‹Jak być sobą› – Esensjopedia\nPiotr Dobry, Bartosz Sztybor ‹Halo, chciałbym nawiązać dialog: I Heart Huckabees›\n‹Fighter› – David O. Russell\nFilm Davida Russella („Złoto pustyni”) trafia do nas 2 lata po premierze, ale warto było czekać. Dostajemy kilka mistrzowskich chwytów wizualnych (poczynając już od samego plakatu), garść surrealistycznych gagów pierwszej klasy, możność obcowania z wieloma utalentowanymi aktorami różnych pokoleń. Tylko jedna rzecz, acz istotna, w „I Heart Huckabees” (tradycyjnie znakomity tytuł oryginalny przetłumaczono tak, że nóż się w kieszeni otwiera) mocno irytuje. Dialogi. Gdyby wyciąć te wszystkie pseudozabawne, przeintelektualizowane teksty, dostalibyśmy film kultowy. Niestety, zbyt duży jest tu rozstrzał między egzystencjalnym filozofowaniem na wesoło a na poważnie. Jeden z bohaterów filmu twierdzi, że NIC nie istnieje. Niby ma rację, ale co z tego? Smętna metafizyka na poziomie studenta I roku filozofii na UW. I to mi właśnie przeszkadzało najbardziej – ktoś mówi, że „życie jest jak koc” i Russel, zamiast obrócić to w żart, dorabia do tego gigantyczną teorię całkiem serio. Czułem się jak na kozetce u psychoanalityka, w którego nie wierzę. Ale i tak warto dać „Huckabeesom” szansę ze względu na walory, które przytoczyłem powyżej, jak i dla prawdziwie sensacyjnego odkrycia, że Mark Wahlberg posiada vis comica.\nTo mógłby byc naprawdę świetny film. Pomysł z "egzystencjalnymi detektywami" jest doskonały. Gdyby zderzyć go z jakimś przeciętnym, zwyczajnym obywatelem, gdyby detektywi egzystowali w naszym normalnym świecie, takie zderzenie mogłoby być i inspirujace i bardzo dowcipne. Niestety absurdalni detektywi w tym filmie istnieją w absurdalnym świecie z dziwnymi ludźmi z absurdalnymi problemami. A to czyni ten film zbyt oderwanym by być interesującym i nie ratuje go nawet szansa zobaczenia, że Marky Mark jest aktorem całkiem ok.\nKomedia metafizyczno-kryminalna, która na pewno nie odpowie na tytułowe pytanie, ale dostarczy trochę rozrywki. Tyle tylko, że nie jest to rozrywka zupełnie łatwa i przyjemna, bo w czasie oglądania trzeba się porządnie skupić, żeby dotrzeć do sedna sprawy. I nie ma gwarancji, że się uda. Fabułę na dobrą sprawę streścić trudno. Odrobinę zbyt wiele wątków. Perypetie poety-ekologa, który wynajmuje parę detektywów, mających wskazać mu jak i po co żyć, bywają zabawne. Niestety, tylko bywają. Dowcip raz po raz grzęźnie w banale i tonie w filozoficzno-postmodernistycznym sosie. Sam pomysł na scenariusz jest bardzo ciekawy. Bardzo możliwe, że mistrz filmowego absurdu Charlie Kauffman (ten od "Adaptacji") lub np. Woody Allen, specjalista od neurotyków, zrobiliby z tego coś dobrego. Nie tym razem jednak, a i pomysł spalony. Film pozostaje "na rozstaju dróg". Komedia intelektualne rozbija się raz po raz o slapstick. Pozostaje cieszyć się Dustinem Hoffmanem i Lily Tomlin w rolach detektywów. I jest jeszcze Isabelle Huppert – jak zawsze stylowa i pełna chłodnego uroku. W pamięć zapada też kilka scen, m.in. te w których wykorzystano animację. Jest też parę dobrych dialogów. Gdyby tak poddać ten film gruntownej przebudowie…


Czy niepełnosprawny zawsze jest niezdolny do pracy? | Eurostudent\nStrona główna » Kariera » Praca » Czy niepełnosprawny zawsze jest niezdolny do pracy?\nCzy niepełnosprawny zawsze jest niezdolny do pracy?\nIle to razy słyszeliśmy w telewizji i radiu, ile razy przeczytaliśmy w gazetach czy internecie, że ZUS nie dał renty osobie niepełnosprawnej, inwalidzie? Zapewne dziesiątki lub setki. A czy wiemy, że niepełnosprawność wcale nie decyduje o rencie? Czy wiemy że już od prawie 20 lat ZUS nie wypłaca świadczeń związanych z inwalidztwem? Co więc decyduje o przyznaniu renty?\nW Polsce funkcjonują dwa systemy orzecznictwa lekarskiego: orzekania o niepełnosprawności oraz orzekania dla tzw. celów świadczeń emerytalno-rentowych. Systemy te różnią się od siebie zasadniczo, zarówno celami, jak i zasadami. Zadaniem systemu orzekania o niepełnosprawności jest stwierdzenie naruszenia sprawności organizmu i określenie stopnia niepełnosprawności, która oznacza niezdolność do wypełniania pewnych ról społecznych. Orzeczenia o niepełnosprawności wydawane są dla potrzeb rehabilitacji zawodowej, społecznej, zatrudniania osób niepełnosprawnych oraz przyznawania im ulg i różnego rodzaju uprawnień. Orzeczenia w tej kwestii wydają powiatowe lub miejskie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności. Natomiast system orzekania dla celów świadczeń emerytalno-rentowych realizowany jest w naszym kraju przez kilka instytucji: Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych oraz Ministerstwo Obrony Narodowej.\nW postępowaniu orzeczniczym w ZUS uczestniczą w pierwszej instancji lekarze orzecznicy, a w drugiej – komisje lekarskie Zakładu. Wydają orzeczenia dotyczące świadczeń z ubezpieczeń społecznych, jak renta z tytułu niezdolności do pracy, czy świadczeń dodatkowo zleconych do wypłaty przez ZUS, np. rent socjalnych, rent dla inwalidów wojennych i wojskowych oraz w sprawach poza ubezpieczeniowych, np. dotyczących ustalenia niezdolności do pełnienia obowiązków na zajmowanym stanowisku, np. sędziego, prokuratora czy pracownika samorządowego. I tu trzeba podkreślić, że przy orzecznictwie rentowym lekarze ZUS orzekają właśnie o niezdolności do pracy (do jakiejkolwiek pracy!), a nie niepełnosprawności, bo nie każdy niepełnosprawny jest niezdolny do pracy. Zasady orzekania o niezdolności do pracy zostały ściśle określone w przepisach – w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej w sprawie orzekania o niezdolności do pracy.\nPrzy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności dzięki leczeniu i rehabilitacji oraz możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego. Lekarze ZUS biorą pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wieku i predyspozycje psychofizyczne.\nZa niezdolną do pracy uznaje się osobę, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Generalną zasadą jest orzekanie o niezdolności do pracy na okres do 5 lat. Trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy. Jak z tego wynika, lekarze orzecznicy ZUS nie ustalają, czy dana osoba jest zdrowa, czy chora lecz czy jest zdolna bądź niezdolna do pracy.\nNależy w tym miejscu podkreślić, że stwierdzenie niezdolności do pracy jest tylko jednym z warunków, jakie trzeba spełnić, aby otrzymać świadczenie. Renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje bowiem ubezpieczonemu, który jest niezdolny do pracy, ma wymagany staż ubezpieczeniowy, a niezdolność do pracy powstała w określonym czasie (ubezpieczenia lub 18 miesięcy po ustaniu ubezpieczenia).\nMoże się więc zdarzyć, że osoba niepełnosprawna zostanie uznana za zdolną do pracy. Bo niepełnosprawni mogą być pracownikami równie dobrymi, a nawet lepszymi jak pełnosprawni. Osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim, a więc niewątpliwie niepełnosprawna, może być grafikiem komputerowym czy dziennikarzem. Tymczasem renta jest świadczeniem wypłacanym osobom, które utraciły zdolność do pracy i samodzielnego utrzymywania się. Każdemu grozi takie ryzyko i dlatego wszyscy pracujący są obowiązkowo od niego ubezpieczeni.


Forum Sieradz: Błędy w pisowni (1/5)\nTEMAT: Błędy w pisowni\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3289\nSkładam oficjalny wniosek - "Ebusia" - na moderatora !!!\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3291\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3334\nWszystkich - i włączyć opcję kolorowania tekstu - będę poprawiać błędy użytkownikom w postach - na czerwono.\nA na serio to nie mam pojęcia, co Margaretka miała na myśli.\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3335\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3338\nCzemu by nie Tylko jedynek nie stawiaj i nie rób dyktand ze słowami typu..ścichapęk :lol2:\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3342\nTylko jedynek nie stawiaj i nie rób dyktand ze słowami typu..ścichapęk\na może być takie? : ( zaznaczam to nie mój teks ale odlotowy w neologizmy)..\nciekawe co na to nasza jeszcze niedoszła pani admin??????????\nwód leniwych ciszopustkę\npłetwą kusi rybołuskę\ngdy w sztormowym szkwałopędzie\ntrąci fałszem gromodźwięku\nnoc kochanek jest ponura\njeśli muśnie okamgnieniem\nsploty zmysłów ciałopalne\nw oceanach brzmieniogłębi\nnut zdradliwych wirogrania\nsłońca wartki czułopłomień\ndwa kolory pożądania\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3344\nbo ja np. nie zyczylbym sobie aby ktos mi moje posty edytowal? pewnie wiekszosc ma podobne zdanie\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3346\nJa nie mówię o edytowaniu postów przecież. Może być tak jak teraz - częste błędy użytkowników ebusia mogłaby umieszczać w sygnaturkach (jeśli oczywiście by chciała).margaretka30 napisał:\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3347\no ja np. nie zyczylbym sobie aby ktos mi moje posty edytowal?\nTu nie o edytowanie...!!!\nale o błędów poprawianie - przecież chodzi..\nA co za tym idzie o wygląd i szacunek forum. Tak myślę !!\nTo co??? sygnaturki graficzne maja razić? - co poniektórych i raczej jest prośba by to zmieniać..?\nA byki maja pozostawać jak se Kcą??\nCzy to po polskiemu na polskim forum ??????????\nPS. jest masę programów pt: "Sprawdzacze pisowni" można sie wysilić , szczególnie we wstawianiu tekstów do wglądu publicznego !!!\nOstatnio zmieniany: 9 lata 7 miesiąc temu przez margaretka30.\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3348\nJa nie mówię o edytowaniu postów przecież. Może być tak jak teraz - częste błędy użytkowników ebusia mogłaby umieszczać w sygnaturkach (jeśli oczywiście by chciała).\nnie zycze sobie rowniez aby ktos grzebal w mojej sygnaturce, bez przesady! nie popadajmy w ortograficzne paranoje\nbez przesady, jak czyjes wypowiedzi tak strasznie Was draznia, to pamietajcie - zawsze jest opcja igoruj\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3349\nnie zycze sobie rowniez aby ktos grzebal w mojej sygnaturce\nTo ebusia chce w swojej sygnaturce umieszczać pojawiające sie błędy..\nNo bez przesady :glupawka:\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3351\nTego przecież nikt nie broni - nawet było gdzieś wyżej napisane, że to ciekawy pomysł.\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3352\nnawet było gdzieś wyżej napisane, że to ciekawy pomysł.\nDlatego przypomniałam ...\nbo są tacy którzy mają obawy w kierunku grzebactwa we własnych sygnaturach...\nAle ktoś, kto by mógł poprawiać błędy, a nie zmieniać treści też by się przydał. :ok:\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3355\na ja uważam, że świadomość istnienia kogoś kto by poprawiał za ans błędy spowoduje jeszcze większe niedbalstwo i niechlujstwo...no bo przecież jest ebusia...ona sprawdzi....jakby nic innego do roboty nie miała....wystarczy, że np firefox podkreśla błedy....\nbłędy , notorycznie się powtarzające, świadczą o osobie piszącej i niech tak zostanie a pomysł ebusi z mini słownikiem w sygnaturce uważam za fajną inicjatywę i nie tylko ona może mieć przecież taką sygnaturkę. Jeśli ktoś zauważy jakiś błąd to czemu by nie miał mieć go wstawionego tam?\nRównież nie życzę sobie grzebania w moich postach...tak jak to zrobił jeden z moderatorów i nawet nie raczył się ustosunkować do całej sytuacji. Widzisz ChiKen, sam przyznałeś, że nie życzysz sobie tego więc dlaczego dajesz przyzwolenie na takie praktyki na twoim forum? :> noo...ufff....to się wypowiedziałam\nżeby nie było, że wywołuje wilka z lasu...po prostu nadmieniam i podaję przykład;p\nBłędy w pisowni\t9 lata 7 miesiąc temu\t#3358\nZgadzam się z kajak, :lol2: , poza tym jeśli ebusia chciałaby stróżować, myślę że prędzej dotrze do osoby wytykanie jej (cytowanie plus forma poprawna) błędu niż jego poprawianie w poście użytkownika. Bo "po co się przykładać - przecież ebusia poprawi - a jak poprawi to po co sobie tym głowę zawracać".


