Klimacie Jauchsdorf – Na pewno śnieg • Kiedy jechać • Pogoda\nKiedy jechać, pogoda i klimat Jauchsdorf\nKiedy jechać Jauchsdorf, Austria\nNajkorzystniejszą porą na podróżowanie po Jauchsdorf w Austria jest od lipiec aż do wrzesień, kiedy to temperatury są przyjemne i średnie, a opadów jest niewiele. Najwyższa średnia temperatura w Jauchsdorf jest 24°C w lipiec a najniższa 2°C w styczeń. Pogoda i klimat Jauchsdorf nadaje się na sport zimowy.\nŚrednia wartość dla Jauchsdorf wynosi 6,3. Opiera się to na kilku czynnikach, takich jak średnie temperatury, prawdopodobieństwo opadów atmosferycznych i doświadczenia innych.\nW Jauchsdorf jest klimat kontynentalny. Jeśli chcesz wiedzieć, ile wynosi średnia temperatura w Jauchsdorf oraz kiedy pada tam najwięcej deszczu lub śniegu, możesz to szybko znaleźć poniżej. W ten sposób będziesz dobrze przygotowany. Nasze średnie miesięczne dane klimatyczne bazują na danych z ostatnich 30 lat.\nMiesięczny klimat Jauchsdorf\nZobacz wszystkie informacje o klimacie z Jauchsdorf\nJauchsdorf w skrócie\nWspółrzędne 47° 58' N, 12° 55' E\nW Jauchsdorf jest klimat kontynentalny. Latem jest ciepło, a zimą zimno. Średnia temperatura roczna dla Jauchsdorf wynosi 15° i spada tam rocznie 310 mm deszczu. Przez 196 dni w ciągu roku jest sucho z wilgotnością powietrza wynoszącą 75% i 4 w indeksie UV.\nKlimat Jauchsdorf styczeń\nZazwyczaj maksymalna temteratura w styczeń w w Jauchsdorf wynosi 2°, a najniższa -3°. Opady atmosferyczne w styczeń wystepują przez 11 dni, a ich całkowita ilość wynosi 151 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 7 dni jest sucho i a opady śniegu w styczeń występują średnio przez 13 dni.\nKlimat Jauchsdorf luty\nZazwyczaj maksymalna temteratura w luty w w Jauchsdorf wynosi 3°, a najniższa -4°. Opady atmosferyczne w luty wystepują przez 10 dni, a ich całkowita ilość wynosi 103 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 5 dni jest sucho i a opady śniegu w luty występują średnio przez 13 dni.\nKlimat Jauchsdorf marzec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w marzec w w Jauchsdorf wynosi 9°, a najniższa 1°. Opady atmosferyczne w marzec wystepują przez 14 dni, a ich całkowita ilość wynosi 120 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 9 dni jest sucho i a opady śniegu w marzec występują średnio przez 8 dni.\nKlimat Jauchsdorf kwiecień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w kwiecień w w Jauchsdorf wynosi 16°, a najniższa 7°. Opady atmosferyczne w kwiecień wystepują przez 17 dni, a ich całkowita ilość wynosi 98 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 10 dni jest sucho i a opady śniegu w kwiecień występują średnio przez 3 dni.\nKlimat Jauchsdorf maj\nZazwyczaj maksymalna temteratura w maj w w Jauchsdorf wynosi 19°, a najniższa 11°. Opady atmosferyczne w maj wystepują przez 24 dni, a ich całkowita ilość wynosi 185 mm. i ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 7 dni jest sucho.\nKlimat Jauchsdorf czerwiec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w czerwiec w w Jauchsdorf wynosi 22°, a najniższa 15°. Opady atmosferyczne w czerwiec wystepują przez 23 dni, a ich całkowita ilość wynosi 216 mm. i ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 7 dni jest sucho.\nKlimat Jauchsdorf lipiec\nZazwyczaj maksymalna temteratura w lipiec w w Jauchsdorf wynosi 24°, a najniższa 16°. Opady atmosferyczne w lipiec wystepują przez 22 dni, a ich całkowita ilość wynosi 180 mm. i ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 9 dni jest sucho.\nKlimat Jauchsdorf sierpień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w sierpień w w Jauchsdorf wynosi 24°, a najniższa 16°. Opady atmosferyczne w sierpień wystepują przez 19 dni, a ich całkowita ilość wynosi 154 mm. i ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 12 dni jest sucho.\nKlimat Jauchsdorf wrzesień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w wrzesień w w Jauchsdorf wynosi 20°, a najniższa 10°. Opady atmosferyczne w wrzesień wystepują przez 17 dni, a ich całkowita ilość wynosi 124 mm. i ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 13 dni jest sucho.\nKlimat Jauchsdorf październik\nZazwyczaj maksymalna temteratura w październik w w Jauchsdorf wynosi 14°, a najniższa 5°. Opady atmosferyczne w październik wystepują przez 15 dni, a ich całkowita ilość wynosi 110 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 15 dni jest sucho i a opady śniegu w październik występują średnio przez 1 dzień.\nKlimat Jauchsdorf listopad\nZazwyczaj maksymalna temteratura w listopad w w Jauchsdorf wynosi 10°, a najniższa 2°. Opady atmosferyczne w listopad wystepują przez 12 dni, a ich całkowita ilość wynosi 85 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 14 dni jest sucho i a opady śniegu w listopad występują średnio przez 4 dni.\nKlimat Jauchsdorf grudzień\nZazwyczaj maksymalna temteratura w grudzień w w Jauchsdorf wynosi 4°, a najniższa -2°. Opady atmosferyczne w grudzień wystepują przez 14 dni, a ich całkowita ilość wynosi 143 mm.. Ono w tym miesiącu w w Jauchsdorf przez 5 dni jest sucho i a opady śniegu w grudzień występują średnio przez 12 dni.\n14-dniowa prognoza pogody Jauchsdorf\nPrognoza pogody dla Jauchsdorf in Austria w ciągu najbliższych 14 dni to 20° do 13° met enkele dagen kans op lekkie opady deszczu lub umiarkowane opady deszczu.\nDoznania pogodowe Jauchsdorf\nCzy byłeś/byłaś w Jauchsdorf?\nOpisz swoje doznania pogodowe w Jauchsdorf, a zyszkasz szansę na wygranie 500 zł!\nHotele i apartamenty w Jauchsdorf\nJeśli nie chcesz rezerwować pakietu podróżnego, możesz znaleźć najtańsze hotele, apartamenty i inne miejsca zakwaterowania w w Jauchsdorf na Booking.com.\nBilety lotnicze do Jauchsdorf\n3 lotnisk, na które możesz polecieć, leżących najbliżej Jauchsdorf, to:\nZa pośrednictwem naszych partnerów poniżej możesz znaleźć najtańsze bilety lotnicze do Jauchsdorf. Kliknij na logo, żeby przenieść się na stronę internetową lub zobacz najtańsze loty wszystkich linii lotniczych bezpośrednio na Skyscanner.\nJauchsdorf leży w Austria leży w prowincji Salzburg. Jeśli chcesz zadzwonić do Jauchsdorf, należy wybrać +43 lub 0043 przed numerem telefonu, nie używając pierwszego zera z numeru telefonu (jeśli w nim występuje). Jeśli numer telefonu to np. 05012457809, to należy usunąć pierwsze zero i zadzwonić na +435012457809 lub 00435012457809.\nJauchsdorf leży w odległości 747 km w linii prostej od Warszawa. Lot z lotniska Lotnisko Chopina trwa około 2 godziny30.\nWspółrzędne geograficzne Jauchsdorf, Austria to latitude: 47.966667, longitude: 12.916667\nWspółrzędne GPS to N 47° 58' 0.1200", E 12° 55' 0.1200"\nW Jauchsdorf używa się waluty Euro jako środek płatniczy.\nRóżnica czasu Jauchsdorf\nW W Jauchsdorf jest teraz godzina 23:48 wieczorem w czwartek 1 październik 2020. Taki sam czas jak w Polska. Strefa czasowa Jauchsdorf to Europe/Vienna a czas w odniesieniu do Greenwich wynosi UTC+02.\nTe szczepienia mogą się różnić w zależności od osoby i/lub są zalecane na podstawie pobytu w w Jauchsdorf.


ks. Franciszek Kawiecki proboszcz parafii w Brwinowie\npowrót do strony tytułowej O rodzinie Kawieckich i nie tylko Galerie zdjęć\nKs. Franciszek Kawiecki\nProboszcz parafii św. Floriana w Brwinowie\n40 lat duszpasterzowania 1919 - 1958\nW marcu bieżącego roku przypada 50 rocznica śmierci księdza proboszcza, zatem godne jest przypomnienie jego sylwetki, albowiem Franciszek Kawiecki był nie tylko wieloletnim proboszczem brwinowskiej parafii i niezwykle szlachetnym człowiekiem, lecz także nauczycielem, znanym społecznikiem, oraz tym, który zastał w Brwinowie kościół drewniany a zostawił murowany.\nKsiądz Franciszek Kawiecki urodził się 14 sierpnia 1886 roku w Warszawie. Jego rodzice - Marcjanna z Kiejczów i Ignacy Kawieccy posiadali ośmioro dzieci, czterech chłopców i cztery dziewczynki. Jest wiadomo, że ojciec księdza mieszkał od 1872 roku w Warszawie, a w roku 1884 przeprowadził się wraz rodziną na ulicę Wiejską 11, gdzie dwa lata później przyszedł na świat przyszły proboszcz Brwinowa.\nNie wiadomo, gdzie ksiądz chodził do szkół i gdzie kończył gimnazjum, zapewne również w Warszawie. Wiadomo natomiast, że w roku 1905 wstąpił do Seminarium Metropolitarnego, a 5 lat później otrzymał święcenia kapłańskie. Od roku 1910 - do 1912 był wikarym w parafii w Tomaszowie Rawskim (dziś Mazowieckim,) później w parafii w Żyrardowie. W roku 1914 został proboszczem we wsi Dobra, w małej wiosce położonej między Łodzią a Strykowem.\nRok po zakończeniu I wojny światowej ksiądz Kawiecki przybył do Brwinowa, i mając zaledwie 33 lata objął probostwo po zmarłym księdzu Stefanie Sikorskim.\nAle to nie koniec niespodzianek. Również tego samego roku, w sąsiednim Milanówku powołano nową szkołę. Było to Humanistyczne Gimnazjum Koedukacyjne. Księdzu Kawieckiemu zaproponowano nauczanie religii we wszystkich klasach, oraz języka łacińskiego w klasie IV. Propozycja została przyjęta. Warto dodać, że w tym samym gimnazjum i w tym samym czasie uczyły trzy mieszkanki Brwinowa, panie - Jadwiga Warnkówna, Maria Poczobutowa i Stanisława Członkowska.\nBudową kościoła zajął się inżynier Mieczysław Wołkowiński, architekt z Warszawy. Wiosną 1927 roku jego projekt wystawiono na tablicy ogłoszeniowej, tuż przed kościołem i każdy mógł zobaczyć jak będzie wyglądała przyszła, brwinowska świątynia. Niestety, projekt od samego początku wzbudzał kontrowersje wśród wielu parafian. Spotkał się nawet z dezaprobatą kilku brwinowskich radnych. Ogólnie chodziło o to, że mieszkańcom nie podobała się zewnętrzna bryła kościoła - była według nich zbyt prosta, ciężka i za duża. Jednakże mimo licznych protestów projekt przeszedł bez poprawek i został zrealizowany.\n18 maja 1927 roku odbyło się przed starym kościółkiem uroczyste nabożeństwo i wmurowanie kamienia węgielnego. Mszę koncelebrował ksiądz proboszcz Franciszek Kawiecki, pomysłodawca i inicjator budowy, oraz czterech zaproszonych księży. Początkowo wszystko wskazywało, że nic się nie może przeciwstawić tak zbożnemu celowi. Tymczasem w 1929 roku cały kapitalistyczny świat ogarnął gigantyczny kryzys finansowy. Na giełdach światowych, oraz w kraju zapanował krach i galopująca inflacja. Wartość złotówki spadała z dnia na dzień, szalało bezrobocie i w konsekwencji pojawił się głód. Ksiądz Kawiecki widząc, co się wokół dzieje śpieszył z robotami, by uciec przed rosnącymi cenami, lecz niestety to się nie udało. Otrzymane z gminnej kasy spore dotacje, oraz zebrane pieniądze od parafian, szybko straciły na wartości i rozeszły się w lot. Prace budowlane trzeba było wstrzymać.\nNowe szanse pojawiły się dopiero po 2 latach. Oto właściciele brwinowskich dóbr - rodzina Wierusz Kowalskich - zaoferowała pomoc i przekazała na kościół 5 tysięcy złotych. Było to sporo. Jednak ze względów na chybotliwe ceny, plan budowy rozłożono na kilka etapów. W pierwszym etapie przystąpiono do wykończenia wysokiej wieży z dwoma dzwonami. W drugim przystąpiono do budowy bocznych naw. Pomysł tej budowy okazał się dosyć ciekawy - otóż mury tak budowano, by nowe otwory okienne wypadały na wprost witraży istniejącego kościółka, zatem wewnątrz było widno. W trzecim etapie zbudowano przedsionki, zakrystię i prezbiterium.\nOtrzymane pieniądze nie pokryły wszystkich wydatków, przeto ksiądz Kawiecki szukał w dalszym ciągu osób zamożnych, szczodrych i filantropijnych, i … znalazł. Była to również mieszkanka Brwinowa - pani Alicja Mińska, niezwykle zamożna osoba, współwłaścicielka dziennika „Kuriera Warszawskiego” i przyjaciółka Zygmunta Bartkiewicza. To za jego namową pani Mińska ufundowała komplet drzwi, 15 witraży i duży zegar na wieży. Koszty były niebagatelne.\nZ wyposażenia starego kościoła pozostało prawie wszystko, między innymi cztery zabytkowe ołtarze boczne - św. Floriana, św. Stanisława, św. Antoniego i św. Rocha; ołtarz główny pochodzący z pierwszej połowy XVIII wieku z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej w sukni z blachy srebrnej, a także ambona rokokowa zwieńczona figurą św. Andrzeja Apostoła; barokowa nastawa chrzcielnicy z grupą rzeźb przedstawiających chrzest Chrystusa pochodząca z XVIII wieku, oraz dwa krucyfiksy późnogotyckie pochodzące z XVI i XVII wieku. Warto dodać, że jednym z najstarszych zabytków kościoła jest kamienna kropielnica, która stoi opodal głównego wejścia. Proboszcz Kawiecki wspominał, że pochodzi z XIV wieku.\nPodczas budowy przeniesiono z wnętrza kościoła dwa bardzo stare, murowane grobowce należące do brwinowskich kolatorów - wymarłej rodziny szlacheckiej Zerków i rodziny Kazimierza hrabiego Kotowskiego, radcy Księstwa Warszawskiego i Marszałka Sejmiku Błońskiego. Prochy zmarłych, oraz nagrobne klepsydry przeniesiono do krypt pod kościołem. W okresie pogodnego lata 1937 roku cieśle rozebrali całkowicie drewnianą konstrukcję dachową i przystąpili do stemplowania i deskowania szalunku pod żelbetowy strop kasetonowy. Trzeba nadmienić, że przy wszystkich pracach ciesielskich i budowlanych wykorzystywano drewno ze stopniowo rozbieranego kościółka.\nGdy wreszcie wylano beton i stwardniał strop, robotnicy przystąpili do rozbiórki pozostałych, drewnianych ścian. Potem murarze przystąpili do wykańczania i tynkowania obszernego wnętrza. Nowy kościół, w porównaniu z innymi na Mazowszu odznaczał się wybitnie dużymi witrażami i niezwykłą jasnością wnętrza. Okazało się również, że posiada dobrą akustykę i ma starannie zaprojektowaną wentylację. W stropach, do dziś znajdują się cztery otwory z kratkami wentylacyjnymi nad prezbiterium i czterema kratkami w dużym suficie. Ta wentylacja posiadała ciąg naturalny i była wyprowadzona na poddasze, a z prezbiterium ponad dach, na zewnątrz. Dach kościoła pokryto ciemnowiśniową dachówką, tzw. holenderką, a obecnie blachą cynkową.\nKsiądz Kawiecki był proboszczem do 1958 roku, czyli przez 40 lat. To ewenement. Nikt spośród proboszczów, w całej Archidiecezji Warszawskiej nie pełnił tak długo tej funkcji. To świadczy niezbicie, że był kapłanem bardzo cenionym przez warszawskich biskupów i pewnie gdyby dopisywało mu zdrowie, dalej niósłby słowo boże, jako proboszcz. Tymczasem, w 1957 roku jego stan zdrowia nagle pogorszył się. Proboszcz zachorował na serce i nie mógł dalej pracować, także rok później, mając 72 lata przeszedł na zasłużoną emeryturę, a nowym proboszczem został Tadeusz Zakrzewski.\nKsiądz Franciszek mieszkał do końca życia w swoim pokoju, w starej plebanii. Opiekowała się nim cały czas Waleria Pokropek, natomiast opiekę medyczną zapewniała doktor Jadwiga Kozłowska i pielęgniarka Antonina Gzyra Jakubicz, obie panie z Brwinowa.\nKsiądz Franciszek Kawiecki zmarł 14 marca 1964 roku w wieku 77 lat. Pochowany jest na brwinowskim cmentarzu, obok swojej matki, brata i siostry.\nBrwinów – Marzec 2014.


