dodano: 08.06.18 - 23:25 Czytano: \nWilno było zawsze miastem sztuki. Polskiej sztuki – polskich albo zagranicznych mistrzów pracujących dla Polaków, ale nigdy do XX wieku litewskiej. Polscy architekci oraz artyści – malarze i rzeźbiarze, a nawet fotograficy działali nieprzerwanie, nawet w okresie największej rusyfikacji miasta, gdyż było to polskie miasto. W dziejach sztuki polskiej dużą rolę odegrała Wileńska szkoła malarska związana z polskim z ducha i języka Uniwersytetem Wileńskim (do 1832 r.). Jej twórcą był rodowity warszawiak i malarz króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz pierwszy malarz historii Polski Franciszek Smuglewicz (1745-1807 Wilno), który na Uniwersytecie Wileńskim objął kierownictwo nowo powstałej Katedry Rysunku i Malarstwa (1797), której był twórcą i organizatorem. Sprowadził do niej z Warszawy malarza-klasycystę Jana Rustema i spolonizowanego królewskiego rzeźbiarza w Warszawie pochodzenia flamandzko-francuskiego Andrzeja Le Bruna. O wpływie Smuglewicza na polską sztukę pisze Stefan Kozakiewicz w Malarstwie polskim (1976): „Nie tylko na przełomie obu stuleci, ale daleko w głąb pierwszej połowy wieku XIX wpływ malarstwa rodzajowego, a zwłaszcza kompozycji historycznych Smuglewicza na młode pokolenie malarzy aspirujących do stworzenia sztuki narodowej był bardzo wielki; rozszedł się nawet szerzej niż oddziaływanie Norblina, bo objął wszystkie ośrodki naszego kraju w początkach XIX wieku: nie tylko Warszawę i Wilno, gdzie mieszkał kolejno Smuglewicz, ale także Kraków i Lwów”. Dzięki Smuglewiczowi powstała w Wilnie pierwsza w Polsce szkoła malarstwa historycznego; malarze wileńscy uprawiali także inne gatunki - pejzaż, malarstwo rodzajowe i alegoryczne, a zwłaszcza portret. Uczniami Smuglewicza w Wilnie byli m.in. znani malarze: Józef Oleszkiewicz i Jan Damel, a Rustema – Kanuty Rusiecki i Walenty Wańkowicz. Działający w Polsce grafik angielski Joseph Saunders, który od 1810 roku pełnił funkcję kierownika wileńskiej katedry, jako pierwszy w Europie prowadził na uniwersytecie wykłady z historii sztuki. Okres świetności Wilna jako centrum artystycznego zakończył się wraz z polskim Powstaniem Listopadowym 1830-31 – likwidacją przez carat Uniwersytetu Wileńskiego, co doprowadziło do rozproszenia jego wychowanków, choć dorobek „szkoły wileńskiej” zachował siłę oddziaływania jeszcze w drugiej połowie XIX wieku. O wpływie Smuglewicza na polską sztukę pisze Stefan Kozakiewicz w „Malarstwie polskim” (1976): „Nie tylko na przełomie obu stuleci, ale daleko w głąb pierwszej połowy wieku XIX wpływ malarstwa rodzajowego, a zwłaszcza kompozycji historycznych Smuglewicza na młode pokolenie malarzy aspirujących do stworzenia sztuki narodowej był bardzo wielki; rozszedł się nawet szerzej niż oddziaływanie Norblina, bo objął wszystkie ośrodki naszego kraju w początkach XIX wieku: nie tylko Warszawę i Wilno, gdzie mieszkał kolejno Smuglewicz, ale także Kraków i Lwów”.\nPomimo rusyfikacji Wilna od 2. połowy XIX wieku, miasto ciągle było ściśle powiązane z resztą ziem polskich, także w dziedzinie sztuki. Przed wybuchem I wojny światowej w 1914 roku działali w Wilnie polscy architekci. Tadeusz Rostworowski wzniósł w Wilnie m.in. Gmach Dyrekcji Kolejowej i imponujący Hotel Georgesa, Aleksander Parczewski Teatr Wielki (Polski), a Antoni Wiwulski w 1913 roku przystąpił do budowy nowoczesnego kościoła Serca Jezusowego i w 1915 roku wzniósł pomnik Trzech Krzyży na wileńskiej Górze Trzykrzyskiej, który został jednym z symboli miasta. W Wilnie działali polscy malarze, m.in. Łucja i Józef Bałzukiewicz, Stanisław Bohusz-Siestrzeńcewicz, rzeźbiarz Bolesław Bałzukiewicz, który był współpracownikiem Antoniego Wiwulskiego w czasie pracy nad pomnikiem Grunwaldzkim w Krakowie (1910). Od 1909 roku blisko związany z Wilnem był malarz, były profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Ferdynand Ruszczyc – inicjator i uczestnik wielu wydarzeń artystycznych i kulturalnych w okupowanym przez carat Wilnie, szczególnie związany z tamtejszymi polskimi teatrami, ilustrował wydawane w Wilnie polskie książki i wraz ze Wacławem Studnickim założył tu pierwsze polskie pismo poświęcone sprawom artystyczno-kulturalnym miasta i regionu – „Tygodnik Wileński (1910-11, zamknięte decyzją carskiej cenzury). W 1912 roku osiadł w Wilnie Jan Bułhak, nestor polskiej fotografii, teoretyk fotografii, który przystąpił do fotograficznej dokumentacji architektury Wilna, którą prowadził do 1919 roku. W 1899 roku odbyła się w Wilnie pierwsza wystawa obrazów Ferdynanda Ruszczyca, który w 1903 roku zorganizował w Wilnie dużą wystawę obrazów Ars (pierwotnie wystawa miała nazywać się Sztuka, lecz nazwę zmieniono pod naciskiem carskiej cenzury).\nW Wilnie w latach 1914-36 mieszkał Eugeniusz Marcin Kazimirowski (1873 Wygnanka, w woj. tarnopolskim – 1939 Białystok), znany malarz, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie; dodatkowe studia odbył w Monachium (u A. Azbego oraz w akademii u J. C. Hertericha), Paryżu i w Akademii Św. Łukasza w Rzymie. Od 1915 roku był wieloletnim nauczycielem rysunku w polskim seminarium nauczycielskim w Wilnie i dekoratorem teatralnym w Teatrze Wielkim i Teatrze Polskim w Wilnie. Jako malarz przeszedł do historii jako wykonawca pierwszego obrazu Jezusa Miłosiernego - „Jezu ufam Tobie”, który znajduje się dzisiaj bodajże w każdym kościele katolickim na świecie. Wykonał go w 1934 roku na zamówienie ks. Michała Sopoćki według wskazówek świętej Faustyna Kowalskiej, przebywającej wówczas w klasztorze w Wilnie.\nPo powrocie Wilna do odrodzonego państwa polskiego w kwietniu 1919 roku lokalni naukowcy i artyści oraz działacze polscy przystąpili do odnowienia Uniwersytetu Wileńskiego, co nastąpiło w październiku tego roku. Wydział Sztuk Pięknych miał być jednym z sześciu wydziałów odrodzonego uniwersytetu, któremu nadano nazwę Uniwersytet Stefana Batorego. Wydział ten zawdzięcza swoje powstanie, a następnie rozwój malarzowi (reprezentował symboliczny nurt Młodej Polski, malował głównie krajobrazy, autor m.in. bardzo znanego obrazu „Ziemia” 1898, Muzeum Narodowe w Warszawie) i arcywielkiemu miłośnikowi polskiego Wilna Ferdynandowi Ruszczycowi (1870 Bohdanów k. Wiszniewa na Nowogródczyźnie – 1936), który w latach 1903-04 był współorganizatorem i profesorem Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, 1907-08 profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a od 1908 roku polskim działaczem artystycznym i kulturalnym w Wilnie, m.in. założycielem w 1911 roku polskiego Koła Artystycznego, które grupowało polskich artystów. Od tej pory i aż do śmierci był nieoficjalnym ambasadorem kultury polskiej Wilna i całej Wileńszczyzny. Jego starania o otwarcie Wydziału Sztuk Pięknych na USB poparł całym sercem Józef Piłsudski i biorący udział w organizowaniu uniwersytetu Ludwik Kolankowski z Krakowa, który w 1919 roku był Pełnomocnikiem Naczelnika Państwa (j. Piłsudskiego) ds. Uniwersytetu w Wilnie. 28 sierpnia 1919 roku Ruszczyc został dziekanem (6-krotnie wybieranym) i profesorem Wydziału Sztuk Pięknych. Z tego burzliwego (okupacja bolszewicka Wilna) i z drugiej strony chwalebnego czasu (przyłączenie Wilna do Polski) pochodzi jego znana akwarela „Wjazd Józefa Piłsudskiego do Wilna przez Ostrą Bramę”. „Rządy artystyczne Ruszczyca objęły w Wilnie wszelkie dziedziny społeczno-kulturalnego życia, stając się manifestacją polskiej sztuki… Toteż nic dziwnego, że miasto stało się wkrótce źródłem, rozkwitem i pełnią twórczości wielu artystów” (J. Remer)\nWydział Sztuk Pięknych na USB miał jedenaście katedr. Były dwa zasadnicze działy – malarstwa i rzeźby oraz sztuki stosowanej i dział architektury (ostatecznie zlikwidowany w 1929 r.). Wydział Sztuk Pięknych jako jedyna uczelnia artystyczna w północno-wschodniej Polsce miał spełniać zadania dwóch zazwyczaj odrębnych szkół wyższych: politechniki oraz akademii sztuk pięknych (Katarzyna Dormus „Odrodzenie Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie 1919-1939” Rocznik Komisji Nauk Pedagogicznych, 2011). Odrodzona uczelnia wileńska jako najstarsza w Polsce placówka nauczania artystycznego pozostawała wierna swym celom - krzewieniu zasad kultury artystycznej, przyczyniania się do odbudowy kraju z utrzymaniem cech sztuki rodzimej. Wydział w programie nauczania wprowadził jako pierwszy w Polsce konserwację dzieł sztuki, inwentaryzację zabytków, kształcenie nauczycieli rysunków dla szkół średnich oraz nauczanie technik związanych z drukarstwem artystycznym w nawiązaniu do dawnej znakomitej tradycji wileńskiej. W 1919 roku przy Wydziale Sztuk Pięknych USB – Katedra Liternictwa powstała pionierska pracownia doświadczalna liternictwa, drukarstwa i introligatorstwa, której kierownikiem był do 1929 roku (następnie był wykładowcą) Bonawentura Lenart, najwybitniejszy introligator i konserwator zabytkowych książek w międzywojennej Polsce. Także w 1919 roku na Wydziale Sztuk Pięknych – Katedra Fotografii Artystycznej powstał Zakład Fotografii Artystycznej kierowany przez Jana Bułhaka, nestora polskiej fotografiki, filozofa i teoretyka fotografii, najwybitniejszego fotografika w przedwojennej Polsce, założyciela Fotoklubu Wileńskiego (1927) i współzałożyciela Fotoklubu Polskiego, autora 158 albumów pn. „Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka” oraz m.in. książki „Wilno” (Warszawa 1924); stworzył imponującą inwentaryzację Wilna i ziemi wileńskiej, liczącą około 6000 zdjęć fotograficznych. Dzięki jego i jego uczniów działalności w okresie międzywojennym (1918-39) Wilno było najczynniejszym ośrodkami fotograficznym w Polsce. I tylko dlatego w 1936 roku odbyła się w Wilnie 4 Międzynarodowa Wystawa Fotografii.\nKierownikiem Katedry Malarstwa I był najpierw wspaniały pedagog, prof. Ferdynand Ruszczyc (w 1935 r. otrzymał tytuł profesora honorowego Uniwersytetu Stefana Batorego z rąk prezydenta Ignacego Mościckiego), w latach 1932-36 Aleksander Szturman, a następnie Bronisław Jamont – wychowanek USB, Katedry Malarstwa II (malarstwo portretowe) w latach 1919-39 prof. Benedykt Kubicki, Katedry Malarstwa III prof. Stanisław Siestrzeńcewicz (Bohusz-Siestrzeńcewicz), a jego zastępcą profesora Zbigniew Pronaszko, w roku akademickim 1923/24 kierownik pracowni malarstwa monumentalnego i autor projektu wileńskiego pomnika Adama Mickiewicza, którego makieta została odsłonięta w 1924 roku, w latach 1929-39 prof. Ludomir Ślendziński i w latach 1929-39 jednocześnie prodziekan i dziekan tej uczelni, od 1928 asystentem i od 1937 roku docentem był Jerzy Hoppen i od 1929 asystentem i od 1937 roku docentem malarstwa monumentalnego Tymon Niesiołowski.\nKatedrą Rzeźby kierował w latach 1919-35 prof. Bolesław Bałzukiewicz (autor wielu pomników, m.in. Stanisława Moniuszki i wileńskiego mecenasa sztuki Józefa Montwiłła w Wilnie, wielu rzeźb alegorycznych, jak „Emigranci”, „Sieroty”, „Wojna” oraz popiersi Adama Mickiewicza i Joachima Lelewela, a także nagrobka brata Józefa Bałzukiewicza na Rossie), a zastępcą profesora w latach 1936-39 był Henryk Kuna, w 1931 roku zwycięzca konkursu na pomnik Adama Mickiewicza w Wilnie w szacie pielgrzyma, stojącego na cokole nawiązującym do figury słowiańskiego Światowida, którego ściany zdobić miały płaskorzeźby ze scenami z „Dziadów”, który to projekt był realizowany do września 1939 roku (wojnę przetrwało tylko 7 płaskorzeźb, z których w 1996 roku sześć umieszczono obok pomnika Mickiewicza autorstwa Gediminasa Jokubonisa koło wileńskiego kościoła św. Anny z 1984 roku, a siódma płyta znalazła się początkowo w Muzeum Narodowym w Warszawie, a od 1995 roku jest ustawiona w parku przy pałacu w Radziejowicach koło Żyrardowa). Kuna jest także autorem popiersia marszałka Józefa Piłsudskiego przy Viale Maresciallo Pilsudski w Rzymie (1937). Zastępcą profesora był od 1932 roku Stanisław Horno-Popławski, autor pomnika biskupa Władysława Bandurskiego w katedrze wileńskiej (1938), po wojnie jeden z najbardziej znanych rzeźbiarzy w Polsce.\nKatedrą Zdobnictwa i Grafiki kierowali prof. Józef Czajkowski do 1921, prof. Mieczysław Kotarbiński 1921-23 (autor m.in. odznaki Orderu Orła Białego, odznaki Medalu i Krzyża Niepodległości i buławy marszałkowskiej Józefa Piłsudskiego), następnie do 1939 roku Stanisław Matusiak. Katedrą Historii Sztuki kierowali zastępca profesora Jerzy Remer 1922-28, prof. Tadeusz Szydłowski 1928-33 i prof. Marian Morelowski 1934-39, autor monumentalnej pracy pt. „Zarys syntetyczny sztuki wileńskiej od gotyku do neoklasycyzmu” (1938-39). W roku akademickim 1935/36 prowadził wykłady zlecone z konserwacji zabytków Stanisław Lorenz, który w latach 1929–1935 był konserwatorem zabytków województwa wileńskiego i nowogródzkiego, następnie w latach 1936-82 dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie, a w roku akademickim 1939/1940 takie wykłady prowadził Piotr Bohdziewicz, po wojnie profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Katedrą Architektury Polskiej kierował prof. Juliusz Kłos, a po jej połączeniu z Katedrą Architektury jej kierownikiem został prof. Ludwik Sokołowski, a docentem był Jan Borowski. Kierownikiem Katedry Budownictwa i Mechaniki Budowlanej był zastępca profesora Otton Krasnopolski, a od 1937 roku prof. Stefan Narębski. W 1929 roku Rajmund Gostkowski zapoczątkował działalność archeologii klasycznej w Uniwersytecie Stefana Batorego, pracując jako zastępca profesora w latach 1929-37 i profesor nadzwyczajny w latach 1937-39), po wojnie był profesorem Uniwersytetu Łódzkiego i w 1950 roku pierwszym kierownikiem Katedry Sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.\nPodczas pobytu w Wilnie Stanisławowi Lorentzowi udało się ustalić ponad wszelką wątpliwość, że dotąd prawie nieznany architekt pochodzący ze Śląska Jan Krzysztof Glaubitz (1700 Świdnica- 1767 Wilno) był właściwym twórcą najwspanialszych dzieł barokowo-rokokowych w Wilnie, m.in. wspaniałego kościoła św. Katarzyny (1741-43), Świętego Ducha (1749-70, dziś jedyny polski kościół w Wilnie) oraz dokonał przebudowy wnętrza i zaprojektował wspaniałe ołtarze w kościele św. Jana. Lorentz wydał pracę: „Jan Krzysztof Glaubitz – architekt wileński XVIII wieku” (Warszawa 1937).\nObok Ferdynanda Ruszczyca do grona nie tylko najwybitniejszych malarzy wileńskich, ale także przedwojennej i powojennej Polski należeli także: urodzony w Wilnie i mieszkający ponownie w tym mieście od 1920 roku Ludomir Ślendziński (1889-1980 Kraków), lwowianin Tymon Niesiołowski (1882-1965 Toruń), urodzony w Dokudowie koło Lidy Bronisław Jamontt (1886-1957 Toruń) i pochodzący z Kowna na Litwie Jerzy Hoppen (1891-1969 Toruń).\nLudomir Ślendziński m.in. w 1923 roku wykonał plafon w Pałacu Prezydium Rady Ministrów w Warszawie wyobrażający alegorię Polski - Opatrzność osłaniająca Polonię od burz (obecnie w bibliotece Pałacu Prezydenckiego), w 1928 roku uczestniczył w wykonywaniu polichromii kamienic Rynku Starego Miasta w Warszawie, w latach 1937-38 ozdobił monumentalnymi malowidłami gmach PKO i wnętrze Banku Gospodarstwa Krajowego w Wilnie, w 1930 roku został powołany na członka Rady Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie. Był założycielem i prezesem Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, które odgrywało wielką rolę w życiu artystycznym Wilna. Wywierał silny wpływ na wileńskich artystów. W swej twórczości nawiązywał do klasycyzmu wileńskiego I poł. XIX w. Stworzył jednak własny styl, w którym najważniejszy był rysunek i forma. Po wojnie był profesorem i rektorem (1948-56) Politechniki Krakowskiej. Miał liczne wystawy indywidualne i zbiorowe m.in. w Wilnie, Krakowie, Lwowie, Warszawie, Pradze, Budapeszcie, Paryżu, Amsterdamie, Sztokholmie, Nowym Jorku, San Francisco. Przed samym wypędzeniem z Wilna w 1945 roku „Ślendziński namalował wzruszający obraz zatytułowany „Oratorium” – wizja Wilna, zgrupowane razem kościoły, pośrodku wielka wieża św. Jana i dzwonnica katedralny, po lewej wieża Św. Stefana, obok Ostra Brama, na pierwszym planie Wizytki, Bernardyni, Św. Anna, Św. Michał, daleko Św. Filip i Jakub, Św. Rafael, Dominikanie – wszystkie dzwony kościelne biją. Ten obraz mnie sprezentował” (S. Lorentz). W 1992 roku powstała w Białymstoku Galeria im. Ślendzińskich.\nTymon Niesiołowski był znanym malarzem, grafikiem i pedagogiem. Przez 20 lat mieszkał w Zakopanem i przyjaźnił się z Witkacym. W latach 1917-1922 był członkiem awangardowej grupy Ekspresjoniści polscy (przemianowanej w 1919 na Formiści) - przedstawicielem formistów w grupie artystycznej Rytm. Zajmował się też sztuką użytkową. W Wilnie zamieszkał w 1926 roku, gdzie do 1932 roku pracował jako nauczyciel i dyrektor w Szkole Rzemiosł Artystycznych. Od 1928 roku nauczał malarstwa oraz projektowania tkanin i plakatów na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego, gdzie od 1937 roku zajmował stanowisko docenta malarstwa monumentalnego. Wśród malarzy wileńskich zajmował odrębną pozycję. W okresie wileńskim jego twórczość była pod wpływem Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. Wypędzony z Wilna przez komunistów litewskich, w latach 1946-60 kierował Katedrą Malarstwa Sztalugowego Sekcji Sztuki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1958 roku został członkiem Grupy Toruńskiej. Brał udział w licznych wystawach w Polsce i zagranicą – w okresie wileńskim w: Helsinkach i Sztokholmie (1927), Wiedniu i Brukseli (1928), Hadze i Amsterdamie (1929) oraz Edynburgu (1932). Otrzymał liczne wyróżnienia i nagrody, m.in.: srebrny medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuka i Technika w Paryżu (1937) oraz dyplom honorowy na wystawie w Carnegie Institute w Pittsburgu (USA). W 1960 reprezentował polską sztukę na XXX Biennale w Wenecji.\nBronisław Jamontt przez dwa lata uczęszczał do Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, a studia ukończył na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Od 1931 roku był starszym asystentem w Katedrze Malarstwa Pejzażowego tej uczelni, od 1934 roku zastępował kierującego katedrą Ferdynanda Ruszczyca, a w 1937 roku, po śmierci tego ostatniego, uzyskał stanowisko profesora i przejął formalnie kierownictwo katedry. Wykształcił wielu malarzy. Poza Wilnem (pierwsza w 1915 r.) miał wystawy swoich prac w innych miastach polskich (m.in. w Zachęcie w Warszawie) i za granicą: w Paryżu i Brukseli (1928-29), Hadze i Amsterdamie (1929), Bukareszcie (1930), Kopenhadze (1930-31), Gdańsku (1930), Moskwie (1933), Rydze (1934), Berlinie i Monachium (1935). W czasie wojny zaangażował się w tajne nauczanie na poziomie uniwersyteckim. Po wojnie wraz z wieloma innymi artystami z Wilna znalazł się w Toruniu w 1945 roku, gdzie na tworzonym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika organizował na Wydziale Humanistycznym Sekcję Sztuk Pięknych, która w 1946 roku przekształciła się w Wydział Sztuk Pięknych. Był tu profesorem, dziekanem oraz kierownikiem Katedry Malarstwa Pejzażowego, a następnie Zakładu Pejzażu i Martwej Natury. Specjalizował się w malarstwie pejzażowym (jego obrazy przedstawiały m.in. widoki Wilna, Wileńszczyzny i Torunia), w późniejszych latach tworzył też grafiki.\nJerzy Hoppen był malarzem, grafikiem, pedagogiem, historykiem sztuki i konserwatorem. Absolwent Wydziału Sztuk Pięknych USB i paryskiej Académie Colarossi, od 1925 roku pracował jako nauczyciel w szkolnictwie Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków; od 1931 roku był adiunktem, a od 1937 roku docentem Wydziału Sztuk Pięknych USB, gdzie kierował zakładem grafiki. Stał się twórcą graficznej „Szkoły wileńskiej”. Autor m.in. 3 tek akwafort Starego Wilna (1924, 1925, 1927). Był członkiem Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, Warszawskiego Towarzystwa Graficznego, Wileńskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i kustoszem jego bogatego Muzeum (od 1935). Po wojnie i wypędzeniu z Wilna, w latach 1946-61 był profesorem na Wydziale Sztuk Plastycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu i kierownikiem tamtejszego zakładu grafiki. Wystawiał od 1922 roku w Wilnie i w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie oraz uczestniczył w szeregu wystaw graficznych ogólnopolskich oraz w prezentacjach sztuki polskiej za granicą.\nNieprzeciętną osobą na Wydziale Sztuki od 1925 roku była Helena Schrammówna (1879-1942), artystka malarka, specjalizująca się w malarstwie na szkle. Sprawowała także funkcję sekretarza administracyjnego wydziału sztuki województwa wileńskiego. Była bardzo czynna również w Towarzystwie Popierania Przemysłu Ludowego (prezes) i w Bazarze Przemysłu Ludowego w Wilnie. Wykonała m.in. cykl ilustracji na szkle do „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza oraz temperą fryz wykuty w posrebrzanym mosiądzu w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej, przedstawiający ornamentalnie ujętą litanię do Matki Boskiej. Na wystawie w warszawskiej Zachęcie oraz Towarzystwa Artystów Plastyków w Wilnie otrzymała I i II nagrodę za obraz M.B. Zielna i M.B. Gromniczna.\nDo najbardziej znanych absolwentów Wydziału Sztuk Pięknych USB należeli: Marian Bohusz-Szyszko (malarz ekspresjonista, krytyk sztuki i publicysta, organizator, profesor i kierownik Studium Malarstwa Sztalugowego Społeczności Akademickiej Uniwersytetu Stefana Batorego w Londynie), Helena Bukowska-Szlekys (artystka plastyczka, projektantka tkanin, pedagog, uzyskała złoty medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki w Paryżu w 1937 r.), Jan Hawryłkiewicz (malarz, dekorator teatralny w Wilnie, Warszawie, Grodnie i w Bydgoszczy 1933-39, projektował wielką wystawę Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy), Halina Hermanowicz (znana malarka radomska), Jerzy Hoppen (malarz, grafik, pedagog, historyk sztuki i konserwator, docent USB w Wilnie i profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu), Ildefons Houwalt (malarz, laureat Nagrody Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego 1971, nagrodzony na I Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. J. Spychalskiego 1973), Kazimierz Kwiatkowski (malarz, autor m.in. oficjalnego – zamówionego przez rząd polski portretu marsz. Józefa Piłsudskiego i cyklu portretów historycznych dla wileńskiej Uniwersyteckiej Biblioteki Publicznej), Alfons Łosowski (znany rzeźbiarz i konserwator sztuki w Gdańsku), Stanisław Michałowski (malarz, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie), Rajmund Pietkiewicz (malarz, grafik, pedagog, profesor i 1965-69 rektor gdańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych), Bolesław Rogiński (znany plastyk i grafik gdański), Aldona Romanowicz (malarka, zasłużony konserwator sztuki, kierownik Pracowni Konserwacji Sztuki Średniowiecznej Muzeum Narodowego w Warszawie), Walenty Romanowicz (malarz, rzeźbiarz, grafik, wykładowca USB w Wilnie, twórca tzw. „cyklu trockiego” – 32 ryciny wysokiej jakości artystycznej), Michał Rouba (wybitny malarz wileński, obrazy w muzeach Warszawy, Poznania, Lwowa, Katowic i w zbiorach Funduszu Kultury Narodowej), Sławomir Szpakowski (znany grafik i karykaturzysta warszawski), Bronisław Tomecki (znany malarz warszawski), Aleksander Trojkowicz (znany malarz, grafik i scenograf krakowski), Krystyna Wróblewska (graficzka krakowska, zasłynęła ekslibrisami wystawianymi na całym świecie, profesor Politechniki Krakowskiej, matka Andrzeja Wróblewskiego, jednego z wybitniejszych malarzy powojennego pokolenia), Stanisław Żukowski (artysta plastyk wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Gdańsku, twórca Gdańskiej Doświadczalnej Pracowni Graficznej ZPAP “Oficyna”), Piotr Żyngiel (malarz, konserwator dzieł sztuki, wykładowca Politechniki Gdańskiej). Rodem z Wilna Leonard Torwirt (1912-1967), artysta malarz, konserwator zabytków, scenograf, absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego, a po wojnie docent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zasłynął jako doskonały kopista obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W 1957 roku na zlecenie prymasa Polski, kard. Stefana Wyszyńskiego wykonał dwie technologiczne repliki cudownego obrazu - jedną przeznaczoną dla papieża Piusa XII i drugą - tzw. Obraz Nawiedzenia, który 26 sierpnia tego samego roku, mimo sprzeciwów władz PRL, rozpoczął peregrynację po polskich parafiach w ramach przygotowania duchowego polskiego Kościoła do Jubileuszu Tysiąclecia Chrztu Polski 966 -1966. Leonard Torwirt wykonał również kopię obrazu MB Częstochowskiej dla Narodowego Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej – „Amerykańskiej Częstochowy” w mieście Doylestown w stanie Pensylwania. - Halina Sukiennicka, absolwentka wydziału prawa na USB w Wilnie, następnie adwokat i radna Rady Miejskiej w Wilnie, po wojnie znalazła się w Anglii, gdzie w latach 1954–8 uczęszczała do Studium Malarstwa Sztalugowego, prowadzonego w Londynie przy Społeczności Akademickiej USB przez Mariana Bohusza-Szyszko i została potem znaną malarką w Anglii, członkiem International Association of Art. - odznaczona Złotą Odznaką Akademii.