III Konferencja RE/MAX Polska - biznes.newseria.pl\nPraca na rynku nieruchomości – zarobki, potencjał i uwarunkowania zawodowe - ceo.com.pl\nBiuro dobrze zarządzane - Ewa Zbrzeżna, RE/MAX Polska, Franchising.pl\nBiznesowa integracja rodzinnych talentów - Iwona i Wojciech Wieczorek, RE/MAX Capital, Franchising.pl\nJaką nieruchomość kupić – do remontu czy po home stagingu? - Joanna Lebiedź, RE/MAX Action dla gratka.pl\n"Nowe mieszkanie, ale już z drugiej ręki" - Joanna Lebiedź, RE/MAX Action dla rp.pl\n"Jak przygotować mieszkanie, aby inwestycja była opłacalna" Home&Market (5/2016 s. 112)\nGazeta Finansowa 20-05-2016 opublikowała zestawienie najlepszych pracodawców w Polsce. Znalazły się tam przedsiębiorstwa, które starają się stworzyć przyjazną atmosferę pracy i warunki do rozwoju osobistego, a także angażują się we współpracę ze społecznością lokalną czy wolontariat. Jest nam bardzo miło, że w tym zestawieniu, wśród 25 firm, znajduje się RE/MAX Polska.\n"Jakie trendy panują na rynku nieruchomości w 2016 roku?" - Gazeta Finansowa\n"Ile naprawdę jest warte kupowane przez ciebie mieszkanie?" - dla serwisu infowire.pl - materiał opublikowany na wprost.pl (video)\n"Poważne ograniczenia obrotu ziemią rolną od maja 2016" - Raport z rynku nieruchomości Gratka.pl\n"Podatek od nieruchomości. Dowiedz się jakie zmiany w 2016 r." - Home & Market 4/2016\nWyłączność jako jedyna skuteczna umowa Joanna Lebiedź RE/MAX Action - PFRN.\nNieruchomość kupowana od spadkobiercy. Co sprawdzić, żeby nie dać się oszukać? Agata Stradomska, Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - biznes.newseria.pl\nRynek nieruchomości w Polsce - perspektywy na rok 2016 - Magazyn Gentleman 2/2016, s.101.\nJak odnieść sukces w sieci RE/MAX - Własny biznes Franchising marzec 2016\nPoważne ograniczenia obrotu ziemią rolną od maja. Jakie zmiany nas czekają? Agata Stradomska, Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - gratka.pl\nPodatek od nieruchomości w 2016 roku – co się zmieniło? Agata Stradomska, Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - gratka.pl\nPułapki przy zakupie mieszkania (video) - onet.pl\nNie kupuj mieszkania w worku (video) - wp.pl\n23.02.2016 - Stać nas na coraz mniejsze mieszkania - Agata Stradomska - Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - wprost.pl\n20.02.2016 - Nieruchomość kupowana od spadkobiercy. Co sprawdzić, żeby nie dać się oszukać? - Gazeta Finansowa nr 8/2016 s. 41. Agata Stradomska, Menadżer ds. marketingu i szkoleń RE/MAX Polska.\n09.02.2016 - Będzie więcej zakupów za gotówkę - Joanna Lebiedź RE/MAX Action - rp.pl\n09.02.2016 - Na Zachodzie agent nieruchomości to podstawa. A w Polsce? - Marta Kulawik RE/MAX Gold - gratka.pl\nRaport nieruchomości 2015 - Gratka, a w nim m.in. Joanna Katarzyna Lebiedź RE/MAX Action o współpracy między biurami nieruchomości\n03.02.2016 - "Ważnym jest, by znaleźć swoje miejsce na ziemi, także to zawodowe" - Sylwia Gajek-Zielińska - Agent Nieruchomości i Trener Akademii RE/MAX Polska - franchising.pl\n29.01.2016 - "Franczyza w Polsce" - Gazeta Finansowa nr 5/2016, zestawienie "Najlepsze oferty franczyzowe 2015" - prezentuje 10 systemów franczyzowych. Wśród nich nie zabrakło sieci RE/MAX.\n29.01.2016 - "Franczyza w Polsce" - Gazeta Finansowa nr 5/2016, "Budowa wizerunku sieci franczyzowej" wypowiedź Agaty Stradomskiej - Menadżera ds. marketingu i szkoleń RE/MAX Polska.\n19.01.2016 - "Rynek nieruchomości w Polsce - perspektywy na 2016 rok" - Agata Stradomska - Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - inwestycje.pl\n19.01.2016 - "Rynek nieruchomości w Polsce - perspektywy na 2016 rok" - Agata Stradomska - Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - biznes.newseria.pl\n15.01.2016 - "2015 rok na amerykańskim rynku nieruchomości" - Agata Stradomska - Menadżer ds. Marketingu i Szkoleń RE/MAX Polska - Gazeta Finansowa nr 3/2016\n15.01.2016 - "Nieruchomości: 10 wartych uwagi wydarzeń w 2015 roku" - budnet.pl\n05.01.2016 - "Niezależność znaleziona w międzynarodowej sieci" - Grzegorz Pogorzelski RE/MAX Centrum - Magazyn Własny Biznes Franchising styczeń 2016\n19.12.2015 - Chcesz sprzedać ziemię? W przyszłym roku zmieni się prawo - interia.pl\n01.12.2015 - Wolnoć Tomku w swoim domku, Puls Biznesu, na podstawie wyników badań RE/MAX Europe\n25.11.2015 - RE/MAX Europe: 61% Europejczyków posiada własny dom - bankier.pl\n18.11.2015 - Innowacje w branży nieruchomości - Bizneswoman and Life - Agata Stradomska RE/MAX Polska\n17.11.2015 - Innowacje w branży nieruchomości - inwestycje.pl - Agata Stradomska RE/MAX Polska\n08.11.2015 - Jak zostać dobrym agentem nieruchomości - Manager24.pl - RE/MAX Polska\n04.11.2015 - Własna firma zamiast etatu - franchising.pl, Ewelina Kulesza RE/MAX City\n01.11.2015 - Innowacje w branży nieruchomości - Home&Market - Agata Stradomska RE/MAX Polska\n29.10.2015 - Samemu czy z agencją? - Informator Stolicy - Agata Niedźwiecka RE/MAX Profit\n28.10.2015 - Jak zostać dobrym agentem nieruchomości - PRNews.pl - RE/MAX Polska\n26.10.2015 - Kiepskie czasy dla dużych mieszkań - Fagora.pl - Joanna Lebiedź RE/MAX Action jako ekspert PFRN\n20.10.2015 - Klienci oczekują szybkiej informacji i reakcji - Gazeta Finansowa - Agata Stradomska RE/MAX Polska\n13.10.2015 - Dom jednorodzinny na 50 metrach - rp.pl - Agata Stradomska RE/MAX Alfa, Joanna Lebiedź RE/MAX Action\n05.10.2015 - Nieruchomości oczami eksperta - Teraz Wilanów - Karolina Brzezińska-Szediwy RE/MAX Top (również kolejne nr z publikacjami Karoliny)\n03.10.2015 - Sukces wymaga cierpliwości - franchising.pl - Agnieszka Nieborak i Monika Połatyńska RE/MAX Invest, Ewa Zbrzeżna i Agata Stradomska RE/MAX Polska\nDoświadczeni chcą franczyzy [kwiecień 2015 r.]\nDo niedawna RE/MAX podpisywał umowy franczyzowe głównie z branżowymi nowicjuszami. Ostatnio w szeregi franczyzobiorców coraz częściej wstępują doświadczeni właściciele biur nieruchomości. Czytaj więcej...\nLokal na biuro nieruchomości [kwiecień 2015 r.]\nBiuro nieruchomości może mieścić się nawet na obrzeżu miasta pod warunkiem, że łatwo do niego dotrzeć komunikacją miejską. Czytaj więcej...\nAgent bierze odpowiedzialność [luty 2015 r.]\nMarta Zagórska, właścicielka biur nieruchomości RE/MAX w Zakopanem i Nowym Targu: W tej branży można dobrze zarabiać. Ale jest jeden warunek... Czytaj więcej...\nRE/MAX ma 45-proc. wzrost liczby biur w Polsce [styczeń 2015 r.]\nW 2014 roku sieć RE/MAX Polska powiększyła się o 9 nowych biur, co jest równoznaczne z 45-proc. wzrostem w stosunku do poprzedniego roku. Mamy w tej chwili 29 sprzedanych licencji franczyzowych. 25 biur działa już na terenie kraju, a 4 kolejne (obecnie w przygotowaniu) otwierają się w I kw. 2015 roku – mówi nam Ewa Zbrzeżna, dyrektor regionalny RE/MAX Polska. Czytaj więcej...\nAgent od wszystkiego [styczeń 2015 r.]\nKlientowi trzeba pomóc w wyborze nieruchomości, kredytu oraz firmy przeprowadzkowej – mówi Ewa Zbrzeżna, dyrektor regionalny RE/MAX Polska. Czytaj więcej...\nSukces tworzą ludzie - Magdalena Świętochowska [styczeń 2015 r.]\nMagdalena - aktywna kobieta biznesu - z wykształcenia prawniczka, z temperamentu businesswoman. Praco-wała w międzynarodowych korporacjach jako prawnik, dyrektor działu prawno-administracyjnego, a później, w ramach już własnej firmy, dla korporacji. Kiedy nadszedł czas na macierzyństwo diametralnie zmieniła swoje życiowe priorytety z pracy i kariery na rodzinę. Po prawie trzech latach przeznaczonych dla rodziny postanowiła wrócić do zawodowego życia. W trakcie tych lat rozpoczęła też studia doktoranckie na wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, o których już wcześniej marzyła. Czas ten zupełnie zmienił Jej myślenie o życiu i zawodowym rozwoju. Czytaj więcej...\n6 skutecznych porad jak wynająć mieszkanie [listopad 2014 r.]\nKiedy warunki najmu zostaną uzgodnione tj. wysokość czynszu, terminy płatności czy czas na który wynajmujemy nieruchomość powinniśmy zawrzeć umowę najmu na piśmie. Treść tej umowy może uwzględniać także okresy wypowiedzenia, wysokość kaucji, sposób rozliczania mediów a także inne zobowiązania stron umowy. Czytaj więcej...\nRuch w nieruchomościach [październik 2014 r.]\nUwolnienie zawodu pośrednika nieruchomości i nowy program Mieszkanie dla Młodych - to najważniejsze wydarzenia w branży nieruchomości w mijającym roku. Czytaj więcej...\nNieruchomość z lotu ptaka [wrzesień 2014 r.]\nBiuro RE/MAX Marty Kulawik posiada własnego drona. Nagranie okolicy nieruchomości pomaga w sprzedaży. Czytaj więcej...\nKlient na wyłączność [sierpień 2014 r.]\nRE/MAX jest jedyną siecią agencji nieruchomości, która podpisuje tylko umowy z klauzulą wyłączności. Czytaj więcej...\nPośrednik na wyłączność [sierpień 2014 r.]\nAgata Stradomska, pośrednik w sprzedaży nieruchomości RE/MAX, opowiada o wynagrodzeniu agentów i specyfice obsługi klienta na wyłączność .Czytaj więcej...\nKliknij lub wstąp [czerwiec 2014 r.]\nRE/MAX stawia na reklamę w internecie. Nie zapomina jednak o klientach odwiedzających stacjonarne biura nieruchomości. Czytaj więcej...