Światy | Miniatury literackie. Blo(k) z myśli dojrzałego mężczyzny.\nSiedzę w barze, blues sączy się ciepłą nostalgią z głośnika, barmanka o malutkim biuście nalewa mi whisky. Uśmiecham się, gdy uświadamiam sobie, że lubię whisky i małe piersi. Niekoniecznie razem.\n− Na pewno bez lodu, coli? – pyta.\nKiwam głową. Sączę złociste zapomnienie i oddaję się ulubionemu zajęciu: patrzę na ludzi. Brak mi detektywistycznych talentów i nie wnioskuję na podstawie ubioru czy gestów, kim obserwowany jest w życiu. Zawsze chciałem być pisarzem, snuć zmyślone opowieści, więc wybieram z tłumu osoby i przypisuję im historie, które układają mi się w głowie. Pewnie nigdy nic co zmyślę nie ukaże się drukiem, czy dźwiękiem, bo po co światu jeszcze jeden pisarz. Mnie świat, w którym jestem autorem jest potrzebny, ale na odwrót? Dajmy spokój.\nMoją uwagę przyciąga zachowanie kobiety w rogu. Jaka historia pasuje do niej? Najpierw przyjrzę się uważniej. Jest ładna, może nawet piękna, ale bije od niej przeciętność. Wygląda na – strzelam – dwadzieścia dwa lata. Na stoliku latte. Kciuki i oczy tylko dla kawy się uspokajają. Bardzo intensywnie żuje gumę. Czegoś się obawia. Jest sobotni wieczór, więc raczej nie o sprawy zawodowe tu idzie. Pisze do przyjaciółki na czacie. Albo rozmawia z matką. Coś obmyślają. Jakąś strategię. Rozważają warianty. Kobiety tak robią. Mówią sobie ja mu powiem to, a on odpowie to, a jeśli odpowie tak, to ja wtedy tak. Do stolika podchodzi mężczyzna. Jest wielki, około stu kilogramów wagi, dwa metry wzrostu jak nic. Bardzo dobrze ubrany, z klasą. Dziewczyna jeszcze bardziej się kurczy. Głowę spuszcza i patrzy na niego lękliwie. On siada naprzeciw. Kelnerka słucha zamówienia, odchodzi. Mówi coś do niej. Krótka, ostra wymiana zdań, cisza, znów emocje i milczenie. Dalej rozmawiają spokojniej. Wyobrażam sobie, że wyjechała na weekend ze swoim dotychczasowym chłopakiem. Podjęła decyzję o zamążpójściu za dryblasa, ale musiała zamknąć stary związek. I że pragnęła spędzić z tamtym czas w namiętności, czułości, której nie spodziewa się doświadczyć w ramach obowiązków małżeńskich. Widzę tę parę rozchodzących się kochanków nad morzem, w hotelowym pokoju, w restauracji. Tulą się, trzymają za ręce, próżno wypatrując nadziei na wspólną przyszłość. Postanowione. Wyjaśnia potężnemu sytuację. Nie wdaje się w szczegóły, bo i po co. Wielkolud kładzie rękę na jej dłoniach, zamyka je w wielkim uścisku. Kobieta uśmiecha się nieśmiało, jakby trochę chytrze. Rozluźnia się. Mężczyzna siada obok, obejmuje. Nie jest zbyt przystojny, w geście brak serdeczności. Jest stanowczość, władczość. Ona zdobyła jego, on ją.\nStop. Słabo mi poszło, może się jeszcze rozkręcę. Opróżniam szklaneczkę.\nZimno wpychało się w rękawy, gdy szedłem zjeść. Z daniem dnia usiadłem przy oknie. Kątem oka zobaczyłem zamyślonego nad talerzem mężczyznę. Zerkałem na niego jedząc. Co jakiś czas brał głęboki, nienaturalny wdech. Coś przeżywał. Śmierć bliskiego? Ma około pięćdziesiątki, więc może to być rodzic. Ale równie dobrze ukochany pies, kot. Stracił pracę? A może rozstanie z kobietą? Kobieta dla pisarza to ciekawszy temat niż pies lub kariera zawodowa. Ciężko mu. Zaczynam odczuwać współczucie. Choć jego zachowanie trąci sztucznością, kupuję ten żal. Co się stało? Pomyślmy. Po kilku latach rozstał się z kobietą. Młodszą od niego, dużo młodszą. Był dla niej za stary, przestał jej wystarczać, nie chciał dzieci, ona pragnęła zostać matką. Odeszła i jest mu ciężko. Brak perspektyw na nowy związek, staje się mało atrakcyjny, za chwilę stary. Myśli, że już nigdy nie będzie szczęśliwy. Nie może jeść. Siedzi nad napoczętym obiadem, ma ściśnięty żołądek. Marzy o papierosie. Może wódce. Wstaje, zakłada płaszcz. Wychodzi. Zapala papierosa, stawia kołnierz. Chwilę stoi. Znów wzdycha, odchodzi.\nKrólestwo za kawę. I ciastko.\nIdę do sieciówki. Przestronnie, cicho, ciepło. Z filiżanką, dużą lub małą, można sobie usiąść w kąciku, zaszyć się, poobserwować. Ludzi mało, nikt nie przyciąga mojej uwagi. Trudno będzie o historię. Przesiadam się, by widzieć całą salę. Jedna osoba wydaje mi się ciekawa – kobieta po czterdziestce. Emanuje z niej jakaś wewnętrzna siła i to mnie zaciekawia, może pojawić się niezła historia. Luźny strój wskazuje na pewność siebie i artystyczną duszę. Czująca swoje ciało, badająca swoje uczucia. Pod stołem dziewczęcy plecak szkolny oparty o nogę stolika. W zamyśleniu patrzy przez okno. O czym myśli? Tęskni. Zdarzyło się w jej życiu coś bardzo niezwykłego, nieoczekiwanego. Spotkała się z mężczyzną, którego znała od dawna, a który miał swój świat. On mieszka pod Warszawą, albo w innym mieście. Często z nim rozmawiała przez telefon, na czacie. Zachwycał się jej ilustracjami do książek, refleksjami pisanymi wieczorami na Facebooku, ona ceniła jego wiersze, piosenki śpiewane w klubach, sposób widzenia świata. Od lat fascynowali się sobą, ale rzadko widywali, raczej tylko przy okazji. Obiecał, że kiedyś przyjedzie i zrobił to. Naprawił zlew, oprawkę żarówki, zaparzył herbatę. Wziął córkę na spacer, a potem wspólnie poszli do sklepu, przygotowali obiad. Pomógł dziewczynce zasnąć, pilnując się bardzo, by nie wchodzić w rolę zastępczego lub potencjalnego ojca, bo choć w innym domu, z inną kobietą i dziećmi, to jednak ma ojca. Niczego nie oczekiwał od kobiety. Chciał z nią pobyć, porozmawiać, popatrzeć w oczy, wspólnie pomilczeć. Siedzieli w kuchni do późna, on pił wino, ona nie, potem pościeliła mu łóżko dla gości. Zapragnęła się z nim kochać. Ale jeśli już, to bez alkoholu, nie chce kochać się po alkoholu. Potrzebuje wiedzieć, że mężczyzna jest świadomy, uważny, skupiony na niej. A on pił. Pił, by zapomnieć o kimś i powiedział jej to. Doceniła. Nie mogła zasnąć, wsłuchiwała się w jego oddech i pieszcząc się marzyła o zbliżeniu. Było jej dobrze w tej fantazji, lecz postanowiła, że jeśli rano dostrzeże to, czego oczekuje, będą się kochać. Kilka minut po dziesiątej, gdy córkę zabrał ojciec, usiedli z kawą i patrzyli sobie w milczeniu w oczy. Był uważny, patrzył tak, jak tego pragnęła. Zauważał ją. Pragnął jej i wiedział, że ona czuje to samo. Zapytał, czy poradzi sobie ze smutkiem, tęsknotą, jeśli się pojawią. Po namyśle kiwnęła głową. Poszli do pokoju. Rozebrali się, leżeli przytuleni, głaszcząc się spokojnie. Nie spieszyli się. Nie byli pewni, co się zdarzy, może tylko przytulenie, bo świat okropny, bo życie ciężkie, bo zimno, pochmurno. A może tylko szybki numerek, bo przecież ma daleko do domu? Może ona nie da rady, nie przełamie się, ucieknie? Może nie spodoba mu się jej ciało? Wyraziła zgodę na to, co będzie. Całował ją i delikatnie pieścił. Był tak uważny na jej reakcje, że otworzyła się całkiem. Położyła głowę na jego brzuchu i z szacunkiem dotykała gotowego na nią penisa. Usłyszał, jak szepce lingam i już wiedział, co powinno się stać. Leżąc na plecach podświadomie zacisnęła uda, może bojąc się bólu, może z innego powodu, nie wiedziała. On delikatnie, ale stanowczo kolanami rozsunął jej nogi. Wtedy oddała mu się pierwszy raz. Nie bolało. Pół godziny, może więcej, to spokojnego, to namiętnego zbliżenia. Była szczęśliwa, czując go w sobie, czując zapach skóry, moc pocałunków, siłę spojrzenia. Jeszcze trzy razy kochali się, robiąc przerwy, by pobyć ze sobą, wypić herbatę, zjeść ciastka. Nie posiadł jej, jak czynili to inni mężczyźni. Nie skończył. Pozostawił przestrzeń na więcej. Była wdzięczna. Tak chciała, marzyła, żeby potraktował ją wyjątkowo i stało się. A on? Mógł się teraz kochać, bo już nie skrzywdzi ani jej, ani siebie, ani kogoś innego. Potrzebował takiego zbliżenia, zejścia się dwóch świadomych swojego Ja istot, świadomych siebie wzajemnie. Było to spotkanie kobiety i mężczyzny, połączenie energii męskiej i żeńskiej. Oboje silni i wolni. Chciał męskiego spełnienia, pragnął skończyć, ale znalazł radość w zatrzymaniu. Pożegnali się mocnym uściskiem i pocałunkiem. Teraz kobieta siedzi w kawiarni, obejmując dłońmi dużą szklankę z herbatą. Odczuwa tęsknotę, na którą wyraziła zgodę. Dzieli ich kilkadziesiąt, może setki kilometrów, dzielą ich światy. Rozmawiają codziennie, są teraz ze sobą bliżej, ale bezpiecznie daleko. Kiedy znów mnie pocałujesz? – myśli wpatrzona w okno. Już niedługo – słyszy.\nStop. Dobra historia. Tęsknota jest zawsze dobrym tematem.\nJuż miałem wyjść, gdy wyczułem jakąś nową energię, zawirowanie nawet. Do kawiarni wchodzi mężczyzna z chłopcem. Biorą soki i lody. Mały łapczywie zajada, mężczyzna często spogląda na zegarek. Rozmawiają, śmieją się, wygłupiają, ale wyczuwam zgrzyt po stronie ojca. Pewnie dziś wziął chłopca do siebie, jego dzień. Chłopiec się cieszy, potrzebuje kontaktu z nim, czekał na to dniami, a może tygodniami. Mężczyzna rozwiódł się matką malca jakiś czas temu, teraz ma swoje sprawy, swoje życie. Nie skupia się na dziecku. Może ma spotkanie z kobietą? Może interesy? Widać w nim konflikt wewnętrzny. Dziecko ufa mu, jest tu i teraz, nie analizuje, nie ocenia. Prosi o drugą porcję lodów i dostaje. Je spokojniej, macha nogami, zaczepia ojca, zwraca na siebie uwagę, przyciąga go, stara się. Chce zasłużyć na jego miłość, ma dobre stopnie, jest grzeczny, myje zęby, gra w piłkę, choć wolałby co innego. Opowiada o swoich sukcesach i szuka w oczach ojca błysku podziwu. Nie poddaje się, jest zdeterminowany, mimo że ojciec nie uważa. Chłopiec dotyka ręki ojca, przytula się, stara się skupić jego uwagę na sobie. Potrzebuje być w środku wszechświata, chce być dla niego najważniejszy, chce usłyszeć, że jest najwspanialszy na świecie, że jest wartościowy, że zasługuje na jego miłość, uwagę, że nie jest tylko fajnym chłopakiem, że jest kimś wyjątkowym. Ojciec wstaje, wita przybyłą kobietę z dzieckiem, rozmawia z nią chwilę, uzgadnia coś. Potem mówi do syna kilka zdań, przeprasza, kładzie rękę na swojej piersi, jego głowie, obiecuje, przytula, całuje w czoło, wychodzi. Chłopiec siedzi smutny, płacze. Zaciętość na twarzy świadczy, że nie podda się. Zawód boli, ale to nie koniec. Będzie walczył. Osusza twarz rękawem, przyjmuje chusteczkę od kobiety, oczyszcza nos, uśmiecha się do rówieśniczki, podaje jej rękę, wychodzą.