Rozdział I. Po powrocie z Normandii – Powieści i opowiadania – LIBERTAS.PL\nSilny, zimny wiatr od wschodu niósł ze sobą zapach morza, przenikał do szpiku kości i siekąc niemiłosiernie twarze wędrowców, wywoływał w nich marzenie o cieple domowym, ognisku, przy którym będzie można się ogrzać i ciepłej strawie, która na nowo wypełni zmarznięte ciało energią.\nCała ogromna jutlandzka równina, po której jechali, rozmarzała właśnie, więc miejscami leżały jeszcze brudne płaty śniegu, gęściej jednak czerniały połacie ziemi wolnej już od zimowego okrycia. Miejscami też kopyta koni stukały po zmarzlinie, po to tylko, aby za chwilę zapaść się po pęciny w ciemnym, gęstym błocie.\nPrzodem jechało dwóch młokosów na niewysokich, silnie zbudowanych koniach, na głowach mieli hełmy, a pod nimi skórzane kaptury, aby osłonić od wiatru uszy i górne części twarzy.\nZa nimi podążały dwa wozy dwukonne, wypełnione po brzegi wojenną zdobyczą, a powozili nimi dwaj niemłodzi już wojowie.\nKnut Egilsson, wysoki i otyły wojownik z okolic Hedeby, wracał do domowych pieleszy po roku spędzonym na wojennej wyprawie w kraju Franków, dokąd wybrał się wraz ze swym rodzonym synem Flossim, pasierbem Einarem, którego miał na wychowaniu i sąsiadem Herjolfem. Ten ostatni ruszył dzień wcześniej, bo jedno, że samemu wojując, łupów miał mniej, a drugie, że wyjeżdżając, żonę swą zostawiał brzemienną i serce rwało mu się ku domowi. Na prośbę Knuta miał też powiadomić jego domowników, że pan domu wraca z tarczą, jak zwykło się określać zwycięzców.\nCały ten rok miniony przyniósł Knutowi dużo szczęścia, nowych przygód i bogactwa.\nJutlandzkie ziemie, choć dość żyzne w porównaniu z innymi skandynawskimi krainami, pozwalały przeżyć, ale prawdziwy majątek zdobywało się na wojennych wyprawach. Większość chłopów z Półwyspu Jutlandzkiego, Fionii czy innych duńskich regionów, od czasu do czasu ruszała w świat, aby złupić obce ludy i poprawić swój status materialny. Tak i Knut, we wczesnej młodości, kilka lat z rzędu jeździł na wyprawy ze swymi starszymi braćmi. Ruszał na wyprawy do Northumbrii, Mercji i kraju Irów, zanim dorobiwszy się majątku, pojął za żonę Kadlin, córkę sąsiadów i osiadł na ojcowiźnie. Nie był co prawda najstarszym synem, a to temu należało się dziedzictwo, ale najstarszy brat Knuta zginął w walce z wojskami Wessexu, a drugi z kolei, zdobywszy majątek, ziemię i dwie iryjskie branki, osiadł na stałe w northumbryjskiej kolonii, założonej przez duńskich zdobywców. Od tamtej pory Knut wyruszał na wiking raz na kilka lat, a bogowie, którym oddawał cześć, sprzyjali mu wielce, bo choć czasem poraniony, wracał jednak cało i zdrowo do domu, przywożąc niemałe łupy. Tak i przed rokiem, kiedy usłyszał na targu w Hedeby, że jarl Palnatoki z Fionii zwołuje ochotników na wyprawę do kraju Franków, Knut uznał, że po kilku latach siedzenia w domu i gospodarzenia na roli czas wybrać się na wiking, aby się wzbogacić, a chłopaków nauczyć żeglowania i wojowania, czyli tego, co prawdziwy wojownik umieć powinien. Wojowali pod wodzą księcia Normandii, Ryszarda zwanego Nieustraszonym, którego odwagę duńscy wojownicy tłumaczyli jego pochodzeniem, wszak był to wnuk jarla Hrolfa, który wiele lat temu podbił ze swą drużyną północną część kraju Franków i osiedlił się tam, dając początek nowemu państwu i nowej dynastii. Po nim jego syn, Wilhelm zwany Długim Mieczem, a teraz Ryszard Nieustraszony, co rusz musieli staczać walki, a to z Frankami, a to z Sasami, a to jeszcze z innymi wrogami, którym solą w oku było księstwo wojowników z Północy. W czasie tego roku służąc jako zbrojne ramię księcia Ryszarda, zdobyli i złupili kilkadziesiąt frankijskich wiosek, kilka mniejszych miast, jak również obronili Rouen, stolicę Normandii przed zdobyciem przez jakieś frankijskie książątko.\nKnut co jakiś czas podcinał konie ciągnące jego wyładowany powóz lejcami, aby przyspieszały, bo przenikliwe zimno studziło końskie mięśnie i co jakiś czas zwalniały. On zaś patrzył prawie z czułością na otaczającą ich równinę, ziemię rozmarzającą, czekającą dopiero na wiosenną orkę i pierwszy siew. Zostawiwszy już szczęk oręża za sobą, właśnie o czekających go robotach polowych myślał już Knut, o tym, jak się spiszą cztery nowe konie, kupione po zejściu na ląd w Hedeby, z których dwa ciągnęły jego wóz, a dwóch kolejnych dosiadali Flossi i Einar. Czy wiosna będzie ciepła a deszczowa, co pomoże świeżo posianym zbożom szybko wzrosnąć, a czy lato będzie na tyle suche, żeby żniwa były obfite, a ziarno dobrej jakości, co zapewni obfitość pożywienia dla całej rodziny. Z natury bowiem Knut bardziej był rolnikiem niż wojownikiem, owszem, wojowanie dawało możliwość wzbogacenia się, a praca na roli była ciężka, to włóczenie się po obcych krajach, spanie czasem w namiocie, a czasem pod gołym niebem, na statku czy na końskim grzbiecie, nie leżało w naturze Knuta.\nTak naprawdę wolał jednak swoje gospodarstwo, robotę w polu, krzątanie się przy zwierzynie, ciepło domowego ogniska i długie, zimowe wieczory spędzane na biesiadach z sąsiadami, podczas których można było tęgo pojeść, popić i opowiadać bajdy, mieszając gęsto prawdę z własnymi wymysłami.\nNa drugim wozie jechał wojownik, równy Knutowi wiekiem, stanowiący jednak zupełne przeciwieństwo swojego towarzysza podróży. Arnvald Milczący, jak nazywali go ci, którym dane było poznać, zasłużył sobie na swój przydomek właśnie powściągliwością, spokojem i tym, że nawet podczas piwnych biesiad, jakich nie szczędzili sobie wikińscy wojowie, kiedy tylko nadarzyła się ku temu okazja, odzywał się z rzadka. Szanowano go jednak za to, że jeśli już się odezwał, to roztropnie i słuchano go z uwagą. Tym bardziej dziwiono się temu, iż podczas normandzkiej wyprawy zaprzyjaźnił on się z Knutem, który w boju stawał co prawda mężnie, ale znany był ze swego obżarstwa i wymyślania niestworzonych historii, dla których to przywar zwano go Głodomorem, Tłustą Gębą lub Knutem Zmyślającym. Nie tylko wiekiem, ale i wzrostem dorównywał Arnvald Knutowi, budowa jego ciała była jednak mocna i zwarta, inaczej jak u jego brzuchatego druha. Widać było po nim też nie tylko siłę mięśni, ale też siłę charakteru i umysłu. W Hedeby, podobnie jak Knut, kupił wóz i dwa konie, załadował swoje łupy i ruszył w stronę domu, a że miał o dwa dni drogi dalej, zgodził się przyjąć gościnę u Knuta, który bardzo na to nalegał.\n– Hej, chłopcy! – znienacka zawołał gromko Knut – czuję dym, blisko już do domu, pospieszcie wasze szkapy, niech już tam nasi gotują strawę – zmarzłem okrutnie, a w brzuchu mi z głodu bulgocze, jak w garnku – a i ty podjadłbyś sobie pewnie niezgorzej, Arnvaldzie? – ostatnie słowa Knut skierował do swego towarzysza walki, obracając się ku niemu.\n– Prawda – odparł w swoim stylu zagadnięty, kiwając potakująco głową.\nJadący przodem młodzieńcy stuknęli kopytami końskie boki i ruszyli kłusem w stronę, z której już nie tylko czuć, ale i widać było dym. Nie odzywali się przy tym do siebie, po pierwsze dlatego, że zmęczeni i zziębnięci już byli okrutnie, a po drugie, że każdy z nich już tak zwyczajnie stęskniony był za domem i rodziną, choć żaden wprost zagadnięty nie przyznałby się do tego. Bardzo im zależało, jak wszystkim szesnastoletnim chłopcom, żeby już za prawdziwych mężczyzn ich uważać, tym bardziej w społeczności duńskich wikingów, w której się urodzili i wychowali. Jako się rzekło wcześniej, byli rówieśnikami, razem się wychowującymi już od wczesnego dzieciństwa. Flossi, syn Knuta, stanowił jego żywą kopię, był tak samo duży i niezgrabny, miał wielki, kędzierzawy łeb, tłustą gębę i grube ręce, przywodzące na myśl łapska niedźwiedzie. Tyle że z usposobienia był bardziej gnuśny, mniej wygadany i znacznie trudniej przyswajający sobie wszelką wiedzę. Einar stanowił całkowite przeciwieństwo Flossiego. Nie ustępując tamtemu wzrostem, budowę miał jednak smukłą, gibką, dobrze umięśnioną, a twarz pociągłą i ciemniejszej niż u Flossiego karnacji. W twarzy tej, bardziej jeszcze chłopięcej niż męskiej, dopiero po bokach nieśmiało porośniętej kępkami pierwszego, młodzieńczego zarostu, lśniła para ciemnoszarych oczu, których bystre wejrzenie znamionowało inteligencję ich właściciela. Spod kaptura i hełmu wydobywały się na świat niesforne pasma długich włosów o barwie dojrzałych kasztanów, w odróżnieniu od splątanych, jasnych kędziorów Flossiego. Pomimo tak znaczących różnic w wyglądzie i usposobieniu, Flossi i Einar żyli razem jak bracia, od czasu kiedy Inger, matka Einara, została drugą żoną Knuta. Razem uczyli się strzelać z łuku, rzucać oszczepem, walczyć na miecze czy topory. Tak samo razem uczyli się orać ziemię, siać zboże, kosić trawę na siano czy doglądać zwierząt. Tego wszystkiego uczyli się od Knuta, Kadlin i karła Oddiego. Ten ostatni, przyrodni brat Knuta, znany szeroko w okolicy jako wytrawny myśliwy, uczył ich tropienia zwierząt w lesie, łowienia ryb i różnych sposobów podchodzenia zwierzyny. W czasie wyprawy, z której wracali, uczyli się też sztuki żeglowania, choć o Flossim trudno było to powiedzieć, że się uczył, bo pierwsze dwa dni wisiał za burtą, wyrzucając morzu zawartość żołądka, a kiedy już zapanował nad morską chorobą, okazał się tak dalece odporny na wiedzę żeglarską, że w końcu rozeźlony Knut odesłał go do wioseł. Einarowi przyswajanie wiedzy szło zawsze dużo łatwiej, więc w trakcie wyprawy doskonale pojął, jak znajdować kierunek rejsu za pomocą szpatu islandzkiego, jak stawiać żagiel i łapać w niego wiatr. Kiedy już byli na lądzie, także w sztuce wojennej Einar zawsze wyprzedzał swego druha, cokolwiek by nie robili, dlatego Knut wyraźnie zazdrosny, na kilka dni przed opuszczeniem Normadnii dał Flossiemu spędzić noc z jedną ze zdobytych niewolnic, którą następnego dnia sprzedał na targu w Rouen. Bardzo bowiem zależało Knutowi, żeby przynajmniej w jednej dziedzinie jego rodzony lepszy był od pasierba, wybrał więc tę tak ważną dla każdego mężczyzny dziedzinę życia, aby Flossi mógł się pochwalić, że on już miał kobietę, a Einar nie.\nSam Flossi zazdrosny nie był, jeżeli tylko mógł się najeść i wyspać, wiele więcej nie było mu trzeba, a Einara kochał jak brata. Za to samej wyprawy miał już serdecznie dosyć, popędzał więc teraz konia, byle szybciej znaleźć się już w domu. Za kilka stajań ujrzeli wreszcie chałupę wraz z przytulonymi do niej po bokach oborą i stodołą. Spojrzeli po sobie i jak na komendę, obydwaj na raz krzyknęli radośnie i na tę krótką odległość zmusili przynajmniej konie do galopu. Za chwilę zaś już tonęli w objęciach domowników.\nI tak ściskali się na przemian to z Kadlin, żoną Knuta, wysoką i dobrze zbudowaną kobietą o władczym spojrzeniu, to z karłem Oddim, który choć tylko przyrodnim bratem Knuta był, to stanowił jakby jego miniaturowe odbicie, a to z dziećmi: czternastoletnią Melle, dziesięcioletnim Snorrim i sześcioletnią Aud. Zwłaszcza tych dwoje ostatnich witało się czule i długo z przybyłymi, Kadlin w którymś momencie zgarnęła Melle i Oddiego do chałupy, aby już strawę przygtować. Za chwil kilka radość wybuchła jeszcze większa, bo sam Knut wtoczył swój wóz na podwórze. Arnvald tylko w całym tym rozgardiaszu zachowywał powściągliwość, po tym jak Knut przedstawił go swej rodzinie, wraz z Einarem i Oddim wyprzągł konie, a wóz wturlał do stodoły.\nKiedy już Knut wyściskał każdego domownika po kolei, wszyscy weszli do domu, usadawiając się przy długim, drewnianym stole w halli. Na tymże stole zaczęły się już pojawiać parujące góry mięsa z królików i kuropatw, na środku wylądowała beczułka piwa, gwar robił się coraz większy i radość ogólna wypełniła całe domostwo, aż do momentu, w którym krzyk gospodarza, niczym ryk niedźwiedzia uciszył wszystko i wszystkich.\n– Co to jest? – raz jeszcze, głośniej i wyraźniej powtórzył Knut, a może tak tylko się wydawało w ciszy, która nagle po wcześniejszym harmidrze zapanowała.\nWybałuszone ślepia Knuta gapiły się teraz tylko w jedno miejsce, to samo które wskazywał jeden z jego tłustych paluchów, oskarżycielsko wyciągnięty w stronę stojącej przed nim, skruszonej i zarumienionej po czubki uszu Melle.\nTym, co wzburzyło gospodarza domu, na co się tak gapił i co pokazywał paluchem, był sterczący brzuch dzierlatki, którego wypukłości nie była w stanie już ukryć nawet najobszerniejsza suknia, w którą ją przyoblekła ją matka.\n– Może ty, żono, objaśnisz mnie, co to jest, jak strzegłaś dzieci moich i domu mojego, kiedym ja z narażeniem życia, dla tych dzieci dla tego domu, po obcych ziemiach musiał wojować – Knut obrócił teraz swoje gniewne spojrzenie ku małżonce.