Rozmowa o Związku Radzieckim z Ryszardem Kapuścińskim z 1991 roku | Fundacja im. Ryszarda Kapuścińskiego – HerodotFundacja im. Ryszarda Kapuścińskiego - Herodot\nW dwudziestą rocznicę upadku ZSRR przypominamy zapis rozmowy o Związku Radzieckim, jaką Ryszard Kapuściński odbył w 1991 roku\nW latach 1989–1991 Ryszard Kapuściński pracował nad książką o pierestrojce “Imperium”. W dwudziestą rocznicę upadku ZSRR przypominamy zapis rozmowy, jaką Ryszard Kapuściński 20 lat temu odbył w nowojorskiej redakcji „Nowego Dziennika”:\nGdzie się podziać w tej przestrzeni?\nRozmowa o rozpadzie ZSRR z Ryszardem Kapuścińskim.\nJest to właściwie opowieść naszego gościa z rzadka tylko przerywana pytaniami redaktorów “Nowego Dziennika”.\nNowy Dziennik: — Pracuje pan nad książką o rozkładzie imperium sowieckiego. Długo pan podróżował ostatnio po tym imperium. Ciekawi nas, jak pan zdoła nadążyć za wydarzeniami tam się rozgrywającymi?\nRyszard Kapuściński: — Tę podróż rozpocząłem jesienią 1989 roku, gdy mimo wszystkich zmian istniały jeszcze jakieś elementy stabilizacji. Zaplanowałem objazd śladami swojej poprzedniej książki „Kirgiz schodzi z konia“ sprzed lat dwudziestu. Znam język, bo pochodzę z Pińska na dzisiejszej Białorusi i uczyłem się rosyjskiego w szkole, jeszcze przed wojną. Musiałem szybko plan zrewidować, gdyż skala wydarzeń obejmuje już całe imperium i nie wystarczy dla ich uchwycenia formuła literacko – sentymentalna. Rozszerzyłem więc swoją marszrutę, a miałem na to pieniądze, bo miesięcznik „Inostrannaja Literatura“ wydrukował „Cesarza“ i zapłacił trzy tysiące rubli. To wtedy były bardzo duże pieniądze. Komunikacja dla nas jako obywateli krajów RWPG była jeszcze bardzo tania. Bilety na całą podróż syberyjską kosztowały jakieś 120 rubli. Nawiasem mówiąc od 1 stycznia 1991 roku to się skończyło i obywatele polscy płacą tyle samo co inni cudzoziemcy, czyli szalenie drogo. Dzisiaj więc podróż, którą odbyłem, kosztowałaby tysiące dolarów. Trafiłem na ostatni moment.\nArchiwum Ryszarda Kapuścińskiego\nPostanowiłem objechać wszystkie republiki i wyrobić sobie pewien ogólny pogląd na to, co tam się dzieje. Na ogół nasze widzenie jest bardzo fragmentaryczne, a 90 procent obrazu pochodzi z obserwacji poczynionych w Moskwie i paru innych miastach europejskiej części imperium. Jest to bardzo fałszywy ogląd sytuacji. Dziennikarze zagraniczni bardzo rzadko wyjeżdżają poza Moskwę, a jeśli tak, to tylko do jednego konkretnego miejsca — do Bakuczy do Kijowa.\nPodróżowałem jako “prosty człowiek”, bez żadnych oficjalnych rekomendacji. Było to strasznie czasochłonne i bardzo męczące. Cała podróż — z przerwami — zajęła mi dwa lata, w tym samej intensywnej podróży było ponad rok. Wróciłem stamtąd we wrześniu tego roku, czyli byłem w Rosji w czasie próby przewrotu i po niej, a potem jeszcze w Kijowie w momencie ogłoszenia niepodległości Ukrainy.\nTo, co się tam dzieje, stanowi fenomen historyczny. ZSRR był bardzo szczególnym rodzajem imperium. Było to imperium kolonialne, tym się jednak różniące od tradycyjnych, zachodnioeuropejskich imperiów kolonialnych, że o ile w tych ostatnich metropolia była oddzielona od kolonii, to tutaj metropolia i kolonie były przeplecione za sobą, stanowiły pewną jedność. Stąd fałszywe jest mówienie np. “Jelcyn, prezydent Rosji“, gdyż Rosja jako państwo historycznie nigdy nie istniało. Skrót jest mylący, bo Jelcyn jest prezydentem Federacji Rosyjskiej, na terytorium której znajdują się 34 republiki i okręgi autonomiczne. Jest to olbrzymi, wielonarodowy, naładowany sprzecznościami kocioł. W tej chwili zachodzi dopiero właściwie pierwszy etap dezintegracji — na poziomie imperium. Ten kraj jest jednak dopiero w przededniu drugiej fazy rozpadu, która się rozegra już na poziomie republiki.\nWalka dwu biurokracji\n- Ale ta faza może przecież zostać zatrzymana i chyba walka o to się toczy?\n- Owszem, ale nie wierzę w powstrzymanie dezintegracji, znając ten kraj i ludzi. W wielkim uproszczeniu, walka sprowadza się do konfliktu między dwiema klasami biurokracji czy nomenklatury. Na ogół upraszczamy mówiąc, że było to imperium rządzone przez klasę biurokracji. Ale wewnątrz tej klasy są bardzo głębokie sprzeczności i w tej chwili właśnie dochodzą one do głosu. Jest to przede wszystkim konflikt między biurokracją centralną a biurokracją republikańską. Ta pierwsza jest wielką naroślą nad biurokracjami republikańskimi, które w wielu przypadkach wcale dotąd się nie zmieniły. To są ci sami ludzie.\nProces “independyzacji” poszczególnych republik, czyli osiągania przez nie niepodległości, jest w dużym stopniu procesem utwierdzania się ekip neostalinowskich, zwłaszcza w republikach azjatyckich. Często ci, którzy jednoznacznie popierają proces zdobywania niepodległości, mylą to ostatnie pojęcie z demokracją. W wielu wypadkach jest zupełnie inaczej; Azerbejdżan jest tu dobrym przykładem. W wielu wypadkach ogłasza się niepodległość, żeby ratować stalinizm i stalinowskie struktury.\nCi sami ludzie…\n- Na Zachodzie to rozumieją, prasa amerykańska często pisze w tym duchu…\n- To dobrze, bo istotne jest nie mylić tych dwóch porządków. W Azerbejdżanie, Tadżykistanie, Uzbekistanie miejscowe klany neostalinowskie poogłaszały niepodległość, bo teraz boją się Rosjan, choć to oni do tej pory narzucali struktury przymusu. Kiedy byłem w Erewaniu, akurat tworzono ormiański front ludowy. Z moich wstępnych rozmów wynikało, że ma być utworzona jakaś nowa organizacja, niepodległościowa, demokratyczna, narodowa. Gdy poszedłem na obrady, okazało się, że otwiera je i prowadzi pierwszy sekretarz KC komunistycznej partii Armenii.\nTrzeba pamiętać zatem, że cały ten proces się dokonuje w sytuacji, kiedy nie ma żadnych struktur alternatywnych, takich jak w Polsce Solidarność, czy jeszcze wcześniej Kościół.\n- A Ruch ukraiński?