\nPoczułem ból w piersi, przejąłem się. Wychodzę. Idę na przystanek. Chcę pojechać na drugą stronę rzeki. W bocznej uliczce zwraca moją uwagę facet w płaszczu. To ten sam, którego widziałem w barze. Idzie uliczką, prawą rękę skrywa w kieszeni płaszcza, lewa dłoń przy udzie, otwarta, palce rozprostowane. Czekające? Wspominające? Wchodzi do sklepu, kupuje pieczywo, o którym potem zapomni, wędliny za dużo. Wyobrażam sobie, jak robi pomidorową, w której będzie się doszukiwał smaku z przeszłości, a że nie znajdzie, zje mało. Chciałby ją wlać do słoika, do drugiego włożyć ugotowany makaron, zapakować w torbę i powiesić na klamce, w bloku odległym wiele przecznic. Dziś wiele, kiedyś malutko. Wie, że nie może tego zrobić, nie wolno mu. Wie. Dobrze to wie. Żal mi go. Wiem, że może jeszcze poznać kogoś wyjątkowego, że może poczuć spojrzenie, które wleje mu w pierś ciepło nagłego niepokoju. Pragnie tego. A kto nie!?\n− To może się stać za chwilę – mówię cicho, dodając mu w myślach otuchy.\nW tramwaju bez trudu znajduję miejsce. Przede mną siedzi obfita kobieta z małym pieskiem na rękach. Jork albo coś takiego. Kokardka na czubku łebka, błyszcząca obroża. Mówi do niego jakieś czułe słówka, podsuwa ciasteczko. Całuje w pyszczek, oczko jedno, oczko drugie, nosiek raz i nosiek dwa, uszko lewe, uszko prawe i nosiek znów. Coś szepce, znów całuje. Pies się broni przed nadmiarem czułości, zapiera łapkami, odwraca łeb. Kobieta sadza go pyskiem do siebie, głaszcze, nie pozwala patrzeć przez okno, na innych ludzi. Znajdzie się tu historia? Pewnie niejedna, ale każda byłaby zbyt smutna. Jeśli jesteś, który jesteś, wybroń mnie od takich kobiet.\nPrzy Chmielnej znajduje się jedna z nielicznych knajp z salą dla palących. Mają tam też całkiem niezłą kawę. Zamawiam czarną i siadam sobie przy oknie, cieszę się papierosem. Obserwuję przechodniów. Głównie młodzi ludzie. Czasem odnoszę wrażenie, że to inwazja. Ludzi w moim wieku jak na lekarstwo. Z zamyślenia wyrywa mnie głos dwóch mężczyzn. Usiedli przy stoliku za moimi plecami. Lekarstwa! Panowie bliscy mi wiekiem. Muzyka nie zagłusza ich słów. Widzę ich odbicie w szybie. Jeden postawny, drugi szczupły. Rozmawiają o swoim życiu. Robią wrażenie przyjaciół od lat, może nawet szkolnych. Postawny mówi, że ma dość samotności, poznał uroczą kobietę i chce się z nią związać. Do pięćdziesiątki miał tylko znajomości trwające najwyżej rok. Żadna z pań nie nadawała się na partnerkę lub sam się wtedy nie dawał. Dopóki żył ojciec i odnosił sukcesy zawodowe, w ogóle nie myślał o dzieleniu życia z kobietą. Coraz mocniej zauważalna samotność i trudna sytuacja finansowa skłoniła do refleksji. Spotkał kobietę, z którą chce spędzać dni i noce. Nie nudzi się, nie męczy, wręcz przeciwnie, im dłużej jest z nią, tym bardziej tego chce. Mieszka u niej, choć sam ma ekskluzywne mieszkanie. Jeżdżą sobie po Polsce, czasem krótki wypad w cieplejsze rejony Europy. Jest mu dobrze. Szczupły opowiada, że, co tamten dobrze wie, przez dwadzieścia lat spełniał się w misji męża i ojca. Teraz już nie chce. Zrozumiał, że rola wolnego mężczyzny bardziej mu pasuje, jest zgodna z jego naturą. Nie żałuje, że się ożenił i wychował syna, nie żałuje ani jednego dnia z tego życia, lecz uważa, że wcześniej nie uświadamiał sobie tego i spełnił oczekiwania świata, nie swoje. Teraz jest mu dobrze. Od czasu śmierci żony spotkał wiele różnych kobiet, przy których lepiej zrozumiał siebie i swoje potrzeby. Ma jedną wielką przyjaźń, która ze zrozumieniem odnosi się do mniejszych. Zawodowo jest ustabilizowany, lecz choć robi to, co lubi, dochody są za małe, by mówić o wielkiej satysfakcji.\nDwóch mężczyzn, dwa światy. Ostatni łyk chłodnej już kawy, gaszę papierosa. W myślach kłaniam się im, wychodzę. Mam chęć na złociste zapomnienie.\nW irlandzkim pubie siadam przy barze, zamawiam szklaneczkę Tullamore Dew, bo jakże by inaczej w takim miejscu. Obok siedzi facet z zaciętością na twarzy. Wypija duszkiem whisky, głośno stawia puste szkło na blacie, każe sobie nalać następną kolejkę. Zaciekawia mnie. Kim może być? Sprawia wrażenie twardziela. Wojskowy, gliniarz? Chyba nie. Raczej typ kibola. Jest chamem i nie przejmuje się tym. Podporządkowuje sobie swój świat, jest w tym skuteczny i brutalny. Nie znosi braku posłuszeństwa. Ma dom, samochód i kobietę, wszystko jego, własność. Jest posiadaczem. Kobietę, uzależnioną od siebie, zdradza z żoną kolegi. To typ skurwiela, co przyjdzie do domu, zdzieli żonę w twarz, wyładuje na niej swoje frustracje, ona będzie płakać lecz kochać, bo nie zna innego życia, bo w takiej atmosferze czuje się bezpiecznie, w nocy zerżnie ją w minutę od tyłu, na boku, w piżamie i zaśnie. A rano do roboty, potem kumple, może jakaś dziwka się trafi, kto wie.\nW rogu sali widzę młodą kobietę. Może tu będzie ciekawsza opowieść. Ślini palec, w pośpiechu zdejmuje obrączkę, bladość skóry zakrywa pierścionkiem. Pyta lustereczko, odpowiedź satysfakcjonuje. Przebiera palcami po blacie, nerwowo zerka na wejście. Wyobrażam sobie, że jest żoną tego skurwiela i czeka na męża kochanki. Nie, nie chowałaby obrączki. Czeka na innego mężczyznę i nie chce się przyznać, że ma dom, jest w związku. Ceni sobie partnera, bo zapewnia wikt i opierunek, ale nie samą szyneczką człowiek żyje. Mąż jest dobrym człowiekiem, czułą ciapą, dba o dzieci, spełnia jej zachcianki, kaprysy, zawozi, przywozi. Jednak ona potrzebuje być sponiewierana, dziko zerżnięta, podporządkowana. Lubi, gdy facet wydaje jej rozkazy. Takiemu odda się do bólu. Ma być brudno, ma jej kazać chodzić na smyczy, ma poniżać, ma się wpychać w każdą dziurę, oddawać innym i patrzeć.\nStop. Za ostro? Nie, to nie to, po prostu dziś nie mam ochoty na ostre bajki. Czas ruszać.\nPodróż przez historie chcę zakończyć lżej. Na Nowym Świecie jest fajna knajpa z piwnicą. Ściany mają szkarłatny kolor, dużo miejsca w dwóch salach i jedno, intymne we wgłębieniu, tuż przy toalecie. Zwykle siadają tam zakochani. Ciekawe, czy dziś kogoś spotkam, czy znajdę inspirację. No proszę, jest para. Dziewczyna drobna, ubrana w znoszone spodnie i trochę za luźną koszulkę. Gdyby ją uczesać i ubrać na modę lat dwudziestych czy trzydziestych XX w., miałoby się wrażenie podróży w czasie. Tasuje karty tarota. Wykłada na stolik. Patrzy uważne na układ, analizuje najpierw w myślach, potem opowiada. Gestykuluje z zaangażowaniem, wyjaśnia. On siedzi obok, słucha. Jest facetem o nietypowych rysach, ostrych, ale z wielkim pokładem łagodności w oczach. Ubrany w elegancką koszulę, kieszonkę wypycha paczka papierosów. Widać, że jest spokojny, zrównoważony, że drzemie w nim męska siła, którą kobieta może się zachwycić. Ciekawe, że mam skojarzenie z kotem, gdy mu się przyglądam. Czasem zdarzają mi się (zdawałoby się na pierwszą myśl) nieracjonalne skojarzenia, które potem okazują się zasadne. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz powąchałem Laphroaig miałem skojarzenie z kolorem fioletowym. Potem znajomy powiedział, że zapachem troszkę przypomina gencjanę. Więc zgoda, niech będzie teraz kot. Słucha jej i myśli o czymś innym. Może o innej kobiecie? A może o sprawach zawodowych, trudno zgadnąć. Widać, że pragnie tej kobiety. W jakimś sensie go fascynuje, pociąga. Przysuwa się jeszcze bliżej, obejmuje. Dyskretnie wsuwa rękę pod koszulkę, gładzi skórę na plecach. Twarz nabiera pogodniejszych rysów, gdy dociera do jej malutkiej piersi. Ona spogląda na niego, uśmiecha się, zasłania się swetrem, by mógł ją dotykać dalej. Myślę, że są przyjaciółmi, kochankami. Widują się od czasu do czasu, dając sobie piękno i namiętność. Oboje wolnych zawodów, niezależni finansowo, jemu lepiej się powodzi. Jest konsultantem w firmie IT, ona redaktorką książek. On po rozwodzie, ale chce być sam. Mówi mało, z namysłem. Myślę, że w dzieciństwie wiele razy dostał po głowie za swoje myśli i uczynki, nauczył się żyć w skrytości pragnień i działań? Boi się oceny, więc nie zdradza się z niczym, co spowodowałoby odrzucenie. Jest kotem, niezależnym samcem, który potrzebuje kotek. Potrzebuje zdobyć i mieć w miesiącu kilka kotek, a ta jest jedną z nich. Ona zgadza się być jego kotką i nie zatrzymuje wyłącznie dla siebie. Przypatruję się im ukradkiem. Fascynują mnie. Dziewczyna go uwielbia, wwąchuje się w jego koszulę, klei się. Całuje ją namiętnie, obejmuje mocno, miętosząc pierś. Narasta w nich napięcie, iskrzy. Chcieliby się na siebie rzucić, zerwać ubrania i rżnąć się na podłodze. Szepce jej coś do ucha. Ona kiwa głową, wstaje, wchodzi do łazienki. Mężczyzna lustruje twarze klientów. Udaję, że skupiam się na smart fonie. Po chwili dołącza do niej. Nikt tego nie zauważył prócz mnie. Ludzie są zajęci sobą, rozmawiają lub są pochłonięci własnymi myślami. Po dziesięciu minutach, może mniej, wychodzą. On idzie na górę, pewnie zapalić i zamówić piwo, ona upewnia się, że ułożyła ubranie i włosy, że nie będzie śladu po szaleństwie, bada zachowanie gości. Opiera się o ścianę, uśmiecha się tajemniczo, leciutko kręci głową, jakby z niedowierzaniem. Dobrze jej. Dobrze być kotką.\nNie czekam na powrót mężczyzny i nie zmuszam się do wypicia reszty piwa, wychodzę. Piękna przygoda. Ciekawe połączenie moich fantazji i zdarzeń rzeczywistych. Niech im dobrze będzie, niech się kochają, niech pożądanie ich nie opuszcza.\nZaplanowałem jeszcze jedno miejsce, takie, gdzie historie nie mogą mieć ciągu dalszego. Kupuję kwiaty, trzy znicze i idąc główną aleją pozdrawiam znajomych, krewnych w stanie spoczynku. Staję przy rodzinnej mogile. Kobieta, urodzona na początku XX wieku, przeżyła wiele lat, dwie wojny, poszła za mężczyzną urodzonym trochę później i żyli długo. Czy szczęśliwie? Wszystkiego nie wiem, ale tęsknota starego mężczyzny za żoną, której byłem świadkiem, a potem uśmiech na jego martwej twarzy, wskazują na szczęście. I kobieta, co żyła za krótko. Czy była szczęśliwa? Starałem się. Czasem czuję jej obecność. Ich też. A może to tylko zmyślenie?\nTu kończy się konkretna historia, a zaczyna zupełnie inny świat. Ale pomyślmy… Przecież i tam możliwe są opowieści. Nawet, powiedziałbym, nieziemskie. To co, zaczynamy?


