PolishWinnipeg.com Nr. 094- Polonijny Link Winnipegu\n<<< Nr 094 >>>\n1 października 2009 Archiwa Home Kontakt Thunderbay\nZabawa dożynkowa w PTG Sokół St. Boniface- nagrania i zdjęcia\nCzy to juz jesień?- obrazy, barwy, poezja artystów Winnipegu\nBogactwo polskiej kultury ludowej- opowieści Ewy Bieleckiej- TAŃCE RZESZOWSKIE\n"Polki w świecie" wywiad z Anną Góral\nPodróże dookoła Polski- ciekawe miejsca- Suwałki\nKrzyżacy - Henryk Sienkiewicz Rozdział XLIII Tom II\nDuring its 31st session, in New Zealand on June 27, 2007, the UNESCO World Heritage Committee\napproved a change in the entry for the remains of the Auschwitz concentration camp.\nThe previous name, "Auschwitz Concentration Camp," has been changed to "'Auschwitz-Birkenau. The Nazi German Concentration and Extermination Camp (1940-1945)."\nThe new name, proposed jointly by Poland and Israel, was approved unanimously.\nTomasz Merta, Undersecretary of State in the Ministry of Culture and National Heritage\nand General Monuments Preservation Officer, took part in the session,\nas did Auschwitz-Birkenau State Museum Director Piotr M. A. Cywiński.\nPOETA DYZURNY - POET ON DUTY\nBOLEK CZERNEWCAN - NOWY PORTAL\nDRODZY MIŁOŚNICY POLSKIEJ KULTURY !\nMam przyjemność zawiadomić Wszystkich o moim nowym portalu w internecie.\nWierze, że wielu z Was zechce zajrzeć do moich stroniczek choćby z czystej ciekawości, a co z tego wyniknie to się okaże.\nProszę o przekazanie tej informacji każdemu z Waszego grona znajomych, zainteresowanych poezją.\nŻyczę Wszystkim jak najlepszych wrażeń\nJuż wkrótce w Winnipegu\n29 listopada 2009 r ( niedziela ) o godzinie 18:00 w Centrum Kultury Francuskiej w Winipegu odbędzie się przedstawienie teatralne sztuki Kazimierza Brauna " Helena " - Rzecz o Modrzejewskiej. W roli głównej znakomita, dobrze znana publiczności Winnipegu - Maria Nowotarska.\nJerzy Kryszak - Lepper dzwoni do domu\nSTOSOWANIE UMOWY Z KANADĄ O ZABEZPIECZENIU SPOŁECZNYM W ZAKRESIE EMERYTUR I RENT USTALONYCH PRZEZ ZUS\nPostanowienia Umowy między Polską a Kanadą o zabezpieczeniu społecznym z 2008r. dotyczące świadczeń emerytalno-rentowych realizowanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych\nOd 1 października 2009 r. obowiązuje Umowa o zabezpieczeniu społecznym między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą, podpisana w Warszawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. (Dz.U. z 2009 r. nr 133, poz. 1095), zwana dalej „Umową” oraz Porozumienie Administracyjne w sprawie stosowania tej umowy podpisane w tym samym dniu (Dz.U. z 2009 r., nr 133 poz. 1097). Teksty Umowy oraz Porozumienia Administracyjnego dostępne są w bazie umów międzynarodowych w serwisie internetowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych (www.msz.gov.pl).\nPolsko-kanadyjska Umowa z 2008 r. ma zastosowanie przy ustalaniu uprawnień, obliczaniu wysokości oraz wypłacie świadczeń emerytalno-rentowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odniesieniu do:\nosób posiadających okresy ubezpieczenia przebyte na podstawie polskich przepisów prawnych oraz okresy ubezpieczenia lub zamieszkania przebyte zgodnie z ustawodawstwem Kanady, niezależnie od miejsca zamieszkania tych osób,\nosób zamieszkałych na terytorium Kanady, posiadających okresy ubezpieczenia (okresy składkowe, nieskładkowe) przebyte wyłącznie w Polsce,\na także osób pozostałych przy życiu po śmierci ww. ubezpieczonych (renty rodzinne, zasiłki pogrzebowe).\nUmowa dotyczy uprawnień każdej osoby, która podlega lub podlegała ustawodawstwu jednego lub każdego z państw (Polski i Kanady), jak również innych osób, których prawa pochodzą od takiej osoby (np. członków rodziny).\nUmowa obejmuje swym zakresem stosowania, w szczególności:\nosoby, które są lub były ubezpieczone w obu państwach (Polsce i Kanadzie), bez względu na miejsce zamieszkania takich osób (osoby zamieszkałe w Polsce, w Kanadzie albo poza terytorium tych państw, np. w Argentynie),\nosoby, które są lub były ubezpieczone w jednym z tych państw, a zamieszkują w drugim państwie (np. osoba, która pracowała w Polsce, a obecnie mieszka w Kanadzie),\nosoby wywodzące swoje prawa pochodne od ww. osób (np. członkowie rodziny ubiegający się o rentę rodzinną po pracowniku, który podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce i w Kanadzie).\nUmowa dotyczy osób zamieszkałych w Polsce, Kanadzie oraz w innych krajach. Miejsce zamieszkania poza Polską i Kanadą nie stanowi przeszkody w stosowaniu Umowy np. w zakresie sumowania okresów dla celów ustalenia emerytury w którymś z tych państw. Umowa nie daje natomiast podstaw do transferu przyznanych świadczeń emerytalno-rentowych do miejsca zamieszkania w państwie trzecim, czyli poza terytorium Polski i Kanady.\nWniosek o emeryturę do ZUS zgłosił pan Nowak zamieszkały w Polsce, który posiada okresy ubezpieczenia w Polsce oraz w Kanadzie. W jego przypadku przy ustalaniu emerytury na podstawie okresów ubezpieczenia przebytych w Polsce i w Kanadzie ma zastosowanie polsko-kanadyjska Umowa o zabezpieczeniu społecznym.\nWniosek o emeryturę do ZUS zgłosił pan Kowalski zamieszkały w Argentynie, który posiada okresy ubezpieczenia w Polsce oraz w Kanadzie. W jego przypadku przy ustalaniu emerytury na podstawie okresów ubezpieczenia przebytych w Polsce i w Kanadzie ma zastosowanie polsko-kanadyjska Umowa o zabezpieczeniu społecznym, bowiem fakt zamieszkiwania przez zainteresowanego w Argentynie nie stanowi przeszkody do zastosowania postanowień Umowy. Jeżeli emerytura z ZUS zostanie zainteresowanemu przyznana, będzie ona wypłacana na rachunek bankowy zainteresowanego w Polsce albo do rąk osoby upoważnionej do odbioru świadczeń zamieszkałej w Polsce.\nUmowa ma zastosowanie bez względu na obywatelstwo osób zainteresowanych. Mogą z niej korzystać obywatele polscy, kanadyjscy oraz osoby nieposiadające obywatelstwa żadnego z tych państw.\nWniosek o emeryturę do ZUS zgłosiła pani Kwiatkowska, będąca obywatelką polską, posiadająca okresy ubezpieczenia w Polsce oraz w Kanadzie. W jej przypadku przy ustalaniu emerytury na podstawie okresów ubezpieczenia przebytych w Polsce i w Kanadzie ma zastosowanie polsko-kanadyjska Umowa o zabezpieczeniu społecznym.\nWniosek o emeryturę do ZUS zgłosiła pani Lopez, będąca obywatelką hiszpańską, posiadająca okresy ubezpieczenia w Polsce oraz w Kanadzie. W jej przypadku, przy ustalaniu emerytury z ZUS na podstawie okresów ubezpieczenia przebytych w Polsce i w Kanadzie , również znajdzie zastosowanie polsko-kanadyjska Umowa o zabezpieczeniu społecznym, ponieważ nieposiadanie przez zainteresowaną obywatelstwa polskiego, ani kanadyjskiego nie stanowi przeszkody w zastosowaniu postanowień tej Umowy.\nJAKICH ŚWIADCZEŃ DOTYCZY UMOWA Z KANADĄ\nUmowa dotyczy, po Stronie Polskiej, świadczeń z systemu ubezpieczeń społecznych, udzielanych w ramach:\npowszechnego systemu ubezpieczeń społecznych, administrowanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS);\nsystemu ubezpieczenia społecznego rolników, administrowanego przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS).\njednorazowe odszkodowania z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,\nrenty z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,\nPoza zakresem przedmiotowym Umowy pozostają świadczenia takie jak:\nkrótkoterminowe świadczenia udzielane w ramach systemu ubezpieczeń społecznych: świadczenia pieniężne z tytułu choroby i macierzyństwa (w tym zasiłki chorobowe, macierzyńskie, opiekuńcze) oraz krótkoterminowe świadczenia pieniężne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (w tym zasiłki chorobowe z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych),\nświadczenia opieki zdrowotnej,\nświadczenia z tytułu bezrobocia,\nświadczenia przysługujące z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych, w tym funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz żołnierzy zawodowych,\nuposażenia sędziów i prokuratorów w stanie spoczynku,\nświadczenia na rzecz ofiar wojny lub jej skutków (np. renty inwalidów wojennych i wojskowych, świadczenia kombatanckie),\nPo Stronie kanadyjskiej Umowa ma zastosowanie do świadczeń przysługujących na podstawie:\nUstawy Zabezpieczenia Emerytalnego oraz ustanowionych zgodnie z nią przepisów prawnych (system oparty na zamieszkaniu),\nPlanu Emerytalno-Rentowego Kanady oraz ustanowionych zgodnie z nim przepisów prawnych (system oparty na ubezpieczeniu).\nDotyczy to świadczeń kanadyjskich takich jak:\nemerytura z tytułu okresów zamieszkania (Old Age Security),\nemerytura z tytułu zakończenia zatrudnienia (Retirement pension),\nświadczenia dla osób pozostałych przy życiu (Survivors benefit),\nświadczenie z tytułu śmierci (Death benefit),\nświadczenia dla dzieci zmarłego bądź dla dzieci inwalidy (Surviving Child or Disabled Contributor’s Child benefit).\nUmowa nie ma zastosowania do Planu Emerytalno-Rentowego Prowincji Quebec (który obowiązuje w prowincji Quebec w miejsce Planu Emerytalno-Rentowego Kanady). Osoby objęte w Kanadzie wyłącznie tym Planem będą mogły skorzystać z postanowień Umowy po wejściu w życie stosownego porozumienia między władzami Polski oraz Prowincji Quebec.\nNa stronie internetowej http://zus.pl/default.asp?p=4&id=2749 znajdują się nastepujące szczegółowe informacje:\nZASADY KOORDYNACJI ŚWIADCZEŃ EMERYTALNO-RENTOWYCH\nUSTALANIE EMERYTUR I RENT Z ZUS Z ZASTOSOWANIEM UMOWY:\n- Uwzględnianie okresów uznawanych dla celów przyznania świadczeń z ZUS\n- Uwzględnianie okresów uznawanych przebytych w państwie "trzecim"\n- Obliczanie emerytur i rent z ZUS z zastosowaniem umowy\n- Okresy ubezpieczenia w Polsce krótsze niż 12 miesięcy\n- Ustalanie niezdolności do pracy dla celów świadczeń z ZUS\n- Przyznawanie jednorazowego odszkodowania i rent z tytułu wypadków przy pracy lub chorób zawodowych\n- Przyznawanie zasiłków pogrzebowych\nPODSTAWY WYMIARU EMERYTUR I RENT DLA OSÓB POSIADAJĄCYCH OKRESY UZNAWANE W KANADZIE\nPODSTAWY OBLICZENIA NOWEJ EMERYTURY Z ZUS\nZMNIEJSZENIE LUB ZAWIESZENIA ŚWIADCZEŃ Z ZUS Z TYTUŁU PRZYCHODU OSIĄGANEGO W KANADZIE\nWPŁYW KANADYJSKICH ŚWIADCZEŃ NA PRAWO I WYSOKOŚĆ EMERYTURY LUB RENTY Z ZUS\nPRZELICZANIE NA WNIOSEK OSÓB ZAINTERESOWANYCH EMERYTUR-RENT ZUS PRZYZNANYCH PRZED DNIEM WEJŚCIA W ŻYCIE UMOWY\nZGŁASZANIE WNIOSKU O ŚWIADCZENIA EMERYTALNO-RENTOWE Z ZASTOSOWANIEM UMOWY\n- Podstawowe zasady dotyczące zgłaszania wniosków o świadczenia\n- Wnioski o świadczenia osób zamieszkałych w Polsce\n- Wnioski o świadczenia osób zamieszkałych w Kanadzie\n- Wnioski o świadczenia osób zamieszkałych w państwie trzecim\n- Gdzie złożyć wniosek o świadczenie z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej?\nWYPŁATA EMERYTUR I RENT Z ZUS ORAZ ICH TRANSFER DO KANADY\nOBOWIĄZKI INFORMACYJNE WOBEC ZUS EMERYTÓW LUB RENCISTÓW ZAMIESZKAŁYCH W KANADZIE\nDEFINICJE POJĘĆ UŻYWANYCH W UMOWIE POLSKO-KANADYJSKIEJ\nWZORY FORMULARZY WYKORZYSTYWANYCH PRZEZ KLIENTÓW ZUS PRZY STOSOWANIU UMOWY Z KANADĄ\nGDZIE UZYSKAĆ DALSZE INFORMACJE\nOpracowanie Jolanta Małek polishwinnipeg.com na podstawie informacji Serwisu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych\nZABAWA DOŻYNKOWA W PTG SOKÓŁ ST. BONIFACE\nZgodnie ze staropolskim zwyczajem - u progu jesieni - w Polsce uroczyście obchodzone jest święto plonów. W Winnipegu zakończenie zbioru płodów ziemi, kojarzy się z dobrą zabawą dożynkową co roku organizowaną prze PTG Sokół St. Boniface. Podczas imprezy dożynkowych w Polsce można oglądać parady wieńców dożynkowych, wystawy płodów rolnych, pszczół i ptactwa ozdobnego oraz kosztować regionalnych potraw. Tegoroczna zabawa dożynkowa w Sokole St. Boniface, która odbyła się 26. września 2009 roku to pięknie wystrojona sala, doskonałe jedzenie, zabawa taneczna przy muzyce proponowanej przez Janusza Kiełbusiewicza oraz inne atrakcje.\nGości przywitał prezes PTG Sokół St. Boniface Piotr Mikus\noraz odpowiedzialna za organizacje imprez w Sokole Elżbieta Kiełbusiewicz. Pani Ela przywitła gości takimi słowami:\nNad wrześniowym niebem zapachniało świeżym chlebem\nNajwspanialszym darem lata, są te polony z naszej ziemi\nŚlicznie przystrojone kolorowymi kwiatów wstęgami i wieńcami...\nDowcip i humor z jakim prezes Sokoła St. Boniface przywitał wszystkich a później również prowadził miedzy innymi losowanie nagród w loterii udzielał się uczestnikom zabawy.\nSponsorami tegorocznej zabawy dożynkowej byli:\nGolden Hand Jeweller,\nNortwestern Roofing LTG,\nTranspot Colision Cenntre,\nKarpaty Meat- Deli,\nWest Side Dental Group.