Kulisy Platformy [Anna Wojciechowska, Janusz Palikot] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00698 012373 21015908 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Anna Wojciechowska, Janusz Palikot Liczba stron:\nISBN: 9788377000496 Data wydania: 2011-09-02\nZ Januszem Palikotem rozmawia Anna Wojciechowska 'Kulisy Platformy' To opowieść słynnego polityka o Platformie Obywatelskiej. Palikot spędził w tej partii sześć lat, poznał jej liderów, jej prawdziwe cele i skrywane sekrety. I teraz właśnie całą tą wiedzę ujawnia. Ale nie jest to książka plotkarska. To inteligentna, przenikliwa i świetnie napisana analiza rządzącej partii. I ważny dokument najnowszej historii.\nSpis treści Okładka Karta tytułowa Karta redakcyjna Część I. Tusk i jego drużyna DONALD TUSK BRONISŁAW KOMOROWSKI ANNA KOMOROWSKA GRZEGORZ SCHETYNA MIROSŁAW DRZEWIECKI PAWEŁ ŚPIEWAK JAN ROKITA PAWEŁ GRAŚ RAFAŁ GRUPIŃSKI SŁAWOMIR NOWAK IGOR OSTACHOWICZ JAROSŁAW GOWIN JOANNA MUCHA CEZARY GRABARCZYK BOGDAN KLICH ZBIGNIEW CHLEBOWSKI STEFAN NIESIOŁOWSKI JAN KRZYSZTOF BIELECKI HANNA GRONKIEWICZ-WALTZ EWA KOPACZ IWONA ŚLEDZIŃSKA-KATARASIŃSKA JACEK ROSTOWSKI RADOSŁAW SIKORSKI TOMASZ TOMCZYKIEWICZ TOMASZ ARABSKI BOGDAN ZDROJEWSKI KATARZYNA HALL JULIA PITERA SŁAWOMIR NITRAS WALDY DZIKOWSKI ANDRZEJ OLECHOWSKI Część II. Poza Platformą STANISŁAW ŻELICHOWSKI EUGENIUSZ KŁOPOTEK WALDEMAR PAWLAK RYSZARD KALISZ BARTOSZ ARŁUKOWICZ GRZEGORZ NAPIERALSKI WŁODZIMIERZ CIMOSZEWICZ ALEKSANDER KWAŚNIEWSKI ADAM MICHNIK JAROSŁAW KACZYŃSKI KAROL KARSKI PAWEŁ PONCYLJUSZ JACEK KURSKI JOANNA KLUZIK-ROSTKOWSKA Część III. Wydarzenia UPADEK PO-PiS-u WYBORY PARLAMENTARNE 2007 MACHU PICCHU KOMISJA PALIKOTA DYMISJA ĆWIĄKALSKIEGO WOJNA O SAMOLOT MAŁPKI PREZYDENTA PRZEKAZY DNIA USTAWA MEDIALNA AFERA HAZARDOWA WYRZUCANIE PALIKOTA PRAWYBORY PREZYDENCKIE 2010 KATASTROFA SMOLEŃSKA KAMPANIA PREZYDENCKA KOMOROWSKIEGO RADA GOSPODARCZA PRZY PREMIERZE IN VITRO KASTRACJA PEDOFILÓW DOPALACZE SPINOWANIE. MEDIA TUSKA ZWIĄZKI PARTNERSKIE Okładka\nKULISY PLATFORMY Z Januszem Palikotem rozmawia Anna Wojciechowska Warszawa 2011\nCopyright © Janusz Palikot, Anna Wojciechowska, Czerwone i Czarne Projekt graficzny FRYCZ I WICHA Zdjęcie na okładce: Jacek Marczewski Redakcja Przemysław Skrzydelski Skład Tomasz Erbel Wydawca Czerwone i Czarne sp. z o.o. Rynek Starego Miasta 5/7 m.5 00-272 Warszawa Druk i oprawa Drukarnia INTERDRUK ul. Kowalczyka 21A 03-193 Warszawa Wyłączny dystrybutor Firma Księgarska Jacek Olesiejuk sp. z o.o. ul. Poznańska 91 05-850 Ożarów Mazowiecki ISBN 978-83-7700-049-6 Warszawa 2011\nCzęść I. Tusk i jego drużyna DONALD TUSK Jeszcze wcale nie tak dawno, kiedy przystępował pan do PO, przyszły premier uchodził za nieco leniwego, niemrawego chłopca w krótkich spodenkach, który ponad sprawę polityczną stawia dobre towarzystwo i wino do oglądania meczu. Dziś Tusk przedstawiany jest wręcz jako tyran, który dokonuje egzekucji politycznych jednym ścięciem, bez żadnych sentymentów. Władza go odmieniła? A może to tylko iluzoryczna przemiana? Ilekroć myślę o Tusku, widzę przede wszystkim jedną scenę. To był bodaj maj 2010 roku. Wchodzę do sekretariatu jego gabinetu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i słyszę jakieś dziwne hałasy, taki łomot. Pytam sekretarkę, co się dzieje. W odpowiedzi słyszę tylko: „Niech pan wchodzi”. Otwieram pierwsze drzwi i znów ten sam łomot. Wchodzę i widzę Donalda w jednym z tych jego świetnych ciemnoniebieskich garniturów, w dobrych skórzanych butach – wyglądały na Ermenegildo Zegnę. Nogę miał opartą o piłkę nożną. Wyglądał naprawdę dobrze. Spojrzał na mnie i zachęcił: „Wejdź, wejdź”. Po czym mówi: „Widzisz tę roślinę w rogu? Gdy się tu wprowadziłem, odwiedził mnie Leszek Miller. Powiedział wtedy, że dała mu ją jego żona, i poprosił, żebym o nią dbał i żebym ją podlewał”. Po tych słowach z całej siły kopnął piłkę w kierunku tej rośliny. Piłka odbiła się od niej, a następnie od biurka i telewizora. Po czym poszła kolejna ścięta piłka w tę roślinę. Uderzał w coś, co należało do Millera, którym był autentycznie zafascynowany. Miałem jednoznaczne skojarzenie. Było w nim ewidentnie coś z bohaterów jego ulubionych lektur o małych tyranach greckich z czasów Sokratesa, Platona czy Herodota, którzy mieli w zwyczaju na przykład mordować wszystkich swoich synów zaraz po urodzeniu. Każdy z tych bohaterów pławił się w okrucieństwie, a pamięć o nich to pamięć o tym jednym ich straszliwym czynie. Pytał pan, dlaczego uderza w tę roślinę? Nie, bo zastygłem w bezruchu. To był naprawdę niesamowity widok. Jasne było, że on z czymś akurat nie daje sobie rady i w reakcji musi w tym momencie zrobić coś ekscentrycznego. W tym zachowaniu czuło się wielką irytację pomieszaną z bezradnością wobec jakiejś sytuacji. Nie wiem, jakiej. W każdym razie musiał dać upust emocjom. I w tym obrazku jest dla mnie jakaś głucha, twarda prawda o Tusku, którą odkryłem po godzinach, miesiącach spędzonych w jego otoczeniu. W tym zachowaniu wyrażały się jego bezwzględność i kontrolowana agresja – zawsze świetnie upudrowane, czego symbolem w tej sytuacji był właśnie dobry garnitur. To był prawdziwy Tusk – mieszanina nihilizmu i cynizmu, a z drugiej strony pewnego wdzięku, uroku. I jest zafascynowany Leszkiem Millerem? Bardzo! Trudno się zresztą dziwić. Miller to przecież fascynująca postać – z dna pożyczki moskiewskiej udało mu się wrócić, i to na szczyty władzy. Dopiero wtedy uświadomił pan sobie ten brutalny rys u Tuska ? To był raczej proces. Im bliżej go poznawałem, tym bardziej zdarzało się, że przemykały mi takie myśli po głowie. Ale żeby uświadomić sobie tę prawdę, trzeba przez dłuższy czas obserwować Donalda z bliska. Od początku miałem z nim dobry kontakt, byłem dopuszczany do różnych spotkań, konsultowany, ale jednak nie na tych najwęższych strategicznych gremiach. To się zaczęło dopiero w 2007 roku. Poza tym jako szef struktur lubelskich byłem trochę chroniony przed tą brutalnością, raczej długo cieszyłem się wsparciem Tuska. Choć pamiętam na przykład obrazek jeszcze z lata 2005 roku. Stadion Legii w Warszawie, wielka impreza Platformy, za kulisami wąskie grono liderów przygotowuje się do przemówień. I nieprzyjemna atmosfera, takiego napięcia i agresji, jaką wywoływał sam Donald. Mnie samego Tusk dotknął i wkurzył na serio po raz pierwszy dopiero w 2007 roku, a konkretnie w trakcie kampanii. Wymyśliłem, żeby w jej ramach Donald pojechał do Londynu i Irlandii. Można powiedzieć, że tak jak Kaczyński miał IV Rzeczpospolitą, to my mieliśmy tę swoją Irlandię. W końcu nadaliśmy marzeniom i projektowi konkretną nazwę, dobrze kojarzącą się Polakom. Ten wyjazd to ugruntował, cała reszta kampanii była praktycznie w cieniu tego marketingowego fundamentu. Mój pomysł został przez niego kupiony jako element działania sztabowego. Tyle że kiedy przyszło do wyjazdu, nie chciał mnie ze sobą wziąć, bo akurat to nie pasowało do jego koncepcji. Postanowił, że najlepiej wypadnie, jeśli wystąpi z Radkiem Sikorskim, który był wówczas świeżym nabytkiem Platformy Obywatelskiej. Uparłem się jednak i na własną rękę załatwiłem sobie wyjazd i doprowadziłem do tego, że na tych spotkaniach jednak siedziałem koło niego. Nie zapomnę tego ostentacyjnego niezadowolenia, jakie okazywał z tego powodu. Zacznijmy jednak od początku. Jak to się w ogóle stało, że znalazł się pan w tak bliskim otoczeniu Tuska? W 2005 roku, po odejściu Zyty Gilowskiej z Platformy, przyszedł do mnie poseł Stanisław Żmijan. Ja byłem akurat w trakcie remontowania swojego życia: rozwodziłem się, sprzedawałem moją firmę Ambra. Żmijan o tym wszystkim wiedział. Powiedział, że dostał zadanie od władz partii – znalezienie nowego lidera PO na Lubelszczyźnie. Jakiś profesor czy znany przedsiębiorca z potencjałem, takie były kryteria. W Lublinie takich kolorowych osobowości rzeczywiście było mało. Dlatego przyszedł z ofertą właśnie do mnie. Odpowiedziałem, że muszę mieć tydzień na przemyślenie wszystkiego. Donald jednak mocno naciskał i Żmijan zaczął już po trzech dniach wydzwaniać, dopytując, jaka jest moja decyzja. Identyfikowałem się wtedy z Tuskiem jako politykiem, zgodziłem się więc zaangażować, ale z wyobrażeniem, że wystartuję na przykład do Senatu, będąc twarzą Platformy. Do głowy mi nie przyszło obejmowanie kierownictwa w regionie. Szybko jednak zostałem umówiony na spotkanie z samym Donaldem w jego sejmowym gabinecie. Był bardzo ciepły, dopytywał, czy zaangażuję się na serio. Mówił, że chodzi o zastępstwo dla Gilowskiej. A potem sprawy jakoś tak szybko się potoczyły. Wkrótce, jakiś tydzień później, oni zwrócili się z pytaniem, czy nie byłbym zainteresowany wydaniem książki Tuska „Solidarność i duma”. Ta książka to był moment pana zbliżenia się do niego? Tak to odbieram z perspektywy czasu. Jej wydanie dogadaliśmy na obiedzie w Sopocie z udziałem m.in. samego Tuska. To było miłe spotkanie, wszyscy ubrani na sportowo, wypiliśmy trochę wina. I właśnie tylko takie czysto pozytywne wrażenie Donalda miałem aż do kampanii 2007 roku. Manewr z tą książką oznaczał faktycznie dofinansowanie kampanii PO? Ja byłem wtedy jeszcze bardzo naiwny politycznie. Może dla nich tak to wyglądało, ale też nikt wprost nie postawił tego warunku. Jako że ceniłem Tuska, uznałem, iż warto wyświadczyć taką przysługę polityczną. Zwiększyliśmy celowo budżet na promocję. Po pierwsze, dlatego że byłem Donaldem zafascynowany. Po drugie, dlatego że można było też liczyć, iż ta książka się naprawdę sprzeda. W rzeczywistości się nie sprzedała, ale z pewnością jemu przyniosła zyski, to był marketing jego osoby. Do dziś jestem jednak zdziwiony, że nie udało się sprzedać choćby 30 tysięcy egzemplarzy. Co panu tak imponowało w Tusku? Powiedziałbym, że bardziej imponowała mi Platforma jako taka. Po aferze Rywina jawiła się po prostu jako dobra obywatelska inicjatywa. Nie ukrywam, że sam Tusk także ma swój urok. Przede wszystkim słucha i dobrze pilnuje wątku rozmowy. Proszę pamiętać, że on długo w kontaktach z człowiekiem nie ujawnia tego swojego partyjnego, wręcz chamskiego oblicza. Zaczyna rozgrywać partnera, dopiero kiedy go od siebie mocno uzależni bądź też ustawi odpowiednio w hierarchii. W pierwszych rozmowach nie ujawnia swoich emocji, reakcji. Obserwuje uważnie człowieka, próbuje go dobrze wyczuć, i rozkręca się dopiero, kiedy poczuje się naprawdę bezpiecznie. To taka wyrachowana gra? Również, ale nie tylko. Generalnie w kontaktach z ludźmi, których dobrze nie zna, jest nieśmiały. On naprawdę tylko z pozycji politycznych bywa brutalny. Wciąż jednak nie rozumiem do końca, jak to się stało, że znalazł się pan u jego boku. Tą książką tak zaskarbił pan sobie jego względy i zaufanie? Nie tylko. To jakoś tak wyszło naturalnie. Ja zacząłem ich zapraszać a to na dobre wino, a to na elegancką kolację. Proszę pamiętać, że aspekt finansowy dla polityków, którzy jak wiadomo w rzeczywistości nie zarabiają kroci, jest ważny. Tuskowi imponują pieniądze? Sądzę, że tak. On sam jest strasznym sknerą, liczy każdy grosz. Nie pamięta o żadnych okazjach, imieninach, rocznicach swoich przyjaciół i znajomych. No, poza imieninami Grzegorza Schetyny. On rzeczywiście dostał raz od Donalda kopie mieczy jako prezent imieninowy. Ale to się zdarzyło akurat, gdy już był premierem. Prezent więc pochodził z rozdania kancelaryjnego. To nie był osobisty podarunek. A zatem jednak musiała być jakaś szczególna więź między Schetyną a Tuskiem? To jest najbardziej nieodgadniona sprawa. Z jednej strony te bliskie, wręcz przyjacielskie relacje między nimi były autentyczne. Tam była jakaś zażyłość w tym wszystkim, jakaś bliskość, wspólna energia. Na pewno Grzegorz był dla Donalda ważnym człowiekiem, choć na każdym kroku sytuował się wyżej od niego, sugerował, że Schetyna go ciągnie w dół. Od początku widziałem, że traktował wszystkich członków tego swojego dworu jak warchołów. „Knury” – to określenie, którego używał w stosunku do nich najczęściej. „Nie chcę mieć nic wspólnego z tymi knurami. Przez was się wykończę” – rzucał nieraz. Grzegorz nie był tu wyjątkiem. I jego upokarzał. I jego czasem przedstawiał jako takiego knura bez manier, który potrzebuje tylko zeżreć, popić i pomlaskać językiem. Niby było to ubrane w taką dobrotliwą, Monty Pythonowską gębę, że można było odnieść wrażenie, iż to tylko poetyka, ironia. Ale to jednak były mocne słowa i nie przypadkiem padały tak często. Kiedy wyczuwał, że przesadził, to naturalnie dorzucał coś ocieplającego: „Ale wiesz, że cię