Przestrzeń morska Królewskich Włości.\nby Stannis on Pią Wrz 26, 2014 4:36 pm\nGalera z Braavos wpłynęła na wody królewskie. Statek ślizgał się po falach, dzięki czemu poruszał się z ogromną szybkością. Wiatry sprzyjały, więc wioślarze nawet nie musieli męczyć się z napędzaniem konstrukcji. Na dziobie statku stał Stannis. Patrzył przed siebie i rozmyślał. Z tego stanu wyrwał go bosman.\n- Kapitanie jesteśmy już niedaleko. Jeżeli wiatr się utrzyma to najdalej wieczorem będziemy w Królewskiej Przystani.\n- Niech wioślarze będą gotowi. Pokażemy stolicy co potrafią braavoscy marynarze.\nKurs został delikatnie skorygowany i galera pomknęła w kierunku południowego zachodu.\nRe: Przestrzeń morska Królewskich Włości.\nby Blanche Manderly on Wto Gru 30, 2014 1:08 pm\n-Leech przysłał służącego z informacją, że nie może nas osobiście pożegnać. Problemy żołądkowe... wyszedł, wybiegł tak nieoczekiwanie z naszej uczty...- Blanche zachichotała. Osobiście dosypała bratu środek na przeczyszczenie do wina i z radością patrzyła jak wybiega z sali. Ucztę i nudną ceremonię jakoś przeżyła, chodź nie mogła się powstrzymać w sepcie od śmiechu, na co z dezaprobatą patrzyła jej siostra. Ubrała z tej okazji swoją ulubioną sukienkę czarną sukienkę, ale Elbereth zmusiła ją do przebrania się w ładną, prostą i skromną kremowobiałą ze srebrzysty gorsetem, a także uczesała jej włosy. Leech pełnił rolę ojca, a Elbereth pilnowała, żeby wszystko poszło gładko. Sama uczta nie trwała długo, dziewczyna jadła niewiele i wbrew swoim pierwotnym założeniom nie upiła się do nieprzytomności, była jedynie trochę zmieszana i bardzo zmęczona uśmiechaniem się do ludzi, których nie lubiła. Nie obyło się jednak bez faux pas. Podczas tańca haftka jej sukienki zahaczyła o strój króla i chcąc się uwolnić szarpnęła ją z całej siły ręką powodując przy tym siniaka w okolicach wątroby Daemona Blackfayre. Tak na pożegnanie. Na szczęście szybko przeprosiła. Dobrze, że nie zaczęłam się śmiać... Królowie bywają drażliwi. Śmieszni, ale drażliwi. Teraz była już jednak na statku, wolna od wpływu Leecha i matki. Ciekawe, czy już wie i jak zareagowała? Blanche wyjęła jedwabną chusteczkę i pomachała miastu. Oczywiście śliczny, haftowany materiał wypadł jej z dłoni i porwał go wiatr. Zastanowiła się słysząc pytanie męża. Wciąż jeszcze nic nie powiedział na temat zniszczeń, które zasiała w jego komnacie na statku. -Czy miasto jest duże? I co mogą tam robić dwie młode damy? Nie chciałabym, aby moja siostra uległa nudzie lub znużeniu... Miała też pytania do Willa, ale wolałaby mu je zdać na osobności. Zastanawiało ją, czy czekają na nią jakieś obowiązki lub zadania...\nby Elbereth Tully on Pią Sty 02, 2015 12:46 pm\nKrólewska Przystań stawała się coraz mniejsza, tym samym odchodząc powoli do zbioru wspomnień. Dom rodzinny żegna się zazwyczaj ze łzami w oczach i wielkim żalem, lecz nielubiane miejsce w ramach pożegnania zasługuje jedynie na posłanie mu delikatnego uśmiechu. Elbereth oparła się o burtę statku. Mimo wszystko trudno było jej odpływać. W stolicy zostawali jej bracia, w tym jeden zaginiony oraz Sophia Baratheon, z którą złapała już pewien kontakt. Poza tym dziewczyna nie mogła przestać myśleć o swojej matce. Lady Aelsia zapewne przeżyła szok, gdy powiedziano jej o ślubie młodszej córki. Elbereth miała wyrzuty sumienia, że nie ma jej teraz przy matce. Dodatkowo Tully'ówna niepokoiła się nieco o samą podróż. W końcu płynęli statkiem! Nie żeby statki były obce Beth, przecież była w połowie Mallisterem z Seagardu. A mimo to nie przepadała za morzem, które było zdradzieckie i niepokonane, co pokazał chociażby przypadek jej narzeczonego. Bethy wolała rzeki, strumienie i potoki, które wydawały jej się spokojniejsze i łagodniejsze. Rozmyślania te przerwało jednak pytanie Williama i kilka dodatkowych pytań Blanche.\n-Słyszałam, że Biały Port jest bogatszy nawet od samego Winterfell - powiedziała. Północ co prawda była surowa, ale Manderly mógł mieć rację, twierdząc, że jest w niej coś pięknego. -Jednak nie wiem, jak może on wyglądać o tej porze roku. Czy znajdziemy tam ogród, las lub jakiś zielnik? Zależy mi na roślinach... Chciałabym jeszcze dowiedzieć się, czy w mieście przebywa ktoś z twojej rodziny. Byłabym zaszczycona, gdybym mogła poznać kolejnego członka twego rodu.\nby William Hawke on Pią Sty 02, 2015 1:32 pm\nWilliam wysłuchał pytań Blanche i Elbereth. Na wspomnienie o rodzinie poczuł ukłucie w sercu i ból spowodowany przykrymi wspomnieniami. Prawie nie dał po sobie poznać jak niewygodne było to pytanie. Jednak przed rodziną nie należało trzymać takich tajemnic w ukryciu, tym bardziej, że o tej historii bez problemu dowiedziałyby się na ulicach Białego Portu. Jestem ostatnim przedstawicielem rodu Manderlych, nie licząc jakiegoś dalekiego kuzynostwa i innych rodów mających naszą krew w swoich żyłach. Mój ojciec i starsi bracia zginęli w wypadku... Przecież nie wspomnę, że w katastrofie morskiej, gdy jesteśmy na statku. Matkę zaś zabrała choroba, kilka lat po tamtym wydarzeniu. Rozpacz jest przecież rodzajem choroby, prawda? Tak, więc nie mam zbyt wielu możliwości poznania Ciebie Lady Elbereth z moją rodziną. Niestety. Mam nieślubnego syna, jednak przebywa On obecnie w Essos i chyba nie do końca o taką rodzinę Ci chodziło. Przerwał na chwilę wpatrując się w morską toń, jednak ponownie podchwycił rozmowę. Zaś co do Białego Portu to jest to wspaniałe miejsce. Prawdą jest, że samo w sobie jest bogatsze od Winterfell, wszak twierdza Starków jest zamkiem, a zimowe miasto służy ochronie ludności podczas srogiej zimy, natomiast Biały Port jest miastem z prawdziwego zdarzenia. Bardzo młode, młodsza jest jedynie Królewska Przystań jednak sprawnie się rozwija. Tym bardziej ostatnio. Co do wyglądu. Nasze lasy i pola potrafią wyglądać bardzo pięknie choć fakt, zdarzają się nam już pierwsze śniegi. Nie trzymają One długo, jednak taki jest już urok Północy, nasze rośliny są twarde i wytrzymałe, nawet podczas mrozów potrafią rosnąć i wydawać plony. W samym mieście mamy rozległy Boży Gaj, z pięknym widokiem na zatokę, licznymi drzewami i stawami. Jest nawet jedno choć nieduże gorące źródło. W pobliżu miasta nie ma wielu lasów, trzeba by się zapuścić dalej w moje włości, ale i takie obszary z chęcią Wam pokażę. Co do rozrywek. W mieście sporo się dzieje i być może przebywa tam nawet jakiś minstrel. Za to z chęcią przyjmę Waszą pomoc. W naszym porcie powstają nowe statki, które czekają na swoje nazwy, Buduje się również kilka osad i wiosek, które jeszcze nie otrzymały swoich nazw. Jeden z okrętów chcę nazwać Morskim Karpiem na cześć rybki, którą z taką pasją hoduje Blanche. Moglibyśmy wybrać się też na Mur. Z pewnością warto zobaczyć największą budowlę wzniesioną przez człowieka. Liczę, że wniesiecie trochę życia. Mój dwór nie jest tak bogaty jak znane Wam z Południa i damy na nim się znajdujące z pewnością będą zachwycone mogąc wreszcie poznać kogoś trochę bardziej okrzesanego niż większość z moich poddanych. Myśl o pokazaniu siostrom i zarazem osobom z tak potężnego rodu jak Tully Białego Portu rozpalała Williama. Czuł pokłady zadowolenia płynące z ostatnich decyzji. Na razie z nadzieją wpatrywał się w morze, które było bardzo spokojne jak na tą porę roku.\nby Blanche Manderly on Pią Sty 02, 2015 9:09 pm\nZnowu mówi o swoim synu, musi być ważny. Chętnie bym go poznała. Jakim wypadku? Za to na głos spytała: -Będę mogła polować? Czy w lasach na północy żyją jakiś wielkie stworzenia, takie z legend? Lubię minstreli, lubię rzucać w nich przedmiotami... Statki, wspaniale. Uwielbiam statki. Chciałabym się znać na tym... Naprawdę będziemy mogły je nazwać? Blanche oparła się o burtę o jej oczy zaświeciły. Nie będzie tak źle. Znów przypomniała jej się katastrofa, która miała miejsce w kajucie Willa. Miała nadzieję, że jej mąż miał kopię tamtej mapy. Jej ręka nadal się nie zagoiła. Ciekawe kto posprzątał ten ten bałagan? Blanche zapatrzyła się na morze, statek kołysał tak przyjemnie. Cieszyła się, że nie ma choroby morskiej. To by strasznie utrudniło jej długą podróż. Wychyliła się za burtę, ponieważ wydawało jej się, że dostrzegła... -Ryby! Tam są ryby! Takie ogromne i srebrzyste! Wychyliła się jeszcze trochę, a właściwie podciągnęła i przewiesiła przez drewnianą belkę. -Jak ona się nazywają? Płyną tak... Nie dokończyła zdania, ponieważ przerodziło się ono w głośny krzyk spadającej do oceanu dziewczyny. Poślizgnęła się i straciła oparcie, a następnie poleciała wprost do wody. Uderzenie zamroczyło ją i mimo doskonałej umiejętności pływania i wzięcia płytkiego oddechu, nie mogła wypłynąć, gdyż zaplątała się w suknię. Ale by było śmiesznie, gdybym umarła... Tonąca rybka. Chciała się zaśmiać, ale wokół była woda, a w płucach miała mało tlenu.\nby William Hawke on Sob Sty 03, 2015 7:14 pm\nWilliam widząc żonę wypadającą za burtę krzyknął głośno sam zrzucając szybko buty i kilka najłatwiejszych od odpięcia elementów ubrania. Szybko wyskoczył z statku do wody, zanurzając się kilka metrów pod wodę. Po kilku przepełnionych grozą chwilach w końcu dostrzegł Blanche szamoczącą się z nieporadną suknią. Podpłynął do niej złapał ją w pasie i co sił próbował wydobyć oboje na powierzchnię. Namoknięta suknia stała się bardzo ciężka i William ledwo wydobył ich na powierzchnię. Oczy piekł go od soli, a płuca domagały się powietrza, dostrzegł jednak kawałek liny rzucony przez marynarzy i złapał się go mocno, drugą ręką wciąż przyciskając mocno do siebie Blanche. Podpłynął, a właściwie został przyciągnięty do burty statku, gdzie wisiała już drabinka linowa. Z trudem wdrapał się po niej z Blanche na ramieniu i oboje padli na deski pokładu, Will dysząc ciężko, sprawdził czy Blanche oddycha, ku jego przerażeniu dostrzegł, że tak nie jest. Będąc na kolanach zaczął uciskać klatkę piersiową Blanche i stosując pocałunek życia, który od dawien dawna stosowany był przez kapłanów Utopionego Boga w trakcie ich obrzędów. Po kilku minutach nerwowej walki i życie Blanche w końcu odkaszlnęła wypluwając słoną i zimną wodę. Wraz z Elbereth zanieśli Blanche do kajuty gdzie przebrali ją w ciepłe ubrania i położyli pod ciepłe koce. William przez chwilę jeszcze nasłuchiwał płytkiego, lecz spokojnego oddechu Blanche po czym zwrócił się do Jej siostry. - Elbereth... Czy Ona zawsze jest taka... taka... nierozważna? Wypadki i przypadki dookoła niej pojawiają się non stop i szargają nerwy. Jej brak ostrożności czasami przytłacza. Może... Opowiesz mi o Blanche? W sumie nadal nie znamy się tak dobrze jakbyśmy chcieli. I opowiedz mi o sobie. Bardzo jestem Was ciekaw. Woda powoli ściekała po ubraniach Williama, ale ten nie zwracał na to uwagi, nerwy szarpał nim od środka, a jednocześnie głupio było się przebierać w komnacie, w której jest siostra jego żony. Wypraszać Jej też nie chciał będąc pewien, że martwi się o siostrę. Odrobina wody jeszcze nikomu nie zaszkodziła, jej nadmiar za to już może... ponuro pomyślał spoglądając na Blanche.\nby Elbereth Tully on Nie Sty 04, 2015 9:46 pm\nKolejny dzień jesieni, który zdawał się być tak samo nużący jak jego poprzednicy. No chyba że wypadająca przez burtę statku młodsza siostra jest czymś niezwykłym. Dla większości osób z pewnością byłaby to jakaś nowość, ale Elbereth widziała już za dużo wybryków Blanche, by ten jeden mógł ją zadziwić. Oczywiście martwiła się o swoją siostrę, która przecież mogła utonąć. Na szczęście Blanche w osobie swego męża znalazła chyba osobistego rycerza, który będzie strzegł jej bezpieczeństwa. Co prawda młodsza z dziewczyn Tullych wciąż była nieprzytomna, ale przynajmniej oddychała. Elbereth sprawdziła jej puls tak, jak uczył ją maester. Był trochę słaby, ale to chyba normalne. Dziewczynie było tylko trochę szkoda Williama, który wciąż pozostawał mokry. Musiał się szybko przebrać, jeśli nie chciał złapać przeziębienia.\n-Blanche pojawiła się na świecie, kiedy ja miałam niewiele ponad rok. Zawsze była roztrzepana, lekko wścibska, nieostrożna... Od najmłodszych lat przyciągała nieszczęścia. Działała na nie jak magnes. Po kilku latach już nikt się nie dziwił, kiedy wpadła do studni czy nabiła sobie kolejnego guza. Mimo to ciągle staram się szukać w niej dobra. Blanche jeśli chce, potrafi być naprawdę przyjemna, a czasem też wrażliwa... Nie zrozum mnie źle, ona jest bardzo pogubiona. Nie wie, jak ma się zachowywać, ani też nie rozumie, jakie konsekwencje mogą wynikać z niektórych działań. Ona jest... jest jeszcze niedojrzała. A jednak czasami jej zazdrościłam - Beztroski i odrobiny szaleństwa... Ale na pewno nie odwagi. Bo to, co Blanche wyczynia nie mogę nazwać odwagą, tylko głupotą. Beth z łatwością mogła opowiadać o swojej lekkomyślnej siostrze, jednak opisywanie siebie samej przychodziło jej z trudem. Nie lubiła zdradzać swoich tajemnic, ani też opowiadać o swoich słabościach. Maski i pozy były jej specjalnością, a bycie sobą często odstawiała na dalszy plan. Jednak Will chyba nie stanowił dla niej zagrożenia. Mogła mu co nieco o sobie opowiedzieć. -Przykro mi, ale niewiele mogę o sobie opowiedzieć. Może to wina tego, że nie przywykłam do takich pytań. Kiedy jesteś siostrą lorda Dorzecza, mało kogo interesuje, co tak naprawdę lubisz... Kocham muzykę. Gdybym była mężczyzną, chciałabym być minstrelem. Albo maestrem. Potrafię grać na dwóch instrumentach, dobrze śpiewam, znam się na ziołolecznictwie. Dużo też czytam. O wszystkim, począwszy od historii, poprzez dzieła uczonych, a na baśniach i legendach skończywszy. Świetnie jeżdżę konno, w Riverrun mało który chłopiec jeździł tak sprawnie jak ja. Czasem żałuję, że urodziłam się dziewczynką... - zakończyła lekko drżącym głosem. Elbereth Tully jednak nie płacze, a na pewno nie przy innych ludziach. Dziewczyna spojrzała się na swego szwagra. -Nie ma nic za darmo, Williamie. Teraz ty opowiedz mi o sobie.\nby William Hawke on Nie Sty 04, 2015 10:10 pm\nWilliam spokojnie słuchał słów starszej siostry. Zrobiło mu się trochę żal. Dźwigała na barkach straszny ciężar, a mimo to dawała sobie nieźle radę. W istocie była wzorem damy, która potrafiła własne pragnienia skryć za maską obowiązku. Nie różniła się tym właściwie od dobrych lordów, którzy musieli czasami postępować podobnie. Coraz bardziej cieszył się, że zabrał ją w podróż wraz z Blanche. - Tak. Zaczynam dostrzegać, że Blanche rzeczywiście ma problemy z samokontrolą, jednak szczerze pokochałem jej bystrość, wyjątkowość i hart ducha. Mam nadzieję, ze uda się nam nieco ograniczyć te niebezpieczne zapędy przy okazji nie łamiąc Jej wspaniałej osobowości. Zaś co do Ciebie. Może uraczysz któregoś wieczoru mój dwór pieśnią? Lub grą na którymś z instrumentów? Oczywiście tylko jeśli chcesz. Na Północ rzadko przybywają minstrele, a już prawdziwym rarytasem jest posłuchać kogoś utalentowanego. Zdaje mi się, że chyba słyszałem Twój głos w ogrodach, był naprawdę ładny, z chęcią posłuchałbym go jeszcze. Co do ksiąg, wiedza jest potężną bronią wartą czasami więcej niż tysiąc mieczy. Warto ją pielęgnować. Jednak masz rację, czasami to smutne że nie decydujemy w pełni o własnym losie, ale tak już niestety jest. To wola Bogów? Nie wiem, jednak musimy jakoś z tym żyć choć nie zawsze nam się to podoba. Myślę jednak, że poradzisz sobie, wszak to kobiety często zdobywają władzę nad mężczyznami. Potrafią też same doskonale sprawować władzę, więc nie skreślaj swoich możliwości tak wcześnie. Zaś co do mnie... Moja historia jest smutna... Za młodu byłem odrobinę podobny do Blanche jednak ojciec surowo stępił te zakusy. Potem zaś byłem przykładnym synem aż... aż do wypadku. Później gorycz popychała mnie do złych rzeczy i dopiero kilka lat temu odzyskałem rozum i naprawiłem dawne błędy. Choć nadal mam wiele obowiązków, których nie chcę wypełnić jednak muszę. Czasami chciałbym mieć po prostu okręt i pływać po portach świata poznając różne ludy i ich obyczaje. To byłoby wspaniałe. A jaki jest Leech? Wydawał mi się zbyt skupiony na honorze rodziny i własnym czasami zapominając, że jego rodzina ma własne uczucia.\nby Blanche Manderly on Pon Sty 05, 2015 1:40 pm\nBlanche była przytomna, ale nie dawała znaku życia wsłuchują się w ciekawą rozmowę i opinię najbliższych jej w tym momencie osób. Miała jakieś pojęcie o tym, co o niej mogą sądzić, ale nie myślała, że jest aż tak źle. W dodatku w jej własnej opinii to nie była do końca jej wina, te wszystkie wypadki i zbiegi okoliczności. Skąd miała wiedzieć, że się poślizgnie i wypadnie? Chciała tylko zobaczyć ryby. Były takie piękne. W wodzie wydawało jej się nim straciła przytomność, że jedna z nich przepłynęła blisko niej... Może lepiej by było gdybym się utopiła. Samokontrola. Dobrze... Dostaną to co chcą. I jeszcze ta kpina. Pewnie żałuje, że trafił na mnie, na mnie, a nie na Elbereth. Ona jest przecież wzorem cierpiącej damy i chodzącą doskonałością, a w dodatku potrzebuje kogoś, kto wybawi ją od cierpienia... Dopiero w momencie, gdy Will wspomniał o Leszku, dziewczyna kichnęła i otworzyła oczy mrugając kilkakrotnie. Wyglądała na zdezorientowaną i przerażoną, czyli dokładnie tak, jak chciała wyglądać. Jednak wewnątrz była zupełnie spokojna. Podniosła głowę i rozejrzała się. -Czy ja nie umarłam? Pamiętam tylko zimną wodę i to, że zaplatałam się w suknię... Co się stało?- Postanowiła udawać, że dopiero co odzyskała świadomość, otworzyła szeroko zielone oczy i skupiła je na Willu. Tak będzie lepiej dla wszystkich. Chociaż chciałabym go wypytać o te rzeczy z jego życia, o których tylko wspomniał... Jest taki tajemniczy. A sam wszytko chciałby wiedzieć. Same półsłówka, zbywanie i niedomówienia. Podciągnęła kołdrę pod brodę i zadrżała. Zauważyła, że jest przebrana... Ale William był mokry. Skoczył? Idiota. Mógł się utopić... Ja też mogłam. Lepsza wszakże jedna martwa osoba niż dwie... Może się pomyliłam na początku? Przecież wszyscy lubią Bethy. -Zimno mi, siostrzyczko, czy mogłabyś mi przynieść z mojego kufra z ładowni pelerynę i jakiś ciepły napój. I wróć szybko, przy Tobie czuję się spokojniej. Dlaczego Ty, jesteś mokry, a nie ja? Miała nadzieję, że jej mąż rozwieje jej wątpliwości. Zamierzała mu też powiedzieć, że jeśli za nią skoczył, postąpił głupio, on- taki rozważny.\nby William Hawke on Pon Sty 05, 2015 2:30 pm\nGdy Elbereth wyszła chcąc jak najszybciej spełnić prośbę siostry, William wstał i korzystając z wolnej chwili zaczął się przebierać. Gdy już z grubsza był suchy rzucił mokre ubrania gdzieś w kąt i usiadł przy łóżku. - Wpadłaś po prostu do wody, a ja nie chciałem Ciebie stracić. Oddałem morzu już zbyt wiele i myśl, że miałbym stracić i Ciebie doprowadza mnie do szaleństwa. Jesteś pierwszą osobą od lat przy której jest mi naprawdę przyjemnie. W tym momencie jego ton zmienił się na nieco mniej łagodny, William był już troszeczkę zmęczony ilością "incydentów" podczas ostatnich dni. - Musisz... musisz... Nie... Źle się wyrażam.. proszę Cię bądź bardziej ostrożna. Zgaduję, że ostatnio po tej kajucie nie przebiegł rozpędzony cieniokot? Nie pytam już jaki splot przypadków doprowadził do tych zniszczeń lecz tylko proszę byś zachowała to minimum ostrożności i czasami po prostu pomyślała chwilkę zanim coś zrobić. Tylko Bogowie proszę nie myśl, że mam zamiar zrobić z Ciebie damę. Lubię Ciebie jaką jesteś tylko nie chcę byś zrobiła krzywdę sobie lub komuś niewinnemu. William czuł się trochę jak ojciec robiący wykład nieposłusznemu dziecku, ale wiedział że Blanche musi się opamiętać zanim dojdzie do jakiejś prawdziwej tragedii. Siedział odwzajemniając spojrzenie Blanche szukając zrozumienia i powodów takich przypadków w Jej wzroku.\nby Blanche Manderly on Pon Sty 05, 2015 3:19 pm\nBlanche zastanawiała się przez chwilę, czy powinna odwrócić wzrok, ale stwierdziła, że wcale nie ma na to ochoty. Zresztą mógł zabrać ubrania i wyjść. Patrzyła więc i skarciła samą siebie w myślach, ponieważ jej mąż mówił ważne rzeczy, to była poważna rozmowa, a ona i jej myśli stały się dość niepoprawne. Skupiła się, przeanalizowała wszytko jeszcze raz i po chwili milczenia powiedziała: -Twoje słowa dużo dla mnie znaczą. Postaram się. Więcej nie mogę obiecać. Nie wszytko, zawsze jest moją winą, chociaż... sam już chyba wiesz-przerwała na chwilę i zaczęła od nowej myśli na jednym wydechu. Strasznie ciężko było jej to powiedzieć, ale zrozumiała, że znów o mało nie umarła. A tym razem nie miała tego w planach- Jesteś idiotą, ponieważ skoczyłeś. I kocham Cię za to. Wiem, że bym nie wypłynęła, choć pływam znakomicie, ale ta suknia... -w tym momencie była zupełnie poważna. Tylko dziwnie się czuła mówiąc starszemu i doświadczonemu mężczyźnie, że jest idiotą. Tak naprawdę tak nie myślała-Tylko "przyjemnie"? Zapytała najniewinniej jak potrafiła, by rozładować napięcie. -Masz rację, to był cieniokot... -zmrużyła oczy.-Wiem też, że jest mu przykro z tego powodu i że chciałby Ci jakoś wynagrodzić poniesione straty. Ostatnie słowa wymruczała wyplątując się z koców i siadając na kolanach Willa. Zadbała by ciepła bluza, w którą ją przebrano nie była zasznurowana i by się odpowiednio zsunęła ukazując jej ramię kiedy go pocałowała. William chyba zrozumiał na czy miało polegać to "wynagrodzenie", bo nagle znaleźli się oboje na łóżku, a Blanche zupełnie pozbyła się koszuli. I jakoś już nie było jej zimno, mimo że nadal miała mokre włosy. Jednak w tym momencie drzwi się otworzyły i stanęła w nich Elbereth, której kubek z gorącą herbatą wypadł z dłoni, co zwróciło uwagę pary. Blanche naciągnęła koc na głowę. Przecież miałam być już grzeczna...\nby Elbereth Tully on Czw Sty 08, 2015 12:36 am\nRola służącej młodszej siostry nie szczególnie przypadła jej do gustu. Dziewczyna miała tylko nadzieję, że Blanche nie przyzwyczai się za bardzo do tego typu zachowań. Choć z drugiej strony to była tylko zwyczajna prośba, którą Elbereth jak zwykle odczytała w niewłaściwy sposób. Często w takich przypadkach potrafiła się unieść dumą, dlatego u niektórych osób zyskała sławę przemądrzałej. Na myśl o poruszaniu się na statku, przeszył ją jakiś niespodziewany dreszcz. Czyżby miała chorobę morską? To by było wręcz komiczne, przecież omal nie została żoną wyspiarza. W każdym razie od jakiejś godziny nie najlepiej się czuła. Było jej słabo... Mimo wszystko bez słowa sprzeciwu wybrała się na poszukiwania siostrzanej peleryny i czegoś ciepłego do picia. Kiedy wróciła, nie mogła uwierzyć własnym oczom. Do tej pory uważała swojego szwagra za osobę na tyle przyzwoitą, by mógł się on powstrzymać od tego typu... zachowań. Zaskoczona tym, co ujrzała, upuściła kubek z gorącą herbatą. Naczynie rozbiło się na małe kawałki, a uwolniona ciecz poparzyła jej prawą dłoń. Jednak Elbereth nawet nie pisnęła, wstrzymała ból i lekko speszona cofnęła się do tyłu. Pech chciał, że zawadziła się o jakiś przedmiot i upadła. Upadek był na tyle silny, że spowodował utratę przytomności.\nby William Hawke on Czw Sty 08, 2015 11:41 pm\nWilliam jęknął tylko cicho, gdy Elbereth uderzyła o podłogę kajuty. Ten łoskot był chyba dźwiękiem mojej upadającej opinii. Jednak nie było teraz czasu na użalanie się, trzeba było zająć się siostrą Blanche. William spojrzał tylko w kierunku schowanej po kocem Blanche i wstał czując się ogromnie niezręcznie z powodu krwi wciąż buzującej w ciele ponownie podjął się trudu założenia na siebie ubrań jeszcze przed chwilą zdjętych. Zrobił to tak szybko jak był w stanie i szybko podszedł do Elbereth, upadek nie wyglądał specjalnie groźnie jednak z córką Wielkiego Lorda trzeba było postępować ostrożnie. Zbadał tył Jej głowy jednak nie poczuł krwi, jedynie rosnącego guza. Jedynym rozsądnym wyjściem było teraz zanieść Elbereth do jej kajuty i poczekać aż się obudzi. Wziął ją na ręce i zaniósł do kajuty, na szczęście cała załoga była na pokładzie i odbyło się bez zbędnej sensacji. Blanche po chwili dołączyła i wspólnie przykryli Elbereth kocami. Will odwrócił się do żony. - Elbereth chyba nie będzie miała o mnie najlepszego zdania. Najpierw odebrałem Jej siostrę, a teraz jeszcze to... Choć przyznam rozpalasz niczym dziki ogień. To jak widzisz momentami niebezpieczne. Zerknął w stronę leżącej, a potem jeszcze raz zwrócił się do Blanche. Czujesz się już lepiej? Nie jest Ci zimno? Chyba nie jest dobrym pomysłem by moja twarz była pierwszym widokiem jaki Twoja siostra zobaczy po przebudzeniu, więc oddalę się. Będę na pokładzie. Zawołaj mnie jeśli będziesz czegoś potrzebowała albo jeśli ktoś ma Cię zmienić. Musimy trochę popracować nad naszym zapałem, ale.... podobało mi się. Szkoda tylko z powodu tego wypadku. Uśmiechnął się na wpół zawadiacko na wpół smutno i wyszedł z kajuty. Potrzebował rozgrzewki i odrobiny ćwiczeń. Postanowił potrenować z Belicho na pokładzie do czasu aż Elbereth się nie obudzi.\nby Blanche Manderly on Pią Sty 09, 2015 9:20 pm\nBlanche wyjrzała spod kocyka i zobaczyła znów ubierającego się Willa i swoją siostrę leżącą na ziemi. Niezręcznie. Natychmiast jednak wstała i podbiegła do siostry, żeby sprawdzić, co jej jest. Zauważyła jednak, że nie jest kompletnie ubrana. Niezręcznie. Wróciła więc po ciepłą koszulę, starając się nie złapać kontaktu wzrokowego z mężem, który pochylił się nad Elbereth. Zauważyła, że on nadal... Bardzo niezręcznie. Poszła za nim do kajuty ciesząc się, że uniknęli komentarzy i spojrzeń. Blanche usiadła na łóżku Bethy i pogładziła ją delikatnie po włosach. -Sama uciekłam. Nie pierwszy raz, ale za to chyba skutecznie. Teraz będziemy się widywały raczej rzadko prawda? A w szczególności, kiedy Leszek ją wyda za mąż. Czasami myślę, że jestem jednym wielkim nieszczęściem, przy mnie łatwo ucierpieć. Ja czuję się... bardzo dobrze. I tak. Masz rację, a ja tu posiedzę, dopóki się nie ocknie. Spróbuję się jakoś wytłumaczyć, bo to moja wina. To zawsze jest moja wina, więc powinna zrozumieć. Blanche spodobało się porównanie do dzikiego ognia, właściwie to czuła podobnie. Powinnam mieć na uwadze, że Bethy zaraz wróci. Mogliśmy poczekać.I znowu jej się coś stało przeze mnie. Gdy William wyszedł Blanche rozpięła gorset od sukni siostry, by łatwiej jej się oddychało. W końcu pozostawiła ją w samej bieliźnie przykrytą 2 kocami. Po jakimś czasie znudziło jej się czekanie na obudzenie się siostry, a nie mogła się skupić na leżącej przy łóżku książce, więc sama położyła się koło Elbereth, przytuliła się i zamknęła oczy. Postanowiła pomyśleć o tym, co powie siostrze, ale skończyło się na półsennych marzeniach o silnych i ciepłych objęciach i zaśnięciu.\nby Elbereth Tully on Sro Sty 14, 2015 8:30 pm\nBudząc się, przez krótką chwilę nie wiedziała, gdzie się znajduję. Jednak po chwili zaczęła sobie wszystko przypominać: to jak się tu znalazła i to dlaczego ją tak strasznie boli głowa. Na dodatek było jest strasznie gorąco, co może było spowodowane obecnością śpiącej Blanche wtulonej w Elbereth. Starsza z sióstr nie przepadała co prawda za intruzami w swoim łóżku, ale nie mogła przecież odmówić siostrze. Beth wstała powoli i zaczęła się ubierać. Kiedy skończyła, usiadła na brzegu łóżka, czekając aż Blanche się zbudzi. Dziewczyna zastanawiała się cały czas nad tym, jak powinna skomentować całe to zajście. Doszła do wniosku, że dla wszystkich będzie najlepiej, jeśli przyjmie taką wersję, że niczego nie pamięta.\n-Blanche, obudź się - powiedziała słodkim głosikiem. -Chcesz przespać cały dzień?\nby William Hawke on Sro Sty 14, 2015 10:34 pm\nWilliam nie mógł się skupić na treningu. Kolejna porażka w relacjach z Elbereth dała mu się nieco we znaki. Będzie potrzebował miesięcy jeśli nie alt by przekonać do siebie starszą siostrę... chyba, że Blanche spowoduje jakiś cud. Te ponure myśli ciążące w głowie nie pomogły Willowi skupić się na treningu, ćwiczebny stępiony miecz dzierżony przez Belicho raz za razem znajdował luki w obronie Lorda Białego Portu. Do ran zadanych reputacji dołączyły siniaki na ciele. Dobry przyjaciel Williama nie szczędził mu ostrych lekcji. Po kilku godzinach dość jednostronnej walki w końcu odpuścił i zakończyli trening. Will znużony odłożył ćwiczebny strój i miecz i udał się do kajuty. Nalał wody do dużej bali i umył się dokładnie. Tak odświeżony, stękając cicho z powodu licznych bolesnych sińców wpełznął pod ciepłe koce. Zmęczenie dało o sobie znać i Will szybko pogrążył się w śnie. Początkowo spokojny po pewnym czasie przerodził się w mroczne wspomnienia...\nPokład statku skrzypiał nieco przy mocnym wietrze. Niewiele okrętów, tym bardziej wojennych zapuszczało się w te regiony. Daleko na północnych wodach ponad granicą wyznaczaną przez Mur, nie było handlu, cywilizacji oraz portów. Bezkresny widok brzegu wiecznej zmarzliny i zimnego morza. William stał na pokładzie otulony w ciepły płaszcz. Obok stali jego ojciec i najstarszy brat. Sam liczył tylko dziesięć dni imienia, ale brat skończył ich już szesnaście. Brali wraz z ojcem w wyprawie mającej odegnać zagrożenie Dzikich budujących swoje prymitywne łodzie wioskach leżących na brzegach Zatoki Fok. Wieczne patrolowanie wód mijało się z celem, Straż miała za mało środków i okrętów by wyłapywać wszystkie łodzie, a mieszkańcy Daru byli niezadowoleni z powodu tych nielicznych grup, którym udało się przepłynąć. Trzeba było odsunąć zagrożenie na kilka lat. Dlatego też kilkuset żołnierzy Manderlych oraz kilku innych lordów w ramach "szkolenia" postanowiło się wybrać i dokonać kilku wypadów na wioski Dzikich. Zwiadowcy ze Wschodniej Strażnicy zdobyli informacje o większości z nich. Flota podpływała w okolice każdej z wiosek, kilka okrętów przybijało do brzegów często pod osłoną nocy i żołnierze wbiegali pomiędzy chaty Dzikich mordując ich mieszkańców niezależnie od płci czy wieku. Domostwa splamiła krew, a następnie strawił ogień. Prymitywne topory i włócznie nie miały szans z przewagą liczebną i stalą ludzi z południa. Sam Lord Manderly i jego najstarszy syn brali udział w takich wyprawach podczas których William czekał na statku wraz z marynarzami. Po jednej z nich lord podszedł do swojego najmłodszego syna i zapytał. - Wiesz po co został zbudowany Mur? - Tak ojcze. Ma za zadanie chronić nas przed Innymi. - Owszem, ale nie tylko. Daleka Północ kryje wroga groźnego lecz znacznie mniej legendarnego niż Inni. Dzicy. Parszywi, zakłamani, okrutni i brutalni. Chcą naszych bogactw, naszych kobiet i naszej ziemi. Dlatego też musimy się bronić. Rozumiesz dlaczego musimy niszczyć ich osady przy brzegach! W innym wypadku ich łupieżcy przedostawaliby się na nasze tereny i plądrując siali by chaos. Nie mogę do tego dopuścić jako jeden z lordów Północy. Rozumiesz to prawda? Robimy to z konieczności. - Ale Ojcze. Mur powstał po to by bronić wszystkich ludzi przed Innymi. Dlaczego część z nich pozostała po północnej stronie? Zresztą ziemia jest tam trudna do uprawy, częste śniegi nie ułatwiają życia, nawet w lecie. Sam mnie o tym uczyłeś. Może Oni chcą po prostu żyć bez obaw? Lord Manderly wybuchnął śmiechem jednak po chwili mocno spoważniał. Ciężko ich nazwać ludźmi. To prymitywy znający tylko siłę. W swojej arogancji nie uznają żadnej władzy, nawet miedzy sobą. Pewnie wieki temu było podobnie, nie potrafili przełknąć dumy i sami wybrali taki los. - Jednak Ojcze dlaczego karzesz ich za czyny ich przodków. To niesprawiedliwe. Czy ktokolwiek próbował ich zrozumieć i z nimi porozmawiać? To chyba rozsądniejsze wyjście niż mordowanie całych wiosek. - Ani słowa więcej! Oni potrafią rozmawiać tylko za pomocą toporów i maczug! Nie będziesz opowiadał takich bzdur, gdy usłyszysz krzyki swoich poddanych. Krzyki kobiet porywanych dla ich uciechy, krzyki prostaczków, których jedyną winą było to, że mieszkali w Darze. Chcesz dogadywać się z tymi bestiami?! Jak dobrze, że Twój brat nie jest taki słaby. Takie podejście zrujnowałoby wszystko to czego bronili nasi przodkowie. Jutro popłyniesz ze mną i zobaczysz jak kończą Ci, którzy podnoszą rękę na Północ. To wszystko! Idź do swojej kajuty.William odmaszerował wciąż myśląc o tym co go czeka. A Czekał go widok śmierci i popiołu.\nWilliam z radością odwzajemniał pocałunek wyjątkowo uroczej i urodziwej córki pewnego garbarza. Spotykali się od kilku tygodni i znajomość nie skończyła się na pocałunkach. Syn lorda czuł się szczęśliwy, ojciec nie interesował się nim tak bardzo większość uwagi poświęcając lepiej rokującym synom. Dzięki temu udawało mu się wymykać z Nowego Zamku i wspólnie z wybranką potajemnie zwiedzali miasto i rozkoszowali się wzajemną obecnością. Dni mijały szybko i w szczęściu. Will planował już ich ucieczkę, ślub i wspólne życie. Jednak uwadze jego ojca związek syna nie mógł uciekać w nieskończoność i w końcu przyłapał go na gorącym uczynku. Wpadł do stajni, w której leżał wraz z ukochaną i rozkazał strażnikom ich rozdzielić. Jego przyszłą małżonkę wzięli pod ręce i zaczęli gdzieś wlec - Zaczekajcie! Zostawcie ją! Natychmiast! żołnierze nic sobie z tego nie zrobili. Jego samego też zawlekli za ojcem w stronę zamku. W końcu trafili do samotni ojca, gdzie Lord Białego Portu w końcu się odezwał. - Po raz kolejny przynosisz mi zawód. Czy Ty masz świadomość kim jesteś?! Młodzi lordowie nie uganiają się za jakimiś dziewuchami. A na pewno nie traktują ich w ten sposób. Chcesz sobie pochędożyć to zrób to śmiało! Jednak zachowaj się jak na lorda przystało. Albo stracisz szacunek w oczach swych ludzi. Mam dość. Ona i jej rodzina wyjadą stąd. Przynajmniej na jakiś czas. A Ty nauczysz się co znaczy być lordem. Inaczej gorzko pożałujesz swojej buty.- To nie żadna dziewucha! To moja przyszła żona! I mam gdzieś Twoje wielkie plany! Masz swoich ulubionych synów! Zostaw mnie w spokoju i daj mi możliwość szczęśliwego życia! Ojciec jak zawsze zbył go śmiechem. - Nie masz pojęcia ani o miłości ani o obowiązku. Szybko walory urody jakie teraz Ciebie zachwycają straciłyby na mocy i ujrzałbyś jej prawdziwe oblicze. Oblicze prostaczki, córki garbarza, której wiedza o życiu zaczyna i kończy się na krowich i świńskich skórach. Nie ma zaoferowania nic poza kilkoma fizycznymi atrybutami, a do tego nie trzeba ożenku. - Jesteś potworem! Jak możesz traktować ją jak przedmiot. To co z tego, że pochodzi z gminu. Mam prawo ją kochać. I co z tego, że jestem młody! Nie możesz wiecznie kontrolować mojego życia. - I tu się mylisz mój drogi synu. Właśnie, że mogę. Póki żyję na moim zamku nie dojdzie do takiego mezaliansu. Dostaniesz kilka tygodni czasu na przemyślenie tego. Jednak by pokazać Ci, że jestem szczodry będziesz mógł ćwiczyć walkę mieczem, resztę czasu spędzisz w komnacie byś przemyślał swoje zachowanie. Potem mi opowiesz o swoich błędach i zastanowimy się co począć dalej. Możesz już odejść. Mam wiele na głowie. Pamiętaj ojcze. Nie możesz mnie wiecznie więzić. A ja będę pamiętał. - Daruj sobie. Pamiętaj o naszych słowach. Nie obiecuj czegoś czego nie jesteś w stanie dokonać.\nWilliam stał na szczycie wieży widokowej Nowego Zamku. Wpatrywał się w bezkres morza wspominając kłótnie z ojcem sprzed roku. Musiał mu wtedy po kilku tygodniach przyznać rację. Sposępniał mocno i stracił większość zapału. W końcu jego ojcu udało mu się zdusić bunt syna. Gdy kilka miesięcy później dotarła wiadomość o ciąży jego żony Will nieco się o żywił jednak czujny tym razem ojciec szybko wyjaśnił mu kim będzie jego syn. Powiedział tylko, że będzie mógł wychować się na zamku o ile William pozostanie posłuszny jego woli. Musiał się zgodzić i tak nie widział innego wyboru. Z uporem i bezwzględnością jego ojca nie dało się wygrać, trzeba było to zaakceptować. Z rozmyślań wyrwał do hałas na schodach. Na szczyt wieży wbiegł sługa. Był zdyszany, zlany potem i potwornie blady. - Pa-Pa-Panie Twój Ojciec i bracia... Nie żyją. Niespodziewany sztorm zatopił część okrętów płynących w stronę Wschodniej Strażnicy. Zabrał okręty Twojego Ojca, a również twych braci. Bogowie okazali się okrutni. Co z matką?! Wie już o tym? Nikt nie przeżył katastrofy? Ja-ak? To niemożliwe.Will zbiegł po schodach najszybciej jak mógł i wpadł do pokoju matki. Ta płakała nad kawałkiem pergaminu. Rwała włosy na głowie. William chciał ją pocieszyć jednak nie znał słów, które mogłyby coś zdziałać w tej sytuacji. W końcu odszedł pozostawiając matkę z żalem. Samemu nie wiedząc co ma uczynić. Wszystko to było tak okropnie dziwne i niespodziewane, brzmiało jak kolejny okrutny test ojca niż prawdę. Jednak coś mówiło mu, że posłaniec nie kłamał. Pozostało mu tylko szukać uciechy w objęciach butelki i żalu. Kolejne dni spowiły Biały Port żałobą...\nKilka tygodni później matka Williama zaczęła się coraz gorzej czuć. Jej żal osłabił ją i choroba trawiła Jej ciało. W serce młodego lorda wbiły się kolejne okruchy i całymi dniami przesiadywał z matką. Gdy ta poczuła się już bardzo słabo wezwała go do siebie. - Synu. Zanim odejdę musisz mi coś obiecać. Znasz nasze słowa. I pamiętasz z czyjej ręki zginął twój dziadek. Obiecaliśmy w dniu, w którym się urodziłeś, i w którym dowiedzieliśmy się o dokonanym na nim mordzie, że dokonamy naszej zemsty na wszystkich tych, przez których zginął. Twoim obowiązkiem jest dotrzymać słowa. Wiem, że nie zgadzałeś się z ojcem, jednak pamiętaj. Wszystko co robił służyło dobru naszego rodu w tym również twojemu. Nie zawiedź nas. Tak matko. Dokonam tej zemsty mimo, że się z nią nie zgadzam. Zrozumiałem jednak wartość słów naszego rodu. Zrozumiałem też ojca. Szkoda, że tak późno. Będę pamiętać te słowa i zrobię wszystko by pomścić śmierć dziadka. Możesz na mnie liczyć. Łzy powoli ściekały po policzku Williama. Zbliżał się siedemnasty dzień jego imienia, a pozostał sierotą. W dodatku sierotą obarczoną potężnymi obowiązkami i przyrzeczeniami. Kolejne tygodnie były straszliwe. Smutki topił w morzach wina. Zamykał się na długie godziny w samotni nie chcąc nikogo widzieć. Ta sytuacja miała dopiero po latach się ustabilizować. Po długich, mrocznych latach pełnych smutku i żalu.\nWilliam przewracał się niespokojnie podczas swoich majaków i sennych koszmarów. W końcu jednak się uspokoił i zapadł już sen bez żadnych obrazów.\nby Blanche Manderly on Pią Sty 16, 2015 10:31 pm\n-Tak, mam na to ogromną ochotę. Jest ciemno... spać mi się chce. Jestem taka zmęczona. Widzę, że czujesz się lepiej. Jeśli przeszkadzam Ci tutaj pójdę do siebie i jeszcze trochę odpocznę- Elbereth nic nie wspomniała o minionych wydarzeniach, a Blanche postanowiła sama nie zaczynać tematu. Tak będzie lepiej. Może ona tego wszystkiego nie pamięta? To uderzenie wyglądało poważnie. Pocałowała siostrę na dobranoc i poszła do kajuty przeznaczonej dla niej i męża. Pomyślała, że Will pewnie także śpi, postanowiła więc wejść cichutko, tak żeby się nie obudził. Otworzyła drzwi i bezszelestnie weszła do pokoju. Zaczęła zdejmować ubrania, kiedy usłyszała, że jej mąż coś mówi. Obudził się? Już miała się odezwać kiedy zrozumiała, że on nie mówi do niej, ale przez sen.\nTo musiał być mocny sen, bo dziewczyna skończyła się przebierać i wsunęła się pod pościel słuchając urywek zdań, które wypowiadał William. Mimo że była zmęczona wywnioskowała, że dręczy go przeszłość. Mówił coś o dzikich i Innych. No tak przecież Północ to mur. Musiał go widzieć Rozsądniejsze? Nawet jako dziecko był rozsądny? Blanche domyśliła się, że jej mąż musi powtórnie przeżywać jakąś wyprawę i walkę z dzikimi z wczesnych lat życia. Zastanawiała się co to znaczy i czy to się często zdarza. Nie miała ochoty myśleć o niebezpieczeństwach, które mogły czyhać na jej szczęście. Postanowiła w przyszłości dowiedzieć się o nim więcej. Może dyskretnie popytam w mieście? Jego ojciec wydaje się być nieprzyjazną postacią. Jak na niego wpłynął?\nSen najwyraźniej się zmienił, bo twarz Willa się rozpogodziła, zaraz jednak zaczął z przejęciem mówić coś o jakiejś dziewczynie ze wsi. To musi być TA kobieta. Nadal ją kocha? A ja? Gdzie w tym wszystkim jestem ja? Znów mówi do ojca. To musiało być straszne. Co się później z TĄ kobietą? Blanche nie chciała jej nigdy spotkać, ale miała nadzieję, że nie zdarzyło jej się nic złego. Uśmiechnęła się na myśl, że Will- ten poważny i zrównoważony człowiek, chodzący rozsądek- był kiedyś "buntownikiem". Mam nadzieję, że trochę w nim tego ognia zostało... że tamto uczucie go nie wypaliło.\nKatastrofy? Pomścić dziadka? Teraz nic nie rozumiem. William mówił, że nie posiada rodziny, ale nie był skłonny rozwijać swojej wypowiedzi. Przy Elbereth jakoś nie chciała pytać, ponieważ zauważyła, że ciężko mu przychodzi ten temat. Dewiza..." Obietnica została złożona". Zwykle nie obchodziły jej takie rzeczy, ale dobrze zapamiętała sobie te słowa. Wydało jej się nagle, że zupełnie nic nie wie. Cóż, cokolwiek obiecał teraz ja mam mu pomóc to wypełnić, a on za to musi się ze mną męczyć...\nZastanawiała się przez chwilę, czy to co robi to podsłuchiwanie. Ale doszła do wniosku, że jest w swoim łóżku i to nie jej wina, że Will mówi przez sen. Kiedy tylko jej mąż się trochę uspokoił, wybrała sobie najwygodniejszą pozycję wtulając się do boku Willa. Tak było jej najcieplej, to go jakby uspokoiło i mimo, że Blanche nie zasnęła od razu nie usłyszała już nic więcej. Może to i lepiej. I tak już jestem niespokojna.