Szeptane opowieści - Anna Dutkiewicz - opinia o książce (4251267) - Lubimyczytać.pl\nAnna Dutkiewicz /\n6,73 (26 ocen\ti\t11 opinii) Zobacz oceny\nMagda, miłośniczka rękodzieła, prowadzi nietypowy sklep pod nazwą Szeptane Opowieści. Razem z Piotrem, swoim pracownikiem, jeździ po kraju, wyszukując interesujących artystów. Tak poznaje niezwykłych ludzi, ich kłopoty i troski. Stara się pomóc każdemu, ale sama ma duży problem, by wprowadzić ład w swoim życiu. Z Piotrem łączy ją coś więcej, ale Magda wciąż tkwi w nieudanym związku z...\nboziaczek | 2017-05-06\n„Szeptane opowieści” to pozycja zdecydowanie dla kobiet. Magda wraz ze swoim wspólnikiem i bliskim przyjacielem Piotrem prowadzi sklep, w którym sprzedaje rękodzieło. Podróżuje po całym kraju szukając twórców i nietuzinkowych dzieł. Czasem takie spotkania i rozmowy stają się początkiem przyjaźni. Spotkania te są również okazją do poznania historii innych ludzi, które pomagają odkryć to, co w życiu naprawdę jest ważne.\nKsiążkę czyta się dość szybko i po przeczytaniu ostatniej strony zapomina się o czym była. Nie wyróżnia się na tle innych pozycji o podobnej tematyce. Dużym minusem tej powieści jest niestety główna bohaterka Magda. Jej niezdecydowanie, emocjonalne podejście do ważnych spraw, nieumiejętność podjęcia decyzji, unikanie konfrontacji i rozmowy, jest niesamowicie irytujące. Czasami ręce mi opadały; miałam ochotę nią naprawdę potrząsnąć. Dziwię się, że kobieta 30-letnia, zdradzona przez męża, chce rozwodu, ale dalej mieszka z mężem (i to przez długi czas), ponieważ ciężko rozstać się jej z domem i z tym co kiedyś miała, pomimo, że ma koło siebie tak wspaniałego i niezwykle wyrozumiałego mężczyznę jak Piotr – człowieka o anielskiej cierpliwości. A już z powodu jednego zdarzenia i nie dania możliwości wytłumaczenia się, czy choćby chwili rozmowy, Magda potrafi przekreślić związek z mężczyzną, którego kocha. Jest to dla mnie zachowanie irracjonalne i bardzo niedojrzałe. Dziwię się , że autorka uczyniła bohaterką tak osobę słabą i antypatyczną jaką jest Magda.


TenPoznan.pl » Wiadomości » Poznań: Zmiana kierunku ruchu powodu SPP Łazarz\nul. Potockiej fot. ZDM\n7 maja, 2021 7 maja, 2021 Lilia Łada\tBrak komentarzy\tłazarz, poznań, promoslider, promoten, ul. Potockiej, zdm, zmiana organizacji ruchu\nUlica Potockiej stanie się jednokierunkowa. Wyeliminuje to przejazdy kierowców spoza Łazarza, spowoduje uspokojenie ruchu i umożliwi przeniesienie parkowania z chodnika na jezdnię. Zmiany rozpoczną się 10 maja.\nDocelowo ulica będzie jednokierunkowa na odcinku między Głogowską i Łukaszewicza, ale zmiany rozpoczną się od odcinka między Głogowską a Lodową. To on w poniedziałek stanie się jednokierunkowy.\nMa to związek ze zmianami prowadzonymi na ulicy Głogowskiej, gdzie zamiast dwóch zbyt wąskich pasów jest jeden pas, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 40 km/h. Z tego powodu konieczne było również zmodernizowanie sygnalizacji świetlnej i właśnie z tym działaniem powiązana jest zmiana kierunku ruchu na odcinku ul. Potockiej, niezbędna, by zmiany przyniosły efekt.\n“Dotychczas ruch pomiędzy ul. Głogowską a Lodową odbywał się w dwóch kierunkach” – informuje ZDM. – “Od poniedziałku 10 maja jazda tym fragmentem ulicy będzie możliwa tylko w jednym kierunku: od ul. Głogowskiej do ul. Lodowej. Docelowo jeden kierunek ruchu na ul. Potockiej zostanie wprowadzony również od ul. Lodowej w stronę ul. Łukaszewicza (fragment od tej ostatniej do ul. Kolejowej pozostanie dwukierunkowy). Chociaż ul. Potockiej objęta jest etapem 7 wprowadzania SPP na Łazarzu, zmiany na odcinku pomiędzy ul. Głogowską i Lodową muszą być wdrożone wcześniej. Bez tego nie byłoby możliwe uruchomienie zmodernizowanych sygnalizacji świetlnych na skrzyżowaniach ul. Głogowskiej z ul. Potockiej, Potworowskiego i Stablewskiego”.\nWszystko dlatego, że – jak wykazują analizy wykonane przez Politechnikę Poznańską – ulicą Potockiej przebiega jeden z popularnych skrótów w tej części miasta, od skrzyżowania ul. Kolejowej i Hetmańskiej przez ul. Potockiej i Potworowskiego do ul. Głogowskiej. Jest wykorzystywany głównie przez kierowców spoza Łazarza, próbujących omijać ruchliwe skrzyżowanie ul. Hetmańskiej i Głogowskiej, dlatego wprowadzenie jednego kierunku ruchu na tym odcinku ul. jest niezbędne, bo uniemożliwi jadącym w stronę Górnego Łazarza robienie skrótu przez teren osiedla.\nOdpowiednie oznakowanie pionowe pomiędzy ul. Głogowską i Lodową w większości zostało już zamontowane, ale znaki są jeszcze zasłonięte – zaczną obowiązywać od poniedziałku 10 maja, wraz z nowym oznakowaniem poziomym.\nSposób parkowania po obu stronach ulicy zostanie zachowany, jednak samochody po stronie południowej będą parkować równolegle na jezdni. Piesi odzyskają dla siebie chodnik, bo był on dotąd zastawiony był przez auta. Na jednokierunkowym odcinku ul. Potockiej wprowadzony będzie kontraruch rowerowy. Ponadto ulica objęta zostanie strefą ograniczonej prędkości „Tempo 30”, a skrzyżowanie z ul. Lodową stanie się równorzędne.\nPrace na ul. Potockiej powinny rozpocząć się i zakończyć 10 maja, ale wszystko zależy od pogody. Jeśli będzie padać, prace mogą się przedłużyć. Nowa organizacja ruchu w tym miejscu zacznie obowiązywać bezpośrednio po jej wprowadzeniu. Natomiast odpłatność za postój będzie uruchomiona dopiero po zakończeniu i zweryfikowaniu organizacji ruchu na całym obszarze etapu 7 wdrażania łazarskiej SPP.\nPodczas prac na ul. Potockiej obowiązywać będzie zakaz zatrzymywania się, kierowcy muszą więc przeparkować swoje samochody – albo zostaną one odholowane na koszt właścicieli. Wtedy, by odzyskać auto, trzeba będzie zapłacić 520 złotych za holowanie, 40 zł za każdą rozpoczętą dobę postoju na parkingu strzeżonym, a także uiścić mandat karny wystawiony przez straż miejską.


