Kawiarnia: maja 2015\nNa pożegnanie, miejmy słabą nadzieję, że nie na ostatnie, "Świtezi" Mickiewicza fragment początkowy, ballady niezrównanej w formie, tajemniczej i baśniowej, jak baśniową być może wieść gminna, dzięki poecie wyniesiona na zasłużone ołtarze artystycznego kunsztu.\nA czemu Świtezi wody grzmią miejskim hałasem, czemu "zgiełk walczących i wrzaski niewieście i dzwonów gwałt, i zbrój chrzęsty", czemu "dziewic żałośne modły" słyszne?\nNie odpowiem... powróćmy wspomnieniem, pewnie szkolnym, do czasów, w których czytało się Mickiewicza.\nI strach wspominać przed nocą. (...)"\nW tych czasach miewało się pomysły, a ten wtargnął przypadkowo. Artystka – fotograficzka … oj wolałbym… artysta – fotografik – ona. Poznałem, jak to bywa w dzisiejszych, przepięknych czasach samotności poprzez wirtualną sieć pajęczą… prawdziwe zdjęcia Azji, głównie Indii. I tak, słowo do słowa, zdjęcie do zdjęcia.\nA było to w niecały rok po plenerze, więc, sobie myślę, może tak spróbować czego innego tym razem. Jest kwiecień i do września pozostało jeszcze sporo czasu. W lipcu przyjmuję wprawdzie grupę młodzieży z Szampanii, ale to tylko na dwa tygodnie, więc zdążymy z ….wystawą. Tak, będzie to wystawa.\nAle skoro wystawa, to bezwzględnie muszę się skontaktować z przyjacielem – etnografem, który onego czasu dyryguje miejskim muzeum. Przy pomocy jego sprzętu można dokonać powiększenia zdjęć do rozmiaru, dajmy na to, 60x40. Wprawdzie fotograficzka (niech już będzie fotograficzka) obiecuje przygotować kilka powiększonych we własnym zakresie, ale w końcu to ona dostarcza część nieźle „obrobionych” materiałów, więc my musimy też dać coś z siebie, zwłaszcza że, jak planujemy, wystawę przeniesie się ze szkoły do muzeum od października.\nOczywiście pomyślałem też o udźwiękowionej prezentacji, bo przecież nie da się całej setki zdjęć wydrukować.\nPrzyjaciel z kolei myśli nad wypożyczeniem od znajomego etnografa z Łodzi rozmaitych drobiazgów związanych z kulturą i religią hinduską, w tym stroje ślubne, rzeźby, drobne posążki, biżuteria i obrazy.\nAkurat w tym samym czasie uczestniczę w wirtualnym projekcie, w którym biorą udział szkoły z Europy Zachodniej plus włączone przeze mnie średnie uczelnie z Rosji, Białorusi i Indii. W czasie, gdy z przyjacielem precyzujemy nasze marzenia, przychodzi paczka z Indii właśnie, a w niej rysunki, plakaty, zdjęcia wykonane przez młodych ludzi z Kalkuty.\nPierwsze materiały fotograficzne z prawem do rozpowszechniania odbieram na początku maja. Czekam akurat na zestawy maturalne, kiedy pod szkołę przyjeżdża znajoma.\nWszystko zdaje się rozwijać we właściwym kierunku. Pozostaje powiadomienie indyjskiej ambasady – może ktoś da się zaprosić. Pierwszy wykonany telefon nie zniechęca nas – przeciwnie – mobilizuje.\nI wtedy prawa nerka odmawia posłuszeństwa, a badanie usg daje nikłe szanse na jej uratowanie. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego udaję się do szpitala. Usunięcie nerki to nie problem. Znacznie szybciej dochodzi się do stanu używalności. Zaraz po wyjściu ze szpitala trochę ryzykuję i zajmuję się gośćmi z Francji, nie zważając na to, że wypadałoby trochę poleżeć, a przynajmniej wykorzystać urlop.\nPrzed wakacjami skasowano z kolei mojego przyjaciela. Przestał być dyrektorem muzeum, bo zmieniła koalicja w mieście i trzeba było zrealizować jeden z punktów porozumienia. Szlag trafił więc nasz pomysł i jego, a i po moim zdrowiu się prześliznął. Projekt upadł, ja zostałem. W końcu, w trakcie roku szkolnego poszedłem na tygodniowe zwolnienie, przede wszystkim, aby odpocząć.\nW rozmowie z fotograficzką usłyszałem, że jestem symulancikiem. Odesłałem zdjęcia i nigdy już nie wróciłem do pomysłu wystawy.\nCoś dla wszystkich mam...także tych, które słuchają z bardzo, bardzo daleka.... Schubert z łabędzim śpiewem w uroczym, romantycznym wykonaniu...\n.... Irene Veneziano, uzdolnionej, pięknej i sympatycznej pianistki z Włoch.\nTak mi się wydaje, że coraz bliżej jestem ciebie.\nKiedy wchodzę, wlewasz wodę do czajnika, stawiasz go i podpalasz gaz, przygotowujesz szklanki, do których wsypujesz taką herbatę, jaką lubimy, wyjmujesz z szafki ciastka i dekorujesz nimi największy talerz, kładziesz też małe talerzyki. Czekamy, aż czajnik zagwiżdże. Przedłużasz ten czas oczekiwania, chcąc aby woda „dobrze się zagotowała”; w końcu zalewasz wrzątkiem brunatno-czarne granulki i zaczynamy rozmowę.\nTo bardzo dobrze, że masz tu u siebie tę samą kuchnię, a telewizor brzęczy i błyska w pokoju i można z daleka zobaczyć tenisowy kort. Przejdźmy jednak do pokoju.\nNie spodziewałaś się, że Federer wciąż jest tak wysoko, bo w końcu już tyle lat gra, a tylko Djokovic potrafił go wyprzedzić.\n- Widzisz, mówiłem ci, że Serb będzie numerem jeden. Nie wierzyłaś.\nMówisz, że głosowałaś na Dudę, chociaż to nie był twój kandydat, ale wiem, że nie znosiłaś bufonady, więc wybór był tym razem prosty.\n- No proszę, to tu pozwalają ci głosować.\n- Jest mi dobrze – mówisz – nie czuję bólu… no może ta tęsknota. Ale wiesz… ja tu spotykam się z koleżankami ze szkoły, z pracy… a ile ciotek i wujków mnie odwiedza. Ty wiesz, że czasami nie mam czasu oglądać tenisa?\n- To bardzo dobrze, że nie jesteś sama – mówię.\n- Nie jestem – uśmiecha się – ale jedz, wiem, że lubisz.\nI to jak. Jestem łasy na ciasto, ciastka, ciasteczka.\n- Widzisz, mamo, miałem wyjechać… a tu masz… samochód się popsuł… coś z elektryką, elektroniką… i dlatego jestem u ciebie.\n- A ty przynajmniej tam uważasz na siebie?\n- Uważaj. Jeszcze nie czas na ciebie.\n- Kto to wie. Tak mi się wydaje, że jestem coraz bliżej ciebie. Czasami się boję.\n- Jak by nie było, pamiętaj, że zawsze możesz przyjść. Nie zgub klucza. Wiesz, czasami jak patrzę na telewizję, nie słyszę, jak kto dzwoni, puka… ale jeszcze na ciebie nie czas.\n- Trochę tęsknię. Dziwisz się?\n- Rozumiem cię, ale ty masz jeszcze dla kogoś żyć…\n- Zawsze tak się mówi, mamo, ale trzeba być przygotowanym na wszystko. Najgorzej to nie być przygotowanym na najgorsze.\nZamyśliła się, a ja zaraz zmieniam temat. Zawsze zmieniam temat rozmowy, gdy wyczuwam, że ten obecny może sprawić ból… i jej, i mnie.\n- Gdzie kupiłaś takie smaczne ciasteczka? – pytam.\n- Tam za rogiem. Mają własne. Zawsze świeże. Zapakuję ci. Weźmiesz do domu.\n- Nie oponuję.\nPo godzinie trzymam w ręku pudełko z ciasteczkami.\n- To kiedy teraz przyjdziesz? – pyta.\nBa, chciałbym przyjść jak najwcześniej, ale jeszcze trochę boję się o tym mówić. W ogóle to jestem tchórz.\n- Będę czekała, więc nie śpiesz się. U mnie czas inaczej płynie, wolniej i… wcale się nie postarzałam – zerka na swoje odbicie w lustrze.\n- Absolutnie. Świetnie wyglądasz, mamo.\nNa placu przed ratuszem stał stary volkswagen bus. Przedpołudniowe słońce zaglądało jego przez szyby, rozpraszając refleksy rumianych błysków światła.\n- W końcu nie trzeba być tak bardzo wymagającym - pomyślał Adam stojąc przy wiekowym aucie wyposażonym w nowe szyby, przez które nie sposób było zobaczyć, co kryje się wewnątrz auta.\nJedynie promienie słoneczne były w stanie przedostać się do środka. parkingowe. Usiadł na ławce zieleńszej niż rodząca się na skwerze wiosenna trawa. Podróżna walizka zdradzała jego plany. Mężczyzna w jego wieku, no, może odrobinę starszy, nie pojawiał się jeszcze w obskurnych, brunatnych drzwiach gospody. Zapewne nie była to obiednia pora i musiał czekać, aż przygotują mu coś ciepłego do jedzenia. Właściwie to przewidywał, że ten człowiek okupuje teraz jedno z miejsc w małomiasteczkowej restauracji, bo gdzież indziej mógłby przebywać. Geometryczne centrum miasteczka ziało nudą i nawet przypadkowi spacerowicze, każdy w zaawansowanym wieku, nie mogli zmienić tego faktu, że znajdował się w niezbyt urokliwej dziurze, gdzie życie nawet przed południem płynie powoli i bezcelowo. Mimo wszystko spodobało mu się tutaj. Bez trudu znalazł pokój na dwie noce z domowym wyżywieniem, do którego dokupił dwie półlitrowe butelki średniej jakości wódki. Kobieta, stara, samotna i niemal bezzębna, okazała się miłym kompanem w opróżnianiu butelek przy czterech posiłkach, jakie mu zaserwowała. Przez dwa dni nie wychodził z mieszkania, wyjąwszy tę wyprawę po alkohol. Jadł, pił, leżał - oto w czym się zatracał. Prawda, czasami czytał, zwłaszcza przed zaśnięciem. Jego myśli przekrzykiwały się wtedy z głośnymi słowami modlitwy, jakie dochodziły z pokoju babci Feli. Bywało, że przerywał czytanie i słuchał litanii albo wierszowanych modlitw powtarzanych dwa lub trzy razy, aż w końcu następowała cisza i wtedy brał buteleczkę, w której jeszcze falował transparentny trunek, szedł do kuchni i wywoływał babcię na uczczenie minionego dnia jednym głębszym. A jakże, przyszła, podstawiła dwa kieliszki i wypili je w największej zgodzie i przyjaźni. Babcia zasypiała niemal natychmiast i jej sen rozpościerał łapska na całe jedenaście godzin. Jego trwał krócej, przerywany wizytami w łazience oraz czytaniem, a czasami też rozmyślaniem, ale wiedział, że myślenie przed sen lub w czasie przerw między jednym a drugim zasypianiem to bardzo niebezpieczna praktyka mogąca prowadzić do niewyspania.\nNie żeby znudziło mu się w miasteczku i w tej uroczej kwaterze wyjętej z przeszłości jak obrazek z kart kalendarza sięgającego daty jego narodzin, lecz w końcu chciał odbyć tę podróż, ostatnią może, a w każdym bądź razie jedną z ostatnich przed ostatecznym rozstaniem. Pożegnał więc tę kobietę niejednoznaczną, w której starości współżyło z sobą umiłowanie słów boskich i ziemskich rozkoszy, dowcipów, wspomnień, czasami rubasznych, przyśpiewek niecnotliwych w czasie konsumowania porcji alkoholu niewspółmiernie licznych do jej wieku. Wyszedł na ulicę, na słoneczne światło przedpołudnia, skierował się na rynek i tam właśnie przykuł jego uwagę pojazd podróżny, nie pierwszej technicznej młodości, choć świetnie utrzymany, z wypolerowanym świeżym lakierem o barwie waniliowego kremu.\nDoczekał się wreszcie otwarcia drzwi od gospody. Pojawił się w nich ten człowiek, z wyglądu odrobinę starszy od niego, z brodą, kapeluszem na głowie, żywotny, z gębą rozradowaną, śmiejącą się do siebie. Szedł w stronę auta, kołysząc się na przygrubych, sprężystych nogach, na których dziarsko utrzymywał swoją sylwetkę silnego i, pomimo zauważalnej nadwagi, całkiem przystojną i harmonijnie zbudowaną postać.\n- Niech zgadnę, pan artysta - przemówił Adam do przechodzącego obok mężczyzny - powitać, powitać.\nTen, zupełnie nie speszony nieoczekiwanym powitaniem, zbliżył się do wstającego z ławki Adama i wyciągnął ku niemu dłoń na powitanie.\n- Pan sobie wyobrazi, że artysta. Profesor Broszek - przestawił się artysta malarz - Mówi to coś panu?\nAdam uściskawszy dłoń profesora, zamyślił się przez dłuższą chwilę. A cóż to było za zamyślenie. Potem, kierując swój wzrok na twarz mężczyzny, natężał swoją pamięć tak doskonale, że w końcu odzyskał z niej tę informację, o jaką zabiegał.\n- Pana obrazy widziałem w jednej z galerii w stolicy, także w Kazimierzu - przypominał sobie Adam.\n- Nie tylko tam, drogi panie, ale rzeczywiście moje płótna krążą po galeriach większych miast, lecz powiem panu szczerze, że nie ma teraz apetytu na sztukę, jaką ja uprawiam.\nStali naprzeciwko siebie, po czym Adam sięgnął po walizkę i wolnym krokiem przemieszczali się w stronę auta.\n- Ale przecież coś tam pan sprzedaje - wyraził nadzieję Adam.\n- Owszem, lecz powiem panu, że częściej moją sztukę doceniają ci, co kompletnie się na niej nie wyznają. Rozumie pan. Taka nowobogacka moda. Chcieliby czymś ściany wypełnić w salonie, albo nad łożem małżeńskim lub jakim innym, bez błogosławieństwa.\n- Tak jakby mecenasi?\n- Drogi panie, toż to nic wspólnego nie ma z mecnasowaniem, bo strasznie są niewymagający odnośnie jakości obrazka; wręcz o kiczowata sztukę proszą.\n- A pan? Pozwala pan sobie na takie uproszczenia?\n- Pozwalam sobie, bo z czegoś żyć trzeba, a w dodatku pozwolić sobie mogę na farby, płótna, na tę podróż, w która się wybrałem, aby móc jeszcze coś sensownego w plenerze namalować.\n- Rozumiem teraz - ciągnął Adam - że w pańskim samochodzie pracownia.\n- I pracownia, i łóżko do spania, istny bajzel, drogi panie. A pan, że się zapytać raczę, pan zdaje się, też w podróży?\n- W podróży, lecz mniej ekskluzywnej niż pana, bo zdanej na łaskę posiadacza środka komunikacji osobistej, którym nie jestem.\nArtysta otworzył auto, przychylnie zmierzył wzrokiem Adama i rzekł najzupełniej normalnie, bez wdawania się w problematyczną wymianę myśli:\n- Oto więc i zapraszam do siebie. Pomieścimy się.\nPomieścili się, choć kabina nie była tak przestronna jak we współczesnych autach, natomiast siedzenia jak w autobusie - wygodne i nie zniszczone. Adam spojrzał do tyłu: rozkładane łóżko po stronie kierowcy, z wąskim przejście po drugiej stronie; w tyle nagromadzenie bogactw: oprawione płótna, kartony sztaluga i farby. Na leżance z kolei, o czym został poinformowany przez profesora, zapasy żywności w dwóch solidnych, bazarowych torbach oraz walizeczka z odzieżą.\n- Pan wie, “dzieci kwiaty” jeździły tym autem. Z Holandii go mam - powiedział artysta zapuszczając pierwszy bieg.\n- Dobre auto - pochwalił Adam - widzę, że silniczek pracuje świetnie.\n- Drogi panie, odmalowany i po przeróbkach. Syn w branży samochodowej działa i to cacko tak mi przygotował. A przeróbki we wnętrzu konieczne były i specjalnie pod katem moich podróży.\n- Syna ma dobry gust i niezły z niego fachowiec - stwierdził Adam.\n- On, panie kolego, od wczesnej młodości zdradzał mechaniczne zainteresowania. Nie powiem, artystyczne zdolności posiada; nawet początkowo go zachęcałem do tego, aby poszedł w ojca ślady, ale motywacji nie miał. Czasami rysuneczki węglem porobi, czasem jaką akwarelę z nudów spłodzi, ale żeby miało to być jego zajęcie, co to, to nie.\n- Skoro jednak artystyczna dusza ciągnie go do samochodów… to może i lepiej.\n- Też tak myślę i nie zabiegam o to, aby branżę zmienił. Nie ma sensu niczego na siłę robić.\n- O, tak, nie ma sensu. A pan teraz w plener?\n- W plener przyjacielu. Tu i tam czekają na mnie, a zobowiązania mam dziwne czasami; także tym razem… ale co też tam pana może to obchodzić. Będzie panu po drodze ze mną?\n- Mnie zawsze po drodze, zwłaszcza w tej ostatniej…\n- Aż tak…\n- W takim razie zanim dojdzie pan do porozumienia z sobą, spróbuje panu potowarzyszyć.\n- Pan mnie, czy ja panu?\n- Z tego wynika, że ja panu – profesor roześmiał się serdecznie i docisnął do podłogi pedał gazu – a może spróbujemy coś wynegocjować? Mam nadzieję, że jeszcze jest czas.\n- Coraz mniej mi go zostało, profesorze, ale skoro będzie się pan upierał, pomówimy. Całkiem przyjemnie mi się z panem rozmawia.\n- Przez grzeczność nie zaprzeczę, że i z panem również, lecz teraz, jeśli pan pozwoli, przyspieszę naszą podróż, bo czeka mnie zadanie, jakiego wcześniej nigdy się nie podejmowałem… a pan mi obieca, że nie zrobi przez ten czas niczego, co mogłoby przerwać naszą dyskusję, która dopiero się zawiązuje.\n- Nie są to wymagania przekraczające moje możliwości – stwierdził Adam – ale musi pan wiedzieć, że ze mną nie tak łatwo.\n- Spodziewam się solidnej wymiany poglądów.\nWnet zamilkli i jedynie przyjazny, metaliczny warkot silnika starego busa uprzyjemniał im czas podróży do pewnej miejscowości, w której na artystę czekano z ogromnym zniecierpliwieniem.\nŻulik stanowczo za dużo pije. Mało powiedziane – alkohol stratował mu życie, przejechał się jak walcem po jego talentach, bystrości i inteligencji. Żulik od lat żyje z dnia na dzień, można powiedzieć: egzystuje bez sensu, trawi czas, którego coraz mniej zostało. Pozostała mu ta fascynująca gościnność, swego rodzaju spontaniczna chęć dzielenia się tym, co ma, a że posiada niewiele, więc tylko i aż swoje serce dzieli na czworo i rozdaje.\nTak jakby przewidział: zakupił dwie zgrzewki najtańszego piwa, dwa kilogramy najtańszej kiełbasy, ogórki kwaszone, prosto z beczki (sam wybierał) i cebulę. Włączył telewizor i rozsiadł się w fotelu, wystrzelił pierwszym puszkowym piwem – łyk na ochłodę, potem drugi, aby nie drżały dłonie. Przegryzł ogórkiem. Dołączył do tego pętko przygrzanej na patelni kiełbasy z cebulką – żyć nie umierać.\nNie bez trudu odnalazłem miejsce, w którym Żulik tak nędznie przepędza swój czas. Same z tego facecje. Od krańcówki autobusowej droga daleka przez zdziczałe pola i nie mniej skotłowany las. Docieram w końcu do tej przygranicznej wioski oddalonej, i słusznie, od głównego szlaku komunikacji, bo jest to wioska zapyziała, w której pozostali przede wszystkim ci, którzy nie mają ochoty, sił ani zdrowia wynieść się stąd byle gdzie, aby pozwolić ruinom skonać, aby to, co ruiną jeszcze nie jest, doprowadzić samoistnie na skraj rozpaczy. I pomyśleć, że tam dożywa w samotności swoich dni on – światowiec, elegant, dusza towarzystwa, złota rączka, kombinator nad kombinatory, rozpustnik nie byle jaki, rzucający niegdyś nieodparty urok na kobiety. Dzisiaj to pospolity pijaczek żyjący z dorywczej pracy: jakaś glazura, tynki, malowanie, hydraulika – ma do tego smykałkę i do pierwszej butelki piwa, do pierwszej szklanki wódki potrafi ze zmysłem dokonywać cudów. Otrzymane wynagrodzenie zamienia na szalony płyn, papierosy i byle jakie żarcie; w miarę starzenia się jego potrzeby się kurczą. A przecież pod zapadłą już piersią telepie w nim jeszcze serce niesprzedajne; a przecież pół świata uchyliłby temu, kto w potrzebie do drzwi jego zakołacze.\nTak i ja błądzę po rumowisku, wśród rozsypujących się chałup, po drodze z wyżartym przez czas asfaltem; napotykam suchutkie starowinki i zmurszałych wiekiem starców, gromadę dzieciaków i tych, co przy jedynym w wiosce sklepie żłopią specjalnie dla nich produkowane sikacze. Pytam o Żulika. A jakże, każdy zna, każdy wie, że Żulik tuż przy granicy zdobył dla siebie ostatni domek, taką ruinę z cegieł, przez lata szabrowaną, ale odnowił pięknie, najpierw dla kobiety, a gdy ta puściła go kantem (słusznie, bo przepijał, co zarobił), sam pozostał jak ten straceniec. Dziś rzadko do wsi zagląda, tyle że do sklepu zachodzi, sprawunki robi i wraca do swojej pustelni, a jak pieniędzy zabraknie, do miasta piechotą zasuwa i, co ciekawe, zawsze jaką robotę znajdzie.\nGdzie ciebie na koniec świata poniosło? Gdzie?\nPoznałem ten dom – mizernie niewielki, lecz odnowiony, otynkowany; nawet okna z plastyku, jak nowe. Kołaczę więc, pukam, naciskam na klamkę. Słyszę kroki, zamaszyste przesuwanie stóp ubranych w pantofle. Potem: - Ki diabeł? Wreszcie przekręcił klucz w zamku.\nStajemy twarzą w twarz.\n- Ćma? Niech mnie kule biją. To ty?\nJak boga kocham, że dosłownie pozwoliłem sobie wpaść w jego ramiona. Tak mnie ścisnął. Tak ścisnął, aż plecak zwalił się na próg.\n- Bracie!!! – rewanżuję się powitaniem – przyjmiesz mnie na dzień, dwa?\n- Zostań i na rok cały.\nObejmujemy się, ściskamy. Wprowadza mnie do środka i przymusza do zajęcia miejsca w fotelu tuż obok swojego. Nie czekając podaje mi piwo; coś tam wykrzykuje, co pewnie jest toastem, bo stuka się ze mną. Całujemy się, a głowę podłożyłbym pod topór, że jego oczy szklą się słonymi kroplami łez, a kiedy mężczyzna zaczyna płakać, ech, wiecie jak to jest.\nŻulik i Ćma, bracia po siostrzanych matkach. Ileśmy się nie widzieli? Pewnie na dziadka pogrzebie, a wcześniej na jego weselu, gdy jeszcze próbował żyć inaczej, ale szczęście go opuściło. Prawda, sam też nie pomógł szczęściu, ale prawda jest też taka, że po tym krótkim małżeńskim błogostanie zaczął pić; zaczął pić, bo kobieta, którą kochał nagle zmieniła zdanie, nagle uległa presji dobrego domu, z jakiego pochodziła. Wyrzuciła go precz, nie pozwalając nacieszyć się ojcostwem, nienawidziła go nawet wtedy, gdy przychodził pod jej dom z płaczem, z wołaniem, z pragnieniem rozmowy, bo przecież wciąż ją kochał, lecz szlag trafił tę miłość i topił o niej pamięć w alkoholu, a ten o mało co nie doprowadził go zadania sobie śmierci. Minęło. Uciekło. Chroń nas, Boże, od takich doświadczeń.\nAle teraz jesteśmy razem i nie ma sensu złorzeczyć losowi. Już lepiej odzyskać dawno utracone dni, którym daleko było do dzisiejszych niepowodzeń, jakie obu nas spotkały, drwiąc sobie z naszych szlachetnych planów.\nTymczasem rozglądam się po jego mieszkaniu i czerpię z tego radość, widząc, jak wiele włożył w nie pracy, jak dopracował każdy szczegół, aby z rozwalonego domku uczynić wygodne mieszkanko.\n- Tak sobie myślę, Ćma… dobrze, ze przyjechałeś, bo może ostatni raz już się widzimy – zebrało mu się na nostalgię.\n- Żulik, dopominam się, abyś tak nie mówił. Jestem o cały miesiąc starszy od ciebie, a więc, skoro ty zbierasz się na pożegnanie, to i ja powinienem godzić się ze światem.\n- Twoje życie jest szlachetniejsze – mówi nagle, a po mnie jak po zmokłej kurze spływa złość.\n- Mylisz się bracie. I mnie dopadło to zniechęcenie. Próbuję się tylko trzymać w garści i tobie to radzę.\n- Jeśli nie ma dla kogo żyć, to po co się męczyć. Ćma, przecież ja wiem, że alkohol zmarnował mi życie, że ja już bez niego nie mogę… nie mogę się oszukiwać, zwłaszcza przed tobą nie mogę skrywać tego, co przed innymi staram się kamuflować. Ale przed tobą nie chcę.\n- Próbowałeś się leczyć? – pytam naiwnie, wiedząc, co mi odpowie i jak mogłem przypuszczać odpowiada, że nie ma sensu się leczyć dla samego leczenia, dla samego siebie.\n- Słuchaj, Ćma, ja wiele nie potrzebuję. Jest okazja – zarabiam; zarobię – idę w tango, teraz już sam ze sobą piję, mniej niż dawniej, bo serce odradza, po prostu w pewnym momencie stwierdzam, że mam dość, że nie mogę wypić tyle co dawniej. Potem wszystko wraca do normy.\nPrzypomniałem sobie, co mówili mi we wsi przed sklepem. Wszystko się zgadza; nie trzeba wielkiej filozofii na to, aby wytłumaczyć, co Żulika dręczy i dlaczego.\n- Żulik, a ty przecież wiesz, że gdybyśmy się tak wzięli obaj do roboty, wzięli, jak to się mówi, w garść, to dokonalibyśmy wiele. Wiesz o tym?\n- Wiem, Ćma, ale postaw na mnie kreskę. Nie mam na nic ochoty.\n- Powiem ci tak: gdyby się nawet tak stało, gdyby się polepszyło i przestałbym żłopać wódę, może wtedy chodziłbym na dziwki, bo ja wiem, zacząłbym z hazardem, karty, no rozumiesz…\n- Nie bracie, nie pozwoliłbym ci na to. Odwalamy kawał dobrej roboty i jedziemy na wycieczkę, albo kopiemy ogródek, stawiamy ule, szklarnię, bo ja wiem co jeszcze. Pamiętasz, ile było w tobie energii? Jak zawsze pchałeś mnie do zajęcia się czymś ciekawym? Inspirowałeś mnie.\n- Może masz rację, ale ja już dałem sobie luz. Wiesz, ja już nawet nie wspominam dawnych czasów.\n- A ja wspominam i cholera mnie bierze, jak mogłeś w tak łatwy sposób zmarnować sobie życie.\n- A czy opuściła cię kiedyś kobieta którą kochałeś i dałbyś się za nią pokrajać na kawałki? A czy masz córkę, która widząc ciebie przechodzi na drugą stronę ulicy? Ćma, co ty możesz wiedzieć?\nTego wpisu miało nie być. Zdegustowany, zdeprawowany i zniesmaczony tym, co się dzieje w kraju, nie tylko w związku z wyborami, wolałbym nie podążać politycznym, cuchnącym rynsztokiem, tym Hyde Parkiem stworzonym przy zręcznej manipulacji mediów, aby do reszty ogłupić tych, którzy ogłupiać się dają.\nA jednak to wszystko, co ma miejsce podczas kończącej się kampanii wyborczej, ta słowna agresja, ta pogarda prezydenta „wszystkich Polaków”, ta klakierska sitwa wokół niego, ta obłuda i fałsz, ta hipokryzja zmuszają mnie do zabrania głosu po raz kolejny.\nZacznę od „Sowy i przyjaciół”, gdzie w beztroskich rozmowach, uciesznych i swawolnych obecna posłanka do parlamentu Europejskiego z listy Platformy Obywatelskiej, urządza sobie hucpę, odkrywając prawdziwą twarz tej rządzącej od wielu lat formacji politycznej.\nBieńkowska, bo o niej mowa, nieświadoma tego, że jest podsłuchiwana, w rozmowie z Wojtunikiem, szefem CBA pozwala sobie na godną podziwu szczerość, która w konfrontacji z oficjalnymi wypowiedziami tej pani, platformianego rządu i prezydenta przedstawia jedynie potwierdza moje przypuszczenia, że Platforma Obywatelska jest partią zdegenerowaną moralnie, gardzącą ludźmi a wszelkie informacje o tym, że rządy PO służą Polsce, należy pomiędzy bajki włożyć.\nW szczerej, jak wspomniałem powyżej, rozmowie Bieńkowska powiada między innymi: „Zadzwoniłam do Włodka, czy skończyły się sprawy górnicze, przy których szarpią nam, mieszają… Ponieważ nie chcę się nimi zajmować, a chcę, bo mieszkam, i chciałabym, żeby jakoś tam szło, ale było wczoraj spotkanie i Włodek mówi „Skończyliśmy, ale siedzimy jeszcze w ministerstwie”. A ja pomyślałam, kurde, może i pojechałam do tego ministerstwa, a tam normalnie siedzą i piją w ogóle wódkę (śmiech) cztery osoby i skończyłam z nimi ten dzień świąteczny… Mówię ci, żenada z tym całym górnictwem i z tą gospodarką, po prostu takie zaniedbania… Prawda jest taka, że właściciel, czyli Ministerstwo Gospodarki, generalnie w dupie miało całe górnictwo przez całe siedem lat. Były pieniądze, a oni, wiesz, pili, lulki palili, swoich ludzi poobstawiali, sam wiesz, ile zarabiali i nagle pierdyknęło.”\nGodna podziwu szczerość. Prawdopodobnie również przy wódzie (nie tej samej, bo ta wychlana) Ministerstwo Gospodarki albo ktoś tam, co przy kielichu siedział decydują, które kopalnie zrestrukturyzować (czytaj: zlikwidować) i potem przedstawić na forum UE nasz, polski wkład w zmniejszanie ilości emitowanych gazów cieplarnianych. Nie przeszkadzało to Bieńkowskiej świetnie się bawić podczas górniczego święta i wygłaszać chwalebne peany na cześć górniczej braci. Ciekawe, czy przy wódzie toczą się dysputy okołobudżetowe, czy używany jest nieskażony spirytus w dyskursach o stanie polskiej edukacji, kulturze, służbie zdrowia czy polityce zagranicznej.\nW innym miejscu rozbawiona europosłanka ubolewa nad jedną panią, która jest wykładowcą w szkole wyższej i zarabia marne 6 tysięcy.\n„Bieńkowska: Tak, dokładnie tak. Mówi: i wiesz ile mi w zimie zostawało, jak dochodziło za ogrzewanie, tam wiesz tego...\nWojtunik: A dzieci tam jeszcze do jakiejś szkoły...\nBieńkowska: Mówi: ja dostawałam pensji 6 tys. 6 tys. zł! No rozumiesz to?\nWojtunik: Nie, nie...B: No albo złodziej, albo idiota. To jest niemożliwe tak? Żeby ktoś za tyle pracował. Ona mówi, że jej koledzy z uczelni to w ogóle się w głowę pukają, bo nie wierzą. Jak uwierzą, to się w głowę pukają – co ona tu jeszcze robi?!”\nDla Bieńkowskiej, której obecne zarobki to wielokrotność cytowanej sumy, na wynagrodzenie w wysokości sześciu tysięcy może sobie pozwolić głupiec. Aż chciałoby się wiedzieć, kim dla europosłanki jest osoba dostająca na rękę tysiąc trzysta.\nWedług mnie, z ta szczerością Bieńkowska wylewa pogardę dla ludzi, która spływa po niej jak po foce i pewnie tak samo jak powodziowa fala na Wiśle, prędzej czy później, o czy z kolei przypomina prezydent Komorowski, dotrze do Bałtyku.\nPogarda dla ludzi, ich statusu materialnego, nie przeszkodziła Bińkowskiej uzyskać mandat europosłanki dzięki ludziom, powiedzmy sobie szczerze, dzięki ludziom, którzy afirmują jej poglądy, którzy gardzą człowiekiem. Bo w jaki inny sposób to wytłumaczyć?\nKomorowski ubiegający się o reelekcję reprezentuje sobą właśnie tych ludzi, dobrze sytuowanych, którym się powiodło i którzy będą bronić za wszelką cenę swoich praw i przywilejów kosztem, nie ukrywajmy tego, ludzi, którzy na nich pracują.\nKomorowski, podobnie jak Bieńkowska wykazuje się kompletna ignorancją, kiedy na pytanie „postawionego” człowieka o możliwość zakupu mieszkania, gdy zarabia się dwa tysiące złotych, sugeruje, aby taka osoba zmieniła prace i zaciągnęła kredyt. Komorowski zapomina, że siostra „podstawionego” interlokutora nie jest członkiem PO, a więc za wyższą kasę, nie jest jej tak łatwo, jak Bieńkowskiej.\nGłuchy i niewidomy w jednym spostrzegłby tę cudowną odmianę Komorowskiego po pierwszej turze wyborów, kiedy to ignorujący dotąd wszelkie inicjatywy referendalne prezydent nagle ogłasza referendum, kiedy składając swój podpis pod ustawą zmieniającą na niekorzyść pracowników czas pracy potrzebny do uzyskania praw emerytalnych, nagle zmienia swoje poglądy na korzystniejsze dla ludzi.\nPrezydent, nadzwyczaj agresywny wobec swego konkurenta w drugiej turze, wspina się na Himalaje obłudy, kreując się na polityka porozumienia i zgody, którym nie jest, dysponuje sztabem zawołanych klakierów-politykierów, którzy, podobnie jak on nie chcą żadnych zmian w państwie, bo koryto jest tylko jedno – dla uprzywilejowanych.\nNie wiem, kto zostanie kolejnym prezydentem naszego kraju. Wiem jednak to, że każdy głos oddany na Komorowskiego to głos poparcia dla nieuczciwości, bufonady, fałszu i hipokryzji, to głos afirmujący podmiatane pod dywan afery, poszerzającą się w geometrycznej skali przepaść pomiędzy bogatymi a biednymi, to głos ludzi, którzy aprobują umowy „śmieciowe” i płacę 1-3 złotych za godzinę, to świadomie oddany głos akceptujący pogardę dla ludzi o poglądach innych niż te, prezentowane przez komercyjne, sprzyjające władzy media.\nW pewnych kwestiach niezwykle trudno zachować kompromis, jak i też nie do przyjęcia jest, według mnie, głosowanie na „mniejsze zło”. Albo głosujemy na konkretnego kandydata, świadomi tego, że nie podzielamy w całości jego poglądów, albo też nie głosujemy wcale i pozostając w zgodzie z naszym sumieniem, czekamy na kandydata, który będzie w stanie spełnić nasze marzenia, ambicje, zapatrywania.\nJurga Martin, Litwinka z pochodzenia, zamieszkała i tworząca we Francji to rzeźbiarka niezwykła i fascynująca. W sobie tylko wiadomy sposób potrafi tchnąć życie w tworzone przez siebie postaci - najczęściej dziecięce, dziewczęta. Jej rzeźby nie tylko żyją, ale i odczuwają; mają swoje pragnienia, marzenia, oddychają i poruszają się, są uśmiechnięte, zatroskane i senne. Rozmarzone oczy, wpatrzone w nieokreśloną przestrzeń nad i poniżej zasięgu wzroku, otwarte ze zdumienia zdumienia usta, chropowata, nadrealistyczna skóra, otwarte lub ściągnięte ku sobie ramiona, melancholiczny grymas twarzy to najbardziej charakterystyczne elementy postaci przywoływanych do życia przez Jurgę... ale dość słów.\nWięcej zdjęć w zakładce OBRAZY "PIN"\n- A ty, chłopaczku, co tutaj robisz?\n- Podanie przyniosłem.\nStrzępy rozmowy toczyły się na schodach licealnego budynku.\n- A ktoś ty? Jak się nazywasz?\n- A mama jak się nazywa z domu?\n- A, to dobrze. Już ja się tobą zaopiekuję. Harcerz?\nZastanowiłem się. Na koniec języka przypełzło kłamstwo, lecz z niego nie skorzystałem, słysząc jak ktoś z góry przywołuje mojego rozmówcę, tytułując go mianem „profesor”. Przemknęło mi przez myśl, że w obecności profesora nie wypada kłamać.\n- Nie jestem harcerzem – odpowiedziałem.\n- To źle, chłopcze, to źle, ale my cię tutaj do harcerstwa przysposobimy. Nie będziesz wyglądał jak to rokoko skarłowaciałe.\nTak, to był mój protektor, jeden z tych belfrów, który nauczał jeszcze moja matkę, zapalczywy geograf, korpulentny, niewysoki, zawsze starannie ogolony, z przyjaznym wzrokiem i, jak się później okazało, udawaną złością na twarzy wyrażającą się w jej mimice, grze całego ciała i energicznych gestach, bo pan profesor Popielawski był wielkim afirmantem młodzieży, a w szkole, poza zwykłymi obowiązkami, jakie wykonywał, przyuczał niesforną, a czasami też zalęknioną uczniowską gawiedź do bycia społecznie aktywnym i użytecznym.\nZaraz też po powrocie do domu opowiedziałem matce o tym spotkaniu. Ucieszyło ją, że Popielawski jeszcze ja pamięta i obiecał pomóc w zajęciu się mną, nieokrzesanym prowincjuszem, który odbył nauki w zaściankowej wiejskiej, elementarnej szkole, której gdzie tam było do podstawowych uczelni miasteczka stojącego wszakże w tej prowincjonalnej skali o schodek wyżej.\nProtekcja, o której wcześniej była mowa, nie dotyczyła czysto edukacyjnej strony moich starań o podtrzymanie rodzinnych tradycji w przedmiocie nabycia średniego wykształcenia. Moje podstawowe świadectwo, aczkolwiek nie bez matematyczno-chemicznych rys w ocenach, przedstawiało się zgoła sympatycznie, co w końcu poskutkowało przyjęciem mnie do klasy B (A zarezerwowana była dla zaciętych, zagorzałych matematyków). A klas było cztery, co w sumie dawało wcale pokaźną studwudziestoosobową gromadkę nieopierzonych pierwszo-roczniaków.\nProtekcja, że jeszcze raz powrócę do tego wieloznacznie brzmiącego słowa, miała zadanie oswoić mnie z przebywaniem w nowym, nieznanym mi otoczeniu, zważywszy na przekonanie moich bliskich i mnie samego, że jestem jednostką cokolwiek skrytą i nieśmiałą.\nI takim pozostałem przez spory szmat czasu, i żadna protekcja nie była w stanie mnie zmienić. A jakże, zmieniałem się, oswajałem, dopasowywałem się do rówieśników i wpływ na to miała atmosfera serdeczności, jaka rozpanoszyła się po słynnym prowincjonalnym liceum, która, co ciekawe, obejmowała również, a może przede wszystkim profesorskie grono. Cóż z tego, że matematyk, gdy pojawiał się w klasie w ciemnym garniturze chętniej przepytywał, zapominając o tym, że w skali ocen istnieją czwórki i piątki; cóż z tego, że profesorka z biologii wymagała znajomości materiału, nad którym studenckie oczy pogrążyłyby się w łzach rozpaczy; cóż z tego, że pedantyczny fizyk nie dość, że pilnował absolutnej zgodności naszych wypowiedzi z formułami, którymi okraszał własny wykład, to jeszcze ingerował w każdy przecinek naszych notatkach, a nadto wymagał kaligraficznego odtwarzania definicji i wzorów. Stopniowo dostosowywałem się wraz z innymi do specyficznych wymagań profesorów, bo też innego nie było wyjścia, a prawdę mówiąc nie było czasu na młodzieńczy bunt.\nDzięki Popielawskiemu stałem się, nie bez oporów, harcerzem, przy czym moja społeczna służba ograniczała się do reprezentowania mundurkiem szkoły podczas świąt państwowych, pełnienia warty przy grobach żołnierskich i udziale w nielicznych niestety majówkach, tudzież innych wyjazdach na łono natury. Skaperowany natomiast zostałem przez panią profesor od polskiego na polonistyczne kółko, gdzie między innymi zajmowałem się recytowaniem wierszy oraz wciskano mi do głowy sentencje łacińskie, a mój wychowawca, muzyk z powołania, daremnie namawiał mnie do gimnastyki ciała w szkolnym zespole pieśni i tańca; daremnie, bo przecież ja miałem tenis, uprawiany na trawiastym podwórku rodzimego Wimbledonu i nawet nieźle mi wychodził forhend.\n- Chłopaczku, jesteś harcerzem, czy nie? – odezwał się razu pewnego Popielawski.\n- Pewnie, że jestem, panie profesorze.\n- No to ci powiem, że przez ten tydzień chcę cię widzieć po lekcjach. Wiesz, że budujemy stołówkę.\n- Wiem, panie profesorze, ale ja dojeżdżam…\n- I co, będziesz gnił w domu, jak jakie rokoko skarłowaciałe, kiedy ważne rzeczy dzieją się w naszej szkole? Załatwię, że przez ten tydzień nie będą cię pytać… no co, zgadzasz się. Wiesz, chłopaczku, że stołówka w szkole to bardzo ważna rzecz. Sam przyjdziesz na obiadek, bo co, mama z tata w pracy, nie jest tak?\nPrzyznałem mu rację i jeszcze tego samego dnia robiłem za juczne zwierzę rozładowując przyczepę cegieł i rozrabiając cementową zaprawę.\nObiadów na stołówce nie jadłem, ale drugie śniadanie jak najbardziej. Gorące mleko i dwie bułki z masłem i dżemem przypomniały mi szczenięce lata.\nPopielawski miał czasami dyżur na stołówce i z jakąś trudną do zrozumienia i opisania pasją przechodził pomiędzy stolikami, kiwał głową i uśmiechał się do uczniaków rozbrajająco.\n- A pan, profesorze, dlaczego nie je? Mleko jest świetne, a niektórzy wsypują w nie kakao albo kawę – zapytałem kiedyś.\n- Chłopaczku, ja mam swoje lata i nie mogę pić mleka. Trzustka i wątroba odmawiają posłuszeństwa – odpowiedział wzruszając ramionami – ale ty pij, pij jak najwięcej mleka, to zdrowie. Nie będziesz wyglądał jak to rokoko skarłowaciałe.\n"A jak nam się urodzi\nten chłopiec to mu powiem\ntu jest światło tu ciemność\ni będzie żył w jasności" **\nEsencja człowieczeństwa w poezji Tadeusza Różewicza. Poeta jako człowiek wypowiadający i powtarzający najzwyklejsze prawdy o człowieku, prawdy których nie dostrzegamy. Poeta tworzący na nowo świat zbudowany z podstawowych wartości. Poeta starający się powiedzieć, co jest najważniejsze i ustalić hierarchię wartości. Poeta - skromny drogowskaz, budzik otwierający oczy ludziom zaspane oczy. Poeta, który mówi: "Noc coraz głębsza. Na niebie chmury i czarne, wydłużone topole. Słychać szum. Okna wygasają, ludzie kładą się spać. Nie chcę spać. Boję się snu. Człowiek powinien teraz bez przerwy żyć, siedzieć z otwartymi oczami i myśleć."***\nBardzo... bardzo bliskie mi słowa.\n* fragment wiersza Tadeusza Różewicza "W środku życia"\n** końcowy fragment wiersza Tadeusza Różewicza "Będzie żył w jasności"\n*** fragment prozy Tadeusza Różewicza "Nowa szkoła filozoficzna, cz.II"\nOd pewnego czasu nie biorę udziału we wszelkich wyborach, zdegustowany brakiem klasy polityków ze wszystkich opcji udzielających się parlamentarnie i medialnie. Według mnie obecnie prowadzona polityka, czy to z ław rządowych, parlamentarnych czy opozycyjnych jest w gruncie rzeczy niczym innym jak dążeniem do zdobycia lub zachowania władzy, która w sposób bezpośredni prowadzi do powiększenia stanu posiadania tych, którzy w polityce brylują, ich rodzin, „ciotków”, pociotków, kumpli i znajomych, co musi zniechęcać.\nNie wrzucam kartki do urny wyborczej również z tego powodu, że w ostatnim okresie czasu rzeczywisty wybór zwężony jest do oddania głosu na dwie, zaciekle zwalczające się partie, które w swym zacietrzewieniu przypominają sobie o społeczeństwie w czasie kampanii wyborczej, po czy realizują swoje partykularne interesy partyjne.\nNie głosuję, bo nie znoszę chamstwa i obłudy, a tego od polityków można się nauczyć najszybciej i dopóki wśród potencjalnych kandydatów na posłów i senatorów znajdować się będą tacy ludzie jak Niesiołowski, Szenfeld, Kopacz, Palikot, Macierewicz, Pawłowicz, Balcerowicz, Cimoszewicz i wielu, wielu innych, będę korzystał ze swojego prawa nieuczestniczenia w cyrku jaki proponują.\nNie oddaję swego głosu, bo nigdy nie można mieć pewności, czy kandydat na parlamentarzystę lub radnego nie uczyni nagłej wolty, koniunkturalnie zmieniając swoje poglądy, aby dołączyć się do ugrupowania, które oferuje lepsze warunki i możliwości pełnienia dobrze opłacanej funkcji publicznej.\nNie chodzę na wybory, bo nie interesuje mnie głosowanie przeciw jakiemuś kandydatowi, czyli wybór mniejszego zła. Uczestnictwo w wyborach z taka motywacją pozbawiłoby mnie elementarnej uczciwości w stosunku do siebie.\nMoje poglądy są lewicowe, a więc trudno wymagać abym oddawał z przekonaniem swój głos na kandydatów, których światopogląd jest odmienny, a tak się złożyło, że obecnie nie ma na listach wyborczych klasycznych kandydatów lewicowych, a ci, którzy nazywają się lewicą, są nią w wyborczych hasłach na czas trwania kampanii.\nNie głosuję, bo moje poglądy w kwestii polityki zagranicznej znakomicie różnią się od poglądów zdecydowanej większości polityków bez podziału na orientacje i wyznawane ideologie.\nNie głosuję, albowiem mój głos może się w pewnych okolicznościach przydać kandydatowi, przy którego nazwisku postawię krzyżyk, natomiast nie ma on absolutnie żadnego wpływu na moje osobiste życie, na pracę, na to, czy będę lepszy dostęp do służby zdrowia, słowem na to, czy subiektywnie będę szczęśliwszy.\nWszystko to, co napisałem powyżej, sprowadza się do dwóch stwierdzeń:\na) tak naprawdę to zgodnie z własnym sumieniem nie mam na kogo głosować,\nb) jestem do bólu antysystemowy.\nNie brałem udziału w pierwszej turze wyborów prezydenckich (choć miałem ku temu sposobność) i w drugiej turze też nie zagłosuję (tym razem będę fizycznie nieobecny w kraju).\nZapewne gdybym sprzeniewierzył się własnym poglądom i zapadł na amnezję jeśli chodzi o te wszystkie wymienione przyczyny, dla których nie głosuję, oddałbym głos na pana Kukiza, którego poglądów w całości nie podzielam, lecz stał się on dla mnie symbolem walki z systemem, który, najkrócej mówiąc, nie szanuje ludzi. Nie wiem, jakie polityczne losy spotkają tego kandydata na prezydenta RP i czy zdoła swój własny, indywidualny, wyborczy sukces przekształcić w sukces zbiorowy, ale życzę mu powodzenia, choć, jak powiedziałem wcześniej, nie podzielam w całości jego poglądów. Jest jednak nadzieja, że może partia, którą stworzy, utrze nosa niechcianym przeze mnie elitom, które zwykłego człowieka mają za nic, a który jest im potrzebny w momencie oddawania na nie głosu.\nNiechodzenie na wybory ma też swoje ujemne konsekwencje. Oczywiście aż prosi się o postawienie mi zarzutu, że nie głosując, pozwalam innym, aby dokonali wyboru za mnie. Rzeczywiście tak jest, ale przeżyję ten zarzut, gdyż nic to w porównaniu z utratą uczciwości względem siebie, która wystąpiłaby, gdybym brał udział w wyborach tylko po to, aby na kogoś zagłosować, bo taki jest mój obywatelski obowiązek.\nOstatni tydzień następujący po pierwszej turze wyborów prezydenckich aż nadto utwierdził mnie w przekonaniu, że jednak racja jest po mojej stronie. Zaskakująca wolta w wykonaniu prezydenta Komorowskiemu po pokazaniu mu w pierwszej turze głosowania figi przez elektorat Dudy i Kukiza, każe mi się pochylić nad tym nieszczęśnikiem, który w dzień po porażce nagle przypomniał sobie, że warto ludzi słuchać, bo urząd prezydencki to nade wszystko służba społeczeństwu. Już przez ten oportunizm i koniunkturalizm pan prezydent Komorowski nie zasługuje na to, by zachować swoje stanowisku na kolejne pięć lat. Czy Duda na nie zasługuje? Nie wiem. Ta postać również nie jest z mojej bajki. Jedno jest pewne – od jesieni szykują się zmiany i tylko Bóg jeden wie czy na lepsze.\nO, tak, w tej mgle gorącej, w tym drżeniu rąk, w tej malignie, chropowatym oddechu, przytłoczony bezmiarem uciążliwej, plastycznej kopuły pierzyny widziałem z bliska wyolbrzymioną, rozdygotaną, owalną twarz doktora. Moje ciało stało się nieprzyzwoicie podatne na każdy dotyk, na każde nim poruszenie, uniesienie rąk, przekręcenie głowy, otarcie z czoła perlistych kropli słonego potu, zwilżenie spęczniałych ust gąbczastym tamponem dostarczającym wilgoć i zaspokajającym pragnienie. Moje myśli i odczucia pozostawały bierne, nie wykraczając ani na chwilę poza to, co działo się z moim ciałem. Myśli, jakiekolwiek by nie były, nie przekraczały granicy bezwładnej cielesności, były nieme, niemal nieobecne, lecz w końcu uspokajał je jakiś szmerliwy, szeleszczący głos, unoszący się nade mną, głos, który mówił, że mój stan jest wprawdzie ciężki, ale normalny i typowy dla dzieci przechodzących odrę i nie można się temu przeciwstawiać. Należy mi podawać zaaplikowane leki, uzbroić się w cierpliwość i zadbać o to, aby w pokoju było ciepło. Potem ten głos ucichł i roztopił się we mgle. Poczułem jeszcze dłoń dotykającą moje czoło i skroń, aby po upływie bardzo nieokreślonej chwili czasu ujrzeć ciemność i śnić sny, których na szczęście się nie pamięta.\nPodobno każdy dzień, każda noc, niosły z sobą poprawę, choć nie potrafiłem tego odczuć, gdyż całym moim jestestwem zawładnęła senność, do tego stopnia, że nie rozpoznawałem pory dnia, myliłem się co do posiłków, przyjmując je niechętnie, bezskutecznie namawiany i zachęcany do spróbowania kolejnej łyżeczki słodkiej kaszy manny lub ryżowego kleiku na wodzie.\nZ biegiem czasu (choć mówienie o tym, że czas podczas choroby podążał szybciej aniżeli przeciętnie wytrenowany ślimak byłoby przesadą) zacząłem dostrzegać pokój, w którym przebywałem w jego właściwych konturach, świetle i barwach. Nieznaczny spadek gorączki sprawiał, że coraz wyraźniej słyszałem i odróżniałem dźwięki, łatwiej rozumiałem, co do mnie mówiono i nauczyłem się logicznie odpowiadać na zadawane mi pytania. Mówiłem, że czuję się lepiej, choć wtedy oszukiwałem, gdyż w istocie byłem osłabiony i ociężały w ruchach, a przejście do toalety wytrącało moje ciało z równowagi. A jednak rozpoznawałem, widziałem przebłyski radości w oczach babci, która spędzała ze mnę te senne, nieporadne dni, dzieląc się opieką z ciotką, która zostawała przy mnie, kiedy babcia musiała „wyskoczyć” do sklepu, a czasami też kiedy pichciła obiad dla naszej czwórki, bo trzeba wiedzieć, że w malutkim mieszkanku dziadków nocowała też mama. Później zastanawiałem się nad tym, jak można się było w czworo pomieścić w mieszkanku składającym się z pokoju, przedpokoju, kuchni i toalety. Ponieważ mnie odstąpiono główne i największe łóżko w pokoju, na mniejszym, jednoosobowym musieli się spędzać noc naznaczoną chorobą wnuczka dziadkowie, a mama… cóż… ona kładła się przy mnie i skulona, balansująca na krawędzi łóżka zasypiała coraz spokojniejszym, choć niewygodnym snem.\nCzułem się lepiej. Siadywałem częściej na łóżku, wciąż z pierzyną dociśniętą do podbródka, rozkładałem na niej gazety i dziecięce czasopisma. Czytałem, próbując zagłuszyć nudę, a kiedy nie starczało mi cierpliwości, kiedy dążenie do zrobienia czegokolwiek poza śledzeniem wzrokiem rzędów wyrazów i zdań stawało się silniejsze od ciągłej niemocy własnego ciała, wstawałem i podchodziłem do okna. Spotykała mnie za to reprymenda ze strony babci.\n- Jeszcze za wcześnie. Jeszcze się przeziębisz i znów będziesz chory.\nPrawdopodobnie i ona wzięła sobie do serca słowa lekarza, nakazującego, abym przebywał w cieple. Ale ileż można? Jak można przeziębić się w pokoju, w którym panują afrykańskie upały?\nNa szczęście doktor pojawił się raz jeszcze, zbadał mnie, a ja, zmieszany i zadziwiony stwierdziłem, że twarz doktora wcale nie jest owalna i nabrzmiała, jak mi się wydawało, gdy był u mnie ostatnim razem.\n- Leczenie przebiega pomyślnie. Chłopak wraca do zdrowia. Proszę jeszcze przez cztery dni podawać mu przepisane lekarstwa, a na dwór może wyjść najwcześniej za tydzień. I proszę, żeby unikał przez pewien czas słońca, zwłaszcza w godzinach południowych.\nTa diagnoza uspokoiła mnie. Uspokoiła też mamę, która kolejną noc spędziła już u nas w domu, aby powrócić do mnie nazajutrz z ojcem.\n- No, ma ci się na życie, chłopie – powiedział do ojciec wsuwając mi pod pierzynę czekoladę – kiedy byłem tu ostatnio, nie wyglądałeś najlepiej. Musisz po męsku wytrzymać ten tydzień.\nWidać było zadowolenie w jego oczach.\nW ten sposób dowiedziałem się przypadkiem, że w czasie, kiedy przeprawiałem się przez odrę, ojciec odwiedził mnie, lecz wtedy nie byłem tego świadomy.\nNareszcie dokonano istotnych zmian w moim przemieszkiwaniu na drugim piętrze narożnej kamienicy, mającej swoje okna-oczy zwrócone na zachód i południe. Zająłem teraz mniejsze łóżko, usytuowane tuż pod oknem (z bezwzględnym zakazem otwierania lufcika), natomiast babcia z dziadkiem odzyskali swoje małżeńskie łoże. W międzyczasie babcia zrobiła porządne pranie, a ja pamiętam, że od tego momentu choroba oddawała mi zmysły węchu i smaku. Czułem intensywny, gorący swąd mydlin, buchające opary z kotła, w którym gotowała się pościel, poznawałem zapach wody kolońskiej, którą opryskiwał sobie twarz dziadek po ogoleniu zarostu brzytwą, wchłaniałem nozdrzami pachnącą lawendą parę powstałą podczas prasowania bielizny. Przede wszystkim jednak budził mnie do życia aromat piaskowej babki obsypanej pudrowym cukrem i kwaśna, soczysta woń zakupionych przez babcię lub przywiezionych ze wsi papierówek oraz pożądliwy zapach malinowego soku.\nZapachy, także ten poranny składający się z intensywnej woni świeżego chleba, masła i mleka, pobudzały wrażenia smakowe i wręcz przymuszały mnie do jedzenia, które przestało być skutkiem głodu a stawało się przemożną chęcią zrobienia sobie hedonistycznej przyjemności korzystania z najcudowniejszych smaków świata.\nMój małoletni organizm wiedział, jak sobie poradzić z okruchami pozostałymi po chorobie, jak zniweczyć choćby najmniejszą próbę jej nawrotu, jak upokorzyć wspomnienie o niej.\nNabierałem apetytu na życie. Posilony, bez oznak wcześniejszych dolegliwości, pozwalałem sobie na coraz częstsze wydobywanie się z pościeli, na pomoc babci w jej przygotowaniu obiadu, na grę w warcaby z dziadkiem, na czytanie książki pozostawionej przez mamę i oczywiście na obserwacje tego, co można było zobaczyć z okna wychodzącego na ulicę; a był to widok wielce zaspokajający dziecięca wyobraźnię.\nOkno pokoju, w którym przebywałem, jako się rzekło, wychodziło na ulicę, tę główną, bezsprzecznie najdłuższą i, wydawało się, nie mającą końca, bezkresną, wyłożoną granitowymi kamieniami (dopóki nie zalano ich asfaltem), ulicę szykowną, wokół której organizowało się życie miasta. Poza nią, z nielicznymi wyjątkami, jakimi były nieporównywalnie krótsze kikuty przecznic, istniało przez wiele lat przedmieście, przechodzące łagodnie w wiejskie ostępy. Naprzeciwko kamienicy dziadków rozpościerała się ogromna fabryka, żywicielka mieszkańców miasteczka, elektromechaniczny kompleks hal, w których szumiały obrabiarki, zgrzytały suwnice, terkotały aparaty spawalnicze, gdzie panował w dni robocze poświęcony ruch fabrycznych i przyjezdnych pojazdów, wózków i kolejowych wagonów, gdzie hałaśliwie skowycząca syrena wyznaczała początek i koniec dnia pracy, i wtedy przez okno usytuowane nad łóżkiem mogłem obserwować, jak przez portiernię głównej bramy zakładu pielgrzymowały niezliczone rzesze pracowników, aby już przy ulicy rozdzielić się na dwie równomiernie rozłożone i podobnie liczne grupy ludzi: tych zmierzających na północ, do starszej części miasteczka i tych obierających kierunek południowy. Jakże miłym dla oka był ten tłum przekraczający progi stróżówki, każdego dnia ponawiający swą odwieczną, celową czynność przemieszczania się tam i z powrotem w dobowym i tygodniowym rytmie, przywodzącym na myśl powtarzalną nieuchronność pór roku.


