Publiczne Gimnazjum nr 2 w Łodzi im Królowej Jadwigi - Aktualności sportowe - Sport i promocja zdrowia - Publiczne Gimnazjum nr 2 w Łodzi im Królowej Jadwigi\nSPORTOWY CZAR PAR\nPrzedstawiciele pięciu klas wzięli udział w konkursie wiedzy i umiejętności pt. „Sportowy czar par”. Konkurencje sportowe przeplatały się z pytaniami z zakresu wiedzy o sporcie i zdrowiu. Można było wybrać pytania za 1 bądź 3 bądź 5 punktów – zależnie od stopnia trudności. Wszystkie konkurencje wymagały współpracy w zespole. Po jednym bonusowym punkcie otrzymały zespoły klas I d, II c, II d – w składzie drużyny: dziewczyna i chłopak.\nMISTRZOSTWA ŁODZI W SIATKÓWCE PLAŻOWEJ\nPaulina Wesół, Nikola Klimczak, Katarzyna Koesilng, Patrycja Urbaniak zagrały na maksimum swoich możliwości. Gratulacje!\n1 grudnia oglądaliśmy na żywo zmagania dwóch zespołów z grupy E. Doping naszych gimnazjalistów i Pani Pedagog przyczynił się do zwycięstwa PGE Skry Bełchatów 3:0 w meczu z belgijskim Knac Roeselare.\nSPORTOWE DWA OGNIE\nReprezentacja dziewcząt wzięła udział w międzyszkolnych rozgrywkach sportowych w dwa ognie zorganizowanych w Publicznym Gimnazjum nr 35. Należało grać do 10 zbić do dwóch wygranych, zaś ewentualny trzeci set do 5 zbić. W tym roku może nie udało się spektakularnie zwyciężać, ale zabawa była świetna.\nTURNIEJ PIŁKI SIATKOWEJ KLAS I\nW turnieju, zgodnie z nazwą, wzięły udział klasy pierwsze, a dokładnie reprezentacje poszczególnych klas. Rozegrano sześć meczy systemem "każdy z każdym" do dwóch wygranych.\nIV miejsce - 1d\nGRATULACJE! zobacz zdjęcia\nPo raz 13-ty wystartowali zawodnicy w tym bieg miejskim, który podzielony został na kilka kategorii. W biegach szkolnych wzięli udział nasi uczniowie: Weronika Smus 3a, Szymon Gajda 1c, Przemysław Kaźmierczak 2a, Damian Kosyl 1b, Mateusz Kowalczyk 1c, Dominik Trzepałkowski 1b, Patryk Wojtczak 1c.\nWszyscy ukończyli bieg i otrzymali pamiątkowe medale, a Łukasz Maronowski z klasy 1a dopingował gimnazjalnych biegaczy.\nSIATKARSKI TURNIEJ PAR MIESZANYCH\nW maju odbył się turniej siatkówki, w którym udział mogły wziąć pary mieszane - dziewczyna + chłopak. Rozegranych zostało 15 meczy do dwóch wygranych. Do udziału w turnieju włączyli się również nasi przyszli uczniowie z SP nr 70, a także absolwenci.\nZwycięski zespół tworzyli: Wioleta Wesół i Damian Kosyl z klasy 1b i występowali jaka para z numerem 1.\nPozostałe pary konkursowe: P.Tamaka i D.Trzepałkowski (nr 2), N.Klimczak i M.Szura (nr 3) oraz pary grające poza konkursem: B.Stołowski i D.Woźniak (nr 4), Patrycja z VI klasy SP i P.Kowalski (nr 5), Ł.Maronowski w zmiennym zespole.\nSala gimnastyczna otwiera drzwi podczas długich przerw. Odpoczywaj aktywnie - zapraszamy na 15 minut ruchu o godz.11.30 oraz 12.30.\nW rozgrywkach Orlen Ligi występuje nasz zepół siatkarski - Budowlani Łódź. Dopingujemy im gorąco, by wygrywał poszczególne spotkania. W Atlas Arenie widzeliśmy zmagania łódzkich siatkarek z zespołami: Chemika Police, KSZO Ostrowiec, Pałacu Bydgoszcz.\n29 listopada br rozegraliśmy turniej siatkarski pod nazwą "Gram fair" propagujący wzorce zachowań sportowców i kibiców. Zawodniczką "fair play" została Wioleta Wesół z klasy 1b. Budująca się drużyna naszego gimnazjum rozegrała mecze z gospodyniami tj. Gimnazjum nr 46 oraz z drużyną SL "Salos" Łódź. Musimy popracować jeszcze nad techniką, ale również nad psychiczną formą zawodniczek. Gra z innymi drużynami, na obcym boisku bardzo deprymowały debiutujące siatkarki. Z każdym treningiem będzie lepiej! Bądź Fair, graj Fair!\n15 października rozegrane zostały Mistrzostwa Łodzi w Sztafetowych Biegach Przełajowych. Na starcie stanęło ponad 1,5 tysiąca uczestników, w tym 20 przedstawicieli Gimnazjum nr 2. Równolegle odbyły się sztafety chłopców i dziewcząt na dystansie 10 x 1000m i 10 x 800 m.\nPierwsze zmiany sztafet żeńskich pobiegły znakomicie, co dawało nam wysoką lokatę. Jednakże każde kolejne 800 metrów pokonywane przez nasze biegaczki było wolniejsze, co dało w sumie miejsce w trzeciej dziesiątce. Chłopcy pobiegli wg podobnego scenariusza.\nSezon marszowy rozpoczęty! 13 września liczną grupą piechurów wyruszyliśmy w plener.\nPokonaliśmy trasę: Aleksandria - Sokolniki Las - Emilia. Udało nam się również zintegrować, potrenować, odpocząć na łonie natury oraz nazbierać grzybów. Zapraszamy na kolejne rajdy.\n- Polska 30 sierpnia - 21 września 2014\nHistoryczne 3:2 w meczu Polska - Brazylia w łódzkiej Arenie!!!\nNasza męska reprezentacja siatkarska zaczyna rozgrywki w grupie A meczem z Serbią na stadionie narodowym w Warszawie. Po wyjściu z grupy znajdziemy się w grupie E i zagramy w Łodzi. Dopingujmy gorąco w duchu fair play!\nBądź na bieżąco i czytaj na stronie Mistrzostw Świata.\nTURNIEJ SIATKÓWKI KLAS I\n26 maja odbył się rokroczny siatkarski turniej pierwszaków. Rywalizacja była zacięta, szala zwycięstwa przechylała się na dwie strony podczas meczu 1a z 1c. Jednak to klasa 1 b okazała się bezkonkurencyjna. Gratulacje dla wszystkich zawodników. Zadbaliśmy również o ceremoniał - powitania, okrzyki, doping, a przede wszystkim gra z zachowaniem zasad "fair play".\n24 maja odbędzie się dwunasta edycja Biegu ulicą Piotrkowską. W biegu głównym na 10 kilometrów udział wezmą nasi uczniowie Piotr Janaszkiewicz 3b, Radosław Trzciński 3b, Michał Różalski 3c oraz pan Krzysztof Marciniak. Życzymy powodzenia oraz dobrze naładowanych akumulatorów, by starczył sił i energii od startu do mety. Trzymamy kciuki.\nWszyscy panowie podczas przygotowań treningowych do biegu Pietryną. Trzeba trochę potrenować przed 24 maja, kiedy to przebiegną 10 km ulicami Łodzi.\nVIII BIEG OLIMPIJCZYKÓW - 2014\nBieg odbędzie się w parku im. Baden Powella w dniu 26.04.2014r. (sobota) – przy hali MOSiR Łódź ul. Małachowskiego 5/7.\nZainteresowane osoby z ważną legitymacją szkolną mogą zapisywać się u p. Anny Nowakowskiej i p. Krzysztofa Marciniaka do 16.04.2014r. (tj. do środy).\nZobacz wyniki i fotoreportaż.\nPrzystąpiliśmy do Programu "WF z Klasą". Chcemy zachęcić wszystkich uczniów do podejmowania regularnej aktywności fizycznej poprzez wypracowani dobrych, sprawdzonych pomysłów na nowoczesne i ciekawe lekcje.\n1. Sportowy Okrągły Stół (SOS) – organizacja szkolnej debaty dotyczącej udoskonalenia zajęć sportowych i rekreacyjnych w szkole. Porozmawiamy o tym, jakie oczekiwania mają uczniowie, a jakie nauczyciele.\n2. Lokalna Akcja Sportowa (LAS) - istotą LAS-u jest włączenie do działań społeczności lokalnej lub innej, zaprzyjaźnionej szkoły. Możemy sami zorganizować sportowe wydarzenie lub aktywnie włączyć się w większą akcję ogólnopolską (np. Polska biega, Polska na rowery).\n3. Zadanie do wyboru, którego zakres ustalimy podczas debaty.\nZachęcamy do śledzenia naszego bloga - kliknij.\nBieg o długości 42 km nazywamy maratonem, a nazwa pochodzi od starożytnego miasta Maraton. Wiedzieliście? A kto wznowił ruch olimpijski? Wielu z was napisało, że za pierwsze nowożytne igrzyska odpowiadał Pierre de Coubertin. Dzięki staraniom barona w 1896 roku w Atenach rozegrano pierwsze igrzyska ery nowożytnej. Między innymi na podobne pytania należało odpowiedzieć w Szkolnym Konkursie Wiedzy o Sporcie - Olimpiady.\nI miejsce Patrycja Barabasz 3b\nII miejsce Weronika Zasławska 3b, Oliwia Spytek 3a, Karolina Kotyńska 3a, Victoria Wilson 3a, Edyta Dębska 3a, Justyna Czyżewska 3a, Marta Kaźmierska 3a\nIII miejsce Iza Dyktyńska 2b, Angelika Hunker 2b, Aleksandra Stefańska 2b, Marta Skonieczna 3b, Kinga Piotrowska 3a, Natalia Andrzejczyk 3a.\nDnia 15.stycznia w auli Społecznej Akademii Nauk rozegrany został łódzki finał Konkursu Wiedzy o Sporcie. Uczestnicy w pierwszej części rozwiązywali pisemny test, a zdobywcy największej liczby punktów odpowiadali na pytania konkursowe o różnym stopniu trudności. Nasi przedstawiciele zajęli drużynowo V miejsce. Skład zespołu: Patrycja Bursiak 3c, Katarzyna Smulczyk 3c, Maksymilian Janiszewski 3c, Szymon Orzechowski 3c. Wśród gości - autorów pytań pojawili się m.in.: siatkarka Małgorzata Niemczyk, piłkarz Marek Chojnacki, którzy opowiadali o swojej przygodzie ze sportem.\nW Mikołajkowym Turnieju Sportowym udział wzięło osiem klas. Zawodnicy biegali z workiem piłek jak Mikołaj, skakali na piłkach gimnastycznych niczym na bombkach choinkowych, zbierali prezenty czy też próbowali slalomem dostać się do Laponii, a prócz tego wytężali głowy w konkursach umysłowych. Nie tak łatwo było ułożyć rozsypankę z wyrazów i odpowiedzieć na pytanie: "Dlaczego Mikołaj na nadwagę?". Choć wielu zapisało poprawnie na karcie odpowiedzi: "Bo się źle odżywia". Rywalizacja była zacięta, ale przede wszystkim zabawna. Dopiero po dogrywce udało ustalić się kolejność zespołów klasowych na podium.\nII miejsce 1b\nWczoraj, tj. 26 listopada podziwialiśmy świetną grę naszego absolwenta - ADAMA TERKI -\nsiatkarza grającego na pozycji Libero z numerem 4 w zespole AKS UŁ Łódź.\nAkademicy z Łodzi w sobotnim spotkaniu wygrali 3:0 z zespołem Salos Ostrów Wielkopolski.\nTrwają rozgrywki w siatkówkę plażową systemem brazylijskim.\nDawid Dzikowski/Sebastian Cieślak\nVictoria Wilson / Adrian Dopieralski\nKamila Wesół/Weronika Zasławska\nRobert Kaźmierski/ Wiktor Wasilewski\nAleksandra Kuta/ Klaudia Kaźmierska\nPatryk Chyży/ Adam Białkowski\nPiotr Olejnik/Kamil Kacprzak.\nI miejsce Victoria Wilson/Adrian Dopieralski\nII miejsce Marta Stasiak/Natalia Szustak\nIII miejsce Dawid Dzikowski/Sebastian Cieślak\nIV miejsce Robert Kaźmierski/Wiktor Wasilewski\nTURNIEJ PIŁKI SIATKOWEJ KLAS PIERWSZYCH\nDnia 23 maja 2013 r. odbył się siatkarski turniej dla uczniów i uczennic klas pierwszych. Drużyny, zgodnie z regulaminem, były koedukacyjne. Mimo zaciętej rywalizacji, zasady fair play były respektowane i przestrzegane. Kibice każdego zespołu spisali się na medal. Złoty medal! Klasyfikacja końcowa tegorocznych rozgrywek:\nGRATULACJE DLA SPORTOWCÓW I KIBICÓW\nVII BIEG OLIMPIJCZYKÓW '2013\nW minioną sobotę 27.04.2013 roku w parku przy ul. Małachowskiego odbył się VII Bieg Olimpijczyków. Startowali zarówno uczniowie, jak i nauczyciele naszego gimnazjum.\nAleksandra Kuta 1b, Weronika Zasławska 2b, Katarzyna Smulczyk 2c, Maksymilian Janiszewski 2c, Piotr Janaszkiewicz pobiegli na dystansie 1500 m. Warto było podjąć wyzwanie, by poznać swoje możliwości, pokonać zmęczenie oraz poznać łódzkich olimpijczyków.\nW biegu nauczycieli wzięli udział Pan Krzysztof Marciniak i Pan Łukasz Góral zajmując odpowiednio III i IV miejsce.\nPuchary, medale, dyplomy i nagrody wręczali znani sportowcy i olimpijczycy: Barbara Niemczyk, Mieczysław Nowicki, Małgorzata Pskit, Piotr Kędzia, Zygfryd Kuchta, Lucyna Krawcewicz, Teresa Andrzejewska, Małgorzata Niemczyk.\nGratulujemy biegaczom oraz zachęcamy do biegania w czasie wolnym.\nW sobotnie popołudnie w Atlas Arenie grupa uczniów naszego gimnazjum miała okazję zobaczyć reprezentację Polski w rozgrywkach futbolowych z utytułowaną drużyną Szwecji. W pierwszej i drugiej kwarcie przeciwnicy zdobyli punktów 13 a my 8. Mimo dopingu kibiców w dalszej części meczu bardziej doświadczony zespół pokazał swoją przewagę i finalny wynik meczu Polska vs Szwecja 14 : 27.\nMieliśmy również okazję podziwiać występy uroczych cheerleaderek oraz zobaczyć jak swoje umiejętności futbolowe w przerwie meczu demonstruje Jankes z Radia Eska.\nFutbol amerykański to jeszcze mało popularna dyscyplina w Polsce, ale mamy już i drużynę reprezentacyjną i rozgrywki ligowe. Chcesz dowiedzieć więcej o sporcie kliknij\nI KROK ZAPAŚNICZY\nW naszej szkole odbył się Jubileuszowy Wojewódzki Turniej Pierwszego Kroku z okazji 40-lecia sportu zapaśniczego w SP 20 i Gimnazjum nr 2. Na uroczystość przybyło wielu znakomitych gości, trenerów, zawodników oraz młodych adeptów mini zapasów i sumo.\nDowiedz się więcej : tutaj bądź tutaj\nPani dyrektor Maria Dyhdalewicz i senator Maciej Grubski\nPoniżej znajduje się artykuł z oficjalnej strony Maciej Grubskiego www.grubskimaciej.pl Warto przeczytać! Pan Senator był był gościem w naszej szkole podczas Turnieju.\nZapasy zupełnie niedocenione przez władze Łodzi\nZapasy to dyscyplina sportu szczególnie bliska Pańskiemu sercu. Każdy wie, że senator Maciej Grubski wyczynowo uprawiał zapasy, był w reprezentacji Polski. Nie dziwi więc, że dużą wagę przywiązywał Pan do miłej uroczystości - jubileuszu 40 lat sportu zapaśniczego w szkole przy ul. Jaracza w Łodzi. Był Pan jednak w niedzielę rozczarowany postawą urzędników miejskich...