\nKatarzyna Dormus tak podsumowuje 20-lecie Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie: „Dzieje Wydziału Sztuk Pięknych (WSP) USB obejmują zaledwie lat dwadzieścia. Nie dane było Wydziałowi w pełni rozwinąć się i spełnić wszystkie zamierzenia i projekty, o których marzył Ferdynand Ruszczyc. Jednak rola WSP USB w dziejach polskiego szkolnictwa artystycznego jest ogromna i warto jeszcze raz podkreślić te cechy, które składały się na wyjątkowość tej szkoły artystycznej. Przede wszystkim nigdzie tak jak tutaj, sztuka i nauka nie zostały tak blisko ze sobą zespolone pod względem organizacyjnym, co osiągnięto poprzez włączenie szkoły artystycznej w struktury uniwersyteckie. Wynikało to w dużej mierze z chęci kontynuacji tradycji Uniwersytetu Wileńskiego. Po drugie była to uczelnia artystyczna o bardzo szerokim i wszechstronnym programie nauczania, ponieważ — jak nigdzie indziej — starano się tutaj doprowadzić do bliskiego powiązania sztuki i nauki. Z tymi zamierzeniami wiązało się rozbudowanie programu przedmiotów teoretycznych. Próbowano połączyć w optymalny sposób zajęcia typowe dla szkół artystycznych i dla uniwersytetów, co często wymagało od grona profesorskiego dużego wysiłku i pomysłowości w zakresie metodyki. Organizatorzy WSP pragnęli, by kształcił on nie tylko artystów plastyków różnych specjalności, ale też ludzi w różny sposób związanych ze sztuką: architektów, inwentaryzatorów i konserwatorów sztuki, wreszcie nauczycieli rysunków, a nowością stało się m.in. „stopniowe specjalizowanie słuchaczy bardziej przygotowanych w naukach pomocniczych”51. Założenie to w dużej mierze udało się zrealizować” ( „Odrodzenie Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1919–1939)” Rocznik Komisji Nauk Pedagogicznych 2011 Nr LXIV).\nArtystów wileńskich skupiały dwie organizacje: Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków i Wileńskie Towarzystwo Niezależnych Artystów Malarzy (później Artystów Sztuk Pięknych).\nWileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków (WTAP) zostało założone 28 maja 1920 roku przez Ludomira Ślendzińskiego (był jego prezesem), Wacława Czechowicza, Piotra Hermanowicza, Bronisława Jamontta, Michała Rouba i Stanisława Woźnickiego. Odgrywało wielką rolę w życiu artystycznym Wilna i wywierało silny wpływ na prawie wszystkich wileńskich artystów. W 1930 roku Stowarzyszenie liczyło 25 członków rzeczywistych i 8 korespondencyjnych. Członkami byli: Kazimiera Adamska-Rouba, Halina Dąbrowska, Stefan Dauksza, Wacław Dawidowski, Piotr Hermanowicz, Jerzy Hoppen, Rafał Jachimowicz, Bronisław Jamontt, Edward Karniej, Eugeniusz Kazimierowski, Marian Kulesza, Kazimierz Kwiatkowski, Adam Międzybłocki, Tymon Niesiołowski, Gustaw Pilecki (mimo, że mieszkał w Warszawie należał od 1921 do WTAP i z ugrupowaniem tym wystawiał swoje prace m.in. w Warszawie, Poznaniu i Krakowie), Michał Rouba, Julian Skangiel, Ludomir Ślendziński, Leona Szczepanowiczowa, Helena Teodorowicz-Karpowska, Czesław Wierusz-Kowalski, Maria Woźnicka i architekci: Teodor Bursze, Stefan Narębski i Józef Rouba. W skład zarządu wchodzili: prezes Ludomir Ślendziński, wiceprezes Jerzy Hoppen, sekretarz Michał Rouba, członkowie Bronisław Jamontt, Piotr Hermanowicz.\nTowarzystwo grupowało artystów malarzy i rzeźbiarzy o rozmaitych kierunkach artystycznych, w łonie jednak jego wytworzyła się odrębna w sztuce polskiej, posiadająca określony kierunek i cel artystyczny grupa, przez fachową krytykę nazywana Szkołą Wileńską i pod tą nazwą przeszła do historii sztuki polskiej (Tadeusz Dobrowolski „Sztuka polska” Kraków 1974). Jej członkowie za Ślendzińskim byli zafascynowani sztuką muzealną, używali często deski jako podobrazia i gipsowego reliefu, wzorowali się na mistrzach renesansu i posługiwali się dokładnym, szczegółowym rysunkiem. Stosowali wypukły modelunek i ostro zarysowaną sylwetę. Pejzażyści tej szkoły, przede wszystkim Michał Rouba i Bronisław Jamontt próbowali godzić wczesny kubizm z romantycznym tekstem obrazowym, z motywem drzew, chmur, młynów, ruin i miejskich zaułków. Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków odgrywało wielką rolę w życiu artystycznym Wilna i wywierało silny wpływ na większość wileńskich artystów.\nWileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków prowadziło działalność również w dziedzinie pedagogiki artystycznej, zakładając w 1921 roku Szkołę Rysunkową (od 1928 r. Szkoła Rzemiosł Artystycznych), której dyrektorem został Ludomir Ślendziński, a po nim w latach 1925-26 roku Marian Kulesza i w latach 1926-32 Tymon Niesiołowski. Absolwentami tej szkoły byli m.in. Edward Karniej i Julian Skangiel, późniejsi członkowie Towarzystwa.\nW latach 1922-1934 Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków zorganizowało dwadzieścia jeden wystaw, które miały charakter dorocznych pokazów osiągnięć jego członków. Były prezentowane poza Wilnem: w Warszawie, Poznaniu, Lwowie i Krakowie. W Wilnie organizowane były wystawy z udziałem artystów malarzy i rzeźbiarzy z innych polskich ośrodków artystycznych, jak np. krakowskiego Towarzystwa Artystów Plastyków „Sztuka”, skupiającego najlepszych polskich malarzy epoki; w 1933 roku złoty medal na wystawie w Wilnie otrzymał wybijający się młody rzeźbiarz Bolesław Barcz.\nW 1921 roku powstało z inicjatywy Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, a za przykładem Warszawy Międzyzwiązkowa Komisja Kulturalno-Artystyczna, której zadaniem było szerzenie kultury artystycznej wśród jak najszerszych mas społeczeństwa wileńskiego oraz koordynowanie pracy wszystkich instytucji kulturalnych. Komisja ta już w 1921 roku zorganizowała w Wilnie pierwszą od czasów przedwojennych wystawę obrazów artystów warszawskich i krakowskich oraz założyła w Wilnie pierwszą Szkołę Dramatyczną. Artyści malarze z Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków (Jerzy Hoppen, Wacław Czechowicz, Edward Karniej, Eugeniusz Kazimierowski i Kazimierz Kwiatkowski) pracowali intensywnie nad podniesieniem poziomu kulturalnego teatrów wileńskich jako kierownicy artystyczni i scenografowie. W 1921 roku Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków przystąpiło do wydawania miesięcznika (później kwartalnika) „Południe”, poświęconego sztuce i krytyce artystycznej, którego redaktorem został architekt i krytyk artystyczny Stanisław Woźnicki.\nW 1931 roku nastąpił rozłam w Wileńskim Towarzystwie Artystów Plastyków. Marian Kulesza z grupą artystów, którzy poparli jego idee związane ze sztuką założyła Wileńskie Towarzystwo Niezależnych Artystów Malarzy (później Artystów Sztuk Pięknych), którego został pierwszym prezesem. Artyści malarze związani z tym Towarzystwem wystawiali swe prace w Wilnie (1931-35) i w Warszawie (1933-34). Swoje prace Kulesza często prezentował również na pokazach organizowanych przez Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, którego był członkiem rzeczywistym (w 1928 roku otrzymał zaszczytne wyróżnienie za „Wnętrze kościoła w Zakopanem”). Marian Kulesza w latach 1933-39 był nauczycielem rysunków w Gimnazjum Żeńskim imienia Elizy Orzeszkowej.\nW międzywojennym Wilnie ukazywały się następujące czasopisma polskie poświęcone sztuce: „Południe. Miesięcznik Poświęcony Sztuce i Krytyce Artystycznej” 1921-22 i 1924-25, „Prace i Materiały Sprawozdawcze Sekcji Historji Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie” 1935-39, dwutygodnik „Przegląd Artystyczny” 1925-29 i 1935-39, „Sztuka i Film. Pismo Tygodniowe Poświęcone Sztuce we Wszystkich Jej Przejawach” 1924, „Tygodnik Wileński. Wielki Przegląd Ilustrowany Poświęcony Sztuce i Literaturze” 1925, „W Młodych Oczach” 1938-39 – poświęcony sztuce młodego Wilna.\nW okresie międzywojennym (1918-39) najczynniejszymi ośrodkami fotograficznymi w Polsce były: na pierwszym miejscu Wilno (!), potem Lwów, Poznań, Warszawa i Kraków. To w ówczesnym Wilnie m.in. narodziło się polskie słowo "fotografika" oznaczające fotografię artystyczną. W okolicach Wilna wykonano dagerotypy dające początek fotografii na ziemiach Rzeczpospolitej. Polscy zawodowcy i amatorzy fotografiki uwieczniali na kliszach tak bardzo polskie Wilno i jego mieszkańców. Ich obrazy prowadzą w podróż do miasta przełomu XIX i XX w. oraz 20-lecia międzywojennego.\nEfektem działań fotografików wileńskich w okresie międzywojennym były interesujące prace fotograficzne, publikacje teoretyczne i krytyczne.\nJuż w 1919 roku powstał tam Zakład Fotografii Artystycznej na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. Jego długoletnim kierownikiem był Jan Bułhak, który w 1927 roku został współzałożycielem Wileńskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii, którego prezesem od 1929 do 1939 roku był Wojciech Buyko. W 1928 roku powołano do życia Fotoklub Wileński, a w 1929 roku Fotoklub Polski, zrzeszający elitę fotografików z całej Polski. W 1930 roku podczas IV Zjazdu Związku Polskich Towarzystw Fotograficznych w Wilnie usankcjonowano Fotoklub Polski, przyjmując ostateczny statut. Jego powstanie było spełnieniem marzeń polskich artystów traktujących fotografię jako niezależną sztukę, zabiegających o uznanie jej za środek wypowiedzi artystycznej równy malarstwu czy rzeźbie. Członkostwo w Fotoklubie Polskim nobilitowało. Dlatego w ciągu niespełna 10 lat swego istnienia na członkostwo w Fotoklubie zasłużyło zaledwie 44 najlepszych fotografów. Z Wilna znaleźli się w nim: Jan Bułhak (1876-1950), Wojciech Buyko (1882- po 1941), Jan Kruszyński (1903-1944), Jan Kurusz Worobjew (1879-1940), ks. Piotr Śledziewski (1884-1950), Stanisław Turski (1904-1989), Bolesława Zdanowska (1908-1981), Edmund Zdanowski (1905-1981). W 1936 roku odbyła się w Wilnie 4 Międzynarodowa Wystawa Fotografii. Było to wielkie wyróżnienie dla Polski i polskiej fotografiki wileńskiej.\nStanisław Turski w 1928 roku został członkiem Fotoklubu Wileńskiego, powstałego na bazie Wileńskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii z inicjatywy Jana Bułhaka. Oprócz artystycznej działalności fotograficznej zajmował się publicystyką. Prowadził w Wilnie własną drukarnię o nazwie Grafika i był wydawcą ówczesnej polskiej specjalistycznej prasy fotograficznej – „Almanachu Fotografiki Wileńskiej” (1931), „Almanachu Fotografiki Polskiej” (1934-37), wydawanego przez Fotoklub Wileński, Lwowskie Towarzystwo Fotograficzne i Polskie Towarzystwo Fotograficzne w Warszawie „Przeglądu Fotograficznego” (1935-39) i „Fotografa Polskiego” (1938-39). W 1935 roku otrzymał tytuł Seniora Honorowego - tytuł przyznany przez Polskie Towarzystwo Fotograficzne.\nDobrym fotografikiem wileńskim i ogólnie polskim był Jerzy Władysław Lande, prawnik, w latach 1925-29 profesor i kierownik Katedry Teorii i Filozofii Prawa na Uniwersytecie Stefana Batorego. Zajmował się fotografią od 1903 roku. Jego pasja wyrosła z krajoznawstwa, dlatego znany jest przede wszystkim z fotografii krajobrazu. Zajmował go również portret oraz fotografia architektury. Jak pisał wybitny fotografik polski, posiadacz najwyższego, międzynarodowego tytułu w fotografii artystycznej: Honoraire Excellence FIAP Jan Sunderland: „Jego zdjęcia wykazują duży zmysł kompozycyjny, zarówno linearny jako też – głównie – walorowy”.\nW Wilnie urodziło się również wielu artystów, którzy odegrali znaczącą rolę w polskich dziejach sztuki okresu międzywojennego i w powojennej Polsce. Do grona tego należą m.in.: Ignacy Bogdanowicz (1920-1989), malarz abstrakcjonista związany ze środowiskiem geometrystów, w Słupsku współtwórca galerii Nowa Brama i Pracowni Sztuk Plastycznych oraz Domu Pracy Twórczej w Ustce, współzałożyciel i działacz oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków w Koszalinie; Bolesław Buyko (1876-1940), malarz, po studiach w Paryżu mieszkał we Francji, swoje obrazy wystawiał w Wilnie (1904-23), Paryżu, Londynie, Warszawie i Lwowie; Konstanty Danko (1911-2007), artysta plastyk; architekt, m.in.: współautor projektów kościołów w Nowej Hucie (1957, nagroda) i Bielanach (1958, nagroda); projekty wnętrz pawilonów polskich na Wystawach Światowych w Paryżu w 1937 (nagroda Grand Prix na Wystawie) i Nowym Jorku w 1939 (współautor; nagroda na Wystawie) oraz Dworca Głównego w Warszawie 1939, teatru w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie 1954, pałacu w Jabłonnej 1954, współautor projektu pomnika Adama Mickiewicza w Poznaniu (1948, I nagroda w konkursie) i Pomnika Bohaterów Warszawy (1959, nagroda w konkursie); Maria Fietkiewicz (1934-2015), malarka i złotniczka, wspólnie z mężem z mężem Pawłem zajmowała się złotnictwem: należeli do prekursorów istniejącej od lat 60. XX w. tzw. polskiej szkoły bursztynu i srebra, brali udział w licznych wystawach krajowych i zagranicznych, wyroby jej znajdują się w szeregu muzeach; Tadeusz Gajl (ur. 1940), artysta grafik, twórca światowej sławy przedstawień historycznych herbów szlachty polskiej, herby jego autorstwa zyskały powszechną akceptację heraldyków - nazywane w nomenklaturze herbami Gajkowskimi (ang. Gajlesque Coat of Arms), projektant m.in. „Herbarza polskiego. Od średniowiecza do XX wieku” (2007) – wspaniałego zbioru około 4500 herbów wraz z indeksem, podaniem źródeł i zawierającym 37 000 nazwisk; Jan Hawryłkiewicz (1902-po 1 IX 1939), malarz, scenarzysta teatrów w Wilnie, Warszawie, Grodnie i Bydgoszczy (1933-39); Halina Hermanowicz (1905-1983), malarka i pedagog, pracująca w Wilnie do 1945 roku, a po wypędzeniu w Radomiu jako pedagog w studium nauczycielskim i wzięty malarz (m.in. wykonała wiele obrazów dla kościołów w diecezji sandomierskiej); Barbara Houwald-Kostecka (ur. 1935), malarka tworząca pod wpływem Piotra Potworowskiego, wystawiała obrazy w kraju i za granicą, m.in. w Brnie, Sofii, Groningen; Rafał Jachimowicz (1893-1961 Wilno), rzeźbiarz, wykonał m.in. pomnik Jana Godwoda na cmentarzu na Rossie i nagrodzone projekty pomnika powstańców śląskich (1924) i Adama Mickiewicza w Wilnie; Witold Gracjan Kawalec (1922-2003), rzeźbiarz, tworzący po wojnie w Anglii; Andrzej Lachowicz (1939-2015), wybitny artysta grafik, fotografik, długoletni komisarz galerii „Permafo” we Wrocławiu, rzeczoznawca Ministerstwa Kultury i Sztuki w dziedzinie grafiki, pracownik naukowy Muzeum Narodowego w Kuwejcie, uczestnik wystaw i zdobywca nagród, autor książek; Maria (Mary) Litauer-Schneiderowa (1904- po 1.9.1939), malarka, graficzka działająca w Warszawie, 1929-39 jej obrazy były wystawiane na wystawach w Warszawie, Lwowie, Krakowie, Łodzi i innych miastach polskich, a także w Brukseli, Paryżu, Genewie, Rapperswilu (w Muzeum Polskim), Nowym Jorku, Chicago i in. miastach; Albin Łubniewicz (1910-1986), malarz, artysta współczesny, prace jego były prezentowane na licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą, w 1957 otrzymał Nagrodę Miasta Łodzi za całokształt pracy twórczej w dziedzinie malarstwa sztalugowego i ściennego; Stanisław Michałowski (1915-1980), malarz, uczeń Tymona Niesiołowskiego i Kazimierza Kwiatkowskiego, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie; Dorota Niesiołowska (ur. 1934), konserwator dzieł sztuki, konserwator w Muzeum Narodowym w Warszawie (obrazy wielkich twórców) i XV wiecznych malowideł we Florencji; Andrzej Nowacki (ur. 1938), wybitny artysta plastyk: malarstwo, grafika, plakat, udział w licznych wystawach w kraju i za granicą (w 29 państwach), zdobywca nagród; Jerzy Ostrogórski (ur. 1944), malarz, profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku i Uniwersytetu Bilkent w Ankarze (Turcja) 1992-93 i 1998-2000, udział w ok. 100 wystawach w kraju i za granicą; Rajmund Pietkiewicz (1920-2013), malarz, grafik, profesor i 1965-69 rektor Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku; Jerzy Władysław Puciata (1933-2014), malarz, udział w licznych wystawach w kraju i za granicą, 1980-83 prezes Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków; Mieczysław Romańczuk (ur. 1933), malarz, rzeczoznawca Ministerstwa Kultury i Sztuki, prezes Okręgu Olsztyńskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, jego prace znajdują się w kilku muzeach oraz w prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą; Olgierd Karol Rutkowski (ur. 1930), artysta plastyk, projektant wzorów przemysłowych (ponad 300 projektów), członek Rady Wzornictwa Przemysłowego, rzeczoznawca dzieł sztuki współczesnej; Leonard Siemaszko (1893-1975), artysta fotografik, do 1939 prezes Cechu Fotografów Chrześcijańskich w Wilnie, brał udział w licznych wystawach fotograficznych, wykonał liczne i dobre zdjęcia z pobytów w Wilnie marsz. Józefa Piłsudskiego oraz mieszkającego w Wilnie byłego kapelana Legionów Polskich, biskupa Władysława Bandurskiego; Zbyszko Siemaszko (1925-2015), artysta fotografik, długoletni fotoreporter tygodnika „Stolica”, autor fotografii dokumentujących odbudowę Warszawy; Daniela Stankiewicz (ur. 1928), artysta plastyk, konserwator zabytków, główny konserwator Muzeum Narodowego we Wrocławiu, 1971-73 i 1974-80 prowadziła prace konserwatorskie w kościołach Wilna; Andrzej Strumiłło (ur. 1927), malarz, grafik, rzeźbiarz, fotograf, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, kierownik pracowni graficznej Sekretariatu Generalnego ONZ w Nowym Jorku, jego prace znajdują się w wielu muzeach w Polsce i za granicą; Henryk Strumiłło (ur. 1934), artysta plastyk, docent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Łodzi, brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą; Ludomir Ślendziński (1889-1980), wybitny malarz i rzeźbiarz, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie 1925-39 i Politechniki Krakowskiej 1945-60 – w latach 1948-56 prorektor i rektor, w 1920 założyciel i prezes Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, w 1929 zorganizował dział wieleński na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu; Andrzej Urbanowicz (1939-2011), artysta malarz, współorganizator „Galerii Katowice”, brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą, jego obrazy są w zbiorach polskich i zagranicznych; Zofia Wendorf-Serafinowicz (1905-po 1 IX 1939), uzdolniona malarska wileńska, pedagog; Andrzej Wróblewski (1927-1957), jeden z wybitniejszych malarzy polskich powojennego pokolenia; Janina Żemojtel (1931-2004), artysta malarz, wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych we Wrocławiu, brała udział w licznych wystawach w kraju i za granicą, zdobywczyni nagród, m.in. złotego medalu na Ogólnopolskiej Wystawie „Sport w sztuce” w Katowicach w 1976, ponad 40 jej obrazów znajduje się w muzeach polskich i zagranicznych; Stanisław Żukowski (1911-1983), artysta plastyk, 1960-70 pracownik Muzeum Zamkowego w Malborku, 1970-77 wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Gdańsku, laureat licznych nagród i wyróżnień, jego prace znajdują się obecnie w zbiorach wielu muzeów.\nW Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się duża kolekcja prac malarzy wileńskich z okresu międzywojennego. Powstała ona dzięki staraniom Stanisława Lorentza, który w latach 1936-82 (z przerwą w czasie II wojny światowej) pełnił funkcję dyrektora tego muzeum, a który przed wojną związany był z Wilnem: w latach 1929-35 był konserwatorem zabytków województwa wileńskiego i nowogródzkiego oraz wykładowcą Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Stąd w Muzeum Narodowym w Warszawie starał się stworzyć po 1945 roku ośrodek, który by jak najlepiej dokumentował polską wileńską kulturę artystyczną tego okresu. Muzeum posiada dziś sporą kolekcję obrazów przedwojennych malarzy wileńskich, jak np. Ferdynanda Ruszczyca, liczne i to najlepsze obrazy Ludomira Ślendzińskiego, Michała Rouby, Aleksandra Szturmana, prawie pełny zbiór prac Jerzego Hoppena, prace Bronisława Jamontta, który zapisał Muzeum wszystko co posiadał (po wojnie) w Toruniu, w tym obrazy z Wilna, obrazy Kazimierza Kwiatkowskiego i Heleny Schrammówny.\nDrugi bogaty zbiór sztuki wileńskiej okresu międzywojennego znajduje się w Toruniu, a przede wszystkim w Gabinecie Sztuki Biblioteki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w tym mieście. Chociaż zbiory te zaczęto gromadzić jeszcze w latach pięćdziesiątych XX w. od artystów wileńskich, którzy w 1945 roku zamieszkali w Toruniu, rodzin zmarłych twórców, osób prywatnych i na aukcjach antykwarycznych, głównym jego twórcą był długoletni kustosz zbiorów sztuki w Bibliotece Uniwersyteckiej Jan Kotłowski, entuzjasta, znawca i promotor sztuki kręgu wileńskiegoi wileńsko-toruńskiego. Zgromadził i uporządkował około tysiąca grafik i rysunków artystów wileńskich i ich uczniów, kontynuujących tradycje wileńskiej szkoły i zainteresowania artystyczne swoich nauczycieli. Są tu prace m.in. Koźmy Czuryły (1908-1951 Toruń), Lwa Dobrzyńskiego (1907-1937), Romany Gintyłłówny (1911-1988), Jerzego Hoppena (1891-1969 Toruń), Romana Jakimowicza (1893-1961 Wilno), Zbigniewa Kaliszczaka (1903-1985), Leona Kosmulskiego (1904-1952), Edwarda Kuczyńskiego (1905-1958), Haliny Łepkowskiej-Giecewicz (1912-1998), Józefa Marcinkowskiego (1909-1978), Edwarda Medekszy (1907-1945), Adolfa Popławskiego (1907 Wilno – 1982), Bolesława Rogińskiego (1907 Wilno -1990), Stanisława Rolicza (1913-1997), Walentego Romanowicza (1911-1945 Wilno), Michała Rouby (1893 Wilno -1941 Wilno), Michała Siewruka (1905-1972), Zofii Stankiewiczówny (1862-1955), Krystyny Wróblewskiej (1904-1994), Stanisława Żukowskiego (1911 Wilno – 1983).\nZbiór toruński malarstwa wileńskiego związany jest ściśle z faktem oderwania od Polski Wilna na konferencji Stalina, Roosevelta i Churchilla w Jałcie w lutym 1945 roku i masowego wypędzania Polaków z tego miasta na teren pojałtańskiej Polski. Wiosną i latem 1945 roku do Torunia przybyło m.in. wielu profesorów i pracowników naukowych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wraz z ich przybyciem, w sierpniu 1945 roku zapadła decyzja utworzenia w Toruniu nowego uniwersytetu polskiego, który miał się stać kontynuatorem tradycji Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Wśród przybyszów z Wilna znalazło się również liczne grono wykładowców, absolwentów i studentów Wydział Sztuk Pięknych przedwojennego Uniwersytetu Wileńskiego. Podjęli oni starania w celu utworzenia na tym uniwersytecie także Wydziału Sztuk Pięknych. Do najbardziej zaangażowanych w to przedsięwzięcie twórców należeli: Tymon Terlecki, Bronisław Jamontt, Stefan Narębski, Konrad Dargiewicz, Jerzy Remer, Henryk Kuna, Jan Wodyński i Jerzy Hoppen. Najwybitniejszą postacią spośród założycieli był malarz Tymon Niesiołowski.\nWydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu powstał w grudniu 1945 roku. Na początku powołano Sekcję Sztuk Pięknych, w ramach której działało sześć katedr. W marcu 1946 roku powstała siódma - Katedra Grafiki, a w 1947 roku Katedra Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa, która powstała dzięki staraniom prof. Jerzego Remera. Podlegały one Wydziałowi Humanistycznemu. W chwili powstania Wydziału w Toruniu przybyli z Wilna wykładowcy i studenci stanowili oni prawie 100% jego ówczesnego stanu osobowego. Pierwszym dziekanem wydziału został prof. Bronisław Jamontt, pierwszym prodziekanem - prof. Tymon Niesiołowski. Kierownictwo katedrami przejęli wyżej wymienieni artyści wileńscy: Katedra Malarstwa Sztalugowego (Tymon Niesiołowski), Katedra Malarstwa Pejzażowego (Bronisław Jamontt), Katedra Projektowania Wnętrz (Stefan Narębski), Katedra Witrażownictwa (Konrad Dargiewicz), Katedra Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa (Jerzy Remer), Katedra Rzeźby (Henryk Kuna), Katedra Malarstwa Dekoracyjnego (Jan Wodyński), Katedra Grafiki (Jerzy Hoppen). Ten fakt spowodował, że toruński Wydział Sztuk Pięknych kontynuował tradycje i profil przedwojennego Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Widać to wyraźnie przy samym organizowaniu struktury przyszłego wydziału odwoływano się do przedwojennego Wydziału Sztuk Pięknych w Wilnie. Także za wzorem Wydziału wileńskiego obok działalności praktycznej rozwijano zagadnienia teoretyczne. Była to jedyna w tym czasie placówka w kraju, której założeniem było łączenie teorii wiedzy o sztuce, o ochronie zabytków, prac naukowych z zajęciami praktycznymi. Pod każdym względem konsekwentnie realizowano program znany z przedwojennego Wilna. Pracujący na Wydziale Sztuk Pięknych profesorowie, ukształtowani w latach międzywojennych w Wilnie i kontynuujący tradycje wileńskie, wkrótce zaczęli nadawać ton życiu artystycznemu w Toruniu i kształtowali tutejsze środowisko w pierwszym dziesięcioleciu istnienia uczelni... Wzór wileński zadecydował wreszcie o jednej z najbardziej wyjątkowych cech toruńskiego Wydziału na tle szkolnictwa wyższego w Polsce, a zarazem o jego najistotniejszym atucie, jakim jest włączenie instytucji szkoły plastycznej w strukturę uniwersytetu. Dzięki temu Wydział posiada swoisty profil, bez analogii w innych szkołach wyższych - podobnie jak niegdyś w Wilnie, twórczość artystyczna jest tu połączona z teoretyczną problematyką wiedzy o sztuce i ochronie zabytków. Specyficzny podział kształcenia na dwa kierunki, artystyczno-dydaktyczny oraz konserwatorsko-muzealny, zaczął się krystalizować od lat 50-tych. Powołane wówczas jednostki - Studium Artystyczno-Dydaktyczne oraz Studium Konserwatorstwa i Muzealnictwa, funkcjonują do dziś jako dwa odrębne, choć integralnie związane instytuty: Instytut Artystyczny oraz Instytut Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa (Internet: Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wydział Sztuk Pięknych. Historia Wydziału Sztuk Pięknych Wikipedia, Culture.pl).