\nPrzegląd roku 2013 [maj 2014 r.]\n"RE/MAX przekonał mnie profesjonalizmem na rynku nieruchomości, m.in. tym, że reprezentuję tylko jedną stronę transakcji i działa tylko na zasadach umów na wyłączność, a także naciskiem na edukację - ciągłym podnoszeniem kwalifikacji." Czytaj więcej...\nKomunikacja w sieciach franczyzowych [maj 2014 r.]\nJednym z priorytetów firmy jest wymiana informacji, doświadczeń i najlepszych praktyk pomiędzy prawie 100 tys. uczestników w 97 krajach.\nBiura regionalne tłumaczą na bieżąco wiele prezentacji i materiałów szkoleniowych, a następnie udostępniają je agentom i właścicielom biur. Dialog i wymiana idei odbywa się również za pośrednictwem internetu i mediów społecznościowych oraz podczas regularnych spotkań właścicieli biur z agentami, biur regionalnych z franczyzobiorcami, czy spotkań właścicieli i dyrektorów regionalnych z założycielami firmy . Czytaj więcej...\nZ Ameryki na Podhale [kwiecień 2014 r.]\nO drodze do uruchomienia własnego biura nieruchomości opowiada Marta Zagórska, franczyzobiorczyni RE/MAX . Czytaj więcej...\nKlienci kupują większe lokale w Wilanowie [marzec 2014 r.]\nW Miasteczku Wilanów nadal nie ma zbyt wielu dwupokojowych mieszkań do wzięcia, mimo że deweloperzy budują coraz mniejsze lokale. Wilanów przyciąga dziś klientów dużą liczbą nowych inwestycji w dobrym standardzie oraz ceną, która na wielu osiedlach jest nawet poniżej średniej warszawskiej. Czytaj więcej...\nRE/MAX - biuro nieruchomości na licencji [marzec 2014 r.]\nAgenci nieruchomości RE/MAX otrzymują narzędzia wspierające ich w codziennym prowadzeniu biznesu. 20 marca o godzinie 18 w Warszawie w klubo-kawiarni Cup of Finance będzie można zapoznać się z firmą RE/MAX osobiście. Prezentacja koncepcji biznesowej RE/MAX oraz oferowanego wsparcia w obszarach biznesu, marketingu, szkoleń, technologii i marki, w połączeniu z sesją pytań i odpowiedzi, ma na celu przybliżyć uczestnikom system współpracy oraz szanse i możliwości rynku pośrednictwa nieruchomości. Czytaj więcej...\nRE/MAX - pomysł na własny biznes. [luty 2014 r.]\nFirma RE/MAX kojarzona jest na całym świecie z bardzo wysoką jakością usług. Energia, pasja i zaangażowanie w proces sprzedaży to wspólny mianownik łączący agentów RE/MAX na wszystkich kontynentach. Franczyza RE/MAX to przede wszystkim system biznesowy. Kupując licencję RE/MAX nabywamy dostęp do ugruntowanej i sprawdzonej w praktyce wiedzy. Ten usystematyzowany know-how wraz ze wsparciem sieci przyczynia się do sukcesu indywidualnych biur. Czytaj więcej...\nBiznes wrażliwy na pory roku [styczeń 2014 r.]\nSzkoły odżywają jesienią, do fryzjera największe tłumy przychodzą na wiosnę. W niektórych branżach sezonowość dotyczy tylko sprzedawanych produktów czy usług, co nie ma wpływu na moment otwarcia punktu. Jakie miesiące są najlepsze dla restauracji, jakie dla biur nieruchomości, a kiedy swój moment mają kwiaciarnie? W jakich okresach natomiast najlepiej wstrzymać się ze startem danego biznesu? Czytaj więcej...\nJak szybciej sprzedać nieruchomość? [styczeń 2014 r.]\nKażdy kto próbował zaprezentować swoją nieruchomość w internecie wie, że dobra fotografia to klucz do zainteresowania potencjalnego klienta. Po obejrzeniu oferty klient powinien nabrać pewności, że chce zobaczyć dany dom czy mieszkanie i że nie będzie to stratą czasu. W interesie sprzedającego jest, aby pokazać oglądającym jak najwięcej i w jak najlepszej formie. Zdjęcia są standardem, dlatego obecnie oferty nieruchomości mogą wyróżniać się jedynie atrakcyjnością i jakością dołączonych do nich fotografii. Co zrobić, żeby dodane do oferty zdjęcia zachęcały, a nie zniechęcały potencjalnych kupujących? Odpowiednie przygotowanie nieruchomości do prezentacji jest bardzo ważnym aspektem procesu jej sprzedaży i nie można tego lekceważyć. Jak zatem przygotować pomieszczenia do fotografowania? Czytaj więcej...\nKonkurencja rośnie jak domy [grudzień 2013 r.]\nMamy ostatnio do czynienia z licznymi inicjatywami tworzenia nowych sieci franczyzowych w branży nieruchomości - mówi Ewa Zbrzeżna, RE/MAX Polska . Czytaj więcej...\nRewolucja na rynku pośredników [grudzień 2013 r.]\nCzy zniesienie licencji zawodowej zniszczy czy uzdrowi rynek? Czytaj więcej...\nWiększy popyt, nowe zasady [grudzień 2013 r.]\nPośredników w obrocie nieruchomościami, czeka w 2014 roku prawdziwa rewolucja. Czy zniesienie licencji zawodowej zniszczy czy uzdrowi rynek? Czytaj więcej...\nMieszane uczucia pośredników [26 listopad 2013 r.]\nFranczyzobiorcy RE/MAX oczekują ożywienia na rynku nieruchomości. Utrudniony dostęp do kredytów może im popsuć nastrój. Co na to przedsiębiorcy, których zarobek zależy od popytu na nieruchomości? Franczyzodawcy biur nieruchomości RE/MAX przekonują, że wpływ ograniczenia kredytowania zostanie zniwelowany ożywieniem rynkowym, które zobaczymy już na początku 2014 roku. Czytaj więcej...\n7 opłacalnych biznesów na osiedlu [listopad 2013 r.]\nNawet jeśli przebojem ostatnich lat są galerie handlowe, to bez małych osiedlowych sklepów i punktów usługowych trudno się obejść. Na pytanie "Jak wybrać biznes, który trafi w gusta mieszkańców?" odpowiada między innymi Agata Stradomska - trener Akademii RE/MAX Polska. Czytaj więcej...\nReklama w Magazynie Własny Biznes Franchising [październik 2013 r.]\nW ciągu ostatnich 40 lat tysiące ludzi rozwinęło karierę z RE/MAX. O współpracy z RE/MAX Polska opowiadają: Pani Małgorzata Szymczak - Właścicielka biura RE/MAX Dom w Warszawie oraz Pani Agnieszka Nieborak i Pani Monika Połatyńska - Współwłaścicielki biura RE/MAX Invest w Bielsku-Białej. Czytaj więcej...\nDeweloperzy wymuszają obniżki na sprzedawcach używanych lokali [październik 2013 r.]\nW transakcjach przeważają mieszkania wykończone, nierzadko o podwyższonym standardzie, w kilkuletnich budynkach. Ich średnie ceny zarówno ofertowe, jak i transakcyjne są wyższe niż w innych dzielnicach – mówi Agata Stradomska z biura nieruchomości RE/MAX Top. Czytaj więcej...\nKońca przecen większych lokali na razie nie widać [9 wrzesień 2013 r.]\nKlienci najchętniej kupowaliby większe lokale za 5–6 tys. zł za 1 mkw. Tymczasem stawki ofertowe wielu mieszkań to 7–9 tys. zł za 1 mkw. Według serwisu Szybko.pl mieszkania liczące ponad 60 mkw. stanowią aż 40 proc. całej stołecznej oferty lokaliz drugiej ręki. Nic dziwnego, gdyż popyt skoncentrowany jest przede wszystkim na mniejszych nieruchomościach (50–60 mkw.). Czytaj więcej...\nDeregulacja wzmocni franczyzę [21 lipiec 2013 r.]\nNie trzeba już uprawnień, by pośredniczyć w obrocie nieruchomościami. RE/MAX widzi w tym szansę dla siebie. Czytaj więcej...\n10 biznesów, które dadzą szybko zarobić [01 lipiec 2013 r.]\nAmerykańska sieć biur nieruchomości RE/MAX jest światową ikoną swojego rynku. Nad Wisłą dopiero zaczyna rozwój, ale jeśli podtrzyma standardy działania znane z innych krajów, to ma szansę na podbój branży. Czytaj więcej...\nDeregulacja w branży nieruchomości wzmocni systemy sieciowe? [24 czerwiec 2013 r.]\nDeregulacja zawodu pośrednika spowoduje, że pośredniczeniem w transakcjach na rynku nieruchomości będzie mógł się zająć praktycznie każdy. Sieciowe agencje liczą, że skonsoliduje to rynek i wzmocni znane marki. Czytaj więcej...\nMagazyn "Własny Biznes Franchising" [01 czerwiec 2013 r.]\nW ciągu ostatnich 40 lat tysiące ludzi rozwinęło karierę z RE/MAX. Czytaj więcej...\nRE/MAX wspólnie przeciw białaczce [24-25 maj 2013 r.]\nFundacja DKMS Polska oraz współpracownicy RE/MAX Polska postanowili połączyć swoje siły w walce o ludzkie życie. Już 24 i 25 maja w 17 biurach firmy RE/MAX zlokalizowanych w 16 miastach Polski jednocześnie odbyła się akcja rejestracji potencjalnych dawców szpiku kostnego. Czytaj więcej...\nCAFE Silesia - TVS [20 maj 2013 r.]\nMarta Kulawik - Menaedżer Biura RE/MAX Gold z Katowic - opowiada o ogólnopolskiej akcji "RE/MAX wspólnie przeciw białaczce". Czytaj więcej...\nBiuro nieruchomości, nie ogłoszeń [13 maj 2013 r.]\nO korzyściach współpracy z franczyzodawcą z umową na wyłączność opowiada Agnieszka Gasińska, właścicielka biura RE/MAX w Częstochowie. Czytaj więcej...\nRaport 2012 - KRN [05 kwiecień 2013 r.]\nRE/MAX Polska w Raporcie 2012 Krajowego Rynku Nieruchomości. Czytaj więcej...\nBlajer mówi: Biznes - TVN CNBC [20 maj 2013 r.]\nEwa Zbrzeżna - Dyrektor Regionalny RE/MAX Polska Centralna - w programie "Blajer mówi: Biznes" w TVN CNBC. Czytaj więcej...\nWybrała franczyzę [1 listopad 2012 r.]\nMarzena Jakubowska, właścicielka biura RE/MAX VIP Nieruchomości w Lublinie, opowiada o konsekwencjach przyłączenia się do międzynarodowej sieci. Czytaj więcej...\nRE/MAX stawia także na seniorów [31 październik 2012 r.]\nSieć biur nieruchomości docenia doświadczenie osób powyżej 50 roku życia. Przedsiębiorcy „z przeszłością” lepiej radzą sobie w biznesie. Czytaj więcej...\nRE/MAX wchodzi na rynki Chin, Hong Kongu i Makao! [29 sierpień 2012 r.]