Osada Leśna Przystań, Wrocław — cena za m2, zdjęcia, mapa inwestycji\nOsada Leśna Przystań we Wrocławiu\nWedług naszych informacji w inwestycji Osada Leśna Przystań na dzień dzisiejszy nie ma dostępnych mieszkań od dewelopera.\nPsie Pole, Osobowice, ul. Leśna\nOsada Leśna Przystań na mapie Wrocławia\nNowe mieszkania Wrocławia, Psie Pole, Osobowice, Rędzin\nRozpoczęcie budowy Osada Leśna Przystań według danych dewelopera — 1 kw. 2019\nDomy 1-2AB, Domy 3-4AB, Domy 5AB-6, Domy 7AB-8, Domy 9-10AB, Domy 11-12AB, Domy 13AB-14, Domy 15AB-16, Domy 17-18, Domy 19-20\nPowierzchnia mieszkań 124,46–145,84 m2\nUdogodnienia wideofon, centrala alarmowa\nLeśna Przystań to osiedle nowoczesnych domów jednorodzinnych, znajdujące się w północnej części Wrocławia.\nOsiedle położone jest przy ulicy Lipskiej na Osobowicach. Jest to cicha i spokojna okolica, z rozległymi terenami zielonymi oraz rzeką Odrą w niedalekiej odległości od inwestycji.\nTuż obok inwestycji położony jest Las Osobowicki, zajmujący prawie 140 hektarów. W pobliżu dostępne są liczne ścieżki pieszo-rowerowe, obszerne tereny zielonych łąk, nadbrzeże Odry. W okolicy znajdują się sklepy spożywcze, placówka pocztowa, przedszkole, szkoła podstawowa, gabinet lekarski, plac zabaw dla dzieci, strzelnica łucznicza, Ośrodek Szkolenia wodnego Osobowice oraz boisko lekkoatletyczne.\nOsiedle Leśna Przystań liczy 28 domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Bryły budynków są o prostej, nowoczesnej formie, jasnej kolorystyce, z przestronnymi balkonowymi balustradami.\nTeren inwestycji jest ogrodzony, dojścia do budynku i podjazd do garażu wyłożone są kostką betonową brukową. Do dyspozycji mieszkańców są garaże oraz miejsca postojowe naziemne.\nInwestycja Leśna Przystań ma dogodne usytuowanie pod względem dostępności środków komunikacji miejskiej. Tuż przy osiedlu znajduje się przystanek autobusu nr 923. Przez drogę wewnętrzną nr 336 jest wygodny dojazd do drogi krajowej nr 94, która umożliwia prosty dojazd do centrum Wrocławia czy też poza miasto. Dojazd do Rynku trwa około 38 minut, do centrum - około 35 minut.\nOsiedle Przystań Leśna to łącznie 28 jednopiętrowych domków jednorodzinnych. Dostępne są cztero- i pięciopokojowe domy o metrażach od 124 do 146 metrów kwadratowych. Wszystkie mieszkania wyposażone są w instalację wideofonową, centralę alarmową wraz z czujkami ruchu, kocioł gazowy kondensacyjny, ogrzewanie podłogowe na parterze i poddaszu użytkowym. Domy mają dostęp do tarasów, garaży oraz działek o powierzchni od 211 do 366 metrów kwadratowych.\nInwestycja jest realizowana przez Wrocławskie Przedsiębiorstwo Budowlane, działające na\nrynku od lat 60-ch ubiegłego wieku. Wśród zrealizowanych inwestycji mieszkaniowych we Wrocławiu są między innymi Wojczyskie Alejki, Uroczysko, Kępa Leśnicka.\nSzczegóły oferty,ceny oraz aktualne promocje dostępne są w Biurze Sprzedaży dewelopera.\nInna nazwa tej inwestycji Osada Lesna Przystan.\nJaki jest adres Osada Leśna Przystań?\nKto jest deweloperem Osada Leśna Przystań w Wrocławiu?\nDeweloperem Osada Leśna Przystań jest Robyg WPB\nKiedy Osada Leśna Przystań zostanie oddany do użytkowania?\nOsada Leśna Przystań – oddane do użytku


6 wskazówek, jak efektywnie szukać pracy - Grójec\n6 wskazówek, jak efektywnie szukać pracy\n25 lipca 2017; 08:44\nPoszukując zatrudnienia, warto działać systematycznie i wybierać oferty pracy adekwatne do naszych umiejętności i oczekiwań. Ważne jest również określenie celów zawodowych, które chcielibyśmy osiągnąć w przyszłości.\n1. Potrzeby i możliwości\nZanim zaczniemy działać, zastanówmy się, czego oczekujemy od swojej przyszłej pracy. Określmy, czy zależy nam na satysfakcji zawodowej, czy kieruje nami przede wszystkim motywacja finansowa. Ustalmy także, co możemy robić. Praca w zawodzie, a może podjęcie nowego wyzwania? Właściwa diagnoza potrzeb, a także świadomość własnych predyspozycji i kwalifikacji – to czynniki, które determinują sposób poszukiwania ofert.\nChaotyczne przeglądanie ofert i wysyłanie niedbałych aplikacji nie sprawi, że szybko znajdziemy dobrą pracę. Postarajmy się wyeliminować przypadkowość i działajmy zgodnie z przemyślaną koncepcją. Bądźmy gotowi na to, że nie od razu osiągniemy swoje cele. Możemy rozpisać plan działań, w którym uwzględnimy czynności takie jak: odpowiadanie na ogłoszenia, zdobywanie informacji o poszczególnych firmach i wysyłanie do nich aplikacji itd.\nAby dobrze zaprezentować się w oczach potencjalnych pracodawców, poświęćmy czas na stworzenie życiorysu. Pamiętajmy o tym, że informacje, jakie w nim zawieramy, powinny być dostosowane do konkretnej oferty. Dzięki temu rekruterzy zdołają szybko określić, jakie korzyści wynikną z zatrudnienia nas na danym stanowisku. Stwórzmy profesjonalnie sformatowany dokument, w którym zaprezentuje swoje kwalifikacje, doświadczenie, umiejętności tak, by przyciągnąć uwagę potencjalnego pracodawcy.\n4. Oferty pracy\nJednym z ważniejszych aspektów poszukiwania zatrudnienia jest wynajdowanie ogłoszeń. Aktualnie najwięcej ciekawych ofert pracy w Polsce i za granicą można znaleźć na stronach internetowych, takich jak np. Pracuj.pl. Zanim zdecydujemy się aplikować, sprawdźmy datę dodania ogłoszenia. Duże szanse na otrzymanie posady mamy wtedy, gdy reagujemy możliwie jak najszybciej. Pamiętajmy także o tym, by dokładnie czytać oferty i ustosunkować się do każdego wymagania stawianego przez ogłoszeniodawcę.\n5. Systematyczność i konsekwencja\nPoszukiwanie pracy to proces, a nie jednorazowe działanie. Przygotujmy się na to, że zanim znajdziemy wymarzoną posadę, będziemy uczestniczyć w różnych, często wieloetapowych rekrutacjach. Nie zniechęcajmy się niepowodzeniami. Postarajmy się wyciągać wnioski i doskonalić swoje umiejętności – nie tylko zawodowe, ale również te z zakresu autoprezentacji. Dzięki temu podczas kolejnych spotkań będziemy wypadać coraz korzystniej.\nKtoś, kto znajduje dobrą pracę po pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej, ma szczęście. Pamiętajmy, że wyjątki tylko potwierdzają regułę. Aby znaleźć posadę, która pozwala nam się rozwijać i osiągać satysfakcjonujące zarobki, najczęściej musimy poświęcić sporo czasu i wysiłku. Ważne jest także, byśmy uzbroili się w cierpliwość. Dobry plan i systematyczność – to dodatkowe czynniki, dzięki którym zdołamy osiągnąć założone cele zawodowe.


Indywidualny projekt MegaPaczki - Canvastycznie\nStrona główna » Wszystkie produkty » Indywidualny projekt MegaPaczki\nDziałasz na kilku sprawnie funkcjonujących kontach w social mediach i chcesz na każdym z nich prezentować spójną graficzną oprawę. Ta oferta jest właśnie dla Ciebie. Indywidualnie zaprojektowane i dopasowane do rodzaju działalności grafiki pozwolą Ci na wzmocnienie wizerunku zarówno online jak i offline.\n15 indywidualnie zaprojektowanych kwadratowych grafik o wymiarach 1080x1080px jako szablon w programie Canva\n15 indywidualnie zaprojektowanych grafik o wymiarach 940x788px jako szablon w programie Canva\n30 stron e-booka z indywidualnie dopasowanymi stronami\nindywidualny moodboard marki do samodzielnej edycji w programie Canva\nindywidualnie opracowana siatka i plan publikacji do samodzielnej edycji w programie Canva\nilość Indywidualny projekt MegaPaczki\nDziałasz na kilku sprawnie funkcjonujących kontach w social mediach i chcesz na każdym z nich prezentować spójną graficzną oprawę. Ta oferta jest właśnie dla Ciebie.\nNapisz pierwszą opinię o „Indywidualny projekt MegaPaczki” Anuluj pisanie odpowiedzi


Rustic Nook: Co to znaczy mieć pecha???...\nZiŁ 15 czerwca 2010 20:01\nMoże marne pocieszenie, ale wśród wymienionych przez Ciebie rzeczy nie ma dokumentów. Mamy więc nadzieję, że ich tam nie było i że los/przezorność uszczęśliwiła Cię brakiem konieczności spotkania kilku "fajnych" babeczek z Libelta i wypełnianiu równie fajnych setek rubryk we wnioskach, na które te babeczki się potem dziwnie krzywią...\nPozdrawiamy z Dolnego Tarasu Rataj!\nOLQA 15 czerwca 2010 21:15\nwspółczuję Ci serdecznie:(Ale Dobrze,że Tobie nic się nie stało, bo skoro taki pech to mogłaś stracić je w inny sposób.Ja zawsze w takich sytuacjach pocieszam się,ze to tylko pieniądze, rzeczy a ludzie ciągle SĄ.\nAneczka 15 czerwca 2010 22:26\nGłowa do góry!!!! Oliwa zawsze sprawiedliwa. Ty sobie to odbijesz,a złodziejowi wyjdzie bokiem. Swoją droga ekspedientki pierwsza klasa. Ja bym złożyła pisemną skargę do kierownika sklepu. No, ale ja z tych nerwusiatych :)\nGrey Wolf 16 czerwca 2010 02:44\noj biedna..musisz 'przeboleć'..czyli otarłaś się o polską szarą rzeczywistość..i to pewnie tzw. katolik zrobił..nom bez kasy traktują teraz człowieka jak śmieć..z dokumentami, kluczami od mieszkania byłoby jeszcze więcej zachodu..a może nagrało się w kamerze sklepowej ?\nlabarnerie 16 czerwca 2010 10:05\nWspółczuję Ci ogromnie ... ten Twój post to chęć wyrzucenia z siebie złości i bezsilności zarazem. Ja bym udałą się jeszcze raz do tego sklepu porozmawiać z kierownikiem ... właścicielem (bo z tymi panienkami z kasy, to nie warto ... szkoda zachodu) może faktycznie coś na kamerze się nagrało? Nie dawaj się przeciwnościom losu ... głowa do góry :)\nyenulka 17 czerwca 2010 08:34\nprzerażająca historia - a już zachowanie pańci w sklepie i policji normalnie powala - ot, polska właśnie.\ntrzymam kciuki, żeby temu złodziejowi zrobiło się to wszystko co mu życzysz bo mu się należy!\nShayneen 26 czerwca 2010 23:19\nSerdecznie dziękuję Wam wszystkim za wsparcie duchowe. Byłam taka rozbita, że było ono dla mnie bardzo ważne.\nAnonimowy 29 czerwca 2010 12:21\nPrzydarzyla mi sie wiele lat temu podobna historia.Weszlam do cepelii,ogladalam i pytalam o ceny,za mna stanely dwie panie jakby matka z corka,i tez pytaly o ceny,baaardzo uprzejmym glosem.dziwilo mnie czemu stoja z tylu?Uslyszalam szeleszczenie ale zlekcewazylam je i glupio mi bylo przesunac torbe do przodu.Szkoda,bo po chwili okazalo sie,ze jest rozcieta,Na szczescie nic nie zginelo,bo ja nie nosze portfeli,portmonetek.Pieniadze byly wlozone w notes a on owiniety w szeleszczaca reklamowke.Pan w cepelii juz nie bylo,nikt nic nie widzial ale reakcja sprzedawczyn nie byla taka obojetna.Rozumiem Twoja zlosc,poczucie bezradnosci,to sa przykre uczucia i rozrywaja czlowieka od srodka,Chce sie cos zrobic i nie mozna.Jeszcze dodam,ze na samym poczatku zakupilam cos w cepelii,zlodziejki musialy to widziec i chcialy mnie okrasc,kiedy sie rozgladalam,tylko soe sukom nie udalo!!!ha\ngazynia 12 lipca 2010 14:34\nZłożyłabym skargę na owe pańcie kierownikowi sklepu! Przykra sprawa, a jeszcze smutniejsze jest to, że w naszym kraju z ofiary robi się przestępcę! Ja miałam kiedyś inną przygodę, też związaną z portfelem, ale nie swoim;)\nPrzez pewien czas pracowałam w sklepie i zdarzało się, że klienci ogladając to czy tamto kładli gdzies portfele i wychodzili! Zawsze chowałam pod ladą i czekałam aż ktoś wróci. Jeden leżał wyjątkowo długo, w środku oprócz pieniędzy były jeszcze zdjęcia. Wyjęłam zdjęcia, włożyłam do koszulki foliowej i z adnotacją, że znaleziono w sklepie portfel wywiesiłam do okna wystawowego. Dłuuugo nikt się nie zgłaszał! Po może pół roku a może i roku przyjechała pani po swój portfel. Jakiś jej znajomy przechodził obok sklepu i rozpoznał kogoś na fotografii:) A owa pani nie wierzyła własnym oczom, że to jej własny portfel!!! Ona była pewna, ze jej ktoś ukradł, a tymczasem sama go gdzieś położyła i zostawiła...