\n- Jest słaby, istnieje dopiero półtora roku.\n- Ale przecież w kilku republikach, w szczególności w wielkich — Rosji, na Ukrainie, w Kazachstanie — odbyły się wybory powszechne na prezydenta. Czyli działają chyba instytucje demokracji?\n- Nie bardzo, wybory dokonują się bowiem znowu w obrębie tej samej elity. Nie ma żadnej alternatywy wyborczej — to są ci sami ludzie. Kiedy zamyka się obwodowy komitet partii komunistycznej (obkom), to niczego nie powołuje się w to miejsce. Władza jest w tym momencie przechwytywana przez lokalna biurokrację państwową, która przeważnie pokrywa się ze zlikwidowanym obkomem, jeśli chodzi o skład ludzi. Demokracja może liczyć tylko na ewolucję ich poglądów. Nie ma żadnej wymiany pokoleniowej ani kadrowej. Partie polityczne opozycyjne są bardzo słabe. To jest m.in. klęska Szewardnadze i jego grupy. Odszedł on w grudniu ubiegłego roku z nadzieją, że zbuduje partię demokratyczną — to był jego cel. Rozmawiałem z nim nie tak dawno, bezpośrednio po puczu sierpniowym. Jeszcze wtedy liczył, że może mu się coś uda, ale już był pesymistą, nie spodziewał się, że zdoła stworzyć liczącą się siłę polityczną. “Demokratyczna Rosja” i tym podobne ugrupowania to są bardzo niewielkie grupy ludzi.\n„Wo szto wierit?“\n- Kiedy u nas w stanie wojennym i później odbywały się demonstracje uliczne — wszystko miało jeden kolor. Solidarność – jedna barwa, te same sztandary. Natomiast na manifestacji w Moskwie czy St. Petersburgu – zupełna dżungla: las nazw partii typu regionalnego, wszelkich odcieni politycznych, od Pamiati i Memoriałów, przez anarchistów, anarchosyndykalistów, różne demokracje, monarchistów… wszystkich. Wtedy widać, jak bardzo daleko zaszła tam dezintegracja. W dalszym ciągu nie istnieje wspólna idea, hasło. Jedynym elementem łączącym jest nacjonalizm, wobec czego każdy, kto pretenduje do roli przywódcy politycznego, hasło to wykorzystuje, bo też i nie ma innych haseł, które do ludzi by przemawiały.\nMówi się o kryzysie politycznym w Sowietach i oczywiście o kryzysie ekonomicznym – puste półki itd. Dla mnie jednak najgłębszy jest kryzys wiary, kryzys wartości. Społeczeństwo sowieckie jest jedynym w swym smutnym rodzaju na świecie; jest społeczeństwem, które nie ma w co wierzyć. Prawosławie nigdy nie było silną, głęboką religią, a do tego zostało skutecznie przetrącone przez komunizm. Odbudowuje się bardzo powierzchownie – w kategoriach liturgii raczej niż mocnej, głębokiej wiary. Nie ma więc Kościoła jako siły potężnie jednoczącej. To, co miało zastąpić Kościół: Lenin, Stalin i ich ideologia — okazało się zbrodnicze. Rosjanie najczęściej więc pytają beznadziejnie: wo szto wierit?\nSpisek przeciw Rosji\n- Czy należy się obawiać nacjonalizmu wielkorosyjskiego?\n- To też jest, choć może nie na taką skalę, by mogło owładnąć całym społeczeństwem. Mówię na razie o wielkiej pustce. Społeczeństwo sowieckie, społeczeństwa republik nie mają żadnego, poza nacjonalizmem, kierunku. Ludzie żyją z dnia na dzień, pozbawieni jakiejkolwiek orientacji, motywacji ideologicznej czy etycznej. W tę pustkę próbują wejść różne siły, ale bez szczególnie dużego odzewu. Niewątpliwie jednak orientacja, którą uosabia „Pamiat‘“, może stanowić zagrożenie, zważywszy na historię tego kraju. W ramach tego szowinistycznego, wielkoruskiego ruchu działa mnóstwo różnych ugrupowań, od czysto faszystowskich poprzez monarchistyczne, aż do wielbicieli tradycji. Głównym ideologiem Pamiati jest wielki matematyk z uniwersytetu leningradzkiego, przyjaciel Sołżenicyna, Igor Szafarewicz. Jego fundamentalną książką jest dzieło pt. „Rusofobia“, filozofię której szerzy też szereg tzw. tołstych żurnatów, typowych dla Rosjan, “ciężkich” miesięczników. Najbardziej nacjonalistycznym, wręcz fanatycznym organem tego ruchu jest „Molodaja Gwardia“, którą uzupeniają dwa inne literacko-polityczne miesięczniki „Nasz Sowriemennik“ i „Moskwa“. Ich ideologia opiera się na stwierdzeniu, że rewolucja październikowa była międzynarodowym spiskiem przeciwko narodowi rosyjskiemu. Celem spisku było zlikwidowanie tego narodu. Wyznawcy tej koncepcji obliczają, że gdyby nie było bolszewizmu, w którym przeciwko Rosjanom sprzysięgli się wszyscy: Żydzi, Łotysze, Polacy (Dzierżyński, często cytowany) – to naród rosyjski liczyłby dzisiaj 300 milionów ludzi. Mało tego, twierdzą, że nie tylko byłoby ich więcej, ale że “obcy” zlikwidowali najlepszą część narodu, najzdolniejszych, myślących itd. Nie dość – mówią – że została nas połowa, ale jeszcze ta gorsza połowa.\nW świadomości rosyjskiej nieustannie pojawia się i jest tłumiony problem winy. Zostało zamordowanych — według różnych szacunków — od 70 do 100 milionów ludzi. Pytanie: kto tych ludzi zabił? Gdzie są ci oprawcy ? Ażeby odsunąć odpowiedź na to pytanie, nacjonaliści rosyjscy powiadają, że to Rosjanie byli główną ofiarą, a sprawcą ludobójstwa jest międzynarodowy spisek. W ich sposobie myślenia zagłada Żydów to sprawa historycznie mało doniosła; Katyń? – W ogóle nie ma o czym mówić. Zbrodnie na narodzie rosyjskim – ich zdaniem – wszystkie te inne zbrodnie przewyższają. W Mińsku, gdzie są przecież Kuropaty, położone dziś właściwie w obrębie miasta, odkryto niedawno, że duży park śródmiejski jest również masowym grobem, w którym leżą szczątki, jak się ocenia, 300 tysięcy do pół miliona ludzi. Całe góry porośnięte stosunkowo młodym lasem, zmieniony krajobraz - ręką wystarczy sięgnąć płytko pod powierzchnię gruntu i natrafia się na kości. Rozmiar tego ludobójstwa jest tak straszny, że właściwie nie wiadomo co robić. Na niektórych masowych cmentarzyskach pobudowane są osiedla mieszkalne. Więc co? Burzyć te dzielnice? Nie ma środków. Stawia się symboliczny krzyż i tyle. Nie ma innych sposobów, aby uczcić pamięć zamordowanych.