Artur - Konsola Sony Playstation PS3 160GB | Fundacja Mam Marzenie\nStrona główna » Marzenia spełnione » Oddział Szczecin » Artur\nArtur (17 lat)\nKonsola Sony Playstation PS3 160GB\nKażda rodzina ma swoja historię. Historia rodziny Artura jest dość niezwykła, przeszli naprawdę dużo pomimo tego nie poddają się, tworzą szczęśliwą rodzinę. Można to było zauważyć podczas spełnienia marzenia Artura.\nTrochę czasu Nam zajęło by dojechać do oddalonej o 200 km od Szczecina miejscowości, w której mieszka Artur. Artur wiedział, że w niedzielę odwiedzą go wolontariusze Fundacji, pomimo tego był trochę skrępowany. Na szczęście atmosfera rozluźniła się, kiedy doszło do wręczenia marzenia i przetestowania nowego sprzętu. Z racji tego, iż w komplecie do Naszej konsoli był załączone kontrolery ruchu oraz gra taneczna, trzeba było poszukać pierwszego odważnego ochotnika, który zainaugurował zawody taneczne. Na szczęście Artur ma młodszego brata –Piotrka, który z chęcią podjął się tego zadnia. Wybrał swój ulubiony utwór i pokazał „starszym” jak to się teraz tańczy. Sprawił tym wiele radości całej jego „widowni”. Swoim tańcem zapoczątkował konkurencje, do której w kolejności zgłosili się wolontariusz Grzesiek, wolontariuszka Ania oraz Mama Artura. Niestety Artura nie udało się namówić na taneczne wygibasy, ale z ciekawością obserwował poczynania innych ochotników. Artur czekała na możliwość sprawdzenia swoich umiejętności w bardziej „poważnych grach” typu FIFA. Na pewno przyjdzie Arturowi nie raz dzielić się swoją konsolą, bo chętnych jest wielu. Po zawodach zaczerpnęliśmy świeżego powietrza i porozmawialiśmy sobie trochę.\nI tak minęło nam niedzielne popołudnie w towarzystwie Artura i w gronie jego naprawdę sympatycznej rodziny. Jak to niezmiernie ważne jest by podczas choroby móc podlegać na innych, niestety doświadczenie pokazuje, że nie zawsze tak sie dzieje. Nasuwa mi się jedna myśl ” Rodzina to jest siła” i dobrze byłoby by każdy Nasz podopieczny miał właśnie taką siłę do walki z chorobą.\nPara młoda Kamila i Maciej Brodaccy Sponsor Anonimowy


