doprowadzić do „zmiecenia go z powierzchni ziemi”.\nMa się nieodparte wrażenie (mam wielką nadzieje, że mylne), że nie mała ilość czołowych polskich polityków trafiających na „salony europejskie” traci poczucie więzi z „rodzimym krajem”, delegowani do Brukseli, Strasburga (itp.) ulegają przeobrażeniu się w eurokratów, „wpuszczeni w tryby instytucjonalnej machiny UE” zatracają świadomość swojego pochodzenia., zacieraj im się „priorytety” w działaniach, oddalają się od ojczyzny, zanika u nich patriotyzm, spostrzegaj Europę nie jak wspólnotę państw tylko jako wielki „stwór prawny”, („moloch brukselski”), jest to „przygnębiające”, ‘przykre”. Czyżby w nich zanikało poczucie racji stanu RP, czyżby z mężów stanu przekształcali się w “narzędzia biurokracji brukselskiej”?\nJerzy Buzek (nasz mąż stanu, Kawaler Orderu Orła Białego, profesor nauk technicznych, premier rządu RP w latach 1997–2001, przewodniczący instytucji Unii Europejskiej będącej odpowiednikiem jednoizbowego parlamentu w latach 2009–2012, filar RP w UE, niejednokrotnie stawał w obronie podstawowych interesów państwa polskiego, nie rzadko interweniuje na forum Parlamentu Europejskiego, kiedy pojawiają się „problemy” zagrażające racji stanu RP), raczej raczył zgromadzonych na XI Kongresie Nowego Przemysłu w Warszawie,” złotymi myślami” rodem z „propagandy brukselskiej”. Indoktrynował ekologicznie użytkowników panelu dyskusyjnego, uświadamiał ich, że w konwersacjach związanych z polityką klimatyczną „nie można skupiać się wyłącznie na stronie kosztowej i czysto ekonomicznej”. W czasie debaty, w ramach panelu dyskusyjnego “Polska droga do Wspólnoty Energetycznej Europy”, wypalił, że ludzie chcą żyć w zdrowym czystym środowisku. Niestety zapomniał dodać, że zanim zaczną myśleć o ochronie środowiska, klimatu, itp. szczytnym ideom muszą najpierw zaspokoić podstawowe potrzeby biologiczne a będzie to niezwykle trudno osiągnąć dla niemałej rzeszy Polaków kiedy zostanie wprowadzona w życie zaostrzona polityka klimatyczną w Polsce. Analizy są wstrząsające, poruszające, milionom Polaków grozi bieda energetyczna, czyby Jerzy Buzek, zaślepiony, zafascynowany europejskimi celami ograniczenia emisji CO2, nie dostrzegał tego. Czy według przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji Parlamentu Europejskiego „ludzka twarz pakietu klimatycznego” to Polacy popadający w nędze i zarazem egzaltujący się czystym, zdrowym powietrzem?\nJednocześnie nie sposób się nie zgodzić z prof. Jerzym Buzkiem, że należy postawić na nowoczesne technologie, które obniżą koszty drogich ekologicznych źródeł energii i będą współgrały z ochroną środowiska. Ale to jest pieśń dalekiej przyszłości, aby tak się stało RP musi do tych czasów „dotrwać”, społeczeństwo „dożyć”. Jak gospodarka nie będzie się dynamicznie rozwijała, raczej ogromna większość Polaków nie będzie mogła żyć na godnym poziomie, pewnie bieda w Polsce będzie się „niewyobrażalnie rozrastała”.\nW najbliższej dekadzie w Polsce pojawi się bardzo trudny do rozwikłania dylemat, jak pogodzić opłacalność produkcji energii z dbałością o środowisko naturalne.\nCzy cele polityki klimatycznej UE na rok 2030 uderzają w racje stanu RP? Cz.1 Czy cele polityki klimatycznej UE na rok 2030 uderzają w racje stanu RP? Cz.2 Negatywne skutki zaostrzenia polityki energetycznej UE dla polskiego przemysłu. Inwestycje energetyczne. Dywersyfikacja źródeł dostaw surowców. „Ikony” ultraliberalizmu w RP.