Niebanalne rzeźby Ronit Barangi | Whyart – Sztuka codziennie\n31 maja 2016, by Paulina Krupa, Dodaj komentarz\nDłonie, same palce i rozwarte usta pojawiają się w najmniej spodziewanych miejscach, stając się wkradającym się na palcach w podświadomość obrazem, być może zakotwiczonym pierwotnie gdzieś we wspomnieniach z dzieciństwa artystki.\n„Chciałabym, żeby każdy, kto patrzy na moje prace, coś poczuł – to, co odczuje, nie jest dla mnie istotne, póki widz cokolwiek odczuwa” – takie stanowisko manifestuje Ronit Baranga i wydaje mi się, że jej słowa w pełni oddają charakter tejże niezwykłej sztuki.\nRonit Baranga to utalentowana izraelska rzebiarka, która tworzy niecodzienne przykłady sztuki użytkowej. Artystka urodziła się w 1973 roku, studiowała psychologię i literaturę hebrajską na uniwersytecie w Hajfie, a także historię sztuki na uniwersytecie w Tel Awiwie. Po roku 2000 podjęła studia m.in. w szkole artystycznej HaMidrasha, gdzie przyswoiła sobie przeróżne techniki artystyczne i wykształciła swój niebanalny, wielowymiarowy w odbiorze styl rzeźby.\nW każdym tworze Barangi czuć jej żywą wyobraźnię i głęboko zakorzenione w psychologii inspiracje. Jej pomysły balansują na granicy ekstremum, które z jednej strony kusi odbiorcę swoim ludzkim wymiarem a z drugiej odpycha ujęciem człowieczeństwa w filiżankę czy wazon i tym samym wg wielu trąca granicę dobrego smaku. Choć cytowanie ludzkiego ciała jest chwytem, do którego świat sztuki zdążył się już przyzwyczaić, to wykorzystanie pojedynczych szczegółów anatomicznych i skonfrontowanie ich ze sztuką użytkową, jest elementem wyróżniającym twórczość Barangi na tle innych miłośników designu.