\nTo prawda, że zapasy są bliskie memu sercu, ale niestety, uroczystość, która miała być świętem dla całego środowiska została zepsuta przez władze Łodzi. Ludzie zapasów pracują 40 lat z dziećmi, mają swoje wyjątkowe święto, zasłużyli na ciepłe słowa bezpośrednio od najwyższych władz, ale nic takiego nie miało miejsca. W ramach docenienia ich postawy urząd reprezentuje jakiś czwarty garnitur.\nMoże nikt inny z władz miasta nie miał czasu, by uświetnić swą obecnością jubileuszową uroczystość?\nProszę nie żartować, takie wydarzenie powinno być podkreślone obecnością osób ważnych. To należy do ich obowiązków. Ale widać, że wydziały sportu i edukacji mają gdzieś pracę takich osób jak bracia Górscy.\nJerzy Górski ze Szkołą Podstawową nr 20, a następnie z Gimnazjum nr 2 związany jest od 40 lat. Jest współzałożycielem Szkoły Zapaśniczej i twórcą programu minizapasów. Jacek Górski z łódzką szkołą jest związany od 30 lat.\nOsiągnięcia Jerzego i Jacka Górskich możnaby wyliczać w nieskończoność. To bardzo zasłużeni ludzie.\nZ czego dziś słynie Szkoła Podstawowa nr 20 i Gimnazjum nr 2 przy ul. Jaracza 26?\nTo mekka sportu olimpijskiego, jakim są zapasy w Łodzi. Jerzy i Jacek Górscy przez 40 lat pracy, trzeba dodać, że przy przychylności kolejnych kierownictw szkół, przetrenowali tysiące dzieciaków. Każdemu, kto chciał poznać, na czym polegają zapasy, poświęcali swój cenny czas, tłumaczyli, pracowali, trenowali i wychowywali. W ten właśnie sposób wychowali mistrzów na poziomie mistrzostw Polski i Europy. Wyciągnęli z bram niejedną zabłąkaną duszę. To poświęcenie też powinno być docenione przez władze. Ta szkoła zabiera dzieciaki z takich ulic Łodzi jak: Wschodnia, Jaracza, Włókiennicza. To samo mówi za siebie. Dla wielu młodych ludzi zapasy stały się nową szansą na nowe życie.\nCzyli miasto w ogóle szkole i trenerom nie pomaga?\nTak nie można powiedzieć, są określone środki, ale od lat coraz mniejsze. Urzędnik każdego z instruktorów traktuje jak pasjonata, najlepiej gdyby pracował bez pieniędzy. A tak niestety dziś już się nie da.\nI wracamy do starego problemu miasta, bo wciąż nie ma w Łodzi pomysłu na sport w szkole. Zgadza się Pan z taką teorią?\nUrzędnicy wydziałów miejskich idą na łatwiznę, sypną co jakiś czas groszem na sport profesjonalny i już nie mają wyrzutów sumienia. Potem próbują grzać się w świetle jakiegoś wyniku. To pokazuje, że nic przez lata do nich nie dotarło. Aby był w przyszłości wynik sportowy, muszą być realizowane podstawy. Muszą być pieniądze wspierające takich trenerów jak bracia Górscy. Bez tego nasz ogląd sportu zdominują tylko tzw. kopacze. A co z przyszłymi olimpijczykami? Bez stworzenia odpowiedniego klimatu dla rozwijania talentów, niczego nie osiągniemy.\nCzego Pan dziś oczekuje?\nWierzy Pan jeszcze, że cokolwiek, o czym tutaj rozmawiamy może się zmienić na lepsze? Na jakiej podstawie można być optymistą?\nNie uwierzę po tylu latach walki i braku jej efektów, że urzędnik miejski rozumie, ile złego może wyrządzić swoimi błędnymi decyzjami. Jak bardzo szkodzi zaniechaniem, takim jak nieobecność notabli miejskich na niedzielnym jubileuszu. Może prościej będzie zaapelować o pieniądze na nową siłownię na potrzeby uczniów i sportowców z Gimnazjum nr 2. Nie ma na czym już trenować. Zobaczymy, czy takie życzenia mają dziś sens...\nŹródło: Polska Dziennik Łódzki, str. 31, 20.11.2012


Rada Miasta Bydgoszczy wyraziła obawę o budowę drogi S-10\nNapisane przez Ł.R.\tOpublikowano w Regionalne środa, 04 październik 2017 12:50\nNie było jednomyślności bydgoskich radnych w głosowaniu nad stanowiskiem Rady Miasta Bydgoszczy w sprawie przyjęcia stanowiska dotyczącego budowy drogi ekspresowej S-10, wokół której w ostatnim czasie pojawiły się informacje niepokojące. W opinii radnych PiS, radni Platformy Obywatelskiej wychodząc z tą inicjatywą szukają konfrontacji z rządem.\nRada Miasta Bydgoszczy z trwogą obserwuje brak działania wokół budowy drogi ekspresowej S10 na odcinku Bydgoszcz – Toruń. Informacja na temat utraty źródła finansowania powyższego odcinka budzi w naszym odczuciu przekonanie, że ta niezbędna dla rozwoju największych miast województwa kujawsko-pomorskiego droga, nie zostanie wybudowana do roku 2023. Brak wpisania drogi S10 na odcinku Bydgoszcz -Toruń do Programu Budowy Dróg Krajowych na lata 2014-2023 jako inwestycji priorytetowej o zagwarantowanym źródle finansowania i eksperymentowanie z dotychczas nieużywanymi przy budowaniu dróg ekspresowych rozwiązaniami finansowymi może spowodować zaniechanie budowy tego odcinka drogi ekspresowej na dziesiątki lat, oraz skutecznie zablokować szybkie i bezpieczne połączenie stolicy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z południową częścią autostrady A1 przebiegającej przez nasz region – czytamy w stanowisku Rady Miasta Bydgoszczy, przyjętego głosami koalicji PO – SLD Lewica Razem.\nPrzeciwko stanowisko protestowali radni Prawa i Sprawiedliwości. W opinii przewodniczącego klubu Mirosława Jamrożego, ten apel to temat zastępczy, podobny jak wcześniejsze działania koalicji wokół in vitro i tematu uchodźców.\nWięcej w tej kategorii: « Poszkodowani w wyniku żywiołu z pierwszeństwem w programie Mieszkanie Plus\tNad Europą stwierdzono niewielkie ilości rutenu-106 »


Dlaczego jestem i nazywam siebie Schizofreniusz? - Schizofreniusz - moja schizofrenia\nSchizofreniusz to mój pseudonim, którym będę posługiwał się tutaj na blogu oraz we wszystkich swoich wypowiedziach. Wynika z tego jasno, że schizofreniusz to JA, wielkie JA. Ale dlaczego akurat schizofreniusz?\nOdpowiedź na to pytanie może się wydawać być prosta, ale wcale taka być nie musi. Po pierwsze, jestem schizofrenikiem, a po drugie mam na głowie mnóstwo różnych spraw…. Tych myślowych. Muszę chyba zacząć czytać dużo więcej literatury, bo inaczej mój mózg się spali szybciej, niż mogłoby mi się to wydawać. Życie jest fajne, ale nie zawsze tak myślałem i twierdziłem.\nPo pierwsze pełna nazwa jednej z chorób na które cierpię, zaczyna się od SCHIZO a kończy na FRENIA. Więc łatwo skojarzyć mój pseudonim z pełną nazwą mojej choroby. Bo przecież wiadomo, że Schizofreniusz, to nie moje imię ani nazwisko, a właśnie pseudonim.\nAfrikan Model: https://pxhere.com/en/photo/1190729\nPo drugie, schizo kojarzy mi się tak jakoś z RIZO. A Rizo, to jeden z największych o ile nie największy indywidualizm roli w filmie. Ja go pokochałem tak jak jego filmowi przyjaciele/koledzy/współwięźniowie bo grał może niewiele, ale odegrał bardzo ważną rolę. Rizo był murzynkiem, który został zakatowany na śmierć przez strażników w poprawczaku, do którego trafili główni bohaterowie filmu “Uśpieni”.\nTo jeden z najbardziej poruszających filmów jakie oglądałem, a bynajmniej ten najbardziej zapadł mi w pamięć. Dlaczego? Ponieważ kilka rzeczy mi się w nim podoba, kilka nie podoba a co dla mnie raczej najważniejsze, cechuje mnie wspólność kilku rzeczy które przydarzyły się zarówno głównym bohaterom tego filmu jak i mi osobiście.\nW tym miejscu chciałbym się skupić na samym filmie “Uśpieni”. Co mi się w nim podoba, co nie i dlaczego uważam go za najlepszy i najważniejszy z tego rodzaju filmów w moim życiu.\nklatka z filmu Uśpieni (1996) Sleepers /// www.filmweb.pl/film/U%C5%9Bpieni-1996-616#\nKrótko i na temat: mi też w dupę zaglądali. Na szczęście, ja jeszcze żyję. Kiedy po raz pierwszy trafiłem na policyjną izbę zatrzymań dla nieletnich, wejście było proste, ale jednocześnie trudne. Proste, bo nie trzeba było wykonywać nie-wiadomo jak bardzo skomplikowanych czynności, trudne bo przeżyć trzeba było coś, czego nie przeżyło się nigdy wcześniej. Po wejściu do specjalnego pomieszczenia, strażnik po kolei instruuje, aby: rozebrać się do naga, pokazać czy nie posiada się tatuaży oraz znamion a następnie rozszerzyć pośladki i pochylić się ku przodowi w kierunku ściany, aby strażnik sprawdził, czy nie posiada się w odbycie przedmiotów, które chciałoby się przemycić na teren izby.\nPozwólcie, że nie będę tego komentował. Jako czternasto, czy trzynasto latek nie odczuwałem tego jakoś specjalnie boleśnie, ale teraz jako osobie powyżej dwudziestu-paru lat, jest mi po prostu nieco wstyd, że takie rzeczy dzieją się w państwie, gdzie strzeże się prawa. Nie wiem, czy takie zachowania powinny być dozwolone w przypadku gdy uderzysz kolegę w twarz, ten powie że go pobiłeś, policja uzna to za fakt i postanowi Cię potrzymać na przysłowiowym dołku.\nKolejna rzecz, która w filmie tym mi się podoba (w uśpionych), to zemsta. Chłopacy uczeni są przez stare wygi, że zemsta to jedna z rzeczy najważniejszych. Dzięki niej inni wiedzą, że z tobą nie warto zadzierać. Ponieważ jesteś mścicielem, i nie przepuścisz tego, że tobie lub twoim najbliższym zrobiono krzywdę. Prędzej czy później ich pomścisz, a zemsta będzie naprawdę bolesna. Bolesna tym bardziej, że przygotowana specjalnie dla Ciebie w taki sposób, aby bolała Cię jak najbardziej.\nPo trzecie. Nagość. Nie skłamię, jeśli powiem, że seks uprawiam praktycznie od dziecka. Swoją inicjację miałem bardzo wcześnie, bo w wieku 9 czy 10 lat. Seks uprawiałem bez niczyjej namowy, naturalnie. Za to później, kilka, kilkanaście lat później byłem wiele razy wykorzystywany seksualnie. Czasem to naprawdę bardzo bolało.\nMam problemy i opory, aby to opisać, jednakże myśli o tym wciąż mnie nawiedzają, tak więc muszę się z tym rozprawić i to opisać. Jeśli chodzi o moją seksualność, to jestem biseksualny ale raczej nie kręcą mnie dziadki czy babcie. Preferuję osoby w moim lub podobnym wieku. I to w filmie “uśpieni” mi się również podobało.\nMiałem 15 lat i oglądałem ten film po raz pierwszy. Na początku fajny klimat, szanujący się i kochający jak bracia chłopaki z biednej dzielnicy, spędzają w bardzo fajny sposób swój wolny czas. Mają tylko siebie. Szanują się i wszystko robią razem. Są raczej dobrze wychowani, pomimo tego, że wychowuje ich ulica. Takie klimaty mi się podobają.\nOjciec jednego z nich bije matkę, współczuję. Dalej, mają swojego księdza z którym mogą porozmawiać na każdy temat. Niestety, pewnego dnia sytuacja przerasta zarówno ich jak i mnie, jako widza, który już ich polubił, w swym sercu zaprzyjaźnił się z nimi. Dokonują przez przypadek morderstwa. Tutaj również chłopakom współczuję, bo w końcu nikogo nie chcieli zabić. Morderstwem zakończyła się ich głupia zabawa.\nTeż się nieraz bawiłem w głupi sposób, i zdaję sobie sprawę że gdybym przez przypadek kogoś zabił, miałbym totalnie przeyebane.\nW końcu chłopaki idą do poprawczaka. Jeden ze strażników (jak się później okazuje) katów, chłopakowi każe się rozebrać, niezłe ciacho z tego osadzonego. Niestety, nie mają szczęścia. Znęcają się nad nimi zarówno inni nieletni więźniowie jak i strażnicy. Strażników szczerze nienawidzę, tak samo jak oni a im życzę wszystkiego najlepszego mając nadzieję, że jakoś ten problem rozwiążą.\nNiestety….. pomimo tego, że odczuwałem bardzo bliską więź emocjonalną z tymi młodymi chłopakami, nawet się w nich nieco podkochując film ten nie kończy się w jakiś cudowny sposób.\nKolejna sprawa to taka, że nade mną również się znęcano. I dlatego współczuję innym, którzy nie potrafią przerwać pasma, w którym są poniewierani przez innych w taki sposób, jakby ludźmi wcale nie byli.\nDziękuję za uwagę. Pozdrawiam, Schizofreniusz!\nPS. A co na to wszystko Raport Ryana? Odpowiedź: zakonnica w podstawówce ciągnęła mnie za ucho i wyzywała, bo nie chciałem się z nią w wielu kwestiach zgodzić. Dziękuję Ci, że uświadomiłaś mnie, że pomimo tego iż oficjalnie występujesz w służbie dobra, wcale dobra być nie musisz.


Strona główna » Aktualności » Certina DS Action Diver Sea Turtle Conservancy\nTissot Carson1 580 zł\nBisset Epic Woman388 zł\nZapalniczka Dupont 3 620 zł2 700 zł\nW 2017 roku Certina została członkiem organizacji zajmującej się ochroną żółwi morskich - Sea Turtle Conservancy z siedzibą na Florydzie, i dołączyła do jej programu śledzenia migracji żółwi, Tour de Turtles.\nW 2018 roku rozpoczęła produkcję specjalnego modelu zegarka do nurkowania dedykowanego organizacji. Natomiast w 2019 roku organizacja Sea Turtle Conservancy i system Double Security obchodzą niezwykły jubileusz. Z okazji 60. urodzin Sea Turtle Conservancy Certina wprowadza na rynek zegarek dedykowany w całości żółwiom morskim.\nCertina DS Action Diver Sea Turtle Conservancy bez trudu spełnia wszystkie wymogi normy ISO 6425, utrzymana jest w kolorystyce organizacji roztaczającej opiekę nad żółwiami, a na deklu ma zamieszczone logo STC również symbol żółwia. Ponadto zegarek posiada niezwykłe, jubileuszowe opakowanie.\nCzęść dochodów ze sprzedaży każdego zegarka zostanie przekazana organizacji Sea Turtle Conservancy w ramach wsparcia jej niesłychanie ważnej działalności na rzecz ochrony żółwi morskich oraz ich siedlisk.