W drugiej części konferencji prasowej na pytania dziennikarzy odpowiadał Jan Urban. Oczywiście poruszono temat najbliższego spotkania. Rozmawiano także o zachowaniu linii obrony przy stracie pierwszego gola w meczu z Cracovią, przygotowaniu motorycznym i niedyspozycji strzeleckiej Marcina Robaka. Nie zabrakło pytania o zatrudnienie testowanego Rumuna, Alexandru Longhera.\nSą jacyś poszkodowani po meczu z Cracovią?\nSą tacy. Zobaczymy jak oni będą wyglądać, jeśli chodzi o te drobne urazy. Zobaczymy, ale teraz nie chcę mówić nazwisk.\nKosecki jest ok?\nTak. Tylko lekki rozcięcie.\nJak sprawa wygląda z Cotrą i Joviciem?\nCotra już trenuje indywidualnie, Jović jeszcze nie. Cotra już biega, próbuje różnych ćwiczeń dynamicznych. Leczenie przebiega bardzo dobrze.\nNie wiem. Trudno powiedzieć. Wszystko będzie zależało od tego, jak sam zawodnik się czuje. Ale z tego co mówił lekarz, wszystko idzie w dobrym kierunku.\nJest pan wkurzony na Arka Piecha za kartkę, która eliminuje go z najbliższego spotkania?\nBardziej potem byłem zły. Od razu po meczu nie myślałem o tym, choć wiedziałem, że jest zagrożony. Arek w ogóle uważa, że kartka mu się nie należała. Miał do sędziego cały czas pretensje. Mówił, jeśli mnie dajesz, to dlaczego nie dałeś za faul na Kosie?. No i w tym nie brakuje racji. Ale to już jest historia.\nChciałem wrócić do spotkania z Cracovią. Czy dalej ma Pan pretensję do Jakuba Słowika, że nie wyszedł do tej piłki przy golu Covilo? Czy może Piotr Celeban mógł się tam lepiej zachować? Czy jest możliwe w ogóle powstrzymać w polu karnym piłkarza, tak dobrze grającego głową jak Covilo?\nZawsze są jakieś możliwości. Zawsze to jest łańcuszek zbiegów okoliczności, gdzie można powiedzieć, że można było się zachować inaczej. Po pierwsze rzut z autu - tam trzeba było być dużo bliżej i miał tam kto być, żeby łatwo tej wrzutki zawodnik Cracovii nie zrobił. Tak, moim zdaniem z perspektywy ławki, to było do wyjścia, jeśli chodzi o bramkarza. A Piotrek? Piotrek się spóźnił. Głowę rzeczywiście ma prawo przegrać, bo Covilo jest od niego zdecydowanie większy, gra bardzo dobrze głową. Natomiast na pewno zabrakło kontaktu z nim. Z reguły się tłumaczy zawodnikom: jeśli przegrasz głowę, to jak jesteś w kontakcie w odpowiednim momencie, to rywal może głowę wygra, ale piłka poleci na pewno nie tam gdzie on chce. Także było tam kilka momentów, że można było się zachować inaczej.\nPatrząc na mecz z Zagłębiem Legia wydaje się drużyną do ugryzienia.\nKażdy zespół jest do ugryzienia w naszej lidze. To pokazują wyniki w różnych kolejkach. Tak samo Legia. Nie ulega wątpliwości, że my musimy zagrać naprawdę dobrze, żeby wywieść coś z Warszawy. Takie są wymagania, jeśli gra się z Legią.\nPytanie o formę Marcina Robaka. Jak on się czuje? Czy jest trochę przygnębiony tym, że nie strzela?\nWiemy wszyscy, że Marcin skończył nie najlepiej tamtą rundę. Też byłem zaskoczony tym, że to było - nie oszukujmy się - słabe spotkanie w jego wykonaniu w meczu z Cracovią. Nie było ku temu żadnych przyczyn, bo Marcin trenował wszystko. Nie miał przerw, urazów. Zobaczymy jak będzie. Na pewno takich zawodników nie można skreślać. Trzeba starać się robić wszystko, żeby takich zawodników odbudować. Nie zapominajmy, że to Marcin jest naszym najlepszym strzelcem. Potrafi strzelać bramki. Robimy wszystko, aby znowu tak było.\nTo jest doświadczony zawodnik i zdaje sobie sprawę, że nie zagrał dobrego spotkania. Dajmy mu trochę czasu, bo on wie, że na niego liczymy. Jest bardzo ważnym zawodnikiem dla nas.\nChciałem dopytać o sprawę dystansów zrobionych przez zespół w ostatnim meczu. Porównując z Cracovią jest to różnica około 8 kilometrów, więc dosyć sporo. Dodatkowo porównując ten wynik do innych zespołów Ekstraklasy był to rezultat dość słaby. Piast Gliwice mimo wyraźnej przegranej zrobił aż 118 km. Z czego to może wynikać? Czy są powody do obaw czy nie ma się czym przejmować?\nNie wiem być może błąd systemu?. Było też podane, że 101 km biegała Jagiellonia - później sam system poprawił na 115. Może nas nie poprawili, no nie wiem.\nWracając do sprawy na poważnie. Ja z czymś takim pracowałem już 10 lat temu. To był system AMISCO. Ten jest trochę bardziej unowocześniony. Natomiast już wtedy mieliśmy kamery na stadionie, analizy robili nam Francuzi albo Hiszpanie. Każda analiza meczu kosztowała 2500 euro. Dlatego nigdy nie mieliśmy problemu, jeśli chodzi o przygotowanie fizyczne, bo mieliśmy bardzo dobrą sytuację do porównania z innymi drużynami, które do nas przyjeżdżały. Raz tylko się zdarzyło, że pod względem szybkości na wysokiej intensywności, ktoś biegał 10-15 metrów więcej. Drobnostka. Natomiast tutaj w tym systemie i w tym meczu - trudno mi naprawdę powiedzieć. Ja takiego wrażenia na pewno nie miałem, jeśli chodzi o mój punkt widzenia z ławki rezerwowych, że Śląsk pod względem fizycznym jest słabszy od Cracovii. Jestem w tym zawodzie dosyć długo i czasami tak jest, że twoja drużyna albo przeciwnika siada. W tym przypadku na pewno nie miałem takiego odczucia.\nInną sprawą jest to, że Cracovia miała większe posiadanie piłki. Tak, myśmy im oddali inicjatywę. Chcieliśmy grać średnim, lub głębokim pressingiem. To też wymagało od Cracovii, że ta ruchliwość była zdecydowanie większa niż nasza. Są różne rzeczy, które można wyczytać np. Cracovia miała więcej rzutów rożnych. Od razu wtedy stoperzy idą do przodu, potem wracają. A ty tego nie robisz, jak bronisz tego rzutu rożnego. Jeśli chodzi o kwestię wysokiej intensywności, to akurat my wysokich wyników nie będziemy mieli. Będziemy patrzeć bardziej na maksymalne osiągnięcia każdego z zawodników niż na średnią. Wiemy, że w naszym zespole nie mamy dużo sprinterów.\nMam pewne informacje od tak nazwijmy zaufanej osoby, która mi to przekazała. Trener był zaskoczony, że tak szybko, po meczu z Cracovią działacze chcieli z Panem porozmawiać? Bo wiem, że takie spotkanie było...\nMącisz człowieku, za przeproszeniem. Ja nie wiem o co Tobie chodzi... Ktoś być może Tobą manipuluje, bo po prostu mącisz. Takiego spotkania nie było. Nie było. Ten informator to... musisz znaleźć innego.\nJakie zadania będzie miał prof. Chmura? Słyszałem, że dopiero w przerwie na kadrę ta współpraca ma być nawiązana.\nWtedy pogadamy. Ok?\nKto będzie najbardziej groźny z Legii w piątek i dlaczego będzie to Niezgoda?\nNa pewno chłopak wcześniej i teraz ratuje Legię, bo strzela bardzo ważne bramki. Nie patrzymy w ten sposób na to. W ich szeregach jest wielu zawodników, którzy mogą strzelać bramki. Jest też dużo zawodników młodych, od których nie wiadomo za bardzo czego oczekiwać. Ten pierwszy mecz dla tych nowych zawodników był naprawdę niezły. Natomiast tak jest, że nowi zawodnicy mają motywację, żeby się pokazać w nowym klubie z jak najlepszej strony. Tym bardziej, że to będzie pierwszy mecz na własnym boisku.\nDzisiaj pojawiła się informacja, że Śląsk doszedł do porozumienia z władzami zarządzającymi Stadionem Wrocław. Będzie więcej treningów przed meczami na płycie głównej. Czy to coś zmienia w kwestii rytmu przygotowań do meczów u siebie. Pan się cieszy z tej informacji?\nKomunikat jest, ale fizycznie nie wiem co to oznacza. My z tego co wiem, nie będziemy zarządzać murawą. Ja wiem, jakie warunki panują, jaka jest murawa. Przecież to jest logiczne, że jeśli jest zła, to ja nie wejdę na to boisko, bo nie będę sobie sam robił na złość. Czasami ludzie myślą, że ktoś chce na siłę tam być. Nie. My trenujemy teraz cały czas na sztucznej murawie.\nJa wiem, że to boisko nie jest jeszcze gotowe po zimie. Ta wegetacja tej trawy nie jest taka, jak powinna być. Treningi przedmeczowe są krótkie. Tam nic wielkiego się nie dzieje. Pewnie tak będzie, że możemy tam trenować, ale nie musimy. W wielu klubach w Polsce czy Europie drużyny nie trenują na głównej płycie i nic się nie dzieje.\nJest jakaś decyzja w sprawie Alexandru Longhera? Miał być testowany do końca tygodnia...\nW sprawie kogo?\nTego młodego Polako-Rumuna. On był przy zespole CLJ z perspektywą, że może wejść do pierwszej drużyny.\nKogoś innego trzeba zapytać, bo myśmy go nie testowali.\nDzisiaj bardziej Real czy PSG?\nWszystko jedno. Ja kibicuje Barcelonie.\nLegia nie chce Koseckiego, więc chyba jest za słaby na ich poziom.\nAle kręcą. Pich powiedział, że jak się ma większe posiadanie piłki to mniej się biega. Urban odwrotnie, że oddając inicjatywę to zespół przeciwny będzie więcej biegał. Niech się zdecydują.\nJasiu pakuj walizki