Dodatki: Internet mobilny - Dodatki\nWłącz urządzenie, połącz się i korzystaj\nSprawdzanie e-maili lub aktywności w sieciach społecznościowych jest wygodne dzięki opcji internetu mobilnego Budget. Internet mobilny oferuje nieograniczony* dostęp do bezprzewodowego internetu na laptopach, smartfonach, tabletach i innych urządzeniach z łącznością Wi-Fi.\nPoniżej zebraliśmy najważniejsze pytania dotyczące internetu mobilnego i możliwości wykupienia tej usługi. Krótko i zwięźle. Wiemy, że wynajem samochodu może być kłopotliwy, dlatego dążymy do maksymalnej przejrzystości naszych produktów i usług.\nInternet mobilny oferowany przez Budget zapewnia swobodę dostępu do sieci bez obawy o drogie opłaty za roaming danych lub konieczność poszukiwania punktów dostępu Wi-Fi.\nZasięg w całej Wielkiej Brytanii w dowolnym miejscu i czasie\nŁączność na nawet pięciu urządzeniach jednocześnie: laptopach, smartfonach, tabletach.\nUniknięcie kosztów roamingu i opłat hotelowych za internet\nWystarczy włączyć nasze urządzenie i korzystać – bez kabli, dysków czy oprogramowania\nNieograniczony* dostęp do bezprzewodowego internetu, umożliwiający surfowanie po sieci, korzystanie z poczty e-mail i śledzenie portali społecznościowych.\nJak mogę wykupić opcję internetu mobilnego w Budget?\nBudget Internet mobilny można wykupić online lub dodać do rezerwacji samochodu (zależnie od dostępności) w biurze wynajmu. Zachęcamy do rozmowy na ten temat z przedstawicielem firmy Budget podczas odbioru samochodu.\nRegulamin korzystania z internetu mobilnego firmy Budget\n*Obowiązują zasady właściwego użytkowania: 1 GB danych na dzień.\nOpcja internetu mobilnego nie jest dostępna przy wynajmie samochodu w jedną stronę\nTylko na terenie kraju odbioru samochodu (to urządzenie nie obsługuje roamingu danych).