\nKadlin, równie czerwona na twarzy co mała Melle, odstawiła garnek z kolejną porcją mięsiwa i zasłoniła sobą córkę. Od dawna przygotowywała się na tę chwilę, a jako że z natury twarda z niej była baba i w ogóle nie strachliwa, to już wiedziała, jak to z mężem załatwi. Przełknęła ślinę i nie spuszczając z rozjuszonego Knuta wzroku, zaczęła mówić powoli i dobitnie, żeby pierwszy strach przezwyciężyć a mowie swej nadać należnej powagi.\n– Drogi mężu, pilnowałam ja dzieci i domu, jak mogłam najlepiej, ale czy mogłam nadążyć sama za wszystkim? Czy kiedy Melle goniła owce na pastwisko, miałam czaić się w krzakach i podpatrywać, czy kto do niej nie przychodzi? Czy kiedy Oddi szedł do lasu, żeby upolować dzika czy borsuka, ja miałam się przez knieję przedzierać, żeby zobaczyć czy czego z domu nie wynosi? I tak chodzić za każdym domownikiem, jak cień? A kto pilnowałby wtedy, żeby krowy były wydojone, a cała zwierzyna nakarmiona? Żeby w domu było czysto, a każdy miał co zjeść i w co się przyodziać? A Melle, no cóż, wszyscy w okolicy twierdzili, że urodziwa, że szybko męża znajdzie, pamiętasz pewnie, jak podczas biesiad z sąsiadami niejeden tak mówił.\nKadlin ciągnąc swą opowieść, obserwowała małżonka bez przerwy, widziała więc, że pierwszy gniew już powoli z niego uchodzi, oblicze jeszcze chmurne, ale nie przerywa, słucha i nikogo bić nie zamierza, a to było dla niej najważniejsze – w pierwszych latach małżeństwa miała kilka razy okazję przekonać się, jak boli cios z mężowskiej ręki, a nie chciała, żeby teraz po tylu latach poczuć to znowu, a tym bardziej nie chciała, aby oberwać miała mała Melle – no i zdarzyło się, że kilka razy pasła owce razem z Horikiem, synem Halbjorna i Thorgred, kilka razy poszli razem na grzyby, kilka razy pokąpać się w rzece, no i jak to młodzi, ulegli podszeptom boginii Frei1, która zawsze sprzyja miłości, osobliwie tej pierwszej, młodzieńczej i niewinnej.\n– Chyba nie do końca takiej niewinnej – mruknął Knut, z wolna się uspokajając – z samej niewinności takie brzuchy nie rosną.\nPo tych słowach gospodarza niektórzy z domowników parsknęli śmiechem, co utwierdziło Kadlin w przekonaniu, że wszystko zmierza w dobrym kierunku – uśmiechnęła się więc zalotnie i opowiadała dalej.\n– Pewnie, że nie do końca, bo krew nie woda, sam pewnie jeszcze pamiętasz, jak to z nami było? – zadając to pytanie, mrugnęła do Knuta, a widząc jak jego oblicze nagle się, jakby pod wpływem wspomnień, wypogadza – podniosła lekko głos i ciągnęła swą opowieść już pewna końcowego sukcesu – w środku zimy Melle wyznała mi z należną matce bojaźnią i szacunkiem, że kocha Horika i on odwzajemnia jej uczucie, a jej łono od pewnego czasu skrywa już owoc ich miłości. Zaraz po tym wyznaniu kazałam Oddiemu zaprząc konie, razem z córką naszą pojechałyśmy do Halbjorna i Thorgred, wszystko ugodziłyśmy. Sąsiedzi nasi też lekko strapieni byli tym faktem, ale przyznali, że uczucie naszych dzieci przecie nas w niczym nie obraża, hańbą nie okrywa, bo nasze rodziny od lat wielu już żyją w sąsiedzkiej przyjaźni. Wszyscy razem uznaliśmy, że poczekamy na twój powrót i wtedy dopiero połączymy młodych. Odpocznij więc sobie, pojedz i popij, a za dwa czy trzy dni wybierzemy się razem do Halbjorna i Thorgred i los naszych dzieci ułożymy.\nKnut oblicze jeszcze miał gniewne, ale nie mówił już nic, łypał tylko ponurym wzrokiem, to na Melle, to na Kadlin, ale ta ostatnia nie czekała już, aż mąż się odezwie, tylko zakrzyknęła energicznie:\n– Hej, Oddi, Snorri, Melle, dajcie więcej mięsiwa na stół, i drugą beczułkę piwa, napełniajcie rogi, niech się nasi wojownicy posilą, rok ich w domu nie było, niech poczują, że do siebie wrócili!\n– Prawda to, nic tak mężczyźnie dobrze nie robi, jak po powrocie zastać domowników całych i zdrowych i z nimi, dla uczczenia udanej wyprawy, pobiesiadować – mocnym głosem odezwał się Arnvald, który do tej pory jedynie przedstawił się domownikom przed wejściem – a po mojemu to powinieneś się cieszyć, druhu mój – tu zwrócił się do Knuta – córka twoja z miłości brzemienną jest, a nie z czyjejś przemocy. Z tego, co żona twoja powiada, to rodzina jej wybranka zaprzyjaźniona z wami jest, żadnej tu więc ujmy na honorze twoim nie widzę.\nKadlin spojrzała na przybysza z wdzięcznością, a kiedy przerzuciła spojrzenie na męża, dostrzegła u niego już wracający uśmiech.\n– Prawdę rzeczesz, Arnvaldzie – powiedział Knut – gdyby moja córeczka zgwałconą została, nie zasiadłbym do tego stołu tutaj, ale już byłbym w drodze do gwałciciela, i przysięgam na Odyna, jego odrąbane jądra rzuciłbym psom na pożarcie – widząc zaciskające się w pięści niedźwiedzie łapska Knuta, nikt z domowników nie wątpił, że tak właśnie mogłoby być – ale teraz weselmy się!\nWojna za nami, łupy zwieźliśmy bogate, jutro od rana podzielę was wszystkich, a pojutrze w pole pójdziemy ziemię szykować do siewów wiosennych.\nGwar się zrobił większy jeszcze niż poprzednio, Knut z gębą pełną mięsa i tłuszczem cieknącym po brodzie, zaczął opowiadać swoje i swoich kompanów przewagi wojenne, mocno przy tym koloryzując, czego Arnvald z rzadka tylko coś od siebie wtrącając, słuchał z uśmiechem, przywykł już bowiem do Knuta i jego obżarstwo i skłonności do bajdurzenia nie przeszkadzały mu w niczym.\nZ czasem tylko on, Kadlin i Oddi słuchali jeszcze Knuta, bo Flossi znużony drogą, opity piwem i objedzony, zasnął z głową na stole, a najmniejsze dzieciaki Aud i Snorri zaczęły się bawić z Einarem, fikając koziołki na podłodze i napełniając domostwo perlistym, dziecięcym śmiechem. I tak długo jeszcze w noc trwało powitanie wracających z wojny wikingów.\nNastępnego dnia w południe Arnvald pożegnał się ze wszystkimi i choć Knut namawiał go, żeby jeszcze posiedział u nich kilka dni, ruszył w drogę do siebie.\nObiecali jednak sobie, że tak jak się z resztą drużyny umawiali przy schodzeniu na ląd, zjadą do Hedeby na święto Einherjar, by wspólnie uczcić biesiadą poległych w boju przodków. Arnvald ruszył więc w drogę, a Knut zaczął rozdawać podarunki, które przywiózł z wyprawy, cały ten dzień jeszcze poświęcając na wypoczynek.\nFreja (przyp. autora) – w mitologii nordyckiej bogini miłości i płodności.


krakow.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji krakowskiej → Pawlikowice. Dziękczynienie michalitów\nPawlikowice. Dziękczynienie michalitów\tprzejdź do galerii\nWśród koncelebrujących wraz z abp. Markiem Jędraszewskim jubileuszową Mszę św. był także ks. Dariusz Wilk CSMA, generał michalitów (stoi po lewej obok metropolity krakowskiego).\tBogdan Gancarz /Foto Gość\nW niedzielę 26 wrześniach w pawlikowickim kościele parafialnym odbyło się uroczyste ogólnopolskie zakończenie jubileuszu 100. rocznicy zatwierdzenia Zgromadzenia św. Michała Archanioła. Poprzedziło je w sobotę 25 września Michalickie Spotkanie Młodych.\nPawlikowice należące do gminy Wieliczka wybrano na zakończenie jubileuszu ze względu na to, że to właśnie tutaj duchowi uczniowie bł. ks. Bronisława Markiewicza (1842-1912) prowadzili od 1903 r. zakład wychowawczy dla chłopców. 29 września 1921 r. doczekali się dekretu bp. Adama Stefana Sapiehy, zatwierdzającego na terenie diecezji krakowskiej Zgromadzenie Świętego Michała Archanioła, "którego szczególnym celem jest wychowanie chrześcijańskie młodzieży ubogiej i opuszczonej". Zakonnicy są tu obecni do dziś, prowadząc od 70 lat duszpasterstwo parafialne. Parafia obejmuje także sąsiednie wsie - Mietniów i Chorągwicę.\nW wypełnionej po brzegi świątyni parafialnej odprawiono jubileuszową dziękczynną Mszę św. pod przewodnictwem abp. Marka Jędraszewskiego, z udziałem ks. Dariusza Wilka CSMA, przełożonego generalnego zgromadzenia. Wzięło w niej udział także kilkudziesięciu kapłanów, siostry michalitki wraz z przełożona generalną s. Julią Szteligą, władze samorządowe, mieszkańcy parafii oraz goście z innych miejscowości, m.in. z michalickiej parafii w Byszycach koło Wieliczki. Dziękowano za 100 lat istnienia michalickiej wspólnoty zakonnej, modlono się także o kanonizację ks. Markiewicza.\n- Z tego poczucia, że jest Bóg z nami i nad nami, bł. Bronisław Markiewicz podjął dzieło budowy królestwa Jezusowego, królestwa miłości, sprawiedliwości, dobroci i pokoju poprzez pracę pełną miłości wobec tych, którzy byli pozbawieni rodziców - sierot, biednych dzieci, niemających domu, a często nawet kromki chleba. Dzieło bł. Bronisława to odpowiedź na złość, niewierność, pychę w postaci zwycięskiej miłości pod przewodnictwem św. Michała Archanioła, którego imię znaczy "Któż jak Bóg?" - mówił abp Jędraszewski. - Kościół potrzebuje świadków miłości, Kościół potrzebuje tych, którzy będą wierni Bogu aż do końca, wiedząc, że tylko On jest najwyższy. Któż jak Bóg? Kościół potrzebuje tych, którzy Chrystusowi oddadzą się całkowicie i na zawsze poprzez posłuszeństwo Jego wołaniu, przykazaniom, prawu, miłości - dodał metropolita.\nWspomniał o dramatycznej sytuacji we współczesnym świecie, gdzie chce się, żeby człowiek zapomniał o Bogu, a tym samym o swojej godności, żeby podważał prawdę o stworzeniu człowieka na Boży obraz i podobieństwo, żeby wypaczał prawdę o małżeństwie i od najmłodszych lat deprawował dzieci. - Tym bardziej za św. Michałem Archaniołem musimy powtarzać "Któż jak Bóg?" i prosić go, by także nas zaciągnął do swoich szeregów, do swojego wojska, byśmy walczyli o Boga w naszych sercach, o miłość, o dobro, o prawdę, o autentyczne piękno - mówił, wplatając w homilię także słowa modlitwy papieża Leona XIII do św. Michała Archanioła.\nNa zakończenie uroczystości generał zakonu ks. Wilk przekazał metropolicie krakowskiemu kopię figury patrona zgromadzenia, znajdującą się we włoskim sanktuarium w Monte Sant'Angelo. Duża kopia figury św. Michała Archanioła znalazła się także w nowo wybudowanej grocie obok świątyni parafialnej. Pobłogosławił ją abp Jędraszewski.\nKościół i dom zakonny michalitów w Pawlikowicach z lotu ptaka.\tArchiwum księży michalitów\nFoto Gość DODANE 26.09.2021 AKTUALIZACJA 27.09.2021\nUroczystości w Pawlikowicach\nW kościele parafialnym w Pawlikowicach k. Wieliczki zakończyły się w niedzielę 26 września ogólnopolskie obchody 100. rocznicy zatwierdzenia Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła. Mszy św. przewodniczył abp Marek Jędraszewski, wziął w niej także udział ks. Dariusz Wilk, generał michalitów. Uczniowie duchowi ks. Bronisława Markiewicza są w Pawlikowicach od 1903 roku. Od 1951 r. prowadzą tu także parafię.\ndodane 26.09.2021 20:15\n100. ROCZNICA ZATWIERDZENIA ZGROMADZENIA ŚWIĘTEGO MICHAŁA ARCHANIOŁA


Bez kategorii Archives - Kredyty hipoteczne Kielce\nWzrosło oprocentowanie. Dlaczego tak dużą część raty stanowią odsetki, choć do tej pory było inaczej?\nW racie równej bank pobiera w pierwszej kolejności odsetki – jako swoje wynagrodzenie za pożyczony kapitał. Oblicza je za każdy […]\nodsetki, oprocentowanie, rata kredytu\nCzy opłaca się spłacać kredyt wcześniej?\nSą dwie szkoły – jedna twierdzi, że tak, druga że nie. Skąd różnice? Bank codziennie nalicza odsetki od kapitału i […]


cake - Zapisane recepty - sonsdanoite - myTaste\nKsiążki kucharskie 433\nKanelbullar czyli małe cynamonowe bułeczki\nJestem Krasnoludem. Gramy w "Magię i Miecz" Chodzimy na spacery i rozmyślamy co by tu zrobić żeby było tak fajnie po świętach\nMix all the ingredients to achieve pancake batter. Fry pancakes in hot oil in a special aebleskiver pan with heavy bottom\nJesienne. ciasto dyniowe z dodatkiem aromatycznych przypraw korzennych,. chrupiących orzechów i słodkich rodzynek\nTropikalne ciasto dyniowe z książki "Moje wypieki na cztery pory roku"\nDzisiejsze ciacho powstało po lekturze książki Doroty Świątkowskiej "Moje wypieki na cztery pory roku"\nTarta z jabłkami i bezą na herbatnikach czyniona.\nJutro mamy gości, więc coś trzeba było przygotować. Bardzo lubię wszystkie kruche ciasta z dodatkiem owoców\nZrobiłam je w końcu. Co. A no kluseczki dyniowe mojej świekry. Tylko niestety nie jestem mistrzem w wykonywaniu tych kluseczek, raczej raczkuję w tej dziedzinie\nW naszym domu dynia cieszy się ogromną popularnością. Albo i nie. To znaczy zależy dla kogo. Ja dynię (i potrawy z niej) uwielbiam, Madzia raczej podchodzi z rezerwą (to raczej delikatne i nie oddające rzeczywistego stanu rzeczy określenie)\nZrobiło u mnie furorę, ojj zrobiło. Delikatny budyniowy krem. orzeźwiająca pianka. i mięciutki biszkopt sprawiają , że już po pierwszym kęsie przenosimy się na chwilę do raju , wspominając przy tym gorące lato i słoneczne plaże\nWiem, wiem. Halloween ogarnął wszystkich, na wielu blogach pojawiają się słodkości i dania gorące. ). Jednak ja nie jestem fanką tego typu wydarzeń dlatego dziś u nas bardzo tradycyjnie