Ariana Grande przekazała smutną wiadomość. Fani w rozpaczy!\nMUZOTAKTNEWSYGwiazdyAriana Grande przekazała smutną wiadomość. Fani w rozpaczy!\n3 listopada 2020, 17:42\nAriana Grande musiała podjąć bardzo trudną decyzję i za sprawą wywiadu dla Zach Sang Show przekazała smutną wiadomość. Fani amerykańskiej gwiazdy pogrążyli się w rozpaczy.\nW ubiegłym tygodniu Ariana Grande (27 l.) niespodziewanie wydała szósty studyjny album „Positions”, na który trafiło 14 premierowych utworów, w tym duety z Doja Cat, The Weekend i Ty Dolla $ign. Krążek w mgnieniu oka zyskał popularność na Spotify czy iTunes, zaś tytułowy singiel stał jest pierwszą piosenką w historii, który jednocześnie zadebiutował na 1 miejscu na listach w Stanach Zjednoczonych, między innymi na Billboard Hot 100, Billboard Global 200 czy Billboard Global Excluding United States. Amerykańska gwiazda ponownie króluje na listach przebojów na całym świecie, a na popularnej platformie streamingowej Spotify zdetronizowała Dua Lipę – Ari ma największą liczbę słuchaczy (55,6 miliona). Fani nie kryją zachwytu nowym materiałem, zwłaszcza jeśli chodzi o warstwę tekstową.\nWasze wyrazy wsparcia są dla mnie bardo ważne! – wyznała Ariana Grande.\n▸ Zobacz także: Iwona Węgrowska: Tylko branża muzyczna została zamknięta na tak długo. Od marca…\nAriana Grande szczerze o koncertach!\nNiestety amerykańska piosenkarka nie ma zbyt dobrych wiadomości dla swoich fanów, jeśli chodzi o przyszłe plany muzyczne. Podczas ostatniej rozmowy w „Zach Sang Show” Ariana Grande została zapytana o najbliższą trasę koncertową.\nTo nie realne. Nie wiem, dlaczego ludzie udają, że ich trasy koncertowe będą miały miejsce właśnie teraz… mówię im „powodzenia” – wyznała Ariana Grande.\nNa początku tego roku eksperci przewidywali, że koncerty zaczną się ponownie dopiero jesienią 2021 roku. Jeśli chodzi o trasę koncertową „Positions”, gwiazda wyjaśniła:\nNie. To znaczy, nie sądzę, że ludzie będą koncertować do 2022 roku. Nie widzę takiej możliwości i nie sądzę, żebym czuła się bezpieczna. Nie. Nie chcę narazić moich fanów na niebezpieczeństwo. Myślę, że naprawdę musimy się temu przyjrzeć. Nikt nie wie, co robią i jak radzą sobie z tą pandemią, kto wie? Nie widzę tego na kartach – dodała gwiazda.\nWygląda na to, że trasa koncertowa „Positions” będzie połączona z promocją następnego albumu Ariany.\nPoza tym właśnie wróciłam z trasy w zeszłym roku. Uwielbiam czas, gdy realizowałam album Sweetener i Thank U, Next, a potem je promować jednocześnie, więc może, jeśli będzie następny, co nie nastąpi wkrótce, a pandemia sama się rozwiąże (…) Może to dobry moment, aby zacząć w ten sposób myśleć, ale sądzę, że przy obecnym stanie świata nie jest to bezpieczne – podsumowała Ariana Grande.\nTęsknicie za występami Ariany Grande?\n▸ Przeczytaj również: Agnieszka Wiechnik wspiera Strajk Kobiet. Posłuchaj singla „Siła Kobiet”


Rozpoczął się proces rapera oskarżonego o nakłanianie swoim teledyskiem do rasizmu | newsmap.pl\nRozpoczął się proces rapera oskarżonego o nakłanianie swoim teledyskiem do rasizmu\nW Paryżu rozpoczął się głośny proces ciemnoskórego francuskiego rapera. W swojej piosence pt. "wieszajcie białych" nakłaniał m.in. do torturowania i zabijania "białych" dzieci w żłobkach, zbierania majątków ich rodzicom itd. W raz z Francuskim rządem, organizacje antyrasistowskie domagają się najsurowszej kary dla Nicka Conrada.\nDo piosenki nakręcony został wyjątkowo brutalny teledysk, w którym zagrał raper. Poniża on w teledysku oraz torturuje, a następnie wiesza białego przechodnia w podparyskim imigranckim getcie.\nZobaczymy, czy białas potrafi tak szybko biegać jak ciemnoskórzy sportowcy - mówi bohater grany przez Conrada, dając białemu mężczyźnie dwie sekundy na ucieczkę. W kolejnej scenie strzela mu w kręgosłup i wbija jego zęby w krawężnik, kopiąc go w tył głowy.\nWchodzę do żłobków i zabijam białe niemowlęta! Łapcie je szybko i ćwiartujcie je, a ich rodziców wieszajcie - żeby dostarczyć rozrywki ciemnoskórym dzieciom - śpiewał 35-letni raper. Teledysk do jego piosenki został usunięty z portali internetowych.\nWedług Nicka Conrada, nie może on zostać ukarany za teledysk, ponieważ według niego chodzi w nim właśnie o potępienie rasizmu i o apel o miłość bliźniego. Adwokaci 35-letniego rapera domagają się jego uniewinnienia.\nOpublikowane: Styczeń 10th, 2019 12:24 pm


Dr Łukasz Adamski: Putinizm i II wojna światowa. Mechanizm wyparcia – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n17 Wrz 2020 Białoruś, Historia i Wspomnienia, II wojna światowa na Kresach, Litwa, Region Bałtyku, Rosja, SUPERNEWS, Ukraina 1 comments\nEsej historyczny prezydenta Rosji o przyczynach, przebiegu i wnioskach z II wojny światowej jest wybornym źródłem nie tylko do analizy zapatrywań na historię XX w. Władimira Putina, ale i światopoglądu przywódcy państwa rosyjskiego i kompetencji aparatu biurokratycznego, który go obsługuje.