Finały MP U19M: GTK w strefie medalowej!\nOd środy w Arenie Gliwice rozgrywane są finały Mistrzostw Polski koszykarzy U19. Śląsk - bardzo udanie - reprezentuje w tej imprezie GTK Gliwice.\nW piątek zakończyła się faza grupowa i była ona niezwykle udana dla podopiecznych Andrzeja Bartosza i Grzegorza Podulki. GTK z bilansem dwóch zwycięstw i jednej porażki okazali się najlepsi w swojej grupie.\nNa otwarcie gliwiczanie nie dali szans Treflowi Sopot, wygrywając aż 81:55. Prawdziwą próbą sił była czwartkowa konfrontacja z Asseco Arką Gdynia. Po horrorze i dramatycznej końcówce to goście z Trójmiasta okazali się lepsi, triumfując 70:69.\nOstatnim rywalem w grupie była... trzecia ekipa z Trójmiasta - Szkoła Gortata Politechnika Gdańska. Triumf gliwiczan 81:65 oznaczał, że GTK wygrało grupę, bowiem "po drodze" Asseco Arka przegrała z Treflem.\nJuż w sobotę rozegrane zostaną półfinały. Transmisje z wszystkich meczów na kanale YouTube Polskiego Związku Koszykówki.\nExact Systems Śląsk Wrocław - Enea Basket Junior Poznań 86:49\nWKK Wrocław - PGE Spójnia Stargard 78:63\nPGE Spójnia Stargard - Exact Systems Śląsk Wrocław 54:80\nEnea Basket Junior Poznań - WKK Wrocław 46:88\nExact Systems Śląsk Wrocław - WKK Wrocław 100:49\nPGE Spójnia Stargard - Enea Basket Junior Poznań 86:79\n1. Exact Systems Śląsk Wrocław\n3. PGE Spójnia Stargard\n4. Enea Basket Junior Poznań\nAsseco Arka Gdynia - Szkoła Gortata Politechnika Gdańska 93:42\nTrefl Sopot - GTK Gliwice 55:81\nSzkoła Gortata Politechnika Gdańska - Trefl Sopot 57:88\nGTK Gliwice - Asseco Arka Gdynia 69:70\nAsseco Arka Gdynia - Trefl Sopot 87:97\nGTK Gliwice - Szkoła Gortata Politechnika Gdańska 81:65\n2. Asseco Arka Gdynia\n3. Trefl Sopot\nW sobotę odbędą się m.in. półfinały. O godzinie 15:30 WKK Wrocław zmierzy się z GTK Gliwice, natomiast o 18:00 Asseco Arka Gdynia zagra z Exact Systems Śląsk Wrocław. Wcześniej pojedynki o miejsca 7. i 5.