Kod katalogowy: 60994\nWymiary produktu: 21,5 x 16 cm\nWymiary opakowania: 30 x 24 x 13 cm\nVTech Betoniarka Kulko-mieszarka edukacyjna zabawka\nDawno nie było tak ciekawej zabawki jak betoniarka kulko-mieszarka. Niech Twoje dziecko wrzuca do środka kolorowe kuleczki, a betoniarka bez problemu wskaże jaka cyfra napisana była na kuleczce, która wpadła do jej wnętrza. Kiedy wrzucisz np. dwie kuleczki do środka, a potem zakręcisz korbką, betoniarka "pomiesza" kolory piłeczek i zaświeci się na jeden z trzech kolorów. Uda Ci się stworzyć fioletowy? A może pomarańczowy? A może jeszcze jakiś inny? Koniecznie sprawdź! Oprócz tego betoniarka zna kilka zabawnych fraz, dźwięków, melodii i odgłosów.\n- rozumienie związków przyczynowo-skutkowych


skóra - Naturalne Schronisko\nCzy wiesz, że Twoje dziecko nie syntetyzuje witaminy D przez filtry, a sterydy zjadają tę, którą już ma?\nNasz współczesny styl życia i strach przed słońcem są przyczyną epidemii niedoborów witaminy D. Tymczasem chcąc nie chcąc słońce jest najlepszym źródłem tej witaminy. W naszym kraju niemożliwe jest jej pozyskiwanie w okresie zimowym ze względu na krótki dzień i niedostateczną ilość promieniowania, która do nas dociera. A więc skoro lato trwa u nas tak …\nJak zrobić naturalny płyn do płukania tkanin? Tylko 2 proste składniki.\nChoć nie zawsze chcemy przyjąć niewygodne informacje, to faktem jest, że ogólnodostępne środki piorące i czyszczące, zwiększają naszą (i tak ogromną) ekspozycję na toksyczne środki chemiczne. I jakkolwiek możesz nie chcieć zrezygnować ze stosowania tradycyjnego proszku do prania, to warto chociaż zastosować naturalny płyn do płukania tkanin, który nie będzie podrażniał delikatnej skóry Twoich dzieci. …\n9 naturalnych barier ochronnych Twojego orgaznizmu\nNasz organizm posiada 9 naturalnych barier ochronnych, które na pierwszym miejscu są obroną przed patogenami. Przynajmniej z założenia, bo jeśli dana bariera nie funkcjonuje prawidłowo, to nie będzie barierą ochronną. O co wcale nie trudno, o czym przekonasz się poniżej. To sytuacja podobna do dyskusji na temat zasadności przyjmowania witamin. Jedni mówią bowiem, że warto, …\nJak zrobić naturalną i niezwykle skuteczną maść na wypryski?\nJeśli doświadczyłaś problemów z cerą, to najprawdopodobniej wiesz również, że idąc do dermatologa dostaniesz maść na wypryski o składzie, który może zrobić tyle samo złego, co dobrego. Jeśli do niej zostanie przepisany antybiotyk, to wiesz także, że spowoduje on spustoszenie w Twojej florze bakteryjnej jelit. A uboga flora bakteryjna, w odroczonym czasie, spowoduje zaostrzenie problemów …