Drugie Bulwary w budowie | EurobuildCEE\n– Cieszymy się, że po sukcesie pierwszego etapu inwestycji, w którym sprzedaliśmy już 98 proc. mieszkań, oferta mieszkań drugiego etapu osiedla również cieszy się zainteresowaniem – informuje Wojciech Smolak, dyrektor sprzedaży i marketingu w BPI Real Estate Poland. Projekt architektoniczny Bulwarów wyszedł spod ręki architektów z pracowni Sud Architekt Polska – Rafała Langowskiego i Jocelyn Fillard, a architektura inwestycji ma nawiązywać do sąsiadujących budynków historycznych i współczesnych. – Fasada pierwszego etapu mieni się jak tafla wody na Odrze, natomiast drugi etap wchodzi w architektoniczny dialog z zabudową starego miasta. Wykonana będzie z nowoczesnej okładziny ceglanej o zróżnicowanej kolorystce, nawiązująca swoją prostotą do cegły na budynkach elektrowni – zapowiada Rafał Langowski.


Tangerynkowa Strona Życia: 15.06.2016 - Nadchodzi nowe...\nPo raz kolejny doświadczam nudy w pracy. To bardzo dobra rzecz wbrew pozorom - ostatecznie dzięki nudzie (porannej) powstała np. ostatnia recenzja (Tangerine Dream - Rockoon, 1992). Teraz niewiele jest w stanie mnie oderwać od słodkiego lenistwa ze słuchawkami w uszach, w związku z czym powstaje niniejsza recenzja. Być może będę musiał ją skończyć w domu ale i tak bywało, gdy pisałem teksty podczas zajęć na studiach magisterskich.\nPrzedmiotem dzisiejszej recenzji będzie coś zupełnie nowego na moim blogu. Ostatnio często słucham Clan Of Xymox, który to zespół poleciła mi znajoma z zagranicy. Od kilku dni zapoznaję się z ich dyskografią. Jak na razie - nie jest źle. Muzyka tego holenderskiego zespołu krąży między synthpopem z elementami rocka (1szy album) a jakimiś bardziej współczesnymi brzmieniami (4ta płyta zespołu). Całość jest dość zróżnicowana i jak dla mnie - stanowi miłą odmianę, choć średnio przepadam za piosenkami. Cóż, chyba się to zaczyna zmieniać. ;)\nPostanowiłem zrecenzować debiutancki album zespołu, zatytułowany po prostu "Clan of Xymox" (1985). Zdobył on moje zainteresowanie na tyle mocno, że słucham go niemalże codziennie - jak nie w całości to w wyborze.\nPłytę tą zespół nagrał w składzie uważanym za najlepszy: Pieter Nooten, Ronny Moorings (jedyny członek z oryginalnego składu, który rozpadł się po czwartej płycie zespołu).\nMuzycznie, zespół łączy elektroniczne, synthpopowe brzmienie z domieszką czegoś nowocześniejszego, udziwnionego rocka (tak... dla mnie wszystko z gitarą to rock :D ) i czegoś mrocznego. Całość jest bardzo rytmiczna i nawet taneczna zaś wszystkie piosenki są śpiewane po angielsku. Jeśli mnie kojarzycie to zapewne wiecie, że czasem lubię posłuchać Depeche Mode. Przy pierwszym odsłuchu właśnie do DM porównywałem tą muzykę - szczególnie do mrocznej "Black Celebration" z 1986. Na płycie jest zamieszczonych 8 piosenek zaś większość z nich trwa ok 5 minut.\nZniekształcone smyczki i industrialne efekty. Czuć "niegrzeczną" elektronikę (a może to są gitarowe efekty?). Następnie zespół włącza energetyczny bit i bas a potem charakterystyczny motyw na gitarze, wspierany i uzupełniany przez znane z początku brzmienie smyczkopodobne. Ok. 1:58 zespół gra nieco w stylu DM. Zmiana rytmu. Cały czas utwór sprawia wrażenie szorstkiego i drapieżnego. Pojawia się wokal, dość głęboki męski głos. Ok. 3:30 - jakiś przerywnik, po którym zespół przechodzi do powtórzenia specyficznego motywu granego na gitarze elektrycznej (można go pomylić z syntezatorem). Później, przy powtórzeniu zwrotki, całość uzupełniona jest przez eteryczne chórki (elektroniczne). Szybki, mocny utwór na dobry początek. W zasadzie nie zwalnia aż do samego końca.\nUtwór rozpoczyna się od "brudnych" chórków i perkusji. Melodia zdaje się brzmieć jak typowy synthpop, coś w stylu wczesnego OMD. Znacznie łagodniejsza piosenka od poprzedniego. Smutny tekst, choć trochę głos wokalisty nie bardzo pasuje. W tle słychać gitarę elektryczną. Przyjemna nutka, pozbawiona eksperymentalnego brzmienia.\nPoczątek jako żywo mi się kojarzy z wariacją na temat "Lie To Me" Depechów (z albumu "Some Great Reward", 1984). Po chwili pojawia się wspaniały, romatyczny motyw klawiszowy. Jedna z moich ulubionych piosenek. Jeszcze raz tekst jest smutny. Przy refrenie całość przyśpiesza i staje się bardziej energetyczna oraz dynamiczna. Słychać i czuć basy. Wszystko wciąż jest stosunkowo łagodne przy mocnym początku tej płyty. Pod koniec słychać eksperymentalne brzmienie gitary. Utwór się kończy tym romantycznym motywem ale muzycy nałożyli na niego mroczne, złowieszcze chórki.\nKolejny energetyczny utwór, z wyraźną linią gitary basowej i z mrocznym brzmieniem. Melodia i rytm jest uzupełniana przez smyczki, jakby zespołowi asystowała orkiestra smyczkowa. Ok. 1:45 słychać gitarową część. Ok. 2:40 muzyka znacznie przyśpiesza, choć brzmi cały czas podobnie.\n7.40. Najdłuższy utwór na tej płycie. Bardzo tajemniczy początek. Dużo ponurych dźwięków i smyczków. Muzycy tworzą nastrój grozy i niepokoju. Po chwili robi się coraz dziwniej - dochodzą zniekształcone głosy z Piekła rodem. Atmosfera niepokoju i strachu się zagęszcza. Tajemnicze klawisze brzmiące znikąd. Ok. 2:20 muzyka staje się rytmiczna a nawet nieco agresywna. Cały czas jej towarzyszy eteryczność (groza). Skojarzenia z brzmieniem pierwszego utworu są uprawnione. Intensywny, "technoidalny" rytm połączony z tajemniczością chórkowego tła. Przed 5 minutą utwór zyskuje pazur, staje się bardziej agresywny. Wówczas wchodzi tajemniczy, nieco zawodzący wokal. Nieco dziwny utwór ale mnie się podoba. Dość ciekawy. Na końcu sporo udziwnień, jakieś zniekształcone głosy bądź sample, "zawodzenie duchów". A za oknem "dubstep" - remontują coś przy sądzie, gdzie pracuję... ;)\nKolejna piosenka, tym razem słuchana już w domu. Po raz kolejny mamy mroczne i tajemnicze barwy dźwięku. Towarzyszą im smyczki. Na tym tle słychać wokal. Po chwili pojawia się sekwencerowopodobny bas i perkusja. Słychać także elektroniczne pomruki. Całość ma dość smutny ton. Pod koniec nagle słychać hałasy elektroniki i utwór przyśpiesza, staje się weselszy oraz żywszy. Dość interesująca kompozycja.\nPiosenka śpiewana przez kobietę. Mocna i dość agresywna w brzmieniu. Właśnie jej jest najbliżej do rocka. Głos wokalistki brzmi bardzo eterycznie, jakby to duch śpiewał. Wyraźny, jakby wzmocniony bas. Klawisze pełnią rolę uzupełniającą i rzadko się wybijają na pierwszy plan. Piosenka ta wyróżnia się na płycie właśnie swoją mocą.\nNa koniec płyty - bardzo krótka piosenka (niecałe 3,5 minuty). Łagodny, rozmarzony, delikatny synthpop ale czuć bas. Piękne klawisze. Wokal podobnie rozmarzony i łagodny, na tyle na ile głos tego wokalisty może brzmieć w ten sposób. W drugiej części piosenka staje się bardziej agresywna i twardsza brzmieniowo by powrócić do swoich typowych klimatów. Taki pozytywny akcencik na końcu, zwłaszcza gitarowe zakończenie utworu.\nWspaniała, ciekawa brzmieniowo płyta. Przyjemnie mi się tego słucha. Średnio mi się podoba głos wokalisty ale zawsze mógł śpiewać po holendersku (czyli "pijany Niemiecki"). Choć dominują tu mroczniejsze brzmienia, jest kilka bardziej optymistycznych, jaśniejszych utworów (No Words, No Human Can Drown). Zespół w ciekawy i interesujący sposób połączył i zmieszał synthpopową stylistykę z mroczniejszymi, gotyckimi klimatami. Warto posłuchać, chociażby z ciekawości. Moim zdaniem, jest na czym zawiesić ucho na tej płycie.\nAutor: Paci o 19:45\nEtykiety: Clan of Xymox, Recenzje\namilee 5 lipca 2016 19:40\nMasz konto na rateyourmusic, Patryk?\nPaci 5 lipca 2016 21:13\nNie posiadam. Blog ma fanpage na fb ( https://www.facebook.com/Pacisfear-Tangerynkowa-Strona-%C5%BBycia-432316013477273/ ). Zresztą myślę nad jego zamknięciem. Coraz mniej piszę, coraz mniej pomysłów i ochoty...\nAnonimowy 6 lipca 2016 06:19\nNie poddawaj się chandrze. Na pewno pomysły się pojawią. Słuchasz jakichś bootlegów koncertowych?\nA odnośnik do fanpage'a mi nie działa.\nPaci 6 lipca 2016 11:17\nBootlegów nie, choć mam dostęp do niezłej ilości - planowałem kiedyś np zrecenzować po 1 koncercie Kraftwerk z każdej ważniejszej trasy (np. 1974, 1075, 1976, 1981, 1991).\nArtur Kuzioła 27 marca 2017 20:01\nDo pierwszego składu panią śpiewającą i grającą na basie Anke Wolbert i Franka Weiziga bodajże na perkusji elektronicznej i klawiszach. Polecam projekt bylego vzlonka Xymox Franka Weiziga Born For Bliss...To blizniak Xymox jesli chodzi o muze polecam....