Auto zniszczone po nawałnicy. Kto ponosi odpowiedzialność za szkodę i jak otrzymać odszkodowanie?\nUbezpieczenie auta może, ale nie musi, obejmować uszkodzeń spowodowanych przez pogodę. Jak uzyskać odszkodowanie z tytułu, np. zniszczenia auta przez powalone drzewo? Zdradzamy, w jaki sposób dochodzić swoich praw.\nPrzez Polskę, niczym burza, przeszła... burza. Silny wiatr i niespodziewane nawałnice spowodowały różnego rodzaju szkody, np. uszkadzając trakcję, linie energetyczne, czy samochody.\nKto ponosi odpowiedzialność w przypadku uszkodzenia pojazdu i gdzie zgłosić się po odszkodowanie?\nGdy zrywa się silny wiatr, strażacy przyznają, że są najczęściej wzywani do usuwania drzew i gałęzi powalonych na drogi, auta i linie energetyczne. Oczywiście najlepiej nie parkować aut pod drzewem, jeśli wiemy o nadchodzącej burzy, ale nie zawsze da się tego uniknąć. Co zrobić, kiedy jest już „po fakcie"?\nUbezpieczenie auta. OC nie chroni nas przed skutkami pogody.\nNiestety najgorzej mają właściciele samochodów, którzy posiadają wyłącznie polisę OC. W ich wypadku otrzymanie odszkodowania wymaga sporego zaangażowania.\nUbezpieczenie auta. OC chroni ich tylko w przypadku szkód wyrządzonych innym kierowcom. W Polsce ponad 70% kierowców inwestuje wyłącznie w obowiązkowe OC. Jeśli jesteśmy jednym z nich, to żadna firma ubezpieczeniowa nie pokryje strat spowodowanych przez pogodę.\nW lepszej sytuacji są właściciele aut objętych autocasco (AC). Takie ubezpieczenie może (choć nie musi) obejmować skutki działania silnego wiatru, gradu, burzy, powodzi, czy zwalonych drzew lub gałęzi. Jeśli polisa obejmuje tego typu okoliczności, ubezpieczyciel pokryje koszty naprawy samochodu. Ze zgłaszaniem wniosku o wypłatę odszkodowania warto się śpieszyć i, najlepiej, zgłosić szkodę w ciągu 48 godzin od jej wystąpienia.\nDla tych kierowców, którzy poskąpili na AC, jest jednak dobra wiadomość. Jeśli nie mamy wykupionego autocasco, nie jesteśmy na kompletnie straconej pozycji.\nPoszkodowani właściciele pojazdów mogą starać się o odszkodowanie z OC właściciela posesji, na której rosło drzewo, które spadło na auto (podobnie wygląda sytuacja w przypadku, np. dachu zerwanego z budynku). Może się bowiem okazać, że, np. drzewo, które zwaliło się na samochód, było spróchniałe i dawno powinno zostać wycięte. Takie zaniedbanie właściciela terenu uprawniłoby nas do otrzymania odszkodowania.\nO odszkodowanie wnioskować można również u administracji odpowiedzialnej za dany obiekt lub teren, na którym doszło do szkody. Może być to zatem np. zarząd drogi lub wspólnota mieszkaniowa, która nie zadbała należycie o bezpieczeństwo.\nW takiej sytuacji na zgłoszenie mamy zazwyczaj 7 dni. Warto udokumentować szkodę na zdjęciach - warto poszukać świadków. Bardzo rozsądnym jest również powiadomić odpowiednie służby o zdarzeniu, z którego zostanie sporządzona notatka służbowa. Ta będzie solidnym „materiałem dowodowym” w trakcie starań o rekompensatę. Im większa liczba dowodów potwierdzających winę właściciela terenu, tym zwiększa szansa na uzyskanie odszkodowania.\nTrudniej będzie, jeśli właściciel gruntu nie posiada OC. Wtedy pozostaje nam wystąpić o zadośćuczynienie na drodze cywilnej. Znacznie wydłuży to proces uzyskania rekompensaty, ale wciąż daje nam szansę na uzyskanie pieniędzy niezbędnych np. na naprawę blacharską auta.


35-latek groził nożem pracownicy pubu! Rozbój w Rawiczu - Kalisz, Super Express\nAutor: KPP Rawicz 35-latek groził nożem pracownicy pubu! Rozbój w Rawiczu\nNiebezpieczne zdarzenie w jednym z lokali w Rawiczu (woj. wielkopolskie). Wszedł tam zamaskowany mężczyzna, który zaczął grozić nożem jednej z pracownic. Ukradł pieniądze i następnie uciekł. Sprawą zajęła się policja.\nDo zdarzenia doszło w nocy z 16 na 17 listopada. Około godz. 3:00 pracownica pubu na osiedlu Westerplatte w Rawiczu zawiadomiła policję o niebezpieczny zdarzeniu. - Do lokalu wbiegł zamaskowany mężczyzna, który groził jej nożem i zażądał wydania pieniędzy. Sprawca zachowywał się tak, jakby dokładnie wiedział gdzie jest trzymana gotówka. Kobieta była przerażona zaistniałą sytuacją, nie chciała się przeciwstawiać napastnikowi tym bardziej, że groził jej pozbawieniem życia. Mężczyzna po wyciągnięciu pieniędzy z kasy wybiegł z lokalu - relacjonują rawiccy policjanci.\nMundurowi ustalili, że za napadem stoi 35-letni mieszkaniec gminy Rawicz. Mężczyzna początkowo kłamał i nie przyznawał się do winy. - Myślał, że jak wyrzucił odzież, w której dokonał napadu, poda alibi to uda mu się odwrócić od siebie uwagę policjantów. Jednak wszystko to było za mało w konfrontacji zebranym materiałem dowodowym przez funkcjonariuszy - wyjaśniają funkcjonariusze.\n35-latek ostatecznie przyznał się, że napadł na bar. Gotówkę, którą wykradł w wysokości 650 złotych wydał na własne potrzeby. To jednak nie jedyny problem jakiego sobie przysporzył. - Podczas zatrzymania 35-latka policjanci znaleźli również przy nim niewielkie ilości amfetaminy, za co także odpowie przed sądem - dodają policjanci.\nMężczyzna w przeszłości miał już konflikt z prawem. Teraz wszystko wskazuje, że tym razem nie tak szybko opuści więzienne mury, gdyż grozi mu do 15 lat więzienia. Obecnie został aresztowany na 3 miesiące.\nPoznań: Magdalena C. przebiła nożem serduszko małej Zuzi! Szokujace ustalenia p…


Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Kielcach zaprasza na wydarzenia plenerowe pn. „Eko Kino”.\nW piątek w godzinach między 10 o 17 przy Placu Artystów w Kielcach prezentowane będą filmy promujące właściwe postawy ekologiczne w zakresie ochrony przyrody. Mowa będzie też o współpracy Rządu RP, Ministerstwa Klimatu, Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Kielcach w zakresie wdrażania programów takich jak „Czyste powietrze”.\nW ramach wydarzenia będą też konkursy dotyczące ochrony powietrza, odnawialnych źródeł energii i szeroko pojętej ekologii. Nagrodami będą między innymi sadzonki drzew. Na zakończenie wystąpi "Kapela Sołtysa z Wąchocka"