\nTwoja baza referali (poleceń Klientów z całego świata) powiększa się! Po miesiącach negocjacji, zostały sprzedane prawa franczyzowe RE/MAX dla terytorium Chin oraz Hong Kongu i Makao. Z tym nowym regionem RE/MAX jest obecny już w ponad 85 krajach. Czytaj więcej...\nFirma zawsze na szczycie [6 sierpień 2012 r.]\nMarta Zagórska, franczyzobiorczyni RE/MAX z Podhala, opowiada o początkach swojej współpracy oraz o rynku nieruchomości w Zakopanem. Czytaj więcej...\nRE/MAX Barometr Nieruchomości 2012 [29 czerwiec 2012 r.]\nRE/MAX Barometr Nieruchomości 2012: Popyt na małe nieruchomości stale rośnie. Zanotowaliśmy znaczący wzrost znaczenia portali społecznościowych. Czytaj więcej...\nZ Hiszpanami o nieruchomościach [28 listopada 2011 r.]\nW dniach 1 - 2 grudnia 2011 roku w Zajeździe Stara Stajnia w Pleszewie w woj. wielkopolskim, odbędzie się jedyne tego typu wydarzenie na polskim rynku nieruchomości, polsko – hiszpańskie sympozjum, mające na celu przybliżenie specyfiki przeprowadzania transgranicznych transakcji kupna - sprzedaży nieruchomości. Czytaj więcej...\nRE/MAX zmiażdżył konkurencję w Kanadzie [20 listopada 2011 r.]\nPo raz drugi z rzędu Biura RE/MAX w Kanadzie znalazły się w czołówce ankiety The REAL Trends Canadian 200, co dowodzi, że Agenci RE/MAX nieustannie wyprzedzają konkurencję pod względem produktywności. Warto podkreślić, że biura RE/MAX zdobyły przeważającą ilość miejsc na tej prestiżowej liście zarówno pod względem ilości przeprowadzonych transakcji jak i wartości sprzedaży za 2010. Spośród Najlepszych 200 Biur w Kanadzie, 137 należy do sieci RE/MAX. Czytaj więcej...\nNa sprzedaż przez właściciela [03 listopada 2011 r.]\nLiczba transakcji przeprowadzonych bez zaangażowania profesjonalnych agentów nieruchomości jest o wiele większa w krajach europejskich niż w USA czy Kanadzie. RE/MAX Europe z bliska przyjrzał się powodom, dla których ludzie sprzedają swoje nieruchomości na własną rękę, bez wsparcia profesjonalistów. Czytaj więcej...\nFrank Polzler w Radiu CCM [19 października 2011 r.]\nFrank Polzler udzielił wywiadu dla Radia CCM Podczas Seminarium organizowanego przez RE/MAX Polska Południe 19 października 2011 roku. Czytaj więcej...\nSprzedam/kupię - mieszkania, domy, lokale [19 sierpnia 2011 r.]\nNa temat rynku nieruchomości na Podbeskidziu z Managerem Biura Agencji Nieruchomości RE/MAX Home Professional Bielsko-Biała rozmawiała Pani Iwona Łabądź z portalu BB365. Czytaj więcej...\nDobre czasy dla kupujących [16 sierpnia 2011 r.]\nRE/MAX przedstawia najnowsze badania na Europejskim rynku nieruchomości. Ceny nieruchomości nieznacznie spadają a ludzie wciąż preferują centra miast. Transakcje RE/MAX w Europie wzrosły prawie o 30% w porównaniu do ubiegłego roku.W ostatnich latach rynek miał swoje wzloty i upadki. RE/MAX poradził sobie w nowych okolicznościach i utrzymał się na czele zostawiając za sobą konkurentów. Wciąż jesteśmy numerem 1. wśród biur nieruchomości w 33 krajach. RE/MAX kontynuuje swoją ścieżkę, zajmując silną pozycję na rynku i rozpoznawalną markę, w rezultacie czego wzrasta liczba transakcji w porównaniu do poprzedniego roku o prawie 30%. Czytaj więcej...\nRE/MAX liderem wśród sieci biur nieruchomości pod względem satysfakcji klientów [3 sierpnia 2011 r.]\nWyniki badań przeprowadzonych przez J.D. Power i Wspólnicy: pomimo tego, że mamy „rynek klienta kupującego” poziom satysfakcji klienta sprzedającego ze współpracy z biurami nieruchomości wzrósł, spadł natomiast poziom zadowolenia wśród klientów kupujących. RE/MAX plasuje się najwyżej zarówno w badaniach satysfakcji klientów sprzedających jak i klientów kupujących nieruchomość. Czytaj więcej...\nZmiany demograficzne napędzają rozwój rynku nieruchomości [8 lipca 2011 r.]\nRadykalne zmiany w demografii państw Zachodu oraz gwałtowny wzrost na rynkach wschodzących kształtują „bardzo optymistyczne” spojrzenie firmy Remax na światowy rynek nieruchomości oraz jej własna markę. Pomimo iż amerykański rynek nieruchomości balansował ostatnimi czasy na krawędzi to nie przewiduje się już dalszego pogorszenia sytuacji. Czytaj więcej...


Kosmiczna oferta Realu Madryt za Harry'ego Kane'a - Awangarda Futbolu\nWritten by Krzysztof Prencina on 03/01/2018\nReal Madryt jest gotowy złożyć Tottenhamowi kosmiczną ofertę za ich gwiazdę, Harry’ego Kane’a.\nKrólewscy mają dać za Anglika 150 milionów funtów i Garetha Bale’a. Tym samym Kane może zostać najdroższym piłkarzem świata.\nHarry Kane to obecnie jeden z najbardziej pożądanych napastników na świecie. Chętnych na najlepszego strzelca Tottenhamu nie brakuje. W 2017 roku Kane zdobył 56 bramek, najwięcej na świecie.\nNic dziwnego, że nie ma obecnie klubu w Europie, który nie chciałby Kane’a u siebie. A ten, chociaż już nie raz podkreślał, że w Tottenhamie może grać do końca kariery, zapewne w końcu z Anglii wyjedzie. Wydaje się, że najrozsądniejszym ruchem dla 23-latka byłyby przenosiny do Realu Madryt.\n‚Królewscy’ potrzebują skutecznego napastnika, wielkim fanem talentu Kane’a jest Zinedine Zidane. Co najważniejsze, na Santiago Bernabeu Anglik wreszcie mógłby zacząć zdobywać trofea, których w Tottenhamie na razie mu brakuje.\nWedług angielskiego Daily Star Real Madryt jest zdeterminowany pozyskaniem Kane’a i szykuje niewyobrażalną ofertę transferową. Za Anglika do Tottenhamu miałby przejść Gareth Bale (były piłkarz Spurs), a Real dopłaciłby jeszcze 169 milionów euro (150 mln funtów)! Walijczyk wyceniany jest przez portal transfermarkt na 75 milionów euro.


fl.controls - Adobe ActionScript® 3 (AS3) — dokumentacja interfejsu API\nPakiet fl.controls zawiera klasy składników najwyższego poziomu, takie jak List, Button i ProgressBar. Pakiet ten zawiera również klasy abstrakcyjne, takie jak SelectableList, które rozszerzają wszystkie składniki oparte na listach. W pakiecie tym można też znaleźć klasy, które definiują stałe używane przez składniki oraz klasy pomocnicze dla poszczególnych składników.\nBaseButton Klasa BaseButton jest klasą podstawową dla wszystkich składników typu przycisk, a także definiowania właściwości i metod wspólnych dla wszystkich przycisków.\nButton Składnik Button reprezentuje typowy przycisk prostokątny.\nButtonLabelPlacement Klasa ButtonLabelPlacement definiuje stałe, które mogą być wartościami właściwości labelPlacement składnika Button, CheckBox lub RadioButton.\nCheckBox Składnik CheckBox umożliwia wyświetlanie niewielkiego pola, w którym może być wyświetlany symbol zaznaczenia.\nColorPicker Składnik ColorPicker wyświetla listę zawierającą jedną lub więcej próbek, z których użytkownik może wybrać kolor.\nComboBox Składnik ComboBox zawiera rozwijaną listę, z której użytkownik może wybrać jedną wartość.\nDataGrid Klasa DataGrid jest składnikiem opartym na liście, udostępniającym siatkę wierszy i kolumn.\nLabel Składnik Label wyświetla jeden lub więcej wierszy zwykłego tekstu lub tekstu sformatowanego HTML, który może zostać sformatowany pod względem wyrównania oraz rozmiaru.\nLabelButton Klasa LabelButton jest klasą abstrakcyjną, rozszerzającą klasę BaseButton przez dodanie funkcjonalności etykiety, ikony oraz przełącznika.\nList Składnik List umożliwia wyświetlanie informacji w oparciu o listy i znakomicie sprawdza się do wyświetlania informacji zawartych w tablicach.\nNumericStepper Składnik NumericStepper wyświetla wyliczenie stałych, z których użytkownik dokonuje wyboru.\nProgressBar Składnik ProgressBar wyświetla postęp ładowania zawartości.\nProgressBarDirection Klasa ProgressBarDirection definiuje wartości właściwości kierunku z klasy ProgressBar.\nProgressBarMode Klasa ProgressBarMode definiuje wartości właściwości trybu dla klasy ProgressBar.\nRadioButton Składnik RadioButton pozwala na wybór tylko jednej z wielu opcji.\nRadioButtonGroup Klasa RadioButtonGroup definiuje grupę składników RadioButton działającą jako pojedynczy składnik.\nScrollBar Składnik ScrollBar (pasek przewijania) umożliwia przeglądanie większej ilości danych niż te, które mieszczą się w obszarze wyświetlania.\nScrollBarDirection Definiuje właściwość direction składnika ScrollBar (pasek przewijania).\nScrollPolicy Wartości właściwości horizontalScrollPolicy i verticalScrollPolicy klasy BaseScrollPane.\nSelectableList SelectableList to klasa podstawowa wszystkich składników opartych na liście (np. List, TileList, DataGrid oraz ComboBox).\nSlider Element sterujący Slider umożliwia wybieranie wartości przez przesuwanie uchwytu umieszczonego pomiędzy punktami brzegowymi na suwaku.\nSliderDirection Orientacja składnika Slider.\nTextArea Składnik TextArea to wielowierszowe pole tekstowe z ramką i opcjonalnymi paskami przewijania.\nTextInput Składnik TextInput to jednowierszowe pole tekstowe, które zawiera natywny obiekt TextField kodu ActionScript.\nTileList Klasa TileList udostępnia siatkę wierszy i kolumn służącą zazwyczaj do formatowania i wyświetlania obrazów w formacie mozaikowym.\nUIScrollBar Klasa UIScrollBar obejmuje wszystkie funkcjonalności paska przewijania, lecz również dodaje właściwość scrollTarget tak, że można ją podłączyć do instancji TextField lub instancji TLFTextField.