Wielka batalia dyktatorów - Czasopisma - Onet.pl Portal wiedzy\n2008-07-08 Bogusław Kubisz, Piotr M. Majewski\nWielka batalia dyktatorów\nZ Andrew Nagorskim, amerykańskim dziennikarzem polskiego pochodzenia, autorem książek historycznych, rozmawiają Bogusław Kubisz i Piotr M. Majewski.\nW polskich księgarniach pojawiła się pańska najnowsza książka Największa bitwa. Moskwa 1941 – 1942. Poprzednią – powieść Stacja końcowa – Wiedeń – należy zaliczyć do gatunku political fiction. Tym razem niespodziewanie zajął się pan historią militarną i dyplomatyczną. Dlaczego?\nAndrew Nagorski: Przebywałem w Moskwie jako korespondent, lecz tematyka drugowojenna mnie nie pociągała. Odczuwałem związany z tym nadmiar propagandy, ideologii. Obserwowałem defilady weteranów i myślałem, że wolę pisać o innych sprawach. Ale kilka lat temu, już po powrocie do Stanów Zjednoczonych, zetknąłem się z kimś dobrze znającym wojenną historię, kto przekonał mnie, że bitwa o Moskwę wymaga opracowania, gdyż wielu ludzi nie ma pojęcia, że była to największa bitwa drugiej wojny światowej. Miałem obawy, ponieważ nie jestem specjalistą od wojskowości. Rozwiał je mój agent – ustaliliśmy, że nie chodzi o historię czysto militarną, ale o historię opowiedzianą przez ludzi. Będąc w Moskwie, urządziłem kilka spotkań ze świadkami tamtych wydarzeń. Kiedy usłyszałem ich relacje, byłem zdumiony, o ilu sprawach nie wiedziałem. Wojenne wydarzenia wyłaniały się w żywych szczegółach, nabrałem więc przekonania, że z tego musi powstać ciekawa książka. Przeprowadziłem kolejne wywiady, przeczytałem opublikowane pamiętniki, niektóre znalazłem też w archiwach, nawet w Ameryce, gdzie odszukałem nigdy niepublikowane wspomnienia attaché wojskowego amerykańskiej ambasady w Moskwie. Badałem też dokumenty, które wypłynęły niedawno z archiwum NKWD. Temat mnie zafascynował. To jest oczywiście wojenna historia, ale to także dramat ludzki i dramat polityczny.\nW tytule padają słowa „największa bitwa”. Pod Moskwą walczyły masy żołnierzy sowieckich i niemieckich, ale chyba były większe bitwy w drugiej wojnie światowej, choćby krwawa batalia o Stalingrad?\nA.N.: Właśnie nie. Większość ludzi uważa, że największe bitwy to Stalingrad czy Kursk, ale patrząc na liczby, bitwa o Moskwę jest dwa razy większa niż ta o Stalingrad. W tej pierwszej brało udział 7 mln żołnierzy. Obie strony poniosły wielkie straty, też dwukrotnie większe niż pod Stalingradem – 2,5 mln zabitych, ciężko rannych, zaginionych i jeńców, co w perspektywie również oznaczało śmierć. Z tego prawie 2 mln to straty sowieckie. Choć w końcu Rosjanie wygrali, było to bardzo trudne zwycięstwo.\nTo zaskakujące, bo zazwyczaj atakujący ponoszą większe straty niż ci, którzy się bronią...\nA.N.: Tu było odwrotnie – z powodu błędów Stalina. To druga przyczyna, że zdecydowałem się napisać tę książkę. Dziś w Rosji odżywa mit Stalina. I choć wszyscy wiedzą, że był brutalny, że jego rządy to Gułag, zbrodnie itd., to powszechnie uważa się, że był geniuszem militarnym i zwycięzcą w drugiej wojnie światowej. Pokazuję w tej książce, że przynajmniej w pierwszej fazie wojny był beznadziejnym dowódcą i ponosi winę za większość sowieckich strat.\nTo paradoks, że pod Moskwą nastąpiło zderzenie dwóch wojskowych dyletantów. Szczęśliwie dla Stalina po drugiej stronie też stał amator, czyli Adolf Hitler...\nA.N.: Obaj dyktatorzy niemal prześcigali się, który z nich popełni większe i głupsze błędy. Wyliczam w książce błędy Hitlera. Mógł zdobyć Moskwę, ale jego pomyłki pozwoliły Stalinowi wybrnąć z dramatycznej sytuacji. Każdy z nich uważał się za geniusza militarnego, który nie musi słuchać swoich marszałków i generałów – oczywiście cenę za to płacili wszyscy, przede wszystkim prości żołnierze.