\nTymczasem pokolenie opanowane problemem winy powoli wymiera i wyrasta nowa generacja – bardzo antysowiecka, ale w cynicznym sensie. Nie chce o tym wszystkim słuchać, nie chce wiedzieć – chce natomiast masowej kultury amerykańskiej i dobrobytu.\nTrzy zjawiska charakteryzują – moim zdaniem – rozpadające się imperium. Wspomniany już kryzys wiary, problem winy i wreszcie trzecie – bieda. Społeczeństwo jest bardzo biedne, choć oczywiście z różnymi lokalnymi wariantami. W Armenii np. jest dużo jedzenia; najgorzej jest natomiast w samej Rosji, która w gruncie rzeczy od XVII wieku jest ciągle zagrożona głodem. Borys Godunow upadł, bo jedna trzecia narodu wtedy zginęła z głodu.\nRosji nie sprzyja natura. Przede wszystkim są tu bardzo ubogie ziemie. Dlatego Ukraina jest tak ważna, bo ma jedyne płodne gleby. Nieurodzajność ziemi łączy się z trudnym, zimnym klimatem i ciemnościami – krótkim okresem wegetatywnym. W Skandynawii wypracowano techniki, które pozwalają wysiać i zebrać zboże w czasie, na który pozwala ta szerokość geograficzna, czyli w cztery-pięć miesięcy. Ale to wymaga bardzo wysokiej techniki, nawożenia i narzędzi, których oni w ogóle nie mają. W tej sytuacji Rosja, jeśli straci cały pas południowy – będzie skazana na permanentny głód. Pomoc żywnościowa z Zachodu ma charakter doraźny i symboliczny. Na ogromnych obszarach Rosji i innych republik nie ma właściwie żadnej funkcjonującej sieci dystrybucji. Większej ilość żywności, a tylko taka ilość dla Rosji ma znaczenie – nie da się po prostu rozwieźć. Zaczyna się od portów, których nie ma jak rozładować. Jakby się je jednak rozładowało, to nie ma środków transportu dalej; jakby i te się znalazły – brak zupełnie chłodni, silosów, magazynów…\nDostawy żywności z zagranicy to rozwiązanie krótkotrwałe, jak kiedyś po wojnie UNRRA w Polsce (sam się żywiłem ich paczkami w 1945 i 46 roku). Paczka starczała na dwa-trzy dni – i co dalej? Ilu ludzi może dostać takie paczki?\nJeśli ponury obraz sowieckiego rolnictwa, które dziedziczą republiki, a szczególnie Rosja, uzupełnić o wyniszczenie bydła i zupełny brak drobiu – to niewiele już pozostaje nadziei. Ludzie mówią tylko o chlebie: “żeby dostać chleb”. To pytanie-życzenie słyszałem prawie wszędzie na trasie mojej podróży. W sklepach państwowych można liczyć tylko na chleb (nie zawsze); reszta to już sukces, święto, nadwyżka. Można kupić jeszcze czasami herbatę, rzadko cukier. Wszystko jest wprawdzie na kartki, ale… są tylko same kartki. Nie ma za nie co kupić. Bywają półzgniłe jabłka lub inny gatunek owoców równie podłej jakości. Z jarzyn – w najlepszym wypadku – kiszona kapusta. Wódka jest skarbem, bardzo trudnym do zdobycia nawet na kartki. Kiedy butelka pojawi się na stole – jest święta. Bimbru pędzi się zaś mało, bo brakuje cukru.\nNa takiej diecie łagrowej trudno byłoby przeżyć, więc ludzie mają jeszcze dwie możliwości. Jedna to rynki kołchozowe, gdzie jest mniej więcej wszystko, ale szalenie drogo, a druga to zaopatrzenie przez zakłady pracy, o którym rzadko wiedzą korespondenci zachodni, bo się z tym nie stykają. Jest to całkiem rozwinięty system, który do reszty wypłukuje ubogi rynek, nie tylko zresztą żywnościowy.\nDziała tu układ przywilejów. Np. redakcja gazety zawiera umowę z jakimś zakładem odzieżowym (szvejnym zawodom). Przyjeżdża ciężarówka ubrań do redakcji, gdzie ma stać – powiedzmy – od 10 rano do drugiej po południu. Wtedy, w zależności od stanowiska, pracownicy gazety dostają przepustki na określoną godzinę, kiedy mogą z takiej ciężarówki coś kupić. Dyrekcja dostaje oczywiście na godzinę 10, kiedy samochód jest jeszcze pełny. Najniżsi w hierarchii pracownicy – “hołota”, “klasa robotnicza” – mogą natomiast podejść do ciężarówki dopiero na samym końcu, kiedy niczego już prawie nie ma. Ludzie są potem bardzo dziwnie ubrani. Każdy wkłada to co ma – wystrzępione portki do supereleganckich włoskich butów, które skądś nagle się trafiły.\nUbóstwo jest więc niezmierne, choć może dosłownie ludzie z głodu nie umierają. Śmiertelność jednak niesłychana, w tej chwili poniżej 60 lat dla mężczyzn. Największym prezentem, przyjmowanym entuzjastycznie, jest strzykawka jednorazowa. Zawsze woziłem ze sobą strzykawki, wiedząc, że jak się rozchoruję, to tylko to mnie może uratować. Pod koniec podróży strzykawki te rozdawałem i to zawsze był wspaniały upominek. Mnóstwo zakażeń następuje wskutek braku strzykawek i higieny w służbie zdrowia.\nCzołgi i arbuzy\n- Czy zamach stanu w sierpniu zastał pana w Moskwie?\n- Nie. Akurat byłem w Warszawie, dokąd właśnie wróciłem z Afryki, i kończyłem reportaż dla “Independent”. Poszukałem natychmiast sponsora, zadzwoniłem do kolegów i do Moskwy dotarłem dopiero trzeciego dnia. O dziwo, nie było żadnego problemu, by się dostać do miasta. Z daleka działała bowiem fałszywa optyka telewizyjna. Naprawdę, na mieście się nic nie działo, mimo dramatycznych obrazów spod parlamentu rosyjskiego wysyłanych w świat. Cały zamach stanu rozegrał się na takim mniej więcej odcinku, jak między Piątą a Szóstą Aleją na Manhattanie. Wszystkie ekipy telewizyjne filmowały dokładnie to jedno miejsce. Kolega wyjechał po mnie na Szeremietiewo, pojechaliśmy do samego miasta, ale trudno mi było go namówić, byśmy zobaczyli, co się dzieje pod parlamentem. Mówił, że skoczymy tam, jak będzie chwila czasu bo nic specjalnego na razie się nie dzieje. Przyjechaliśmy w końcu na Nabierieżną, niezbyt ruchliwą ulicę. Z jednej strony stały czołgi, a z drugiej tłum ludzi, ale akurat wtedy nie dla obrony parlamentu, tylko dlatego, że arbuzy rzucili i ustawiła się długa kolejka.\nCztery armie i bandytyzm\n- Czy istnieje możliwość wojny domowej w ZSRR, jeśli np. wojsko opowie się zdecydowanie po którejś stronie w tym chaosie?