\nOpublikowany 18 czerwca br. artykuł Władimira Putin w amerykańskim piśmie „National Interest” jako „Prawdziwe lekcje 75. rocznicy II wojny światowej”, a dzień później w wersji rosyjskiej pod innym, przypuszczalnie pierwotnym tytułem: „75 lat Wielkiego Zwycięstwa: wspólna odpowiedzialność wobec historii i przyszłości” nie przykuł uwagi ani światowej, ani polskiej opinii publicznej. Informacje o jego publikacji nikły w cieniu doniesień o ogólnoświatowej zarazie wywoływanej przez wirusa: SARS-CoV-2 czy zamieszek w Stanach Zjednoczonych na tle walki z faktycznym i rzekomym rasizmem, a w przypadku Polski – również w wirze wydarzeń z kampanii przed wyborami prezydenckimi. Również europejscy historycy czy politycy nie przejawili specjalnego zainteresowania polemiką z długim, bo liczącym ponad 50 tys. znaków artykułem, a analitycy rosyjskiej polityki zagranicznej czy polityki pamięci – wiwisekcją poglądów rosyjskiego prezydenta.\nW zasadzie trudno się temu też dziwić, zważywszy na to, że tekst w przytłaczającej większości powtarzał opinie, wyrażane wcześniej przez samego Putina oraz członków kremlowskiej kamaryli. Tylko w 2019 r. podobne tezy wygłaszali Siergiej Naryszkin, szef Służby Wywiadu Zagranicznego i prezes Rosyjskiego Towarzystwa Historycznego czy były minister kultury, Władimir Miedinski, a także służby prasowe i media społecznościowe rosyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych. Wiele tez z artykułu zostało przy tym już wcześniej zaprezentowanych opinii publicznej przez samego Putina podczas dwóch sławetnych konferencji prasowych z 19 i 24 grudnia 2019 r. To właśnie wtedy rosyjski prezydent nie tylko zarzucił II RP współpracę z nazistowskimi Niemcami, ale i zasugerował współodpowiedzialność Polski za Holokaust. Wszystkie te ówczesne wypowiedzi rosyjskich oficjeli były poza Rosją na tyle intensywnie komentowane, że gdy kilka miesięcy po zapowiedzi Putin w końcu opublikował swój artykuł, to stracono ochotę do powtarzania się w krytyce.\nBynajmniej nie oznacza to, że artykuł Putina nie jest cenny. Jako źródło mówi on wiele o poglądach rosyjskiego prezydenta oraz o jego percepcji stosunków międzynarodowych i mentalności, a także o kompetencja aparatu, który wspiera przywódcę państwa rosyjskiego w sprawach historycznych. Bez wątpienia warto szczegółowej analizy.\nArtykuł Putina jako artykuł polityczny przedstawia autorską wizję przyczyn i przebiegu II wojny światowej oraz lekcji, które należy z niej wyciągnąć. Jego publikacja w amerykańskim piśmie konserwatywnym pozornie wskazuje, że został on napisany dla czytelników zachodnich. Zarazem emocjonalny język, z wzniosłymi, by nie rzec egzaltowanymi odwołaniami się do „żelaznej siły ducha” społeczeństwa ZSRR czy „heroicznej, pełnej samopoświęcenia walce z nazistami”, której rezultatem było „zwycięstwo, przekazane nam [kolejnym pokoleniom], które nigdy nie będzie zapomniane”, oraz z opowieściami o rodzinnej historii, jak śmierć dwuletniego brata w oblężonym Leningradzie, uprawdopodabnia założenie, że co najmniej równorzędnym adresatem jest rosyjska opinia publiczna, która do takiej stylistyki jest przyzwyczajona. W tekście znajdują się odniesienia do epizodów II wojny światowej, znanych jedynie ludziom, które przeszły edukację w ZSRR, albo jego obywateli, którzy sami mieli doświadczenia historyczne z czasów II wojny światowe. Choćby wskazany przez rosyjskiego badacza polityki historycznej Aleksieja Millera passus o legendarnej, nieśmiertelnej „6 rocie”. Konia z rzędem temu, kto spośród czytelników spoza Rosji wie, o czym mowa – stwierdzał w komentarzu historyk.\nW wymiarze wewnętrznym Putin ewidentnie chce wykazać, że wywiązuje się dobrze z roli kustosza pamięci historycznej narodu rosyjskiego; pamięci – w dużej mierze ukształtowanej w czasach Breżniewa poprzez celowe wysiłki państwa sowieckiego, a obecnie dla wielu Rosjan stanowiącej erzac-religię. Emocjonalność zaś, z którą tę historię traktuje, świadczy, że sam się z nią utożsamia. Alternatywną hipotezą będzie przypuszczenie, że tekst został po prostu, być może w wyniku pośpiechu, zredagowany z fragmentów wielu tekstów przeznaczonych dla różnych grup odbiorców, stąd też niespójności.\nW jakim celu zaś historyczna publicystyka Putina została przygotowana dla odbiorców spoza Rosji? Putin wprost wskazuje, że są to „oskarżenia szeregu polityków”, pragnących napisać na nowo historię II wojny światowej, w szczególności zaś rezolucja Parlamentu Europejskiego z 19 września 2019 r., w której pakt Ribbentrop-Mołotow został wskazany jako wydarzenie, które utorowało drogę do wybuchu wojny światowej. Dla Putina szerzący się w Europie „rewizjonizm historyczny” (czytaj – jednoznaczne potępianie ZSRR jako totalitarnego imperialistycznego państwa), do czego walnie przyczynili się badacze i politycy z Europy Środkowej i Wschodniej, to nie tylko szyderstwo z pamięci, ale i niebezpieczeństwo dla ładu międzynarodowego, który wyłonił się z II wojny światowej i funkcjonował dzięki respektowaniu ustaleń konferencji w Jałcie i San Francisco oraz trybunału w Norymberdze.\nPrzyjrzyjmy się teraz dokładniej tezom rosyjskiego prezydenta.