Zestaw naprawczy do opon - Ceny, opinie - festiwalpodrozni.pl\nŁatki do dętki\nZestaw naprawczy do opon - sklep.tiptopol.pl\nDobrze dobrany zestaw naprawczy do opon może uratować sytuację w niejednym kryzysie. Jeśli kiedykolwiek poczułeś, że warto byłoby mieć coś, co pomoże w sytuacji kryzysowej, to zestaw naprawczy do opon jest rozwiązaniem w sam raz dla Ciebie. W sklepie internetowym Tip-Topol znajdziesz szeroki wybór tego typu produktów, dedykowanych właśnie do skutecznej naprawy opon rowerowych. Ich użycie jest jak najbardziej wskazane w sytuacjach kryzysowych, kiedy to nie ma możliwości wykorzystania innych metod pomocy.\nZestaw naprawczy do opon rowerowych\nZestaw do łatania opon\nZestawy naprawcze do opon rowerowych - sklep.tiptopol.pl\nZestawy naprawcze do opon rowerowych działają tak skutecznie głównie ze względu na wysoką trwałość. Zestaw to tak naprawdę praktyczne zestawienie wszystkich elementów koniecznych do czasowego zniwelowania problemu powstałego na trasie. Jego użycie jest wyjątkowo łatwe i intuicyjne - wszystkie elementy przeznaczone są do samodzielnego użycia w razie wystąpienia problemów. Zestawy naprawcze do opon rowerowych są zatem idealną propozycją dla każdego miłośnika tego środka transportu.\nZestaw do wymiany opon - Cena\nSposób naprawy awarii może się różnić w zależności od jej charakteru. Niekiedy sprawę załatwi niewielki element zestawu naprawczego do opon rowerowych - w innym przypadku konieczna może okazać się wymiana całej opony. W takiej sytuacji z pomocą przychodzi funkcjonalny zestaw do wymiany opon, również dostępny sklepie internetowym. Jego specyfika pozwala na samodzielną wymianę opony w rowerze bez dodatkowej pomocy - można więc zrobić to bezpośrednio na trasie.\nZestaw do łatania opon - Opinie\nZestaw do łatania opon to wyjątkowo przydatny gadżet dla każdego, kto uwielbia rowerowe wycieczki. Niezależnie od tego, czy interesujesz się kolarstwem zawodowym, czy może jedynie sięgasz po rower w wolnym czasie, zestaw do łatania opon to prawdziwy must-have, pozwalający odpowiednio zareagować nawet w najtrudniejszej sytuacji. Zestaw dzieli się na poszczególne elementy - w zależności od stopnia zniszczenia opony, należy wykorzystać odpowiednie z nich, działając tym samym w celu naprawienia opony.\nZestaw naprawczy do opon - Opinie klientów:\nten zestaw po prostu trzeba mieć - nie wyobrażam sobie jeźdżąc tak regularnie na rowerze, żeby nie mieć pod ręką zestawu naprawczego którego w razie potrzeby raz dwa można użyć i naprawić to co uległo uszkodzeniu. trudno bez takiego zestawu byłoby mówić o jeździe w pełni bezpiecznej\njak najbardziej zestawy są do polecenia bo sprawdzają się naprawdę ekstra i to w wielu TRUDNYCH warunakch, gdzie inne rzeczy tego typu juz wielokrotnie u mnie nie zdawały egzaminu. tutaj nie bylo takiego problemu bo gdy była taka potrzeba po prostu korzystałem z zestawu naprawczego i wszystko grało\nzestawy jak najbardziej godne polecenia zawsze z nich korzystam i jeszcze ani razu mnie nie zawiodły, a miałam już naprawdę wiele sytuacji kryzysowych gdzie było ciężko. Sam zestaw jest poręczny ale jednocześnie zawiera wszystko, czego tak naprawdę potrzeba w danej chwili i można swobodnie sobie wybrać. dla mnie naprawdę super sprawa\ndobry prezent dla każdego rowerzysty bez względu na stopień zaawansowania bo ja taki dostałem i to był najlepszy i najbardziej użyteczny prezent jaki tylko mogłem sobie wymarzyć. Świetnie się sprawdza ten zestaw jeśli jest jakiś problem na trasie z oponą to można szybko skorygować usunąć usterkę i jechac dalej


Botaniczna Galaktyka: 2014\nRokitnik zwyczajny=pospolity - Hippophae rhamnoides L. w fitoterapii\nRokitnik to rodzaj krzewów z rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae Juss.). Od XXI wieku wyróżnia się siedem gatunków. Ich występowanie rozciąga się na obszarze Europy Środkowej i części północno-zachodniej, zachodniej i wschodniej Azji, z tymże największy stopień zróżnicowania osiąga w rejonie Tybetu i prowincji Qinghai. W Polsce występuje rokitnik zwyczajny (Hippophae rhamnoides L.), który jest bardzo cenną rośliną leczniczą. Jego siedliskiem są skaliste zbocza, piaszczyste urwiska nadmorskie, suche doliny rzek, żwirownie, świetliste lasy sosnowe, czy skarpy dróg. Lubi słoneczne miejsca, piaszczyste lub żwirowe, żyzne gleby z dobrym dopływem wód gruntowych.\nRokitnik zwyczajny to zrzucający liście na zimę, ciernisty, gęsto rozgałęziony krzew lub małe drzewko. Osiąga wysokość 1-6 (-10) metrów. Posiada długie, pełzające rozłogi korzeniowe. Gałęzie promieniście odstające, gładkie, ciemne, czerwonobrunatne, często z licznymi, przekształconymi w ciernie krótkimi pędami, za młodu pokryte tarczowatymi i gwiazdkowatymi, srebrnoszarymi włoskami. Liście pojedyncze, skrętoległe, krótkoogonkowe; 40-75 mm długości i 3-10 mm szerokości, wąskolancetowate do podługowato-jajowatych, na wierzchołku zaostrzone lub tępe, u nasady klinowate lub zaokrąglone, całobrzegie, z wierzchu szarozielone, srebrzysto-lśniące, z gwiazdkowatymi włoskami o długich promieniach; od spodu srebrzystoszare, matowe, pokryte tarczowatymi włoskami; brzeg liścia lekko podwinięty. Kwiaty niepozorne, jednopłciowe, zielonkawe; 4-6 mm średnicy; pojawiają się na zeszłorocznych gałęziach przed liśćmi. Męskie kwiaty prawie siedzące z dwoma jajowatymi, zielonkawymi działkami kielicha, z wierzchu pokrytymi gwiazdkowatymi włoskami, oraz z czterema pręcikami, przyrośniętymi do naroży centralnie położonego gruczołu miodnikowego; kwiaty zebrane są w główkowate kwiatostany. Żeńskie kwiaty na krótkich szypułkach, z rurkowatym, zielonym, 2-działkowym kielichem oraz z zbudowaną z jednego owocolistka, dolną zalążnią z krótką szyjką i stożkowatym znamieniem; kwiaty zebrane są w kłosokształtne grona. Owocem jest mięsista, kwaskowata, kulista lub jajowata nibyjagoda długości 6-8 mm z jednym pestkowatym nasieniem. Kwitnie od marca do maja. Jest rośliną objętą ochroną gatunkową.\nWyróżnia dwa podgatunki rokitnika zwyczajnego. Podgatunek rhamnoides jest silnie ciernistym krzewem z krótkimi, sztywno wzniesionymi gałęziami i gęstymi kwiatostanami. Jest charakterystyczną częścią zbiorowisk roślinnych wydm i dolin wydmowych na piaszczystych wybrzeżach Morza Północnego i Bałtyckiego. Podgatunek fluviatilis jest słabo ciernistym krzewem z wydłużonymi, nieco zwieszającymi się gałęziami i luźnymi kwiatostanami. Występuje w Alpach, na ich przedpolu aż do Dunaju, nad Jeziorem Bodeńskim i w południowej części doliny Renu. Rokitnik jest rośliną euroazjatycką, choć to właśnie Azja jest miejscem o największym zasięgu jego występowania. Obszar europejski jest stosunkowo skromny w porównaniu ze wschodem. Od dawna wprowadza się go do uprawy jako krzew owocowy, uzyskano kilka odmian o większych owocach i mniej gorzkawym smaku. Swego czasu w ZSRR wyhodowano odmianę pozbawioną kolców.\nDo celów leczniczych zbierane są owoce rokitnika zwyczajnego w okresie od sierpnia do października, a następnie suszy w suszarniach ogrzewanych w temperaturze do 35 stopni C. Otrzymuje się w ten sposób owoce rokitnika - Fructus Hippophae. W dawnej medycynie (szczególnie na Syberii) zbierano liście rokitnika i młode, ulistnione gałązki, z których robiono najczęściej odwar jako środek przeciwbiegunkowy lub przeczyszczający.\nWysuszone owoce rokitnika dostępne są w sklepach zielarskich i służą jako środek do sporządzania herbat wzmacniających, szczególnie przy przeziębieniach i spadku odporności, ze względu na wysoką zawartość witaminy C i wielu innych ciekawych substancji chemicznych. Z owoców można robić również aktywne dżemy, marmolady, syropy, soki i nalewki.\nZbiór nie należy jednak do najłatwiejszych, ponieważ gęsto rozmieszczone owoce nie odchodzą łatwo od rośliny, która poza tym jest dość ciernista. Na Syberii zbiera się je dopiero po pierwszych mrozach, ponieważ wtedy łatwiej odseparować je od macierzy. W Polsce stosuje się z reguły pracochłonną metodę odcinania owoców z szypułkami. Jeden krzew jest zwykle w stanie dostarczyć od 4 do 20 kg surowca, w zależności od odmiany i wieku rośliny.\nIII. Skład chemiczny\nOwoce rokitnika zasobne są w witaminy z grupy B, witaminę E (do 150mg%), witaminę C (50-200 mg%), karotenoidy, czyli prowitaminę A (do 250 mg%). Zawierają również do 8-14% oleju tłustego, dlatego jest niezwykle cenną rośliną olejową. Ponadto antocyjany, flawonoidy, fosfolipidy, sterydy, garbniki, cukry, kwasy organiczne (głównie maleinowy i szczawiowy, a także cytrynowy i jabłkowy), sole mineralne.