Ciemna strona księżyca - Grzegorz Gajek - ebook - Legimi online\nCopyright © Grzegorz Gajek 2018.\nCopyright for the cover art © Joanna Widomska. Kraków 2018.\nRedakcja: Ksenia Olkusz.\nKorekta: Katarzyna Koćma.\nCzęść II – Empireum\nCzęść III – Ciemna strona księżyca\nKról i głupiec\nKsiążka, którą trzymasz w rękach (co niezwykle mnie cieszy, gdyż napisałem ją właśnie dla Ciebie), ma dla mnie szczególne znaczenie. To swego rodzaju omnibus zawierający pierwszą powieść, jaką stworzyłem, oraz garść opowiadań z wczesnego okresu mojej pismackiej przygody. Oznacza to, że każde z nich nie tylko opowiada pewną historię, ale też ma pewną historię. Jeśli zechciałbyś ją poznać, pozwól, że zabiorę Ci jeszcze dwie minuty. A jeśli wolisz już wybrać się na gwiezdne szlaki, po prostu przewróć stronę.\nJeszcze jesteś? Dobrze. Zacznijmy zatem od Ciemnej strony księżyca. Był rok 2005. Miałem osiemnaście lat i właśnie rozstałem się z dziewczyną. Kiedy w takim wieku człowiek rozstaje się z dziewczyną, może albo iść się nachlać z kumplami, albo zamknąć w ciemnym pokoju i słuchać Pink Floyd na pełny regulator. Wybrałem to drugie rozwiązanie. A w mojej głowie, jakby mimochodem, zaczęła się rodzić opowieść o ponurym facecie, który po jakiegoś diabła musi lecieć do najodleglejszego zakątka znanego wszechświata. Miałem już wtedy na sumieniu jedno opowiadanie SF (które miało ukazać się drukiem dopiero w 2008 r.) i ciągle pracowałem nad kolejnymi. Siadłem więc do komputera i zacząłem stukać w klawisze. Ale kiedy napisałem pierwszą scenę, uświadomiłem sobie, że to nie będzie kolejna krótka historyjka. Czułem, że z tego pomysłu trzeba zrobić powieść. I trochę się przestraszyłem. Nie byłem gotowy na pisanie powieści.\nPomysł jednak zaszczepił się w mózgu. Stwierdziłem, że zamiast porywać się z motyką na słońce, przerobię go na scenariusz do gry RPG. Zagraliśmy. I było super. Znajomi długo jeszcze wspominali, jaką świetną historię im opowiedziałem, co oczywiście podsycało we mnie ogieniek ambicji i miłości własnej. Przecież, gdybym napisał książkę, to zaraz zachwyciłyby się miliony czytelników, a nie tylko grupka przyjaciół. Lecz kunktatorska natura ponownie wzięła górę. Pomyślałem, że w RPG gracze wykonali za mnie połowę roboty, tworząc bohaterów. Siadłem zatem i zacząłem pisać opowiadania – każde z nich miało być jakby kartą postaci. I tak właśnie powstały cztery z pięciu krótkich tekstów, które znajdziecie w tym zbiorze, tak narodzili się Iulius, Brena, Kris i Ionas.\nW międzyczasie zaliczyłem debiut na łamach magazynu SFFiH, potem przyszła publikacja w Magazynie Fantastycznym. Zacząłem nabierać pewności siebie. A gdy bohaterowie byli już gotowi, skończyły mi się wymówki. W przeciągu roku (co dziś wydaje mi się tempem iście ślimaczym) Ciemna strona księżyca z pomysłu przemieniła się w (króciutką) powieść. Wysłałem próbkę tekstu i konspekt do kilku wydawnictw. O mało nie oszalałem z radości, kiedy Fabryka Słów odpisała, że jest wstępnie zainteresowana.\nA potem przyszło rozczarowanie. Fabuła wydawała się wszystkim interesująca, ale warsztat – narracja, dialogi, budowanie napięcia, prowadzenie akcji… – Panie! Historia zatoczyła koło, od depresji wróciłem do depresji. Kiedy się z niej wygrzebałem, zebrałem uwagi, jakie dostałem od redaktorów i spróbowałem poprawić książkę. Na nic. Lepiej, ale nadal kiepsko.\nWróciłem do pisania opowiadań. Po jakimś czasie porzuciłem science-fiction i zacząłem aktywniej romansować z horrorem. Wydałem jedną powieść grozy. Ale Ciemna strona księżyca jeszcze ze mną nie skończyła. W 2013 r. jechałem samochodem na jakiś konwent, kiedy usłyszałem w radio Floydów grających High Hopes – ten rockowy hymn o marzeniach spełnionych i niespełnionych. I tak sobie pomyślałem: „A może by spróbować jeszcze raz?”. Zapatrzony w hipnotyczny bieg linii na drodze, zacząłem układać plan przeredagowania mojego – zdawałoby się – poronionego dzieła. W przeciągu kilku następnych tygodni wprowadziłem go w życie. Ponownie wysłałem tekst do kilku wydawców. I stało się – ktoś go kupił.\nHappy end? Jeszcze nie.\nZawód pisarza ma dwa oblicza: jedno artystyczne, drugie ekonomiczne. Szkoda wdawać się w szczegóły – dość powiedzieć, że wydawnictwo miało pomysły i ambicje, które nasz okrutny ryneczek wydawniczy błyskawicznie zweryfikował. Biznes splajtował, właściciel o mało się nie „zawinął” z powodu perforacji wrzodu, później musiał zwiewać z kraju. Ja zaś zostałem sam z dzieckiem na ręku (w sensie metaforycznym, rzecz jasna). Gorzki, gorzki zawód, ale cóż robić, życie toczy się dalej. Wydałem kolejne dwie powieści, okrzepłem trochę na wybranej ścieżce kariery, skóra stwardniała od ciosów.\nI wtedy Krzysiek Biliński powiedział mi, że otwiera wydawnictwo i chciałby wznowić Ciemną stronę księżyca, bo czytał ją pięć lat temu, kiedy ukazała się po raz pierwszy, i mu się podobała.\nTym sposobem, Drogi Czytelniku, wracamy do książki, którą trzymasz w ręku. Powiadają: do trzech razy sztuka. Może tym razem, z Twoją pomocą, się uda.\nGrzegorz Gajek, lipiec 2018 r.\n— Pułkownik Kris Kord z wywiadu ﬂoty. Było oczywiste, że wojsko będzie chciało mieć tam swojego człowieka. Cesarz musi trzymać rękę na pulsie.\n— Z Bogiem — rzucił Jozafat.\nW klasztornej bibliotece było cicho. Nikt nie rozmawiał, szumiały tylko wentylatory i komputery. Oczywiście Iulius mógł się dostać do bazy danych archikatedry z dowolnego miejsca przez sieć, jednak atmosfera bibliotecznych pomieszczeń dobrze na niego działała. Głównie ze względów sentymentalnych. Kiedy był jeszcze klerykiem, to właśnie w bibliotece mógł się ocierać o, jakże pociągającą dla nastoletniego młodzieńca, sferę profanum. W tamtych odległych czasach było to jego jedyne okno na świat.\nObecnie szukał informacji o Empireum. Usłużny komputer podał mu listę lokali w sieci. Iulius przeglądał pobieżnie kolejne pliki. Większość z nich stanowiły naukowe opracowania, które mało go interesowały. Wyłapywał dane oraz liczby i upychał je gdzieś na krawędzi świadomości.\nEMPIREUM, największa, piąta wg oddalenia, planeta układu o tej samej nazwie; elementy orbity: półoś wielka 7,783*108 km, mimośród 0,048, nachylenie orbity względem ekliptyki 1 stopień 18 minut; okres obiegu dokoła gwiazdy macierzystej 12 lat i 128 dni; okres obrotu dookoła osi (równikowej) 17h50m05s; nachylenie równika planety do płaszczyzny orbity 3 stopnie 7 minut; promień równikowy planety 153 300 km; promień biegunowy 132 700 km; masa 3,8*1030 g; średnia gęstość 1,34 g/cm3; albedo 0,41; temperatura strony zwróconej ku słońcu 143 stopnie K.E. jest najbardziej oddaloną od Ziemi planetą znanego wszechświata. Stanowi część ➡ LIMES, czyli pasa planet wyznaczającego granicęcesarstwa...\nPrzejrzał jeszcze kilka raportów. Przetarł oczy. Właściwie nie wiedział, czego szukał. Ale z pewnością garść liczb niewiele mogła mu powiedzieć o tym, co go czekało. Chciał zrozumieć Empireum, a do tego potrzebował bardziej osobistej relacji, która pobudziłaby jego wyobraźnię.\n— Filtr — polecił komputerowi.\n— Słucham — odparła maszyna elektronicznym szeptem.\n— Dzienniki, beletrystyka, publicystyka... Pomiń prace naukowe i encyklopedyczne.\nNa ekranie pojawiła się przesiana lista. Inkwizytor pozwolił, aby jego wzrok przeskakiwał pomiędzy kolejnymi pozycjami.\n— Daj czwórkę na ekran — rozkazał w końcu.\nProfesor usiadł, wyciągnął papierosa, zapalił.\n— Tak — ﬂegmatycznie kiwnął głową. Jego oczy błądziły gdzieśdaleko.\n— Jak tam jest...? — Zawahałem się na chwilę. — Na Empireum?\nPoruszył się niespokojnie. Strzępek pyłu z papierosa sfrunął na jego popielatą marynarkę. Milczał. Pozwalał, aby dym opływał jego twarz. Jakby się delektował. Rozkoszował dotykiem siwej, wijącej sięwstęgi.\n— Podróż jest długa — zaczął w końcu. Lakonicznie. — Trzy miesiące w przestrzeni. Cztery skoki. To nie przelewki, ciągnie się okropnie. Człowiek nie wie, co ze sobą robić. Zaczyna się ordynarnie szlajać. Ci z załogi gonią. Że nie wolno, że się przeszkadza. Nuda. W mesie jest interfejs rozrywkowy, lecz po jakimś czasie mdli od samego patrzenia. A najgorsza jest nieważkość, wszyscy obijają się jak durnie. Ale co będę pana zanudzał... Pan wie, jak tojest.