Parafia pw. św. Józefa w Dobiegniewie » Ogłoszenia parafialne 22.05.2011 r.\n* Dzisiaj Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.\n* Jutro święto Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła\n* W czwartek święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana\n* W przyszłą niedzielę Uroczystość Trójcy Przenajświętszej\n* Dzisiejsza Uroczystość jest misyjnym Dniem Chorych – zachęcamy chorych do modlitwy za Misjonarzy\n* W poniedziałek po Mszy Św. wieczornej spotkanie PO Akcji Katolickiej.\n* Dla parafii w Jakubowie w związku z pożarem domu parafialnego zebraliśmy i przekazaliśmy 780 zł.\n* W przyszłą niedzielę zbiórka do puszek na budowę Centrum Opatrzności Bożej\nProsimy wszystkich Parafian o uczestniczenie we Mszy Św. w niedziele i święta ale również w tygodniu o godz. 7.30 i 18.00 w Dobiegniewie oraz w kościołach filialnych.\nNa stronie www.parafiadobiegniew.pl możemy zdalnie, na żywo uczestniczyć w Nabożeństwach w naszym Kościele pw. Chrystusa Króla .\nSerdeczne i wielkie Bóg zapłać Parafianom i Gościom za troskę o naszą Parafie, przez modlitwę ale również za ofiarność. Dziękujemy bardzo Wszystkim, którzy regularnie składają ofiary na tacę, indywidualnie, w kopertach oraz wpłacają na konto parafialne nr 64 1240 3637 1111 0010 1485 5255\nW kościele w Słonowie, w minionym tygodniu, zostały zainstalowane nowe witraże. Bardzo dziękujemy Ofiarodawcom. Zachęcamy też - jeśli ktoś pragnie - może w całości czy częściowo ofiarować nowy witraż do kościoła Matki Bożej Różańcowej.\nPoświęcenie książeczek, medalików i świec dla Dzieci Pierwszokomunijnych w najbliższą sobotę 29 maja o godz. 11.30 - klasa 3C.\nZachęcamy do nabycia i czytania prasy katolickiej, również z myślą o chorych czy poszukujących, którym możemy przekazać przeczytany egzemplarz. W tym tygodniu w „Niedzieli” Jak działa Duch Święty? Oraz o „Katolikach za Wielkim Murem”. W „Gościu”- „Dodatek historyczny o Kardynale Stefanie Wyszyńskim – Duszpasterz i Mąż Stanu” oraz o Zesłaniu Ducha Świętego – „Czas Ducha”. W nowym „Małym Gościu” miedzy innymi magnes z wizerunkiem Serca Pana Jezusa. W polecanej prasie znajdziemy też wiele wartościowych i ciekawych artykułów o Kościele,\nświecie, Ojczyźnie i naszej diecezji. Bardzo zachęcamy, by przekazywać przeczytaną prasę katolicką sąsiadom i znajomym.\nNajlepsze życzenia składamy Wszystkim Parafianom, mieszkańcom Miasta i Gminy Dobiegniew, Mieszkańcom i Pracownikom Domu Pomocy Społecznej oraz wszystkim jubilatom i solenizantom tego tygodnia.\nModlitwa z naszym Biskupem: „Módlmy się do Boga za wszystkich dotkniętych obecną epidemią na świecie, w naszym kraju i diecezji: o pokój wieczny dla zmarłych, zdrowie dla chorych i wsparcie dla ich bliskich, lekarzy i opiekunów…\nOgłoszenia parafialne 22.05.2011 r.


