Bieszczadzkie historie i mity – Głos Polonii\nBieszczadzkie historie i mity\nZ dr. Hubertem Ossadnikiem, historykiem z Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, rozmawia Jacek Stachiewicz\n– Przez długie lata Bieszczady widziane były w Polsce jako pusta, bezkresna kraina, gdzie można się zaszyć i zniknąć z oczu innych. Takie pojmowanie Bieszczadów stworzyło romantyczny mit krainy trudno dostępnej, dzikiej i bezludnej, która nie jest dla „mięczaków”, bo tylko twardzi ludzie mają szanse na ułożenie tam sobie życia. A to przecież mit oparty na fałszu, wszak do akcji „Wisła”, czyli do lat 1947-1950, mieszkały w tych Bieszczadach tysiące ludzi. Jesteśmy dziś w stanie podać ich liczbę?\n– Do czasu tej akcji Bieszczady nigdy nie były bezludną krainą. To był obszar niezwykle gęsto zaludniony, przy czym przed wojną absolutnie niepopularny i pominięty jakimkolwiek ruchem turystycznym. Dopiero w drugiej połowie lat trzydziestych, a więc na kilka lat przed drugą wojną światową, zaczęło się jakieś tam zainteresowanie Bieszczadami. Z paru powodów. Po pierwsze – zaczęły działać dwie organizacje: Związek Ziem Górskich oraz Towarzystwo Rozwoju Ziem Wschodnich. Po drugie – zarówno pierwsza, jak i druga z tych organizacji, propagowały ideę zjednoczenia całego polskiego terytorium górskiego i udostępnienia go mieszkańcom pozostałych regionów kraju. Po trzecie – zaczęło się tworzyć państwowe centrum gospodarcze, czyli Centralny Okręg Przemysłowy i Bieszczady były brane pod uwagę jako potencjalny obszar do wypoczynku między innymi dla pracowników COPu.\n– Związek Ziem Górskich miał siedzibę we Lwowie, czy w Krakowie?\n– Ani we Lwowie, ani w Krakowie. Inicjatywa o jego powołaniu nastąpiła na Zjeździe Górskim, który został zwołany w sierpniu 1936 roku do Sanoka. Natomiast jako taki ukonstytuował się w listopadzie tegoż samego roku w Warszawie. Związek Ziem Górskich skupiał instytucje państwowe, jak na przykład Izbę Przemysłowo-Handlową, przede wszystkim różnego rodzaju stowarzyszenia działające na ziemiach górskich, chociażby Polski Związek Narciarski czy Polskie Towarzystwo Tatrzańskie. Natomiast Towarzystwo Rozwoju Ziem Wschodnich działało pod cichym protektoratem i opieką wojska, czyli musiało też realizować cele wojskowe. W kwestiach zaś cywilnych Towarzystwo Rozwoju Ziem Wschodnich stawiało sobie szczytny cel przybliżenia ogółowi Polaków całego obszaru ziem wschodnich, a więc całych kresów – od północy do południa, a część tych kresów, i to przecież znaczna, obejmowała tereny górskie. W łonie tych dwóch organizacji powstawały więc różnorodne inicjatywy, których celem było przybliżenie mieszkańcom naszego kraju gór jako miejsca wypoczynku i turystyki. Między innymi w Biurze Planowania Regionalnego Ziem Górskich we Lwowie opracowano system dróg, które miały połączyć obszary górskie. Generalnie chodziło o to, aby zagospodarować polskie Karpaty na podobieństwo Alp. Zachowało się sporo artykułów na ten temat, powstawały stosowne do podjęcia tych zadań instytucje. Traktuje o tym „Rocznik Ziem Górskich” z 1937 roku.\n– To były inicjatywy, która po wojnie nigdy nie została podjęte?\n– Wówczas, przed wojną, planowano na przykład budowę autostrady z Bielska, a dokładnie z Katowic przez Bielsko do Kołomyi i Stanisławowa. To miała być główna trasa biegnąca u podnóża gór, od której dolinami i kotlinami miały odbijać drogi prowadzące już w głąb terenów górskich, a od nich już typowo górskie drogi wspinające się ku najwyższym partiom gór. Były to bardzo przemyślane koncepcje, których celem było udostępnienie terenów górskich ogółowi mieszkańców naszego kraju, a zarazem umożliwienie szybkiego dostępu w te tereny wojsku. Pyta pan, czy coś z tych inicjatyw podjęto po drugiej wojnie? Przed wojną otóż niemal nic z tych planów nie udało się zrealizować, ale już po wojnie, niejako ostatnim akordem tych przedwojennych planów była budowa drogi z Dukli do Komańczy. Jej budowę rozpoczęto przed wojną, miała nazwę: „Droga generała Tadeusza Kasprzyckiego”, ale do wybuchu wojny została tylko częściowo wybudowana.\n– A droga od Dukli na zachód przez Żmigród do Gorlic?\n– Ta trasa nazywała się „Główna Droga Karpacka” i tylko niektóre jej odcinki były gotowe już przed wojną. Równocześnie z planowaniem budowy dróg powstała też koncepcja budowy szlaków turystycznych, ponieważ chodziło o skierowanie w te regiony turystyki górskiej. Przed wojną były dwa bujne centra turystyki górskiej.\n– Tatry i Huculszczyzna?\n– Tak. Natomiast pozostałe tereny górskie były wyspowo i słabo turystycznie zagospodarowane albo wcale. Ideą przyświecającą działaczom Związku Ziem Górskich było turystyczne przybliżenie całości górskiego obszaru ówczesnej Polski. Jak wspomniałem powyżej, w przypadku Bieszczadów, mam na myśli akurat ich odcinek leżący w dzisiejszych granicach naszego kraju, a także Beskidu Niskiego, chodziło o to, aby stworzyć turystyczne zaplecze dla pracowników COP-u, czyli Centralnego Okręgu Przemysłowego, którego fabryki i zakłady wytwórcze powstawały w Rzeszowie, Mielcu, Dębicy, Nowej Dębie, powstającej od zera Stalowej Woli, także w miastach położonych dalej na północ, w granicach dzisiejszego województwa świętokrzyskiego. Myślano perspektywicznie, że pracujący w tych zakładach ludzie będą szukali wypoczynku na łonie przyrody, będą chcieli pojechać w góry i odpoczywać na przykład u miejscowego chłopa. Były nawet opracowane cenniki takiego pobytu. Jak się okazuje, dzisiejsza agroturystyka ma swoich protoplastów w latach jeszcze przedwojennych.\n– Fakt, że przedwojenne Bieszczady były niemal zupełnie pomijane, jeśli chodzi o ruch turystyczny leżał w ich komunikacyjnej niedostępności?\n– Główne trasy drogowe z dwóch największych miast ówczesnej Polski leżących na szlaku w góry, czyli ze Lwowa i Krakowa, omijały Bieszczady. Kraków jeździł do Zakopanego, Lwów w Bieszczady Wschodnie i na Huculszczyznę, a Rzeszów był wtedy niewiele znacząca mieściną. Bieszczady to była „terra incognita”, bo drogi w nie prowadzące były trudno przejezdne, niemal niedostępne. Przedwojenne koncepcje turystycznego wykorzystania Bieszczadów były, jak już mówiłem, adresowane do pracowników powstającego COP-u. Drogi rzeczywiście były niedostępne, ale koleją, przez Rzeszów, Jasło, Zagórz można było bez problemu dojechać do Komańczy i do Łupkowa, a z Zagórza także do Ustrzyk Dolnych, bo ta linia kolejowa została zbudowana już przecież w roku 1872. To była Pierwsza Węgiersko-Galicyjska Kolej Żelazna, prowadząca ku Twierdzy Przemyśl. Stanowiła fragment tej drogi żelaznej, którą już w Polsce powojennej jeździło się z Warszawy Wschodniej przez Przemyśl i dziś ukraiński Dobromil oraz Chyrów, do Ustrzyk Dolnych i Zagórza. Nie można więc mówić, że przed wojną Bieszczady były całkowicie niedostępne i nie było jak się tam dostać.\n– Zagórz i Ustrzyki Dolne, to jednak obrzeża Bieszczadów.\n– Pierwsi turyści, którzy po wojnie zapuszczali się w Bieszczady, też dojeżdżali do tych miejscowości koleją, a potem penetrowali góry pieszo. Sądzę, to jest oczywiście gdybanie, że gdyby nie było wojny, to mielibyśmy Bieszczady i Beskid Niski turystycznie zagospodarowany na znacznie wyższym poziomie niż obecnie. Wtedy można już było dojechać kolejką wąskotorową z Łupkowa do Woli Michowej, skąd do Cisnej, a więc na sam dół dzisiejszych Bieszczadów, raptem dwa kroki. A do Łupkowa, o czym już mówiłem, można było bez problemu dojechać szerokotorową koleją przez Zagórz. Wcale więc nie było tak, że Bieszczady były komunikacyjnie absolutnie odcięte od reszty kraju. Kto chciał, ten mógł tam dotrzeć i kto chciał, mógł się stamtąd wydostać.\n– Ma pan na myśli rdzennych mieszkańców tych gór, czyli Łemków i Bojków?\n– Dla nich poruszanie się między ich rodzinnymi wsiami a innymi miejscowościami, także podróżowanie do innych krajów świata, nie stanowiło problemu.\n– Jakie było zaludnienie naszych dzisiejszych Bieszczadów przed wojną?\n– To jest bardzo trudne do ustalenia. W przypadku Łemków możemy mówić o stu – stu pięćdziesięciu tysiącach mieszkańców.\n– W przypadku Łemków przyjmujemy jako granicę Wysoki Dział i Osławę na wschodzie…\n– … oraz Poprad na zachodzie. Na północy Łemkowszczyzna graniczyła z Pogórzem. Na naszym odcinku jest dosyć łatwo tę granicę wyznaczyć – było nią pasmo Bukowicy. Możemy powiedzieć, że północną granicę Łemkowszczyzny w miarę precyzyjnie wyznacza linia drogowa biegnąca od Dukli przez Żmigród do Gorlic. Jeśli chodzi o granicę Łemkowszczyzny i liczbę jej mieszkańców, trzymamy się ustaleń naukowych profesora Romana Reinfussa, który w atmosferze pewnego sporu naukowego z naukowcami ukraińskimi, wyznaczył tę granicę.\n– Natomiast na wschód od Wysokiego Działu…\n– … mamy Bojkowszczyznę. Ciągnęła się od Wysokiego Działu aż po dolinę Bystrzycy Nadwórniańskiej i Bystrzycy Sołotwińskiej, niemal dotykała Prutu, czyli dochodziła do terytorium Huculszczyzny. Już przed wojną etnograf z Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, dr Jan Falkowski stwierdził, że Prut wyznacza granicę Huculszczyzny. Na wschód od Prutu jest ta czysta Huculszczyzna, zaś na zachód od niego są trzy rzeki: Bystrzyca Nadwórniańska, Bystrzyca Sołotwińska i Łomnica, które wyznaczają najdalej na wschód wysuniętą granicę Bojkowszczyzny. W przypadku zaś współczesnej Polski, wschodnią granicę Bojkowszczyzny stanowi linia górnego Sanu. Profesor Roman Reinfuss – pierwszy wnikliwy badacz i fotodokumentalista tej części naszych Karpat, jeszcze przed wojną podzielił Bojkowszczyznę na trzy części – Bojkowszczyznę zachodnią, którą uważał za najczystszy region kultury bojkowskiej, rozciągniętą między pasmem Wysokiego Działu, a Sanem (124 miejscowości), Bojkowszczyznę Wschodnią, czyli ogromny obszar ciągnący się od Sanu po dolinę Bystrzycy Sołotwińskiej, wewnętrznie podzieloną na część środkową obejmującą źródliska Sanu oraz dorzecze górnego Stryja i Oporu oraz część wschodnią ze wszystkimi dolinami, rzekami i potokami od Bukiela i Mizunki po Bystrzycę Sołotwińską.\n– Jesteśmy w stanie uchwycić, jakie było zaludnienie terenów Bojkowszczyzny, które obecnie znajdują się w granicach naszego kraju?\n– To trudne. Trzeba by było zsumować liczbę mieszkańców każdej wsi w jakimś okresie czasu i według tych samych dokumentów, np. spisów powszechnych, w tym głównie z 1921 roku. Kolejną, nie do końca rozstrzygniętą kwestię, stanowi północna granica Bojkowszczyzny. Nawet przedwojenni badacze nie byli w stanie dokładnie określić, którędy ona przebiega. Granica wschodnia też nie jest tak na sto procent pewna. Wspomniany dr Jan Falkowski na podstawie swoich badań twierdził, że pomiędzy Prutem a Łomnicą był dosyć duży obszar przejściowy, gdzie mieszały się wpływy z trzech stron: od Huculszczyzny, od Bojkowszczyzny i z kierunku północnego, z tak zwanego Podgórza. I tam, obok siebie, były wsie łączące elementy tych grup etnograficznych. Trudno więc określić, jakie było zaludnienie Bojkowszczyzny. Jedyną poważną pracą dotyczącą Bojków z okresu międzywojennego była praca Romana Reinfussa zamieszczona w „Roczniku Ziem Górskich” z 1937 roku o kulturze materialnej Bojków. Jednak tam nie padają żadne dane liczbowe, które rzucałyby jakieś światło na temat zaludnienia bojkowskich ziem.\n– Panuje przekonanie, jak się okazuje niepoparte żadnymi danymi, że ten region był bardzo gęsto zaludniony.\n– Bo rzeczywiście był to obszar gęsto zaludniony, natomiast nie możemy podać konkretnych liczb, które ilustrowałyby gęstość jego zaludnienia.\n– Czy na tych terenach panowała przysłowiowa „nędza galicyjska”?\n– Na pewno tak, z tym że słowo „nędza” jest bardzo literackie. Aby autorytatywnie stwierdzić, czy było biednie, nędznie, czy bogato, to musimy odpowiedzieć na pytanie, jakie były warunki życia tych ludzi, czyli – jakie były źródła utrzymania i źródła dochodu. Jeśli te dane znamy, to możemy je skonfrontować z danymi dotyczącymi mieszkańców innych regionów i wyciągać wnioski ogólne. Dziedziną, która dawała utrzymanie Bojkom i Łemkom było rolnictwo, bardzo zresztą słabe, ponieważ gospodarowali oni na nieurodzajnych ziemiach i w większości też na bardzo małych areałach. Panowało duże rozdrobnienie terenów rolnych, przeważały gospodarstwa małe, kilkumorgowe. Źródło utrzymania było więc bardzo słabe, wręcz kiepskie. Dominowało rolnictwo ekstensywne, hodowla też była na kiepskim poziomie, w źródłach co i rusz spotyka się wzmianki, że bydło było zaniedbane… W tej sytuacji trudno nawet wyliczyć, jaki był z tych gospodarstw dochód na rodzinę. Przeważały uprawy ziemniaków, uprawy zbóż były mało wydajne, uprawiano przede wszystkim owies.\n– To była gospodarka ukierunkowana na własne przetrwanie?\n– Przede wszystkim. Później dopiero i to na Bojkowszczyźnie, zaczynają się pojawiać możliwości dodatkowego zarobku, przede wszystkim związane z wyrębem lasów, ponieważ powstawały różnego rodzaju spółki drzewne. Jeszcze później zaczęła docierać w ten region, o czym już mówiliśmy, kolej, która też dawała, nielicznym, bo nielicznym, ale jednak dodatkowe zatrudnienie. I to by było wszystko…\n– Dane z wysiedleń akcji „Wisła” nie pozwalają na określenie liczby mieszkańców od doliny Osławy po wschodnią granicę Polski do roku 1947?\n– Dane są dość precyzyjne, tylko trzeba pamiętać, że na tych terenach były dwie fale wysiedleń. Pierwsza nastąpiła w latach 1944-1946, w ramach umowy z września 1944 roku „o dobrowolnej wymianie ludności między Polską a Ukraińską Republika Radziecką”. Dotyczyła ona także innych regionów, między innymi także radzieckich republik białoruskiej i litewskiej. To była fala, która szła na wschód i chyba była największa, a dopiero potem, po 28 marca 1947 roku, czyli śmierci gen. Karola Świerczewskiego, rozpoczęła się akcja „Wisła”.\n– Jak daleko na wschód sięgała fala wysiedleń?\n– Do granicy jałtańskiej. Po drugiej stronie granicy z Ukrainą są dziś wsie, których struktury pozostały nienaruszone. Tylka po naszej stronie były wysiedlenia, bo chodziło o to, by u nas oczyścić teren z ludności ruskiej, a po radzieckiej stronie granicy oczyścić teren z ludności polskiej. To było celem umowy. Sowieci nie chcieli mieć u siebie mniejszości polskiej.\n– Nie sposób odejść nam od polityki, bo siłą rzeczy rodzi się pytanie, czy Bojkowie czuli się bardziej Polakami czy Ukraińcami?\n– To bardzo trudne zagadnienie. Badałem je w odniesieniu do Łemków. Pojawia się kilka postaw. Przeważa postawa – jestem Rusinem, Rusnakiem. Potem pojawia się w dokumentach określenie Łemko, później jest cała hybryda różnych określeń – Rusin-Łemko, Łemko-Starorusin, Ukrainiec-Łemko, Ukrainiec. W dokumentach szkolnych nauczyciela z dużej wsi Osławica, pochodzących z lat 1936-1939, pojawia się raptem dwóch Ukraińców, czyli dwie osoby deklarują się jako Ukraińcy, reszta jako Łemkowie. Podobnie jest w innych dokumentach. Na ich podstawie można powiedzieć, że starsi mieszkańcy tych ziem określali się jako Rusini, ewentualnie Starorusini, która to nazwa sięga jeszcze XIX wieku. Dopiero potem zaczęli się uważać za Łemków i na koniec wielu spośród nich nazywało siebie Ukraińcami, głównie młodzi. To był efekt bardzo rozległego i silnego oddziaływania ukraińskich organizacji o profilu narodowym. One bardzo aktywnie tutaj działały. W sytuacji, gdy aktywność polskich organizacji była bardzo słaba, organizacje narodowe ukraińskie nie miały problemu z pozyskiwaniem zwolenników. Poza tym Łemkowie i Bojkowie licznie wyjeżdżali do pracy za Ocean i tam spotykali się z bardzo silną propagandą ukraińską, która bardzo mocno na nich oddziaływała. Siłą rzeczy w bardzo wielu przypadkach wracali „zza morza” jako świadomi Ukraińcy. Przedwojenne państwo polskie ma w tej kwestii wiele grzechów na sumieniu.\n– Grzechów zaniechania?\n– Tak. W przypadku Bieszczadów próbowano na przykład wprowadzić w szkołach podręcznik języka łemkowskiego. W latach trzydziestych ubiegłego wieku działała w Bieszczadach ekspedycja profesorów uniwersytetu lwowskiego, dr Jana Falkowskiego i dr Bazylego Pasznyckiego. Obydwaj uczeni uznali, że cały obszar między Wołosatem a Wysokim Działem jest terenem przejściowym między Bojkowszczyzną, a Łemkowszczyzną, ponieważ występowały w niektórych przypadkach cechy wspólne tak w języku, jak też architekturze i stroju obu tych grup etnograficznych. Natomiast Roman Reinfuss badał jeszcze dodatkowo samookreślenie. To samookreślenie się rdzennych mieszkańców tych ziem dawało mu podstawę do zakwestionowania i wyeliminowania koncepcji obszaru przejściowego, o którym mówili Falkowski i Pasznycki. Ale inspektorat szkolny w Sanoku przyjął ustalenia tych dwóch lwowskich profesorów jako obowiązujące i wprowadził na całym obszarze sanockiego inspektoratu szkolnego podręczniki łemkowskie, na dodatek napisane przez Metodego Trochanowskiego gwarą łemkowską z okolic Krynicy. Na terenie Bieszczadów, miejscowa ludność śmiała się z języka, w którym te podręczniki były napisane, ponieważ mówiła zupełnie inną gwarą niż łemkowska. Tego typu zabiegi były nieskuteczne wobec mocnej ideologicznie propagandy ukraińskiej. Z naszej strony podejmowane były próby polonizacji, oczywiście nieskuteczne. Polityka regionalizacji, czyli próby rozbicia tego obszaru na części poszczególnych grup etnograficznych, wzbudzała niechęć. Większość tutejszych mówiła o sobie Rusin, Rusnak, dopiero później młodzi stawali się podatni na narodową propagandę ukraińską i powoli zaczęli uważać się za Ukraińców.\n– Łemkowie i Bojkowi byli ludźmi mobilnymi, chętnie się przemieszczającymi?\n– I tak, i nie.\n– Nie, bo…\n– … były to społeczności zamknięte, żyjące w obrębie swoich parafii i wsi. Członkowie tych społeczności stronili od sąsiadów, można powiedzieć, że izolowali się od innych. Czynnikiem jednoczącym była parafia. Poza jej obręb wychylali głowę tylko z konieczności, gdy trzeba było iść na targ, żeby coś sprzedać albo kupić produkty nieodzowne do prowadzenia gospodarstwa.\n– W swoim artykule „Praca sezonowa na Słowacji przed I wojną światową w relacji mieszkańca Mchawy” przytacza pan między innymi opinię profesora Romana Reinfussa, który twierdził, że wśród górali karpackich występowały liczne pokrewieństwa sięgające zarówno „wspólnego podłoża kulturowego, mającego swe źródła w kolonizacji wołoskiej”, a także z licznych, liczących sobie wieki, wzajemnych kontaktów ludności zamieszkującej po południowej i północnej stronie Karpat. Jak to się ma do zamykania się w obrębie parafii i stronienia od sąsiadów?\n– Te kontakty były różnorakie, z tym, że na pierwszym miejscu trzeba wymienić miejsca targowe. Opuszczenie wsi wiązało się więc z koniecznością sprzedaży własnych produktów i za uzyskane pieniądze kupno innych, potrzebnych do prowadzenia gospodarstwa. Do czasów I wojny światowej te kontakty handlowe przez grań Karpat były stosunkowo częste, a na wielkie i słynne jarmarki po południowej stronie Karpat, w Lewoczy, Starej Lubowli, Bardiowie, Stropkowie i Świdniku, schodzili się ludzie z całej Łemkowszczyzny. Łemków z południa Karpat i z północy wiele cech łączyło. Ale widoczne gołym okiem były też różnice, wynikające przede wszystkim z faktu, że jako grupy etnograficzne kształtowały się one, co prawda w ramach jednej monarchii austrowęgierskiej, ale jednak w różnych krainach historycznych. Nasi Łemkowie żyli wszak w Galicji, południowi w Górnych Węgrzech, jak nazywały się wtedy obecne tereny północno-wschodniej Słowacji. Drogi handlowe łączyły już wtedy bezproblemowo takie miasta jak Krosno, Biecz, Duklę, Grybów, Gorlice z Koszycami i Bardiowem, także z miejscowościami targowymi, które wyżej wymieniłem. Poza oficjalnymi kontaktami handlowymi ludność po jednej i drugiej stronie Karpat łączyły też nieformalne kontakty handlowe, czyli przemyt różnych towarów, których oficjalna wymiana była reglamentowana bądź niedozwolona. Ale po I wojnie światowej ożywione przez stulecia kontakty handlowe nieomal zanikły, wszak między Polską, wyzwoloną z niewoli zaborców, a nowym sąsiadem, czyli państwem czechosłowackim wytyczono granicę. Zaczął więc kwitnąć przemyt.\n– Za czym wędrowali nasi Łemkowie na jarmarki po południowej stronie Karpat?\n– Można powiedzieć, że po różne towary. Były jarmarki specjalistyczne, jak na przykład w Starej Lubowli, którego wyróżnikiem był handel wołami i inne. Generalnie świat słowackich jarmarków jawił się naszym Łemkom kolorowo, był pełen „kramnego towaru” – malowanych skrzyń, tekstyliów, żelaza do kuźni, także wyrobów alkoholowych, tytoniowych i mnóstwa innego towaru.\n– A za czym ci z południa szli na jarmarki po północnej stronie Karpat?\n– Nasze jarmarki były o wiele mniej atrakcyjne, oferowały zdecydowanie uboższą gamę towarów, ale dokonywano często bardzo cennych transakcji, bo obejmujących na przykład kupno po polskiej stronie domów, które na Słowacji zwano „polokami”. Obejmowały one także kupno wyrobów z kamienia, drewna, czy też płodów rolnych, a mieszkańcy Bielanki i Łosia wyspecjalizowali się w sprzedaży dziegciu, smoły do wozów i znakomitych smarów. Nasi domokrążcy z koszykami z korzenia jałowca, leszczynowymi opałkami, wrzecionami, drewnianymi łyżkami, kołowrotkami i innymi towarami docierali aż do Budapesztu. Łemkowscy cieśle, z naszej strony karpackiej granicy, byli zatrudniani do prac na Słowacji, a po naszych wsiach krążyli słowaccy druciarze… A wie pan, kim byli miśkarze, błoniarze, czy olejkarze?\n– Pierwsi byli specjalistami w kastrowaniu zwierząt, błoniarze, to po prostu szklarze, wszak nim pojawiło się szkło, w otwory okienne wstawiano ramy z błoną zwierzęcą, a olejkarze sprzedawali różnego rodzaju mniej lub bardziej „cudowne” lekarstwa. Ale wszyscy oni z wędrówek po najdalszych nawet jarmarkach wracali do swojego wiejskiego, parafialnego kręgu.\n– Ich mobilność dyktowała konieczność zarobku.\n– Z łatwością emigrowali na przykład do Ameryki. Przy czym w zdecydowanej większości przypadków była to oczywiście emigracja zarobkowa, ale chwilowa. Wsiadali na statek, lądowali za Oceanem, szli do pracy i po roku – dwóch latach wracali, by za zarobione pieniądze dokupić kawałek ziemi. Znam wiele opisanych przypadków, że Łemko, czy Bojko szedł do miasta na targ, ale po drodze zmieniał zdanie, wsiadał do pociągu jadącego do jakiegoś niemieckiego portu, zazwyczaj Hamburga, który był centrum wyjazdowym do Ameryki, i płynął za Ocean. To było zjawisko powszechne, wręcz masowe. Andriej i Julija Warhola, rodzice Andy’ego Warhola, jednego z głównych przedstawicieli pop-artu, wyjechali z okolic Medzilaborec i postanowili nie wracać. Ale tysiące ich rodaków wracało. Wszyscy ci emigranci z Bieszczadów i Beskidu, także po słowackiej stronie, kierowali się do Pensylwanii, która była wtedy centrum amerykańskiego przemysłu stalowego. Tam były miejsca pracy dla niewykwalifikowanej i taniej siły roboczej. Andy Warhol urodził się przecież w Pittsburghu, jednym z największym miast Pensylwanii, uważanym za stolicę amerykańskiego hutnictwa. W kontekście emigracji za Ocean tak Łemkowie jak i Bojkowie byli ludźmi mobilnymi. Trasę Bieszczady, Beskid Niski – Pensylwania pokonywali wielokrotnie. Rekordzista, na którego natrafiłem w dokumentach, miał na koncie dziewięć takich wypraw za pracą.\n– Dlaczego wracali?\n– Byli bardzo przywiązani do swojej ziemi, nade wszystko byli ludźmi gór, nie potrafili dłużej żyć w innym, obcym środowisku, także w obcym krajobrazie. Byli też bardzo związani ze swoją kulturą. Z Pensylwanii czy Nowego Jorku przysyłali swoje zdjęcia w surdutach i cylindrach, z laseczkami w ręce, ale gdy przyjeżdżali pociągiem do Komańczy czy Rzepedzi, to szli na targ, zrzucali z siebie amerykański przyodziewek, kupowali swoje proste w kroju, koszule, kaftany, spodnie i tak się meldowali w rodzinnej wsi. To był dowód ich konserwatyzmu. W obcym stroju byliby u siebie źle widziani, nie byliby „swoi”. Ale też sami źle by się czuli. Wracali, dokupowali ziemię, powiększali swoje chyże. Były to społeczności zamknięte, mało kontaktujące się z innymi społecznościami, dosyć zhierarchizowane, skostniałe, i próba wprowadzenia czegoś nowego wywoływała nieufność. Jeśli któryś na przykład coś podpatrzył w Ameryce i chciał to przenieść do siebie, wywoływał nieufność i sprzeciw. Tak było na przykład z budową domów z kominami. Wokół domów było wszechogarniające błoto i jeśli ktoś wybrukował dziedziniec, to też było źle widziane, bo to coś innego, nie nasze… A już nie daj Bóg jakby się tam coś komuś stało, ktoś by się wywrócił i potłukł albo nogę złamał… Ooo, kara boska.\n– Naprawdę były to społeczności odrzucające, nieprzyjmujące żadnych cywilizacyjnych zdobyczy?\n– C, którzy szli na ustępstwa wobec tych zdobyczy, byli w zdecydowanej mniejszości, bardzo nieliczni i jak mówiłem, wzbudzający podejrzenia oraz nieufność środowiska. Coś się zaczęło zmieniać, ale bardzo powoli, z dużą rezerwą i dopiero wtedy, gdy zaczęła w te tereny docierać kolej. To raczkujące otwieranie się na ówczesną nowoczesność widać było na przykład najpierw w okolicach Komańczy, gdzie kolej dotarła pierwsza. Wraz z koleją zaczęli przybywać ludzie z zewnątrz – urzędnicy, robotnicy. Tych drugich coraz więcej, bo skoro dotarła kolej, to dotarła ona także do obfitych tutaj zasobów leśnych, zaczął się wyrąb lasów. Kontakty były więc wymuszane, z pozytywnymi, ale i negatywnymi skutkami, jakie niesie ze sobą cywilizacja.\n– Więzi łącząc Bojków i Łemków z rodzinną ziemią były rzeczywiście bardzo mocne?\n– Wśród ludności górskiej występuje bardzo silne poczucie więzi i przywiązanie do ziemi. Wśród Hucułów na przykład odnotowano bardzo wiele przypadków samobójstw młodych chłopców, których brano do wojska w inne regiony kraju. Byli poza swoimi górami, bardzo źle to znosili, popadali w depresję, od której krok do samobójstwa. Nie ma badań dotyczących tego kontekstu ich egzystencji, ale to przywiązanie było bardzo silne.\n– Stany Zjednoczone w owych latach to kierunek największej emigracji Łemków i Bojków?\n– Bez wątpienia. Ale nie był jedynym. Płynęli też do Kanady oraz do Argentyny, która była wtedy jednym z najbogatszych krajów świata. Wielu zatrzymywało się, bo natychmiast znajdowało pracę, w Niemczech lub we Francji.\n– Emigracja do Kanady i Argentyny, podobnie jak do Ameryki, miała charakter powrotny?\n– Nie ma w pełni dokładnych danych na ten temat, ale podejrzewam, że tak. Oni nie potrafili dłużej żyć poza swoimi górami. Na gruncie lokalnym natomiast bardzo popularna była szybka emigracja zarobkowa, szczególnie w okresie przed I wojną światową, na tak zwane Górne Węgry, czyli w okolice dzisiejszych słowackich Koszyc, Michalowiec, Humennego. Zapuszczali się także dalej, na przykład w okolice Tokaju. Rytm tej migracji dyktowała wegetacja zbóż. W Bieszczadach i Beskidzie Niskim jest ona o dwa, trzy tygodnie opóźniona w stosunku do terenów położonych niedaleko, ale jednak po południowej stronie Karpat. Najczęściej w Baligrodzie formowały się więc liczące mniej więcej trzydzieści osób grupy, które szły na tych kilkanaście dni w okolice wspomnianych miejscowości. Łemkowie i Bojkowie pracowali przy koszeniu zbóż ze Słowakami, kończyli pracę i wracali do siebie akurat wtedy, gdy zasiane przez nich zboża, przede wszystkim owies, nadawały się do zbioru. Nie zbijali przysłowiowych bąków, umieli i chcieli pracować. Sporo było wśród nich także domokrążców. Chodzili po wsiach i miasteczkach z plecionymi przez siebie kobiałeczkami, wyrobami z drewna, bo lubili strugać w tym materiale. Byli samoukami, choć w Rymanowie Zdroju hrabina Anna z Działyńskich Potocka założyła szkołę rzeźbiarską, gdzie młodzi górale z okolic Rymanowa doskonalili się w swoim artystycznym rzemiośle.\n– Czytałem pański artykuł na temat owej szybkiej łemkowskiej emigracji zarobkowej na Górne Węgry i przyznam, że zszokowały mnie formy wyżywienia oraz zapłaty za ich prace rolne. W ogromnych ilościach była to wódka. To musiało być wyniszczające dla organizmów tych młodych ludzi.\n– Było. Takie panowały wtedy zwyczaje i były to zwyczaje bardzo złe. Szerzyły się także choroby weneryczne. Do prac na Górne Węgry szli młodzi ludzie obojga płci. Ciepły klimat, alkohol, wspólne przebywanie i nocowanie, w sposób naturalny prowadziły do zawiązywania się związków seksualnych. Szerzyły się więc także choroby weneryczne. Były wtedy, można powiedzieć, wszechobecne. Nie było skutecznych metod ich leczenia.\n– Jak przywiązani do swych gór Łemkowie i Bojkowie znieśli wysiedlenie w ramach akcji „Wisła” na nizinne tereny północnej i zachodniej Polski?\n– Bardzo, naprawdę bardzo źle. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, na fali odwilży gomułkowskiej, część Łemków wróciła, przede wszystkim w gorlickie, jasielskie, do Komańczy, Szczawnego, Zyndranowej. Ale ich dzieci miały już w sobie bardzo osłabiony ten gen ludzi gór. Wychowywały się w innych warunkach, na nizinach, w przeciwieństwie do rodziców integrowały się z przybyszami z innych terenów wschodniej Polski, które Polacy także musieli po wojnie opuścić.\n– Łemkowszczyzna funkcjonuje w świadomości współczesnych Polaków, oczywiście tych, którzy się tym interesują, jako kraina zmitologizowana, mityczna. Jak Pan to odbiera?\n– Łemkowszczyzna funkcjonuje jako kraina zmitologizowana również w świadomości Łemków. Gdy nie ma rzetelnej wiedzy, tworzy się mity. Dzięki Bogu problematyka mniejszości narodowych po latach milczenia znowu staje się przedmiotem badań. Wyrasta nowe pokolenie badaczy, w tym młodej inteligencji, także łemkowskiej, które poszukuje własnego języka wypowiedzi o sobie. Równocześnie z polskiej strony istnieje wiele instytucji, które badają te zagadnienia. Jako pracownik Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku jestem częścią zespołu badającego wieloaspektowo kulturę południowo-wschodniej Polski, tworzącego mocne podstawy naukowe zamiast mitów. Jest to podstawowe zadanie nauki.\n« Alfonsi pod ochroną\nCoraz więcej wyrzucanej żywności »\nMax: 18 • Min: 12