\nZaraz na początku wywodów zwraca uwagę, że Putin sięga garściami z poglądów tzw. rewizjonistycznego nurtu interpretacyjnego II wojny światowej, polewając je dodatkowo własnym sosem. Twierdzi on, że odpowiedzialność za wybuch II wojny światowej spoczywa nie tylko na Niemczech pod rządami Hitlera, ale i na wielu innych państwach, w tym zwłaszcza na państwach-zwycięzcach I wojny światowej, którzy zbytnio pokrzywdzili Niemcy i stworzyli lub zaakceptowali stworzenie szeregu państw w Europie Środkowej z jednostronnie wytyczonymi granicami. „Traktat Wersalski stał się dla Niemiec” symbolem głębokiej niesprawiedliwości (..). To właśnie upokorzenie narodowe stało się pożywką dla radykalnych i rewanżystowskich nastrojów w Niemczech”, sam zaś wersalski ład pokojowy „zrodził liczne skryte przeciwieństwa i jawne konflikty, których podstawą były arbitralnie wyznaczone przez zwycięzców w Pierwszej wojnie światowej granice nowych państw europejskich”.\nWedług Putina odpowiedzialność państw zachodnich wynika ze zbyt późnego uświadomienia sobie natury hitlerowskiego reżymu, akceptowania jego agresji lub wręcz współdziałania z nim w dziele niszczenia pokoju. Jedynym państwem, które konsekwentnie opowiadało się przeciwko porozumieniom z Hitlerem i wcześnie przejrzało jego zamiary, był ZSRR, niestety inne państwa były wobec niego uprzedzone, toteż zamiast wspólnie zwalczać hitleryzm, rozpoczęły z nim paktowanie, z kulminacją jesienią 1938 r. „W odróżnieniu od licznych ówczesnych przywódców europejskich Stalin nie splami się osobistym spotkaniem z Hitlerem, uważanym wówczas w kołach na Zachodzie za w pełni szacownego polityka”(…). „Właśnie zmowa monachijska – konstatuje w innym miejscu Putin – posłużyła jako cyngiel, po naciśnięciu którego wielka wojna w Europie była nie do uniknięcia”. Rosyjski prezydent wykorzystuje przy tym okazję, by ponowić swoją straceńczą historyczną szarżę na Polskę, która jego zdaniem szczególnie ochoczo współdziałała z hitlerowskimi Niemcami „W Polsce liczono się z tym, że bez wsparcia hitlerowskiego jej agresywne plany będą skazane na fiasko” „Polska, realizując swoje interesy, wszelkimi siłami przeciwdziałała stworzeniu systemu bezpieczeństwa zbiorowego w Europie”. W rezultacie takiej oceny polityki II RP wysnuty został wniosek uderzający radykalizmem ocen: „Tragedia Polski całkiem spoczywa na sumieniu ówczesnego polskiego kierownictwa”.\nJest przy tym rzeczą znamienną, iż Putin traktuje ZSRR jako równoprawnego uczestnika stosunków międzynarodowych. Owszem, pojawia się zastrzeżenie, że „pamiętamy o zbrodniach reżymu przeciwko własnemu narodowi, o koszmarach masowych represji’ a „przywódcom sowieckim można zarzucać wiele, lecz nie braku zrozumienia charakteru zagrożeń zewnętrznych”. Zarazem rosyjski prezydent nie wyciąga z analizy sytuacji okresu międzywojennego elementarnego dla profesjonalnego historyka wniosku, który – w wersji minimalistycznej brzmi, że totalitarne państwo o uniwersalistycznej ideologii, stosujące represje wobec milionów własnych obywateli, próbujące stworzyć nową cywilizację i nowego człowieka, bynajmniej nie musiało być postrzegane jako mniejsze zagrożenie niż III Rzesza\nCentralną częścią wywodów Putina stanowią jego wysiłki, aby bronić dobre imię ZSRR w okresie 1939-1941, w szczególności polemizować z oskarżeniami ZSRR o agresję na Polskę w 1939 r. i aneksję krajów bałtyckich. Dowiadujemy się, że „elity wojskowo-polityczne Polski do 17 września uciekły na terytorium Rumunii, zdradzając swój naród, nadal walczący z agresorami”, potem zaś dopiero wkroczyła Armia Czerwona. Jesteśmy przekonywani, że „innych wariantów nie było”, bo „w przeciwnym wypadku wojna z nazistami, która była nie do uniknięcia, rozpoczęła by się ze skrajnie niekorzystnych pozycji strategicznych, a miliony ludzi różnych narodowości, w tym Żydzi, żyjący pod Brześciem, Grodnem, Przemyślem, Lwowem i Wilnem, byliby wydani na eksterminację przez nazistów i ich miejscowych pomagierów.” Wedle Putina ZSRR „nie chciał grać u boku Niemiec, co doprowadziło do tego, że realna styczność wojsk niemieckich i sowieckich nastąpiła znacznie bardziej na wschód ustalonych w tajnym protokole rubieży, nie na Wiśle, ale mniej więcej na tak zwanej linii Curzona, która jeszcze w 1919 r. była zalecana przez Ententę jako wschodnia granica Polski”. Wreszcie – zaznacza lider Rosji – „Włączenie Litwy, Łotwy i Estonii do ZSRR nastąpiło na mocy umowy, za zgodą wybranych rządów. Odpowiadało prawu międzynarodowemu i państwowemu tego czasu.”\nTo, co uderza w tych wywodach, to nie tylko odwracanie związku przyczynowo-skutkowego między wkroczeniem Armii Czerwonej a opuszczeniem terytorium RP przez rząd, znane jeszcze z sowieckiej propagandy, ale i wątek ochrony ludności żydowskiej przed Holokaustem dzięki działaniom sowieckim – będący novum w rosyjskiej propagandzie. Brzmi on atrakcyjnie, z tym że jest to klasyczne uzasadnienie ex post, w więc prezentystyczne – w 1939 r., ani nawet w 1940 r. nikt nie miał wiedzy, o tym jaki los spotka żydowską ludność Europy. Z kolei twierdzenie, że wojna była nie do uniknięcia – zasadza się na błędzie metodologicznym, zwanym retroaktywnym determinizmem. Historyk, świadom tego, że coś się w przeszłości zdarzyło w określonych okolicznościach, ocenia, że było to wydarzenie, które musiało było się zdarzyć, że było ono przesądzone. Wszystko to