kocham, Grzegorz” – i robił to z uśmiechem. Trzeba też powiedzieć, że po Schetynie te wszystkie przytyki spływały. Tusk wiedział, że może sobie na nie wobec niego pozwolić. W stosunku do Rokity czy nawet w jego obecności nigdy by sobie nie pozwolił na używanie takiego języka, bo on natychmiast by wyszedł z pokoju. Na samym dworze funkcjonowała jednak taka cała minikultura picia wina, żartów, skrótów, dowcipu i klnięcia. Sam Tusk mocno klnie? Nie. Umiarkowanie i można powiedzieć, że ładnie. W przekleństwach zdecydowanie prym wiedzie Mirosław Drzewiecki, potem jest Schetyna. Wracając właśnie do samego Schetyny. Mimo wszystko dało się zauważyć, że Tusk go wyróżnia? Tak, nie było wątpliwości, że w hierarchii po Donaldzie jest najwyżej. To z nim Tusk najczęściej rozmawiał w cztery oczy, czasem o sprawach, których z nikim innym nie poruszał. W trakcie imprezy wychodzili na chwilę na balkon, by coś przedyskutować. To było tym bardziej znamienne, że w trakcie wspólnych spotkań nikt poza nimi nie urządzał sobie pogaduszek w cztery oczy. Dla Tuska język gestów, hierarchia, to istota mechanizmu władzy. Pocałowanie w czoło to szczyt wtajemniczenia. Dlatego musiało być dla niego szokiem, że Schetyna postanowił się usamodzielnić. To Schetyna rzeczywiście pierwszy zaczął się usamodzielniać z intencją zrobienia krzywdy Tuskowi czy też była to raczej reakcja obronna na przymiarki premiera do jego marginalizacji, wypychania? Dziś skłaniałbym się raczej do tej drugiej wersji. Choć to wszystko nie było jednoznaczne. Schetyna w rządzie rzeczywiście bardzo dbał o budowanie swojej pozycji i był czas, kiedy Donald faktycznie był skazany na jego ogląd sytuacji. To ta grupa z Wybrzeża: Tomasz Arabski, Sławomir Nowak i przede wszystkim Jan Krzysztof Bielecki w pewnym momencie uświadomili mu, iż Grzegorz już tak urósł, że całkowicie kontroluje przekaz informacji, jaki do niego jako premiera płynie; że obraz świata, tego, co się dzieje w Platformie, odbiera tylko oczyma Schetyny. A trzeba brać pod uwagę, że Tusk jest potwornie nieufny, wręcz do granic możliwości. W restauracji zawsze z zasady siadał tyłem do sali, tak żeby go nikt nie zobaczył, a najlepiej, żeby pomieszczenie w ogóle było zamknięte dla ludzi z zewnątrz. Na spotkanie, obiad czy kolację nie można było przyjść z nikim, kogo obecność nie byłaby wcześniej uzgodniona. Nie zgadzał się raczej na obecność ludzi spoza jego kręgu. W trakcie spotkań nie odczytywał słów, zachowań zgodnie z ich normalnym znaczeniem, tylko doszukiwał się zawsze ukrytej intencji. „Czyli ty tak naprawdę chcesz to i to?”, „Czyli o co chodzi?”, „Czyli co to znaczy?” – dopytywał. We wszystkim doszukiwał się jakiejś teorii politycznej. Miewał teorie spiskowe? Momentami się o nie ocierał. Jak powiedziałem, był potwornie nieufny, do przesady. Z czasem doszedłem do wniosku, że to musi być doświadczenie z Kongresu Liberalno-Demokratycznego, kiedy jego koledzy narobili tyle afer. To zapewne pchało go do takiej ostrożności. Ale na tyle ufał Schetynie, że był gotów, w momencie gdy zostanie prezydentem, jak było początkowo w planie, oddać mu tekę premiera? To prawda, taka była umowa. Zresztą faktycznie to Schetyna, a wcale nie Rokita w zamyśle Tuska miał być premierem już po wyborach w 2005 roku. Obiecał to Grzegorzowi i już wtedy wzmacniał go w partii. Rokita o tej umowie wiedział, dlatego, by temu przeciwdziałać, już w kampanii sam ogłosił się kandydatem na przyszłego szefa rządu, wymyślając hasło „premier z Krakowa”. Chciał, żeby to się utarło w opinii publicznej. Wszystko i tak się zawaliło, bo PO przegrała zarówno wybory parlamentarne, jak i prezydenckie. Nikt niczego nie dostał. Ale po tym właśnie zapadła ostateczna decyzja Tuska i Schetyny, żeby Rokitę ostatecznie wyeliminować. Do 2007 roku w relacjach Donalda i Grzegorza nie widać było praktycznie żadnych napięć. Nie pojawiła się żadna prawdziwa rysa na ich znajomości. Po wyborach w 2007 roku w trakcie układania rządu Schetyna zastosował trochę podobną zagrywkę jak Rokita – puścił w obieg pogłoskę, że będzie wicepremierem, zanim Tusk faktycznie podjął decyzję. Donald tego wariantu nie wykluczał, acz początkowo bardziej skłaniał się ku wersji, by był tylko jeden wicepremier koalicjant – Waldemar Pawlak. I już wtedy zaczęło się między nimi dziać coś złego. Nieufność Tuska rosła, w miarę jak w prasie co i rusz zaczęły pojawiać się teksty o tym, jaki to ze Schetyny sprawny kanclerz, że w zasadzie to on panuje nad rządem. W tych komentarzach przodowała taka zaprzyjaźniona z Grzegorzem blondynka z „Gazety Wyborczej”, która przyjechała z Wrocławia. Donald uznał, że to zaczyna być dla niego samego ryzykowne. Ale ludzie Schetyny przekonują, że te teksty i jego pojawianie się w tabloidach, gdzie wcześniej się nie pojawiał, to była świadoma decyzja Tuska, który z myślą o tym, że odda mu premierostwo, chciał go wypromować, sprawić, by stał się powszechnie rozpoznawalny. I to prawda. Tyle że ludzie Schetyny przesadzili z tym PR-em i po kilku miesiącach ten wzrost znaczenia Grzegorza zaczął się już odbywać kosztem wizerunku Donalda. Tuskowi chodziło o zbudowanie obrazu, w którym będą ze Schetyną świetną parą jako prezydent i premier. Tymczasem w wyobrażeniach powstała figura, w której tak naprawdę to Grzegorz kieruje rządem, a zatem jest lepszy, sprawniejszy niż Tusk. Ale zanim przyszła władza, był jednak ten 2005 rok, podwójnie przegrane wybory. Jak Tusk to zniósł? To były moje początki w Platformie, ale nigdy nie zapomnę tego wściekłego Tuska. Przyjechałem do Warszawy po wieczorze wyborczym w Lublinie, gdzie przegraliśmy. Donald wiedział, że wygrana na Lubelszczyźnie w tamtej sytuacji to było zadanie karkołomne. Mimo to tego wieczora nie chciał mi nawet podać ręki. W jego oczach była wściekłość i wielka pretensja. Twarz zawzięta. To było coś niesamowitego, jakby z dnia na dzień w stosunku do mnie inny człowiek. To jest właśnie cały Tusk, bez żadnych sentymentów. Ale wtedy jeszcze nie zastanawiałem się nad tym. Nie przywiązywałem dużej wagi do tego zachowania, wychodząc z założenia, że w takim dniu każdy ma prawo do emocji. Był wtedy jak dziecko – milczał, ale cała postać wyrażała wszystko. Premier nie jest męski? Czasami brakuje mu męskości. Jest bardzo kobiecy w sposobie chodzenia, w relacjach z ludźmi. Z drugiej strony ma w sobie coś z charakteru Rosjan, którzy na ogół bardzo długo wprowadzają człowieka w atmosferę przyjaźni, bratania się, by nagle w pewnym momencie przeciąć to bezwzględnie. Zjednywanie sobie ludzi przychodzi mu łatwo, jako że tym swoim humanistycznym profilem uwodzi. Człowiek się nigdy z nim nie nudzi. Brutalność, ostrość jego charakteru jest dla ludzi z zewnątrz do dziś niezauważalna. Odsłania się tylko w wąskim gronie, kiedy jest pewny siebie. „Donald się wściekł” – to najczęstsze opisy, jakie dochodziły zza kulis do dziennikarzy od jego współpracowników. Co to tak naprawdę znaczy? I rzeczywiście się tak często wścieka? Tak, jest bardzo impulsywny. Ale też bardzo chwiejny. Kiedy atakuje, jego twarz staje się zawzięta, rzuca wulgaryzmami, obraża i wyrzuca wszystkich. „Absolutnie was wszystkich wypierdolę. Nie nadajecie się do niczego. Mam już dość!” – to są tego typu teksty. Teraz to pewnie biedny Paweł Graś jest tym, który musi je znosić. A trzeba mieć dużo siły, żeby je wytrzymać. Dwór je znosił także dlatego, że wszyscy już się przyzwyczaili, iż następnego dnia Donald już o wszystkim zapomina, zachowuje się normalnie, jak gdyby nigdy nic. Jak podrostek. Premier przykłada wagę do stroju? Bardzo, nawet do sportowego. Wszystko jest u niego zawsze starannie dobrane. Ale kiedy pojawia się na przykład na wałach przeciwpowodziowych, sprawia wrażenie człowieka z tłumu, który spiesząc się, wziął pierwsze z brzegu ciuchy. I o to właśnie chodzi! W rzeczywistości wszystkie elementy tego ubrania są precyzyjnie dobrane, przemyślane, przegadane. Nie ma miejsca na przypadek. Donald nigdy nie wkłada ot tak pierwszej z brzegu koszulki. Musi być odpowiedni krój, odpowiedni kolor. Na ten jego image wydawanych jest dużo pieniędzy, zresztą moim zdaniem słusznie, bo premier musi być dobrze ubrany. Te koszule, ta charakterystyczna kurteczka z czasu powodzi to już swoiste reklamówki. Jego ulubiona marka to Ermenegildo Zegna. Doradzają mu czasem ludzie wynajęci z rynku, ale on sam też potrafi powiedzieć, że czegoś nie włoży. Do ubrań przykłada nie mniejszą wagę niż do wina. A jakie wina lubi? Przez długie lata doceniał tylko włoskie. Próbowałem go nauczyć trochę większej otwartości, bo był bardzo zamknięty w tej kwestii. Uznawał tylko takie marki jak Brunello di Montalcino lub supertoskany – klasyczne, konserwatywne wina o wyraźnym smaku czereśni lub wiśni. Trzeba mu oddać, że do win ma nosa. Zupełnie inaczej niż Schetyna czy Drzewiecki, z którymi można iść tylko na wódkę, ewentualnie whisky. Z Tuskiem nie da się napić wódki? Nie. Przez sześć lat nie widziałem go z kieliszkiem wódki w ręku. Za to moje pierwsze skojarzenie z nim to właśnie Donald siedzący nad kieliszkiem wina i popalający cygaro. To mu zostało pewnie z czasów KLD, gdzie tak się uprawiało politykę. On więc ma w sobie coś z tego swojskiego chłopaka z podwórka? Czy to jest tylko jedna wielka kreacja? Jest w nim taki chuligan. To się czasem wyraża w żarcie, swoistym cynizmie, czasem pomieszanym z odrobiną wulgaryzmu. A jaką rolę odgrywa przy nim żona? Ma na niego wpływ? Przez te wszystkie moje lata w PO bardzo rzadko się pojawiała. Raz zjedliśmy wspólny obiad. Zawsze bardzo miło i ciepło odnosił się do niej przez telefon, zwracając się do niej „Gosia”. W rozmowach raczej o niej nie wspominał, wyjątkowo ciepło za to opowiadał o dzieciach. Generalnie z moich obserwacji wyłania się obraz, w którym Małgorzata nie znosi sytuacji, że on jest premierem, ale w imię swoistego kontraktu ją toleruje. Mają dużą swobodę dla siebie, bywa, że całymi tygodniami są oddzielnie. Czasem ona go dyscyplinuje. Przy całej swojej inteligencji i brutalności Donald jest też słaby psychicznie, chwiejny, histeryczny i łatwo popada w depresję. To Małgorzata wyraźnie pomagała też, by się nie rozleciał w takich momentach. Podsumowując, wyglądają na bardzo nowoczesne małżeństwo, gdzie obie strony zachowują dużą autonomię, ale także liczą się wzajemnie ze swoim zdaniem. I ona bywa chyba zazdrosna o Donalda... A on zwraca uwagę na kobiety? Tak, u pań bardzo docenia seksapil. Potrafi rzucić uwagę pod adresem przechodzącej kobiety. Pod tym względem jest najzwyklejszym typem szowinistycznym. Jakiego rodzaju uwagi potrafi rzucić? Nie ma sensu o tym mówić. Powiem tak: różne komplementy na temat różnych części ciała. Ujawniał swój prawdziwy stosunek do Kościoła? Rozmawiałem z nim na ten temat. On sam wierzy w Boga, ale nie cierpi kleru, o którego przedstawicielach nie mówi inaczej jak „ci, czarni”. Jego stosunek do Kościoła jako instytucji jest faktycznie bardzo krytyczny. Ale publicznie przyjmuje polityczne podejście. Donald jest głęboko przekonany, że konserwatyzm wobec Kościoła jest w Polsce niezbędnym elementem, żeby istnieć politycznie. Nawet jeśli chce się przemycić jakieś hasła niezgodne z katolicką nauką, to musi to być podawane w odpowiednim sosie, nigdy na kontrze wobec Kościoła. W tym sensie jest taki sam jak Jarosław Kaczyński, który żadnej modlitwy dobrze nie zna. Oni obaj ustawiają się jako konserwatywni katolicy, bo uznali, że takie polityczne pozycjonowanie się przynosi najwięcej zysków. A Tusk w rzeczywistości jest też chyba konserwatystą w sprawach światopoglądowych? Rzeczywiście nawet w prywatnych rozmowach nigdy nie był zwolennikiem aborcji czy miękkich narkotyków. Czasem jednak gra tylko pod publiczkę. Szczytem wszystkiego była zgoda na ten ślub przed wyborami prezydenckimi w 2005 roku. Oto nagle dowiedziałem się, że sztab wyborczy doszedł do wniosku, że musi być ślub Małgosi i Donalda. Jaki sztab? To w wersji oficjalnej w zamyśle miało być tajemnicą, a wynikało z autentycznej potrzeby i przemyśleń samego Tuska. Śmiech na sali. To była decyzja sztabu, o takim samym charakterze jak później ta, że Komorowski już nie poluje. Świetnie wiedzieli, że jest tylko kwestią tygodnia, jak tabloidy dowiedzą się o ślubie. Ta informacja to typowy kontrolowany przeciek. A jak się w Platformie robi taki przeciek? Banalnie. Zazwyczaj spotyka się z wybranym dziennikarzem na kawie, niby na inny temat. Na koniec mimo chodem rzuca się słowo o takim wydarzeniu. A kiedy rozemocjonowany dziennikarz zaczyna dopytywać, zgrywa