\nCZY TO JUZ JESIEŃ?-\nOBRAZY, BARWY, POEZJA... ARTYSTÓW WINNIPEGU\nJesień resztki lata zbierała z ochotą\nIdąc aleją kasztanową, lekko i zalotnie\nPrzebarwiała zieleń w purpurę i złoto\nWskakiwała w serce, jak dziecko na stopnie…\nPłoszyła na stawie “zamyślone” kaczki\nŚmiała się słonecznie, płakała deszczowo\nObumarłych liści wywoziła taczki\nSzeptała przechodniom smętne “to i owo”….\nPęki jarzebiny wieszała na szyji\nNa wrzosowym kocu wygrzewała ciało\nZ deszczu, słońca i watru istnej kołomyji\nMalowała obraz, grubym pędzlem śmiało!\nPodziwiali ludzie jesienną zadumę\nGrzybami przerosłe …. i łaki i las..\nPtaki kluczem leciały, jak wierni na sumę\nZegar na ratuszu dzwonił, że już czas….\nPod płotem usiadła, w odrobinie cienia\nBo troszkę znużoną pląsaniem się stała..\nBurą suknię wkładała – prawie od niechcenia\nGdy się do jej dłoni zima przytulała…\n(24 wrzesień 2009)\no swojej wolności\no tym, że wszystko jest\nżurawie niosły wtedy\nklucz świętego Piotra\notwierały mi niebo\ntakie dla mnie\nCóż to takiego?.\nCzy to coś szczególnego,\nOsobowość to są niezwykłe cechy charakteru,\nktóre pozwalają rozpoznać Ciebie spośród wielu.\nOsobowość to jakby odbicie Twojej duszy w lustrze,\nktóre Natura stworzyła\ni niezapomnianym obrazem Ciebie obdarzyła.\nOsobowość to coś niezwykłego,\na więc przyjrzyj się swej duszy kolego!!!\nMałgorzata Świtała Jesień\nZłóż pocałunek na liściu paproci\nsoczyście zielonym, rosą przystrojonym,\nświeżym, pachnącym w cieniu drzemiącym\n- otulonym listowiem, osłoniętym drzewami,\nwzbijającym się w górę ku delikatnej\nzasłonie promieni słońca.\nPrzechodząc leśna drogą\npotrącasz gałązki i listki,\nstrzepujesz korale rosy na nitkach pająka,\nnie zważasz na piękno natury,\npędzisz przed siebie\n- bo czas ucieka.\nZatrzymaj się!. . .\nSpójrz. . .\nPomyśl. . .\ni złóż pocałunek na liściu paproci.\nWinnipeg, pazdziernik 1997\nPochyliły się kwiaty do ziemi\nżegnając ptaki uciekające na chmurach jesieni\nSłońce czasami wyjrzy zza krat wilgoci\ni znów wiatr je przepędzi\nCzasami zagra przeciągle w mym oknie\nrzuci wiadomość o jesieni\nsypiąc dywanem pod nogi\nz zabłąkanych liści\nI pędzi dalej z orszakiem pyłu\nPochylam się do ziemi\naby podnieść odrobinę jesieni\ni aby jej pieśń otwarła mi serce\nprzez zimy zasłonę\nmęczący dzień jest faktem\nukojony ciszą nocną,\nzapaść w głęboki sen.\nNagle natrętne myśli,\na po nich niepokój ruchowy,\nktóry po dłuższej chwili zmienia się w marzenie,\nkiedy nadejdzie upragniony poranek,\nktóry zakończy koszmar nocy.\nNadszedł wreszcie- a z nim szalona myśl-\nCzy można zasnąć na wieki?\nWrześniowy deszcz pootwierał główki parasoli\nLiście strząsnął w głębię kałużowych fal\nWiatr skrzypaczki przesłuchiwał w jesiennej scholi\nA staruszek stał i…. patrzył w dal…..\nIle godzin tak stał w deszczu sam?\nMokry kapelusz, mokry płaszcz, mokre serce\nO tym co było myślał samotny, starszy pan -\nPlik zżółkłych fotografii w pomarszczonej ręce.\nW tej ulicy kiedyś tańczył walca\nZ dziewczyną śliczną jak wiosenna łąka\nJej uśmiech, kosmyk włosów co uciekł spod palca\nJej zapach….do dziś po ulicy się błąka..\nNa tej ławce pod złotym kasztanem\nGodzinami kiedyś czytał gazety\nMokry pan – co dziś starszym jest panem\nJakby czuł, że dobiega do mety…\nW tamtej piekarni (na rogu już jej nie ma)\nDawniej rankiem kupował rogale\nWzruszeniem podszyty zapach chleba -\nNa nitkach wspomnień - nostalgii korale…\nWrzesień senną muzyką owinął ulicę\nMokre liście wiatr zaprosił na bal\nŚwiat w jesienną ubrał się spódnicę\nA staruszek stał i…. patrzył w dal…\nKtoś rozsypał płatki herbacianej róży\nMokra ulica, mokre oczy, mokry myśli tan\nWiatr zżółkłe fotografie zatopił w kałuży\nJesienno-szczęśliwie odszedł samotny, starszy pan…\n(12 wrzesień 2009)\nW ciepłych konturach\nLśni rosą nasz park\nTam obyczaj nakazywał\nLub podąć miłej kwiat\nCo w zawilgłych oczach\nRozkwitał pełną nadziei aleją\nlecz teraz ostatni liść\nżegna w kroplach deszczu\nnasze beztroskie lato\nze wszystkimi rozmarzonymi pejzażami\nco przeszły tak blisko\nobok tej naszej małej ławki\nwtulonej w ciepły cień\ngdzie wciąż słyszę\njej rozpaczliwe we mnie wołanie\naby po chwili czułem się jak w siódmym niebie.\nPragnąłem wtedy tańczyć z tobą całe życie,\nbo czułem się wyśmienicie.\nUśmiech na twej twarzy odpowiedział za Ciebie.\nWreszcie stało się to czego się obawiałem\nJestem jednak pewny,\nże się znów spotkamy i po radosnym powitaniu zapytamy:\nShall we dance for ever again?.\n"Jan Paweł II - papież wolności"\nPod hasłem "Jan Paweł II - papież wolności" 11 października będzie obchodzony, już po raz dziewiąty, Dzień Papieski - zapowiedział w w Warszawie przewodniczący Rady Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia", abp Tadeusz Gocłowski.\nZ tej okazji w całej Polsce odbywać się będzie zbiórka pieniężna do puszek na fundusz stypendialny dla uzdolnionej młodzieży z najuboższych rodzin wiejskich i małych miast. Obchodom Dnia Papieskiego towarzyszyć będą koncerty, konferencje naukowe, panele dyskusyjne. Odprawiane będą msze św., podczas których wierni modlić się będą o rychłą beatyfikację Jana Pawła II.\nAbp Gocłowski powiedział, że sprawa tej beatyfikacji zaczyna się powoli konkretyzować. - Wszędzie się mówi i słyszy, że przyszły rok może być sensacyjny i pozytywny pod tym względem - zaznaczył hierarcha. Dodał, że ogłoszenie beatyfikacji mogłoby nastąpić w Święto Miłosierdzia Bożego\nW niedzielę, 4 października - poinformował abp Gocłowski - odczytany będzie w kościołach całej Polski list pasterski biskupów polskich, poświęcony obchodom Dnia Papieskiego. Hierarchowie podkreślają w nim, że Jan Paweł II pilnował, by solidarność stała się bezkrwawym sposobem zdobywania wolności, czyli troski o człowieka i jego prawa.\nOdnosząc się do tegorocznego hasła obchodów Dnia, hierarcha podkreślił, że nawiązuje ono też do przypadających w tym roku: 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej, 20-lecia odzyskania przez Polskę pełnej wolności oraz 30. rocznicy pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski.\nZdaniem abp. Gocłowskiego, Jan Paweł II w swym nauczaniu dokonał analizy wolności jako swobód praw obywatelskich, praw społeczeństwa, wolności narodu i państwa. - Jan Paweł II, mówiąc o wolności, mówił o niej zwłaszcza w tych krajach, które zmagały się po II wojnie światowej ze zniewoleniem systemu komunistycznego - zaznaczył hierarcha.\nWiceprzewodniczący Zarządu Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia" Andrzej Cehak poinformował, że fundusz stypendialny obejmuje obecnie 2175 stypendystów. Kampanii promocyjnej towarzyszy trwająca od 15 września do 31 października akcja SMS-owa. W tym czasie wysyłając SMS o treści "Pomoc" pod numer 7250 (koszt 2,44 zł z VAT) lub dzwoniąc pod numer 0704 20 7250 (koszt 2,48 zł z VAT) można zasilić fundusz stypendialny Fundacji.\nW przededniu Dnia Papieskiego, w sobotę 10 października, na Uniwersytecie Warszawskim obradować ma międzynarodowa konferencja naukowa pt. "Jan Paweł II - papież wolności". Na Zamku Królewskim odbędzie się uroczysta gala wręczenia Nagrody Totus za rok 2009, a o godz. 20.00 prymas Polski kardynał Józef Glemp wygłosi orędzie telewizyjne, transmitowane przez Program 1 TVP.\nNastępnego dnia wieczorem na Placu Zamkowym odbędzie się koncert galowy "Papież poeta - na spotkanie wolności". Wezmą w nim udział znani polscy artyści, m.in. Kasia Kowalska, Ewelina Flinta, Robert Chojnacki, Ryszard Rynkowski, a także zagraniczni, a wśród nich: David A. Vogel (USA) i Carlo Checchi (Włochy).\nPolski szpital zdobył tytuł przyjaznego dziecku\nSzpital Uniwersytecki nr 2 im. dr. Biziela w Bydgoszczy zdobył tytuł lecznicy przyjaznej dziecku.\nPoszanowanie godności matki, zapewnienie jej kontaktu z dzieckiem po porodzie, pomoc przy karmieniu - takie m.in. wymogi należało spełnić, by zasłużyć na to przyjazne miano. Mało tego. W szpitalu przyjaznemu dziecku propagowane jest karmienie piersią. Młode matki mogą liczyć na dostęp do poradni laktacyjnej również po opuszczeniu oddziału.\nBiziel prawie cztery lata starał się o tytuł przyznawany przez WHO i UNICEF. Prócz odpowiedniego podejścia do mam i dzieci musiał też m.in. zakończyć remont oddziału położniczego, gdzie rocznie odbiera się ponad trzy tysiące porodów.\nPolecamy w wydaniu internetowym www.polskatimes/Bydgoszcz: Biziel przyjazny dziecku\nOd 30 września dzwonimy bez "0"\nOd 30 września 2009 r., aby uzyskać połączenie w sieciach stacjonarnych, wystarczy wybrać numer kierunkowy, pomijając cyfrę "0" na początku.\nW okresie przejściowym, od 30 września br. do 15 maja 2010 r. funkcjonować będą równolegle dwa schematy wybierania - z cyfrą "0" i bez cyfry "0".\nPo 15 maja 2010 r. po wybraniu cyfry "0" przed numerem abonenta nie uzyskamy połączenia. Usłyszymy jednak komunikat informujący o zmianie w sposobie wybierania numerów, po którym połączenie zostanie rozłączone. Komunikaty takie będą nadawane do 15 stycznia 2011 r.\nLoterie - pożegnania, powitania\nPożegnaliśmy się już z lubianą loterią ogólnokanadyjską Super 7, a teraz czas na powitanie nowej.\nW piątkowym, ostatnim losowaniu loterii Super 7 główną nagrodę, która wynosiła 24 mln dol, zdobyła jedna osoba, mieszkaniec Saskatchewan.\nTo ostatnie losowanie cieszyło się ogromnym zainteresowaniem, ponieważ gwarantowano, że cała kwota ze sprzedaży losów zostanie przeznaczona na wypłaty nagród.\nJeszcze nie zgłosił się szczęśliwy zwycięzca tej fortuny, ale wiadomo, że los został sprzedany w Saskatchewan.\nSprzedaż losów przerosła oczekiwania i zamiast 21 mln, jak oczekiwano, przyniosła 24 mln dol.\nKiedy w piątek zakończono karierę Super 7, pojawił się od razu jego następca, loteria Lotto Max. Losy na tę ogólnokanadyjską loterię zaczęto sprzedawać w sobotę rano.\nPierwsze losowanie w tej nowej loterii będzie miało miejsce 25 września. Do wybrania jest 10 mln dol.\nJeżeli główna nagroda nie zostanie wygrana, przeniesiona zostanie na następną datę losowania, jednoczenie wzrastając do 50 mln dol.\nJak podaje totalizator Interprovincial Lottery Corporation, Lotto Max jest bardzo atrakcyjną loterią, ponieważ będzie oferowała wielkie sumy do wygrania dużo częściej niż inne loterie.\nPiaski naftowe w Albercie\nPiaski naftowe w Albercie emitują więcej gazów cieplarnianych niż niektóre całe państwa europejskie i przy obecnym tempie rozwoju za 11 lat będą emitować więcej takich gazów niż wszystkie wulkany na całym świecie.\nRaport został napisany na zlecenie Greenpeace przez pisarza i reportera zajmującego się sferą biznesu i środowiska Andrew Nikiforuka.\nNikiforuk opowiada, że emisje gazów są tam obecnie większe niż w Estonii i Litwie, a w 2020 będą większe niż w krajach takich jak Belgia, Austria, Irlandia i Dania.\nNikiforuk zwraca uwagę na to, że piaski naftowe są największym na świecie projektem w dziedzinie energii, znacznie większe niż te na Bliskim Wschodzie.\nJak podaje raport, prawie 200 mld dol. zostało lub zostanie zainwestowanych w północnej Albercie. To koszt wydobycia ropy, rurociągów, rozbudowy rafinerii i innej infrastruktury.\nOgromnie kosztowny jest także gaz, potrzebny do uzyskiwania syntetycznej ropy z tzw. biotumenu. Potem trzeba składować wytworzony w ten sposób dwutlenek węgla. Jest on składowany pod ziemią, ale trzeba go monitorować, aby nie doszło do wycieków.\nNie opracowano technologii, która pozwalałaby na przeprowadzenie tych procesów w sposób ekologicznie bezpieczny i w dodatku ekonomicznie sensowny. W chwili obecnej szacuje się, że składowanie dwutlenku węgla kosztować będzie od 2 do 3 mld dol. rocznie przez najbliższe 20 lat. To pieniądze, które pochodzą z kieszeni podatnika.\nNikiforuk porównuje tę sytuację do tworzenia energii atomowej 50 lat temu, kiedy tania w zamierzeniu energia okazała się bardzo kosztowna z powodu wysokich cen budowy potrzebnych do jej wytwarzania obiektów i urządzeń.\nGdyby czek się opóźnił...\nJak podaje Canadian Payroll Association (CPA) na podstawie najnowszego sondażu, prawie 60 proc. Kanadyjczyków miałaby problemy w opłaceniu rachunków, gdyby ich czek opóźnił się o tydzień.\nPodobnie około 60 proc. Kanadyjczyków nie ma możliwości oszczędzania na emeryturę. Wyniki wywołały spore zdziwienie u samych autorów badania, którzy sądzili, że ludzie raczej stosują się do znanej rady, by mieć odłożoną kwotę równą trzymiesięcznym wydatkom na przypadek nagłej potrzeby.