zostało zaś opakowane w pułapkę fałszywej alternatywy: albo okupacja całej RP przez Wehrmacht, albo uprzedzenie działań tegoż Wehrmachtu. Inne możliwe przecież do pomyślenia warianty jak np. dalszy opór wojsk polskich, który by skłonił aliantów do rewizji swojego stanowiska, aby wstrzymać się z ofensywą przeciwko Niemcom przy neutralności ZSRR, bądź też pomoc tegoż ZSRR nie były w ogóle przedmiotem rozważań Putina. Pominął on losy polskich żołnierzy, wymordowanych w niewoli przez ZSRR, oraz represje ludności cywilnej wschodnich województw. Pojawia się znany z sowieckiej propagandy wątek linii Curzona, jako rzekomo zaakceptowanej przez Ententą, rzekomo przebiegającej także w Galicji Wschodniej – różnica polega na tym, że Sowieci, w tym sam Stalin, nie utożsamiali linii Curzona z linią rozbioru Polski określonej w umowę sowiecko-niemieckiej z 28 września 1939, włączającej m.in. Białystok i Łomżę w skład ZSRR, natomiast Putin to, wbrew faktom, czyni. Podobnie jak, wbrew faktom, broni legalności aneksji państw bałtyckich. A przecież łatwo ustalić sprawdzając obowiązujące w latach 1939-1940 akty prawa międzynarodowego, w tym pakt Brianda-Kelloga o wyrzeczeniu się wojny jako instrumentu polityki zagranicznej, co oznacza również penalizację groźby użycia siły, a także konwencję londyńska z 1933 r., podpisaną m.in. przez ZSRR, Polskę, Łotwę i Estonię, jednoznacznie stwierdzają, w jaki sposób definiować agresję jednego państwa przeciwko drugiemu.\nW artykule sporo miejsca poświęca Putin podkreślaniu walnego wkładu ZSRR w zwycięstwo nad Niemcami oraz końcowi wojny. „Związek Sowiecki, który odniósł wspaniałe, druzgocące zwycięstwo nad nazizmem, ocalił cały świat”(..) „Zwycięstwo to zostało odniesione przede wszystkim przez naród sowiecki (…) na froncie i na tyłach ramię w ramię stali przedstawiciele wszystkich republik ZSRR (…) Przyjaźń narodów [ZSRR] i ich wzajemna pomoc stały się dla wroga prawdziwą twierdzą nie do zdobycia. [W 1944 r.] „Armia Czerwona rozpoczęła misję wyzwolicielską w Europie,uratowała od eksterminacji i obrócenia w niewolników, od koszmaru Holokaustu, całe narody. Uratowała kosztem życia setek tysięcy żołnierzy sowieckich”. Wspomina wkład Wielkiej Brytanii, USA, Chin i Francji we zwycięstwo, pomijając inne kraje.\nO ile podkreślanie roli wysiłku zbrojnego Sowietów, często lekceważonego na Zachodzie, można zrozumieć, choć tak naprawdę wyliczenie procentowego udziału zawsze będzie budziło kontrowersje ze względu na brak oczywistych kryteriów takiej wyliczanki, to inne elementy tego elaboratu wskazują już na jawne cele polityczne. Odwołanie do „narodu sowieckiego” ma na celu oczywiście podkreślanie więzi pamięci historycznej łączących Rosjan i inne narody ZSRR, natomiast podkreślanie wyzwolicielskiego charakteru ofensywy Armii Czerwonej, wbrew wnioskom nasuwającym się z pierwszej części artykułu o tym, że historii przyczyn II wojny światowej nie należy upraszczać i sprowadzać do nazizmu, ma na celu obronę powojennej dominacji ZSRR w Europie Środkowej. Z kolei wymienianie w kontekście analizy zjawiska kolaboracji w Europie i zbrodni kolaborantów jedynie „egzekucji w Babim Jarze, Rzezi Wołyńskiej, spalonego Chatynia czy akcji eksterminacji Żydów na Litwie i w Łotwie”, a więc zbrodni za które w całości lub w części odpowiadały jednostki złożone z Ukraińców bądź też Litwinów i Łotyszy, ma na celu przedstawianie wszelkich działań struktur niepodległościowych tych narodów jako pasma kolaboracjonizmu i zbrodni. Przy czym wymienienie przez rosyjskiego prezydenta Chatynia, a więc białoruskiej wioski, której 150 mieszkańców zostało wymordowanych przez SS wraz z ukraińskim batalianem Schutzmanschaftu, a pominięcie Katynia, gdzie śmierć poniosło trzydzieści razy tyle polskich oficerów, może być symbolem takiego selektywnego, a więc manipulacyjnego podejścia do historii.\nZnamienny dla oceny politycznego przekazu Putina jest jego sąd o serii konferencji wieńczących II wojnę światową, w tym o konferencji jałtańskie. „[Stalin, Roosevelt i Churchill] potrafili zawrzeć porozumienie i zgodzić się na rozwiązanie, dzięki któremu zyskała cała ludzkość. Państwa-zwycięzcy pozostawili nam system, będący kwintesencją intelektualnych i politycznych aspiracji kilku wieków. Seria konferencji – w Teheranie, Jałcie, San Francisko i Poczdamie położyła podwaliny pod to, że świat ten już 75 lat, nie bacząc na bardzo ostre przeciwieństwa, żyje bez wojny globalnej.”\nPo co to przypominanie? Rosja spełnia dziś kryteria mocarstwowości głównie ze względu na swoją armię, w tym potencjał jądrowego odstraszania, oraz stałe miejsce w Radzie Bezpieczeństwa ONZ – efekcie ustaleń z ostatniego okresu II wojny światowej, ustępuje natomiast wielu krajom, mającym znacząco wyższy poziom rozwoju społeczno-gospodarczego. W tej sytuacji odwoływanie się do historii jest niczym innym niż podkreślaniem niezbywalności historycznie uwarunkowanego statusu Rosji jako mocarstwa, aspirującego do współdecydowania o losach świata oraz wyrażaniem stanowiska w sprawie reformy ONZ, zdaniem Rosji niepotrzebnej.