się głupiego: „O Boże, miałem ci nie mówić. Jakby co, to nie ja”. Choć niektórzy mają tak zaprzyjaźnionych dziennikarzy, że nie potrzeba całej tej ściemy. BRONISŁAW KOMOROWSKI Na czym polega ta wasza legendarna już bliskość z obecnym prezydentem? To nawet dla mnie niezrozumiała do końca historia. Tak jakoś się dziwnie ułożyło. Zaczęło się dokładnie w nocy z 1996 na 1997 rok. Spędzaliśmy razem sylwestra w małej miejscowości Władysławowo koło Janowa Lubelskiego, gdzie Bronek wcześniej i później wielokrotnie polował. To była leśniczówka, którą dzierżawił jakiś Francuz, ale miała polskiego zarządcę, który znał się z obecnym dyrektorem Łazienek Królewskich w Warszawie Tadeuszem Zielniewiczem, który z kolei był kolegą Bronka Komorowskiego z racji tego, że gdy pełnił funkcję Generalnego Konserwatora Zabytków, to Bronek był już w rządzie jako wiceminister. Tak się złożyło, że kilka miesięcy wcześniej i ja poznałem Zielniewicza, bo został on dyrektorem Rady Biznesu, do której ściągnął mnie Janek Wejchert. I Zielniewicz akurat zaprosił nas obu. I jak to na sylwestra: napiliśmy się czegoś razem, pogadaliśmy, pochodziliśmy po lesie. Bardzo sympatyczne spotkanie. I od razu zaiskrzyło? W pewnym sensie tak, choć nie umiem powiedzieć, na czym to polegało. To była sympatyczna, dobra rozmowa. Bronek dużo opowiadał o swoich litewskich korzeniach, o okresie walki w opozycji w latach 80., o internowaniu. Przytaczał masę anegdot, historii. W głowie do dziś zostały mi jego życzenia. Mówił, iż bardzo się cieszy, że poznał kogoś takiego jak ja, bo jestem jednym z niewielu ludzi z tzw. obozu solidarnościowego – choć to oczywiście przesada mnie tak nazywać – którzy zrobili karierę w gospodarce. I dodał, że bardzo mi kibicuje. I tak zawiązała się nić sympatii, która przetrwała chyba dlatego, że było między nami tak jak w starym dobrym małżeństwie – rzadko się widywaliśmy. Ale za to regularnie dwa, trzy razy do roku, na sylwestra właśnie albo na jakichś wyprawach. Zapamiętałem na przykład taki spływ pontonami. Pomysł wziął się z moich opowieści o spływach, które organizował mój ojciec, gdy byłem dzieckiem. Uwielbiałem je. To bardzo fajne, nie wiosłuje się, rzeka sama niesie te pontony, odbijając od przeszkód; meandrując pomiędzy nimi, można podpłynąć do drapieżników, a nad głowami latają wielkie ważki. Miałem wówczas obok siebie dwóch synów, Bronek też wziął swoich dwóch najstarszych i ruszyliśmy na taki spływ. To była naprawdę niesamowita wyprawa. Organizowaliśmy sobie na przykład bitwy na kacze bomby, czyli kule z mułu. Jako że Bronek pracował w Ministerstwie Obrony Narodowej, rzucając je, wznosiliśmy z moimi chłopakami okrzyki: „Uwaga, MON z chłopakami atakuje!”. Jeszcze częściej wspominam słynne polowanie z 1998 roku. To było moje pierwsze polowanie. Polowanie na głuszce. Wzięło się z mojej wcześniejszej znajomości ze świetnym myśliwym z Biłgoraju Januszem Bełżcem, który niestety już nie żyje. On swego czasu namówił mnie, by moja firma Ambra zakupiła gdzieś pierwsze stado danieli, które przed wojną występowały w okolicach tego miasta, ale w czasie wojny Niemcy wybili je dla celów żywnościowych. Potem Polska Akademia Nauk próbowała dwukrotnie przywrócić ten gatunek, ale się nie udało. Sprowadziliśmy więc te daniele aż ze Słowacji, dogadaliśmy się z kłusownikami, żeby na nie przez dwa – trzy lata nie polowali, i rzeczywiście udało się przeprowadzić introdukcję, a ja dostałem odznaczenie od ministra środowiska jako zasłużony dla przyrody. Tę historię opowiedziałem kiedyś Bronkowi i na jej bazie zrodził się właśnie pomysł, by wybrać się wspólnie na polowanie. Wyruszyliśmy w kilku, m.in. z ówczesnym redaktorem naczelnym „Łowca Polskiego”. Specjalnie z tej okazji zrobiłem kurs polowania, wyrobiłem sobie stosowne papiery. I tak polecieliśmy do Moskwy. Bronek był szefem MON-u, co próbowaliśmy ukryć, ale się nie udało – KGB się dowiedziało. Z Moskwy ruszyliśmy do leśniczówki, oddalonej o jakieś 300 kilometrów w kierunku Mińska. Warunki sanitarne były straszne, jakaś czerwona woda lecąca z rur, wszystko brudne i nieświeże. Ale jak to bywa po takich przyjazdach, zaczęła się biesiada, wódeczka, zagryzka, pogaduszki, a tu nagle nawiedza nas dwóch facetów. Przyprowadził ich opiekun tej leśniczówki. Nie mieliśmy wątpliwości, że to służby specjalne. Przynieśli też wódkę. Zachęcali nas do picia, a potem zaczęli prowokować: „Po co wy do tego NATO w ogóle się pchacie?”. „Polska to w ogóle taka prostytutka. Gdy Rosja była silna, to trzymała się Rosji, jak Ameryka jest silna, to chwyta się Ameryki” – rzucił jeden z nich. „Jak ty tak, to ja ci powiem, co ja myślę o Rosji” – odezwałem się i ja. I wypaliłem: „Nie gniewajcie się, ale Rosja to jest, była i będzie gówno”. Powstało zamieszanie. Oni zaczęli grać obrażonych i tak się rozeszliśmy. Bronek tę moją akcję wielokrotnie potem opowiadał innym. A jak polowanie? Przez tę historię było jeszcze większym przeżyciem. Wstaliśmy o trzeciej nad ranem i ruszyliśmy. Każdy dostał swojego przewodnika, z którym po bagnach podchodził do głuszców. Zimno, ciemno. Idąc, uświadomiłem sobie, że znalazłem się w kompletnej dziczy, będąc sam z tym człowiekiem, a dzień wcześniej obraziliśmy tych Rosjan z KGB. I ciarki mi przeszły po plecach. Co prawda byłem dobrym strzelcem, bo za komuny w szkole nauczyciel przysposobienia obronnego za każde niestosowne pytanie wysyłał mnie na strzelnicę, ale jednak… Z głuszcami jest tak, że w okresie godowym samiec tańczy wokół samicy i śpiewa. Ten śpiew ma dwie fazy: takiego korkowania i jakby szlifowania. Przy tej drugiej można zrobić dwa kroki w przód. Każdy dźwięk, złamanie gałązki może go wypłoszyć. Więc brnie się tak przez półtorej godziny w bagnie, będąc totalnie przemarzniętym, przesuwając się tylko co jakiś czas o dwa kroki. W odległości 150 – 200 metrów, gdy byłem już złożony do strzału, nagle zleciał jednak drugi samiec. Zaczął walczyć z tym pierwszym. To ewenement! Wielu myśliwych na oczy nigdy nie widziało takiego zjawiska. A ja pierwszy raz na polowaniu i takie szczęście. Ale na tym nie koniec. Kiedy walka się zakończyła i jeden odleciał, pojawił się trzeci! Usiadł na gałązce i ja go trafiłem. Kiedy wróciliśmy, wszyscy byli w szoku. Żadnemu z pozostałych uczestników nie udało się niczego upolować. Zresztą nie dowierzali. Myśleli, że kogoś przekupiłem, załatwiłem to sobie. Opowiadam tę historię, bo ona niezmiennie wraca w naszych kontaktach z Bronkiem. Choć generalnie opowieści o naszych wspólnych polowaniach są przesadzone. W sumie polowałem ze trzy razy, zawsze ze względów towarzyskich. Jestem bardzo umiarkowanym entuzjastą tego zajęcia. A myślał pan, co Komorowskiego tak pociąga w polowaniach? Odnosiło się wrażenie, że one go tak przywracały do pionu, potrzebował ich, by się zresetować. Gdziekolwiek byśmy się nie spotykali, on następnego dnia z samego rana wychodził sam, by polować albo połazić, podumać, pomarznąć. Najbardziej właśnie lubił polować sam. Rzadko zresztą opowiadał o tych samotnych godzinach. Z wyjątkiem takich historii jak ta z dzikiem, który pewnego razu go zaatakował i zranił w udo. Zwierzę przymierzało się już do dalszego ataku. Na szczęście syn Bronka je zastrzelił. Ale mnie Bronek zawsze będzie się kojarzył z obrazem, gdy siedzi przy stole i gawędzi. Tych biesiad było sporo, a że te spotkania dzieliły miesiące, to w życiu każdego z uczestników wiele się zdążyło wydarzyć, było więc o czym gadać. Trochę się pojadło, popiło. Bronek bawił się, ale nie upijał. Po wino sięgał niechętnie. Lubi przede wszystkim nalewki. A jego własnej produkcji nalewka z agrestu jest po prostu wyśmienita. I w czasie tych biesiad próbował pana wciągnąć w politykę? To właśnie ironia losu, że choć Bronka znałem tak długo, to konkretną propozycję polityczną złożył mi nie on, a Donald. Jakoś tak wyszło, że ja nawet swojego wejścia do Platformy z Bronkiem nie konsultowałem. Tusk z kolei nie miał wtedy pojęcia, że jesteśmy z Komorowskim w takiej zażyłości. Bronek mi realnie imponował, muszę przyznać. Bardziej ceniłem oczywiście Adama Michnika czy Jacka Kuronia, ale on jednak też należał do Komitetu Obrony Robotników, do ekipy, do której miałem słabość. Poza tym z Komorowskim dobrze się rozmawiało, nie był też taki napuszony jak inni politycy, z którymi miałem do czynienia jeszcze w biznesie. W każdym innym był jakiś element bufonady. Wspólne spędzanie sylwestrów stało się tradycją. Od 2003 roku do czasu, kiedy został prezydentem, byliśmy razem na wszystkich. Z czasem uformowała się taka sylwestrowa zgrana grupa. Bywali w niej m.in. profesor Cezary Wodziński, Antoni Libera, Mariusz Treliński. Te znajomości trwają do dziś. Dziś to Libera jest bliżej Bronka niż ja. Komorowski na tych spotkaniach rzecz jasna był zawsze celebrowany jako ten polityk, którego lubimy, cenimy, choć nie zawsze zgadzamy się z jego poglądami. On był bowiem o wiele bardziej konserwatywny od reszty towarzystwa. Były kuligi, a pierwszego stycznia tradycyjne długie spacery. Ale wchodzi pan do polityki. I ta prywatna przyjaźń przeradza się w polityczny sojusz, taktyczną grę? Nie, bo ja paradoksalnie nie jestem typem gracza. Zaczęliśmy się naturalnie częściej spotykać, choć to nie były tak częste kontakty jak z Tuskiem, dworem. No i zmieniły się trochę tematy. Szliśmy przynajmniej raz na miesiąc na obiad i obgadywaliśmy, co tam w polityce, na dworze, u Tuska. Jaki był stosunek Komorowskiego do Tuska i jego otoczenia? Bardzo krytyczny. Uważał ich za cyników i nihilistów. Z czasem zmienił nieco opinię o samym Tusku. Zaczął go podziwiać za jego talent do różnych rozgrywek partyjnych. Mówił o nim jako o mistrzu świata w rozgrywaniu PO, ustawianiu ludzi. Ale reszta dworu to była dla niego po prostu banda zwykłych cyników. „Donald jest jeszcze do przyjęcia, ale ten Schetyna obok niego?! Ta cała grupa?! Oni ciągną na takie manowce cynizmu. Pamiętaj, Janusz, strzeż się ich, oni nigdy nie dotrzymają słowa, oszukają cię, namówią do czegoś, a potem wystawią” – ostrzegał mnie. Najgorsze rzeczy mówił o Schetynie. „Morderca polityczny, uwikłany w jakieś niejasne interesy, za którym ciągną się ogony”, „człowiek bez żadnego kręgosłupa” – takie określenia padały pod jego adresem. Dopiero ta gra prezydencka w 2010 roku zbliżyła go do Grzegorza. Ale sam Komorowski nie pokazywał się jako jakiś wybitny polityk, nie potrafił zbudować swojego zaplecza, zawsze był jakby w drugiej lidze. Z czego to wynikało? Miał niby jakąś grupkę przybocznych, typu Łukasz Abgarowicz. Kiedy Tusk ze Schetyną wykańczali Pawła Piskorskiego, bronił go do końca. Do pewnego czasu miał też przecież poprawne stosunki z Rokitą. Tyle że dwór konsekwentnie eliminował ludzi Bronka. A on sam nie ma nic z fightera. To człowiek, który raczej czeka na okazje, niż je sobie stwarza. Nie gryzie trawy, zawsze równoważył pracę przyjemnościami. Inaczej niż Tusk, który cały dzień zajmował się polityką. Nawet to oglądanie meczów, picie wina – to cały czas była polityka. Bronek jak tylko mógł, urywał się. W Sejmie, z wyjątkiem czasu kampanii, robił tylko to, co było konieczne, i zmykał na polowania czy do tej swojej Budy Ruskiej [miejscowość położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim – przyp. red.]