Deklaracja dostępności – Miejscówka – Klubowe Centrum\nDeklaracja Dostępności dla strony internetowej www.miejscowka.wroclaw.pl\nStowarzyszenie „Hallelu Jah” zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.\nOświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Klubowego Centrum Miejscówka www.miejscowka.wroclaw.pl prowadzonego przez Stowarzyszenie „Hallelu Jah” z siedziba we Wrocławiu.\nNa stronie internetowej można używać standardowych skrótów klawiaturowych. Zastosowane ewentualne skróty nie wchodzą w konflikt z technologiami asystującymi (np. programy czytające), systemem lub aplikacjami użytkowników.\nW przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest Robert Ruszczak mailowo kontakt@miejscowka.wroclaw.pl lub telefonicznie dzwoniąc pod numer telefonu 607 484 480. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać skargi na brak zapewnienia dostępności.\n1. Lokal gdzie odbywają się zajęcia w ramach działalności Klubowego Centrum Miejscówka znajduje się przy ulicy, przed wejściem jest wyprofilowany chodnik, który pozwala bezpośrednio wjechać wózkiem do pomieszczeń Centrum.\n2. Udostępniamy toalety dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.\n3. Sale, które są wykorzystywane do zajęć umożliwiają swobodę przemieszczania się (brak progów, przegród szklanych i różnic wysokości).\n4. W Miejscówce znajduje się oznakowane wyjście ewakuacyjne.\n5. Klubowe Centrum dysponuje precyzyjną instrukcją bezpieczeństwa pożarowego z opisanymi procedurami ewakuacyjnymi.\n6. Do pomieszczeń Centrum można wejścia z psem asystującym po wcześniejszym zgłoszeniu takiej potrzeby i przygotowaniu na to pozostałych uczestników warsztatów.\n7. Osoby niedowidzące i niewidome, mogą swobodnie się przemieszczać w pomieszczeniach.\n8. Przy wejściu do budynku dla osób z dysfunkcją ruchową czy poruszających się na wózku inwalidzkim zamontowano dzwonek na odpowiedniej wysokości.\n9. Osoby z niepełnosprawnościami, w razie potrzeby, mogą skorzystać ze wsparcia osób pracujących w Klubowym Centrum Miejscówka i wolontariuszy.\n10. Na życzenie osoby z niepełnosprawnością Centrum deklaruje wypożyczenie pętli indukcyjnej lub innych urządzeń pozwalających na dostępność.\n1. Klubowe Centrum Miejscówka współpracuje z tłumaczem polskiego języka migowego. W razie zgłoszenia potrzeby obecności tłumacza (z wyprzedzeniem) w zakresie tłumaczenia z/na język migowy, deklarujemy prośbę spełnić.\n2. Uczestnicy warsztatów mają możliwość wykorzystania różnorodnych ścieżek komunikacyjnych: telefon, połączenia internetowe audiowizualne, poczta elektroniczna, wiadomości tekstowe w tym SMS, MMS, plakaty, ulotki lub przez komunikatory internetowe. Strona internetowa spełnia standardy dostępności dla osób z niepełnosprawnościami.\n3. Możliwość dostępu alternatywnego. (konieczność zgłoszenia potrzeby z odpowiednim wyprzedzeniem poprzez kontakt telefoniczny pod numerem: 607 484 480 lub mailowy pod adresem: kontakt@miejscowka.wroclaw.pl. W przypadku kontaktu drogą elektroniczną prosimy wpisać w tytule wiadomości: „DOSTĘP ALTERNATYWNY”.