\nWśród tych, którzy żyją praktycznie z dnia na dzień najwięcej jest młodych. 45 proc. osób w wieku 18-34 lat powiedziało, że byłoby im bardzo trudno gdyby opóźniła się wypłata. Kolejne 21 proc. osób w tym wieku określiło taką możliwość jako dość trudną.\nJak można się spodziewać, aż 72 proc. osób samotnie wychowujących dzieci miałoby poważny problem w przypadku opóźnienia wypłaty.\n50 proc. pracujących Kanadyjczyków nie może oszczędzić więcej niż 5 proc. swojego dochodu netto, czyli może odłożyć zaledwie połowę tego, co jest rekomendowane.\nOszczędzanie stało się trudniejsze w związku z wahaniami na giełdzie.\nOkoło 52 proc. osób, objętych ankietą, uważa, że będzie im potrzeba między 750.000 a 3 mln dol., aby żyć wygodnie na emeryturze.\nOkoło jedna trzecia pytanych o zdanie zapewniała, że starała się zaoszczędzić w tym roku więcej niż zwykle z powodu kryzysu, ale nie udało się.\nSondaż i jego wyniki zostały opublikowane z okazji National Payroll Week.\nNiespodziewana wizyta szefa dyplomacji Iranu w USA\nDepartament Stanu USA poinformował o niespodziewanej wizycie w Waszyngtonie ministra spraw zagranicznych Iranu Manuczahra Mottakiego, co jest wydarzeniem tym bardziej zaskakującym, że szef irańskiej dyplomacji przyjechał do USA na dzień przed rozpoczęciem międzynarodowych negocjacji w Genewie w sprawie programu nuklearnego Teheranu - pisze agencja AFP.\nWizyta Mottakiego została zaakceptowana w ostatniej chwili. - Podczas jego pobytu w Waszyngtonie nie są przewidziane spotkania ministra z przedstawicielami administracji prezydenta Baracka Obamy - poinformował rzecznik Departamentu Stanu Philip Crowley.\n- Nie przewidujemy, że spotka się on z jakimkolwiek przedstawicielem rządu - powiedział Crowley, dodając, że nie jest też poinformowany o żadnych innych planowanych spotkaniach z wysokiej rangi urzędnikami.\nObecność ministra Iranu w stolicy USA to niezmierna rzadkość - podkreśla AFP - ponieważ kraje te nie utrzymują stosunków dyplomatycznych od 1980 roku - zerwanie kontaktów nastąpiło po rewolucji islamskiej w Iranie w 1979 roku.\nPodczas konferencji prasowej Departamentu Stanu Crowley nie był w stanie odpowiedzieć na pytania dziennikarzy o to, jak długo potrwa ta wizyta w USA, ani z kim spotka się Mottaki.\nSzef dyplomacji Iranu "chciał złożyć wizytę w ambasadzie Pakistanu (...) i wyraziliśmy na to zgodę" - powiedział Crowley; ambasada pakistańska reprezentuje w Waszyngtonie Iran.\nCrowley podkreślił jednak, że nie jest to "gest" dyplomatyczny ze strony Waszyngtonu.\nRano w Genewie rozpoczną się rozmowy między Iranem a krajami grupy 5 plus 1 (pięciu stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ i Niemcy), które zaoferowały Teheranowi korzyści handlowe w zamian za rezygnację z programu atomowego.\nWedług agencji Reutera, w czwartek o 11. czasu lokalnego w siedzibie ONZ odbędzie się konferencja prasowa Mottakiego, którą zapowiedziały służby prasowe ONZ.\n"Jeszcze jeden zaszczyt należy się Janowi Pawłowi II"\nIrlandzki biskup Michael Smith, który należał do organizatorów pielgrzymki papieskiej do Irlandii 30 lat temu uważa, że papież Jan Paweł II, którego proces beatyfikacyjny jest w pełni zaawansowany zostanie ogłoszony nie tylko świętym, ale również Doktorem Kościoła.\nTaki tytuł - zdaniem biskupa - należy się poprzedniemu papieżowi za nauczanie o ludzkiej seksualności oraz godności osoby ludzkiej. Gdyby przewidywania irlandzkiego biskupa się sprawdziły, Jan Paweł II byłby 34 świętym, któremu przysługuje ten tytuł.\nDoktorem Kościoła ogłaszane są osoby, które wniosły wyjątkowy wkład w interpretację Słowa Bożego i omówienie nauczania Kościoła.\nWśród dotychczasowych świętych Doktorów Kościoła są 3 kobiety. Tytuł Doktora Kościoła jednej z nich - świętej Teresie od Dzieciątka Jezus - przyznał papież Jan Paweł II.\nUnia Europejska wie, kto zaczął wojnę w Gruzji\nTo Gruzja rozpoczęła działania wojenne, które w sierpniu ub.r. doprowadziły do gruzińsko-rosyjskiego konfliktu zbrojnego, ale Rosja odpowiada za wcześniejsze sprowokowanie napięcia wokół separatystycznych republik Osetii Południowej i Abchazji - wynika z raportu sporządzonego na zamówienie Unii Europejskiej. Gruzja oceniła, że sporządzony na zamówienie Unii Europejskiej raport na temat rosyjsko-gruzińskiej wojny z sierpnia 2008 roku nie oskarża Tbilisi o rozpętanie wrogich działań.\n"Bombardowanie Cchinwali przez gruzińskie siły zbrojne w nocy z 7 na 8 sierpnia 2008 oznaczało początek zbrojnego konfliktu o dużej skali w Gruzji" - głosi raport. "Jednak chodziło tylko o kulminację długotrwałego wzrostu napięcia, prowokacji i incydentów" - dodali autorzy.\nPo 10 miesiącach prac komisja niezależnych ekspertów ze szwajcarską ambasador Heidi Tagliavini opublikowała długo oczekiwany raport, przedstawiając go zainteresowanym stronom: Rosji, Gruzji, państwom UE, ONZ oraz OBWE. Dokument zawiera wyważoną ocenę odpowiedzialności za wybuch konfliktu, obarczając nią obie strony. Eksperci wydali salomonowy wyrok, nie chcą bowiem dalszej eskalacji napięcia między Rosją a Gruzją. - Z punktu widzenia komisji, to Gruzja wywołała wojnę, atakując Cchinwali ciężką artylerią - oświadczyła Tagliavini.\nZ raportu wynika, że gruzińskie wojsko rozpoczęło działania wojenne, by przejąć kontrolę nad Osetią Południową, i nie stało się to - wbrew zapewnieniom prezydenta Micheila Saakaszwilego - w odpowiedzi na inwazję wojsk rosyjskich. "Misja nie jest w stanie uznać za wystarczająco uzasadnione twierdzeń strony gruzińskiej co do rosyjskiej ofensywy zbrojnej dużych rozmiarów przed 8 sierpnia 2008 r." - głosi raport.\nOdpowiedzialność Rosji polega jednak na realizowaniu strategii wzrostu napięcia w regionie, m.in. poprzez wydawanie rosyjskich paszportów mieszkańcom Abchazji i Południowej Osetii, a w czasie konfliktu 7-12 sierpnia - na inwazji rosyjskich wojsk na bezspornie gruzińskie terytorium. W raporcie podkreślono, że rosyjska odpowiedź była co prawda zgodna z prawem, ale nieproporcjonalna, bo przekraczała "rozsądne granice".\n- Strona rosyjska także zasługuje na krytykę za znaczą liczbę naruszeń prawa międzynarodowego - podkreśliła ambasador Tagliavini. Zwróciła uwagę na ataki ze strony oddziałów rosyjskich i pojedynczych osób walczących po stronie Południowej Osetii, których celem była ludność cywilna na terenach kontrolowanych przez Rosję. Ale w raporcie podkreślono, że zarówno siły rosyjskie i południowoosetyjskie, jak i gruzińskie są odpowiedzialne za łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego. Jednocześnie ryzyko nowej konfrontacji oceniono jako "poważne".\nAmbasador Rosji przy UE Władimir Czyżow powitał raport z zadowoleniem. - To nie jest prorosyjski raport. Potwierdza to, co wiedzieliśmy wszyscy od dawna - kto zaczął wojnę i kto ponosi odpowiedzialność. Odpowiedź jest jednoznaczna - powiedział Czyżow. Przyznał jednocześnie, że w dokumencie są twierdzenia, z którymi Rosja się zgadza, i takie, które kontestuje.\nW przygotowanym zawczasu komunikacie prasowym Unia Europejska powitała z zadowoleniem przekazanie raportu i "odnotowała" jego tezy. "Podkreślając niezależny charakter raportu, UE wyraża nadzieję, że jego ustalenia przyczynią się do lepszego zrozumienia powodów i przebiegu zeszłorocznego konfliktu i - w szerszej perspektywie - będą stanowić w przyszłości wkład w międzynarodowe wysiłki w dziedzinie dyplomacji zapobiegającej (konfliktom)" - głosi oświadczenie UE.\nUE ponownie wezwała do "pokojowego i trwałego" rozwiązania konfliktu w Gruzji, przypominając konieczność pełnego poszanowania niepodległości, suwerenności i integralności terytorialnej państw na mocy prawa międzynarodowego.\nUE nie uznała ogłoszonej w wyniku wojny, pod rosyjskim parasolem, niepodległości republik Osetii Południowej i Abchazji; wcześniej mediacja francuskiego przewodnictwa w UE doprowadziła do zawieszenia broni między stronami (porozumienia z 12 sierpnia i 8 września). Jego przestrzeganie monitoruje na miejscu ustanowiona 15 września unijna misja obserwacyjna. Pod egidą UE, ONZ i OBWE w Genewie toczą się, z trudnościami, rozmowy na rzecz unormowania sytuacji w Gruzji.\nUE powołała misję do ustalenia przyczyn i przebiegu konfliktu 2 grudnia ub.r., stawiając na jej czele doświadczoną w dyplomacji panią Tagliavini, która wcześniej kierowała misją obserwacyjną ONZ w Gruzji. Początkowo prace 19 ekspertów z dziedziny prawa międzynarodowego i humanitarnego, praw człowieka, historii i wojskowości miały się zakończyć do 31 czerwca; mandat misji został jednak przedłużony o dwa miesiące.\nGruzja oceniła, że raport nie oskarża Tbilisi o rozpętanie wrogich działań. - Nie można w tym raporcie znaleźć jednego słowa mówiącego, że to Gruzja rozpętała wojnę - powiedział minister ds. reintegracji Temur Iakobaszwili. W jego opinii "raport dowodzi, że Rosja przez cały czas przygotowywała tę wojnę, a 7 i 8 sierpnia były kulminacją". Iakobaszwili podkreślił, że dokument nie dotyczy tego, "kto zaczął wojnę". - Wojna nie rozpoczęła się 7 czy 8 sierpnia - zaznaczył gruziński minister.\nSuwałki zostały założone w roku 1690 przez kamedułów wigierskich. W miejscowości były wtedy tylko 2 domy. Prawa miejskie miejscowość uzyskała w maju 1720 roku z rąk króla Augusta II Mocnego. Miasto rozwijało się dynamicznie dzięki znajdującej się w mieście siedziby władz województwa augustowskiego Królestwa Polskiego a także dzięki położeniu na ważnym trakcie z Warszawy do Petersburga. Kiedy jednak oddano do użytku kolej warszawsko- petersburską , która wiodła przez Białystok a omijała Suwałki, rozwój miasta został zahamowany. Kiedy Polska odzyskała niepodległość Suwałki stały się siedzibą władz powiatowych. W dawnych, rosyjskich koszarach, rozlokowano: 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego, 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Leona Kozietulskiego, 41 Suwalski Pułk Piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, 4 Dywizjon Artylerii Konnej, 29 Pułk Artylerii Lekkiej, jak również (do wiosny 1939) Batalion KOP "Suwałki". Wszystkie te jednostki brały udział w działaniach wojennych przeciw Niemcom i Związkowi Radzieckiemu w 1939. W czasie okupacji miasto zostało wcielone do Prus Wschodnich. Po II wojnie światowej Suwałki wolno odzyskiwały swój stan przedwojenny i wolno się rozwijały. W 1975 r. Suwałki zostały stolicą województwa suwalskiego. Było tak aż do roku 1998 kiedy to utraciły status miasta wojewódzkiego.\n- Ulica Kościuszki z klasycystyczną zabudową\nPrawie codziennie przyjmujemy w naszych gabinetach przedstawicieli fi rm\nfarmaceutycznych, którzy dostarczają nam próbki leków, informując o lekach lub\nteż zapraszając na spotkania w restauracjach, gdzie odbywają się wykłady medyczne bardziej lub mniej ciekawe. Trzeba przyznać, że dzięki tym firmom możemy się zapoznać i usłyszeć dość ciekawych a czasami sławnych prelegentów. Od czasu do czasu trafiają się mniej lub bardziej intratne zaproszenia do prac badawczych nad lekiem, który już do lecznictwa został wprowadzony. Zaskoczyło mnie jednak to, że ostatnio kompanie farmaceutyczne dostały dyrektywy od tzw. rządowych doradców etyki w pracach naukowych i domagają się od nas zachowania historii pacjentów uczestniczących w takich badaniach przez okres 25 lat. Ponieważ w kilku takich pracach uczestniczyłem to mam pewnego rodzaju dylemat związany z tak długim okresem przetrzymania tych historii. Wydaje mi się, że nie jestem w stanie tak długo żyć i powinienem też zmienić mój dotychczasowy testament, w którym chciałbym być poddany kremacji. Ponieważ jednak historie muszą być zachowane to muszę zmienić decyzję kremacji na większą bardziej solidną trumnę, w której spocznę wraz z historiami, a do której będą miały łatwy dostęp organy kontrolujące.\nDo prac badawczych miałem już zacięcie od dziecka. Pamiętam, że pierwszą moją\npracą doświadczalną była próba użycia alkoholu na kogucie dziadka, którą dokonałem w wieku lat czterech. Oczywiście najważniejszą częścią pracy była faza druga, czyli obserwacji koguta po przymusowym spożyciu tego związku chemicznego. Wybrałem ten wdzięczny temat pracy naukowej, ponieważ mój obiekt badawczy atakował mnie kiedy ja usiłowałem łapać kury z jego stada. Przyniosłem więc z domu kieliszek absolutnego alkoholu, który po prostu wlałem w przymusowo rozwarty dziób koguta - muszę przyznać, że ten ostatni nie był z tego bardzo zadowolony i potrząsał po tym głową kilkakrotnie. Nie upłynęło nawet pięć minut kiedy zaczął piać, ale dość dziwnie,\nbo urywał pianie w połowie.