NASZ SOŁACZ | wbc.macbre.net\nWANDA STRYŁA, ZDZISŁAW STRYŁA\nP rzed wojną nasi rodzice mieszkali przy ul. Obornickiej. Kiedy po zakończeniu działań wojennych w kwietniu 1945 roku ojciec wrócił do Poznania, postanowił znaleźć lokum położone bliżej swego miejsca pracy. Odszukał wolny lokal przy ul. Mazowieckiej l i tak rodzina zamieszkała na Sołaczu.\nSołacz należałoby ograniczyć od zachodu ul. Niestachowską, która przed przebudową - wąska i wybrukowana kocimi łbami - nie stanowiła tak silnej bariery, jak obecnie, a od wschodu granicę najlepiej położyć na ul. Nad Wierzbakiem, choć jej zabudowa domami czynszowymi wyłącza ją z założenia willowego. Od północy zamyka Sołacz ul. Wojska Polskiego, która dawniej nosiła nazwę Sołackiej, a od południa - przylegająca do parku ul. Litewska. Tak określone granice wytyczająjednolity architektonicznie (przynajmniej w czasie powstawania) rdzeń osiedla, ale nie oddają granic Sołacza ukształtowanych w świadomości społecznej. Sołaczanami czują się mieszkańcy terenów Golęcina, al. Wielkopolskiej i ulic leżących pomiędzy nią a torem kolejowym na Piłę, ale także idących w kierunku Cytadeli ulic Urbanowskiej, Drzymały i przyległych oraz kwartału pomiędzy ulicami Wojska Polskiego i Szydłowską. Przeciętnemu poznaniakowi Sołacz kojarzy się przede wszystkim z parkiem położonym nad stawem, ze starą roślinnością i drewnianym mostkiem prowadzącym do znajdującej się w pobliżu restauracji. Przed wojnąjej właścicielką była Jadwiga Mullerówna. Działalność prowadziła z rozmachem -latem organizowała dancingi na pływających po wodzie pontonach, a zimą na lodzie (opłata za wstęp wynosiła podobno 20 gr). Po wojnie restauracja - najpierw "Wypoczynek", a później "Piracka" - przechodziła różne koleje losu, jednak niezmiennie była celem spacerów całych rodzin. Niektórzy jedli tu niedzielny obiad, inni pili kawę na tarasie, z którego roztaczał się piękny widok na staw.\nOkoło roku 1960 po raz pierwszy po wojnie spuszczono wodę ze stawu, aby oczyścić dno. Czego wtedy nie znaleziono! Łakomym kąskiem była duża ilość broni, największą sensację wywołały jednak olbrzymie, kilkunastokilogramowe karpie. Wszyscy zachodzili w głowę, skąd się w stawie znalazły. Najbardziej zirytowani byli jednak okoliczni wędkarze, którzy często zarzucali tutaj swe wędki, a łapali zwykle tylko płotki. Do czyszczenia stawu zatrudniono żołnierzy, którzy przez kilka miesięcy łopatami wybierali mul z dna i ładowali go na wagoniki na szynach, które z mozołem były wyciągane na brzeg. Zimą staw zamieniał się w lodowisko, na które przychodziło "pół Poznania".\nOkoliczna młodzież była oczywiście reprezentowana najliczniej. Wystarczyło mieć buty z blaszkami, przykręcić łyżwy i już można było jeździć "na gwintach". Prawdziwych łyżew z butami prawie się nie spotykało. Gwoli prawdy, duża\nczęść publiczności nie posiadała żadnych łyżew i ślizgała się po prostu na zelówkach. Stąd na lodowej tafli bywały nawet kilkudziesięciometrowej długości "łigawki", na których co bardziej wprawieni potrafili wykonywać prawdziwe akrobacje, skoki i obroty. Wyższy brzeg stawu, od ul. Litewskiej, był używany do zjazdów saneczkowych i narciarskich. Jedynym problemem były przeręble, które pojawiały się wtedy, kiedy mróz był najsilniejszy i oczywiście na drodze zjazdu. Kilka osób zapoznało się w ten sposób z lodowato zimną wodą, a i późniejsze reperkusje musiały być niezbyt przyjemne, bo po przemoczeniu nie wszyscy rączo biegli do domu. Z "miasta" do parku Sołackiego dojeżdżano "bimbą". Końcowy przystanek znajdował się przy parku u wylotu ul. Wołyńskiej, gdzie tramwaje przestawiano do jazdy w przeciwnym kierunku. Dla funkcjonowania przystanku najważniejsza była "zielona budka", pełniąca rolę dyżurki ruchu, punktu sprzedaży biletów i poczekalni równocześnie. Jej rola zmalała po przedłużeniu linii tramwajowych - najpierw do skrzyżowania Wołyńskiej i Wojska Polskiego, a potem do Golęcina i Winiar. Różne typy wozów tam jeździły, choć najbardziej charakterystyczny był drugi wagon "dziewiątki" typu "dwa pokoje z kuchnią". Naprzeciw, w murowanym kiosku, miał swą siedzibę zegarmistrz - osoba szanowana z racji swych nadzwyczajnych umiejętności. Za przystankiem, idąc alejką parkową w stronę Golęcina, ul. Pomorska tworzy rozległy plac, zamknięty położoną na wzgórzu i otoczoną topolami rotundą kościoła pod wezwaniem św. Jana Vianney, do którego od ul. Mazowieckiej prowadzą strome schody. Za naszych młodzieńczych lat były one drewniane i wydawały charakterystyczny dźwięk, gdy się po nich zbiegało. Wieloletnim proboszczem parafii był śp. ks. kanonik Zygmunt Droszcz, którego wyniosła i dostojna sylwetka przypominała prymasa Stefana Wyszyńskiego. Spośród wikariuszy, którzy przewinęli się przez parafię, należy wspomnieć ks. N eumanna, mądrego i życzliwego młodzieży, który z Sołacza został przeniesiony do kurii arcybiskupiej, oraz żywiołowego ks. Zygmunta Humerczyka, który starał się trafić do młodzieży przez sport, wycieczki i muzykę - jak to się wówczas mówiło - bigbitową. Była to połowa lat 60. i takie podejście do pracy katechetycznej z młodzieżą stanowiło prawdziwą rewolucję. Dalej alejka prowadzi nas na łąkę, na której stała kiedyś wieża spadochronowa. Niedługo działała, ale jej wyniosła konstrukcja jeszcze przez wiele lat zachęcała śmiałków do przedarcia się przez ogrodzenie i spojrzenia na Poznań z góry. Sołacz był pozbawiony własnych szkół. Edukację na szczeblu podstawowym zapewniała żeńska Szkoła nr 27, mieszcząca się przy ul. Widnej (barak harcówki obok szkoły zajmował VI hufiec, z dh. Teodorem Łagodą jako komendantem) i stojąca kawałek dalej męska Szkoła nr 17. O szkole 27 mówiono szkoła na Widnej, a o siedemnastce - szkoła na Winiarach. Najbardziej charakterystyczną postacią w tej ostatniej był chyba wąsaty nauczyciel historii p. Kopeć, który wymagał od uczniów, aby każdą odpowiedź zaczynali od słów: "Szanowny Panie Nauczycielu i Drodzy Koledzy". Ciekawym obiektem była mała wiejska szkółka mieszcząca się przy skrzyżowaniu ulic Wojska Polskiego i Niestachowskiej. Niestachowska w tym właśnie miejscu się kończyła, choć już wtedy rezerwowano\nWanda Stryła, Zdzisław Stryłateren na jej przedłużenie w kierunku północnym. Szkółka miała dwie klasy i dzieliła podwórze z bazą Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania. Formalnie szkoła była filią "siedemnastki", przeznaczoną dla najmłodszych klas, ale poza inauguracją i zakończeniem roku szkolnego kontakty między obiema placówkami nie były zbyt intensywne. W szkole najważniejszą osobą była pani Strzelewiczowa, ucząca czytania i rachunków. W roku 1959 otwarto nową szkołę czteroklasową przy Dojeździe, ponieważ właśnie wtedy oddano do użytku bloki wojskowe pobudowane przy tej ulicy, w związku z czym w okolicy przybyło dzieci. Woźnym szkolnym został pan Maliński, powstaniec wielkopolski, postać szanowana tak przez nauczycieli, jak i uczniów. Największą atrakcją tej szkoły była położona w pobliżu strzelnica, gdzie można było czasami wygrzebać z piasku zużyte łuski i pociski, z których wydobywano ołów. Rok później powstała duża Szkoła nr 73 przy ul. Drzymały, gdzie dyrektorem został pan Grześkowiak, a najbardziej lubianym nauczycielem był Zenon Bosacki. Miał on oryginalną metodę uspokajania temperamentów co bardziej krnąbrnych uczniów przez rzucanie dużymi gumkami technicznymi. Metoda ta była przyjmowana przez klasę z należytą atencją, tak że przed każdą jego lekcją na katedrze znajdowało się kilkanaście gumek. Kilka lat później porzuci! zawód nauczycielski i zajął się dziennikarstwem. Szkoła nr 17 na Winiarach już nie istnieje, małą szkółkę przy Wojska Polskiego zmiotła budowa ul. Witosa, dawne pomieszczenia szkoły przy Dojeździe służą innym celom, a budynek szkolny przy Widnej zajmuje XXV Liceum Ogólnokształcące. Zakupy robiliśmy w sklepiku przy Śląskiej u wylotu Podolskiej. Mówiło się o nim "Spółdzielnia", bo rzeczywiście był prowadzony przez PSS. N asi rodzice - przedwojenni spółdzielcy - reaktywowali swoje udziały w PSS, jednak wkrótce ich zainteresowanie spadło, kiedy się okazało, że członkowie nie mają żadnego wpływu na funkcjonowanie spółdzielni. Sklep był ulokowany w "sklepie", czyli w piwnicy. Na półkach królowała kawa zbożowa Turek, płatki górskie i podpiwek, czyli coś, co po rozpuszczeniu w wodzie miało dać napój o smaku zbliżonym do piwa. Przed ladą stały beczki z solonymi śledziami, a na ladzie rozsiewały swój aromat umieszczone w drewnianych skrzyneczkach serki harceńskie, nazywane - nie wiadomo dlaczego - harcerskimi. Dla dzieci oczywiście najważniejsza była oranżada w proszku. Sklepów o podobnym profilu było więcej, choćby dwa przy Wołyńskiej - pierwszy przy skrzyżowaniu z Wojska Polskiego, drugi z Podolską. Obok tego ostatniego mieścił się sklep rzeźnicki, przed którym w czasie kolejnych kryzysów mięsnych gromadziły się, złorzecząc, gospodynie w oczekiwaniu, aż "rzucą jakiś towar" . Jedynym chyba ocalałym po "bitwie o handel" sklepem prywatnym był prowadzony przez pana Kowalewskiego sklep warzywny przy ul. Mazowieckiej. Oprócz typowego dla takiego sklepu asortymentu na półkach stały wina typu "patykiem pisane", ulubiony napitek wozaków rozwożących węgiel z firmy mieszczącej się przy ul. Sokoła. N a tyłach sklepu znajdował się ręczny magiel. Po wysuszeniu i nakropieniu bielizny niosło się ją w wiklinowym koszu do magla,nawijało na drewniane wałki i przepuszczało przez magiel, kręcąc korbą poruszającą wielką skrzynię wypełnioną kamieniami. Przy ul. Mazowieckiej 12 od czasów przedwojennych funkcjonuje apteka należąca kiedyś do mgra Władysława Wilczewskigo. Po upaństwowieniu przez długie lata jej kierownikiem był mgr Jan Pluta. Mieszkał z rodziną w tym samym domu. W domu przy narożniku ul. Małopolskiej i pi. Spiskiego od lat 50. mieści się przychodnia dla dzieci. W przyziemiu funkcjonowała piekarnia (obecnie w tym miejscu znajduje się cukiernia) prowadzona przez pana Heigelmanna. Cieszyła się ona zasłużoną sławą. Kiedy pieczywo wychodziło z pieca, po całym Sołaczu rozchodziła się jego wspaniała woń. Wtedy sołackie gospodynie wiedziały, że Ryc. 2. Wnętrze sklepu spożywczego na Sołaczu trzeba pójść do piekarni, aby dostać chleb prosto z pieca. Za ladą królowała żona szefa, równie krągła, jak on sam i bułeczki, które sprzedawali. W tym samym domu znajdował się kiedyś nocny lokal o nazwie "Riviera".\nProwadził go pan Motylewski, szwagier Stanisława Mikołajczyka. Nic więc dziwnego, że przed wyborami w roku 1947 sztab wyborczy Mikołajczyka umieszczono w "Rivierze". UB podsunęło niejakiego podporucznika B., aby zabiegał o rękę córki Motylewskiego i w ten sposób "bezpieka" uzyskiwała istotne informacje o przebiegu kampanii wyborczej Mikołajczyka. Ważną rolę w zaopatrzeniu Sołacza spełniała drogeria przy ul. N ad Wierzbakiem, prowadząca również dział farbiarski. W charakterystycznych pojemnikach w regałach znajdowały się różnokolorowe pigmenty, które po zmieszaniu z klejem malarskim używano do malowania ścian. Jeden ze sprzedawców miał zwyczaj witać każdego wchodzącego młodego człowieka pytaniem: "I co, szmergiel?" Poniżej znajdował się zakład fryzjerski pana Galubińskiego, oznaczony charakterystycznym talerzem. Część męska była znacznie większa od damskiej,\nponieważ były to jeszcze czasy, gdy wielu panów przychodziło do fryzjera na codzienne golenie. Grupę porannej klienteli stanowiło też tzw. "dziwne wojsko", czyli studenci w przydługich szynelach, którzy wylecieli za zbyt długie włosy z porannego apelu w Studium Wojskowym na "Monte Bonino" i dostali dwie godziny na ostrzyżenie się. Sam szef był zapalonym wędkarzem i działaczem związku wędkarskiego, więc na ścianach wisiały wypreparowane łby szczupaków i sandaczy z rozwartymi paszczami. W kącie stały kije bambusowe, które można było kupić, jeśli ktoś chciał sobie zrobić elegancką, bambusową wędkę. Co ciekawe, pasję mistrza podzielał jego ulubiony czeladnik, który później przejął zakład. W domu obok fryzjera przed wojną był sklep spożywczy. Właściciela, pana Radke, przezywano dosadnie: "Radke, co ma tyłek w kratkę". Całą wojnę prowadził ten sklep i pomagał po kryjomu Polakom. Wielu ludzi go za to chwaliło. Również N ad Wierzbakiem, ale po przeciwnej stronie, zlokalizowano pocztę.\nCharakterystyczną dla powojennych lat postacią na Sołaczu był pan Baranek, który codziennie furką zaprzężoną w konia rozwoził zamówione mleko "w kankach" ze swego gospodarstwa w Suchym Lesie. O jeszcze jednej instytucji handlowej należy wspomnieć, choćby z tego względu, że znikła z krajobrazu miejskiego i nic nie wskazuje na to, że może doń powrócić. Chodzi o budki z piwem. Na Sołaczu były dwie takie budki - jedna znajdowała się na skrzyżowaniu ulic N ad Wierzbakiem i Litewskiej, a druga na rogu U rbanowskiej i Źródlanej. O tej drugiej mówiło się "u ciotki", bo rezydowała w niej starsza kobieta. Obie budki były od rana otoczone wianuszkiem spragnionych panów i stanowiły ośrodki specyficznego życia towarzyskiego. W okresie zimowym za przysmak uchodziło grzane piwo z sokiem, dlatego na poczesnym miejscu stała kuchenka elektryczna i garnek do podgrzewania tego specjału. Wzdłuż Wierzbaka, od Wojska Polskiego do Szydłowskiej, rozciągały się "dzikie pola", częściowo wykorzystywane na nielegalne ogródki działkowe, a częściowo używane przez okoliczną dzieciarnię do zabaw w wojnę lub "szukano". Jesienią był to najlepszy teren do puszczania "drachyt" , czyli latawców. Około roku 1960 wybudowano wzdłuż ul. Szydłowskiej kilka bloków dla pracowników Wyższej Szkoły Rolniczej (w ten sposób populacja profesorów w okolicy wydatnie wzrosła!), a w następnych latach "dzikie pola" zabudowano wysokimi blokami, co niestety spowodowało zburzenie pewnej spójności urbanistycznej okolicy. Teren za ul. Wołyńską, gdzie obecnie mieszczą się budynki Rektoratu i innych zakładów Akademii Rolniczej, zajęty był przed wojną przez ogródki działkowe. Nasz ojciec był jednym z ich organizatorów. W trudnych powojennych czasach plony z dobrze zaprowadzonych ogródków stanowiły istotny czynnik w aprowizacji rodzin działkowców, nic więc dziwnego, że z dezaprobatą przyjęli oni decyzję o likwidacji działek. Duża część z nich zresztą zdecydowała się objąć w zamian działki przy ul. Dojazd, na tyłach Szkoły Oficerskiej. Od ul. Dojazd było wejście do kina Pancerniak, które uruchomiono właściwie na terenie jednostki wojskowej, stąd i specyficzna publiczność złożona w dużej części z chłopcóww mundurach. W niedzielę dawano oczywiście poranki dla dzieci, ale za wyczyn uchodziło wkręcenie się na seans z filmem dozwolonym od lat 16. Pierwszym budynkiem po tej stronie Wojska Polskiego, za działkami, była Katedra Weterynarii. Jej pierwszy kierownik, prof. Stanisław Runge, dla uzyskania wsparcia finansowego prowadzonych badań, uruchomił czynne popołudniami ambulatorium dla zwierząt, do którego przyprowadzano chore psy czy koty, a na tyłach budynku założył cmentarz dla zwierząt. Jego powojenny następca, prof. Chwojnowski, kontynuował działalność ambulatorium, ale cmentarz zlikwidował. Obecnie ten budynek, przepięknie odrestaurowany, nosi miano Collegium Rungego. Pierwotnym jego właścicielem było niemieckie stowarzyszenie strzeleckie, a w 1920 roku budynek odkupił skarb państwa. Ponieważ od podpisania umowy do wypłacenia pieniędzy upłynął dłuższy czas, więc w warunkach szalejącej wówczas inflacji ich wartość radykalnie spadła i mówiono, że gmach weterynarii kupiono za jedną krowę. Przez wiele lat po wojnie funkcjonowało jeszcze gazowe oświetlenie ulic Sołacza. Charakterystyczne żeliwne latarnie z herbem miasta dawały może niezbyt dużo światła, ale stwarzały pewien klimat tajemniczości i malowniczości, który znikł niestety po wprowadzeniu zimnych, elektrycznych lamp rtęciowych na topornych betonowych słupach. Znikł też wtedy bezpowrotnie latarnik na rowerze, wyposażony w lekką drabinę i długą tyczkę służącą do zapalania i gaszenia lamp. Rano i o zmroku objeżdżał ulice, włączając lub wyłączając oświetlenie. Przy niektórych lampach zatrzymywał się na dłużej, czyszcząc klosz lub wymieniając zużyte koszulki palnika. Ileż to było radości, gdy udało się wycyganić od niego taką koszulkę w postaci półkulistej azbestowej siateczki umieszczonej na ceramicznym cokole. Nawierzchnie jezdni sołackich za naszych młodych lat wykonane były ze spojonych cementem kamieni o różnej granulacji. Każdy upadek na to podłoże kończył się zdarciem kolan i dłoni do krwi. Trzeba pamiętać, że według obowiązującej mody chłopcy nosili wówczas krótkie spodnie. Jaki zresztą materiał wytrzymałby zetknięcie z taką tarką? Ajak tu nie upaść podczas gry w piłkę nożną lub znacznie popularniejszego palanta? Popularność palanta wynikała chyba z łatwości zdobycia sprzętu. Piłka nożna nie wytrzymywała długo gry na takim podłożu, a do palanta wystarczył kij oraz piłka, którą zdobywało się, przeszukując krzaki w pobliżu kortów na Golęcinie. Czasami zresztą można było od graczy dostać piłkę, która już do gry w tenisa się nie nadawała, natomiast do palanta - tak. Obserwując obecnie potok samochodów płynący ulicami Sołacza, trudno uwierzyć, że placem gry była po prostu jezdnia, którą niespiesznie opuszczano, gdy od czasu do czasu pojawiał się wóz konny lub - jeszcze rzadziej - samochód. Graliśmy też w klipę, czyli sztekela, oraz w sera i zośkę. Klipa to sztuka podbijania z ziemi i wysyłania na odległość odpowiednio wystruganego kawałka drewna, gra w sera to burzenie na odległość piramidki ułożonej z puszek, a zośka to szlachetna umiejętność podbijania wełnianego pompona obciążonego kawałkiem ołowiu. Inne zabawy były już bardziej typowe: zabawa w wojnę, która nie powinna dziwić przy świeżej pamięci wojny prawdziwej, czy zabawa w dziki zachód, powodowana popularnością powieści Karola Maya. W lecie chodzili\nśmy lub jeździliśmy rowerami nad Rusałkę lub do Strzeszynka, żeby się "wybachać". Pływalnia przy Niestachowskiej nie cieszyła się zbyt dużą popularnością wśród sołackiej młodzieży, bo trzeba było płacić, a w dodatku ratownicy nie pozwalali na najlepsze zabawy.\nDom przy ul. Mazowieckiej 1, w którym zamieszkaliśmy po wojnie, należał do prof. Antoniego Peretiatkowicza, prawnika, rektora Uniwersytetu w latach 1936-37 i jego żony Oleńki, lektorki języków obcych. Peretiatkowicze szybko jednak dom sprzedali i na parter wprowadził się prof. Jan Małecki, laryngolog, który po kilku latach objął kierownictwo Kliniki Laryngologii w Bydgoszczy, a w mieszkaniu pozostał jego syn Jerzy, fizyk, obecnie profesor w Instytucie Fizyki Molekularnej PAN. Dom jest bliźniakiem z drugim wejściem od ul. Śląskiej 2a. Przed wojną właścicielem tej części był niejaki Otto Landgraf, posiadający majątki ziemskie w Złotnikach i Pawłowicach. Po wybuchu wojny okazało się, że jest też oficerem SS. Zginął w czasie wojny, ale bynajmniej nie w wyniku działań wojennych, lecz przyłapany in flagranti przez oficera, który niespodziewanie wrócił z frontu na przepustkę i przydybal go z własną żoną. W 1945 roku dom - jako mienie poniemieckie - został przejęty przez prof. Konstantego Moldenhawera dla potrzeb Katedry Genetyki i Hodowli Roślin. Sam profesor z rodziną zamieszkał na piętrze. Rok później nastąpiło pewne "przemeblowanie" i dokwaterowano prof. St. Barbackiego, który mieszkał tu krótko, a potem na jego miejsce wprowadził się prof. Józef DorywaIski. Prof. Moldenhawer miał dwóch synów. Starszy Andrzej, który z zawodu jest inżynierem lotnictwa, zasłynął z tego, że samodzielnie zbudował samochód o sportowej sylwetce, który stał przez kilka lat przed domem, budząc zazdrość miłośników motoryzacji. Gwoli prawdy trzeba powiedzieć, że był on przede wszystkim naprawiany i udoskonalany, a jeździł od czasu do czasu. Młodszy z synów profesora Kazimierz, technolog drewna, mieszka w tym domu do dziś. Dla uzupełnienia opisu tej części domu należy dodać jeszcze olbrzymiego wilczura o imieniu Sato, ujadającego na wszystkich, którzy pojawili się obok płotu. Dom pod nr 2 został po wojnie zasiedlony przez kilka rodzin. Parter zajął początkowo dr Granatowicz ze Szpitala im. Raszei, a następnie prof. Tadeusz Dominik, biolog, który przeniósł się po kilku latach do Szczecina. W mieszkaniu pozostała jego żona i piękna córka Krystyna, o której nasz ojciec mawiał, że wygląda jak Lolobrygida. Na piętrze mieszkali państwo Stawscy, których córka, również Krystyna (po mężu Skupin), jest znaną poznańską malarką. Dom pod numerem trzecim zamieszkiwał pan Hofmann ze swymi czterema córkami. Domyo numerach 6 i 7 były własnością rodziny kupieckiej Stankiewiczów; zajęte były przez wielu lokatorów, a w suterenie jednego z nich mieścił się warsztat szewski. Parter willi pod nr 8 zajmowali państwo Kmieciakowie, a piętro - rodzina Matuszewskich. Pan Matuszewski, przedwojenny przemysłowiec, zawsze z laseczką i nie nagannie ubrany, wychodził rano do oczekującego nań samochodu z szoferem. Wzbudzało to oczywiście sensację, bo odbiegało od panującego ówcześnie "socjalistycznego stylu życia". Obecnie w domu tym mieszka jedna z je\nRyc. 3. Prof. Konstanty Moldenhawer (w środku) ze współpracownikamigo córek, znana w Poznaniu architekt Izabella Klimaszewska. Kilka domów po przeciwnej stronie ulicy wybudowano w latach 30. dla pracowników PKO. Idąc dalej, mijamy dom pod nr 9, należący do pani Szuman, i nr 10, gdzie mieszkał lekarz rejonowy, dr Ludwik Rzepecki. Pod "dwunastką" jest apteka, o której mówiliśmy już wcześniej. Po drugiej stronie jezdni stoi dom z szerokimi schodami prowadzącymi na werandę, który był własnością prof. Felicjana Dembińskiego z Wydziału Rolnego, a mieszkała w nim również rodzina Strzemboszów. Następny dom pod nr 56 zamieszkiwała rodzina Piętów. Starszy syn, Marian, był jednym z pionierów fabryki tarpana, a młodszy, Włodzimierz, który zresztą mieszka tam do dziś, jest znanym w Poznaniu ortopedą. Po przejściu ul. Wołyńskiej trafiamy na dom oznaczony numerem 15; po wojnie mieszkał w nim znany oryginał, meteorolog prof. Władysław Smosarski. Zajmował lokal na piętrze, natomiast na parterze mieszkała Antonina ("Anta") Dziembowska, absolwentka filologii romańskiej, wieloletnia sekretarka rektorów Uniwersytetu, a potem Wyższej Szkoły Rolniczej. Szczupła, drobna, z ciasno zaczesanymi włosami, zawsze z papierosem w szklanej cygarniczce, obdarzona bardzo charakterystycznym głosem była jedną z bardziej wyrazistych postaci sołackich. Po śmierci prof. Smosarskiego do jego mieszkania wprowadził się prof. Matusiewicz z Instytutu Włókien Łykowych. Naprzeciw, w bliźniaku o numerach 54 i 55, znajdowało się zgromadzenie sióstr służebniczek i przedszkole, oczywiście upaństwowione. W kolejnym domu zamieszkiwali prawnik prof. Jaśkiewicz i prof. Barbacki (po przeniesieniu się ze Śląskiej).\nDalej cały obszerny teren po północnej stronie Mazowieckiej zajmowały zakłady związane z technologią żywności. Katedrą Technologii Rolnej kierował prof. Józef Janicki, który zresztą przez pewien czas mieszkał przy ul. Śląskiej 2. Prof. Wincenty Pezacki - wybitny naukowiec i dawny kierownik Katedry Technologii Mięsa - mieszka do dziś w domu naprzeciw swego dawnego gabinetu, mieszczącego się w budynku przy Mazowieckiej 48. Szczególną popularnością sołaczan cieszyła się znajdująca się na tym terenie piekarnia doświadczalna. Sprzedawany tam chleb miał rzeczywiście doskonały smak, choć złośliwi twierdzili, że tajemnica tego chleba nie polegała na witaminowych dodatkach, lecz na dotrzymywaniu reżimu wypieku, czego pilnował stary, doświadczony piekarz. Ryc. 4. Stanisław Stryła w latach 50. Nieopodal, przy ul. Podlaskiej 2 mieszkał prof. Zygmunt Pietruszczyński, jeden z organizatorów Wydziału Rolnego. Willa ta stała się bardzo głośna w roku 1980. Wdowa po profesorze, Wanda Pietruszczyńska, zapisała dom państwu z przeznaczeniem na przedszkole, jednak główny kacyk partyjny tych czasów próbował go przejąć dla swojej rodziny i dopiero wielki protest społeczny spowodował przywrócenie domowi funkcji zgodnej z wolą ofiarodawców. Za kościołem przy ul. Mazowieckiej znajduje się parcela, na której mieścił się bunkier przeciwlotniczy, ulubione miejsce zabaw" w wojnę". Po przeciwnej stronie ulicy dom narożny zajmowała Katedra Ekonomiki Rolnictwa. Związane są z nią sylwetki profesorów Wiktora Schramma oraz Witolda Staniewicza, ministra reform rolnych w latach 1926-30 i ostatniego polskiego rektora Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. N astępny dom należał do rodziny Witkowskich; pan Witkowski w latach wojny był lotnikiem w Anglii. Pod numerem 42 mieści się Katedra Gleboznawstwa, kierowana po wojnie przez prof. Mikołaja Kwinichidze. N astępny dom, nr 41, to budynek Katedry Inżynierii Leśnej, założonej przez prof. Juliana RafaIskiego. W latach 1950-71 kierowana była przez naszego ojca prof. Stanisława Stryłę. W tym czasie została rozbudowana zarówno w części naukowej, jak i dydaktycznej - o salę wykładową i kreślarnię. Przez wiele lat część piętra zajmował syn prof. RafaIskiego Jan, profesor na wydziale Biologii UAM. Nie było to zbyt wygodne mieszkanie, gdyż przez jego środek wiódł korytarz, którym codziennie przemieszczały się grupy studentów. W kolejnym domu mieszkał mec. Witold Walerych z rodziną. Po przeciwnej stronie ulicy do dziś jest Ogród Farmakognostyczny Akademii Medycznej.\nRyc. 5. Na schodach przed Katedrą Inżynierii Leśnej; od prawej: Zbigniew Gądziński, Władysław Dombek, Stanisław Stryła, Konopielko- Bielecki, N. N.\nWróćmy do punktu wyjścia i przejdźmy teraz wysadzaną lipami ul. Śląską.\nDom pod numerem 1 należał przed wojną do Szczepana Jeleńskego, wydawcy związanego z Księgarnią św. Wojciecha, a w 1937 roku kupił go Marian Domagalski w prezencie ślubnym dla swej córki Izabelli i jej męża Zdzisława Gustowskiego, również znanego wydawcy. Obecnie mieszkają w nim dzieci Gustowskich: córki Leokadia i Izabella, profesor poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych, oraz syn Maciej. Pod nr 2 mieszkał dr Stemerowicz z córką Dagmarą, a później prof. Józef Janicki. Dom na narożniku ul. Śląskiej z Wojska Polskiego, nr 5, jest naj starszy na Sołaczu. Był on częścią gospodarstwa ogrodniczego, które rozparcelowano dla potrzeb osiedla. W domu tym po wojnie mieszkał prof. Stefan Zaleski, a obecnie prof. Kazimierz Urbański. Dom na przeciwnym narożniku należał do rodziny Stanowskich, a piętro zajmował ks. Adam Czartoryski z rodziną. Pracował - jako wykształcony rolnik - w Wyższej Szkole Rolniczej, jego żona zaś w konsulacie amerykańskim. Podobno w czasie studiów nie pojawiał się na zajęciach bez lokaja. N a egzamin również wkraczał z lokajem, który odbierał od niego wierzchnie okrycie, zostawiał przybory, wychodził i dopiero jaśnie pan był gotów do egzaminu. Dom nr 8 należał do pani Chełchowskiej, a parter zamieszkiwali państwo Pisulowie i spokrewnione z nimi panie Stachowskie. Jedna z nich żelazną ręką prowadziła przedsiębiorstwo przewozowe, mieszczące się na Małych Garbarach.\nRyc. 6. Ulica Ś ka 2a\nPana Pisulę znaleziono pewnego dnia w Wierzbaku o 100 m od domu.\nOkoliczności tej śmierci nigdy nie zostały wyjaśnione. Dom pod nr 10 był własnością państwa Nowackich, a następnie ich córki pani Golczowej, farmaceutki. Pod nr 11 mieszkało wiele rodzin, należy tu wspomnieć hrabinę Irenę z Bnina Bnińską, z domu Ponińską, która zajmowała dwupokojowe mieszkanie w suterenie, początkowo z córką i wnukiem Karolem, później tylko z wierną służącą Wiktą. Utrzymywała się, udzielając lekcji języków. W kolejnym domu mieszkał Jacek Nikisch, adwokat, bohater walki podziemnej.\nO domu oznaczonym nr 15 - tam, gdzie mieścił się wspomniany sklep spożywczy - mieszkała rodzin Malejków, a pod "dwudziestką" rodzina Jańczaków. Pani Jańczakowa, znana z surowości, uczyła w szkole na Winiarach. Jej syn Wojtek, doskonale zapowiadający się plastyk, wyemigrował w latach 70., a córka Hania jest matematyczką i pracuje w AR. W ostatnim domu przy Śląskiej mieszkała rodzina Serafinowskich.\nSkręcając w lewo w Małopolską, mijamy dom narożny, w którym mieszkał Stefan Seidel, profesor Politechniki Poznańskiej. Przed wojną dom należał do Edmunda Rychtera, znanego handlowca z branży tekstylnej. Jego syn, również handlowiec, mieszkał na Śląskiej pod "szesnastką" i znany był z tego, że był szczęśliwym posiadaczem wyścigowego alfa romeo. W następnym budynku przy ul. Małopolskiej mieszkał prof. Witold Michałkiewicz, kierownik Katedry i Kliniki Ginekologii i Położnictwa AM, również rektor tej uczelni. Na pi. Spiskim pod nr 2 znajduje się najpiękniejsza na Sołaczu furtka prowadząca do willi, w której mieszkał pan Mosanz, z pochodzenia Francuz, ściągnięty do Poznania na początku wieku dla stworzenia elektrycznej trakcji tramwajowej. Idąc dalej ul. Małopolską, mijamy dom pod nr 6, którego fronton zdobi głowa jelenia, i "ósemkę", tę z budką zegarmistrza, której właścicielem był dr Baranowski, ordynator w Lesznie. Pod "dziewiątką" przez pewien czas mieszkał inż. Zbyszko Świetlik, dyrektor Przedsiębiorstwa Elektryfikacji Rolnictwa, uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Za ul. Pomorską trafiamy na duży dom, w którym przed wojną mieściła się prywatna szkoła pani Brownsford, a po wojnie mieszkał dr Beger, chirurg ze szpitala kolejowego. Skręćmy przy pi. Orawskim w ul. Kujawską. Najstarszy dom przy tej ulicy nosi nr 15. Otrzymał w nim mieszkanie służbowe po przyjeździe do Poznania prof. Ludwik Sitowski, wybitny entomolog, współtwórca Pienińskiego Parku N arodowego. To zajego namową do Poznania ściągnął "desant" krakowski, między innymi profesorowie RafaIski, Simm, Niezabitowski, Runge i Pietruszczyński. Za jego sprawą również do Poznania trafił Bohdan Kiełczewski, późniejszy rektor AWF, i zamieszkał na piętrze. Bynajmniej jednak nie oni byli najważniejsi w tym domu, najważniejszą postacią był stróż o nazwisku Wiśniewski. Gdy prof. Sitowski został rektorem Uniwersytetu, obrady Senatu - według ówczesnego obyczaju - odbywały się w mieszkaniu rektora. Ówże Wiśniewski potrafił wtargnąć na obrady Senatu, bo na przykład koty marcowały i pan rektor winien z tym natychmiast zrobić porządek. Jeszcze lepiej wyglądały wieczorne powroty do domu. Po długim dobijaniu się do drzwi stróż ukazywał się bez gaci w przykrotkiej koszulinie i dopiero na widok pań, sumitując się, przysłaniał przyrodzenie. Pozostałe domy przy Kujawskiej pochodzą z lat późniejszych, lecz warto przynajmniej wymienić ich właścicieli. O domu prof. Pezackiego, znajdującym się na narożniku z Mazowiecką, już wspominaliśmy. Dom poniżej jest własnością prof. Mariana Mańki z Wydziału Leśnego i jego nieżyjącej już żony, ginekologa Jadwigi Foltynowicz-Mańkowej. Następny dom należy do prof. Narcyza Piślewskiego, fizyka z IFM PAN. Po przeciwnej stronie dom narożnikowy należy do prof. Antoniego Horsta, kierownika Katedry Patofizjologii AM i byłego rektora tej uczelni. Sąsiedni dom - idąc w stronę Mazowieckiej - został wybudowany przez Eugeniusza Pauksztę, znanego pisarza, w czasie wojny żołnierza AK na Wileńszczyźnie. Obecnie mieszka tam jego syn Dominik, z wykształcenia chemik, z żoną i dziećmi. Przejdźmy się teraz ul. Podolską. Dom pod nr 1 należał przed wojną do Niemca o nazwisku Geisler. Był on dyrektorem poznańskiego oddziału Banku\nRaiffeisena od lat 20. aż do roku 1944. Miał dwie córki i syna.\nW czasie wojny okazało się, że synjest członkiem SS. Po wojnie zamieszkali w tym domu pp. Mackiewiczowie. Dom pod "dwójką" należał do inżyniera Bolesława Staną. N a początku wojny prezydent miasta powołał go na komendanta Straży Obywatelskiej, która miała zająć się utrzymaniem porządku w mieście. W straży tej znalazł się również sąsiad, pan Geisler. O dziwo, rodzina Stanów uniknęła represji niemieckich i całą wojnę spędziła w Poznaniu. Numer trzeci należał przed wojną do pani Alkiewiczowej, a po wojnie kupili go państwo Rosińscy. N a piętrze mieszkał zmarły niedawno mec. Jan Zwierzyński, żołnierz AK, ranny w powstaniu warszawskim. Dom nr 4 należał\nRyc. 7. Przed furtką domu przy ul. Podolskiej 6\nRyc. 8. Profesor Edward Lubicz-Niezabitowski z córką ijednym z gości na schodach domu przy ul. Podolskiej 4\nRyc. 9. Państwo Janina (córka prof. Lubicz-Niezabitowskiego) i Franciszek Klimkowiczowie przed domem obsypanym kwiatami glicyniido prof. Edwarda Lubicz-Niezabitowskiego, wybitnego zoologa i paleozoologa, który w latach 1928-30 był rektorem Uniwersytetu. Po jego śmierci w 1946 roku niepodzielne rządy w domu przejęła jego córka Janina, po mężu Klimkowiczowa, zwana przez przyjaciół Żanetą. Z wykształcenia malarka, utrzymywała się, prowadząc zakład krawiecki. Swoje zacięcie dydaktyczne wykorzystywała, kształcąc nieprzerwanie kilka uczennic. Drugą jej pasją były koty, kilkanaście mniej lub bardziej rasowych zwierzaków panoszyło się zawsze w domu. Jej mąż, Franciszek, uroczy gawędziarz, do końca życia zachował kawaleryjską postawę.\nPod szóstką mieszkała p. Urszula Kawiecka z córkami bliźniaczkami, Dorotą i Iwoną. Dorota mieszka tam do dziś ze swym mężem, ortopedą Piotrem Rogala. Dom pod nr 25 w 1928 roku kupił Stanisław Namysł, profesor Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Miał dwóch synów - Władysława i Mieczysława. Mieczysław, harcerz i żołnierz AK, mieszka w tym domu do dziś. Właścicielem domu pod nr 26 był Wacław Komornicki, zajmujący się handlem wyrobami tytoniowymi. Przy ul. Wojska Polskiego pod dziesiątką na parterze mieszkała pani Chrzanowska ze swoimi dziećmi. Jej mąż został zamordowany w czasie wojny. Na piętro po wojnie wprowadziła się p. Emilia Chełkowska, wdowa po Franciszku, zarządcy majątku golęcińskiego. Zginął on we wrześniu 1939 roku, osierocając dziesięcioro dzieci. Drugi z kolei, August, profesor fizyki, został wybrany marszałkiem Senatu I kadencji. Najmłodszy Jerzy kieruje Instytutem Genetyki Roślin PAN. Jedyna w tym gronie siostra została żoną profesora Konstantego Tukałły.\nRyc. 10. Pani Chełkowska z dziesiątką dzieci. Z prawej ks. proboszcz Zygmunt Droszcz\nRyc. 11. Stalinopodobnybałwan\nW latach 50. jeden z tych uzdolnionych chłopaków ustawił przed domem bałwana do złudzenia przypominającego Stalina.\nDalej w kierunku Golędna stoi dom nr 15, w którym mieszkała pani Surzyńska, nauczycielka śpiewu. Pod nr 19 mieszkała pani Kwiczalowa, do której sołacka młodzież uczęszczała na lekcje fortepianu. W domu nr 18 mieszkała wyjątkowa postać - Michał Nagengast, wybitny zawodnik w sportach motorowych, pionier sportu żużlowego w Polsce. To on odkrył talent Jerzego Mielocha i byl jego mechanikiem. Dzięki charakterystycznej twarzy był ulubionym modelem karykaturzystów. Spośród mieszkańców dalszej części tej ulicy wspomnijmy jeszcze Witolda Młodziejowskiego, znanego krytyka muzycznego.\nRyc. 12. Karykatura Michała N agengasta\nIdąc w dół ul. Wołyńską, mijamy narożny dom, w którym mieściła się Katedra Szczegółowej Uprawy Roli prof. Pietruszczyńskiego. W domu poniżej mieszkał prof. Tadeusz Molenda, specjalizujący się w ekonomice leśnej, później wiceminister leśnictwa. Naprzeciw, pod nr 16, mieszkał Ignacy Kaczmarek, wieloletni prezes Towarzystwa Przyjaciół Miasta Poznania, oraz inż. Kozierowski, właściciel motocykla Junak z przyczepą. Dom na rogu ul. Mazowieckiej zajmowała rodzina Kańskich, a w dużym domu naprzeciw (nr 11) mieszkali m.in. Romana i Jan Jaraczewscy z dwoma synami, spowinowaceni z córką marszałka Piłsudskiego. Obok, schowana w ogrodzie willa należała do państwa Kosickich. Na koniec zajrzyjmy na drugą stronę parku. Na początku ul. Litewskiej mieścił się posterunek milicji, który później zamieniono na zakład poprawczy. Idąc dalej, mijamy dom nr 7, gdzie mieszkała pani Maria Maleszewska. Jej córka Anna poślubiła Zbigniewa Kleeberga, syna bohatera bitwy pod Kockiem. Dom do dziś znajduje się w rękach rodziny. Pod "jedenastką" na pierwszym piętrze zamieszkał po wojnie prof. Witold Staniewicz. Jego syn Restytut, z zawodu historyk, co roku na początku listopada przychodził z wizytą do naszego domu, nieodmiennie wręczając mamie bukiet biało-czerwonych kwiatów i prosząc o datek\nRyc. 13. Bratanica i ciotka - Maria Maleszewska i Emilia Chełkowskana mszę za Marszałka. Na drugim piętrze mieszkał z rodziną Zygmunt Sitowski syn Ludwika, muzykolog z poznańskiej Akademii Muzycznej. Pod "siedemnastką mieszkał Eugeniusz Paukszta do czasu przeniesienia się na Kujawską\nNie opowiedzieliśmy na pewno o wszystkich znanych i ciekawych mieszkańcach Sołacza, których dane nam było poznać lub o których jedynie słyszeliśmy. Nasz spacer ograniczyliśmy tylko do kilku ulic nam najbliższych Na Sołaczu następuje naturalna wymiana pokoleń. Ostatnio zaczęli się pojawiać nowi właściciele, którzy kosztem wielkich nakładów dokonują renowacji a nawet rekonstrukcji zabytkowych już przecież obiektów. Jedno, co trwa to wspaniała sołacka zieleń.


