Archiwa kosmos - Strona 2 z 3 - Nauka To Lubię\nMożliwość komentowania „Ziemia” w sąsiedztwie została wyłączona\n3 maja 2016 18:00 3 maja 2016\nMożliwość komentowania Świat między 44 zerami została wyłączona\nW 2013 roku, na maturze z języka polskiego, uczniowie analizowali wstęp do mojej książki „Nauka po prostu. Wywiady z wybitnymi”. Rozwiązałem test maturalny stworzony do mojego tekstu i zdobyłem… około 70 proc. punktów. Dlaczego nie 100 proc? Części pytań nie zrozumiałem, część moich odpowiedzi nie trafiła w klucz. W skrócie z tekstu który sam zrozumiałem rozumiem ok. 70 proc. Nie świadczy to chyba o mnie najlepiej. Dzisiaj – nie tylko maturzystom – ten tekst przypominam.\nWidzialny Wszechświat ma rozmiar kilkunastu miliardów lat świetlnych. To około 1026 (1 z 26 zerami) metra. Z kolei najmniejsze struktury, których istnienia jesteśmy pewni, to budujące między innymi protony i neutrony kwarki. Mają rozmiar kilku attometrów, czyli 10-18 metra. Najmniejsze i największe obserwowane przez człowieka obiekty dzielą od siebie aż 44 rzędy wielkości! Kwarki są o 100 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 razy mniejsze od największego obiektu dociekań naukowców. Nasz świat mieści się w tych 44 zerach. Są w nim cząstki elementarne, żywe organizmy i ich DNA, Ziemia i inne planety. Są gwiazdy, galaktyki i gromady galaktyk. A gdzieś w środku jest człowiek. Jedyna znana istota, która chce wiedzieć i chce to wszystko zrozumieć.\nŚwiat, ten zamknięty „między 44 zerami”, jest skonstruowany według uniwersalnych reguł. Człowiek ich nie tworzy, najwyżej odkrywa i nazywa. Na razie znamy je wycinkowo, choć chcielibyśmy oczywiście ogarniać w całości. Marzy nam się też, by w pełni je wykorzystywać. Nanotechnolodzy chcieliby tworzyć komputery oparte na węglu i projektować cząsteczki leków atom po atomie. Na razie jednak nie wiedzą jak. Biotechnolodzy chcą nadawać żywym organizmom dowolne cechy, chcą hodować tkanki, a może nawet całe organy, z jednej tylko komórki. Inni chcą poznać tajemnice mózgu (by skuteczniej się z nim komunikować), początków materii (by znaleźć źródło niewyczerpywalnej energii) czy klimatu (by zapobiegać ekstremalnym zjawiskom pogodowym).\nOdkrywamy coraz więcej i nieustannie jesteśmy zaskakiwani złożonością świata, w którym żyjemy. Odkrywamy coraz więcej, a ciągle tyle pozostaje do poznania i zrozumienia. Horyzont poznania wcale się nie przybliża, gorzej … można odnieść wrażenie, że się oddala. Nie przeszkadza nam to jednak marzyć.\nŚwiat przyszłości, świat czasów, w których jeżeli wszystkie reguły zostaną poznane (czy to w ogóle kiedykolwiek nastąpi?), będzie światem dostosowanym przez człowieka do człowieka – tylko czy w ostatecznym rachunku dla człowieka. To wizja bardzo odległa, ale przecież zmierzamy ku niej od zawsze. Zaglądamy za horyzont zdarzeń w poszukiwaniu mechanizmów, które za tym wszystkim stoją, bo chcemy je wykorzystywać po swojemu, albo inaczej, na swój użytek. Coraz częściej zresztą nam się to udaje. Tymi mechanizmami, trybami i zębatkami są naukowe prawa przyrody. Nauczyliśmy się kontrolować reakcje jądrowe i dlatego potrafimy korzystać z energii atomowej. Wybudowaliśmy urządzenia, które odczytują niektóre intencje mózgu i dlatego możemy pomagać osobom niepełnosprawnym. W końcu dzięki poznaniu właściwości materii w skali mikro budujemy komputery, a zrozumienie sposobu zapisu informacji w naszym DNA już niedługo zaowocuje terapiami genowymi. To wszystko, te niewątpliwe osiągnięcia ludzkiego intelektu, nie zmieniają jednak faktu, że do poznania wszystkich reguł rządzących przyrodą (a może jest tylko jedna reguła uniwersalna, która stosuje się do wszystkiego?) sporo nam jeszcze brakuje. Czy w związku z tym warto zaprzątać sobie głowę refleksją nad przyszłością? Nad kierunkiem i tempem rozwoju nauki? Może lepiej upajać się wizją świata ułożonego, oswojonego, dostosowanego? Wizją świata przyszłości. Powód jest – jak sądzę – jeden. Uczymy się przez eksperyment. Rozwój sam się nie dzieje, a bez prób i bez błędów nie ma postępu. No właśnie – błędów. O te najłatwiej w pośpiechu. Świat rozwija się dzisiaj szybciej niż kiedykolwiek wcześniej, szybciej niż refleksja nad nim. Nie ma tygodnia bez spektakularnego odkrycia, bez przesunięcia granicy poznania. Wszystko dzieje się tak szybko, że słowo drukowane już dawno przestało nadążać. Wypiera je słowo wyświetlane na ekranie. Już nawet nie komputera stojącego na biurku, ale coraz częściej telefonu komórkowego, albo czegoś co telefonem jest tylko przy okazji.\nNasz świat jest pędzącym pociągiem, w którym siedzimy i patrzymy za okno. Wszystko jest zamazane. Nie widać szczegółów, nie ma czasu na analizę detali. Pędzimy do przodu. To wspaniałe… ale trzeba uważać. W przeszłości na przykład w czasie wojen i rewolucji zdarzało się, że gdy historia przyspieszała brakowało czasu na refleksję. Rzeczy działy się tak szybko, że konsekwencje czynów i decyzji czasami uświadamiano sobie zbyt późno. Wchodząc więc w erę „nano” czy „cyber” warto byłoby zdawać sobie sprawę ze wszystkich ewentualnych konsekwencji. Dopiero ta wiedza pozwala na w pełni świadome funkcjonowanie w dzisiejszym świecie. Skąd ją czerpać? Najlepiej u źródła.\nNa początku XXI wieku żyjemy w świecie nieustannie kształtowanym, wręcz kreowanym przez naukę i technologię. W każdej epoce życie jednostki w jakimś stopniu zależało od postępu cywilizacji, ale nigdy nie zależało aż tak bardzo jak obecnie. Miasto bez prądu czy komunikacja bez Internetu nie istnieją. Nie potrafimy żyć bez prądu, Internetu, telefonu komórkowego i komputera. I nie chodzi o naszą wygodę czy przyzwyczajenia, ale o przetrwanie. Bez sieci komputerowej i komórkowej nie działają systemy sterujące pracą elektrowni, oczyszczalni ścieków, uzdatniania wody czy komunikacji (metro, tramwaje, koleje). Niedługo nie będzie istniała elektronika bez nanotechnologii i medycyna bez biotechnologii, a może nawet cybernetyki. Coraz częściej osobom chorym i niepełnosprawnym pomaga się wszczepiając zaawansowane technologiczne implanty i protezy. Niektórym to ratuje życie, innym ułatwia i czyni znośniejszym. Ale wszystkich w pewnym sensie uzależnia od technologii.\nByć może z powodu wspomnianego uzależnienia naszego świata od osiągnięć naukowych, może dosłownego rozumienia słowa „demokracja”, a może z powodu asekuranckiej postawy polityków, coraz częściej od nie-specjalistów wymaga się zajmowania stanowiska w sprawach bezpośrednio związanych z nauką. Nigdy wcześniej tak nie było. W niektórych krajach to w referendach ważą się losy biotechnologii i energetyki. W innych pyta się obywateli o status ludzkiego embriona albo o moment, w którym można przerwać ludzkie życie. Tam gdzie formalnie plebiscytu nie ma, rządzący i tak przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji przyglądają się słupkom sondaży. Zdanie naukowców, specjalistów zdaje się mieć mniejszą wartość niż opinie elektoratu, często manipulowanego przez sprawnych lobbystów.\nW interesie wszystkich jest, by każdy obywatel, a nie tylko osoba z wykształceniem kierunkowym, mógł zabrać świadomy głos w toczących się dzisiaj na wielu frontach debatach z naukowym tłem. Gdy w każdych kolejnych wyborach frekwencja jest coraz niższa, mówi się o zagrożeniu demokracji. Zagrożeniem jest także to, że tak niewiele osób zdaje sobie sprawę z kierunków naszego rozwoju, z szans jakie przed nami stoją i z zagrożeń z nimi związanych. Jeden z moich rozmówców stwierdził, że naukowcy powinni uprawiać naukę, politycy powinni na nią dawać pieniądze, a społeczeństwo powinno kontrolować i jednych i drugich. Gdy rządzący przed wieloma laty Niemcami kanclerz Gerhard Schroeder poszukiwał oszczędności i chciał obciąć nakłady na naukę, został powszechnie skrytykowany. W mediach pojawiały się nawet sondaże społeczne, z których wynikało, że Niemcy nie chcą w ten sposób oszczędzać. Nasi sąsiedzi zdają sobie po prostu sprawę z tego, że inwestowanie w naukę oznacza rozwój. Społeczeństwo może pośrednio – przez wybieranych polityków – wpływać na kierunek rozwoju nauki. O ile ma wiedzę, która umożliwia podjęcie świadomej decyzji. U nas nakłady na naukę czy nowe technologie nigdy nie były tematem debaty publicznej. Ani w czasie kampanii wyborczych, ani poza nimi. Dlaczego tak się dzieje? W powszechnym odczuciu polski naukowiec to ktoś zamknięty w hermetycznym laboratorium. Ktoś całkowicie oderwany od dnia codziennego. Przyjęło się u nas myśleć, że nauka ma swego rodzaju autonomię, jest niezależna od rzeczywistości. Niestety niebezpieczną konsekwencją takiej opinii jest przekonanie, że uprawianie nauki to sztuka dla sztuki. Trudno sobie wyobrazić większy absurd. Życie nie biegnie innym torem niż najnowsze osiągnięcia i technologie. Przeciwnie. Te obydwie dziedziny są ze sobą ściśle związane. Ale – i znowu wracamy do tego samego – skąd mamy o tym wiedzieć? Jak mamy wpływać na szybkość i kierunek zmian, skoro nie mamy o nich większego pojęcia? Warto wiedzieć więcej. I warto zajrzeć do źródeł.\n(wszech)Świat się marszczy !!!\n7 lutego 2016 21:07 7 lutego 2016\n10 komentarzy do (wszech)Świat się marszczy !!!\nLada dzień gruchnie wiadomość na którą czekamy od kilku dziesięcioleci. Wszechświat, przestrzeń marszczy się. W LIGO podobno odkryto fale grawitacyjne.\nKosmiczny detektor, kosmiczne zagadnienie. W świecie fizyków i kosmologów od kilku dni nie mówi się o niczym innym niż fale grawitacyjne, które miał podobno wykryć LIGO. O co chodzi?\nFale grawitacyjne to kompletny odlot. Człowiekiem który sprawę rozumiał, ba, który ją wymyślił, a w zasadzie wyliczył był nie kto inny tylko Albert Einstein (swoją drogą powinien dostać nagrodę za odkrycie najbardziej nieintuicyjnych zjawisk we wszechświecie). Z napisanej przez niego 100 lat temu Ogólnej Teorii Względności wynika, że ruch obiektów obdarzonych masą, jest źródłem rozchodzących się w przestrzeni fal grawitacyjnych (lub inaczej – choć nie mniej abstrakcyjnie – zaburzeń czasoprzestrzennych). Jak to sobie wyobrazić? No właśnie tu jest problem. Bardzo niedoskonała analogia to powstające na powierzchni wody kręgi, gdy wrzuci się do niej kamień. W przypadku fal grawitacyjnych zamiast wody jest przestrzeń, a zamiast kamienia poruszające się obiekty. Czym większa masa i czym szybszy ruch, tym łatwiej zmarszczki przestrzeni powinny być zauważalne. Rejestrując największe fale grawitacyjne, tak jak gdybyśmy bezpośrednio obserwowali największe kosmiczne kataklizmy: zderzenia gwiazd neutronowych, czarnych dziur czy wybuchy supernowych. Trzeba przyznać, że perspektywa kusząca gdyby nie to… że fale grawitacyjne to niezwykle subtelne zjawiska. Nawet te największe, bardziej będą przypominały lekkie muśnięcia piórkiem niż trzęsienie ziemi. W książce „Zmarszczki na kosmicznym morzu” (Ripples on a Cosmic Sea: The Search for Gravitational Waves) australijski fizyk, prof. David Blair, poszukiwanie fal grawitacyjnych porównuje do nasłuchiwania wibracji wywołanych przez pukanie do drzwi z odległości dziesięciu tysięcy kilometrów. Detektory zdolne wykryć fale grawitacyjne powinny być zdolne zarejestrować wstrząsy sejsmiczne wywołane przez upadek szpilki po drugiej stronie naszej planety. Czy to w ogóle jest możliwe? Tak! Od 2002 roku działa w USA Laser Interferometer Gravitational Wave Observatory w skrócie LIGO czyli Laserowe Obserwatorium Interferometryczne Fal Grawitacyjnych. Zanim budowa ruszyła, pierwszy szef laboratorium prof. Barry Barrish na dorocznym posiedzeniu AAAS (American Association for the Advancement of Science) oświadczył, że pomimo wielu trudności nadszedł w końcu czas na zrobienie czegoś, co można nazwać prawdzią nauką (swoją drogą, odważne słowa na zjeździe najlepszych naukowców na świecie).\nSymulacja łączenia się czarnych dziur – jedno ze zjawisk, które wytwarza najsilniejsze fale grawitacyjne\nZ falami grawitacyjnymi jest jednak ten problem, że przez dziesięciolecia, mimo prób, nikomu nie udało się ich znaleźć. Gdyby komuś zaświtała w głowie myśl, że być może w ogóle ich nie ma, spieszę donieść, że gdyby tak było naprawdę, runąłby fundament współczesnej fizyki – Ogólna Teoria Względności, a kosmologię trzeba byłoby przepisać od początku. Dzisiaj głośno mówi się, że fale grawitacyjne zostały przez LIGO zarejestrowane. Panuje raczej atmosfera lekkiego podniecenia i oczekiwania na to, co stanie się za chwilę. Potwierdzenie istnienia fal grawitacyjnych nie będzie kolejnym odkryciem, które ktoś odfajkuje na długiej liście spraw do załatwienia. Zobaczymy otaczający nas wszechświat z całkowicie innej perspektywy.