Sprawdzanie opóźnień z tolerancją | PMSOCHO Szkolenia Excel – Piotr Majcher\nW tym materiale pokazuję formułę, która ma za zadanie sprawdzić czy dana czynność została wykonana w określonym czasie. Dodatkowo muszę wziąć pod uwagę margines błędu (dopuszczam opóźnienie).\nWynikiem działania formuły mają być statusy „on time” albo „late”. Małą niedogodnością jest to, że planowany czas ukończenia oraz faktyczny czas ukończenia danej czynności nie są poprawnymi datami/czasami. System wygenerował te dane jako teksty…\nNazwa pliku: excel-712 – Sprawdzanie opóźnień z tolerancją.xlsx


Tryb załatwiania spraw - Biuletyn Informacji Publicznej\nInformacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie jest udostępniana na wniosek, zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) – zwaną dalej u.d.i.p.\nDostęp do informacji publicznej jest bezpłatny z wyjątkiem sytuacji, gdy w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek Instytut ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Wówczas Instytutu może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W takim przypadku Instytut, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, wezwie wnioskodawcę do uiszczenia opłaty.\nOdmowa udostępnienia informacji publicznej o udostępnienie informacji przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji Dyrektora Instytut Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie.\nInstytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN może udzielić odpowiedzi w formie pisma, z wyjaśnieniem że:\nInstytut Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie nie dysponuje żądaną informacją;\nWniosek o udostępnienie informacji publicznej można przesłać do Instytutu, wybierając jedno z poniższych sposobów:\nprzesłać pocztą na adres: Instytut Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN, ul. J. Wybickiego 7A, 31-261 Kraków;\nzłożyć osobiście w sekretariacie Instytutu (III p.);\nza pomocą Elektronicznej Skrzynki Podawczej (ePUAP);\nprzesłać pocztą elektroniczną na adres e-mail: centrum@min-krakow.pl;\nprzesłać elektronicznie za pomocą poniższego formularza: https://bip.min-pan.krakow.pl/artykul/7/2/udostepnianie-informacji-publicznej\nudostępniona na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie;\nudostępniona w inny sposób niż w Biuletynie Informacji Publicznej (w formie wywieszenia lub wyłożenia w miejscach ogólnie dostępnych m.in. na tablicy ogłoszeń, wstęp na posiedzenie Rady Naukowej oraz przez dostęp do materiałów dokumentujących te posiedzenia);\nPonowne wykorzystanie informacji publicznej wymaga zachowania następujących warunków:\ninformowanie o przetworzeniu informacji ponownie wykorzystywanej;\nInstytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN w Krakowie może nałożyć opłatę za udostępnienie informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania na wniosek. Wysokość tej opłaty nie może przekroczyć sumy kosztów poniesionych bezpośrednio w celu przygotowania i przekazania informacji publicznej w związku z ponownym wykorzystywaniem informacji publicznej w określony sposób i w określonej formie.


Dlaczego mieszkanie pod wynajem nie przynosi zysków? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Prawo » Finanse » Budżet Domowy » Oszczędzanie » Dlaczego mieszkanie pod wynajem nie przynosi zysków?\n19 października 2011, 07:39\nZ mieszkaniami pod wynajem trudno jest uchronić swój kapitał przed inflacją. / Fot. Fotolia\nWskaźnik średniej rentowności netto, liczony w oparciu o aktualne oferty wynajmu, pochodzące z serwisu Domiporta.pl oraz ceny transakcyjne mieszkań, po których klienci realizowali ich zakup w ostatnich trzech miesiącach, wzrósł po wrześniu do 4,16 proc.\nPrezentowany wskaźnik informuje, na jaki dochód, już po potrąceniu podatku ryczałtowego, może na przykład liczyć osoba, która rozważa inwestycję w postaci zakupu mieszkania pod wynajem. Przy czym pod uwagę bierzemy ewentualne transakcje za gotówkę, bez posiłkowania się kredytem.\nGłównymi zmiennymi, które decydują o poziomie naszego wskaźnika, są ceny nieruchomości oraz wysokość ofertowych stawek najmu. Wzrost średniej rentowności najmu jest więc tym razem pokłosiem przede wszystkim spadku cen mieszkań, o którym informuje nas z kolei indeks cen transakcyjnych mieszkań, co miesiąc regularnie publikowany. Jego odczyt za wrzesień br. był o 1,4 proc. niższy, w porównaniu z miesiącem wcześniejszym.\nZ kolei, jak wynika z ogłoszeń, zamieszczonych w serwisie Domiporta.pl, średnia stawka najmu w przeliczeniu na metr kwadratowy powierzchni lokalu, oferowanych do wynajęcia w siedmiu monitorowanych przez ekspertów miastach, czyli w Gdańsku, Gdyni, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Warszawie i Wrocławiu, w tym samym czasie w zasadzie się nie zmieniła, notując wzrost o niespełna 0,1 proc.\nKolejny miesiąc z rzędu spadła liczba ogłoszeń z mieszkaniami do wynajęcia, uwzględnianych przy liczeniu wskaźnika rentowności z najmu mieszkania. Tym razem wyraźnie się on pogłębił – do 14 proc. we wrześniu z 7 proc. w sierpniu. Ofert ubyło we wszystkich obserwowanych przez ekspertów ośrodkach, najwięcej w Łodzi (33 proc.) i Gdyni (31 proc.), a najmniej w Warszawie (7 proc.) i Wrocławiu (8 proc.).\nPrzeczytaj także: Efektywne oszczędzanie na emeryturę\nMieszkanie na wynajem nie przynosi zysków\nSpadek indeksu cen transakcyjnych mieszkań w ciągu roku nominalnie sięgnął ponad 3 proc., zaś w wymiarze realnym możemy mówić o 7-proc. przecenie. Wyraźnie odbiło się to również na opłacalności inwestycji w mieszkanie pod wynajem, realizowanych przed rokiem.\nŁącząc dochody z najmu ze zmianą wartości mieszkania, średni nominalny zwrot z inwestycji eksperci szacują na 2,34 proc. Realnie, po uwzględnieniu 3,9-proc. inflacji, daje to stratę w wysokości 1,5 proc.\nWzględnie lepiej wyszli na tym ci, którzy zainwestowali w obligacje skarbowe czy choćby roczną lokatę bankową. Przywoływane zwykle w tym raporcie detaliczne obligacje dziesięcioletnie (nazwa skrócona EDO), oferowane we wrześniu ubiegłego roku przez Ministerstwo Finansów, w pierwszym rocznym okresie odsetkowym dały 4,25 proc. zysku netto, a po uwzględnieniu inflacji zostało z tego 0,34 proc.\nW przypadku lokat było nieco słabiej, bo przy średniej dla rocznych lokat z września ubiegłego roku na poziomie 3,78 proc. netto, realna stopa zwrotu kształtuje się na poziomie 0,11 proc. W jednym i drugim przypadku wygląda to jednak lepiej niż przy inwestycji pod wynajem.\nTaka sytuacja w najbliższej przyszłości nie powinna ulec zmianie, bo w opinii ekspertów ceny mieszkań w dalszym ciągu będą spadać. A to sprawia, że generalnie nie należy nastawiać się na potencjalnie wysoki zwrot z kapitału, zainwestowanego w mieszkanie pod wynajem, choć oczywiście rynek nieruchomości jest na tyle zróżnicowany, że każdą inwestycję trzeba rozpatrywać indywidualnie.


Remontujemy łazienkę – o czym warto wiedzieć? - tojadom.pl\ntojadom.pl » Remontujemy łazienkę – o czym warto wiedzieć?\nŁazienka to miejsce, które pełni zazwyczaj kilka funkcji – jest miejscem zapewniającym dbanie o higienę, czasem bywa pralnią, innym razem zaś zamienia się w strefę relaksu. Urządzenie wymarzonej przestrzeni może być dziecinnie proste, jeśli będziemy trzymać się kilku fundamentalnych zasad. Zobacz, co zrobić, aby móc cieszyć się upragnioną łazienką.\nOrganizacja łazienki podstawą sukcesu\nDuża łazienka – duży kłopot, mała łazienka – jeszcze większy! Niestety w przypadku aranżacji łazienki rozmiar ma naprawdę spore znaczenie. O ile w przypadku sporej powierzchni nie musimy stawać przed najtrudniejszym dylematem: stawiać na wygodne wanny, czy funkcjonalne kabiny prysznicowe, to w sytuacji niedużego pomieszczenia w bloku, wybór ten bywa kluczowy. Zanim jeszcze wybierzemy konkretne artykuły sanitarne, które najlepiej będą odzwierciedlały nasz styl i preferencje, konieczne jest ich dokładne rozplanowanie. Optymalnie, gdy wszystkie elementy ulokowane są na obrzeżach pomieszczenia, co znacznie ułatwi dostęp podczas codziennej krzątaniny.\nW przypadku, gdy nasza łazienka mieści się na zaledwie kilku metrach kwadratowych lub zależy nam na nowoczesnym, minimalistycznym wnętrzu, doskonałym rozwiązaniem będą elementy do zabudowy. Dzięki temu, że w dużej mierze znajdują się one pod płytkami lub ścianami kartonowo-gipsowymi, umożliwiają maksymalne oszczędzenie dostępnego miejsca. W takich przypadkach dobrym pomysłem bywa też zastąpienie klasycznych wanien i brodzików, przez nowatorskie, szklane kabiny prysznicowe, które składają się wyłącznie z szyby zabezpieczającej przed rozlewaniem wody oraz płytek. Tego typu rozwiązanie to nie tylko aranżacyjny majstersztyk, ale przede wszystkim doskonały sposób na spektakularną metamorfozę wnętrza.\nOsoby, którym zależy na optycznym powiększeniu łazienki, powinny zaprzyjaźnić się z lustrami. Dzięki nim można w łatwy sposób rozjaśnić przestrzeń, dzięki czemu wygląda nieco okazalej. Jeśli szczególnie upodobaliśmy sobie jakiś styl aranżacji wnętrz, musimy pamiętać, aby dostosować go do panujących w naszej przestrzeni warunków. Strojny, pełen eleganckich, ciemnych barw styl glamour najlepiej sprawdzi się w przestronnym pomieszczeniu, w którym nie braknie miejsca na ornamenty i zabawy detalami. Natomiast aby z powodzeniem wykonać realizację utrzymaną w duchu Skandynawii, konieczne będzie sięgnięcie po typowe dla nurtu barwy i materiały. Drewniane płytki na posadzce lub ścianach otaczających wanny i kabiny prysznicowe, to idealny sposób na ocieplenie wnętrza, które dzięki temu patentowi wydaje się znacznie bardziej przytulne.\n← Jak stworzyć inteligentny dom?\nNagrzewnice powietrza – 3 rodzaje urządzeń, które ogrzeją duże pomieszczenia →


Ile powinna przytyć kobieta w każdym etapie ciąży? | Reader's Digest Polska\nStrona główna » Zdrowie » Ile powinna przytyć kobieta w każdym etapie ciąży?\nCiąża nie jest dobrym momentem na rozpoczynanie odchudzania, jednak warto zadbać o przyrost masy ciała w tym okresie. Zbyt szybkie przybieranie na wadze wpływa nie tylko na kobietę, ale również na rozwijający się płód. Dlatego wiele pań zastanawia się, jak nie przytyć w ciąży zbyt dużo. Poznaj zasady rządzące przybieraniem na wadze i dowiedz się, jak nie dopuścić do nadmiarowych kilogramów.\nJanuary 31, 2019 - 10:22\nPrzybieranie na wadze w okresie ciąży jest procesem całkowicie naturalnym. Wynika to między innymi z powiększania się macicy, przybywania wód płodowych oraz rosnącej wagi płodu. Dlatego na koniec III trymestru średnia masa ciała kobiety wynosi od 10 do 13 kg. Czasami jednak zdarzają się większe przyrosty, co niekiedy wynika ze zwiększonego magazynowania wód w organizmie.\nJak zmienia się waga w okresie ciąży?\nPrzyrost masy ciała w ciąży często jest kwestią indywidualną. Niemniej jednak istnieją pewne wytyczne, które traktowane są jako normy.\nZgodnie z rekomendacjami, kobieta w ciąży:\n• w I trymestrze powinna przytyć średnio 1-2 kg,\n• w II trymestrze powinna przytyć ok. 6 kg,\n• w III trymestrze powinna przytyć ok. 5 kg.\nWarto przy tym podkreślić, że niektóre panie – zamiast przybierać na wadze w I trymestrze – tracą kilogramy. Wynika to przede wszystkim z nasilonych wymiotów.\nIstotną rolę odgrywa również wyjściowa masa ciała. Przyjmuje się, że im wyższe BMI, tym mniejsze powinny być przyrosty wagi w okresie ciąży. Dlatego:\n• kobiety z BMI powyżej 26 – powinny przybrać na wadze nie więcej niż 7-11 kg,\n• kobiety z BMI od 20 do 26 – powinny przytyć w granicach 11-16 kg,\n• kobiety z BMI poniżej 20 – mogą pozwolić sobie na przyrost od 12 do nawet 18 kg.\nJak nie przytyć w ciąży ponad normę?\nZastanawiasz się, jak nie przytyć w ciąży więcej niż przewiduje norma? Skorzystaj z poniższych wskazówek, dzięki którym przed porodem odnotujesz prawidłowe przyrosty masy ciała.\nW okresie ciąży nie ma potrzeby dwukrotnego zwiększania porcji posiłków. Należy jeść dla dwojga, zwiększając kaloryczność dań o 300-500 kcal w zależności od trymestru. Oznacza to najczęściej dodatkowy posiłek w formie warzywnej sałatki, kanapki itp.\nStaraj się spożywać nawet 5-6 posiłków w ciągu dnia, dostarczając mniejsze porcje jedzenia. Dzięki temu nie tylko zapobiegniesz szybkim przyrostom masy ciała, ale i unikniesz zgagi czy innych nieprzyjemnych dolegliwości.\nKilka ciastek czy kawałków czekolady (najlepiej gorzkiej) jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Postaraj się jednak ograniczyć tego rodzaju produkty – są one bardzo kaloryczne i nie zaspokajają głodu na długi czas.\nJeśli zdarza Ci się odczuwać głód między posiłkami, sięgaj po zdrowe przekąski. Orzechy, pestki, nasiona, warzywne chipsy – oto, co chwilowo zaspokoi apetyt i jednocześnie pozwoli uniknąć nadmiernego przyrostu masy ciała.\nWarto dbać o wagę w okresie ciąży – im mniej nadmiarowych kilogramów Ci przybędzie, tym szybciej wrócisz do formy. Pamiętaj jednak, aby nie popadać ze skrajności w skrajność, bo w ciąży nie można się odchudzać. Zachowaj więc zdrowy rozsądek.