Żelazny kruk 1. Wyprawa [Rafał Dębski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00213 003756 21318982 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Rafał Dębski Liczba stron: 304\nISBN: 978-83-7686-741-0 Data wydania: 2018-09-19\nRedakcja: Dominika Repeczko Korekta: Ewa Mościcka, Elżbieta Śmigielska Skład i łamanie: Robert MajcherCopyright © Rafał Dębski 2018 Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o. Projekt okładki © Piotr Sokołowski, Warszawa 2018ISBN 978-83-7686-741-0Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o. ul. Ludwika Mierosławskiego 11a 01-527 Warszawawww.wydawnictwo-jaguar.pl youtube.com/wydawnictwojaguar instagram.com/wydawnictwojaguar facebook.com/wydawnictwojaguar snapchat: jaguar_ksiazkiWydanie pierwsze w wersji e-book Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2018Skład wersji elektronicznej: konwersja.virtualo.pl\nSpis treściMapaRozdział 1. Syn kowalaRozdział 2. Leśna kryjówkaRozdział 3. VerillaRozdział 4. Stalowe szpony strachuRozdział 5. DecyzjaRozdział 6. GródRozdział 7. Baron di RukkonRozdział 8. Kupiecka karawanaRozdział 9. Kupiec HarimiRozdział 10. Stolica księstwaRozdział 11. Zaułki SalmaryRozdział 12. Mistrz wróżbiarstwaRozdział 13. Pierwszy tropRozdział 14. GrzywaRozdział 15. W drogę!Rozdział 16. Kemarski MoczarRozdział 17. Noc na bagnachRozdział 18. Trakt do MigryRozdział 19. Stolica Berwen i okoliceRozdział 20. Świątobliwy SzatriRozdział 21. Próba prawdyRozdział 22. Modlitwa i radaRozdział 23. Wiedza i zdradaWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nRozdział 1Syn kowala Srebrzysta ryba zatrzepotała na końcu linki. Mocno opalony chłopiec z wielką wprawą chwycił stworzenie, zdjął je z haczyka. – Za mała jeszcze jesteś, żeby iść do garnka – mruknął, przyglądając się rybce. Wypuścił ją z powrotem do wody, umieścił na miejscu nową przynętę i znów zarzucił wędkę. Właściwie mógłby już wracać do domu, gdyż połów tego dnia całkiem się udał. I również dlatego mógł sobie pozwolić na wspaniałomyślność w stosunku do wodnej istoty. Ale nad rzeką zrobiło się tak przyjemnie, że postanowił zostać jeszcze trochę. Ciekawe, czy ojcu równie dobrze udała się wyprawa łowiecka. Nie było go w domu już drugi tydzień, a to mogło oznaczać zarówno powodzenie, jak i coś wręcz przeciwnego. Doświadczony myśliwy zazwyczaj wracał z bogatym łupem, ale zdarzało się również, że przynosił kilka marnych wiewiórczych futerek. Leśne duchy bywają kapryśne, a przynajmniej ojciec tak uważał. Chłopiec spojrzał w błękitne niebo i uśmiechnął się błogo. Koniec wiosny był piękny. Nie jak w zeszłym roku, kiedy o tej porze padało i trzeba było przynosić dużo chrustu, żeby ogrzać dom. Ojciec też łowił niewiele, wracał ponury z wielodniowych wypraw. Ten rok zapowiadał się jednak doskonale. Rozmyślania przerwało chłopcu drgnięcie wędki. Bijący czerwienią w oczy spławik z piór karmazynowej gęsi zanurzył się mocno, co świadczyło, że przynętę wzięła większa ryba. Młody człowiek czekał cierpliwie, aż spławik pójdzie jeszcze dwa razy w dół, zanim zaciął z wprawą. Od razu poczuł, że ma do czynienia z prawdziwym wodnym potworem. Wędzisko wygięło się w łuk, zatrzeszczało, a on sam o mało nie wpadł do rzeki, kiedy stwór szarpnął potężnie. – Na wszystkich bogów, to mi się trafiło – mruknął chłopiec pod nosem. – Szkoda, że nie ma nikogo do pomocy. No cóż, Evahu, musisz radzić sobie sam, nie oglądać się na innych. Ostatnie słowa często powtarzał ojciec, kiedy mały Evah potrzebował pomocy przy prostych czynnościach, jak zawiązanie rzemyków kaftana czy zmiana słomy w sienniku. Ciągnął z całych sił, opuszczając wędzisko ku wodzie, żeby sprężysty kij nie pękł. Ale solidne wędzisko nie poddawało się łatwo. Evah obawiał się tylko o linkę. Wprawdzie została porządnie spleciona z włókien czeremuchy i wzmocniona bardzo mocną jedwabną nicią, ale nikt nie używał tego rodzaju sznurka do połowu dużych stworzeń rzecznych. W tym celu splatano linki z mocniejszych materiałów, a ich końce, narażone na przecięcie ostrymi zębami albo wypustkami rogowymi rzecznych potworów, zbrojono metalem. „Kto wie, może to sum?” – przemknęło chłopcu przez głowę. Przestraszył się tej myśli. Z sumem rogatym ledwie sobie radzili dorośli mężczyźni, a co dopiero on. Lepiej, żeby to był jednak po prostu duży szczupak. Ciągnął z całych sił, a właściwie nie tyle już ciągnął, co zaparł się bosymi piętami w trawę niewysokiej skarpy, próbując nie dać się zawlec w nurt poniżej. Widział cielsko tuż pod powierzchnią, raz i drugi płetwa rozchlapała wodę, wreszcie na chwilę wynurzył się wielki łeb, zwieńczony dużymi, ostro zakończonymi wypustkami. A jednak sum rogaty! W pierwszej chwili Evah miał już wypuścić wędzisko, zrezygnować z walki, lecz zaraz pomyślał, jak wielką by się okrył chwałą, gdyby przytargał do wioski taki łup. Zazdrościliby mu nawet najsprawniejsi poławiacze, a Verilla... Och, jakże by na niego patrzyła. Może z jeszcze większym podziwem niż wtedy, kiedy pomógł ojcu upolować wielkiego dzika, który pustoszył pola rolników nie tylko z ich wsi, lecz także kilku okolicznych. Tyle że wtedy nie on, lecz ojciec najpierw postrzelił bestię z kuszy, a potem walczył z nią, mając tylko oszczep w dłoni. Zasługą chłopaka było tylko to, że odwracał uwagę dzika, krążąc wokół walczących i rzucając w niego szyszkami. Niemniej, ojciec i tak był pełen uznania dla odwagi chłopca. „Niejeden doświadczony myśliwy nie odważyłby się zbliżyć do tego olbrzyma – mówił potem, gdy cała wioska zgromadziła się przy ognisku, aby wysłuchać opowieści. – A ten smyk podchodził na dwa, trzy kroki i trzaskał w niego, czym popadnie. Gdyby nie to, że dzik musiał się oganiać również od Evaha, sam nie dałbym rady”. Chłopak uważał, że jest w tym sporo przesady, nie protestował jednak. Spojrzenie jasnych oczu Verilli zdawało się w tamtej chwili bezcenne. Ryba szarpała się coraz mocniej. W każdej chwili mogło w końcu nie wytrzymać albo napięte w tej chwili do granic drewno wędziska, albo linka. Ależ przydałby się ktoś odważny z ościeniem, kto by wszedł do wody i przebił cielsko suma. Musiałby być przy tym nie tylko odważny ale i wprawny, aby trafić prosto w serce, bo inaczej rybsko mogłoby na niego zaszarżować niczym ranny dzik. Sum rogaty był wyjątkowo niebezpieczny dla nieuważnych lub zbyt pewnych siebie śmiałków. Niejeden skończył pojedynek z rybą na dnie rzeki, zamiast zasłużyć na podziw współmieszkańców. Jednak w tej chwili Evah o tym nie myślał. Zapalił się w zmaganiach, strach przed groźnym rzecznym stworem odszedł gdzieś daleko, zastąpiły go zawziętość i podniecenie walką. Gdyby tak się udało... Gdyby się udało! Wparł się mocniej stopami w darń, ale sum powoli i nieuchronnie ciągnął go ku krawędzi skarpy. Jeśli nie utrzyma się na brzegu, w wodzie będzie musiał zrezygnować i czym prędzej uciekać. Przebiegło mu przez myśl, żeby wydobyć nóż, paść na ziemię i wbić go w grunt, trzymając wędkę jedną ręką. Widział kiedyś, jak coś podobnego zrobił Sinoh, wytrawny rybak. Jednak Evah zdawał sobie sprawę, że jest zbyt słaby, aby utrzymać suma w ten sposób. Wędzisko natychmiast wyśliźnie się z zaciśniętych palców. Do krawędzi została nie więcej niż stopa, potem piędź... Zaparł się jeszcze mocniej, pociągnął ostatkiem sił. Miał nadzieję, że rogaty siłacz szarpiący się na haczyku również jest już chociaż odrobinę zmęczony. I nagle ręce z wędką wystrzeliły do góry, a Evah potoczył się i padł na trawę z takim impetem, że na dłuższą chwilę odebrało mu oddech. Dopiero po kilku uderzeniach serca zrozumiał, że stało się to, czego się właśnie obawiał. Linka nie wytrzymała, nie wiedział tylko na razie, czy pękła, czy uległa zębom suma. W zasadzie było to obojętne. Zdobycz uszła w głębinę. Na razie leżał tylko, usiłując wciągnąć powietrze głębiej niż tylko do gardła. Wreszcie się udało i zaczął szybko oddychać, wyrzucając z siebie zmęczenie. – No proszę, Evah, niby dumny syn wielkiego myśliwego Krunnaha, a z rybą nie umie sobie poradzić! Żeby takiego dużego chłopaka byle płotka zmordowała – rozległ się nagle drwiący głos. Evah od razu go rozpoznał, zerwał się, chociaż ciało zdawało się zaklinać duszę na wszystkie świętości, żeby tego jeszcze nie robić. Domyślił się, że Norog miał niezłą zabawę, obserwując jego zmagania. – W naszej rzece nie ma płoci – burknął. – Ponoć w dole je łowią, lecz nie tu. To był... – Jak nie płotka, to okoń – zarechotał Norog. Był starszy od Evaha i wyższy o pół głowy. – Tak czy inaczej, wstyd dać się pokonać takiej drobnicy. Evah pobladł z oburzenia, zupełnie zapomniał o zmęczeniu. – Sam widziałeś, że miałem na końcu linki wielkiego suma... – Widziałem, widziałem – przerwał mu Norog. – Zaraz powiesz, że okoni też się u nas nie łowi. Biorą tylko szczupaki i wielkie sumy. – Okonie akurat są – odparł Evah. Postanowił, że nie pozwoli się wyprowadzić z równowagi. – Złowiłem dzisiaj trzy. Są też klenie i wiele innych. Muszę ci to tłumaczyć jak małemu dziecku? Norog wzruszył ramionami. – Co za różnica? Nie umiesz złapać marnej ryby, a chcesz złowić dziewuchę? Jak prawie podczas każdej ich rozmowy – o ile utarczki słowne można nazwać rozmową – zeszło na Verillę. Norog uważał, że dziewczyna powinna się spotykać z nim i z nikim innym, ale ona wolała towarzystwo Evaha, choć był od konkurenta młodszy i pochodził z uboższej rodziny. Ojciec Noroga miał kuźnię, a jego stryj dzierżawił młyn o trzy stajania w górę rzeki. – Nie twoja rzecz – warknął Evah. Bezczelność i pewność siebie Noroga były znane w całej okolicy. Miał się za równego jeśli nie potomstwu starosty, to przynajmniej dzieciom grodzkiego poborcy podatkowego. – Moja czy nie, lepiej nie łaź więcej pod chatę Verilli. Ja i ojciec mamy co do niej swoje plany. Evah wzruszył ramionami. Myślałby kto, że taki szczeniak już gada o ożenku. Toż jeszcze mleko miał pod nosem. On sam również, ale nie przychodziły mu do głowy podobne myśli. Wszyscy byli jeszcze dziećmi. Podrośniętymi wprawdzie, ale dziećmi. Norog był wysoki i solidnie zbudowany po ojcu, ale Evah niewiele przecież ustępował mu wzrostem, a gdyby byli w jednym wieku, może byłby nawet wyższy. Ojciec śmiał się, że Evah posturę odziedziczył po dziadku, bo sam myśliwy był niezbyt wysoki, szczupły, niektórzy mówili, że wręcz chudy. Co nie zmieniało faktu, że był też silny, a przy tym zwinny, a do tego służył przez kilka lat w armii pod namiestnikiem królewskim, potrafił więc także walczyć i uczył syna sztuki władania nie tylko mieczem, lecz także włócznią i toporem. I oczywiście łukiem, ale to już z racji profesji, którą się parał po powrocie z wojska. Właśnie w nagrodę za dobrą służbę otrzymał pozwolenie na polowanie w okolicznych lasach należących do barona Edmira Salazara di Rukkona. Baron nie był zachwycony, ale glejt kancelarii królewskiej to poważny dokument, szczególnie zaopatrzony w pieczęć wszechwładnego namiestnika Oresta de Verry. Rzecz jasna, ojciec nie poznał osobiście wysokiego urzędnika, widział go jedynie z daleka na polu bitwy, z bliska zaś ledwie raz podczas dekorowania medalami za dzielność, ale to właśnie on podpisywał podobne pergaminy. – Będę chodził, gdzie mi się podoba – oznajmił Evah, patrząc prosto w oczy Noroga. Stali od siebie o kilka kroków. – Nie możesz mi rozkazywać. – Jak ja cię nie pogonię, zrobi to jej ojciec – ostrzegł syn kowala. – Nie widzi mu się, że zawracasz w głowie dziewczynie. Golce jesteście z tym twoim rodzicem, ot co. Golce i zwyczajne nieroby... Tego było Evahowi za wiele. Zupełnie zapomniał o zmęczeniu, o sumie i ciężkiej walce. Zanim zdążył pomyśleć, przyskoczył do starszego i silniejszego wyrostka. A tamten tylko na to czekał. Wiedział, że na kije nie sprosta młodszemu chłopakowi, ale w zwyczajnej bójce do tej pory zawsze brał górę, choć sam przed sobą nie przyznawał się, że sprawiało mu to coraz większą trudność. Na widok Evaha matka załamała ręce. Miał podbite oko, z nosa musiała mu niedawno lecieć krew, bo widać było czerwone smugi na byle jak zapranej w rzece, potarganej koszuli. – Skaranie boskie z tobą! – wykrzyknęła. Śpiąca w chuście przewieszonej przez szyję i ramię kobiety dziewczynka poruszyła się niespokojnie. – Znów się biłeś? Evah nie odpowiedział. Podał matce lniany worek z rybami, a potem poszedł do studni. Nabrał lodowatej wody i wylał zawartość cebrzyka na głowę. Wstrząsnął nim dreszcz od zimna, ale nieco ustało łupanie w lewej skroni i ból w stłuczonym policzku. – Ojciec będzie zły, jak wróci – wyrzekała matka, która poszła za synem. – Tyle razy mówił, żebyś się z kowalami nie zadawał i nie zadzierał. Mogą nam mocno zaszkodzić, jeśli się rozeźlą. – Ja mogę się nie zadawać – burknął Evah. – Tylko że to Norog łazi za mną, nie ja za nim. Matka machnęła