\nWszystkie podopieczne kury zaczęły dziwnie na niego spoglądać, bo do tej pory\nw pianiu był mistrzem. Nie wiem czy znudziło mu się to pianie, czy też nie lubił tego co słyszy, bo następnie przystąpił ochoczo do miłosnych zalotów. Jednak i tutaj nie wiodło mu się najlepiej, bo albo tracił równowagę albo też nogi ześlizgiwały mu się z kurzych grzbietów. Tym razem kury znów nie mogły zrozumieć co się dzieje i spoglądały dziwnie na swego pana. Po kilku takich nieudanych próbach, mój doświadczalny obiekt próbował wskoczyć na drzewo. Oczywiście miał wtedy jeszcze większe kłopoty niż z dwoma poprzednimi czynnościami. Wreszcie po kilkudziesięciu próbach to się udało i aby mu nikt w tym nie przeszkadzał usiadł na najwyższej gałęzi jabłoni, schował głowę pod skrzydło i oczywiście zasnął.\nSpałby tak bardzo długo, ale niestety dziadek przerwał mu sen, zdejmując go po\ndwóch dniach z drzewa przy użyciu drabiny. Dziadek pomyślał, że kogut zachorował\ni wziął go na rynek i sprzedał. Ja oczywiście nie zdradziłem dziadkowi mojej tajemnicy i odważyłem się na to dopiero po dwudziestu latach.\nCiągle jestem pod wrażeniem choroby czterdziestoletniego koreańskiego pastora.\nDo Kanady przyjechał mając osiemnaście lat i wtedy podejrzewano u niego gruźlicę.\nDo tej pory nie chorował i czuł się dość dobrze. Mieszkał w Brytyjskiej Kolumbii i od\ndwóch miesięcy miał dość uporczywy suchy kaszel. Wykonano nawet zdjęcie płuc,\nktóre miało być prawidłowe i leczono go antybiotykiem. Kiedy wszedł do mojego\ngabinetu już po kilku sekundach zorientowałem się, że ten człowiek jest bardzo chory.\nMoje podejrzenia okazały się trafne i badając go stwierdziłem, że ma bardzo dużo\npłynu w lewej opłucnej. Wysłałem go natychmiast na zdjęcie płuc, które zaraz obejrzałem i zaniemówiłem. Takiego czegoś nie widziałem w swoim życiu. Oczywiście pomyślałem, że może to być gruźlica z uwagi na jego wywiad. Na drugim planie rozważałem chorobę nowotworową płuc ale wiedziałem, że z takimi zmianami w płucach ta diagnoza jest wyrokiem śmierci. Pastorowi towarzyszyła żona, której starałem się wytłumaczyć jak poważna jest choroba jej męża. Spoglądała na mnie z niedowierzaniem, choć zdjęcie płuc męża zrobiło na niej dość duże wrażenie. Ponieważ wymieniłem gruźlicę jako przyczynę tych zmian rentgenowskich ona natychmiast poprosiła o wysłanie jej na zdjęcie, które oczywiście okazało się normalne. Wysłałem ich natychmiast do szpitala, gdzie lekarz izby przyjęć na pierwszym planie myślał o chłoniaku. W wykonanym nakłuciu jamy opłucnowej stwierdzono komórki nowotworowe.\nZaproponowano mu leczenie chemoterapeutyczne na które nie wyraził zgody,\nponieważ sam w takie rozpoznanie nie wierzył.\nPrzybył do kliniki za kilka dni prosząc abym mu zrobił następne zdjęcie i zobaczył\nczy coś się nie zmieniło po nakłuciu jamy opłucnowej. Żona zapytała mnie co mają\ndalej robić w takiej sytuacji. Ciągle jednak ich twarze płonęły nadzieją. Ja osobiście nie\nwidziałem żadnej drogi ratunku. Na koniec kiedy żegnaliśmy się pastor powiedział:\n„Wiesz, ja się ciągle modlę do Boga i wierzę, że on mi na pewno pomoże.”\nW kilka dni po tej wizycie oglądałem program telewizyjny, w którym amerykański\nlekarz był zainteresowany leczeniem bioterapeuty, w kilku prawie beznadziejnych\nsytuacjach medycznych. Po kilku takich sesjach u wszystkich chorych nastąpiła\npoprawa stanu zdrowia, a w niektórych przypadkach pełne wyleczenie. Natychmiast\npomyślałem o pastorze i chyba dość telepatycznie, bo ponownie zobaczyłem go\nw mojej klinice. Kiedy go badałem, kilkakrotnie trzymałem moje dłonie na jego klatce\nstarając się wyzwolić jakąś energię, o której może nie wiem, a która by mu przyniosła\npoprawę. Po zbadaniu zasugerowałem im takie leczenie oczywiście przez prawdziwego bioterapeutę. Popatrzyli na mnie smutno, podziękowali i opuścili klinikę. Po tygodniu odwiedziła mnie żona pastora, która prosiła o wypisanie środków przeciwbólowych i nasennych.\nOPOWIEŚCI EWY BIELECKIEJ- TAŃCE RZESZOWSKIE\nRzeszowszczyzna (ziemia rzeszowska, Rzeszowskie) to obszar geograficzny, który obejmuje tereny byłego województwa rzeszowskiego z lat 1975-1998. Obecnie można uznać, iż termin ten odnosi się do terenów dzisiejszego województwa podkarpackiego. Stolicą regionu i jednocześnie największym jego ośrodkiem miejskim jest Rzeszów - położony w centralnym punkcie regionu na przecięciu szlaków komunikacyjnych ze wschodu na zachód oraz południa na północ.\nOkreślenie Rzeszowszczyzna zaczęło pojawiać się dopiero w XIX wieku, w formie pisanej wystąpiło w rozprawie „Dwa szczególne znamiona budownictwa w Rzeszowskiem” Antoniego Marii Podgórskiego.\nBiorąc pod uwagę zarówno sprawy zasiedlenia ziemi rzeszowskiej, jak i wyraźną odrębność folkloru tanecznego i stroju ludowego w poszczególnych podregionach, materiał zebrany prze panią Alicję Haszczak autorkę książki " Folkor Tanecznej Ziemi Rzeszowskiej" został podzielony: na - tańce z okolic Rzeszowa, - tańce z okolic Przeworska, - tańce Lasowiaków, - tańce Pogórzan z okolic Krosna, - tańce Pogórzan z okolic Jasła i Gorlic.\n" Poznajmy się" w opracowaniu Haliny Gartman.\n10 lipca 1996 rok na lotnisku w Winnipegu. Upalne lipcowe popołudnie.Grupa taneczna S.P.K " Iskry " odprowadzana jest do samego wejścia przez rodziców, rodzeństwo, przyjaciół, ba...nawet samego Prezesa Stowarzyszenia Polskich Kombatanow Koła Nr 13, Henryka Kozubskiego, to ta Organizacja patronuje i czuwa nad Zespołem. Również przybył pan Roman Baranowski z Western Overseas Travel, który załatwił naszemu Zespołowi przelot, pragnął pożegnać się, a przy okazji dopatrzeć i pomóc w odprawie bagaży, zwłaszcza olbrzymiej ilości strojów. Podniecenie udziela się wszystkim, nic więc dziwnego, iż pociąganie nosem i pokątne wycieranie łez wydaje się być nagminne. Nareszcie ostatnie zdjęcia, uściski, rady i najbliżsi odprowadzający pozostają, a " ISKRY " wygodnie lokują się w samolocie. Rozmowy, przeplatane wspomnieniami z przed trzech lat, kiedy tak samo jak dzisiaj lecieli do Rzeszowa na Festiwal Zespołów Polonijnych. Droga przeplatana towarzyskimi rozmowami, słuchaniem i nauką polskich piosenek: " Kraj rodzinny matki mej", " Jesce nie do dom dziewczyno", itp. oglądanie filmów zleciała jak jedna godzinka.\nW Londynie 6-godzinna przerwa. Grupa młodzieży korzysta z okazji zwiedzjąc cześć miasta. Nikt się nie nie czuje zmęczony. No i znów "Lotem" w obłokach! - to było coś. Znaleźli się na ziemi swoich Rodziców, Dziadków, o której śpiewali w samolocie: Kraj Rodzinny Matki Mej- muz; T.Mikucki, słowa- H.Mikucka\n" W słońcu pławią się doliny i gdziekolwiek spojrzysz rad, Kraj mej matki, kraj rodzinny kwitnie jak wiosenny sad. Daleko daleko za morzem daleko przepiękna kraina - Kraj rodzinny matki mej."\nZ Warszawy do Elbląga, a tu przydzielony grupie pilot, pan Arkadiusz Król, z radością przywitał się z Rodakami z dalekiej Kanady. W Elblągu oprócz ćwiczeń\n(tzw. warsztaty), Zespół dał kilka występów oraz zwiedził historyczne stare miasto. Między innymi " ISKRY " znalazły się na II-gim Festiwalu Zespołów Folklorystycznych w Radomiu.\nRozmowy z władzami miasta, wywiady (odpowiadali Jacek Klamer i Wiktor Janusz - tancerze, oraz choreograf Ewa Bielecka), oraz sute przyjęcie było podsumowaniem dnia. A już w niedziele 21 lipca o godz. 4-tej rano Zespól dotarł do Rzeszowa. Całą noc do ranka oczekiwała na " ISKRY " młoda pilotka Wioleta Jęczeń Marek. To była niespodzianka! Zespół z Wioletą zaprzyjaźnił się już poprzednim razem i spotkanie z przyjaciółką było bardzo przyjemną niespodzianką. Nic dziwnego, że z taką niecierpliwością pilotka oczekiwała naszą młodzież. Po serdecznym powitaniu Wioleta zatroszczyła się o szybkie zakwaterowanie, przydzielenie pokoi przygotowanych wcześniej dla jej podopiecznych, zadbała o wygłodniale brzuszki i wypoczynek po ciężkiej podroży. Jeszcze tej samej niedzieli nasza młodzież wzięła udział we Mszy Św. koncelebrowanej przez Biskupa Kazimierza Górnego, z udziałem wojewody rzeszowskiego - Kazimierza Surowca, prezydenta miasta- Mieczysława Jankowskiego.\nW tym też dniu odbyła się parada zespołów na Rynku i ulicach miasta. Korowód uczestników poprzez place i ulice miasta Rzeszowa tańczył w ludowych, barwnych strojach wśród szczerze wiwatujących mieszkańców .\nPo czym nastąpiło otwarcie oficjalne Festiwalu z prezentacją poszczególnych Zespołów na Rynku. Gości przywitał dyrektor Festiwalu Mariusz Grudzień, wiceszef Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" - Paweł Laczkowski, Wojewoda Rzeszowski - Kazimierz Surowiec oraz Prezydent Rzeszowa - Mieczysław Janowski, który wręczył " klucze " do miasta kierownikom Zespołu "Krakowiak" z Bostonu.\nPowrót na kolacje i chwilowe odsapnięcie przed inauguracyjnym, uroczystym, wieczornym spotkaniem w Ratuszu, na który zaprosił gości Prezydent Rzeszowa. Tu chciałam dodać, iz wszystkie 34 Zespoły Polonijne łącznie liczące ponad 2 - tysiące osób znalazły bardzo piękne i wygodne zakwaterowanie w miasteczku akademickim Politechniki rzeszowskiej, dzięki organizatorom Festiwalu Zespołów Folklorystycznych. Czynne cała dobę biuro informacyjne, obszerna, pięknie wyposażona stołówka, kawiarnie, sale gimnastyczne do ćwiczeń i autobusy z obsługą czekające w pogotowiu, aby w każdej chwili zespoły mogły się poruszać wygodnie i bezpiecznie, dawały całkowity komfort wizytującym. Do tego codzienne dyskoteki urządzane dla gości wraz z zastawionymi, uginającymi się od przysmaków stołami, to także zasługa Organizatorów i wyśmienitego Zespołu Gastronomicznego wywodzącego się z Zespołu Szkół Gospodarczych w Rzeszowie z kl.2 i 3, pod nadzorem instruktorów. Całe miasteczko studenckie lśniło jak kryształ i rozśpiewane było od pierwszego do ostatniego dnia. Z samej tylko Kandy na Festiwal przyleciało sześć Zespołów. Z Montrealu - " Tatry " i " Podhale", Reginy -" Polonia", z Calgary " Polanie", z Winnipegu "ISKRY", z Toronto "Biały Orzeł". Ponadto przyjechały Zespoły z Belgii, Białorusi, Brazylii, Czech, Francji, Holandii, Kazachstanu, Litwy, Rosji, Szwecji, Ukrainy, USA i Wielkiej Brytanii.\nJuż w poniedziałek 22 lipca Zespół ISKRY dał gościnny występ w miejscowości Żołyń. Występy obejrzały władze miasta i okolic 800 mieszkańców Żołynia. Po występie młodzież i dorośli długo oklaskiwali tancerzy. Dzieci osobiście podbiegały na scenę by przyjrzeć się tancerzom i osobiście przywitać. Przygotowany bankiet był podziękowaniem mieszkańców za piękne widowisko tańców i polskich piosenek, oraz okazją do rozmów Polonii z Rodakami. W sumie wszystkie zespoły występowały po kilka razy, w ciągu jednego tygodnia, na dwóch rzeszowskich scenach oraz w okolicznych miejscowościach regionu, dając w sumie ponad 100 koncertów. I pomimo często deszczowej pogody, frekwencja widowni nie malała. Same tylko" ISKRY " wystąpiły 3 razy na rynku, raz w koncercie przeglądowym i galowym i jeszcze raz gościnnie w Lesko.\nNa występie przeglądowym zyskały sobie publiczność wiązanka tańców " Na Przedmieściu Warszawy" i tańcami z regionu Nowego Sącza - "Lachy Sądeckie". Publiczność biła brawa i wtórowała śpiewającym tancerzom. Natomiast na koncercie galowym Zespól przedstawił Tańce Starej Warszawy, Kujawiak, Oberek i Lachy Sądeckie. Werwa Zespołu "ISKRY" z Winnipegu, tańczącego szczególnie tańce "Starej Warszawy", udzieliła się entuzjastycznej widowni, która o mało nie tańczyła miedzy ławkami. Można było zaobserwować szybko tupiące w miejscu nogi i uszczęśliwione twarze, nienasycone przemijającymi po sobie obrazami.\nŚwiatowe Festiwale Polonijnych Zespołów Folklorystycznych w Rzeszowie\nW lipcu 1969 roku, do Rzeszowa zaczęli przyjeżdżać z różnych krajów ludzie rozmawiający wprawdzie po polsku, ale często językiem dawnej, polskiej wsi. Inni mówili po polsku z obcym akcentem. Byli to uczestnicy I Światowego Festiwalu Polonijnych Zespołów Folklorystycznych. Na jedyną w swoim rodzaju imprezę przyjechali dawni emigranci, którzy przed wieloma laty wyjechali za chlebem do Francji, Belgii, Wielkiej Brytanii, a nawet za ocean, do Stanów Zjednoczonych, Kanady i Brazylii. Pomysłodawcami byli Roman Broż - sekretarz Towarzystwa POLONIA, Czesław Światoniowski - ówczesny dyrektor Wojewódzkiego Domu Kultury w Rzeszowie oraz rzeszowski dziennikarz Lubomir Radłowski. Na I Festiwal przyjechało 13 zespołów i był to wielki, rodzinny piknik. Na kolejne Festiwale przyjeżdżało coraz więcej grup. Były wśród nich zespoły z Europy, obu Ameryk, Australii i Azji. W roku 2002 odbył się XII Festiwal. Do Rzeszowa przyjechało 30 zespołów. Młoda Telewizja Rzeszów towarzyszyła tej imprezie od 1993 roku. W Archiwum znalazła się bogata dokumentacja z tego właśnie roku, a także z 1996,1999 i z 2002.