\nJako pierwszy falowe zmiany pola grawitacyjnego, w latach 60 XX wieku próbował zarejestrować amerykański fizyk Jaseph Weber. Budowane przez niego aluminiowe cylindry obłożone detektorami nie zostały jednak wprawione w drgania. Co prawda Weber twierdził, że złapał zmarszczki wszechświata, ale tego wyniku nie udało się potwierdzić. Dalsze poszukiwania trwały bez powodzenia, aż do 1974 roku, gdy dwóch radioastronomów z Uniwersytetu w Princeton (Joseph Taylor i Russel Hulse) obserwując krążące wokół siebie gwiazdy (PSR1913+16) stwierdziło, że układ powoli traci swoją energię, tak jak gdyby wysyłał … fale grawitacyjne. Mimo, że samych fal nie zaobserwowano, za pośrednie potwierdzenie ich istnienia autorzy dostali w 1993 roku Nagrodę Nobla. Uzasadnienie Komitetu Noblowskiego brzmiało: „za odkrycie nowego typu pulsara, odkrycie, które otwiera nowe możliwości badania grawitacji”.\nInstalacja, która z lotu ptaka wygląda jak wielka litera L, to dwie rury o długości 4 km każda, stykające się końcami pod kątem prostym. Choć całość przypomina przepompownię czy oczyszczalnię ścieków jest jednym z najbardziej skomplikowanych urządzeń kiedykolwiek wybudowanych przez człowieka. Każde z ramion tworzy betonowa rura o średnicy 2 metrów. W jej wnętrzu – jak w bunkrze – znajduje się druga ze stali nierdzewnej, która jest granicą pomiędzy światem zewnętrznym a bardzo wysoką próżnią. Z miejsca w którym rury się stykają, „na skrzyżowaniu”, dokładnie w tym samym momencie wysyłane są wiązki lasera. Ich celem są zwierciadła umieszczone na końcu każdej z rur. Odbijane przez zwierciadła tam i z powrotem około 100 razy promienie, wpadają z powrotem do centralnego laboratorium i tam zostają do siebie porównane. Dzięki zjawisku interferencji możliwe jest wyliczenie z wielką dokładnością różnicy przebytych przez obydwie wiązki światła dróg. A drogi te powinny być identyczne, no chyba że… chyba że w czasie pomiaru przez Ziemie – podobnie jak fala na powierzchni wody – przejdzie fala grawitacyjna. Wtedy jedno z ramion będzie nieco dłuższe, a efekt natychmiast zostanie wychwycony w czasie porównania dwóch wiązek. Tyle tylko, że nawet największe zaburzenia zmienią długość ramion o mniej niż jedną tysięczną część średnicy protonu (!). To mniej więcej tak, jak gdyby mierzyć zmiany średnicy Drogi Mlecznej (którą ocenia się na ok. 100 tys. lat świetlnych) z dokładnością do jednego metra. Czy jesteśmy w stanie tak subtelne efekty w ogóle zarejestrować ? Lustra na końcach każdego z korytarzy (tuneli) mogą zadrgać (chociażby dlatego, że przeleciał nad nimi samolot, albo w okolicy przejechał ciężki samochód). By tego typu efekty nie miały wpływu na pomiar zdecydowano się na budowę nie jednej, ale dwóch instalacji, w Handford w stanie Waszyngton i w Livingston w stanie Luizjana. Są identyczne, choć oddalone od siebie o ponad 3 tys. kilometrów. Ich ramiona maja takie same wymiary i maja takie same układy optyczne. Nawet gdy w jednym LIGO zwierciadło nieoczekiwanie zadrga, niemożliwe by to samo w tej samej chwili stało się ze zwierciadłem bliźniaczej instalacji. Zupełnie jednak inaczej będzie gdy przez Ziemię przejdzie z prędkością światła fala grawitacyjna. Zmiany jakie wywoła zajdą w dokładnie tej samej chwili w obydwu ośrodkach.\nA kończąc, pozwólcie na ton nieco nostalgiczny. Wszechświat jest areną niezliczonych kataklizmów a dramatyczne katastrofy, to naturalny cykl jego życia. To nic, że od tysięcy lat na naszym niebie królują te same gwiazdozbiory. W skali kosmicznej taki okres czasu to nic nieznacząca chwila, a nawet w czasie jej trwania widoczne były wybuchy gwiazd. Z bodaj największego kataklizmu – Wielkiego Wybuchu – „wykluło” się to co dzisiaj nazywamy kosmosem. Obserwatoria grawitacyjne (np. takie jak LIGO) otworzą oczy na inne wielkie katastrofy, i to nie tylko te które będą, ale także te które były. Już prawie słychać zgrzyt przekręcanego klucza w drzwiach. Już za chwilę się otworzą. Najpierw przez wąską szparę, a później coraz wyraźniej i coraz śmielej będziemy obserwowali wszechświat przez nieznane dotychczas okulary. Ocenia się, że to co widzą „zwykłe” teleskopy (tzw. materia świecąca) to mniej niż 10% całej masy Wszechświata. A gdzie pozostałe 90% ? Na to pytanie nie znaleziono dotychczas odpowiedzi. Tzw. ciemna materia powinna być wszędzie, a nie widać jej nigdzie. Przypisuje się jej niezwykłe właściwości, łączy się ją z nie mniej tajemniczą ciemną energią. Czy LIGO, pomoże w rozwiązaniu tej intrygującej zagadki? Czy będzie pierwszym teleskopem, przez który będzie widać ciemną materię? Jeżeli obserwatoria grawitacyjne będą w stanie „zobaczyć” obiekty, które można obserwować także w świetle widzialnym (np. wybuch supernowej), a nie będą widziały ani grama ciemnej materii, to zagadka staje się jeszcze bardziej tajemnicza. Bo albo ta materia nie podlega prawom grawitacji, albo nie ma żadnej ciemnej materii. Konsekwencje obydwu tych scenariuszy są trudne do przewidzenia. Czy teraz rozumiecie dlaczego odkrycie fal grawitacyjnych jest tak ważne?\nMożliwość komentowania W kosmosie woda jest wszędzie! została wyłączona\n100 lat abstrakcji\n25 listopada 2015 13:57 25 listopada 2015\nMożliwość komentowania 100 lat abstrakcji została wyłączona\nCzas jest względny, a masa zakrzywia czasoprzestrzeń. To jedno zdanie jednych przyprawia o ból głowy, dla innych jest źródłem nieograniczonej fascynacji. Fascynacji, która trwa dokładnie 100 lat.\nPióra i ołówki na teorii grawitacji połamało już wielu badaczy. To co wiemy, to prosty wzór, którego dzieci uczą się w szkole. Że siła grawitacji zależy od masy obiektów, które są jej źródłami (im obiekt cięższy, tym większa siła), oraz że słabnie wraz z zwiększającą się odległością pomiędzy tymi obiektami. Dzięki tej prostej zależności, udaje się doskonale przewidywać ruchy planet, satelitów, także zachowanie sporej części gwiazd w galaktyce. Sporej, ale nie wszystkich.\nTymi, których wytłumaczyć się nie da są np. kolizje gwiazd neutronowych, pulsary, czarne dziury czy wybuchy supernowych. Grawitacji nie sposób także „dopasować” do wielkiego wybuchu. A skoro od niego swój początek wziął czas i przestrzeń, nasze braki w rozumieniu grawitacji stają się kłopotliwe.\nDokładnie 100 lat temu Albert Einstein ogłosił (a konkretnie odczytał) Ogólną Teorię Względności. Jej manuskrypt (ma 46 stron) można dzisiaj zobaczyć w Bibliotece Narodowej Izraela. Dla postronnego obserwatora, niespecjalisty , notatki Einsteina mogą sprawiać wrażenie niewyraźnych bazgrołów zrobionych na pożółkłych kartkach. Są napisane bardzo drobnym maczkiem, często poprawiane, miejscami podkreślone, w innych miejscach przekreślone. Sporo w nich matematycznych wzorów. Niesamowite, jak wiele w fizyce czy w ogóle w postrzeganiu świata (wszechświata) zmieniło to, co 100 lat temu zostało zaprezentowane światu.\nOgólna Teoria Względności została ogłoszona w 1915 roku, gdy Albert Einstein przebywał w Niemczech. Już wtedy Einstein był znanym człowiekiem, a jego prace – choć przez bardzo nielicznych rozumiane – były w pewnym sensie kultowe. Stworzenie OTW nie było olśnieniem, jak wielu innych teorii fizycznych. Einstein pracował nad nią 9 lat. Czasami błądził, czasami się mylił. To była żmudna praca. OTW jest – jak sama nazwa wskazuje – uogólnieniem Szczególnej Teorii Względności Einsteina. Choć teoria Ogólna i Szczególna są dwoma najbardziej znanymi jego pracami, Einstein największe naukowe zaszczyty (Nagrodę Nobla) odebrał za prace nad zupełnie innym problem (konkretnie nad efektem fotoelektrycznym).\nOgólna Teoria Względności (OTW) jest w zasadzie teorią opisującą najbardziej namacalne dla nas oddziaływanie – grawitację. Z nią wiążą się takie wielkości jak masa, przestrzeń i czas. OTW jest bardzo skomplikowana. Nie sposób jej zrozumieć bez ogromnej wiedzy czysto matematycznej. Wynika z niej, że każda masa jest źródłem zakrzywienia otaczającej ją przestrzeni. Czym większa masa, tym większa siła grawitacji, czyli większe zakrzywienie przestrzeni. Jak to rozumieć? Gdy dwie osoby trzymają za rogi obrus jego powierzchnia jest płaska. Ale gdy na sam środek obrusu wrzucimy piłkę, obrus w miejscu w którym się ona znajduje lekko się „naciągnie” czy inaczej „zakrzywi”. Czym większa piłka, tym większe zakrzywienie. Gdy położymy na skraju obrusu mniejsza piłeczka, stoczy się do tego zakrzywienia, tak jak przyciągana grawitacyjnie asteroida „stoczy” się w kierunku Słońca. Tyle tylko, że obrus ma dwa wymiary, a przestrzeń wokół nas ma ich trzy. Ta nieintuicyjność (nie mylić z nielogicznością) to jeden z powodów dla których dwie teorie względności tak trudno zrozumieć. Drugim jest bardzo zaawansowana matematyka, której Einstein musiał użyć do rozwiązania swoich równań.\nGdy Einstein referował swoje pomysły na względność, był znany z zupełnie innych badań teoretycznych. Słuchano go więc z zaciekawianiem. Ale to zaciekawienie wynikało z szacunku do znanego fizyka a nie ze zrozumienia tego o czym mówił. W pewnym sensie tak jest do dzisiaj. Albert Einstein jest postacią kultową. Ale nie dlatego, że tak wielu ludzi rozumie Szczególną czy Ogólną Teorię Względności. Tak naprawdę zaledwie garstka fizyków wie o co w niej chodzi. Nieco większa grupa rozumie co wynika z teorii Einsteina. Całkiem sporo fizyków na codzień wykorzystuje w swojej pracy naukowej zjawiska, które udało się dzięki teoriom Einsteina zrozumieć. Jednym z takich zjawisk są soczewki grawitacyjne. W zakrzywionej przestrzeni światło nie porusza się po liniach prostych, tylko krzywych. To dlatego światło dalekich galaktyk biegnące w okolicach dużych mas (czarnych dziur czy innych galaktyk) jest zakrzywione, tak samo jak światło przechodzące przez szklane soczewki. Dla astrofizyków i astronomów soczewki grawitacyjne to coś w rodzaju naturalnego teleskopu dzięki któremu mogą obserwować obiekty i zjawiska których inaczej nie udałoby się zaobserwować. Zakrzywiane światło to jednak dopiero początek wchodzenia w świat abstrakcji. Z równań Einsteina wynika także, że czas jest pojęciem względnym, że nie płynie dla nas wszystkich tak samo. Jego bieg jest zależny bowiem od siły grawitacji i od prędkości z jakim porusza się ciało. To z kolei wykorzystuje się w systemach globalnej lokalizacji (np. GPS).\nEinstein był teoretykiem. Nie sprawdzał eksperymentalnie tego co wyliczył na drodze matematyki. Zresztą wtedy kiedy dokonywał swoich odkryć, nie było możliwości sprawdzenia ich poprawności. Urządzenia pomiarowe nie były dość czułe, a człowiek jeszcze nie latał w kosmos. To właśnie w przestrzeni pozaziemskiej wielokrotnie testowano wyliczenia Alberta Einsteina. Wszystkie dokładnie się zgadzają. No może za wyjątkiem jednej. Przewidywanych w Teorii Względności fal grawitacyjnych. Ale o nich napiszę innym razem 🙂 Tak samo jak o największej naukowej pomyłce Einsteina.\n19 listopada 2015 13:08 19 listopada 2015\nMożliwość komentowania Myśląca maszyna została wyłączona\nNa samą myśl o tym, że komputer mógłby myśleć, myślącemu człowiekowi włosy stają dęba. A może wystarczy nauczyć maszynę korzystania z naszych myśli?\nMyślenie maszyn to temat, który wywołuje sporo emocji. Czy zbudujemy kiedykolwiek sztuczny mózg? Czy maszyny (komputery, programy) mają świadomość? A może w przyszłości nas zastąpią? Cóż, zastępują już dzisiaj. I dobrze, że zastępują, w końcu po to je budujemy. Czy myślą? Nie da się odpowiedzieć na to pytanie, zanim nie sprecyzujemy dokładnie co to znaczy „myśleć”. Jeżeli oznacza „podejmować decyzje”, to tak, komputery potrafią to robić. Potrafią też się uczyć i wyciągać wnioski z przeszłości. Nie potrafią robić rzeczy abstrakcyjnych. I przede wszystkim nie mają poczucia osobowości, nie mają poczucia swojej odrębności i swoich własnych celów. Owszem maszyny robią wiele rzeczy celowych, ale realizują nie swoje cele, tylko cele konstruktora czy programisty.\n(credit: Asylum Entertainment)\nSamoświadomość czy kreatywność wydają się być barierą, która jeszcze długo nie zostanie złamana. To czy powinna być złamana, to zupełnie inny temat. Ale być może nie ma potrzeby na siłę nadawać maszynom cech ludzkich mózgów, może wystarczy w jakiś sposób je z naszymi mózgami zintegrować? Różnice pomiędzy tym, jak działa nasz mózg i „mózg” maszyny są spore. Może warto się zastanowić nad tym, czy maszyna nie mogłaby w pewnym sensie skorzystać z tego co MY mamy w głowie. Ten sam problem można postawić inaczej. Czy nasz mózg jest w stanie dogadać się bezpośrednio z maszyną? Czy jest bezpośrednio w stanie przekazywać jej informacje albo nią sterować?