Ogólnoświatowe obawy wynikające z wybuchu wirusa Ebola w Afryce, kontrowersje wywołane przez społeczność genetyczną wynikające z prawa eugenicznego w Chinach oraz zamieszanie na stronach redakcyjnych czasopisma wywołane badaniami nad AIDS w krajach trzeciego świata (Marcia Angell. Etyka badań klinicznych w Trzecim Świecie. 1997; 337: 847-9.) Przypomina międzynarodowe problemy związane z badaniami biomedycznymi. Podobnie, wielonarodowe koncerny farmaceutyczne stały się aktywnymi uczestnikami dyskusji, gdy tylko zostały ograniczone do naukowców,...\nStały rozwój nowotworu wymaga tworzenia nowych naczyń krwionośnych dostarczających składniki odżywcze i tlen do komórek złośliwych; jednym z podejść do leczenia raka jest blokowanie tego procesu poprzez hamowanie sygnalizacji VEGF. W tym wydaniu JCI, Pasula et al. wykazać zaskakującą rolę epsins. białka zaangażowane w endocytozę. w angiogenezie nowotworu poprzez ich modulację sygnalizacji VEGF. Ich odkrycia sugerują, że białka te mogą stanowić nowy cel w rozwoju terapii przeciwnowotworowych. Angiogeneza to tworzenie nowych kapil...\nPonadto, odnotowaliśmy niewielki wzrost BW u myszy Mecp2a / y, którym podawano CPT157633 w porównaniu z obserwowanym u myszy leczonych solą fizjologiczną (Figura 4B), wraz ze spadkiem poziomu insuliny i cholesterolu we krwi (Suplementacja na Figurze 5, A i B). Dane te sugerują, że hamowanie PTP1B prowadziło do ogólnej poprawy metabolizmu. Najbardziej uderzające okazało się, że leczenie inhibitorami PTP1B doprowadziło do około 2-krotnego wzrostu przeżycia myszy zmutowanych Mecp2y / y (Figura 4C). Mediana długości życia wzrosła do 75 dni po lecze...\nhttp://www.cars-blogi.com.pl 751#edyta zając psycholog , #socjopata definicja , #rude włosy u niemowlaka , #fryzura intymna galeria , #szwajcar z serem , #biopsja wyniki , #torbiel szyszynki forum , #potrawy z ryżem i kurczakiem , #usg genetyczne forum , #bóle brzucha podczas okresu ,


Grupa Państw Przeciwko Korupcji RE krytykuje reformę sądownictwa w Polsce | Dziennik Związkowy\nUstawy reformujące system sądownictwa w Polsce, dotyczące Krajowej Rady Sądownictwa, Sądu Najwyższego i ustroju sądów powszechnych, nie są zgodne ze standardami Rady Europy z zakresu walki z korupcją – ocenił antykorupcyjny organ tej instytucji.\nRada Europy przekazała PAP 15-stronicowy raport przyjęty na sesji plenarnej Grupy Państw Przeciwko Korupcji (GRECO) i wyjaśniła, że takie stanowisko opracowano w związku z „nadzwyczajnymi okolicznościami”, za jakie uznano otrzymanie informacji o „poważnych naruszeniach” standardów antykorupcyjnych w polskich ustawach.\nPodkreślono jednocześnie, że obecny raport, opublikowany o północy ze środy na czwartek, ma charakter wstępny, a całość oceny zostanie opublikowana w późniejszym terminie w tym roku, po bardziej szczegółowych analizach. Uwzględnią one, jak dodała GRECO, najnowsze poprawki do ustaw, zaprezentowane w ostatnich dniach.\nDokument głosi: „GRECO zaleca, aby nowe zasady wieku emerytalnego nie były stosowane wobec sędziów Sądu Najwyższego obecnie w nim zasiadających w związku z klauzulą umożliwiającą władzy wykonawczej przedłużenie ich kadencji oraz to, by w przypadku nowych sędziów Sądu Najwyższego możliwe przedłużenie ich kadencji ponad wiek emerytalny wolne było od politycznych wpływów”.\nNastępnie zarekomendowano, aby procedury mianowania pierwszego prezesa i prezesów izb Sądu Najwyższego oraz długość zajmowania tych funkcji zostały skorygowane w taki sposób, „by zagwarantować, że procedury te szanują niezawisłość sądownictwa i są wolne od zewnętrznych wpływów”.\nGrupa Rady Europy konkluduje, że podstawowe zasady sądownictwa zostały naruszone „w tak krytyczny sposób i do takiego stopnia”, że wcześniej wydane przez GRECO opinie dotyczące sądownictwa w Polsce nie są już ważne w kluczowych aspektach.\nW wypowiedzi dla PAP na temat tego raportu przewodniczący GRECO sędzia Marin Mrczela z Chorwacji oświadczył: „Nie ma prawdziwej demokracji bez niezależnego sądownictwa. Ostatnie reformy w Polsce mają negatywny wpływ na niezawisłość sądownictwa i nie odpowiadają naszym standardom”.\n„Muszą one zostać zrewidowane i bezzwłocznie poprawione. Będziemy pilnie przyglądać się sytuacji w Polsce i dokonamy ponownej całościowej oceny dotyczącej zapobieganiu korupcji w sądownictwie” – dodał Mrczela.\nW ubiegłym tygodniu szef Komisji Europejskiej Jean Claude Juncker powiedział, odnosząc się do zaproponowanych przez PiS zmian dotyczących SN, KRS i TK, że obserwuje inicjatywy podjęte przez część polskiego parlamentu „z najwyższą sympatią”. Pytany, czy może to być przełom w konflikcie polskich władz i KE dotyczącym praworządności, odparł: „Zobaczymy”. Zapowiedział przy tym, że kierowana przez niego instytucja będzie analizować to, co zostanie uchwalone przez polski parlament.\nTags:\tEU, korupcja, polska, reforma sądownictwa, sądy, UE


4011 – ks. Mieczysław Maliński\n5. Pusty grób\n1. Choć już dawno żołnierze wyszli, Kajfasz i Annasz siedzieli wciąż bez słowa, zmęczeni jak po ciężkiej pracy. Dopiero po dłuższej chwili Kajfasz, chociaż spodziewał się, że idzie pod nóż, zapytał:\n– A teraz co proponujesz?\n– Dlaczego tak głupio pytasz? – Annasz najwyraźniej już zdążył powrócić do sił. – Jedziemy, i to jak najszybciej, do grobu. Przecież musimy to zobaczyć własnymi oczami.\n– To czy Go? – zażartował Kajfasz.\n– O tym przekonamy się już na miejscu. A ty, zamiast silić się na głupie dowcipy, wezwij dowódcę straży i poleć, by towarzyszył nam oddział żołnierzy.\n– Oddział żołnierzy? – powtórzył osłupiały nagle Kajfasz. – A po co?\nAle Annasz nie miał ochoty na żadne tłumaczenie. Wściekły, sam nie wiedział dlaczego, choć na zewnątrz opanowany, odpowiedział, tym razem udając żartobliwość:\n– Ranny spacer dobrze im zrobi. A nam nie zawadzi. Może się nawet przydać.\n– Nie rób ze mnie idioty – Kajfasz równie wściekły naskoczył na niego. – Jak mam wydawać rozkazy, to muszę wiedzieć po co.\nAnnasz wciąż jeszcze panował nad sobą, choć zdawało mu się, że go złość rozerwie:\n– Ty mnie pytasz po co? A skąd to ja mam wiedzieć? Weź ich na wszelki wypadek.\n– Na jaki wszelki wypadek? Na jaki wszelki wypadek? – Kajfasz szalał. – Ja jestem człowiekiem odpowiedzialnym i muszę wiedzieć, co robię!\nAnnasz uznał, że jeżeli on oszaleje tak jak jego zięć, to się pozabijają. Wobec tego swoją wypróbowaną metodą podszedł do okna, uchwycił się parapetu i, patrząc na przybytek Święte Świętych, zaczął mówić:\n– Ja nie wiem, co przy grobie zastaniemy. A może już po drodze, na ulicach. Ale jeżeli On naprawdę ożył, to możemy napotkać tłumy rozbestwionych Galilejczyków, którzy gdy nas zobaczą, rozedrą na kawałki. Zrozumiałeś?\n– Zrozumiałem – Kajfasz miauknął pokornie.\n– Jeżeli On jakimś sposobem ożył, to możemy Go spotkać choćby w gronie apostołów. A wtedy ktoś musi Go zaaresztować, a nas osłonić przed ich agresją – Annasz tłumaczył dalej. – Nie wiem, po prostu nie wiem. Ale mam wyobraźnię. Rozumiesz mnie?\n– Rozumiem – Kajfasz powtórzył.\n2. Joanna i Maria ruszyły w stronę Betanii, jakby powracały z nieba. Miały wrażenie podobne do tego przed chwilą, gdy opuszczały grób i towarzystwo aniołów. Ale jeszcze boleśniejsze, jeszcze trudniejsze. Jeżeli było można dalej żyć, to tylko w świadomości, że Go zobaczą – może dziś, może najdalej jutro. Nie rozmawiały o tym, choć myślały podobnie.\nDobrnęły do Betanii, ledwo żyjąc. Gdy tylko przekroczyły bramę, spostrzegł je pierwszy Janek i przybiegł z okrzykiem:\n– No, wreszcie! No, wreszcie!\nA zwracając się w stronę ogrodu, gdzie znajdowali się inni apostołowie, wykrzyknął:\n– Już są zguby! Są Maria i Joanna!\nA potem zaczął indagację:\n– A gdzieście się podziewały tyle czasu? Wszyscy was poszukują, łamią sobie głowy, dokąd poszłyście.\n– Są tacy, którzy mówili, że wybrałyście się do grobu – dodał Jakub, który dołączył do Janka.\n– Nie przeszkadzaj, nie przeszkadzaj! Ja rozmawiam, a nie ty! – Janek zaczął się denerwować.\n– Bo to chyba nieprawda z tym grobem – Jakub nalegał. – No, powiedzcie.\n– Mówiłem ci, żebyś się nie wtrącał. Ty musisz mi zawsze wszystko popsuć – Janek już się pieklił. – Ale powiedz – zwrócił się z pytaniem do Joanny – gdzieście poszły tak rano wczas?\n– Do grobu – Joanna odpowiedziała po prostu.\n– A nie mówiłem, a nie mówiłem – Janek już podskakiwał.\n– Uspokój się – Jakub go wyciszał. – Nic nie mówiłeś. A po co do grobu?\n– Żeby namaścić Jezusa.\n– Namaścić? – Jakub był zdziwiony aż po samo niebo. – Rozkładające się ciało?\n– Przywitać i namaścić – Joanna nie ustępowała ze swojego.\n– Przywitać? – Jakub był coraz bardziej zdziwiony.\n– Przecież mówił, że po trzech dniach zmartwychwstanie.\n– Niejedno mówił, czego my nie rozumiemy.\n– A jednak zmartwychwstał – odparła Joanna z naiwnością dziecka.\n– Co?! – wykrzyknął Janek, który dotąd bez słowa, lekko obrażony, przysłuchiwał się rozmowie prowadzonej przez Jakuba. – Co? – oczy Janka były tak okrągłe, jak tylko być mogły. Na twarzy pojawiło się niebotyczne zdumienie. – Widziałyście Jezusa? – wyjąkał. – Naprawdę?\n– Tak jak teraz ciebie.\nJanek rozpromienił się i wykrzyknął:\n– Boże! – i rzucił się jej na szyję. – Widziałaś Go! Jak wygląda? Opowiedz! Gdzie teraz jest?\n– Spotkałyśmy Go na drodze. Joanna i ja – Maria wyjaśniała. – Magda nie, bo wcześniej od nas odeszła.\n– A mówiłem! A mówiłem! A mówiłem! – Janek oderwał się od Joanny i obiegał krąg zgromadzonych apostołów, klaszcząc w dłonie. – Jezus zmartwychwstał! Jezus zmartwychwstał!\nNagle zatrzymał się i zawołał:\n– Chodźmy, no chodźmy prędko do grobu na spotkanie Jezusa! Na co czekamy? Dziadku Tomaszku! Dziadku Tomaszku! Słyszysz?! Zmartwychwstał!\n– Słyszę, słyszę – Tomasz wysunął się z kręgu uczniów. – Ale nigdzie nie idziemy. Choćby dlatego, że moglibyśmy się rozminąć. Jak zmartwychwstał, to tu przyjdzie. – A zwracając się do Joanny, zapytał: – Gdzie On jest? Dokąd poszedł? – wpatrywał się w nią swoimi wyłupiastymi oczami.\n– Nie wiem – odpowiedziała z dziecinną szczerością. – Zniknął.\n– To dlaczego mówisz, że zmartwychwstał? – Tomasz usiłował logicznie uporządkować te wypowiedzi.\n– W grobie Jego ciała nie ma. A spotkałyśmy Go na drodze.\n– Jak to na drodze? Szedł? Wracał? Kwiatki zbierał? – Tomasz był coraz bardziej pewny swojego i zaczynał się popisywać przed zgromadzonymi.\n– Nie było Go, a potem był. A na koniec znowu Go nie było – tłumaczyła niezbita z tropu Joanna.\nTomasz spostrzegł, że jego rozumowanie nie skutkuje, zaczął od innej strony:\n– Łazarz zmartwychwstał?\n– Czemu tak pytasz? Jezus go wskrzesił – poprawiła go Joanna.\n– Możesz to i tak nazwać – Tomasz łaskawie się zgodził. – Ale on się nie pojawia i nie znika. Po prostu jest, tak jak ty, jak ja.\n– Nie, nie, z Jezusem jest zupełnie inaczej. Zresztą w pierwszej chwili zdawało mi się. że to nie jest On tylko ktoś inny. Jest tak piękny, tak niesamowicie piękny!…\n– Noo, to jeszcze coś nowego nam mówisz – Tomasz mruknął domyślnie, jakby ją przyłapał na kłamstwie czy choćby na przejęzyczeniu się. – Mówisz, że myślałaś, jakoby to był ktoś inny. A może faktycznie ty kogoś innego spotkałaś, a nie Jezusa?\n– Na pewno to był Jezus. Tylko o wiele piękniejszy. Jeszcze bardziej uduchowiony, niebiański. No, sama nie wiem, jak mam to powiedzieć. Przekonacie się zresztą, jak tu przyjdzie.\n– Pozwól, że ci coś powiem – Tomasz zaczął powoli.\n– Słucham cię – Joanna odpowiedziała, jakby się nie spodziewając, co usłyszy.\n– Otóż, zdawało ci się. Po prostu zdawało ci się, żeś Go widziała – powtórzył Tomasz. – On nie zmartwychwstał.\n– Ależ ja Go widziałam – Joanna prawie że wykrzyknęła. – Nie tylko ja, ale i tu obecna Maria.\nTomasz, choć niechętnie, zwrócił się do Marii:\n– Ty jesteś poważną kobietą. Powiedz, jak to było naprawdę.\n– Powiem krótko – Maria zaczęła z całą powagą: – Wszystko, co Joanna mówiła, jest prawdą. Widziałam Go tak, jak teraz ciebie widzę. A to że zniknął? Tego nie zrozumiem ani ja, ani wy, ale to nie nasza sprawa. Zresztą, nie zdążyłam ci powiedzieć, że Jezus polecił przekazać wam informację.\n– I dopiero teraz to mówisz?! – Janek wykrzyknął. – Jaką informację?! Słuchamy! Proszę!