. Zawsze ograniczał sobie pracę do minimum. Dopiero w kampanii prezydenckiej ruszył tak naprawdę. I okazało się, że strzela gafę za gafą. Nawet jego zwolennicy szeptali o rozczarowaniu. Mnie się wydaje, że to właśnie wynikało z przemęczenia. Wcześniej nigdy nie był przyzwyczajony do takiego tempa. A do tego te problemy sercowe, które chyba ma, ale do których się nie przyznaje. Ilekroć go pytałem o zdrowie, o serce, zbywał mnie: „Wiesz, wszystko jest OK, wszystko pod kontrolą”. Ewidentnie miał jednak okresy, gdy czuł się gorzej. Na ile jednak te problemy z sercem są poważne, nie wiem do dziś. Jest obdarzony jakąś intuicją polityczną? Rzadko, ale czasem ją ujawnia. To wypychanie Tuska do prezydentury nieźle rozgrywał. Pamiętam też, jak latem 2009 roku zaprosił mnie na żaglówkę na Wigry. Wówczas po raz pierwszy poznałem jego późniejszego szefa kancelarii Jacka Michałowskiego. Wtedy jeszcze sytuacja była inna. Komorowski zastanawiał się, jak doprowadzić do sytuacji, w której Donald nie kandyduje, a on jest naturalnym kandydatem PO. Z tych dywagacji pobrzmiewało, że Bronek potrafi się posłużyć ludźmi, żeby kogoś z kimś skonfliktować, potrafi myśleć w sekwencji dwóch, trzech kroków do przodu. Generalnie jednak jego zalety polegają bardziej na sporym już doświadczeniu niż intuicji. Jest w nim lęk przed frontalnym starciem. Tego nie lubi i nie umie. Nie potrafi reagować szybko, jak w ping-pongu. I to jego duża wada jako lidera politycznego. A na podstawie czego zakładał pan, że on będzie dobrym prezydentem? To jest z pewnością człowiek przyzwoity, który raczej nie kieruje się intencją zrobienia komuś czegoś złego. Inaczej niż Kaczyńskiemu i Tuskowi obcy jest mu taki cynizm społeczny. Inaczej niż oni nie zrobi niczego wbrew własnym przekonaniom. W tym sensie to jest inna liga. Liga bardziej Władysława Bartoszewskiego, ludzi z zasadami. Jego problemem jest jednak to, że otacza się złymi ludźmi. Bo nie ma do nich ręki czy bo niewielu dobrych chce iść za nim? Mógłby stworzyć dobry team w swojej kancelarii, gdyby nie to, że zawsze nad kompetencje przedkłada sympatie, znajomości. I dlatego dobiera tak beznadziejne postacie jak ten jego kolega Dariusz Młotkiewicz. Kiedy tworzył kancelarię, wszyscy mu powtarzali: „Bronek, uważaj, bo z tymi ludźmi świata nie podbijesz”. Ale on stawiał na swoim. Pracuje z ludźmi, z którymi prywatnie po prostu się dobrze czuje, co do których ma poczucie zobowiązania, że kiedyś był z nimi na przykład w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym czy Unii Wolności, więc musi ich zabierać ze sobą dalej. On chce być lojalny wobec nich i wie, że oni będą lojalni wobec niego. Pod tym względem można powiedzieć, że jest taki sam jak Lech Kaczyński. Zresztą zawsze byłem świadomy, że ilekroć się mnie radził, szedł jeszcze przegadać te rady właśnie z kompanami ze starych czasów, z UW czy z MON-u. Jest mocno zanurzony w środowisku „Gazety Wyborczej”? Tak, choć z samym Adamem Michnikiem, z którym są oczywiście na „ty”, relacje były raczej letnie. Głównie ze strony redaktora. Adam zawsze uważał Bronka za przyzwoitego człowieka, a nie za wielkiego polityka, zdolnego odegrać naprawdę jakąś znaczącą rolę. Doprowadziłem w czasie prawyborów w PO do ich pierwszego spotkania po latach. Tak się złożyło, że najpierw byliśmy na jakiejś premierze w kinie czy teatrze, po czym zaprosiłem ich do swojego warszawskiego mieszkania. Michnik jest zresztą moim sąsiadem. Bronek był ze swoją Anką. Wpadł też, pamiętam, Marek Raczkowski z „Przekroju”. To spotkanie dobrze zaowocowało, bo po nim „Gazeta Wyborcza” bardziej się na Bronka otworzyła. I sam Adam zaczął się lepiej o nim wypowiadać. A gdy pan zobaczył, jak się prezentuje w kampanii, ręce trochę nie opadły? Mało powiedziane! Szlag mnie trafiał! Były dzikie awantury ze Sławomirem Nowakiem. Przede wszystkim Bronek wypadał tak słabo, bo Tusk nie chciał, by on wygrał. Nowak jako szef kampanii był w pułapce. A już zwłaszcza sam Komorowski nie był nauczony takiej pracy. W tym amoku, przemęczeniu strzelał gafy. Ja go znałem wcześniej jako ciepłego, uroczego człowieka, który dotknie czyjejś ręki, poklepie po przyjacielsku, pochyli się nad dzieckiem i pocałuje w czoło. Sądziłem więc, że świetnie sobie poradzi w kampanii. Ale nie uświadamiałem sobie, że przecież do tej pory obserwowałem go zawsze w sytuacjach na luzie, bez stresu. Nie miałem okazji sprawdzić, jak odnajduje się w sytuacji napięcia. W rzeczywistości Bronek ma dużo z figury dziadka narodowego, który raczej jest wynoszony siłą bezwładu, a nie własnego starania. Po kolejnych pana wyskokach czy po katastrofie smoleńskiej nie próbował się od znajomości z panem odciąć? Nie. Już po katastrofie, w trakcie kampanii, regularnie raz na tydzień jedliśmy śniadania u niego, w mieszkaniu na Powiślu. Często dzwoniliśmy do siebie. Jeszcze po jego zaprzysiężeniu na prezydenta byłem z Ryszardem Kaliszem na słynnych, bo zawsze licznych i hucznych, imieninach u Anki. Na tych imprezach bywało około trzystu gości, całe towarzystwo z Komitetu Obrony Robotników i Unii Wolności. Spotykaliśmy się też dalej, czy to w Dzierwanach, gdzie ja mam posiadłość, czy u niego w Budzie Ruskiej. Aż do momentu, kiedy na dobre skumał się ze Schetyną i bodaj w listopadzie 2010 roku ogłosił gdzieś nagle, że gdyby nie ja, to uzyskałby lepszy wynik w wyborach prezydenckich. Po tej wypowiedzi jeszcze zadzwonił, przepraszając, że jest mu głupio za te słowa, że Anka go już za to ochrzaniła. Ale potem ja zrobiłem manifestację przeciwko przedłużeniu misji w Afganistanie i tak jakoś nasze drogi się rozeszły. W grudniu przed świętami co prawda złożyliśmy sobie jeszcze życzenia, ale nie da się ukryć, że jest już jakiś dystans między nami. I dziś wciąż się pan cieszy, że pomagał mu zostać prezydentem? Tak. W tym sensie, że wciąż uważam, że jeśli Kaczyński byłby prezydentem, mielibyśmy groźną wojnę domową. Ale jestem też rozczarowany samym Bronkiem. Nie dotrzymuje obietnic, a w tej sytuacji z krzyżem pod Pałacem Prezydenckim zup\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kulisy_Platformy-ebookRO/p40361i97715" target="_blank" title="Kulisy Platformy [Anna Wojciechowska, Janusz Palikot] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kulisy Platformy [Anna Wojciechowska, Janusz Palikot] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Zaczytana w książkach: Lipcowe zapowiedzi wydawnictwa Psychoskok...\nLipcowe zapowiedzi wydawnictwa Psychoskok...\nJak mijają wam przygotowania do wakacji? Macie już jakieś plany? Plaża, góry, a może spokojny odpoczynek w domu? Obojętnie, jak będziecie spędzali wolny czas, warto zaopatrzyć się w ciekawe książki. Dziś chciałabym zaprezentować wam zapowiedzi wydawnictwa Psychoskok na lipiec. Może znajdziecie coś dla siebie.\n,,Bądź czujna" Paula Bartkowicz\nPREMIERA: 3.07.2017 r.\n,,Nauka Biznesu Krok po kroku" Kacper Daria\n,,Osobliwość ciszy (cz.III Trylogii ciszy)" Alicja Masłowska - Burnos\n,,Prawdzie w oczy" Leopold Trafny\n,,Rachunek obcego sumienia" Mirosław Prandota\n,,Trzeba długo iść, żeby dojść do siebie" Annabelle Copenhay\nAutor: Klaudia Aleksandra Grabowska - 21:04\n~Patronat medialny~ Czarny kot w walizce - Lucyna ...\n#147 Szansa - Vi Keeland ~Nie daj się złamać - uwi...\n#146 Gdzie jest skrzynia z karabinami? - Artur Pac...\n#145 Chłopak z innej bajki - Kasie West ~Nie bój s...\n#144 Wiedźma z lustra - Maggie Stiefvater ~Nie bój...\n#143 Ms. Manwhore - Katy Evans ~Czy szczęśliwe zak...\n#142 Harry Potter i Kamień Filozoficzny - J. K. Ro...\n#141 Przeznaczenie Violet i Luke'a - Jessica Soren...


Byłam na przyjęciu... - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ndefault 01.10.21, 22:21\nW restauracji. Co sądzicie o takiej organizacji: miało się zacząć o 16. Byliśmy o czasie, przy stole siedziało juz z 10 osób, na stole miski z kluskami do rosołu, surówki, woda i soki. I tak siedzimy nad tymi kluskami, nic się nie dzieje. Podchodzi kelnerka, pyta czy nalewać zupę. Organizator mówi ze nie bo czekamy jeszcze na trzy osoby. No dobra. Czas mija, kluski obsychają, ludzie z głodu zaczynają popijać wodę i soki. Po pół h organizator dzwoni do spoznionych, ci mówią ze coś ich zatrzymało w pracy, ale niedługo kończą i jadą.\nWychodzimy z mężem na papierosa. Wracamy, dalej nic się nie dzieje, organizator ponownie odsyła kelnerke, która znowu chce przyjść z tym rosołem. Nie, mowi, czekamy. Czas mija, ja mam juz głodu ból głowy i zastanawiam się, czy się nie przesiąść do innego stolika i sobie normalnie coś zamówić.\nSpoznialscy przybywają o 17:30 i dopiero wtedy dostajemy ten rosół, potem drugie. Miałam juz tak zaciśniety zoładek, ze połowę drugiego dania zostawiłam. Po czym na stół wjechaly michy sałatek, talerze wędlin, tatary, śledzie, jajka itp.\nA po tym wszystkim - jeszcze zupa gulaszowa. No i ciasta.\nJa juz nie miałam ochoty tego jeść, jak widziałam parę innych osób tez, zresztą niektórzy poszli jeszcze przed zupą i ciastami, no bo jednak zrobiło się późno, wszystko się opozniło o te 1,5 h.\nNi cholery nie rozumiem czemu sterczeliśmy o suchym pysku tyle czasu, ci spoznialscy mogli sobie potem zjeść ten rosół i kotleta....albo można było choć cześć tych zimnych zakasek wystawić na początek, w oczekiwaniu choć by się coś przegryzło, a nie tylko o wodzie 1,5 h....\nI nie, to nie byli jacyś goście honorowi, jubilaci itp. Normalnie zaproszeni jak my. Poniekąd to mój mąż był raczej kimś w rodzaju gościa honorowego, ale to juz inna historia.\nagonyaunt Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:26\nOrganizator burak, obiad na 16 to o 16 wjeżdża jedzenie, spóźnialscy dostają odgrzewane albo nic. Podziwiam, że tak długo czekaliście, ja po kwadransie domagałabym się talerza.\nmadame_edith Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:28\nBardzo nie fair w stosunku do punktualnych gości, też bym się wkurzyła.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:29\nNie wiem, w jakim charakterze tam byliście. Piszesz bardzo enigmatycznie. Ja po 30 minutach poszłabym sobie. Serio. Jestem już w tym wieku, że szkoda mi życia na idiotow I chamów. Organizator to idiota a spóźnialscy to zwykłe chamidła.\ndefault Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:26\nTo było coś w rodzaju przyjęcia firmowego. Maz zna tych ludzi - choć nie wszystkich, ja nikogo. Firma (duża fabryka) należała do siostry mojego męża, która zmarła 2 miesiące temu. Teraz nie wiadomo co z nimi dalej będzie. Może chcieli się spotkać aby o tym pogadać. A męża znają, bo on dużo z siostrą współpracował. Dużo było wspominek o tym jaką była świetną szefową.\nJa tam byłam w zasadzie obca wiec trudno żebym od razu wyskakiwała z awanturą.\nrainbow_dash Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 12:31\nta Włoszka zmarła?? To kamień z serca no nie? Mąż nie będzie juz do niej wyjeżdżał!\njanuszekxxl Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:29\nmiało się zacząć o 16.\nCzas mija, ja mam juz głodu ból głowy\n> Spoznialscy przybywają o 17:30 i dopiero wtedy dostajemy ten rosół, potem drugi\n> e. Miałam juz tak zaciśniety zoładek, ze połowę drugiego dania zostawiłam.\nTakie objawy nie są normalne po tak krótkiej głodówce. Idź do lekarza.\nallijja Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 01:31\nnormalny człowiek nie wpie*dziela obiadu kiedy w zanadrzu ma wystawne przyjecie z obiadem, przystawkami i deserami. Nawet przeciwnie, przegładza sie. I ma prawo padać z głodu po 1,5 godz czekania, szczególnie jak mu kluchy pod nosem postawili.\njanuszekxxl Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 04:15\n> normalny człowiek nie wpie*dziela obiadu kiedy w zanadrzu ma wystawne przyjecie\n> z obiadem, przystawkami i deserami. Nawet przeciwnie, przegładza sie. I ma pra\n> wo padać z głodu po 1,5 godz czekania, szczególnie jak mu kluchy pod nosem post\nPrzegładza się? Czyli co, od rana nic nie je bo po południu czeka go darmowa wyżerka?\nmagdallenac Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:30\nJeśli spóźnionym nie są państwo młodzi, babcia jubilatka, czy wujek solenizant, to po 45 min. takiego czekania ciśnienie mi się podnosi i zamawiam sobie danie z karty, za które płace sobie sama.\n35wcieniu Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:31\nOrganizator chciał czekać, to czekał. Pewnie nie wziął pod uwagę że ktoś jest tak wygłodzony że jak zje godzine później to będzie mdlał z głodu.\nChociaż mógł się zorientować bo jak już po pół godzinie ludzie z głodu pili soki to chyba faktycznie towarzystwo mocno niedożywione.\nagonyaunt Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:36\nNie niedożywione, tylko wygłodzone. Mnie by burczało w brzuchu - jadam obiad ok. 15, do 16 wytrzymam bez problemu, o 17:30 będę skłonna gryźć talerze\nsolejrolia Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:43\n> Nie niedożywione, tylko wygłodzone. Mnie by burczało w brzuchu - jadam obiad ok\n> . 15, do 16 wytrzymam bez problemu, o 17:30 będę skłonna gryźć talerze\nU nas podobnie. Zwykle jem ok 15.00-15.30. O 16.00 to już jestem porządnie głodna.\nO 17.30, sądzę, że miałabym potężny ból głowy, plus byłabym wściekła.\nOj chyba by zrobiła aferę.\npaulownia88 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:05\nNaprawdę nie wytrzymasz bez obiadu? Jestem od niedawna na IF 18/6, 20/4 i z powodzeniem wytrzymuję, ba, czuję się świetnie. Gdyby ludzie mniej żarli byłoby o połowę chorób mniej na świecie. Jak ktoś nie jest w stanie wytrzymać jednego dnia bez jedzenia to coś z nim nie halo.\nmarta.graca Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:14\nNie każdy ma takie zapasy, jak ty.\niwles Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:35\n"Jak ktoś nie jest w stanie wytrzymać jednego dnia bez jedzenia to coś z nim nie halo."