\nSłowo „bezpośrednio” ma tutaj kluczowe znaczenie. Nasze mózgi dogadują się z komputerem, ale pomiędzy umysłem a procesorem w maszynie jest cała masa stopni pośrednich. Np. palce piszącego na klawiaturze, sama klawiatura. W końcu język, w którym piszemy komendy (albo tekst). Te stopnie pośrednie powodują, że czas pomiędzy myślą, która zakwita nam w mózgu a jej „materializacją” bywa długi. Każdy stopień pośredni jest potencjalnym miejscem pojawienia się błędu. W końcu ile razy wpisywana przez klawiaturę komenda czy tekst zawierał literówki? Jest jeszcze coś. Nie każdy fizycznie jest w stanie obsługiwać komputer czy jakiekolwiek inne urządzenie elektroniczne. Zwłaszcza dla takich ludzi stworzono interfejs mózg – komputer (IBC). Urządzenie, które pozwala „zsynchronizować” mózg z komputerem, pozwalające wydawać komendy urządzeniom elektronicznym za pomocą fal mózgowych. Dzisiaj z IBC korzystają nie tylko niepełnosprawni, ale także gracze komputerowi. W przyszłości być może będzie to standardowy sposób obsługi elektroniki.\nJak to działa? Komórki nerwowe w mózgu człowieka porozumiewają się pomiędzy sobą poprzez przesyłanie impulsów elektrycznych. Te można z zewnątrz, czyli z powierzchni czaszki, rejestrować. W ostatnich latach nauczyliśmy się je także interpretować. To istne szukanie igły w stogu siana. Mózg każdej sekundy przetwarza miliony różnych informacji, przesyła miliony impulsów do mięśni rozlokowanych w całym ciele. Każdy taki sygnał pozostawia „ślad”, który można podsłuchać.\nNeural net firing reversed.\nCzujnik w okularach\nNie powiem, że potrafimy podsłuchać wszystko. To byłaby nieprawda. Mówiąc szczerze, jesteśmy dopiero na samym początku drogi. W przypadku IBC bardzo pomocna jest świadomość użytkownika (pacjenta?) korzystającego z interfejsu. Człowiek ma bowiem zdolności do takiego aktywizowania mózgu, by sygnały z tym związane, można było wyraźniej „usłyszeć” na powierzchni czaszki. Dzięki temu, osoby sparaliżowane, myślami są w stanie poruszać mechanicznymi nogami (czyli tzw. egzoszkieletem) albo wózkiem inwalidzkim. W ten sam sposób człowiek ze sprawnie działającym mózgiem jest w stanie komunikować się z otoczeniem chociażby poprzez pisanie na ekranie, nawet gdy jest całkowicie sparaliżowany. Myśli o literach, a te wyświetlają się na odpowiednim urządzeniu. W podobny sposób, w przyszłości być może będzie wyglądało sterowanie telefonem komórkowym czy jakimkolwiek innym urządzeniem. Pewną trudnością jest to, że – przynajmniej dzisiaj – po to, by wspomniane impulsy można było zarejestrować, do skóry głowy muszą być przyłożone elektrody. Albo korzystający z interfejsu człowiek musi mieć ubrany specjalny czepek z czujnikami. Ale w przyszłości być może wystarczą czujniki w okularach? Okularach, w których zainstalowana będzie kamera, a na szkłach wyświetlane będą dodatkowe informacje. Takie okulary już są i nazywają się GoogleGlass.\nZłożony i skomplikowany\nInterfejs mózg – komputer odbiera sygnały z powierzchni skóry, rejestruje je i interpretuje. Czy możliwe jest przesyłanie informacji w odwrotną stronę, czyli z jakiegoś urządzenia do mózgu? Na razie tego nie potrafimy, ale nie mam wątpliwości, że będziemy próbowali się tego nauczyć (znów, czy powinniśmy to robić, to zupełnie inny temat). To znacznie bardziej skomplikowane niż sczytywanie potencjałów elektrycznych z powierzchni czaszki. W którymś momencie tę barierę może przekroczymy i wtedy będziemy mieli dostęp do nieograniczonej ilości informacji nie poprzez urządzenia dodatkowe takie jak komputery, tablety czy smartfony. Wtedy do tych informacji będzie miał dostęp bezpośrednio nasz mózg. Na to jednak zbyt szybko się nie zanosi. Nie z powodu samej elektroniki, raczej z powodu naszego mózgu. Panuje dość powszechna zgoda, że to najbardziej skomplikowany i złożony system jaki znamy. Nie tylko na Ziemi, ale w ogóle. Choć od lat na badania mózgu przeznacza się ogromne kwoty pieniędzy, choć w ostatnich latach poczyniliśmy ogromne postępy, wciąż niewiele wiemy o CZYMŚ co waży pomiędzy 1,2 a 1,4 kg\n15 komentarzy do Marsjanin okiem naukowca ;-)\nZdjęcia z eksplozji Antaresa\n9 listopada 2015 12:17 9 listopada 2015\nMożliwość komentowania Zdjęcia z eksplozji Antaresa została wyłączona\nNASA ujawniła 85 zdjęć ze startu i eksplozji rakiety Antares. Niektóre zapierają dech w piersiach.\nKilka tygodni temu, na FB.com/NaukaToLubie informowałem, że Amerykańska Agencja Kosmiczna NASA udostępniła w serwisie zdjęciowym Flickr zdjęcia wysokiej jakości zrobione w trakcie trwania programu lotów księżycowych Apollo.\nTym razem NASA udostępniła 85 zdjęć na których widać nieudany start zakończony eksplozją rakiety Antares. Zdjęć nie powstydził by się najlepszy scenarzysta filmów science-fiction. Niestety fotografie, które pokazuję poniżej nie zostały stworzone na komputerze.\nRakieta Antares eksplodowała 15 sekund po starcie, który miał miejsce 28 października 2014. Zapasy, które przewoziła miały być dostarczone na pokład Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W sumie stracono ponad 2 tony zaopatrzenia dla ISS, a także sprzęt naukowy i eksperymenty studenckie. Zniszczeniu uległ także satelity Arkyd 3, RACE, GOMX 2 i 26 nanosatelitów Flock-1d.\n>>> Przy okazji zapraszam na profil FB.com/NaukaToLubie (kliknij TUTAJ). To miejsce w którym staram się na bieżąco informować o nowościach i ciekawostkach ze świata nauki i technologii.\n7 komentarzy do Bolid – kilka mitów, kilka faktów\nMożliwość komentowania Orionidy nadlatują !!! została wyłączona\nPluton jak Biedronka\n15 lipca 2015 20:37 15 lipca 2015\n3 komentarze do Pluton jak Biedronka\nWczorajszy przelot sondy New Horizons w pobliżu Plutona natchnął mnie do pewnych przemyśleń. Po co badać coś tak odległego jak Pluton? Po co badać delfiny, motyle czy orangutany? Po co zajmować się gwiazdami, płytami tektonicznymi i DNA?\nWczorajszy przelot w pobliżu Plutona i związanych z nim sporo pytań natchnął mnie do pewnych przemyśleń. Niemal za każdym razem, gdy w nauce dochodzi do jakiegoś odkrycia, do wysłania sondy, do zbudowania nowego rodzaju mikroskopu czy znalezienia nowej cząstki elementarnej, pada pytanie, po co to wszystko? Po co wydawać miliony dolarów by dowiedzieć się co słychać np. na globie, który oddalony jest od nas o miliardy kilometrów. Dajmy na to na takim Plutonie. Wczoraj udało się sfotografować jego powierzchnię z odległości nieco ponad 12 tysięcy kilometrów. To 30 razy mniej niż odległość pomiędzy Ziemią i naszym Księżycem. Sonda która tego dokonała to New Horizons. Leciała w kierunku Plutona prawie 10 lat przebywając w tym czasie 5 miliardów kilometrów. No i po co to wszystko? Po co lecieć tak daleko, po co wydawać niemałe przecież pieniądze, po co zaangażowanie ogromnej grupy ludzi przez długi okres czasu?\nA wracając do Plutona, delfinów, motyli i orangutanów. Po co je badać? Bo one są częścią nas, a my częścią świata którego różnorodność – przynajmniej mnie – powala na kolana. Wszystkie lekkie atomy, które nas budują powstały w czasie Wielkiego Wybuchu. Wszystkie ciężkie w czasie wybuchu gwiazdy. Warto rozwijać zarówno kosmologię, astrofizykę jak i fizykę cząstek. Nasze DNA to uniwersalny język całej przyrody, a gatunki (zarówno zwierzęce jak i roślinne), które zamieszkują Ziemię (a pewnie także inne globy) powstawały jedne z drugich. To dlatego nie można zaniedbywać biologii (w tym egzobiologii) i medycyny. Oddychamy powietrzem w którego skład wchodzą różne gazy. To dlatego warto rozwijać chemię i interesować się tym jak zmieniały się atmosfery na innych planetach. Ta wiedza może być bezcenna gdy zacznie zmieniać się nasza atmosfera. Bo to że wszystko jest wokoło nas zmienne – to oczywiste. Kontynenty są w ruchu (nie tylko zresztą na Ziemi) i dzięki temu mogło powstać życie. Ale to nie powstałoby, gdyby Ziemia nie miała swojego pola magnetycznego. A tego by nie było gdyby jądro planety nie było gorące i półpłynne. Ale nawet gdyby było, Ziemia byłaby martwa, gdyby nie było Księżyca, który stabilizuje ruch Niebieskiej Planety wokół Słońca. A Księżyc powstał w kosmicznej katastrofie w której w Ziemię uderzyła planetoida wielkości Marsa. Geologia, geografia, fizyka, astronomia, biofizyka i biochemia… Mam dalej wymieniać? Czy jest sens wymieniać? Czy jest sens pytać, po co badamy coś tak odległego jak Pluton? Po co badamy delfiny, motyle czy orangutany, a nawet biedronki (chodzi o owada, nie o sieć sklepów)? Moim zdaniem szkoda na to czasu. Lepiej go wykorzystać na zaspokajanie swojej ciekawości. Bo to ciekawość idzie przed odkryciami. Tak było zawsze i tak będzie zawsze.\n17 lutego 2015 19:57 17 lutego 2015\n10 komentarzy do Co powiedzieli na Księżycu?\nWreszcie wiadomo, co powiedział pierwszy człowiek, stawiając stopę na Księżycu. Przez cztery dziesięciolecia byliśmy w błędzie, choć złe tłumaczenie na polski wpadkę Armstronga tuszowało. A było tak.\nApollo 11 wystartował 16 lipca 1969 roku. Po 4 dniach, 4 godzinach i 20 minutach lądownik LM z Nailem Armstrongiem i Edwinem Aldrinem odłączył się od modułu dowodzenia, który przez następnych ponad 27 godzin orbitował wokół Srebrnego Globu. 20 lipca „Orzeł wylądował” w okolicach Morza Spokoju. Odpoczynek, posiłek, kontrola wszystkich systemów lądownika oraz ustawienie ich do pozycji startowej – w końcu po 6 godzinach i 40 minutach od wylądowania astronauci wyszli na zewnątrz, a świat usłyszał… I tutaj zaczynają się rozbieżności. Na Ziemi, w kwaterze NASA, wśród trzasków i gwizdów transmisji radiowej usłyszano: „that’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Ale to zdanie nie ma sensu. Oznacza mniej więcej tyle co: „to mały krok dla ludzkości, ale ogromny skok dla ludzkości”. Czyżby Armstrong czegoś zapomniał? W jego wypowiedzi brakuje jednej litery. Litery „a”. Bo gdyby powiedział: „that’s one small step for a man, one giant leap for mankind”, oznaczałoby: „to mały krok dla człowieka, ale ogromy skok dla ludzkości”.\n– Mam nadzieję, że historia wybaczy mi zgubienie jednej sylaby – mówił Armstrong. Równocześnie podkreślał, że wydaje mu się, że pechowe „a” powiedział, stawiając lewą nogę na Księżycu. I miał rację. Wymyślone przez sztab ludzi zdanie (choć Armstrong twierdzi, że sam na nie wpadł) zostało wypowiedziane prawidłowo, tylko usłyszane błędnie. Winę ponosi transmisja radiowa, której jakość w 1969 roku była co najmniej wątpliwa. Zgubioną literkę znalazł Peter Ford, informatyk z Australii i właściciel firmy Control Bionics. Jego praca polega na tworzeniu systemów, które osobom głuchoniemym umożliwiają porozumiewanie się ze światem. Według Forda, pierwsza część sławnego zdania trwała 3,5 sekundy, a to przy ówczesnej technologii komunikacji radiowej przynajmniej o 10 razy za szybko, żeby „a” na Ziemi zostało usłyszane. To że nie było słyszalne, nie oznacza jednak, że nie było „obecne” w ścieżce dźwiękowej. Po dwóch tygodniach poszukiwań, Ford znalazł ślad niesłyszalnego „a”. – Nie mieściło mi się w głowie, że osoba tak opanowana i precyzyjna jak Armstrong mogła nie zapamiętać poprawnie jednego zdania – powiedział pytany o powody rozpoczęcia analizy słów z Księżyca. Jedna litera może czasami bardzo dużo zmienić.\nChoć od lądowania na Księżycu minęło już ponad 45 lat, do dzisiaj misje Apollo mogą być źródłem zaskoczenia. Kilkanaście dni temu dokonano odkrycia niemalże archeologicznego. Takie odkrycia zwykle kojarzą się z wykopaliskami czy przeszukiwaniem ruin, ale na pewno nie z porządkami w szafie. Tym razem było jednak inaczej. Wdowa po astronaucie Neilu Armstrongu, tym samym, który jako pierwszy człowiek stawiał nogę na Księżycu, znalazła w jego szafie kamerę, którą zarejestrowano pierwsze kroki ludzi na Srebrnym Globie. Kamera nie była elektroniczna jak te dzisiaj używane, a obraz rejestrowała na 16mm taśmie filmowej. Urządzenie i wiele innych pamiątek z lotu Apollo 11 kobieta znalazła na dnie szafy w płóciennej torbie. Zanim Armstrong wyszedł z lądownika, trzymaną w ręku kamerą rejestrował moment zbliżania się lądownika „Eagle” (Orzeł) do powierzchni Księżyca. – Ta kamera zarejestrowała jedne z najważniejszych zdjęć XX wieku – powiedział Allan Needell z National Air and Space Museum, instytucji, której wdowa po Armstrongu przekazała cenne znalezisko.\nNeil Armstrong zmarł w 2012 r.\n3 lutego 2015 11:29 3 lutego 2015\nMożliwość komentowania Żyć albo nie żyć została wyłączona\nNa Marsie znajdowane są kolejne dowody na to, że nie tylko było tam sporo wody, ale występowało także życie. Niewykluczone, że wciąż tam się znajduje.\nBadania kosmosu bardzo rzadko dają jednoznaczną odpowiedź na postawione pytanie. To raczej sztuka zbierania skrawków informacji, z których żadna nie jest rozstrzygająca, ale wszystkie razem dają obraz sytuacji.\nWoda była czy nie?