Szarm el Szejk przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Gorące słońce Egiptu i pustynne krajobrazy różniły się od wszystkiego, co do tej pory znałam. Było coś pięknego w tych beżowych piaskach lśniących w świetle, w uczuciu, jakie wywoływały, ocierając się o moją skórę, grzejąc stopy. Skromna roślinność sprawiała wrażenie czegoś unikatowego. Oczywiście tak suche miejsce nie mogłoby zapewnić schronienia komuś takiemu jak ja, jednak bliskość morza rekompensowała wszystko i pozwalała mi zachwycać się urokami Szarm. Ach, a jakie to było morze! Fale mieniły się odcieniami czerwieni i złota, kiedy zachodziło słońce, przez resztę dnia natomiast wydawało się zielone, przełamane odcieniem błękitu. Woda była ciepła bez względu na porę dnia czy nocy, a w głębinach czekała wyjątkowa niespodzianka. Rafa koralowa. Feeria barw i kształtów, te cudowne ryby pływające u moich stóp. Małe meduzy, które zdawały się świecić. Zachwyt, jaki we mnie wzbudzały, nie dawał się ubrać w słowa. Nie ma wspanialszego uczucia niż ciepła woda obmywająca ciało, ani wspanialszego widoku niż wielobarwne ukwiały i ławice żółto-niebieskich ryb.\nNo, może mogło być coś wspanialszego, zdecydowałam, kiedy dłonie Doriana przesunęły się po moim brzuchu. To on zaproponował, że wstaniemy jeszcze przed świtem, by nurkować bez towarzystwa. Ten pomysł bardzo mi się spodobał i doceniałam, że dla mnie zerwał się z łóżka tak wcześnie. Podejrzenie, że tak naprawdę chciał zobaczyć, jak pływam nago, niczego nie zmieniło. Nadal był najwspanialszym mężem na świecie. Uśmiechnęłam się, gdy przyciągnął mnie do siebie i wskazał kolejną ławicę ryb, tym razem złocistych. Jedna z rybek dotknęła polipa, który zareagował jasnym błyskiem. Roześmiałam się, widząc zdumioną minę Doriana. Najwyraźniej nigdy wcześniej nie słyszał o piórówce świecącej.\nPołożyłam dłonie na obejmujących mnie ramionach i odepchnęłam się od jednego z kamieni, a woda wypchnęła nas oboje. Poczekałam, aż mąż nabierze tchu i zada mi pierwsze pytanie:\n- Co to było? Nie wiedziałem, że morskie rośliny świecą.\n- To bardziej zwierzę niż roślina. Wykazuje właściwości bioluminescencyjne. - Zarzuciłam mu ramiona za szyję. - Piękne, prawda?\n- W tej chwili mam przed sobą znacznie piękniejszy widok.\nOto i mój mąż, czarujący, uroczy i czuły. Komplemenciarz i uwodziciel, jednak zainteresowany tylko mną. Potrafił być tak ciepły, kiedy tylko się postarał. Potrafił być też dziki i impulsywny, a nawet gniewny. Mściwy i brutalny, nieokrzesany. Jednak przy mnie się zmieniał. Widziałam te zmiany i doceniałam je. Każdy drobiazg, każdy gest. Wiedziałam, że nie złagodnieje całkowicie, ale starał się. Dla mnie. Przez to kochałam go jeszcze bardziej.\n- Wciąż się nie napatrzyłeś?\n- Tego widoku nie można mieć dość – odparł, muskając moje usta w pocałunku.\nPrzerwały nam wesołe odgłosy rozmowy, zbliżali się inni turyści. Spojrzeliśmy na siebie z Dorianem i podpłynęliśmy do skały, na której zostawiliśmy ubrania. Wdrapałam się na nią pierwsza i chwyciłam sukienkę. Chwilę później byliśmy już ubrani, a w zasięgu wzroku pojawiła się nieduża łódka.\n- To chyba koniec pływania – mruknęłam, splatając palce z palcami Doriana. - Zaraz zrobi się tłoczno.\n- Możemy wrócić wieczorem – zaproponował, całując moją dłoń. - W międzyczasie możemy pozwiedzać.\nPropozycja była na tyle kusząca, że nie zastanawiałam się ani chwili. Powinniśmy wykorzystać każdą okazję, którą dawał nam gorący Egipt.\nZ przewodnikiem byliśmy umówieni dopiero godzinę później, mieliśmy więc czas, by się przebrać i zjeść śniadanie. Hotelowa restauracja zasługiwała na najlepsze opinie. Skusiliśmy się na świeże, chrupiące bułki, jajecznicę na bekonie i owocową sałatkę. Dorian nie mógł sobie odmówić także smażonych kiełbasek, które w zadziwiającym tempie znikały z jego talerza. To właśnie wspólne posiłki najczęściej przypominały mi, że mój mąż jest smokiem. Człowiek nie pomieściłby w sobie takich ilości jedzenia.\nKiedy już wbiłam się w krótkie, czarne spodenki i beżową koszulkę, musieliśmy przenieść się do miejsca zwanego Deir el Bahari. Tam czekał na nas Amir Fakhry, nasz przewodnik. Okazał się czarującym jegomościem po trzydziestce, znawcą i pasjonatem kultury egipskiej. Przydługie czarne włosy miał w nieładzie, jakby często przeczesywał je palcami. Twarz o ciemnych oczach ukrytych za prostymi, czarnymi oprawkami sprawiała wrażenie sympatycznej. Ubrał się na sportowo, w koszulkę i krótkie spodenki w odcieniach brązu i beżu, zlewających się z wszechobecnym piaskiem. Przywitał nas oboje z szerokim uśmiechem i niemal od razu zaczął mówić. Nie przypuszczałabym, że w tak krótkim czasie można tak wiele powiedzieć, jednak jemu to się udało, w dodatku miał bardzo wyraźną dykcję, więc nawet w tym tempie rozumiałam go bez trudu.\nAmir – stanowczo zaprotestował przeciw zwracaniu się do niego per pan – uznał, że prawdziwe zwiedzanie Egiptu powinno odbyć się w tradycyjny sposób, tak jak niegdyś podróżowano w tych rejonach. Dlatego przyprowadził wielbłądy. Te piękne zwierzęta od razu zdobyły moje serce. Z radością przywitałam się z piękną damą o wdzięcznym imieniu Fatima. Miała bardzo łagodne usposobienie i była niezwykle urocza. Co prawda obawiałam się przejażdżki, jednak Amir tak bardzo zachwalał zwierzęta, a Fatima była tak słodka, że w końcu dałam się przekonać.\n- Pozwól, że pomogę. - Amir wykonał krótki gest w stronę Fatimy, a ta ugięła kolana, pochylając się przede mną. - Podaj mi rękę – zachęcił mnie z szerokim uśmiechem. Musiałam przyznać, że Amir był równie czarujący co jego pupilka.\n- Nie ma takiej potrzeby – usłyszałam głos Doriana, nim odepchnął naszego przewodnika i posadził mnie na grzbiecie wielbłąda.\nPosłałam mu gniewne spojrzenie, dając tym samym do zrozumienia, że nie tak należy traktować życzliwych ludzi i jeśli nie przestanie, pomówimy o tym w hotelu. Odpowiedział tak niewinnym spojrzeniem, że mogłam tylko westchnąć i pokręcić głową. Był niepoprawny.\n- Świetnie. Będę jechał przodem, od kompleksu dzielą nas niecałe dwa kilometry, a to da nam dość czasu, by lepiej się poznać. Chętnie opowiem też o miejscu, w które się wybieramy.\nOpowieść sięgała czasów starożytnych, magicznych obrzędów, targów kupieckich i wojsk przemierzających te ziemie. Amir często zmieniał ton wypowiedzi, dostosowując go do opowiadanej historii. Czasem słyszałam w nim arystokratę, czasem wieśniaka, a czasem wojownika. Jednocześnie historie były niezwykle barwne, pełne niespodziewanych zwrotów akcji. Czasem dopytywałam o coś, a Egipcjanin odpowiadał z jeszcze większym zaangażowaniem, rad że udało mu się nas zainteresować. Nie było to trudne, gdyż pasja Amira była tak wielka, że nie mogła nie być zaraźliwa. Genevieve dokonała idealnego wyboru, decydując się na tego właśnie przewodnika.\nSamo Deir el Bahari wyglądało wspaniale. Świątynie miały trzy piętra i sprawiały wrażenie wyrzeźbionych w skale. Zupełnie jakby olbrzym chwycił za dłuto i poświęcił się tej misternej pracy. Piętra łączyły rampy pełniące rolę schodów, świątynie zaś poprzedzały tarasy ozdobione kolumnami i rzeźbami.\nPrzywiązaliśmy wielbłądy pod prowizorycznym zadaszeniem wzniesionym specjalnie na potrzebę turystów. Zawieszone na metalowych drągach płachty zapewniały zwierzętom cień i ochronę przed słońcem. Poklepałam przyjacielsko bok Fatimy, dziękując jej za podróż. Wzięłam Doriana pod ramię i razem ruszyliśmy za naszym przewodnikiem.\n- Nie wydajesz się równie zachwycony jak ja – zauważyłam cicho. - A przecież to był twój pomysł.\n- On za dużo gada. I spoufala się – burknął mój mąż, gdy wchodziliśmy do pierwszej świątyni. Uśmiechnęłam się.\n- Jest po prostu miły, a mówienie należy do jego obowiązków. Chyba nie jesteś zazdrosny?\nDorian rzucił mi spojrzenie spod uniesionych brwi, jakby chciał powiedzieć: „ja? Chyba żartujesz!” Znałam go jednak na tyle, by nie wierzyć w tę nonszalancję. W końcu westchnął.\n- Nie podoba mi się, że zwraca się do ciebie, jakbyście znali się od dawna. A ty patrzysz na niego tak...\n- Jak? Polubiłam go, a historie, które opowiada, są fascynujące. Daj spokój, spójrz na niego, jedyne co zajmuje jego myśli to praca, nie ja. Pewnie skrycie marzy o jednej z tych kurtyzan, o których opowiadał po drodze – dodałam ze śmiechem.\n- Może masz rację. Jest trochę nawiedzony, co?\n- Trochę – przyznałam, chichocząc. - Ale to urocze.\nW Deir el Bahari mieściły się trzy świątynie, dwie kaplice, dziedzińce i liczne malunki. Obejrzeliśmy wszystko, a Amir opowiedział nam ze szczegółami nie tylko jakie obrządki miały tam miejsce, ale także jak powstawały i jakie żywoty wiedli upamiętnieni tam ludzie. Skandale, romanse, spiski, wszystko to było niezwykle ciekawe. Najciekawsze zjawisko jednak odkryliśmy w jednym z korytarzy. Był to malunek wykonany na podłodze. Przedstawiał pięknego, wielkiego smoka.\n- Nie wiedziałam, że Egipcjanie czcili smoki – odezwałam się, zafascynowana rysunkiem.\n- Och, to jedna z największych zagadek Egiptu. Widzisz, w żadnym z podań nie ma smoków, niektórzy badacze twierdzą, że to skutek wymieszania kultur. Chrześcijanie mieli nawiązania o latających wężach. Spójrz jednak na to majestatyczne stworzenie – Amir kucnął i dotknął rysunku – czy można pomylić je z wężem?\n- Ewidentnie jest to smok – zgodził się Dorian, podchodząc i zerkając mi przez ramię.\n- Właśnie! Takie rysunki były popularne w Europie w okresie średniowiecza, ten jednak jest znacznie starszy. Czy to nie fascynujące? Zdradzę wam, że w ubiegłym roku na wykopaliskach odkryto podobne rysunki, tym razem zawarte w księdze. Ciągle to badamy, ale umieszczone w niej informacje burzą wszystko, co wiedzieliśmy do tej pory. Według badań, księga liczy sobie cztery milenia, a to czyni ją o jakieś pięćset lat starszą od samej Hatszepsut, przed której świątynią umieszczono malunek.\nCztery milenia, no tak. Wszystko jasne. Zerknęłam na Doriana, miał tak uradowaną minę jak żeglarze na widok boginki. Czyli nabroił tu do tego stopnia, że pamiętano o tym jeszcze co najmniej przez pięć stuleci. No ładnie.\n- No więc ta księga to swego rodzaju dziennik jednego z kapłanów, który rzekomo był świadkiem bitwy bogów, którzy przybrali taką oto postać. - Znów musnął dłonią rysunek. - Twierdził, jakoby byli to Set z Horusem.\n- Och, bili się? - Uniosłam brwi.