Główny Szlak Beskidzki w B. Żywieckim - forum.babia.pl\nGłówny Szlak Beskidzki w B. Żywieckim\nnie ma co gadać trzeba wymyśleć coś z sensem.\nTrudno tutaj cokolwiek wymyślec, zakazy nawet niewiele dają. Na jurze w mojej okolicy też jest plaga quadowców i crossowców, próbowano jakoś uregulować ten temat ale niewiele z tego wyszło. Wyjściem byłby nakaz strzelania przez leśników do quadowców jak do dzikich psów w lesie (sorki za porównanie), może to by poskutkowało. Ci goście marzą tylko o podnoszących adrenaline buksach w błocie i zasuwanie 60km/h po lesie (to ich odpręża). Może konfiskata sprzętu by poskutkowała? Problem w tym, że quadów jest coraz więcej, na gierkówce coraz częściej widzę wesołych warszawiaków pędzących w góry z quadami w przyczepach. Może te małe traktorki są w Warszawie trendy?\nWysłany: Czw 15:56, 08 Cze 2006 Temat postu: Re: Główny Szlak Beskidzki w B. Żywieckim\nKtóry odcinek tego szlaku w B. Żywieckim jest Wam najbliższy?,\nChyba okolice przełęczy Pawlusiej i hali Cudzichowej.\nFajnie też jest w okolicach przeł. Półgórskiej.\nWysłany: Czw 16:11, 08 Cze 2006 Temat postu: Re: Główny Szlak Beskidzki w B. Żywieckim\nCo do tej przełęczy, nie orientuje się ktoś gdzie tak naprawdę znajduje się to miejsce? na jednej z moich map jest zaznaczona w obniżeniu między Jaworzyną a B. Krzyżowskim a na innej między B. Krzyżowskim a B. Korbielowskim... Mi się osobiście wydaje że jest to drugie miejsce ale nie jestem pewny na 100%...\nWysłany: Czw 16:20, 08 Cze 2006 Temat postu: Re: Główny Szlak Beskidzki w B. Żywieckim\nTa pierwsza lokalizacja jest właściwa- między Jaworzyną i B. Krzyżowskim. Na słowackich mapach jest opisana przełęcz między Beskidami Krzyżowskim i Korbielowskim jako właśnie P. Półgórska. A właściwa Przeł. Półgórska jako sedlo Pod Beskydom\nWysłany: Czw 18:31, 08 Cze 2006 Temat postu:\nSugerowałem się tym, że między Beskidami znajdują się drogowskazy i dodatkowo odchodzi szlak do Korbielowa... jak widać to piękne i niepozorne miejsce jakie znajduje się pod Jaworzyną jest tym właściwym