Joanna Grzymała-Moszczyńska. Fot. Agnieszka Fiejka\n28 sierpnia 2019 13 lipca 2021\nOpinia publiczna nie akceptuje form protestu nauczycieli, które utrudniają życie rodzicom i uczniom – a umiarkowane formy sprzeciwu, takie jak demonstracje, nie zawsze są skutecznym narzędziem walki. Po zawieszeniu strajku nauczyciele czują się upokorzeni i bezsilni. Michał Sutowski rozmawia z psycholożką, dr Joanną Grzymałą-Moszczyńską.\nMichał Sutowski: Wiosną tego roku w sprawie podwyżek płac strajkowało w polskiej oświacie 600 tysięcy osób i trzy czwarte szkół – najwięcej od ponad ćwierćwiecza. Zespół psycholożek i psychologów społecznych, z twoim między innymi udziałem, przebadał opinie i nastroje nauczycieli w tej sprawie. Dowiedzieliście się czegoś nieoczywistego? I czemu miało to badanie służyć?\nJoanna Grzymała-Moszczyńska: Do współpracy zaprosił nas – dr. hab. Michała Bilewicza, dr Katarzynę Jaśko, dr. hab. Tomasza Bestę i mnie – Ogólnopolski Międzyszkolny Komitet Strajkowy. To było już po strajku, z początkiem czerwca tego roku. Mieliśmy opowiedzieć, co psychologia wie na temat działań zbiorowych, różnego rodzaju protestów. W trakcie dyskusji zaproponowaliśmy, żeby zrobić badanie i rozpoznać nastroje wśród nauczycieli i nauczycielek. Chcieliśmy się dowiedzieć, jakie były ich doświadczenia udziału w strajku wiosną i, przede wszystkim, jakie mają zamiary w sprawie dalszego protestowania jesienią.\nA więc: chcieliby wziąć udział w ewentualnym drugim strajku?\nTak. OMKS chciał zrobić coś w rodzaju prereferendum strajkowego, rozpoznać nastroje. Skorzystaliśmy z okazji i postawiliśmy ankietowanym dodatkowe pytania, które naszym zdaniem mogłyby się okazać przydatne Związkowi Nauczycielstwa Polskiego i nauczycielom myślącym o organizacji protestów w przyszłości. Cel był zatem praktyczny, choć badanie pomaga nam również zrozumieć pewne bardziej ogólne mechanizmy.\nNa ile poczucie, że „coś znaczę” wpływa na chęć zaangażowania się w działania na rzecz ważnej sprawy, nawet mimo poniesionych porażek czy małych szans na sukces – to jeden wątek. Albo jak doświadczenie mowy nienawiści, tzn. bycia jej obiektem, przekłada się na chęć dalszego zaangażowania.\nA ludzie chcieli w ogóle rozmawiać? W końcu z ich wiosennych żądań zostało niewiele. Miał być tysiąc podwyżki dla wszystkich z wyrównaniem od początku roku, a uzyskano ledwie 10 procent podwyżki od września – dla niektórych to mniej niż 300 złotych – uwolnienie dodatku stażowego i skrócenie drogi awansu zawodowego o 5 lat.\nBardzo chcieli – nie tyle rozmawiać, ile się wypowiedzieć w ankiecie internetowej. Byliśmy wręcz zaskoczeni skalą odpowiedzi – aż 7 tysięcy osób rozpoczęło badanie, a do ostatnich pytań dotarło około 5 tysięcy. To oczywiście nie jest próba reprezentatywna, niemniej bardzo duża – około półtora procent populacji nauczycieli w Polsce. Wśród uczestniczek i uczestników – aż 89 procent badanych to kobiety – lekko, co prawda, nadreprezentowane są nauczycielki z wielkich miast, ale sprawdziliśmy, że wyniki w małych miejscowościach czy na wsi w większości kwestii nie różnią się istotnie. Wprawdzie osoby w mniejszych miejscowościach doświadczały nieco większych trudności i miały nieco mniej wsparcia, ale te różnice są niewielkie.\nNo to po kolei. Czy strajk, ich zdaniem, pod jakimkolwiek względem się udał?\nZdecydowanie nie. Aż 80 procent ankietowanych odpowiadało, że cele wiosennego strajku nie zostały zrealizowane, a 15 procent, że „trudno powiedzieć”. Najsilniej odczuwane emocje to poczucie, że „robi się coś ważnego” i że zostało się zlekceważonym. Porównywaliśmy też nastroje w trakcie strajku i już po nim – to poczucie, że robi się coś ważnego, było nieco mniejsze po decyzji o zawieszeniu protestu, natomiast wrażenie bycia lekceważonym wzrosło, podobnie jak poczucie bezsilności i upokorzenia.\nTo w sumie oczywiste. Trudno, żeby porażkę odebrać inaczej.\nPo zawieszeniu protestu wzrosło poczucie bycia lekceważonym, bezsilności i upokorzenia.\nNa pewno były to emocje związane z tym, że rząd nie odpowiedział pozytywnie na żądania, atakował strajkujących i próbował ich skłócić ze sobą. Ale w odpowiedziach otwartych, które dopiero pobieżnie zdążyliśmy przeanalizować, przewijał się też wątek rozczarowania faktem przerwania strajku bez skonsultowania z nimi tej decyzji.\nCzy strajkujący mieli poczucie osamotnienia?\nDeklarowali silne wsparcie ze strony rodzin i własnego środowiska zawodowego – wszystkich nauczycieli, a już w szczególności tych w swoich placówkach. Zaskakująco mało było jednak opinii na temat wsparcia ze strony uczniów, społeczności lokalnej, rodziców i, generalnie, opinii publicznej.\nW omówieniu badania twierdzicie jednak, że nauczyciele nazbyt pesymistycznie oceniają poparcie opinii publicznej i rodziców.\nW tym sensie, że dane zbierane przez CBOS wskazują, iż rodzice częściej niż reszta obywateli wspierali strajk. To wychodzi z badania prób reprezentatywnych na poziomie ogólnopolskim. Faktem jest jednak, że wielu nauczycieli nie otrzymywało sygnałów poparcia ze strony bliskiego otoczenia i wytrwanie w proteście było dla nich trudne. Zdawali sobie również sprawę, że przeciwko nim działa nie tylko propaganda rządowa, ale także kłopotliwe dla rodziców aspekty organizacji życia codziennego, np. problemy z zapewnieniem dzieciom opieki. To budziło dość częstą niechęć do protestujących.\nKiedy czytam wykresy z waszego badania na temat przepływu informacji wśród strajkujących, mam wrażenie, że ktoś tu zaniedbał kwestie komunikacyjne…\nFaktycznie, z ocen nauczycieli wynika, że można to było zrobić dużo lepiej. Widać bowiem dużą rozbieżność między tym, jak docierały do nich informacje w trakcie strajku – głównie od kolegów i koleżanek z pracy, z mediów społecznościowych i tradycyjnych – a oczekiwaniami.\nProtestujący mieli nadzieję, że to od związkowców będą się dowiadywać o postępach rozmów, taktyce na kolejne dni, ogólnej sytuacji. Płynność informacyjna wyraźnie kulała w czasie strajku. Mój znajomy nauczyciel chciał wydawać gazetę strajkową u siebie w szkole, ale poddał się po kilku dniach. Po prostu nie było skąd brać informacji, żeby ją wypełnić – nie mógł ich znaleźć ani na lokalnych stronach ZNP, ani oficjalnej witrynie ogólnopolskiej. Brakowało tam kontentu, mówiąc niezbyt elegancko.\nMówiłaś, że zawieszenie strajku wywołało bezsilność i poczucie lekceważenia. Czytam też, że aż 45 procent nauczycieli uważa tę decyzję za błąd, 35 procent – za słuszną. Czy to znaczy, że mieli nadzieję na zwycięstwo, gdyby wytrwali dłużej?\nEwidentne jest to, że ludzie byli sfrustrowani brakiem wpływu na decyzję władz związku. A mogliby taki wpływ mieć, w końcu żyjemy w 2019 roku i jest mnóstwo narzędzi pozwalających określać kierunek działania organizacji.\nMoże ZNP po prostu miał inne sygnały? Że nastroje opadają, że jest coraz trudniej…\nNastroje można badać dość dokładnie, bo istnieją przecież narzędzia do głosowania i platformy, gdzie można się porozumiewać, np. system do głosowania Helios czy inne platformy do głosowania online, używane w niektórych partiach politycznych. To pozwala choćby na niewiążące sprawdzenie, co ludzie myślą o bieżącej sytuacji, do jakich rozwiązań się przychylają. Na świecie istnieją gigantyczne ruchy społeczne, które jakoś się ze sobą komunikują, zresztą w naszym badaniu pytane osoby postulowały np. wprowadzenie regionalnych grup na Whatsappie.\nI ten brak wpływu był największym problemem w czasie strajku?\nAkurat wśród problemów wymieniano co innego. Na pierwszym miejscu były oczywiście obawy o sytuację finansową własną i rodziny – pamiętajmy, że tylko 3 procent uczestników strajku dostawało zapomogi, a nie przypadkiem strajk dotyczył podwyżek wynagrodzeń. Utrata choćby części pensji mniejszej nieraz niż 2 tysiące na rękę to w tej sytuacji jest bardzo poważne wyzwanie życiowe. Ale źródłem dyskomfortu była też zwyczajna nuda i znużenie wynikające z tego, że robi się nic albo niewiele – to też aspekt organizacji strajku, który w przyszłości trzeba przemyśleć.\nCzyli nie wszystko poszło jak trzeba. A czy nauczyciele zastrajkowaliby teraz jesienią?\n43 procent z nich przystąpiłoby – raczej lub na pewno – do strajku jesienią, natomiast aż 66 procent nauczycieli jest gotowych na udział w innych formach protestu, takich jak demonstracje w swoim mieście lub Warszawie, publiczne debaty z lokalnymi społecznościami o problemach oświaty czy rezygnacja z wszelkich zajęć dodatkowych.\nTrochę mało na wielki ferment.\nMusimy jednak pamiętać, że te dane zbieraliśmy w czerwcu i lipcu. Nauczyciele byli zmęczeni strajkiem i całym rokiem szkolnym, więc dziś te proporcje mogą wyglądać inaczej. Na gotowość do protestowania najmocniej wpływa ocena perspektyw sukcesu, ewentualna masowość wystąpień środowiska, ale też to, czy w czasie strajków wiosną silnie odczuwano emocje pozytywne, czyli dumę i poczucie wielkiej wagi tych działań.\nAle ja czytam w waszym omówieniu, że zdaniem nauczycieli szanse powodzenia jesienią są bardzo niewielkie – tylko 8 procent twierdzi, że sukces jest wysoce lub chociaż raczej prawdopodobny. Jedna trzecia odpowiada „trudno powiedzieć”, a aż 61 procent, że szanse wygranej są niskie lub bardzo niskie. Czyli prognozy są skrajnie pesymistyczne. To skąd te ponad 40 procent czerpie motywację do strajkowania?\nW moim przekonaniu decyduje tu przekonanie o wadze celów strajku – aż dla 81 procent strajkujących to był „bardzo ważny cel życiowy”, dla połowy zaś wręcz „znacznie ważniejszy niż inne cele”. Także w innych naszych badaniach zauważamy, że ludzie się zaangażują w jakąś sprawę, wiedząc, że szanse sukcesu są małe – jeśli ta sprawa jest wyjątkowo dla nich ważna.\nTak silna determinacja to coś nietypowego?\nAż dla 81 procent strajkujących strajk to był „bardzo ważny cel życiowy”.\nRobiłyśmy badania wśród osób broniących Puszczy Białowieskiej czy demonstrujących na marszach KOD i zawsze ludzie angażujący się w protesty mówią, że ta sprawa jest dla nich bardzo ważna. Ale tu wyjątkowo często słyszeliśmy, że to było ważniejsze niż inne cele życiowe. Poza tym skala tego protestu była wyjątkowo masowa – to nie była grupa aktywistów, tylko setki tysięcy ludzi.\nOK, czyli cele były dla strajkujących bardzo ważne. Ale może wynika to z tego, że bliska koszula ciału – strajk, ze względów ustawowych zresztą, dotyczył spraw płacowych. W waszym badaniu pytaliście o nauczycielskie postulaty zmian w oświacie i to jednak charakterystyczne, że waga tematów dotyczących warunków pracy i płacy jest nieporównywalnie większa od wszystkich pozostałych.\nWskazywane cele ewentualnego strajku na jesień dotyczą nie tylko spraw płacowo-bytowych. Owszem, wyższe płace jako postulowany cel wznowionego strajku jesienią wskazało aż 63 procent badanych, ale na kolejnych miejscach było już ograniczenie biurokracji, czyli wypełniania tabelek, a więcej czasu na pracę z uczniem (33 procent), wzrost nakładów na oświatę (27 procent) oraz stabilność organizacyjno-programowa, czyli oderwanie edukacji od zawirowań bieżącej polityki (22 procent). To wszystko przekłada się przecież bezpośrednio na jakość nauczania.\nAle kiedy pytacie o konkretne kierunki zmian w szkole, to entuzjazm nauczycieli jest już umiarkowany. Nową podstawę programową postuluje 15 procent, świeckość szkoły 14 procent, większą autonomię nauczycieli ledwie 10, podobnie jak niższy limit uczniów w klasie. A takie pomysły, jak „większa pomoc psychologiczna dla uczniów”, wprowadzenie nauczania o zmianach klimatu czy wyrównywanie szans edukacyjnych uczniów, to już kwestie zupełnie marginalne.\nNie zgodzę się. Aby zrozumieć to niskie poparcie dla niektórych kwestii, potrzebna jest uwaga metodologiczna. Otóż wybór odpowiedzi był szeroki – kilkanaście różnych pozycji, które przygotowaliśmy z pomocą OMKS. Chcieliśmy jednak zmusić respondentów do rzeczywistego określenia priorytetów, więc osoby biorące udział w badaniu mogły wybrać tylko trzy kwestie, które są dla nich najważniejsze.\nWiemy już, że wielkim problemem przy strajku są finanse – ZNP nie ma takiego funduszu strajkowego, który by zabezpieczył setki tysięcy ludzi na wiele tygodni. Jednocześnie opinia publiczna nie życzy sobie metod protestu, które uderzają bezpośrednio w uczniów. Większość Polaków i większość rodziców uczniów nie popiera odwoływania lekcji, brania zwolnień czy niepojawiania się na egzaminach. Może wynalezienie jakiejś innej metody protestu i zastosowanie jej jesienią to lepszy pomysł niż strajk?\nFaktycznie, mniej nauczycieli deklaruje chęć powrotu do strajku, a dużo więcej wzięłoby udział w demonstracji w swoim mieście (do 58 procent) lub w Warszawie (46 procent), w debatach o problemach oświaty z lokalną społecznością (do 65 procent). Najwięcej, bo ponad 80 procent, jako formę protestu wybiera wycofanie się z wszelkich zajęć nadobowiązkowych. Zarazem opinia publiczna, co wiemy dzięki CBOS, za najbardziej dopuszczalne formy protestów uważa – proszę posłuchać – głodówki i okupacje kuratoriów!\nKtórych z kolei wyraźnie nie chcą podejmować nauczyciele.\nNo właśnie, ludzie akceptują formy protestu, które są bardzo kosztowne czy wręcz niebezpieczne dla samych nauczycieli, byle nie dotykały rodziców ani uczniów. A z kolei te najbardziej umiarkowane formy sprzeciwu, jak demonstrowanie czy publiczne debaty – jaką siłę przetargową one dają? Mam niestety poważne wątpliwości, czy rząd potraktowałby takie działania z należną uwagą.\nTo co robić jesienią? Czy wasze badanie pozwoli nauczycielom i związkowcom wyciągnąć jakieś wnioski polityczne?\nLudzie akceptują formy protestu, które są kosztowne czy wręcz niebezpieczne dla samych nauczycieli, byle nie dotykały rodziców ani uczniów.\nJako badaczka nie czuję się na siłach doradzać ludziom sfrustrowanym sytuacją w oświacie. Działania, które nazwaliśmy „radykalnymi” – blokady ulic czy strajk głodowy – wyraźnie mają niewielkie poparcie wśród nauczycieli, choć już np. strajk okupacyjny popiera 38% osób. Z drugiej strony trudno, żeby same debaty ze społecznością lokalną pozwoliły skutecznie przeforsować ich postulaty. ZNP ma dziś twardy orzech do zgryzienia i mam ogromną nadzieję, że nasze dane się im do czegoś przydadzą, ale niestety nie mam gotowej recepty na sukces.\nTo chociaż parę rekomendacji.\nKoniecznie należy włączyć dużo więcej ludzi w planowanie całej akcji i dyskutowanie o niej, bo głównie przez brak tego włączenia czuli się lekceważeni i pozbawieni wpływu. A to między innymi poczucie sprawstwa decyduje o motywacji i determinacji. Warto też pisać o sukcesach walk pracowniczych w innych państwach, jak chociażby sukcesach amerykańskich nauczycieli w zeszłym roku oraz innych grup zawodowych w naszym kraju. Sądzę też, że byłoby świetnie ułatwić okazywanie wsparcia i solidarności ze strony otoczenia społecznego. Niestety, według polskiego prawa strajk solidarnościowy można podjąć wyłącznie w imię obrony praw i wolności pracowników, którzy nie mają prawa do strajku, więc to niestety odpada.\nA co pozostaje?\nCoraz więcej grup zawodowych w sferze budżetowej myśli o strajku, jak chociażby pracownicy pomocy społecznej. Prawodawcy nie dali nam możliwości strajku generalnego, ale nikt nie powiedział, że te wszystkie planowane protesty pracownicze nie mogą rozpocząć się w tym samym czasie… Bardzo trzymam za to kciuki!\ndr Joanna Grzymała-Moszczyńska pracuje w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Naukowo zajmuje się psychologią społeczną. Bada motywacje do włączania się w aktywizm i mechanizmy sprzyjające zaangażowaniu na rzecz różnych spraw społecznych i politycznych.\nedukacjarozmowy sutowskiegostrajk nauczycieli