\nTak jest niemal ze wszystkim. Ale zatrzymajmy się na Marsie. Czy jest woda na Marsie? Tak, jest. Wiemy to dzisiaj, ale musiały minąć długie lata, by móc tak jednoznacznie na to pytanie odpowiedzieć. Bo czy dowodem jest to, że z orbity widać struktury, które wyglądają jak wyschnięte koryta rzek? Czy dowodem jest to, że gdzieniegdzie – na zdjęciach z orbity – widać pojawiające się jak gdyby strużki wody? Szczególnie na nasłonecznionych zboczach gór. Czy dowodem na istnienie zamarzniętej wody są czapy czegoś białego na marsjańskich biegunach albo po prostu teoria, która mówi, że woda na Marsie być powinna? Żaden z wyżej wymienionych faktów sam w sobie o niczym nie świadczy. Ale wszystkie one razem powodują, że dzisiaj fakt istnienia wody na Czerwonej Planecie nie jest podawany w wątpliwość. Do tego dochodzi jeszcze jeden eksperyment, a mianowicie wykrycie pary wodnej w bardzo rzadkiej marsjańskiej atmosferze. A co z życiem?\nTym dawnym i tym obecnym? Sytuacja wygląda bardzo podobnie. To, że w znalezionym na Ziemi meteorycie pochodzącym z Marsa są ślady funkcjonowania żywych organizmów, o niczym nie musi świadczyć. Bakterie mogły do niego wejść, gdy skała była już na Ziemi. Istnienie wody i warunków (temperatura, promieniowanie, ciśnienie), które umożliwiały istnienie życia, także nie jest żadnym dowodem. Podobnie jak to, że na Marsie znajdowane są skały niemal identyczne jak skały osadowe pochodzenia biologicznego na Ziemi. Na to nakłada się teoria, która mówi, że w części, a być może nawet w całości życie czy elementy składowe życia na Ziemię przyniosły komety. Ale czy z tego faktu wynika, że na Marsie było życie? Może rzeczywiście komety tam uderzały, ale nie da się sprawdzić, czy najprostsze komórki tam się rozwinęły. I podobnie jak z wodą: żaden z tych argumentów sam z siebie o niczym nie świadczy, ale wszystkie równocześnie… Badania kosmiczne są jak puzzle – żaden nie zdradzi, co kryje cały obraz, ale im więcej mamy ich w ręku, tym więcej wiemy o świecie, który opisują. Właśnie znaleziono kolejny klocek. Niezwykle ważny i pasujący do poprzednich. Tym klockiem jest metan.\nŚciślej rzecz biorąc, nie tyle metan, ile szybkie zmiany jego stężenia. O tym, że w niezwykle rzadkiej marsjańskiej atmosferze znajdują się niewielkie ilości metanu, wiedziano od dawna. Problemem było jego pochodzenie. Metan może powstawać na wiele różnych sposobów, ale na Ziemi niemal wszystkie związane są z działalnością organizmów żywych. Metan – zwany czasami gazem błotnym – składa się z atomu węgla i czterech połączonych z nim atomów wodoru (jego wzór to CH4). Jest bezwonny i bezbarwny. Skąd się wziął na Marsie? To jest właśnie pytanie za milion dolarów. A może nawet za 100 milionów. Amerykański łazik marsjański Curiosity nad wywierconym przez siebie otworem wykrył dziesięciokrotny wzrost stężenia metanu. Otwór nie był zbyt głęboki, metan zaczął się ulatniać z gruntu, który znajduje się zaraz pod powierzchnią. Do odkrycia doszło podczas badań wewnątrz 154-kilometrowego krateru Gale. W warunkach ziemskich metan jest w 95 proc. pochodzenia organicznego i związany ściśle z cyklem życiowym roślin i zwierząt. Ten fakt o niczym jeszcze nie przesądza. Po pierwsze dlatego, że pozostałe 5 proc. to produkcja metanu w procesach geologicznych. A po drugie kto powiedział, że znamy wszystkie procesy produkcji metanu? Być może na Marsie mają miejsca takie, których na Ziemi nie ma. – Te okresowe znaczne wzrosty zawartości metanu w atmosferze, tj. szybki wzrost, a później spadek, wskazują, że ich źródło musi być stosunkowo niewielkie – przypuszcza Sushil Atreya z Uniwersytetu Stanu Michigan, który bierze udział w projekcie Curiosity. – Może być wiele źródeł, biologicznych i niebiologicznych, takich jak np. reakcje zachodzące między wodą i skałami – dodał.\nPodsumowując. Co wiemy nowego? Jeden z marsjańskich łazików wykrył szybko zmieniające się stężenie metanu. Czy to znaczy, że znaleziono tam życie? Nie! Czy to znaczy, że było tam kiedyś życie? Nie! W takim razie co to znaczy? Tylko tyle, albo aż tyle, że mamy kolejny kawałek układanki. Nie znamy jeszcze pełnego obrazu, ale wydaje się, że jest na nim planeta, która kiedyś obfitowała zarówno w płynną wodę, jak i w życie. Planeta, na której to życie przetrwało do dzisiaj.\nTeleportuj się !!!\n28 stycznia 2015 16:09 28 stycznia 2015\n32 komentarze do Teleportuj się !!!\nPowiem szczerze: bałbym się teleportacji, skoro mamy kłopot z tradycyjnymi środkami transportu. A tymczasem naukowcom udała się teleportacja na odległość 25 km!\nMoże więc i dobrze, że teleportacja ludzi jest (na razie) niemożliwa. O co w ogóle chodzi? Teleportacja to przenoszenie obiektów z miejsca na miejsce, ale – jak mówią fizycy – bez zachowania ciągłości istnienia. Brzmi nie najlepiej, ale w największym skrócie polega na tym, że obiekt w jednym miejscu znika, a w drugim się pojawia.\nTeleportacja jest dość popularna np. w filmach science fiction. Szczególnie w tych, których akcja dzieje się w przestrzeni kosmicznej. To jeden z dwóch sposobów radzenia sobie z ogromnymi odległościami, jakie w kosmosie są faktem. Nie chcąc narażać się na śmieszność, trzeba znaleźć w miarę prawdopodobny sposób szybkiego przemieszczania się. Jednym ze sposobów radzenia sobie z tym kłopotem jest zamontowanie w statkach kosmicznych napędów nadświetlnych, czyli takich, które rozpędzają obiekt do prędkości wyższej niż prędkość światła. Drugim ze sposobów jest teleportowanie. Napędów nadświetlnych nie ma i nie wiem, czy kiedykolwiek będą. Jeżeli zaś chodzi o teleportację, to problemu nie ma. Naukowcy potrafią teleportować… choć na razie nie ludzi. Na razie nie mamy ani urządzenia, ani nawet pomysłu, jak powinno wyglądać urządzenie do teleportowania większych i bardziej złożonych obiektów. Pisząc „większych i bardziej złożonych”, nie mam na myśli słonia afrykańskiego czy fortepianu. Mam na myśli większe atomy, nie mówiąc już nawet o najprostszej cząsteczce chemicznej.\nProblemy z teleportowaniem przewidzieli także futurolodzy. Od czasu do czasu także w produkcjach science fiction nielubiany bohater korzystał z uszkodzonego „portalu” i w efekcie pojawiał się „po drugiej stronie” w kawałkach albo w formie przypominającej – brutalnie mówiąc – mielonkę. I także tutaj scenarzyści mieli nosa i nie bardzo minęli się z prawdą. Z definicji przy przesyłaniu cech zwanych stanami kwantowymi cząstki A do oddalonej cząstki B, niszczony jest stan kwantowy A. Trochę to skomplikowane, ale w zasadzie da się prosto wytłumaczyć. Nie może być tak, że teleportacja polega na skopiowaniu obiektu. Wtedy istniałyby dwa takie same obiekty. Teleportacja polega na „sczytaniu” obiektu A i przesłaniu w oddalone miejsce. Ale w czasie tego przesyłania obiekt A przestaje istnieć („znika”). Gdy przychodzi do jego odtworzenia, a coś pójdzie nie tak jak trzeba, wychodzi… w największym skrócie mielonka.\nDzisiaj nikt ludzi oczywiście nie próbuje teleportować. Poza zasięgiem naukowców jest nawet teleportacja najprostszych cząsteczek. Nawet tak prostych jak chociażby trzyatomowa cząsteczka wody. Więcej, dzisiejsza technika nie pozwala teleportować nawet pojedynczego atomu, o ile mówimy o większym atomie, np. uranu, który składa się z kilkuset protonów, neutronów i elektronów. Jak to wygląda w praktyce? Każda cząstka ma tzw. stany kwantowe, czyli swoją specyfikę. Cząstki różnią się od siebie właśnie stanami kwantowymi, tak jak obiekty makroskopowe różnią się od siebie np. kolorem, zapachem, smakiem czy fakturą. Teleportacja polega na odczytaniu tych „cech”, przesłaniu ich w nowe miejsce i tam nadaniu ich innej cząstce. Przy okazji niszczy się stany kwantowe cząstki pierwotnej, stąd nie ma mowy o kopiowaniu czegokolwiek, tylko rzeczywiście o przesyłaniu.\nSkoro to takie proste, w czym problem, żeby teleportować duże obiekty? Nie da się przesłać takich cech jak kolor, kształt, smak czy zapach po to, by w drugim teleporcie je odtworzyć… Te wspomniane cechy makroskopowe są wypadkową stanów kwantowych miliardów, bilionów cząstek, z których duże obiekty się składają. Problem teleportowania dużych czy większych od pojedynczych cząstek obiektów jest więc problemem skali. Na razie ledwo radzimy sobie ze stanami kwantowymi maleńkich obiektów, ale przyjdzie czas na te większe. I może wtedy pojawi się problem, czy da się teleportować wiedzę, czy da się teleportować duszę…\nWróćmy jednak na Ziemię (albo ziemię). Pierwszą teleportację kwantową przeprowadzono w 1997 r., ale już 7 lat później zespół badaczy z USA i Austrii opublikował dane, z których wynikało, że teleportowano najmniejszy atom, czyli wodór. Tym razem w piśmie „Nature Photonics” ukazała się publikacja, z której wynika, że dzięki badaczom z Uniwersytetu w Genewie, należącego do NASA Jet Propulsion Laboratory, oraz z National Institute of Standards and Technology w USA, udało się teleportować cząstkę na rekordową odległość 25 kilometrów. Informacja o stanach kwantowych została przesłana światłowodem, ale w przyszłości być może uda się ją przesłać falami radiowymi albo promieniem lasera. Tylko 25 kilometrów? Tak, wiem, wiem. W ten sposób na Księżyc czy Marsa się nie dostaniemy, ale od czegoś trzeba zacząć\n9 grudnia 2014 10:12 9 grudnia 2014\n1 komentarz do UWAGA KONKURS!!!\nPytanie jest w zasadzie proste. Popatrzcie na to zdjęcie i zgadnijcie o czym będzie kolejny filmik. Odpowiedzi wpisujcie na FBkowym profilu Nauka. To lubię. Pierwsza osoba, która zgadnie, dostanie ode mnie bożonarodzeniowy prezent, którym jest – do wyboru – któraś z moich książek: „Kosmos” albo „Nauka. To lubię. Od ziarnka piasku do gwiazd”. Książki oczywiście z dedykacją dla wskazanej osoby.\nZanim ogłoszę wyniki, chcę napisać, że to pierwszy, ale nie ostatni konkurs jaki tutaj ogłoszę. Zachęcam Was do włączenia funkcji „obserwowania” na facebookowym profilu Nauka. To lubię, a wtedy nic Was już nie ominie.\nNagrodą w konkursie była jedna z dwóch moich książek. Z dedykacją oczywiście.\nW sumie padło ponad 50 odpowiedzi, choć niektóre były tak rozbudowane, że właściwie powinno się je uznać za wielokrotne.\nPrawidłowa padła jedna odpowiedź, ale o tym na końcu. Przede wszystkim BARDZO serdecznie Wam dziękuję za wzięciu udziału w zabawie. Szczególnie chciałem podziękować: Pawłowi Grychowi, Tadeuszowi Marek i Maciejowi Mrowcowi. Tych trzech Panów próbowało powiązać temat przewijania niemowląt (puder) z magnetyzmem. Myślę, że to b.ciekawy kierunek badań. W wolnej chwili zajmę się tematem.\nMirosławowi Dworniczkowi dziękuję za totalnie abstrakcyjne (jak dla mnie) skojarzenie, że „talk” to po angielsku rozmowa. A więc tematem filmiku będzie rozmowa o magnetyzmie. 🙂\nAnd the winner is… Beata Pawłowska za odpowiedź: „o ludziach-magnesach”. Pani Beato, GRATULUJĘ, będę się z Panią kontaktował na priv.\nJeszcze raz wszystkim dziękuję za wzięcie udziału w konkursie.\nOd kilkunastu miesięcy, średnio raz w tygodniu, dodaję nowy filmik na kanał Nauka. To lubię. Przy okazji BARDZO zachęcam do subskrypcji tego kanału. Często, zanim wrzucę nowy filmik, na FBkowy profil kanału wrzucam zdjęcie albo zagadkę związaną z tematem filmiku. Zwykle temat zgadujecie od razu, ale tym razem może być trochę trudniej.\nPrzyglądnijcie się dokładnie temu zdjęciu i powiedzcie o czym będzie najnowszy filmik. Żeby nie było wątpliwości. Na zdjęciu jest kompas i dziecięcy puder (talk). Propozycje wpisujcie na FBkowym profilu.\nPierwsza osoba, która udzieli poprawnej odpowiedzi (jeżeli nie będzie poprawnych odpowiedzi nagrodę dostanie najbardziej oryginalna) dostanie w prezencie – do wyboru – którąś z moich dwóch książek „Kosmos” lub „Nauka. To lubię. Od ziarnka piasku do gwiazd”. Książkę zadedykuję wskazanej osobie i prześlę.\nRozwiązanie konkursu jutro (w środę) przed południem. Wtedy też „uwolnię” filmik.\nMożliwość komentowania Bombardowanie z kosmosu została wyłączona\nUderzy czy nie?\n17 października 2014 23:51 17 października 2014\nMożliwość komentowania Uderzy czy nie? została wyłączona\n19 października, o godzinie 20:28 czasu polskiego w pobliżu Marsa przeleci kometa C/2013 A1. Będzie tak blisko, że niewykluczona jest kolizja. Te w przeszłości się zdarzały. W lipcu 1994 roku z Jowiszem zderzyły się reszki komety Shoemaker-Levy 9. Nigdy wcześniej nie oglądaliśmy jednak zderzenia komety z Marsem.\nKometa C/2013 A1 została odkryta 3 stycznia 2013 roku przez Roberta McNaughta z Siding Spring Observatory w Australii. Jak wszystkie komety i ta narodziła się na samym skrawku Układu Słonecznego, w Obłoku Oorta. Nigdy wcześniej się stamtąd nie ruszała. W naszych okolicach pojawia się po raz pierwszy. Pierwszy i być może ostatni. Obliczenia trajektorii komety, które są prowadzone od momentu jej odkrycia, wskazują, że obiekt zbliży się do powierzchni Marsa na bardzo BARDZO małą odległość zaledwie 140 tysięcy kilometrów. Nigdy wcześniej żadna kometa nie zbliżyła się tak bardzo do którejś z planet wewnętrznych Układu Słonecznego. To tak, jak gdyby w pobliżu Ziemi przeleciał obiekt w odległości 1/3 odległości Ziemia – Księżyc!