\nJeden dzień? Słabiak jesteś. Tydzień sprobuj!\nleosia-wspaniala Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:14\n>Jestem od niedawna na IF 18/6, 20/4 i z powodzeniem wytrzymuję, ba, czuję się świetnie.\n>Gdyby ludzie mniej żarli byłoby o połowę chorób mniej na świecie.\nA ty ile ŻRESZ naraz, skoro musisz wszystko skumulować w 2 posiłkach?\nmarinella Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:16\nJa mam BMI 20 od zawsze i nigdy nie przeskakuję posiłków. Jestem albo głodna, albo nie, nie znam stanów pośrednich. Obiad jem np o 12, od 11.30 jestem głodna, a o 13 jest mi słabo z głodu. Na takiej imprezie bym dostała ostrego wkoorfa i kupiła jakiegoś snickersa.\nagonyaunt Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:11\nNie halo to jest pouczać innych na temat ich diety jeśli samemu ważyło się kiedyś 130 kg przy 186 cm wzrostu.\njednoraz0w0 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 19:18\npo pierwsze jak masz zaplanowane ze za te 18 godzin coś zjesz to chcesz mieć wtedy coś do zjedzenia, a nie za 21,5 godzin. Po drugie, co innego jak się człowiek zajmuje czymś innym a co innego, jak jest w restauracji i jedzenie stoi przed nim, jednak soki żołądkowe się wtedy wydzielają itd.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:40\nPisała, że się obiad o 1h30 min przesunął. Miał być o 16.00. Jedzenie podano o 17.30. Cierpliwa jesteś. Albo niepunktualna😉.\n35wcieniu Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:53\nPo prostu nie chodzę na obiady do obcych ludzi, a do znajomych i tak w celach towarzyskich więc godzina rozpoczęcia jedzenia jest mi obojętna. Jak nie jest punktualnie to posiedzę i pogadam. Ale jeżeli są osoby, którym przesunięcie posiłku o godzinę czy nawet pół (picie soków z głodu po takim czasie) czyni taki dyskomfort no to przyjmuje do wiadomości. Nigdy się z tym nie spotkałam ale może są i tacy, na szczęście rzecz mnie nie dotyczy.\ndefault Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:42\nNo patrz, a ja tak mam ze jak zjem śniadanie o 8, to koło 15 jestem głodna. Ponadto - pewnie gdybym była czymś zajęta w tym czasie, to może bym tak nie odczuwała, ale jak się siedzi w restauracji, wśród zapachów jedzenia i widoku jedzących - to jednak inaczej się to odczuwa....\nleanne_paul_piper Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:56\n> No patrz, a ja tak mam ze jak zjem śniadanie o 8, to koło 15 jestem głodna. Pon\n> adto - pewnie gdybym była czymś zajęta w tym czasie, to może bym tak nie odczuw\n> ała, ale jak się siedzi w restauracji, wśród zapachów jedzenia i widoku jedzący\n> ch - to jednak inaczej się to odczuwa....\nO tym samym pomyślałam, jak człowiek jest zajęty robotą, to łatwiej wytrzyma, nawet gdy go skręca z głodu, niż, gdy tak po prostu siedzi i czeka.\nU nas też mieliśmy ostatnio spóźnialskich w restauracji i czekaliśmy na nich z zupą i daniem głównym, ale chociaż przystawki były wystawione. I pożarte do ostatniego okruszka .\nkryzys_wieku_sredniego Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:43\nJa tam jak mam iść na dobrą imprezę w lokalu to nigdy nie robie przykrosci organizatorom.\nNormalnie o kawie jestem do 12-13h, razy w tygodniu do 16h.\nheca7 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:26\nPółtorej godziny a nie godzina. Ja przed takimi imprezami nie jadam. Niby po co? Jeśli pójdę najedzona to po pierwsze nic nie zjem. A nawet jak coś bym wcisnęła to skończyło by się to wielkim bólem brzucha, trwającym do następnego dnia. Mój układ pokarmowy jest zniszczony po ciężkim zatruciu w dzieciństwie. W powyższej sytuacji siedziałabym pewnie o suchym pysku bo picie zimnej wody i soków (o ile to w ogóle były soki a nie rozcieńczone napoje smakowe) skończy się krótko mówiąc u mnie biegunką.\n35wcieniu Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:37\nPółtorej godziny a nie godzina\nNo tak. Ale już po 30 minutach z głodu pili soki, co jest dla mnie dość zaskakujące.\niwles Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:48\nJeżeli mam iść na 2-daniowy obiad z deserem i przystawkami, to jem tylko śniadanie o 7-8 rano, około 11 pije kawę, a potem to nic, ewentualnie jabłko. Więc około 15 zaczynam być kekko głodna, ale postanawiam wytrzymać do 16.\nNo, do 16!, nie do 17:30.\nTeż bym próbowała czymś zapełnić brzuch, bo z głodu zaczęłoby mnie mdlić. Wystarczyłaby łyżka sałatki, albo ze 2 plasterki samej wędliny.\nPonieważ tego nie było- pilabym wodę.\nmia_mia Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:35\nI to pewnie sprawa kluczowa, mnie z głodu zaczęłoby mdlić po dwóch, trzech dniach, do czasu aż poznałam męża nie wiedziałam, że tak można przeżywać brak posiłku na czas, on ma świra na punkcie śniadania i obiadu, po obiedzie nie jada w zasadzie, nawet jeśli obiad zje o 12, u nas kolację jada tylko dziecko, mamy IF od czasu zanim ktoś to nazwał Ja zwyczajnie czasem czuję, że jestem głodna, ale jakiś emocji to we mnie nie budzi.\nPewnie tacy ludzie zorganizowali to przyjęcie i nie pomyśleli, że większość ludzi ma inaczej i to ich duży błąd.\nmebloscianka_dziadka_franka Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:50\nAle to nie jest pół godziny po posiłku, tylko pół godziny a wcześniej jeszcze 2 albo 3 godziny. Przecież nikt normalny nie je przed imprezą na której jest przewidziany obiad i deser i kolacja.\n35wcieniu Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:15\nNo rozumiem. Tylko zdziwiło mnie że jest tyle osób, które zaproszone na 16 dokładnie o 16 muszą jeść, bo już pół godziny później są tak głodne że z głodu muszą zapijać sokami.\nmebloscianka_dziadka_franka Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:35\nPewnie już nawet w momencie przybycia goście byli głodni. Jeśli jestem zaproszona na obiad o danej godzinie, to liczę na to, że o tej godzinie dostanę posiłek. Zwłaszcza w restauracji, gdzie całą organizacją zajmuje się wyspecjalizowany personel.\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:14\nOd tego jest forum by Cię uświadomić, że nie wszyscy gospodarze myślą tak samo i zaproszenie na 15 nie zawsze oznacza obiad o 15.\nleosia-wspaniala Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:22\nZresztą to nie chodzi o sam fakt, że ktoś nie mógł wytrzymać z głodu, a o zwykłe chamstwo gospodarzy. Jak przychodzą do mnie goście, to zawsze najpierw proponuję coś do picia, a przecież z pragnienia nie umrą, nawet jeśli nie dostaną ani kropli płynu przez całą wizytę, prawda?\njednoraz0w0 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 19:22\nbo są w knajpie, przyszli zjeść, ich mózg i żołądek zostały nastawione na jedzenie, jak rany. Jak pracowałam ze zdjęciami jedzenia to jadłam dwa razy tyle co normalnie, bo od samego oglądania mnie skręcało z głodu.\nmia_mia Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 18:05\nJa niezależnie od okoliczności jem normalnie, czy w planach obiad czy jego brak, nie wiem czy to śmieszne, straszne czy dziwne\nkoronka2012 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:17\n> Półtorej godziny a nie godzina\n> No tak. Ale już po 30 minutach z głodu pili soki, co jest dla mnie dość zaskaku\nNo ale co cię zaskakuje konkretnie?\nObiady u nas jada się standardowo około czternastej, a skoro impreza była na szesnastą to większość ludzi prawdopodobnie nie zjadła nic od śniadania, licząc na posiłek mniej więcej o tej godzinie. 2 godzinny poślizg z obiadem jest do zniesienia ale tu zrobiło się 3,5\nDla mnie nic dziwnego że byli głodni.\n35wcieniu Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:36\nNo i spoko. Ciebie nie zdziwiło, mnie zdziwiło, już napisałam że przyjmuje do wiadomosci że niektórzy tak mają.\nkryzys_wieku_sredniego Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:34\nU nas coś takiego jest nie do pomyślenia, jedni znajomi notorycznie spóźniają się o 1-2h. Jest to tak normalne dla wszystkich, że zaczynamy o czasie i w domu i na miescie.\nmama-ola Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:39\nMy takim podajemy wcześniejszą godzinę spotkania. Kiedyś myśleli, że było na 15, przyjechali o 15.40, przepraszają, ja na to, że 10 minut spóźnienia to nic wielkiego (bo było na 15.30). Mieli nieprzyjemnie (!) zdziwione miny. Czuli się oszukani.\nsolejrolia Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:41\nmama-ola Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:46\nNo nie, bez przesady, nie obrażaj moich gości. Nie idioci, tylko spóźnialscy.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:48\nOpisałaś ich jako idiotow.\nmama-ola Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:10\nNie, opisałam ich jako notorycznie spóźniajacych się, których trzeba oszukiwać o pół godziny.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:51\nI dodałaś, że byli źli, jak ich letko oszukaliscie. Czyli idioci.\nznowu.to.samo Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 01:02\nkarme-lowa Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:52\npaskudek1 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 19:44\nLudzie którzy notorycznie się spóźniają na umówione spotkania, ganz egal z jakiej okazji, to nie uduoci tylko niewychowane buce\nkocynder Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 20:01\nMiałam taką koleżankę - potrafiła się spóźnić np 40 minut do godziny. Przy czym spóźniała się WYŁĄCZNIE gdy jej spóźnienie nie powodowało konkretnych strat: np gdy wybierałyśmy się na koncert, do kina albo dalszy wyjazd pociągiem - potrafiła być nawet przed czasem - bo wiedziała, że muzycy, seans czy pociąg na "gwiazdę" czekać nie będą. Jeśli byłyśmy umówione u mnie, u niej czy w kawiarni - miałam jak w banku, że ona nie zdąży, bo coś tam. Tłumaczenia kretyńskie w rodzaju, że jej poszło oczko w rajstopach i nie mogła znaleźć innych, autobusy wykonywały najdziwniejsze sztuki, byle tylko nie dotarła na czas... Znajomość z "gwiazdą" upadła po tym, gdy po prostu przestałam czekać. Czyli umówiłyśmy się na 15:00 u mnie, czekam do 15:15, nie ma ani koleżanki, ani telefonu - wychodzę i nie odbieram od niej telefonów. Umówiłyśmy się w kawiarni - to samo. Czekam kwadrans po czym wychodzę. Paniusia się ciężko oburzyła jak kilka razy postała sobie u mnie pod drzwiami, albo przyszła do kawiarni a mnie tam nie było, uznała, że jestem (uwaga!) niesolidna i nierzetelna, oraz wystawiłam ją rufą do wiatru, po czym ciężko obrażona zerwała ze mną kontakty. Nie powiem, żebym cierpiała z tego powodu.\nOsoby nie dość, że notorycznie się spóźniające, to jeszcze mające pretensje jak opisałaś - to nie spóźnialscy, a idioci.\nponis1990 Re: Byłam na przyjęciu... 03.10.21, 08:30\nO, to ta moja robi identycznie. Na pociągi koncerty i kina się nie spoźnia. na urodziny w domu, posiadówkę albo kawę już tak. I to my jesteśmy ci źli bo mamy zrozumieć, że ona tak ma i koniec. Bo sie autobus zawsze spóźnił albo ona dopiero je obiad po pracy.\nponis1990 Re: Byłam na przyjęciu... 03.10.21, 08:28\nJa tak raz zrobiłam z koleżanka, przypadek ten sam. Wszystkim kazalam przyjść na 18, jej na 17, była punktualnie z nimi;p Poinformowalam ją co zrobiłam i tez miała obrażoną minę.\nkanna Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:38\nJa zawsze powtarzam - nie należy karać osób , które są na czas. I rozpoczynam o umówionym czasie.\nmama-ola Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:41\n> nie należy karać osób , które są na czas.\newcia.1980 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:44\n"Ja zawsze powtarzam - nie należy karać osób , które są na czas. I rozpoczynam o umówionym czasie. "\nJa wyznaję dokładnie taką samą zasadę.\nSzanuję osoby punktualne i nie widzę powodu żeby specjalnie czekać na spóźnialskich.\ntrampki_w_kwiatki Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 12:35\nmia_mia Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:40\nNajwiększy błąd to zapraszanie gości na\n16.00 w dzien roboczy, opcje jak nie zjem przez 1,5 h to ściska mi się żołądek, mdleję to dla mnie jakiś kosmos.\ndefault Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:43\nJa nie jadłam od 8 rano, a nie przez 1,5 h.\naqua48 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:13\n> Ja nie jadłam od 8 rano, a nie przez 1,5 h.\nDla mnie - dwa błędy - Twój, że nie zjadłaś nic o 12.00, choćby jakiejś owocowej przekąski, a organizatora że trzymał gości przez 1.5 godziny dla kilku spóźnialskich. Ja bym po prostu wyszła z takiej imprezy z pustymi talerzami po godzinie, albo jeśli organizator to ktoś bliski, wzięłabym go na stronę i powiedziała wprost, że zaproszeni siedzą głodni i niech coś do jedzenia każe podać.