Extremely Large Telescope jednak powstanie. Nieśmiało sugerujemy Świebodzin | Gadżetomania.pl\n15 europejskich państw doszło do porozumienia i zdecydowało się wspólnymi siłami zbudować największy teleskop na świecie. W centrum urządzenia zalegnie największe lustro teleskopowe. Będzie 4 razy większe od obecnego rekordzisty!\nEuropa do doskonałe pole do kolosalnych przedsięwzięć. Nikt nie pyta o koszta, potencjale wyniki, kwalifikacje naukowców. Po zbudowaniu finansowej studni bez dna (LHC) i wpompowaniu rekordowej sumy pieniędzy, by w efekcie móc powiedzieć: wiem, że nic nie wiem, nadszedł czas na coś innego. W tym momencie chciałbym uciąć mój złośliwy sceptycyzm i przyklasnąć inicjatywie z niekłamanym optymizmem!\nProjekt ma kosztować 872 miliony funtów brytyjskich, co nie jest sumą astronomiczną (sic!), choć potężną. Świebodzin niestety nie zobaczy ani pensa, bo planowana struktura ma znaleźć swe miejsce na szczycie chilijskiej góry. Ostatni gwóźdź planuje się wbić w roku 2022. Wspomniane wcześniej lustro ma mieć średnicę 39 m i w teorii umożliwić obserwacje ciał niebieskich z innych niż nasz układów planetarnych.\nDużym minusem projektu jest ciało zarządzające. Ekstremalnie nieefektywna i niewydolna UE prawie na pewno wtopi dużą część wymienionej wcześniej sumy w biurokrację, łapówki i naprawy usterek konstrukcyjnych. Dużym plusem projektu jest natomiast istnienie ciała badanego, co w przypadku LHC nie zachodziło ;)\nTeleskop będzie miał podwójną konstrukcję - układ optyczny i układ podczerwieni będą działać równolegle. Urządzenie stanie na pustyni Atacama, na szczycie góry wysokiej na 3060 m. Lokalizacja została dobrana pod kątem zanieczyszczenia światłem. Poza obserwacją ciał niebieskich obserwatorium zajmie się nieco bardziej ulotnymi czarnymi dziurami oraz procesem formacji wciąż hipotetycznej ciemnej materii i ciemnej energii. Pierwsza z nich odpowiadać ma za masę wszechświata, a druga za jego coraz szybsze rozszerzanie się.\nWśród krajów wchodzących w skład ESO nie ma Polski. Trudno powiedzieć, czy to dobrze, czy źle. Teleskop może stać się kolejnym naukowym "Jezusem ze Świebodzina" i pochłonąć mnóstwo zasobów bez żadnych efektów. Uważam, że jest duża szansa na zbudowanie rzeczywiście przydatnego narzędzia, które będzie trzymać się mocno naukowej ziemi. Gorąco kibicuję!\nBrian Eno stworzył muzykę gwiazd. Tych, które widzimy na niebie Elektrownia z latawca - dziecinnie proste (wideo) Zaćmienie Słońca - już we wtorek! Solar Ivy - system solarny imitujący liście bluszczu Idealna dziara dla cukrzyka, geeka i fana iPhone'a Kiedy rozpoczął się najdłuższy eksperyment naukowy świata? Jak daleko jest burza? Robotyka - co przyniósł 2010 rok? Radziecki ENIAC. 60-lecie komputera MESM [wideo] Zarządzaj iPodem bez pomocy iTunes Budka dla ptaków z panelami słonecznymi Hydrofobowe powierzchnie wzorowane na pajęczych włoskach


Konserwatyzm / Conservatism « crossXwords\nKonserwatyzm / Conservatism\nFiled under: Publics / Publishing — Crosswords Print Issue @ 15:39\nLiteratura według polaków. Choć ogół polskiej publiczności literackiej, także tej młodej, wykazuje niejaką skłonność ku postawie tradycjonalistycznej czy nawet prawicowej, nie znaczy to wcale, by gwałtownie wzrósł odsetek osób poczuwających się do intelektualnej więzi z myślą konserwatywną. Od konserwatyzmu postawę prawicową (w Polsce) dzieli przepaść. Delikwent o postawie prawicowej będzie się odnosił z szacunkiem do zmagań konserwatystów z liberałami (w Polsce słowo „liberał” stało się wyzwiskiem), chodzi wszakże o szacunek na bezpieczną odległość. Intelektualny charakter konserwatyzmu nadaje mu rysów elitarno-salonowych. Ponieważ konserwatyzm to nie tylko sprawa poglądów, ale również manier i stylu, cała sprawa rozbija się o estetykę. Angielskie trawniki i polskie ugory niewiele mają ze sobą wspólnego.\nTymczasem mam na uwadze postawę, jaka wyrasta z projekcji oraz idealizacji wszystkiego, czego Polakom brakuje. Na co dzień żyjemy w zatomizowanym społeczeństwie, wśród rozmienionych norm, przyjmując postawę pragmatycznych cyników. Ponieważ jednak trudno się nam pogodzić z taką rzeczywistością, tworzymy lub chcemy stworzyć świat alternatywny. W tym świecie nie jesteśmy samotni, lecz otwieramy się na siebie, pamiętamy o słabszych, uczymy się kochać ludzi, bo wiemy, że szybko odchodzą. W tym świecie nie zabiegamy o karierę, ale jesteśmy cisi, pogodni i spokojni. Nie uczestniczymy w konsumpcjonistycznym wielkim żarciu, lecz poprzestajemy na małym. Nie musimy się zmagać z brakiem metafizycznego i aksjologicznego oparcia, bo odwołujemy się do wspólnoty podzielanychemocji oraz wartości.\nSkoro zaś pospolitość skrzeczy, tym bardziej trzymamy się ideału. Stąd potrzeba literatury, która zapobiegałaby schizofrenicznemu rozpadowi polskiej duszy. Chodzi o pisarstwo, które potrafi połączyć trywialną konwencję i prostą frazę z prostymi, ale za to najważniejszymi dla Polaków wartościami: rodziną, miłością, przyjaźnią i dobrocią. Chodzi o pisarzy, którzy nie są faworytami krytyki i mediów, natomiast z łatwością podbijają serca czytelników. By się o tym przekonać, wystarczy przejść korytarzem któregoś z wydziałów filologicznych i zobaczyć, po czyje książki sięgają studenci w przerwach między lekturami zaleconymi przez wykładowców.\nA contribution to the Crosswords print issue by Krzysztof Uniłowski for FA-Art, Katowice/Poland\nComments Off on Konserwatyzm / Conservatism