\nOkazji tak bliskiego przejścia nie można zmarnować, stąd niektóre sondy i łaziki pracujące na powierzchni albo na orbicie Marsa już są przygotowywane do wstrzymania swoich zwykłych zajęć i „zajęcia” się przelatującą kometą. I tak łazik Curiosity ma robić zdjęcia komecie z powierzchni Marsa, orbitalna sonda MAVEN zbada gazy pochodzące z jądra komety i jej warkocza oraz ich wpływ na górne warstwy marsjańskiej atmosfery. Mars Odyssey Orbiter zmierzy właściwości termiczne jądra, komy i warkocza.\nBadanie komety może być (dla sond i łazików) niebezpieczne. W warkoczu komety lecą bowiem mniejsze odłamki, które mogą uszkodzić znajdujące się w ich polu rażenia urządzenia. Dlatego właśnie – o ile było to możliwe – orbity tych sond, które nie biorą udziału w badaniu komety, przeprogramowano tak, by w chwili największego zbliżenia komety z Marsem, były po drugiej stronie planety. Tak zmieniono orbitę np. sondy Mars Reconnaissance Orbiter.\nKometa, której wielkość ocenia się na od kilku do kilkudziesięciu kilometrów, w pobliżu Marsa przeleci z prędkością ponad 200 tys km/h. Czy grawitacja Marsa wystarczy by tak szybko poruszający się obiekt ściągnąć na swoją powierzchnię? To okaże się dopiero w niedzielę wieczorem. Gdyby jednak kometa uderzyła w powierzchnię Czerwonej Planety, biorąc pod uwagę jej masę, wielkość i energię, wybiłaby krater o średnicy ok. 800 km (odległość większa niż z Gdańska do Zakopanego) i głębokości 10 kilometrów (prawie tak głęboko jak największa głębia na Ziemi czyli Rów Mariański na Pacyfiku). W skrócie mówiąc, już w niedzielę, może powstać jeden z największych znanych nam kraterów w Układzie Słonecznym! O tym jakie byłyby skutki uderzenia takiej komety w Ziemię, nawet trudno mówić.\nW momencie w którym kometa ewentualnie zderzy się z Marsem, planeta będzie z terenu Polski już niewidoczna. Zdąży zajść za horyzont. Krótko po zachodzie Słońca – o ile pogoda pozwoli – Marsa będzie można oglądać spoglądając w kierunku południowo – zachodnim. Może lepiej zerknąć, kolejnej nocy Mars, może już być inną planetą 🙂\nJedna z całkiem prawdopodobnych teorii mówi, że to komety z granic Układu Słonecznego przyniosły m.in. na Ziemię wodę. Być może wraz z wodą, przyniosły także zalążki życia.\nZobacz mój filmik na temat wody, komet i życia:\nJak działa alkohol? (115 102)\nNajgroźniejsza broń biologiczna (60 155)\nSkąd nazwy huraganów? (59 828)


Białoruś. Aleksander Łukaszenka i potajemne zaprzysiężenie. "Kto miał wiedzieć, to wiedział" - WP Wiadomości\naleksander Łukaszenkazaprzysieżenie prezydenta\nBiałoruś. Aleksander Łukaszenka i potajemne zaprzysiężenie. "Kto miał wiedzieć, to wiedział"\nBiałoruś. Aleksander Łukaszenka reaguje na falę niezadowolenia, jaka pojawiła się po jego zaprzysiężeniu, o którym media poinformowały po fakcie. Według niego inauguracja na stanowisku przebiegła zgodnie ze wszystkimi przepisami prawa.\nO sprawie informuje agencja BiełTA, która relacjonuje spotkanie Łukaszenki z ambasadorem Chin Cui Qimingiem.\n- Moim zdaniem spełniono wszystkie normy ustawodawcze. Ten, kto miał o tym wiedzieć, to wiedział - oznajmił Łukaszenka, nawiązując do swojego zaprzysiężenia. Według niego ceremonia przebiegła zgodnie ze wszystkimi przepisami prawa.\nBiałoruś. Tajna ceremonia Aleksandra Łukaszenki i burza wokół niej\nTego samego dnia wieczorem w wielu białoruskich miastach wybuchły manifestacje po tym, jak odbyło się potajemne zaprzysiężenie Aleksandra Łukaszenki. Mińsk, Brześć, Mohylew, Witebsk, Żodzina - to tylko niektóre z miejsc, gdzie doszło do protestów.\nWiele państw nie uznaje zaprzysiężenia Aleksandra Łukaszenki. Wśród nich znalazła się Polska.\nPrzypomnijmy: od 9 sierpnia na Białorusi trwają manifestacje związane z organizacją wyborów prezydenckich. Według białoruskich władz wygrał je Aleksander Łukaszenko, ale jest to kwestionowane nie tylko przez mieszkańców Białorusi, którzy od wielu tygodni protestują. Międzynarodowi przywódcy i obserwatorzy wskazują na to, że wybory wygrała Swietłana Cichanouska. OBWE powołało niezależną misję, by zbadać liczne przypadki łamania praw człowieka. Wśród nich są wymieniane: prześladowanie, tortury, przemoc seksualna.


Śmieszne teksty z 16.10.19. Demotywatory. Demoty.\nW trakcie zabaw łóżkowych z mężem zwichnęłam sobie biodro. Mam 28 lat i nie robiliśmy wtedy nic nadzwyczajnego fizycznie. YAFUD\nMoja dziewczyna przyszła do mnie do domu na zapoznawczą wizytę. Pies się na nią rzucił i zaczął wykonywać kopulacyjne ruchy. Moja mama poprosiła ukochaną o wyjście na chwilę bo chciałaby poważnie porozmawiać z psem w rodzinnym gronie. Następnie matka tłumaczyła Maksowi, że to niedozwolone zachowanie, że wiele razy mu to tłumaczyła i powinien się wstydzić. Parę razy zwróciła się do niego per "Synek", a dziewczyna stała cały czas za drzwiami i wszystko słyszała. Ostrzegałem ją, że moja rodzina jest dziwna, ale to było kwaśne nawet dla mnie. YAFUD\n« Śmieszne historie z poprzedniego dnia (2019-10-15)Śmieszne historie z następnego dnia (2019-10-17) »


Samodzielne wyprawy tramwajem nr 22 - Transport, Wycieczki po Mieście\nHome/Transport/Samodzielne wyprawy tramwajem nr 22\nTransportWycieczki po Mieście\nZamiast udawać się na objazd Pragi autobusem, skorzystaj z darmowej wycieczki tramwajem. Tramwaj nr 22 oferuje miłą przejażdżkę, aby poznać lepiej Pragę. Odbywa się ona średnio co 5 do 10 minut, a pasażerowie mogą do niej dołączyć lub odłączyć się, gdy chcą (wymagany jest bilet standardowy za 32 CZK, który ważny jest przez 90 minut).\nWejdź do tramwaju na Nowym Mieście, aby przejechać ponad rzeką w kierunku Mala Strana, następnie do zamku (tramwaj zatrzymuje się na przystanku Pohorelec). Zauważysz, jak proste jest korzystanie z tramwaju, zorientowanie się w terenie i płynne podróżowanie bezpośrednio do zamku (oszczędzając sobie podróż taksówką za 250 CZK i dużo potu).\nRozpocznij na przystanku Narodni Trida (na przeciwko przystanku metra noszącego tę samą nazwę, skorzystaj z tramwaju znajdującego się najbliżej metra, na tej samej stronie drogi, co supermarket Tesco). Ten tramwaj będzie turkotać i skręci wzdłuż Narodni Trida (Ulica Narodowa). Albo dlatego, iż wiele polecanych miejsc z noclegami i posiłkami znajduje się blisko przystanku na Namesti Miru (4 przystanki przed Narodni Trida), możesz rozpocząć swoją podróż właśnie tam.\nNastępnym przystankiem jest Narodni Divadlo i zauważysz Teatr Narodowy znajdujący się na przeciwko Cafe Slavia, zaraz przed tym, gdy tramwaj przekroczy rzekę. Spróbuj możliwości wynajęcia łodzi (wyspa posiada na nabrzeżach wypożyczalnie) razem z romantycznymi plażami i rozkoszuj się pięknymi widokami zamku. Czterysta jardów w górę rzeki, trudniejszy do zobaczenia, znajduje się Tańczący Dom, zaprojektowany przez Franka Gehry.\nKolejny przystanek, Ujezd, znajduje się na przeciwko parku. Zwróć uwagę na Pomnik Ofiar Komunizmu – spektakularną figurę z brązu, schodzącą w rogu na schody parkowe. Kolejka linowa zabierze Cię na Wieżę Petrin, w kształcie Wieży Eiffela.\nPóźniej tramwaj jedzie na północ od przystanku Hellichova, podróżując równolegle do Wyspy Kampa po prawej stronie (rzeki). Po lewej stronie tramwaj mija Kościół Panny Marii Zwycięskiej, uczęszczany przez pielgrzymów ze względu na jego “Dzieciątko Jezus z Pragi”. Następnie tramwaj zwalnia podróżując w górę i przekracza Rynek Mala Strana. Możesz zauważyć Most Karola po prawej stronie na końcu ulicy.\nPóźniej tramwaj zatrzymuje sie na najbliższym przystanku przy Moście Karola, Malostranskie Namesti. Znajduje się on na głównym rynku w Mala Strana, który charakteryzuje się Kościołem św. Mikołaja. Stąd możesz wędrować do Zamku na Hradczanach z ulicy Nerudova.\nPo lewej stronie, 15 jardów po przystanku Malostranska, znajduje się wejście do Ogrodów Pałacu Wallenstein. Po prawej stronie w parku i za Tobą, znajduje się nowoczesny memoriał walczących o wolność w Drugiej Wojnie światowej ( po tym most przebiega wzdłuż rzeki Wełtawy do Dzielnicy Żydowskiej, Josefov). Teraz tramwaj wkracza w najdłuższą trasę między stacjami- idealną dla kontrolerów biletów, aby złapać osoby podróżujące bez ważnego biletu. Po tym, gdy tramwaj zakończy wjazd do góry i bierze ostry zakręt w lewo, zauważysz Bramę Pisek lub Bramę Piaskową (Pisecka Brana) po prawej stronie, która jest jedną z kilku bram praskiego barokowego systemu fortyfikacji, który ciągle jest zachowany.\nKralovsky Letohradek jest następnym przystankiem. Natychmiast po drugiej stronie ulicy znajdują się Ogrody Królewskie i Królewski Pałac Letni, które aromatycznie prowadzą do publicznej toalety i do Zamku na Hradczanach.\nJeśli spieszysz się, by zobaczyć zabytki zamkowe, wysiądź na przystanku na Prazsku Hrad, aby znaleźć się na najbardziej bezpośredniej ścieżce do wejścia zamku. Jeśli masz dodatkowy czas, pozostań w pojeździe na ulubioną podróż z Pohorelec, opisaną pokrótce.\nKolejnym przystankiem są Brusnice i stąd możesz zobaczyć sąsiedztwo Nowy Świat (Novy Svet), obszar, który zatrzymał się w czasie, z drobnymi domkami i brukowanymi uliczkami, bez turystów ani sklepów ( aby dostać się tu z przystanku, przejdź przez mały park, posiadający statuę – delikatnie z przodu po lewej stronie – następnie kieruj się w dół schodami).\nTeraz tramwaj przejeżdża przez pasy zieleni stworzone wzdłuż pozostałości ścian miasta. Preferowaną drogą do zamku jest Phorelec, jak również przystankiem najbliższym do Klasztoru na Starahowie. Wyjdź tutaj, a wszystko znajduje się w dole. Alternatywnie złap tramwaj zmierzający w przeciwnym kierunku i odbądź tę samą podróż w odwrotnej kolejności.\nWydłużając drogę: Jeśli chcesz być świadkiem Pragi w czasie pracy, bez żadnych oznak turystów, pozostań w tramwaju przez 3 kolejne sklepy z francuskimi serami i owocami morza, sugerując się, iż ta okolica utworzona w latach 30. XX wieku jest obecnie zamieszkana przez młode, kosmopolityczne rodziny. Wstąp na dość tani, ale dobry jakościowo posiłek w “By the White Lion” znajdujący się po lewej stronie, gdy tylko opuścisz tramwaj, lub wybierz coś z szerokiej gamy ciasteczek makowych oferowanych przez małe kawiarnio- piekarnie wzdłuż drogi (obok sklepu z owocami morza). Możesz także przejść lub pojechać tramwajem do (dwa przystanki dalej w dół) spokojnego klasztoru benedyktynów, Brevnovsky Klaster. Położony on jest 5 przystanków po Pohorelec.\nSkonstruowany jest on w przyjemnym, prostym barokowym stylu i posiada dyskretną restaurację, ogród i cieszący się dobrą sławą Hotel Adalbert. Aby wrócić do zamku i klasztoru na Strahowie w każdym momencie złap tramwaj nr 22, który jedzie z powrotem w przeciwnym kierunku.\nKolacja z rejsem okrężnym\nPodróżowanie i poruszanie się w Czechach


Przygotowanie ziół – kiedy tak właściwie warto je stosować? – Kost Jack\nHome Zdrowie i Uroda ➞ Przygotowanie ziół – kiedy tak właściwie warto je stosować?\nZiołolecznictwo na długie lata odeszło w niepamięć, wyparte przez medycynę opierającą się na syntetycznej produkcji leków. Zioła uznano w owym czasie za mało pewny specyfik leczenia, a część autorytetów medycznych z przełomu XIX oraz XX w. twierdziła nawet, że są nadzwyczaj niezdrowe i trujące. Dzisiaj jednakże zioła z powrotem uzyskują stosowną sobie rangę we współczesnej medycynie to właśnie dzięki popularyzowaniu medycyny naturalnej.\nZioła należałoby jest stosować w przypadku wszystkich lżejszych schorzeń. Nie mają albowiem tak drastycznych incydentalnych środków działania jak większość farmaceutyków. Część współczesnych internistów oraz pediatrów zaleca nawet w przypadku infekcji korzystanie z ziół oraz wyraźnie odradza aplikacja antybiotyków.\nNa przykład, w przypadku infekcji oraz zapaleń gardła oraz migdałków czy anginy, lekarze polecają płukanki z szałwii, jaka ma silne działanie ściągające, bakteriobójcze i przeciwzapalne. Jednakowoż zdarza się często, że same zioła nie wystarczają i terapię należy wspomagać antybiotykami – wtenczas polecamy white widow. Polska jest krajem o niezwykle bogatej i różnorodnej faunie. Na jej terenie występuje nadzwyczaj wiele roślin o właściwościach leczniczych. Zioła w Polsce pojawiają się zarówno w naturze, np. na łąkach czy w lasach.\nZe względu na pomyślne warunki geograficzne także uprawia się je w hodowlach. Najpopularniejsze polskie zioła znajdują przeznaczenie również w medycynie, jak i w kuchni. Są to m.in. bazylia, tymianek, kminek, koper, pietruszka, majeranek, rumianek, szałwia, tymianek i mięta.\nPrzetwarza się je, np. suszy lub mieli i wyprzedaje następnie w formie przypraw lub również wiąże w pęczki oraz sprzedaje się je w naturalnej formie. Z wielu ziół produkuje się też napary i herbaty, np. z szałwi i rumianku. Inne kultowe i cenione polskie zioła to dzika róża, jałowiec, brzoza, pokrzywa, podbiał, kasztanowiec, krwawnik, lipa, mniszek lekarski, babka lancetowata, głóg dwu oraz jednoszyjkowy, borówka czernica. Odnajdują przeznaczenie przede wszystkim w medycynie naturalnej, głównie w fitoterapii oraz aromaterapii.