\n- Nie sądzę. Nie ma nastroju. Mogą być jakieś starcia poszczególnych oddziałów, ale wątpię w możliwość wybuchu konfliktu zbrojnego na ogólną skalę. Armia rozłazi się w poszukiwaniu jedzenia, żołnierze w bardzo wielu miejscach bez zezwolenia wychodzą z koszar, ale jednocześnie nie widać prób zorganizowania jakiejś zbrojnej opozycji. Co natomiast jest naprawdę groźne, to bardzo rozwinięty zbrojny bandytyzm. Broń jest ogólnie dostępna i tania. Mój kolega jechał niedawno samochodem z Brześcia do Moskwy i dwukrotnie został ostrzelany. Rozwalili mu przednią szybę, ale on – znając reguły gry – nie zatrzymał się, tylko wybił sobie dziurę w rozpryśniętym szkle i jechał dalej. Zaraz potem, samochód został postrzelony z tyłu, ale on już nawet nie spojrzał, lecz dodał gazu. Bandyci siedzą w lasach i strzelają. Jak się ktoś nieopatrznie zatrzyma – staje się ich ofiarą. Dużo jest walki i śmierci z bandytyzmu; przedostaje się to zjawisko już do Polski w całkiem dużej skali. Szefowie band sowieckich siedzą w Warszawie – w najlepszym hotelu Marriott i stamtąd prowadzą swoje interesy.\nWracam do odpowiedzi na pytanie, czy możliwy jest nowy pucz wojskowy. Owszem, ale władza, która by się z niego wyłoniła będzie krótkotrwała i bez żadnego autorytetu. Armia jest rozprzężona – właściwie nie istnieje już jako armia, lecz jako jednostki.\nW Związku Sowieckim, o czym przy takich rozważaniach trzeba pamiętać, są cztery armie, w tym dwie najsilniejsze, ale bardzo różne od siebie. Pierwsza to Armia Czerwona, sowietskaja armia, to żołnierze z czarnymi pagonami i literami “SA”. Druga armia, równoległa, uzbrojona właściwie jak ta pierwsza (a niekiedy lepiej) — w czołgi, rakiety, artylerię — to Wnutriennyje wojska, które mają czerwone pagony i litery “WW”. Każda ma swoje własne dowództwo, system łączności, sztaby itd. Poza tym istnieją jeszcze dwie duże armie: “PW”, czyli pogranicznyje wojska, i wojska kolejowe (żeleznodorożnyje wojska). Nie można więc pytać po prostu, co zrobi armia? Zależy, która armia. I zależy, gdzie. Wszystkie te wojska mają własne okręgi, a co najważniejsze — inne składy narodowościowe.\nRozprzężenie w wojsku\nArmia Czerwona dowództwo ma rosyjskie, ale skład żołnierzy — wielonarodowościowy. Jest to wojsko najsłabsze, choć na Zachodzie uważane za najpoważniejszą siłę. Ma największe problemy wewnętrzne, gdyż odbijają się tam konflikty narodowościowe. Jedna trzecia rekrutów tej armii to teraz Azjaci, muzułmanie. Jej skład się zmienia zresztą dalej w tym kierunku, m.in. wskutek odpadnięcia Pribałtyki, a teraz odmowy dostarczania rekruta przez Ukrainę itd. W armii tej są wielkie konflikty, walki narodowościowe, religijne, mnóstwo zabójstw jednych żołnierzy przez drugich. Istnieją specjalne organizacje matek, które w wojsku, w czasie pokoju, utraciły synów.\nŻołnierze w trampkach\nWojska wewnętrzne to formacja najbardziej elitarna i w składzie swym najbardziej rosyjska. Następuje tu już jednak także wielkie pękniecie, gdyż do tej pory Ukraińców i Rosjan traktowano tu jak jeden naród. Teraz się to zmieniło.\nDezintegracja tych armii, liczących razem 3,5 miliona ludzi, wyszła na jaw podczas sierpniowego puczu, kiedy poszczególne dywizje brały stronę jedną lub drugą. Nie walczyły one wprawdzie ze sobą, ale jedne brały udział w puczu, a drugie odmawiały i deklarowały wierność Jelcynowi. Ponadto, w wojskach tych istnieje szalona rozbieżność między składem generalskim, superelitą, a masami niższych oficerów i żołnierzy. Generalicja, jak się okazało znów podczas puczu, nie ma z nimi żadnego kontaktu, nie wie co się tam dzieje. Oficerowie, nie generałowie, to ubodzy ludzie. Chodzą w straszny upał w ciepłych mundurach, bo nie mają niczego innego do włożenia. Oficerowie biorą też udział w opozycji, w wiecach, zgromadzeniach. Kiedy nadjechały zdobywać parlament rosyjski dwie dywizje wysłane jeszcze przez Jazowa — okazało się, że z nowoczesnych czołgów wychodzili żołnierze w trampkach. Nie mieli butów. Kobiety agitowały żołnierzy, żeby nie strzelali, ale najpierw musiały pognać do domu po jedzenie. To wojsko było po prostu głodne. Żołnierzy nakarmiono i wygrany został element psychologiczny. Wojsko poczuło, z kim powinno pójść.\n- Czy jednak nie grozi całej wręcz Europie zalew tych głodnych Rosjan, może nawet uzbrojonych żołnierzy, czego wielu polityków się obawia?\n- Nie ma wielkiego ruchu w tym kierunku. Jest, owszem, emigracja. W Polsce np. jest, według naszych szacunków, ok. 700 tysięcy Rosjan i innych wschodnich narodowości, ale oni przede wszystkim pracują, są nawet bardzo dobrymi, poszukiwanymi robotnikami. Rosjanie w całej swej historii przejawiali filozofię cierpienia. Gdy się ich pyta: jak ty żyjesz za 60 rubli na miesiąc, odpowiadają: Nada tierpiet, życie na tym polega. Drugie takie powiedzenie, które często się słyszy to: Niekuda dievatsia — nie ma się gdzie podziać; tu jesteś, tu musisz być, bo gdzie się podziejesz. I wreszcie trzecia maksyma tej potocznej filozofii życiowej to: tak dobrze, jak było dzisiaj, to już nigdy nie będzie. Ciesz się z dnia. Nie widać, żeby ludzie się poważnie buntowali.\nJest walka, żeby zdobyć towar w sklepie, jest bandytyzm, o którym mówiłem. Ale nie zorganizowana rewolta. W sumie, myślę, że mamy tu do czynienia z precedensem historycznym, dla którego nie ma żadnych rozwiązań. Będzie się toczył długotrwały proces rozpadu i być może budowania na nowo. Można mieć tylko nadzieję, że mniej więcej pokojowo. Proces ten stopniowo i bardzo długo będzie może scalał to zatomizowane społeczeństwo, te różne narody. Dziś najczęściej używają tam określenia prostranstwo — “przestrzeń” — na oznaczenie miejsca, gdzie żyją. Z czasem, te różne przestrzenie, o których się mówi: przestrzeń ekonomiczna, przestrzeń demokracji, nabiorą bardziej precyzyjnego znaczenia. Dynamika tych społeczeństw, ich energia, szuka dopiero dla siebie formuły.\nOprac. Piotr Stasiński, "Nowy Dziennik", 28-29 grudnia 1991