\ndr.amy.farrah.fowler Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:56\nGdyby zjadła coś niewielkiego o 12:00, to do 17:30 byłaby i tak już głodna.\nprofes79 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:44\nZależy od metabolizmu. Jak się szykujesz na to, że około 16 masz obiad i masz przesunięcie półtoragodzinne to dla niektórych może to być problem. Ja mogę i pół dnia nie jeść ale rozumiem, że są osoby które szykują się na konkretną godzinę posiłku (zwłaszcza wiedząc, że będzie obiadowo, a więc lepiej się nie napychać) i jakieś dłuższe przesunięcie wywołuje problemy.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:46\nDość dowolnie wrzucasz przecinki. Nie rozumiem twojej wypowiedzi. Ty serio krytykujesz kogoś za to, że jest głodny, bo mu podano obiad 90 min później? Czyli to, że buraki spóźniły się 90 min to nie problem. To, że organizator 90 min obiadu przeznaczył na sączenie wody jest ok. Ale to, że punktualny gość musi siedzieć głodny przez 90 min i jest zły, bo boli go brzuch .... to źle o tym gościu świadczy???? Nie, nie, na pewno nie to miałaś ba myśli, prawda?\nmia_mia Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:32\nDla mnie między głodny, a ściska mi się żołądek i nie mogę zjeść jest nie 1,5h, a 1,5 dnia. Przyjęcie beznadziejnie zaplanowane, ale umieranie z głodu po 1,5 h to jakiś kosmos, jak dla mnie.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:52\nTo jednak dobrze cie zrozumiałam. Bez komentarza.\nmia_mia Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:14\nNo dobrze, dla mnie najbardziej rąbniętą na punkcie jedzenia osobą jest mój mąż, ale nawet on po półtorej godziny co najwyżej byłby wściekły, bez kija nie podchodź, ale nie chory z głodu.\nlittle_fish Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 01:34\nAle zdajesz sobie sprawę, że to nie było półtorej godziny od ostatniego posiłku, tylko dla niektórych dobre kilka godzin, bo zjedli np o 10?\nmanon.lescaut4 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:09\nAle dlaczego nie zjedli nic wcześniej? Dla mnie to jest kosmos, niestety wyglada na to, ze muszę się zgodzić ze zjebanuszkiem (!), ludzie głodzą się przed proszonym obiadem, przyjęciem, czy innym weselem, żeby więcej zmieścić czy o co w tym chodzi? Ja nie wyobrażam sobie iść na umówiony obiad na 16h, nie zjadlaszy choćby jakiegoś lunchu w południe, właśnie żeby uniknąć takiej sytuacji. To nie jest przewidywalny domowy obiad w stałym gronie, tylko przy przyjęciu z duża ilością zaproszonych liczę się z tym, ze ktoś na pewno się spóźni, para młoda zrobi sobie foto sesje przed obiadem, itd. A osobiście ja mam wybiórczośc pokarmowa wiec muszę się liczyć z tym, ze może niewiele będzie dla mnie jedzenia, zawsze traktuje takie imprezy jakoś coś ekstra, a podstawowe posiłki staram się sobie zapewnić rutynowo.\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:18\n> ludzie głodzą się przed proszonym obiadem, przyjęciem, czy innym weselem, żeby więcej zmieścić czy o co w tym chodzi?\nJa nie twierdzę, że siedzenie 1,5h nad zeschniętym makaronem jest ok. Gospodarze dali ciała.\nZ drugiej strony nie rozumiem postawy ludzi, którzy od śniadania nic nie jedzą, by na imprezę przyjść na głodnego i potem jak najwięcej się napchać na koszt gospodarzy. Potem okazuje się, że z podawaniem posiłków jest obsuwa, bo np kuchnia dała ciała, i jest dramat. A wystarczyło coś zjeść przed wyjściem z domu.\nmanon.lescaut4 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:23\nDokładnie tak. To fakt, ze organizator nawalił, bo powinien jednak podać ten rosół, a spóźnialscy dojedliby w swoim czasie, w restauracji to nie problem, ale tez wyczekiwać tego posiłku jak kania dżdżu mdlejąc z głodu, to… no coś nie tak.\niwles Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:51\n> > ludzie głodzą się przed proszonym obiadem, przyjęciem, czy innym weselem,\n> żeby więcej zmieścić czy o co w tym chodzi?\n> Ano właśnie.\n> Potem okazuje się, że z podawaniem posiłków jest obsuwa, bo np kuchn\n> ia dała ciała, i jest dramat. A wystarczyło coś zjeść przed wyjściem z domu.\nA jak obsuwy nie na, a ty najedzona w domu przed wyjściem, to dasz radę wcisnąć dwudaniowy obiad z deserem? Czy zjadasz tylko po troszku.\nFakt, wyżera darmowa, ale dla ciebie. Ktoś inny za to płaci, ktoś jeszcze inny przygotowuje. A ty jedzenie marnujesz.\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:20\nNapisałam wyraźnie: zjadam coś lekkiego w domu.\nNie napisałam: zjadam w domu dwudaniowy obiad, a potem na imprezie kolejny dwudaniowy obiad i deser.\nJeżeli nie idę na imprezę to nigdy się nie głodzę od 8 po to by o 16 zjeść obiad. Jeżeli obiad planuję zjeść po południu to w okolicach południa jem jakiś lekki, nie obiadowy posiłek typu kanapka, sałatka lub sama zupa. Serio to takie dziwne i niespotykane pojęcie żywieniowe, że się je posiłki częściej niż co 8-10h?\nhiacynta.bukiet123 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 13:39\n> Jeżeli nie idę na imprezę to nigdy się nie głodzę od 8 po to by o 16 zjeść obia\n> d. Jeżeli obiad planuję zjeść po południu to w okolicach południa jem jakiś lek\n> ki, nie obiadowy posiłek typu kanapka, sałatka lub sama zupa.\nJa po lekkim posiłku (zupa, sałatka) o 12 robię się wściekle głodna ok. 16. Kanapka potrafi mnie zapchać i wtedy na przyjęciu jestem w stanie zmieścić tylko danie główne. Bez sensu.\nagonyaunt Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:58\n>Ale dlaczego nie zjedli nic wcześniej?\nMoże dlatego, że skoro impreza była w środku tygodnia, to też przyszli prosto z pracy i nie mieli kiedy?\nA może dlatego, że nie spodziewali się czekać 1,5 godziny na pierwsze danie?\nTu naprawdę nie ma co rozkminiać, bo to gospodarz nawalił. Nie ma znaczenia kiedy goście zjedli ostatni posiłek przed.\ndr.amy.farrah.fowler Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:51\nTo nie ma żadnego znaczenia, kto jadł i kiedy. Obiad miał być o 16:00 i tak się wszyscy nastawili.\nprofes79 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:03\nDlatego, że wiedzieli, że o 16 będzie impreza z jedzeniem. Ja w takiej sytuacji pewnie z obiadu/lunchu w okolicy 12-13 też bym zrezygnował i po 17 już pewnie mimo swojej wrodzonej odporności byłbym zwyczajnie głodny. Wybiórczości pokarmowej nie mam, może dlatego nie muszę pilnować skrupulatnie godzin posiłków.\nmanon.lescaut4 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:46\nPrzy wybiórczości pokarmowej nie chodzi o godziny, tylko o to, co podają i niestety, jak jest coś czego nie mogę zjeść, bo mnie odrzuca, to nie zjem niestety. Na szczęście nie jest to rosół, w restauracji powinien być jakiś minimalny wybór, dla mnie osobiście te przystawki to byłby większy problem Dla mnie nie do przełknięcia ani jajka ani śledzie, ani tatar, choć chleb i wędlinę z pewnością podają wiec coś bym zjadła.\ndr.amy.farrah.fowler Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:44\nTo było 1,5 od zaplanowanej godziny podania obiadu, a nie 1,5 h od momentu, kiedy ludzie ostatni raz coś jedli. Jeśli ktoś jest zapraszany ma obiad na 16:00, to tak sobie mniej więcej planuje posiłki przez resztę dnia, żeby ten obiad zjeść (przychodzenie na obiad i informowanie, że w sumie nie jest się głodnym, to koszmarne buractwo). Oznacza to, że większość gości od śniadania mogła zjeść lekki lunch koło południa, niewielką przekąskę albo w ogóle nic, jeśli się akurat nie złożyło (ktoś mógł nie mieć czasu i nadganiać robotę, żeby móc wcześniej wyjść).\nOrganizator to burak i idiota. Można poczekać kwadrans akademicki, wiadomo, piątek, może korki, ale to, co odwalił, to koszmarny brak szacunku dla reszty gości.\nlittle_fish Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:37\nNo, goście się najedzą w domu, proszony obiad podziubią, a potem ich obsmarują na forum, że wybrzydzają 😁\nsolejrolia Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:40\nSpóźnialscy to jakieś ostatnie cha, chamstwo!\nOrganizator przyjęcia dał dudy, masakra.\nAle właściciel lokalu też- mógł raz przesunąć danie główne, np o 20minut, i koniec, a po tym czasie wjeżdża obiad i cała reszta.\nA nawet jeśli nie obiad, to normą są przystawki na stole.\nm_incubo Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 22:44\nOrganizator dał ciała, spóźnieni goście też dali ciała, ale to mało istotne, ważniejsze moim zdaniem jest to, że jeśli dostajesz bólu głowy i słabniesz z głodu, bo posiłek przełożono, olaboga, aż o 1,5 godziny, to zdecydowanie powinnaś odwiedzić lekarza.\nchatgris01 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:01\n> jeśli dostajesz bólu głowy i słabniesz z głodu,\n> bo posiłek przełożono, olaboga, aż o 1,5 godziny, to zdecydowanie powinnaś\n> odwiedzić lekarza.\nTo w takim razie wszyscy Francuzi powinni odwiedzić lekarza\nhomohominilupus Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:00\n> > jeśli dostajesz bólu głowy i słabniesz z głodu,\n> > bo posiłek przełożono, olaboga, aż o 1,5 godziny, to zdecydowanie powinna\n> > odwiedzić lekarza.\n> To w takim razie wszyscy Francuzi powinni odwiedzić lekarza\nI Hiszpanie też 😁\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:35\nPrzecież napisała, że cały dzień się głodziła, bo czekała na ten proszony obiad.\nMoim zdaniem tu tkwi błąd taktyczny. Przed tego typu imprezą zawsze staram się zjeść lekki posiłek, żeby uniknąć takiej sytuacji jak autorka wątku. Nie raz i nie dwa siedziałam głodna przy stole, bo np gospodarze mieli fantazję godzinami biesiadować przy przystawce. To nie jest przyjemne, więc staram się unikać takich sytuacji.\ndefault Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:28\nJa się nie głodziłam celowo, po prostu byliśmy w drodze (impreza dość daleko od W-wy) i juz nie zatrzymywaliśmy się nigdzie, żeby zdążyć. Okazuje się ze niepotrzebnie.....\nmebloscianka_dziadka_franka Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:05\nNo to znajomych gospodarzy masz fatalnych. Ale ich znasz, znasz ich zwyczaje, więc możesz sie przygotować. Normalnie jak ktoś zaprasza na obiad o danej godzinie to najpóźniej pół godziny po przybyciu gości obiad wjeżdża na stół, a w restauracji to nawet te pół godziny jest już kwasem, bo jednak restauracja ma cały zespół ludzi do obsługi i timing powinna mieć dopracowany do perfekcji. To nie jet sytuacja gdzie zaprasza się do domu i wszystko ogarnia para gospodarzy. Deafault miała pełne prawo, zamiast taktycznie rozkminiać o której zjeść ostatni posiłek, żeby na imprezie nie być głodnym, założyć, że skoro jest zaproszona na 16, to o 16.15 będzie wcinać pierwsze danie.\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:12\nW idealnym świecie tak jest. Niestety ludzie potrafią odstawić różne numery i już się spotkałam z podejściem, że obiad wjeżdża 2h po rozpoczęciu imprezy. Wcześniej jest zimna płyta lub przystawka. Nie wyobrażam sobie na głodnego siedzieć te 2h o koreczkach. Dlatego w domu coś jem, a potem na imprezie najwyżej zjem mniej.\nludzikmichelin4245 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:02\nNie popieram czekania na spóźnialskich, ale pomysł nasiadówy w tygodniu o 16.00 i zdziwienie, że są ludzie, którzy się nie wyrobili z pracą uważam za dość egzotyczne.\nhrabina_niczyja Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:08\nJednym pasuje innym nie. Jak mi nie pasuje to albo mówię od razu dzięki za zaproszenie, ale praca, więc będę około 18 albo jak nagle wypadło to dzwonie o 16 i uprzedzam, że będę dużo później.\niwles Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 00:13\nNo i tu organizator zadzwonił o 16:30 do spóźnialskich i dowiedzial się, że nie dość, że jeszcze nie jadą, to siedzą w pracy, więc trochę im zejdzie.\nWięc w tym momencie sprawa była jadna i zupa powinna była wjechać 🙂\ndr.amy.farrah.fowler Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 12:03\nPasuje Ci, przychodzisz, nie pasuje - odmawiasz.\nJak Ci coś wyskoczyło w trakcie, dzwonisz i uprzedzasz.\nhrabina_niczyja Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:06\nGospodarz imprezy niezły burak. Jak tak kocha spóźnialskich to mógł tylko ich zaprosić. Dla mnie nie do pomyślenia. Poczekać to można 15 minut, po tym czasie się podaje obiad. Rozumiem jeszcze jakby zadzwonili, będą za pół godziny, samochód im nawalił czy inny korek, można poczekać z ciepłym na umęczonych ludzi. Ale to się stawia przystawki, a nie ich trzyma o suchym pysku. A już w restauracji to już kompletnie nie kumam. Przecież oni by im ciepłe dania donieśli później.