\nAnna Góral Kobieta z Podhala, która zawojowała Amerykę!\nPonad połowę swojego życia spędziła w Stanach Zjednoczonych. Tu odniosła sukces praktycznie w każdej dziedzinie. Będąc jeszcze studentką amerykańskiej uczelni – to ona zawsze otrzymywała najwyższe oceny. Pracując, jako programista systemów komputerowych w firmie o światowej sławie - Arthur Andersen – szybko wspięła się po szczeblach kariery, by w rezultacie zasiadać na wysokim i odpowiedzialnym stanowisku. Gdy zdecydowała się na prowadzenie własnego biznesu – również robiła wszystko, by\njej firma było najlepsza w mieście. Dzisiaj prowadzi jedno z najlepiej prosperujących w USA w stanie Illinois biur obrotu nieruchomościami. W pracy jest wyrozumiała i niezastąpioną szefową, prywatnie doskonale spełnia się w roli kochającej matki i oddanej żony. Dzięki temu, że na przestrzeni lat współpracowała z ludźmi o różnych profesjach i temperamentach, z ludźmi wywodzącymi się z odmiennych kultur i środowisk, potrafi współpracować praktycznie z każdym. W biznesie jest otwarta na ciekawe propozycje, ponieważ głęboko wierzy, że wszystkie wielkie idee tego świata zrodziły się z nieśmiałych pomysłów. Jej atutem jest osobowość. Łatwo nawiązuje kontakty, które często przekształcają się w wieloletnie przyjaźnie. Jest niepoprawną optymistką i zawsze stara się dostrzegać w innych ich dobre strony, często ignorując resztę. Nigdy nikogo nie przekreśla,\nkażdemu daje szansę. Jak sama przyznaje – intuicja zawsze trafnie podpowiada jej, kogo powinna unikać. Może właśnie w tym tkwi tajemnica jej sukcesu i tego, że dzisiaj jest najbardziej rozpoznawaną i cenioną bizneswoman w Chicago, a wkrótce być może również kobietą ze świata wielkiej polityk\nKim chciałam być? Kim jestem? Kim chciałabym zostać/być?\nNie mam pragnienia bycia kimś innym. Jestem zadowolona z faktu, że jestem tym, kim jestem. W życiu nie można mieć wszystkiego, więc zadowolenie z tego, co osiągnęłam, daje mi satysfakcję. Nie powiedziałabym jednak, że na tym poprzestanę. Kto wie, co się jeszcze wydarzy? Jak każdy, ja również, mam swoje ambicje i marzenia - te oficjalne i te skryte.\nMoje pasje, hobby… moje miłości...\nMoje niedawno odkryte pasje to dekorowanie wnętrz i gotowanie. Uwielbiam również „bargain hunting”, czyli wyszukiwanie perełek w stosach używanych rzeczy. Potrzeba na to niedużo pieniędzy, a dużo czasu i wyobraźni. Ale przecież na rzeczy, które sprawiają nam przyjemność czas się zawsze znajdzie, prawda?\nRodziny, słońca, porannej kawy i suczki Tusi. Książka, do której często wracam.\nMoże zabrzmi to trywialnie, ale książka kucharska. I to niejedna. Jak wspomniałam wcześniej, w ostatnim czasie zrodziła się we mnie chęć eksperymentowania z potrawami. Jeść mniej, a lepiej i przede wszystkim zdrowiej – to nowa zasada w mojej kuchni.\nDzieło sztuki, które wzbudza mój podziw.\nMój mąż, niepowtarzalny egzemplarz, ha, ha, ha...\nTyp mężczyzny, który zawsze mnie pociąga.\nJestem mężatką od ponad 30 lat, więc odpowiedź nasuwa się sama. W mężczyźnie cenię silny charakter i swoje zdanie, ale musi wiedzieć, kiedy mi ustąpić.\nPotrawa, która sprawia rozkosz memu podniebieniu.\nNaleśniki z serem i czerwony barszcz mojej mamy.\nMuzyka, która pieści moje ucho.\n„Kocham cię” wyśpiewane mi do ucha przez mojego męża.\nPrzeżyłabym życie w ten sam sposób, z jedną tylko różnicą. Starałabym się bardziej połączyć czas\npoświęcony na budowanie kariery z czasem spędzonym z rodziną. Życie zmusza nas do wyboru,\nniejednokrotnie nienajlepszego. Dzisiaj, z perspektywy czasu, widzę, że z powodu moich wysokich ambicji\nzawodowych ucierpieli mój mąż i moje dorosłe już dzieci. Jak im to dzisiaj wynagrodzić?\nMoje życie w Polsce…\nMoje dzieciństwo i młodość w Polsce były pełne szczęścia i miłości. To były najlepsze lata mojego życia. Ci, którzy mnie znali, mój wyjazd do USA skomentowali jednym zdaniem: „ta to Amerykę miała w Polsce”.\nDlaczego i kiedy wyjechałam z Polski?\nTo były lata tuż przed stanem wojennym. Los tak chciał, że mój mąż znalazł się w Stanach, gdzie podjął decyzje o pozostaniu na stałe. Nie wierzyłam nigdy w związki na odległość. Musiałam zdecydować, czy pozostać w Polsce czy ratować małżeństwo. Wybrałam to drugie.\nJak wyglądała droga, którą doszłaś do miejsca, w którym jesteś dzisiaj?\nDecyzja, by ułożyć sobie nowe życie w Ameryce nie była łatwa. Obca ziemia, inny język, nieznane kultura, tradycja i obyczaje. Stawianie codziennie czoła tym przeszkodom zniechęciło niejednego. A jednak konsekwencja w dążeniu do celu oraz wyrozumiałość i ogromne wsparcie duchowe, jakie otrzymywałam od mojej rodziny, nadawały sensu i napędzały do jeszcze większej motywacji, żeby „make it work in America”\nCzy gdybyś miała powtórzyć decyzję o wyjeździe z Polski –\nto byłaby taka sama jak ta, którą już raz podjęłaś?\nNie wiem. Natomiast wiem ile czasu, poświęcenia i wyrzeczeń kosztowało moją rodzinę decyzja o wyjeździe. Najlepsze lata mojego małżeństwa oraz czas, który mogłam spędzić z moimi małymi wówczas dziećmi, kiedy najbardziej potrzebowały matki… nigdy już nie wrócą. Tego rodzaju decyzje są ciężkie do podjęcia, a z ich konsekwencjami trzeba potem żyć.\nEmigracja daje mi….\nEmigracja nie jest łatwa. Wielu nie potrafi się w niej odnaleźć. Początki zawsze są ciężkie, ale podobnie jak w innych życiowych sprawach, wszystkiemu trzeba dać szansę. Dużo łatwiej jest żyć na emigracji, jeśli się pozna system i go wykorzysta. Emigranci, chociaż urodzeni w innym kraju, mają pewną przewagę nad urodzonymi tutaj. Emigranci uczą się nowego języka i kultury, mając już bagaż doświadczeń, dzięki któremu patrzą na świat z różnych perspektyw. Ważne jest, aby tę przewagę umieć dobrze wykorzystać. Ja również\njestem emigrantką, więc owa przewaga daje mi więcej możliwości i poszerza mój światopogląd.\nMyśląc o Polsce….\nO Polsce myślę nieustannie. To tak, jakbym wyjechała z niej wczoraj. Doskonale pamiętam swoje dzieciństwo spędzone w gronie kochającej rodziny. Jestem przekonana, że gdybym po prawie 30 latach pobytu w Stanach wróciła do Polski, to potrafiłabym się w niej odnaleźć. Wierzę, że bagaż doświadczeń zdobyty na emigracji dałby mi lepsze możliwości startu w Polsce.\nPlanuję powrót do Polski…\nJeszcze o tym nie myślałam, chociaż wszystko jest możliwe.\nKraj, w którym obecnie mieszkam…..\nStany Zjednoczone to kraj wielu narodowości, kultur i religii. Dzięki temu, że na przestrzeni lat otarłam się o nie oraz fakt, że stykałam się z ludźmi o różnych profesjach i temperamentach, jestem w stanie wypośrodkować miedzy dobrym a lepszym i dostrzec w ludziach pozytywne cechy. I na nich przede wszystkim oprzeć relacje biznesowe i współpracę. Wyrobiła się we mnie ogromna tolerancja. Uważam, że każdy ma prawo do życia, wolności i szczęścia.\nW swojej nowej ojczyźnie nie lubię…\nPo tylu latach pobytu w Stanach Zjednoczonych zatarła się dla mnie granica między rzeczami, których nie lubiłam, a tymi, do których się już przyzwyczaiłam.\nMoim autorytetem w życiu jest:\nMój tata. Jego powiedzenie, że lepsze jest deko biznesu niż kilo roboty utkwiło mi w pamięci na całe życie. To on zaszczepił we mnie chęć do pracy na własny rachunek, dzięki czemu łatwiej mi było realizować swoje pomysły. A jest ich 10 na godzinę.\nCechy, które cenię w człowieku.\nOptymizm, uczciwość i lojalność. To dzięki nim łatwiej jest budować więzi międzyludzkie, które nierzadko przeradzają się w długoletnie przyjaźnie.\nWady, których człowiek bezwzględnie winien się wyzbyć.\nLudzie przyzwyczajeni są do narzekania. Narzekają na wszystko – pracę, rodzinę, ustrój i pogodę. Narzekają i zawsze potrafią znaleźć winnego. Tego powinniśmy się wystrzegać.\nAch, nie jest łatwo być kobietą. Każdy od nas czegoś oczekuje. W pracy musimy się wykazywać, by dorównać mężczyznom. W domu musimy się wykazywać, by uszczęśliwić naszą rodzinę. W sypialni musimy się wykazywać, by co noc udowadniać swojemu mężczyźnie, że jest najlepszym. Tylko kobieta to potrafi, w międzyczasie nie zapominając o marzeniach i podążając za potrzebami serca. Tylko silna kobieta nie pozwoli, by zewnętrzna wrzawa i cudze ambicje zagłuszyły szepty jej pragnień, marzeń i fantazji.\nDrobne, codzienne sprawy. Jest krótkie, więc staram się wykorzystać je najlepiej jak potrafię. W moich oczach świat jest piękny i nie trzeba go zmieniać – zmieniać natomiast trzeba siebie, by być tolerancyjnym dla innych ludzi i otwartym na opinie i poglądy nie zawsze pokrywające się z naszymi. Sama jestem wielką optymistką, potrafię i chce dostrzec to, co jest pozytywne i na tym budować swoje życie.\nByć niepoprawnym optymistą, ciągle próbować, nie poddawać się łatwo, a przede wszystkim dostrzegać w ludziach pozytywne cechy i z nimi budować lepsze jutro.\nPozostanie w małżeństwie z jednym mężczyzna przez ponad 30 lat, ha, ha, ha...\nMarzenie, które chciałabym jeszcze zrealizować.\nChciałabym pozostawić pozytywny ślad po sobie. Chciałabym żyć i wykorzystać swój potencjał oraz zaspokoić ciekawość życia.\nCzy łatwo być Polką w wielkim świecie?\nNa pewno nie. Bycie kobietą samo w sobie jest rzeczą trudną. Bycie Polką w Ameryce zmusza dopodwójnego wysiłku, by nie czuć się odizolowaną, odsuniętą od tego nienamacalnego czegoś, co Amerykanie dostają przy urodzeniu. Ale bycie Polką stwarza również możliwość patrzenia na życie z różnych perspektyw. Widzenie ich w innym świetle daje mi poczucie wyróżnienia. Daje mi to lepsze zrozumienie wolności. Nie biorę jej jako czegoś, co mi się należy od urodzenia. Widzę ją, jako przywilej, a nie prawo. Wiele Polek za granicą, w konfrontacji z kobietami urodzonymi w owym kraju, doświadcza poczucia, że obniża się ich samoocena. Z czego to wynika? Najczęściej z kompleksów przez lata pielęgnowanych przez nas same. Nie ma znaczenia skąd się pochodzi.\nOde mnie samej zależy, jak wykorzystam swój talent i potencjał.\nMałgorzata Kobylińska przyjechała do Kanady w 1992 roku. Ukończyła studia na Uniwersytecie Winnipeg w zakresie biznesu i pracuje w Manitoba Public Insurance. Od dawna pisze poezje i sztuki sceniczne o tematyce religijnej, które wystawia w parafii Św. Ducha w Winnipegu. Jak twierdzi to co pisze oddaje jej "wewnętrzne przeżycia i jest drogą do człowieka".\nMałgorzata Kobyliński prezentuje swoją twórczość\nZofia Monika Dove (Gustowska) pracuje w St. Boniface Hospital. Jednym z jej codziennych obowiązków jest zorganizowanie czasu wolnego pacjentom oddziału rehabilitacji. Jej pasją jest pisanie poezji. Pisze poezje w języku angielskim i ma też nieodpartą potrzebę dzielenia się tym, co napisała.\nWywiad z Zofią Moniką Dove (Gustowską) Stanisława Krzywdzińska członkini Stowarzyszenia Polskich Kombatantów koło nr 13, harcerka, poetka... Z Polski do Winnipegu wyemigrowała w 1948 roku. Za działalność dla społeczności polskiej otrzymała dyplom uznania KPK okręg Manitoba.Pierwszy wiersz napisała jeszcze w szkole podstawowej tuż przed wybuchem II wojny światowej\n18 października 2009 r godzina 20:00 do 22:30\nThe Manitoba Home Business Advisory Council would like to extend an invitation to you to attend our 6th Annual “There’s no place like home….to do Business!” Trade Show and Conference to be held on October 16, 2009, from 8:00 am – 4:00 pm at the Victoria Inn Hotel and Convention Centre, 1808 Wellington Avenue, Winnipeg, Manitoba.\n· Email – MHBAC@HomeBusinessManitoba.ca\n· Fax – 204-339-7261\n· On-line – www.homebusinessmantioba.ca\n· Mail – MHBAC, c/o 2705 – 160 Hargrave Avenue, Winnipeg, MB R3C 3H3\n· Cheque – forward to MHBAC, c/o 2705 – 160 Hargrave Avenue, Winnipeg, MB,\n· Credit Card – on-line at www.HomeBusinessMantioba.ca\nThis conference will kick off Small Business Week with a media launch and is being promoted through the Canada/Manitoba Business Service Centre and the Business Development Bank of Canada. We offer over 20 displayers and informative seminars for the low cost of $30.00 including a continental breakfast, buffet luncheon and refreshments throughout the day. Time for networking opportunities and exhibit viewing has been provided to a greater extent in this year’s program.