Lola in Heaven: Hummus, czyli najpyszniejszy bliskowschodni dip\nZ hummusem u nas w domu jest tak:\nistnieje od zawsze i pojawia się nie tylko od święta,\nale także pod wpływem zwyczajnych, codziennych zachcianek\nna typowy smak z Bliskiego Wschodu.\nW naszym menu ma zagwarantowane miejsce\nna liście kulinarnych hitów,\nchoć nie jest domeną kuchni tunezyjskiej.\nMoże już kiedyś wspominałam,\nże z dużą swobodą poruszamy się nie tylko po Tunezji,\nale i po Egipcie.\nNasze życie związane jest z tymi cudownymi krajami od lat.\nNic dziwnego, że w naszej lodówce\nhummus czy tahini zajmują czołowe miejsce.\nNasze pierwsze wspomnienia związane z pastą z ciecierzycy nie pochodzą jednak\nz jaśminowej zatoki, lecz z kraju Faraonów.\nTo tu przez lata zajadaliśmy się tym specjałem,\nczęsto też próbowaliśmy go w libańskich czy syryjskich restauracjach.\nTo wspaniałe uczucie, że wakacyjne potrawy z podróży można przenieść do domu.\nZ hummusem jest to na tyle łatwe, że obecnie bez problemu można kupić pastę sezamową\ni aromatyczną oliwę.\nWystarczy zaledwie kilka prostych, kuchennych czynności,\naby przenieść się w zaczarowany świat Orientu.\n2 łyżki tahini ( pasty sezamowej )\nsól do smaku, łyżeczka cuminu\nCieciorkę płuczę i namaczam w miseczce z zimną wodą. Po kilku godzinach ( najlepiej po całej nocy moczenia ) gotuję w lekko osolonej wodzie. Jeśli nie mam czasu, wówczas wykorzystuję podgotowaną w puszce.\nPo ugotowaniu cieciorkę miksuję z pastą sezamową, dodaję przyprawy, oliwę, sok z cytryny, zimną wodę i przeciśnięty przez praskę czosnku. Wierzch pasty polewam oliwą, posypuję mieloną papryką oraz dekoruję oliwkami.\nAutor: Lola in Heaven o 19:04\nEtykiety: ciecierzyca , kuchnia orientalna , Ramadan & Aid , samo zdrowie , sandwich , Tunezja\nProcella 1 maja 2016 19:21\nUwielbiam hummus <3\nLola in Heaven 6 maja 2016 08:06