Wysłany: 13:34:47 30-12-12 Temat postu:\nMyśli Vanessy zaprząta Javier. Postanawia się dowiedzieć kim on jest.\nAidan nawet na wybiegu nie daje spokoju Elenie ;D I znowu mała wpadka, Salomon zamiast Arian mówi Aidan, jednak i tym razem udaje mu się wybrnąć z sytuacji.\nVanessa idzie do Javiera i on zaprasza ją na obiad. Jego siostra jest bardzo wyszczekana i bezpośrednia ;D Umawia brata na randkę z Vanessą a on jakoś nie specjalnie się przed tym bronił.\nWróciła ta wywłoka. Ciekawe jak tym razem Aidan wybrnie. Lena zazwyczaj wierzy w jego bajki, ale wszystko do czasu ;D\nWysłany: 21:10:00 03-01-13 Temat postu:\nHej, sorki że tak długo się nie odzywałam ale nie miałam czasu. Coraz ciekawiej się dzieje. Tak trzymaj i kiedy można się spodziewać następnego odcinka ?\nWysłany: 18:48:38 05-01-13 Temat postu:\nPrzepraszam że nie komentowała, ale nie miałam dostępu do komputera.. Odcinki nadrobiłam i bardzo zaintrygował mnie "klon Aidana I Ariana" , a może to jest Arian który wrócił z za światów;D Ja obstawiam że tak własnie jest.. To jest Arian i on jeszcze namiesza..\nWysłany: 19:53:02 05-01-13 Temat postu:\nNie wiem kiedy kolejny odcinek , gdyż obecnie skupiłam się na ostatnich odcinkach Mi Corazon , a także wzięłam się za pisanie rozdziału do opowiadania , które ostatnimi czasy zaniedbałam. Postaram się jednak niedługo coś zmontować i wstawić. Buziaki\nWysłany: 15:39:32 08-01-13 Temat postu:\nOstatnio zmieniony przez anetta418 dnia 15:50:32 08-01-13, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 16:29:06 08-01-13 Temat postu:\nMarisol bardzo chce odnaleźć swoich bliźniaków.\nAidan wpada do domu Eleny i chce ją gdzieś zabrać następnego dnia. Żeby mi tak ktoś organizował wycieczki tak po prostu, bez okazji. Elena dobrze trafiła. Gdyby jej jeszcze powiedział prawdę, byłoby świetnie. Para jedzie sobie szczęśliwie na lotnisko. Widać, że Aidan kocha Lenę i dlatego boi się wyznać prawdę. Może ona sama ją odkryje? Tak mi przyszło do głowy.\nTen Javier mnie coraz bardziej intryguje. Na 85% jestem pewna, że to Arian, który jednak nie umarł, a stracił pamięć. Ciekawe czy trafiłam. Ty masz różne pomysły, więc niczego nie mogę być pewna.\nWysłany: 20:09:52 08-01-13 Temat postu:\nNo i Aidanowi się znowu upiekło! On to ma szczęście, a Nena jest strasznie łatwowierna. Łyka wszystko jak świeże bułeczki. Z jednej strony to dobrze, bo nadal są razem, ale z drugiej jak prawda wyjdzie na jaw, to Elena da Aidanowi ostro do wiwatu! Mówi jej, że ta laska, która go pocałowała kiedyś się za nim uganiała, a on dał jej kosza, a teraz ona nie może tego znieść. Haha! Mistrzowski kit! Potem oczywiście znajduje też wymówkę na imię, którego użyła owa kobieta. Mówi, że to jego drugie imię, którego nie lubi i dlatego nigdy jej o tym nie powiedział. Oj, Aidan, Aidan! Na twoim miejscu zainwestowałabym w zbroję rycerską albo przynajmniej taką maskę ochronną na fiuta, bo jak Lena dopadnie sekator, to możesz już nigdy w życiu sobie nie pobzykać, chłopie!\nKsiądz tłumaczy Marisol, że trudno będzie odnaleźć chłopców, gdyż mają zmienione imiona. Ta ma żal, że powierzyła mu opiekę nad swoimi synami, a on teraz nawet nie wie, gdzie ich szukać. Ksiądz jednak obiecuje, że zrobi wszystko, by znaleźć Diega i Miguela.\nAidan zjawia się u Eleny i wręcza jej różę oraz informuje, że jutro wyjeżdżają. Początkowo dziewczyna odmawia z powodu pracy, ale Aidan mówi, że wszystko załatwił z Marisol, więc Lena w końcu się zgadza.\nJavier i Vanessa widzę się zaprzyjaźnili, co bardzo mnie cieszy i Ty Aneć wiesz dlaczego, hehe! Nawet zapytał, czy ma szansę zdobyć jej serce, mimo że wygląda jak Aidan. Zapewnia ją, że jest inny.\nNastępnego dnia Aidan i Lena jadą na lotnisko i po drodze rozmawiają. On z deka się boi, czy Lena mu wybaczy. Też bym się bała na jego miejscu. Mówi ukochanej, że ta rozmowa będzie trudna. Czyżby w końcu się przełamał na wyznanie prawdy?\nPS. Dziękuję za dedyk, miśku\nOstatnio zmieniony przez CamilaDarien dnia 18:31:28 10-01-13, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 21:58:00 09-01-13 Temat postu:\nAidanowi znowu udało się wyplątać. Tym razem powiedział Lenie, że Aidan to jego drugie imię a ona, jak zawsze mu uwierzyła.\nMarisol traci nadzieję, że kiedyś odnajdzie synów, jednak ksiądz obiecuje, że będzie ich szukał.\nAidan przychodzi do Eleny i mówi jej, że następnego dnia wyjeżdżają. Ona nie za bardzo jest przekonana czy to dobry pomysł, ale jak Aidan mówi jej, że załatwił wszystko z Marisol, to zgadza się bez problemu.\nVanessa spędza czas z Javierem. Widać dobrze czują się w swoim towarzystwie.\nAidan i Lena jadą na lotnisko. On chyba w końcu jest zdecydowany wyznać jej prawdę.\nWysłany: 11:34:43 12-01-13 Temat postu:\nOstatnio zmieniony przez anetta418 dnia 14:28:56 12-01-13, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 13:42:38 12-01-13 Temat postu:\nVanessa wypytuje ciotkę o Javiera i jego siostrę. Jak się okazuje Andrea mieszka tam od dawna a Javier zaledwie od kilku miesięcy. Ciotka pyta Van czemu chce to wszystko wiedzieć, na co ona mówi iż podejrzewa, że Javier to brat Aidana.\nAidan przychodzi po Lenę i zabiera ją na plażę, gdzie przygotował niespodziankę<3 Tam spędzają cudowne i romantyczne chwile. Co tu dużo mówić, powiem tylko tyle albo aż tyle\nOdcinek boski<3 Czekam na next\nWysłany: 18:15:11 12-01-13 Temat postu:\nVanessa pyta ciotkę o Javiera. Okazuje się, że mieszka tam od około 2 miesięcy, czyli to rzeczywiście może być Arian\nAidan zabrał Lenę na plażę. Ach, wspaniała niespodzianka. Bardzo romantycznie. Ciekawe czy sam wszystko przygotował. Trzeba się nacieszyć ich wspólnymi chwilami, bo w końcu prawda wyjdzie na jaw i Lena na pewno tak od razu mu nie wybaczy.\nWysłany: 23:50:27 12-01-13 Temat postu:\nPo Mi Corazon teraz bede atakowala Cie Anec o odcinki tutaj,bo telka sie super rozkrecila i jest naprawde warta uwagi.\nTo wszystko dzieki nowej postaci tajemniczego Javiera.Ja tez uwazam,ze to prawdziwy maz Leny,ale u Ciebie nigdy nic nie wiadomo.\nTroche dziwne,ze Andre mieszka tak bardzo dlugo,a brat dopiero od niedawna.No ale przeciez mogl nagle zatesknic za siostra i sie do niej przeniesc.Nie bede tu gdybac zobaczymy,co nam autorka tej powiesci tutaj zafunduje.\nWracajac do poprzedniego odcinka Aidan jak zwykle pieknie oszukuje kobiete,ktora kocha.Lena jest tak naiwna,ze az mi jej zal.Beda cierpirc oboje!\nNo coz jak to w telkach taka kolej rzeczy.\nKsiadz obiecuje Marisol,ze nie zaprzestanie szukac jej synow ta jednak traci nadzieje,ze ich odnajdzie.\nAidan zjawia sie u Leny i informuje ja,ze wyjezdzaja.Ta po lekkim zaskoczeniu zgadza sie.Zobaczymy czy wkoncu na wyjezdzie powie jej prawde.Narazie spedzaja mile chwile na plazy.Oby wkoncu sie odwazyl chlopak.\nJavier i Vanessa spotykaja sie.Widac,ze zaprzyjazniaja sie coraz bardziej.Vanessa chce odkryc kim tak naprawde jest Javier.Wypytuje swoja ciotke o klona Aidana.\nMarisol zwierza sie mezowi iz watpi w to,ze odnajdzie synow.Ten jej obiecuje,ze sie nie podda i bedzie ich szukal nadal.\nKochana z niecierpliwoscia czekam na kolejny odcinek,bo jest na co Pozdrawiam\nWysłany: 10:49:56 13-01-13 Temat postu:\nVanessa postanawia dowiedzieć się czegoś więcej o niedawno poznanym Javierze. W tym celu pyta ciotki, od jak dawna mężczyzna tutaj mieszka. Ta mówi jej, że nigdy wcześniej go nie widziała. Dopiero od jakichś dwóch miesięcy go spotyka. A Andrea mieszka tutaj od lat. To wszystko jest dziwne, ale liczę, że wkrótce się wszystko wyjaśni.\nAidan przychodzi do pokoju Leny z czerwoną różą. Jaki on romantyczny. Ciekawe czy to znowu był pomysł kolegi, czy sam to wymyślił, hehe!\n- Ładna ta twoja sukienka, ale chyba nie będzie ci potrzebna.\nHaha, no jebłam! Ten tylko o jednym.\nNo i potem spędzają cudowne chwile na plaży. Aidan tak piękne do niej mówi, że aż go nie poznaję. Ale ta jego przemiana bardzo, bardzo mi się podoba. I tak ZAWSZE będę go KOCHAŁA!!!\nNo i czułe słówka kończą się upojną nocą.\nMarisol jest załamana i straciła wiarę w odzyskanie synów. Od jakiegoś czasu, nie je, nie śpi. Mąż się o nią martwi i pociesza. Mam nadzieję, że wkrótce odnajdą synów.\nOstatnio zmieniony przez CamilaDarien dnia 19:31:59 17-01-13, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 11:57:15 13-01-13 Temat postu:\nWysłany: 13:10:49 13-01-13 Temat postu:\nJak sie ciesze,ze jest juz nowy odcinek\nLena i Aidan nadal spedzaja piekne chwile razem.\nTe jego teksty czasem sa tak rozbrajajace np,,idiota by zrezygnowal tylko z takiej d**y jak ty,,Tak mowi facet do kobiety ,ktora kocha?\nOczywiscie Lenie tez nie bardzo sie to spodobalo.No i nasz Aidan zaraz sie poprawil.Lena twierdz,ze wszystko mu wybaczy oprocz zdrady.Zobaczymy czy takie klamstwo wielkie bedzie potrafila mu wybaczyc.\nVanessa spotyka sie z Javierem.Nasz tajemniczy nieznajomy lubi gotowac tak samo jak prawdziwy maz Leny.Vanessa przyznaje,ze jego kuchnia jest boska.\nVanessa ciagle wypytuje Javiera o jego zycie.No i chyby bylo ich trzech.No tu sie dzieje.Jest tyle pytan ,a tak malo odpowiedzi.\nJavier mowi Vanessie,ze bardzo jej sie podoba,ale sie martwi tym iz jej serce nadal nalezy do innego.\nNorma chce sie dowiedziec,gdzie jest Aidan.\nLena i Aidan modla sie w kosciele.\nOdcinek poprostu bomba.Odrazu sie spytam kiedy kolejny,mam nadzieje,ze szybko. Milej niedzieli zycze


To co piekne szybko mija... - Witold Jarzyna Homepage!\nW tym roku po raz pierwszy zrezygnowalismy z naszej tradycyjnej wyprawy na Sentiero degli Dei, aby w to miejsce poznac kolejne gorskie szlaki. Trzeba w tym miejscu powiedziec, ze do wyboru jest tutaj sporo ciekawych i roznorodnych tras do gorskich spacerow. Rozny jest tez ich stopien trudnosci - w zaleznosci od kondycji i nastawienia mentalnego mozna zawsze podjac odpowiednia decyzje.\nBardzo sie ciesze, ze zaplanowane przez nas jeszcze w domu wyprawy moglismy zrealizowac i ze pogoda nie splatala nam figla. Nowe szlaki to przede wszystkim szlak panoramiczny pasmem Monti Lattari ponad Amalfi do Pogerola, malowniczy szlak Dolina Mlynow (Valle dei Mulini i Valle delle Ferriere) nezapomniana wyprawa do portu rybackiego i na plaze w Conca dei Marini z odwiedzeniem Grotta dello Smeraldo. To te dluzsze szlaki, z ktorych niejeden wywolal szybsze bicie serca i wystapienie potu... Tutaj ratowaly nas na szczescie dobre buty, ktore w tych stronach sa obowiazkowym wyposazeniem kazdego kto wchodzi na szlak. Ciesze sie rowniez, ze wreszcie udalo nam sie poznac miasto Salerno oraz znalezc ponownie czas dla tak malowniczej miejscowosci jak Ravello z jej Villa Cimbrone. Jeszcze jedno musze w tym miejscu dodac - poznalismy nastepne kilka tysiecy stopni tych tak tutaj oslawionych kamiennych schodow...\nMysle, ze nie zabraknie mi czasu na opisanie tych wybranych wypraw nieco dokladniej - obiecuje, ze bede sie bardzo staral. Mam rowniez nadzieje, ze zdjecia, ktore wstawilem w galerii moich fotek spodobaja sie Wam, a moje komentarze na blogu nie beda zbyt nudne.