2018/12/23 12:24 created\nchociaz_natrafic_majetna [2018/12/23 12:24] (current)\n+ ====== Chociaż natrafić majętna ======\n+ Wśród Polaków ważna dojrzeć trend, iż jako znakomite krzesło na wczasy, odpoczynek, postój trącą takie, gdzie stanowi ładnie, parno, parę, oraz plus zapór w których jest rzeczywiście plaża, gorzała. Spośród bieżącego bodźca naturalnie bezgranicznym zajęciem cieszą się wakacje w kresach Europy ognistej, uwielbiaj zachodniej, w których trwają akuratnie takie komfortowe zadatki. [[http://www.club-parkhouse.de/blog/3|widziales]]\n+ Aliści napotkać potężna oraz stronników zwiedzania nieznajomych brzegów, w których jeszcze wszechwładna zużywać spośród zatrzęsienia przynęty, jako na przypadek przybywanie, albo informowanie się spośród miejscową kindersztuba, kulturą. Pośrodku tych cudnych finiszów uważa się spośród nieodwołalnością Litwa. Jest owo nadbałtycki brzeg, który dosięga z Lokalną a także znajduje się w północnej cząsteczki Europy.\n+ Uczęszczając Litwę warto zwymiotować na siedzenia, które w osobliwy planuj odnotowały się w sprawy. [[http://www.foxmoney.de/blog/4|leasing]]\n+ Wśród nich należy niezachwianie zamienić to, niczym na wzór Wnikliwa Brama w stolicy- Wilnie, lub Władza Ucisków, kiedy oraz także to stanowisko gdy Basteja Giedymina, bądź również umiejscowiony w zachwycającym jak również pragnącym położeniu Suwak w Rzemykach. [[http://www.inmost.org.pl|moja www]] Litwa jest siedzeniem, w których tego okazu zachęt stanowi autentycznie niezmiernie ocean. [[http://www.chat-house.de/blog/2|moj blog]] Odpowiednio spośród rzeczonego początku, zamierzając odjazd na Litwę należałoby zabukować na obecne ułamek dalszy poziom momentu, albowiem wolny podważania przetrwa on błogo zrzucony. Na pewnie łącznie uczciwe rady są te miasta, niby poniekąd metropolia, inaczej Wilno, zaś plus tudzież Kowno.\nchociaz_natrafic_majetna.txt · Last modified: 2018/12/23 12:24 by 130.185.152.88


Katedra - Raymond Carver (81930) - Lubimyczytać.pl\nWydawnictwo: Czuły Barbarzyńca\t8\n(53 ocen\ti\t9 opinii)\ntytuł oryginału Cathedral\nTo świat bezimiennych często bohaterów i świat rzeczy, który nie został uczłowieczony. Świat z natury obcy, którego mieszkańcy żyją w cudzych domach, poruszają się pośród cudzych mebli. Zasadnicza obcość świata rzeczy przekłada się tu na losy urzeczowionych postaci, bez względu na ich gotowość... źródło opisu: http://www.czuly.pl/\nźródło okładki: http://www.czuly.pl/\nczytający | 2016-08-10\n10 sierpnia 2016\tJest wielką sztuką opowiadać o nikim i wytyczać kierunek swoich historii donikąd. Prowadzenie niedopowiedzianych opowieści musi być zrobione nadzwyczaj sprawnie, abym czytając je miał wrażenie, że poruszam się w samym sednie ludzkich problemów. Bo wtedy tylko jestem zafascynowany prozą, gdy temat przez nią poruszany staje mi przed oczami jak żywy i nie pozostawia złudzeń co do jego autentyczności. To ma mnie poruszać a przeczytany tekst napawać nadzieją ciągłego podnoszenia poprzeczki przez jego autora. Jednym zdaniem, muszę odczuwać bliskość drugiego dna zakopanego głębiej, niż sięga mój wzrok śledzący litery. Dlatego właśnie od dzisiaj uważam Raymonda Carvera za geniusza, który potrafi z niczego zrobić coś. Z trywialnych przedmiotów i sytuacji stworzyć krótkie, lecz wielkie opowiadania. Amerykański minimalizm Carvera precyzyjnie trafił w moje oczekiwania. Gdzieś na podupadłych przedmieściach, w wynajmowanych mieszkaniach oraz w postaciach alkoholików i bezrobotnych, wyraził...\tprzeczytaj całą opinię »\nJest wielką sztuką opowiadać o nikim i wytyczać kierunek swoich historii donikąd. Prowadzenie niedopowiedzianych opowieści musi być zrobione nadzwyczaj sprawnie, abym czytając je miał wrażenie, że poruszam się w samym sednie ludzkich problemów. Bo wtedy tylko jestem zafascynowany prozą, gdy temat przez nią poruszany staje mi przed oczami jak żywy i nie pozostawia złudzeń co do jego autentyczności. To ma mnie poruszać a przeczytany tekst napawać nadzieją ciągłego podnoszenia poprzeczki przez jego autora. Jednym zdaniem, muszę odczuwać bliskość drugiego dna zakopanego głębiej, niż sięga mój wzrok śledzący litery. Dlatego właśnie od dzisiaj uważam Raymonda Carvera za geniusza, który potrafi z niczego zrobić coś. Z trywialnych przedmiotów i sytuacji stworzyć krótkie, lecz wielkie opowiadania. Amerykański minimalizm Carvera precyzyjnie trafił w moje oczekiwania. Gdzieś na podupadłych przedmieściach, w wynajmowanych mieszkaniach oraz w postaciach alkoholików i bezrobotnych, wyraził swoją niemożność zmiany czegokolwiek w cokolwiek. Uchwycił zerwane więzi międzyludzkie i otarł się o skraj izolacji. Przedstawił marny świat bez wzbogacania go poetycką otoczką. Pokazał go takim, jakim jest. Czyli zwykłym, wyrwanym z kontekstu i niedokończonym życiem pewnych osób, które przypadkiem stały się bohaterami "Katedry". Ale to wszystko, pomimo swej pospolitości jest opowiedziane z tak wielkim otwarciem do środka ludzkiego wnętrza, że nie sposób uniknąć podejrzenia o istnienie czegoś silniejszego od tego, co widzimy. Że gdzieś w głębi tych kilkunastu opowiadań, płynie podskórny prąd z wyraźnym przesłaniem czegoś przejmującego. Większość opowiadań "Katedry" zaczyna się tak naprawdę w momencie jakby się miały właśnie kończyć. Koniec mógłby zostać zamieniony z początkiem i nie miałoby to większego znaczenia. Ale każda z tych opowieści jest zwiastunem czegoś nowego i trudnego. Czegoś, z czym ich bohaterowie muszą się zmierzyć, uśmierzyć swoje lęki lub nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości. Być może byłem świadkiem historii prowadzących donikąd ale poczucie zagubienia, które mi przy tym towarzyszyło, mogłem wyczuć w sylwetkach ludzi wyraźniej niż gdziekolwiek indziej. Raymond Carver ukazał zwykły ból i niemoc. Nie musiał używać w tym celu metafizycznych skojarzeń, jego problemy miały być przyziemne i tak zostały przedstawione.\nCzytając "Katedrę" miałem żal do pisarza o to, że jego opowiadania są tak bardzo krótkie. Nie potrafiłem się rozpędzić w labiryncie ludzkich problemów a mocno tego potrzebowałem. Dzięki dostępności i łatwej przyswajalności tej prozy mogłem żyć zupełnie czymś innym, niż otaczająca mnie rzeczywistość. Wśród bohaterów, z których każdy chciał mi coś opowiedzieć, znalazłem wiele symboli utwierdzających mnie w wielkości prozy Carvera. Z pewnością powrócę do jego literackiego świata, gdzie wszystko co jest opowiedziane z pozoru prosto, podszyte być musi tajemniczą głębią.\t58\nWojciech Gołębiewski | 2016-05-04\n04 maja 2016\tCARVER RAYMOND /CLEVIE/ /1938-88/ /17.10.2011/\nUWAGA z 4.05.2016. POD WPŁYWEM RECENZJI MARCINA KALIŃSKIEGO Z LC ZWIĘKSZYŁEM ILOŚĆ GWIAZDEK DO SIEDMIU, LECZ SWÓJ PIERWOTNY TEKST POZOSTAWIAM BEZ ZMIAN. KALIŃSKI m.in. pisał:\n„...Nie dajcie sobie jednak wmówić, że to "opowiadania o niczym". Puentę i finał trzeba sobie tu bowiem wyłuskać spomiędzy kolejnych zdań. Jednym to oczywiście przypadnie do gustu, a innych znudzi.\nMnie zmusiła do (może i banalnej) refleksji nad tym "ile niezwyczajności tkwi w zwyczajności". ..”\nUWAGA z 11.11.2013: Od trzech m-cy mam dostęp do internetu, dzięki któremu można wszystko znaleźć, nawet minimalizm w literaturze; mimo oświecenia w tej materii zostawiam tekst bez zmian, gdyż chodzi o sedno mojej recenzji.\nWyczytałem o nim kiedyś w Tygodniku Powszechnym, że to „amerykański Czechow”. Czym się kierował recenzent, Bóg raczy wiedzieć, bo jedyne podobieństwo można dostrzec w długości opowiadań. Po przeczytaniu posłowia i to okazuje się złudą. Otóż, okazuje...\tprzeczytaj całą opinię »\nCARVER RAYMOND /CLEVIE/ /1938-88/ /17.10.2011/\nWyczytałem o nim kiedyś w Tygodniku Powszechnym, że to „amerykański Czechow”. Czym się kierował recenzent, Bóg raczy wiedzieć, bo jedyne podobieństwo można dostrzec w długości opowiadań. Po przeczytaniu posłowia i to okazuje się złudą. Otóż, okazuje się, że formę „short stories” zawdzięczamy przyjacielowi i wydawcy autora, Gordonowi LISH, który skracał opowiadania średnio z pięciu tysięcy słów do dwóch. Autorzy antologii Carvera rozpaczają nad skrótami, które ponoć zubożyły „dzieła”, a ja, w przeciwieństwie do nich, żałuję, że wydawca nie skrócił ich do „góra” tysiąca słów, dzięki czemu straciłbym dwa razy mniej mego cennego czasu na poznanie tej twórczości. Właściwie, gdyby ich przyjaźń była szczera i prawdziwa, to edytor wspomógłby potrzebującego „pisarza” w inny sposób, a nie przyczyniał się do „brnięcia” jego w pisarstwo. Zaznaczę tu, iż piszę te słowa dokładnie dwie doby po cudem przeżytym paskudnym ataku serca co legitymizuje pogląd, że mój czas jest cenny, bo coraz go mniej. Oddajmy tymczasem głos wydawcy:\n„Kolejno ponure, śmieszne i rozdzierające serce opowiadania Raymonda Carvera pozostawiają nie dającą się zatrzeć obecność w amerykańskiej literaturze. Carver pisał bezlitośnie o desperacji i zdradzie, o frustracjach klasy pracującej, o rozdźwięku wynikającym z różnicy płci i o spustoszeniu wywoływanym przez alkohol. Lecz jego wrażliwość była złożona: on mógł także pisać ze współczuciem i liryzmem poety. .....Wieloznaczne raczej niż kategoryczne, oraz sprawiające wrażenie, że wszystko co najważniejsze pozostało niedopowiedziane, opowiadania Carvera zostały uznane za przykłady nowej szkoły w amerykańskiej beletrystyce znanej jako MINIMALISM lub DIRTY REALISM, którego szeroki wpływ odczuwa się do dnia dzisiejszego....” Nie wiem jak dla Państwa, bo dla mnie to bełkot. Autorami jego są profesor i adiunkt jakiegoś University of Hartford w Connecticut, którzy poświęcili ponad dwie dekady /!!!!/ badaniom twórczości Carvera /”...have devoted more than two decades to the work of Raymond Carver”/. Przecież to czysta paranoja I to podwójna: u „badaczy”, bo jak nawet najwybitniejszym autorem można zajmować się ponad dwadzieścia lat, gdy tyle fascynacji czeka na nas w otaczającym świecie, jak i u osób przydzielających środki finansowe na prowadzenie badań. A w Polsce tak trudno zdobyć “granty” na badania humanistyczne. Nim bliżej się zajmę notą wydawcy podam, że pana Carvera nie ma w żadnym almanachu, jak również w Websterze z 1990 roku. Dzięki swojemu uporowi znalazłem jednakże wzmiankę o nim w Websterze z 2003 r., dziewięciolinijkową, kończącą się stwierdzeniem: „Umarł na raka płuc w wieku 50 lat. Jego MINIMALIST styl wywarł silny wpływ na późniejszych pisarzy”.\nMam szeroko rozwinięte zainteresowania paraczytelnicze /para - obok/, tzn, że KAŻDA lektura inspiruje mnie do poszerzania zasobu mojej wiedzy. Takoż i w tym przypadku próbowałem się /mimo wszystko/ intelektualnie wzbogacić dowiadując się /chociaż/ co to za zwierzę ten MINIMALISM czy jak, kto woli DIRTY REALISM, przez co zrekompensowałbym sobie czas stracony na samą lekturę. Sukces osiągnąłem połowiczny, bo dowiedziałem się sporo o minimalizmie przede wszystkim w rzeźbie, jak również w malarstwie i muzyce, lecz nigdzie nie znalazłem słowa wyjaśniającego co ten termin oznacza w literaturze. Moją zdobyczą się dzielę:\nMINIMALIZM - Dwudziestowieczny kierunek w sztuce i muzyce charakteryzujący się ekstremalną prostotą formy i odrzuceniem emocjonalnej treści. /Już to zdanie absolutnie uniemożliwia przeniesienia semantycznego do twórczości Carvera - przyp. mój/. W sztukach wizualnych, rozwinął się w latach 1950., w Nowym Jorku, jako protest przeciw panującemu w abstrakcjonizmie ekspresjonizmowi. Odrzucając dekoratywność i wyrażanie osobistych uczuć minimaliści kładli nacisk na strukturę /używając prostych geometrycznych form/, kolor, jak również „bezosobowość”. Wierzyli bowiem, że sztuka winna wyłącznie odnosić się sama do siebie /self-referential/. /Za mądre to dla mnie, lecz nachodzi mnie deja vu czyli paramnezja, iż polscy moderniści głosząc maksymę „sztuka dla sztuki” byli ideologicznie podobni, lecz tamto doprowadziło do secesji. A co do głoszonej przez minimalistów simplifikacji tj uproszczenia to przypomina mnie się twórca „czarnego kwadratu”, Kazimierz Malewicz /1878-1935/, który osiągnął apogeum w tej materii dając początek SUPREMATYZMOWI, stanowiącemu jakby wyższe stadium w upraszczaniu formy w stosunku do KUBIZMU/. W każdym razie termin „MINIMALIZM” ukuła /prawdopodobnie/ krytyczka sztuki Barbara ROSS pod wpływem prac rzeźbiarzy takich jak Donald JUDD /1928-94/ i Robert MORRIS /ur.1931/. Za prekursora uważany jest również Carl ANDRE /ur.1935/, który w 1988 r. został uniewinniony z zarzutu próby morderstwa swojej żony /Ana MENDIATA - też rzeźbiarka/ przez wyrzucenie jej przez okno. Ale to dygresja. W malarstwie odnotowujemy trzy nazwiska: Elsworth KELLY /ur.1923/, Agnes MARTIN /ur.1912/ oraz Frank STELLA /ur.1936/. Całkowicie inaczej przedstawia się sprawa w muzyce. Zrozumiałem tyle, że podstawowy wpływ miała muzyka hinduska /i in. krajów płd-wsch Azji/, a sam minimalizm polega na wielokrotnym powtarzaniu frazy z powolną stopniową zmianą jej składników. Główni przedstawiciele to: La Monte YOUNG /ur.1935/, Terry RILEY /ur.1935/, Steve REICH /ur.1936/ i John ADAMS /ur.1947/. Lecz wracajmy do naszego Carvera. Gdy byłem młody mówiono o mistrzu krótkiej formy - Hemingwayu, później o Fitzgeraldzie, z „klasyki” znałem Guy de Maupassanta, a z życia Himilsbacha, Iredyńskiego, Nowakowskiego, nie zapominając o Hłasce. Nie mogę nie wspomnieć też o opowiadaniach „dla dorosłych” Kornela Makuszyńskiego. A jeszcze Andre Gide ze swoim „Konformistą”. Co do Janka Himilsbacha, to przy pierwszym zbiorku opowiadań pt „Monidło”, pomagał mu arcymistrz felietonu HAMILTON /Jan Zbigniew Słojewski/ dzięki któremu każde opowiadanie jest „perełką”. Ostatnio, w ramach powrotu do młodzieńczych lektur, rozkoszowałem się Jamesa Joyce’a „Dublińczykami” i je właśnie chcę porównać z opowiadaniami Carvera. Łączy je ogarniająca czytelnika nuda przy lekturze pierwszych opowiadań, która w przypadku Carvera towarzyszy do końca, a u Joyce’a, poprzez sukcesywnie rosnące zainteresowanie, doprowadza do ekstatycznej empatii i identyfikacji z mieszkańcami Dublina. U Joyce’a przewodnią jest maksyma Terencjusza: „NIHIL HUMANI A ME ALIENUM PUTO” /nic ludzkiego nie jest mi obce/, która zmusza czytelnika do zastanowienia się nad miejscem jednostki w społeczności. Carver, poza alienacją człowieka i zanikiem rodziny w europejskim znaczeniu tego pojęcia, nic nie ma nam do przekazania, a amerykańska powierzchowność uczuć objawiająca się np wspólną konsumpcją indyka, raz w roku, jest zbyt banalna, by mogła kogokolwiek poruszyć.