\nProfesor zamilkł na sekundę. Zaśmiał się sucho. Zaciągnął resztką papierosa, który spalił się niemal bez jego udziału. Potemkontynuował:\n— A planeta? Ha, można by powiedzieć: jak każda inna. Z daleka tak się zdaje. Mimo to wszyscy się zachwycają. Bardzo dużo zrobiło się tych romantyków, dla których obowiązkiem jest westchnąć, gdy za iluminatorem pokaże się gwieździsta czerń. Kto jednak spędził większą część swego życia w kosmosie, daleki jest od takich sentymentalnych głupot. Choć ta planeta... Gdy się ją widzi z bliska, gdy się widzi orbitalnyświt...\nZamilkł ponownie. Zaciął się. Kręcił chwilę swą dużą głową na cienkiej szyi, jakby chciał wytrząsnąć z niej odpowiednie słowa. Kolejna odrobina popiołu poleciała na garnitur. Papieroszgasł.\n— No... — wydusił z siebie w końcu. — Ma coś w sobie... To jest jakby... jakby... dużo smutku ściśniętego przez ciążenie, zbitego w różnobarwne obłoki gazów, splecionego wyładowaniami rzadkiej, niestabilnejatmosfery.\nWzdrygnął się. Westchnął.\n— Idzie się na ekranach — zmienił temat. — Empireum to diabeł. Wyrzuca z siebie tyle promieniowania, że mogłoby być niedużym słońcem. Skoki są niestabilne. Gdy się wychodzi z korytarza, trzęsie jak diabli. Ciąg musi być duży, wszystkich wgniata w fotele. Silniki deﬂeksyjne idą pełną parą, żeby utrzymać kurs. No... diabeł, mówiępanu.\n— Diabeł? — zapytałem. — Trzy razy użył pan tego słowa... To trochę dziwne, nie sądzi pan... w kontekście Empireum... legendastronautów...\n— Nie, nie! — żachnął się profesor. — Ależ mój drogi, tak mi się tylko powiedziało. To piękna planeta, fascynująca... Wszyscy astronauci wiedzą jednak, jak niebezpieczna. Lata się tam, owszem. W celach wydobywczych, naukowych, nawet turystycznych! Kto raz ujrzy Anioły Kartezjusza, nigdy o nich nie zapomni. Będzie chciał tam wracać. Będzie musiał. Kontynuując porównania, można też powiedzieć, że Empireum to narkotyk. Mało to naukowców przeznaczyło całe życie na opisywanie jego rozlicznych fenomenów? Badaniu cyklu Hansena poświęcono dziesiątki dzieł. A to tylko jedno z niezliczonych zagadnień! A wreszcie, czyż mało zginęło dzielnych astronautów, którzy z pasją, jak szaleńcy, chcieli tam wracać znów i znów?...\n— Znajdź: encyklopedia, Kartezjusza Anioły. I daj na oddzielną kartę.\n— Słucham. Gotowe.\n— Na wizję.\nKARTEZJUSZA ANIOŁY, patrz też ➡ HANSENA WYŁADOWANIE, zjawisko meteorologiczne charakterystyczne dla atmosfery ➡ EMPIREUM. Po raz pierwszy opisane w dziele planetologa ➡ doktora IZAAKA HANSENA, pt. Empireum, fenomen i zagrożenie. K.A. są rodzajem atmosferycznych wyładowań powodujących jonizację gazów średnich i wyższych warstw atmosfery E., które pod ich wpływem tworzą fantazyjne kolorowe wzory nazwane przez astronautów Aniołami. A.K. pojawiają się w regularnych cyklach zwanych ➡ CYKLAMI HANSENA. Wybitnymi badaczami K.A. byli również ➡ JAMES MORWOOD (patrz dzieło Specyﬁka atmosfery Empireum) oraz ➡ JACQUES KLAPICKI z Uniwersytetu Kartezjusza na planecie Belfast. Od imienia tegoż uniwersytetu pochodzi zwyczajowa nazwawyładowania.\n— Anioły... — mruknął Iulius. — Wróć — rzucił po chwili do komputera. — Zmień ﬁltr.\n— Raporty, sprawozdania, informacje prasowe... Daj trzy-trzynaście.\n...zaginionych jednostek: dwanaście, w tym sześć ciężkich frachtowców klasy Centaur, dwa liniowce pasażerskie, cztery lekkie jednostki [...] Liczba oﬁar: 368, w tym pilotów: 28...\n— Daj nazwiska...\nAudal Lenton, Audal Liliana, Azatumi Szen (...) Cyllan Alicja, Czech Tom (...) Gayst Anna, Gayst Eric, Gayst Felton (...) Katara Ian, Kazan Izaak, Kobah Hans, Kros John, Krynik Felton (...) Parvis Angus, Patton John, Patton Julia, Patton Sara, PattonZak...\nIulius pokręcił głową. Nic mu nie mogły powiedzieć te oderwane od siebie nazwiska, nieme widma z minionych katastrof. Przyniosły ze sobą jedynie falę melancholii. Inkwizytor zaczął rozmyślać nad tym, jak bezlitośnie czas zaciera ślady po ludzkich tragediach. Całe rodziny ginęły na liniowcach, piloci zostawiali w domach żony...\nCóż jednak z tego? Dla obcego człowieka z obcego czasu i ostatecznie – obcego świata – stali się ciągami znaków pogrzebanymi w elektronicznych grobowcach przez pilnych notariuszy. A Kościół? Kościół nawet nie zdawał sobie sprawy z ich istnienia. Cały czas tylko gonił za cudami, nawiedzeniami, opętaniami.\nIulius poczuł, że wypełnia go uczucie z pogranicza złości i niesmaku. Czy naprawdę żałował tych wszystkich ludzi? Czy jedynie czuł się w obowiązku poświęcić im chwilę reﬂeksji? Przecież od tego są księża, prawda?\nTak, zwykli księża. Nie inkwizytorzy. Inkwizytorzy nie mają na takie rzeczy czasu.\n— Komputer. Daj mi raport armatorów o tych ciężkich jednostkach frachtowych.\nIulius przejrzał wyświetlony plik. Jeden wpis momentalnie przykuł jego uwagę.\n— Utajnione? Dlaczego?\n— Jako przyczynę podano zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego.\n— Możesz mi to zdekodować na podstawie moich uprawnień inkwizytorskich?\n— Obawiam się, że to niemożliwe. Serwer-źródło nie ratyﬁkował stopnia bezpieczeństwa terminala. Prawdopodobnie będzie konieczne udanie się do siedziby Federacji Astronautycznej i bezpośrednie skorzystanie z ich baz danych.\n— Rozumiem... — Inkwizytor się zamyślił. — Zestaw mi jeszcze datę tego ostatniego wypadku z listą nazwisk. Jeśli to możliwe, sprawdź też kody frachtów. Wydaje mi się, że tamten lot był zakodowany jako wcześniejszy niż poprzednie.\n— Ma pan słuszność — zgodził się komputer. — Kod powinien oznaczać lot wcześniejszy, jednak daty się zgadzają; DH13-T-48 był ostatni. Według zestawienia, w czasie tego lotu zginęła tylko jedna osoba: Eric Gayst.\n— Informacja nie jest dostępna, ale miał uprawnienia pilota klasy B-3.\n— Wystarczające, aby odbyć tak daleki lot?\n— Nie. Minimalna dopuszczalna klasa uprawnień w rejsach tego zasięgu to A-15.\nInkwizytor zmarszczył brwi. Oto z grona niemych widm wyłoniło się jedno, które najwyraźniej chciało opowiedzieć swą historię, jednak elektronowe fale Styksu odmawiały jej powrotu do świata żywych.\n„Cóż mi powiesz, maro?” — zapytał w duchu Iulius. — „Gdzie dom twój, gdzie twoje bogi, jaka śmierć zabrała cię spośród żywych?”.\nZaraz jednak zganił się za te mitologiczne gierki wyobraźni.\nMłody urzędnik, który miał powitać Iuliusa w siedzibie Federacji Astronautycznej, taktownie milczał. Inkwizytor z uwagą przyglądał się tablicy pamiątkowej wiszącej w holu. Widniało na niej odlane w brązie godło Federacji z supernową i dwiema rakietami, a niżej – kunsztownie wykonany napis, który dumnymi, złotymi literami zdawał się wykrzykiwać z optymizmem godnym zdobywców kosmosu: PER ASPERA AD ASTRA! Pod nim z kolei umieszczono cztery kolumny nazwisk, razem może setki pilotów, zaś na samym już dole znajdował się cytat z Szekspira wytarty gorliwymi dłońmi naiwnych kadetów, którzy przychodzili tu złożyć hołd swym dzielnym poprzednikom:\nSą rzeczy na ziemi i w niebiesiech, o których się ﬁlozofom nie śniło...\nIulius przyglądał się cytatowi przez kilkanaście sekund. Potem jego wzrok zbłądził wśród równych rzędów nazwisk, by w końcu zatrzymać się mniej więcej w połowie czwartej kolumny, gdzie pośród tuzinów innych kryło się to, którego szukał: ERIC GAYST.\n„A ty, Eric, jaki cud widziałeś w niebiesiech?” — pomyślał Iulius. Czekający nieopodal urzędnik odchrząknął. Inkwizytor odwrócił się ku niemu i odezwał:\n— Pan już wie, o co chodzi?\n— Oczywiście — zapewnił gorliwie młody człowiek. — Zebrałem dla ojca wszystkie materiały z dochodzenia, włącznie z nagraniami holo i protokołami. Także papiery z Akademii, dzienniki pokładowe z różnych lotów, opinie dowódców misji oraz profesorów... To chyba wszystko. Znalazłem też kilka wypowiedzi z mediów, ale do tego mógł już ojciec dotrzeć przez sieć ogólną. Jest tam między innymi komentarz żony Gaysta oraz pana Puerroza z TransPuerroz.\nRazem ruszyli korytarzami do archiwum.\n— Czy może mi pan powiedzieć o tej sprawie coś od siebie? — zapytał po drodze Iulius.\n— O sprawie Gaysta? — urzędnik roześmiał się z zakłopotaniem.\n— Chyba wolałbym się nie wypowiadać, jeśli ojciec pozwoli. Gayst to legenda, trudno by mi było powiedzieć, w co wierzę, a w co nie. Niektórzy uważają go za wzorcowego zdobywcę kosmosu, a inni po prostu za faceta, który cierpiał na depresję i popełnił samobójstwo. Ale, rozumie ojciec, tu chodzi o „żeglowanie za horyzont”. Dla wielu Gayst to człowiek, który dotarł gdzieś, gdzie nikt inny nie dotarł. Spróbował poszerzyć granice ludzkiego poznania. Podleciał zbyt blisko ognia i spłonął.\n— Jak Ikar — mruknął Iulius.\n— Kto taki? — młodzieniec zmarszczył brwi.\n— Nikt, nieważne. Dziękuję panu bardzo.