\nloginwieczniezajety Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:09\nTo jakieś przyjęcie dla członków sekty, że wszyscy siedzieli cicho jak myszy pod miotłą?\nludzikmichelin4245 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:12\nMoże tak być. Spóźnialscy chcieli uniknąć Kool Aid\nkocynder Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:23\nOrganizator - brak słów. Spóźnialscy - prostaki.\nJestem zwolenniczką tzw akademickiego kwadransa. I WCZEŚNIEJSZEGO uprzedzenia telefonicznego, jeśli z jakiejś przyczyny coś mi wypadło i się spóźnię. Czyli:\na/. W sytuacji gości, których zatrzymała praca - zakładam, że coś nagłego i nie możliwego do przewidzenia, bywa i tak. Gdy tylko zorientowali się, że nie ma opcji, by o 16:00 byli na miejscu - powinni byli SAMI zatelefonować do organizatora, przeprosić i szacunkowo podać realny czas swojego przybycia. I nie wierzę, że "coś" im wypadło nagle tuż przed wyjściem i absolutnie nie mieli jak zawiadomić, skoro organizator się do nich dodzwonił bez problemów to raczej nie przeprowadzali akurat nagłej transplantacji serca...\nb/. W sytuacji organizatora - po mniej -więcej kwadransie kiedy nie ma wszystkich gości dyskretnie dzwonię do "spóźnialskich" i wyciskam z nich realną godzinę przybycia. Nie na zasadzie "A, coś mi w pracy wypadło, tylko to coś skończę i jadę", a konkretnie proszę, czyli "Wiesz, nagle wpadł szef i kazał mi skończyć bilans jeszcze dziś, został mi jeden dział, za piętnaście minut wyjdę, około 40 minut zajmie mi dojazd". I wówczas decyduję: jeśli spóźnieni są tuż, na sąsiedniej ulicy i już pędzą - wracam do czekających i z uśmiechem przepraszam, za chwilową zwłokę, oraz informuję, że zaraz zasiądziemy do posiłku. Jeśli realniejsze jest ich przybycie za godzinę, o ile nie są "gośćmi honorowymi", jubilatem, parą młodą itp - zapraszam do stołu pozostałych gości, spokojnie jemy obiad, a spóźnialscy są normalnie obsługiwani po przybyciu, w zależności co tam chcą - większość stołowników będzie zapewne przy deserze, ewentualnie ciastach i kawie, spóźnialskim kelnerka może podać obiad, a mogą się, według własnej chęci, ograniczyć także do deseru i kawy.\ngaskama Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:58\nlauren6 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:37\nMyślę, że jesteś za miłą osobą. Czasami trzeba się dać ponieść słusznemu wqrwowi. Trzeba było po 30 minutach zamówić sobie coś z karty.\nsasha_m Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:48\nTo oni powinni zadzwonić do organizatora z informacją, że się spóźnią i powinni zrobić to już w momencie, kiedy byli pewni, że nie zdążą na umówioną godzinę.\nOrganizator powinien rozpocząć o czasie, spóźnialscy dostać obiad odgrzewany, w restauracji nie jest to problemem. Można ewentualnie poczekać te 15-20 minut, ale nie 1,5 h.\nSpóźnialscy zlekceważyli organizatora, organizator resztę gości.\nbezsenna_pani Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 11:44\nNic dodać, nic ująć w tym podsumowaniu.\nsol_13 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:54\nZła organizacja, powinny być zimne przystawki najpierw, a poza tym spóźnionym przecież obsługa mogła później podać ciepłe dania.\nvolta2 Re: Byłam na przyjęciu... 01.10.21, 23:58\noj, byłam kiedyś takim organizatorem\nbył roczek syna, goście zaproszeni na obiad, i chrzestny, który akurat był na weekendzie w zakopcu i miał dojechać na ten obiad do nas.\ngoście punktualni, jest telefon że chrzestny się trochę spóźni, ok, czekamy\npotem kolejny telefon, że trochę zamieni się w kolejne trochę, ja tu już czekać nie chciałam, patrzę na męża a ten na kogo? na mamusię. i ta mamusia stanowczym głosem oświadczyła, że absolutnie wszyscy musimy na jej syna i jednocześnie chrzestnego, poczekać.\nczekamy, stół pusty, czekamy i oczywiście telefon, że pociąg stanął w polu i będą koło 20. wtedy teściowa łaskawie dała przyzwolenie na podanie obiadu z hasłem: a teraz to róbcie co chcecie.\npodejrzewam, że spóźnieni goście nigdzie w polu nie stali tylko od razu taki mieli plan, pewnie nie spodziewali się, że ktoś ich obecność traktuje tak serio.\ndo dziś to pamiętam, mam mega kaca, że nie postawiłam na swoim, ale byłam wtedy młoda, głupia i jeszcze wierzyłam, że teściowa mnie choć nieco lubi.\njak zaczęła mi fikać na chrzcinach drugiego dziecka to już wiedziałam, że będzie niemiło, bo wciąż pamiętałam ten nieszczęsny obiad.\nps. przystawek nie podałam, bo nie miałam, zapraszałam na obiad i tort. przy maluchu to i tak był spory wysiłek, a serio, to pewnie mąż te przystawki jakieś miał, bo by był chory jakby nie było, ale chyba w nerwach nie pomyślał.\nczuję, że u autorki było jakoś podobnie, niby mąż gość honorowy ale seniorzy organizują.\nzosia_1 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:08\nCzyli kto w końcu organizował Wam te chrzciny ? Ty , jak piszesz? Czy teściowa, która decyduje kiedy podać obiad?\nmebloscianka_dziadka_franka Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 10:43\nNIe rozumiem twojej złości na teściową, skoro właściwym adresatem był twój mąż. To jego rolą, jako gospodarza było spacyfikowanie swojej matki.\nvolta2 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 17:48\nto nie mąż oświadczył, że trzeba czekać na chrzestnego\nmąż się nie umiał jej sprzeciwić, i za to do dziś obrywa ode mnie, bo dalej tego się nie nauczył ( i już raczej nie nauczy)\ngospodarzami byliśmy oboje, on nie spacyfikował, ja też - trudno bym się na niego gniewała za coś, czego też sama nie zrobiłam. a baba się wtrąciła nieproszona w temat. nikt się jej nie pytał, co robić. a jednak coś nie pykło...\nmebloscianka_dziadka_franka Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 19:06\nAle teściowa może sobie gadać co jej się podoba, to nie na była gospodarzem imprezy.\nvolta2 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 21:13\ndziś by nie śmiała nawet piknąć, ale wtedy - pozwoliła sobie na rozporządzenie cudzą imprezą, i tak, mój mąż dziś by się zachował pewnie podobnie, ja już nie.\nallijja Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 01:27\na to, przepraszam, nie mógł ktos podejsc do organizatora (chocby twój honorowy mąż) i wyjaśnic sprawy?? ze ludzie głodni i zaraz wyjda? tylko tak siedzieliscie jak swiete krowy, czekając na wyrok?\nbi_scotti Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 04:30\n1. Respect nalezy sie przede wszystkim tym, ktorzy przyszli na czas - organiztor beznadziejny!\n2. Nie rozumiem dlaczego siedzieliscie tak spokojnie - gdy przyszla kelnerka z rosolem, ja bym powiedziala prosze lac! a organiztor jak chce czekac, coz - jego free will - jestem pewna, ze wiekszosc podgryzajacych suchy makaron poszlaby moimi sladami\n3. Zaskakuje mnie flexibility w samym lokalu - w znakomitej wiekszosci miejsc kazde party ma okreslony czas trwania - extra 1.5 godziny to extra koszty za obsluge etc. - again - organizator beznadziejny ale najwyrazniej niebiedny\n4. Taki numer ktos moze mi zrobic RAZ - never again!\nzamyslona_ona02 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:38\nPkt 2 to chyba trochę przesada Nie Ty zapraszasz, więc nie wypada wymuszać posiłku, którego organizator nie chce Ci (jeszcze) dać To już lepiej samemu coś zamówić z karty\nlittle_fish Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:47\nWymuszać nie, ale tam nie było nikogo na tyle bliskiego organizatorowi, żeby mu szepnąć "ej, Stary jedzmy już bo widzisz że wszyscy głodni. Grażynka zaraz zemdleje..."\nqwirkle Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:00\nOj, byłam kiedyś na podobnym przyjęciu z tym, że tam nie było spoznialskich.\nTo były chrzciny, w kościele na 12, obiad 14:00. Ok, fajnie, lekkie, późne śniadanie, dojazd do kościoła potem na przyjecie. Jesteśmy przed 14:00, znajdujemy wlasciwą salę w wielosalowej restauracji. Czas mija. 15:00, kelnerzy przepytują gości, (menu przy każdym nakryciu) kto jaką zupę woli (z dwóch do wyboru). Dla małych dzieci rosołek, podano zaraz. 15:45 wjeżdża pierwsza zupa. 20 minut później druga. Po pół godzinie od drugiej zupy kelnerzy przepytują o wybór drugiego dania. (też dwa do wyboru). Przed 17:00 podano. Potem był deser, całkiem już sprawnie podany. Kawa... A po kawie.... 😁😁 Przystawki: śledzie w różnych wariantach, grzybki w occie, wędliny, sałatka jarzynowa... I to zdziwienie gospodarzy, że wychodzimy zaraz po deserze, bo już o 18:00 (mieliśmy inne zobowiązania wymagające naszej punktualności).\nPodobno to jest jeden słuszny sposób wydawania przyjęć w tamtej okolicy....\nDla mnie, jeżeli dania ciepłe mają wjechać po godzinie od rozpoczęcia przyjęcia, na stole mają stać przystawki, wtedy przez wszystkich zjedzona są ze smakiem, bo większość z daleka była. A i oczekiwanie na posiłki nie byłoby tak dotkliwe, bo soki szybko się skończyły, został tylko alkohol (wino).\npulcino3 Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 08:57\nPodziwiam cierpliwość kuchni, u nas kucharze po 1.5 h czekania z przesuszonymi kotletami, byli by już tak wqurwieni że...., ba! 1.5h?!! Nieee ani by to nie przeszło, przecież to kompletnie dezorganizuje pracę w kuchni, bo podejrzewam, że lokal działał dla gości z zewnątrz, wiec są jakieś granice robienia z ludzi idiotów. Umawiasz się na 16.00 jakiś poślizg czasowy jest tolerowany, ale nie 1.5h, heloł?\nleosia-wspaniala Re: Byłam na przyjęciu... 02.10.21, 09:04\nChamstwo. Nawet jakby to byli państwo młodzi udający się na sesję, to należało gości nakarmić o czasie.\n01.12.21, 16:40 kolorowe letnie sukienki NIE z poliestru (81) claudel6\n01.12.21, 16:40 No to dziś w sejmie będzie jatka (24) mirelka1\n01.12.21, 16:40 Media Expert...wiedziałyście, że w przypadku (17) aniber\n01.12.21, 16:40 Covid wymiata elektorat PiS-u (21) riki_i\n01.12.21, 16:39 Dzisiaj ponad 500 zgonów... (160) talia.kart\n01.12.21, 16:38 Nie wierzę własnym oczom (28) bergamotka77\n01.12.21, 16:37 Bogurodzica (31) rainbow_dash\nJak zdrobnić imię Jeremi\nUSA - bron masowego razenia!\nWiele tu na forum agresji


Kuracje kwasowo-retinoidowe: opisy doświadczeń na własnej skórze! - Strona 96 - Wizaz.pl\nStrona 96 z 134 « Początek < 46 71 86 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 106 121 > Koniec »\n2009-01-27, 18:18 #2851\nJa podobnie, na codzień stosuję Avene spray na zmianę z dziecinnym sprayem LRP (wcześniej 40 teraz 50+ i obie są świetne dla tłustej gęby, po serum c wchłaniają się tak, że muszę dopsikiwać) no i Sorayę 45.\nMam latarnię w miejscu twarzy niezależnie czy się filtruję czy nie, więc co jakiś czas muszę się podpudrować jedwabnikiem Hauschka lub skrobią pure i jest git.\nMajaki, nie zrażaj się, spróbuj wydębić próbki w aptece, może coś z LRP lub Avene bardziej Ci podpasuje.\n2009-01-28, 10:47 #2852\nok spóbuję tych innych ale jak narazie mam sporo jeszcze z iwostinu i z biodermu filtru wiec raczej bede musiała go wykorzystac zanim kupie cos nowego a takie filtry starczaja mi na bardzo długo i dłuzo czasu trzeba aby je skonczyc i kupic nowy. Tylko jest jeszcze inny problem gdyz mam naczynkowa skore i zima chce na dzien jak gdzies wychodze stosowac krem na naczynka mam iwostin spf 20 i wydaje mi sie ze na zime lepszy pod pokład bedzie ten krem na nacyznka moze akurat ten mi nie pasuje tak super niż krem z filtrem. I jak tu pogodzić to?Z jednej strony wiem że powinnam stosować filtry wysokie ale moją skórę bardziej ochroni krem do skóry naczynkowej z filtrem jedynie 20 niż filtr 50+. wolałabym stosować filtr 50+ ale o nacyznka jakoś trzeba zadbać.hmmm cięzki wybór Jak myślicie najlepszy bedzie taka opcja: na dzien przez zime :krem iwostin 20 spf pod pokład jak gdzies wychodzę a jesienia zmnienić krerm na nacyznka na zwykły filtr 50+??i jak tu wybrac naczynkowo- tłusta skóra horror\n2009-01-28, 10:59 #2853\nJak myślicie najlepszy bedzie taka opcja: na dzien przez zime :krem iwostin 20 spf pod pokład jak gdzies wychodzę a jesienia zmnienić krerm na nacyznka na zwykły filtr 50+??i jak tu wybrac naczynkowo- tłusta skóra horror\nSpokojnie teraz możesz używać Iwostinu 20, ale już na wiosnę, połowa kwietnia/maj, powinnaś używać 50 SPF, jeśli oczywiście dalej będziesz się kwasić, jeśli nie to spokojnie możesz używać dalej 20 jeśli Ci służy. Jeśli wychodzisz gdzieś z domu na 10 minut to oczywiście nie musisz nic nakładać, na Biochemii już dawno skończyła się ta filtrowa paranoja.