I stało się! Po 7 latach hegemonii Zyndrunasa Savickasa, Derek Poundstone pokonał go podczas zawodów Arnold Classic 2010!\nDo tej pory nikt tego nie dokonał, odkąd Savickas startuje na tych zawodach. Wprawdzie rok temu Derek także wygrał, ale wtedy Savickas nie brał udziału.\nRywalami Savickasa, którzy deptali mu po piętach byli Sven Karlsen, Vasyl Virastiuk i Michaił Koklayew oraz Derek, jednak to Derekowi dopiero się to udało.\nKomentatorzy twierdzą, że po zajęciu czwartego miejsca na mistrzostwach świata w 2009, Derek postanowił zrewanżować się i jak widać - udało mu się.\nMariusz Pudzianowski w tym roku nie wystąpi już na Mistrzostwach Świata Strongman 2010. Oficjalnie zawodnik głosi, że ma to związek z jego występami w MMA. Mniej oficjalne wieści jednak głoszą, że Mariusz obawia się dominacji Zyndrunasa Savickasa i coraz silniejszych Amerykanów. Pók Mariusz był numerem 1 w strongmanie, a zawodnicy tacy jak Savickas nie zagrażali mu, gdyż występowali w zawodach innej federacji Mariusz brał udział w mistrzostwach co roku.\nKilka lat temu Pudzianowski zrezygnował z zawodów Arnold Classic, gdzie nigdy nie był wyżej niż na 4 miejscu, a kolejne jego występy plasowały go na coraz niższych miejscach.\nWSM Super Series - Mohegun Sun 2010\nJak podaje IronMind 25 kwietnia odbędą się słynne zawody.\nOdd Haugen (tutaj będący jednym z organizatorów) zapowiedział udział następujących zawodników:\nZaproszenia zostały wysłane także do Mariusza Pudzianowskiego i Zyndrunasa Savickasa, Haugen liczy na kolejny pojedynek dwóch najsilniejszych strongmanów roku 2009. Na razie nie ma potwierdzeń od żadnego z nich. Haugen przewiduje, że w momencie przyjęcia zaproszenia przez Savickasa być może zostanie pobity kolejny rekord w Axlu.\nW dniach 23-24 stycznia odbyły się zawody: All-American Strongman Challenge 2010. Polskim akcentem był udział Roberta Szczepańskiego.\nGłówną nagrodą było zaproszenie do udziału w zawodach Arnold Classic 2010. Mimo zawziętej walki Robert ostatecznie zajął 6 miejsce, a zwyciężył amerykanin Nick Best.\n1. Nick Best 70.0\n2. Mark Felix 64.0\n3. Louis-Philippe Jean 59.0\n4. Josh Thigpen 56.0\n5. Terry Hollands 53.5\n6. Robert Sczepanski 50.0\n7. Marhshall White 49.5\n8. David Ostlund 42.0\n9. Karl Gillingham 41.5\n10. Andy Vincent 39.5\n11. Jerry Pritchett 36.0\n12. Corey St. Clair 26.0\n13. David Hansen 22.0\n14. Odd Haugen 15.0\nArnold Strongman 2010 nadchodzi\nMamy już zapowiedź słynnej serii zawodów na przyszły rok. Swój udział w tych zawodach zapowiedzieli: Zydrunas Savickas, Derek Poundstone, Phil Pfister, Brian Siders, Brian Shaw i Travis Ortmayer. Zaproszenie zostało wysłane również do Mariusza Pudzianowskiego, ale możemy przypuszczać, że nie weźmie on udziału w tych zawodach, gdyż duże ciężary nie są jego mocną stroną.\nZnane są także szczegóły dotyczące konkurencji, w których zawodnicy będą toczyć boje. Obciążenie Axlea zostanie zwiększone do wartości 206kg! Masa Hantla zostanie zwiększona do 103kg, natomiast nosidło będzie posiadać obciążenie aż 450kg.\nSuper Seria w Gothenburg\n5 grudnia 2009 roku w Gothenburg (Szwecja) odbędą się zawody z cyklu Super Series. Będzie to finał tegorocznej edycji tego cyklu. Dla nas najmilszym akcentem będzie udział naszych rodaków - wystąpią bowiem, dwaj bardzo mocni polscy zawodnicy: Grzegorz Szymański i Krzysztof Radzikowski. Ich najgroźniejszym rywalem będzie faworyt - Brian Shaw, zdobywca 3 miejsca podczas tegorocznych mistrzostw świata. Jednak wierzymy w dobry występ naszych chłopaków i trzymany za nich kciuki.\nOto pełny skład zawodników, którzy mają wystąpić na tych zawodach:\n21 listopada 2009 odbyły się w Kownie (Litwa), zawody w wyciskaniu belki na maksymalne obciążenie. Zwyciężył Zyndrunas Savickas z wynikiem 212.5 kg.\nMiłym akcentem dla nas było drugie miejsce naszego rodaka, Krzysztofa Radzikowskiego, który zajął drugie miejsce z wynikiem 195kg.\nSavickas i Murumets wygrywają w Kijowie\nZyndrunas Savickas zwyciężył podczas finałowych zawodów Strongman Champions Legaue w Kijowie na Ukrainie.\n1. Zydrunas Savickas (Lithuania) 54.5\n2. Travis Orthmaer (USA) 48.5\n3. Agris Kazelniks (Latvia) 40\n4. Konstantin Ilin (Ukraine) 38.5\n5. Andrus Murumets (Estonia) 38.5\n6. Mark Felix (UK) 33.5\n7. Ervin Katona (Serbia) 31.5\n8. Etienne Smit (South Africa) 28\n9. Sergey Romanchuk (Ukraine) 26\n10. Vladimir Glushko (Russia) 20.5\nZwycięzcą całego cyklu został jednak estończyk Andrus Murumets, który zgromadził najwięcej punktów w kolejnych edycjach zawodów. Oto klasyfikacja generalna po zawodach w Kijowie:\n1. Andrus Murumets (Estonia) 105\n2. Agris Kazelniks (Latvia) 68\n3. Zydrunas Savickas (Lithuania) 60\n4. Ervin Katona (Serbia) 48\n5. Michail Koklyaev (Russia) 40\n6. Jimmy Laureys (Belgium) 39\n7. Martin Wildauer (Austria) 38\n8. Konstantin Ilin (Ukraine) 29\n9. Travis Ortmayer (USA) 27\n10. Alexander Klyushev (Russia) 22\nBrain Shaw zwycięża w Venice Beach\nBrain Shaw zwyciężył podczas zawodów z cyklu Super Seria, które odbyły się w Venice Beach w Californii.\nPolskim akcentem był niezbyt udany występ Jarka Dymka i Krzysztofa Radzikowskiego.\nZawody w Kijowie\nDnia 14 listopada 2009, w Kijowie na Ukrainie odbędą się finał zawodów z serii Strongman Champions League. W zawodach mają wziąść udział nastepujący zawodnicy:\n3. Etienne Smit (South Africa\n4. Agris Kazelniks ( Latvia)\n5. Travis Ortmayer (USA)\n6. Ervin Katona(Serbia)\n7. Gabor Forgacs (Hungary)\n8. Simon Sulaiman (Syria)\n9. Vladimir Glushko (Russia)\n10. Mark Felix (England )\n11. Konstiantyn Ilin (Ukraine)\n12. Sergiy Romanchuk (Ukraine)\nktorzy będą rywalizować w następujących konkurencjach:\n- ciągnięcie tira lub martwy ciąg na liczbę powtórzeń\n- wyciskanie hantla\n- załadunek kul\n- przysiad na liczbę powtórzeń\n- prawdopodobnie konkurencja związana z barkami (arm over arm pull)\nFaworytem zawodów jest oczywiście Zyndrunas Savickas.