\nDoszli do drzwi archiwum. Urzędnik skłonił się niezgrabnie, obrócił na pięcie i odmaszerował. Iulius tymczasem zajął miejsce przy przygotowanym terminalu i zaczął przeglądać zebrane dokumenty.\nAkta śledztwa nie zawierały zbyt wielu cennych informacji. Ostatecznie sprawę uznano za nierozwiązaną. Nie wytoczono zarzutów, choć pojawiły się podejrzenia, że Jose Puerroz mógł dopomóc Gaystowi w nielegalnym odbyciu lotu. Nie zebrano jednak żadnych wiążących dowodów. Wraku statku Gaysta nigdy nie odnaleziono, więc nie było i nagrań z czarnej skrzynki. Minęło kilka godzin, zanim inkwizytor natraﬁł na coś, co przykuło jego uwagę.\nOstatnim człowiekiem, który rozmawiał z Gaystem, był kontroler lotu na stacji Mars-Exiterum. Komputer zarejestrował zaledwie kilka zdań.\n— Trzecia gwiazda na prawo... i prosto aż do rana — śmiech. Raczej kontrolera.\nIulius cofnął nagranie.\n...wiazda na prawo... — wahanie. Cofnął ponownie. Trzecia gwiazda na prawo...\nGłos Gaysta był spokojny, ale zdawało się, że czymś podszyty, jakimś trudnym do określenia uczuciem. Iulius próbował wyobrazić sobie, jak wyglądał właściciel tego głosu.\n— Jaki kurs?\n— Trzecia gwiazda na prawo... i prosto aż do rana\n— Powodzenia, kowboju — śmiech. Jakby ktoś sypał ziarna piasku na membranę bębna. Nagranie się skończyło.\nInkwizytor przetarł oczy. Był zmęczony, obejrzał mnóstwo materiału ze śledztwa. Wiedział, że na dworze zapadła już noc. Ale wciąż nie znalazł tego, czego szukał. Duch Erica Gaysta milczał.\n— Komputer... — mruknął.\n— Daj mi na wizję jakieś zdjęcie. Nie wiem, z Akademii albo coś.\nPrzed twarzą Iuliusa zajaśniało trójwymiarowe popiersie przystojnego młodzieńca, typowego młodego boga ze Szkoły Astronautycznej.\nGayst miał rudobrązowe włosy, co w połączeniu z jaskrawymi, niebieskimi oczami dawało efekt, który z pewnością wywierał niemałe wrażenie na płci pięknej. Ponadto zaginiony pilot posiadał typowe cechy silnego samca, a więc wyraźnie zarysowaną żuchwę, ostrą linię brwi, trzydniowy zarost.\nIulius nie tego się spodziewał. Głos należał do dojrzałego mężczyzny, twarz pasowała raczej do chłopaczka z reklamy. To, jaka się okazała, sprawiło mu zawód. Może liczył na to, że ujrzy oblicze prawdziwego kosmicznego pioniera noszące ślady lat i licznych trosk.\nPrzejrzał jeszcze trochę innych holo. Gayst na wszystkich wyglądał tak, że bez trudu mógłby zostać twarzą Akademii – przystojny i zawadiacki zdobywca. Lata zdawały się nie wywierać na niego żadnego wpływu. W wieku dwudziestu pięciu i trzydziestu pięciu lat wyglądał praktycznie tak samo.\n— Wyłącz — polecił komputerowi Iulius. Obraz zgasł.\nInkwizytor przez chwilę siedział w ciszy, potem wrócił do nagrań ze śledztwa.\n— ...czy to pan był ostatnią osobą, która widziała Erica Gaystażywego?\n— Tak czynie?\n— Nie wiem... Mógł się jeszcze widzieć z żoną.\n— Jaki był cel waszegospotkania?\n— Czysto towarzyski. Ja i Eric często spotykaliśmy się na lunch albodrinka.\n— Czy Eric Gayst był pańskimprzyjacielem?\nW powietrzu przed nim wisiało świetliste imago Jose Puerroza. Facet wyglądał na zmęczonego, miał podkrążone oczy. Jednak jego twarz nie wyrażała praktycznie żadnych emocji, może tylko cień jakiegoś uczucia. Musiał włożyć niemało wysiłku w to, żeby tak nad sobą panować.\nZatrzymał. To było to.\nCofnął jeszcze raz. Był już pewien. Kiedy przesłuchujący mówił „przyjacielem”, maska Puerroza na ułamek sekundy pękała. „Tak” — odpowiadał potem mężczyzna, już bez śladu niepokoju — „byliśmy przyjaciółmi. Znaliśmy się jeszcze ze Szkoły Astronautycznej, z jednego roku. Trochę razem lataliśmy, często też widywaliśmy się na Ziemi”.\nIulius był pewien, że ten człowiek wiedział o sprawie Erica coś, czego nie chciał zdradzić.\nSprawdził dane z archiwów Akademii. Puerroz faktycznie studiował razem z Gaystem, choć był starszy. Razem powtarzali rok, „zawieszeni z przyczyn dyscyplinarnych” – jak mówił raport. Przez dwa pierwsze lata szkoły obaj kadeci zbierali raczej negatywne opinie. Jeśli chodzi o samego Gaysta, to był do tego stopnia nielubiany, że kilku profesorów wręcz złożyło wniosek o usunięcie go z uczelni. Zarzucali mu niedojrzałość i brak stabilności emocjonalnej. Dopiero od trzeciego roku jego wyniki uległy poprawie, podobnie jak u Puerroza. Ostatecznie Gayst ukończył Akademię z wyróżnieniem i jako pierwszy od lat kadet od razu otrzymał klasę A-15, która zezwalała na pilotowanie lotów żeglugi dalekokosmicznej. Jego przyjaciel dostał B-2, czyli też jedną z lepszych na roku.\n— Daj na wizję listę lotów Gaysta — polecił komputerowi Iulius.\nSpis był bardzo obszerny: głównie długie rejsy dalekokosmiczne, w tym sporo na Empireum. Jednak pod koniec życia Gaysta misji robiło się coraz mniej. W którymś momencie utracił on nawet klasę A i odbywał już tylko krótkie loty, w większości wewnątrzsystemowe w Układzie Słonecznym.\n— Filtr: zostaw tylko loty na Empireum.\nIulius przyjrzał się ponownie mocno przerzedzonej liście i ze zdziwieniem stwierdził, że planeta była celem już pierwszej misji Gaysta.\n— Pokaż mi nagranie z tego najwcześniejszego lotu — polecił.\n— Przykro mi — odparł komputer. — Nagranie nie jest dostępne.\n— Komputer pokładowy uległ awarii w toku misji.\n— Jaki jest kod tej misji?\nIulius powoli odsunął się od terminala. Zmarszczył brwi.\n— Wyślij wiadomość do archikatedry — mruknął po chwili. — Niech spróbują zorganizować spotkanie z panem Jose Puerrozem. I panią Elizabeth Gayst, jeśli to możliwe.\nJose Puerroz był jednym z tych staruszków, dla których nowoczesna medycyna zdziałała cuda. Wyglądał na jakieś pięćdziesiąt pięć, może sześćdziesiąt lat – w istocie liczył ich niemal sto. Był elegancki, ubrany modnie, lecz nie krzykliwie, z odrobiną luzu właściwą komuś, kto za młodu słynął jako łamacz kobiecych serc. Nazwanie go przystojnym zapewne zakrawałoby na przesadę – wiek i lekka otyłość mimo wszystko zrobiły swoje – ale bez wątpienia miał klasę.\nW kontaktach z innymi ludźmi momentalnie budził sympatię. Był serdeczny, wylewny w charakterystyczny, latynoski sposób. Śmiał się dużo i głośno, pokazując przy tym równe białe zęby.\nJednak Iulius na tyle dobrze znał się na ludziach, żeby wiedzieć, że pomimo całej swej otwartości Jose Puerroz potraﬁ być ostrożny, a jego radosne, czarne jak węgiel oczy przez cały czas pozostają czujne. Gdyby tak nie było, nigdy nie zostałby dyrektorem jednej z pierwszych ﬁrm astronautycznych, które przełamały monopol gospodarczego monolitu, jakim jeszcze pięćdziesiąt lat wcześniej był UniClas.\nGdy Iulius zjawił się w jednej z letnich rezydencji milionera, został przyjęty jak stary znajomy, przywitany przez szacowną – choć o wiele młodszą – małżonkę Puerroza, a następnie zaprowadzony do salonu i poczęstowany kawą. Kiedy pokazał się sam gospodarz, zaprosił on inkwizytora do swego gabinetu, zaoferował mu odrobinę koniaku i cygaro – na co ten grzecznie odmówił – i przystąpił do wypytywania o cel wizyty. Rozmowa toczyła się dość beztrosko, ale Iulius czuł, że jest badany.\n— Dlaczego chce ojciec rozmawiać o Ericu? — zapytał w którymś momencie Puerroz, wypuszczając kółko cygarowego dymu. — To bardzo stara sprawa.\n— Lecę na Empireum — odparł krótko Iulius.\n— Ach, rozumiem. — Jose się uśmiechnął. — Więc nasłuchał się ojciec bajek o jego lotach na tę planetę. Większość z nich to bujdy, bajania starych pilotów, którzy chcieliby wierzyć, że ich praca to coś więcej niż przerzucanie złomu i kopalin z jednej strony galaktyki na drugą.\n— Ale nie da się ukryć, że zginął na Empireum — wtrącił inkwizytor.\n— Prawda... Lecz nie on jeden.\n— Okoliczności jego śmierci są nader tajemnicze.\nJose pokiwał głową i przygryzł wąsy. Zamyślił się na chwilę. Następnie pochylił się w stronę gościa i rzekł:\n— Mogę ojcu opowiedzieć o Ericu, lecz wciąż nie wiem, w jakim celu. Co to ojcu da? Nie znam zagadki jego śmierci, nie wiem, co tam się wydarzyło. Mogę tylko opowiedzieć, jaki był za życia. A właściwie, jakim go zapamiętałem.\nIulius nie miał na to żadnej dobrej odpowiedzi. Sam się zastanawiał, co mu da odkrycie, kim był Eric Gayst, co ta wiedza zmieni w jego misji. Właściwie tylko jakieś niejasne przeczucie podpowiadało mu, że może to go zbliżyć do zrozumienia Empireum – tej dziwnej planety, która stała się grobowcem niejednego gwiezdnego podróżnika.\nNie odrzekł więc nic, wzruszył tylko ramionami, a Jose się roześmiał.\n— Dobra — rzekł i zaciągnął się cygarowym dymem. — Ja i Eric poznaliśmy się w Akademii... Ale to już pewnie ojciec wie. Zgaduję, że odrobił ojciec pracę domową, co? — Tu mrugnął porozumiewawczo.