\n– Że spotka się z wami w Galilei. Tak jak wam zapowiedział.\n– Ja nie pamiętam, żeby mi coś podobnego mówił – Tomasz zakwestionował tę relację. – Ale przyjmuję do wiadomości. Z tym, że ja osobiście nie zamierzam w ogóle iść do Galilei. To już nie na moje siły. Ani nie na moje lata.\n– Pożyjemy, zobaczymy. Nie zarzekaj się – powiedział Jakub do Tomasza.\n– Pożyjemy, zgoda – Tomasz wzruszył ramionami. – Ale że nie zobaczymy, tego jestem pewien. Przynajmniej nie ja. Zresztą, to bardzo charakterystyczne, że tylko wy dwie zobaczyłyście Jezusa, a Magda nie. I to mi się też zgadza. Magda jest spontaniczna, jest uczuciowa, ale twardo nogami chodzi po ziemi. I wcale mnie to nie dziwi, że nie widziała Jezusa.\n– Gdzie Magda? – zapytał Kuba, który też się już znalazł przy rozmawiających.\n– Ona jeszcze tam wróciła – wyjaśniała Maria.\n– Gdzie tam? – Jakub zapytał. – Dokąd wróciła?\n– Do grobu.\n– Jest i Magda! Jest i Magda! – wykrzyknął Janek i rzucił się w kierunku bramy, w której właśnie ukazała się postać Magdy. – Słuchaj, co ci powiem, ale słuchaj uważnie! – Janek zwrócił się do niej. – I masz mi odpowiedzieć „tak” albo „nie”. Widziałaś Jezusa? – Janek usiłował zaskoczyć ją tym pytaniem, bojąc się zresztą, żeby ktoś go nie uprzedził.\nCałą tę rozmowę obserwowali wszyscy zebrani.\n– No, widziałaś czy nie? I o nic nie pytaj.\n– Tak, widziałam Go. Przy grobie – odpowiedziała ze szczęściem, które ogarnęło całą jej twarz.\n– Widziała Go, widziała Go! Magda widziała Jezusa! – Janek biegł w stronę Tomasza, podskakując po swojemu. – Słyszałeś dziadku Tomaszku? Słyszałeś? A mówiłeś, że Magda chodzi nogami po ziemi. Chodzi po ziemi i widziała. I co ty na to?\nAle Tomasz z niewzruszonym spokojem zagadnął ją:\n– Gdzieś Go spotkała?\n– Przy grobie.\n– O, to znaczy wcześniej niż Maria i Joanna.\n– A wyście Go gdzie spotkały? – spytała Joannę i Marię.\n– Już w pobliżu Betanii.\n– A co tobie powiedział? – Tomasz się włączył, jakby w obawie, żeby się między sobą nie porozumiały.\n– Powiedział, żebym przekazała wam taką dziwną informację: „Udaj się do moich braci i powiedz im: »Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego«”.\n– Słyszysz? Nazywa nas braćmi – powiedział Andrzej z niedowierzaniem w głosie.\nAle Tomasz nie zwrócił na to uwagi i oświadczył:\n– No to znowu coś nowego, z czego wynika, że Go nie zobaczymy. Nie obrażając nikogo, ja bardziej wierzę Magdzie. Z tego co mówi, wynika, że poszedł i już się nikomu nie pokaże. Ja swoje skończyłem – kontynuował. – A jeżeli któryś z was – tu Tomasz zwrócił się do przysłuchujących się apostołów – ma jeszcze jakieś pytania, to pytajcie kobiet. Może one wam jeszcze coś interesującego opowiedzą. Mnie już to nie obchodzi.\n– Tomaszu – upomniała go Magda – obrażasz nas. Nie wolno ci traktować nas jak wariatki. Bo na to nie zasługuje ani Joanna, ani Maria, ani w końcu ja – odwróciła się na pięcie i wyszła z ogrodu.\nNastąpiła konsternacja. Tomasz postał chwilę, a potem wzruszył ramionami i odszedł w stronę domu. Joanna powiedziała do Marty:\n– A myśmy obiecały Matce Jezusa, że przyjdziemy po powrocie od grobu. Chodźmy do Niej.\n3. Annasz i Kajfasz spodziewali się zastać przy grobie wszystko, co tylko im wyobraźnia podsunęła, a przynajmniej liczyli się z tym, że spotkają Józefa z Arymatei. Ku ich zaskoczeniu i zadowoleniu nie było nikogo. Wyszli z lektyki, prawie nie dowierzając własnym oczom. Napięcie, zdające się prowadzić ich do szaleństwa, ustąpiło. Rozglądali się po tym zielonym świecie, pobielonym strzępami mgły, jak dzieci, którym ktoś przygotował najmilszą niespodziankę.\n– Wyślij dowódcę lektyki – Annasz zwrócił się do swego zięcia – żeby zobaczył, czy w grobie też nikogo nie ma.\nNie było. Dopiero wtedy tam sami weszli. Ostrożnie, uważnie, oczekując najgorszego, wypatrując wszystkiego możliwego. Ale nic się nie wydarzyło. Byli w środku i patrzyli. Najpierw nie widzieli prawie nic. Dopiero po chwili, gdy się wzrok przyzwyczaił do ciemności, ze zdumieniem, zaskoczeni zobaczyli zawój grzebalny.\nSpodziewali się, byli pewni, że zastaną prawdziwie pusty grób. Uwierzyli do końca w swoje opowiadanie, jakie podali żołnierzom. Że stróże spali, względnie byli porażeni piorunem, a uczniowie Jezusa w nocy przyszli i zabrali ciało z grobu. Oczywiście w zawoju pogrzebowym. A więc płyta grobowa powinna być pusta. A jeżeli już, to ewentualnie mogły na niej być rozrzucone prześcieradła. Chociaż niby na jakiej zasadzie? Przecież na wyjmowanie ciała z prześcieradeł złodzieje nie mieli czasu. Zresztą po co. Więc stali teraz Annasz i Kajfasz jak żona Lota, jak dwa słupy soli, bojące się poruszyć, bo ten kto się poruszy, będzie musiał pierwszy określić swoje stanowisko. Wreszcie odważył się Annasz:\n– Co ty na to? – szepnął po cichu.\n– Pojęcia nie mam – wyskrzeczał półgłosem Kajfasz. – Co to ma znaczyć? – zapytał, wskazując na leżący rulon płócienny.\n– Zawój nieboszczyka – Annasz odpowiedział spokojnie.\n– To ja widzę. Tylko jak On z tego wylazł? Przepraszam cię, jak Go z tego wyciągnęli?\nPrzyglądali się uważnie tej rurze, która przed nimi leżała na odległość ręki. Ale niczego nie dotykali. Zaglądali do środka, podchodzili z tyłu, to z przodu, szukali jakiegoś śladu, jakichś danych, które by pomogły im znaleźć odpowiedź, choćby najmniejszą, ale odpowiedź na pytanie, jakie przed nimi stanęło.\n– No i co ty o tym myślisz? – spytał po raz drugi Annasz.\n– Czy ja zawsze muszę pierwszy myśleć? – bronił się Kajfasz.\n– Ale spróbuj.\n– Już powiedziałem – jak Go z tego wyciągnęli?\n– A więc nie wyciągnęli. Wobec tego wiesz, co cię czeka? – Annasz udawał poważnego, a przecież było wiadome, że kpił.\n– Mnie nic nie czeka – szarpnął się Kajfasz tak już podenerwowany, że zaczął prawie podskakiwać na sztywnych nogach. – Mnie nic nie czeka – powtórzył z uporem.\n– Czeka cię, czeka – Annasz powtarzał wyrozumiałym głosem. – Czeka cię wór pokutny i posypanie głowy popiołem. Bo to przyrzekłeś.\n– A to niby dlaczego? – słychać było w głosie, że Kajfasz udaje, iż nie wie, o co chodzi Annaszowi.\n– Powiedziałeś, że jak Bóg Go wskrzesi, pójdziesz na pokutę.\n– A czy masz dowód na to, że Go Bóg wskrzesił? – Kajfasz zaperzył się.\n– To jest wystarczający dowód – Annasz odpowiedział z kamienną twarzą, wskazując na zawój.\n– Czy ja wiem, że to jest Jego zawój? A może przyszli, przynieśli ten pusty zawój, a Jego ciało wynieśli w tamtym.\n„I tak mamy genialnego Kajfasza” – Annasz pomyślał z autentycznym podziwem. Rzeczywiście, nie przypuszczał, że Kajfasz potrafi znaleźć jeszcze jakieś wyjście. A znalazł. Szkoda tylko, że to było wyjście sztuczne. Ot, takie drzwi wymalowane na ścianie. Odpowiedział mu więc pogardliwie:\n– Nie, kochany, tego się nie da przenieść. Tym bardziej, że wtedy lał deszcz i szalała zawierucha. To nie jest żadna sztywna skorupa. To się trzyma, ale delikatne jak puch. Uderzysz lekko i rozleci się. Wystarczy nacisnąć i rozleci się.\n– No to uderz, a zobaczymy, czy się rozleci – Kajfasz chętnie zmienił temat rozmowy.\n– Jak nie wierzysz, uderz sam. Ja wiem, to nie potrzebuję próbować. Jedno ci powiem, już ci wtedy mówiłem, że ty nie wsadzisz wora pokutnego, choć On zmartwychwstanie, ale każesz Go schwytać i zaprowadzić do Piłata po raz drugi.\n– Kto zmartwychwstał? Gdzie zmartwychwstał? – Kajfasz skrzeczał. – Widziałeś Go? Jak mi Go pokażesz, to ja wtedy namyślę się, co z Nim zrobić. Najpierw byś mi musiał wytłumaczyć, jak On z tego zawoju mógł wyleźć. A nie potrafisz.\nAle Annasz widział, że szkoda czasu, że Kajfasz ze swojego nie zrezygnuje. Machnął więc ręką, jak gdyby się oganiał od muchy i powiedział:\n– Chodźmy stąd. Lepiej, żeby nas ludzie tutaj nie zastali. Tu już nic więcej nie wymyślimy. Nie ma Go i już. Szkoda czasu.\n– A co zamierzasz? – Kajfasz wyczekująco przyglądał się swojemu teściowi.\n– Trzeba Go schwytać, póki czas.\n– Gdzie Go schwytać? Jak Go schwytać? – denerwował się Kajfasz.\n– Nie wiem, w jakim jest On stanie fizycznym, ale daleko nie mógł zajść.\n– Idziemy wobec tego do Józefa? – zasugerował Kajfasz.\n– Oczywiście. Poleć tylko żołnierzom, niech otoczą domostwo, żeby nam ptaszek nie uciekł. A my wkroczymy oficjalnie, jak gdyby nigdy nic.\n4. Joanna z Marią zastukały do izby Matki Jezusa.\n– W imię Boże – usłyszały Jej głos.\n– Ach, to wy. Widziałyście się z Jezusem?\n– Tak – odpowiedziały zaskoczone takim powitaniem.\n– Bo On tu też był.\nPowiedziała to tak zwyczajnie i naturalnie, jakby nie trzeba się było temu dziwić, być zaskoczonym, przerażonym, klękać przed tym wydarzeniem, wielbić, dziękować.\n– Jak to, był u Ciebie? – nie mogły się nadziwić.\n– A apostołowie o tym nie wiedzą?! – Joanna wykrzyknęła.\n– Nie mówiłam im jeszcze. I nie wiem, czy powiem. Może by im było przykro, że do mnie przyszedł, a do nich nie zaszedł. A przecież jak tak zrobił, to widać ma w tym swój cel.\n– I jak Go znajdujesz? – chciały od Niej jak najwięcej wyciągnąć, czegoś się dowiedzieć, chciały rozmawiać o Tym, kogo same spotkały, ale na tak krótko, za kim już tęskniły, z kim chciały się znowu spotkać. – Kiedy znowu przyjdzie do Ciebie? Jak myślisz?\nPragnęła najwyraźniej dać im odpowiedź w pełni prawdziwą i skupiła się przez chwilkę. A potem zaczęła powoli mówić, wpatrując się w ścianę, jakby na jej tle wciąż Go jeszcze widziała:\n– On jest już niebiański. Już wniebowzięty. Choć muszę powiedzieć, On nigdy nie był z tej ziemi. Tylko nigdy w takim stopniu jak teraz. To porównać nawet się nie da. On nigdy nie należał do tego świata. On nie był stąd. Ale teraz jest już całkiem poza światem. Nawet zapytałam Go, co On jeszcze tu robi. Bo przecież Jego czas na tym świecie już minął. Zgodził się z tym. Ale mi wytłumaczył, że przyszedł, bo my Go tu jeszcze potrzebujemy. I dlatego Ojciec polecił Mu wrócić.\nSłuchały tego jak zauroczone. Przyznawały w głębi duszy, że ich nie było stać na takie myślenie, na taką interpretację spotkania z Jezusem.\n– To Ty myślisz, że On nie został wskrzeszony przez Boga jak Łazarz?\n– Ależ skądże. On przyszedł na świat jak ta gwiazda, która przyprowadziła Trzech Mędrców do Dzieciątka. Zabłysnął i odszedł. Wystarczy. To, co miał powiedzieć, powiedział. To, co miał przekazać, przekazał. A po co miałby być dalej tutaj?\n– Jak to „po co”? – wybuchnęły protestem. – Żeby szerzej, wyraźniej, obszerniej, dokładniej, dłużej przekazywał nam prawdę Bożą – szukały odpowiednich słów, które by wyraziły to pragnienie Jezusa, jakie w sobie nosiły, a którego nie potrafiły określić, wypowiedzieć.\n– On już jest nam niepotrzebny. Nawet by przeszkadzał.\n– Co Ty, jak możesz tak mówić? Ty jako Matka! – napadły Ją autentycznie zgorszone, oburzone.\n– Nie, to nasza ludzka tęsknota za Jego człowieczeństwem mówi przez was. Ale to nie o to chodzi. Ja myślę w tej chwili o roli zbawczej, jaką ma odegrać w naszym życiu. On jako człowiek za nas nie potrafi niczego wykonać. Każdy musi sam. On nie potrafi stworzyć żadnej instytucji, która by nas zmusiła do miłowania. Nawet gdy powiedział: „To czyńcie na moją pamiątkę”, gdy kazał nam powtarzać Nową Paschę. Będziemy to czynili, ale nic się nie stanie bez nas, bez naszej dobrej woli, bez naszego zaangażowania.\n– Jak to? – wciąż nie rozumiały Jej, miotane sprzecznymi uczuciami. – I nie żal Ci, że nie zostanie na ziemi? Nie żal Ci, że Ty tu będziesz sama, bez Niego? – dziwiły się tej logice rozumowania.\n– Czy nie żal mi? – popatrzyła na nie z nieskończenie smutnym uśmiechem. – Przecież to najpiękniejszy, najlepszy Człowiek tej ziemi. Jak możecie tak dziwnie pytać. Żal! Bezgranicznie żal. Tak jak byście pytały: Czemuś nie poszła do Piłata, do Annasza i Kajfasza, czemuś Go nie usiłowała wybronić od śmierci.\n– No, tak sobie nieraz myślałam, że ja na Twoim miejscu chyba bym poszła – szepnęła Joanna.\n– Tak? I być może, że uzyskałabym łaskę życia dla Niego, ale na pewno tylko pod jednym warunkiem. Że zaprzestanie nauczania. Że odwoła to, co niezgodne z oficjalną nauką Sanhedrynu. I wtedy miałabym żądać, by Jezus spełnił moją prośbę?\nZamilkły wobec takiej perspektywy.\n– A więc nie poszłam. Bo On na to się narodził, aby przekazać prawdę o Bogu- Miłości. Chyba rozumuję prawidłowo?