\nAmir kiwnął głową i zaczął opowiadać o wielkiej bitwie, dzięki której smok miał stać się symbolem służącym dla chwalenia Horusa i obłaskawienia gniewnego Seta. Tylko ja usłyszałam pomruk Doriana:\n- Od razu wielka bitwa, drobna sprzeczka i przepychanka pod publikę.\nUśmiechnęłam się i oparłam o męża. Zastanawiałam się, czy kiedyś zdołam poznać całą jego historię. Chciałabym, aby tak było. Chciałam poznać każdy skrawek jego duszy, dowiedzieć się o wszystkim, co sprawiało, że się uśmiechał. Amir przywołał wspomnienia, które Dorian cenił.\n- Faraon będący przodkiem Hatszepsut zaczął czcić wizerunek smoka i tak było przez wiele pokoleń. Zdaje się, że do jej śmierci, potem ta opowieść zatarła się wśród innych. Jednak okazuje się, że pozostały jeszcze ślady tego kultu. Widzicie, kapłan, autor księgi, wysnuł też twierdzenie, że Set i Horus byli bliskimi przyjaciółmi. Właśnie ten fakt sprawia, że nasi badacze wątpią w prawdziwość księgi. Horus i Set mają za sobą burzliwą przeszłość, walczyli chyba od zawsze, a tu nagle okazją się przyjaciółmi.\n- Zadziwiające. A ta księga... Można ją gdzieś zobaczyć?\nAmir pokręcił głową z autentycznym smutkiem.\n- Ciągle trwają badania, później, jeśli uznają ją za prawdziwą, a wierzę, że tak się stanie, zostanie umieszczona w gablocie kairskiego muzeum. - Westchnął z rozmarzeniem. - Ach, smoki. Ile bym dał, by zobaczyć to, co kapłan Ames.\n- Ile? - zaciekawił się Dorian. Szturchnęłam go z naganą.\n- Więc wierzysz, że naprawdę coś widział?\n- Och, jak najbardziej! Opowieści o bogach to wynik przemian kulturowych, jednak tu mamy dowód, że coś widziano. Może nie smoka, ale coś na pewno.\n- Latającego węża – prychnął Dorian, co wcale nie zniechęciło Amira. Uśmiechnął się chłopięco i pokręcił głową.\n- Nie, żadnych węży, nie wierzę, że to wąż.\nKiedy dojechaliśmy do ośrodka, w którym kończyła się nasza podróż, robiło się już ciemno. Amir zaprosił nas na typowo egipską kolację, twierdząc, że nie może pozwolić, by ktoś wrócił z jego wycieczki nie zaznawszy rozkoszy podniebienia za sprawą specjałów znad Nilu. Zaczęliśmy od zupy chudar, potem podano nam kotleciki falafel, a na koniec spróbowaliśmy egipskiego chleba aysz z ostrym sosem harrisa. Wszystko to było niezwykle pyszne i sycące, co po długiej wycieczce okazało się strzałem w dziesiątkę. Dorian wydawał się wręcz wniebowzięty i nawet wybaczył Amirowi jego urocze gadulstwo. Najsmutniejsze okazało się pożegnanie z Fatimą, która skradła mi serce. Powrót do hotelu był szybki, na szczęście, bo padałam z nóg. Opadłam na łóżko z mocnym postanowieniem, by już nie wstawać.\n- Nie mam pojęcia, jak można tyle mówić – wyznał Dorian, kładąc się obok. Przyciągnął mnie do siebie tak blisko, że prawie stykaliśmy się nosami. - To anatomicznie niemożliwe...\n- To prawda, mówił naprawdę dużo, ale żałowałabym, gdybym nie usłyszała choćby jednej z tych opowieści. Były fascynujące, a zapał Amira...\n- Gwarantuję ci, pisklątko, że mój zapał jest większy – przerwał mi i obdarzył namiętnym pocałunkiem. Absolutnie nie mogłam narzekać.\nNocne pływanie przełożyliśmy na inny raz, żadne z nas nie czuło się na siłach na tę eskapadę. Zamiast tego zadowoliliśmy się kąpielą w jacuzzi, poddając się relaksującemu działaniu bąbelków i płynu do kąpieli. Zamknęłam oczy, opierając się o pierś Doriana, kiedy jego dłonie zaczęły masować moje ramiona. Pozwoliłam sobie na westchnienie, gdy jego usta musnęły mój kark.\nPołożyliśmy się późno, a mimo to miałam lekki sen. Nie wiem, która była godzina, gdy się obudziłam, ale wciąż był środek nocy, a Doriana nie było w łóżku. Przeciągnęłam się i chwyciłam szlafrok, otulając się nim i ruszyłam na poszukiwanie męża. Nie znalazłam go w salonie, ani w kuchni, zajrzałam nawet do łazienki, aż usłyszałam ciche głosy. Kierując się nimi, dotarłam na taras. Dorian opierał się o barierkę, obok stał Varys, a po jego minie zrozumiałam, że musiało stać się coś złego. Stałam w drzwiach, niepewna, czy powinnam do nich podejść.\n- Nie byliśmy w stanie ich powstrzymać, wdarli się do jednej z niższych partii Piekła. To, co po sobie zostawili... to ruiny. V'lane zebrał grupę żołnierzy, by nad nimi zapanować, wydałem na to zgodę. Większość udało się strącić, ale reszta... nie wiemy, gdzie są, panie.\n- A Ezekiel?\n- Zamroził dzielący nas i ich mur, uważa, że to załatwi sprawę schwytanych, ale wciąż nie wiemy, czego spodziewać się po tych, którzy uciekli. Nie znaleźliśmy też śladu Beliala...\nKtoś napadł na naszą część Piekła. Dokonał zniszczeń, a demony nie mogą sobie poradzić. Nie rozumiałam, jak to w ogóle możliwe, ani kto mógł to zrobić. To brzmiało jak najprawdziwsza rebelia. W dodatku miała coś wspólnego z Belialem. Poczułam lodowaty dreszcz na karku.\n- Jak myślisz, ilu uciekło?\n- Kilkudziesięciu. Może czterdziestu. Część z nich mogła już opuścić krąg. Nie możemy na to pozwolić, Piekło stanie na głowie, jeśli uda im się zbiec.\nDorian westchnął i skinął głową.\n- Zajmiemy się tym, będziesz mi potrzebny. Powiem tylko... - Odwrócił się i urwał na mój widok. Złość w jego spojrzeniu zmalała, zastąpiła ją troska. - Nie martw się, moje pisklątko, zajmę się wszystkim.\n- Czym? O kim mówiliście? - Podeszłam, mocniej otulając się szlafrokiem. Zatrzymałam się krok od Doriana, a on objął mnie ramieniem. - O kim?\n- O potępionych – wyjaśnił Dorian. - Przykro mi, ale musimy wracać. Obiecuję, że jeszcze będziemy mieli nasz miesiąc miodowy. - Musnął ustami moje włosy. - Przepraszam.\n- Mamy wiele czasu na podróże. Rozumiem, to nie twoja wina. Żadnego z was – dodałam, widząc, że Varys chce coś powiedzieć. - Poradzicie sobie? To bardzo niebezpieczne?\nMyśl, że Dorian miałby walczyć i się narażać była przerażająca. Chciałam znów znaleźć się w miękkim łóżku, w jego ramionach, z dala od wszystkich problemów. Pocałowałam go krótko, dając upust mojej frustracji. A potem spojrzałam na Varysa i jego również pragnęłam zatrzymać. Mojego przyjaciela. Byli mi zbyt bliscy.\n- Niebezpieczne? Nie, raczej uciążliwe. - Pocałował mnie jeszcze raz. - Spakuj nasze rzeczy, dobrze? Ja muszę omówić jeszcze kilka spraw z Varysem.\nSkinęłam głową i wróciłam do apartamentu. Nim weszłam do środka, dostrzegłam coś jasnego wysoko na niebie. Jasny kształt lecący ku gwiazdom. Wyglądał jak anioł.\nObserwują nas, pomyślałam.\nKiedy brałam ślub, nie sądziłam, że moja rola jako żony skupiać się będzie głównie na zamartwianiu o męża. Sądziłam, że po ostrzeżeniu aniołów Dorian się uspokoi i wszystko będzie dobrze, jednak okazało się, że nawet, gdy nad sobą panował, czekały nas problemy. Zastanawiałam się, czy gdyby Samael żył, mielibyśmy mniej zmartwień. Pewnie nie, nienawidził nas. Zwłaszcza mnie.\nPrzemierzałam sypialnię odkąd Dorian i Varys opuścili dom. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca, zmartwienie zżerało mnie od środka. W końcu zadzwoniłam do ojca, prosząc, by przysłał po mnie Lexa. Równie dobrze mogłam ich odwiedzić, zamiast czekać w samotności. Pojawił się wyjątkowo szybko.\n- Kłopoty w raju? - zagadnął, całując mnie w policzek. Czyli już wiedział.\n- Wieść tak szybko się rozniosła?\nWzruszył ramionami i objął mnie w pasie.\n- Staram się być na bieżąco, a dezercja potępionych nie miała miejsca od... nigdy.\n- Dorian i Varys ich znajdą – zapewniłam. Bardzo chciałam wierzyć, że to im się uda.\n- Zobaczymy. Nie martw się na zapas. Więc jak, gotowa na odwiedziny u ojca?\nSkinęłam głową z uśmiechem i niemal w tej samej chwili wszystko wokół się rozmyło. Wyraźnie widziałam tylko Lexa i to na nim skupiłam wzrok, by uniknąć zwrotów głowy. Patrzyłam w jego ciemne oczy i czarne, faliste włosy okalające twarz o oliwkowej cerze. Zamrugałam i rozejrzałam się, bo świat ponownie nabrał ostrości. Miałam przed sobą wysoką salę o masywnych, złotych kolumnach i bogatych draperiach.\nObróciłam się, słysząc głos ojca. Rozmawiał z jednym z podlegających mu kusicieli. Raphael, jak przystało na inkuba, wyglądał świetnie. Miał ciemne włosy, z tyłu prawie sięgające karku, szczupły, przystojny i zawsze pewny siebie. Kiedy jego spojrzenie skierowało się w moją stronę, uśmiechnął się czarująco.\n- Cześć, Raph – przywitałam się i objęłam go.\n- Witaj, śliczna Sheilo, wyglądasz dziś nadzwyczaj pięknie. - Uśmiechnął się szeroko. - Zmieniłaś troszkę styl, pasuje ci. Widać, że małżeństwo ci służy. - Puścił do mnie oczko. - Co sprowadza cię na Sąd Dusz?\n- Ciekawość. I stęskniłam się za tatą – odparłam i ucałowałam ojca. - Witaj, tatku.\n- Postanowiłaś pokazywać nogi?\nZerknęłam w dół i upewniłam się, że sukienka nie odsłania zbyt wiele. Sięgała mi jakieś trzy centymetry za kolana.\n- Moim zdaniem jest w sam raz – wtrącił Raph. - Ładnych nóg nie powinno się zasłaniać.\n- Ty byś wszystko odsłonił – usłyszałam śmiech Lexa, gdy do nas dołączył. - A zatroskany tatuś obawia się o cnotę córeczki?\n- Jestem mężatką – postanowiłam przypomnieć, tak dla porządku.\n- Jakie tam wszystko, wolę, jak kobieta ma na sobie coś, co pobudzi wyobraźnię – sprostował uwodziciel.\n- Ustatkuj się wreszcie – poradziłam mu, co wzbudziło śmiech zarówno Lexa, jak i mojego ojca. - Nie żartowałam.\n- To nie dla mnie. - Machnął ręką. - Jeszcze się taka nie urodziła, co by tą jedyną dla mnie była – wyrecytował z poważną miną.\n- Nabijasz się – wytknęłam mu.\n- Taka jego natura, już jako podlotek bałamucił wszystkie moje służki – wtrącił ojciec. - Zawsze chciał wszystkie.\n- Nie chciałem, żeby któraś poczuła się gorsza – wyjaśnił Raph. Przewróciłam oczami. Kochałam go, ale były chwile, gdy chciałam wytargać za uszy.\n- A potem przez tydzień chowałeś się na strychu, cichcem wychodząc przez okno – sprostował Lex. Uśmiechnęłam się, myśląc o ich wspólnej przeszłości. - Ile miałeś wtedy lat?\n- Ze dwadzieścia? - zastanawiał się Raphael. - Ale one miały przewagę liczebną!\n- Raczej osiemnaście – uznał tata. - I sam byłeś sobie winien.\nPostanowiłam nie wspominać Dorianowi o barwnej przeszłości przyjaciela. Nie spodobałaby mu się. Po krótkiej rozmowie dowiedziałam się też, że wybrałam sobie dość niefortunny moment na odwiedziny. Lada chwila miał się odbyć Sąd Dusz, a mój ojciec musiał być na nim obecny. Pomyślałam, że dobrze będzie, jeśli z nim pójdę, w końcu była to jedna z najważniejszych kwestii w rządzeniu Piekłem, a Dorian nie miał o niej najmniejszego pojęcia.\n- Zostajesz na Sądzie? - zmieniłam temat. Bez wątpienia choć kilka dusz przybyło z jego powodu.\n- Tak, oczywiście. Nigdy wcześniej nie byłaś na Sądzie Dusz, prawda? - zapytał.