Święta Agata (obraz Francisco de Zurbarána) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nŚwięta Agata (obraz Francisco de Zurbarána)\nobraz Francisco de Zurbarán\nŚwięta Agata – obraz Francisco de Zurbarána, jeden z siedmiu obrazów - portretów świętych zleconych po Soborze trydenckim przez kardynała Paleottiego.\nRok wykonania 1630-1633\nRozmiar 127 × 60 cm\nMuzeum Musée Fabre\nTytułowa męczennica Agata, poniosła śmierć ok. roku 251, za panowania cesarza rzymskiego Decjiusza. Jej żywot był wzorowany na legendach innych czterech świętych dziewicach: św. Małgorzaty, św. Doroty, św. Barbarze z Nikomedii i św. Katarzynie z Aleksandrii. Każda z nich była niezwykłej urody, pochodziły z dobrych rodów, złożyły śluby czystości i ginęły za wiarę w Chrystusa. Według legendy Agata również złożyła śluby czystości. By złamać jej wiarę i by pozbawić cnoty zamknięto ją w domu rozpusty, gdzie namawiano ją do ożenku z prefektem Katanii, Kwincjanem oraz namawiano ją do wyrzeczenia się wiary. Święty Izydor z Sewilli na przełomie VI i VII wieku pisał: Pełna wiary, szlachetna dziewczyna, odrzuca te słowa i całą nadzieję pokłada w Chrystusie, zawsze niezwyciężona.\nZurbarán przedstawia Agatę jako piękną kobietę pochodząca z dobrego domu. Na jej stan świadczyć mają jedwabna suknia i perły wiszące na jej szyi. Były to wówczas najdroższe klejnoty na równi ze zlotem, uważane za symbol czystości i nieskazitelności. Perła była identyfikowana z Jezusem a Jego związek z nią przedstawiał m.in Klemens Aleksandryjski w swojej pracy Wychowawca:\nPerłą jest jaśniejący, przeczysty Jezus, którego poczęła Dziewica z Boskiego światła: jak bowiem perła powstająca w ciele i muszli perłowca oraz w wilgoci jest ciałem wilgotnym i przejrzystym pełnym światła i powietrza, tak i Bóg wcielony Logos jest duchowym światłem przeświecającym przez wilgotne ciało\nDo sukni ma przypięty czerwony płaszcz, będący aluzją do jej męczeńskiej śmierci i do krwi Chrystusa. Święta Agata trzyma w rekach tacę z odciętymi piersiami, które są jej atrybutami. Jak podaje legenda, gdy odrzuciła zaloty namiestnika, ten wsadził ją do lochu, gdzie poddał torturom; miano ją chłostać, przypalać gorącym żelazem i w końcu odciąć piersi. Po dniach tortur została przewieziona do więzienia, gdzie w nocy miała widzenie świętego Piotra a Anioł uleczył jej rany i przywrócił piersi. W kolejny dzień została poddana następnym torturom, lecz wówczas zatrzęsła się ziemia i pałac namiestnika pochłonęła ziemia. Święta zmarła w więzieniu. Agata, biorąc pod uwagę ukrytą symbolikę, jest niezłomną męczennicą, która bez strachu oddaje życie w imię miłości do Chrystusa.\nDo postaci Agaty pozowała prawdopodobnie ta sama kobieta co w innych dziele z tego samego cyklu: Święta Małgorzata\nLuciaL. Impelluso LuciaL., Natura i jej symbole, HannaH. Cieśla (tłum.), Warszawa: Arkady, 2006, ISBN 83-213-4440-2, OCLC 749805019 .\nŚwięci według mistrzów, Warszawa: Demart S.A., 2009, ISBN 978-83-7427-535-4.\n↑ W czasach rzymskich prawo zakazywało karać dziewice


Niecelowość i generowanie nadmiernych obciążeń. Rzecznik MŚP przedstawia uwagi do projektu ustawy o tzw. podatku od cukru - Zdrowie - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\ngazetaprawna.plPracaZdrowieNiecelowość i generowanie nadmiernych obciążeń. Rzecznik MŚP przedstawia uwagi do projektu ustawy o tzw. podatku od cukru\n29.01.2020, 11:37; Aktualizacja: 03.03.2020, 16:46\nDo Rzecznika MŚP doszły bowiem sygnały o istotnych utrudnieniach w prowadzeniu działalności gospodarczej dla przedsiębiorców, na których Projekt będzie oddziaływał.źródło: ShutterStock\nTagi:legislacja, firmy, zakładanie firmy, konsumenci, opinia


COTTO WRÓCIŁ NA TRON W WADZE JUNIOR ŚREDNIEJ\nMiguel Cotto (41-5, 33 KO) zapowiada, że z końcem tego roku zakończy zawodową karierę, ale właśnie przed chwilą po raz kolejny został mistrzem świata wagi junior średniej. Świetnie dysponowany Portorykańczyk po doskonałym widowisku pokonał na punkty ambitnego i twardego jak skała Japończyka Yoshihiro Kamegai (27-4-2, 24 KO).\nObaj pięściarze od początku pojedynku narzucili bardzo wysokie tempo. Nie stronili od wymian i potężnych ciosów, a o żadnym kunktatorstwie nie było w ogóle mowy. Japończyk już w drugiej rundzie rzucił się do szalonego ataku, lecz Cotto wyśmienicie go kontrował, a kiedy trzeba pod publikę podejmował efektowne wymiany. Po czwartej rundzie można było przypuszczać, że dzielny Yoshihiro długo nie przetrwa tak wyniszczającego stylu walki, który zresztą sam zaproponował. Jego twarz z każdą minutą była coraz bardziej rozbita, a Cotto, który co prawda nie był w swoich atakach tak żywiołowy, uderzał destrukcyjnie i precyzyjnie niczym chirurg.\nOd piątej rundy mogliśmy oglądać w ringu prawdziwy pokaz boksu w wykonaniu Miguela Cotto. Kamegai mimo że co chwilę był karcony przez swojego rywala doskonałymi kombinacjami, nie cofał się jednak ani o krok, dzięki czemu walka była bardzo atrakcyjna do oglądania. Rundy mijały, a scenariusz pozostawał bez zmian - Japończyk cały czas parł do przodu, a Cotto wyśmienicie karcił go ciosami sierpowymi z defensywy.\nCo więcej, mimo coraz większego zmęczenia i wyraźnego przegrywania na punkty Yosihiro mocno zaakcentował końcówkę walki, być może nawet ją wygrywając. Oczywiście, do zwycięstwa w całym pojedynku to wystarczyć nie mogło - sędziowie po dwunastu rundach w stosunku 120-108, 118-110, 119-109 jak najbardziej prawidłowo wskazali na wiktorię Miguela Cotto, na którego biodrach dzięki temu spoczął mistrzowski pas organizacji WBO. Brawa jednak należały się obu pięściarzom, bo widowisko stworzyli przednie.\nCOTTO GOTOWY NA ZWYCIĘZCĘ WALKI CANELO vs GOŁOWKIN >>>\nJeśli Portorykańczyk dotrzyma słowa, to w ringu zobaczymy go jeszcze tylko raz, prawdopodobnie w grudniu. A szkoda, bo dziś udowodnił, że wciąż potrafi walczyć na niebotycznym poziomie.\nData: 27-08-2017 07:26:57\nWydawało mi się, że Kamegai postawi wyżej poprzeczkę, niemniej stawiałem na Cotto.\nZawsze fajnie oglądało mi się Miguela w akcji. Szkoda, że powoli kończy karierę.\nData: 27-08-2017 08:43:49\nZamiast tutaj komentowac prawdziwy boks to wszyscy wielcy "znawcy" pierdziela farmazony i tworza niestworzone historie na temat dwoch pajacow. Ale tez byly emocje i co by bylo gdyby haha. Tutaj jest artykul o wielkim mistrzu.\nData: 27-08-2017 08:59:51\nNiech z Lemieuxem zawalczy na koniec kariery.\nData: 27-08-2017 09:53:24\nŚwietna walka Cotto, ale i Japończyk jak zwykle pokazał niezwykła odporność. 120-108 za wysoko. Dałbym Japończykowi tą rundę czy dwie..\nSzkoda że jeszcze tylko raz będziemy iglądać Junito w akcji..\nData: 27-08-2017 10:59:36\nZnakomita walka Cotto to jest legenda ,pokazał świetny repertuar ciosów , znakomita praca nóg zgodze się z poprzednikiem wielka szkoda że kolejna legenda po Marqezie zakończy nie długo Karierę , wielkie brawa dla Japończyka za charakter nie ludzka odporność na mocne ciosy Cotto oby nie odbyło mu się to na zdrowiu\nData: 27-08-2017 11:20:06\nNiewiem z czego ma szczeke Kamegai ale chyba zaden inny bokser by tego nie przetrwal chociaz bez jednego nokdaunu. Cotto fajnie w swoim stylu, i wcale nie szkoda ze konczy kariere tak wlasnie wielcy bokserzy powinni odchodzic, kiedy jeszcze sa w miare w stanie walczyc na poziomie ale goni ich wiek i wiadomo ze bedzie regres. Np dlamnie az szkoda bylo patrzec co dzialo sie z Royem Jones jr, powinnien zakonczyc wczesniej. Mam nadzieje ze jak Cotto zawalczy z Lemieux to tez da rade chociaz trudne wyzwanie jak na pozegnalna walke.\nData: 27-08-2017 11:49:42\nTuruuu7 no możesz mieć ale Cotto nie ejst rozbity trzyma forme choć może delikatnie po proime\nracje z Royem wielka szkoda kiedyś wybitny być może najwybitniejszy i najbardziej utalentowany bokser wszechczasów a żal było patrzeć jak waciak Głażewski kładł go na deski to rozmienianie się na drobne\nto jest Walka a nie mismatch Czarnego z Irlandczykiem\nData: 27-08-2017 12:07:32\nHopkins w sumie tez przecholowal\nData: 27-08-2017 12:16:46\nSzkoda że już powoli odchodzi, ale lepiej w takiej formie niż po kolejnych deskach. Bardzo dobra walka Miguela, wciąż jest poza zasięgiem dobrych bokserów.\nData: 27-08-2017 14:01:08\nJapaniec przyjął taktykę na "Margarito", tylko mu nie wyszło. Tyle co chłop przyjął na czachę, to szok, czajnik mu dzisiaj spuchnie okrutnie.\nCotto klasa jak zawsze, świetny balans tułowiem, doskonała praca nóg, bardzo fajne kombinacje, szkoda, że już kończy, zawsze oglądałem go z dużą przyjemnością. Z Kanadyjczykiem będzie mieć mega ciężko, gabarytowo przepaść, do tego Lemieux bije piekielnie mocno, może się to skończyć źle dla Junito.\nData: 27-08-2017 15:27:36\nDokładnie..., z Lemieux może być problem i to duży na zakończenie kariery, to nie waga Junito wiec po co aż tak ryzykować i udowadniać coś...? Że Cotto to wybitny bokser?\nO tym czym każdy wie!\nData: 27-08-2017 16:04:23\nCotto to legenda boksu.Nie dal jeszcze nigdy zlej walki. Szkoda ze odchodzi.