\nZawartość witamin zależna jest od występowania rośliny, warunków panujących wokół, a także samej odmiany. Przykładowo ilość witaminy C w wydmowych gatunkach nadmorskich zawierają w świeżych owocach 120-315 mg%. Natomiast osobniki występujące na obszarach górskich wykazywały koncentrację kwasu askorbowego w rozpiętości 405-1100 mg%. Mimo na ogół niższej zawartości tej witaminy w porównaniu z owocami dzikiej róży, rokitnik nie zawiera enzymu askorbinazy, który denaturuje witaminę C, a co za tym idzie w rokitniku ulega ona znacznie spowolnionemu rozpadowi. Dzięki temu owoce rokitnika suszone lub świeże, mogą być przechowywane przez dłuższy czas, bez wyraźnego spadku koncentracji tego związku. Ogólnie przyjętym faktem jest, że witamina C jest istotnym czynnikiem uczestniczącym w procesach utleniania i redukcji. Istnieje wiele jednostek chorobowych, których występowanie i przebieg zależne są od poziomu witaminy C w ustroju.\nW owocach znaleziono również aż 18 wolnych aminokwasów. Ponadto z flawonoidów wyróżnić można kwercetyne, izoramnetynę i kemferol. W soku owoców znaleziono około 24 pierwiastków (m.in. żelazo, fosfor, mangan, krzem, azot, bor i wapń). Z kolei w liściach namierzono glukozyd hyperynę=hyperozyd, który jest 3-β-galaktozydem kwercetyny, a także tylirozyd. W jesiennych liściach rokitnika znaleziono 5% garbników, a w młodych gałązkach około 4% tych substancji, co uzasadnia używanie liści i młodych pędów rokitnika w medycynie ludowej jako środek ściągający, przeciwbiegunkowy i działający ogólnie na problemy gastryczne. W rokitniku znaleziono również kwas galusowy, epikatechiny, epigalokatechiny i galusan epigalokatechiny.\nDziałanie owoców rokitnika na organizm ludzki jest zróżnicowane. Przede wszystkim jest to cenny środek odżywczy, witaminizujący, immunostymulujący i przeciwzapalny. Karoteny zawarte w owocach, a także niektóre karotenoidy przekształcane są w przewodzie pokarmowym w witaminę A, która chroni i reguluje funkcje wydzielnicze skóry i błon śluzowych. Z kolei tokoferole są dobrym środkiem zapobiegawczym przed zmianami zwyrodnieniowymi, zakrzepowymi i skurczowymi w naczyniach krwionośnych i skórze. Dzięki temu preparaty z rokitnika mogą być stosowane jako środek ochronny na mięsień sercowy (przeciwzawałowo), a także w profilaktyce zmian miażdżycowych.\nJako dobrze przyswajalne źródło witamin owoce w postaci naparów, dżemów, soków, czy oleju można stosować w celu zapobiegania anemii, infekcjach bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych. Poza tym będzie cennym środkiem wzmacniającym przy spadku odporności, gorączce, przeziębieniu i grypie. Z racji bogatego składu chemicznego będzie pomocny w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, węwnątrzustrojowych stanów zapalnych, przewlekłych biegunkach, okresie ciąży i karmienia, postępującym gośćcu, czy krwawieniach naczynkowych.\nPreparaty z rokitnika zastosowane zewnętrznie wykazują działanie przeciwzapalne, regenerujące, przyspieszające gojenie ran i zmniejszające zasięg bliznowacenia. Bardzo dobrze działa na skórę głowy i włosy, odżywiając je i wzmacniając zespoły mieszkowe. Wyciągi z rokitnika wchodzą w skład wielu kosmetyków do pielęgnacji i regeneracji skóry, a także przeciwko łysieniu, uszkodzeniu skóry w wyniku działania promieni słonecznych i rentgenowskich.\nV. Preparaty i dawkowanie\nNapar z owoców rokitnika - sporządzamy przez zalanie 150-200 g świeżych lub suszonych owoców 800-1000 ml wody wrzącej. Odstawiamy pod przykryciem na około 20 minut. W ten sposób otrzymamy całkiem pokaźną ilość naparu, który możemy pić jako bezpieczny środek wzmacniający, witaminizujący, chroniący serce, a także właściwie wszystkie narządy wewnętrzne.\nIntrakt z owoców rokitnika - bardzo cenny jest intrakt, który sporządzamy rozdrabniając świeże owoce i zalewając je gorącym alkoholem 40-60% w proporcji 1:1, 1:3 lub 1:5. Po 10-14 dniach wytrawiania można go dosłodzić miodem i stosować 20-40 ml dwa razy dziennie przy spadku odporności, grypie, przeziębieniu, nieżytach przewodu pokarmowego, stanach zapalnych gardła i krtani. Przy różnej maści przeziębieniach, stanach zapalnych lub chorobach wynikających z niedoboru witamin, warto łączyć intrakt lub napar z innymi preparatami roślinnymi o zbliżonym profilu działania np. wyciągami z owoców dzikiej róży, malin, czarnej porzeczki, kwiatostanów lipy, bzu czarnego, kasztanowca, głogu i innych.\nOlej z owoców rokitnika - jest to wręcz osobny temat do rozprawy naukowej, ponieważ od dawna olej rokitnikowy cieszy się mianem wysoce aktywnego i skutecznego leku na wiele jednostek chorobowych. Otrzymuje się go w wyniku procesu tłoczenia z owoców lub nasion rokitnika. Najbardziej aktywny jest olej tłoczony z całych owoców, ponieważ zawiera większą ilość cennych substancji: polifenoli, fosfolipidów, karotenoidów, witamin B, C, E, antocyjanów, flawonoidów i garbników. Olej zawiera wielonienasycone kwasy tłuszczowe: kwas linolowy (30-40%), alfa-linolenowy (20-35%), jednonienasycony kwas oleinowy (13-30%) i wakcynowy (2-4%). Z zasobów kwasów tłuszczowych nasyconych dominuje kwas palmitynowy (15-20%) i stearynowy (2-5%). Wysokie stężenie kwasu palmitynowego, ze względu na jego właściwości regeneracyjne, budulcowe i ziarninujące naskórek, sprawia że olej jest bardzo dobrym lekiem na różne dolegliwości skórne. Można go stosować do pielęgnacji skóry wysuszonej, zniszczonej, ze skłonnością do wyprysków, trądziku, czy nadmiernym wydzielaniu łoju. Będzie również cenny przy odleżynach, odmrożeniach, trudno gojących się ranach, schorzeniach skóry głowy, stanach zapalnych macicy, pochwy, nadżerkach, infekcjach grzybiczych.\nW oleju rokitnikowym znajdują się również fitosterole: beta-fitosterol (około 70%), sitostanol, izofukosterol, kampesterol, stigmasterol. Olej uzyskiwany z miąższu całych owoców zawiera 100-500 mg% karotenoidów. Dzięki tym wszystkim substancjom chemicznym jest w stanie pobudzać i orkiestrować procesy regeneracji i odnowy naskórka, stabilizować nawilżanie skóry i prawidłowe funkcjonowanie jej flory bakteryjnej oraz opóźniać procesy starzenia i powstawania zmarszczek. Można go również stosować w postaci okładów na zmęczone, podkrążone, workowate oczy. Zastosowany wewnętrznie wykazuje właściwości żółciotwórcze i żółciopędne, ochronne i przeciwzapalne na nerki, wątrobę, jelita i układ krążenia. Tym samym olej rokitnikowy nadaje się również do pielęgnacji stanów pozawałowych, jako wspomagający preparat przy różnego rodzaju schorzeniach serca lub niewydolności krążeniowej oraz przy zakrzepicy żylnej i zmianach miażdżycowych. Olej z owoców rokitnika dostępny jest w sklepach zielarskich i niektórych aptekach. Im intensywniejsza jego barwa, tym więcej zawiera karotenoidów. 5% olej rokitnikowy stosuje się niekiedy do podawania roztworów iniekcyjnych domięśniowych, jako środek ogólnie wzmacniający, pobudzający funkcje kognitywne i regenerujący (np. po radioterapii).\nVI. Rokitnik w dawnej i dziś\nDawniej w ZSRR dużą popularność zyskał olej rokitnikowy - Oleum Hippophae otrzymywany przez wytrawianie świeżych owoców z olejem roślinnym. Do dziś w Rosji istnieją plantacje rokitnika, z którego pozyskuje się surowce do celów farmaceutycznych. Uznawana była za potężną roślinę leczniczą (nazywano ją nawet "złotem Syberii"). Od czasów starożytnych stosowano owoce, liście, korę, młode pędy rokitnika na niemal wszystkie przypadłości, a szczególnie te wynikające z osłabienia organizmu i braków w mikroelementach. Jest również ważną rośliną medycyny chińskiej i tybetańskiej. Podczas I wojny światowej suszone owoce były doskonałym zamiennikiem dla syntetycznej witaminy C, a rosyjscy kosmonauci byli suplementowani rokitnikiem ze względu na bogaty skład witamin oraz właściwości chroniące przed promieniowaniem.\nObecnie prowadzone są różne badania nad składem roślin z rodziny Elaeagnaceae oraz samym rokitnikiem. Prace dotyczące rokitnika można przejrzeć na PubMedzie: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/?term=Hippophae, są one bardzo obiecujące, ale też sama analiza składu chemicznego rokitnika pokazuje jak cenna jest to roślina. Warto wdrożyć ją do naszej diety i obficie stosować w kuchni. Zapas dżemów, konfitur, nalewek, intraktów, czy oleju przyda nam się szczególnie w okresie zimowym jako naturalny stymulant układu odpornościowego i nie tylko.\nAutor: Jakub Babicki o 08:17\nWarsztaty zielarskie - kursy i plan zajęć\nOstatnio coraz więcej osób prosi mnie o zorganizowanie warsztatów zielarskich lub kursów etnobotaniki. Postanowiłem, że zgodzę się prowadzić warsztaty przynajmniej do końca roku, a wszystkie fundusze przeznaczę na moje projekty badawcze, a także ochronę lasów deszczowych w Amazonii. Dlaczego do końca roku? Prawdopodobnie zaraz po nowym roku ruszam kontynuować badania w Peru, aby zebrać dane do przygotowywanej publikacji. Poniżej przedstawiam harmonogram przykładowych warsztatów i czego możecie się na nich spodziewać.