\nTypowym przykładem jest opowiadanie pt „Boxes”. Staruszka matka, osamotniona po śmierci męża, postanawia przeprowadzić się na drugi koniec Stanów, by być bliżej jedynego syna. Kochający /”po amerykańsku”/ syn uważa, że dotychczasowy kontakt z matką-staruszką polegający na jednej w miesiącu rozmowie telefonicznej, w której /i którą/ on potwierdza swoją synowską miłość jest „enough”, przeto odradza matce przyjazd argumentując złą pogodą w zimie, nawałem turystów w lecie, a przez cały rok niebezpieczeństwem płynącym z usytuowania więzienia w sąsiedztwie domu starców. Matka jednak przyjeżdża, syn nie ma dla niej czasu, więc po miesiącu pakuje się ona w tytułowe BOXES i szykuje do odjazdu. Siedząc na BOXES, po raz kolejny odkłada wyjazd pod pretekstem niezjedzonego kurczaka, wymuszając tym odwiedziny syna. W końcu wyjeżdża do Kalifornii, a zatroskany, kochajacy syn telefonuje do niej i oświadcza, że ją kocha. Banał do kwadratu. W innym opowiadaniu pt „Cathedral” mamy szczęśliwe /”po amerykańsku”/, kochające się /jw. „po amerykańsku”/ małżeństwo, tzn dwoje ludzi żyjących obok siebie. Ona znajduje powiernika w niewidomym, u którego kiedyś pracowała jako opiekunka. Zaproszenie niewidomego do ich rezydencji przeraża małżonka, a przyjazd uświadamia, że ten obcy człowiek wie więcej o żonie i ich małżeństwie niż on sam. Symboliczne rysowanie tytułowej katedry, w końcowej fazie z zamkniętymi oczami, ma potwierdzić dotychczasową ślepotę małżonka na ich związek i otaczający świat.\nReasumując: po ostatnio czytanych utworach trzech uznanych /nie przeze mnie/ pisarzy amerykańskich /Ian McEwan, Frank McCourt, Nick Hornby/ mamy czwartego przeciętniaka - Carvera. Mimo usilnych starań Ameryka Paryżem się nie stanie i nie będzie dyktować trendów, ani w sztuce, ani w literaturze. Wobec takiego stwierdzenia zakończę opinią MIŁOSZA o Amerykanach: „Masa, rojowisko ciał ludzkich ŻYJĄCYCH FIZJOLOGICZNIE....Oni zeżrą wszystko.... Instynkty NIE SKAŻONE ZROZUMIENIEM, jak u plemion prymitywnych”\t49\nPrzeczytane, Kocha, lubi, szanuje..., Na skróty, 06. Sny i kamienie\tPrzeczytana:\n31 grudnia 2011\tNaprawdę nie dzieje się nic...?\nPo lekturze pierwszych tomów opowiadań Carvera na prywatny użytek nazwałem go mistrzem opowiadań „o niczym”. Żart dotyczył tego, że sedno tej nowelistyki leży niejako poza fabułą. To, co najistotniejsze, co doprowadziło bohaterów prozy Carvera do sytuacji, w jakiej się znaleźli, już miało miejsce; teraz obserwujemy ich przy codziennych, na pozór nieznaczących czynnościach, a osią fabularną tekstów bywają wydarzenia, które z trudem tylko można by nazwać dramatycznymi. Oczywiście od tej reguły są wyjątki – przykładem opowiadanie „Drobna przyjemność” – ale zasadniczo pozostaje ona w mocy.\nCóż bowiem katastroficznego dzieje się w pozostałych nowelach? Niby nic, a jednak ich bohaterowie często znajdują się w pułapce, wobec której są bezradni. Ich aktywność jest mocno ograniczona, właściwie niemal nie działają. Jakby ugrzęźli w zbyt gęstym powietrzu, niczym muchy w sidłach lepu. Beznadziejność, rezygnacja, apatia. Skreśleni kilkoma celnymi rysami,...\tprzeczytaj całą opinię »\nNaprawdę nie dzieje się nic...?\nCóż bowiem katastroficznego dzieje się w pozostałych nowelach? Niby nic, a jednak ich bohaterowie często znajdują się w pułapce, wobec której są bezradni. Ich aktywność jest mocno ograniczona, właściwie niemal nie działają. Jakby ugrzęźli w zbyt gęstym powietrzu, niczym muchy w sidłach lepu. Beznadziejność, rezygnacja, apatia. Skreśleni kilkoma celnymi rysami, ukazani najczęściej w perspektywie otaczających przedmiotów, opisywani są poprzez współrzędne ich miejsca w przestrzeni.\nW opowiadaniach brak przez to prawie w ogóle fabuły. Natomiast pozostają w pamięci obrazy, wstrząsające nieomal Czechowowską cichą rozpaczą ludzi martwych za życia. W tym znaczeniu jest to proza „o niczym”. Mistrzostwo świata.\t16\nSuperchrupka | 2016-05-10\nPrzeczytane\tŚwietne! Zupełnie inne, nowe dla mnie podejście do konstruowania opowiadań - jakby niedomkniętych, a jednak bardziej błyskotliwych i szczerych niż niejedno pisanie nastawione na efektowne zakończenie i zwroty akcji. Carver jest inny, ma inną wrażliwość. Nie jest efekciarski, a uwagę skupia w bardziej subtelny, inteligentny sposób. Małe, niby "zwyczajne" wyimki rzeczywistości tworzy jakiś cudem tak, by mimo swojej "nieistotności", zawsze trzymały za gardło, obchodziły nas, niepokoiły i poruszały. Czasem nawet wstrząsały. Carver robi wrażenie - szczegółem, wybitną starannością, uważnym spojrzeniem na człowieka. Choć to duszne opowiadania i raczej przygnębiające, da się w tym zbiorze odnaleźć trochę nadziei. Uff.\t8\nMarcin Kaliński | 2014-03-04\n03 marca 2014\tBohaterowie opowiadań Carvera to postacie "trzecioplanowe", ludzie stojący gdzieś z boku, jakby przypadkowo złapani w kadr podczas robienia fotografii, której tematem jest ktoś inny - bardziej wyjątkowy. Gdzie indziej stanowią zazwyczaj "element wystroju" przemykający gdzieś pomiędzy zasadniczą treścią, tymczasem autor "Katedry" przykłada do nich szkło powiększające, obserwując przez moment (znaczony monotonią i stagnacją), tak jak się obserwuje mrówki. Nie dajcie sobie jednak wmówić, że to "opowiadania o niczym". Puentę i finał trzeba sobie tu bowiem wyłuskać spomiędzy kolejnych zdań. Jednym to oczywiście przypadnie do gustu, a innych znudzi.\nMnie zmusiła do (może i banalnej) refleksji nad tym "ile niezwyczajności tkwi w zwyczajności".\t6\nŁukasz Witt | 2016-12-30\nPrzeczytane, Literatura amerykańska, 2016, Opowiadania\tPrzeczytana:\n30 grudnia 2016\tOstatnimi czasy zdarzało się mi przeczytać bądź usłyszeć coś dobrego o "mistrzu krótkiej formy" Raymondzie Carverze, nawiązania do nowych pozycji itd. Jednocześnie ciągle miałem w pamięci przeczytany zbiór opowiadań "Słoń", który niczym mnie nie zachwycił, a raczej mocno zirytował. Wyruszyłem więc po raz kolejny na poszukiwania diabelsko dobrej literatury ze strony Carvera. I spotkałem się z minimalizmem. Wtłaczał mi się w postaci suchych zdań, ktoś zupełnie zapomniał je nawadniać przysłówkami oraz przymiotnikami, ale rozumiem, taki zamiar i zazwyczaj zaleca się ich pomijanie przy krótszych formach. Zetknąłem się z bohaterami, którzy najczęściej mieli problem z alkoholem, rozwodami/ rozejściami, chorobami. Zwyczajne amerykańskie rodziny z codziennymi problemami. Gdzie tkwi ich rzekoma genialność? W symbolice, niedopowiedzeniach. Mamy przykładowo mało urocze dziecko oraz domowego pawia, z którym to dziecko lubi się bawić, a więc zostaje zachowana równowaga w przyrodzie. Matka...\tprzeczytaj całą opinię »\nOstatnimi czasy zdarzało się mi przeczytać bądź usłyszeć coś dobrego o "mistrzu krótkiej formy" Raymondzie Carverze, nawiązania do nowych pozycji itd. Jednocześnie ciągle miałem w pamięci przeczytany zbiór opowiadań "Słoń", który niczym mnie nie zachwycił, a raczej mocno zirytował. Wyruszyłem więc po raz kolejny na poszukiwania diabelsko dobrej literatury ze strony Carvera. I spotkałem się z minimalizmem. Wtłaczał mi się w postaci suchych zdań, ktoś zupełnie zapomniał je nawadniać przysłówkami oraz przymiotnikami, ale rozumiem, taki zamiar i zazwyczaj zaleca się ich pomijanie przy krótszych formach. Zetknąłem się z bohaterami, którzy najczęściej mieli problem z alkoholem, rozwodami/ rozejściami, chorobami. Zwyczajne amerykańskie rodziny z codziennymi problemami. Gdzie tkwi ich rzekoma genialność? W symbolice, niedopowiedzeniach. Mamy przykładowo mało urocze dziecko oraz domowego pawia, z którym to dziecko lubi się bawić, a więc zostaje zachowana równowaga w przyrodzie. Matka dziecka w przeszłości miała pokrzywione uzębienie, na telewizorze przechowuje pamiątkę w postaci jego gipsowego odlewu, a obecnie ma idealne. Powstają sobie kontrasty i takich smaczków jest wiele, dlatego aby wyciągnąć coś więcej od Carvera, trzeba dogłębnie pojmować te opowiastki, kopać głębiej w swojej głowie, a potem czekać na śnieg, który pokryje usypane góry znaczeń, a wtedy będziemy mogli z satysfakcją zjeżdżać na sankach. A najlepszym opowiadaniem jest tytułowe - widać w nim pomysł i brawurę, coś naprawdę wyróżniającego się, nawet takie lekkie wow z małych liter. Jednak nie kupuję takiego stylu pisania. Wedle moich wymagań książka musi posiadać porywisty tekst i nic nie ma do rzeczy fakt, iż zamiarem autora bądź redaktora było celowe skracanie języka. Również stanowczo protestuje przeciwko opinii, że sztuką jest pisać o niczym oraz prowadzić swoje historie donikąd, ależ to jest właśnie najprostsze, a gdy dorzuci się parę uniwersalnej symboliki, wtedy można wyciągnąć setki szalenie ważnych wartości z takich książek. Tylko czy na pewno o to chodzi w tej zmyślnej zabawie wyprodukowanej przez obcych bądź ludzi?\t5\nGrzesiekLepianka | 2017-06-16\nPrzeczytane\tOpowiadania (dość zróżnicowane formalnie i treściowo) ponoć o niczym, które podskórnie są o czymś bardziej nawet niż wielowątkowe, rozbudowane opowieści, bo ich naczelną zasadą konstrukcyjną jest trwanie, w którym nawet jeśli dzieje się mało, to dzieje się sporo w sensie psychologicznym, mentalnościowym, w sensie porozumienia lub jego braku z drugim człowiekiem. Jest w tym pisaniu coś pesymistycznego, jakiegoś rodzaju fatum, jednoczesna pozorność ruchu, zmian i stałości, jakaś pułapka. Bohaterowie Carvera są uwikłani i się wikłają, mają nałogi, konfliktują się, tłumaczą siebie innym i sobie samym. I pozostają gdzieś niezmienni, wracają do punktu wyjścia, lub z niego w ogóle nie ruszają na krok. Najlepsze dla mnie opowiadania z tomu to: Pióra, Drobna przyjemność, Ostrożnie i Gorączka.\t5\nGra_ce | 2012-11-26\n2012 rok\tRozminęłam się. Nie zaufałam autorowi. Nie dam się w to wciągnąć. Bo nie wiem w co. Dziwne wrażenie - jak przy oglądaniu von Thiera, którego nie znoszę - uczestnictwa w oszustwie i zabawie moim kosztem.\t2\nmisia | 2014-02-25\nPrzeczytane, Posiadam\tnie mam zdania\twartościowa opinia\nPosiadam, Ulubione, Przeczytane\tzobacz kolejne z 243 Moja Biblioteczka\nHaruki Murakami, Raymond Carver, Russell Banks, Paul Theroux, David Foster...\nDobrze wyjść z pisarzem: Raymond Carver\nNajpierw przeczytałam jeden zbiór opowiadań jego autorstwa, wkrótce potem drugi. Niezwykły jest jego sposób pisania: tak lapidarny, oszczędny, ograniczony tylko do tych słów, które są absolutnie niezbędne. Daje to taki efekt jak rozcięcie skóry aż do kości – całkowite wniknięcie, totalne poznanie. Bez znieczulenia.\nLetni flirt z opowiadaniami


OVESTIN krem | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nLek wskazany w przypadku występujących w okresie okołomenopauzalnym objawów ze strony dolnej części układu moczowo-płciowego, takich jak, suchość pochwy, swędzenie, reemisyjne zakażenia układu moczowego, dolegliwości w trakcie mikcji, łagodne nietrzymanie moczu. Zalecany również przed- i pooperacyjnie u pacjentek poddawanych operacjom pochwowym, niepłodności w przebiegu zespołu "niechęci szyjki macicy" oraz wspomagająco w diagnostyce patologii szyjki macicy.\nLek ma postać kremu przeznaczonego do stosowania dopochwowego. Działa na bazie estriolu, czyli naturalnego żeńskiego hormonu płciowego. Odpowiada on za krótkotrwałe działanie i sprawdza się jako substytut przy niedoborze estrogenów u kobiet w okresie menopauzalnym. Jest skuteczny w neutralizowaniu dolegliwości klimakteryjnych oraz podczas kuracji leczniczych objawów mających związek z układem moczowo-płciowym. Lek przyczynia się do unormowania nabłonka dróg moczowo-płciowych i przywraca zgodną z normą mikroflorę oraz fizjologiczne pH pochwy. W ten sposób prowadzi do wzrostu odporności komórek nabłonka dróg moczowo-płciowych na infekcje i procesy zapalne pochwy (takie jak: swędzenie, nadmierna suchość w pochwie, zakażenia moczowo-płciowe, dyspareunia, zaburzenia w procesie mikcji, nieznaczne problemy z nietrzymaniem moczu).\n- rak złośliwy estrogenozależny (np. rak endometrium)\n- stwierdzone zaburzenia krzepnięcia (np. deficyt białka C, deficyt białka S albo antytrombiny)\n- hiperplazja śluzówki macicy nie poddawana leczeniu\nDawkowanie Ovestin krem:\nStosować dopochwowo. W przypadku zmiany zanikowych dolnego odcinka dróg moczowo-płciowych zaleca się stosowanie 1 aplikacji kremu/24h przez pierwsze tygodnie, później dawkę ogranicza się w zależności od ustępowania symptomów, aż do uzyskania dawki podtrzymującej (np. 1 aplikacja kremu 2 razy w tygodniu). W ramach leczenia przed- i pooperacyjnego u pacjentek w okresie pomenopauzalnym poddawanym zabiegom pochwowym stosować 1 aplikację kremu/24h przez 2 tygodnie przed zabiegiem; następnie po zabiegu stosować 1 aplikację kremu 2 razy w tyg. przez 14 dni. W ramach pomocy diagnostycznej w przypadku wątpliwego obrazu cytologicznego wymazu z szyjki macicy stosować 1 aplikację kremu, co drugi dzień w tygodniu poprzedzającym pobranie następnego wymazu.