a11z1 13 Paź 2017 23:56 885 6\n#1 13 Paź 2017 23:56\nWitam. Polećcie mi, proszę, program, który przekonwertuje avi na mov z kodekiem photo-JPEG w jakości hd. Może być płatny (byle nie za dużo). Z góry dziękuję.\n#2 14 Paź 2017 00:51\nPomocny post #2 14 Paź 2017 00:51\n#3 14 Paź 2017 21:15\nDziękuję za odpowiedź Adamjk. Niestety, musi być photo JPEG. Mam już dwa konwertery i w żadnym nie ma tego kodeka. Wypróbuję dzisiaj Xmedia Recode. Nie bardzo się na tym znam, więc gdyby były jeszcze jakieś pomysły, to bardzo proszę.\nŚciągnęłam ten program. Mov z kodekiem h264 wychodzi pięknie. Ale klient życzy sobie photo- jpeg, a jego nie mogę tu znaleźć (może ja powinnam go mieć w komputerze?). Jestem skłonna kupić jakiś nieduży program do obróbki wideo, byle by obsługiwał co najmniej HD i miał na wyjściu ten piekielny photo-JPEG. Pomóżcie.\n#4 15 Paź 2017 03:02\nPomocny post #4 15 Paź 2017 03:02\nDo kompletu darmowych programów jeszcze jeden:\nCo prawda nie ma Photo-JPEG, ale za to ma Apple ProRes. Istnieje jeszcze QuickTime Player, który w wersji Pro potrafi wyeksportować *.avi do *.mov z kompresją właśnie Photo-JPEG. Pytanie tylko po co? Z technicznego punktu widzenia nie przyniesie to żadnego wzrostu jakości (bo po prostu nie może), natomiast przyniesie znaczny wzrost wielkości pliku. Przykładowo, przekonwertowałem QuickTime Playerem plik *.mp4 (130 MB, 30 min. wideo) do *.mov z najlepszą jakością i wyszło 5800 MB! Podobna wielkość wyszła z Apple ProRes.\nRozumiem, że klient może być np. artystą i ktoś mu kiedyś powiedział o Photo-JPEG jako najlepszym kodeku, ale są chyba granice absurdu. Znalazłem również dyskusję na zbliżony temat https://forums.submit.shutterstock.com/topic/66489-convert-h264-to-photo-jpeg/ i końcowy post tego wątku wiele chyba tłumaczy.\n#5 15 Paź 2017 22:43\nAdamjk, nawet nie wiesz, jak bardzo jestem ci wdzięczna za podjęcie tematu. Xmedia Recode jest lepszy od tego, który miałam (Total Video Conwerter). Ale z klientem się nie dyskutuje. Podobno łatwo jest modyfikować pliki photo-jpeg, a potem nagrać je w wybranym formacie. Skąd ściągnąłeś ten QuickTime Player Pro? Ja dzisiaj ściągnęłam wersję testową Vegas Movie 14. Nie otwiera plików rle ani avi, albo ja się na tym nie znam, albo to tylko wersja testowa. Ja robię animacje w avi bez kompresji i potem kompresuję do mov/ h264. Napisz proszę, gdzie znajdę ten QuickTime Player Pro.\n#6 15 Paź 2017 23:33\nPomocny post #6 15 Paź 2017 23:33\nNapisz proszę, gdzie znajdę ten QuickTime Player Pro.\nA choćby tutaj https://support.apple.com/kb/DL837?viewlocale=en_US&locale=en_US\nz tą drobną uwagą, że nie jest to wersja Pro.\n#7 18 Paź 2017 20:30\nPodobne tematy Konwersja z avi do mov z kodekiem photo-JPEG i w jakości hd\nKonwersja Avi=>Gif , Mov=>Avi\nSzukam programu do konwersji filmów do gifów (mam Ulead GIF Animator 1.5, ale obcina mi filmy). Drugi program potrzebuję do zamiany mov na avi. ... (2)\nPoszukuję programiku, który przekonwertuje mi filmik w formacie avi na format mov. Potrzebuję go do tego, aby spróbować odtwarzać krótkie filmiki w ... (2)\nKonwersja MOV na SVCD, DVD, AVI\nMam kłopoty z konwertowaniem plików Video MOV z aparatu cyfrowego Minolta Z3 na inny format (chodzi mi o możliwość obejrzenia ich na odtwarzaczu DVD).... (3)\nWitam, mam problem z odtworzeniem otrzymanego krótkiego filmiku zapisanego jako plik.avi . Żaden odtwarzacz typu Windows Media Player, All player czy ... (3)\nKonwersja z avi. na avi o mniejszej rozdzielczości\nWitam tak jak w tytule, mianowicie szukam takiego programu. Szukałem w google ale miałem na tyle szczęście, że znalazłem same płatne. Może ktoś korzy... (3)\nFilm MOV na AVI\nWitam.Poszukuje jakiegoś programu który przekonwertuje mi film w formacie MOV(z aparatu) na avi celem możliwości dogrania ścieżki dźwiękowej.Jak naraz... (3)


kulturowe stereotypy - Zwierciadlo.pl\nPrzedstawia się: „Miriam albo Maria, bo to przecież to samo imię”. Jest mamą piątki dzieci, ortodoksyjną Żydówką i feministką. Opowiada nam o tym, co odnalazła w judaizmie, co jej dało wolnościowe wychowanie i co myśli o patriarchacie. Poznajcie Miriam Synger.\nIdea Żywej Biblioteki powstała w Danii w 2000 roku. Ma odzwierciedlać różnorodność społeczeństwa. Polega na rozmowie z osobą, która postrzegana jest przez pryzmat stereotypów, przez co często spotyka się z niechęcią innych ludzi, a czasem - z dyskryminacją. W roli Książek występują, na przykład, przedstawiciele mniejszości etnicznych, osoby homoseksualne, osoby z niepełnosprawnością, wyznawcy różnych religii i niewierzący, osoby o różnych kolorach skóry, itd.