BTL LASER WYSOKONERGETYCZNY HIL (HIL – High Intensity Laser) umożliwia bezinwazyjną terapię wykorzystywaną z wielkim powodzeniem w walce z niedoskonałościami skóry. Jego działanie polega na miejscowej biostymulacji tkanek. Terapia sprawdza się w leczeniu uciążliwego trądziku, usuwaniu blizn jak i terapii przeciwzmarszczkowej. Szeroki obszar zastosowania zawdzięcza najgłębszej dostępnej obecnie penetracji oraz sile działania długości fali (1064 nm, moc 12 W).\nSugerowana liczba zabiegów: 4-10 wykonywany co 3-5 dni\nZabiegi wykonane laserem wysokoenergetycznym są nieinwazyjne, a efekty długotrwałe bez okresu rekonwalescencji. Światło lasera wpływa na włókna podporowe skóry - kolagen i elastynę, zwiększając ich syntezę w skórze właściwej. Powoduje to migrację i proliferację fibroblastów, które przyspieszają produkcję czynników wzrostu. W ten sposób laser stymuluje metabolizm komórkowy oraz wspomaga proces gojenia. Efektem jest spektakularne działanie odmładzające, widoczne już po pierwszym zabiegu.\nTerapię laserem wysokoenergetycznym warto wykonać, gdy chcemy odmłodzić i zlifingować skórę, pozbyć się trądziku lub zlikwidować blizny.\nNiewątpliwą zaletą terapii laserem wysokoenergetycznym (HIL), jest jej zupełnie bezbolesny przebieg. Zabieg nie wymaga specjalnych przygotowań. Terapeuta dezynfekuje obszar zabiegowy, po ustawieniu parametrów wykonuje ruchy koliste, koncentryczne lub ruch ciągły wzdłuż tkanki.\nMetodyka zabiegowa obejmuje wykonanie 4-10 zabiegów z częstotliwością co 3-5 dni.\nHILL laser twarz


Przesłuchanie do zespołu\nJeśli masz 14-17 lat, Twoją pasją jest taniec, uważasz się za osobę otwartą na ludzi i tańczysz przynajmniej 2 lata jazz lub taniec współczesny, zapraszamy do zamkniętej grupy Pląs Adept. Miła atmosfera na zajęciach w połączeniu z intensywnym treningiem sprzyja doskonaleniu Twoich umiejętności tanecznych. Zwieńczeniem ciężkiej pracy w świetnym towarzystwie będą zawody i pokazy, które zawsze miło się wspomina. Nie czekaj do nowego sezonu i przyjdź na casting do zespołu.\nStart: 8 czerwca w SDK DanceOFFnia o godzinie 18.00.


Poruszające słowa córki i żony prezydenta Adamowicza w czasie pogrzebu / Wiadomości Polska\nPoruszające słowa córki i żony prezydenta Adamowicza w czasie pogrzebu\n19.01.2019 14:43, aktualizacja 19.01.2019 18:34\nZOBACZ WIĘCEJ Tysiące gdańszczan towarzyszyło prezydentowi miasta w jego ostatniej drodze Rozpoczęła się żałoba narodowa po śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza W niedzielę wieczorem w Gdańsku "Światełko dla Pawła" O 12:00 w Bazylice Mariackiej uroczystości pogrzebowe prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza Matka zabójcy Adamowicza: wciąż go kocham. Bardzo przepraszam za moje dziecko Żona Pawła Adamowicza w pożegnalnym liście: nie mam w sobie nienawiści do zabójcy Hospicjum im. ks. Dutkiewicza dziękuje za możliwość zbiórki podczas uroczystości pogrzebowych Pawła Adamowicza\nDziękuję lekarzom z całego serca - wiem, że robiliście wszystko, co w waszej mocy, aby uratować Pawła, że walczyliście o jego życie przez wiele godzin przy stole operacyjnym - mówiła w sobotę podczas uroczystości pogrzebowych prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza jego żona Magdalena Adamowicz.\nJeżeli prawdą jest, że pamięć jest nieśmiertelnością, to w nas Paweł będzie zawsze - mówiła podczas uroczystości pogrzebowych żona zmarłego tragicznie prezydenta Gdańska Magdalena Adamowicz. Dziękowała za płynące zewsząd ciepłe myśli i pełne prawdziwej żałoby pożegnanie.\nŻona prezydenta Gdańska podkreśliła, że "nie chce, by na pogrzebie panował przede wszystkim smutek, byśmy pogrążyli się w rozpaczy".\n"To prawda, jest nam dziś bardzo ciężko, ale chcę właśnie teraz podziękować Bogu, że wiele lat temu skrzyżował nasze drogi, że dzięki niemu poznałam człowieka i że zmieniło się nasze życie, że miałam wspaniałego męża i cudownego ojca naszych córek - Tuni i Tereski" - dodała.\nMagdalena Adamowicz mówiła, że razem z mężem spędzili wiele pięknych lat i mają mnóstwo cudownych wspomnień, a w maju mieli obchodzić 20 rocznicę ślubu. "Od początku naszego związku wiedziałam, że Twoją miłością muszę dzielić się z Gdańskiem. I dzieliłam się, ale nie byłam zazdrosna. Rozumiałam dobrze, że kochasz Gdańsk i potrzebujesz go, tak, jak Gdańsk kocha i potrzebuje ciebie" - podkreśliła.\n"Teraz zostałyśmy same. Same, ale to nie znaczy samotne, bo są z nami tysiące gdańszczan i gdańszczanek, bo są z nami Polacy w innych miastach, bo są przyjaciele zza granicy, bo są z nami wspaniali, kochani ludzie" - mówiła żona prezydenta Gdańska. Dziękowała za płynące zewsząd ciepłe myśli, za oddaną krew, za spływające po policzkach łzy, za nocne czuwanie pod szpitalem, za serce ze zniczy i pełne prawdziwej żałoby milczenie i pożegnanie, za współczucie. "Jeżeli prawdą jest, że pamięć jest nieśmiertelnością, to w nas Paweł będzie zawsze" - dodała Magdalena Adamowicz.\n"Cisza, dzisiaj potrzebna jest nam cisza, ale cisza nie może oznaczać milczenia, bo milczenie jest bliskie obojętności. Paweł nigdy nie był obojętny, nigdy nie był oportunistą. Dzisiaj wszyscy musimy zrobić rachunek sumienia, co robiliśmy, gdy obok nas działo się zło, niesprawiedliwość, niegodziwość, gdy padały złe słowa" - powiedziała żona zmarłego prezydenta Gdańska.\nMagdalena Adamowicz dziękowała również całemu zespołowi urzędu miejskiego i najbliższym współpracownikom swojego męża, na czele z pełniącą po śmierci Adamowicza obowiązki prezydenta Gdańska Aleksandrą Dulkiewicz. Dziękowała również wszystkim służbom, które "przyczyniły się do nadania tak doniosłego charakteru tej uroczystości".\nŻona zmarłego prezydenta Gdańska zwróciła się również do lekarzy, którzy zajmowali się nim, gdy trafił do szpitala po tym jak został zaatakowany podczas finału WOŚP. "Dziękuję wam z całego serca. Wiem, że robiliście wszystko, co w waszej mocy, aby uratować Pawła, że walczyliście o jego życie przez wiele godzin przy stole operacyjnym" - podkreśliła.\nTagi: prośba, wypowiedź, pogrzeb, żona, córka, adamowicz\nGrzesiekQ 21:41:23 | 2019-01-19\n"Jeżeli prawdą jest, że pamięć jest nieśmiertelnością, to w nas Paweł będzie zawsze" To nie prawda, ale prawda jest lepsza niż to. Jest nadzieja, że pani Adamowicz spotka się z panem Adamowiczem i razem będą oglądać Boga twarzą w twarz. Tego im życzę i że ta nadzieja pomoże przetrwać ten czas cierpienia całej rodzinie.


Sala konferencyjna lub szkoleniowa dla 1500 osób Ustrzyki Dolne, Podkarpackie .ARŁAMÓW - Patio - e-konferencje.pl\nFax: 13 492 76 96\nKlasowy: 500 osób\nTeatralny: 1500 osób\nBankietowy: 968 osób\nHotel ARŁAMÓW to czterogwiazdkowy obiekt znajdujący się w województwie podkarpackim, powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne. Hotel położony jest na szczycie wzgórza (590 m n.p.m.), w otoczeniu lasów Puszczy Karpackiej. Hotel idealny aby zorganizować konferencje w bieszczadach.\nWewnętrzny dziedziniec – Patio, o powierzchni ponad 2288 m2, to najbardziej\nreprezentacyjna część Hotelu Arłamów. Rozwiązania techniczne zastosowane\nw Patio pozwalają na dowolną aranżację dziedzińca dla każdego rodzaju eventu.\nPatio jest doskonałym miejscem na organizację imprez sportowych\nz kilkusetosobową widownią, pokazów mody, imprez kulturalnych, koncertów,\ntargów czy prezentacji produktów. Szklany dach w kształcie kopuły, ścienne\nwodospady, najnowocześniejsze urządzenia multimedialne oraz system\nnagłaśniający umożliwią stworzenie niezapomnianego wydarzenia, zaś\nprzesuwne, kaskadowe podesty dodatkowo\nułatwią organizację wymarzonego eventu.\nSala konferencyjna lub szkoleniowa Patio przystosowana dla nawet 1500 osób w mieście Ustrzyki Dolne, Podkarpackie. Znajduje się w obiekcie ARŁAMÓW.


Nivona Cafe Romatica 530 - Ekspres ciśnieniowy - Morele.net\nEkspres ciśnieniowy Nivona Cafe Romatica 530 ID produktu: 1619420\nID produktu: 1619420\nRata od 58,38 zł\nRabat zostanie naliczony po dodaniu do koszyka produktu Ekspres ciśnieniowy Nivona Cafe Romatica 530\nCzarujące przywitanie: Doskonały początek dnia dla miłośników kawy. Najwyższej jakości ekspres do kawy, który przygotuje Twoją ulubioną, pyszną kawę za naciśnięciem jednego przycisku.\nZe stosunkiem ceny do jakości, który jest trudny do pobicia.\nJakie są wymiary tego ekspresu?\nGłębokość 48 cm, wysokość 33 cm, szerokość 24 cm.


Pracownicy i studenci UKW na Bydgoskim Festiwalu Nauki\n13 października 2021 modyfikacja: 18.10.2021 13:43\nZachęcamy Państwa do zapoznania się z ofertą wykładów i warsztatów online przygotowaną przez pracowników i studentów Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy w ramach Bydgoskiego Festiwalu Nauki.\nPremierowe odsłony festiwalowych filmów będzie można zobaczyć na kanale YouTube Bydgoskiego Festiwalu Nauki każdego dnia od 12 do 22 października o stałych godzinach 9.00 i 12.00 (nagrania będą udostępnione dla odbiorców do końca października).\nProgram zawierający wszystkie wydarzenia festiwalowe: ukw.edu.pl\nSztuczna inteligencja w zastosowaniach biomedycznych\ndr inż. Dariusz Mikołajewski, prof. uczelni\nWykład w przystępny sposób wyjaśnia zastosowanie sztucznej inteligencji, która przyczynia się do rozwiązywania obecnych i przyszłych problemów biomedycznych o dużym znaczeniu naukowym, społecznym i gospodarczym, przede wszystkim związanych z prewencją, diagnostyką, leczeniem, rehabilitacją i opieką. Oprócz oczywistych ostatnio tematów, takich jak wykorzystanie AI w farmacji czy monitorowaniu parametrów życiowych, wykład porusza również problematykę stosowania AI w neurologii czy psychologii i psychiatrii. Wykład nie stroni od dyskusji, poruszając dylematy szans i zagrożeń związanych z coraz szerszym stosowaniem AI w codziennej praktyce klinicznej. Film był nagrywany w jednej z bydgoskich firm z branży biotechnologicznej, stąd stanowi szansę na głębszy wgląd w technologie, które są tuż za rogiem, niemal na wyciągnięcie ręki, powoli stając się naszą codziennością.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Sztuczna inteligencja w zastosowaniach biomedycznych"\nKryptografia w służbie historii\ndr Monika Opioła-Cegiełka\nWarsztat został poświęcony ukazaniu możliwości technik kryptograficznych w historii i składa się z dwóch części. Punktem wyjścia naszego spotkania jest działalność Misji Polskiej na Wschodzie, w Konstantynopolu w XIX wieku. Agenci Misji działali w obcym kraju, pod nosem wroga i aby skutecznie przekazywać wiadomości musieli korzystać z kryptografii i steganografii. W czasie warsztatu krótko omówiono stosowane przez nich szyfry. W drugiej części warsztatu przybliżono z kolei inne szyfry stosowane w historii – od prostego szyfru Cezara do nieco bardziej skomplikowanego szyfru de Vigenère.\nSugerowana grupa docelowa: dzieci i młodzież szkoły podstawowej.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Kryptografia w służbie historii"\nCzarodziejski świat chemii\ndr inż. Małgorzata Sutkowy, studenci: Agata Jakubczyk, Mateusz Leszczyński, Natasza Szczepańska\nZegar jodowy, wulkan sodowy, chemiczna lokomotywa? Dr inż. Małgorzata Sutkowy oraz członkowie Koła Naukowego Wydziału Nauk Biologicznych udowodnią, że przy pomocy kilku produktów spożywczych i materiałów codziennego użytku można przeprowadzić chemiczne doświadczenie.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Czarodziejski świat chemii"\nDruk 3D i różne możliwości jego zastosowań\ndr hab. inż. Macko Marek, prof. uczelni; dr Adam Kosecki; mgr Bartłomiej Bromberek\nWydział Mechatroniki, Muzeum Wodociągów w Bydgoszczy\nDruk 3D, czyli drukowanie przestrzenne to proces wytwarzania trójwymiarowych, fizycznych obiektów na podstawie komputerowego modelu. Wraz z rozwojem precyzji wykonania obiektów przez drukarki 3D, metoda ta znalazła zastosowanie w tworzeniu gotowych obiektów, czego efekty zostaną zaprezentowane w filmie.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Druk 3D i różne możliwości jego zastosowań"\nPrawa dziecka podczas pandemii COVID-19\nDr Katarzyna Marszałek przedstawi prawa dziecka w kontekście ich ograniczenia podczas pandemii w 2020 i 2021 roku na przykładzie Polski oraz prognozowanych skutków globalnych.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Prawa dziecka podczas pandemii COVID-19 "\n„Naczynie do picia życia…”- zastosowanie arteterapii w chorobie przewlekłej (na przykładzie choroby nowotworowej)\nWykład zawiera opis autorskiego warsztatu dla osób, które zmagały się z chorobą nowotworową oraz prezentację powstałych w efekcie prac - naczyń do picia Życia. Warsztaty ceramiczne pod nazwą „Naczynia do picia Życia”, w których uczestniczyło 9 kobiet po leczeniu onkologicznym, miały na celu refleksję nad życiem i jego wartością oraz nad postrzeganiem własnej życiowej drogi po chorobowej traumie.\nSugerowana grupa docelowa: 16+\nFilmik na kanale YouTube BFN „Naczynie do picia życia…”\nCiało w ruchu. Masa i ciężar\ndr Sandra Witkiewicz-Łukaszek, dr Lidia Mosińska\nDoświadczenia mają na celu zademonstrowanie, jak zachowują się przedmioty podczas spadku swobodnego oraz w trakcie ruchu po równi pochyłej. Zostaną również przedstawione ćwiczenia pokazujące różnicę pomiędzy masą a ciężarem.\nSugerowana grupa docelowa: klasa 7-8 szkoły podstawowej.\nFilmik na kanale YouTube BFN "Ciało w ruchu. Masa i ciężar"\nmgr Anna Marta Konopka, mgr Justyna Gęsicka, mgr Szymon Łukowski\nPracownicy Wydziału Edukacji Muzycznej wprowadzą odbiorców w świat muzycznych inspiracji w zakresie emisji głosu, rytmiki i instrumentów dętych.\nPremiera na kanale YouTube BFN już wkrótce! (20.10.2021, godz. 12:00)\nOwoc czy warzywo - oto jest pytanie?\nmgr Monika Wójcik-Musiał, mgr inż. Jarosław Mikietyński\nCzy pomidor w oczach kucharza i botanika wygląda tak samo? Z czym tak naprawdę jemy kanapki? Co kryje się w grubej warstwie miąższu dyni? Czy owoce umieją strzelać? Po co komu nasiona i kto je rozprzestrzenia? Na te pytania, jak i na wiele innych, odpowiedzą przyrodnicy z Ogrodu Botanicznego UKW - Monika Wójcik-Musiał i Jarosław Mikietyński.\nPremiera na kanale YouTube BFN już wkrótce! (22.10.2021, godz. 09:00)