06.02.2018 | Napisał: Admin | Kategoria: Informacje ze szkół\n9 stycznia przedszkolaki gościły artystów Teatru Lalek „Pinokio” z Nowego Sącza Zaprezentowali oni najmłodszym spektakl „Przygody wesołego Psiuńcia”. Bajkę obejrzały dzieci z wszystkich grup wiekowych z zainteresowaniem śledząc losy bohaterów- rezolutnego misia oraz uroczego bezdomnego pieska, który znalazł swojego najlepszego przyjaciela i bezpieczny dom. Wspaniała opowieść o wielkiej przyjaźni i szlachetnym sercu zachwyciła najmłodszych widzów i zachęciła do aktywnego udziału w spektaklu. Kiedy okazało się, że ta wzruszająca historia ma szczęśliwy finał, przedszkolaki nagrodziły aktorów gromkimi brawami. Dziękujemy Przedszkolnej Radzie Rodziców za finansowe wsparcie naszego przedsięwzięcia.\nPrzygody Szewczyka, który pokonał groźnego smoka i zawsze chętnie pomaga wszystkim potrzebującym napotkanym na swej drodze, to bajka lubiana przez najmłodszych. Nasze przedszkolaki miały okazję zobaczyć spektakl na motywach znanej bajki. W tym celu 17 stycznia udały się z wycieczką do MCK w Skarżysku – Kamiennej. Spektakl przedstawili aktorzy Katolickiego Teatru Edukacji z Krakowa. Piękna scenografia, barwne kostiumy, efekty świetlne i doskonała gra aktorów sprawiły, że dzieci z zapartym tchem oglądały interesujące i pełne humoru przedstawienie. Bardzo chętnie w nim uczestniczyły, pomagając zabawnemu Francuzowi i Szewczykowi w poszukiwaniach zaginionej księżniczki. Na zakończenie cala widownia nagrodziła aktorów wielkimi brawami.\nDzień Babci i Dzień Dziadka to ważne święta dla przedszkolaków. W tym roku uroczystości z nimi związane odbyły się w dniach 25 i 26 stycznia. Wtedy to właśnie dziadkowie tłumnie przybyli do przedszkola jako zaproszeni goście, by podziwiać występy swoich wnuków. Pod czujnym okiem wychowawczyń najmłodsi przygotowali bogaty program artystyczny zawierający piosenki, wiersze oraz zabawne scenek z życia babć i dziadków. Nie zabrakło również tańca, bowiem 4- latki z grupy „Pszczółki” a także 6- letnie „Biedronki” zatańczyły taniec do babć, a cha-cha w wykonaniu 5- latków z grupy „Krasnoludki’” była również bardzo interesująca. Dodatkową atrakcją okazało się muzyczne przedstawienie „ Jak babcia dziadka poznała” w wykonaniu „Biedronek”, które wykonały wiele dawnych i współczesnych piosenek doskonale znanych seniorom. Nie zabrakło życzeń, niespodzianek dla zaproszonych gości oraz tradycyjnego „Sto lat”. Zachwyceni widzowie nagrodzili zdolnych wokalistów, aktorów i tancerzy, a potem wszyscy spotkali się przy herbatce z odrobiną słodyczy. Dziękujemy Przedszkolnej Radzie Rodziców za pomoc w organizacji tej wspaniałej uroczystości.


Platforma wiertnicza – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPlatforma wiertnicza – najczęściej konstrukcja pływająca wyposażona w urządzenie wiertnicze, przeznaczona do wykonywania odwiertów pod dnem akwenu. Sporadycznie bywają wykorzystywane do eksploatacji podmorskich złóż węglowodorów (gaz ziemny, ropa naftowa) – w odróżnieniu od platform wydobywczych.\nPlatforma wiertnicza typu semi-sub: Deepsea Delta firmy Odfjell Drilling na Morzu Północnym\nPlatforma wiertnicza typu jack-up podczas przeholunku\nRóżne typy platform wiertniczych\nIstnieje pięć zasadniczych typów platform wiertniczych:\nfixed (stałe, np. Mittelplatte)\njack-up (np. Petrobaltic)\nsemi-submersible (półzanurzalne, np. Deepwater Horizon)\ndrillship (statki wiertnicze, np. JOIDES Resolution)\nNajwiększą i najbardziej zaawansowaną platformą wiertniczą typu jack-up jest Maersk Inspirer. Dodatkowo jednostka ta wyposażona jest w moduł produkcyjny, co jest bardzo rzadkim przykładem platformy kombinowanej – wiertniczej również o zdolnościach produkcyjnych. Podstawowe dane Maersk Inspirera:\nwydobycie ropy: 2000 m³/dobę\nwydobycie gazu: 1 500 000 m³/dobę\nwydobycie wody: 10 400 m³/dobę\nprodukcja energii elektrycznej: 24 MW\nWiększość platform wiertniczych cechuje się charakterystyczną kratownicową konstrukcją wieży wiertniczej oraz możliwością zmiany miejsca pracy. Ze względu na wysokie ryzyko wybuchu i pożaru, a także trudno dostępne środowisko pracy, platformy wyposaża się w lądowiska dla śmigłowców.\nZobacz multimedia związane z tematem: Platforma wiertnicza\nKontrola autorytatywna (Statek półzanurzalny):\nStore Norske leksikon: oljeplattform\nBritannica: technology/oil-rig, technology/oil-platform


Kurs dekarski – Agregat do gipsowania\nPokrywa i naprawia dachy różnymi materiałami dekarskimi; zakłada, konserwuje i remontuje urządzenia służące do odprowadzania wody z dachów przy . Kursy indywidualne dla firm wykonawczych i konserwatorów. Specjalistyczne szkolenia dekarzy wole oko, miękki kosz, epdm.\nZmiana cen kursu z egzaminem na czeladnika i mistrza w 20roku. Post Tagged with blachodachówka, dekarstwo porady, kurs czeladnik, kurs dekarski, . KWykonywanie robót dekarskich (B.12.) (7godz.) Słuchacz kształcący się w zawodzie dekarz będzie przygotowany do . Start Ośrodki kształcenia PSD Szkolenia dekarzy i blacharzy 2015r.\nKURS i EGZAMIN CZELADNIK I MISTRZ W ZAWODACH DEKARZ I BLACHARZ kurs 7 . Cel: Teoretyczne i praktyczne przygotowanie do wykonywania zawodu blacharza-dekarza. W celu zgłoszenia się na szkolenie blacharskie lub wstępny kurs blacharsko-dekarski prosimy o wypełnienie formularza zgłoszeniowego lub o kontakt z naszym . Celem kursu jest teoretyczne i praktyczne przygotowanie uczestników do wykonywania zadań zawodowych dekarza, w tyczytania dokumentacji budowlanej, . W Polsce, szkolenia i kursy dla dekarzy i blacharzy realizowane są m. Ośrodku Kształcenia Dekarzy w Pruszkowie działającym przy .\nWełna mineralna przenikalność cieplna


Premier League, Twitter a opowiadanie historii bazując na danych | R blogs / lang\nby smarterpoland • June 7, 2012\nMan United - Sunderland: Aby Manchester United został mistrzem musi wygrać ten mecz i QPR musi wygrać z Man City.\nŁatwo sobie wyobrazić, że ostatnie minuty meczu wywołały sporo emocji. Całą powyższą historie i wiele dodatkowych szczegółów można odczytać z poniższego wykresu. Na pierwszym panelu przedstawiona jest liczba ćwierków na minutę, po meczu ćwierków dotyczących Manchester City było ponad 8000 na minutę! Drugi panel pokazuje nastawienie ćwierków. W okresie po stracie drugiej bramki przez City ćwierki mają negatywne nastawienie by po zdobyciu mistrzostwa przejść to peanów zachwytu. Trzeci panel pokazuje kilka wybranych ćwierków, które były przećwierkowywane (ech, to słowotwórstwo, chodzi o retweet . Cyniczny ćwierk dotyczący kupienia meczu miał przed godziną 17:45 ponad 500 retweetów na minutę!\nTags: analiza nastawienia piłka nożna Premier League R Twitter Wizualizacja


Podkarpackie: zimą wyginęło blisko 30 proc. pszczół - PPR\n/Podkarpackie: zimą wyginęło bl...\n"Każdej zimy zazwyczaj - m.in. z powodu chorób - ginie przeciętnie ok. 20 proc. pszczół. W tym roku do tej wielkości trzeba doliczyć kolejne 10 proc., które zniszczyły dzięcioły. Takich przypadków, a przynajmniej w takiej skali, nie mieliśmy wcześniej" – podkreślił Dylon.\nJego zdaniem dzięcioły "zainteresowały się ulami, bo tegoroczna zima była śnieżna, mroźna oraz długa". "Miały kłopoty ze zdobywaniem pokarmu. W związku z tym swoją uwagę skierowały na ule, szczególnie te ze styropianu; niszczyły je, często dziurawiąc na wylot. Zdarzały się przypadki, że dzięcioły wydłubywały pszczoły" – dodał prezes podkarpackich pszczelarzy.\nW tym roku w południowo-wschodniej Polsce pierwsze obloty pszczół zaobserwowano w połowie lutego. "Jednak do tej pory pszczoły jeszcze nie zbierają pożytków, jest za zimno. Nadal są dokarmiane przez pszczelarzy" – zauważył Dylon.


Nauka z książek vs nauka z kursów video:: 4programmers.net\nNauka z książek vs nauka z kursów video\nOd początku moich przygód z programowaniem uczyłem się tylko z książek. Wyznaczałem sobie minimalną ilość czasu spędzanego na nauce. Wydaje mi się, że jestem bardziej teoretykiem i zanim zacznę czegoś używać, muszę to dobrze poznać. Mam dobrą pamięć i umiem się nauczyć rzeczy, na które inni nie marnują swojej cennej pamięci i wolą pamiętać miejsce, w którym mogą sobie o nich przypomnieć. Nie muszę wykorzystywać od razu nauczonej wiedzy, mogę dużo zapamiętać i bez problemu użyć jej w projekcie w dalszej przyszłości.\nZauważyłem, że gdy polecam komuś na forum książki do przeczytania, to zawsze znajduje się ktoś, kto odradza kupowania książek i proponuje darmowe kursy. Zawsze miałem złą opinię o kursach internetowych, bo wydawało mi się, że pisarze mają uporządkowaną w głowie wiedzę (mimo trafiania na kiepskie książki, które są bestsellerami) i bardziej się starają, bo dużo zarabiają na książkach i nie mogą zawieść swojego wydawnictwa. Poza tym kojarzy mi się to z bardziej akademickim podejściem, które mimo że jest sprzeczne z praktycznym podejściem, wydaje się być bardziej poważne.\nProblem jest w tym, że musiałem się zmuszać do czytania, ale w moim przypadku zmuszanie się nie jest takie trudne, bo jestem masochistą. Moją normą jest przeczytanie około 10-20 stron dziennie w ciągu godziny z przerobieniem przykładowego kodu i swoich własnych przykładów, więc średnio-grubą książkę mogę przeczytać w miesiąc (ale po kilku latach czytania pół godziny dziennie było wystarczającą męką, do której mogłem się zmusić). Ostatnio postanowiłem trochę wyluzować i spróbowałem kursów na Udemy (nie reklamuję tej strony, ale płatne nadal wydaje mi się bardziej wartościowe niż darmowe). Zauważyłem, że mogę znaleźć kursy tworzone przez osoby, które mają naprawdę dużą wiedzę i przekazują wszystko, czego mógłbym się dowiedzieć z książki, a najlepsze jest to, że nauka z tych kursów jest dużo bardziej przyjemna, niż czytanie książki. Mogę poświęcić pół dnia na naukę z kursu, nie muszę się do tego zmuszać i mnie to nie nudzi, a obejrzenie filmu z kolejną lekcją jest czymś, czego oczekuję, a nie czymś, do czego muszę się zmuszać i obserwować stoper z nadzieją, że może uda się to przełożyć na kolejną sesję. Dodatkowo nie muszę się skupiać na osiągnięciu idealnej ciszy (sąsiad często gra na akordeonie), bo nawet gdy jest głośno, to mogę założyć słuchawki.\nCiekawi mnie wasza opinia na ten temat. Czy w pewnym momencie doszliście do podobnych wniosków? Nadal mam w planach przeczytanie tych bardziej legendarnych książek, np. autorstwa Jona Skeeta albo gangu czworga, ale nauka z kursów video bardzo zawężyła zbiór książek, które mnie interesują.\nedytowany 7x, ostatnio: Burmistrz, 2019-12-03 00:47\nKsiążka, Youtube czy Blog to tylko i wyłącznie medium, chociaż faktycznie (imo) prawdopodobieństwo, że jakiś słabiak wypuści książkę jest mniejsze niż, że wrzuci 10x30min filmik na Youtube czy na Udemy.\nNie ma co nastawiać się na "tylko książki" lub "tylko kursy", a po prostu brać to, co najlepsze z obu.\nTak poza tym, to wydaje mi się, że blogi ogólnie mają najlepszą jakość, ale wadą jest to, że zazwyczaj jest poruszany jeden konkretny temat, a nie 15 i wychodzą rzadko.\nedytowany 12x, ostatnio: WeiXiao, 2019-12-03 01:30\nKsiążki i dokumentacja. Z blogów poza bardzo nielicznymi nie korzystam. Na początku korzystałem z filmów i blogów, fajnie że są bo początkującym się przydają, ale teraz widzę, że większość to niezły rak. :D\nvideo = rak. Większość nawet na prędkości x2 jest przegadana. 20 min video przekazuje często tyle informacji co minuta czytania.\nale Ty pewnie szybko czytasz, niektórzy czytają wolniej , ja tak mam z rosyjskim - Miang 2019-12-03 10:05\nNo i w książce łatwiej przeskoczyć tematy w ,których czujesz się lepiej ;p - veneficus 2019-12-03 10:43\nZgadzam się i właśnie dlatego do niedawna unikałem nauki z video i uważałem to za cos lamerskiego. Ale znalazłem fajny kurs 40-godzinny, w którym nie ma wstawek nie na temat, żartów, zająknięć, zastanawiania się co powiedzieć. Lekcje są wyreżyserowane i przemyślane. Ale mam zamiar po skończeniu kursu przerobić tutorial i dokumentację na stronie produktu i kupić dobrą książkę - wtedy będę mógł ocenić, jak dużo wiedzy nie udało mi się zdobyć z kursu video.\nedytowany 1x, ostatnio: Burmistrz, 2019-12-03 18:37\nno tak, bo książki to wcale nie są przegadane\nweźmy np. książki Jona Skeeta, gdzie większość treści to jest właśnie przegadanie :D\nedytowany 2x, ostatnio: WeiXiao, 2019-12-03 19:07\nAle łatwiej pominąć :D - Shalom 2019-12-03 19:08\n@Shalom: nie, bo i tak czytasz wszystko, bo liczysz na jakąś małą, ale ważną wstawkę ;) - WeiXiao 2019-12-03 19:08\n@Shalom: czym się różni video od talku na konferencji? :D - WeiXiao 2019-12-03 19:09\nNie ma za bardzo talków konferencyjnych w stylu "tutorial" ;) - Shalom 2019-12-03 19:10\n@Shalom: obstawiam, że te kursy video w tytule o OPa to tylko taki przykład, a chodzi o generalnie o nauke z filmików, a z video z konfy indeed da się uczyć :P - WeiXiao 2019-12-03 19:11\n@WeiXiao: a czego już się nauczyłeś z konfy? Jak dla mnie większość wystąpień jest zbyt powierzchownych, prędzej mogą być źródłem inspiracji niż jakiejś wiedzy. Ale może masz jakieś przykłady :) - tdudzik 2019-12-03 19:20\n@tdudzik: Zazwyczaj nie są to stricte techniczne rzeczy na zasadzie przychodzi gość i opowiada 40minut o async await, a bardziej spostrzeżenia, doświadczenia nt. branży. Według mnie, choć kontrowersyjnie jak na 4p, to Seliga miał dobry występ w tym 2012, następnie Sławu Sobótka wydaje się sensownie gadać (chociaż tylko 1 video z nim widziałem i to nt. DDD, więc trudno oceniać) i z praktyczniejszych to Clean Architecture - Jason Taylor. Gynvaela też ciekawie posłuchać, chociażby dla samej świadomości z SEC. - WeiXiao 2019-12-03 19:30\nJa przerobiłem względnie kilka kursów na Udemy i jakoś nie narzekam. Oczywiście były wśród nich słabe, tak samo jak słabe książki czytałem.\nGeneralnie kursy + książki + blogi + wideo z konferencji + dokumentacja = moja recepta na naukę :)\nSzybka nauka książek technicznych 2020-04-24 08:45\nNauka javy z starych ksiazek 2017-09-27 12:57\nNudzi Cię czytanie kursów z książek? Zobacz przykładowy kurs video z ćwiczeniami w grupie online na żywo. 2017-02-06 17:48\nPoczątek nauki C++ – pytania dotyczące kursów i książek 2018-12-03 22:10\nNauka C++ z starszych kursów + przyszłość języka. 2017-08-13 22:16\nJednoczesna nauka języka programowania z dwóch książek 2016-01-05 21:50\nNauka Symfony vs nauka Ruby on Rails 2014-09-10 20:23\nJak uczycie się z kursów? 2020-02-14 12:01\nStos ksiązek 2015-06-13 17:36