MYJKA CIŚNIENIOWA LAVOR R180 – DOM I OGRÓD – MYJKA DO SAMOCHODU | KT-24\nMYJKA CIŚNIENIOWA LAVOR R180 - ZESTAW HOME\nMyjka ciśnieniowa Lavor R180 to popis umiejętności włoskich projektantów. Myjka ta odznacza się świetną specyfikacją techniczną oraz praktyczne wyposażenie dla pełnego wykorzystania możliwości urządzenia. Lavor R180 to przede wszystkim:\nnowoczesny silnik elektryczny o zwiększonej wydajności,\nciśnienie robocze do 165 bar,\n639,00 zł 669,00 zł -30,00 zł\nwydajny silnik z mocą 2500 W\nciśnienie do 230 (ew)bar\ndla zastosowań domowych\nMyjka ciśnieniowa Lavor R180 - dynamika w klasie Prime\nMyjki ciśnieniowe serii Lavor Prime to urządzenia stanowiące doskonały pomost pomiędzy nowoczesnym i sportowym designem a wysoką wydajnością. Model R180 Prime - jako jeden z jej przedstawicieli - odznacza się rewelacyjną aluminiową pompą, systemem samossącym, technologią zabezpieczającą przed przegrzaniem oraz zestawem praktycznych akcesoriów ze szczotką do mycia powierzchni płaskich na czele.\nUrządzenie zaprojektowano z myślą o tych użytkownikach, którzy poszukują sprzętu o bardzo dobrych parametrach w przystępnej cenie. R180 Prime doskonale wpisuje się w linię rozwiązań dla domu, stanowiąc perfekcyjne wsparcie przy myciu samochodu, terenów wokół domu, elewacji czy ścieżek w ogrodzie.\nMyjka z charakterem\nSeria myjek PRIME firmy Lavor swą sportową stylistykę znajduje także w wydajnych podzespołach z pompą aluminiową na czele.\nGwarancja efektywnej pracy\nOsoby planujące zakup myjki ciśnieniowej coraz świadomiej przyglądają się zamontowanym głowicom pomp. Ostrożne podejście ma swe uzasadnienie w tolerancji temperatur tychże podzespołów, przekładającej się na długość pracy i żywotność urządzeń. Nie bez powodu więc konstruktorzy modelu R180 Prime sięgnęli po pompę aluminiową.\nZastosowanie podzespołu wyższej klasy w myjce Lavor przekłada się na wyższą wytrzymałość od pomp kompozytowych. Dzięki możliwości nieprzerwanej pracy sięgającej nawet 50 minut będziesz w stanie za jednym razem umyć samochód, taras i elewację, a może i więcej.\nOchrona Heat Control\nW trosce o trwałość\nNawet przy wyższej odporności na temperatury, pompy aluminiowe wymagają ochrony przed przegrzaniem. Z tego też względu w myjce LAVOR R180 zastosowano inteligentny system HEAT CONTROL. Specjalna technologia automatycznie wykrywa moment osiągnięcia niebezpiecznych dla pompy i podzespołów temperatury, wyłączając natychmiast urządzenie.\nTym samym system Heat Control chroni podzespoły przed ewentualnymi uszkodzeniami termicznymi, bez konieczności ręcznego monitorowania wartości nagrzania. Dzięki temu można zapomnieć o ciągłym zerkaniu na zegarek i na spokojnie zająć się myciem kostki brukowej czy naszego samochodu.\nDo zastosowań "domowych"\nR180 w akcji\nLavor R180 PRIME to myjka ciśnieniowa zaprojektowana do zastosowań domowych. Aluminiowa pompa, solidne parametry oraz praktyczne akcesoria zwiększają zakres zastosowań myjki, pozwalając na swobodne mycie:\nbalkonów, tarasów i patio,\nDołączony do zestawu wąż do czyszczenia kanalizacji pozwala również na przetkanie rur kanalizacyjnych oraz czyszczenie rynien.\nFunkcja zasysania zewnętrznego\nZ myjką Lavor R180 brak dostępu do sieci wodociągowej nie jest problemem. Zintegrowany system samossący wody z filtrem zapewnia to możliwość poboru wody ze zbiornika zewnętrznego bez straty ciśnienia wody. Dzięki przemyślanemu umiejscowieniu przyłącza do wody, nie zakłóca ono pracy w trakcie przemieszczania urządzenia.\nModel R180 Prime posiada dodatkowo na wyposażeniu specjalny filtr chroniący podzespoły przed niebezpiecznymi zanieczyszczeniami. Wydłuża tym samym żywotność urządzenia, szczególnie przy korzystaniu z mniej sprawdzonych źródeł wody.\nModel Lavor R180 posiada na wyposażeniu nowy, przeprojektowany zbiornik na środki chemiczne. Jest on nie tylko bardziej pojemny, ale dodatkowo - poprzez unikalny kształt i uszczelkę - umożliwia bezpieczny transport po pochyłych powierzchniach.\nZbiornik można też w łatwy sposób uzupełnić o detergent, a dzięki specjalnemu wyprofilowaniu pobór chemii jest lepszy i dokładniejszy, nie pozostawiając resztek w pojemniku.\nZwijacz na wąż i koła transportowe\nPraktyczna na każdym kroku\nProjektując model Lavor R180, włoscy konstruktorzy postawili sobie za cel zapewnienie użytkownikowi komfortu w trakcie i po zakończonej pracy. Z tego też względu w urządzeniu zaimplementowano kilka praktycznych rozwiązań, w tym:\nbęben na wąż - pozwalający na łatwe przechowanie przewodu wysokociśnieniowego po zakończonej pracy,\n8-metrowy wąż - dzięki swej długości zapewnia swobodną pracę bez spadku ciśnienia,\ntransportowe koła - w połączeniu z wygodnym uchwytem ułatwiają transport w trakcie oraz po zakończeniu pracy,\nwyprofilowana obudowa - pozwala ana przechowanie akcesoriów w tym lancy w trakcie przerw oraz po zakończonym myciu.\nR180 Prime w odróżnieniu od modeli innych serii może pochwalić się niezwykle bogatym wyposażeniem podstawowym, w tym praktyczną szczotką Patio Cleaner i wężem do kanalizacji.\n3 dysze ciśnieniowe\nDla różnych efektów\nModel Lavor R180 PRIME przychodzi z bogatym wyposażeniem,w tym z aż trzema różnymi specjalistycznymi dyszami:\nDysza regulowana - pozwalająca na zmianę strumienia wody od szerokiego do wąskiego kąta, przeznaczona do standardowych prac\nDysza rotacyjna (turbo) - dzięki wprawieniu w ruch wirowy wody, dysza ta zwiększa efektywność czyszczenia, pozwalając usunąć trudniejsze zabrudzenia\nDysza do dozowania środka chemicznego - spienia wlany do zbiornika na chemię detergent\nWszystkie końcówki - dzięki wyjątkowej konstrukcji - można w łatwy sposób wymienić, dzięki czemu w krótkim czasie możemy dostosować pracę urządzenia do mytej powierzchni i rodzaju zabrudzeń.\nPatio Cleaner do płaskich powierzchni\nMyjka ciśnieniowa LAVOR R180 wyróżnia się bogatym wyposażeniem dodatkowym. Wśród rewelacyjnych akcesoriów znajduje się specjalna szczotka do czyszczenia powierzchni płaskich PATIO CLEANER.\nUnikalna konstrukcja z praktycznym uchwytem pozwala na pracę zarówno przy powierzchniach poziomych (np. taras, schody, patio) jak również pionowych (np. elewacja). Dzięki zamontowany na wierzchu zbiornikowi na detergent dystrybucja chemii jest łatwiejsza, a mycie efektywniejsze.\nCzwarty wymiar czystości\nStandardowe wyposażenie myjek pozwala na pracę z praktycznie każdym rodzajem powierzchni. Wąż do mycia kanalizacji odkrywa nowy wymiar czyszczenia, pozwalając dotrzeć do wnętrz zapchanych rur i rynien, skutecznie je odtykając.\nWyjątkowa głowica doskonale przedziera się przez złogi odpadów, a wyrzucana pod ciśnieniem woda efektywnie rozbija warstwy zanieczyszczeń, także te ze ścianek kanalizacji.\nElektryczny o zwiększonej wydajności\ndo 165 bar\ndo 510 l/h\nzbiornik na chemię, bogate wyposażenie\nmyjka ciśnieniowa Lavor Prime R180\nwąż wysokociśnieniowy 8 metrów\ngąbka profesjonalna samochodowa


Babka drożdżowa wielkanocna »\nŁatwy przepis na babkę marmurkową. Sprawdzi się w roli wielkanocnej babki lub jako szybkie ciasto do kawy. Polana polewą zachowuje świeżość nawet kilka dni. Jeśli chcemy żeby cała babka była pokryta czekoladą, to trzeba podwoić ilość składników na polewę.\nFormę na babkę wysmarować dokładnie masłem.\nMasło utrzeć z cukrem, cukrem waniliowym i szczyptą soli na puszystą masę. Stopniowo dodawać po jednym jajku, po każdym miksować około pół minuty. Przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia dodać do masy w dwóch porcjach na przemian z mlekiem. Całość połączyć za pomącą miksera ustawionego na średnie obroty.\nDwie trzecie ciasta przełożyć do przyszykowanej formy. Do reszty dodać cukier, kakao oraz mleko, wymieszać. Ciemne ciasto wyłożyć na warstwę jasnego ciasta i delikatnie przemieszać, aby powstał marmurkowy wzorek.\nPiec w piekarniku nagrzanym do 180°C przez około 60 minut. Po wyjęciu studzić w formie przez około 10 minut, po tym czasie ciasto delikatnie wyjąć z formy na kratkę kuchenną, wystudzić.\nPrzygotować polewę: masło roztopić w rondelku razem z czekoladą. Ciepłą polewą polać ciasto i lekko rozprowadzić.\npiątek, 11 marca 2016, deserowo\nUltraczekoladowe i wilgotne muffiny, które zawsze się udają. Czekoladę warto posiekać dość grubo, wtedy jej kawałki są lepiej wyczuwalne a w ciepłych babeczkach\nIntensywnie czekoladowe i wilgotne, czyli takie jakie lubię najbardziej. Składniki (na około 12 sztuk): 225g mąki pszennej 2 łyżeczki proszku do pieczenia 1/2 ł\nGość: Marta Góral, *.adsl.inetia.pl\nNa surowo pycha. Po upieczeniu nie wiem co mi z tego wyjdzie :( Brakuje mi instrukcji czy z termo-obiegiem czy góra-dół czy jak mam to piec, siedzę i patrzę w to okienko i przełączam i już wiem że termo-obieg to chyba nie był dobry pomysł :(\nTwoja jakoś lepiej wygląda :P\nTak, góra -dół. Szkoda, że tak wyszło, ale może ostateczny efekt nie jest tak zły? :)\nZapakuj szczelnie, i mi na drugi dzień bardziej smakowało.


łs 09.01.2015 08:10\nChavez nieoczekiwanie ma się pojawić na początku przyszłego tygodnia w Myślenicach. Piłkarza nie widzi w drużynie trener Franciszek Smuda, ale zawodnik ma ważny kontrakt i musi przyjechać do klubu. Na razie nie wiadomo, w jakiej jest formie. Jego wypożyczenie do chińskiego Qingdao Jonoon skończyło się w listopadzie, a od tego czasu obrońca trenował w CD Platense. Poza tym dużo czasu poświęcał zajęciom, z których był doskonale znany również pod Wawelem.\n- Oddawałem się mojej pasji, czyli ewangelizowaniu. Bycie pastorem traktuję jako powołanie od Boga. Dlatego po powrocie z Chin podróżowałem po Hondurasie oraz Stanach Zjednoczonych i przekazywałem ludziom Słowo Boże - przekonuje w rozmowie z "Dziennikiem Polskim".\nPiłkarz odwiedził m.in. Bronks, dzielnicę Nowego Jorku, która delikatnie mówiąc, nie słynie z najlepszych opinii. - Moim zdaniem to jakaś niepotrzebna psychoza. Są tam miejsca, gdzie człowiek może spacerować ciemną nocą i nic się nie dzieje. Już to sprawdzałem. Czuję się tam bezpiecznie, jakbym się tam urodził - dodaje Chavez.\n31-letni stoper jest pochłonięty ewangelizowaniem, ale przekonuje, że jeszcze przez kilka lat pogra w piłkę. Później rozważa poświęcenie się pasji do reszty. A co piłkarz robi na spotkaniach ewangelizacyjnych? - Śpiewam, tańczę, a nawet gram na bębnie. Jest to instrument typowy dla naszej kultury, więc siłą rzeczy umiem sobie z nim radzić. No cóż, dobry misjonarz musi się znać na wszystkim po trochu - zapewnia obrońca Wisły i reprezentacji Hondurasu.


Dlaczego masz ochotę przespać się z setką kobiet? - WP Facet\nDlaczego masz ochotę przespać się z setką kobiet?\nStatystycznie wystarczyłaby ci godzina spotkania przy kawie z atrakcyjną kobietą, żebyś mógł pójść z nią do łóżka. Mężczyźni to "psy na baby" i nie jest to tylko kobiecy punkt widzenia. Tak pokazują badania naukowców i psychologów z całego świata. Skąd u mężczyzn tak wielka potrzeba "zaliczania"?\nWyobraźmy sobie sytuację, że podchodzi do ciebie - mężczyzny - nieznajoma i proponuje ci upojną noc w sypialni. Badania Russell D. Clarka i Elaine Hatfielda wykazały, że 75% mężczyzn natychmiast zgadza się na jej propozycję. Natomiast w sytuacji odwrotnej, kiedy to mężczyzna próbuje poderwać kobietę w tak bezpośredni sposób, 100% kobiet mówi nie! Jedna z najbardziej znanych teorii – teoria ewolucji Darwina – po części wyjaśnia ten fenomen. Po przodkach mężczyźni odziedziczyli potrzebę podtrzymania gatunku i zapłodnienia jak największej liczby partnerek.\nChoćby mężczyzna bardzo się starał, często trudno mu nie oglądać się za przedstawicielkami odmiennej płci. Kobiety nęcą nas swoimi atutami. Psychologowie zgodnie stwierdzają, że istnieje lista pewnych specyficznych cech, na które mężczyźni podświadomie zwracają uwagę. Pełne usta, miękkie włosy, gładka skóra, podkreślone kości policzkowe i mimika twarzy – to jest to. Oczywiście nie zapominajmy o piersiach, pośladkach i ciekawym wskaźniku z angielskiego tajemniczo nazwanym waist-to-hip ratio (WHR). Jest to współczynnik powstający przez podzielenie obwodu talii przez obwód bioder. Określa on rodzaj sylwetki ciała. W większości kultur za najbardziej atrakcyjny uważany jest kobiecy kształt o WHR równym 0,7. Związane jest to z podświadomym ocenianiem rozrodczego potencjału kobiety. Właścicielki szerokiej miednicy to oznaka chodzącej płodności czyli młodości i dojrzałości płciowej.\nPopatrzmy na ten problem także z innej strony. Kobiety również wybierają konkretnych mężczyzn. Kiedy masz wiele partnerek możesz poczuć się jak macho, bo podprogowo płeć piękna zwraca uwagę jedynie na mężczyzn atrakcyjnych. A dokładniej takich, których geny przyniosłyby korzyści dla potomstwa (Thornhill, 1998).\nPrawdą jest też to, że ty po prostu uwielbiasz być adorowany. Jak łoś prężysz się do koleżanek. I nie ma w tym nic złego. Naukowcy wskazują, że ma to uzasadnienie szczególnie w przypadku mężczyzn odnoszących sukces. Tacy mogą pozwolić sobie na imponowanie partnerce. No, i właśnie nie jednej, ale kilku, nawet naraz.\nJednak wbrew pozorom droga do kobiecej sypialni nie jest łatwa. Według teorii strategii seksualnej (Buss & Schmitt, 1993) - mężczyźni napotykają tu cztery główne problemy do pokonania: problem ilości partnerek; problem minimalizowania zaangażowania i inwestycji; problem trafnego określania, która partnerka jest seksualnie dostępna; problem dni płodnych. Należy więc zastanowić się, czy krótkoterminowe związki nie przygwożdżą nas zbędnymi kosztami, którymi mogą być: A. potencjalne dziecko, B. konkurencja w postaci kolegi z pracy; C. zaangażowanie lub miłość; D. zobowiązanie czasowe i problematyczny podział energii pomiędzy wszystkie partnerki.\nJak z sukcesem namówić kobietę na wycieczkę do sypialni? Pytanie na wagę złota, bo ile kobiet tyle skutecznych zaklęć do zastosowania. Gdzie szukać inspiracji? Można zacząć od podpatrywania zachowań bohaterów serialu "Californication". W każdą niedzielę o 23:30 na Universal Channel możesz podglądać, jak rasowi podrywacze zdobywają kobiece… serca. Przyjaciel Hanka, Charlie, zakłada się z nim, że prześpi się z setką kobiet. Pomimo tego, że jest łysy, nie ma żadnych problemów z przyciąganiem kobiet wszystkich kształtów, rozmiarów, kolorów skóry czy wieku. Oczywiście jeśli nigdzie w pobliżu nie ma Hanka. Czy da radę?\nźródło: info. prasowa/Dobra Communications