ręką i udała się do kuchni gotować polewkę rybną. Tak naprawdę była zadowolona, bo syn przyniósł spory połów, ale nie zamierzała go za to chwalić, skoro wdał się w bójkę mimo tylu ostrzeżeń. A Evah pomyślał, że tym razem kowal może się naprawdę rozeźlić. Bo okazało się, że to syn myśliwego dał porządnie w kość Norogowi. Po raz pierwszy. A ojciec pokonanego przecież zawsze szczycił się, że jego latorośl potrafi stłuc każdego chłopaka w okolicy. Na dodatek, już odchodząc, Norog mocno się odgrażał, że jego rodzic przyjdzie na skargę do domu Evaha. Nie potrafił się pogodzić z przegraną, która zresztą zaskoczyła młodszego chłopca równie mocno jak jego. Przecież kiedy ostatni raz się poczubili... Evah potrząsnął głową i zmarszczył brwi. Zaraz, ostatnim razem Norog przecież wygrał podstępem! W pewnej chwili sypnął przeciwnikowi piaskiem w oczy, a potem bił go gdzie popadnie, bez zastanowienia i litości! Tutaj nie mógł czegoś podobnego zrobić, bo tarzali się po trawie. Wychodziło na to, że syn myśliwego stawał się mocniejszy od syna kowala. A jeśli nie mocniejszy, to na pewno o wiele sprytniejszy i lepiej sobie radził w walce. Poza tym chwyty, których tak cierpliwie uczył go ojciec, zaczynały dobrze działać i przynosić prawdziwe efekty dopiero teraz, kiedy siły chłopców nieco się wyrównały. Evah znów zakręcił kołowrotem, wyciągając z ciemnej czeluści studni pełne wiadro. Spojrzał na przejrzystą ciecz i uśmiechnął się. Gdyby woda w rzece była tak kryształowa, widziałby wszystko do samego dna. Żadna ryba nie ukryłaby się przed jego wzrokiem, a dzięki temu mógłby wybranej zarzucić przynętę tuż przed jej pysk. Ale to były tylko marzenia. Ojciec twierdził, że nigdy nie widział przejrzystej rzeki, a już na pewno jeśli była tak duża jak Mrvina. Bo w górskich potokach było inaczej, tam łowiono ryby nawet gołymi rękami. Evah opryskał twarz wodą, zmoczył rękaw koszuli i przyłożył go do policzka. Poczuł ulgę, ale nie trwała długo, bo materiał zaraz zagrzał się od ciała i trzeba było znów go zwilżyć. Teraz miał chwilę na to, żeby pomyśleć dokładniej o przebiegu walki. Kiedy rzucił się na Noroga, ten chciał swoim zwyczajem zejść z linii ataku i podciąć przeciwnika. Tym razem jednak się przeliczył. Evah tylko udał szaleńczą szarżę. Wyczekał do ostatniej chwili, kiedy syn kowala zacznie unik, i podążył z impetem w tę samą stronę. Norog był zaskoczony, kiedy upadł i potoczył się po ziemi. Wstał błyskawicznie, ale Evah już przy nim stał. Nie bił podnoszącego się przeciwnika, nie chciał mu zrobić krzywdy, chociaż Norog nigdy nie zważał na to, że atakuje bezbronnego. „Jeśli kiedyś będziesz musiał walczyć o życie, nie wahaj się – mawiał ojciec. – Gdy rzecz idzie o sprawy najważniejsze, człowiek nader często nie ma wyjścia, musi okazać brutalność. Ale w zwykłej bójce pilnuj przede wszystkim, aby samemu nie doznać niepotrzebnej krzywdy, ale też nie skrzywdzić niepotrzebnie tego drugiego”. Norog niespodziewanie szczupakiem rzucił się na nogi Evaha, zanim jeszcze całkiem się wyprostował. Syn myśliwego odskoczył w samą porę, tak że jego przeciwnik zarył w trawę. Mógł go teraz kopnąć w brzuch albo w głowę, jednak wciąż się powstrzymywał, pamiętając o naukach ojca. Przyszły dziedzic majątku kowali przetoczył się i poderwał na równe nogi. – Rozgniotę cię! – warknął. Evah pokręcił tylko głową. Słyszał to za każdym razem. Owszem, przegrywał pojedynki, jednak przeciwnik nie ważył się nigdy pobić go do nieprzytomności. Nie miał zresztą możliwości, najczęściej sam zmęczony tak bardzo, że ledwie dyszał. Norog rzucił się z pięściami. To wtedy Evah otrzymał ciosy w policzek i skroń. Ale atak nie trwał długo, bo młodszy chłopak przejął rękę przeciwnika, wykręcił ją i pchnął Noroga tak mocno, że ten znów upadł i potoczył się po ziemi. Najwyraźniej nie mógł uwierzyć, że nie poradzi sobie z Evahem, ufał w przewagę siły i popełnił kolejny błąd. Spróbował chwycić syna myśliwego wpół, unieść go i rzucić na ziemię. Zamiast tego sam wylądował na trawie z takim impetem, że stracił oddech. Leżał przez chwilę, zanim znów się zerwał i zaszarżował, tym razem próbując pokonać przeciwnika bykiem. Evah tylko wystawił kolano i... właściwie było po walce. Norog z rozbitym nosem legł na ziemi, zaczął się po niej tarzać, trzymając się za twarz i miotając obelgi na młodszego chłopca. Sypał tak paskudnymi słowami, że przez chwilę Evah miał ochotę jeszcze mu przyłożyć, nie bacząc na to, że tamten leży. Ale w tej chwili dotarło do niego, że oto właśnie zwyciężył w odwiecznej batalii z synem kowala! Norog stracił ochotę do walki, nie zamierzał wstawać. Obawiał się nowego upokorzenia i kolejnej porcji bólu. Evah uniósł głowę, spojrzał na korony drzew i niebo. A potem roześmiał się radośnie. – Co jesteś taki wesół? Chłopiec aż podskoczył, kiedy tuż obok rozległ się cichy głos. – Tato?! – Wytrzeszczył oczy na szczupłego, niewysokiego mężczyznę, który opierał się o studnię po drugiej stronie. Miał na sobie zgrzebną koszulę, przy pasie długi myśliwski nóż, przez plecy przerzucony solidny łuk. – Będziesz musiał mi pomóc – powiedział mężczyzna. – Udało się polowanie jak rzadko, dlatego sam nie dam rady przenieść wszystkiego naraz, a nie chcę chodzić dwa razy, żeby ktoś nie podejrzał, gdzie chowam zdobycz. Zjemy coś i wieczorem pójdziemy do lasu. Przyjrzał się uważnie synowi, zmarszczył brwi. – Znów biłeś się z kowalukiem? – spytał. Evah pokiwał tylko głową. – I znów przegrałeś? – Ojciec zlustrował sylwetkę syna, popatrzył mu w oczy. – O nie, po oczach widzę, że wygrałeś. I nie jesteś taki sponiewierany jak zazwyczaj. Evah ponownie przytaknął bez słowa. – To świetnie, synu. Kowal pewnie będzie wściekły i wymyśli coś, żeby nam dopiec, ale to doskonale. – Mama nie jest taka zadowolona – mruknął Evah. Myśliwy roześmiał się. – Martwi się o ciebie, to zrozumiałe. Ale dla mnie to ważny dzień. Skoro potrafiłeś wlać temu pniakowi, to znaczy, że poradzisz sobie w życiu. Oby tylko duma cię zbytnio nie rozdęła. Nie ma nic gorszego dla wojownika i łowcy, niż zanadto uwierzyć we własne siły. Dotknął rozbitego policzka syna. – To również nauczka. Jeśli podejmujesz walkę, musisz być przygotowany, że sam solidnie dostaniesz. Zapłaciłeś cenę za pokonanie Noroga. Twoje obrażenia nie są jego zwycięstwem, ale twoją stratą. Zapamiętaj tę chwilę na zawsze. Nieraz udało mi się wyjść z bitew bez szwanku, ale szybko nauczyłem się, że to nie dzięki moim wielkim umiejętnościom. Miałem po prostu trochę szczęścia. Innym razem zaś go nie miałem i płaciłem za to krwią oraz bólem. Ten, kto wie, jak bolą rany, sam później nie jest taki skory do ich zadawania. Może kowaluk też się dzisiaj czegoś nauczył. Myśliwy zamilkł na chwilę, a potem uśmiechnął się smutno. – Chociaż, prawdę mówiąc, wątpię. Prędzej poleci do swojego ojczulka na skargę, niż zastanowi się, dlaczego dostał cięgi. Poklepał syna po ramieniu. – Chodź do domu. Już stąd czuję, że matka szykuje ryby. Głodny jestem jak wilk. Evah ruszył za ojcem. Czuł dumę ze zwycięstwa, ale też dziwny smutek. Ojciec niby go pochwalił, ale też zarazem jakby zganił. Chociaż nie, nie zganił. Wyglądało to tak, jakby starał się odebrać synowi radość ze zwycięstwa. A może wcale się z niego nie cieszył? Może w głębi duszy obawiał się zemsty kowali tak samo jak matka? Nie, to niemożliwe! Ojciec nie bał się nikogo i niczego! Nawet wielkiego i zwalistego kowala. To tamten schodził myśliwemu z drogi. Niechętnie i rzucając złe spojrzenia, ale schodził. Musiało w tym niespodziewanym smutku chodzić o coś innego. Evah westchnął ciężko – świat dorosłych bywał bardzo skomplikowany, a coraz bardziej stawał się jego udziałem.\nRozdział 2Leśna kryjówka Siedzieli przy małym ognisku, trzymając kije, na końcach których piekło się nad płomieniem aromatyczne mięso. Krople tłuszczu od czasu do czasu skapywały w żar, wzniecając iskry, a potem paliły się z sykiem. – Co mogłem, zasoliłem – opowiadał ojciec. – Dopóki wystarczyło soli oczywiście. Trzeba będzie udać się do grodu na targ, żeby sprzedać trochę skór i kupić sól. Zapowiada się obfity rok. – To znakomicie – ucieszył się Evah. – Weźmiesz mnie ze sobą na polowanie? – Wezmę – odparł Krunnah. – Tylko na razie pilnuj się i sprawuj dobrze, żeby matka znów za karę nie zabroniła ci iść. Bójki z kowalukiem na pewno nie pomogą. – No przecież nie będę stał jak kołek i pozwalał się znieważać albo wręcz bić – burknął chłopiec. – Pewnie, że nie – zgodził się ojciec. – Dlatego postaram się ugłaskać matkę. Zresztą nie ruszę wcześniej niż za parę dni, bo trzeba skóry wyprawić i mięso uwędzić. Myśliwy z dumą opowiadał synowi o łupach z polowania. We wnyki wpadło z dziesięć zajęcy, zdołał ustrzelić dzika i czteroletniego jelenia. A jeszcze do tego kuny i inne stworzenia, których skórki można sprzedać. Wprawdzie futra nie były tak gęste jak zimą, więc mniej cenne, ale zysk zapowiadał się i tak naprawdę niezły. Wracając, zabrał tylko cztery zające i trochę innej drobnicy. Całe pozostałe dobro spoczywało w ukrytej przemyślnie ziemiance, którą ojciec wykopał, jeszcze kiedy Evah był mały, a potem z pomocą dorastającego syna znacznie ją powiększył. Można tam było nie tylko ukrywać łup, lecz także nawet zamieszkać. Oczywiście nie teraz, kiedy znajdowało się w środku tyle dobra. Zapach skór i mięsa mógł przyprawić o zawroty głowy. Dotąd nikt nie zdołał wytropić kryjówki myśliwego. Ale też i ludzie ze wsi nie bardzo się do tego kwapili. Owszem, kowal chętnie by się dobrał do tego miejsca, chociażby po to, żeby zrobić na złość nielubianemu człowiekowi, ale klocowaty olbrzym był zbyt nieruchawy i mało zmyślny, żeby odgadnąć tajemnice Krunnaha, nie miał zaś się nawet kim wyręczyć. Rolnicy nie chcieli zadzierać z byłym żołnierzem, a poza tym cenili go i darzyli sympatią. Nie tylko dlatego, że umiał walczyć jak żaden z nich, ale przede wszystkim ze względu na to, że nigdy nie odmawiał pomocy, a jego żona znała się na leczeniu i również nie skąpiła potrzebującym ziół. Mięso dopiekło się wreszcie i wygłodniały Evah zaczął je łapczywie pochłaniać, parząc sobie usta. Ojciec patrzył na niego z uśmiechem. – Nigdy nie należy się zbytnio śpieszyć – powiedział. – Ale młodość jest niecierpliwa, jeszcze cię życie tego nauczy. Pożywiali się w milczeniu, a kiedy skończyli, Krunnah zarządził ciszę nocną. Evah, zmęczony przeżyciami minionego dnia i drogą przez las, zasnął natychmiast, ale myśliwy siedział jeszcze długo przy ogniu, dorzucając gałązki i rozmyślając o przyszłości. Nie bardzo chciał, żeby jego syn został myśliwym, bo zbyt wiele zależało w przypadku tego zajęcia od szczęścia i pańskiej łaski, a przywilej odławiania grubszej zwierzyny nie miał przejść na potomka Krunnaha. Aż taki łaskawy królewski namiestnik nie był. Jeszcze bardziej nie miał ochoty nakłaniać Evaha, żeby zgłosił się do wojska. W czasie pokoju to całkiem znośna służba, ale nigdy nie wiadomo, kiedy wybuchnie wojna, jako że wszystkie królestwa i księstwa dookoła patrzyły na siebie wrogo i czyhały tylko na okazję, żeby urwać innym jakieś ziemie. Wprawdzie myśliwy uczył syna bić się wedle najlepszego własnego wyszkolenia, jednak tylko po to, żeby chłopak radził sobie w życiu i umiał ocalić własną głowę. Nie powinien jej narażać dla widzimisię wielkich panów. Gdyby go było stać, posłałby syna do szkół, lecz to wymagało wielkich pieniędzy. Kowala może byłoby stać, ale ten nie zamierzał marnować grosza na nieprzydatne w kuźni umiejętności. Sam Krunnah nauczył się czytać podczas służby, trafił bowiem w swoim oddziale na byłego bakałarza, wygnanego z urzędu za zbyt twardy kark. Mężczyzna uczył Evaha składać litery, jednak szło to opornie, bo ani on nie miał zbyt wiele cierpliwości, ani chłopcu nie chciało się ślęczeć nad tabliczką czy spłachciem piachu i rysować słów. Czegoś się tam jednak nauczył. – Trzeba cię będzie trochę bardziej przymusić do tej domowej nauki – mruknął Krunnah pod nosem, spoglądając na śpiącego spokojnie chłopca. – Zawsze inaczej patrzą na kogoś, kto umie czytać, pisać i rachować, a inaczej na zupełnie niegramotnego. Owinął się szczelniej derką, bo nadciągnął nocny chłód, a potem legł na boku i spojrzał w górę. Korony drzew przesłaniały nocne niebo, widział jednak trochę gwiazd na ciemnogranatowym kobiercu. Nagle drgnął. Na firmamencie przesunął się cień, gasząc na chwilę kilka z wiecznych światełek. W pierwszej chwili pomyślał o polującym nietoperzu, zaraz jednak zdał sobie sprawę, że cień poruszał się zbyt wolno i za mało zwinnie. I wydawał się płynąć bardzo wysoko. Po chwili zniknął Krunnahowi z oczu. Myśliwy potrząsnął głową, przymknął oczy. Może to były tylko zwidy ze zmęczenia? W końcu miał za sobą tydzień wytężania wzroku, zastawiania sideł, walkę z