\n– To i teraz Go nie mogę zatrzymywać, jeżeli taka jest wola Boga, by odszedł. Zresztą dla naszego dobra.\n– A jak myślisz, przyjdzie jeszcze? Choćby do apostołów? Jak Ty sądzisz?\n– Nie rozmawiałam z Nim o tym. Ale odpowiedź można wyczytać z rozmów apostołów. Oni stawiają sprawę bardzo prosto: albo – albo.\n– Jakie „albo – albo”? – nie rozumiały, co ma na myśli.\n– Albo Jezus nie zmartwychwstanie, to znaczy, że Bóg Go odrzucił za to, co głosił. Albo zmartwychwstanie, to znaczy, że Bóg daje znak, że akceptuje Jego i Jego Ewangelię.\n– Jeżeliby nie zmartwychwstał, to oni wracają do swojej pracy. I koniec z Ewangelią. Jeżeli zmartwychwstanie, to tylko wtedy będą apostołować.\n– Innymi słowy?\n– Musiał zmartwychwstać. Żeby uratować Ewangelię. I przyjdzie do apostołów.\n5. Gdy w drzwiach jadalni Józefa z Arymatei pojawili się najwyżsi kapłani Annasz i Kajfasz, zdumiony gospodarz powiedział sobie w głębi duszy, że teraz już go nic więcej w życiu nie może zaskoczyć. Zresztą nie on jeden był zaskoczony wizytą najwyższych kapłanów. Jego goście Łazarz i Piotr również. Ale Józef szybko oprzytomniał i zrobił dobrą minę do tej złej gry, która zaczęła się toczyć, poderwał się od stołu, żeby przywitać dostojnych gości, choć nieoczekiwanych, a już na pewno nie o tej porze:\n– Czemu mogę przypisać zaszczycenie mojego domu waszą wizytą? Proszę, zajmujcie miejsca przy stole i posilcie się, bo chyba nie jesteście po śniadaniu.\nAnnasz już znalazł punkt zaczepienia dla swojej przemowy:\n– O, widzę, że nie jesteśmy pierwszymi gośćmi w twoim domu, mimo że pora jest tak wczesna. Jest tutaj i Piotr – Annasz Łazarza konsekwentnie nie wymienił, traktując go jako nieobecnego.\n– I chyba powód waszej wizyty – podjął Józef – jest ten sam jak i Piotra, i Łazarza. Pusty grób. I oni myśleli, że Jezusa znajdą w moim domu, podobnie jak wy.\n– Nie wiem, co jest powodem obecności Piotra – odpowiedział zimno Annasz. – Mogę się tylko domyślać. Wiem natomiast, po co myśmy tu przyszli. Na pewno nie na śniadanie.\n– A po co, jeśli wolno spytać?\n– Szukamy zbiega. I pragnę cię poinformować, że dom twój jest otoczony przez naszych żołnierzy.\n– O – Józef udawał, że się dziwi. – Zbiega? Ktoś uciekł z więzienia? – zakpił.\n– Nie z więzienia. – Annasz mówił poważnie, jakby nie dostrzegał kpiny. – Zbrodniarz skazany na śmierć przez władze rzymskie za to, że głosił się królem żydowskim, uciekł z pomocą swych zwolenników z grobu, gdzie został złożony jako rzekomo zabity.\n– Zadziwiasz mnie, że stać cię na taką bzdurę.\n– Na jaką bzdurę, na jaką bzdurę – Kajfasz się włączył, tupiąc nogami. – Jak śmiesz zwracać się w ten sposób do dawnego arcykapłana!\n– Każdy musi najpierw sam siebie szanować, a wtedy i ludzie będą go szanowali. Jakie wy sobie wystawiacie świadectwo?\n– O czym ty mówisz? – Kajfasz zaczął podskakiwać.\n– Przecież staliście pod krzyżem do czasu skonania Jezusa. A teraz mówisz, że On zbiegł z grobu. Bądźże choć trochę logiczny.\n– A tu masz rację – Annasz ustąpił. – Zdawało nam się, że zmarł, a On nie zmarł. Człowiek może się pomylić. Nawet będąc najwyższym kapłanem. Zwłaszcza jeżeli ma do czynienia ze zorganizowaną szajką ludzi złej woli.\n– Czy aby i nas do nich zaliczasz? To znaczy mnie, Łazarza i Piotra? – Józef zapytał, uśmiechając się dobrotliwie.\nAle Annasz, nie odpowiadając na to pytanie, mówił dalej:\n– Dopuszczamy i inną ewentualność. Że zmarł, ale ciało Jego zostało wykradzione przez przestępców, bezbożników i świętokradców.\n– O, znowu coś nowego – Józef, choć zaskoczony tą nową teorią, ironizował. – A nie lepiej, jakbyście się zdecydowali czy było tak, czy owak?\n– To się okaże w najbliższym czasie. My sprawy nie przesądzamy.\n– Razu pewnego – Piotr zaczął mówić – Jezus powiedział o grzechach przeciwko Duchowi Świętemu. To chyba o taki grzech tu chodzi. Bóg uczynił cud prawie na waszych oczach, a wy go odrzucacie.\n– Inni są od głoszenia kazań, a nie ty. Ty jesteś od chwytania ryb. Nie waż się nas pouczać – Kajfasz upomniał Piotra.\n– Wobec tego może skończmy tę rozmowę – Józef najwyraźniej dość miał natrętów. – O co wam chodzi?\n– Szukamy Jezusa albo Jego ciała.\n– U mnie nie ma ani Jezusa, ani Jego ciała. Chcecie robić rewizję, bardzo proszę. Choć oświadczam, że nie macie do tego prawa. Ale macie żołnierzy.\n– Nam wystarcza twoje słowo. Jeżeli twierdzisz, że to jest prawdą, co mówisz, to my odchodzimy. Ale gdybyś mnie okłamał, poniesiesz konsekwencje.\n6. – Co z tymi żołnierzami? – Piłat zwrócił się z pytaniem do setnika. – Przesłuchiwałeś ich?\n– Tak. Najpierw każdego z osobna, potem wszystkich razem.\n– Relacje się mniej więcej zgadzają. Wygląda na to, że chłopcy mówią prawdę. Wykluczam, żeby tak świetnie się umówili. Nie wydaje mi się to prawdopodobne.\n– A więc jak to było? – Piłat się niecierpliwił.\n– Sprawa jest trochę tajemnicza – setnik zaczął stropiony. – Naprawdę to oni spod tego grobu nie uciekli. Choć są jeszcze dotąd wystraszeni.\n– No to kogoś ty wyznaczył? Mówiłem, żebyś wybrał doborową grupę – Piłat się zezłościł.\n– Tak też zrobiłem. Lepszych nie ma. Nie uciekli. Ale przez krótki czas byli nieprzytomni albo prawie nieprzytomni.\n– Jak do tego doszło? – Piłat się niecierpliwił.\n– Właśnie, wszyscy mówią to samo i tu są nie do ruszenia, że nagle piorun uderzył w grób. Pamiętasz, panie, burza szalała całą noc. A więc piorun strzelił. Rozległ się straszliwy grzmot. Aż się wszystko zatrzęsło. Oni runęli na ziemię. I wtedy kamień nagrobny, pod wpływem tego wstrząsu, sam się odtoczył.\n– To i tak było dużo, nawet na silne nerwy – setnik spokojnie stwierdził.\n– Co dalej? – Piłat nie chciał tego przyjąć.\n– Nad grobem ukazał się anioł, jak wszyscy jednozgodnie opowiadają, wtedy nawet usiłowali uciekać, do czego się przyznają. Ale nie byli w stanie. Sparaliżowało ich.\n– A nie śniło im się to wszystko? – Piłat szukał jakiegoś wytłumaczenia.\n– Jak pamiętasz, noc była chłodna. Deszcz ustawicznie lał. O spaniu trudno byłoby mówić.\n– Dalej – Piłat przynaglał.\n– Gdy oprzytomnieli, kamień był nadal odsunięty, zajrzeli więc do grobu. Ciała nie było. Przeczesali ogród, nie natrafili na nikogo i na żadne ślady.\n– Co o tym wszystkim mówią? Jak to oceniają?\n– Przysięgają na wszystkie bóstwa, że okres ich nieprzytomności był krótki, tak że, praktycznie rzecz biorąc, jest niemożliwe, by w tym czasie jakaś grupa ludzi weszła do grobu i zabrała ciało.\n– Dlaczego nie. A właśnie ja sobie to wyobrażam: podeszło trzech, czterech ludzi i ukryci w krzakach czekali okazji – nadarzy się albo się nie nadarzy – Piłat się zapalił. – I nadarzyła się. Skoczyli, porwali i zbiegli.\nUrwał i przyglądał się pilnie setnikowi. Ale ten milczał.\n– No powiedz sam – przynaglił go. – Ile razy w naszym żołnierskim zawodzie właśnie takim zbiegiem okoliczności uzyskujemy największe efekty.\nSetnik nie odpowiadał.\n– Widzę, że jest jeszcze coś – Piłat zaczął powoli – czegoś mi dotąd nie powiedział. Bo nie sądzę, żebyś świadomie to chciał ukryć przede mną.\nAle setnik nadal milczał ze spuszczoną głową. Piłat nie wytrzymał:\n– Mów. Rozkazuję ci.\n– Żołnierze znaleźli w grobie prześcieradło i taśmy.\n– Ach, to znaczy – Piłat się domyślał – to znaczy, że musieli mieć czas, by odkręcić taśmy żydowskie, wyjąć Go z prześcieradła i nagiego wynieść. Z tego wynika, że musieli mieć więcej czasu. Myśleli, że żołnierzy piorun poraził na dobre. Ale dlaczego nie wzięli Go okręconego w prześcieradło i taśmy, tego to już nie rozumiem. Przecież przyjemniej tak Go nieść niż nagiego, i to poranionego.\nNagle Piłat przerwał swój wywód. Spojrzał na setnika jakby dopiero co obudzony i powiedział:\n– Albo było zupełnie inaczej – Piłat stanął przed setnikiem i patrzył mu prosto w oczy.\n– Skazany na śmierć nie został uśmiercony. I z pomocą czy bez pomocy z zewnątrz, wydostał się z grobu i jest na wolności.\n– To niemożliwe – setnik zaprzeczył.\nAle Piłat jakby nie słyszał tego, a już na pewno nie chciał się wdawać w dyskusję i nieoczekiwanie zaatakował setnika pytaniem:\n– Czy otrzymałeś jakiś mój rozkaz przez posłańca? Pierwej niż Józef z Arymatei zdjął ciało z krzyża? – zapytał, obserwując z najwyższym napięciem twarz setnika.\n– Tak – setnik wytrzymał wzrok swego przełożonego.\n– Jak on brzmiał?\n– Przebić włócznią serce skazańca.\n– Dobrze. I co?\n– Ten rozkaz został wykonany.\n– Sam tego dopilnowałem. Widziałem to na własne oczy. Mogę ci przyprowadzić żołnierza, który wykonał to polecenie.\n– Wierzę ci, bom się dotąd na tobie nigdy nie zawiódł. A jednak w tym wypadku powinienem cię ukarać za niewykonanie rozkazu. Zbrodniarz nie został zabity.\n– Zrobisz, jak uważasz, ale ja nie czuję się winnym.\n– Wobec tego jakie jest wytłumaczenie tego faktu, że grób jest pusty?\nPiłat skończył i spojrzał na setnika. Ten siedział nieporuszony.\n– Co? Jeszcze coś jest, czego ja nie wiem, czego mi nie powiedziałeś? – Piłat prawie krzyczał.\nZobaczył skinięcie głową.\n– Mów! – wykrzyknął.\n– Taśmy i prześcieradło są nienaruszone.\nPiłat patrzył na setnika jak osłupiały:\n– Coś ty powiedział? Wytłumacz się.\n– To nie są taśmy odkręcone, to nie jest rozrzucone prześcieradło. Wszystko jest tak, jak było. Nienaruszone. Kokon nietknięty. Tylko motyl wyleciał. Widziałem na własne oczy. Jak chcesz, możesz i ty, panie, to stwierdzić.\n7. W drodze powrotnej Annasz i Kajfasz nie rozmawiali ze sobą. Nie dlatego, jak to przeważnie bywało, że obrazili się na siebie, ale byli zbyt przejęci tym, co przeżyli, co zobaczyli. Obu dręczyły te same pytania: Co się naprawdę stało? Usiłowali pozbierać te nieliczne dane – choć bogate w treść – którymi dysponowali i zbudować jakąś odpowiedź. Stawiali sobie i drugie pytanie: Co dalej? Jak się sprawy potoczą? Dziś, jutro, pojutrze. Niewiele z tego myślenia wynikało. Wreszcie odezwał się Kajfasz:\n– Podziwiam cię. Jak ty wpadłeś na ten pomysł uciekiniera z grobu – zachichotał. – Genialne! – wykrzyknął.\nAnnasz nie odezwał się i w milczeniu przeżywał swój triumf czy też kompromitację.\n– Ale doszło do ciebie – Kajfasz nie przestawał – co Piotr powiedział? Bezczelny! – wykrzyknął. – Śmie upominać najwyższych kapłanów.\nI tym razem nie otrzymał odpowiedzi.\n– No, ale po tym, coś wyjaśnił, to ja już nie muszę sypać głowy popiołem, wkładać wór pokutniczy i iść na pustynię.\nDopiero teraz Annasz się odezwał:\n– Nie, nie. Co innego gdy mówię da innych, a co innego gdy rozmawiamy między sobą. A więc ty pójdziesz na pokutę.\n– Ale przecież to, coś wymyślił u Józefa, że Jezus nie został zabity, to jest bardzo prawdopodobne.\n– Bzdura. Józef miał rację, że to tak określił. Staliśmy pod krzyżem i widzieliśmy dokładnie jak umierał. Już nie mówię o przebiciu Jego boku włócznią. Nie wracam do płócien grzebalnych. Tu też nie ma żadnej wątpliwości – Annasz zamknął sprawę.\nI tak to zrozumiał Kajfasz, bo już nie odezwał się ani słowem, tylko po wyjściu z lektyki, żegnając się z teściem, powiedział:\n– Chcę cię powiadomić, że dzisiaj w nocy wyślę zaufanych ludzi, żeby zabrali ten zawój i schowali albo zniszczyli.\n– Co tak głupio pytasz? – teraz Kajfasz się mścił. – Tak czy owak, to jest jakiś dowód. Należy więc go usunąć sprzed ludzkich oczu.\nJuż chciał odejść, lecz Annasz go zatrzymał. Na pozór spokojnie, ale i stanowczo, oświadczył:\n– Ukryj. Ale nie niszcz. Pod żadnym pozorem. I zjedz śniadanie, odpocznij chwilę, bo czeka nas jeszcze jedna wizyta dzisiaj przed południem.\n– Dokąd znowu? – Kajfasz zdenerwował się.\n– Do Piłata.\n8. Szła pod wrażeniem sprzeczki z Tomaszem. Miała żal do niego, że tak się odezwał. Ale i miała żal do siebie, że tak zareagowała. Szła donikąd. Wiedziała tylko, że nie chce zostawać w towarzystwie ani Tomasza, ani reszty apostołów, będących pod jego wpływem. Była pewna jednego, że komuś to musi powiedzieć – to, co zaszło. Komuś musi zdać relację. Jeżeli nie tutaj, to gdzie indziej. Jeżeli ci nie chcą tego słuchać, to komu innemu. Bo to, co przeżyła, zobaczyła, usłyszała, ta świętość największa, dar nieprawdopodobny, nie jest wyłącznie dla niej. Ale komu? Kto to może przyjąć najserdeczniej i z największym zrozumieniem? I nagle odpowiedź przyszła sama: Claudia! Oczywiście Claudia.