\nKwintesencją Putinowskiego wykładu o II wojnie światowej jest odwołanie się do orzeczenia Trybunału w Norymberdze. Putin stwierdza, że rezolucja Parlamentu Europejskiego jest sprzeczna z uzasadnieniem wyroku Trybunału Norymberskiego, a w innym miejscu przypomina, że rzeczony trybunał potępił również pomocników nazistów, kolaboracjonistów różnych maści, zaznaczając – iż to haniebne zjawisko występowało we wszystkich państwach Europy”.\nW ten sposób Putin usiłuje przekonać świat, iż stanowisko sporządzone przez prawników, bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej oraz w określonych uwarunkowaniach politycznych – wpływem ZSRR na prace Trybunału – ma determinować dopuszczalne ramy współczesnych interpretacji historycznych. Nie zdaje sobie sprawy przy tym lub też świadomie ignoruje to, że stanowisko w odniesieniu przyczyn II wojny światowej tenże Trybunał zajął stanowisko biegunowo odmienne od Putinowskiego, przypisując winę za wybuch II wojnie światowej wyłącznie Niemcom, rządzonym przez Hitlera z jego imperialną oraz ludobójczą ideologią, a nie Traktatowi Wersalskiemu czy Polsce.\nAnaliza artykułu Putina nie byłaby pełna, gdybyśmy nie zwrócili uwagi, że pojawiają się w nim świadome kłamstwa. Rosyjski prezydent oznajmia np. iż europejscy politycy, zwłaszcza polscy przywódcy, chcieliby przemilczeń Monachium”. A przecież Putin osobiście słyszał na Westerplatte, 1 września 2009 r., przeprosiny ze strony prezydenta RP wobec Czechów za wymuszoną na Czechosłowacji cesję Śląska Zaolzańskiego.\nRzuca się także w oczy projekcja własnego sposobu myślenia o historii oraz stosunku do ciemnych kart własnej historii wykazywanego przez Federację Rosyjską na sposób myślenia innych polityków czy postępowanie innych państw. „Związek Sowiecki dał ocenę prawną oraz moralną tak zwanemu paktowi Ribbentrop-Mołotow, (…) podczas gdy inne państwa wolą nie mówić o porozumieniach, gdzie figurują podpisy nazistów i polityków zachodnich”. (…) Nie wiem, czy nie było jakichś „tajnych protokołów” i załączniki do porozumień szeregu krajów z nazistami. Pozostaje „wierzyć na słowo”.”\nPrzekonanie, że w demokratycznych, praworządnych krajach, z otwartymi archiwami, gdzieś może kryć się jakiś „tajny protokół” do układu z III Rzeszą – jak choćby wielokrotnie sugerowany czy wprost sugerowany przez rosyjskich propagandzistów tajny protokół do układu „Piłsudski-Hitler”, a więc do polsko-niemieckiej deklaracji o niestosowaniu przemocy z 1934 r. – odzwierciedla po prostu przekonanie Putina i elit rządzących Rosją, że inne państwa europejskie stosują te same zabiegi w odniesieniu do historii co Rosja, tyle że są one sprawniejsze, bo nigdy nie uległy ułudzie, jak ZSRR w okresie „pieriestrojki”, że ujawnienie „trupów z szaf” przyniesie korzyści państwu.\nZjawisko projekcji jako jednego z psychologicznych mechanizmów obronnych jest dobrze opisane, podobnie jak racjonalizacja zbrodni mająca na celu m.in. uspokajanie wyrzutów sumienia. Putin, tak jak wielu Rosjan rozumie, że okres sowiecki przyniósł miliony ofiar, głównie obywateli ZSRR, systematyczną unicestwianie tradycyjnych wartości, kultury, wiary, całkowicie nieefektywny model gospodarczy i głęboką izolację od Europy na ponad 70 lat. Ponieważ trudno jest przypisać odpowiedzialność za sowiecki totalitaryzm siłom zewnętrznym, Rosjanie starają się dostrzec jakiś pozytywny sens w samym istnieniu Związku Radzieckiego i wyprzeć te informacje, które nadwyrężają tę wiarę. Niewykluczone, że właśnie dlatego rosyjski prezydent uczepia się myśli, że może inni też podpisywali „tajne protokoły”, czemu towarzyszy wiara charakterystyczna dla wielu historyków amatorów, że profesjonalna nauka historyczna może wyjaśnić sprawę raz na zawsze. W końcu – pisze Putin – „Jest rzeczą pryncypialną, aby opierać się na materiały archiwalne, świadectwa ówcześnie żyjących ludzi i odrzucić wszelkie spekulacje ideologiczne i polityczne”. (…) Uważam, że poszukiwaniem wyważonych ocen zaszłych wydarzeń powinna zajmować się nauka akademicka z szerokim, przedstawicielstwem poważanych uczonych z różnych krajów. Nam wszystkim potrzeba prawdy i obiektywności”.\nTyle że historia składa się nie tylko z rekonstrukcji wydarzeń z przeszłości – a więc faktów, ale i ich interpretacji, a te są pochodną systemu wartości wyznawanego przez danego historyka oraz poziomu jego profesjonalizmu zawodowego.\nOgólnie więc cały artykuł Putina sprawia wrażenie nie tyle oskarżenia co mowy obrończej przez zarzutami wobec polityki zagranicznej ZSRR, płynącymi głównie z Europy Środkowej i akceptowanymi na poziomie ogólnoeuropejskim, o czym świadczy rezolucja Parlamentu Europejskiego. Przy czym liczne przemilczenia zbrodni sowieckich, demonstrowana nieporadność w krytyce źródeł i ignorowanie zasad rzetelnej interpretacji są na tyle proste do zidentyfikowania dla wykształconego czytelnika nawet nie będącego historykiem, że ów artykuł trudno zakwalifikować jako profesjonalną mową obronną ZSRR. Jest to raczej mowa kauzyperdy, który z powodu braków w wykształceniu i emocjonalnego stosunku do swojego klienta, raczej podsądnemu zaszkodzi niż pomoże. Wiele to mówi o profesjonalizmie aparatu biurokratycznego, który pracuje dla rosyjskiego prezydenta i przedstawiał mu do akceptacji robocze wersje tego artykułu.