TP-Link Deco – nowoczesna sieć w domu i w biurze - Blog Quality Test\nJak zwiększyć wydajność domowej sieci, aby bezproblemowo móc udostępniać i pobierać dane lub po prostu oglądać filmy na Netflixie w 4K bez buforowania? 😉 Jak odmienić sieć domową przy pomocy najlepszej klasy urządzeń i specjalistów, by cieszyć się doskonałą jakością połączenia? Poniżej przeczytasz o tym, jak rozwiązaliśmy nasze problemy z domowo-firmową siecią i jak można rozwiązać Twoje!\nCyfrowy świat przyśpiesza\nNie wiem, kiedy zaczęła się Twoja przygoda z Internetem w domu, ale moja rozpoczęła się w połowie lat 90-tych. Mym pierwszym oknem na cyfrowy świat był modem 14 400, czyli z zawrotną prędkością 14.4 Kbps (czyli 1,8 kilobajta na sekundę). Łączył się on z numerem Telekomunikacji Polskiej 0-202122, wydając przy tym niezapomniane dźwięki…\nOczywiście taki modem był podłączony kablem szeregowym Null bezpośrednio do komputera, więc nie było specjalnie mowy o przekazywaniu Internetu innym komputerom (o ile oczywiście w tamtych czasach było więcej PC-tów w domu).\nDzisiaj mamy w domu ponad 20 urządzeń podłączonych do sieci i „zasila” je światłowód z symetrycznym łączem o przepustowości 1 Gbps (czyli 125 megabajtów na sekundę – jest „zaledwie” 71 428 razy szybszy niż mój pierwszy Internet 25 lat temu). Nagle okazało się, że wąskim gardłem już nie jest sygnał idący do domu tylko to, jak jest on rozprowadzany wewnątrz. Dlatego też postanowiliśmy wraz z firmą TP-Link pokazać Tobie, jak podejść do problemu infrastruktury sieciowej w domu lub małej, czy też średniej firmie, aby nowoczesne technologie ułatwiały Tobie życie, a nie generowały problemy.\nDlaczego właśnie padło na TP-Linka? Korzystamy z produktów tej firmy w naszym domu od wielu lat. Oferują one bardzo dobry stosunek jakości do ceny, a i wzornictwo ich urządzeń było zawsze dość oryginalne. Dlatego też, mając poparty doświadczeniem pozytywny stosunek do marki, postanowiliśmy przyjrzeć się ich rozwiązaniom sieciowym nowej generacji i zaprosić do współpracy przy tym projekcie.\nProblemy nowoczesnego gospodarstwa domowego\nMimo, że w domu jeszcze nie mamy specjalnie wdrożonego systemu smart home, to obecnie jest w nim już ponad 20 urządzeń, które są podłączone do sieci. Są to takie oczywiste urządzenia jak telefony, komputery, coraz bardziej popularne sprzęty RTV takie jak telewizor, czy też amplituner kina domowego, ale także urządzenia mniej popularne, jak oczyszczacz powietrza, waga czy też piekarnik.\nOprócz tego, że każde z nich indywidualnie korzysta z Internetu, to w dodatku w dużej większości powinny się skutecznie komunikować między sobą lokalnie (czyli w ramach sieci domowej/biurowej). Daje to już całkiem sporą ilość połączeń, które urządzenie typu router musi obsłużyć – często w trybie ciągłym. I tutaj właśnie zaczyna się problem. Przy tak dużej ilości urządzeń sieciowych, większość urządzeń na rynku nie daje rady zapewnić stabilnej komunikacji pomiędzy nimi. Do tego dochodzą dodatkowe czynniki utrudniające bezproblemową komunikację. Są wśród nich takie przeszkody, jak ilość ścian lub stropów między urządzeniami w domach, czy też w mieszkaniach, niekiedy wręcz zawrotna ilość sieci Wi-Fi sąsiadów.\nTo są zaledwie te najbardziej oczywiście problemy, ale potrafią skutecznie zakłócić Twoje prywatne połączenie między np. laptopem, a routerem dostarczającym mu dostęp do Internetu poprzez Wi-Fi. I wtedy się zastanawiasz, dlaczego chcąc telefonem włączyć muzykę poprzez Spotify, aplikacja w telefonie raz widzi teoretycznie kompatybilny z nią amplituner w kuchni, a raz nie. Innym kuriozalnym przykładem jest sytuacja, w której mimo, że laptop i telefon są w tej samej sieci, to się nie widzą, i musisz wysłać zdjęcia najpierw do Internetu (chmura lub e-mail), a następnie je pobrać na drugim urządzeniu. Nas to czasami doprowadzało do frustracji. Pytanie, jak sobie z tym radzić? Rozwiązaniem jest przejść na urządzenia sieciowe nowej generacji – typu mesh!\nStacja dokująca do laptopa z Thunderbolt 3 - test Icy Box IB-DK2801-TB3 pisze:\n09/03/2021 o 10:13\n[…] W zależności od pracy, którą wykonujesz przy komputerze możesz mieć potrzebę podłączenia jeszcze innych urządzeń, jak: np. czytnik kart pamięci, zewnętrzna kamera wideo, tablet do rysowania, dysk zewnętrzy czy też różnego rodzaju adaptery. Te ostatnie przydają się gdy Twój laptop nie ma złącza występującego w niezbędnym Tobie do pracy urządzeniu. Niezależnie od tego, jaką pracę wykonujesz, dobrze jest też podłączyć komputer do sieci kablem gigabitowym, o czym szerzej pisałem tutaj. […]\n05/03/2021 o 14:37\n[…] Więcej na temat urządzeń Deco oraz funkcjonowania sieci mesh i tego rodzaju urządzeń, znajdziesz w moim artykule o flagowym urządzeniu poprzedniej generacji TP-Link Deco M9 Plus. […]


Huawei sprzedał 140 mln smartfonów, w tym 10 mln P9 i P9 Plus => Tablety.pl\n29 grudnia 2016 29 grudnia 2016 Katarzyna Dąbkowska 554 odsłon 0 komentarzy Android, Apple, Chiny, Huawei, Huawei Mate 8, Huawei P9, Huawei P9 Plus, rynek, smartfony, smartfony 2016, sprzedaż\nW Chinach znajduje się ponad 300 różnych producentów smartfonów, ale to Huawei ustanowił nowy rekord. Z oficjalnie ujawnionych danych wynika, że firma jedynie w 2016 roku sprzedała do sklepów około 140 milionów swoich urządzeń. W samym tylko trzecim kwartale udało się uzyskać wynik na poziomie 33,59 mln sprzedanych egzemplarzy, co stanowiło 23-procentowy wzrost w porównaniu z analogicznym okresem w roku ubiegłym.\nZ podanych danych wynika, że 44% ze wszystkich sprzedanych przez Huawei smartfonów to telefony ze średniej i wyższej półki. Najpopularniejszymi wśród nich były P9 oraz P9 Plus. Łącznie smartfony te sprzedały się w liczbie około 10 milionów egzemplarzy. Smartfon zadebiutował w kwietniu tego roku, a w listopadzie świat obiegły wieści, że sprzedał się w liczbie 9 mln egzemplarzy. Chińska firma ma nadzieję, że sprzeda około 12 milionów tych telefonów. Może okazać się jednak, że przewidywania zostaną przekroczone. Nie gorzej sprzedawał się w tym roku Mate 8. Z danych wynika, że sprzedaż przekroczyła 7 milionów egzemplarzy.\nHuawei przegoni Apple?\nHuawei ma nadzieję, że stanie się jeszcze popularniejsze i prześcignie Apple w rankingu największych producentów smartfonów na świecie. Na pierwszym miejscu wciąż klasyfikuje się Samsung. Gigant z Kalifornii zajmuje drugą pozycję. Huawei jednak szybko go dogania. Analitycy uważają, że prześcignie Apple już w 2018 roku, jednak jeśli firma będzie rozwijać się w tym tempie może to nastąpić nieco szybciej.\n← Procesor Exynos 8895 ma być dostępny w dwóch wersjach\nTim Cook twierdzi, że AirPods to ogromny sukces →


Kozaki SOLO FEMME 39911\nNa chłodniejsze dni kozaki marki Solo Femme. Cholewka osłania nogę, tworzy ją skóra naturalna – zamsz. Fason zyskuje na subtelności dzięki obcasom o wysokości 3,5 cm. We wnętrzu butów skóra. Komfort noszenia podnosi wkładka: skóra. Podeszwa izoluje przed zimną nawierzchnią, to wysokogatunkowe tworzywo. Buty pasują do ubrań w różnym stylu.\nSOLO FEMME 33910\nKozaki SOLO FEMME 14112


Kurtka na motor, czy wybrać tradycyjną czy specjalistyczną? | eurodlaprzedsiebiorcow.pl\nKurtka na motor, czy wybrać tradycyjną czy specjalistyczną?\nWitam wszystkich pasjonatów motocykli. Mam nadzieję, że moje pytanie nie wywoła zaraz salw śmiechu przed Waszymi komupteramim, ale wolę się upewnić zanim kupię coś niewłaściwego. Kupiłem w końcu motocykl, to choper, którym mam nadzieję trochę kilometrów pokonać. Chciałbym jeździć wygodnie i teraz mam pytanie, czy na taki motor nada się zwykła kurtka czy raczej kupić cos specjalistycznego?\nJa akurat się nie zaśmiałem, nie wiem jak inni :)))) Jeśli pytasz o kurtkę to odpowiedź jest bardzo prosta i pewnie się jej domyślasz. Kupuj tylko i wyłącznie ciuchy, które są na motor przeznaczone. Jest w nich dużo bezpieczniej, nie mówiąc już o stronie wizualnej. Będziesz miał taki dostojny motocykl, a chcesz w kurtce narciarskiej jeździć?\nDlatego pytam, bo może się zmienily trendy, a ja coś przeoczyłem…\nNic nie przeoczyłeś. Generanie warto takie kurtki kupować, bo są one dostosowane do różnych warunków jazdy. Nieraz ani nie dwa zdarzy Ci się jechać motorem w czasie deszczu, to w takiej kurtce generalnie nic Ci nie grozi. No i do tego ma dobre właściwości jeśli chodzi o łapanie wiatru.\nWłaście ostatnio zniszczyła się moja stara kurtka na motor do której miałam bardzo duży sentyment. I kupiłam sobie podobną, ale za to o wiele tańszą. Zakupy robiłam tutaj http://www.motocyklowysklep24.pl/odziez-motocyklowa-kurtki-c-67_70.html i oprócz odzieży kupiłam też mnóstwo innych akcesoriów do mojej maszyny.\nŚwietnej jakosci cześci sprzedają i zawsze mają wszystko na miejscu. Jak ktoś ma potrzebe motocyklową to warto zajrzeć do tego sklepu.


MOTUL SPECIFIC 0720 5W30 RENAULT 1L - 0720 - SPECIFIC - MOTUL - Oleje silnikowe - Oleje - Petrostar - Warszawa\nMOTUL SPECIFIC 0720 5W30 RENAULT 1L\nSpecyfikacja producenta: RENAULT 0720\nKlasyfikacja jakościowa: C4\nMOTUL SPECIFIC 0720 5W30 RENAULT - 1L\nRENAULT RB 0720\nRenault wprowadziło standard RN0720 dla olejów zdolnych do wytrzymania bardzo wysokich temperatur występujących w nowoczesnych układach oczyszczania spalin. Dzięki technologii Low SAPS systemy oczyszczania spalin są lepiej chronione i mają dłuższą żywotność. Sprzedawca Petrostar. W 100% syntetyczna baza zapewnia stabilność termiczną i zapewnia wyjątkową odporność na wysokie temperatury. Zapobiega powstawaniu lakierów, i sadzy, utrzymuje silnik w czystości. Mniejsze ryzyko zapiekania się pierścieni tłokowych. Maksymalna ochrona silnika nawet w najtrudniejszych warunkach. Niska lotność, niskie zużycie oleju, doskonała odporność na utlenianie, pozwalają na długie przebiegi międzywymianowe. Sklep Petrostar. Spełnia najbardziej rygorystyczne wymagania testu Long Life Renault.\nKLEEN-FLO 991 DEPRESATOR DIESEL 150ML\nMOTUL DOT3/DOT4 PŁYN HAMULCOWY 0.5L - Do wszystkich typów hamulców hydraulicznych i sprzęgieł, których producenci\nMOTUL DOT3/DOT4 PŁYN HAMULCOWY 0.5L\nPASUJE DO: RENAULT Scénic II / Grand Scénic\nMANN CUK 2430 FILTR KABINOWY WĘGLOWY\nVALVOLINE MAXLIFE COOLANT 5L KONCENTRAT DO CHŁODNIC Produkt Valvoline MaxLife Coolant Antifreeze zostałyzaprojektowane\nVALVOLINE MAXLIFE COOLANT 5L KONCENTRAT CHŁODNICY