\nJeśli chcecie zorganizować takie warsztaty w Waszym ośrodku, szkole, sali wykładowej etc. to proszę pisać do mnie na adres: jbabicki@fraktalna.pl\nZależnie od uczestników i pory roku zajęcia mogą różnić się proporcjami zajęć w terenie, gdyż dobra znajomość teorii jest równie ważna, jak praktyka. Warsztaty obejmują podstawową i rozszerzoną wiedzę z takich dziedzin jak etnobotanika, farmakognozja, psychofarmakologia i fitoterapia. Zatem moja oferta przedstawia się następująco:\nWarsztaty skierowane do wszystkich chętnych zgłębić swoją wiedzę z zakresu ziołolecznictwa i farmakognozji. Wiedza teoretyczna oraz zajęcia praktyczne pokazują podstawowe i łatwe, dostępne dla każdego w domu, metody przetwarzania surowców roślinnych, które można znaleźć na terenach naszego kraju. Zajęcia skierowane są dla osób, które chcą lepiej poznać pospolite rośliny naszych lasów, łąk, zbiorowisk wodnych i dowiedzieć się jak można je wykorzystać w domowej fitoterapii.\nPlan zajęć: (8h dziennie z krótkimi przerwami);\n1) Zarys ziołolecznictwa - historia i podstawy - 2h\n2) Wstęp do etnobotaniki i podstawy farmakognozji - 2h\n3) Zajęcia terenowe - 2h\na) Oznaczanie i rozpoznawanie roślin\nb) Zbiór i przetwarzanie surowca roślinnego\nc) Podstawy morfologii i fizjologii roślin\n4) Zajęcia praktyczne - 2h\na) Receptura leku roślinnego\n- przyrządzanie prostych i skutecznych preparatów roślinnych w formie nalewek, naparów, intraktów, odwarów, maceratów, ekstraktów, maści itp.\n- omówienie prostych metod ekstrakcji\nTe zajęcia przeznaczone są głównie dla studentów lub młodzieży, która chce związać swoje życie z naukami biologicznymi i fascynuje ich świat natury, a także roślin. Kurs został skonstruowany tak, aby pokazać jak potencjalnie wyglądają zajęcia na kierunkach akademickich związanych z etnobotaniką, farmakognozją, fitofarmakologią, czy fitochemią. To daje przedsmak tego czego można się spodziewać na takich studiach i później podczas pracy naukowej.\nPlan zajęć: (8h dziennie z krótkimi przerwami)\n- wstęp i zarys historyczny\n- omówienie najważniejszych pojęć\n- omówienie rodzin wybranych roślin\n- zarys rdzennych farmakopei i szamanizmu\n- rozpoznawanie roślin i korzystanie z kluczy do oznaczania\n- technologia prawidłowej obróbki surowca roślinnego\n- roślinne leki recepturowe\n- omówienie poszczególnych grup naturalnych substancji biologicznie czynnych\n- podział surowców roślinnych na kategorie medyczne\n- farmakologiczna aktywność surowców roślinnych w ustroju człowieka i zwierząt\n- metody ekstrakcji składników czynnych z roślin\n- podstawy psychofarmakologii i neurochemii\n- podział roślin na grupy chemotaksonomiczne\n- skanowanie rodzin pod kątem zdefiniowania podstawowej grupy powtarzalnych substancji wtórnego metabolizmu\n- charakterystyka taksonów\nSą to zajęcia z głębszych mechanizmów rządzących biologią żywych systemów. Wszystko to co nie mieści się w granicach fizyki klasycznej i wkracza na pole mechaniki kwantowej, jest uwzględniane w naukach biologicznych pod koncepcjami, teoriami i modelami np. pól morfogenetycznych. Poruszam również wątek antropologii kulturowej i charakterystyki szamanizmu jako głębokiej technologii nawiązywania więzi z naturą.\nPlan zajęć: (zajęcia blokami po 2h, ewentualnie osobne wykłady w zależności od okoliczności i potrzeb osoby lub osób organizujących event)\n- omówienie najważniejszych koncepcji i definicji\n- kontakty z duchami roślin\n- przykłady plemiennych praktyk duchowych\n- teorie i modele psychiczno-duchowe w różnych systemach szamańskich\nII. Komunikacja międzygatunkowa\n- podstawy komunikacji roślin\n- koncepcje pól morfogenetycznych\n- eksperymenty z roślinną telepatią\n- dystrybucja złotej proporcji i ciągów Fibonacciego w przyrodzie\nIII. Neuronauki i świadomość\n- definicja świadomości\n- mikrotubularny model świadomości Penrose'a-Hammerofa\n- implikacje struktur osobowych w strumieniu świadomości\n- matematyka chaosu wobec osobliwości i ewolucji\n- podstawy neurochemii\n- charakterystyka i omówienie wartości terapeutycznych i badań naukowych na wybranych enteogenach (Peyote, Ayahuasca, Ibogaina, Psylocybina, Meskalina, LSD, Yopo, Kambo i inne)\n- status prawny i akademicki roślin psychoaktywnych\n- omówienie mniej znanych roślin z grupy Psychostimulantia\n- czym jest życie?\n- czym są myśli?\n- czym jest cierpienie?\n- tworzenie własnej grawitacji :)\n- proste metody wzmacniające i regenerujące organizm\nAutor: Jakub Babicki o 02:55\nArtykuł o psiankowatych w nowym numerze Trans/Wizji\nW najnowszym numerze Trans/Wizji ukazał się mój obszerny artykuł na temat właściwości fitofarmakologicznych wybranych roślin z rodziny psiankowatych. Tematem przewodnim numeru jest czerń i mrok, toteż zostałem poproszony o napisanie tekstu o roślinach, które często były lub są z tymże mrokiem kojarzone. Artykuł dokładnie nazywa się: "Nocne Cienie: Właściwości fitofarmakologiczne i enteogenne wybranych roślin tropanotwórczych z rodziny psiankowatych", w którym staram się omówić takie rośliny jak pokrzyk, bieluń, lulek, mandragora, przedstawiając ich etnobotaniczne profile. Mój tekst ukazał się obok m.in. wywiadów z Dr Jeremym Narbym i Dr Davidem Nicholsem, których bardzo cenię za ich naukowy wkład w rozwój badań nad psychodelikami, a także kulturą używania enteogenów w społecznościach ludzkich. Dlatego serdecznie polecam kupno pisma, ponieważ jest wydane na bardzo wysokim poziomie i w środku jest wiele ciekawych rzeczy do poczytania. Oto link do wydawnictwa: http://sklep.okultura.pl/trans-wizje-nr-5.html Poniżej przedstawiam małe "demo" mojego tekstu na zachętę. Jest to wycinek ze środka publikacji.\n"Kolejnym dobrze poznanym "nocnym cieniem" jest Datura stramonium L. (Bieluń dziędzierzawa). To jednoroczna roślina zielna pochodząca z Ameryki Środkowej. Lubi gleby zasobne w potas, jest synantropijna i występuje w Polsce zazwyczaj w kilku odmianach oraz gatunkach. Bieluń jest objęty farmakopeą polską, gdzie surowcem leczniczym są liście zbierane w okresie kwitnienia i owocowania rośliny. Zawiera koncentrację 0,2-0,6% tropanów, z czego głównymi aktywnymi komponentami jest lewoskrętna (-)- hioscyjamina, skopolamina (zwykle w stosunku 2:1), meteloidyna, atropamina, skopina, nikotyna i inne. Najwyższe stężenia alkaloidów występują w nasionach owocujących kolczastych główek, gdzie dochodzą nawet do 1%. Wysokie stężenia (1,2-1,5%) występują również w nasionach innych gatunków: Datura metel L. oraz Datura innoxia Mill.\nBieluń był dość szeroko rozpowszechnioną rośliną leczniczą i enteogeniczną w Nowym i Starym Świecie. Datura metel pod nazwą dutra lub dhatura była używana w Indiach jako środek enteogenny, głównie afrodyzjak oraz do rzucania uroków lub powstrzymywania wrogów. Czasem inny gatunek bielunia dodawano do kavy na wyspach Fiji. W Afryce różne gatunki mieszano z winem i piwem, a w starożytnym Meksyku pod nazwą toloache pełniły rolę enteogenu lub dodatków do innych roślin magicznych. Wśród wielu plemion indiańskich Ameryki Środkowej i Północnej stwierdzono rytualne użycie bielunia (głównie Datura meteloides, Datura wrightii i innych gatunków). Niektórzy badacze przypuszczają, że malowidła kalifornijskie Chumash datowane na 5000 lat reprezentują enteogeniczne użycie bielunia. W średniowiecznej Europie nasiona i liście datury wykorzystywano do celów dywinacyjnych i czarnomagicznych rytuałów okultystycznych. Najprawdopodobniej wchodziły w skład "latającego" smarowidła czarownic, które to aplikowały sporządzony preparat w miejsca na ciele, gdzie znajduje się najcieńsza błona śluzowa umożliwiająca szybkie i efektywne wchłonięcie alkaloidów do ustroju. Jest wiele koncepcji na to czym osławiona "maść czarownic" była. Osobiście stawiałbym na mieszaninę różnych gatunków psiankowatych (bieluń, pokrzyk, lulek, lulecznica, miechunka, psianka) z glistnikiem jaskółczym zielem (Chelidonium majus) i w niektórych recepturach, być może nawet z muchomorem czerwonym (Amanita muscaria) i/lub łysiczką lancetowatą (Psylocybe semilanceata). Zażycie takiej mikstury powodowało głębokie stany zmienionej świadomości, a symbol lecącej na miotle czarownicy najprawdopodobniej ma swoje podłoże w efektach wywołanych między innymi alkaloidami tropanowymi.