\nArtykuł może być też potraktowany jako wykład głównych założeń polityki historycznej współczesnej Rosji, poczytującej obronę postępowania totalitarnego mocarstwa za rację stanu i szydzącej w ten sposób z milionów jego ofiar, w dużej mierze samych Rosjan. Jako kwintesencja poglądów historycznych rosyjskiego prezydenta już stanowi, wdzięczny przedmiot do analizy przez historyków, badaczy polityki pamięci oraz psychologów społecznych. Natomiast jako esej historyczny i inspirujący naukę historyczną przedstawia on wartość zbliżoną do dzieła opublikowanego 70 lat wcześniej, a mianowicie „Marksizmu i zagadnień językoznawstwa”, autorstwa Józefa Stalina.\nWspólna deklaracja Bułgarii, Czech, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Polski, Rumunii i Słowacji oraz USA z okazji 75. rocznicy zakończenia II wojny światowej Morawiecki: Dlaczego pan Putin nie wspomina o współpracy NKWD i Gestapo? Znany rosyjski historyk: Stalin chciał wojny. Jego imperium zdradziecko zajęło terytorium Polski i zabiło wielu polskich obywateli Powoli przebijamy się w świecie z prawdą o II wojnie światowej (ROZMOWA z dr Łukaszem Jasiną) Wspólna deklaracja Estonii, Litwy, Łotwy, Polski i Rumunii z okazji 80. rocznicy podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow\nTagi: 17 września 1939 1941 75. rocznica zakończenia II wojny światowej Armia Czerwona Babi Jar blokada Leningradu Chatyń Estonia Hitler Holokaust II Rzeczpospolita II wojna światowa iii rzesza Katyń komunizm Litwa Łotwa Miedinski narodowy socjalizm Naryszki nazizm Niemcy Pakt Ribbentrop-Mołotow polityka historyczna Polska Putin putinizm Stalin totalitaryzm układ monachijski wielki terror Zbrodnia Katyńska zbrodnia wołyńska ZSRR ZSRS Żydzi\n17 września 2020 o 22:04 Odpowiedz ↓\nI kierownictwo ZSRR bylo tak cudowne i tak swietnie rozumialo sytuacje miedzynarodowa ze wiedzac ze Niemcy pewnie w koncu doprowadza do wojny, pozwalano Niemcom na cwiczenie manerow wojsk pancernych na swoim terytorium. Niezwykle rozsadne… Polska za to tak nie chciala uczestniczyc w programie bezpieczenstwa zbiorowego, ze gdzie sie da podpisywala traktaty sojusznicze. Dziwne… zupelnie jakby chcieli bezpieczenstwa zbiorowego. No chyba ze wedlug Rosjan bezpieczenstwo zbiorowe to byc w sojuszu (czyt. rob co kaza oni) z Rosja. Za to jak naprawde wygladal zwyciezki pochod ma Zachod opisano w ksiazce “Soldat”.


Evidence Based Acupuncture | Astma oskrzelowa - Evidence Based Acupuncture\nAstma oskrzelowaautor: lek. med. Bartosz ChmielnickiYou are here:HomePłuca i układ oddechowyAstma oskrzelowa\nAstma oskrzelowa jest przewlekła chorobą dróg oddechowych, w etiologii której istotną rolę odgrywa stan zapalny. Jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych chorób na świecie. Szacuje się, że choruje na nią ok 100-150 milionów osób na świecie. W Europie choruje ok 4,5 % dorosłych i ponad 10 % dzieci. W Polsce częstość występowania astmy jest podobna. Współczesna medycyna proponuje pacjentom leki oparte na agonistach receptorów β-adrenergicznych, które powodują rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli, lub leki przeciwzapalne, najczęściej wziewne sterydy. W tej sytuacji wielu pacjentów poszukuje innych form terapii zwracając się ku różnym sposobom leczenia, w tym korzystając z zabiegów akupunktury. Naukowcy pracujący dla Cochrane Collaboration wydali w 2009 roku raport podsumowujący wyniki dwunastu randomizowanych badań klinicznych dotyczących skuteczności akupunktury w leczeniu astmy(źródło)1. Ze względu na dużą heterogenność badań Autorzy nie zdecydowali się wyciągać żadnych wniosków. Tym niemniej wskazują na kilka interesujących faktów. Dwa z badań (z 1984 i 2000 roku) wskazują na znamienną redukcję stosowanych leków u osób leczonych akupunkturą. Dodatkowo, niektóre z badań podawały poprawę w subiektywnych parametrach. W różnych badaniach używano różnych interwencji jako kontroli, w tym nakłuwania poza punktami akupunkturowymi, co jednak może dawać pewien poziom efektu terapeutycznego. Autorzy w interesująco i kompetentnie wypowiedzieli się również na temat różnic między interwencjami wymuszonymi przez rygor badania naukowego a realną akupunkturą wykonywaną zgodnie z prawidłami Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Wobec powyższych trudności metodologicznych badacze ci sugerują odejście od „standaryzowanego” modelu terapii i próbę opisu kompleksowego wpływu akupunktury na funkcjonowanie organizmów ludzi chorych na astmę oskrzelową. Od 2009 roku kolejne grupy badaczy publikowały wyniki swoich eksperymentów lub analiz dostępnej literatury. W 2011 roku Koreańscy naukowcy przedstawili przegląd i meta-analizę skuteczności farmakopunktury w leczeniu astmy(źródło)2. Farmakopunktura jest metodą leczenia polegającą na podawaniu niewielkich ilości preparatów ziołowych w punkty akupunkturowe. Jakość włączonych badań, podobnie jak w przypadku omówionego powyżej przeglądu, nie była wysoka, aczkolwiek tym razem Autorzy wykazali znamienną statystycznie różnicę między działaniem farmakopunktury a leczeniem standardowym. Dwa z badań wskazywały dodatkowo na pozytywny wpływ tej metody na Szczytowy Przepływ Wydechowy (PEF).