Mieszkańcy Baranowa zagłosują, czy chcą u siebie centralne lotnisko - Okolice\n18.04.2018 20:04 referendum w czerwcu\nMieszkańcy Baranowa zagłosują,\nczy chcą u siebie centralne lotnisko\nMieszkańcy Baranowa zadecydują o losach lotniskafot. Karolina Wiśniewska / tvnwarszawa.pl\nRząd przyjął we wtorek uchwałę w sprawie koncepcji przygotowania i realizacji Centralnego Portu Komunikacyjnego. Port lotniczy Solidarność ma powstać... WIĘCEJ »\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 21:27 ~www\nAntyPiSowska kolejna manifestacja i tyle.\nKtoś manipuluje ustawą, danymi, podpuszcza ludzi przeciwko sobie i rządowym inwestycjom aby ugrać własny interes.\nLudzie nie dajcie się zwieść kolejnym złotoustym!!!!\nObiecanki cacanki "by żyło się lepiej" (im, w Europarlamencie- pamiętamy!!!)\nTak! Tak! Ludzie, nie wierzcie pisowi, bo jak was wydmuchają, to nawet halny ich nie przebije.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 16:40 ~Mariusz R\nA mieszkańcy Stolicy nie mogli zagłosować czy chcą i w którym miejscu "schody niezgody". Demokracja!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 16:09 ~gość\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 12:06 ~Boom\nPrawo wywłaszczeniowe w Polsce jest źle skonstruowane.\nWiadomo, że wywłaszczony rolnik ponosi duże straty, których obecnie odszkodowanie nie pokrywa. Koszty związane z zakupem nowej ziemi, jej przystosowaniem do własnych potrzeb, utrata upraw, straty moralne związane ze zmianą otoczenia i przywiązaniem do starej itd.\nWłaściciel ziemi powinien dostawać 120 dniowy termin wyprowadzki od daty otrzymania pieniędzy - nieodwołalny bez potrzeby jego zgody. W zamian powinien otrzymać trzykrotność wartości rynkowej swojej nieruchomości.\nTaka kwota opłacałby się i jemu i państwu, bo zazwyczaj straty wynikające z opóźnień inwestycji są znacznie kosztowniejsze niż byłby taki odkup.\nNie znasz się a wypowiadasz. Jak zabierano grunty pod budowę autostrad to odszkodowania były bardzo wysokie. Za zwykłą ziemię rolną na dalekich przedpolach Warszawy płacono 100-200 zł/m2 podczas gdy taka ziemia była warta kilka zł/m2.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 11:40 ~stonka\nI po co podpuszczać biednych ludzi? Co te ich głosowanie ma dać? Rząd ustalił centralną inwestycję dla całej Polski o znaczeniu strategicznym. Nie ma tu za bardzo z czym dyskutować i nad czym głosować...\nNie wiem komu wierzyć, bo sygnały dawane przez Rząd są natury politycznej a nie ekonomicznej. Z tego co mówią ma to być port głównie przesiadkowy, zatem nie jest to inwestycja dla całej Polski (bo nikt o zdrowych zmysłach nie będzie gnał z Krakowa, Katowic, Gdańska, Szczecina bo mają lotniska u siebie), a dla obsługi rynku europejskiego. Skoro chcą obsługiwać RYNEK, to znaczy że ktoś POLICZYŁ że opłaca się WYDAĆ 50 mln złotych podatników bo 50 mld się ZWRÓCI i można będzie na inwestycji ZAROBIĆ? Celowo podaję 50mdl bo ostatnio Adamczyk wspominał o S50 (duża obwodnica Warszawy) ale nie wspomniał że będzie kosztowała około 15 mld zł.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 10:52 ~Monk\nhah.. tak, 120 lepiej niż 4. A 4 miesiące to ile dni panie kolego? Bo może to będzie lipiec, sierpień, wrzesień, październik. A może styczeń, luty, marzec. I co wtedy? Oj oj.. co za typek. Budować i tyle, już dawno powinni zrobić porządek z tymi odwołaniami i protestami. Występuje cel wyższy? To przykro nam, tu godna kasa i papa, budujemy lotnisko/linie 400kv i milczeć.\nCel wyższy to ratowanie życia albo mienia wielkiej wartości, a nie polityczna fantasmagorie niepoparta ŻADNĄ analizą ekonomiczną.\nSzefowie lotnisk we Frankfurcie i Amsterdamie już załamują ręce wobec TAKIEJ konkurencji, która przejmie większość ruchu lotniczego w Europie Centralnej. Wspomóżmy ich chociaż dobrym słowem.\nHa ha, "konkurencji". Dobre, dobre.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 10:52 ~aaa\na to Państwo Polskie nie ma własnych ziem? Musi przejmować siłą od obywateli?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 10:47 ~rrttyy\nNa miejscu wywiadu Niemiec oraz Rosji robiłbym wszystko aby takie lotnisko nie powstało. Najlepiej podburzać mieszkańców, sprowadzić ekologów, zaprzyjaźnione telewizje i gazety. Na pewno żyje tam jakiś chroniony ślimak lub nietoprz. Ale na nic to, bo lotnisko można zbudować przejmując grunty na podobnej zasadzie jak przy budowie autostrad tzn. Państwo płaci godziwą cenę i nie poddaje się szantażowi.\nI te wywiady to robią. Nie tylko Rosja i Niemcy. Także USA i Izrael. W Polsce działa intensywnie międzynarodowa agentura zabezpieczająca swoje ekonomiczne interesy.\nRacja tylko ta agentura lobbuje za takim lotniskiem, bo dzięki temu Polska wyrzuci w błoto grubą kasę (którą mogłaby lepiej spożytkować) i jeszcze cała rzesza ludzi się na tym obłowi a lotnisko i tak nie powstanie albo będzie to lotnisko-widmo.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 10:44 ~qperNIK\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.04.2018 10:37 ~Boom\nZa pomocą takiego komentarza propaganda pisowska od razu wskazuje że każdy mający inne zdanie jest zdrajcą narodu. Dziel i rządź.