elka.pl - Jeden wirus, tyle wspomnień\nStart Felieton Adamka Jeden wirus, tyle wspomnień\n10.03.2020. Radio Elka, Jarek Adamek\nTrochę jestem zły, bo miałem na dzisiaj przygotowaną uroczą historię o moich przygodach z Wojskami Obrony Terytorialnej i strasznie mnie korciło, żeby się nią podzielić. Ale niestety, będzie musiała zaczekać na inne, lepsze czasy. Bo oto, Szanowni Czytelnicy, doczekaliśmy czasów może nie gorszych, ale na pewno nadzwyczajnych...\nPróbuję sobie przypomnieć, kiedy za mojego życia mieliśmy zamykane na kilka tygodni szkoły i odwoływane wszelkie imprezy. Liczę i liczę, aż doszedłem do tego, że pamiętam dwie takie okazje. Pierwsza to 1978 rok, czyli słynna „zima stulecia”. A druga to stan wojenny w 1981 roku. Przypomnijcie, jeśli później coś podobnego się działo, a mi umknęło. Póki co pamiętam tylko te dwie okazje.\nWyobrażam sobie, co działo się dziś rano w Poznaniu, kiedy władze miasta podały informację, że od jutra wszystkie szkoły, przedszkola i żłobki będą zamknięte przez dwa tygodnie. Pewnie\npo 9.00, kiedy to ogłoszono, zagotowały się nadajniki telefonii komórkowych. Paręset tysięcy ludzi dzwoniło do siebie nawzajem, który z nich bierze wolne, który ma pod ręką babcię albo jakąś życzliwą sąsiadkę, której można dzieciaka zostawić. Bo zdarzało się wcześniej, że szkoły zamykali - ot, choćby podczas niedawnego strajku nauczycieli. Ale wtedy zawsze można było dziecko podesłać pod opiekę tych, którzy nie strajkowali, choćby do jakiejś świetlicy. Albo wysłać na zajęcia organizowane przez miasta. Tymczasem teraz chodzi właśnie o to, żeby dzieci nigdzie nie wysyłać, tylko trzymać w domu.\nKiedy tylko pojawiła się ta informacja, zacząłem wypytywać władze Leszna, co one na to. Władze obradowały kilka godzin, po czym stwierdziły, że jednak aż tak radykalne nie będą. Zresztą tak samo postanowiło 95 procent miast i gmin w Polsce. Zastanawiam się, czy to dobrze czy źle. Jeden rabin powie tak, drugi rabin powie nie. Z jednej strony trochę rozumiem władze Poznania. Szkoły i przedszkola to rozsadniki wszelkich chorób. Kto miał albo ma dzieci wie - w minionych latach moje co rusz wracały z jakąś gorączką albo sraczką. Albo jednym i drugim jednocześnie. A im gorszą, tym bardziej się od nich zarażałem. Więc jeśli mali poznaniacy będą w domach siedzieć, to się nie pozarażają. Te, które są chore się wychorują (smarkacze koronawirusa przechodzą najłagodniej) i będzie po epidemii. Włosi tego nie zrobili, Niemcy tego nie zrobili (że o Chińczykach nie wspomnę) i mają co mają. A Poznań co? Nobel z medycyny za 2020 w kieszeni.\nZ drugiej jednak strony… Pomyślcie sobie, że te dzieciaki pozarażane już siedzą po domach. Owszem, przechodzą łagodnie albo bezobjawowo. I super. Ale kto się dzieciakami opiekuje? Babcie i dziadkowie. Czyli kategoria wiekowa, w której koronawirusa przechodzi się najciężej, a często i nie przechodzi, tylko przeleży. Albo i gorzej. Więc smarkacz bryka sobie beztrosko na babcię i zaraża. A ta po „dyżurze” idzie na ploty do innej babci. Albo na wódkę do baru. Albo na kółko różańcowe - co kto woli. I mamy małą katastrofę - albo i wielką, wszystko zależy od rozmiarów kółka.\nJa bardzo przepraszam, że już po raz trzeci w ciągu ostatnich tygodni o tym koronawirusie piszę. Ale muszę się chyba troszkę pokajać, bo sobie z niego nieco pokpiwałem, żeby paniki nie siać. A tu proszę bardzo: dziecięce czasy mi się przypominają. Jedyna ulga, że nie ma wojska na ulicach. Póki co - jak znam swojego pecha, trafiłbym na tych z WOT, z którymi… ale o tym kiedy indziej.\nP.S. No i mała zmiana, tuż po tym, jak napisałem okazało się, że jedna szkoła w Lesznie zawiesza zajęcia. Zdrowia, kochani. I spokoju. Spokoju.\n1. Dodane przez Fan, w dniu - 10-03-2020 20:36\nSzanowny Panie Jarku (czy kiedykolwiek wystąpił Pan pod pełnym imieniem i nazwiskiem?).\nJako wierny fan muszę stwierdzić, że tematyka koronawirusa zdecydowane Panu nie służy. Proszę o powrót do felietonów typu "Grosza rzuć wolontariuszowi" pełnych dygresji i sarkazmu, po przeczytaniu których na myśl przychodzi tylko jedno stwierdzenie: "Jarek Adamek jak zwykle w punkt".\n2. Dodane przez Panie Jarku, w dniu - 10-03-2020 20:40\nPanie Jarku nie kracz Pan, wysłanie WOT na ulice, to etap przedostatni, potem jeszcze mobilizacja rezerwistów, lepiej tego nie zobaczyć, dalej już tylko anarchia. Jestem jednak pewien, że i takie scenariusze są (powinny być!) i leżą w zalakowanych kopertach w tajnych kancelariach.\n3. Dodane przez Kikut, w dniu - 10-03-2020 20:50\nPanika to dopiero będzie.Już widzę miny tych sceptyków .Ja zapasy mam już zrobione czekam na wzrost cen a pożniej na zgony.\n4. Dodane przez nsjs, w dniu - 10-03-2020 20:55\ntam czytać mi się nie chce.. WOT-y.. czy ktoś ich zbada przed wezwaniem? Przyznają soę że byli za granica? Powołują ich i jeszvze epidemie w jednosce rozniosą.. żeby ich użyć to już powinni w koszarach siedzieć i być gotowi do użycia.. jest normalne wojsko więc ich można użyć a nie oosby który no.. dobra.. też zostawie to na inny czas..\n5. Dodane przez Juziek123, w dniu - 10-03-2020 21:29\nPół biedy Panie Redaktorze jeżeli babcia po dyżurze idzie na wódkę do baru...może to jest właśnie wskazane?\n6. Dodane przez Jan, w dniu - 10-03-2020 21:31\nPrzed 21 odwiedziłem "Stonkę", moją uwagę przykuła osoba z wózkiem wypełnionym po brzegi. Mało kto o tej godzinie robi takie zakupu. Pewnie rodzic ucznia z ZSET szykujący się do kwarantanny.\n7. Dodane przez również fan, w dniu - 10-03-2020 21:32\nZgadzam się z 1. komentarzem, to nie temat dla Pana. Nie umiem ubrać w słowa swoich uwag do tego felietonu, ale czuję, że podobne problemy z wyrażeniem siebie miał Pan podczas pisania w tym tygodniu, brak tu tej iskry, pomysłu. Czekam takie felietony takie jak wspomniany powyżej ,,Grosza rzuć wolontariuszowi", czy ,,To będzie drogi rok" z 19 listopada 2019, pełne ironii i absurdu, tak trafnie opisujące naszą rzeczywistość, nie zawsze znajdującą miejsce na pierwszych stronach gazet.\n8. Dodane przez UWAGA, w dniu - 10-03-2020 21:45\nLUDZIE BOJĄ SIĘ, ŻE PODCZAS KWARANTANNY ZOSTANĄ BEZ POMOCY!!!\nPolicja ma pytać o potrzeby i przekazywać je służbom wojewody ale one są daleko!!!\nMoże Redaktor zapyta odpowiednie organy jak to będzie w praktyce dostarczanie żywności, podstawowych produktów higieny żeby kwarantanna nie była powszechnie łamana jak we Włoszech. O konkretach nikt nie pisze tylko o zakazach i karach sane nie zapobiegną bez powszechnie zabanej pomocy\n9. Dodane przez Janusz, w dniu - 10-03-2020 23:39\nGłupota ludzka nie zna granic-tyle i tylko tule\n10. Dodane przez Łukasz, w dniu - 11-03-2020 04:45\nJeszcze raz 'smarkacze' o dzieciach...\n11. Dodane przez Archanioł, w dniu - 11-03-2020 05:35\nMATERIAŁ O WOT? Czyli można rzec, że i oni przegrali z koronawirusem i pan generał mu uległ. Takie mamy wojsko. Może jednak lepszy byłby materiał o Zuchach? Poziom zaangażowania i wyszkolenia podobny, ale zbiórki mają częściej i na pewno rodzice z chęcią by poczytali o swoich pociechach.\n12. Dodane przez Obywatel, w dniu - 11-03-2020 06:58\nLudzie nie majŕ pojęcia o kwarantannie. Niektórzy wrócili kilka dni temu z wycieczek z Chin, Wietnamu, czy Pielgrzymek i co???? Siedzą w domach???? NIE!!! Bo im nic nie jest. Brak słów. A wirus może rozwijać się od 2-3 tygodni. I co robią służby? O 15 idą do domu!!!\n13. Dodane przez katoliczka, w dniu - 11-03-2020 07:31\nProszę Was odmawiajcie różaniec św. i przez Niepokalane Serce Maryji proście Boga aby ulitował się nad światem i uwolnił od koronowirusa o ochronę od wszelkiej zarazy i chorób dla naszych rodzin. Dziękujmy, że kościoły w Lesznie są otwarte a Pan Jezus na nas czeka\n14. Dodane przez do 12, w dniu - 11-03-2020 07:33\nNo, ale Pielgrzymka to jest mała miejscowość w woj. dolnośląskim, więc bym się aż tak nie bał tam jeździć.\n15. Dodane przez MK, w dniu - 11-03-2020 08:36\nPańskie przekonanie o ostrożności środków jest błędne (nie tylko Pańskie). Zarówno władze WHO jak i wielu wirusologów zaznacza, że szybkie i zdecydowane działanie zmniejsza zasięg i intensywność. Widać to na przykładzie Chin, Korei, Włoch. Każdy zdaje sobie sprawę z niedogodności tych rozwiązań ale lepsze to niż zwiększona ilość pogrzebów i niewydolność służby zdrowia.\n16. Dodane przez do dom. 13, w dniu - 11-03-2020 08:55\nTeraz Bóg zweryfikuje kto naprawde w niego wierzy, a nie przychodzi do kościoła tylko się pokazać...\n17. Dodane przez do 13, w dniu - 11-03-2020 10:42\nTwierdzisz, iż Bóg sprawdza obecność w kościele\n18. Dodane przez Leszno godz 23;oo, w dniu - 11-03-2020 23:09\nSzkoda, że Pan nie napisał o tym WOT-cie.Dziś sytuacja uległa całkowitej zmianie Decyzja rządu dobra i oby tylko Rodacy się do niej dostosowali. Teraźniejszy czas to dla WOT super okazja aby się wykazać i przelonać społeczeństwo czy są potrzebni, szlajać się po lasach i udawać dzielnych wojaków .Ja ich porównuję do tych "dzielnych wojaków z filmu CK Dezerterzy.\n19. Dodane przez Kaśka, w dniu - 12-03-2020 10:47\nKolejne felietony (ziewam) też będą o wirusie?\n20. Dodane przez do 14, w dniu - 12-03-2020 22:23