Obłok do czarnej dziury: Zjedz mnie!\nAutor: Michael Moyer | dodano: 2013-06-24\nNajlepsze fajerwerki tego lata mogą pojawić się w centrum Galaktyki\nAstronomowie widzą już kosmiczne przygotowania. Wkrótce, może jutro, wielki obłok gazu i pyłu, a może również i jedna z gwiazd, rozpoczną podróż przez sam środek Drogi Mlecznej, siedlisko supermasywnej czarnej dziury. Powstałe wówczas niebiańskie fajerwerki powinny ujawnić część z sekretów centrum Galaktyki, obszaru zwykle skrywanego przed nami przez kosmiczny pył i odległość.\nBadacze od dawna zastanawiają się, dlaczego czarna dziura z Drogi Mlecznej, w przeciwieństwie do czarnych dziur z centrów innych galaktyk, jest kłopotliwie cicha. Nie wydaje się pożerać materii w tempie, którego byśmy oczekiwali.\nNiestety, interesujący nas obszar w pobliżu czarnej dziury jest zbyt mały i zbyt odległy, by nasze teleskopy zdołały go dokładniej zbadać (wyobraź sobie portret Mony Lizy namalowany na pinezce i umieszczony na Księżycu – a teraz kontempluj jej uśmiech). Nasz niewyraźny ogląd nie pozwala na zrozumienie, dlaczego nie świeci ona z energią wyzwoloną w procesie zasysania gazu z grawitacyjną siłą czterech milionów słońc. Ta obserwacyjna frustracja sprawia, że nadchodzący obłok jest tak ekscytujący. „Gdy widzimy meteor przemierzający niebo, za część z jego światła odpowiada tarcie – mówi Eliot Quataert, astrofizyk z University of California w Berkeley. – Liczymy na to, że zobaczymy coś podobnego – jak obłok oddziałuje z pozostałym gazem opadającym na czarną dziurę”. Obłok będzie służył za próbnik, dzięki któremu astronomowie spędzą najbliższe lata, rozważając skutki jego ruchu: gigantyczny kosmiczny rozbłysk.\nBadacze liczą również na to, że uda się dokładniej ustalić, skąd właściwie przychodzi ta kosmiczna chmura. Niektórzy sugerują, że to dwa zagęszczenia gazu, które zderzyły się w pobliżu centrum galaktyki, zmniejszając moment pędu, który utrzymywał je na pierwotnych orbitach. Inni uważają, że obłok jest młodym, słabo świecącym układem planetarnym, w którym z pyłu nie zestaliły się jeszcze planety, a słońce nadal jest zasłonięte przez gaz.\nSkądkolwiek pochodzi pechowy obłok, jego los jest przesądzony: w ciągu kilku lat zostanie wessany pod horyzont zdarzeń czarnej dziury i przestanie istnieć. Jednak astronomowie będą śledzić jego długie pożegnanie, wykorzystując wszystkie możliwe typy teleskopów. Być może obłok nie jest aż takim pechowcem, zastanawia się Stefan Gillessen, członek zespołu, który odkrył go w 2011 roku. „Ma pecha, bo zginie – śmieje się – ale i szczęście, bo stanie się sławny”.


Użytkownik rsnsr napisał recenzję maj 2016\nSurabaya, Indonezja158 przesłanych treści47 podziękowań\nNadal dobre doświadczenie\nWróciliśmy tu po 2 latach. I tak, na potrzeby ochrony i gości. Lokalizacja przy plaży jest jednym z kosztowności. Najlepsza w hotelu jest jego basen. Dobrze utrzymane, jeśli tak zrobią z wszystko inne, wspaniałe miejsce. Jedzenie było soso tym razem, ale bardzo przystępne.…\nUżytkownik kayleneo napisał recenzję kwi 2016\nJesteśmy bardzo zadowoleni z naszego pobytu w Sunari, choć było kilka - naprawdę po prostu poszliśmy na delfiny. Ale można łatwo pozostać dłużej niż dwa dni i naprawdę podczas podróży po regionie. Personel był świetny - bardzo przyjazny, a kierownik był bardzo pomocny w…\nUżytkownik Cozza napisał recenzję sty 2016\naustraila20 przesłanych treści3 podziękowania\nDobra jakość i fantastyczna lokalizacja\nWybrałem ten hotel ze względu na basen i cieszę się, że tak! Basen był doskonały - piękne i czyste, a tuż obok plaży. Śniadanie jest znacząca, choć jedzenie na lunch i kolację mogłoby być lepsze. Pokoje są czyste, choć trochę zniszczone (ale tego należy się spodziewać w cenie). …\nUżytkownik Sally B napisał recenzję paź 2015\nDarwin, Australia45 przesłanych treści26 podziękowań\nOśrodek był niczym szczególnym, ale był bardzo spokojny i czyste. To jest tuż przy plaży i fantastyczny basen. Jeśli masz możliwość wyboru pokoi typu superior, bardziej przestronne i wspaniale na zewnątrz łazienki. Jedzenie w restauracji było bardzo przeciętne i zawsze się zimno…\nUżytkownik JoanStewart2014 napisał recenzję kwi 2015\nMandurah, Australia4 przesłane treści2 podziękowania\nFantastyczny wypoczynek w Sunari.\nByłam z przyjacielem w Garden Villa. balijski stylu pokoje. Bardzo wygodne. Duży czysty basen z dużą ilością lazyboy krzesła wokół - cień. Trawnik. Restauracja ma widok na plażę. Personel bardzo przyjazny i pomocny. Gorąco polecamy pobyt w Sunari.


Hiszpania - Katedry - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: hiszpania - katedry\n...z wakacji. Stołeczna Vitoria Stolica Kraju Basków zachwyca starówką, kościołami, pałacami, dużą ilością zieleni. Zacznijcie od gotyckiej katedry Najświętszej Marii Panny. Poraża szlachetnym pięknem, ale gdy popatrzymy uważnie, widzimy, że łuki sklepienia mają krzywe linie. Przed kilkunastu laty rozpoczął się remont katedry. By nie zamykać kościoła na tak długo, zezwolono na zwiedzanie w trakcie...\nZdjęcia na temat: hiszpania - katedry\nDyskusje na temat: hiszpania - katedry


Uprawa porzeczek - w Polsce znajduje się 40% światowych plantacji czarnej porzeczki, podobny udział mamy w produkcji owoców tego gatunku. Szansą na poprawę opłacalności produkcji owoców porzeczki czarnej i kolorowej jest rozwijający się rynek owoców deserowych. Wiele odmian porzeczek doskonale nadaje się do tego celu. W Polsce ten kierunek produkcji zaczyna się rozwijać. Książka będzie poradnikiem dla producentów porzeczki czarnej i czerwonej, pragnących zmodernizować swoją plantację lub założyć nową.


Wenger oczarowany młodym Hiszpanem Transfery.info\nWenger oczarowany młodym Hiszpanem\nDani Olmo znalazł się w orbicie zainteresowań Arsenalu.\nArsène Wenger jest dobrze znany z wyszukiwania młodych, zdolnych zawodników. Teraz francuski menadżer zawiesił oko na Danim Olmo z Dinama Zagrzeb. 68-latek jest zafascynowany młodym skrzydłowym i planuje wysłać Chorwatom oficjalną ofertę.\nŹródła blisko związane z klubem potwierdziły „24sata.hr”, że Arsenal pytał o Hiszpana, ale do realizacji transferu jeszcze daleka droga. Chęć pozyskania młodego zawodnika przejawiają też trzy inny angielskie kluby.\nDani Olmo kilka dni temu otrzymał telefon od selekcjonera reprezentacji Hiszpanii do lat 21. Szkoleniowiec „La Furia Roja” zdał sobie sprawę, że 19-latek po uzyskaniu chorwackiego obywatelstwa może otrzymać propozycję gry dla tamtejszej reprezentacji, dlatego też postanowił zareagować.\nSkrzydłowy trafił do Dinama w 2014 roku ze szkółki Barcelony. Już wtedy wyróżniał się na tle rówieśników, ale konkurencja w Katalonii jest ogromna. Jednak eksplozja jego talentu nastąpiła w tym sezonie. Jak do tej pory 19-latek wystąpił w 17 spotkaniach. Zdobył w tym czasie cztery bramki i zanotował pięć asyst. Jego umowa z wicemistrzem Chorwacji obowiązuje do 30 czerwca 2020 roku.\nTAGI: Arsène Wenger Arsenal Anglia Chorwacja GNK Dinamo Zagrzeb Dani Olmo Hiszpania Trenerzy


Ślisko na lubuskich drogach. W sobotni poranek w wielu miejscach na jezdni była cienka warstwa lodu. Kierowcy muszą zachować czujność | Zielona Góra Nasze Miasto\nŚlisko na lubuskich…\nJakub Pikulik 25.01.2020\nSprawdziły się prognozy synoptyków. Na lubuskich drogach jest ślisko. archiwum\nPrzypomnijmy, o tym, że na lubuskich drogach może być ślisko, pisaliśmy w piątek, 24 stycznia. Prognozy synoptyków się sprawdziły. Od sobotniego poranka kierowcy w wielu miejscach borykają się z trudnymi warunkami na lubuskich drogach. OSP Templewo ostrzega przed zamkniętą drogą wojewódzką nr 137. Powodem jest szklanka na jezdni.\nO śliskich drogach ostrzegają też kierowcy w okolicach Gorzowa Wlkp. Synoptycy prognozują, że szczególnie w południowych powiatach województwa lubuskiego, opady marznącej mżawki mogą występować do godziny 13.30.\nPolecamy wideo: Prognoza pogody an najbliższe dni\nMateriał oryginalny: Ślisko na lubuskich drogach. W sobotni poranek w wielu miejscach na jezdni była cienka warstwa lodu. Kierowcy muszą zachować czujność - Gazeta Lubuska\nwarunki na drogach w lubuskiem\nWyłączenia prądu 25.10 w Zielonej Górze\nKoronawirus. Sprawdź, gdzie Ci pomogą! Szpitale, punkty wymazów, teleporady\nUwaga: wezbranie stany alarmowe (25a.10 12:32)\nPonad 300 nowych przypadków zakażeń koronawirusem w Lubuskiem\nAtak nożownika w Zielonej Górze. Ofiara w ciężkim stanie\nPrzegląd tygodnia od 18.10 w Zielonej Górze\nPrzegląd prasy Zielona Góra (24.10) - najważniejsze informacje z soboty\nBez prądu w Zielonej Górze. Sprawdź, gdzie 25.10 planowane są wyłączenia prądu lub awarie\nGdzie planowane są wyłączenia prądu w Zielonej Górze 25.10? Warto wiedzieć, kiedy nastąpi brak prądu w twoim mieście. Przyczyną wyłączenia prądu są najczęściej remonty, modernizacja sieci lub budowy. Dobrze jest przygotować się na tego typu wyłączenia prądu w Zielonej Górze. Przedstawiamy spis miejsc, gdzie możliwe są wyłączenia prądu 25.10. Brak prądu może być denerwującym zjawiskiem, dlatego warto znaleźć sobie zajęcie na ten czas, które nie wymaga użycia energii elektrycznej. Gdzie i kiedy nie będzie prądu?\nOstrzeżenie dla Lubuskiego 25.10.2020 12:32, wezbranie stany alarmowe\nWoj. lubuskie, rzeka Odra, wezbranie z przekroczeniem stanów alarmowych.


Harman/Becker prezentuje nowe mapy w swoich urządzeniach - Artykuły - Chip.pl\nPonad 330 specjalistów codziennie monitoruje europejskie trasy w celu aktualizacji danych. Polski zespół liczy około 40 pracowników Ponad 330 specjalistów codziennie monitoruje europejskie trasy w celu aktualizacji danych. Polski zespół liczy około 40 pracowników «\nW tym roku firma Harman/Becker poszerzyła swoją ofertę w Polsce i rozpoczęła współpracę z AutoMapą - liderem polskiego rynku oprogramowania nawigacyjnego. AutoMapa 5.5 to pierwsze oprogramowanie, które zawiera trójwymiarowe wizualizacje budynków w blisko 1000 miastach i miejscowościach Polski i Europy, co lokuje je w ścisłej światowej czołówce samochodowych systemów nawigacyjnych.\nDzięki współpracy producentów AutoMapy z policją w ramach projektu "500 najniebezpieczniejszych stref w Polsce", kierowcy podróżujący z AutoMapą są ostrzegani o miejscach, gdzie w ostatnim czasie doszło do największej liczby wypadków drogowych.\nNa stronie AutoMapy komunikat: "Nowa AutoMapa 5.3 - prowadzi w Nowy Rok!". To ja się pytam gdzie tę AM 5.5 można kupić ? - dajmy na to, jeśli chcę ją mieć na moim osobistym komputerku.\n.. Poboba mi się taki pomysł ponieważ wiele osób podróżuje i mapa jest każdemu potrzebna. zgłoś nadużycie ›\nMapa się przydaje, ale należy pamiętać, że jej posiadanie nie zwalnia nikogo od myślenia za kierownicą...\nNa promise.pl możesz kupić Automape 5.0 i aktualizacje na DVD do wersji 5.5\nPrzyzwoite oprogramowania nawigacyjne\nDobrze, że zaczęli sprzedaż z Automapą. Czekam na taki sam ruch Garmina.\nAutoMapa nadal się rozwija, choć produkt jest i tak już dość dobry, ale nie będziemy oczywiście bronić się przed udoskonaleniem tego co dobre ...\nAutoMapa jest chyba najlepsza mapa jesli chodzi o Polske\nZnają się chłopaki na rzeczy. Za innowacyjność 5. Nie widziałem jeszcze mapek tej firmy ale następnym razem trzeba będzie zwrócić w markecie uwagę.\nZa bardzo się niewyróżniana od innych.\nAutomapa jest dostępna w Internecie (żeby ją mieć na swoim komputerku) pod adresem http://mapa.targeo.pl/\nPrzyzwoite ,ale ciezko jest przyzwyczaic sie komus kto na codzień obcuje z jeszcze lepszym Mio.\nautomapa, gps, harman/becker, mapy do gps-ów, nawigacja\nNa podobny temat Wielka aktualizacja AutoMapy Becker Traffic Assist Z98, jako prezent na gwiazdkę MapaMap 7.6 - nowa nawigacja na wakacje Multimedialne centrum nawigacji z kamerą cofania Kup nawigację, odbierz pieniądze NAJPOPULARNIEJSZE