Remont mostu w Woli Mieleckiej na finiszu - gospodarkaPodkarpacka.pl\nStrona główna » Inwestycje » Remont mostu w Woli Mieleckiej na finiszu\nRemont mostu w Woli Mieleckiej na finiszu\nOpublikowano: 2018-07-13 10:01:59, przez: admin, w kategorii: Inwestycje\nPOWIAT MIELECKI. Od najbliższego poniedziałku (16 lipca br.) będą prowadzone prace na górze obiektu w Woli Mieleckiej.\nKierowcy pokonujący przeprawę mogą spodziewać się niewielkich utrudnień w postaci krótkich odcinków z ruchem wahadłowym. W celu zminimalizowania uciążliwości prace będą prowadzone w późnych godzinach wieczornych i w nocy. Roboty mogą potrwać około dwóch tygodni. Inwestor (Podkarpacki Zarząd Dróg Wojewódzkich) na bieżąco monitoruje prace prowadzone na moście.\nRemont mostu na Wisłoce ruszył końcem maja br. W pierwszej kolejności została wykonana naprawa elementów konstrukcyjnych (m.in. filarów i oczepów). Doraźne naprawy spowodowane są pogarszającym się stanem technicznym obiektu. Decyzja o przeprowadzeniu remontu przed powstaniem nowej przeprawy na Wisłoce (termin zakończenia inwestycji to koniec 2019 roku) została podjęta na podstawie szczegółowej ekspertyzy, która jednoznacznie wskazała, że przesunięcie ich w czasie mogłoby skutkować koniecznością ograniczenia nośności. Koszt naprawy byłby wówczas znacznie większy. Wybrany został optymalny termin. Okres wakacyjny i urlopowy to znacznie mniejszy ruch i brak utrudnień m.in. dla uczniów w dojeździe do szkół.\nRoboty za blisko 300 tys. zł wykona firma Stalmost Sp. z o. o. Planowany termin zakończenia prac to koniec sierpnia br.\nWięcej o: powiat mielecki, PZDW, drogi wojewódzkie, Stalmost, mosty


Tu Stolica - pasa¿ - Body-Solid Obci±zniki na kostki, nadgarstki, Ciê¿ar: 4.5\nSolidne obci±¿niki do kostek Body-Solid oferuj± szerok± gamê korzy¶ci podczas treningów cardio, jazdy na rowerze, biegania, æwiczeñ si³owych takich jak podci±ganie, wymachy nóg. Dostêpne w dwóch wagach: 4, 5 kg i 9 kg. BSTAW10 zawiera dwa obci±¿niki na kostki 2, 25 kg. BSTAW20 zawiera dwa obci±¿niki na kostki o wadze 4, 5 kg. Zdejmowane obci±¿niki 0, 45 kg do regulacji przyrostów Obudowa na rzep i regulowany pasek dla bezpiecznego dopasowania Wy¶cie³ane wnêtrze dla wygody


Architektura socrealistyczna - co ją charakteryzowało?\nsobota, 10 październik 2020 10:33\nUmacnianie się socjalizmu oznaczało jego wpływ na różne sfery życia – w tym również na architekturę. W przestrzeniach miejskich zaczęły pojawiać się budynki, których estetyka i styl odbiegały znacząco od poprzednich. Co więcej, czas odbudowy polskich miast, a w szczególności Warszawy, pokazał, jak socrealizm w architekturze stał się wyznacznikiem nowych trendów.\nMonumentalizm, który wysuwa się na pierwszy plan\nCharakterystyczny dla socrealizmu w architekturze jest przede wszystkim monumentalizm. Nie powinien on dziwić, gdyż był on tożsamy z wielkością władzy i idei socjalizmu - jako jedynej i słusznej. Ogromne i potężne budynki miały symbolizować przemiany, które miały stworzyć szczęśliwe oraz sprawiedliwe społeczeństwo. Wielkość i potęga gmachów miała swoje korzenie w założeniu, że im więcej, tym lepiej, im bardziej rzucająca się w oczy budowla, tym jest ciekawsza i ładniejsza.\nCo jeszcze wyróżnia socrealizm w architekturze?\nDla architektury doby socrealizmu charakterystyczne są takie cechy jak symetria oraz regularność. Cechy te w socrealistycznej architekturze nie znalazły się przypadkowo - mają one zwracać uwagę na fakt, że podobnie jak budynki, również społeczeństwo jest dobrze zorganizowane i zaplanowane przez władzę socjalistyczną. Twórcy socrealistycznej architektury kierowali się tym, aby zwykli ludzie mogli odnaleźć dobrze sobie znane elementy czy formy. Dlatego też projektując takie gmachy jak np. Pałac Kultury i Nauki w Warszawie wzorowano się na klasycyzmie i renesansie. Chętnie wykorzystywano motyw kolumn, czy filarów. Ciekawym rozwiązaniem, które również często stosowano były różnego rodzaju łuki oraz charakterystyczne bardzo zdobione wykończenia elewacji gmachów.\nNie można zapominać, że socrealizm w architekturze miał do spełnienia swoje zadanie, o którym już wspomniano – miał wskazać na potęgę i znaczenie jednego słusznego systemu, w którym to społeczeństwo jest nad obywatelem i ten powinien mu się podporządkować. Każda z dekoracji miała przekaz ideologicznych, przedstawiała bowiem prostych ludzi przy wykonywaniu swoich codziennych obowiązków. Zgodnie bowiem z przesłaniem to dla prostych ludzi sztuka socrealizmu była przeznaczona. Jednak aby nadać jej trochę wyjątkowości każdą z budowli dekorowaną dużą ilości zbędnych detali o wątpliwej jakości artystycznej.\nWartość architektury socrealistycznej\nTrudno jest w jednoznaczny sposób ocenić wartość architektury tamtego czasu, tym bardziej, że ówcześni artyści deklarujący się jako opozycja wobec władzy, mieli do niej, z ideologicznych względów, negatywny stosunek. Obecnie coraz więcej osób odnajduje w architekturze socrealizmu wiele pozytywnych aspektów i prawdziwych perełek (więcej na temat jej założeń można przeczytać na https://architectu.pl/artykuly/Pa%C5%82ace-dla-ludu.-Architektura-mieszkaniowa-polskiego-socrealizmu ), które wskazują na piękno budynków budowanych w tym stylu.