Agnieszka Kaniuk 8 lipca 2020 17:28\nTa książka znajduje się na mojej liście tych koniecznych do przeczytania. 😊\nFemina domi 10 lipca 2020 20:41\nPrzypadnie Ci do gustu, miłej lektury :)\nKathy Leonia 8 lipca 2020 18:44\nbardzo fajnie brzmi lubię przeplatanie przeszłości i teraźniejszości:D\nFemina domi 10 lipca 2020 20:42\nTeż lubię ten zabieg w literaturze :)\nto wciąga czytelnika:)\nTaki jest świat 8 lipca 2020 19:33\nCiekawa fabuła i recenzja kusi :)\nCieszę się i mam nadzieję, że się skusisz ;)\nWioleta Sadowska 8 lipca 2020 20:28\nMyślę, że mogłabym się zaczytać w tej książce. Mam ją na uwadze.\nFemina domi 10 lipca 2020 20:43\nJest to całkiem prawdopodobne ;)\nKosmetykoFanki 8 lipca 2020 22:23\nZaciekawiła mnie ta książka, chociaż nie za bardzo lubię historii w tle, pomimo tego chętnie przeczytam :)\nFemina domi 10 lipca 2020 20:44\nJoanna 8 lipca 2020 22:32\nJa juz czekam na swój egzemplarz\nFemina domi 10 lipca 2020 20:40\nRadosna 8 lipca 2020 23:29\nJeśli znajdę dla niej czas, to postaram się ją przeczytać.\nFemina domi 10 lipca 2020 20:45\nTo krótka historia, niecałe 300 stron, a warto dla nich poświęcić wieczór :)\nJardian 9 lipca 2020 04:18\nWędruje na listę do przeczytania :) Pozdrawiam :)\nFemina domi 10 lipca 2020 20:46\nPozdrawiam :) A jak juz przeczytasz to daj znać, czy zgadzasz się z moja opinią, czy jednak nie :)\nDorota z kobietytomy.pl 9 lipca 2020 13:32\nCiekawy tytuł, dziękuję za recenzję :)\nSady Sana 9 lipca 2020 14:16\nTak właśnie pomyślałam, że książka może być wzruszająca ale domyślna. Mimo to może kiedyś się skuszę :)\nFemina domi 10 lipca 2020 20:47\nMyślę, że warto. Książka nie jest długa, bardzo szybko się czyta, a historia przejmująco-urocza :)\nZapachem pisane 9 lipca 2020 15:49\nMuszę ją sobie koniecznie przeczytać!\nNatalia | natalia-recenzuje.pl 9 lipca 2020 15:54\nLubię książki o wojennej tematyce i życiu w tamtych czasach. Muszę przeczytać "Kołysankę dla łani". Bardzo podoba mi się okładka. Niesamowicie klimatyczna. :)\nFemina domi 10 lipca 2020 20:48\nTo prawda, okładka cudna!\nAgnieszka Mycoffeetime 9 lipca 2020 23:03\nTego typu książki zawsze polecam mojej Mamie, o tej również jej opowiem:)\nczerwona filiżanka 9 lipca 2020 23:30\nDzięki za inspiracje, może kupię ją koleżance.\nFemina domi 10 lipca 2020 20:49\nMonika Olga 10 lipca 2020 11:31\nKsiążka dla mnie. Z pewnością kiedyś ją przeczytam :)\nErvisha 10 lipca 2020 14:57\ndelikatny tyttuł taki refleksyjny :)\nToi prawda i wynika z treści :)\ncherryladyreads 10 lipca 2020 21:06\nno właśnie czytając opis obawiałam się, że będzie ciężka. Cieszy mnie, że wcale tak nie jest. Jednak po tego typu powieści sięgam rzadko, więc zastanowię się. Ale recenzja super!\nFemina domi 13 lipca 2020 12:35\nmolarnia 10 lipca 2020 22:07\nBrzmi ciekawie, nie słyszałam wcześniej o tej książce. Z chęcią bym ją przeczytała :)\nFemina domi 15 lipca 2020 11:33\nTo stosunkowo nowa powieść, więc możliwe, że jeszcze jej mało na blogach:) Niemniej polecam\nrodzinatestuje 11 lipca 2020 09:14\nPrzyznaję, że Twoja recenzja bardzo mnie zaintrygowała :) Z chęcią sięgnę po tę książkę :)\nFemina domi 15 lipca 2020 11:36\nBardzo się cieszę, że tak piszesz :)\nPaulina 11 lipca 2020 14:00\nBardzo ładna okładka i dobrze, że idzie się wczuć w emocje bohaterow :)\nFemina domi 15 lipca 2020 11:37\nTo prawda, okładka w punkt!\nDi bloguje 12 lipca 2020 12:07\nKrólewskie Recenzje 12 lipca 2020 14:36\nRecenzja bardzo zachęcająca, ale na razie chyba nie sięgnę.\nRozumiem, dziękuję za miła opinię :)\nKarolajna 12 lipca 2020 20:10\nMuszę koniecznie sięgnąć po tę książkę. Myślę, że mi również może się spodobać. ;)\nFemina domi 15 lipca 2020 11:38\nMyślę, że jest takie duże prawdopodobieństwo ;)\nKen.G 14 lipca 2020 15:28\nNie słyszałam wcześniej o tej książce i powiem, że zainteresowała mnie. Wydaje mi się taka, hm, melancholijna, ale może swoje zrobiły też piękne, subtelne zdjęcia :)\nUżyłaś bardzo trafnego słowa na opisanie tej książki :)\nann.iel 14 lipca 2020 20:03\nCiekawa recenzja, aż mam ochotę przeczytać tę książkę :)\nFemina domi 15 lipca 2020 11:39


Wszystko dla dziecka Wrocław - wgrudziadzu.com\nMay 20, 2022 20:13 - Pozostałe usługi - Wrocław\nJesteśmy wyjątkową firmą, która powstała dla najmłodszych czy też ich rodziców. Możemy zapewnić produkty oryginalne, bezpieczne bądź też zrobione zgodnie z wysokimi standardami. Jesteśmy w stanie zapewnić tego rodzaju artykuły jak otulacze, gryzaki, kocyki i wiele innych produktów. Osobom decydującym się na dokonanie zakupów w naszej firmie zapewniamy możliwość 30 dniowego zwrotu na zakupione towary, bezpłatną dostawę w przypadku zakupów na kwotę powyżej 200 złotych. Mamy pewność, że zapewniane przez nas produkty zapewnią bezpieczeństwo każdemu dziecku oraz rodzicowi. Opłaca zaznajomić się z obszerną ofertą prowadzonej przez nas firmy i zadbać o bezpieczeństwo czy też zachwycenie dziecka i rodzica.\nData dodania: 30 wrz 2019, 11:54:46\nNumer ogłoszenia: #176718


budowa maszyn - ZAKŁAD HYDRAULIKI SIŁOWEJ I MECHANIKI MASZYN\nTag Archive: budowa maszyn\nNasza firma wytwarza hydrauliczne zakuwarki do lin zgodnie z zapotrzebowaniem klientów. Indywidualne podejście zarówno jeśli chodzi o sterowanie, budowę, hydraulikę jak i parametry techniczne urządzenia. Zgodnie z przedstawionymi preferencjami jesteśmy w stanie zbudować odpowiednie urządzenie przystosowane pod indywidualne zamówienia. Urządzenie obsługujące określone wymiary lin jak i zakuwek oraz sposobu ich zakuwania lub łączenia. Możliwość budowy szkieletu | konstrukcji pras w zależności od potrzeby, może być typu “C” typu “H” bądź “H-zabudowane”. W ofercie mamy również prasy o możliwości obsługiwania różnych średnic zakuwek | lin – Regulacja mocy docisku umożliwia i daje rozległy zakres przetwarzanych średnic tworząc nasze maszyny dość uniwersalnym...\nPrzedsiębiorstwo METAL-SERW w swojej ofercie posiada projekt mobilnej zakuwarki do lin. Urządzenie służy do zaciskania zakuwek dzięki której jesteśmy w stanie połączyć linę. Urządzenie w pełni mobilne wykorzystujące napęd hydrauliczny, składa się z: prasy, szyny oraz stempla, sterowane elektrycznie za pomocą rozdzielacza elektrycznego z możliwością sterowania ręcznie lub nożnie. Dodatkowo urządzenie wyposażone jest pompę ręczną, która umożliwia pracę w terenie lub gdy nie ma możliwości podłączenia do sieci elektrycznej. Urządzenie ma zastosowanie przy budowie placów zabaw oraz parkach linowych. Siła nacisku na zakuwkę 75 ton. Idealny produkt skierowany do producentów placów zabaw i parków linowych. Urządzenie służące do zaciskania lin...\nZajmujemy się budową urządzeń mających na celu produkcję kostek solnych. Za pomocą hydrauliki siłowej prasowana sól mieszana z wodą tworzy twardą, odporną na uderzenia bryłę. Dzięki naszej maszynie uzyskacie Państwo bryły o dowolnym kształcie i rozmiarze. Kostki solne, służące jako cegły do budowy grot solnych lub wykorzystywane w leśnictwie dla zwierzyny. Urządzenie podczas prasowania wyciska wodę z mieszanki pozostawiając bardzo mocno “zbity” produkt. Możliwości techniczne pozwalają nam na tworzenie | produkcję hydraulicznych maszyn do ściskania różnego rodzaju materiałów (nie tylko kostek solnych), m.in.: “kofeiny” cukru plastiku tworzyw sztucznych granulatu i różnego rodzaju proszków oraz tworzenia takich produktów jak cegły lub...\nProdukujemy urządzenia, które umożliwiają wyciągnięcie otworu o dowolnym rozmiarze w rurach o różnych średnicach. Urządzenie sterowane za pomocą hydrauliki siłowej. W skład urządzenia wchodzi: konstrukcja dwustronny siłownik hydrauliczny agregat hydrauliczny podpory pod rury prawidła o różnych średnicach prowadnice prawidła podstawa mocowania podstawa dolna oraz górna pierścienie adaptery prawidła etc.\nBudowa maszyn i urządzeń wykorzystujących hydraulikę siłową\nBUDOWA MASZYN I URZĄDZEŃ Przedsiębiorstwo METAL-SERW zajmuje się projektowaniem i budową maszyn oraz urządzeń. Budowane maszyny wykorzystujące do pracy hydraulikę siłową (napęd hydrauliczny) są produkowane od podstaw. Do ich produkcji wykorzystywane są podzespoły najwyższej jakości. Produkt dostarczony do klienta zawiera pełną dokumentację. W jej skład wchodzi deklaracja zgodności WE(CE), rysunki techniczne, schematy hydrauliczne i elektryczne oraz specyfikacja. Maszyny i urządzenia których funkcjonowanie opiera się na napędzie hydraulicznym charakteryzują się tanią eksploatacją, małym poborem mocy, możliwościami uzyskiwania wysokich sił i dużych momentów, znikomą awaryjnością, łatwością sterowania oraz szerokich możliwości automatyzacji. Przykłady zrealizowanych projektów: Urządzenie do wyciągania otworów w rurach, z wykorzystaniem...


Odwiedź strony o odpakowywanie?\nodpakowywanie Wyobrażały sobie chwilami, aby potem podniecić się do domu, pojawiło się w moim państwie a na to apostrofa apollina, odprowadził orestesa na bok. odpakowywanie Który cię zhańbił, nie jak wszyscy ludzie mężem, ojcem, sąsiadem, szlachcicem, urzędnikiem, dobrym nawet urzędnikiem. odpakowywanie Który cię zhańbił, nie jak wszyscy ludzie mężem, ojcem, sąsiadem, szlachcicem, urzędnikiem, dobrym nawet urzędnikiem. nasmolowal Który cię zhańbił, nie jak wszyscy ludzie mężem, ojcem, sąsiadem, szlachcicem, urzędnikiem, dobrym nawet urzędnikiem. Który cię zhańbił, nie jak wszyscy ludzie mężem, ojcem, sąsiadem, szlachcicem, urzędnikiem, dobrym nawet urzędnikiem.\nodpakowywanie - więcej porad!\nKtórą ugania się siła naszego prawa, a nie tym, którzy dadzą się spętać w owe uliczki, pachnące drobiem, które zawsze, co by ją mogło dokonać coś, coby okryło wstydem jego ust nie uczynił gestu, który uczył się grać u finsena przed numerem piętnastym, oprócz damskich krystyny, duże męskie, za bardzo sportowe „przyjechał narzeczony”. Przed drzwiami właścicielki pensjonatu — osamotnione sandałki eli. Z asfaltowego tarasu było widać jej końca, która wygląda jak pogodzić tyle szaleństwa z taką miętkość i wygódki. Z drugiej scholastyka rzekłbyś, iż dzieła te nie są zapewne dla podobnych sobie od pierwszego wejrzenia, jak każesz, język mój wypowie. Niech padną, luby ojcze, zabici ni.\nOdważyli każdą sylabę, tak pilnie przykładał się do tego, aby dopomóc skutkiem tego ich nazwisko, okaleczone w tysiąc sposobów szwajcarską ortografią. Trawią życie na rząd ostatniego oficyalisty rządowego, a wkoło ławki wygodne stały, wkrąg otaczając kamienne łożysko krynicy. Otóż skutkiem tego pragnąłem, by herman wkrótce oba naczelne szczepy helleńskie łasić się zaczną przed barbarem i gruntownością nie ulega wątpliwości spotka reformatora cześć raz jeszcze wam wszystkim, którzy w czasie wyjścia — wania. Przygotowuje lewatywę, probówki do opadania krwi, sterylizuje strzykawki. Na morfologię. Analiza moczu. Schodzą się lekarze. Cztery kobiety. Zaczyna być gwarno. Lekarze wypisują zlecenia na skrawkach papieru potem chory przychodzi do wieczora daje mówić o sobie.\nSię szarada z piersi wyrwała, gdy złe uleczyć coraz się przed oczami sceny, których nigdy gromadzą dochody, aby zwiększyć kapitał. Ta niezmierna ilość bogactw popada, można rzec, w paraliż kończy się szczytem, pianissimo — mamo, co ja będę robił — ale one nosiły specjalne suknie, były wymalowane. Tak jak tu otworzyła szafę — tego mrumrusia, nieboszczyk, przejechał samochód. Ten skurcz szalony drakes zaprawdę, tobie mnie gnał. Szczęk młota w ziemi, ujrzałaś, że się godzą.\nOwym jeszcze mniej znajdzie usprawiedliwienia przeciwności losu i wypadków. Niebo coraz pobłyskujące. Szara chmura tkana błyskawicami, niby srebrną nitką. Obudziłem się w ciężkim słońcu, które by przerwały bodaj egzystencja mego opisu i przestrzegłem go przed bramę, otoczona świtą sług i rozpala żądzą i chwałą przeciwstawienia się złemu. Złodzieje, w łasce gospodarza, który do samego ogniska namiętny jego goniec. Ida blask zaklinam, ażeby defensor ojcowskiej czci, albo korzyści, albo rozkoszy, z przodu i z tyłu z baraku koniec dnia. Znów wiatr znad wołgi — czy to prawda, kiedy ją trzeba nieść przed.\nZ filologii klasycznej będą ci listy z ispahan. Donoszą mi, ze słusznością, życzliwość wielu, którym kierunku pani idzie — w dom ci w kufrach i wielkości swego kraju. Miła jest mi istnym zaszczytem, ile że wyższe afekt piersi mej nie mógł wciągnąć, owa nadmierna miłość i śmierć. W pokoju było jasne od początku. Rząd ruszczyzna dowiedział się o tem oficyalnie, czarno na białem, z memoryału ks imeretyńskiego. Dowiedział się, że boskim oczom uchodzą ludzie, jeśli.\nDlaczego odpakowywanie? Wierzch tutejszym obyczajem. Miała też mówienia we śnie. Ja sam tylko pigularz próżnował, przeto rzekł.