\nNa solarium - jeśli już koniecznie musisz - możesz iść najszybciej po miesiącu od skończenia kwaszenia się, i to też nie od razu na maksa, tylko zacznij od najlżejszych lamp (mówię o twarzy), kilka minut.\n2009-01-28, 11:54 #2854\nA ja mam prawdziwie godny nastolatki dylemat;] Znalazłam u siebie prawie pełna tubke LoCacidu, dermatolog przepisał dawno temu, ja kupiłam dwa opakowania. teraz też mi go przepisał. Drogie cholerstwo, więc sie usieszyłam. Ale popatrzyłam na date ważności... cóż. Do lutego, czyli praktycznie już. Nie chciałabym stosować przeterminowanego leku... a jednak... zastanawiam się;] Kurczę, co wy byście zrobiły? W symie to chyba daty wazności odczytuje sie tak, że do końca lutego jest termin. Ale mimo wszystko. Wywalić? Czy co...\n2009-01-28, 11:55 #2855\nSzugarbejb, a bierzesz odpowiedzialność za swoje słowa? Proszę poczytaj trochę zanim zaczniesz wydawać takie opinie, bo możesz komuś poważnie zaszkodzić.\nMajaki, na twoim miejscu nie ryzykowałabym i nie chodziła na solarium. AniaM Ci to dokładnie wytłumaczyła. Oczywiście to Twoja decyzja.\nCo do kremu na naczyńka, nie jest ten Iwostin dla Ciebie za tłusty? Ja mam cerę mieszaną raczej normalną/suchą i dla mnie był zdecydowanie za tłusty. Taki krem można wykorzystać np. na szyję a kupić sobie do twarzy coś lekkiego.\nCzytałaś podstawowe informacje o filtrach na biochemii? Na prawdę warto poświęcić temu trochę czasu. Dla twoich przebarwień bardzo szkodliwe jest przede wszystkim promieniowanie UVA, które jest takie samo przez cały rok. I to że nie ma słońca o niczym nie świadczy. Dlatego tak ważne jest stosowanie wysokich filtrów ciągle. Kierujemy się wysokim wskaźnikiem SPF dlatego, że im wyższe SPF tym wyższa jest też ochrona przeciwko UVA. Dlatego krem SPF20 to za mało. Jak byś miała ochotę to przeczytaj to http://www.wizaz.pl/basia_opalanie_faktory.php\nKrem na naczyńka można spokojnie stosować wieczorem (wtedy lepiej bez filtra). Na dzień proponuję lekkie sera oparte na kwasie hialuronowym z dodatkiem antyoksydantów i substancji wzmacniających naczyńka. Ja bardzo sobie chwalę serum kojąco-naprawcze z Bielendy. Na takie serum dopiero filtr. Takie serum bardzo poprawia wchłanianie filtra.\nMoże jednak warto kupić inny filtr a te które masz wystawić do wymiany/sprzedać? Wiem jak niedobrany filtr potrafi uprzykrzyć życie. Ja bardzo sobie chwalę filtry ROC. Niestety niedostępne w Polsce, ale można upolować na allegro/ebay lub w zagranicznych sklepach internetowych np. feelunique.\nNie musisz wybierać. Krem na naczynka nie musi być tłusty!\n2009-01-28, 11:58 #2856\n. Ja bardzo sobie chwalę serum kojąco-naprawcze z Bielendy.\nCo to za serum? Moge prosic o jakies bliższe informacje?\n2009-01-28, 12:11 #2857\n2009-01-28, 12:13 #2858\nPrzynajmniej ja tylko to znalazłam\n2009-01-28, 12:33 #2859\nMój wąż w kieszeni syczy: "Drogie to cholerssssstwo..."\nMoje obecne 15% serum C+E (bazowałam na przepisie Nan z femineusa) z ferulikiem i hialuronem też działa cudnie. Dodałam jeszcze od siebie flawonoidy i rutynę i jest super. Pierwszy raz jestem zadowolona z wit.c.\n2009-01-28, 12:37 #2860\nTak to to. Jak znajdę postaram się wklepać skład. Ja niestety nie mogę stosować samoróbek z wit. C podrażniają mnie. Także dla mnie to dobra alternatywa.\n2009-01-28, 13:26 #2861\nZa swoje słowa biorę całkowitą odpowiedzialność, na Wizażu jestem nie od dziś, kwaszę się i filtruję też już dobre kilka lat, i w związku ze swoim doświadczeniem mówię, co mówię.\nSolarium jest wybitnie ryzykowne, ale myślę że tak samo ryzykowne jest nakładanie filtra 50, dużych okularów i kapelusza z dużym rondem przez cały rok. Jeśli dziewczyna się wyleczy, skóra jej się poprawi to na solarium na kilka minut w miesiącu może spokojnie pójść, żeby przyzwyczaić skórę do ciepła i do promieni.\nI to że nie ma słońca o niczym nie świadczy. Dlatego tak ważne jest stosowanie wysokich filtrów ciągle. Kierujemy się wysokim wskaźnikiem SPF dlatego, że im wyższe SPF tym wyższa jest też ochrona przeciwko UVA. Dlatego krem SPF20 to za mało. Jak byś miała ochotę to przeczytaj to http://www.wizaz.pl/basia_opalanie_faktory.php\nTak, promieniowanie jest takie samo, ale nie można żyć cały czas jak wampir chowając się po piwnicach. Polska leży w takiej strefie, w jakiej leży i filtr SPF 20 w zimie spokojnie wystarcza.\n2009-01-28, 13:41 #2862\nAle ona się leczy na przebarwienia potrądzikowe również. I nikt tu nie mówi o przemykaniu się jak wampir. Ale chodzenie na solarium jest wysoce ryzykowne. Bo te przebarwienia mogą jej się pięknie utrwalić. No i w przypadku skóry naczyńkowej jednak filtry są doskonałą ochroną. Można normalnie funkcjonować bez przeginania w jedną lub drugą stronę. Bo pytanie jeszcze ile ona tego kremu nakłada i co ewentualnie zostaje z tego SPF20.\nWybacz jeśli zareagowałam za ostro, ale widać że dziewczyna się w tym temacie jeszcze nie orientuje i nie chciałam żeby zrobiła sobie krzywdę\n2009-01-28, 16:06 #2863\nnieśmiało ponowie pytanie...\na. i co się może stać jak się nałoży differin na wilgotną twarz a nie na suchą? dermatolog każde na osuszoną całkowicie. nie wiecie co?\n2009-01-28, 16:16 #2864\nJak nałożysz na mokro to wtedy będzie mocniej działał, czyli możesz dostać podrażnienia.\nA jeżeli tubka Locacidu była otwarta, bo tak zrozumiałam i leżała dość długo nieużywana to bym się bała stosować. Ale ja mam wrażliwą skórę.\n2009-01-28, 17:16 #2865\nA ja bym tę tubkę zużyła.\nTermin ważności jeszcze obowiązuje (do końca lutego) a podrażnienia raczej Ci nie grożą, bo otwarte retionoidy z czasem tracą moc, w przeciwieństwie do np. roztworu TCA.\nJak masz wątpliwości, wypróbuj jego działanie na plecach\n2009-01-28, 18:13 #2866\nDziękuja za rady Co do solarium to nie ma sie co kłócić hehe nie pójdę już sobie to wybiłam z głowy.Pytałam wcześniej bo myslałam ze wyłączając lampy na twarz bede mogła iść ale jak się okazuje promieniowanie przechodzi równiez na twarz nawet przy wyłączonych lampach więc zrezygnowałam natychmiastowo. Chodzi mi głównie o te filtry i kremy na naczynka jak to pogodzić. Wiem że powinnam nakładać przed każdym wyjściem filtr ale przy skórze naczynkwoej tak się nie da trzeba też zadbać o naczynka. I głownei mi chodzi jak zrobić tak aby dbać o naczynka i chronić i zapobiegać tym i nowym przebarwieniom. Na forum jest sporo opini o stoswaniu filtrów w zimie przy stosowaniu kwasu. Z jednej strony Szugarbejb napisałaś że mogę stosować kremy spf 20 w zimie a pozniej zmienić na 50+(około kwietnia) ale inni piszą że trzba cały czas więc mam mętlik w głowie??Jak to własciwie z tym jest?? Przebywając na dworze w zimie co najwyżej godzine chyba niespowodu nic złego swojej skórze jesli zastosuje 20 spf.??Jeju wiem ze mecze Was tymi pytaniami. Ale nie wiem co mam robic z ta moja naczyniowo-tłustą skóra. ehhe Hannek masz rację ten krem z iwostinu jest dla mnei zbyt tłusty ale jakoś nei stosowała innych kiedyś miałam próbkę z biodermy czerwona na naczynka ale ten był róweiz tłusty. Jesli chodzi o stoswanie kremów na naczynka wieczorem to stosuje ruboril 1 na 3 dni. 1 nocy Effaclar 2 nocy White Objective 3 nocy Ruboril . Więc rano ale tylko jak wychodzę z uwagi na to ze jest zbyt tłusty, zeby stosować go bez podkładu uzywam tego iwostinu a ze ma spf 20 to myslałm ze bedzie to juz jakas ochrona dla przebawien. To może zrobić tak ze stosować jak wychodze krem na nacyznka + filtr 50+ ale to z drugiej strony zbyt ciezkie obciazenie dla mojej skóry ehhh.A Hannek uzywasz jakiegos dobrego lekkiego kremu na nacyznka na dzien??\n2009-01-28, 18:18 #2867\ndzięki, więc zużyję. na wszelki wypadek na dekolt i plecy, ale nie wyrzuce;]\na co powiecie na to? moja siostra stosuje differin, codziennie na noc od tygodnia. ma minimalne problemy z cerą, tylko zaskórniki, czasem ropne niespodzianki. i co? bez efektu najmniejszego. ani wysypu, ani przesuszenia, ani złuszczania... siedzi teraz w domu od kilku dni, to nawet smaruje na dzień i nic... może za wczesnie?\nCzas edycji: 2009-01-28 o 18:25\n2009-01-28, 18:54 #2868\nDziękuja za rady Co do solarium to nie ma sie co kłócić hehe nie pójdę już sobie to wybiłam z głowy.\nMadra dziewczynka nie słucha niemądrych rad, brawo!\nMajaki, poczytaj sobie: http://☠☠☠☠☠☠☠☠☠/cr9v\nDziewczyny chwalą ten kompleks\n2009-01-28, 20:41 #2869\nkurczę, ten kompleks wygląda bajecznie! myślicie, że przy tym 10% stężeniu działałby lepiej niż serum z mazidel z wit, C 15%? a czy daloby się go nakładac pod chemiczne filtry?\n2009-01-28, 21:02 #2870\nTego nie wiem, bo ja nie mam problemów z naczynkami, ale na LU czytałam, że się nie rozdrabniają, walą na twarz 100% albo stosują jako bazę do serów dodając ulubione składniki aktywne.\nPoza tym witamina c się kumuluje w skórze, więc nie musisz jej używać codziennie, wystarczy raz na kilka naprzemiennie z serum z niacynamidem lub tym kompleksem.\n2009-01-29, 12:29 #2871\n2009-01-29, 17:57 #2872\na 100% walnąć ten kompleks na twarz, to na ile by starczyło jedno opakowanie? robie zamówienie w mazidlach, myslicie, że z tego co oni maja moge sama sobie zrobic taki kompleks? pomóżcie...\n2009-01-29, 18:41 #2873\njuż kiedyś uzyskałam od was porade i postanowiłam znów wykorzystać wasze doświadczenie\nod kilku tygodni używam co drugi wieczór effaclaru k a na dzien avene 50 +\nmogłybyście polecić mi jakiś dobry krem odżywczy na noc aby stosować naprzemiennie z E. Mam cere mieszaną, 24 lata. Prosiłabym także o jakieś podpowiedzi co do kremu pod oczy,\n2009-02-03, 19:45 #2874\nCześć dziewczęta. Po przeczytaniu ogromnej ilości postów zaczęłam kurację retinoidami tj. locacidem. Po dwukrotnym posmarowaniu miałam masakrę na twarzy. Skóra czerwona jak burak, jakieś krostki, swędzenie, pieczenie. Wyglądałam jak poparzona. Skórę mam raczej normalną więc nie wiem dlaczego tak zareagowała. To samo miałam po glyco A . Stosowałam to wszystko oczywiście w odstępach czasowych. Wprawdzie po locacidzie zmarszczki (niewielkie) zupełnie znikły, ale za to chyba z 2 tyg. byłam strasznie wysuszona. Nie wiem co robić. Może jakieś niższe stężenie wziąć albo zmienić na coś słabszego. Co byście poradziły?\nPo serum 15% z wit.c też mam jakieś krostki. Kurcze.Czym to rozrobić?\n2009-02-05, 11:57 #2875\nA jakie odstępy czasowe między jedna aplikacja locacidu a druga miałas?\nNakładałaś kremy na zupełnie suchą i nie rozgrzaną twarz? Retinoidy, w tym Locacid, wiem, bo stosuje, maja w zwyczaju podrażniać, nawet bardzo mocno, co jest wyraźnie napisane w ulotce informacyjnej dołączonej do leku.\nNa początek zaleca się nakładanie max2 razy w tygodniu w małej ilości, ja dla złagodzenia łuszczenia po 2h od aplikacji retinoidu nakładam łagodzący krem nawilżający albo lekko natłuszczający.\nStosuję juz dość długo, a strasznego wysuszenia nie mam, bo kategorycznie przestrzegam tego, żeby się mocno i intensywnie nawilzać, bo jest to niezbędne przy stosowaniu retinoidów.\nTobie polecam jakis prosty krem natłuszczający dkla złagodzenia obecnego podraznienia, fajnie powinien złagodzic do tez anantan plus.\n2009-02-08, 10:05 #2876\nDziewczynki, wczoraj zaczęłam kurację retinoidem tj. Locacid 0,05. Mam BAARDZO wrażliwą cerę, skłonną do zapychania i nie wiem jaki krem wybrać do mocnego nawilżania, najchętniej by miał jeszcze ochronę UV. Zastanwawiam się nad tym http://www.wizaz.pl/kosmetyki/produkt.php?produkt=20549, ale czy on zapewni mocne nawilżanie? Proszę doradźe jakiś krem mocno nawilżający z anty-UV, który nie ma w składzie jakiejś niepotrzebnej chemii. Pliz\n2009-02-10, 22:02 #2877\nCzy musisz koniecznie mieć anty UV + nawilżacz w jednym ?\nWychodzę z reguły, że jak coś jest do wszystkiego, to jest do niczego.\nhttp://wizaz.pl/forum/showthread.php?t=233412&page=71 właśnie pisałam tu o Humektanie.\nJeśli masz jednak większe fundusze, to polecam "antybakteryjny krem gojący" Cicalfate Avene\nOba kremy nadają się do pielęgnacji cery trądzikowej - nie zapychają.\n2009-02-15, 11:06 #2878\nDzięki Relyah. Mam jakieś dziwne wrażenie, być może mylne, że jeśli zacznę nakładać na twarz różne kosmetyki to ich skadniki mogą się "nie polubić" na skórze i ją dodatkowo prodrażnić lub zapachac. Na razie kupiłam Avene HYDRANCE OPTIMALE Legere SPF 20 i jestem w fazie testowania, na razie jest OK.\n2009-02-16, 14:46 #2879\nCzy stosowanie aknemycinu plus lub diacnealu ma jakiś wpływ na zdrowie?\n2009-02-16, 15:06 #2880\nW ulotce do każdego leku są podane skutki uboczne. poczytaj poprostu.