\nMagda rzuciła się biegiem w kierunku pałacu Heroda Wielkiego. Ale nie potrafiła przebiec tej odległości. Więc zwalniała, żeby odpocząć, przechodziła w szybki krok i znowu się podrywała do biegu jak ptak. Nie widziała ludzi, straganów, sklepów, koni, osłów, nie poznawała znajomych, nie odpowiadała na pozdrowienia. Biegła. Aż dobiegła. Niezatrzymywana przez strażników, dozorców, żołnierzy, którzy przecież ją dobrze znali, odprowadzana ich zdziwionym wzrokiem, z ledwością tylko powstrzymywała się, żeby nie pędzić, żeby nie wzbudzać sensacji. Jeszcze była na tyle przytomna, że kogoś spytała po drodze:\n– Szukam żony prokuratora.\n– Jest u siebie – usłyszała odpowiedź.\nPoszła dalej, wpadła do jej pomieszczenia, z jednym tylko słowem:\nNic więcej nie musiała mówić. Została zrozumiana. Claudia bez słowa rzuciła się jej na szyję, obejmując ją serdecznie. Dopiero po chwili, gdy się obie wyszlochały ze szczęścia, Claudia zarzuciła Magdę pytaniami:\n– Gdzie On? Jest tutaj? Mogę się z Nim spotkać?\n– Nie wiem – odpowiedziała skonsternowana.\n– Dlaczego? Co się dzieje? Mów szczerze! – pytała ją, wpatrując się niecierpliwie w jej oczy, jakby Magda miała coś do ukrycia. – Widziałaś Go? Spotkał się z tobą? Rozmawiał z tobą?\n– Ależ tak, tak, tak – Magda potwierdzała.\n– No to o co chodzi? Poszedł do Betanii, do Łazarza?\n– Nie, zniknął.\n– Jak to zniknął? A może ci się zdawało, że Go widziałaś – dopytywała się nieustępliwie.\n– Nie, nie mylę się. Zresztą nie ma Jego ciała w grobie.\n– No to jak zniknął? Może chodźmy tam. A nuż Go tam zastaniemy.\nI tak ruszyły. Po drodze Claudia nie przestawała wypytywać, jak to było. Chciała wiedzieć wszystko. Dokładnie, do najmniejszego szczegółu. Aż Magdalena, tak na początku zachwycona swoim pomysłem, żeby pójść do Claudii i jej się zwierzyć, zaczęła żałować, że ją wybrała na swoją powierniczkę. Nie spodziewała się, że będzie ona aż tak dociekliwa, tak szczegółowa. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że osobą, której powinna przekazać to, co przeżyła, powinna być Matka Jezusa. „Jak mogłam o Niej zapomnieć. A przecież obiecałam. Jedyny ratunek w Joannie i Marii. Chyba one do Niej poszły”.\nWreszcie dotarły do grobu. Magdalena bała się, że zastaną już tłum ciekawskich. Ale nie. Wszystko było tak, jak przedtem – odsunięty kamień i czarny otwór grobu, i nikogo. „Zresztą nie ma w tym nic dziwnego, że przy takiej mglistej pogodzie i o tak wczesnej porze ludzie się nie kwapią do odwiedzania grobu Jezusa” – pomyślała. Weszły do wnętrza. Było tak samo. Nic szczególnego nie zauważyła. Za to Claudia aż wykrzyknęła ze zdziwienia:\n– Co cię tak zaskoczyło? – Magda się przestraszyła.\n– No rzeczywiście!\n– Co rzeczywiście? – zdziwiła się.\n– No przecież jak On potrafił wyjść z tego kokona? Jak się potrafił z niego wysunąć? Żadną mocą. Wyparował? – Claudia nie rozumiała.\nPilnie przyglądała się płóciennej rurze i mówiła trochę do Magdy, a trochę do siebie:\n– Już nie wspominam, że był poraniony, przebity włócznią i ukrzyżowany, ale najzdrowszy człowiek nie byłby w stanie wyczołgać się z tych taśm. Przecież ręce i nogi miał zupełnie unieruchomione. I nie ma żadnych śladów, żeby takie próby były podejmowane.\nMagda słuchała w milczeniu i szła za tokiem jej rozumowania, za jej wzrokiem.\n– No wiesz – Claudia mruczała – nigdy bym nie była w stanie w to wszystko uwierzyć, gdybym tego nie zobaczyła. Przecież gdyby się wyczołgiwał, miałybyśmy wszędzie tutaj rozsypane wielkie ilości ziół i żywicy, rozkruszonej i powyrywanej.\n– No faktycznie – wreszcie Magda potwierdziła. – Że ja też na to nie zwróciłam uwagi.\nClaudia jakby tego nie dosłyszała i nadal prowadziła swoje naukowe oględziny:\n– A tu czyściutko wokoło. No i można widzieć w tym kokonie, że warstwa ziół i żywicy jest nietknięta, nienaruszona. Faktycznie wyparował. Czegoś podobnego jak świat światem nikt nigdy nie widział. No, żeby choć okruch, kawałeczek – Claudia nachylona prawie nosem przy ziemi przeszukiwała miejsce po miejscu skalną podłogę.\nMagda powinna się włączyć w to poszukiwanie i przeszukiwać pozostałe kąty jaskini. Ale po prostu nie była w stanie. Oparta o kamienną ścianę patrzyła coraz bardziej nieobecnymi oczami na wnętrze grobu. Zdawało się jej, że widzi Go. Takiego samego, jaki jej się ukazał, w całym swoim niebiańskim pięknie. Jakby z zaświata, jakby z innego wymiaru słyszała, jak Claudia mówi do siebie:\n– No nic, dosłownie nic, żadnej okruszyny. Teraz jeszcze mniej rozumiem niż wtedy, gdy mi to opowiadałaś. Po prostu, gdy twój brat został wskrzeszony z martwych, musiałyście go odkręcać z tych taśm, którymi był ściągnięty…\nI dalej coś mówiła na ten temat przez długi czas, ale te słowa odpływały od Magdy, oddalały się coraz bardziej, w pajęczą nieważną nitkę, a powrócił do niej tamten Jego obraz. „Przyjdź znowu – prosiła. – Ukaż mi się!” – wołała w żarliwej modlitwie.\n– Czy tak? – przywołało ja do przytomności zapytanie Claudii.\n– Co „czy tak”? – ocknęła się na dobre.\n– Mówię do ciebie, a ty w ogóle mnie nie słuchasz.\n– Gdybyś Go zobaczyła tak, jak ja Go widziałam, nie miałabyś żadnych pytań.\n– A jak Go zobaczyłaś?\n– Stanął przede mną tak niewyobrażalnie piękny jak nigdy dotąd. Nie potrafię ci Go opisać. To się nie da.\n– Był ubrany w swoją białą szatę?\n– Tak. Był ubrany w Jego najpiękniejszą całodzianą szatę. Czyściutką, bez śladu jakiejkolwiek krwi.\n– Naprawdę bez ran i bez krwi?\n– Bez. Choć na rękach i na nogach miał ślady ran. Ale to nie były już rany przerażające, ale raczej… No, nie wiem, jak to mam nazwać. Raczej piękne. Wszystko było piękne. I twarz, i włosy, i broda.\n– Jeden z tego wniosek. Mamy unikalny przypadek. Jak świat światem, czegoś takiego nie było. Przynajmniej ja nie znam – poprawiła się Claudia.\nDobiegły ich jakieś głosy.\n– No, zaczyna się. Chodźmy stąd – zdecydowała Claudia – jeżeli nie chcemy się spotkać z ludźmi.\nWyszły na zewnątrz, mrużąc oczy. Jeszcze nikogo nie widziały. Grób jak muszla wychwycił dalekie dźwięki.\n– Dokąd teraz idziemy? – Magda najwyraźniej miała jakiś pomysł, ale czekała na inicjatywę Claudii.\n– No oczywiście do Józefa, przecież to jego grób i jego ogród. I on coś z tym wszystkim musi zrobić. – Nagle jakby się ocknęła: – Ale my jesteśmy dwie ciężkie idiotki. Chodźmy i to prędko, On przecież tam może być! – wykrzyknęła, zagarnęła Magdę i pobiegły.\n9. Gdy sługa oznajmił Józefowi z Arymatei, że żona namiestnika rzymskiego wraz z Marią Magdaleną z Betanii pyta, czy może wejść, ten powiedział do Łazarza i Piotra:\n– Nastepni goście, których możemy się spodziewać, to będzie cezar Tyberiusz ze swoim prefektem Sejanem. I już się wcale temu nie zdziwię.\n– Magda z Claudią? – zdumiał się Łazarz. – To chyba jakieś nieporozumienie. A skąd by się one tu wzięły o tak wczesnej porze.\n– Myślę, że na tej samej zasadzie co wy. Szukają Jezusa.\nWeszła Claudia, w pełni rozluźniona, wraz z Magdą.\n– Magda! – wykrzyknął Łazarz. – A ty tu skąd? I to w takim towarzystwie.\n– Pozwól, że najpierw ja spytam Józefa. Jest u ciebie Jezus?\n– Nie – nie dziwiąc się już pytaniu, odparł spokojnie.\n– Też Go nie było.\n– No to szkoda.\n– A dlaczego pytasz o to?\n– Może ja za nią odpowiem – włączyła się Claudia. – Bo ona na wpół przytomna. Ale nie ma się temu co dziwić. Spotkała Jezusa. Ja jeżeli się czemu dziwię – zażartowała – to właśnie temu, że ona jeszcze żyje. Bo ja bym chyba umarła ze szczęścia.\n– Jak to?! Magdo! Widziałaś się z Jezusem?! – wykrzyknęli prawie razem Józef, Łazarz i Piotr.\nTa skinęła głową:\n– W pobliżu grobu.\n– I co? Jak było? Co ci powiedział? zasypali ją pytaniami.\n– To było bardzo krótko. Tak mi się wydawało. Choć w rzeczywistości tak krótko nie było. On mówił, ja odpowiadałam. Ja pytałam, On odpowiadał.\n– Trudno mi teraz powtórzyć. Byłam w takim szoku, tak uradowana, zachwycona, ale równocześnie tak zaskoczona, nieprzytomna z przejęcia, że teraz już nic nie pamiętam. Albo prawie nic.\n– I gdzie On teraz jest? Dokąd poszedł? Do Betanii? – Łazarz chciał wiedzieć.\n– Zniknął? – powtórzyli wszyscy zawiedzeni i zaskoczeni.\nClaudia znowu doszła do głosu:\n– Wyjaśnimy sobie wszystko potem. Ale teraz przyszłyśmy do ciebie z czym innym. W grobie zostały nienaruszone płótna. Dokładnie biorąc, prześcieradło i taśmy. No i zioła, które z żywicami utworzyły częściowo zestaloną skorupę.\nJózef słuchał tego, nie wiedząc, do czego Claudia zmierza.\n– Tak, słyszałem. Opowiadali mi o tym tu obecni Łazarz i Piotr.\n– Jak znam życie, będą one bardzo łakomym kąskiem. I zostaną wykradzione jeszcze dzisiaj. Jeżeli nie w dzień, to na pewno w nocy.\n– Ale któż by śmiał… – Józef wciąż nie rozumiał do końca sprawy.\n– Ukradną to albo pobożni uczniowie Jezusa w całości, albo każdy będzie chciał sobie oderwać kawałeczek.\nMagda słuchała tego wątku dla niej dotąd nieznanego z szeroko otwartymi oczami.\n– Albo sprzątną całość najwyżsi kapłani. Mówmy ogólnie: Sanhedryn.\n– Ale czemu? – Józef w dalszym ciągu nie rozumiał i był coraz bardziej zdenerwowany.\n– Bo nie sądzisz chyba, żeby ci ludzie uwierzyli, że Bóg wskrzesił Jezusa – Claudia przerwała, wpatrując się z lekkim uśmiechem w oczy Józefa. – Jeżeli oni uwierzą w to, ja przestaję się nazywać Claudia.\n– No słuchamy cię, słuchamy, mów dalej – Łazarz nalegał.\n– A więc nie uwierzą w cud zmartwychwstania, bo musieliby uwierzyć w Jego naukę o Bogu kochającym wszystkich ludzi i tak dalej, i tak dalej. A że tego nie przyjmą, nie muszę chyba wam tłumaczyć.\n– No dobrze, ale jak to się ma do kradzieży prześcieradła? – Józef usiłował budować jakąś logikę.\n– Bo ono jest dowodem koronnym, że zmartwychwstał. Wystarczy popatrzeć. Jak oni mogliby to ścierpieć, że coś takiego leży i nawraca ludzi do Jezusa i do Jego Ewangelii? Zresztą radzę ci, idź tam i popatrz, bo jest na co. Choć nie zdziwię się, jeżeli już tam nic nie zastaniemy tylko pusty grób. Byłoby to świadectwem, że arcykapłani są szybsi niż moglibyśmy się tego spodziewać.\n– No to nie ma na co czekać – oświadczył Józef. – Chodźmy tam.\nW drodze Claudia jeszcze bardziej dowcipkowała. A w ogóle czuła się znakomicie, była w swoim żywiole.\n– No i czy źle mówią w mieście o tobie, Józefie, że czegokolwiek się dotkniesz, zamienia się w złoto?\n– A w tym wypadku?\n– Nie rozumiesz, gdzie interes? Nie wierzę. Nie mów tak, bo cię przestanę szanować. Przecież wpadł ci w ręce największy skarb, jaki można sobie wyobrazić. Za ten całun możesz sobie kazać zapłacić każdą cenę. Zapłaci ci ją Sanhedryn albo uczniowie Jezusa. A jak nie potrzebujesz gwałtownie pieniędzy, to możesz go zamknąć w skarbcu i wpuszczać chętnych za należnie wysoką opłatą. Tylko strzeż tego skarbu, bo wszyscy będą go ci chcieli ukraść.\nAle na szczęście, gdy weszli do środka, zastali grób w takim stanie, jak poprzednio. Józef patrzył na to dziwowisko zdumionymi oczami.\n– To z czasem przyklapnie pod wpływem ciepła i wilgoci – Claudia mówiła jak fachowiec. – Ale na to już nic nie poradzimy.\n10. Wszedł żołnierz:\n– Najwyżsi kapłani, Annasz i Kajfasz, do waszej wysokości.\nPiłat, zwracając się do żołnierza, polecił:\n– Prowadź do sali przyjęć. Zaraz tam przyjdę.\nWstał na sztywne nogi i powiedział do setnika, siląc się na obojętność:\n– Zobaczymy, z czym przychodzą kapłani. Może oni wniosą jakieś nowe elementy do sprawy.\nW sali posłuchań sterczeli: spokojny, opanowany Annasz i Kajfasz przestępujący – jak to on – z nogi na nogę.\n– My do ciebie – zaczął Annasz ostrożnie – z delikatną sprawą.\n– A mianowicie – Piłat, ciekawy z czym przychodzą, usiłował go popędzać.\n– Chodzi nam o twoich żołnierzy, którzy pełnili straż przy grobie Jezusa.\n– Doszło do mnie, żeście już z nimi rozmawiali – odpowiedział surowo, jakby lekko dotknięty. – Nawet mnie uprzedzono, że będziecie się chcieli ze mną widzieć.\n– Rzecz jest poważna – Annasz kontynuował. – W całym nieszczęściu dobrze się stało, że dałeś swoich żołnierzy do pilnowania. Gdyby to byli nasi strażnicy świątynni, w nic byś nie uwierzył. A tak, przynajmniej coś wiemy.\n– A co wiemy? – spytał Piłat zimno. – Bo ja wiele nie wiem. Nie rozmawiałem jeszcze z tymi żołnierzami.