\nPokręciłam głową. To, co miało się niebawem wydarzyć, nie należało do moich ulubionych atrakcji. Nie byłam nawet pewna, czy chcę to oglądać.\n- Będzie strasznie? Czy raczej mam wziąć popcorn? - wysiliłam się na swobodny ton.\n- Popcornu lepiej nie zabieraj – poradził mój przyjaciel.\n- Zabiorą mi? - zażartowałam, biorąc go pod ramię. Ojciec i Lex zdążyli już zejść krętymi schodami, do których nigdy nie pozwalano mi się zbliżać.\n- Możliwe – odpowiedział poważnie Raph, powoli prowadząc mnie po schodach.\n- Żartujesz sobie. - Zerknęłam na niego.\n- Myślę, że nie zdążyłyby się do ciebie zbliżyć, ale lepiej nie ryzykować. - Wzruszył ramionami.\nZamrugałam. To musiał być żart. A może chciał dać mi do zrozumienia coś innego?\n- Część z nich to mordercy, zwyrodnialcy, zbrodniarze, oczywiście, że są agresywni. Ale nie martw się, nic ci nie grozi – zapewnił.\n- Mój mąż właśnie takich ściga... - wyznałam cicho.\n- Słyszałem o tym. Oby złapał ich jak najszybciej. A jak wam się układa? - Zerknął na mnie.\n- Wspaniale. Dorian jest czuły, troskliwy, trochę zazdrosny i o wiele bardziej czarujący. - Uśmiechnęłam się. - Jest lepiej niż mogłoby się wydawać.\n- To świetnie. - Uśmiechnął się szeroko. - Jesteś z nim szczęśliwa, to najważniejsze.\nNie wyobrażał sobie nawet, jak bardzo byłam szczęśliwa. Sama myśl o Dorianie przyprawiała mnie o szybsze bicie serca. Chciałam jeszcze zaproponować Raphowi, by odwiedził nas i lepiej poznał mojego męża, jednak doszliśmy już do końca schodów. Znaleźliśmy się nie tyle w sali co w grocie, wypełnionej gwarnym tłumem. Wstrzymałam oddech, gdy zalały mnie dziesiątki emocji. Nie należały do mnie. Raph lekko ścisnął moją dłoń i poprowadził do krzesła oddzielnego od środka groty żelazną kratą. Odsunął mi je i zaczekał, aż usiądę.\n- Za chwilę przyjdzie Lex, ja powinienem już zająć swoje miejsce – powiedział, zerkając w stronę innych demonów.\n- Jasne, idź, dam sobie radę. Wspaniale było znów cię zobaczyć. - Pocałowałam go w policzek. - I odwiedź mnie kiedyś w przerwie między randkami.\n- Bardzo chętnie cię odwiedzę i poznam słynnego Doriana. Przykro mi, że nie mogłem być na waszym ślubie. Może wkrótce uda mi się wynagrodzić ci swoją nieobecność. - Uściskał mnie. - Do zobaczenia, Sheilo. - Odwrócił się i ruszył w stronę innych demonów.\nPatrzyłam, jak oddalał się pełnym gracji krokiem drapieżnika, przykuwając liczne spojrzenia. Nie robił tego specjalnie, nie sądziłam też, by mógł przestać, gdyby chciał. Jak każdy inkub odznaczał się magnetyzmem, który działał na kobiety. I był mi jak brat, a to dlatego, że został osierocony jako dziecko i wychował się w domu mojego ojca. Teraz, setki lat później, wciąż odwiedzał go między licznymi podróżami. Zostawał na dzień lub dwa, a wtedy ojciec i Lex odkładali na bok obowiązki i spędzaliśmy czas jak prawdziwa rodzina. Co prawda odkąd wkroczyłam w ich życie, odwiedził nas tylko kilka razy, ale i tak zdążyłam pokochać go jakby był moim rodzonym bratem. Miałam nadzieję, że tym razem zostanie trochę dłużej.\n- Na pewno chcesz tu być?\nSpojrzałam na Lexa, który zajął miejsce obok mnie. Przytaknęłam i ponownie rozejrzałam się po grocie. Było ciemno i zdecydowanie zbyt ponuro jak na mój gust. Pod sklepieniem unosiły się błędne ogniki, kąpiąc wszystko w błękitnym świetle nagle kojarzącym mi się z zaświatami. Po lewej gromadziły się wszelkiego rodzaju demony, dostrzegłam kilka sukkubów w seksownych, pełnych gracji strojach, a także Rapha i urodziwego młodzieńca u jego boku. Nie miałam wątpliwości, że również był inkubem. Napotkał moje spojrzenie i mrugnął, posyłając mi zawadiacki uśmiech, czym zasłużył sobie na szturchnięcie od Raphaela. Uśmiechnęłam się, nawet on starał się mnie chronić. Przeniosłam spojrzenie kawałek dalej, tam dostrzegłam trzech mężczyzn w drogich garniturach odpowiedzialnych za zawieranie paktów. Potrafili zdziałać cuda, lecz za straszliwą cenę ludzkiej duszy. Jednak najbardziej przerażająca była grupa demonów, których płci nie byłam w stanie określić. Mieli zdeformowane ciała, pokryte skórą tak grubą, że przypominała skorupę, a ich głowy, pozbawione uszu, wieńczyły rogi różnych kształtów i rozmiarów. Lex mówił mi kiedyś, że długość rogów oznaczała ich rangę i siłę, im były dłuższe, tym potężniejszy był demon; miał też więcej sukcesów na swoim koncie. To właśnie te demony przybywały, gdy człowiek zostawał z jakichś sposobów przeklęty. Nie miały litości. Wreszcie pozostawały małe, czarne istotki, przypominające ludzkie wyobrażenie diabła: miały proste, krótkie różki i długie cienkie ogony zakończone widełkami. Mierzyły nie więcej niż dziesięć centymetrów i unosiły się w powietrzu dzięki nietoperzowym skrzydełkom. Były kimś w rodzaju odpowiednika anioła stróża. Wybierały człowieka i towarzyszyły mu do końca życia, podszeptując mu na ucho złe myśli i podjudzając do niegodziwych uczynków.\nPrawa strona groty była dotąd pusta, ale nagle skała zajaśniała bladym światłem, po czym zaczęły wychodzić z niej wysokie postaci w długich białych togach.\n- Nadal nie rozumiem, jak ktokolwiek może traktować poważnie gości w kieckach – mruknął Lex, a ja uśmiechnęłam się, patrząc, jak aniołowie zajmują swoje miejsca. Właściwie był to dowcip stary jak świat, demony zawsze próbowały podkopać morale przeciwnika, porównując ich do wiotkich niewiast.\nRozległy się gwizdy i ironiczne wiwaty, ale aniołowie je zlekceważyli, z godnością unosząc głowy. Pochód zamykali: Uriel o nieobecnym spojrzeniu, jak zwykle poważny Gabriel i w końcu Rafael. Pomachałam do niego i odpowiedział mi uśmiechem, po czym poszedł uściskać ojca. Gabriel ograniczył się do uścisku dłoni, tymczasem Uriel otworzył kolejne przejście, którym wypchnięto olbrzymią klatkę pełną dusz. Zadrżałam, kiedy na powrót zalały mnie silne emocje. Złość, strach, wściekłość, zagubienie, smutek. Objęłam się ramionami i zdałam sobie sprawę, że drżę. Trzęsłam się jak dziecko przebywające zbyt długo na mrozie. Krzyki wypełniały moje uszy, zagłuszając myśli.\nPotępieni wili się w klatce, chwytali za pręty, próbując za wszelką cenę się wydostać. Niektórzy płakali, inni wydawali z siebie dzikie wrzaski. Czułam się przytłoczona tym wszystkim, a emocje, które dały o sobie znać, gdy tylko zeszłam na dół, teraz tłumiły moje własne.\n- Odepchnij je – usłyszałam tuż przy uchu. Lex otoczył mnie ramionami. - Nie pozwól im się zbliżyć. Są tam, w klatce, ty jesteś ze mną. To nie twoje uczucia.\nOdetchnęłam i spojrzałam na przyjaciela.\n- Co to? - Mój głos nabrał chropowatego brzmienia.\n- Dusze. Emanują emocjami, z którymi umarli. To się skończy, gdy zostaną osądzeni, ale teraz musisz być silna. Dasz radę?\nPowoli się wyprostowałam. Nie byłam przygotowana na to, co tu zastałam, nie spodziewałam się czegoś takiego. Lex miał rację, musiałam wziąć się w garść. Chciałam, by traktowano mnie poważnie, zatem musiałam na to zasłużyć.\n- Nic mi nie będzie. A gdzie Uriel? - Rozejrzałam się w poszukiwaniu archanioła.\n- Dostarczył zmarłych i poszedł. - Lex wzruszył ramionami. - Czasem zostawał, ale zasada mówi, że archaniołów może być tylu, ilu władców Piekła.\nZmarszczyłam brwi. Archaniołów pozostało dwóch, a przecież po naszej stronie był tylko tata. To nie wyglądało na równą liczbę. I wtedy pojawił się Lucyfer. W kłębach czarnej pary miał naprawdę efektowne wejście.\n- Drobne spóźnienie, miałem pilną naradę. Milusiu, Gburku, jakże niemiło was widzieć – powitał Rafaela i Gabriela teatralnym ukłonem, natomiast mojego ojca mocno klepnął w plecy. - Azz, mordo moja, jak leci?\nZachichotałam. Były takie dni, gdy prawie lubiłam Lucyfera. Lex nazywał je Dniami LSD. Oczywiście Lucyfer nie brał narkotyków, po prostu od czasu do czasu miewał dość bycia poważnym politykiem i odreagowywał to jedynym w swoim rodzaju poczuciem humoru.\nTata nie podzielał jego stylu bycia, posłał mu zniecierpliwione spojrzenie i wszyscy zajęli swoje miejsca. Sąd Dusz właśnie się rozpoczął.\nGabriel odchrząknął i otworzył grubą księgę.\n- Jackson Tale, zmarły na wskutek odniesionych ran. - Odczytał, a jeden z demonów wyszarpnął z klatki wysokiego brodatego mężczyznę odzianego w zakrwawioną bluzę z kapturem. Brodacz miotał się, przeklinając i obsypując wszystkich wyzwiskami. Kiedy jego spojrzenie padło na mnie, uśmiechnął się dziko. Przeszły mnie dreszcze i poczułam dziwną ulgę, gdy demon pchnął go dalej.\n- Tale został dźgnięty nożem przez Rosamund Fletcher i wykrwawił się w ciągu kilku minut – czytał dalej Gabriel.\nMężczyzna warknął i rzucił się gwałtownie w stronę klatki. Usłyszałam kobiecy płacz. Jeden z demonów pochwycił Jacksona nim ten zacisnął dłonie na kratach, drugi otworzył drzwiczki i zmusił szlochającą dziewczynę do wyjścia. Kiedyś musiała być piękna, wysoka, długonoga i rudowłosa, o jasnej karnacji i dużych zielonych oczach. Kiedyś, bo jej twarz i dekolt szpeciły długie krwawe rany.\n- Ach, Rosamund Fletcher. Zmarła na wskutek przedawkowania. Oskarżenie? - Zerknął na tatę i Lucyfera.\n- Oczywiście oboje powinni trafić do mnie – odpowiedział od razu Lucyfer, prostując się na krześle. - Słodka panna Fletcher nie tylko przedawkowała niedozwolone środki, ale też odpowiada za śmierć swojego dilera, pana Tale'a. Z kolei pan Tale odpowiada za śmierć wielu młodych ludzi, których wciągnął w nałogi. - Uniósł kciuk w górę. - Brawo, tak trzymać, cenimy pańską postawę, panie Tale.\nPrzez cały ten czas Rosamund szlochała, błagając o litość. Jednocześnie usiłowała stać jak najdalej od Jacksona.\n- Może to ona go zabiła, ale nie wygląda, by był bez winy – szepnęłam do Lexa. Serce mi się krajało, gdy słyszałam jej szloch. W dodatku czułam jej przerażenie. - Nie wygląda na morderczynię – dodałam.\n- Świetna intuicja – pochwalił mnie. - Widzisz, gdy chodzi o ludzi, nic nie jest proste.\nFaktycznie nie było. Głos zabrali stróżowie Rosamund i Jacksona. Zwłaszcza ten drugi dwoił się i troił, by wybronić podopiecznego, jednak jak się okazało, nie miał wiele do powiedzenia – w przeciwieństwie do diablika. Jackson Tale był dilerem, gwałcicielem, złodziejem i mordercą, nic, co mówił anioł, nie mogło mu pomóc. Walka o jego duszę wciąż trwała, on przestał się szamotać. Zamiast tego patrzył na mnie. Przerażał mnie.\n- Jacksonie Tale – odezwał się Gabriel – zostajesz skazany na Piekło.\n- Ha – zawołał tryumfalnie Lucyfer, a pod skazanym nagle wybuchły płomienie, które pochłonęły go w kilka sekund.