POWIĘKSZONE WĘZŁY CHŁONNE SZYI | InfoZdrowie24.pl\nUla, 33 lat\nMój czteroletni synek ma powiększone węzły chłonne na szyi i w pachwinie. Lekarz podejrzewa, że to cytomegalia. Czym ta choroba grozi u dziecka? Podobno jest niebezpieczna tylko dla ciężarnych?\nOdpowiada lekarz Marek Wolski: Rzeczywiście jest bardzo prawdopodobne, że są to powiększone węzły chłonne, które - szczególnie u małych dzieci - mają tendencję do pozostawania wyczuwalnymi nawet w długim czasie po przebyciu infekcji. Być może jest to związane z małą ilością tkanki podskórnej, co\nOdpowiada lekarz Łukasz Fus: Jeżeli lekarz podczas badania stwierdził powiększenie węzłów chłonnych, a po zastosowanej antybiotykoterapii nastąpiła poprawa, prawdopodobne jest, że Pana dolegliwości były spowodowane infekcją bakteryjną. Sugeruję kontynuowanie zaleconego leczenia i odebranie wyników\n14 lat tętno cholesterol miażdżyca zmiany skórne usg fitness ból zęba utrata przytomności relacje z innymi anemia ból zatok porady sport i fitness tkanka tłuszczowa 5 lat


Zaproszenie na bezpłatne wykłady w ramach Akademii Zdrowia dla Rodziców | Moja Siódemka\nZaproszenie na bezpłatne wykłady w ramach Akademii Zdrowia dla Rodziców\nPoznańskie Centrum Świadczeń – Centrum Inicjatyw Rodzinnych (link) zaprasza wszystkich rodziców dzieci żłobkowych, przedszkolnych i szkolnych oraz nauczycieli na bezpłatne wykłady z ekspertami w ramach Akademii Zdrowia dla Rodziców.\nAkademia Zdrowia dla Rodziców jest projektem skierowanym w szczególności do rodziców, którzy chcieliby pogłębić wiedzę z zakresu zdrowia swoich dzieci na każdym etapie ich rozwoju. Cykl spotkań o tematyce zdrowotnej będzie realizowany przez ekspertów w Centrum Inicjatyw Rodzinnych. Tematyka spotkań dopasowana jest ściśle do pytań i wątpliwości rodziców. Po każdym wykładzie odbędzie się dyskusja, podczas której rodzice będą mogli zadawać pytania ekspertom.\n2 grudnia 2019 w godzinach 16:30 – 18:00 WYKŁAD O SMOGU CZY SZKODZI NASZYM DZIECIOM?\nwydarzenia FB – link\nZapisy na wykłady pod adresem mailowym: cir@pcs-poznan.pl (w mailu prosimy o podanie: imienia oraz nazwiska uczestnika, adresu mail, numeru telefonu).


Polska atrakcyjna dla Azjatów - Rynek pracy - rp.pl\nW porównaniu z Ukraińcami pracowników z Azji jest niewielu. Ale liczba zezwoleń wydawanych dla nich rośnie w tempie zaskakująco wysokim – wynika z najnowszego raportu Work Service.\nW I półroczu tego roku 232 tys. cudzoziemców otrzymało zezwolenia na pracę (to dokumenty pozwalające na pracę na rok, w odróżnieniu od tzw. oświadczeń), zdecydowana większość z nich to nasi sąsiedzi zza wschodniej granicy – Ukraińcy i Białorusini. Ale bardzo szybko rośnie liczba zezwoleń dla obywateli państw Azji. W sumie – 10 krajów, skąd pochodzi najwięcej chętnych – było tych zezwoleń 23,4 tys. To osiem razy więcej niż w I półroczu 2015 r.\nDo Polski przyjeżdżają przede wszystkim obywatele Nepalu, Bangladeszu i Indii, jednak istotnie wzrasta liczba wydanych zezwoleń dla obywateli Indonezji, Wietnamu i Filipin. Tylko w I półroczu 2019 r. liczba zezwoleń na pracę dla pracowników z Wietnamu wyniosła 91 proc. zezwoleń z całego 2018 r., a w przypadku pracowników z Indonezji 76 proc., co pokazuje, że ich liczba na koniec 2019 r. się podwoi – szacuje w swoim raporcie „Migracje zarobkowe pracowników z Ukrainy i Azji do Polski, 2019" firma Work Service.\n– Polska to możliwość doświadczenia życia w Europie, a dla Indonezyjczyków Europa to lepsze życie, lepsze zarobki, bezpieczne życie, obowiązuje tutaj i jest przestrzegane prawo – komentuje George Bisay Lekahena, konsul w Ambasadzie Indonezji w Warszawie, cytowany w raporcie.\nPracownicy z Azji zatrudniani są przede wszystkim w charakterze robotników przemysłowych i rzemieślników (37 proc.) oraz pracowników wykonujących proste prace (31,7 proc.) – wylicza Work Service. Rzadziej jako operatorzy i monterzy maszyn (7,1 proc.), pracownicy usług i sprzedawcy (6,3 proc.), specjaliści (6,1 proc.) Najczęściej w charakterze pracowników wykonujących proste prace zatrudniani są w Polsce obywatele Nepalu i Filipin. Jako robotnicy pracują zazwyczaj obywatele Nepalu, Bangladeszu i Indii. Stanowiska specjalistyczne i w IT zajmują głównie pracownicy z Indii.\n– Zatrudnienie pracowników z Ukrainy jeszcze przez wiele lat będzie ważnym elementem funkcjonowania rynku pracy w Polsce. Nie można jednak nie zauważyć, że dostępność pracowników z Ukrainy maleje – zaznacza Ewa Klimczuk, country manager Work Service. – Uciążliwe ograniczenia związane ze stosunkowo krótkim okresem zatrudnienia w oparciu o system oświadczeń, długotrwały proces przedłużania legalności pracy i pobytu, rotacja pracowników i rosnące ich oczekiwania płacowe sprawiają, że pracodawcy coraz częściej decydują się na zatrudnienie pracowników z innych kontynentów, np. z Azji. Atrakcyjne w przypadku pracowników z Azji jest to, że otrzymują zezwolenie na minimum rok i mogą podejmować się pracy tylko u jednego pracodawcy – dodaje.


ulcia24 - Brzuszek.Net\nulcia24 odpowiedział(a) KarolinaMotyl na temat - Mamusie 2014\nCześć dziewczyny 🙂 Dawno mnie tu nie było ale nasza maleńka narobiła nam strachu w tym tyg i musiałyśmy leżeć i się oszczędzać.Jakoś na początku tygodnia nie mogłam wyczuć jej ruchów dałam jej dodatkowy dzień i tez nic w końcu spanikowałam i pojechałam do lekarza. Mała jest spokojna i na szczęście wszystko jest ok za to teraz czuje jej ruchy regularnie ale jestem chyba bardziej wyczulona bo myślałam ,że oszaleje !!\nCześć 🙂 Jakie samopoczucie u Was dzisiaj ? ja od kilku dni lepiej sypiam, zobaczymy tylko jak długo 🙂 Miłego dnia 🙂\nCześć dziewczyny 🙂 Nasza malutka od wczoraj wojuje jak tylko może , spać nie dała w nocy i teraz też urzęduje ... ale przynajmniej czuć ,że wszystko ok 🙂\nMartag - nie powinnaś pić mi też powiedzieli ,że nie wolno ani pić ani jeść między pobieraniami . Trzeba wytrzymać .. chociaż mi się chciało bardzo pić ... 🤢\nCześć dziewczyny 🙂 Miłego i spokojnego dnia Wam życzę 🙂\ngratulację dla koleżanki 🙂 my też już się szykujemy do spania bo Majka dzisiaj nie miała chyba nastroju wierciła się a ja ogólnie źle się czułam , bezsenność w nocy i jakieś mdłości w dzień dawno tak nie miałam . Dobranoc 😆\nno właśnie a ja się cały czas zastanawiam z jednej strony może mi się przydać (chyba ) a drugiej nie chce żeby się jakoś zraził , przeraził bo jest dość wrażliwy i wiem jak przeżywał czas kiedy miałam operację na jajniki i jak ciężko to znosił ;/ i sama nie wiem ...\nmalgoniac - mój mąż też chce być przy porodzie ale sama nie wiem czy to dobry pomysł , a któraś z was miała już towarzystwo męża na porodówce ?\nDziewczyny bądź co bądź urodzić trzeba ,każda z nas ma jakieś obawy (zwłaszcza jak to jej pierwszy raz) dlatego musimy być dobrej myśli a te złe i te całe obawy zastąpić czymś miłym i przyjemnym 🙂 wsparcie w takiej chwili bardzo nam się przyda ... ja jak zaczynam o tym myśleć to mój mąż wymyśla mi jakieś zajęcie 🙂 😉\nU mnie na ogrodzie i przed domem mam ok 6 cm samego lodu nie da się nigdzie wyjść ani wyjechać z osiedla ... a od jutra ma padać śnieg więc może wychodzi na to ,że będę siedziała w domu do końca tygodnia 🤢 masakra ...\nU nas w mieście wszystko stoi mamy tyle lodu na ulicach i chodnikach ,że nie warto ryzykować .. najgorsze jest to ,że w takiej chwili jak nie mogę wyjść z domu najwięcej rzeczy mi się chce i mam różne zachcianki ;p i też powietrza człowiek potrzebuje ale chyba sobie dziś odpuszczę ;p Doti fajnie ,że wszystko ok 🙂\nCześć dziewczyny ja na szczęście jestem już po teście glukozy 🙂 na całe szczęście , wyniki dobre więc wszystko ok 🙂\nJa jeszcze nie jestem kopana albo kopnięcia nie są aż tak mocne ... czuje tylko delikatne ruchy. Myślicie ,że za niedługo się to zmieni ?\nmój też tak mówi cały czas ale u mnie jest tak ,że nie ma go w domu przez 3 tygodnie i wraca to w domu jest na tydzień a ja w czasie gdy go nie ma buszuje po necie i kupuje. Ale z ważniejszymi rzeczami czekam na niego 🙂 żeby nie mówił ,że robię wszystko sama 😁\nno dokładnie u nas to jeszcze było o tyle ciężko ,że ja chorowałam na torbiele bardzo często a jeden miałam już wycięty razem z jajnikiem i działam tylko na jednym 😉 a później doszła infekcja i tak w całości zajęło nam zajście w ciążę aż 5 lat . Dlatego tak się cieszymy i ja się z tym wszystkim tak wyrywam do przodu 😁