\n— Proszę kontynuować — odparł sztywno inkwizytor.\n— W porządku. W Akademii Eric miał, jak to się mówi, reputację. Był oczywiście świetnym pilotem, ale to, z czego zasłynął... Powiedzmy, że niejedna dziewczyna chciała tę reputację sprawdzić. Zresztą, co ja będę ojcu gadał – ot, młodość. Zamiast studiować wykresy Hayensa albo zapoznawać się z Astrogacją Willifa, rozbijaliśmy się po barach i chodziliśmy na podryw. Po ukończeniu Akademii nasze drogi trochę się rozeszły. Oczywiście byliśmy wciąż dobrymi kumplami, ale wtedy latało się o wiele dłużej, trasę Ziemia-Nowe Bizancjum robiło się dobre dwa miesiące. Najdłuższe trasy w obie strony zajmowały nawet pół roku. Nie tak, jak dziś. Na Empireum leci się niecały miesiąc, a na porządnym wojskowym napędzie nawet dwa tygodnie. W każdym razie spotykaliśmy się rzadko. Zwłaszcza że Eric dostawał same dalekosiężne loty. Nieźle zresztą na tym zarabiał – dorobił się nawet domu na Ziemi. Czasem zdarzało nam się latać razem, a jak się akurat złożyło, że obaj mieliśmy wolne, to trochę imprezowaliśmy. No i na którejś z takich zabaw Eric poznał Lizzy... To była wspaniała dziewczyna, nie tylko piękna, ale i... czy ja wiem… niezwykła. Tak czy owak, Eric się ożenił. Ja w tym czasie przestałem latać, założyłem ﬁrmę przewozową. Postarzeliśmy się, ustatkowaliśmy, on miał jakiś wypadek i potem brał już niewiele misji. W tym czasie zaczęliśmy się widywać nieco częściej. Ale to przestał być ten sam facet, którego znałem na studiach. Cóż, wie ojciec, jak to jest, starość... — Jose roześmiał się serdecznie. — Oczywiście wtedy nie wyobrażałem sobie, że mogę być kiedykolwiek tak stary, jak dzisiaj. Byłem pewnie w tym wieku, co ojciec teraz. Ile ojciec ma lat, jeśli można spytać?\n— Czterdzieści dziewięć.\n— No to nawet byłem dwa lata młodszy. — Puerroz roześmiał się ponownie, lecz zaraz spoważniał. — To znaczy wtedy, kiedy Eric odbył swój ostatni lot. On miał wówczas zaledwie czterdzieści lat, trochę to za wcześnie na umieranie. Ale cóż, wszyscy piloci wiedzą, jakie ryzyko wiąże się z ich zawodem.\n— Tak... — Iulius przytaknął machinalnie, próbując zebrać myśli. — Pozwoliłem sobie sprawdzić pańskie dane ze Szkoły Astronautycznej. Według archiwum, pan i Eric Gayst powtarzaliście jeden rok. Czy można zapytać, co było tego przyczyną?\n— Więc dotarł ojciec nawet do tego? — Jose uśmiechnął się i zgasił cygaro. — Wywinęliśmy wtedy naprawdę szalony numer. Wykradliśmy ze szkolnego hangaru prom szkoleniowy. Byliśmy totalnie pijani! Mieliśmy ambitny plan udać się na krótką przejażdżkę – na Księżyc i z powrotem. Nie udało nam się nawet opuścić atmosfery, o mały włos nie rozbiliśmy promu, a i tak był nieźle porysowany. To było szaleństwo! A chryja jaka się zrobiła... Chcieli nas od ręki wywalić, mieliśmy fart, że nas tylko zawiesili. O, tak...! — Zachichotał, a w jego oczach na chwilę pojawił się błysk młodzieńczej wesołości. — To było coś! To cały Eric. Chyba nie muszę mówić, że tę ekspedycję wymyślił on?\n— Na którym to było roku?\n— Na drugim, pamiętam dobrze. Pod koniec drugiego trymestru. Musieliśmy powtarzać wszystkie najtrudniejsze egzaminy. Powtórka z astroﬁzyki w ujęciu Krebbera była naprawdę bolesna.\n— A co się robi na trzecim roku?\n— Ach, tak... — Puerroz pokiwał głową. — Naprawdę odrobił ojciec pracę domową. Trzeci rok jest szczególny. Wtedy odbywa się pierwszy treningowy lot w otwartej przestrzeni.\n— Rozumiem. Powiedział pan... — Inkwizytor zawahał się na chwilę. — Czy Eric Gayst był pańskim przyjacielem?\nJose nie chwycił przynęty. W jego twarzy nic się nie zmieniło. Nic dziwnego, od śledztwa w sprawie śmierci Gaysta minęło już pięćdziesiąt lat. Z pewnością staruszek nie pamiętał dokładnych słów przesłuchujących.\n— Tak, był — odparł tylko, zdziwiony nieco pytaniem. — Byliśmy naprawdę dobrymi kumplami. Choć Eric... on nie przywiązywał się za bardzo do ludzi, rozumie ojciec. W sumie nie miał w Akademii wielu przyjaciół, mimo iż był dość... jak by to ująć? Towarzyski?\n— Czy może mi pan coś powiedzieć o pierwszym locie Gaysta? — Iulius przeskoczył na nowy temat, uważnie obserwując reakcję swojego rozmówcy.\n— Tak, to był lot na Empireum. Zapewne o tym chciał ojciec usłyszeć. Potem, po śmierci Erica, zrobiło się wokół tego sporo szumu. Że niby to nie przypadek. Ale on często tam latał. Był dobrym pilotem, a to ciężka trasa. Wszyscy mu zazdrościliśmy, bo od razu dostał klasę A-15. Ja miałem B-coś, nawet nie pamiętam. Tak czy siak, mógł już zrobić prawdziwy rejs, a my przerzucaliśmy złom ze stacji na stację gdzieś w środkowych koloniach.\n— Widział pan nagranie z tego lotu?\nJose uśmiechnął się chytrze.\n— Komputer pokładowy uległ wtedy uszkodzeniu, prawda? — zapytał.\n— Owszem — przyznał Iulius.\n— Dziwny zbieg okoliczności...\n— Tak, widziałem, a właściwie słyszałem to nagranie.\nPuerroz po raz kolejny wybuchnął perlistym śmiechem.\n— Rozumie ojciec — powiedział, zapalając następne cygaro. — Niestety nie mogę w tej sprawie pomóc.\nW tym momencie rozległo się pukanie do drzwi. Żona Puerroza zajrzała do gabinetu i oznajmiła, że lunch jest gotowy. Iulius również został zaproszony na posiłek, choć próbował odmówić.\nPrzy stole rozmowa potoczyła się dalej. Jose opowiadał rozmaite anegdoty i dowcipy z lat studenckich, unikał jednak poważniejszych zagadnień. Gdy zjedli, inkwizytor oznajmił, że pora mu zająć się innymi sprawami. Miał poczucie, że i tak sporo czasu zmitrężył, nie osiągając żadnych konkretnych rezultatów.\nStary milioner odprowadził go do drzwi, lecz w holu zatrzymał się jeszcze na chwilę.\n— Był ojciec kiedykolwiek na Empireum? — zapytał niespodziewanie.\n— Tak, byłem. A pan?\n— Nie. Widziałem tylko nagrania. To nie miejsce dla ludzi takich jak ja.\n— Więc dla jakich?\nJose się roześmiał.\n— Dla takich jak Eric Gayst... i jak ojciec — rzekł i przyjaźnie klepnął inkwizytora po plecach. — Chciałbym coś ojcu dać, skoro ojciec tam leci.\nZniknął na chwilę, a potem wrócił, niosąc w dłoni ładnie oprawioną drukowaną książkę.\n— Czytał to ojciec? — zapytał, wręczając ją Iuliusowi.\n— Księgi Lucyfera? Tak, ale bardzo dawno temu.\n— To proszę przeczytać ponownie. To pierwszy tom, mój ulubiony. Zawsze kojarzył mi się z Erikiem.\nInkwizytor pokiwał niepewnie głową. Był nieco zmieszany.\n— Dziękuję — mruknął.\n— Pomyślnych wiatrów — zaśmiał się Puerroz, po czym się pożegnali.\nChoćbym szedł przez ciemną śmierci dolinę, zła się nieulęknę...\nIulius wpatrywał się przez chwilę w motto wypisane drobnymi czarnymi literkami na pierwszej stronie Ksiąg Lucyfera, po czym schował książkę do obszernej wewnętrznej kieszeni habitu i zadzwonił do drzwi.\nZ Lizzy Gayst czas nie obszedł się tak łaskawie, jak z Jose Puerrozem, mimo iż miała od niego dobre dziesięć lat mniej. Wiek i zmęczenie widać było wyraźnie w całej jej osobie: w przygasłym blasku oczu i starannie odmierzanych, uważnych ruchach. Po śmierci Erica nie wyszła ponownie za mąż, a przez pięćdziesiąt lat samotności zdziwaczała odrobinkę, w ten niegroźny, babciny sposób. Dużo czasu spędzała w ogrodzie sztucznie wyhodowanym pod ochronną kopułą na środku pustyni. Wśród swoich roślin czuła się chyba lepiej niż w obecności ludzi.\nW pierwszej chwili, gdy otworzyła drzwi, wyjrzała dość nieufnie, jednak po paru sekundach przypatrywania się twarzy Iuliusa – uśmiechnęła się. Sam inkwizytor był tym zaskoczony. Ludzie rzadko reagowali uśmiechem na jego widok. Najwidoczniej jednak Lizzy Gayst znalazła w jego surowej, brzydkiej twarzy coś sympatycznego, gdyż zaprosiła go serdecznie do środka.\nDom był przestronny i pełen światła, prawie pozbawiony ścianek działowych – kolejne pomieszczenia płynnie przechodziły jedno w drugie. Meble wydawały się dość stare.\nIulius musiał przyznać, że wnętrze mu się podoba. Miękkie, błękitnawe światło i ledwo uchwytny szmer wody tworzyły razem atmosferę pełną spokoju. Podobał mu się również zapach – nie pachniało starością, jak się spodziewał, tylko kawą i czymś nieokreślonym, być może jakąś pastą do mebli.\n— Chciałby się pan czegoś napić? — zapytała Lizzy Gayst, najwyraźniej zapominając, że rozmawia z zakonnikiem.\n— Jeśli to nie sprawi problemu.\n— Ależ skądże — poprowadziła go do kuchni. — To bardzo miło, że pan wpadł.\nInkwizytor ruszył za nią, z zakłopotaniem dochodząc do wniosku, że wypytywanie staruszki o dawno zmarłego męża byłoby nieco nie na miejscu. Zwłaszcza że najwyraźniej zapomniała, iż Iulius przyszedł do niej w interesach, a nie z wizytą towarzyską.