Firma Produkcyjna Hellux to przedsiębiorstwo z szerokim wyborem oświetlenia dekoracyjnego do wnętrz pomieszczeń na rynku. Jesteśmy kojarzeni z wysokieą jakością obsługi oraz zaangażowaniem pracowników w dostarczeniu najwyższej klasy rozwiązań.Nasza firma nieustannie stawia na rozwój i poszerzanie wachlarza oferowanych produktów jak i usług, dlatego w naszym sklepie można skorzystać z fachowego doradztwa oraz pomocy profesjonalnych projektantów oświetlenia. Specjalizujemy się w produkcji lamp oświetleniowych do pokoju dziennego, jadalni, kuchni, korytarzu jak i do pokoju dziecięcego. Naszym atutem jest produkcja różnego rodzaju lamp, między innymi posiadamy w sprzedaży lampy sufitowe, żyrandole, lampy szklane, oczka sufitowe, kinkiety, lampy stołowe, lampy dziecięce, lampy LED, lampy podłogowe. Wykonane z najlepszego gatunku materiału, potwierdzone Certyfikatami. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą sklepu jak i promocjami.\nkolor: błękitny-naturalne drewno-błękitny\nFiore LED 9550125


Tu jesteś: Strona główna / Internet / Opieka informatyczna firm - czy warto z niej skorzystać?\n2018-02-27 / Tagi: usługi informatyczne opieka it dla firm obsługa informatyczna firm z w opieka it warszawa\nZakres prac, jaki obejmuje opieka informatyczna dla firm, jest obszerny i dotyczy segmentów, na które zwykle nie zwracamy uwagi. Czy powierzenie zadań obcej firmie jest dobrym rozwiązaniem? Okazuje się, że tak, ponieważ solidna opieka informatyczna nie tylko pozwoli zaoszczędzić cenny czas, ale i może uchronić przed kolosalnymi błędami.\nNadzór nad archiwizacją danych\nPrzede wszystkim opieka IT obejmuje przechowywanie danych do czasu, aż przestaną być one potrzebne. Dba się o to, aby dane były przechowywane na kilku nośnikach, w określonych formatach otwieranych przez programy ułatwiające ich przeglądanie. Pracownicy takiej firmy mają zadbać o to, aby żadne ważne dane nie uległy zniszczeniu. Ponadto opieka informatyczna obejmuje również tworzenie różnych zabezpieczeń, dzięki którym osoby nieupoważnione nie mają dostępu do określonych informacji. Zabezpieczenia takie trudno obejść, co gwarantuje ochronę danych osobowych klientów firmy. Ponadto wszelkie ataki hakerskie z zewnątrz są na bieżąco sprawdzane i eliminowane, co również zwiększa w tym przypadku bezpieczeństwo.\nJak wiadomo, żaden program nie działa idealnie. Czasem zdarzają się różne błędy, które sprawiają, że korzystanie z poszczególnych funkcji jest utrudnione albo niemożliwe. Niestety błędy informatyczne mogą rozwiązywać jedynie osoby, które się na nich znają. Do takich ludzi należą pracownicy doświadczonej warszawskiej firmy o nazwie Netadvance, oferującej kompleksową opiekę informatyczną. Wszelkie szczegóły dotyczące specyfiki wykonywanych usług dostępne są na: https://netadvance.pl/.\nJeżeli jednak firma decyduje się na zatrudnienie osób, które będą sprawowały opiekę IT, to właśnie one będą dbały o to, aby wszelkie błędy i problemy związane z siecią informatyczną były na bieżąco rozwiązywane. Warto zauważyć, że taka opieka obejmuje również pomoc telefoniczną, zdalną. Nie jest więc konieczne, aby specjalista przyjechał do firmy, aby naprawić błąd. Zazwyczaj dostęp do systemów informatycy mają na swoich komputerach, aby na bieżąco móc naprawiać wszelkie nieprawidłowości.\nW dzisiejszych czasach większość firm funkcjonuje również w internecie. Jednak z tym jest związana konieczność prowadzenia strony internetowej, jej projektowania i dodawania różnych opcji i nowości. Firma Netadvance z Warszawy, o której już była mowa, zagwarantuje sprawne funkcjonowanie strony internetowej przedsiębiorstwa oraz umożliwi jej modyfikację. Szczegóły realizacji związanych z webdesignem dostępne są na: https://netadvance.pl/webdesign/.\nFirma nie tylko zaprojektuje stronę internetową, ale również będzie sprawowała nad nią stały nadzór. Jest to niezwykle istotne - wszelkie błędy związane z funkcjonowaniem strony należy bowiem eliminować od razu. Nie można pozwolić sobie na to, aby proces zakupu produktu bądź usługi przez internet funkcjonował nieprawidłowo. Firma na takich błędach może nie tylko bardzo wiele stracić, ale również odstraszyć od siebie niezadowolonych klientów. Dlatego należy zadbać o to, aby wszystko funkcjonowało bez zarzutu.


EOK po Formach przestrzennych\n6 września 2013 r. w Galerii EL Elbląska Orkiestra Kameralna pod batutą Maestro Marka Mosia zaprezentowała publiczności „Muzykę Form Przestrzennych”. Pomimo upływającego czasu koncert kameralistów wciąż jest przez media wspominany i komentowany.\nUtwór stworzył specjalnie dla Orkiestry Cezary Duchnowski, urodzony w Elblągu kompozytor muzyki elektroakustycznej. W koncercie wzięli udział znakomici artyści: Agata Zubel (głos), Andrzej Bauer (wiolonczela elektryczna) oraz Marcin Rupociński (wizualizacje).\nPomimo upływającego czasu koncert kameralistów wciąż jest przez media wspominany i komentowany.\nRedaktorka dwumiesięcznika „Twoja Muza”, Katarzyna Chmura, w ten sposób pisze o wykonaniu muzyków: „Dyrygent świetnie zbudował dramaturgię utworu, dokładnie wypracowując wszystkie detale, a elbląscy muzycy dobrze go opanowali, okazując się przy tym wrażliwym organizmem muzycznym. Wykonanie powstałego w 1961 r. dzieła Szostakowicza, utworu niemal współczesnego, było kolejną okazją do zaprezentowania publiczności możliwości Elbląskiej Orkiestry Kameralnej pod batutą Marka Mosia, ale miało przygotować ją do prawykonania kompozycji Duchnowskiego stworzonej z wykorzystaniem najnowocześniejszych środków wyrazu. [...] Robiło to imponujące wrażenie. [...] Był to niezwykle interesujący przykład wykorzystania nowych technologii na rzecz synkretyzmu sztuk”.\nRównież czasopismo „Ruch Muzyczny” chwali elbląskich kameralistów: „Wykonawcy płynnie przejmowali od siebie myśli muzyczne i błyskawicznie uzgadniali podział ról. Utwór był zarazem zróżnicowany, jak i brzmieniowo monochromatyczny” – napisała redaktorka, Agnieszka Grzybowska.\nInspiracją dla utworu była jedna z największych atrakcji Elbląga, czyli kolekcja ponad 50 form przestrzennych w Otwartej Galerii na terenie miasta.\nElbląska Orkiestra Kameralna pragnie podziękować wszystkim melomanom za udział w tym wyjątkowym wydarzeniu.\nrecenzje w mediach ogólnopolskich- tak pochlebne, niewątpliwy plus dla naszej Orkiestry


Red Dead Redemption 2: Ultimate Edition | CDP.pl\nData premiery 30-10-2019\nWydawca Rockstar - RDR2\nPamięć na dysku: 150 GB\nLicencja użytkownika znajduje się w grze i na stronie www.rockstargames.com/pl/eula. Warunki korzystania z usług sieciowych znajdują się pod adresem www.rockstargames.com/socialclub. Nieprzenoszalny dostęp do elementów specjalnych, takich jak ekskluzywna zawartość online, zawartość do odblokowania, zawartość do pobrania, usługi i funkcje, usług w trybie wieloosobowym lub dodatkowej zawartości może wymagać wprowadzenia jednorazowego kodu, dodatkowej opłaty oraz/lub rejestracji konta sieciowego (od 13 lat). Dostęp do elementów specjalnych może wymagać połączenia z internetem i nie być dostępny dla wszystkich użytkowników lub być okresowo niedostępny. Funkcje mogą ulec zablokowaniu, modyfikacjom lub być oferowane na zmienionych zasadach bez wcześniejszego powiadomienia użytkownika. Łamanie postanowień umowy użytkownika końcowego, kodeksu postępowania oraz innych zasad może skutkować ograniczeniem lub zablokowaniem dostępu do gry bądź usług sieciowych. Aktualne informacje można uzyskać od obsługi klienta oraz pomocy technicznej na stronie https://support.rockstargames.com/pl. Ta gra jest fikcyjna. Może przedstawiać osoby, miejsca, firmy, grupy, wydarzenia, budynki i inne elementy, które przypominają te istniejące w realnym świecie, nie są one jednak w żaden sposób powiązane z tą grą, a sposób ich przedstawienia nie oddaje stanu faktycznego. Twórcy, wydawcy i licencjodawcy gry w żaden sposób nie nakłaniają i nie zachęcają do jakichkolwiek zachowań. Nieupoważnione kopiowanie, modyfikowanie, programowanie zwrotne, dekompilowanie, przesyłanie, wyświetlanie w miejscach publicznych, wypożyczanie, pobieranie opłat za grę lub łamanie zabezpieczeń przed kopiowaniem jest zabronione i narusza postanowienia licencji użytkownika końcowego. Nabywanie, korzystanie i aktywacja podlega określonym ograniczeniom. Wejdź na www.rockstargames.com/eula i www.rockstargames.com/legal, aby uzyskać dostęp do licencji użytkownika końcowego i warunków korzystania.\nRockstar Games, Inc. ©2005 – 19. Rockstar Games, Red Dead Redemption, R*, Redemption, Red Dead, Dead Eye są chronionymi prawem autorskim znakami i logotypami Take-Two Interactive. Nazwa Dolby i symbole podwójnej litery „D” są znakami handlowymi Dolby Laboratories. Wszystkie inne znaki i znaki handlowe należą do ich właścicieli. Wszystkie prawa zastrzeżone.\nInstalacja, aktywacja i rozgrywka sieciowa wymagają aplikacji Rockstar Games Launcher i zalogowania się do Rockstar Games Social Club (od 13 lat). Aktywacja, rozgrywka sieciowa i okresowa weryfikacja użytkowników wymagają połączenia z internetem. Wśród wymaganego dodatkowego oprogramowania jest m.in. Rockstar Games Launcher, DirectX, Microsoft Visual C++ 2015-2019 Redistributables (x64), Chromium Embedded Framework i Rockstar Games Social Club Framework. Potrzebne jest także oprogramowanie uwierzytelniające, które sprawdza konfigurację sprzętową pod kątem dostępu do określonych usług, zarządzania prawami cyfrowymi oraz licencjami, wsparcia technicznego, wymagań sprzętowych i nie tylko.\nWymaga połączenia z internetem i aplikacji Rockstar Games Launcher. Rejestracja zawartości ograniczona jest do jednego konta Rockstar Games Social Club (13+); jednocześnie do konta Social Club może być zalogowany tylko jeden komputer PC; zawartość jest nieprzenoszalna; konta Rockstar Games Social Club są nieprzenoszalne.\nZawartość do pobrania i zmiany w oprogramowaniu wprowadzane po premierze mogą zmienić wymagania sprzętowe gry. Aby uzyskać informacje na temat obecnie obsługiwanych podzespołów, należy zapoznać się z informacjami dostarczanymi przez producenta oraz zawartymi na stronie www.support.rockstargames.com/pl. Niektóre podzespoły, np. układy mobilne, zintegrowane i karty graficzne AGP, mogą nie być obsługiwane. Niewymienione konfiguracje sprzętowe mogą nie być wspierane przez wydawcę.\n"Red Dead Redemption 2: Ultimate Edition" wciąż czeka na pierwszą opinię.