\nWśród wielu tradycji plemion dorzecza Amazonii w Peru, Ekwadorze, czy Brazylii natknięto się na rytualne, enteogeniczne wykorzystanie różnych gatunków roślin psiankowatych m.in. tropikalnych odmian bielunia Brugmansia, przedstawicieli gatunków Brunfelsia lub bogatą w alkaloidy tropanowe roślinę z gatunku Teleostachya lanceolata (Acanthaceae), zwaną pod nazwami Toé Negro czy Maricahua. Surowce te stosowano jako halucynogeny osobno lub w formie dodatku do innych magicznych mikstur. W wielu tradycjach plemiennych rośliny tropanotwórcze miksowano ze świętą amazońską herbatą o nazwie Ayahuasca, w której głównymi składnikami były B-karboliny i dimetylotryptamina. Farmakologia łączenia alkaloidów tropanowych z tryptaminami i inhibitorami MAO nie jest dobrze poznana, ale może prowadzić do poważnych i trwałych uszkodzeń układu nerwowego i fizjologii organizmu ludzkiego. Znane są śmiertelne przypadki osób, które brały udział w ceremonii lub ceremoniach i przyjęły wzbogaconą "tropanową Ayahuascę". Podczas moich badań w dorzeczu Amazonii natknąłem się na wiele przypadków pomieszania zmysłów lub poważnych uszkodzeń mózgu wynikłych z uczestnictwa w tego typu ceremoniach lub czarnomagicznych rytuałach. Zejścia śmiertelne i uszkodzenia fizjologii zazwyczaj wiązały się z destrukcyjnym wpływem przedawkowania alkaloidów tropanowych na mięsień sercowy (zawał), ośrodki pamięci długo i krótkotrwałej oraz inne problemy wynikające z uszkodzeń w obwodach cholinergicznych i adrenergicznych. Zebrałem również raporty sugerujące, że mieszanie Ayahuasci i alkaloidów tropanowych indukuje demoniczny charakter doświadczenia Yage, gdzie psychonauta ma wrażenie przyciągania lub wessania w mroczne poziomy astralu szamańskiego i rozgrywające się tam bitwy między "dobrem" i "złem", siłami "jasności" i "ciemności". W celach wizyjnych niektórzy szamani decydowali się przyjąć sam stężony ekstrakt z Nicotiana rustica, miejscowego "świętego tytoniu" o nazwie Mapacho".\nAutor: Jakub Babicki o 22:01\nWrotycz maruna = Złocień maruna w fitoterapii\nWrotycz maruna = Złocień maruna; łac. Tanacetum parthenium (L.) Schulz-Bip. = Chrysanthemum parthenium L. Bernh. = Pyrethrum parthenium L. Smith.; rodzina: Asteraceae (astrowate)\nJest to roślina wieloletnia osiągająca wysokość 30-60 cm o silnej woni. Łodyga gałęzista, krótko omszona. Liście delikatne, w zarysie jajowate, podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne, na ogonkach; odcinki liściowe pierwszego rzędu pierzastosieczne; odcinki drugiego rzędu wcinano-karbowane, a odcinki trzeciego rzędu wcinane lub ząbkowane. Koszyczki o średnicy 1,5-2,2 cm w nibybaldachach. Kwiaty brzeżne nibyjęzyczkowate, białe, odwrotnie jajowate; kwiaty środkowe rurkowate, żółte. Kwitnie od czerwca do września. Uprawiany jako roślina lecznicza i dekoracyjna, niekiedy zdziczały z uprawy (przychacia, przydroża). Rozpowszechniony na Kaukazie, w Azji Mniejszej i na Bałkanach. Powszechnie uprawiany w Europie w okresie średniowiecza.\nI. Surowiec leczniczy\nSurowcem jest ziele wrotyczu maruny - Herba Tanaceti parthenii (Herba Parthenii minoris = Herba Matricariae vera aromatica) zbierane w czasie kwitnienia i przetwarzane na świeżo lub suszone w zacienionym, przewiewnym miejscu w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni C.\nDo celów leczniczych wykorzystywano wiele innych gatunków złocieni (Chrystanthemum). W Polsce obok maruny występuje kilka gatunków złocieni, a najpospolitszym jest złocień właściwy tzw. margerytka (Chrysanthemum leucanthemum L.) - roślina łąkowa, ogrodowa o dużych brzeżnych, białych kwiatach języczkowych.\nII. Właściwości lecznicze\nW medycynie ludowej maruna używana była jako środek pobudzający miesiączkowanie i przeciwrobaczycowy. Ponadto zielarki starej daty do dziś uprawiają surowiec na wszelkie tzw. "dolegliwości kobiece". Znane były również właściwości insektobójcze, przeciwrobaczycowe i odstraszające owady. W tym względzie tak samo działa wrotycz cynerariolistny - Tanacetum cinerariifolium Schultz-Bip. = Chrysanthemum cinerariaefolium Vis.\nW badaniach dowiedziono, że wyciągi z maruny hamują agregację płytek krwi oraz tworzenie prostaglandyn i leukotrienów. Zmniejszają stężenie lipidów we krwi. Wykazują działanie przeciwzapalne, spazmolityczne, przeciwbakteryjne i cytotoksyczne.\nWedług XVI-wiecznego zielarza Gerarda złocienie wykorzystywano w leczeniu gorączki, zawrotów głowy, nadciśnienia, chorobach zakaźnych, zapaleniu jamy ustnej, płuc i okrężnicy. Naparów i odwarów z ziela używano w zaburzeniach trawienia, miesiączkowania i zewnętrznie w obrzękach i stłuczeniach. Obecnie w medycynie chińskiej złocienie w połączeniu z innymi roślinami stosuje się w zwalczaniu pierwszych objawów przeziębienia i grypy. Kwiaty chryzantemy wykorzystuje się do sporządzania standaryzowanych ekstraktów oraz innych leków ziołowych w fitoterapii chorób układu krążenia.\nIII. Chemia złocieni\nZłocienie wytwarzają podobne substancje wtórnego metabolizmu, co oznacza, że ich skład chemiczny oscyluje wokół kilku substancji bazowych, które znajdziemy niemal w każdym gatunku oraz z szeregu innych ciał czynnych charakterystycznych dla danej odmiany. U niektórych gatunków stwierdzono przeciwnowotworowe, anty-HIV i przeciwutleniające działanie. Hamowanie promocji nowotworów oraz cytostatyczną aktywność wobec komórek nowotworowych wykazują związki terpenowe z grupy karotenoidów. Dominuje tu luteina, luteoksantyna i wiolaksantyna. Skład karotenoidów różni się zależnie od gatunku, odmiany i części rośliny. Wraz z dojrzewaniem płatków kwiatowych, ilość tych związków się zmniejsza.\nZłocień maruna charakteryzuje się wysoką zawartością nienasyconych laktonów seskwiterpenowych, a wśród nich prym wiedzie partenolid (85% laktonów), który wykazuje działanie przeciwmigrenowe. Partenolid jest alergenem kontaktowym, dlatego wyciągi z maruny nie powinny być stosowane u osób ze skłonnością do alergii.\nZiele złocieni zawiera pyretryny i cynaryny o właściwościach zwalczających pasożyty wewnętrzne (glisty, owsiki) i owadobójczych. Przetwory ze złocieni na bazie alkoholu stosowane są wewnętrznie przeciw owsikom. Złocienie zawierają również olejek eteryczny, którego główne składniki to kamfora, octan chrysantenylu, kamfen, germalen D, p-cymen, terpineol, borneol. Olejek złocienia maruny wykazuje działanie grzybobójcze i antybakteryjne.\nIV. Preparaty, dawkowanie i wskazania\nNapar z maruny - Infusum Tanaceti parthenii\nSporządzamy zalewając 1-2 łyżki ziela szklanką wrzącej wody. Odstawiamy pod przykryciem na 20 minut. Przyjmujemy do wewnątrz 1-2 szklanki dziennie przy przeziębieniu, grypie, bólach głowy, pasożytach wewnętrznych, infekcjach bakteryjnych gardła i jamy ustnej (płukanki). Zewnętrznie naparem możemy okładać zmiany skórne, zainfekowane i dziwnie gojące się rany, wypryski, czyraki; w postaci nasiadówek przy świądzie odbytu, białych upławach i infekcjach narządów płciowych. Napar będzie działał ponadto napotnie i pobudzi miesiączkowanie.\nNalewka z maruny - Tinctura Tanaceti parthenii\nLek sporządzamy w stosunku 1:1 lub 1:3 zalewając rozdrobniony surowiec gorącym (świeże ziele - Intractum) lub zimnym (suche ziele - Tinctura) alkoholem 50-60%. Wytrawiamy minimum 7-14 dni. Przyjmujemy 20-40 ml 2-3 x dziennie w przeziębieniu, grypie, gorączce, pasożytach wewnętrznych (owsiki, glisty), migrenowych bólach głowy, nieżytach przewodu pokarmowego i górnych dróg oddechowych. Zewnętrznie nalewka nadaje się do smarowania obrzęków, stłuczeń, przy bólach reumatycznych, do wcierania w infekcjach bakteryjnych skóry i zmianach skórnych różnego pochodzenia. Po rozcieńczeniu z wodą (1:1) można stosować do nacierania skóry jako środek odstraszający owady: komary, pajęczaki (w tym kleszcze).\nAutor: Jakub Babicki o 02:20\nMateriały wideo z moich wykładów\nOstatnimi czasy w sieci pojawiły się materiały wideo z zapisami niektórych moich wykładów na tematy dotyczące etnobotaniki, psychofarmakologii lub fitoterapii. Zauważyłem, że ludzi bardzo interesują substancje psychoaktywne wytwarzane przez rośliny, grzyby, czy gruczoły skórne płazów. Czasami wykłady na temat farmakognozji i szeroko pojętego ziołolecznictwa i tak schodziły zazwyczaj na etnobotanikę materiałów organicznych wykształcających związki chemiczne indukujące zmienione stany świadomości. Uważam, że potrzebna jest ludziom wiedza i debata na temat rozgraniczenia naukowych faktów i wyobrażeń o narkotykach, a przede wszystkim racjonalny i spójny podział oraz klasyfikacja substancji psychoaktywnych. Z racji tego, że zajmuję się naturą i biologią żywych systemów, to nie jestem w stanie uniknąć naukowego zainteresowania związkami neuromodularnymi. Z prostego powodu - są wszędzie: w nas, w trawach, grzybach, zwierzętach...