odyńcem, który okazał się trudnym i niebezpiecznym przeciwnikiem. Zmordowanemu człowiekowi nieraz przed oczami przelecą jakieś mroczki. Jednak wspomnienie dziwnego cienia nie dawało spokoju doświadczonemu mężczyźnie. Spał płytko i niespokojnie, a ranek powitał z ulgą. Wracali do domu powoli, co jakiś czas odpoczywając. Mieli co nieść. Ojciec zadał sobie na kark jelenia, dzika już zawczasu oprawił i odrzucił wszystko, co niepotrzebne, pozostawiając ciężką skórę i najlepsze kawałki mięsa. To brzemię przypadło Evahowi. Do tego musieli obwiesić się resztą zdobyczy. – Najlepiej, jeśli do chałupy dotrzemy po zmierzchu – mówił ojciec. – Nie chcę, żeby co poniektórzy widzieli, jak mi się powiodło. Evah był zadowolony z takiej decyzji. Nie śpieszyło mu się do domu, gdzie matka na pewno znowu zacznie wyrzekać, że pobił się z Norogiem. Tuż po obiedzie, zanim zdążyli wyruszyć, przybył ze skargą uboższy krewniak chłopaka. Sam kowal nie zamierzał się fatygować do „byle myśliweczka”, jak pogardliwie mawiał o Krunnahu. Ojciec Evaha wysłuchał cierpliwie nieproszonego gościa, chociaż widać było, jak kilka razy zaciska szczęki, żeby nie powiedzieć czegoś przykrego. Z przemowy leciwego Lineha wynikało bowiem, że to syn myśliwego zaczepił Noroga i napadł na niego podstępem. To musiał być podstęp, wszyscy powinni wiedzieć, bo twarzą w twarz by sobie kowalski potomek przecież poradził jako starszy i silniejszy. Sam Evah słuchał tych kłamstw obojętnie. Niczego lepszego się po przeciwniku nie spodziewał, jedynie kiedy Lineh opisał, jak to rzekomo skoczył na plecy oddalającego się spokojnie Noroga, zaprotestował. Ale ojciec natychmiast go uciszył. Kiedy przybyły skończył, Krunnah milczał dłuższą chwilę, wpatrując się w twarz tamtego. Lineh zaczął się niespokojnie wiercić, aż wreszcie wstał. – To ja już pójdę. Co miałem przekazać, przekazałem. Ukaranie szczeniaka to już twoja sprawa, Krunnahu. – Zaraz! – zatrzymał go myśliwy. – Nie chcesz usłyszeć, co ja mam do powiedzenia? Stryj Noroga spojrzał z niechęcią i stanął w drzwiach. – Szepnij tam swojemu kuzynowi – rzekł Krunnah – że skończyły się czasy, kiedy jego synek mógł bezkarnie krzywdzić mojego. Znosiłem to do tej pory, wiedząc, że Evah prędzej czy później zacznie sobie radzić z tym osiłkiem. Nieraz miałem ochotę pójść do kowala, żeby dać mu nauczkę, kiedy przechwalał się w karczmie, jak to Norog wszystkich chłopców potrafi zlać i nawet się nie spoci. Ale, jak sam już mógł się przekonać, uległo to zmianie. Niech syn kowala nie wchodzi w drogę mojemu, jeśli nie chce znów dostać za swoje. – Ale on przecież na plecy Norogowi… – zaczął gniewnie Lineh, ale myśliwy nie pozwolił mu skończyć. – Evah nie zaatakowałby z tyłu. Już prędzej ten wasz ukochany chłopaczek. A teraz wynoś się, mam dość kłamstw i biadolenia. Widząc, że Krunnah naprawdę się rozsierdził, niefortunny posłaniec wyszedł czym prędzej. Wprawdzie nie spodziewał się, że spokojny i cierpliwy na ogół łowca znieważy go pod własnym dachem, a już na pewno nie podniesie na niego ręki, ale płonące oburzeniem oczy mężczyzny zrobiły swoje. Nie było przyjemnie w nie patrzeć, tym bardziej że sam Lineh zdawał sobie sprawę, jakim ziółkiem jest syn jego kuzyna. Ale rodzina to jednak rodzina, musi się trzymać razem. Evah potknął się, skóra dzika zsunęła mu się z ramienia i upadła w paprocie, przez które właśnie się przedzierali. Chociaż w przypadku doświadczonego łowcy, jakim był Krunnah, trudno było to nazwać przedzieraniem. Sprawnie znajdował drogę przez gęstwinę w taki sposób, żeby zostawiać jak najmniej tropów. Chłopiec naśladował jego ruchy, dlatego próżno by po nich szukać połamanych roślin i poszarpanych liści. – Niech to! – syknął Evah, podnosząc brzemię. Ojciec zatrzymał się i obejrzał, ale widząc, że syn nie potrzebuje pomocy, ruszył dalej. Kilka razy przyłapał się na tym, że spoglądał w niebo ledwie widoczne między gałęziami drzew starego lasu. Wciąż męczyło go to, co dostrzegł w nocy, i chociaż starał się sobie tłumaczyć to w różny sposób, czuł dziwny niepokój. Zupełnie jakby coś miało się zdarzyć. Jak wtedy, kiedy w bitwie pod Venurą odniósł poważne rany. Przecież nie mógł tego przewidzieć, a jednak odczuwał przez cały dzień o wiele większy niepokój niż zazwyczaj przed starciami z wrogiem. Wreszcie wyszli na skraj lasu. Słońce chyliło się ku zachodowi, a Krunnah zarządził postój. – Czekamy na zmierzch – rzekł. – Odpocznij, bo potem już jednym marszem dotrzemy do domu. Mam nadzieję, że twoja matka przygotowała coś dobrego. Nagle zamilkł, spojrzał w górę. Evah podążył za wzrokiem ojca. – Sokoły stepowe? – zdziwił się. – Polują jeszcze o tej porze? Krunnah nie odpowiedział, śledził tylko tor lotu ptaków. Szybowały wysoko, rzeczywiście wyglądały jak sokoły wypatrujące zdobyczy. A jednak było w nich coś niepokojącego. Dałby wiele, żeby zobaczyć je z bliska, żeby mieć coś podobnego do lunety, przez którą wielki marszałek zwykł lustrować ugrupowania armii przeciwnika przed walką. – Stało się coś? – zapytał Evah, zaniepokojony wyrazem twarzy ojca. – Nie, synu – odparł myśliwy. – Po prostu wróciły niedobre wspomnienia. Nie chciał straszyć chłopca. Być może to naprawdę tylko pamięć niespokojnych czasów. W końcu sokoły stepowe mogły polować nawet o tej porze. Rzadko się to zdarzało, ale nie było niczym wielce niespotykanym. Tyle tylko, że krążące w górze ptaki miały nieco dziwne, jakby kanciaste sylwetki. – Zaraz pójdziemy – powiedział Krunnah, patrząc na chowające się za horyzont słońce. Evah pokiwał głową, położył się na mchu i przymknął oczy. Zapadł w płytką drzemkę, w którą wdzierały się odgłosy lasu. Jedne zwierzęta szykowały się do snu, inne wręcz przeciwnie – budziły się, żeby spędzić noc na poszukiwaniu pokarmu. W oddali zahuczała sowa, zatrzeszczała gałąź, na której usiadł duży ptak. Evah uśmiechnął się do siebie pod nosem. Uwielbiał te wyprawy z ojcem. Myśliwy traktował go wówczas zupełnie inaczej niż w domu – nie jak winnego posłuszeństwo syna, ale raczej pełnoprawnego towarzysza podróży. A to było przyjemne i napawało dumą. Norog dla swojego rodzica zawsze był tylko potomkiem, który wprawdzie miał przejąć kuźnię, ale na razie był jeszcze za głupi, żeby powierzyć mu jakiekolwiek ważne zadania czy rodzinne sekrety. Kiedy zaczęło się już porządnie zmierzchać, Krunnah obudził syna. – Pora na nas. Wyśpisz się już na własnym posłaniu.\nRozdział 3Verilla Ranek wstał rześki, ale słoneczny. Evah wyszedł przed dom, energicznym krokiem skierował się do studni. Matka potrzebowała wody i do obmycia się, i do przygotowania posiłku. Ojciec też już nie spał, krzątał się w szopie, przygotowując skóry do wyprawienia. Już wczoraj umieścił mięso w piecu wędzarniczym, więc po obejściu snuł się wonny opar, wywołując ściskanie w żołądku. Wprawdzie wczoraj Evah zjadł porządną kolację, ale czuł już głód. Cóż, przecież to był nader pracowity dzień. Już przymierzył się do kołowrotu, kiedy zobaczył za niskim płotem znajomą postać. – Zaczekaj! – zawołał. – Verilla, zaczekaj! Dziewczyna przystanęła, spojrzała na niego i uśmiechnęła się, ukazując drobne białe zęby. – Wcześnie wstałeś, Evahu – zauważyła. Chłopiec podszedł do płotu, położył na nim rękę. – Ojciec wrócił z polowania, muszę mu pomóc – powiedział. – Ale i ty dzisiaj zerwałaś się o świcie. Dziewczyna spoważniała. – Nie zerwałabym się, ale właśnie twój ojciec… – Urwała na chwilę, a Evah uniósł pytająco brwi. Po chwili Verilla podjęła: – Twój ojciec jeszcze wczoraj w nocy przyszedł do nas. Wiem, bo się obudziłam, kiedy mój podniósł głos. Nie wiem, o co chodziło, ale dzisiaj obudzili mnie wcześnie i kazali obejść wioskę, żeby zwołać wszystkich dorosłych mężczyzn na naradę. Evah potrząsnął głową. Najchętniej pobiegłby do ojca od razu i zapytał, o co chodzi, ale nie mógł odejść przecież w środku rozmowy. To byłoby niegrzeczne i dziewczyna mogłaby się obrazić, a tego za nic by nie chciał. – Podobno biłeś się wczoraj z Norogiem – powiedziała Verilla. – Znowu… Tyle razy prosiłam cię, żebyś tego nie robił. Choćby nie wiem co mówił, na pewno się z nim nie będę spotykać, nawet gdyby mój rodzic miał się gniewać. – Norog tak gada, jakbyście byli już narzeczonymi – odparł z tłumioną pasją Evah. Verilla zaśmiała się perliście. – Chyba jeszcze jesteśmy na to za młodzi, nie sądzisz? Noroga dopiero rok temu kapłan przyjął do grona starszych młodzieńców, a tobie jeszcze trochę brakuje. – Rodzina kowala chciałaby bardzo spokrewnić się z rodziną sołtysa – mruknął chłopak. – Pobrać się jeszcze nie pobierzecie, ale wasi ojcowie mogą już zawrzeć umowę ślubną. – Po moim trupie! – Dziewczyna zarumieniła się ze złości. – Jeśli mój tatko by się na to zgodził, ucieknę z domu! – Razem uciekniemy – rzucił Evah i również się zaczerwienił, ale ze wstydu. Verilla spojrzała na niego przeciągle. Myślał, że go ofuknie, ale jej oczy stały się miękkie i rozmarzone. – Nie opowiadaj bzdur – napomniała chłopca. – Nikt nie będzie nigdzie uciekał. A na Noroga nie chcę nawet patrzeć. Choćby mi kuźnię do stóp rzucił razem z młynem stryja. Nie lubię go. Evah chciał jeszcze coś powiedzieć, ale dziewczyna uniosła rękę. – Muszę iść. W południe będzie zgromadzenie rady wiejskiej, a wszystkich trzeba zawiadomić. Podobno to jakaś ważna sprawa. Chłopiec patrzył za dziewczyną, kiedy oddalała się drogą. Westchnął przeciągle. Czy kiedyś odważy się powiedzieć jej, co naprawdę czuje? Czy nie zostanie potraktowany jak natręt? Nie on jeden oglądał się za Verillą, która wyrastała na niewiastę równie piękną jak jej matka. Co prawda rozmawiała z nim chętnie, chętniej niż z innymi, ale to niekoniecznie coś zaraz znaczyło. Mogła go po prostu lubić tak, jak się lubi kota czy oswojoną łasicę. – Evah! Gdzie ta woda, nicponiu? – Rozmyślania przerwało mu wołanie matki. – Sama mam dźwigać cebrzyk? Oderwał się od płotu i szybkim krokiem poszedł do studni. – Już niosę! Kiedy zataszczył wodę do izby kuchennej, postanowił iść do ojca. – Ładna ta Verilla – powiedział Krunnah na powitanie. – Nic dziwnego, że wpadła ci w oko. – Nikt mi nie wpadł… – Daj spokój, synu – roześmiał się myśliwy. – Oko łowcy i tropiciela widzi więcej i wyraźniej. Ale tutaj nie trzeba nawet wielkiej przenikliwości, żeby dostrzec, jak na nią spoglądasz. A i ona wyraźnie… – Przestań, proszę – jęknął Evah, zawstydzony. Nie sądził, że to aż tak widać. Postanowił zmienić temat. – Powiedz, ojcze, dlaczego zwołałeś naradę? Twarz Krunnaha spoważniała, skrzywił się lekko. – Powiedz, synu, czy kiedyś przedtem zauważyłeś te sokoły, które widzieliśmy wczoraj o zachodzie słońca? Chłopiec zastanowił się. – Sam nie wiem. Może je widziałem, ale nie zwróciłem uwagi. Kiedy idziesz na polowanie, mam sporo pracy. – Przypomnij sobie. – Być może. – Evah potrząsnął głową. – Ale kiedy? Niedawno, może dwa, trzy dni temu. To ważne? – Może być ważne – odparł Krunnah. – Ale dlaczego? – dopytywał chłopiec. – Nie teraz – uciął myśliwy. – Pomóż mi lepiej. Z narady w domu sołtysa Krunnah wrócił zły jak osa. Spojrzał tylko na polewkę serową, którą postawiła przed nim żona, a potem poszedł do szopy ze skórami. Evah chciał ruszyć za nim, ale matka go zatrzymała. – Daj na razie ojcu spokój. Musi się sam wydyszeć. Widać wszystko poszło nie po jego myśli. Po niedługim czasie myśliwy wrócił, zasiadł do stołu i zaczął się pożywiać. – Zbierz najpotrzebniejsze rzeczy, Marunna – powiedział do żony, kiedy skończył. – Jeszcze dzisiaj przenosimy się do lasu. Kobieta wytrzeszczyła na męża oczy. Karmiła właśnie córeczkę, ale aż wstała z wrażenia. – Dlaczego? Jak to? – Te sokoły… – Krunnah spojrzał na żonę. – Ach, ty nic nie wiesz. Jeszcze w lesie dostrzegłem w nocy dziwne sylwetki na niebie. A potem za dnia o dziwnej porze nad okolicą krążyły dwa sokoły, podobne do stepowych. Przecież jest mnóstwo pożywienia, nie muszą polować tuż przed zmierzchem, wbrew własnym obyczajom. – I dlatego chcesz się wynieść do lasu? – spytała z niedowierzaniem żona myśliwego. – Na jakiś czas – odparł. – Zamieszkamy w ziemiance. – Tylko z tego powodu, że zobaczyłeś dziwne ptaki?! – zaprotestowała Marunna. – Jakie niby miałoby to być zagrożenie? Polować na nas zaczną? Przecież to śmieszne. Krunnah wstał również. Podszedł do żony, położył rękę na główce przysypiającej córeczki. – Dbam tylko o was. Gdyby nie to, że trzeba się zebrać i zadbać też o wszystko dla Arnilki, już byśmy byli w drodze. No i skóry muszą jeszcze trochę przeschnąć po wymoczeniu, bo z tym nie mogłem czekać. Ale natłuszczę je i dokończę garbowania już w lesie. Zrozum, te ptaki mogą być zwiastunami czegoś złego. Nie słyszałaś, że zanim na osiedle spadnie Żelazny Kruk, wysyła swoich poddanych, aby obejrzeli okolicę? Matka Evaha pokręciła głową. – To tylko takie gadanie. Myślisz, że zwykłe ptaki służą tej bestii? – Tylko że te dwa niby sokoły nie wyglądają mi na takie zwykłe – mruknął Krunnah. – Ludzie ci nie uwierzyli, prawda? – domyśliła się Marunna. Myśliwy nie odpowiedział. Nie musiał. Powinien się zresztą czegoś podobnego spodziewać, ale musiał ostrzec współmieszkańców, nawet narażając się na drwiny. – W naszej okolicy nigdy nie grasował Żelazny Kruk – zauważyła kobieta. – Ledwie docierają do nas wieści o nim… – A czy to znaczy, że nie może się pojawić? – wszedł jej w słowo mąż. – Ja wiem, że niektórzy nawet nie wierzą w jego istnienie. Jeśli ktoś nie bywał dalej niż we młynie i grodzie, to mu się zdaje, że świat jest mały i bezpieczny. Tymczasem jest zupełnie inny. Zamilkł na chwilę, nalał sobie do kubka wywaru z rojownika, którego matka czasem używała, kiedy nie mogła zasnąć, martwiąc się o nieobecnego męża. – Posłuchajcie. Widziałem wsie i sioła opustoszałe po wizycie Żelaznego Kruka. Bodaj jeden świadek się nie uchował w takich miejscach. Jest tylko trochę zabitych, którzy stawiali bardziej zacięty opór, i tyle. Wszyscy inni znikają bez śladu, jakby ktoś na rozgrzane kamienie wylał kroplę wody. Odetchnął głęboko. – Ale tak naprawdę nikt tutaj nie wierzy, że taki stwór istnieje. Kowal oczywiście zarzucił mi, że chcę zaszkodzić jemu i młynarzowi, bo jak wszyscy pójdą w las, to mu kuźnię jacyś maruderzy rozkradną, a zboża nie będzie miał kto zbierać, i jego brat będzie stratny. Inni zaś wolą po prostu nie widzieć tego, co się dookoła dzieje. „Jakoś to będzie”, mówią sobie, „Mnie przecież nic złego się nie stanie, bo i z jakiego powodu?”