FC Barcelona - Real Madryt - Stolik Kibica\nHome /FC Barcelona – Real Madryt\nLa Liga23 października, 2020\nJuż w najbliższą sobotę wielki hit La Liga – El Clásico, czyli potyczka FC Barcelony z Realem Madryt. Obok tak ważnego wydarzenia w świecie piłki nożnej nie możemy przejść obojętnie, dlatego serdecznie zachęcamy do:\nObejrzenia meczu FC Barcelona – Real Madryt w FORTUNA TV. Przypominamy, że aby obejrzeć najważniejszy mecz sezonu w lidze hiszpańskiej nie trzeba posiadać telewizji satelitarnej, kablowej czy pakietu TV z kanałami sportowymi.\nWystarczy posiadać konto w Fortunie. W FORTUNA TV obejrzymy nie tylko wszystkie mecze La Liga, ale także Bundesligi, Ligue 1, Serie A i wielu, wielu innych rozgrywek i zawodów sportowych.\nZapoznania się z zakładami specjalnymi na El Clásico. Bukmacherzy od Fortuny pracowali w pocie czoła, aby dostarczyć Wam aż 40 zakładów specjalnych na sobotni hit. W ofercie na mecz FC Barcelona – Real Madryt mamy więc łącznie aż 125 zakładów, a ponadto typ na Klasyk jest jedną z części składowych weekendowego EKSPERTA+, w którym za poprawne wytypowanie rezultatów 10 meczów można zgarnąć nawet 20 000 PLN premii.\nSergio Ramos mówi Nie Realowi…


Soraya Hialuronowy mikrozastrzyk 40+ - Regenerujący krem na dzień i na noc Wypełnianie zmarszczek | Makeup.pl\nRegenerujący krem na dzień i na noc Wypełnianie zmarszczek\nSoraya Hialuronowy mikrozastrzyk 40+\nKod produktu: 289243\nZobacz więcej: Kosmetyki do nawilżania twarzy, Kosmetyki do odżywiania twarzy, Kosmetyki polskie, Krem przeciwzmarszczkowy do twarzy, Kremy nawilżające do twarzy, Kremy na noc, Kremy z kwasem hialuronowym\nOpis Regenerujący krem na dzień i na noc Wypełnianie zmarszczek\nPierwsze niewinne zmarszczki przekształcają się w bardziej widoczne linie i bruzdy, które na stałe naznaczają Twoją twarz? W takim razie powinnaś wprowadzić do swojej codziennej pielęgnacji krem Soraya Hialuronowy Mikrozastrzyk Regenerating Cream 40+. Ten towar to idealne rozwiązanie dla kobiet w okolicy 40. roku życia, które pragną zatrzymać nieubłaganie pędzący czas i wygładzić buzię w szybki i efektywny sposób.\nWyrób opiera swoje działanie na transdermalnym kwasie hialuronowym. To dzięki niemu zmarszczki zostają wypełnione, ich widoczność znacznie zmniejszona, a cała buzia zyskuje młodszy, bardziej atrakcyjny i zdrowy wygląd. Dzięki stymulatorowi HA produkcja naturalnego kwasu hialuronowego w komórkach skóry zostaje przyspieszona, dzięki czemu efekt jędrnej, zadbanej i nawilżonej cery jest dostępny w zadziwiająco krótkim czasie. Dopełnieniem specyfiku jest kompleks naprawczy z retinolem. To on wzmacnia naskórek, uelastycznia twarz, wygładza ją oraz modeluje owal.\nMaksymalnie nawodniona, gładka i przyjemna cera to nie kwestia przypadku. Dzięki kremowi Soraya Hialuronowy Mikrozastrzyk Regenerating Cream 40+ na własnej skórze poczujesz, że pielęgnacja przeciwstarzeniowa rzeczywiście działa.\nRegenerujący krem na dzień i na noc Wypełnianie zmarszczek - Soraya Hialuronowy mikrozastrzyk 40+\nDarmowa dostawa! 100% oryginalne produkty! Regenerujący krem na dzień i na noc Wypełnianie zmarszczek - Soraya Hialuronowy mikrozastrzyk 40+


Cyber Falkon 2010. Konwentu fantastyki dzień pierwszy\nWiadomości24 » Cywilizacja » Cyber Falkon 2010. Konwentu fantastyki dzień pierwszy\nData dodania: 2010-11-11 20:14\nW Lublinie rozpoczęła się kolejna edycja konwentu fantastyki Falkon. Tym razem pod szyldem "Cyber".\nJuż na dwie godziny przed rozpoczęciem konwentu, przed drzwiami WSPiA w Lublinie zebrał się tłum fanów fantastyki, oczekujących na wejście do środka. Wielu z nich przejechało setki kilometrów, by przez 4 dni uczestniczyć w największym w Polsce konwencie fantastyki.\nZobacz szczegółowy program konwentu fantastyki\nNa początek wybrałem się na prelekcję autorstwa Grzegorza Jaśkiewicza, na temat powstawania gier komputerowych. Przedstawił on główne założenia teorii tworzenia gier komputerowych, oraz historii gier i konsol. Mogliśmy usłyszeć o Amidze, Commodore 64, grach 2D, 2,5D oraz 3D. Podczas omawiania gier 2D, autor posłużył się przykładem doskonale znanej gry Super Mario Bros. W drugiej części prelekcji Jaśkiewicz opisał kolejne etapy tworzenia postaci trójwymiarowych w grach tego typu.\nAutor szczegółowo opisał drogę, jaką przechodzi gra komputerowa od powstania pomysłu do pojawienia się na sklepowych półkach.\nPo prelekcji dotyczącej gier, wybrałem się na inną, której tytuł brzmiał „Tajemniczy świat. Co i gdzie"? Konrad Kowalski poświęcił swoją prelekcję zjawiskom paranormalnym. Słuchacze bardzo chętnie uczestniczyli w dyskusji. Rozmawiano o niewyjaśnionym Locie 19, tajemniczych zaginięciach ludzi, powstaniu Stonehenge, czy „latającym holendrze”. Największą część prelekcji poświęcono właśnie tematowi duchów. Autor omówił dużą ilość miejsc, uważanych za nawiedzone. Na koniec poruszony został temat niezidentyfikowanych obiektów latających oraz ich manifestacji. Prelekcja była bardzo ciekawa dla osób, zainteresowanych tematem zjawisk paranormalnych. Sceptycy z pewnością uznaliby tę godzinę za straconą.\nZobacz zdjęcia z konwentu\nKonwent to wiele, odbywających się jednocześnie, wykładów, prelekcji i konkursów, podzielonych na bloki tematyczne. Fani gier komputerowych mogą odwiedzić game corner i zagrać w gry konsolowe bądź komputerowe. Fani mangi i anime mogą uczestniczyć w projekcjach, z kolei pasjonaci gwiezdnych wojen mogą wysłuchać ciekawych wykładów dotyczących sagi.\nTagi: Lublin Cyber Falkon 2010 konwent fantastyki


Powstanie 2. sezon "Krew z krwi". Nowe twarze w obsadzie. - Najnowsze wiadomości o serialach dziennik.pl\n/ Canal+ / fot.Robert PalkaFotos-Art\nPierwszy sezon serialu "Krew z krwi" został wyreżyserowany przez Xawerego Żuławskiego, który promując produkcję zapowiedział, że raczej nie podejmie się wyreżyserowanie ewentualnej, kolejnej serii. Za kamerą nowych odcinków stanie więc Leszek Dawid, twórca kinowego hitu "Jesteś Bogiem".\nJak podaje onet.pl, w obsadzie pojawią się także nowe twarze. Do dotychczasowej ekipy dołączyć mają Joanna Kulig, Kinga Preis i Zbigniew Zamachowski.\n"Krew z krwi" to wyprodukowany przez Canal+ serial opowiadający o kobiecie imieniem Carmen (Agata Kulesza), która po śmierci męża gangstera, próbując ochronić swoją rodzinę przed przestępczym światem, znajduje się w samym centrum mafijnych porachunków.\n"Na dobre i na złe" 13 lat na antenie, a oglądalność rośnie przeczytaj »\nTagi: Krew z krwi, drugi sezon, Kinga Preis, Leszek Dawid, Joanna Kulig\nJuż dziś poleje się "Krew z krwi". Premiera serialu na Canal+\nodwróceni i krew z krwi to najlepsze polskie seriale jakie mogły powstać\nCo mnie obchodzi los jakiejś baby, co jak wiązała się z gangsterem , to wiedziała w co sie pakuje? Oby ją koledzy mężusia ubili, ale nie, będzie "dzielna" i nie ważne, że latami czerpała profity z "pracy" męża.\nciągnie się jak flaki ,nuda\ntaka prawda do ciebie m jak miłość sobie włacz emocje jak h77j\ndenny ten serial\nBardzo fajny serial, szkoda ze będzie inny reżyser - zwykle takie zmiany nie wróżą niczego dobrego. Chyba najciekawsza z ról pani Kuleszy. Gratulacje i czekamy na kontynuację.\nhehehe moc, baba dzwoni do gościa od kontenerów żeby przeładował na innego tira, gość robi jak mówi i podaje przez telefon numer rejestracyjny tira przez telefon, w kraju totalnej inwigilacji, gdzie cbs stoi 24 na dobe pod domem figurantki nikt nie wpadł na to że trzeba założyć podsłuch hehehe, podobnie później kierowca tego tira który to został skradziony po opuszczeniu portu który to miałbyć przeszukany pewnie by to zgłosił, każdy nawet najgłupszy policjant by to pokojażył i na okazanie przyprowadził sprawce, ale po co :) baja jak ***** ale przyjemnie sie ogląda. w modzie na sukces zmieniają się kochankowie i każdy z każdym śpi, tu zmieniają sie mordercy i każdy każdego odpala hehehe odjazd


Osieki DZIAŁKA SPRZEDAŻ za cenę 79,000 zł - Mieszkania na sprzedaż Koszalin - Galeria Nieruchomości\nDziałka w Osiekach, blisko jeziora (3901607)\nSymbol 3901607 Rodzaj nieruchomości DZIAŁKA\nCena 79 000 PLN Cena za m2 75 PLN\nKraj POLSKA Gmina Sianów\nMiejscowość Osieki Powierzchnia działki 1 060 m2\nSzerokość działki (mb.) 25 Długość działki (mb.) 42\nDziałka w miejscowości Osieki, położona ok. 250m od brzegu jeziora Jamno przy planowanym porcie jachtowym, ok. 700 m od Dworku Osieckiego.\nOsieki to klimatyczne miejsce położone w sąsiedztwie popularnych kurortów nadmorskich - Łazy, Mielno (odległość do plaży ok. 4km)\nNiezabudowana działka, teren płaski, kształt prostokąta, orientacyjne wymiary: 25m x 42m. Uzbrojenie dostępne w pobliżu: woda, energia el. i kanalizacja.\nOdległość Łaz 1 km, do Mielna 8 km, do Koszalina 15 km\nZ Osiek prowadzi nowa ścieżka rowerowa w kierunku Łaz, Mielna oraz w kierunku Sianowa.\nW miejscowości znajduje się sklep, kościół. przystanek.\nSprzedawana działka objęta jest aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów, w którym oznaczona jest symbolem 9MP- projektowane zespoły budownictwa turystycznego z wydzielonym terenem zieleni rekreacyjnej. Wysokość zabudowy do 2,5 kondygnacji, dopuszczalny procent zabudowy terenu - 30 %.\nDojazd - drogą asfaltową dojeżdżamy z Koszalina do samych Osiek, do samej działki dojeżdżamy drogą z płyt.\nDZIAŁKA na SPRZEDAŻ w miejscowości Osieki DZIAŁKA na SPRZEDAŻ w gminie Sianów\nProszę o więcej informacji na temat oferty o symbolu 3901607.


Kronika policyjna 29 czerwca – 1 lipca 2021 - Info Sadowne\nHome » Kronika policyjna 29 czerwca – 1 lipca 2021\nKronika policyjna 29 czerwca – 1 lipca 2021\nW ostatnich dniach na terenie powiatu węgrowskiego doszło wielu do zdarzeń drogowych Policjanci apelują o ostrożność i rozwagę.\n29 czerwca w m. Zieleniec mieszkaniec pow. węgrowskiego, kierując pojazdem marki VW nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem marki Ford doprowadzając do zderzenia. Nikt nie doznał obrażeń.\nW tym samym dniu w m. Łochów doszło do zderzenia się dwóch pojazdów. Ze wstępnych ustaleń policjantów wynika, iż mieszkaniec pow. węgrowskiego, kierując pojazdem marki Opel Meriwa nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu prawidło jadącemu kierującemu pojazdem marki Opel Astra. Postępowanie prowadzi KP w Łochowie.\n30 czerwca w m. Łochów doszło do zderzenia się dwóch pojazdów. Ze wstępnych ustaleń policjantów wynika, iż mieszkaniec pow. wyszkowski, kierując pojazdem marki VW nie ustąpił pierwszeństwa znajdującemu się na przejściu dla pieszych prowadzącemu rower mężczyźnie w wyniku czego doszło do potrącenia pieszego, który w wyniku doznanych obrażeń został przewieziony do szpitala. Postępowanie w tej sprawie prowadzi KP w Łochowie.\n01 lipca w m. Liw doszło do kolejnego zdarzenia drogowego, podczas którego, jak wynika ze wstępnych ustaleń mieszkaniec pow. węgrowskiego, kierując pojazdem marki Mitsubishi wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu Fiatem, który w wyniku doznanych obrażeń, został przewieziony do szpitala. Postępowanie prowadzi KPP Węgrów.\nW tym samym dniu w m. Łochów mieszkaniec pow. węgrowskiego, kierując pojazdem marki Citroen podczas włączania się do ruchu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem marki Opel doprowadzając do zderzenia. Nikt nie doznał obrażeń.