Propozycje zabaw integracyjno - adaptacyjnych dla dzieci rozpoczynających naukę w szkole podstawowej | tekst nr 8209\nPropozycje zabaw integracyjno - adaptacyjnych dla dzieci rozpoczynających naukę w szkole podstawowej\nZabawy, które proponuję przeznaczone są dla sześciolatków i siedmiolatków rozpoczynających naukę w klasie pierwszej lub „zerówce”. Należy przeprowadzić je w pierwszym tygodniu września, by pomóc dzieciom zaadaptować się w nowym, w związku z czym stresującym środowisku.\nPodstawowym celem zajęć jest stworzenie zintegrowanej grupy, której członkowie znają się, umieją współpracować oraz potrafią ustalać zasady wspólnej zabawy i pracy. Mają one ułatwić dzieciom nawiązywanie bliższych kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi oraz zmniejszyć napięcia związane z nową sytuacją. Ponadto zajęcia te przyspieszają proces poznawania uczniów przez nauczyciela, pozwalając mu w krótkim czasie rozpoznać cechy charakteru i predyspozycje poszczególnych dzieci.\nZ bogatego repertuaru zabaw integracyjnych wybrałam te, które, jak wynika z moich obserwacji, są najbardziej atrakcyjne dla dzieci. Zabawy podzieliłam na pięć części, z których każda następna zawiera zabawy coraz bardziej integrujące grupę. Jedną część warto zrealizować jednego dnia, a wszystkie – przez pierwszy tydzień pobytu dzieci w szkole. Każda część zaczyna się Iskierką przyjaźni, a kończy wierszykiem Ramię przy ramieniu.\nDzieci stoją w kręgu, trzymają się za ręce. Nauczycielka przekazuje dziecku stojącemu o bok niej uścisk dłoni, wypowiadając słowa: Iskierkę przyjaźni puszczam w krąg, niechaj powróci do moich rąk. Dzieci kolejno przekazują sobie uścisk dłoni.\n2.Powiedz swoje imię\nDzieci siedzą w kręgu. Każdy po kolei mówi jak ma na imię, następnie wymienia różne formy swojego imienia i na zakończenie podaję tę, którą najbardziej lubi. Cała grupa głośno ją powtarza.\n3.Tocząca się piłka\nDzieci siedzą w kręgu i toczą piłkę. Osoba, która ma w rękach piłkę musi przez chwilę ją przytrzymać, a wtedy reszta dzieci mówi: np. Kasia (imię osoby z piłką) należy do naszej grupy. Piłkę należy toczyć dotąd, aż zostanie wypowiedziane imię każdego dziecka.\n4.Pokaż, co lubisz robić\nUczestnicy stoją w kręgu. Każdy po kolei pokazuje pantomimicznie, co najbardziej lubi robić. Reszta grupy zgaduje o jaką czynność chodzi. Na koniec nauczyciel prosi o wymienienie czynności, które się powtarzały.\nDzieci chodzą po sali, a prowadzący wydaje polecenia: poszukaj kogoś, kto ma taki sam kolor oczu jak ty, kiedy go znajdziesz – podaj mu rękę i stań obok niego, ktoś jeszcze może do was dołączyć, jeśli też ma taki kolor oczu; znajdź kogoś kto ma taka samą długość stopy; znajdź kto ma taką samą wielkość dłoni, znajdź kogoś, kto ma taki sam kolor bluzki, itd...\n6.Złap moje imię\nDzieci stoją w kręgu, jedna z osób dostaje piłkę i rzuca ją do kogoś. Osoba, która łapie ma powiedzieć imię osoby, która rzucała i rzuca do następnej, ta łapie i mówi imię tej, która do niej rzuciła itd...\nDzieci chodzą w kole w rytm spokojnej muzyki, kiedy prowadzący krzyknie czyjeś imię pozostałe dzieci skupiają się wokół tej osoby, tworząc wokół niej ciasny krąg. Następnie dzieci razem powtarzają imię wybranej osoby i wracają do kółka.\n8.Ramię przy ramieniu\nDzieci stoją w kręgu trzymając się za ręce i powtarzają za prowadzącym: stoimy ramię przy ramieniu, możemy być wielcy w oka mgnieniu (podnoszą ręce do góry), możemy być też mali (opuszczają ręce w dół), ale nigdy nie będziemy sami (zwracają się do sąsiada, by uścisnąć jego dłoń).\nDzieci stoją w kręgu, trzymają się za ręce. Nauczycielka przekazuje dziecku stojącemu obok niej uścisk dłoni, wypowiadając słowa: Iskierkę przyjaźni puszczam w krąg, niechaj powróci do moich rąk. Dzieci kolejno przekazują sobie uścisk dłoni.\nDzieci chodzą po sali i podają rękę jak największej liczbie napotkanych osób. Przy każdym przywitaniu mówią swoje imię. Każdy z uczestników powinien zapamiętać jak najwięcej imion.\n3.Gra w imiona\nUczestnicy siedzą w kręgu. Jedna osoba trzyma pluszowego misia i podaje go następnej ze słowami: mam na imię (tu mówi swoje imię) i daję tego misia (tu mówi imię sąsiada z prawej strony). Następna osoba mówi: mam na imię (mówi swoje imię), dostałam tego misia od (mówi imię sąsiada z lewej strony) i daję go (mówi imię sąsiada z prawej strony). Następna osoba powtarza to samo, ale po słowach: dostałam tego misia od (tu imię sąsiada z lewej strony), dodaje: który dostał go od (mówi imię pierwszego dziecka). W ten sposób ostatnie dziecko musi powtórzyć imiona wszystkich dzieci z grupy.\n4.Jakie jest twoje imię?\nOsoba prowadząca dzieli dzieci na dwie grupy stojące po dwóch stronach koca trzymanego przez dwie osoby i tworzącego kurtynę. Grupy nie mogą widzieć się nawzajem. Na znak prowadzącego do koca podchodzi jedna osoba z każdej grupy, następnie koc jest opuszczany w dół, a stojący po obu stronach mają za zadanie jak najszybciej powiedzieć imię osoby stojącej naprzeciwko. Kto pierwszy wypowie właściwe imię, wraca na swoje miejsce. Druga osoba przechodzi do przeciwnej grupy.\nCzerwonym flamastrem rysujemy dzieciom kropkę na nadgarstku od strony dłoni. U dzieci praworęcznych na lewej ręce, u leworęcznych na prawej. Tę rękę dzieci muszą trzymać nieruchomo na plecach, kropką na wierzch. Wszystkie dzieci są berkami i ganiają się nawzajem, a dziecko dotknięte w miejsce z kropką staje bez ruchu „zamrożone”. Może je „odmrozić” inne dziecko, dotykając je w to samo miejsce.\nDzieci siedzą w kręgu. Jedno z nich wychodzi z pomieszczenia, a w tym czasie pozostałe zamieniają się miejscami, zaś jedna osoba się chowa. Dziecko, które było na zewnątrz musi zgadnąć kogo brakuje.\n7.Ramię przy ramieniu\n2.Rzut z imieniem\nDzieci stoją w dużym kole. Jedno wchodzi do środka i rzuca w górę piłkę lub miękką maskotkę wykrzykując jednocześnie imię dziecka z koła. Wywołany szybko wbiega do środka i stara się złapać spadająca piłkę. Jeśli mu się uda, zostaje na środku, jeśli nie – wraca do koła.\nDzieci siedzą w kręgu, każde po kolei mówi swoje imię. W następnej rundce dzieci mówią imię sąsiada z prawej strony, a w ostatniej – imię sąsiada z lewej strony.\nDzieci stoją w kręgu. Jedna osoba jest w środku, najlepiej gdy na początku jest nią nauczyciel. Uczestnicy mówią po kolei swoje imiona i starają się zapamiętać, jak ma na imię ich sąsiad z prawej i lewej strony. Osoba siedząca w środku wskazuje na dowolną osobę z kręgu mówiąc albo: w prawo ratatatum, albo: w lewo ratatatum. Osoba wskazana musi powiedzieć imię sąsiada z danej strony, zanim przebrzmi słowo ratatatum. Jeśli jej się to nie uda, wchodzi do środka, a jej miejsce w kregu zajmuje osoba ze środka; jeśli zdąży, zabawę kontynuuje pierwsza osoba.\nDzieci siedzą w kręgu. Jedno z nich wychodzi z pomieszczenia, a pozostałe wybierają „dyrygenta”, którego gesty należy naśladować. Dziecko, które było na zewnątrz musi zgadnąć, kto jest „dyrygentem”.\nDzieci stają w kręgu, a prowadzący przydziela im po kolei nazwy owoców: jabłko, gruszka, śliwka. Następnie prowadzący wywołuje któreś owoce, wtedy dzieci je reprezentujące muszą zamienić się miejscami. Kiedy prowadzący zawoła: sałatka owocowa – wszystkie dzieci zamieniają się miejscami.\n2.Łączenie się w grupy\nDzieci chodzą lub biegają po sali. Prowadzący wypowiada jakąś liczbę, a dzieci starają się jak najszybciej utworzyć kręgi złożone z takiej liczby osób. Kiedy grupy są gotowe – prowadzący wypowiada kolejne liczby i uczestnicy ponownie łączą się w grupy. Jeśli zostaną osoby bez grupy – tworzą krąg z prowadzącym. Warto wprowadzić zasadę, by grupy składały się z chłopców i dziewcząt.\n3.Dworzanie i zamki\nDzieci dzielą się na trzyosobowe grupy. Dwie osoby trzymają się za ręce tworząc kółko, trzecia stoi w środku. Osoby w środku to „dworzanie”, a osoby trzymające się za ręce to „zamki”. Kiedy prowadzący krzyknie: dworzanie – dzieci stojące w środku zmieniają miejsce, szukając innego „zamku”, gdy prowadzący krzyknie: zamki – dzieci trzymające się za ręce zamieniają się miejscami, a gdy prowadzący zawoła: trzęsienie ziemi – zarówno „zamki”, jak i „dworzanie” zamieniają się miejscami.\nKażde dziecko dostaje kartkę papieru A4, na której jest wydrukowane jego imię. Jego zadaniem jest ozdobienie tej kartki przygotowanymi wcześniej naklejkami i własnymi rysunkami.\n5.Czyje to imię?\nDzieci siedzą w kręgu. Nauczycielka kładzie przed nimi po jednej wizytówce z imieniem. Dzieci podnoszą kartki i szukają kolegów o tym imieniu. Jeśli nie wiedzą , co jest napisane na ich kartce, proszą o pomoc inne dzieci lub nauczycielkę. Gdy znajdą właściciela imienia, oddają mu wizytówkę, a ten przykleja ją na dużym arkuszu szarego papieru przyczepionym do ściany.\nProwadzący instruuje dzieci, w jaki sposób trzy osoby mogą pokazać słonia (dziecko pośrodku pokazuje trąbę, a jego sąsiedzi – duże uszy), kangura (dziecko pośrodku tworzy kółko – „torbę” z rąk, a sąsiedzi wsadzają do kółka piąstki – „kangurzątka” i żyrafę (dziecko pośrodku wyciąga w górę ręce tworząc „szyję”, a sąsiedzi kucają i przystawiają piąstki do jego stóp tworząc „kopytka”). Następnie prowadzący staje w kręgu, mówi: słoń, kangur lub żyrafa i wskazuje dziecko, które ma być pośrodku danego zwierzątka. Wskazane dziecko i jego sąsiedzi muszą szybko utworzyć zwierzę, zaś kto się pomyli – wchodzi do środka zastępując prowadzącego.\nUczestnicy siadają w kręgu, z prawej strony osoby prowadzącej zostaje wolne miejsce. Prowadzący mówi: oto jest miejsce puste i zimne, niech zaraz .... (tu podaje imię dziecka z kręgu) usiądzie przy mnie. Wywołane dziecko przesiada się, zaś osobą zapraszającą jest teraz dziecko, po którego prawej stronie zwolniło się miejsce. Warto wprowadzić zasadę, że każdy może być zaproszony tylko jeden raz.\nDzieci dotknięte przez berka stają bez ruchu w rozkroku i czekają, aż je uratuje kolega, który przejdzie pod nimi na czworaka.\nUczestnicy ustawiają się trójkami, stojąc jeden za drugim – w ten sposób tworzą „pociągi”. Pierwsza osoba w każdym „pociągu” jest „buforem” – zamyka oczy i wyciąga ręce do przodu, druga osoba jest „lokomotywą” – zamyka oczy i chwyta pierwsza za ramiona. Trzecia osoba jest „maszynistą”, ma otwarte oczy, chwyta druga osobę za ramiona i przy pomocy rąk kieruje ruchem swojego pociągu. Nikomu oprócz prowadzącego nie wolno nic mówić. „Pociągi” mogą poruszać się z różną prędkością. Po kilku minutach jazdy następuje zmiana ról w zespołach. Zmiany są trzy, tak, by każdy mógł się spróbować w każdej roli.\nDzieci siedzą w kręgu. Każde dziecko zastanawia się co dobrego mogłoby dać grupie, gdyby miało nieograniczone możliwości, następnie kończy zdanie: gdybym miał/a czarodziejska różdżkę, dałabym naszej grupie... Potem dzieci zastanawiają się, które pomysły i w jaki sposób mogą być zrealizowane.\n6.Drzewo z dłoni\nKażde dziecko otrzymuje kartkę w jednym z jesiennych kolorów, odrysowuje na niej swoją dłoń, którą następnie wycina. Na dłoni pisze flamastrem swoje imię lub prosi o to nauczycielkę. Gdy już wszystkie dłonie są wycięte dzieci przyklejają je do dużego arkusza szarego papieru, na którym wcześniej został namalowany gruby pień drzewa. W ten sposób powstaje „drzewo przyjaźni”, które może posłużyć jako jesienna dekoracja sali.\nChomczyńska – Miliszkiewicz M., Pankowska D.: Polubić szkołę, Warszawa 1995\nJachimska M.: Grupa bawi się i pracuje, Wałbrzych 1994\nPawłowska – Niedbała A.: W świecie wartości, Wychowanie w Przedszkolu, wrzesień 2009\nVopel K., Gry i zabawy interakcyjne dla dzieci i młodzieży, Kielce 1999\nVopel K., Witajcie ręce!, Kielce 2009


Sprawdź, jaką karmę wybrać | Psy duże - Royal Canin Polska\nJaka karma będzie odpowiednia dla psa ras olbrzymich?\nW jaki sposób nie tylko zaspokoić głód, ale również zadbać\no zdrowie zwierzęcia?\nPsy powyżej 5 roku życia\nPo odsadzeniu sprawność układu trawiennego szczeniąt rozwija się powoli - nie jest jeszcze możliwe trawienie większych ilości pokarmu czy skrobi. Nieuwzględnienie tych faktów jest przyczyną zaburzeń trawiennych, np. niebezpiecznych biegunek.\nOkoło 3 miesiąca życia szczenięta ras dużych rozpoczynają intensywny proces budowania kośćca. Ich potrzeby energetyczne w tym okresie są dwukrotnie wyższe niż u psów dorosłych\nOd 8 miesiąca młody pies rozpoczyna rozbudowywanie i wzmacnianie masy mięśniowej. Podaż energii w tym czasie musi być precyzyjnie kontrolowana, aby uniknąć ryzyka nadwagi, mogącej prowadzić do deformacji kostno-stawowych i zaburzeń przebiegu wzrostu.\nU psów ras dużych nawet po osiągnięciu dorosłości układ pokarmowy pozostaje szczególnie wrażliwy.\nWażnym składnikiem karmy dla psów dojrzałych jest L-karnityna, która pobudza metabolizm tłuszczy.\nSzczególnie w przypadku psów aktywnych warto zwrócić uwagę na zawartość w karmie tauryny. Wpływa ona korzystnie na pracę mięśnia sercowego.\nPełnowartościowa dieta ma korzystny wpływ na proces starzenia się psa. Dlatego warto szczególnie w tym wieku zapewnić zwierzęciu niezbędne składniki odżywcze.\nWarto sprawdzić, czy w skladzie karmy znajduje się glukozamina i chondroityna. Te elementy odpowiedzialne są za stymulowanie odnowy i zapewnienie elastyczności stawów.\nWraz z wiekiem u psów pogarsza się apetyt, dlatego warto zadbać o to, aby karma posiadała specjalnie wyselekcjonowane oraz wysoce strawne białka, które podnoszą smakowitość pożywienia.