Disney kasuje Foxa - od teraz będzie 20th Century Studios\nDisney podjął bezwzględną decyzję o zmianie nazwy 20th Century Fox i Fox Searchlight Pictures. Zmiana będzie niewielka, ale znacząca – znika Fox.\nPo prawie stu latach przestaje istnieć w znanej nam formie nazwa 20th Century Fox, choć podczas przejęcia przez Disneya zapowiadano, że nazwa nie zostanie zmieniona. Wygląda jednak, że Disney postanowił coś zupełnie innego. W nocy zapadła decyzja o zmianie nazwy nabytych wytwórni, a co za tym idzie, także logotypów.\nSłowo Fox zostanie usunięte z nazw 20th Century Fox, które od teraz będzie nazywane 20th Century Studios, a także Fox Searchlight Pictures, które przemianowano na Searchlight Pictures. Zmiana jest niewielka, jednak bardzo znacząca. Disney w tym momencie całkowicie odciął przejęte wytwórnie od historii. A szkoda, w końcu logo i kultowy wstęp rozpoczynał takie filmy jak Gwiezdne Wojny: Nowa Nadzieja czy Titanic.\nDecyzja o zmianie została podjęta, by studia nie były kojarzone ze stacją Fox News, która wzbudza ogromne kontrowersje wśród społeczeństwa.


Adwokat Paulina Kubera - zakres usług Kancelarii Adwokackiej\nForma pomocy prawnej jest dopasowana do Państwa indywidualnej sytuacji. Podstawową formą pomocy jest porada prawna, której udzielam na osobistym spotkaniu w mojej Kancelarii Adwokackiej w Łodzi. Na rzeczonej konsultacji przyglądam się Państwa sprawie, a następnie przedstawiam możliwe rozwiązania problemu. Udzielam również odpowiedzi na Państwa wszystkie pytania. Celem ustalenia kosztu porady prawnej proszę o kontakt.\nNiekiedy jednak porada prawna nie wystarczy, aby rozwiązać problem prawny. W tej sytuacji z chęcią i zaangażowaniem będę reprezentować Państwa interesy przed sądami i organami administracji publicznej. Jako osoba wykonująca zawód zaufania publicznego mogę Państwu zagwarantować, że dołożę wszelkich starań, aby rzeczone sprawy dla Państwa wygrać.\nPraca adwokata, to nie tylko udzielanie porad prawnych i reprezentacja w sądach i urzędach. To również sporządzanie opinii prawnych, opiniowanie umów, udział w negocjacjach i wiele innych czynności.\nProblemy prawne mogą pojawić się również podczas prowadzenia działalności gospodarczej. Jako adwokat mogę Państwu pomóc sprawnie i szybko uporać się ze wszelkimi komplikacjami natury prawnej. Model współpracy z moją Kancelarią Adwokacką zależy od Państwa preferencji biznesowych i może mieć charakter stały (stała obsługa prawna) lub doraźny (doraźna obsługa prawna). W ramach stałej obsługi prawnej rozwiązuję wszystkie problemy prawne, na które Państwo napotkacie podczas prowadzenia działalności gospodarczej. W ramach współpracy doraźnej zajmuję się konkretnym problemem prawny, aż do jego całkowitego rozwiązania.\nJeżeli zatem borykacie się Państwo z problemami prawnymi, czy to w życiu codziennym, czy to w życiu biznesowym, znajdujecie się w odpowiednim miejscu. Zapraszam Państwa do nawiązania kontaktu i zrobienia pierwszego kroku w kierunku rozwiązania problemu. Wszelkie dane kontaktowe znajdują się w zakładce „kontakt”.\nPrawo cywilne, to w największym skrócie ta dziedzina prawa, która reguluje stosunki majątkowe i niemajątkowe między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Każdego dnia mamy z nią do czynienia, nawet podczas najprostszych czynności życia codziennego. Specjalizuję się w rozwiązywaniu wszystkich problemów prawnych, które mogą powstać na gruncie prawa cywilnego.\nW szczególności prowadzę sprawy o:\n– wykonywanie obowiązków umownych;\n– odszkodowania i zadośćuczynienia ze wszystkich tytułów;\n– ochronę prawa własności i posiadania;\n– ochronę dóbr osobistych osób fizycznych i prawnych;\nWyżej wskazane sprawy mają charakter przykładowy. Materia cywilna jest na tyle szeroka, że wymienienie wszystkich możliwych spraw byłoby niecelowe. Jeżeli zatem macie Państwo problem prawny o zabarwieniu cywilnoprawnym – zapraszam do kontaktu. Po kliknięciu w przycisk znajdujący się poniżej zostaniecie Państwo przekierowani do zakładki kontaktowej, gdzie znajdują się wszystkie dane kontaktowe do mojej Kancelarii Adwokackiej w Łodzi.\nPrawo rodzinne stanowi szczególny obszar mojego zainteresowania zawodowego. Na gruncie tej dziedziny prawa profesjonalny pełnomocnik, niezależnie od odpowiedniego przygotowania merytorycznego, musi wykazać się określoną dozą empatii dla problemów swojego klienta. Materia rodzinna jest trudna, w szczególności dlatego, że wiąże się z bardzo dużymi emocjami dla stron postępowania. Dlatego udział w sprawie adwokata bywa niezbędny, bowiem będzie on w stanie z dystansu spojrzeć na sprawę i realizować skuteczną strategię działania, tak aby finalnie uzyskać dla Państwa rozstrzygnięcie, które w korzystny sposób będzie kształtować Państwa sytuację na dalsze lata.\n– podział majątku wspólnego małżonków;\n– ustalenie kontaktów z dziećmi i opieki;\n– zaprzeczenie ojcostwa i macierzyństwa.\nJeżeli macie Państwo jakiekolwiek pytania związane ze sprawami rodzinnymi i zasadami współpracy z moją Kancelarią Adwokacką – zapraszam do kontaktu. Do Państwa dyspozycji pozostawiam numer telefonu, adres e-mail oraz formularz kontaktowy. Na wszystkie wiadomości wysłane do mojej Kancelarii odpowiadam najszybciej jak to tylko możliwe – zwykle w terminie do 24h od otrzymania wiadomości.\nPrawo spadkowe reguluje sprawy związane z przejściem praw i obowiązków denata na jego następców prawnych.\nŚmierć osoby bliskiej nigdy nie jest łatwa do zaakceptowania. Musimy jednak pamiętać, że niezależnie od aspektu emocjonalnego, wywołuje ona również skutki prawne w sferze prawa spadkowego.\nSytuacja może wydać się korzystna wówczas, gdy zmarły posiadał pokaźny majątek, który będzie przypadał jego spadkobiercom. Sprawa będzie jednak wyglądać zgoła inaczej w sytuacji, gdy w skład majątku denata wchodziły również znaczne zobowiązania (długi).\nUdzielam pomocy prawnej we wszystkich sprawach, które mogą wyniknąć na gruncie prawa spadkowego (dziedziczenie ustawowe i testamentowe).\n– uznanie za niegodnego dziedziczenia;\n– podział spadku;\n– dziedziczenie testamentowe;\n– dziedziczenie ustawowe.\nMoja oferta jest szeroka. Z dużym powodzeniem udzielę Państwu wsparcia prawnego w każdej sprawie spadkowej. Jeżeli zatem problemy prawne z tej dziedziny prawa stały się Państwa udziałem – i jesteście Państwo na etapie poszukiwania adwokata – zapraszam do nawiązania kontaktu.\nPraca w życiu każdego z nas odgrywa bardzo dużą rolę. Dzięki niej jesteśmy w stanie utrzymać siebie i naszych bliskich. Problem zaczyna się wówczas, gdy na linii pracownik pracodawca zaczynają występować różnego rodzaju nieporozumienia. Wówczas na kanwie takiej sytuacji mogą pojawić się rozmaite problemy prawne, które będą wymagać stosownej reakcji.\nŚwiadczę usługi z zakresu szeroko rozumianego prawa pracy. Udzielam niezbędnej pomocy prawnej z dwóm stronom stosunku pracy, a mianowicie pracownikom i pracodawcom.\nJeżeli zatrudniacie Państwo pracowników i doświadczacie okresowo problemów prawnych w związku ze stosunkiem zatrudnienia, mogę Państwu zaproponować stałą lub doraźną pomoc prawną. Wybór modelu współpracy zależy od Państwa preferencji biznesowych – przede wszystkim od częstotliwości pojawiania się problemów prawnych.\nW ramach tej dziedziny prawa mogę Państwu zaoferować:\n– profesjonalne doradztwo prawne;\n– przygotowywanie opinii prawnych z zakresu prawa pracy;\n– sporządzenie niezbędnej dokumentacji pracowniczej;\n– reprezentację przed sądami w sprawach pracowniczych (np. sprawy o mobbing, sprawy z tytułu niesłusznego zwolnienia, sprawy o odszkodowania i zadośćuczynienia).\nJeżeli zatem doświadczacie Państwo problemów prawnych z zakresu prawa pracy, serdecznie zapraszam do nawiązania kontaktu.\nUdzielę Państwu wsparcia prawnego z zakresu prawa administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Pomoc prawna z tej dziedziny prawa polega przede wszystkim na reprezentacji przed administracją rządową i samorządową, urzędami skarbowymi, urzędami celnymi, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.\n– przygotowywanie opinii prawnych;\n– sporządzenie odwołania od decyzji;\n– reprezentację przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej w Polsce (przede wszystkim przed Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym).\nUdział adwokata w Państwa sprawie może doprowadzić do jej sprawniejszego zakończenia, bowiem jego wiedza i doświadczenie będzie nieocenione w konkretnej sprawie Jeżeli zatem poszukujecie Państwo adwokata, któremu nieobce są zagadnienia administracyjne – zapraszam do kontaktu. Wszystkie niezbędne informacje znajdziecie Państwo w zakładce „kontakt”.\nProwadzenie działalności gospodarczej wiąże się z możliwością powstania problemów prawnych, od tych prostszych, chociażby w postaci spraw o zapłatę, po bardziej skomplikowane i wielowątkowe.\nIm większa skala działalności gospodarczej, tym istnieje większe prawdopodobieństwo, że takie problemy się pojawią. Wówczas to od Państwa zależy w jaki sposób sobie z nimi poradzicie.\nWspółpraca z Kancelarią Adwokacką może sprawić, że będziecie mogli Państwo skupić się na prowadzeniu swojej firmy, a ja będę rozwiązywać wszystkie problemy prawne, w możliwie najszybszy i najbardziej efektywny sposób.\nSkuteczne rozwiązywanie problemów prawnych to tak naprawdę inwestycja, która może uchronić Państwa od ewentualnych negatywnych skutków prawnych, które mogą chociażby wyrażać się w konieczności zapłaty określonych środków.\nProponuję dwa modele współpracy – stały lub doraźny. Wszystko zależy od Państwa preferencji biznesowych w tym zakresie, a przede wszystkim od częstotliwości pojawiania się w Państwa firmie problemów prawnych.\nW celu uzyskania większej ilości szczegółów dotyczących współpracy z moją Kancelarią Adwokacką w zakresie obsługi prawnej przedsiębiorców – zapraszam do nawiązania kontaktu. Udzielę odpowiedzi na wszystkie Państwa pytania.\nPrawo karne jest ściśle związane z pojęciem przestępstwa. Na gruncie tej dziedziny prawa przestępstwo pociąga za sobą karę – nawet dożywotniego pozbawienia wolności.\nSpecjalizuję się w prowadzeniu kompleksowych działań obronnych na gruncie prawa karnego, w tym prawa karnego wykonawczego oraz prawa wykroczeń.\nNa gruncie prawa karnego czas ma bardzo duże znaczenie. Im szybciej Państwo nawiążecie ze mną kontakt, tym lepiej. Będę bowiem mogła przygotować optymalną strategię obrony, którą z konsekwencją będę realizować – nie wyłączając ewentualnego postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym.\nW sprawach pilnych, na przykład w przedmiocie tymczasowego aresztowania, pozostaję do Państwa dyspozycji cały czas. Wówczas proszę o nawiązanie kontaktu telefonicznego, bowiem wówczas będę szybciej w stanie podjąć odpowiednią reakcję.\nPrawo karne to nie tylko działania obronne. Reprezentuję również w toku postępowania przed sądem interesy oskarżycieli posiłkowych oraz oskarżycieli prywatnych – wspierając ich w toku całego postępowania.\nJeżeli zatem ktoś z Państwa lub Państwa bliskich potrzebuje pomocy prawnej w sprawie karnej – pozostaję do Państwa dyspozycji. Zrobię co w mojej mocy, aby Państwu pomóc.\nDOŚWIADCZACIE PAŃSTWO PROBLEMÓW PRAWNYCH?\nDo Państwa dyspozycji pozostawiam trzy metody kontaktu z moją Kancelarią Adwokacką, a mianowicie numer telefonu, adres e-mail oraz formularz kontaktowy. Podczas pierwszego kontaktu wsłucham się w Państwa problem oraz przedstawię zasady współpracy. Problemy prawne da się rozwiązać, dlatego zachęcam Państwa do podjęcia działania. Zapraszam również do osobistej wizyty w mojej Kancelarii Adwokackiej w Łodzi – po uprzednim umówieniu terminu spotkania. Jeżeli macie Państwo jakiekolwiek dodatkowe pytania, które są związane ze świadczeniem usług prawnych, proszę o wysłanie wiadomości za pośrednictwem poczty e-mail lub formularza kontaktowego. Na wszystkie wiadomości odpowiadam najszybciej jak to tylko możliwe – z uwzględnieniem charakteru Państwa sprawy.\n505 416 839\nul. Gdańska, nr 54, lok. 401\n2021 | Wszelkie prawa zastrzeżone | Polityka prywatności\nProjekt i realizacja: LEXPAGE.PL