. – Nie widzieli tego, co ty, ojcze – zauważył milczący dotąd Evah. – Ja ci wierzę. Ale jeśli zaraz nie pójdziemy, trzeba będzie nocować po drodze gdzieś w lesie. – Poradzimy sobie. – Myśliwy machnął ręką. – Las nie jest straszny nocą, jeśli się go zna i szanuje. Małą się dobrze otuli, na deszcz się nie zbiera. A wolę, żeby później wytykali mnie palcami, że jestem nazbyt ostrożny i bojaźliwy, niż paść ofiarą tego porywacza ludzi. – Podobno Żelazny Kruk pożera swoje ofiary – szepnął chłopiec. – Tak powiadają. – Ojciec usłyszał jego słowa. – Tym bardziej nie mam chęci się z nim zapoznawać. Nie wyruszyli jednak tego dnia. Wprawdzie wszystko było już prawie gotowe, ale Arnilka nagle zachorowała. Czy udzieliło jej się zdenerwowanie dorosłych, czy też może włożyła ukradkiem do buzi coś, co jej zaszkodziło, ale dostała gorączki. Marunna orzekła, że nie wyruszy nocować, nie wiadomo gdzie, z dzieckiem w takim stanie, a Krunnah nie naciskał. – Myślę, że ta noc będzie jeszcze spokojna – rzekł. – Nie widziałem dzisiaj tych dziwnych sokołów. Może naprawdę jestem zbyt ostrożny? Wyszedł, żeby zrobić porządek ze skórami, które już zrolował i przygotował do zabrania. Evah poszedł za nim. – Były – powiedział, kiedy zatrzymali się przed szopą.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Zelazny_kruk_1__Wyprawa-ebookRO/p1048422i1177570" target="_blank" title="Żelazny kruk 1. Wyprawa [Rafał Dębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Żelazny kruk 1. Wyprawa [Rafał Dębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czakra podstawy (Muladhara) | Twój Magiczny Zakątek - EvaHL\npt., 28/02/2014 - 23:50 -- EvaHL\nPrzyjrzyjmy się zatem czakrze podstawy. To korzeń naszego istnienia i najgłębsze powiazania z własnym ciałem i ziemią.\njej inne nazwy to: czakra podstawy, czakra korzenia, czakra pośladkowa, Muladhara\npołożenie: u podstaw kości ogonowej\nprzyporządkowanie cielesne: wszystko, co stałe/twarde w organizmie: kręgosłup, kości, zęby, paznokcie, nogi, a także jelito grube, prostata, krew oraz budowa komórek\nprzyporządkowane gruczoły: nadnercza, które produkują adrenalinę i noradrenalinę. Ich zadaniem jest sterowanie rozdzieleniem krwi w systemie krążenia i dopasowywanie ilości krwi do aktualnych potrzeb. Dzięki temu nasze ciało zawsze jest gotowe do działania i może natychmiast reagować na wyzwania. Ponadto nadnercza mają dominujący wpływ na równowagę temperatury ciała.\nkamienie: rubin, granat, obsydian\nczakra wirująca zbyt szybko – egocentryk, lubi w życiu szarżować; taki człowiek stwarza niebezpieczeństwo dla siebie i innych;\nczakra wirująca zbyt wolno – ciągłe potrzeby wsparcia emocjonalnego, niska samoocena, autodestrukcja, brak woli istnienia, lęk bytowy, wewnętrzny niepokój, pustka, trudności w osiąganiu celów,\nfizyczne – zwyrodnienia i zapalenia stawów, hemoroidy, chorowitość, kłopoty z wydalaniem, problemy z organami płciowymi, brak koncentracji,\nPierwsza nasza czakra jest ściśle powiązana z pierwotnym instynktem przetrwania. A jak przetrwanie, to od razu nasuwają nam się takie potrzeby jak: jedzenie, ubranie i schronienie oraz bezpieczeństwo. Czakra ta ukierunkowana jest również na instynkt seksualny, ale taki w czystej fizycznej postaci - niema tu miejsca na jakiekolwiek uczucia, jest tylko i wyłącznie fizyczne pożądanie. To realizowanie biologicznego instynktu pomnażania i podtrzymywania gatunku.\nMożna pokusić się o stwierdzenie, że pierwsza czakra jest wręcz podporządkowana czynnikom przetrwania. Jej rola jest prymitywna i zwierzęca. Ale czy to ją dyskredytuje ?? …. Zdecydowanie nie. W przyrodzie przecież taka jest zasada „albo Ty zabijesz, albo zabiją ciebie” – dlatego śmiało mogę powiedzieć, że na płaszczyźnie pierwszej czakry panuje prawo dżungli. Dlatego na poziomie tej czakry ważne będzie dla nas poczucie bezpieczeństwa, umiejętność ugruntowania swego bytu, poczucie łączności z własnym ciałem i z całą planetą, a także przekonanie, że możemy zawierzyć własnemu instynktowi. Dopóki czakra podstawy jest zrównoważona, to znaczy jesteśmy w otoczeniu, które nam sprzyja, jesteśmy spokojni o nasz byt. Nasze przetrwanie jest naturalnie zapewnione, a my znajdujemy sposoby , które pozwalają nam z powodzeniem i bez większego wysiłku realizować nasze życie. Czujemy się spełnieni. Doskonale potrafimy zarządzać swoimi funduszami co w następstwie owocuje realizacja naszych pragnień. Czujemy się spełnieni i bezpieczni. Nasza czakra podstawy jest zrównoważona. Aby zachować ją w stanie zrównoważonym należy w wystarczającym stopniu zaspokajać nasze potrzebę bezpieczeństwa. Skala tych potrzeb może być różna – od poczucia dostatecznego zaspokojenia do obfitości. Najważniejsze aby ta potrzeba nas nie nurtowała, bo można mieć bardzo dużo a i tak wciąż odczuwać lęki i niepokój. Dlaczego ???- o tym poniżej.\nA co się dzieje, gdy czakra podstawy nie jest zrównoważona ???? przede wszystkim zaczynamy odczuwać brak bezpieczeństwa . Ciągle towarzyszy przeświadczeni, że nie potrafisz odpowiednio gospodarować pieniędzmi i masz ich za ma mało. Wciąż będziesz skupiony na tym, że braknie CI środków aby zapewnić sobie wyżywienie, ubranie i dach nad głową. Te myśli będą towarzyszyć CI wciąż i wszędzie do tego stopnia, ze nie będziesz potrafił się skupić na niczym innym… Podstawowym rozwiązaniem tego problemu jest uświadomienie sobie a przede wszystkim zrozumienie, że dla każdego człowieka te potrzeby są nieco inne i na różnym poziomie. Dlatego odpowiedz sobie, ile Ty sam potrzebujesz aby czuć się bezpiecznie. Może się okazać, że już dawno osiągnąłeś ten poziom a Ty na siłę próbujesz dostosować się do życia, które inni ludzi uważają za odpowiednie. I pomimo, że będziesz mieszkać w pięknym apartamentowcu z rewelacyjnymi meblami, to nie będziesz się czuć bezpiecznie – dlaczego ???? bo realizujesz oczekiwania innych osób a nie swoje, bo od osoby z Twoją pozycją tego się właśnie oczekuje: ekskluzywnego apartamentu , a nie małego domku na wsi o jakim od zawsze marzyłeś … i tu jest ten przysłowiowy pies pogrzebany. Ważne jest aby odkryć swoje własne, prawdziwe potrzeby poprzez uczciwą i świadomą analizę samego siebie – po prostu porozmawiaj sam ze sobą, ale tak szczerze, od serca\nZasada jest prosta, dopóki nasza czakra podstawy jest niezrównoważona, energia nie może swobodnie przejść na poziom innych czakr. Niezrównoważnie czakry pierwszej faktycznie może się manifestować niedostatkiem w sferze materialnej – będzie to odbicie braku wewnętrznej równowagi. Zatem, jeśli po prostu czujesz potrzebę większego bezpieczeństwa, pasji, siły i intensywności życia, zwróć uwagę na pierwszą czakrę.\nA jak aktywować pierwszą czakrę ?? najprościej poprzez ruch, sport ( sporty wysokiego ryzyka), fizyczną rywalizację oraz mocne wrażenia np. w wesołym miasteczku…\nPierwszą czakrę osłabia siedzący tryb życia, a obecne czasy przyklejają nas do komputerów, biurek w pracy czy w końcu na koniec dnia do TV. Poza tym czakrze podstawy szkodzi również obsesyjne gromadzenie dóbr materialnych , nieuporządkowane życie seksualne czy nieuporządkowane życie rodzinne…\nNależy również pamiętać o podstawowej zasadzie w świecie energii. Mianowicie najpierw musimy mieć równowagę i harmonię w przepływie energii przez czakry, co w następstwie będzie owocować równowagą w świecie fizycznym czyli naszym życiu. Z energetycznego punktu widzenia należy zatem w pierwszej kolejności zadbać o harmonię czakr, a wówczas dopiero zaczniemy doświadczać pozytywnych zmian na różnych płaszczyznach naszego życia. Nigdy nie zadziała to w odwrotnej kolejności..\ndlaczego nie ma ostatniej\nWysłane przez anonim (niezweryfikowany) w czw., 04/09/2014 - 13:17\ndlaczego nie ma ostatniej czakry? ;<\nWysłane przez EvaHL w pon., 08/09/2014 - 12:20\ndrogi anonimie.. opisuję tutaj 7 podstawowych czakr , a jak wiadomo jest ich o wiele więcej ... o którą czakrę CI chodzi ??\nNiedzielny Rytuał Pełni Księżyca w Koziorożcu 05.07.2020 godz. 21.00


Słodkowodne jezioro na pograniczu – Zbiorniki Wodne\nKontynent amerykański to miejsce w którym znajdują się przeróżne cuda natury. Rezerwaty przyrody, różne gatunki roślin i zwierząt, wielkie jeziora. Ponadto to tam występuje kompleks Wielkich Jezior Ameryki Północnej. Choć dokładniej znajdują się ona na pograniczu Ameryki i Kanady, to jednak tam w Kanadzie jest wiele ciekawych jezior. A jednym z nich jest jezioro Erie. Jest to słodkowodne, tektoniczno-polodowcowe jezioro. Wielkie jezioro. Jedno z największych jezior na świecie. W każdym razie jest to czwarte co do wielkości jezioro w kompleksie pięciu Wielkich Jezior Ameryki Północnej. I leży ono na pograniczu Kanady oraz Stanów Zjednoczonych.\nPrzez sam środek tego jednego z największych jezior na świecie biegnie granica oddzielająca USA i Kanadę. Powierzchnia tego jeziora to 25 700 km². Średnia głębokość tego jeziora to 19 m. Natomiast głębokość maksymalna to 64 m. Do jeziora wpływa rzeka Detroit, która zasila jezioro. Natomiast z jeziora wypływa rzeka Niagara. Nad brzegiem Jeziora Erie można znaleźć takie miasta jak Buffalo, Cleveland, Erie oraz Toleda.\nJezioro to leży na pograniczu Kanady i Stanów Zjednoczonych. Ale krajobraz po obu stronach rzeki jest inny. Po stronie Kanady brzeg jest mało zaludniony i głównie rolniczy. Natomiast brzeg Amerykański jest bardzo gęsto zaludniony.\nAle pomówmy trochę o historii tej rzeki. Pierwszy Europejczyk, który postawił w tym rejonie swoją stopę był Étienne Brûlé. A to wszystko miało miejsce około roku 1615. Natomiast jakiś czas później, w roku 1678 na jeziorze pojawił się pierwszy żaglowiec. Był nim „Griffon. Zbudował go Rene-Robert Cavelier de La Salle.\nNa tej jeden z największych jezior na świecie miała miejsce wielka bitwa. Rozegrała się ona 10 września 1813 roku. Bitwa stoczona pomiędzy oddziałami brytyjskimi a amerykańskimi powstańcami. Okręty amerykańskie pokonały okręty brytyjskie. Miało to bardzo duże znaczenia. Dzięki temu zwycięstwu jezioro to już na stałe znajdowało się w rękach Amerykanów. A to z kolei przyczyniło się do innych sukcesów i korzystnie wpłynęło na dalsze działania wojenne. Umożliwiając tym samym przechylenie szali zwycięstwa na korzyść Amerykanów.\nPodobnie jak w przypadku innych Wielkich Jezior w okresie zimowym pojawia się efekt śnieg od jeziora. Pojawia się kiedy tylko pierwsze zimne wiatry powieją nad rozgrzanymi wodami.\nTo jedno z największych jezior na świecie, znajdujące się na pograniczu obu państw. Które w dodatku ma niemało do zaoferowania. Na jego terenie miała miejsce bitwa pomiędzy Amerykanami oraz Brytyjczykami. Zakończyła się ona zwycięstwem Amerykanów i przyczyniła do dalszych postępów na kontynencie. Bitwa ta miała więc znaczenie strategiczne. Pojawiający się śnieg od jeziora w okresie zimowym to również ciekawe zjawisko. I to nie tylko dla meteorologa. Poza tym można tam spotkać wiele różnych ciekawych gatunków roślin i zwierząt. Tak, jezioro to pamięta czasu początków kolonizacji kontynentu amerykańskiego. A ciekawostką jest to, że stanowi ona naturalną granicę pomiędzy oboma państwami. Kanadą i USA.