\n– Jak „co wiemy” – Kajfasz nie wytrzymał. – Wiemy, że uczniowie Jezusa wykradli Jego ciało z grobu, gdy twoi żołnierze spali.\nPiłat nie lubił, gdy ktoś z zewnątrz oceniał negatywnie jego żołnierzy, poruszył się nerwowo i zaprzeczył:\n– Moi żołnierze nie śpią w czasie służby.\nAnnasz poprawił Kajfasza:\n– To nie jest dobrze powiedziane. Oni nie spali. Żołnierze rzymscy nie śpią na warcie – Annasz powtórzył to, zwrócony do Kajfasza. – Zrozumiałeś? Oni byli porażeni. Normalnie porażeni. Piorun strzelił i ich wszystkich poraził. Mogło tak być? Mogło! Czasem tak się dzieje – Annasz wytrwale i systematycznie zagadywał niezręczność swojego zięcia. – Całe szczęście, że ich nie zabił. Ile razy tak się zdarza, że piorun zabija człowieka. I teraz też się mogło tak stać. Ale tak się nie stało. Tylko ich poraził. Byli jakiś czas prawie sparaliżowani. Nie mogli ruszyć ani ręką, ani nogą. Ledwo co widzieli. Ledwo co słyszeli. Rozmawiałem z nimi wkrótce po tym wydarzeniu i jeszcze mi się wydawało, że nie całkiem wrócili do normy – Annasz wyjaśniał Piłatowi. – Jedni byli bardziej porażeni, inni mniej –- ot, jak to ludzie.\n– Mów dalej – Piłat zniecierpliwił się tą gadaniną Annasza.\n– Potem niektórzy – Annasz posłusznie kontynuował swoje rozwlekłe opowiadanie – zaglądnęli do grobu i zdawało im się, że jakieś płótna tam widzą i prześcieradła. Może były, może nie były – w grobie rozmaite rzeczy są. Bo to czasem kobiety przyniosą czegoś za dużo, to po co będą ze sobą brać do domu, jak to było przeznaczone dla nieboszczyka. „Kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera” – mówi przysłowie. To lepiej zostawić – Annasz prawie się uśmiechnął.\n– Wyście im wręczyli jakieś duże pieniądze, czy tak było? To łapówka? Przekupstwo? – pytanie Piłata przybrało znowu surowy ton.\n– Pieniądze? – Annasz udawał zaskoczonego. – To nie były żadne duże pieniądze. Im się należą prawdziwe pieniądze i jeżeli się zgodzisz, złożymy je na twoje ręce, a ty im wypłacisz tyle, ile uznasz za stosowne. Przecież narazili swoje życie. Piorun mógł ich zabić. Mogło dojść do walki z napastnikami. Mogli zginąć albo zostać ranni.\nAnnasz wciąż gadał, ale równocześnie wyciągał spory woreczek z pieniędzmi, położył go na stole, rozwiązał, zanurzył w nim obie dłonie, przesypywał złoto z ręki do ręki, znowu zawiązał mieszek. Wreszcie powiedział prawie mimochodem to, o co mu najbardziej chodziło:\n– Ale najlepiej, gdyby zapomnieli o tej przygodzie. Po co to opowiadać takie rzeczy. Lepiej nie mówić. Co to kogo obchodzi, co żołnierze robili w nocy.\n– Ale sprawa się na tym nie kończy – Piłat niełatwo rezygnował – należy wszcząć śledztwo, odszukać przestępców i ukarać. A ciało uczciwie pochować.\n– O tak, oczywiście. Bądź spokojny – Annasz w lot odpowiedział. – My tego wykroczenia nie przepuścimy, ale zajmiemy się nim skrupulatnie. Możesz nam to spokojnie powierzyć.\nJuż odchodzili, gdy naraz Annasz się zatrzymał i prawie od progu powiedział:\n– Choć mogło się stać jeszcze coś innego.\n– A mianowicie? – Piłat obojętnie zapytał.\nAnnasz wrócił od drzwi i stojąc tuż przed namiestnikiem, na wpół poufale wyszeptał:\n– Mogło być tak, że zbrodniarz nie umarł na krzyżu. Ta burza, zwłaszcza ten piorun, który uderzył w grób, obudziły Go. I On po prostu wyszedł z grobu.\n– Tak myślisz naprawdę? – Piłat zapytał go poważnie.\nAle nie doczekał się odpowiedzi, bo Annasz żądał od niego nowych działań:\n– A jeżeli tak, to musimy przeszukać Jerozolimę. Ty rozkażesz twoim ludziom, a ja swoim. Znaleźć Go i wykonać wyrok. Mówię „Jerozolimę”, bo nie przypuszczam, żeby Go było stać na to, aby opuścić miasto. Choć na wszelki wypadek my będziemy pilnować na rogatkach.\n11. Gdy tylko Annasz i Kajfasz opuścili Piłata, wpadła Claudia, wołając:\n– On zmartwychwstał! Zmartwychwstał! – i rzuciła mu się na szyję.\nPiłat prawie jej nie poznawał. Przyzwyczaił się do jej bogatej osobowości. Ona, opanowana – choć roztargniona, z dystansem – choć ciepła i serdeczna, intelektualistka – choć poetka, teraz zachowywała się niezwyczajnie. A przy tym te wypieki na twarzy, rozszerzone oczy.\n– Kto zmartwychwstał? – starał się ją uspokoić.\n– Jak to „kto zmartwychwstał”. A kto mógł jeszcze zmartwychwstać – już była trzeźwa, przytomna, opanowana, konkretna.\n– Czemuś o tym nie powiedziała przy kapłanach?\n– Jakoś nie mogłam. Nie chcę nikogo potępiać ani nikim gardzić, ale niegodni są tego.\n– A skąd o tym wiesz? Widziałaś Go?\n– Nie, ale Magda mi mówiła.\n– Spotkała się z Nim? – jeszcze nie dowierzał.\n– Gdzie On jest teraz? – spytał prawie jak na przesłuchaniu.\n– Nie wiem. Ani ona nie wie, bo o to samo zapytałam.\n– Innymi słowy, ukrywa się. Czy tak? Ale myślę, że niedługo to potrwa. Kapłani na spółkę z faryzeuszami wcześniej czy później wypatrzą Go.\n– I jak sobie to wyobrażasz? – Claudia stężała.\n– Będziemy mieli nową rozprawę.\n– Spodziewam się, że najwyżsi kapłani powtórnie Go pochwycą, skażą Go na śmierć i przyjdą do mnie, abym Go osądził i wykonał wyrok.\n– A wtedy Galilejczycy i wszyscy zwolennicy Jezusa oszaleją – przerwała mu energicznie – i rozedrą was na kawałki. Bo jeżeli myślisz, że można powtórnie wejść do tej samej rzeki, to się grubo mylisz. Raz wam się udało, ale nie myśl, że możesz bezkarnie powtarzać ten sam plan.\n– A co byś na to powiedziała, gdybym ci zdradził, że ja świadomie do tego dążyłem i dążę, żeby sprowokować Żydów do awantur?\n– Już chyba o tym kiedyś rozmawialiśmy. Zresztą domyślałam się tego od dawna. Tylko chciałam cię ostrzec – tu zatrzymała się na chwilkę – bo tobie się zdaje, że w takiej awanturze zginą twoi żołnierze, a ty z twoimi wybranymi, ze strażą przyboczną, ocalicie skórę.\n– Antonia jest nie do zdobycia – zapewnił ją z uśmiechem.\n– Też nieprawda. Nie muszę ci zresztą tego tłumaczyć, bo sam wiesz lepiej ode mnie, że nie ma twierdzy, której nie można by zdobyć. Tylko o czym ja mówię – Claudia zatrzymała się, jak rozszalały potok, który wpada do spokojnego jeziora – czy ja rozum postradałam?\n– O co ci chodzi? – Piłat nie rozumiał.\n– Ależ tak! Możesz spać spokojnie i ty, i kapłani, i faryzeusze.\n– Naprawdę nie wiem, co masz na myśli.\n– Nic, nic. Przepraszam cię. Przepraszam i Jezusa, którego przedstawiłam w fałszywym świetle.\n– Wytłumacz mi, proszę.\n– Już, już ci mówię. Przecież to Człowiek, którego Bóg jest miłością. A On się uważa za Syna tego Boga. Wobec tego zrobi wszystko, by nie doszło do żadnej rewolucji czy jakiegoś powstania z Jego powodu.\n– To będą wydarzenia niezależne od tego, czy On ich będzie chciał, czy też nie.\n– Nie, nie. To jeszcze nie tak. Przecież nie był ani u najwyższych kapłanów, ani u Heroda, ani u ciebie.\n– No nie był. A po cóż miałby być? – Piłat nie domyślał się, do czego Claudia zmierza.\n– Mógłby przyjść do ciebie i powiedzieć: Skazałeś mnie na śmierć, umarłem, ale Bóg Ojciec wskrzesił mnie, abyś we mnie uwierzył.\n– A ja bym musiał Go uwięzić.\n– No, na przykład. A ty byś Go musiał uwięzić. Ty czy Herod, czy Annasz z Kajfaszem. I rozpoczęłoby się piekło, o którym powyżej. A więc po prostu On do was nie przyszedł i możecie być spokojni, nie przyjdzie, żeby uniknąć rozlewu krwi.\n– A nie wpadło ci do głowy, że Magdalenie się zdawało, że Go widziała?\n– Ale ona z Nim rozmawiała. Chyba nie masz jej za nienormalną. Muszę powiedzieć, że mało znam osób tak konkretnych i opanowanych jak ona.\n– A są inni ludzie, do których On przychodzi?\n– Oczywiście. Spotkały Go Joanna i Maria, matka Kuby apostoła.\n– To ty jesteś dobrze zorientowana we wszystkich wydarzeniach związanych z Jezusem – powiedział z uznaniem w głosie.\n– Ale jeszcze odnośnie do twojego pytania, czy przypadkiem wszystkim się nie zdawało. Przecież ciała Jego nie ma w grobie. Żołnierze ci coś na ten temat mówili?\n– Z tym grobem faktycznie jest jakaś podejrzana sprawa. Zwłaszcza, że wtrącili się w nią sami najwyżsi kapłani.\n– No to ja już, jak na razie, skończyłam. Gdyby Jezus złożył mi wizytę, w co wątpię, powiadomię cię.\nGdy Claudia wyszła, wezwał setnika:\n– A więc mamy już nowości, które potwierdzają moje przypuszczenia. Podobno Jezus z Nazaretu przychodzi do rozmaitych osób. Był u nich, jak opowiadają, parokrotnie.\nSpodziewał się, że setnik, gdy to usłyszy, przestraszy się, a przynajmniej jakoś będzie skonfundowany. A tymczasem wyczuł, że on się rozjaśnił. Wobec tego upomniał go:\n– Słyszysz, co mówię?\n– Tak – potwierdził setnik.\n– Jeżeli to prawda, może się zdarzyć, że sięgnie po władzę. I wywoła powstanie przeciwko Rzymowi. Wobec tego rozkazuję postawić w stan gotowości bojowej wszystkich żołnierzy na terenie Jerozolimy, zwłaszcza w Antonii. Po drugie, wszyscy nasi agenci działający na terenie miasta, i nie tylko, mają otrzymać polecenie: odnaleźć zbiegłego z grobu przestępcę Jezusa. Możesz wyznaczyć najwyższe nagrody. I informuj mnie o wszelkich nowościach. Poza tym każ obserwować, kto przychodzi do mojej żony i z czym przychodzi. Dokąd się ona udaje i z kim się kontaktuje. Bo to może naprowadzić nas na trop Jezusa.\n– Wszystko będzie wykonane zgodnie z rozkazem – odpowiedział setnik.\n– W porządku. Przypilnuj tego osobiście.\n– Czy wolno mi wyrazić moje zdanie na ten temat? – setnik zapytał.\n– Jezus naprawdę został zabity. Stwierdzam to na podstawie mojego doświadczenia wojskowego, bo niejedną śmierć widziałem. A jeżeli twierdzisz, że się ukazuje, to jest to duch człowieka świętego, który został skrzywdzony przez ludzi.


Data publikacji: 21.03.2013r.\nNr ref.: ZMGOAP - 11 /13\nStanowisko: DS. EDUKACJI I PROMOCJI\n1. Przygotowywanie artykułów i tekstów informacyjnych.\n2. Koordynowanie outdoorowych akcji informacyjnych oraz promocyjnych.\n3. Inicjowanie i prowadzenie wspólnych działań edukacyjnych z placówkami\n4. Udział w kampaniach informacyjnych Związku.\n5. Opracowywanie wydawnictw promocyjnych.\n6. Współpraca z mediami.\n2. Bardzo dobra znajomość obsługi komputera (pakiet Office).\n3. Bardzo dobra znajomość języka angielskiego w mowie i piśmie.\n• doświadczenie zawodowe w obszarach związanych z zakresem czynności;\n• silna motywacja i zaangażowanie;\n• wysoki poziom umiejętności społecznych.\n• Podanie (list motywacyjny);\n• Kopie dokumentów poświadczających wykształcenie, kwalifikacje i umiejętności (np.\ndyplomy, certyfikaty, świadectwa);\n• Kopie dokumentów potwierdzających doświadczenie zawodowe (np. świadectwa\n• Oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych oraz korzystaniu\nz pełni praw publicznych i o braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za\n• Kopie dokumentów potwierdzających niepełnosprawność, jeżeli kandydat zamierza\nkorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 13a ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada\n2008 o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223 poz. 1458).\n• analizę dokumentów aplikacyjnych;\n• wywiad kwalifikacyjny.\n• Siedziba pracodawcy jest przystosowana dla osób niepełnosprawnych, w budynku\nznajduje się winda.\nInformacja dotycząca wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych (w\nrozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach\n• W miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia\nosób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji\nzawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie wynosił co\nOferty, zawierające wymienione dokumenty, prosimy składać osobiście lub listownie\npod adresem: Związek Międzygminny „Gospodarka Odpadami Aglomeracji\nPoznańskiej”, ul. Św. Michała 43, 61-119 Poznań w terminie do dnia:\nIlość odwiedzin obecnej strony: 9169\nOstatnia aktualizacja obecnej strony: 2013-03-21 13:45\nLicznik odwiedzin strony BIP: 4059236\nOstatnia aktualizacja strony BIP: 2021-08-03 11:09


Polityka prywatności - Nocna pizzeria Lublin, Nocna Włoska | pizza w nocy Lublin\nPizzeria „Nocna Włoska” dostarcza\nnajsmaczniejszą pizzę w Warszawie\nw godzinach 20:00-03:00\nAdres naszej strony internetowej to: https://nocnawloska.pl.\nWłoska Pizza w Nocy\nCodziennie 20:00 – 3:00\nnajsmaczniejszą pizzę w Warszawie.\nObsługa Marketingowa: Strategie Reklamy sp. z.o.o\nW pizzerii nie przyjmujemy czasowo zamówień. Zapraszamy wkrótce.