Joanna Szczepkowska: Wolność to swoboda myśli - Plus Minus - rp.pl\nAktualizacja: 04.05.2018, 11:43\nTyle się dzieje, tyle tematów, skarb dla publicysty, a ja chcę dziś napisać o żabach i o gwiazdach. Wolność trzeba sobie wykuwać samemu. Wolność to swoboda myśli. Piszę ten tekst w czasie tzw. długiego weekendu. Uciekłam z miasta. Uciekłam od wiadomości. Wyjechałam na wieś, gdzie są stawy, rzeka, trawa i mlecze.\nDawno nie widziałam takiego świata wiosną. Zieleń lata jest ciężka, dojrzała i ma w sobie zalążek jesieni. Wiosnę znam raczej z miasta, gdzie rośliny są tylko ozdobą, dodatkiem zależnym od człowieka. Tutaj są łąki po horyzont i cisza na chwilę przerywana szczekaniem psa. Wieczorem nie ma ciszy. Z rozległych stawów słychać tysiące żab. A w górze gwiazdy.\nTrudno się oprzeć wrażeniu, że to wszystko jest połączone, zależne od siebie. Żaby i gwiazdy. W ciemności nie widać nic oprócz nieba i po jakimś czasie wydaje się, że to od gwiazd idzie pulsujący, powtarzający się głos. Gwiazdy wabią i gruchają nad stawem. Siedzę pośrodku tego wiosennego kosmosu i chyba słyszę, co do mnie mówi: tu jest prawda. Tu jest sens. To jest przestrzeń, dla której warto żyć.\nNaprawdę bezsensowny wydaje się ten tryb życia podłączony pod telewizor, skąd wypatrujemy naszej przyszłości. Oglądamy nadnaturalnie wielkie twarze polityków, słuchamy ich głosu, jakby mieli wpływ na słońce i deszcz. Czy warto? Może warto tylko pracować tyle, żeby mieć czas dla tej ciszy? Dać wygrać cwaniakom, bezprawiu, nie widzieć, nie słyszeć draństwa? Ciągle przewija się słowo „wolność". Walczymy o nią, wpatrując się w paragrafy, ustawy, nagłówki – a nasza walka sprowadza życie do czujności wobec słów.\nJuż miało tego nie być. Wyrwaliśmy murom zęby krat i otworzyliśmy granice, dostaliśmy paszporty i wystarczyło być przedsiębiorczym, żeby zarobić na korzystanie z natury. Żeby choć trochę poznać, poczuć i docenić piękno. Teraz wszystko się znowu zacieśniło do słów i ustaw. Można od tego uciec na łąki, ale z drugiej strony nasza walka to walka o przetrwanie. O zwycięstwo tego, co nas zbuduje, o odrzucenie tego, co nas pogrąży. To też natura.\nSiedząc tutaj, w samym środku piękna, myślę, że walka z ograniczaniem wolności to też walka z ograniczaniem naszych horyzontów. Walka z bezprawnymi czy głupimi ustawami to czas stracony, ten czas dany na zachwyt, na marzenia, na ciszę i na zieleń. Znowu przypomina mi się wiersz Herberta, tak często recytowany podziemnie w czasie komuny: „(...) lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku. Tak smaku w którym są włókna duszy i cząstki sumienia".\nTyle tylko że można pójść dalej niż poeta. On pisze o walce ze szpetotą, jaką generuje ideologia. Dziś możemy tę szpetotę oskarżyć o to, że zabiera nam czas wolności. Nie jest przecież bez znaczenia, na co patrzymy, czego słuchamy przez większość dnia. Kiedy chwieją się podstawy praworządności, sprowadzamy nasze zmysły do tego, że śledzą oszalałe i zmęczone twarze polityków. Życie jest warte o wiele więcej.\nDużo mówi się o tym, że młodzi ludzie nie zdają sobie sprawy, czym grożą zachwiane podstawy praworządności. Myślą, że to tylko teoria. Jednak rosnąca w potęgę szpetota rzeczywistości ogranicza nam zmysły bardziej, niż możemy to dostrzec. Żyjąc w otoczeniu rządzonym szpetnie, sami się tacy stajemy i pierwsi dostrzegą to ci, którzy nas widzą z zewnątrz.\nPamiętam, jak w latach 70. znalazłam się we Francji razem z kilkoma kolegami. Kiedy tylko wchodziliśmy do sklepów, od razu witano nas po rosyjsku, choć przecież nie powiedzieliśmy ani słowa. Ten Wschód mieliśmy zakodowany w sposobie chodzenia, w oczach, w pochylonym karku. Byliśmy po prostu brzydsi. Byliśmy, jak pisze Herbert, chłopcami o twarzach ziemniaczanych i dziewczynami o czerwonych rękach.\nPoddając się wszechobecnej szpetocie, sami stajemy się szpetni. Dlatego trzeba walczyć. Nieszczęściem mojego pokolenia jest to, że walczymy kolejny raz. Może po to, żeby następne pokolenia mogły mieć czas na żaby i gwiazdy. Bez wyrzutów sumienia, że trzeba przecież posłuchać, co powiedział jeden polityk drugiemu. Żeby można było napisać sielankowy tekst bez świadomości, że mlecze i wiosnę trzeba odłożyć na później. Tak, chyba po to.\nOrzeł sam sobie podcina skrzydła\nSzczepkowska. Wiersz zamiast felietonu


Pamiętne wyścigi - GP Chin 2018 - Popis Red Bulla i Ricciardo - on ...\nGP Chin 2018 zostanie w pamięci kibiców na długo. Daniel Ricciardo tym wyścigiem ostatecznie przypieczętował swój status króla wyprzedzania, pokazując swoją wyższość nad innym specjalistą od ryzykownych manewrów, Maxem Verstappenem. Na ogromne uznanie zasłużyli też mechanicy i stratedzy Red Bulla.\nMercedesy znalazły się w dwóch kolejnych wyścigach poza pierwszym rzędem, co jest zdarzeniem jak dotąd nie spotykanym w erze hybryd. Lewis dwa razy z rzędu przegrał z Valtterim Bottasem w kwalifikacjach, pokazując, że ma jeden ze swoich kryzysów. Bottas wiedział, że musi wykorzystać tę okazję.\nZarówno Ferrari jak i Mercedes startowały na oponach miękkich, które założyli w Q2. Na tych oponach Mercedes był szybszy. To, oraz znacznie cieplejsze warunki w niedziele sprawiały, że Mercedes ciągle wierzył w zwycięstwo. W ich przypadku wydawało się, że taktyka na jeden stop jest oczywistym wyborem, choć Hamilton przed startem wątpił, czy opony to wytrzymają. Inaczej sprawa miała się ze startującymi na ultra miękkich Red Bullami. Oni musieli myśleć jak sprawić by strategia na dwa stopy zadziałała, z pewnością licząc na safety car.\nRaikkonen mimo przegranej w kwalifikacjach miał szansę na starcie. W Szanghaju, w przeciwieństwie do innych torów pole position nie jest na linii jazdy, co daje szansę kierowcy na drugiej pozycji. Fin wystartował nieźle, ale przyblokował go Vettel. Kimi musiał odpuścić i przyblokował z kolei Lewisa w pierwszym zakręcie, co wykorzystał Max Verstappen. Młody Holender nie krył satysfakcji po wyprzedzeniu Anglika i od razu zaatakował też Raikkonena, by niespodziewanie wyjść na trzecie miejsce, Lewis był w tym momencie piąty i widać było, że to nie będzie jego dzień. To samo jednak można było na tym etapie powiedzieć o Ricciardo, który był ciągle szósty.\nRenault w końcu potwierdziło swój potencjał po starcie umieszczając oba samochody tuż za pierwszą szóstką. Bratobójczą walkę w zespole wygrał Nico Hulkenberg. Za nimi jechali kierowcy zespołu Haas, po tym jak walczący z nimi, świetny w kwalifikacjach Sergio Perez popełnił błąd i stracił kilka pozycji. Force India wyglądały lepiej w Szanghaju, ale wyścig ułożył się dla nich pechowo i skończyli go poza punktami.\nFerrari, gdy Bottas zjechał, skierowało Vettela do boksu, jednak ku ich przerażeniu gdy Seb opuszczał aleję serwisową, Fin pojawił się na prostej znacznie szybciej niż Ferrari się spodziewało. Był to mały rewanż Mercedesa za Melbourne. Teraz Vettel zaskoczony patrzył jak Bottas wychodzi na prowadzenie.\nW przypadku Ferrari nie był to błąd komputera, ale błąd ludzki. A nawet kilka błędów, które w sumie dały fatalny rezultat. Wydawało się, że przewaga nad Bottasem jest wystarczająco bezpieczna i zjazd na następnym okrążeniu wystarczy, by zneutralizować undercut. To był błąd. Trzeba było przewidzieć ruch Mercedesa i zjechać razem z Finem. Nienajlepsze okrążenie zjazdowe Vettela i nie dostatecznie szybki pitstop, to kolejne błędy, które, w połączeniu ze świetnym okrążeniem wyjazdowym Bottasa, pozbawiły zespół prowadzenia.\nValtteri pokazał szybkość w decydującym momencie, ale teraz miał przejść kolejny test. Raikkonen nie zareagował na undercut Hamiltona. Zespół przyjął strategię z wydłużeniem pierwszego stintu, która mogła dać mu szansę pod koniec wyścigu. Teraz można było użyć Fina do blokowania swojego rodaka. To właśnie Kimi był teraz na prowadzeniu i Bottas szybko się do niego zbliżał, mając Vettela tuż za sobą. Przy pierwszej okazji Valtteri się zawahał. Podobnie jak w Bahrajnie, nie był wystarczająco blisko na końcu prostej. Nie mógł jednak czekać całe okrążenie. Seb tylko czekał na okazję. Tym razem Bottas musiał podjąć ryzyko. W pierwszym zakręcie zaatakował po zewnętrznej licząc na lepszą przyczepność swoich opon. Nie zawiódł się, choć nie był to łatwy manewr. Raikkonen robił co mógł, ale w końcu postanowił ustąpić koledze z zespołu. Vettel był teraz tuż za Bottasem i czekał na okazje na prostej, miał DRS, ale nie był dość blisko. Raikkonen mógł zjechać do boksu. Wyjechał na szóstym miejscu i wydawało się, że jego wyścig był zrujnowany.\nJednak wtedy nastąpiło pozornie mało istotne wydarzenie, które zmieniło losy wyścigu. Brendon Hartley dostał polecenie przepuszczenia Pierre’a Gasly’ego. Na końcu długiej prostej nastąpiło nieporozumienie. Gasly myślał, że Hartley go przepuszcza, ale ten nie zauważył go i doszło do zderzenia. Obaj kierowcy pojechali dalej, ale zostawili za sobą dużo odłamków w zakręcie, gdzie odbywa się większość manewrów wyprzedzania. Safety car był koniecznością. Gdy się pojawił liderzy właśnie minęli boksy. Red Bull zdążył jednak zareagować. Team Christiana Hornera tylko czekał na taką szansę i natychmiast skierował obu zawodników na pitstop. Mimo tak krótkiego czasu na reakcję, mechanicy bezbłędnie obsłużyli obu kierowców. Po wcześniejszym rekordowym czasie wymiany silnika w samochodzie Ricciardo i dwóch podwójnych bezbłędnych zmianach opon, mechanicy mogli pogratulować sobie idealnego występu. Teraz wszystko zależało od kierowców.\nRicciardo stracił pozycję na rzecz Raikkonena, a Verstappen Hamiltona, ale zyskali świeże opony. Na takim torze jak Szanghaj, to o wiele istotniejsze. Mercedes jednak przegapił ten moment, mimo że miał szansę ściągnąć do boksu Hamiltona. Wydawało im się, że pozycja na torze jest ważniejsza. Nie spodziewali się, że na świeżych oponach tak łatwo będzie wyprzedzać. Kimi Raikkonen również miał w miarę świeże opony. Hamilton miał teraz trzech szybkich kierowców za sobą. Widząc jak mistrzostwo wymyka mu się powoli z rąk, był w bardzo złym humorze.\nZa pierwszą szóstką jechali Magnussen, Hulkenberg, Grosjean, Alonso i Sainz. Fernando zastosował taktykę z długim pierwszym stintem, która miała mu dać przewagę w końcówce. Teraz jednak Renault podobnie jak Red Bull założyły nowe opony. Magnussen i Grosjean mieli zużyte opony i byli teraz w trudnej sytuacji. Przy restarcie Hulk i Alonso zyskali pozycje kosztem Haasów, Sainz został jednak na jakiś czas przyblokowany przez Grosjeana, co dało Alonso trochę przestrzeni, by uciec. Mimo świeżych opon Sainz nie dogonił swojego rodaka do końca wyścigu.\nMax Verstappen miał teraz za plecami Ricciardo i jak najszybciej chciał przedostać się do przodu. Wykorzystując lepszą przyczepność próbował wyprzedzić Hamiltona po zewnętrznej. Lewis trzymał się swojej linii, Max stracił przyczepność i znalazł się na poboczu, a w konsekwencji za swoim zespołowym kolegą.\nWyprzedzenie Bottasa przez Ricciardo było kwestią czasu, ale Daniel pokazał jeszcze raz swój geniusz, wyprzedzając go w odważny i bezbłędny sposób. Jeszcze raz udowodnił to, co wszyscy już wiedzą. Jeśli chodzi o wyprzedzanie, nie ma on sobie równych. Ricciardo nie kalkuluje, tylko bezbłędnie wykorzystuje pierwszą nadarzającą się okazję do wyprzedzania. Inny zawodnik mógłby stracić impet i utknąć za którymś z przeciwników na kilka okrążeń. Daniel wykorzystał swoje opony maksymalnie, wykonując cztery perfekcyjne manewry. Przestał atakować dopiero gdy był pierwszy, nie wcześniej.\nVerstappen również w tym wyścigu atakował, ale jeśli chodzi o skuteczność, było bardzo źle. To zwycięstwo powinno być jego, ale zmarnował swoją szansę w sposób, który wystawia mu jak najgorsze świadectwo. Za kraksę z Vettelem dostał 10 karnych sekund i mimo że znowu wyprzedził Hamiltona, nie był wstanie wyrobić sobie nad nim odpowiedniej przewagi. Kara dla Verstappena nie pomogła Vettelowi, tylko Hamiltonowi. Brytyjczyk po wyścigu znowu nie odmówił sobie komentarzy na temat stylu jazdy Holendra. Max przeprosił Vettela i nie zachowywał się tak buńczucznie jak zwykle. Czuło się, że zaczął sam wątpić w swoją nieomylność. Złe decyzje sprawiły, że nie wygrał wyścigu, który był jego. Po tym wyścigu na jego głowę posypały się krytyczne komentarze i tym razem trudno było je zignorować. To było doświadczenie, po którym kierowca może albo stracić pewność siebie, albo wykorzystać je, by zmienić się na lepsze. By stać się mistrzem trzeba zrobić to drugie.\nVerstappen nie był jedynym wielkim przegranym. Bottas przeżył wyjątkowo gorzką porażkę w wyścigu, w którym zaprezentował się świetnie i przegrał przez pechowy moment kiedy pojawił się safety car. Stracił okazję by wykorzystać słabość Lewisa. Anglik przyznał, że prezentował się w ten weekend fatalnie. Mercedes po raz pierwszy w erze hybryd nie wygrał w trzech wyścigach z rzędu. Jednak Hamilton mimo fatalnego weekendu może być zadowolony. Nadal nie ma dużej straty do Vettela. Zbliżył się do niego z kolei Bottas, ale tak było też rok temu na początku sezonu.\nDlatego właśnie za największego przegranego trzeba uznać Vettela. Niemiec stał przed szansą wygrania trzeciego wyścigu z rzędu i wykorzystania słabego wyścigu Hamiltona do zbudowania bezpiecznej przewagi w klasyfikacji. Pewnie prowadził w wyścigu, ale potem nastąpiła prawdziwa czarna seria nieszczęść. Po błędzie na pitstopie, utracie prowadzenia, kraksie z Verstappenem, okrążenie przed końcem dopadł go Alonso. Hiszpan wyprzedził go w pierwszym zakręcie wypychając poza tor. Ósme miejsce po starcie z pole position to dla Vettela i Ferrari prawdziwa katastrofa.\nNurburgring (Nordschleife) >\n< Pamiętne wyścigi - GP Japonii 1976\nSuper że Ricciardo wygrał :) Lubię go chyba teraz najbardziej z całej stawki.\nRaczej się spodziewałem, że on wygra. Ma predyspozycje na zwycięzcę.\nŚwietny wyścig, najlepszy w tym sezonie i pewnie do końca będzie dzierżył to miano :) Chociaż mam nadzieję na więcej takich.