\nPowszechnie uważa się, że stosowanie koherentnego światła lasera zamiast wkłuwania igieł jest lepiej tolerowane przez dzieci, więc w badaniach dotyczących dzieci często zamiast akupunktury korzysta się z laseropunktury. W 2012 roku opublikowano artykuł, będący próbą podsumowania przeprowadzonych do tego czasu badań z wykorzystaniem laseropunktury w leczeniu astmy oskrzelowej u dzieci(źródło)4. Ze względu na niewielką ilość odpowiednio wysokiej jakości badań Autorzy zrezygnowali z przeprowadzenia metaanalizy. Poddali natomiast analizie jedynie wybrane z trzynastu trzy badania, które dawały rozbieżne rezultaty. Ze względu na to, że część wyników byłą korzystna dla laseropunktury, a część nie, Autorzy uznali za niemożliwe wypowiadać się na temat skuteczności akupunktury i zalecili dalsze badania. Zgodnie z tymi zaleceniami, kolejne badanie, przeprowadzone w Egipcie, dotyczyło wpływu laseropunktury na samopoczucie i wyniki spirometrii u dzieci chorujących na astmę oskrzelową(źródło)5. W omawianym badaniu, u 50 dzieci stosowano po 10 zabiegów stymulacji punktów akupunkturowych za pomocą światła. W rezultacie uzyskano dużą redukcję objawów (36 dzieci mających objawy w dzień i w nocy do 2 dzieci mających objawy w dzień), jak również obiektywnych wyników spirometrii:\nDzienna dawka wziewnych sterydów została zredukowana z 200-450 μg do 0-200 μg. Dodatkowo pacjenci zaprzestali używania krótkodziałających agonistów receptora B2. Niemieccy badacze opublikowali w 2013 roku analizę ekonomiczną stosowania akupunktury jako metody dodatkowej przy leczeniu astmy oskrzelowej(źródło)6. Wykorzystanie akupunktury skutkowało dodatkowymi kosztami, ale też poprawą jakości życia pacjentów, w porównaniu do grupy w której nie stosowano akupunktury. Koszty uzyskania punktu QUALY były na tyle niskie, że akupunktura jest metodą uzasadnioną ekonomicznie we wspieraniu leczenia astmy oskrzelowej.\nDotychczasowe badania nad stosowaniem akupunktury w leczeniu astmy oskrzelowej dają różne wyniki. Prawdopodobnie, co zdarza się często w badaniach nad akupunkturą, rozbieżności te wynikają z niedoskonałości metodologii, co podkreślają między innymi badacze zrzeszeni w Cochrane Collaboration. Tym bardziej interesujące wydają się wyniki badania, opublikowanego w 2013 roku w „Clinical Reviews in Allergy and Immunology”(źródło)7 ,które pokazują mechanizmy działania akupunktury jako metody dodatkowej w leczeniu astmy. W badaniu tym uzyskano 85% skuteczność leczenia. Co więcej pod wpływem terapii, w ślinie i wydzielinie z nosa zmniejszyło się stężenie sIgA i całkowitej IgA. Poziomy IgE, limfocytów T (Il-2R+) i eozynofilii w surowicy również znamiennie się obniżyły. Dodatkowo zwiększyła się liczba limfocytów T, frakcji CD3+, CD4+ i CD8+. Akupunktura nie wpłynęła na poziom kortyzolu u chorych. Autorzy konkludują, że akupunktura reguluje odporność i może być dodatkową metodą leczenia chorych cierpiących z powodu astmy oskrzelowej.\nPrzeciwzapalne działanie akupunktury badano również na modelach zwierzęcych. Proteomika to gałąź nauki zajmująca się badaniem struktury i funkcji białek. W 2012 roku wydrukowano artykuł opisujący analizę wpływu akupunktury na obecność białek związanych z zapaleniem u szczurów u których wywołano astmę. Badanie wykazało, że akupunktura skutkuje zmniejszeniem ilości białek prozapalnych (S100A8, RAGE i S100A11) i zwiększeniem ilości białek przeciwdziałających zapaleniu (w tym CC10, ANXA5 i sRAGE) Grupa białek S100 jest ściśle związana ze stanem zapalnym, występują one między innymi w cytozolu neutrofili i monocytów. Wydzielone do przestrzeni międzykomórkowej, łączą się z receptorami na powierzchni komórek (m.in. RAGE) aktywując ścieżki związane z reakcją zapalną. Akupunktura zmniejsza ilość białek S100A8 i S100A11 co skutkuje zmniejszeniem reakcji zapalnej i zmniejszeniem migracji komórek zapalnych do tkanki płucnej. RAGE jest receptorem błonowym pobudzanym między innymi przez białka S100, co skutkuje reakcją zapalną. Akupunktura zmniejsza jego ekspresję, a także zwiększa występowanie jego izoformy sRAGE, która nie mając części przezbłonowej nie uruchamia reakcji zapalnych, przeciwdziała im a nawet odwraca procesy zapalne związane z RAGE. Białko CC10 jest produkowane głównie przez komórki Clary, zlokalizowane w oskrzelikach i działa jako istotny mediator przeciwzapalnej odpowiedzi. Akupunktura zwiększa jego ekspresję, zmniejszoną przez astmę.\nANXA5 należy do rodziny aneksyn. Przeciwzapalne działanie tego białka dotyczy głównie wpływu na funkcjonalne konsekwencje stanu zapalnego w ścianie naczyń. W rozwoju stanu zapalnego w astmie oskrzelowej, niski poziom CC10 prawdopodobnie stymuluje produkcję białek z grupy S100, które wiążą się z receptorem RAGE tworząc kanał transdukcji sygnału zapalnego do wnętrza komórki. Aktywowana w ten sposób wewnątrzkomórkowa ścieżka Rho/kinaza Rho aktywuje w jądrze komórkowym odpowiedź zapalną. Akupunktura wpływa na wszystkie etapy tego procesu, co wyjaśnia, przynajmniej po części jej przeciwzapalne działanie. POZIOM DOWODÓW