\nMimowolnie krzyknęłam i wtuliłam się w ramię Lexa. Przytulił mnie i już nie puścił. Dusze w klatce zaczęły się szamotać, wyć i dziko wrzeszczeć. Miałam wrażenie, że trwa to wieczność, kiedy w końcu udało się je uciszyć.\n- Rosamund Fletcher – wywołał kobietę Gabriel.\nTym razem kłótnie między aniołem, a diablikiem trwały dłużej. Rosamund nie była złą osobą. Nigdy wcześniej nie brała narkotyków, nie wzięła ich i tym razem. Jackson Tale podał je jej potajemnie, chcąc ją wykorzystać. Lubił sprawiać ból. Obszarpane ubranie dziewczyny nie dawało złudzeń, wiedziałam, że zrobił jej o wiele większą krzywdę niż okaleczona twarz i dekolt, co też było jego sprawką. Dźgając Tale'a nożem, próbowała ocalić swoje życie. Była niewinna. Miałam nadzieję, że teraz nie spotka jej niż nic złego. Że zajmą się nią w Niebie.\n- Złamała podstawowe przykazanie – wtrącił Lucyfer.\n- Zabiła człowieka i umarła nie żałując tego. Przeciwnie, czuła ulgę.\nCo on wygaduje? Ta dziewczyna była niewinna, nie zabiła umyślnie, próbowała się obronić. To przecież jasne.\nNiestety nie było. Obie strony uparcie trwały przy swoim, w końcu Gabriel przerwał rozmowy.\n- Wedle naszego prawa, powinnaś zostać skazana, Rosamund Fletcher. Nie wyczuwam w tobie ani odrobiny żalu za to, co uczyniłaś. Jednakże zaistniały też pewne okoliczności łagodzące, twój stróż twierdzi, że wiodłaś dobre życie. Ale rozumiesz chyba, że musisz odpokutować swoją winę? Nawet gdybym chciał nie mogę pozostać głuchy na słowa oskarżyciela. Jest w tobie zbyt wiele nienawiści. - Kobieta łkała, a ja miałam ochotę krzyczeć. Jak mogli tak męczyć tę biedną dziewczynę? - Trafisz do Czyśćca, tam wykażesz swoim zachowaniem, czy zasługujesz na wybaczenie – zadecydował, a dziewczyna została wyprowadzona przez demony.\n- To niesprawiedliwe – szepnęłam, ale Lex tylko wzruszył ramionami.\nGabriel kolejno odczytywał imiona, a stróżowie i demony spierali się, komu należna jest dusza. Były też przypadki, kiedy nie toczyła się żadna dyskusja. U boku zmarłego pojawiał się ktoś od paktów i po prostu zabierał duszę, która została mu sprzedana przez właściciela. Podobnie działo się z kochankami Rapha, które były w niego tak wpatrzone, że w dalszym ciągu zgadzały się na wszystko, byle tylko spędzić z nim choć chwilę. Starałam się na to nie patrzeć.\nPo trzech godzinach grota opustoszała, a ja czułam się zbyt przytłoczona, by choćby się ruszyć. Podniosłam wzrok, kiedy Lex wcisnął mi w dłonie kubek z gorącą czekoladą. Przyjęłam go i posłałam przyjacielowi ciepły uśmiech.\n- Trzymasz się? - zagadnął, siadając przy mnie.\n- Chyba tak – mruknęłam i upiłam łyk. Czekolada była przepyszna, ogrzewała i rozpływała się na języku. - Gdzie tata?\n- Musi załatwić jeszcze parę formalności z Lucyferem.\n- Chodzi o te osoby, do których upadku przyczyniły się demony z obu kręgów? - Skinął głową. - I jak to rozwiążą?\n- Zagrają w karty.\nZamrugałam i spojrzałam na Lexa, oczekując, że lada chwila wybuchnie śmiechem. Nie zrobił tego.\nAnonimowy 30 stycznia 2016 23:26\nUwielbiam i nie mam słów podziwu dla Waszej wyobraźni.Dziękuję pięknie.\nNatalia Iubaris 2 lutego 2016 00:39\nA my dziękujemy za uznanie:)\nAbra-Cadabra 30 stycznia 2016 23:40\nGra w karty potrafi rozwiązać wszelkie spory.^^\nRównież dziękuję za rozdział. :)\nNatalia Iubaris 2 lutego 2016 00:45\nNo pewnie, w końcu to diabły, ten kto lepiej oszukuje i wygra, zasłużył na duszę:D\nJustilla 1 lutego 2016 11:08\nHah, gra w karty, może jeszcze w pokera? ;)\nTak z ciekawości, któraś z Was była w Egipcie, że tak ciekawie wszystko opisane? ;)\nA to o smokach, hihi, drobna sprzeczka pod publikę, rozbroiło mnie to :D\nAle miesiąc miodowy proszę oddać, nieładnie tak przerywać go po dwóch dniach :(\nIara Majere 2 lutego 2016 00:52\nNo na pewno nie w wojnę.^^\nNie bylyśmy w Egipcie. Natomiast bardzo dużo czytałyśmy, oglądałyśmy zdjęcia i przewodniki, żeby napisać ten rozdział.\nMiesiąc miodowy niestety nie wyszedł tak jakby chcieli i musi poczekać.\nNatalia Iubaris 2 lutego 2016 01:32\nTo ja dodam jeszcze, że te rozbudowane opisy zabytków to zasługa Iary:)\nJustilla 2 lutego 2016 10:11\nTo macie talent, żeby tak z przewodników fajnie wyłuskać co ciekawsze :) I w takim razie dodatkowe oklaski dla Iary ;)\nluisia 28 lutego 2016 20:35\ndziekuje , jak widac Dorian dalej jest bardzo terytorialny wobec Sheilii, , zazdrosny o przewodika....co do sadu to chyba wstrząsnał on Sheila, ona naprawde była wychowywana pod kloszem, naiwna i niewinna , i chyba to tak zauroczyło w niej Doriana:)


Bardzo interesująca pozycja, o relacjach międzyludzkich w obliczu choroby. Dobrze mi się czytało tą książkę. Niejednokrotnie sama musiałam zastanowić się, co ja zrobiłabym na miejscu bohaterów. Koniec bardzo zaskakujący. Choć nie takiego zakończenia bym chciała.


Temat: ugrupowania lunarni-argeni Nie Mar 02, 2014 9:26 am\nNad światem magii zbierają się czarne chmury. Pomimo sielanki związanej z przyjazdem uczniów z sąsiednich szkół nic nie wydaje się być takie samo. Myślałeś, że już zawsze będzie dobrze, a świat będzie przyjemnym zakątkiem? To chyba koniec. Musisz wyzbyć się złudzeń i spojrzeć prawdzie w oczy... Pozostaniesz bierny? Czy może odważysz się dołączyć do któregoś z poniższych ugrupowań?\nLunarni to Ci, którzy nie tylko chcą zawładnąć Ministerstwem Magii, ale też i Hogwartem. Pragną, aby w szkole uczyli się tylko uczniowie wyjątkowi i silni. Wyjątkowi ze względu na swoje talenty, bo tylko tacy są w stanie przynieść dumę dla czarodziei. Jesteś animagiem, metamorfomagiem, albo posiadasz inny cudowny dar? Kto wie, może właśnie stałeś się kolejnym celem Lunarnych. Ich przywódcą jest Farid Sherazi, który uczy w Hogwarcie. Nikt nie wie o tym, że to on stoi za tajemniczymi atakami wilkołaków. Informacja jest poufna. Jeśli ktokolwiek by ją zdradził… Jednocześnie by stracił życie. Dla niego nie jest istotne z kim pracuje i kto go popiera. Ważne, że ludzie są w ogóle. Do tego część jego popleczników potrafi zamieniać się w wilkołaka w dowolnej chwili… Przez to ich ataki są jeszcze groźniejsze.\nJeśli Ty również pragniesz tego, aby w Hogwarcie pozostały tylko wybitne jednostki, już dziś napisz do któregoś z prefektów na pw pozostawiając tym samym swoje zgłoszenie! Pamiętaj, tylko jedna twoja postać może tu należeć.\n• Farid Sherazi - przywódca\n• Lucas Godfrey - prawa ręka Farida\n• Skyla Quinley\n• Scarlett Maya Saunders\n• Favian Whinery - (obecnie więzień Azkabanu)\n• Twan Nguyen - wilkołak lunarny\n• Huan Bedau - wilkołak lunarny\n• Riley Salinger\n• Tanner Chapman\n• Nathaniel Briggs\nUgrupowanie, które stara się zapobiec działaniom swoich przeciwników – Lunarnych. Dotychczas ich przywódcą była Abrienda Odell, ale po jej śmierci dowodzenie przejął Marco Ramirez. Od śmierci Abriendy, kiedy plany Lunarnych poniekąd wyszły na jaw, nowy przywódca też przestał się ukrywać, by w sytuacji zagrożenia wszyscy wiedzieli kogo słuchać. Argeni za wszelką cenę próbują utrudniać życie Lunarnym i psuć im plany bowiem uważają, że każdy ma prawo uczyć się magii bez podziału na tych, którzy posiadają jakieś zdolności. Nie muszą być prawdziwie honorowi i dobrzy, by pozostać w ugrupowaniu, łączą się się głównie dzięki wspólnemu wrogowi, chcąc tępić idee Lunarnych.\nDo grupy Argenów automatycznie należą wszyscy uczniowie Hogwartu, aczkolwiek wyróżnionych jest parę jednostek, które bierze udział w bezpośrednich akcjach. Jeśli chcesz znaleźć się w ścisłych szeregach Argenów, pisz do jednego z prefektów!\n• Marco Ramirez - przywódca\n• Abrienda Odell - zmarły przywódca\n• Bonnie Gardener -\n• Isolde Bloodworth\n• Paul Price (nauczyciel)\n• Serena Fluvius


Mistrzostwa Polski Amatorów w Triathlonie – Gołdap 2014 | Akademia Triathlonu\nStrona główna News Informacje Mistrzostwa Polski Amatorów w Triathlonie – Gołdap 2014\nMistrzostwa Polski Amatorów w Triathlonie – Gołdap 2014\nW zbliżającym się wielkimi krokami sezonie sportowym już po raz drugi zostaną zorganizowane Mistrzostwa Polski Amatorów w Triathlonie na dystansie 1/4 Ironmana. Tym razem impreza odbędzie się 6 lipca 2014 roku w Gołdapi. Zawodnicy będą rywalizować na dystansie ¼ Ironmana czyli 0,95km pływania, 45km jazdy na rowerze w formule bez draftingu i 10,55km biegu, a impreza będzie jednocześnie wchodziła w skład cyklu Garmin Iron Triathlon 2014.\nKategorie wiekowe, jakie będą obowiązywały podczas Mistrzostw Polski Amatorów (05-06.07.2014):\n18-24 (kobiety i mężczyźni)\n25-29 (kobiety i mężczyźni)\n30-34 (kobiety i mężczyźni)\n35-39 (kobiety i mężczyźni)\n40-44 (kobiety i mężczyźni)\n45-49 (kobiety i mężczyźni)\n50-54 (kobiety i mężczyźni)\n55-59 (kobiety i mężczyźni)\n60 i więcej (kobiety i mężczyźni)\n„Z uznaniem patrzymy na wkład LABOSPORT w rozwój triathlonu w Polsce, dlatego z przyjemnością nadaliśmy zawodom w Gołdapi rangę Mistrzostw Polski Amatorów w ¼ Ironmana. Niezwykła popularność dystansów Ironmana i coraz większa liczba startujących na tych długościach, zasługuje na uhonorowanie medalami Polskiego Związku Triathlonu. Wszystkim startującym w cyklu Garmin Iron Triathlon życzę udanych przygotowań do sezonu 2014 i sukcesów w zawodach” – mówi Filip Puchalski, Sekretarz Generalny Polskiego Związku Triathlonu.\nGołdap to miasto uzdrowiskowe w województwie warmińsko-mazurskim, które leży nad Jeziorem Gołdap. Jako uzdrowisko klimatyczno-borowinowe oferuje usługi lecznictwa w zakresie m.in. stanów pourazowych. Posiada nowo wybudowane tężnie solankowe, tuż obok których znajdować się będzie start i meta czwartego etapu Garmin Iron Triathlon 2014 – Mistrzostw Polski Amatorów.\n„W zawodach GARMIN Iron Triathlon Gołdap, które jednocześnie będą Mistrzostwami Polski Amatorów może wystartować zarówno amator jak i zawodowiec. Przy rejestracji na zawody w Gołdapi będzie możliwość zaznaczenia pola „Klasyfikacja Mistrzostw Polski Amatorów”. Czyli każdy kto zaznaczy tą opcję będzie ujęty w Mistrzostwach Polski Amatorów w swojej kategorii wiekowej.” – mówi Filip Szołowski z LABOSPORT Polska. „Podobnie jak na imprezach z serii Ironman – to od samego zawodnika zależy czy uważa się za amatora czy też nie!” – dodaje.\nRejestracja do Mistrzostw Polski Amatorów oraz do całego cyklu rozpocznie się 2 stycznia 2014 roku o godzinie 12 na oficjalnej stronie zawodów www.irontriathlon.pl . Zapraszamy także na facebookowy profil imprezy www.facebook.com/irontriathlon .\nLukasz 2 stycznia 2014 at 12:09\nOrientuje sie ktos czy dla czlonkow AT TEAM jest znizka w imprezach Garmin Iron Triathlon?\nalbinp 28 grudnia 2013 at 21:24\nArku – ja wiem, że w wielu przypadkach są różne stany pośrednie, ale… “keep it simple” – jak mawiają górale (raczej szkoccy) 😉\narkadiusz cichecki 28 grudnia 2013 at 17:06\nAlbin – powiem Ci, że stosunkowo prosta definicja ale z pewnością coś w tym jest! 🙂\nalbinp 28 grudnia 2013 at 09:59\nArku, jak dla mnie – w kasie. Żyjesz z uprawiania sportu – jesteś zawodowcem, uprawiasz sport w wolnym czasie – jesteś amatorem.\nznawca 27 grudnia 2013 at 23:40\nzawodowiec do 73,4kg amator do 131,8\narkadiusz cichecki 27 grudnia 2013 at 20:22\nA czy ktoś określi w końcu gdzie leży granica między amatorem a zawodowcem ?\nWytypuj wynik zwycięzcy Beko Ełk Triathlon 2013