Moje podróże literackie: Dzień książki w Dniu Szekspira\nAutor: Agnieszka Zielińska o sobota, kwietnia 23, 2016\nI właśnie ta reszta się liczy... Dziękuję za przypomnienie tych cytatów. Pozdrawiam Agata\nAgnieszka Zielińska 23 kwietnia 2016 18:38\nAnonimowy 23 kwietnia 2016 15:47\n" Uczenie się to tylko uzupełnianie siebie",coś w tym jest,bo marcin luter powiedział kiedyś,że"wiele książek nie czyni człowieka mądrym,a długie godziny spędzone na ich studiowaniu uczonym"-anna\nAgnieszka Zielińska 23 kwietnia 2016 18:42\nA mnie się przypomniało zdanie Schopenhauera: Wymagać pamiętania wszystkiego, co się przeczytało, to jakby chcieć nosić w żołądku wszystko co się zjadło.\nguciamal 23 kwietnia 2016 22:19\nWspaniały cytat i poniekąd rozgrzesza moja coraz bardziej dokuczliwa niepamięć. Choć nadal boli, kiedy zapomina się treści już po miesiącu, czy dwóch od przeczytania.\nAgnieszka Zielińska 23 kwietnia 2016 22:48\nŻeby po miesiącu! Ja juz po tygodniu nie pamiętam niektórych rzeczy...\nguciamal 24 kwietnia 2016 15:11\nDobrze, że to piszesz, bo czuję się teraz rozgrzeszona podwójnie i przez filozofa i panią profesor :)tak mówiliśmy na licealnych pedagogów.\nAgnieszka Zielińska 24 kwietnia 2016 16:46\nJa też tak mówiłam ma swoich, ale teraz ten zwyczaj utrzymuje się już tylko w renomowanych liceach. Nie uczę w takim.\nja byłam w stratford,tam usłyszałam,że pierwotnie na pomniku grobowym przedstawiono szekspira z workiem zboża,utensylia do pisania pojawiły się dopiero w osiemnastym wieku,czy to nie dziwne,że tak sławny dramaturg i poeta kojarzył się współczesnym przede wszystkim ze zbożem?a może jednak to nie on napisał te wszystkie sztuki?wszak są i tacy,co tak uważają,a pani,co o tym myśli?-anna\nAgnieszka Zielińska 23 kwietnia 2016 18:46\nNie badałam tego jakoś szczególnie. Pamiętam ze studiów kontrowersje wokół autorstwa sztuk Szekspira. Bodajże Christopher Marlow był podejrzewany o ich napisanie. A o zbożu nie słyszałam :)\ngordyjka 24 kwietnia 2016 11:45\nW szkole średniej "opętało" mnie Szekspirem...Totalnie mnie zauroczył...\nKilka dni temu znalazłam w sieci zapytanie od młodej dziewczyny, czy jest gdzieś takie miejsce, w którym można pożyczać książki, nawet nie wiedziała, że takie magiczne miejsce zwie się Biblioteką...\nDlatego musisz pisać o Książkach, o swoich podróżach !!\nDla takich "literacko zakręconych" jak ja, i dla takich jak ta dziewczyna...;o)\nAgnieszka Zielińska 24 kwietnia 2016 16:47\nLaszka 24 kwietnia 2016 13:17\nJak zwykle ciekawy wpis, a projekt z uczniami - rewelacja!!! Gratuluję!\nA co do pamięci - mam nadzieję,że zapamiętam cytat Schopenahuera, by móc się usprawiedliwić za brak pamięci!\nSzekspira - jeszcze pamiętam ;)\nAgnieszka Zielińska 24 kwietnia 2016 16:50\nDziękuję. Mam nadzieję, że gdzieś to wszystko zapisuje się na twardym dysku mózgu i kiedyś naukowcy znajdą sposób, żeby dostać się do tych zasobów :)\nNavar 28 kwietnia 2016 00:04\nbardzo fajny i rzeczowy wpis, blog zapisuje i będę wpadać :)\nAgnieszka Zielińska 28 kwietnia 2016 07:46\nStokrotka 28 kwietnia 2016 08:15\nz dużem opóźnieniem, ale wreszcie przyszłam.\nNajbardziej podoba mi się "Świat jest teatrem, aktorami ludzie,\nDziękuję Ci za interesujący tekst.\nAgnieszka Zielińska 28 kwietnia 2016 16:35\nA ja za wizytę:)


W DRZEWACH – osobliwe apartamenty w koronach drzew. Niezwykły hotel w nałęczowskim wąwozie projektu Piotra Jakubowskiego - archirama.pl\nW DRZEWACH – osobliwe apartamenty w koronach drzew. Niezwykły hotel w nałęczowskim wąwozie projektu Piotra Jakubowskiego\nDomki na drzewach w Nałęczowie do wynajęcia!\ndomki na drzewach, domki Nałęczów, hotel w Nałęczowie, Piotr Jakubowski, W Drzewach\nDomki umieszczone są w koronach drzew, podparte palami wysokości 2,5-4,5m, w zależności od ukształtowania terenu.\nFot: Piotr Tuora\nw łazience spod prysznica wyjdziemy na podgrzewaną podłogę\nW każdym apartamencie pensjonatu W DRZEWACH ściana wychodząca na wąwóz jest praktycznie przeszklona\nKażdy domek wyposażony jest także w duży taras\nW DRZEWACH, to pierwszy w Polsce pensjonat umieszczony w koronach drzew. Apartamenty W DRZEWACH usytuowane kilka metrów nad ziemią przypomną dziecięce marzenia i zapewnią relaks. Aż chce się powiedzieć: cudze chwalicie, swego nie znacie... Projekt Piort Jakubowski.\nDo tej pory spędzanie czasu w nietypowym miejscu łączyło się z dalekimi wyjazdami i egzotycznymi podróżami. Znamy domki na palach na Malediwach, ascetyczne pokoje w greckich Meteorach czy lodowe apartamenty w Skandynawii. Możliwy jest też nocleg na dachu samochodu terenowego na afrykańskiej sawannie. Teraz takie niekonwencjonalne miejsce możemy znaleźć w Polsce. W DRZEWACH to trzy (na razie) domki na drzewach w nałęczowskich wąwozach. Domki umieszczone są w koronach drzew, podparte palami wysokości 2,5-4,5m, w zależności od ukształtowania terenu. W każdym apartamencie pensjonatu W DRZEWACH ściana wychodząca na wąwóz jest praktycznie przeszklona. Każdy domek wyposażony jest także w duży taras. Wszystko to pozwala na pełną integrację z naturą i daje możliwość podglądania życia leśnego.\nKomfort W DRZEWACH\nWyposażenie domków W DRZEWACH jest skromne by nie odrywać uwagi gości od tego co najważniejsze, czyli widoków za oknami. Materiały wykończeniowe są jednak wysokiej jakości, w łazience spod prysznica wyjdziemy na podgrzewaną podłogę, a w aneksie kuchennym znajdziemy czajnik, ekspres do kawy, lodówkę. Miejsce do jedzenia usytuowane jest tak by przy porannej kawie można było obserwować życie na otaczających domek drzewach. W każdym apartamencie jest też półka z książkami. Nie znajdziemy tu jednak zdobyczy cywilizacji takich jak telewizja czy wifi, ale dzięki temu można naprawdę odciąć się od życia codziennego i nacieszyć się panującą tu ciszą lub śpiewem ptaków.\nZdjęcia: Piotr Tuora\nData publikacji: 25.10.2013 14:07\nAustria. Wakacje 2013. Austria: co warto zobaczyć w w Austrii?...\nArchitektura wnętrz: drzwi pokryte corianem albo betonem...\nWarszawska pracownia architektoniczna 2pm wygrała konkurs na...


Kredyt na bieżącą działalność, nie na inwestycje. Na co pożyczają polskie firmy? - refundacja finansowa\nREFUNDACJA ZA PRĄD, mbank kredyt odnawialny loc:PL, pekaobiznes24\n2020 Kredyt na bieżącą działalność, nie na inwestycje. Na co pożyczają polskie firmy? - refundacja finansowa


Sprzedam mieszkanie czteropokojowe : Połaniec , ulica Królowej Jadwigi, 73 m2, 377900 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie czteropokojowe na sprzedaż Połaniec, Królowej Jadwigi - 72,8m2\n377 900 zł 5 190,93 zł/m2\nMieszkanie 72,8m2, 4 pokoje Połaniec, Królowej Jadwigi\nLokalizacja Połaniec, Królowej Jadwigi\nCena za m2 5 190,93 zł/m2\n*Zdjęcia w ofercie udostępnione przez właściciela nieruchomości. Oferujemy Państwu Mieszkanie z 4 niezależnymi pokojami w centrum Połańca Lokalizacja: Mieszkanie położone w centrum Połańca! W najbliżej odległości kilku minut pieszo znajdziecie Państwo m. in. -Park przy ul. Kubiaka, Park rekreacyjny przy muszli koncertowej. -pełną infrastrukturę handlowo-usługową taką jak, sklepy spożywcze, restauracje, bank, szkoła podstawowa średnia, przychodnie zdrowia, apteki, fryzjera, kosmetyczkę, miejsca rekreacyjne jak i alejki spacerowe. Dodatkowym atutem jest położenie miejscowości Połaniec, wśród lasów, zieleni i przyrody. Również dla osób z dużych miasta, w pobliżu znajdziecie Państwo dwa piękne kurorty uzdrowiskowe ( Busko-Zdrój i Solec-zdrój) Nieruchomość: Mieszkanie usytuowane na 1 piętrze o powierzchni całkowitej wraz z powierzchniami przynależnymi wynosi 72,8m. Składające się 4 niezależnych sypialni (17m, 11,8m 11,3m 10,4m), Dużej jasnej kuchni (8,2m), Łazienki (2,9m), osobnego wc, przedpokoju, przynależnego balkonu i przynależnej piwnicy. Miejsca parkingowe ogólnodostępne dla mieszkańców osiedla. Ogrzewanie oraz woda z sieci miejskiej. Czynsz administracyjny z zaliczkami na C.O. wodę, wywóz śmieci, fundusz remontowy aktualnie wynosi 380zł Okna PCV o ekspozycji wschodniej i zachodniej, dzięki czemu mieszkanie jest pięknie doświetlone przez cały dzień. Podłogi pokryte panelami i płytkami. Umeblowanie do ustalenia. Budynek: 3 piętrowy blok wybudowany z cegły, bez windy, klatka schodowa odświeżona oraz zadbana, budynek ocieplony z nowa elewacją. Chętnie odpowiem na wszystkie pytania Kuba Obcowski +48 5pokaż telefon kuba@skontaktuj się Prezentacja mieszkania jest bezpłatna po podpisaniu standardowej umowy pośrednictwa. ::DODATKOWE INFORMACJE Rodzaj budynku: blok Dozór budynku: tak - jest Głośność: ciche Widok: na podwórko Gaz: brak Woda: jest Dojazd: asfalt Otoczenie: działki zabudowane Ogrzewanie: C.O. miejskie Internet: TAK Telewizja kablowa: TAK Winda: NIE Rozkład: dwustronne Usytuowanie: dwustronne Opłaty w czynszu: woda, CO, administracja Opłaty wg liczników: prąd Rodzaj mieszkania: jednopoziomowe Piwnica: TAK Okna: PCV Balkon: jest Liczba balkonów: 1 Rok budowy: 1972 Liczba pokoi: 4 Wysokość pomieszczeń [m]: 2,6500 Liczba sypialni: 4 Powierzchnia pokoi [m2]: 17m;11,8m;11,3m;10,4m Podłogi pokoi: panele Wystawa okien - pokoje : Zach, Wsch Typ kuchni: jasna z oknem Rodzaj kuchni: oddzielna Powierzchnia kuchni [m2]: 8,2 Podłoga kuchni: płytki Typ łazienki: z wanną Liczba łazienek: 1 Powierzchnia łazienki [m2]: 2,9 Glazura łazienki: glazura Wyposażenie łazienki: wanna Liczba WC: 1 Glazura WC: glazura Podłoga WC: płytki Liczba przedpokoi: 1 Podłoga przedpokoi: płytki ::LINK DO STRONY https://sadurscy.pl/offer/BS4-MS-274086 ::KONTAKT DO AGENTA Jakub Obcowski +48 5pokaż telefon kuba@skontaktuj się ::DANE BIURA Oddział BS4, Królewska Królewska 67 30-081 Kraków 12 6pokaż telefon Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Dariusz Sadurski (licencja nr: 803)\nNumer oferty: BS4-MS-274086\nPołaniec, Królowej Jadwigi\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Połaniec, Królowej Jadwigi Powierzchnia: 72,8 m2 Cena: 377 900 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr BS4-MS-274086\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Połaniec, Królowej Jadwigi Powierzchnia: 72,8 m2 Cena: 377 900 PLN Proszę o kontakt