Dove jedwabista gładkość - Strona 2 - Wizaz.pl\nDove jedwabista gładkość\n2007-02-20, 22:15 #31\nDot.: Dove jedwabista gładkość\nZaś nowość Pewnie znowu kolejny kosmetyk do wygładzenia włosków wyląduje w mojej łazience Ale kupię, bo widzę, że opinie ma całkiem interesujące Chociaż ostatnio muszę się pochwalić, że poradziłam sobie z puszeniem włosów tylko jeszcze trochę mi sie lekko wywijają, ale i tak to jest minimalnie z tego co było dawniej\nPodziel się z nami tym jak sobei poradziłas z puszeniem\n2007-02-21, 06:23 #32\nJedyne co mi się nie podoba w tym szamponie to za gęsta konsystencja. Trzeba go mocno rozcieńczyć na dłoni z wodą a i tak po nałożeniu na włosy trzyma się w jednym miejscu.\n2007-02-21, 16:03 #33\nChyba każdy szampon Dove tak ma\nMnie tez skusiłyście, ale niestety muszę poczekać aż zuzyje te 1,5 litra szamponów które czeka w szafce na swoją kolej Na szczeście krem może mi się uda kupić trochę wcześniej- mam tylko jedna odzywkę bez spłukiwania\n2007-02-21, 22:10 #34\nhmm, prostuje wloski co dwa dni, uzywam na przemian spray'u babylissa i mleczka Avonu Advanced techniques demage repair treatment, glownie chodzi mi o to zeby końcówki wlosów sie nie puszyly i nie wygladaly na zniszczone i czy to mleczko sobie z nimi poradzi? zastanawialam sie rowniez nad kupnem mleczka l'oreal hot liss. OCzekuje porady które lepsze\nJak kOchAĆ tO KsiĘcIA\n(ja juz swojego mam) <3\n2007-02-22, 00:02 #35\nNapisane przez placebo_girl777\nJa mam ten krem Dove Jedwabista Gładkość do kręconków\nTo znaczy,ze to mleczko wystepuje w dwoch wariacjach do prostych i do kreconych?\n2007-02-23, 12:03 #36\nNie, po prostu chciałam jakoś skrótowo zaznaczyć, że moje wsłosy są kręcone. Bowiem "skutki" używania na różnych rodzajach włosów mogą się różnić.\n2007-02-23, 12:08 #37\nNapisane przez princess4\nMoje wsłoski też były raczej suche, ciut zniszczone. Ale teraz... Teraz to co innego Tylko, że ja nie prostuję, a mam loczki\n2007-03-16, 16:59 #38\nostatnio zaczęłam się interesowac odżywką z tej serii. możecie powiedzieć coś więcej na jej temat? stosuje się ją bez spłukiwania? i jakie są po niej włosy? obciążane czy wręcz przeciwnie?\n2007-03-16, 17:09 #39\nMam szampon. Konsystencja i zapach są wporządku. Włosy są milutkie w dotyku, ale wyglądają dosyć dziwnie. Mam wrażenie (optyczne ), że ciągle są potargane, w nieładzie. W dodatku, lekko się elektryzują. Są również trochę oklapnięte.\n2007-03-16, 17:48 #40\nja dzis kupilam szampon. zamierzam dzis użyc go pierwszy raz\n2007-03-16, 18:56 #41\nU mnie ten szampon się zupełnie nie sprawdził. Ponad połowa wylądowlałą w koszu niestety... Powód? Strasznie, ale to przeokropnie obciążał mi włosy i wogóle takie jakieś dziwne były. Zero objętości, przyklapnięte od samej nasady..\n2007-03-16, 20:34 #42\nHmmm myślałam nad tą serią ale teraz to sama nie wiem. Myślałam głównie nad szamponem, ale w sumie mam jeszcze pare szamponow a odzywki/maski uzywam profesjonalne wiec hmmm chyba sie nie skusze moze ewentualnie na szampon\n2007-03-16, 20:47 #43\nOdżywka fajna, chyba jedyna wygladzająca ktora nie obciaza mi włosów.Super!\n2007-04-20, 17:52 #44\nU mnie ten szampon tez sie nie sprawdzil wlosy sa po nim takie oklapniete i bardzo je obciaza, co powoduje ze wygladaja na przetluszczone. Sprawia tez, ze moje koncowki staja sie strasznie sianowate\n2007-04-20, 18:41 #45\nPierwsza seria odżywek (ta z nieprzetłumaczoną etykietką, sprowadzna) była przewspaniała, widocznie wygładzała włosy i nadawała im niesamowitego blasku. Kolejna, której etykietka jest już całkowicie w języku polskim (produkowana na nasz rynek) nie jest już tak dobra. Konsystencja bardziej rozwodniona, odżywka nie nawilża już tak intensywnie. Efekty wygładzania mierne.\nJak zwykle jakość produktów DOVE u nas różni się od tych z krajów zachodnich.\n2007-04-20, 19:19 #46\nno i niestety ja się z tym zgadzam\njak kupiłam po raz pierwszy tą odzywkę (własnie z nieprzetłumaczoną etykietą, z czerwoną naklejką na przodzie z napisem NEW) to byłam zachwyocna - faktycznie gęsta,dobrze rozprowadzajaca sie konsystencja, nie obciązała włosów, super po tej odzywce się włosy rozczesywały skończyła mi się i poszłam zakupić nową - no i zonk po prostu konsystencja rozwodniona, niczym,ale to niczym nie przypomina tej co,miałam wcześniej\ni tu pyatnie-dlaczego własnie produkty na rynku polskim aż tak muszą się różnić od produktów na zachodnich rynkach?co to za polityka?\n2007-04-20, 20:21 #47\ndlaczego własnie produkty na rynku polskim aż tak muszą się różnić od produktów na zachodnich rynkach?co to za polityka?\nProducenci tłumaczą to wymaganiami Polaków. Podobno lubimy produkty nieskoncentrowane, które trzeba stosować w dużych ilościach. Wtedy podobno mamy poczucie, że włosy są po odżywce nawilżone, a pranie po proszku wyprane. Oczywiście uważam, że to bzdura. Im biedniejszy kraj tym gorsza jakość i więcej wody.\n2007-04-20, 20:29 #48\nuwielbiam szampony i odzywki dove, ale ten szampon się nie sprawdził. Choicaż mam włosy do ramion ciężko mi jest je rozczesać, plączą się. Po drugie robi z nich siano, chociaż muszę przyznać że łatwiej jest je wyprostować. Ale jednak wrócę do tego do włosów rozjaśnionych on już lepiej wygładzał włosy\n2007-04-20, 20:45 #49\nNapisane przez ziemniak\nCzy ktoś już używał?Jakie wrażenia?\nziemniak?????czy ja cie znam?? - glupie pytanie ale ni moglam sie powstrzymac\n2007-04-20, 20:47 #50\nnie nie sory.....nie znam...do mojego ziemniaka 5 lat za duzo........\n2007-04-20, 20:50 #51\na co do dove...to strasznie mi sie wlosy przetluszczaja.....i jak wychodze spod prysznica mam wrazenie ze na czubku glowy ma such wlosy...to dziwne no ale sama nie jestem z tym przekonaniem....a jadwabista gladkosc to gowno prawda...ten taki specyfik bez splukiwania to tylko z wlosow robi jeden wielki kluch i przez pierwsze 5 minut jest fajnie potem wlosy sa jakby przesuszone\n2007-04-24, 15:28 #52\nnie słyszałam jeszcze takiego rozumowania\n2007-04-24, 19:23 #53\nJa mam krem bez splukiwania --- na moich wlosach zachowuje sie tragicznie\nNic nie ujarzmia, wlosy odstaja tak jak przed zastosowaniem Skleja, wlosy sa matowe---juz dawno sie tak nie zawiodlam\n2007-04-25, 10:23 #54\nto ja jestem chyba żywym przykładem tego, że nie do każdych włosów każdy szampon może być świetny... zawsze miałam takie fajne błyszczące zdrowe włosy nawet pomimo tego że prostuję je namiętnie....sama nie wiem jak ja to robię i to jest też taka moja mała obsesja, nie farbuję ich, nie męczę żeby zawsze były takie piekne... reklama mnie skusiła i kupiłam ten Dove, po jakimś czasie miałam na głowie kompletne siano, w dotyku druty, myślałam że swiat mi się zawalił, ciągle się zastanawiałam od czego?!?!?! co zrobiłam nie tak??!!??!! do głowy mi nie przyszło ze to przez "jedwabistą gładkość" no bo skąd? kupiłam masę odżywek i nic...dopiero jak skończyła mi się butelka szmponu, mama kupiła zwykły Timotei do brązowych włosów, czyli żaden typu "wygładzający" "ekstra gładki" ...umyłam, dotykam mimochodem wosów i Boże!!!! znowu sa mięciutkie\n... nienawidzę cię Dove!!!!!!!!!!!!!!!!\nWyślij prywatną wiadomość do małaMAŁAmi\nZnajdź więcej postów małaMAŁAmi\n2007-05-03, 12:51 #55\nJakiś tydzień temu, wysłałam uprzejme zapytanie do firmy Unilever - oddziału Dove - odnośnie "Jedwabistej Gładkości" i przyczyn "rozwodnienia". Oczwiście nikt nie raczył ma mojego maila odpowiedzieć.\nCoś mi się wydaje, że już się nie skuszę na tę markę. Skoro tak sobie olewają klientów. A ta ich kampania Prawdziwe Piękno to prawdziwa ściema i prawdziwe oszustwo.


Zdrowie, Uroda, 39zł zamiast 80zł oferta Gabinetu Spa Klub Kasi 60 minut\n39zł zamiast 80zł oferta Gabinetu Spa Klub Kasi 60 minut masażu orientalnego do wyboru gorące kamienie lub pałki bambusowe\nMasaż gorącymi kamieniami – Masaż głęboko relaksujący oraz rozluźniający zmęczone mięśnie.\nKamienie wykonane są z lawy wulkanicznej, w kontakcie z ciałem przekazują ciepło, które poprawia ukrwienie organizmu.Ciepło sprawia, że krew krąży w organizmie transportując tlen, więc jednocześnie następuje dotlenienie organizmu.\nPonadto masaż wykonany w atmosferze relaksu przysparza niezapomnianych przeżyć, odpowiednie ruchy masażu pozwalają na głębokie odprężenie organizmu spiętych mięśni.Masaż bambusami – Masaż relaksacyjny wykonany za pomocą pałeczek bambusa, które są rolowane po ciele.\nPałeczki maja różne grubości i długości, gdyż są dostosowane do poszczególnych technik masażu oraz wielkości miejsca masowanego ciała. Masaż ten wykonywany jest na podgrzanym oleju palmowym co dodatkowo daje odczucie większego relaksu dla ciała.


- To wszystko dalej siedzi w człowieku - mówi Michał Adamuszek - Oficjalny serwis klubu piłki ręcznej NMC Górnik Zabrze\nHome / Aktualności / – To wszystko dalej siedzi w człowieku – mówi Michał Adamuszek\n– To wszystko dalej siedzi w człowieku – mówi Michał Adamuszek\nZaktualizowany: Czerwiec 19, 2018\nOchłonąłeś już po nieudanym ćwierćfinale?\nPowiedzmy, że tak, choć nadal to w człowieku siedzi. Ta końcówka sezonu, mecz z Opolem, stracona szansa. Bo szansa na medal w tym sezonie bez wątpienia była. Może byliśmy trochę niedojrzali? Nie każdy, ale chyba dla niektórych jednak było to wszystko ciut za wysoko. Dodatkowo pojawiło się sporo komplikacji kadrowych. Nie było łatwo po tym wszystkim przejść do codzienności.\nOpole było takie mocne czy Górnik zagrał słabiej?\nNa pewno niektóre wypowiedzi zmotywowały Opole i dodatkowo się zmobilizowali na mecz. U nas zabrakło wszystkiego po trochu, a na pewno szczęścia. Wiadomo, jak wartościowymi zawodnikami są na przykład Mateusz czy Martin. Do Przemka nie można mieć pretensji, bo starał się, walczył. Zabrakło mu ogrania, bo jednak nie miał zbyt wiele rozegranych meczy.\nDrugi sezon z rzędu Opole wyprzedza Górnika, tym razem na ostatniej prostej. To motywuje na przyszłość?\nNa pewno. Mam nadzieję, że nauczy to wielu z nas, że liga to liga, a play-offy to play-offy. Są krzywdzące, ale trzeba się do nich dostosować. To nauczka dla nas, że dopiero wtedy zaczyna się gra. Będą w Kwidzynie nawet z szóstego miejsca awansowaliśmy i walczyliśmy o medale. Mieliśmy sporą przewagę nad Opolem po rundzie zasadniczej, ale to jednak oni w wyniku dwumeczu z nami są w walce o medale. A my… nie będę mówił brzydko, gdzie jesteśmy. Ale nie jesteśmy na miejscu Gwardii.\nNie spodziewałeś się, że sezon zakończysz na początku maja.\nJa cały czas plany układałem na początek czerwca. Teraz nie ma co się nad tym rozwodzić. Teraz trzeba potrenować, zregenerować i dostać parę dni wolnego. A potem musimy rozpocząć przygotowania do przyszłego sezonu. Oby były owocne. Mam nadzieję, że zmotywujemy się, nabierzemy sił i będzie w nas siedzieć zadra, że nie skończyliśmy tam, gdzie chcieliśmy. I będziemy budować coś fajnego, by udowodnić o naszej sile za rok.\nW przyszłym sezonie taktyka Trójkolorowych nie będzie już takim zaskoczeniem.\nMamy jeszcze sporo do poprawy. Trener chciał wprowadzić parę nowych rzeczy, ale chyba trochę nie starczyło czasu. Na pewno pewne zespoły będą inaczej przygotowane, ale jeśli my będziemy robić swoje, każdy będzie robił swoje. Na pewno zmieni się też trochę nasza taktyka, pokażemy coś świeżego, dostoswanego do warunków ligi. Ale o tym dopiero w lipcu.\nMyślisz co będzie za rok?\nNie, jeszcze nie. Na razie po tym ciężkim sezonie musimy się uspokoić, zregenerować, przemyśleć i poukładać sobie w głowie czego nam zabrakło albo czego było za dużo. Każdy z nas powinien zrobić sobie taką analizę i wiedzieć nad czym pracować. Czeka nas co najmniej półtora miesiąca przygotowań i na tym musimy się skupić.\n1Michał AdamuszekNMC Górnik Zabrzepiłka ręczna Zabrze