\nMoją rolą jest bezstronnie spojrzeć na temat pod kątem tego co wiemy o tych substancjach i efektach jakie wywołują w organizmach żywych, a szczególnie ssaków z rozwiniętą samoświadomością istnienia, zdolną do wyrażania się poprzez abstrakcyjne myślenie. Zdarzało mi się dawać wykłady studentom, wśród których kilka lub więcej osób było wyraźnie uprzedzonych do roślin psychoaktywnych, coś w stylu: "marihuana jest zła, bo ktoś pod jej wpływem ostatnio zabił kogoś samochodem". Dla mnie to jest bardzo proste: bierzemy dane i statystyki medyczne obejmujące ostatnie 50 lat na świecie, dotyczące wywołanych przez legalne i nielegalne narkotyki: przypadków śmierci, urazów, patologii, chorób psychicznych oraz chorób układu naczyniowego, w tym schorzeń serca i mózgu, a także różnych typów nowotworów. Na początek sprawdzamy te dane w kontekście dwóch najbardziej rozpowszechnionych narkotyków wśród dzieci, młodzieży, dorosłych: alkoholu i papierosów. W internecie dostępne są raporty WHO, CDC i innych jednostek zajmujących się medycyną statystyczną. Rocznie na świecie prawie 6 milionów ludzi umiera od używania tytoniu (najczęściej zamkniętego w papierosie, w którym jest wiele toksycznych i uzależniających dodatków chemicznych), a około 2,5 miliona zgonów połączonych jest z nadużywaniem alkoholu. Mowa tylko o zgonach. Kiedy doliczymy do tego liczbę jednostek chorobowych spowodowanych przez alkohol i papierosy, to statystyki mogą być dość porażające. Nie mówię już tylko o chorobach serca i układu nerwowego lub wynikających z nich dalszych schorzeń, nie wspominam ilości wydawanych pieniędzy na leczenie tych chorób, ale najbardziej bolesne są przypadki patologii społecznych wywołanych przez alkohol. Każdy kto wychował się lub miał do czynienia z dzieckiem, partnerem/partnerką, dorosłym pochodzącym z rodziny gdzie występował alkoholizm i związana z nim przemoc, wie jak bardzo wyniszczający i niebezpieczny może być ten narkotyk. Mimo, że świat jest duży, to każdy pojedynczy przypadek niewielkiej rodziny z jakiejś małej miejscowości, może być piekłem i źródłem traum dla osób bezpośrednio zaangażowanych.\nźródło: "Drug harms in the UK"; David Nutt et al.; The Lancet\nZatem kiedy uczciwie sprawdzimy statystyki, wtedy najlepiej powoli i ostrożnie porównać je z innymi narkotykami lub lekami. Paracetamol jest w Stanach Zjednoczonych jedną z najniebezpieczniejszych farmakologicznych substancji będących w obrocie. Każdego roku jest sprawcą około 100.000 wezwań pogotowia, 56.000 lekarskich interwencji domowych, 2.600 hospitalizacji, w tym 458 zgonów. W samej Walii i Anglii każdego roku umiera około 200 osób w wyniku przedawkowania lub skutków ubocznych używania paracetamolu. W Szkocji w latach 1994-2000 zanotowano 3.878 przypadków śmiertelnych, które oficjalnie uznano za zatrucie paracetamolem lub interakcje uboczne wynikłe ze stosowania leku. Porównując te wszystkie dane do szkodliwego i śmiertelnego działania np. konopi indyjskiej popularnie, choć nieprawidłowo, zwanej marihuaną, otrzymamy dość groteskowe dane. Oczywiście nadużywanie konopi zawierającej m.in. ośrodkowo działające kannabinole - THC i CBD, może prowadzić do różnych (aczkolwiek najczęściej odwracalnych) zaburzeń mentalnych i kognitywnych m.in. osłabionej pamięci, paranoi, nadwrażliwości bodźców, urojeń na tle fizjologicznym i psychicznym lub spadku odporności immunologicznej. Dzieje się tak jednak stosunkowo rzadko, głównie w wyniku agresywnego i nierozważnego używania tego surowca roślinnego. Konopie są bardzo cennymi lekami i obecnie naukowa literatura dotycząca antynowotworowych właściwości 9-delta-THC i 8-delta-THC, a także CBD jest szeroko replikowana w różnych badaniach, a także źródłach medycznych. Odpowiednie używanie konopi jest znacznie mniej szkodliwe niż alkohol, papierosy lub wiele syntetycznych narkotyków (np. kokaina, amfetamina, barbiturany, uliczny metadon). Patrząc uczciwie na naukowe dane, nie ma się czym podniecać i wieszczyć, że konopie są niebezpiecznym narkotykiem i dziełem szatana. W rzeczywistości najbardziej wyniszczające narkotyki są dostępne dla każdego zupełnie legalnie.\nSwego czasu wybitny neurofarmakolog, profesor David Nutt opublikował w The Lancet tabele faktycznej szkodliwości różnych substancji narkotycznych przypisanych do konkretnych klas.\nOkazało się, że największym żniwiarzem nie jest wcale heroina, kokaina, amfetamina, czy krystaliczna meta-amfetamina, tylko alkohol. Trudno się temu dziwić, zadając sobie uprzednio trud poszperania w medycznych danych statystycznych. W obliczu nowych danych naukowych napływających z całego świata, a dotyczących działania neurofarmakologicznego psylocybiny, kombinacji DMT z iMAO, LSD, meskaliny lub substancji składowych roślin psychoaktywnych (np. satelickie alkaloidy w sukulentach rodzaju Lopophora, Astrophytum, Trichocereus), zaczynamy powoli zmieniać swoje nastawienie do tzw. narkotyków. Przede wszystkim ludzie zaczynają rozumieć, że byli przez lata wprowadzani w błąd i ogłupiani propagandą antynarkotykową, przez co zablokowano wiele potencjalnie rewolucyjnych badań nad roślinami enteogenicznymi, a także substancjami indukującymi doświadczenia mistyczne i transformacje osobowości. Propaganda antynarkotykowa wrzuciła wszystko do jednego wora na czym poważnie ucierpiała prawdziwa, bezstronna nauka i takie dyscypliny jak: medycyna, farmacja, chemia, psychiatria kliniczna lub etnobotanika. Zresztą wystarczy logicznie pomyśleć, nie emocjonując się tym tematem: prohibicja na alkohol w Stanach Zjednoczonych dała podstawę wytworzenia czarnego rynku, rodzin mafijnych, dla których automatycznie stworzono ogromne możliwości do popełniania przestępstw. Kiedy alkohol z powrotem zalegalizowano, te wszystkie mafie straciły rację dalszego zajmowania się alkoholowym interesem, ponieważ był on w rękach państwa. Analogicznie sytuacja wygląda obecnie z substancjami psychoaktywnymi. Ich nielegalność sprawia, że rząd nie ma nad czarnym rynkiem żadnej realnej kontroli. Legalizacja narkotyków zwyczajnie ucina czarny rynek, wprowadza standaryzację i kontrolę jakości, a także zyski dla państwa. Z kolei delegalizacja wprowadza więcej szkód niż pożytku, nie wspominając już o generowaniu horrendalnych kosztów na tzw. "walkę z narkotykami", która najczęściej objawia się jako walka z wiatrakami lub walka z dzieciakami złapanymi ze szklaną fifką i zawiniątkiem suszu konopnego. To właśnie delegalizacja jest wynikiem dostania się na rynek syntetycznych kannabinoidów oraz różnej maści dopalaczy. Najprostszą solucją na rozwiązanie problemu jest coś co nie mieści się w głowie politykom, policji lub zwykłym obywatelom - LEGALIZACJA - automatycznie ucina to wszystko z czym walczycie i daje możliwość kontroli tego nad czym obecnie nie macie kontroli. A dlaczego to nie mieści się im w głowie? W wyniku braku elementarnej wiedzy, a brak ten spowodowany został celową propagandą antynarkotykową, a także powiązaniom największych przedstawicieli czarnego rynku z politykami. To oczywiste, że nie jest im na rękę niemal całkowite odcięcie od źródła nielegalnego dochodu.\nGdyby nie idiotyczne przepisy, to mielibyśmy o wiele więcej testów klinicznych różnych substancji uznawanych za nielegalne lub niebezpieczne bez żadnych podstaw w stosunku do tego jaki wpływ naprawdę wywołują. Przyjrzyjmy się danym dotyczącym tylko zastosowania aktywnych składników konopi w leczeniu różnych typów nowotworów.\nAntynowotworowa aktywność aktywnych substancji z konopi (głównie THC i CBD)\nNowotwór jamy ustnej i gardła:\nNowotwór pęcherzyka żółciowego:\nRóżne typy nowotworów:\nByło trochę o narkotykach, a teraz wróćmy do głównego tematu, czyli materiałów wideo z fragmentami moich wykładów. Mimo, że rośliny psychoaktywne i fenomenologia szamanizmu, a także antropologia to raczej moje poboczne zainteresowania naukowe, to nietrudno dostrzec, że głównie wokół nich obracają się materiały z moją osobą dostępne w sieci. Główną dziedziną jaką się zajmuję jest farmakognozja - to nauka polegająca na badaniu właściwości substancji pochodzenia naturalnego, najczęściej roślinnego, na fizjologię organizmów żywych, głównie w celu produkcji leków ziołowych, preparatów galenowych, środków farmakologicznych pomocnych w leczeniu różnych schorzeń. Interesuje mnie wykorzystanie roślin w medycynie i podział ich aktywności ze względu na skład chemiczny i koncentrację związków czynnych zawartych w materiale roślinnym. Fakt, że żywo interesuje się roślinami psychoaktywnymi i daje na temat wykłady jest wynikiem niesamowitych właściwości, które bez wątpienia enteogeny posiadają, a także potrzeb ludzi, którzy poszukują rzetelnych i bezstronnych danych. Staram się takowe dostarczać, choć oczywiście nie wiemy jeszcze wszystkiego o enteogenach, Wszechświecie i ogólnie działaniu mózgu ludzkiego. W rzeczywistości niewiele obecnie jeszcze rozumiemy. Dlatego czasem pozwalam sobie na frywolne okołonaukowe rozważania na różne kwestie np. pól morficznych, idei biorezonansu, biofotonów, mikrotubularnego modelu świadomości Hameroffa-Penrose'a, szamanizmu, innych wymiarów lub mechanizmów kwantowych w systemach żywych. Poniżej zamieszczam materiały wideo z moim udziałem dotyczące w mniejszym lub większym stopniu roślin:\n> Enteogeny, a podstawy biologii kwantowej\n> Psychofarmakologia N-N-dimetylotryptaminy (DMT)\n> Wybrane fragmenty wykładów: "Enteogeny i Podstawy Biologii Kwantowej" oraz "Ayahuasca: Badania kliniczne i szamanizm"\n> Rośliny ozdobne i ich zastosowanie w medycynie\n> Ayahuasca: Wehikuł Świętego Królestwa Roślin\n> Teoria Osobliwej Dekonstrukcji EGO\nAudycja z moim udziałem w Radiu na Fali. Temat: Enteogeny i zmienione stany świadomości\nAutor: Jakub Babicki o 10:01\nRokitnik zwyczajny=pospolity - Hippophae rhamnoide...\nArtykuł o psiankowatych w nowym numerze Trans/Wizj...