Wrocław • Osobowice • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Wrocławiu\n1 warsztatów z Wrocławia na osiedlu Osobowice\nTurbosprężarki osiedle Osobowice Sklep\nJak w Wrocławiu w dzielnicy Osobowice naprawię turbinę?\nTurbinę w Wrocławiu na osiedlu Osobowice można naprawić w autoryzowanych pracowniach naprawy układów doładowania albo skontaktować się telefonicznie oraz uzgodnić wysyłkę kurierem.\nW jaki sposób odbywa się regeneracja turbo w Wrocławiu na osiedlu Osobowice?\nOdbieramy turbosprężarkę pocztą lub dostarczamy turbo do serwisu regeneracji na osiedlu Osobowice.\nJaka jest cena naprawy turbosprężarki w Wrocławiu w dzielnicy Osobowice?\nKoszt regeneracji turbosprężarki związany jest od poziomu uszkodzenia elementu. Sprawdzenie turbosprężarek wykonujemy za darmo.\nJak doręczyć turbiny do firmy zajmującej się regeneracją w Wrocławiu na osiedlu Osobowice?\nNajlepiej turbiny wysłać do pracowni w Wrocławiu na osiedlu Osobowice za pomocą kuriera jakiego możemy Państwu umówić aczkolwiek naturalnie zachęcamy do osobistej wizyty w przedsiębiorstwie gdzie można sprawdzić jak odbywa się proces regeneracji turbo.\nJakie turbosprężarki da się oddać do naprawy w Wrocławiu na osiedlu Osobowice?\nJakie są sygnały niesprawności systemów doładowania które można remontować w Wrocławiu na osiedlu Osobowice?\nDlaczego opłaca się postawić na zakłady z Wrocławia w dzielnicy Osobowice i nasz serwis?\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek - Wrocław, Osobowice\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Wrocławiu, dzielnica Osobowice 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Osobowice, w Wrocławiu 285 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Osobowice, w Wrocławiu 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Osobowice w Wrocławiu) 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Osobowice w Wrocławiu 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (dzielnica Osobowice)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Wrocławiu, dzielnica Osobowice Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Osobowice, w Wrocławiu Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Osobowice, w Wrocławiu Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Osobowice w Wrocławiu) Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Osobowice w Wrocławiu Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nByków (kod pocztowy 55-095), powiat wrocławski\nLeśna (kod pocztowy 59-820) z województwa dolnośląskiego\nKrośnice (kod pocztowy 56-320), województwo Dolnośląskie\nASO Alfa Romeo pod Mszaną Dolną (kod pocztowy 34-730)\nCzyszczenie turbin w Otmuchowie (kod pocztowy 48-385)\nMontaż turbosprężarki pod Nową Brzeźnicą (kod pocztowy 98-331)\nRemont turbin w Staniątkach (kod pocztowy 32-003)\nPaczkomaty na osiedlu Osobowice:\nNa osiedlu Osobowice można skorzystać do wysłania turbosprężarki do regeneracji z jednego w punktów podanych poniżej.\nwrocławski Osobowicka WRO05B Pokaż na mapie Wyszukaj


Parafia św. Tekli w Dobrzycy - Bractwo Św. Anny\nWedług pierwszej zachowanej księgi wpisowej, „Bractwo Pospolite p.w. Świętej Anny” powstało 4 sierpnia 1780 r. Bractwo liczyło 60 członków.\nKsiądz Kurkiewicz zorganizował zebranie 17.07.1785r. podczas którego uchwalono 10 paragrafów ustalających prawa i obowiązki braci, a między innymi paragraf 7 postanawia, że członkowie mają prawo głosu dopiero po 3 latach, paragraf 9 ustala wpisowe w wysokości 1zł i 10 fenigów za wpisanie do książki oraz 12zł albo 5 funtów wosku, beczkę piwa i 1 rok usługi kościelnej. Ustalono też karę za złamanie obowiązków brata, która będzie egzekwowana za pomocą „Przewielebnej Policji”\nPisarze braccy mieli tylko sobie znany sposób aktualizacji ewidencji poprzez co ustalenie liczebności Bractwa według księgi wpisów nie jest możliwe. Księga wpisów kończy się na dacie 09.06.1932r. Jedynie ewidencja opłat wskazuje, że w latach:\n1860-1868 było 72 braci\n1869-1892 było 121 braci\n1893-1911 było 130 braci\n1912-1925 było 112 braci\nOd roku 1921 został uproszczony tryb przyjmowania członków – nie potrzeba już rekomendacji.\nBractwem zarządzali cechmistrze, przy pomocy zastępców i braci stołowych – wybierani na zebraniach ogólnych. W latach ostrej antypolskiej polityki Prus, kiedy Kościół dostał się pod nadzór administracji cywilnej, cechmistrze byli zatwierdzani przez burmistrza. W protokołach wyborów figuruje podpis burmistrza Paternowskiego, gorliwego wykonawcy Pruskich zarządzeń w latach 1832-1840.\nWedług księgi wpisowej ustalono poczet cechmistrzów:\nOd ?-1787 Bartłomiej Norowski\n1788-1788 Urban Sosyński\n1789-1793 Augustyn Sokalski\n1794-1808 Antoni Cwikliński\n1809-1815 Jakub Bąborowicz\n1816-1820 Andrzej Gałczyński\n1821-1824 Jan Klayber\n1825-1827 Mateusz Szukalski\n1828-1830 Józef Dupczyński\n1831-1834 Bonawentura Unisławski\n1835-1842 Józef Murawski\n1843-1848 Makary Klinowski\n1849-1853 Kazimierz Chrobot\n1854-1854 Maciej Szukalski\n1855-1864 Tomasz Jerszyński\n1865-1901 Kacper Banaszyński\n1901-1946 Piotr Radowicz\n1946- ? Piotr Rostalski\n?-1986 Piotr Bandulet\nW dniu 7.10.1986 zostaje wybrany Wojciech Szukalski\nKobiety w Bractwie\nOd czasów cechmistrza Kacpra Banaszyńskiego do bractwa rozpoczęto przyjmować kobiety. Na przestrzeni lat 1881-1930 było ich 10:\n26.12.1881 – Agnieszka Strzelec\n26.12.1881 – Apolonia Biernat\n26.12.1881 – Antonina Bonczyk\n15.10.1882 – Jadwiga Bielska\n19.09.1909 – Pelagia Germaziak\n23.01.1910 – Franciszka Gulcz\n15.06.1916 – Władysława Kunicka\n11.03.1920 – Agnieszka Szczepaniak\n04.02.1930 – Zofia Borowicz\nDo roku 1903 Bractwo działało według statutu uchwalonego 17.07.1985. Na początku roku 1904 proboszcz dobrzycki ks. Niziński, wbrew faktowi oczywistemu, historycznie udokumentowanemu zanegował istnienie Bractwa jako bractwa ponieważ nie miało erekcji władzy kościelnej. Opracował więc nowy statut który został zatwierdzony przez arcybiskupa Floriana Stablewskiego w dniu 09.02.1904r. Tym sposobem Bractwo zostało odmłodzone o przeszło 100 lat.\nW okresie wojny działalność Bractwa została zawieszona.\nPierwsze zebranie po wojnie odbyło się 05.06.1945r. Bractwo liczyło w ów czas 20 członków. Wielu umarło lub zginęło podczas okupacji. Na drugim zebraniu w dniu 25.06.1946r. wybrano nowego cechmistrza Piotra Rostalskiego oraz zastępcę Piotra Banduleta. Uchwalono też postawić krzyż na grobie zmarłego w dniu 02.04.1946r. długoletniego cechmistrza Piotra Radowicza. W tym roku Bractwo liczyło 36 braci. Zebrania odbyły się jeszcze w roku 1947 i 1948. Bractwo liczyło 42 członków.\nNiestety od roku 1949 nie ma już protokołów. Jedyny ślad to rozliczenia kasowe do roku 1950. Po tym roku nie ma już żadnych akt dot. Działalności bractwa. Przyczynił się do tego komunistyczny reżim, prześladujący każdego człowieka związanego z Kościołem. Jedynie kilku braci wiernych św. Annie obsługiwało ołtarze i procesje. Jako chwalebny przykład należy wymienić brata Piotra Banduleta, który po śmierci cechmistrza Piotra Rostalskiego, jako jego zastępca sprawował tę funkcję aż do późnej starości, przyczyniając się między innymi do reaktywowania Bractwa. Dzięki niemu zachowały się księgi brackie. Dnia 07.10.1986r. w święto Matki Boskiej Różańcowej, reaktywowano Bractwo Świętej Anny. Zapisało się 41 członków. Na jego czele stoi Wojciech Szukalski. Bractwo nie kieruje się już ani starym z 1785 roku ani z 1904 roku statutem.\nW roku 1988 poświęcony został sztandar Bractwa.


Mała wielka pielęgnacja zębów...linia parodontosis od Tołpy. ~ In my secret world...\nTradycyjnie już dla produktów Tołpy mieści się ona w aluminiowej tubce - takie opakowanie nie zasysa powietrza i bakterii, dzięki czemu produkt dłużej pozostaje w pełni bezpieczny. Aplikacja przebiega bezproblemowo, materiał jest dość giętki i nie ma problemów z wyciśnięciem na szczoteczkę wymaganej ilości pasty.\nPasta ma dość gęsta konsystencję, nie spływa ze szczoteczki. Jej neutralny, jasnobeżowy kolor to zasługa naturalnych ekstraktów z ziół, zawartych w składzie. Pieni się przyzwoicie, choć jeśli ktoś lubi obfitość piany może poczuć się ciut zawiedziony ;) Ja akurat nie przepadam, więc jak dla mnie jest jej w sam raz :)\nProdukt ma delikatny i ciekawy zapach - tuż za miętą wyczuć można lukrecję, którą ja osobiście bardzo lubię :) Po głębszym zaciągnięciu w aromacie odkryjemy również szałwię i rumianek. Te trzy składniki mają działanie łagodzące i antybakteryjne, czego dowiedzieć się można z kartonika, w który zapakowana jest tubka.\nOpakowanie bliźniaczo podobne do tego, w którym znajdziemy pastę. I w tym wypadku kartonik pełen jest ciekawych i przydatnych informacji - jeśli chodzi o Tołpę zawsze czytam je "od deski do deski" - są podane w przystępny i interesujący sposób :) Na ogromny plus zasługuje również fakt, że zarówno żel jak i pasta są fabrycznie "zaplombowane" - przebijamy osłonkę przed pierwszym użyciem.\nKolor żelu przyciąga oko - lekko bursztynowy, zupełnie niespotykany w tego typu produktach. Jeśli chodzi o zapach, to i tutaj na pierwszym planie znajdziemy miętę, choć aromat jest ciut bardziej wyrazisty. Podobnie rzecz ma się ze smakiem żelu - jest bardziej zdecydowany choć utrzymany w tej samej nucie co pasta. Co do konsystencji także nie mam zastrzeżeń, mogę powiedzieć że jest idealna :)\nW składzie żelu nie znajdziemy fluoru - to wszystko z myślą o osobach uczulonych na ten pierwiastek. Jednak bez obaw, producent zastąpił go xylitolem, który równie dobrze przeciwdziała próchnicy. Prócz niego produkt bogaty jest w roślinne składniki aktywne i łagodne substancje pieniące, a wolny z kolei od alergenów, sztucznych barwników i innego "dobrodziejstwa" - ode mnie duży plus :)\nLinia parodontosis ma za zadanie przeciwdziałać parodontozie oraz krwawieniu dziąseł. O ile ten pierwszy problem mnie nie dotyka, tak krwawiące dziąsła czasami potrafią spędzić mi sen z powiek ;) Z czystym sumieniem muszę przyznać, że odkąd stosuję pastę i żel kwestia ta została wyeliminowana praktycznie do zera. Oba produkty łagodzą i regenerują podrażnienia i stany zapalne, wzmacniają odporność dziąseł na uszkodzenia. Ich działanie jest łagodne i równocześnie niezwykle skuteczne, dobrze czyszczą zęby, nie przesuszają śluzówki a wręcz delikatnie ją nawilżają. Doskonale odświeżają oddech i utrzymują jamę ustną w nienagannym stanie przez długi czas. Polecam serię z czystym sumieniem, u mnie na pewno zagości na dłużej :)\nDostępność: dobra - drogerie zarówno sieciowe (Rossmann) jak i te mniejsze ; internet (Sklep Tolpa.pl)\nanushka 25 kwietnia 2013 08:22\nnie wiedziałam że Tołpa ma pasty do zębów\nUnknown 25 kwietnia 2013 08:40\nno no ja też nie miałam pojęcia :D aż do dziś :)\nczarnulkaa 25 kwietnia 2013 09:33\nskusila bym sie na nie chetnie;)\nSylwia 25 kwietnia 2013 09:36\nMoja pasta już się skończyła, ale kupowałam taką dla mamy i teraz będę musiała znowu skoczyć do Laboo po pastę dla siebie :) Bardzo ją polubiłam i nie chcę już zmieniać na inną.\nBalbina Ogryzek 25 kwietnia 2013 10:03\nfajne zdjęcia zrobiłaś :))\nUnknown 25 kwietnia 2013 10:36\npopieram dobra jakość zdjęć .\nMałgorzata Palka makeup artist 25 kwietnia 2013 10:53\noj to cos dla mnie, moja ząbki maja wiele do zyczenia.....cudowna recnzja kochana\nmysieuszka 25 kwietnia 2013 11:17\nrównież chwale sobie te produkty, fajna alternatywa dla zwykłych past :)\nPestka 25 kwietnia 2013 13:31\nCena przystępna, produkt ciekawy... dlaczego go nigdzie nie widziałam?!\ndokładnie ja też nie wiedziałam o tołpowych pastach do zębów\nTesterka 25 kwietnia 2013 16:39\nNiestety pomimo młodego wieku mam problem z odsłanianiem się szyjek zębowych... także takie produkty to coś dla mnie.\noooo, nie słyszałam o pastach Tołpy:)\nSheLazy 25 kwietnia 2013 17:28\nteż do niedawna nie wiedziałam o pastach, prezentują się fajnie, szkoda że nigdzie ich nie widziałam ;/\npirelka 25 kwietnia 2013 19:38\nNigdy nie myślałam ją kupić, ale czytałam wiele dobrego ;)\nMTTEAM 25 kwietnia 2013 19:38\nJuż samo opakowanie przyciąga wzrok...:)\nMargaretka 25 kwietnia 2013 21:02\noj, coś dla mnie, a nie wiedziałam, że takie pasty robi Tołpa :)\nUnknown 25 kwietnia 2013 22:32\nJeszcze nigdy w sklepach nie widziałam past z Tołpy :)