Jak dbać o klocki hamulcowe? - Sklep motoryzacyjny – M-parts\n« Wróc do Blog\nJak dbać o klocki hamulcowe?\nKlocki hamulcowe wymienia się częściej niż tarcze hamulcowe, które są bardziej wytrzymałe – nic więc dziwnego, że wielu właścicieli samochodów zastanawia się, jak o nie dbać, aby wydłużyć ich żywotność. Wymiana jest konieczna, jeżeli grubość okładziny jest mniejsza niż 3 mm. Dobrze też postawić na klocki hamulcowe dobrej jakości, które nie mają twardych okładzin – wszystko to wpływa przecież na bezpieczeństwo jazdy samochodem. Pozostaje jednak pytanie, jak dbać o klocki hamulcowe – wskazówki znajdziesz w dzisiejszym artykule.\nJak prawidłowo dbać o klocki hamulcowe?\nZanim przejdziemy do tego, jakie kupić klocki hamulcowe, kilka słów o tym, jak o nie zadbać – to prosty sposób na oszczędność pieniędzy w dłuższej perspektywie, a także sprawny układ hamulcowy. Tarcze i klocki hamulcowe są standardowymi częściami eksploatacyjnymi, dlatego z czasem po prostu się zużyją. Możesz jednak nieco wydłużyć życie klocków, między innymi poprzez:\nhamowanie silnikiem (znane również jako hamowanie biegami), jeśli jest to możliwe, a następnie naciśnięcie hamulca w końcowym momencie – takie rozwiązanie może się nie sprawdzić na terenach miejskich,\nlepszą znajomość terenu, po którym się poruszasz – dzięki temu będziesz w stanie z wyprzedzeniem zaplanować manewr hamowania i tym samym ograniczyć go do minimum,\nzachowanie odpowiedniego odstępu między pojazdami, co pozwala spokojnie podjąć decyzję o hamowaniu.\nWarto też kontrolować ilość i stan płynu hamulcowego, który co prawda nie sprawi, że klocki hamulcowe będą służyły Ci dłużej, ale wpłyną pozytywnie na funkcjonowanie całego układu. Jeśli słyszysz piszczenie, może się okazać, że przyczyną jest brudna powierzchnia klocków i tarcz hamulcowych – w takiej sytuacji zalecamy oczyszczenie układu, które odtłuści i oczyści poszczególne elementy.\nJak dbać o układ hamulcowy?\nJeśli należysz do osób, które regularne serwisowanie i sprawdzanie części układu hamulcowego odkładają na wieczne nigdy, to pora zmienić swoje nawyki. Dzięki temu będziesz w stanie uniknąć poważniejszych konsekwencji. Ważnym elementem dbania o układ jest regularny przegląd i wymiana zarówno klocków, jak i tarcz hamulcowych. Jeśli nie musisz ostro hamować, rób to delikatnie i równomiernie – prawda jest taka, że w większości przypadków jest to możliwe.\nJak już wspomnieliśmy, dla sprawności układu hamulcowego, ważna jest kontrola płynu hamulcowego i jego regularna wymiana. Odpowiada on za przenoszenie siły z pedału hamulca na okładziny hamulcowe, czyli klocki hamulcowe i szczęki. Za każdym razem, kiedy będziesz się zastanawiać, dlaczego musisz pamiętać o płynie, pomyśl o tym, że od tego zależy bezpieczeństwo na drodze – Twoje, Twojej rodziny, przyjaciół, których podrzucasz do pracy i innych uczestników ruchu. Te kilka chwil pozwala uniknąć wielu potencjalnie groźnych sytuacji.\nJak sprawdzić, czy tarcze hamulcowe są do wymiany? Zwróć uwagę na to, czy nie są zbyt cienkie oraz, czy nie nagrzewają się zbyt szybko – to z pewnością obniży skuteczność hamowania. Co więcej, żeby móc wymienić tarcze hamulcowe, wcześniej musisz wymienić klocki. Nasze wcześniejsze pytanie nie było więc przypadkowe. Wymiana klocków jest konieczna, jeśli ich grubość znajduje się na minimalnym poziomie – zwykle producenci podają odpowiednie wartości w katalogach. Alarmującym sygnałem powinno być też dla Ciebie drganie kierownicy oraz piszczenie hamulców.\nJak wymienić klocki hamulcowe? Najczęściej odpowiadają za to mechanicy, ale możesz też zrobić to samodzielnie – wymiana klocków z przodu samochodu jest stosunkowo prosta, natomiast z tyłu trzeba pamiętać o regulacji hamulca ręcznego i poradzić sobie z elektrycznymi i wkręcanymi zaciskami. Do wymiany potrzebujesz:\nzestawu kluczy, w tym klucza dynamometrycznego,\nprzyrządu do wyciskania tłoczków,\nzmywacza do hamulców i smaru do układów hamulcowych,\nJeśli natomiast nie czujesz się na siłach, by zrobić to samodzielnie, udaj się do warsztatu, z którego usług korzystasz. Jak często wymieniać klocki hamulcowe? Standardowo właściciele aut decydują się na to po przejechaniu ok. 20-40 tys. km, ale warto przy tym uwzględnić dynamikę jazdy.\nJakie klocki hamulcowe kupić?\nKlocki hamulcowe są dostępne w trzech segmentach: premium, średnim oraz budżetowym, przy czym najczęściej są to produkty należące do drugiego segmentu. Kluczową informacją, która pomoże Ci podjąć decyzję, jakie wybrać klocki, jest to, czy posiadają one certyfikat jakości. Standardem są europejski certyfikat ECE R90 oraz amerykański DOT – jeśli interesujący Cię produkt nie posiada odpowiedniego oznaczenia, to wybierz inne klocki hamulcowe z akcesoriami. Zwróć natomiast uwagę na takie parametry, jak żywotność (przynajmniej 30 tys. km), głośność, czy odporność na wysokie temperatury.\nOdpowiednie klocki znajdziesz w naszym sklepie internetowym (m.in. klocki hamulcowe BLUE PRINT i klocki hamulcowe QUICK BRAKE) – podpowiemy Ci też, jakie tarcze hamulcowe wybrać.\nWróć do pozostałych artykułów!


Tych kosmetyków dla malucha nie będziesz potrzebować | Mediderm Baby\nHome Pielęgnacja Tych kosmetyków dla malucha nie będziesz potrzebować\nNiemowlęca skóra oraz włoski są niezwykle wrażliwe. Kilkutygodniowy czy też kilkumiesięczny maluch potrzebuje starannej, ale także świadomej i przemyślanej opieki, która zapewni mu nie tylko możliwość prawidłowego rozwoju, ale także pełne bezpieczeństwo. Na rynku dostępnych jest wiele różnego rodzaju kosmetyków przeznaczonych specjalnie dla noworodków i niemowląt, nasuwa się jednak pytanie czy faktycznie wszystkich ich potrzebuje maluch? Jakie kosmetyki wybrać dla dziecka a jakich unikać?\nKosmetyki zbędne niemowlęciu\nPrzede wszystkim, warto pamiętać, że maluch nie potrzebuje ogromnej ilości kosmetyków – wystarczy mu zaledwie kilka podstawowych produktów o sprawdzonym i bezpiecznym składzie. Niemowlę z całą pewnością nie będzie potrzebować natomiast takich produktów jak:\nPrzeważająca większość dzieci tuż po urodzeniu nie może pochwalić się bujną czupryną. Człowiek rodzi się zazwyczaj z bardzo małą ilością włosów. Ponadto, są to włoski cienkie i stosunkowo słabe. Dlatego też zupełnie zbędnym produktem kosmetycznym jest dla malucha szampon do włosów. Kilkutygodniowemu maluchowi, który wychodzi z łóżeczka wyłącznie na rękach mamy lub taty zdecydowanie wystarczy do mycia jedynie woda z dodatkiem olejku do kąpieli – zarówno do ciała jak i włosów.\nMaluch nie potrzebuje szamponu ani także płynu do kąpieli. Ponadto, nieodpowiednio dobrany płyn mógłby podrażnić delikatną skórę malucha. Zdecydowanie lepiej jest zrezygnować z tego kosmetyku.\nKrem do ciała, balsam nawilżający\nWielu rodziców, chcąc możliwie najlepiej zatroszczyć się o swojego malucha i jego delikatną skórę stosuje różnego rodzaju balsamy nawilżające czy kremy do ciała. Prawdą jest niestety, że stosowanie tego typu kosmetyków może przynieść efekt zupełnie odwrotny. Niektóre kremy mogą podrażnić delikatną skórę malucha, wywołać reakcję alergiczną, a także zaburzyć naturalny proces nawilżania skóry i wytwarzania jej bariery hydrolipidowej. Jeżeli natomiast skóra Twojego dziecka wysusza się zbyt szybko, jest szczególnie wrażliwa i podatna na przesuszenia nie ratuj jej eksperymentalnie czy na własną rękę – skonsultuj się z lekarzem, który zaleci podjęcie odpowiednich, bezpiecznych dla delikatnej skóry kroków. Jeżeli nie chcesz czekać możesz doraźnie zastosować naturalne środki nawilżające takie jak olej kokosowy, jednak także w ograniczonych ilościach i częstotliwościach.\nMowa tu oczywiście również o sytuacji zdrowego malucha. Zasypka może okazać się pomocna w przypadku pojawienia się odparzeń pieluszkowych czy innych podrażnień skóry, jednak jest zupełnie zbędna w przypadku skóry zdrowej. Tutaj, podobnie jak w przypadku balsamu nawilżającego, możesz wywołać niepożądany efekt odwrotny. Zbyt często i niepotrzebnie stosowana zasypka na podrażnienia może paradoksalnie je wywołać.\nOstatnim punktem na liście nie jest kosmetyk lecz produkt z branży kosmetycznej, a mianowicie – gąbka. Ta również nie będzie potrzebna podczas kąpieli niemowlaka. Niezależnie od stopnia swojej miękkości gąbka czy myjka może podrażnić wrażliwą skórę niemowlęcia. Do rozprowadzenia wody czy olejku po ciele maluszka zdecydowanie wystarczy tylko czuła i wprawna dłoń rodzica.\nW przypadku kosmetyków, pielęgnacja noworodka powinna skupiać się na zasadzie im mniej tym lepiej. Bardzo ważne jest aby rodzice nie przekładali poziomu swojej troski na ilość specyfików do pielęgnacji malucha, ponieważ może mu to zaszkodzić. Używajcie kilku podstawowych, sprawdzonych i bezpiecznych kosmetyków – to zdecydowanie wystarczy!\nJak zadbać o skórę niemowlęcia? Jak właściwie zatroszczyć się o tak delikatną i wymagającą istotę? Odpowiedzi na te pytania szukają wszyscy młodzi rodzice. Gdy na świat przychodzi dziecko ich życie zmienia się całkowicie. Nowy członek rodziny wymaga bowiem wiele uwagi,Czytaj więcej\nKilkutygodniowe niemowlę to istota delikatna, wymagająca szczególnej opieki oraz starannej pielęgnacji. U młodych rodziców nierzadko pojawiają się wątpliwości co do właściwej pielęgnacji malucha . Problematyczną kwestię często stanowią uszy niemowlęcia – różnego rodzaju sprzeczne zalecenia dotyczące ich pielęgnacji mogąCzytaj więcej


Mistyka chwili. Czas i obietnica | Franciszkanie.pl\nRuszyła właśnie przedsprzedaż najnowszej książki wydawnictwa Bratni Zew „Mistyka chwili. Czas i obietnica”, której autorem jest portugalski kardynał i poeta, José Tolentino Mendonça. Autor z niebywałą erudycją uczy, jak czerpać radość z każdej chwili przeżywanej w Bożej obecności.\nNaucz się, jak być naprawdę obecnym: widzieć, słyszeć, dotykać, smakować, upajać się ciągle nowym zapachem chwili! – pisze Wydawca.\nPremiera książki zaplanowana jest na 17 lutego 2021 r., ale już można nabyć ją w przedsprzedaży w specjalnej ofercie (wysyłka książki od 15 lutego 2021).\nKsiążkę w przedsprzedaży można zakupić w sklepie internetowym Wydawcy: bratnizew.pl. Do zamówień złożonych w przedsprzedaży (do 16.02 godz. 23:59:59) Wydawca dołącza GRATIS – pierwszy tom z serii MISTYKA CODZIENNOŚCI: A. Zając, Lubię jak na mnie patrzysz. Światło, piękno, spotkanie. Książki zakupione w przedsprzedaży objęte są także darmową wysyłką!


Piotr Duda o polityce energetycznej: Jesteśmy, najdelikatniej mówiąc, zdegustowani – Zakład górniczy Sobieski\nSzef „Solidarności” zapytany o przyjętą przez rząd politykę energetyczną państwa stwierdził, że póki co, jeśli „Solidarność” ma się wypowiedzieć na temat tego dokumentu, to musi go zobaczyć w całości”.\nPoprzedni wpisPoprzedni „Jazgot wielkich koncernów”. Oświadczenie Przewodniczącego w spr. protestu medialnego!\nNastępny wpisNastępny W „zielonej” Szwecji zabrakło prądu


Komunikat Wydawnictwa Literackiego, Wydawnictwo Literackie\nKomunikat Wydawnictwa Literackiego\nWydawnictwo Literackie pragnie poinformować, że 30 czerwca 2019 r. funkcję redaktor naczelnej przestanie pełnić Pani Małgorzata Nycz. Tego samego dnia pracę w Wydawnictwie Literackim zakończą także główna sekretarz redakcji Pani Maria Rola oraz sekretarz redakcji Pani Krystyna Zaleska.\nPrezes Rady Nadzorczej Wydawnictwa Literackiego Pani Vera Michalski-Hoffmann oraz Zarząd Wydawnictwa Literackiego pragną gorąco podziękować odchodzącym Paniom za wiele lat wybitnej pracy edytorskiej.\nJednocześnie informujemy, iż Zarząd Wydawnictwa Literackiego przy pełnej aprobacie Pani Very Michalskiej-Hoffmann postanowił powołać na stanowisko redaktor naczelnej od 1 lipca 2019 r. Panią Jolantę Korkuć. Zastępcą redaktor naczelnej WL odpowiedzialnym za dział literatury polskiej będzie Pan Waldemar Popek. Funkcję sekretarza redakcji obejmie Pani Anita Kasperek.\nPrezes Zarządu Wydawnictwa Literackiego\nCzłonek Zarządu Wydawnictwa Literackiego


Nowy projekt Trzaskowskiego “18 dzielnic - jedna Warszawa”. Rozpoczął od Ursusa - WawaLove\nkampania wyborczawarszawaursusRafał Trzaskowski\nRafał Trzaskowski w Ursusie (Facebook.com, Fot: rafał trzaskowski)\nKandydat PO na prezydenta Warszawy zamierza odwiedzić 18 warszawskich dzielnic. Spotkania będą przypominać te z kampanii amerykańskich tzw. „town hall meeting”, czyli luźniejsze spotkanie, podczas których będzie otoczony przez ludzi zadających mu pytania.\nPierwszym punktem na mapie był Ursus. Kandydat przedstawił swoją wizję kampanii w lokalnym Klubie Integracji Rodzinno-Sąsiedzkiej "Archerówka".\nPodczas spotkania w Ursusie Trzaskowski tłumaczył, że to pierwsze wybory od 2015 r., kiedy PiS uzyskał władzę, w związku z tym olbrzymi test dla nich wszystkich. - Możemy pokazać czerwoną kartkę rządzącym - powiedział polityk. Zaznaczył, że pierwszy krok wykonany w Warszawie jest niesłychanie istotny, dlatego że potem mamy kolejne wybory, "wybory europejskie, wybory parlamentarne, wybory prezydenckie".\nKandydat przedstawił nowe obietnice dla dzielnicy Ursus. Tłumaczył, że głównym problemem mieszkańców Ursusa jest wciąż komunikacja i sprawny dojazd do miejsc pracy, głównie w Śródmieściu. - Będę chciał rozbudować siatkę połączeń transportu miejskiego pod kątem tej dzielnicy - obiecał polityk. Dodał, że skupi się również na rozwoju sieci żłobków i przedszkoli w Ursusie.\n- Chciałbym, żeby z każdego miejsca w Warszawie, każdy warszawiak mógł dojechać komunikację miejską do centrum, albo do swojej pracy, bo przecież nie każdy pracuje w centrum. Różnie to bywa. Są dzielnicy takie jak Ursynów, które są świetnie skomunikowane i grzechem jest nie korzystać z komunikacji miejskiej, jeśli ktoś mieszka na Ursynowie, Żoliborzu czy Bielanach. Natomiast są takie dzielnice, gdzie jest pod tym względem trudniej korzystać z komunikacji - przekonywał Trzaskowski. Dodał, że chciałby, aby druga linia metra dodarła również tutaj, na Ursus.\nPrzeczytaj też: Trzaskowski robi te same błędy co Jaki. "Zamiast Targówka pokazano...Tennessee"\nPoseł zabrał również głos w sprawie prowadzonej akcji "100imy pod blokiem" przez Patryka Jakiego. - Trzeba rozmawiać, a nie robić PR-owe chwyty, że się stanie pod jednym domem czy pod jedną kamienicą i że się czegoś nauczy w 10 minut - powiedział polityk. Dodał, że czasami trzeba usiąść na ławeczce i porozmawiać z jedną osobą pół godziny, czasami trzeba rozmawiać na spotkaniach, na których jest 200-300 osób, a czasami trzeba się zatrzymać na ulicy i porozmawiać, a nie tylko wykrzykiwać slogany.