Przetarg: Czyszczenie kanalizacji deszczowej ulicznej  | Eurobudowa.pl\neurobudowa.pl > przetargi > zakończone przetargi > instalacje wodno-sanitarne, kanalizacje, wodociągi > przetargi kujawsko-pomorskie > przetargi Bydgoszcz > Czyszczenie kanalizacji deszczowej ulicznej\nCzyszczenie kanalizacji deszczowej ulicznej\nCzyszczenie kanalizacji deszczowej ulicznej na terenie Miasta Bydgoszczy w roku 2022\n1 Czyszczenie kanalizacji deszczowej - 1 szt. 0%23% 5% 7% 8%Różna stawka VATnie podlega zw. PLNEUR -\nDokument nr: ID 558601\nSkładania : 11-01-2022 10:00:00\nPrzedmiotem niniejszego zapytania ofertowego jest wykonanie czyszczenia kanalizacji deszczowej ulicznej na terenie miasta Bydgoszczy w roku 2022" zgodnie z zapytaniem ofertowym, kosztorysem ofertowym, ofertą, opisem przedmiotu zamówienia , wzorem umowy.\nMagdalena Stańko ZDMiKP - tel. (52) 582-27-22\nEwa Jucha ZDMiKP - tel.(52) 582-27-22\n1 Cena 70% Wartość oferty (Zamawiający wymaga załączenia pliku)\nKosztorys ofertowy.p [...].pdf\n2 Czas realizacji zlecenia w trybie NATYCHMIAST 30% Czas realizacji zlecenia w trybie NATYCHMIAST 30 % Ilość punktów w tym kryterium zostanie obliczona następująco: a) min. 1 godzina - 30 pkt, b) 2 godziny - 20 pkt, c) 3 godziny - 10 pkt, d) max. 4 godziny - 0 pkt. Proszę wpisać czas reakcji\n3 Termin realizacji zamówienia - od dnia podpisania umowy do 15.12.2022. Proszę potwierdzić wpisując "Akceptuję"\n4 Warunki płatności - 30 dni licząc od daty otrzymania prawidłowo wystawionej faktury od Wykonawcy. Proszę potwierdzić wpisując "Akceptuję"\n5 Doświadczenie - Zgodnie z pkt. 2 Opisu przedmiotu zamówienia. Proszę potwierdzić wpisując "Akceptuję" (Zamawiający wymaga załączenia pliku)\n6 Potencjał sprzętowy - Zgodnie z pkt. 3 Opisu przedmiotu zamówienia. Proszę potwierdzić wpisując "Akceptuję" (Zamawiający wymaga załączenia pliku)\n7 Informacja RODO - Wykonawca potwierdza, że wypełnił obowiązki informacyjne przewidziane w art. 13 lub 14 RODO wobec osób fizycznych, od których pozyskał bezpośrednio lub pośrednio dane osobowe, w celu ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego w niniejszym postępowaniu. Proszę potwierdzić wpisując "Akceptuję"\nRozbudowa oczyszczalni ścieków ogólnozakładowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną\nWykonywanie bieżącej konserwacji, eksploatacji i utrzymania urządzeń wodnych - obiekty hydrotechniczne\nWykonanie podłączenia studni głębinowej do użytku domowego\nRozprowadzenie sieci wodociągowej


Archiwa: Ubrania - Strona 2 z 7 - Ubrania & Moda\nArchive for Ubrania – Page 2\nw dniu 6 maja 2017\nKobiety w kwestii mody stają się coraz odważniejsze i decydują się na takie produkty, na które jeszcze jakiś czas temu z pewnością by nie postawiły.\nW kategorii Moda, Ubrania\t+ komentarze: 0\nWpływanie na sen u mężczyzn\nw dniu 5 maja 2017\nMężczyźni również mogą poprawić jakość swojego snu i sprawić, że rano wstaną znacznie bardziej wypoczęci. Wystarczy jedynie postawić na najlepsze produkty dla siebie, które w swojej roli sprawdzą się bardzo dobrze. Piżamy męskie są idealne na noc, aby zapewnić lepszą jakość snu i wstawać znacznie bardziej wypoczętym.\nBez odpowiedniego stroju ciężko pokazać się na plaży\nw dniu 3 maja 2017\nOkres wakacyjny to doskonały czas do tego, aby zdecydować się na wypoczynek na plaży, który to jest przede wszystkim bardzo komfortowy przez co można na nim wiele zyskać.\nw dniu 2 maja 2017\nSezon letni to między innymi możliwość udania się na plażę i bardzo miłego spędzenia swojego czasu nad wodą i maksymalnego zrelaksowania się właśnie w ten sposób. Wystarczy jedynie wybrać najbardziej odpowiednie produkty dla siebie, aby móc tego dokonać i aby z takiego działania czerpać bardzo dużą radość i zadowolenie.\nw dniu 1 maja 2017\nKobiety, które cenią sobie wygodę powinny odpowiednio dobrać bieliznę do swoich potrzeb. To właśnie ta najlepiej wybrana idealnie sprawdzi się w swojej roli i to z niej korzystnie będzie najbardziej przyjemne.\nBielizna damska termiczna ma za zadanie przede wszystkim odprowadzenie wilgoci z dala od skóry oraz izolację cieplną. To najbliższa ciału, podstawowa warstwa odzieży sportowej. Cały artykuł →\nBielizna damska po każdym wysiłku powinna być prana i płukana. Dzięki temu przy następnym użyciu będzie równie dobrze działać. Cały artykuł →\nW kategorii Ubrania\t+ komentarze: 0\nw dniu 1 kwietnia 2017\nBielizna damska sportowa to wymagająca część garderoby dla każdej aktywnej kobiety. Materiał ten składa się z: wewnętrznej warstwy hydrofobowej, która odprowadza wilgoć ze skóry, transportując ją do warstwy drugiej. Cały artykuł →


Hotele Borzęcin (Woj. Mazowieckie, Pow. Warszawski Zachodni) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nNoclegi Borzęcin (woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni)\nHotele Borzęcin (woj. mazowieckie, pow. warszawski zachodni)\nznaleziono 69 ofert noclegowychofert (0 w Borzęcinie oraz 69 w okolicy)\nHotele w Borzęcinie, województwo mazowieckie, powiat warszawski zachodni\nHotele w miejscowości Borzęcin. Porównaj możliwość zakwaterowania w Borzęcinie w zależności od standardu oraz ceny. Borzęcin, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Borzęcinie:


Zmiany w egzaminach na prawo jazdy. Jest sugestia ministerstwa\nGDDKiA zrywa dokumenty urzędowe z Włochami. Mieli konstruować fragmenty A1 i S3\nZ Trójmiasta do granicy z Czechami w 5 godzin. Jest umowa na ostatni odcinek A1\nGdy temperatura na zewnątrz przekracza 35 stopni Celsjusza, systemy kontrolujące emisje spalin w samochodach z silnikami Diesla przestają spełniać swoje funkcje - wynika spośród raportu francuskiego Instytutu Paliw i Badań nad Nowymi Źródłami Energii.\n"Odnotowujemy wyższe emisje tlenków azotu, ponieważ konfiguracje (systemów kontrolnych silników i układów spalin) nie działają prawidłowo, podczas gdy jest bardzo gorąco" - tłumaczył kierownik instytucji Gaetan Monnier.\n"Atmosfera w czasie upałów bardziej reaktywna"\nFrancuski instytut prowadzi z przedramienia władz tego kraju badania wobec firm motoryzacyjnych na tym, jak wybuchł skandal z manipulacjami, jakich dopuszczał się niemiecki koncern Volkswagen.\nKoncerny związane z motoryzacją zagrożone karami. Za nadmierne emisje spalin\nTesty drogowe wykazały, że przy temperaturze powyżej 30 stopni Celsjusza spada wydajność samochodowych programów ograniczania emisji szkodliwych kompozycji. Podobnie wygląda sytuacja w trakcie silnych mrozów.\nBloomberg podkreśla, że wyniki tychże badań są bagatelizowane poprzez producentów samochodów. - Mimo że niektóre systemy odrzucić pracują dobrze w skrajnych temperaturach, to jednak ich działanie przynosi efekt a mianowicie ocenia przedstawiciel Renault.\n- Wysokie temperatury, mocne nasłonecznienie i zanieczyszczenie powietrza prowadzi do powstawania ozonu, silnie drażniącego gazu, który jest elementem smogu a mianowicie tłumaczy rzeczniczka agencji monitorującej jakość powietrza w stolicy Francji, Charlotte Songeur.\n- Tlenki azotu przy powietrzu są generowane zwłaszcza przez ruch drogowy. (... ) Duża część wraz z nich pochodzi z pojazdów z silnikami Diesla - podkreśla.\nAfera dieslowa wybuchła przy sierpniu 2015 roku, kiedy w wyniku dochodzenia Amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska (EPA) Volkswagen po raz 1-wszy przyznał się do używania w silnikach Diesla spośród nielegalnego oprogramowania, które zaniżało poziomy emisji toksycznych tlenków azotu. Tzw. urządzenia udaremniające miały być stosowane w 11 mln pojazdów VW i spółek córek firmy, w tym Audi i Porsche. Poza VW przy aferę dieslową uwikłane zostały również inne niemieckie koncerny, między innymi Daimler i BMW.\nWydarzenia te rzeczywiście wpłynęły na spadek famy samochodów z tymi jednostkami napędowymi. Mimo tego przy zeszłym roku pojazdy z silnikami Diesla stanowiły 45 procent sprzedanych egzemplarzy po Europie Zachodniej.\nPonad 300 tysięcy samochodów ma zostać wezwanych do odwiedzenia warsztatów. Są zagrożone pożarem\nW maju Komisja Europejska skierowała do Trybunału Sprawiedliwości UE sprawę przeciwko sześciu państwom członkowskim za niedostateczne działania na rzecz poprawy klasy powietrza. Wśród nich są Niemcy, Francja, Wielka Brytania, Węgry, Włochy i Rumunia.\nKE szacuje, iż co roku na skutek chorób wywołanych zanieczyszczeniem powietrza przy UE umiera ok. 400 tys. osób, a cele dotyczące ograniczenia szkodliwych mieszaniny w powietrzu ustanowione w lata 2005 i 2010 są nadal przekraczane w 23 z 28 państwa członkowskich.\nNowe analizy emisji spalin\nW obrębie walki z tym zjawiskiem Bruksela dokonała zmian po prawie. Od 1 września 2017 roku nowe wzory samochodów przed dopuszczeniem do odwiedzenia ruchu w UE powinny przejść bardziej wiarygodne testy emisji spalin, w rzeczywistych warunkach drogowych oraz po ramach nowego rodzaju testów laboratoryjnych.\nNowe testy, RDE (Real Driving Emissions) oraz WLTP (World Harmonised Light Vehicle Test Procedure), mają zapewnić bardziej miarodajne wyniki badania emisji spalin i dzięki temu odtwarzać zaufanie klientów na branży motoryzacyjnym.\nWedług regulacji obowiązujących w całej UE przed wprowadzeniem samochodu osobowego do obrotu wymagana wydaje się jego homologacja: zanim wiadomy model uzyska zezwolenie dzięki sprzedaż, odpowiedni organ krajowy musi wydać zaświadczenie, że prototypy spełniają wszystkie unijne wymogi dotyczące bezpieczeństwa, gwarancji środowiska i zgodności wytwórczości. Dotychczas zanieczyszczenie powietrza badano wyłącznie laboratoryjnie.\nWyniki tych badań odbiegały jednakże w wielu przypadkach od wyników badań przeprowadzanych w rzeczywistych warunkach drogowych, szczególnie jeśli idzie o poziom tlenków azotu i odrobin ultradrobnych, czyli mikroskopijnych cząsteczek substancji o wymiarze mniejszym niż 100 nm.\nBadanie emisji zanieczyszczeń przy rzeczywistych warunkach jazdy (badanie RDE), które stało się obowiązkowe od 1 września 2017 roku, polega w pomiarze substancji zanieczyszczających zbytnio pomocą przenośnych systemów pomiaru emisji (PEMS) zamontowanych przy samochodach podczas jazdy dzięki drodze. Innymi słowy, że samochód będzie poruszał się dzięki zewnątrz, na prawdziwej ulicy, według losowo wybranych parametrów, takich jak przyspieszenie, zwolnienie, temperatura otoczenia i ładunek.\nWLTP zapewniać posiada dane liczbowe na rzecz zużycia paliwa i emisji dwutlenku węgla, które istnieją bardziej reprezentatywne dla rzeczywistych warunków, z korzyścią gwoli konsumentów i organów regulacyjnych, zarówno na poziomie UE, jak i poziomie krajowym. Dzierży to stanowić większą zachętę do rozwoju paliwooszczędnych i niskoemisyjnych technologii.\nTagi: roku - dzięki - przy - emisji - bardziej - spalin - powietrza - azotu - diesla - podczas - rzeczywistych - samochodów - badanie - emisje - emisji spalin - jazdy\nCSIOZ zerwało umowę na przeprowadzenie systemu e-ZdrowieASA: dyskryminacja musi zniknąć spośród reklam Ze świataBrexit - komentarze brytyjskiej alei - opinie BrytyjczykówFranciszek apeluje o realizację porozumienia klimatycznego Ze świataAtak nożownika w Londynie w Russell SquareApple pokazało nowe iPhone’y jak i również zegarek Watch Series czterech TechApel do górników o przyjęcie porozumienia w KW SurowceBerlin - komunikacja miejska, U-Bahn, S-Bahn, historiaCo zrobić, by uniknąć napadu hakerów TechAutonomiczne samochody Apple\nApple w liście skierowanym do amerykańskiego urzędu ds. bezpieczeństwa ruchu drogowego (ang. National Highway Traffic Safety Administration, NHTSA) napisało, że firma jest zaangażowana w rozwój systemów autonomicznej jazdy i jest podekscytowana…...\nroku dzięki przy emisji bardziej spalin powietrza azotu diesla podczas rzeczywistych samochodów badanie emisje emisji spalin jazdy