Dodano: 13-01-2020 17:04 | Aktualizacja: 13-01-2020 17:18\nW niedzielę w Polsce i w kilkunastu krajach za granicą odbył się 28. finał WOŚP. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy w tym roku działała w 1760 sztabach.\nSztaby i wolontariusze - których było prawie 120 tys. - byli w niemal każdym zakątku Polski.\nOwsiak poinformował także, że deklarowana kwota finału WOŚP to 115 362 894 zł, a w tym momencie na koncie jest 15 461 752 zł. Zaznaczył jednocześnie, że 28. finał WOŚP zostanie rozliczony 8 marca i wtedy zostanie podana ostateczna kwota, jaką zebrano.\nCzytaj też: Jerzy Owsiak: rok temu był najtrudniejszy moment w historii WOŚP


COLLOQUIA BALTICA I\nHistoria i dziedzictwo kulturowe Bałtów stało się na przestrzeni kilku ostatnich dziesięcioleci przedmiotem badań uczonych różnych ośrodków naukowych zarówno w Polsce jak i za granicą. Dla jednych, jak np. dla badaczy polskich – jest to dziedzictwo ludu, który niegdyś zamieszkiwał część obszaru obecnej Rzeczpospolitej i który w naszej, narodowej i europejskiej historii miał znaczenie jedynie marginalne. Dla innych zaś dzieje Bałtów to część własnej historii, ważny aspekt budowania własnej tożsamości etnicznej i kulturowej.\nDla współczesnych mieszkańców dawnych Prus, które po 1945 roku znalazły się w granicach Rzeczpospolitej, Bałtowie i Prusowie to terra incognita, jakże często mylnie utożsamiana z niemiecką historią tych ziem. A jednak i tu powoli odradza się świadomość bałtyjskości tych ziem. Pojawia się zapotrzebowanie na wiedzę o dziejach ludzi, po których pozostały tu tylko tak nieliczne ślady.\nW obszarze naukowego zainteresowania problematyką bałtyjską w ostatnich latach zaczęto wyraźnie formułować potrzebę intensyfikacji badań interdyscyplinarnych nad tym zagadnieniem. W Olsztynie powstało Towarzystwo Pruthenia, skupiające zarówno ludzi nauki, jak i pasjonatów historii i kultury Bałtów. Swoim charakterem nawiązuje ono poniekąd do dawnej królewieckiej Altertumsgesellschaft Prussia. I właśnie z inicjatywy Stowarzyszenia Pruthenia olsztyńskie organizacje naukowe: Ośrodek Badań Naukowych i Instytut Historii i Stosunków Międzynarodowych UW-M, podjęły się organizacji cyklicznych, interdyscyplinarnych, międzynarodowych spotkań naukowych poświęconych problematyce bałtyjskiej.\nTegoroczne, pierwsze Colloquium, które odbyło się w dniach 23 – 24. 09. 2004 w siedzibie Ośrodka Badań Naukowych w Olsztynie, poświęcone było podsumowaniu stanu badań nad problematyką bałtyjską. Ośrodki polskie, w szczególności Instytut Archeologii i Uniwersytetu Warszawskiego stanowią tu, obok ośrodków litewskich – najważniejsze centra badawcze dziejów Bałtów. Właśnie przedstawiciele tych środowisk dominowali w programie wykładów Colloquium.\nDwa słowa jednak warto powiedzieć o samej formule zastosowanej przez organizatorów. Polegała ona na tym, że tematyka wykładów została z góry narzucona prelegentom, czas wykładu rozszerzono natomiast do pełnego wykładu akademickiego. Zmniejszyło to co prawda ilość wystąpień, zwiększyło jednak ich znaczenie i wartość poznawczą.\nReferaty wygłoszone podczas konferencji podejmowały problematykę etnogenezy Prusów w świetle źródeł historycznych i danych archeologicznych (prof. dr hab. W. Nowakowski – IA UW), dziejów Bałtów w okresie średniowiecza w świetle źródeł archeologicznych (dr W. Wróblewski – IA UW) i historycznych (dr hab. G. Białuński – UW-M). Odrębny nurt stanowiły zagadnienia lingwistyczne, którym poświęcił swój wykład dr Letas Palmaitis z Litwy.\nNiewątpliwie coraz trudniejsza staje się synteza wszystkich badań nad Prusami. W tym miejscu należałoby przywołać wysunięte przez dr W. Wróblewskiego postulaty, które powinny przyczynić się do zmiany tego stanu rzeczy. Po pierwsze istnieje pilna konieczność wypracowania archeologicznej definicji kultury pruskiej wczesnego średniowiecza (w tym okresie dziejowym, jest to możliwe), po wtóre powinna nastąpić próba ponownego przebadania dostępnych stanowisk archeologicznych z jednoczesnym ich porównaniem chronologicznym do chociażby kultur skandynawskich. Pojawia się tutaj konieczność odpowiedzi na pytanie czy i w jakim stopniu źródła archeologiczne świadczą o kontynuacji kultury pruskiej w okresie wpływów rzymskich czy okresie wędrówek ludów, oraz konieczność zadania sobie pytania: dlaczego zginęli Estowie a pojawili się Prusowie?\nW trakcie obrad odbyła się również dyskusja panelowa, która toczyła się wokół pytania: dlaczego Prusowie?, Pytanie to pojawiło się w trakcie rozmów kuluarowych konferencji. Dlaczego dziś powinniśmy zajmować się badaniami dziejów Prusów? – pytał prowadzący dyskusję dr W. Wróblewski. Wskazywano różne konteksty zainteresowania tą problematyką: społeczne, edukacyjne, kulturowe, ale istotną historycznie sugestię wysunął prof. W. Nowakowski. Trzeba się przyjrzeć znaczeniu i skutkom historycznym przywiązania Prusów do własnej tożsamości i ich niechęci do rezygnacji z wolności wobec prób włączania ich w chrześcijańską Europę. Przyglądać się temu procesowi należy w kontekście chrztu Polski w X wieku z jednej strony oraz w kontekście dziejów najnowszych i współczesnych decyzji politycznych Polaków z drugiej.\nColloquia Baltica będą się odbywały co dwa lata, kolejne zaś spotkania mają być poświęcane różnym aspektom historii i kultury Bałtów.\nBogdan Radzicki, Marta Śliwa\nInstytut Filozofii UW-M\nJest nam niezmiernie miło zaprosić Państwa do udziału w pierwszej edycji\nColloquia Baltica, które odbędą się w dniach 23-25 września 2004 roku w Olsztynie, w\nOśrodku Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, ul. Partyzantów 87.\nOrganizatorami Colloquia Baltica są:\nStowarzyszenie Miłośników Historii i Kultury Prusów „Pruthenia”\nWszystkie wystąpienia konferencyjne oraz głosy w dyskusjach zostaną opublikowane w pierwszym numerze pisma PRUTHENIA – rocznika Stowarzyszenia.\nPoniżej można przeczytać streszczenia wybranych wystąpień.\nUroczyste Otwarcie Colloquia Baltica.\nPrzewodniczy - prof. Jerzy Okulicz-Kozaryn\nReferat prof. dr hab. Wojciech Nowakowski IA UW\nDzieje Prusów. Stan badań i perspektywy rozwoju. Perspektywa archeologiczna.\nReferat dr Wojciech Wróblewski IA UW\nMiedzy faktami a mitem. Prusowie wczesnego średniowiecza w świetle źródeł archeologicznych.\nReferat dr hab. Grzegorz Białuński – OBN/PRUTHENIA\nDzieje Prusów w świetle badań historycznych.\nSesja II KOMUNIKATY.\nPrzewodniczy - dr Mirosław Hoffmann\nReferat dr Izabela Lewandowska IH UW-M\nProblematyka Prusów w badaniach Instytutu Mazurskiego w Olsztynie.\nReferat dr Maciej Karczewski UwB\nPierwsza powojenna inwentaryzacja grodzisk Pruskich na Mazurach.\nReferat mgr Jerzy Marek Łapo Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie\nW poszukiwaniu końca średniowiecza na Mazurach. Uwagi na marginesie badań wykopaliskowych na przykościelnym cmentarzu w Węgorzewie (Węgoborku).\nPrzewodniczy sesji: dr hab. Grzegorz Białuński\nReferat dr Andrzej Kowalski UMK Toruń\nWybrane aspekty kultury bałtyjskiej w świetle danych językowych.\nReferat dr Letas Palmaitis\nNowe badania nad językiem staropruskim.\nReferat doc dr V. Šimenas\nTematyka pruska w pracach litewskich archeologów.\nDyskusja Panelowa – Dziedzictwo kulturowe Prusów.\nPrzewodniczy: prof. Jerzy Okulicz-Kozaryn\nZakończenie drugiego dnia obrad, Kolacja.\nPrzewodniczący Komitetu Organizacyjnego Sekretarz Konferencji\ndr hab. Grzegorz Białuński dr Bogdan Radzicki


[C++] Tablica znaków - Programowanie - dobreprogramy - forum\n[C++] Tablica znaków\nanon61303975 Styczeń 26, 2017, 11:42rano #1\nWitam, mam problem z zadaniem z Symfonii C++:\n“Mamy tablicę znaków w której znajduje się długi C-string będący tekstem, składającym się z kilkunastu wyrazów. Napisz funkcję która przekopiuje ten C-string do dwóch innych tablic. W tablicy parzyste znaleźć mają się parzyste wyrazy C-Stringu, a w tablicy nieparzyste-nieparzyste wyrazy c-stringu. W obu docelowych tablicach wyrazy mają być oddzielone odstępami. Funkcja ta ma być wywoływana z trzema argumentami: adres tablicy źródłowej, adres tablicy na wyrazy parzyste i adres na nieparzyste”\nMam na to pomysł, nie wiem czy dobry: otóż wymyśliłem że można by zacząć kopiować c-string do tablicy nieparzyste aż napotka na znak spacji, wtedy pętla się przerwie, i przejdzie do kolejnej która od tego samego miejsca w c-stringu będzie kopiowała kolejny wyraz aż do spacji do tablicy parzyste. I żeby zapętlić te czynności użyłbym fcji rekurencyjnej i dał jakiś warunek przerwania( gdy string się skończy). Niestety nie daję rady sam tego napisać.\nnr47 (Sawyer47) Styczeń 28, 2017, 4:07rano #2\nRekurencja jest tu zbędna. Pokaż co sam zrobiłeś, bo poza tym opis brzmi bardzo sensownie.\nMusisz jakoś sobie zdefiniować odstęp (jakaś klasa znaków), za początek słowa można uznać następujące po sobie (początek tekstu lub odstęp, nie-odstęp), za koniec słowa odwrotnie: (nie-odstęp, odstęp lub koniec tekstu).\nGdy napotkasz początek słowa kopiujesz znaki do pierwszej tablicy aż do napotkania końca słowa i powtarzasz na przemian zmieniając tablicę docelową: pierwsza druga (to można zrealizować po prostu jako zamianę dwóch wskaźników ze sobą). Tak jak powiedziałeś, warunkiem zakończenia jest wyczerpanie się końca źródłowego tekstu.\nanon61303975 Styczeń 28, 2017, 4:07rano #3\nvoid funkcja( char zrodlo, char parzyste, char nparzyste)\nfor(i; ; i++)\nparzyste[i] = zrodlo[i];\nif(zrodlo[i] == ' ' )break;\nnparzyste[i] = zrodlo[i];\nTak wygląda tylko ten etap funkcji gdzie przekopiowane są dwa słowa. Niestety to nie działa.\nnr47, twój pomysł jest na pewno dobry, niestety chyba trochę za ciężki jak na moje dotychczasowe zdolności.\n_alex ([alex]) Styczeń 28, 2017, 4:07rano #4\nNa tym forum już była dłuuuuuga dyskusja na temat tego zadania z Symfonii, wystarczy poszukać.


pisanie – Matka Przełożona\n7 najczęściej popełnianych błędów na blogach + strony, które pomogą [PORADNIK]\nJęzyk polski jest wręcz stereotypowo uznawany za jeden z najtrudniejszych na świecie pod względem gramatyki. Nic dziwnego – nawet nam, którzy posługujemy się nim od urodzenia i regularnie obcujemy z językiem literackim – sprawia masę problemów. Zebrałam więc garść najczęściej spotykanych na czytanych przeze mnie blogach błędów i postanowiłam stworzyć krótki słowniczek-poradnik. Czytaj dalej „7 najczęściej popełnianych błędów na blogach + strony, które pomogą [PORADNIK]”\nMatka Przełożona Listopad 14, 2017 Grudzień 9, 2017 14 Komentarzy\nRecenzenci – z niżej podpisaną włącznie – to nie nieomylni guru, a recenzja, zwłaszcza blogowa, pozostaje zawsze tylko subiektywną opinią. Jednak czytając teksty na licznych blogach zauważam tendencję do dwóch rzeczy. Czytaj dalej „Grzechy recenzentów. Te wywołują u mnie wysypkę na tle nerwowym [MYŚLI LUZEM]”\nMatka Przełożona Listopad 4, 2017 Grudzień 9, 2017 29 Komentarzy


Strona główna Projekty i fundusze SPPW Lokale aktywizujące w Domu Pomocy Społecznej w Zborowie\nInstytucją Realizującą Szwajcarsko – Polski Program Współpracy dla województwa świętokrzyskiego jest Świętokrzyski Urząd Wojewódzki w Kielcach, który przyznał dofinansowanie w wysokości do 85 % wartości kosztów kwalifikowalnych projektu, co stanowi kwotę 2 431 587,84 zł (721 882,15 CHF). Obejmuje ona koszty kwalifikowalne robót budowlanych, szkoleń pracowników oraz działań promocyjnych. Całkowita wartość projektu wynosi 2 868 406,15 zł.\nSiedem lokali aktywizujących w Domu Pomocy Społecznej w Zborowie przeznaczonych jest dla 22 osób, z czego 6 lokali jest trzyosobowych i 1 lokal czteroosobowy.\nLokale są w pełni wykończone oraz wyposażone i posiadają:\nłazienkę wyposażoną w automatyczną pralko-suszarkę, ceramikę sanitarną,\ndoposażenie higieniczne, kabinę prysznicową, lustro, rozwiązania techniczne dla potrzeb osób starszych i niepełnosprawnych;\nLokale aktywizujące przeznaczone są dla osób, które ze względu na trudną sytuację życiową, wiek, niepełnosprawność lub chorobę, potrzebują wsparcia w funkcjonowaniu, lecz nie wymagają usług w zakresie świadczonym przez jednostki całodobowej opieki.\nDo ubiegania się o przyznanie lokali aktywizujących uprawnione są osoby starsze lub niepełnosprawne, które:\nOsobą uprawnioną do zamieszkania w lokalu aktywizującym jest osoba legitymująca się skierowaniem do lokalu, wydanym w trybie decyzji administracyjnej przez dyrektora lub innego upoważnionego pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Wójta, Burmistrza lub Prezydenta.\nPobyt w lokalu aktywizującym może wynosić w zależności od potrzeb od 6 do 24 miesięcy.\nKażdy mieszkaniec lokalu aktywizującego będzie miał prawo do korzystania w uzasadnionych sytuacjach z doraźnej pomocy pracownika Zespołu Terapeutyczno - Opiekuńczego domu pomocy społecznej oraz korzystania z terapii zajęciowej i sprzętu do rehabilitacji.\nMiesięczny koszt pobytu jednej osoby w lokalu aktywizującym (bez wyżywienia i rehabilitacji) wynosić będzie, przy pełnym obłożeniu lokalu (4 osoby w lokalu 60m2), około: 329,38 zł w sezonie grzewczym i 279,88 zł w sezonie letnim.\nTo nowoczesne rozwiązanie wprowadza do systemu pomocy społecznej nową usługę całodobowej opieki. Stwarza ona indywidualną ofertę dostępności do wsparcia, terapii i rehabilitacji dla ludzi wymagających pomocy. To oferta innowacyjna w stosunku do dotychczas proponowanych.