gĹodĂłwkÄ-n - 5 PDH ELSTERA im ks Józefa Poniatowskiego\nWysłany: Sob 10:05 57, 05 04 2014 Temat postu: Nie wierze jednak, Ĺźe przeĹźyĹaĹ 53 dniowÄ\nDo 2 wrzeĹnia...zostaĹo jeszcze 5miesiÄcy Ja nie ukrywam, Ĺźe teĹź ciÄĹźko mi byĹo siÄ doczekaÄ i zrobiĹam test wczeĹniej, mi niestety wyszedĹ negatywny, natomiast w dniu spodziewanej miesiÄ\nĹrednice obrÄczy to napisz bo ja teĹź mam mieÄ aparat na udo. [link widoczny dla zalogowanych] Mysl o sobie i dziecku nie o chorym facecie!\nhaha jak masz na imie anka to pewnie jesteĹ gruba i pryszczata jak.. Martyszia.. - wtedy, gdy zaczÄ\nĹem normalnie jeĹÄ - zniknÄĹy wĂłwczas napady obĹźarstwa, gĹĂłd, itd. Nie mogÄ\njej wywaliÄ bo w kontrakcie tajnym ma,Ĺźe wygra,nie jarzycie kudzie? IRA hej [link widoczny dla zalogowanych]\nKalisz;P bo niby jak to ma wygladac? czeĹÄ wszystkim zrobiĹam dzisiaj pierwszy raz,a przyczyna? chce miec pewnie parkÄ, stac ja na dwoje. najpierw fryzjer kladl mi farbe w kolorze ciemny blond bo stwierdzil, ze do jasnego to nigdy nie zejde. Ja drÄtwienie nĂłg po przebudzeniu i po ostatnich wymiotach jakoĹ codziennie mi czasem nie dobrze siÄ robi i spaÄ ciÄ\ngle siÄ chce. Od czego powstaje torbiel...?\n1. [link widoczny dla zalogowanych] widze, Ĺźe nie tylko ja mam takie problemy.\npromieni sĹonecznych powinnam unikaÄ, mam teĹź uszkodzony nerw przy oku;/ i jaki jest tego koszt?? Oto moja rada j44r0, a mi drÄtwiejÄ\nrÄce jak mam niedobĂłr wapnia. WygladaĹa rewelacyjnie , tylko nie znacznie miaĹa powiekszone , raczej miaĹa skorygowany ksztaĹt. [link widoczny dla zalogowanych]\nAle teraz znowu coĹ u mnie nie tak bo powrĂłciĹo Po jakim czasie zauwaĹźyĹyĹcie, ze skĂłra staje siÄ bardziej napiÄta, bardziej jÄdrna i czy to objÄĹo caĹe ciaĹo czy tylko wybrane partie. Witam serdecznie . Pojechalm do Bristola zupelnie w ciemno nie mielismy ani zarezerwowanego pokoju ani zaklepanej pracy, nie namawiam do tego nikogo bo 3 pierwsze dni byly bardzo stresujace, jednak jest to dowod nawet na to, ze jadac calkiem w ciemno tez musi sie udac I wlasnie nie wiem czy nie wybrac sie do fryzjera, bo moje looczki ladnie sie kreca ale na dole a na gorze sa raczej oklaple ;/ fuj Boje sie tylko ze jak fryzjerka obetnie mi je to bede dziwnie jakos wygladac......Bo nosze jeszcze okulary. Hej Biega ktoĹ z Pogodna moĹźe?\nWidziaĹam efekty ich pracy. [link widoczny dla zalogowanych] Nie bylo mowy o zdrowym snie, spalam w dzien pare godzin, potem znow do pracy.\nMarze o tym by wyjechac do Canady.....mam 16 lat i planuje tam wyjechac jak najszybciej....staĹo siÄ to moim celem...,pozdrawiam wszystkich... Witam. Kilka godzin dziennie takiego ucisku i potem zaczynajÄ\nsiÄ nocne drÄtwienia koĹczyn. Pandera - In my dreams Uwielbiam ten zestaw. [link widoczny dla zalogowanych]\nale smieszne jest robienie seks bomby z \_dziecka\_, sorry. Niech siÄ cieszÄ\nnieoczyszcone jelita i Ĺźe nic im nie zaszkodziĹo. Wazne aby lekarz byl dobry i nie robil zabiegow schematycznie. przed obiadem- kawa rozpuszczalna z bitÄ\n30%- 100 kcal Praca poloznej to najlepsza praca wsrod medykow poniewaz tutaj mamy zazwyczaj szczescie, radosc, nie ma smierci(zazwyczaj), cierpienia. dlatego wĹasnie dobrze ze wizyte mam tak poĹźno....poczekam,a zmartwieĹ mniej bd....minimalizuje niepotrzebny stres,bo pewnie jak bym poszĹa na usg wczesniej to usĹyszaĹabym to samo i juz bym sie zamartwiaĹa. mozna tez moczyc palca w ciepĹej wodze dodajÄ\nKiedy rozliczasz siÄ na tabele-kalorii.pl Ĺatwiej jest dojĹÄ przyczyny zastoju.\n. SĹodki listopad\nzazdrosna konkurencja nie spi i dziaĹa. [link widoczny dla zalogowanych] Czesc Dziewczyny..\nHej Biega ktoĹ z Pogodna moĹźe? Mam tĹustÄ\ncerÄ i jak dla mnie jest rewelacyjny, polecam! choÄ nie ĹźaĹujÄ, Ĺźe sprĂłbowaĹam bo fryzura dobrze dobrana do twarzy. to do dziela Wiem Ĺźe tym momencie odbiegam od gĹĂłwnego wÄ\n6 mc. tylko czekam na kosmetyki ktore pomoga stworzyc loki jak marzenie. hmm...bardzo lubie ten kawaĹek ....mam rozne wersje ale z wokalem niestety nie...a tez jestem ciekawa....myslaĹam ze w remixie Scissors Sister moze.......ale tez bez wokalu Czy to jest normalne po tych tabletkach, wizyte u ginekologa mam 2go paĹşdziernika. do zaniepokojonej , mam tak samo Ĺźe co jakis czas coĹ siÄ zaczyna z nim dziaÄ .TeĹź tego nie rozumiem ;/ teraz!!!! Ponad wszystko, ucz siÄ wszystkiego, co tylko moĹźliwe o alkoholizmie i Twojej roli w stosunku do mnie.\nWysłany: Sob 10:06 56, 05 04 2014 Temat postu: wojewĂłdzki\nja uĹźywam pĹynu do mycia dywanĂłw i tapicerek firmy Clinex - dostÄpny jest w internetowej hurtowni chemicznej to-ma [link widoczny dla zalogowanych] ,k122,5.html#produkty\nNp po posmarowaniu barku voltarenem bĂłl znika. [link widoczny dla zalogowanych] Stwierdzono ze powoduje ona zawyzenie czynnikow odpowiedzialnych za choroby serca.\nMiaĹam sporo zaskĂłrnikĂłw, rozszerzone pory i pojedyncze wypryski na szyi, do tego dochodziĹy problemy z naczynkami. Podaje siÄ wtedy tabletkÄ i prolaktynanie moze siÄ wtedy podnieĹc wiÄcej niĹź 5-10 razy. PodszedĹ i robiĹ zdjÄcia. jednym sĹowem jest kicha bo ja przed wziÄciem tego leku nie miaĹam Ĺźadnych problemĂłw. [link widoczny dla zalogowanych] .jpg [link widoczny dla zalogowanych]\nboje sie tego chirurga strasznie i jestem malo odporna na bol juz nie wiem jak sobie pomoc... Mam ogĂłlnie problemu z dziewczynami(lubimy ciÄ jesteĹ fajny) i d... mialo byc Powiem jedno, nie waĹźne ile waĹźysz zmierz swoje obwody, zobaczysz jest duĹźa rĂłĹźnica. MaĹachow pisze,Ĺźe po dobrym oczyszczeniu kiedy organizm zaczyna prawidĹowo funkcjonowaÄ wtedy czĹowiek ma wagÄ optymalnÄ\ndla swojego ciaĹa i jeĹli np.waga wyjĹciowa byĹa zbyt niska to pĂłĹźniej siÄ zwiÄksza w przypadku bardzo szczupĹych osĂłb. Wydaje mi sie ze odizolowanie paznokcia od skory pozwoli na lepsze i szybsze gojenie... JEĹLI KTOĹ NIE ZDECYDUJE SIÄ NA ZAKUP SZAMPONĂW I INNYCH WYMIENIONYCH PRZEZE MNIE RZECZY -- RADZÄ CHOCIAĹť SKORZYSTAÄ Z OLEJKU..BARDZO POPRAWIA STAN WĹOSĂW..\nPomyslalam... miejsce, czyli pierwsze, ktĂłre nie kwalifikuje siÄ do finaĹu !!!\nmam 183 cm wzrostu i nadwagÄ i nawet na ulicy od tych satraszych facetĂłw sĹyszÄ no to to jest prawdziwa kobieta, ma czym oddychaÄ i na czym siedziec a nie tak jak te koĹciste wieszaki [link widoczny dla zalogowanych] Ale za to jak wyglÄ\nu mnie WITAM!!!!!!!!!!!!!!!!!juĹź wrĂłciĹam!tak martwiĹam siÄ ĹwiÄtami, Ĺźe przytyjÄ a tu normalnie nic Waga stoi w miejscu!!!!!!!!!!tak siÄ cieszÄ, dziĹ wskakujÄ na swego olpranka i do boju, ale przed tym jeszcze chwile siÄ pouczÄ bo w sobote egzamin!!!!!!!!!!!!!pozdraiam wszystkich! ja za chwile rodze, pĂłĹ ciÄ\nĹźy walczyĹam z tokso, ale staraĹam sie Ĺşle nie myĹleÄ. po drugie studia medyczne sÄ\ndosyÄ ciÄĹźkie - czy wystarczy mi czasu i na nauke i na pracÄ? Nie korzystac z polskich agencji pracy ktore chca kase za zalatwienie pracy KAZDA agencja ktora chce pieniadze od poszukujacego prace to oszust. [link widoczny dla zalogowanych]\nzagĹebienie mi zaniklo mocno smarowalam ale niestety sie troszke rozeszla sama nie wiem co bylo by lepsze! Obecnie Dr broma pracuje w Model medzie, to bardzo miĹa lecznica, jest na warszawskim Ĺźoliborzu. choÄ pierwsze wraĹźenie to Ĺźe straĹźnie mocny - ale makijaĹź byĹ robiony ok. Ĺwiat uczuÄ to jest taki gÄÄÄsty las. Prawde mĂłwiÄ\nc, myĹlaĹam juĹź ze siÄ poddaĹaĹ.. mam 33 lata od ponad pol roku mecze sie z torbielami na janikach .co waĹźne od dwoch lat biore antykoncepcje ,,Qlaira i szczerze nie pomaga a ze wzgledu na migreny nie moge brac innych tabletek anty.. 2.\ndac bez makijaĹźu Hej!\nDziewczynki napiszcie jak pielegnowac paznokcie zelowe,i czy mozna je naprzyklad malowac lakierem. [link widoczny dla zalogowanych] A operacje czasami sparwiajÄ\ndo golenia wystarczy pianka i golarka straszny problem rzeczywiscie, a do makijarzu to pewnie potrzebujesz wanny, prysznica, lustra na pol sciany i polki kosmetykow oj wspolczuje, wspolczuje, zycie ladnie cie rozpuscilo chociaz moze to i lepiej, ze nie zaznalas biedy to towje zycie to i tak chyba takie ...no tego....koslawe te kolorowe sa ok ale ciemna jest bardziej uniwersalna, no i mniej z niÄ\nklopotow w praniu NAjladniejsza- pierwsza z czterech Moi rodzice wynajmujÄ\nta perfekcyjnie, a nie bierze za to duĹźo kasy. 6196225 pozdrafiam;* [link widoczny dla zalogowanych]\nNie byĹo tak Ĺşle z tym leczeniem. widzÄ, Ĺźe mĂłj partner teĹź - jakoĹ muu nieswojo z moim brzuchatkiem.. ach, pewnie i tak nic nie zrozumiesz - pomodle sie za ciebie zatem bo z tym lekiem moĹźna wkroczyÄ w dowolnym momencie cyklu Masz pojecie jakie to paskudztow i jakie niezdrowe ? chodzi mi o cos pamiatkowego i moze zwiazanego z Polska. JA BYLAM I NIE POLECAM.\nJeĹli Jego dzieĹ wolny wypada akurat w ĹwiÄta no to farciaĹź Pozdrawiam [link widoczny dla zalogowanych] koniecznie idĹş do lekarza.\nĹźy braĹaĹ Ĺźelazo? hoĹp bo po angielsku tzn. UrodziĹam w 34 tygodniu, bo miaĹam zatrucie ciÄ\nĹźowe. caĹy wysiĹek na marne...a moĹźe to moja waga oszukuje???;( nigdy ze Ĺşle ubranym i wyglÄ\nTylko przynajmniej w 70% sama sobie zapracowaĹam Okazalo sie,ze wszystko jest ok. 4 dzien -jedz owoce pij maslanke, duzo wody i zupe.W tym dniu twuj organizm potrzebuje potasu proteun i wapnia.Tracisz ochote na sladycze. PozbyĹam siÄÂ teĹź tego okropnego uczucia wrÄcz paniki kiedy zbliĹźaĹa siÄ noc, Ĺźe czeka mnie ten sam scenariusz bezskutecznego liczenia baranĂłw. byĹam u Roberta w Carlo Biani na Wawelskiej i jestem bardzo zadowolona. DomyĹlam siÄ, Ĺźe to pytanie i odpowiedz na nie pojawiĹy siÄ w tym wÄ\ntku nie raz, ale nie mam czasu wszystkich postĂłw czytaÄ a czy lewatywÄ mozna zastapiÄ XennÄ