Kasyno Mauritiusa - relaks, Zalety, lokalizacja na mapie\nCzytanie 2 min Wyświetlenia 45\nW tym miejscu zebraliśmy te miejsca na wyspie Mauritius, które będą interesujące dla turystów bez względu na płeć i stan cywilny. Przede wszystkim to główny cud wyspy - kolorowe piaski Chamarel. Przestronne wydmy są pomalowane na siedem żywych kolorów, ponadto piasek o różnych kolorach bardzo szybko rozdziela się na warstwy, nawet jeśli dobrze to wymieszasz. Kolejnym obowiązkowym punktem jest święte hinduskie miasto Gran Bassin: majestatyczna świątynia stoi nad brzegiem spokojnego, czystego jeziora, gdzie, jeśli wierzysz w historie lokalnych mieszkańców, wróżki przyszły popływać.\nMauritius wywrze na nich niezatarte wrażenie, który kocha wypoczynek na świeżym powietrzu: ogromny park narodowy, trekking na szczyt wulkanu, seria wodospadów, plantacje ylang-ylang - nie sposób wyodrębnić tutaj najpiękniejszego zakątka. Jest tu dużo rozrywki., związane ze sportem: przejażdżki konne, golf, tenis ziemny, Jazda rowerem, kajaki i kajaki, nawet paralotniarstwo.\nOstatnie miejsce na naszej liście, zdecydowanie warte zobaczenia na Mauritiusie, - to jest Cape Malorö (Czapka Malheureux), nazwany „Pechowy” ze względu na dziki, niezamieszkany krajobraz z pojedynczym starym kościołem na skraju klifu. To najlepsze miejsce, czuć się ostro jak ziarnko piasku w rozległym świecie, malutki, ale całkowicie szczęśliwy!\nDzięki OneTwoTrip możesz teraz poczuć się jak magik i spełnić czyjeś marzenie, dając bon podarunkowy na wycieczkę.\nJackpot w kasynie online: odmiany, dokumentacja, popularne automaty\nSberbank przestał dokonywać płatności w zagranicznych kasynach online\n???? najbardziej wygrywające kasyna


Problem z osią Z - cnc.info.pl - FORUM CNC\nWywala bład osi Z\nRejestracja: 22 lut 2018, 17:35\nPost napisał: tomekgilowice » 15 cze 2018, 14:59\nCzy ktoś się spotkał z problem opuszczania i podnoszenia osi Z ?\nU mnie jest nastepujący problem:\nMam układ THC na pływającym palniku. Pierwsze bazowanie osi Z przebiega pomyślnie. Po zaczęciu palenia na sterowniku Osi Z wywala błąd i silnik nie reaguje przez co przy kolejnych wpaleniach nie działa bazowanie osi Z do materiału.Dopiero jak zresetuję sterownik to wszystko wraca do normy i pózniej znowu to samo przy paleniu kolejnych elementów. Dodam że nie zawsze tak działa. Kable juz podpinałem na krótko ale to nic nie pomogło, silnik założyłem mocniejszy i też nic.Już mi się skończyły pomysły\nPost napisał: tomekgilowice » 17 cze 2018, 18:39\nprzewody ekranowane mam, uziemione wszystkie silniki, stół, komp na osobnym stojaku, dodatkowo tu ciekawostka i porada dla innych: PRZEWÓD OD PALNIKA OWINĄŁEM SREBRNĄ TAŚMĄ ALUMINIOWĄ UŻYWANĄ PRZEZ INSTALATORÓW SANITARNYCH DO IZOLACJI RUREK. Jest to tani sposób na ekranowanie przewodu palnika oczywiście na końcu przewodu taśma podpięta do uziemienia.\nRejestracja: 17 sty 2015, 10:44\nPost napisał: dendalito » 21 cze 2018, 23:04\nJaki błąd Ci wywala? Może ma jakąś wewnętrzną blokadę ruchu, np. ze względu na zbyt duży moment?\nA może masz po prostu wysypane części i Ci kolizja np. blokuje ruch.\nPost napisał: tomekgilowice » 11 lip 2018, 19:23\nNa sucho bez właczania palnika maszyna chodzi bez problemu.Problem jest wtedy gdy zajarza łuk a dokładnie podczas przebijania. Z tego co zauważyłem, jeżeli przebija materiał i iskry dotkna palnika to wówczas wywala błąd sterownika a jeżeli wpalenie przebiegnie tak że iskry nie dotkną palnika to nie wywala błędu.Czasami wypalę parę elementów bez błędu sterownika a czasami co wpalenie to mi wywala błąd.\nJeżeli ktoś jest z śląska i jest mi w stanie pomoc ta zapraszam oczywiście nie za free.\nPost napisał: tomekgilowice » 13 lip 2018, 18:12\nHmm..... Pytanko czy możliwe jest to aby przyczyną były zbyt długie kable?Jeżeli sterownik z silnikiem podpinam na krótko (kable prądowe oraz do enkodera max 3m) to wszystko działa. A przez koryto w sumie jest tego kabla ok 11m.\nZasilanie 20-50 VDC. Może to jest przyczyną że zbyt słabe napięcie dociera do silnika lub impuls z enkodera do sterownika.\nPost napisał: adam Fx » 13 lip 2018, 19:04\nKiedy i gdzie nic nie obiecuje ale mogę rzucić okiem co dwie głowy to nie jedna a jestem z Gliwic\nPost napisał: hansu2 » 14 lip 2018, 12:19\nWitam. Oczywiście że długość przewodów może być przyczyną powstawania błędów w sterowniku. Dzieje się tak wówczas gdy kable silnoprądowe i sterownicze ułożone są na dłuższym odcinku równolegle i blisko siebie ( w korytku). Kable silnoprądowe wytwarzają pole elektromagnetyczne którego zasięg zależy od wielkości napięcia i prądu płynącego w tym przewodzie. Zakres oddziaływania takiego pola na inne kable i przewody zależy między innymi od odległości między tymi kablami ( jak blisko od siebie są ułożone te kable) i długości odcinków na których kable te ułożone są równolegle do siebie. To tyle nudnej teorii. Fakt o którym piszesz (podpięcie na krótko i brak występowania błędów) potwierdza tą teorię. Spróbuj odsunąć kable prądowe od sterowniczych albo puścić inną trasą. Można też zastosować kable sterownicze z podwójnym ( gęstym) ekranem gdzie oprócz głównego ekranu na kablu każda żyła jest osobno ekranowana.\nCzujnik indukcyjny, LITE, M18, wysunięty, 16 mm,...\nKompletna oś Z CNC STAR skok ok 13 cm Sprzedam używaną kompletną oś Z CNC Producent: STAR Rexroth, THK Stan: używany, z demontażu, sprawny. Dodatkowe in... zobacz


Strona:Konfitury, kompoty i inne konserwy owocowe.pdf/6 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nfitur, — kilka utłuczonych ziarnek z czereśni dla zapachu, (ziarnka te włożyć przed dosmażeniem i z niemi razem chwil kilka posmażyć, — benzoes zaś dodaje się do gotowych konfitur). Czereśnie można zastudzić w miedniczce, lub też, ze względu na dodany kwas cytrynowy, w naczyniu porcelanowem, — zastygnięte, jak zwykle, składa się do słoików. Tak samo, jak czereśnie, smaży się łutówki, szklanki i zwykłe czarne wiśnie, nie potrzeba ich jednak po wydrylowaniu skrapiać cytryną i można, ile że są kwaśniejsze od czereśni, na kilo owocu brać półtora kilo cukru.\nAgrest surowy, jeżeli chcemy mu zachować ładny kolor zielony, jest konfiturą trudną do wykonania i wymagającą sporo zachodu. Agrest dużego, zielonego gatunku, zebrany pomiędzy 15 a 25 czerwca, zupełnie twardy, starannie wydrylować, wypłókać, odcedzić. Ułożyć w kamiennym garnku, przekładając rzędami liści wiśniowych, zalać\nTę stronę ostatnio edytowano 23 sie 2021, 23:51.