Szczęśliwego Nowego Roku 2020 | w poezji i prozie, zdjęcia > Gratulacje\nZ niecierpliwością czekamy na święta noworoczne - proponujemy z wyprzedzeniem wybrać znajomym, rodzinie i kolegom piękne życzenia na Nowy Rok 2020, pobierając pocztówki, zdjęcia, a także życzliwe słowa w poezji i prozie.\nZebraliśmy dla Ciebie najlepsze pomysły na piękne noworoczne pozdrowienia dla rodziców, bratnich dusz, chłopaka lub dziewczyny, brata lub siostry, a także przyjaciół i kolegów.\nPamiętaj, że możesz łatwo zapisać wszystkie karty z życzeniami umieszczonymi na stronie na komputerze, tablecie lub smartfonie, a następnie dodać je do wiadomości gratulacyjnej. Średnia objętość zdjęć wynosi 60-80 KB, co pozwala na wysyłanie ich za pośrednictwem poczty e-mail lub dowolnego popularnego komunikatora.\nCzy planujesz pogratulować znajomemu w sylwestra SMS-em lub przez Skype, Telegram, Viber lub WhatsApp - wybierz krótkie życzenie wierszem, które można uzupełnić oryginalną minikartą lub zdjęciem noworocznym.\nSpotkajmy się - wybór najlepszych pocztówek i gratulacje „Szczęśliwego Nowego Roku 2020!”\nPierwszą rzeczą do wyboru na nadchodzące święta są uniwersalne życzenia, które można wykorzystać, aby pogratulować przyjaciołom lub współpracownikom Nowego Roku 2020. Piękne, pełne noworocznej atmosfery i magii, ale jednocześnie nie skupiające się na osobistych relacjach, uniwersalne pozdrowienia będą istotne w wielu przypadkach zarówno jako dodatek do stylowej pocztówki, jak i niezwykły toast.\nNoworoczne obowiązki przynoszą nam łaskę.\nNiech życzenia się spełnią, niech smutki odejdą!\nNiech wszystko będzie piękne tylko w nowym, radosnym roku!\nSzczęśliwego Nowego Roku! Gratuluję dziś wieczorem!\nSzczerze życzę wam, bez pustego zdobienia:\nNiech wszystko będzie delikatne, zło całkowicie zniknie!\nA w śnieżną zimę niech dusza rozkwita!\nBoże Narodzenie to magiczne święto, podobnie jak Nowy Rok.\nTa noc przemienia wszystkich uczciwych ludzi:\nWszystkie cuda czekają, niech się stanie, że chcesz!\nNiech życzenia się spełnią w środku zimy!\nNiezależnie od tego, jak planujesz obchodzić Nowy Rok 2020, musisz przygotować piękne życzenia na wakacje dla swojej rodziny i przyjaciół.\nJeśli 31 grudnia chcesz spędzić z rodziną, takie rymowane linie będą piękną gratulacją dla wszystkich obecnych. Jeśli w sylwestra będziesz się dobrze bawić z przyjaciółmi, będzie miło, gdy Twoi krewni otrzymają od Ciebie tak ciekawą gratulację za pośrednictwem poczty elektronicznej lub komunikatora, uzupełnioną wzruszającą pocztówką.\nSzczęśliwego Nowego Roku, mamo, (babcia, siostra), gratulacje\nA jednocześnie - z magią świąt Bożego Narodzenia!\nŻyczę tej nocy\nŻe zawsze byłeś szczęśliwy!\nNowy Rok migocze i fajerwerki za oknem,\nNiech życzenia się spełnią, wszyscy marzymy o jednej rzeczy!\nNiech smutki i kłopoty odejdą, niech kwitną w twojej duszy!\nNiech wszystko będzie tak, jak chcesz, dziś i zawsze!\nŚwiętujemy Nowy Rok z rodziną, krewnymi -\nMagiczne, że wakacje nadejdą w środku zimy.\nSpełnij życzenia i marzenia\nAby wejść w Nowy Rok z otwartą duszą, my!\nJeśli chcesz zaskoczyć dziewczynę lub żonę piękną gratulacją, naucz się dla ukochanego łagodnego życzenia wierszem.\nRok temu, pod brzęczącym zegarem, cicho żałowałem\nW pobliżu słychać łagodny głos, ale nawet nie wiedziałem.\nŚwięty Mikołaj mnie usłyszał i natychmiast spełnił marzenie,\nOdrzuć los toru, potajemnie przedstawiając nas.\nA dziś życzę, podnosząc szklankę\nNiech miłość rozkwitnie przez lata, a nasza poświata nie gaśnie.\nNiech wasze oczy błyszczą i wasze głośne śmiechy\nW końcu jestem z tobą szczęśliwszy niż wszyscy!\nCicho, Szczęśliwego Nowego Roku,\nOto, co powiem, kochanie.\nSzczerze tego życzę\nSpełnione w tym roku Twoje marzenie!\nSzczęśliwego Nowego Roku, Wesołych Świąt!\nNiech przytulna magia wchodzi do domu każdego dnia!\nNiech wszystko będzie cudowne, niech spełnią się marzenia!\nNiech piosenka zabrzmi i płynie, obyś był szczęśliwy!\nOczywiście w Nowym Roku ważne jest, aby nie zapominać o przyjaciołach i wybierać dla każdego pięknego życzenia noworocznego na 2020 rok. Bez względu na to, jak daleko rozproszyło cię życie. Sylwester to dokładnie ten moment, w którym powinieneś pamiętać o wszystkich, którzy są ci bliscy, ponieważ pisanie krótkich SMS-ów jest bardzo łatwe, a otrzymanie tak małego symbolicznego prezentu od tych, którzy są daleko, jest niezwykle przyjemne dla wszystkich.\nNiech miłość ogrzeje dom!\nDwie dwadzieścia - jasne wakacje!\nCzekamy na cuda, miłość, wzrost -\nWszystkie oczekiwania się spełnią!\nSzczęśliwego Nowego Roku, gratulacje z serca!\nNiech wszystko będzie tak, jak chcesz, jak chcesz!\nNiech wzrost wynagrodzeń i sukces przyjdą,\nI bądź bogaty w znajomych i żyj najpiękniej ze wszystkich!\nDla koneserów kreatywności, którzy nie lubią tradycyjnych opcji prozy i poezji - śmieszne komiczne życzenia, które pozwolą pogratulować znajomym w 2020 roku. Rok Szczura jest naprawdę jasny i niezwykły.\nCześć, Krysk, przybyłeś!\nWiedz, że jesteś słodki dla nas wszystkich!\nJeśli ktoś boi się Szczurów\nBędzie poszukiwany kompromis.\nNiech kot się uczy\nI zaprzyjaźnij się z tobą!\nPołożymy ser na stole\nI trochę cukru.\nDaj nam całe szczęście\nNiech 20 rok będzie dobry\nChrząkająca świnia uciekła\nKrólowa została królową.\nOdtąd wszyscy się myjemy\nProsić, kochać, chwalić!\nDaj nam Szczura\nNowy rok kochanie\nSzczęście, radość, sukces,\nMniej żalu - więcej śmiechu\nSzczyty pracy, osiągnięcia,\nI w promocjach wynagrodzeń.\nSpotkaj szczury w domu przez rok!\nŚliczny metalowy szczur podbiegł, zebrał wszystkie smutki i radości - rozrzucone po podłodze. Teraz twój dom jest pełen przyjemnych niespodzianek! Dlatego niech każdy dzień przynosi coś nowego, na pewno jasnego, interesującego i miłego! W końcu szczur - tak to odbiera wszystko, co złe, a dobro ratuje i mnoży!\nTak więc nadszedł Nowy Rok 2020! Rok, w którym zwinny biały szczur biegł, błysnął - i zabrał ze sobą wszystkie złe rzeczy. Te nadchodzące 366 dni powinny być radosne, żywe, emocjonalnie nasycone! Chciałbym, żeby wszyscy tutaj dostali to, czego chcą: miłość, sukces, podwyżkę pieniędzy, rodzinę, nowy, wygodny dom. Niech spełnią się najbardziej ukochane sny, tylko szepczesz je, a szczur słyszy - i na pewno się spełni!\nGratulując znajomym podczas długo oczekiwanych ferii zimowych, możemy wspomnieć o postaci, którą kochałeś od dzieciństwa, ponieważ to Święty Mikołaj w duszy każdego dorosłego budzi naiwną i magiczną noworoczną bajkę dla dzieci.\nBajeczna noc wychodzi za okno\nŚwięty Mikołaj dzisiaj - wszyscy wiedzą!\nGratuluję mu i powiem tak:\nBądźcie kochani, drodzy przyjaciele!\nŚwięty Mikołaj śpieszy z prezentami\nPrzed 20 rokiem!\nBędzie szczęśliwy - wiemy\nWszyscy ludzie dobrze się bawią!\nNiech będzie w magicznej torbie\nOn znajdzie dla ciebie\nSzczęście, pokój, więcej światła,\nŻyć z pasją, kochać.\nKażdego dnia niech będzie jasno\nW pobliżu są lojalni przyjaciele.\nDaj prezenty więcej niż raz w roku\nPrzedstawione przez los!\nNie wiem, co podpisać na karcie noworocznej, lub potrzebujesz ciekawego tostu - złap prozą klasyczne i alternatywne noworoczne życzenia, napisane specjalnie na 2020 rok.\nNowy Rok to czas cudów. Noc jest jasna jak dzień. Marzenia ożywają, a prawdziwy Święty Mikołaj puka do drzwi. Dorośli zapominają o codziennych problemach, stając się co najmniej kilka godzin beztroskimi dziećmi. Chciałbym, abyś zawsze czuł się szczęśliwy, że wierzysz w magię i aby prezenty losu były rozrzucone każdego dnia, a nie tylko tej cudownej, wyjątkowej nocy! Szczęśliwego Nowego Roku, błyszczące kolorowe światła!\nSzczęśliwego Nowego Roku i Wesołych Świąt! Niesamowite wakacje, które napełniają serca radością, sprawiają, że dusza śpiewa, a oczy lśnią szczęściem. Niech przyniesie tylko to, co najlepsze: tyle cudów, ile płatków śniegu za oknem, tyle niesamowitych chwil, ile świateł w fajerwerkach!\nNoworoczne cuda tłumu za drzwiami, dekoracje noworoczne wypełniają serce oczekiwaniem bajki, noworoczne przysmaki otwierają nowe oblicze prawdziwej przyjemności. Niech stół pęka z obfitością, niech serce śpiewa z przytłaczających żywych emocji, niech każdy dzień przynosi niesamowite odkrycia i niesamowite wydarzenia! Najlepsze wakacje pochodzą z brzęczącym zegarem i niech pozostaną pozytywne przez cały rok!\nDwie dwadzieścia to fajne wakacje! Okrągły ze wszystkich stron, bez względu na to, gdzie spojrzysz! A koło, jak wiecie, jest symbolem kompletności, idealności i piękna. Niech więc nadchodzący rok będzie taki: niech wszystkie smutki, smutki i kłopoty z nim zakończą się. Niech każdy dzień stanie się idealny, otwiera nowe oblicza tego niesamowitego świata. I niech otaczająca rzeczywistość cieszy się pięknem, harmonią, dobrem. W końcu 2020 to okrągły, piękny rok!\nSzczęśliwego Nowego Roku! Gratulujemy wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia, które wciąż są w drodze! Niech każdy z nas ciepło kocha, nawet w najsurowszym mrozie, nawet w najciemniejszy dzień rozbrzmiewa wesoły śmiech i niech żaden smutek nie zepsuje nam nastroju! Brawo, mój drogi, Szczęśliwego Nowego Roku dla was wszystkich, 2020!\nNowy Rok to cudowne wakacje wypełnione szelestem blichtru, blaskiem wielokolorowych świateł, dowcipów magicznych bohaterów, wesołej muzyki i mandarynkowego aromatu. Niech atmosfera tej cudownej nocy pozostanie do przyszłego roku! Niech szczęście nie opuści tego domu, ale wręcz przeciwnie, przyniesie z nim sukces, zdrowie, miłość i dobrobyt!\nGratulując Szczęśliwego Nowego Roku, szczerze życzę wszystkim, którzy postanowili spędzić ze mną tę magiczną noc: szczęścia - tak, aby obejmowała cały świat. Miłość - taka, która przepełnia serce i sprawia, że dusza śpiewa delikatne piosenki. Zdrowie - takie, że każdy Syberyjczyk byłby zazdrosny! Sukces - taki, że zaskoczy nawet Ciebie! I wreszcie czyste niebo, zabawne ptasie tryle i melodyjny śmiech dzieci!\nNiech nadchodzący rok 2020 przyniesie nowe odkrycia. Niech życie wypełni się nowym, prawdziwym znaczeniem. Niech spełnią się nie tylko najcenniejsze, ale także najbardziej potrzebne pragnienia - te, o których nikomu się nie mówi. Niech cały rok będzie równie zabawny, szczery i ciepły, nawet pomimo zamieci za oknem!\nObejrzyj wideo: Szczęśliwego Nowego Roku 2019! (Luty 2020).