BADANIA metrowarszawa.pl -\nZarejestrował kamerą tajemnicze rozbłyski nad Warszawą. Czym są? Wyjaśniamy\nW internecie pojawił się film pokazujący "tajemnicze rozbłyski" nad Warszawą. Okazuje się, że owe niepokojące wyładowania to wynik rutynowych badań, które prowadzone są od kilkudziesięciu lat.\nZbadaj sobie płuca. Cena: jeden papieros\nW najbliższy weekend w CH Blue City każdy będzie mógł przebadać płuca. Warunek: oddanie organizatorom akcji jednego papierosa.\nBezpłatne badanie wzroku. Już w październiku\n13 października w czwartek obchodzony jest Światowy Dzień Wzroku. Z tej okazji Organizatorzy kampanii ?Bezpieczeństwo na drodze dobrze widziane? zapraszają kierowców na bezpłatne badania ostrości wzroku.\nBicie rekordu Guinnessa? Tylko w ważnej sprawie! Rusza akcja samobadania piersi\nPaździernik to miesiąc walki z rakiem piersi. Z tej okazji stowarzyszenie Polskie Amazonki Ruch Społeczny (PARS) zaprasza do bicia rekordu Guinnessa w samobadaniu piersi. Akcja odbędzie się pod hasłem ?Dotykam=Wygrywam!? i ma zachęcić Polki do bad...\nGdzie i dokąd najchętniej jeździmy metrem? [MAPA]\nSkąd dojeżdżają pasażerowie korzystający z metra? Najczęściej wybieranym przez warszawiaków kierunkiem są Bielany i Ursynów. Równie chętnie metrem jeździmy do Lasu Kabackiego.\nSprawdź swoje plemniki. W lipcu można zrobić bezpłatne badanie nasienia. Od jutra zapisy\nWłaśnie rusza wakacyjna kampania ?Płodny Polak?. Panowie mogą od jutra zapisywać się na darmowe badanie profilaktyczne. Dzięki niemu będzie wiadomo, czy pacjent ma zdolność do zapłodnienia.\n94 procent warszawiaków zadowolonych z życia w stolicy. W której dzielnicy były najwyższe oceny?\nZnane są wyniki kolejnej edycji badania jakości życia mieszkańców warszawskich dzielnic. Sprawdzano, jak oceniamy m.in. edukację, komunikację miejską, bezpieczeństwo czy stan ulic. Tegoroczne wyniki są lepsze niż w badaniach z 2013 roku.\nWarszawskie gimnazjum jako przykład sukcesu reformy edukacji w szwedzkiej telewizji\nW zeszłym roku udzielili wywiadu niemieckiemu tygodnikowi Die Zeit. Tytuł artykułu brzmiał ?Umęczeni zwycięstwem?. Materiał o Gimnazjum nr 112 im. Króla Jana III Sobieskiego wyemitowała też szwedzka telewizja.


Wschodnia Sycylia – Syrakuzy • CampRest.com\nWschodnia Sycylia – Syrakuzy\nGdzie uczył Archimedes?\nWe Włoszech, we wschodniej Sycylii, znajduje się ośrodek z niezwykle bogatą historią. To Syrakuzy, miasto, które na duchową opiekunkę wybrało sobie św. Łucję, patronkę pisarzy, ślepców i chorych na dyzenterię. Tutejszy zespół zabytków jest tak ogromny, że całe Syrakuzy zostały wpisane na Światową Listę Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO. To zupełnie zrozumiałe – na każdym kroku napotykamy tutaj historię, można nawet pokusić się o stwierdzenie, że właśnie w takich miejscach tworzyła się nasza cywilizacja. Przeplata się tu przeszłość i teraźniejszość, w sąsiedztwie ruin sprzed kilkunastu stuleci widzimy intensywny rozkwit miasta. Ważnym elementem gospodarki Syrakuzy jest produkcja rolna (m.in. uprawa migdałów, oliwek i winogron) i dwa porty: Porto Grande i Porto Piccolo, połączone kanałem oddzielającym Ortygię od stałego lądu.\nMiasto powstało w 733 r. p.ne. i od samego początku rozwijało się błyskawicznie, zachwycając przyjezdnych swoim rozmachem i urodą. Było jednym z najpotężniejszych państw-miast w basenie Morza Śródziemnego aż do wojny punickiej (212 r. p.n.e.), w której zginął, między innymi, słynny Archimedes.\nDo dzisiejszych czasów zachowały się jedynie ruiny trzech greckich świątyń z VI-V w. p.n.e. Jedną z nich jest wkomponowana w kompleks średniowiecznej katedry świątynia Ateny, zbudowana w porządku doryckim. Do największych atrakcji Syrakuz należy również słynne Ucho Dionizosa, jedna z najciekawszych jaskiń kamieniołomów, które znajdują się na terenie Parku Archeologicznego. To ogromna grota dająca niesamowite efekty akustyczne. Odwiedzający miasto zwracają dużą uwagę na ruiny największego w Europie Teatru Greckiego z V w. p.n.e. oraz na ołtarz Zeusa, zbudowany przez Pierona II. Do dziś dotrwała tylko podstawa ołtarza, w całości wykuta w skale. Zainteresowaniem cieszy się także twierdza Euralios z V-IV w. p.n.e. i częściowo wykopany w skale Temenite Amfiteatr Rzymski z III-IV w. n.e. Jak większość miejscowych zabytków, został zniszczony przez Hiszpanów.\nPozostałości zamierzchłych czasów to największe skarby Syrakuzy, ale i wśród zabytków późniejszych epok znajduje się wiele atrakcji, którym warto poświęcić uwagę. W mieście jest kilka pięknych kościołów – przede wszystkim uwagę zwraca XI-wieczny kościół św. Mikołaja, mieszczący się w Parku Archeologicznym. Świątynia posiada cechy budowli normańskich, jest nieco przysadzista i ciężka, a w środku znajdują się pozostałości malarstwa bizantyjskiego. Ciekawy jest również XII-wieczny kościół św. Tomasza oraz świątynia patronki miasta, św. Łucji z XII-XIV w. Możemy podziwiać także przepych świeckiej architektury, szczególnie pyszne pałace sycylijskiej arystokracji z XIII-XVIII w. W jednym z najpiękniejszych, Palazzo Bellomo, znajduje się najwspanialsza kolekcja malarstwa w całych Syrakuzach.\nJeszcze jedną atrakcją, ważną nie tylko dla wiernych, jest Sanktuarium Madonna Della Lacrime, słynące z cudownego obrazu Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny. 29 sierpnia 1953 roku z kopii obrazu popłynęły łzy. Zjawisko wielokrotnie badano, by wreszcie potwierdzić jego autentyczność. Do płaczącego obrazu zaczęły przybywać tłumy wiernych i w końcu postanowiono wybudować świątynię.\nOrtygia – pływające Stare Miasto\nBędąc tutaj, nie można zapomnieć o odwiedzeniu Ortygii, niewielkiej wyspy, na której znajduje się historyczna część miasta. W dawnych czasach była potężną fortecą, którą chroniły grube mury z trzema bramami. W XIX wieku zburzono je, przez co stała się zwykłą otwartą dzielnicą. Aby się do niej dostać, wystarczy przeprawić się przez most Ponte Umbertino. Znajdziemy tu najstarszą świątynię w Syrakuzach – stojącą przy Luglio XXV Largo Świątynię Apollina. Do dziś pozostało jedynie kilka kolumn, część podium ze stopniami i fragment ściany celi. Mimo to ruiny robią olbrzymie wrażenie na zwiedzających.\nNie inaczej jest, kiedy turyści podziwiają pozostałości dwóch czworokątnych wież z V w. p.n.e. Najprawdopodobniej tworzyły kiedyś potężną bramę. Niedaleko ruin Porta Marina znajduje się kościół Santa Maria dei Miracoli, w którym warto zwrócić uwagę na renesansowy portal – widnieje nad nim luneta sklepienia z Dziewicą Maryją, św. Rochem i św. Sebastianem. W głębi Ortygii znajdziemy plac Archimedesa (Piazza Archimede), przy którym stoją dostojne pałace. Po południowej stronie placu mieści się XVIII-wieczny Palazzo Gargallo, a także XIX-wieczny Palazzo del Banco di Sicilia. Tuż obok znajduje się dużo starszy, bo pochodzący z XV wieku, Palazzo Lanza-Bucceri. Po zachodniej stronie stoi jego rówieśnik – Palazzo dell’Orolgio. Każdy z nich przykuwa uwagę fasadą. Wiele średniowiecznych budynków odrestaurowano, nadając im barokowy charakter. Na środku placu mieści się kolejna atrakcja wyspy – przepiękna Fontanna di Diane, stworzona w 1906 roku pod ręką Giulia Moschetti Piceno.\nKamperem na wyspę\nTuryści, odwiedzający Syrakuzy, korzystają z różnych środków transportu. Jednym z nich jest własny camper – wygodna i dająca największą niezależność forma. Dodatkową zaletą jest możliwość zwiedzenia większej ilości atrakcji, zwłaszcza, że dojazd do Sycylii jest bardzo łatwy, a promy na Sycylie kursują często. W pobliżu Syrakuz znajdziemy kilka godnych polecenia kempingów, ale bez względu na to, który wybierzemy, i tak będzie to dobry wybór. Przecież będziemy nocować w wyjątkowo pięknym rejonie.\nJednym z polecanych miejsc jest kemping Rinaura (Agritourist, Strada Laganelli, 8 int. 13, Siracusa). To całoroczny kemping świetnie przystosowany do potrzeb niepełnosprawnych, z placem zabaw dla dzieci i torem do gry w jeu de boule. Tu za nocleg dwóch osób zapłacimy od 21 do 27 euro/dobę, włącznie z opłatą turystyczną, stanowiskiem dla campera i dostępem do prądu.\nJeśli ktoś wybierze Syrakuzy na wycieczkę, przeżyje niesamowitą przygodę, poczuje przeszłość nie tyle zamierzchłą, co zakurzoną i przysypaną wieloma warstwami piasku. Naprawdę warto tu przyjechać.\nCampingi z widokiem na Wenecję\nWenecja Euganejska to region stworzony do wypoczynku, zwłaszcza dla tych, którzy kochają wodę, plażowanie i błogi re... więcej


Wersja z 07:15, lip 17, 2012 (edytuj)\nWersja z 17:24, sie 24, 2013 (edytuj)(anuluj edycję)\n'''Beach Scooter Rentals''' – wypożyczalnia skuterów działająca w [[Vice City]]; występuje jedynie w [[Grand Theft Auto: Vice City]]. Sieć ta ma swoje oddziały w [[Downtown (Vice City)|Downtown]] (7 oddziałów), [[Małe Haiti|Małym Haiti]] (w uliczce, niedaleko miejsca, gdzie był więziony [[Lance Vance]], w misji ''[[Czekając na śmierć]]''), [[Ocean Beach]] (na północ od ''[[Gay Gordos Bouffant Boutique]]'') i [[Washington Beach]] (na południowy-wschód od [[Komisariat policji w Washington Beach|tamtejszego komisariatu]] oraz na południe od [[Plac budowy w Vice Point|placu budowy]]). Mimo że wypożyczalnia proponuje ''skutery na plażę'', w pobliżu niektórych lokali żadnej plaży nie ma bądź jest ona szczątkowa (plaża w Downtown).\nWersja z 17:24, sie 24, 2013\nBeach Scooter Rentals – wypożyczalnia skuterów działająca w Vice City; występuje jedynie w Grand Theft Auto: Vice City. Sieć ta ma swoje oddziały w Downtown (7 oddziałów), Małym Haiti (w uliczce, niedaleko miejsca, gdzie był więziony Lance Vance, w misji Czekając na śmierć), Ocean Beach (na północ od Gay Gordos Bouffant Boutique) i Washington Beach (na południowy-wschód od tamtejszego komisariatu oraz na południe od placu budowy). Mimo że wypożyczalnia proponuje skutery na plażę, w pobliżu niektórych lokali żadnej plaży nie ma bądź jest ona szczątkowa (plaża w Downtown).


Oświetlenie | premiumhg.com\nZróżnicowane oświetlenie podłogowe, z którym do klientów wychodzi producent, charakteryzuje się szczególnie niesamowitym zróżnicowaniem. Nie bez znaczenia są dzisiejsze możliwości, jakie zachwycają klientów w szczególnym stopniu. Wskazane jest zwracać uwagę na dostępne na stronie internetowej promocje różnego rodzaju i rozmaite udoskonalenia. Wśród niezwykle polecanych opcji jest cała gama świetnie przygotowanych opcji do wyboru. Stawiając na znakomicie dopracowane możliwości, można być całkowicie pewnym wyboru tych najlepszych.\nThis entry is filed under Jak wybrać solidne garnki kuchenne? and tagged oświetlenie.\nWybierając oświetlenie do domu czy też mieszkania bezspornie należy zwrócić baczną uwagę na wiele czynników. Oświetlenie ma nadzwyczaj znaczącą funkcję i na pewno pełni znaczącą rolę w całej aranżacji wnętrza. Na rynku odszukasz dzisiaj sporo typów nowoczesnego oświetlenia, jednakże nie każde będzie odpowiednio współgrać z aranżacją Twojego domu bądź mieszkania.