Lamnia / Noże i noże składane / Miecze, katany, szable / Cold Steel 1796 Light Cavalry Saber, leather\nDlaczego warto zamawiać u nas? BEZPŁATNA wysyłka Lamnia oferuje bezpłatną dostawę w przypadku zamówień powyżej 114,15 $ (100,00 €)! Bez względu na rozmiar i wagę paczki przy kasie nie zostaną doliczone żadne koszty dostawy, jeśli wartość zamówienia przekracza 114,15 $ (100,00 €). Szybka wysyłka Zamówienie spakujemy i prześlemy tego samego dnia, jeśli zostanie ono złożone do 12:00 czasu fińskiego (GMT+02:00), a wszystkie zamówione pozycje są dostępne. Zamówienia złożone w weekend są zwykle wysyłane w poniedziałek. Obsługa klienta Z naszym działem obsługi klienta możesz skontaktować się za pośrednictwem czatu online, formularza kontaktowego lub poczty e-mail! Dokładamy wszelkich starań i odpowiadamy na wszystkie zapytania w ciągu kilku godzin w dni robocze! Bezpieczne zakupy Nasz cały sklep internetowy jest chroniony za pomocą 256-bitowego standardu szyfrowania SSL. Po przejściu na strony płatności nasi partnerzy, PayPal i Nets, dopilnują pełnego bezpieczeństwa transakcji! Możliwość zwrotu Każdy może zmienić zdanie! Możesz zwrócić nieużywany produkt w oryginalnym opakowaniu w ciągu 14 dni. Produkt możesz wymienić na inny lub otrzymać zwrot pieniędzy. Zwrot kosztów towaru, wysyłki do odbiorcy i ewentualnych podatków zostanie przyznany, jednak koszt wysłania produktu do nas nie zostanie zwrócony. 266,04 $ w tym. PTU 0% Producent:\n1796 Light Cavalry Saber, leather Nr przedmiotu:\n266,04 $ Wysyłka: 0,00 $ Razem USD: 266,04 $* Razem EUR: 233,06 € * Klientów obciążamy w walucie EUR. Wymianę waluty przeprowadzi bank, stosując własny przelicznik. Ostateczna kwota do zapłaty może różnić się od powyższej wyceny.\n266,04 $ w tym. PTU 0% Producent:


Zwycięstwo Trumpa, demokraci w rozsypce... | Nasze Blogi\nWysłane przez Jacek K.M. w 09-02-2020 [08:55]\nSzlifowanie diamentu nienawiści i kłamstwa skończyło się wywrotką z kulminacyjną sceną harakiri z podstarzałą liderką Demokratów drącą na strzępy federalny dokument przemówienia prezydenta Trumpa w szale politycznej dewastacji. Speaker Nancy Pelosi z pewnością należy się przysłowiowy odpoczynek w Ciechocinku. Polityka bywa krwawym sportem, widocznie tym razem jej nie wyszło (choć jej córka oznajmiła, że jej mamusia jest tak przebiegła, że mogłaby uciąć ci głowę, a ty byś dalej się uśmiechał), albo jej modlitwy o “pomyślność” Trumpa (tak mówiła do naiwnych) nie zostały wysłuchane. Inaczej mówiąc był to wspaniały tydzień dla Trumpa i totalne niepowodzenie dla Demokratów. Impeachment odszedł w czeluść historii. Miał zniszczyć Trumpa, jednak zniszczył tylko Joe Bidena poprzez naświetlenie korupcji na najwyższym szczeblu wśród polityków i Deep State.\nMoże architekci impeachmentu tak naprawdę zajmowali się grą na prezydenckie wybory 2020 r.? I nie chodziło o Trumpa, ale o wylansowanie kandydatów z których grona wyłoniony zostanie przeciwnik republikańskiego Trumpạ? Impeachment nie mógł się udać. Nie dość, że do jego powodzenia potrzebne było ⅔ senatorów (przewaga Republikanów 53 do 47 Demokratów), to jeszcze praktycznie zatrzymał regularną pracę Kongresu. W akcie oskarżenia niestety nie było “mięsa” , nie było trupa w szafie, czy w lodówce, nie było worków z pieniędzmi, a nawet seksu! Doszło do tego, że oskarżający kongresmen Adam Schiff z Kalifornii, zasiał niepewność, czy czasem Trump aby wygrać w wyborach nie odda Putinowi Alaski! Kompletna żenada.\nZ republikańskich senatorów w jednym z dwu głosowań tylko Mitt Romney (mormon) przeszedł na stronę demokratów. Romney mało co nie wygrał prezydentury w starciu z ówczesnym prezydentem Obamą, ale wymiękł w czasie walki i przegrał. Jest bogaty, przystojny, ale niezręczny i zbyt miękki. To interesujące, że należy on (podobnie jak ś.p. John McCain) do Republikanów, którzy walczą ostro z innymi konkurentami z Partii Republikańskiej, ale z Demokratami walczą zawsze “rycersko” i przegrywają. Chciał u Trumpa zostać Sekretarzem Stanu, ale Trump mu odmówił...\nCzym jest dzisiejsza Partia Demokratyczna? Skoro dzisiejsza Partia Republikańska jest Partią Demokratyczną z okresu prezydenta J.F. Kennedy, to dziś demokraci są zlepkiem socjalistów i komunistów. Osławiony Joe Biden (b. wiceprezydent w administracji Obamy) jest przedstawicielem umiarkowanego, skorumpowanego skrzydła partyjnego, czyli w miarę stetryczały, bezideowy, sympatyczny starszy wujek Joe, mocno przytulający się do zdjęć do co wdzięczniejszych i urodziwych panien. Biden niestety daje świadectwa na rodzinną korupcję (pisze o tym Peter Schweizer: “Secret Empires: How the American Political Class Hides Corruption and Enriches Family and Friends”) totalne rozkojarzenie i demencję. Może jednym z celów impeachmentu było wyeliminowanie z gry uncle Joe?\nPartia Demokratyczna z wdzięcznym uporem zaciska sobie powróz na szyję. Najogólniej mówiąc, historycznie jest to partia rasistowska (przeciwna Republikanom Lincolna) , która dokonała powierzchniowej rewolty, aby stanąć na czele interesów swoich ofiar i zarazem oddać się w ramiona światowych sił postępu. Uogólniając przypomina PZPR w PRL, której opływający w tłuszczyk liderzy ciągle upierali się, że reprezentują interesy pracujących i najbiedniejszych oraz tych którym się w życiu nie powiodło. Takie jaja! Jednak tak jak w Polsce , tak i w Ameryce jest sporo zdezorientowanych, czy bezmyślnych ludzi, którzy dają się im nabrać…\nNa tym świecie wszystko logicznie biorąc ma swoją przyczynę i skutek. Rządy radykalnego, komunizującego prezydenta Baracka Husseina Obamy spowodowały sprzeciw i właśnie dlatego prezydentem w ramach prawa akcji i reakcji nie został lelum polelum Jeb Bush, ale ostry kontrrewolucjonista Donald J. Trump.\nKiedy Trump zgłosił swoją kandydaturę wielu ludzi myślało, że ten podstarzały playboy, o ego płonącej Australii tylko chce podbić własną cenę i wizerunek. Przyszło zdumienie, że on tak na serio, co jednak opóźniło zbudowanie uderzenia przez komitet wyborczy Hillary Clinton. Można powiedzieć, że facet sprytnie hipersonicznie przedarł się między twierdzami Clinton. Był spadochroniarzem, facetem spoza polityki, co zapewniło mu pewną bezkarność zdezorientowanych zabetonowanych blokujących umocnień establishmentu. W pewnym sensie Trump dokonał prywatno- gangsterskiego napadu na władzę i to najwyższą. Oczywiście nie miał długiej ławki i na urzędach zatrudniał biurokrację pozostałą po Obamie, bądź zwolenników ludzi swoich pokonanych przeciwników z Partii Republikańskiej. Dlatego od pierwszego dnia prezydentury wszczęto akcję pozbycia się Trumpa...\nJednak dziś to Trump jest liderem Partii Republikańskiej, której przywrócił odwagę i nabiał. Dotąd lewackie media alfabetyczne wmawiały nam, że dni republikanów już minęły, tak jak minęły dni dominacji w amerykańskiej polityce “białych” polityków. Stąd otwarte granice, karawany uchodźców z Ameryki Centralnej, akceptacja nielegalnie przebywających w USA ludzi, a nawet tworzenie sytuacji prawnych w których nielegalni mogliby głosować (oczywiście na Demokratów).\nTrump po zakończeniu niesławnego impeachmentu i po wygłoszeniu dorocznego orędzia o stanie Państwa, wziął się za oczyszczanie waszyngtońskiego środowiska z tych którzy go zdradzili. W pierwszym akcie wyrzucił bliźniaków ppłk. Vindman (rosyjscy Żydzi, którzy przybyli do US będąc dziećmi) z Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a następnie ambasadora przy Unii Europejskiej Gordona Sandland wywodzącego się z rodziny gdańskich Żydów. Pewnie to nie koniec.\nDemokraci tak zachachmęcili w prawyborach w stanie Iowa, że do dziś nie znane są wyniki wyborów, choć podaje się dwóch zwycięzców: 78 letniego wnuczka Ziemi Beskidzkiej starego komucha Bernie Sanders (który swego czasu w podróż poślubną udał się do Związku Sowieckiego!) i 38 letniego geja z Indiany Pete’a Buttigiega, który mieni się być bardziej umiarkowanym socjalistą. Sanders dochował się młodych zwolenników, głównie studentów, którzy uwierzyli w socjalizm. Na czas wyborów ten “oficjalny” socjalista zbliżył się do Demokratów. Reszta Demokratów również ma podobne poglądy, ale ze względu na wyborców udają bardziej umiarkowanych, natomiast Bernie wali socjalistyczną rewolucją prosto w oczy. W poprzednich wyborach z 2016 r. wykołowali go rozmaitymi sztuczkami spece z komitetu Hillary Clinton, zwolennicy Sandersa przełknęli tę gorzką pigułkę, ale tym razem pewnie tak łatwo nie oddadzą pola. Wkrótce prawybory w New Hampshire...\nWygląda na to, że koła rządzące Partią Demokratyczną poślizgnęły się na impeachmencie prezydenta Trumpa, któremu notowania poparcia wzrosły z 39% przed impeachmentem, na 49-50% po jego zakończeniu. Wydaje się, że ten akt był wynikiem walk wewnętrznych w samej Partii między otwartymi komuchami, a tradycyjnym partyjnym betonem. Pelosi była w swojej pozycji lidera zagrożona przez młode wilki (a raczej wilczyce) i postanowiła się zradykalizować, aby utrzymać się na stołku. Nancy Pelosi obnosi się ze swoim katolicyzmem, ale popiera aborcję, do tego dochodzi jej zauważalne despotyczne usposobienie. Można też powiedzieć, że Demokraci wchodząc w biznes impeachmentu przestali pracować dla swoich wyborców pracując tylko dla swojego partyjnego interesu.\nNawet jeśli Demokraci pozwolą na wywindowanie Sandersa, to nie będzie on miał szans w bardziej konserwatywnych południowych stanach, nie mówiąc już o tym, że w debatach Trump go rozniesie. Jeśli Demokraci przepchają geja Pete’a to również wyłoży się on w stanach konserwatywnych, ale co równie ważne nie otrzyma tradycyjnego poparcia u czarnych Amerykanów z powodu swojej orientacji seksualnej…\nWydaje się, że Demokraci do starcia z Trumpem powoli szykują innego zawodnika. W listopadzie możemy oglądać starcie tytanów między Trumpem, a wartym ok. $60 mld (Trump wart jest najwyżej 10% tej sumy), byłym burmistrzem Nowego Jorku żydowskiego pochodzenia (wtedy nawet został republikaninem) inwestorem Mikem Bloombergiem. Bloomberg już przeznaczył na spoty wyborcze $260 mln i w walkę przeciwko Trumpowi obiecuje zainwestować nawet $2 mld swoich pieniędzy, nawet jeśli to nie on zostanie kandydatem Demokratów! Trump daje do zrozumienia, że niewysoki Bloomberg ma kompleks Napoleona.\nGospodarka ciągle stoi dobrze, aż 90% Amerykanów zadowolonych jest ze swojego życia, więc logicznie Amerykanie w wyborach nie będą chcieć tego stanu rzeczy zmieniać. Oczywiście do wyborów w listopadzie jeszcze kupa czasu. W Chinach w zwolnionym tempie eksploduje bomba coronavirus, wiele światowych ekonomii pewnie dostanie “odłamkowym”. Podobno ten wirus został wykradziony z laboratorium w Kanadzie (w Winnipeg zwolniono wtedy kilku chińskich pracowników). Chińscy komuniści ukrywają prawdziwe dane odnośnie ilości ofiar, padają liczby 50 mln Chińczyków objętych kwarantanną (stan wyjątkowy). W internecie krążą filniki ukazujące aresztowania chorych. Przypomnijmy, że w XIV wieku Czarna Śmierć wyszła z Mongolii i przez Chiny jedwabnym szlakiem dotarła na Krym i dalej do Włoch, jej żniwem padło ok. ¼ do ⅓ ludności Europy. Bądźmy dobrej myśli...\nJacek K. Matysiak Kalifornia, 2020/02/09\n09-02-2020 [12:10] - RinoCeronte | Link: W jej wieku, to już dawno\nW jej wieku, to już dawno zapomniała co podarła :-)\n09-02-2020 [12:30] - xena2012 | Link: Bardzo Pan dżentelmeński\nBardzo Pan dżentelmeński nazywając Pelosi podstarzałą liderką Demokratów.Przecież to raczej stare próchno o usposobieniu wiedźmy szukającej wszędzie szojuszników w swej wojnie z Trumpem.Nawet do naszego Grodzkiego przyjechała i spotkał siw z nim na lotnisku.A w czymże ten Grodzki małby jej pomóc?\n09-02-2020 [12:48] - RinoCeronte | Link: Zna się na geriatrii bodajże.\nZna się na geriatrii bodajże.\n09-02-2020 [14:36] - xena2012 | Link: Nie,on jest specjalistą od\nNie,on jest specjalistą od chorób płuc.A nawet mozna powiedziec był,bo teraz jest specjalistą od kretyńskich orędzi.\n09-02-2020 [18:43] - Tomaszek | Link: On nawet napletki operował ,\nOn nawet napletki operował , to comu ?\n09-02-2020 [15:14] - maxilampus | Link: Zloil im skore rowno :-))\nZloil im skore rowno :-)) wypieprzyl z Bialego Domu otaczajace go i osaczajace srodowisko Rosyjskixch Chazarow ( ooops -Askhenazi) bracia Widman i inni...Przy okazji wygrany "impichment" uwolnil go z Izraelskiej smyczy..jak wygra wybory to Zydzi moga sie bardzo zdziwic..bowiem Trump zorientowal sie gdzie sa zrodla atakow na niego..CALA polityczna klasa USA siedzi w Zydowskich kieszeniach i archiwach Izraelskiego Mosadu..Totalne uzaleznienie od Zydow..\n09-02-2020 [19:33] - Marek1taki | Link: O Romney'u: "To interesujące,\nO Romney'u: "To interesujące, że należy on (podobnie jak ś.p. John McCain) do Republikanów, którzy walczą ostro z innymi konkurentami z Partii Republikańskiej, ale z Demokratami walczą zawsze “rycersko” i przegrywają. Chciał u Trumpa zostać Sekretarzem Stanu, ale Trump mu odmówił..."\nTo nie jest sytuacja wyjątkowa w polityce tylko standardowa. Wynika z podważania systemu wartości w lewo. Tym samym była zmiana dobrej zmiany na lepszą, dyganie prezydenta Dudy na lewą stronę. Zupełnie naturalne jest też spotkanie Macrona w ambasadzie z wytypowaną elitą lewicy - trudno nie kojarzyć tego spotkania z masonerią Wielkiego Wschodu Francji.\nDobór wskazuje na rolę tej masonerii w historii Polski od stalinizmu po IIIRP a to z kolei jest przesłanką do powiązania masonerii ze stalinowskim wyzwoleniem. Dalej to tłumaczy powody zamilczania 17 IX 1939 i kolejnych epizodów sowietyzacji Polski oraz specjalne względy dla ludzi z tym ujarzmiaeniem Polski związanych ze strony polityków tzw. prawicy.\nLiczba wyświetleń: 763,272\nJacku, jak zwykle świetny\nStary swiat jeszcze wierzga,\nDla relaxu, polecam