\nLizzy podała mu kubek aromatycznej kawy. Przyjął go i uśmiechnął się blado – lubił zapach kawy, ale smaku już nie bardzo. Niestety, w tej sytuacji nie miał wyjścia. Powoli sącząc gorący napój, rozpoczął grzecznościową rozmowę. Gospodyni szybko przejęła inicjatywę i zaczęła zasypywać go tonami informacji o fascynującym życiu kwiatów. Potem płynnie przeszła do kilku kilku innych tematów, przy okazji oprowadzając gościa po domu.\nIulius słuchał, od czasu do czasu kiwając grzecznie głową, dopóki nie zobaczył starego holo, na którym było widać oboje Gaystów na plaży. Odczuwając lekkie wyrzuty sumienia, zapytał:\n— To pani mąż?\nLizzy urwała dotychczasowy wątek i spojrzała na holo. Przez jej wargi przebiegł smutny uśmiech.\n— Tak, Eric — powiedziała.\n„Czy mogłaby pani opowiedzieć mi o nim?” — miał ochotę zapytać inkwizytor, ale słowa utknęły mu w gardle.\n— Bardzo lubił muzykę — powiedziała Lizzy. — A pan? Lubi pan muzykę? Może chciałby pan czegoś posłuchać?\nNie czekając na odpowiedź, ruszyła w stronę pokojowego terminala, aby coś puścić.\n— Nie słucham dużo... — odpowiedział Iulius, orientując się, że zewsząd dokoła zaczynają płynąć pierwsze dźwięki.\n— Eric często słuchał muzyki — ciągnęła Lizzy. — Bardzo lubił utwory przedwojennych kompozytorów. To smutne, że tak niewiele się z nich zachowało, nie sądzi pan? Uwielbiał Mozarta... Szkoda, że nie mamy żadnego jego nagrania. Dokonano tylko rekonstrukcji tego kawałka, trochę ponad pół godziny z Requiem. Ciekawe, czy inne kompozycje też były tak piękne? Lubił również Pinka Floyda. Zna pan tego kompozytora? Żył niewiele później niż Mozart, a tworzył zupełnie inną muzykę. Zachowały się nagrania, ale też niewiele. Wszystkiego jakieś dwie, trzy godziny. Większość kompozytorów znamy tylko z nazwisk... Interesuje się pan trochę muzyką? Bach, Chopin, Lennon, Grzegorz Nazjanz – nikt już dziś nie wie, jaką muzykę pisali. To bardzo smutne, nie sądzi pan?\n— Nie wiem — bąknął Iulius. Wymienione nazwiska niewiele mu mówiły. Podszedł do terminalu i w tym momencie utwór się zmienił.\nPatetyczne chorały zostały zastąpione przez spokojne dźwięki, które zdawały się spadać ze ścian niczym krople rosy. Grała gitara i jakieś elektroniczne klawisze. Po chwili dołączył też śpiew. Nagle bębny zadudniły i utwór nabrał siły. Terminal wyświetlał tłumaczenie tekstu ze staroangielskiego.\nA jeśli tama pęknie o wiele lat zawcześnie,\nJeśli nie będzie już miejsca nawzgórzu,\nJeśli twoja głowa wybuchnie od nadmiaruszumu,\nSpotkamy się po ciemnej stronieksiężyca...\n— Myślę, że to o wiele lepsza muzyka niż ta współczesna — mówiła dalej Lizzy. — Zgodzi się pan? Dzisiaj muzyka nie wymaga wcale wyobraźni. Wszystko jest obliczone, częstotliwość drgań wywoływanych dźwiękiem i tak dalej. Zamiast pobudzać ludzką duszę, pobudza tylko ludzki mózg. Zawsze uważałam, że to nienaturalne. Muzyka współczesna jest zbyt biologiczna, otępiająca. A co pan o tym sądzi?\n— Ja... — Iulius zawahał się. Spojrzał gdzieś w bok. — Zgadzam się w pełni. Pani mąż też tak uważał?\n— Och, tak. Eric miał trochę romantyczne usposobienie. Nie lubił sztuki na pokaz. Pamiętam, że jak byliśmy jeszcze młodzi, często chodziliśmy na długie spacery wzdłuż brzegu oceanu. To całkiem niedaleko. Wyobraża pan sobie? Z jednej strony pustynia, a z drugiej morze. Eric bardzo lubił szum fal. Lubił spokój... Tam zawsze było tak pusto – żadnych ludzi, tylko piach i woda, złocista w ostatnich promieniach słońca.\nLizzy uśmiechnęła się błogo i siadła w jednym z foteli. Iulius przez chwilę czekał na zaproszenie, żeby też usiąść, ale się nie doczekał. Trwał w bezruchu przez kilka minut, aż w końcu przebąknął coś, że musi iść i zaczął się niezgrabnie cofać w stronę drzwi. W tym momencie gospodyni otrząsnęła się z zamyślenia i poderwała z miejsca.\n— Już pan idzie? — zapytała.\n— Tak, muszę się przygotować. Czeka mnie długi lot.\n— Opuszcza pan Ziemię?\n— Można spytać, gdzie pan leci?\n— Na... — inkwizytor odchrząknął. — Na pewną naukową misję Kościoła. To nic takiego.\n— Ach... Zatem życzę panu powodzenia.\nIulius ziewnął przeciągle; ostatnio słabo spał. Męczyła go bezsenność, właściwa ludziom obsesyjnie oddającym się jakiejś sprawie. Od przeglądania kolejnych raportów bolały go oczy. Swoje dwa dni zmitrężył na uganianiu się za duchami, teraz zaś siedział i próbował przyswoić informacje z archiwów Oﬁcjum. Jednak zagadka Gaysta wciąż nie dawała mu spokoju, tliła się gdzieś w jego podświadomości, nawet gdy przeglądał sprawozdania z kolejnych wypraw inkwizytorów na Empireum.\nTych wypraw odbyło się kilkanaście; planeta od bardzo dawna była popularnym punktem pielgrzymkowym. Wierni udawali się tam, oczekując uzdrowień i objawień. Całe mnóstwo rzekomych świadków opowiadało o emanacjach boskiej obecności. Kościół starał się zachować dystans, ale było to dosyć trudne wobec spontanicznej aklamacji „ludu”.\nNiestety naukowych poszlak wskazujących na ingerencję nadprzyrodzonego nie udało się znaleźć. Tylko zjawiska jednoznacznie niewytłumaczalne mogły zostać uznane za boskie działanie, a w wypadku Empireum nic takie nie było. Jego potężne pole magnetyczne oraz niezwykłe erupcje promieniowania potraﬁły płatać ﬁgle nawet najdokładniejszej aparaturze, nie wspominając już o jakże łatwych do oszukania ludzkich mózgach. Nie należało przy tym zapominać o wpływach natury psychologicznej. Legendy o Empireum krążyły, odkąd tylko zostało odkryte, a świadomość znalezienia się na samym skraju ludzkiej cywilizacji potraﬁ wstrząsnąć nawet najbardziej racjonalnym umysłem.\nZe wszystkich sprawozdań, Iuliusa zainteresowało kilka opisujących wydarzenia podobne do tych ostatnich. Znalazł się wśród nich przypadek człowieka, który po wizycie na Empireum na kilka miesięcy stracił pamięć. Gdy ją odzyskał, zeznał, że widział sekrety Boga, lecz jego umysł nie był w stanie ich ogarnąć, dlatego musiał o wszystkim zapomnieć.\nPozostali pasażerowie uczestniczący w tym rejsie również doświadczyli różnych dziwnych sensacji. Niektórzy opowiadali o cudownych snach, jakie mieli, inni o chwilowej utracie świadomości, po której nie pamiętali, jak dotarli w jakieś miejsce. Wszystko to działo się wtedy, gdy statek przebywał w atmosferze Empireum – część znajdujących się na pokładzie ludzi podziwiała właśnie w tym czasie fenomen Aniołów Kartezjusza.\nInkwizytorzy przeprowadzili bardzo dokładne śledztwo: przesłuchali wszystkich uczestników lotu, zbadali aparaturę statku, zebrali dotyczące atmosfery Empireum odczyty z komputerów. Nie udało im się określić właściwej przyczyny tego, co się wydarzyło, ale ich zdaniem dwa aspekty sprawy przesądzały o tym, że nie mogło być mowy o nadprzyrodzonej ingerencji. Po pierwsze, przyrządy statku zarejestrowały ponadprzeciętny wzrost aktywności magnetycznej w związku z wystąpieniem zjawiska Aniołów. Mogła ona wywołać chwilową albo nawet długotrwałą utratę pamięci. Po drugie, proﬁl psychologiczny głównego świadka czynił go mało wiarygodnym, gdyż człowiek ten miał skłonności histeryczne i łatwo nadinterpretował fakty.\nDochodzenia w sprawie innych tego typu przypadków dały podobnie nikłe rezultaty. Zdarzało się, że ludzie w okolicy Empireum doznawali cudownych wizji. Kilkakrotnie tracono łączność z pilotami. Odnajdywali się oni po paru dniach, nie pamiętając, co się z nimi w tym czasie działo. Istniało też mnóstwo plotek o wypadkach, których w żaden sposób nie można było zbadać. Niejeden statek zaginął, dając tym samym pożywkę spekulacjom i niesamowitym teoriom. Takimi sprawami Inkwizycja na ogół nawet nie próbowała się zajmować.\nIulius westchnął, po raz kolejny zadając sobie pytanie: „Co takiego jest w tej planecie, że koniecznie chcą tam znaleźć jakiś cud?”.\nWtem jego oczy zatrzymały się na raporcie dotyczącym Ksiąg Lucyfera Ionasa Atawaﬁsa. W życiu nie przyszłoby mu do głowy wiązać dzieła poety z jakimś nadnaturalnym wydarzeniem. Zaciekawiony, zaczął przeglądać pliki.\nOkazało się, że dochodzenie to zostało przeprowadzone na prośbę samego cesarza. Sugerował on, że pewne treści zawarte w Księgach... mogły zrodzić się z boskiego natchnienia. Inkwizycja zbadała okoliczności powstania poematów oraz ich wymowę, nie znalazła w tym jednak niczego nadprzyrodzonego, choć całe dzieło wydało jej się szczególnie bliskie nauczaniu Kościoła.\nIulius odsunął się od komputera i wydobył zza pazuchy habitu książkę, którą otrzymał od Puerroza. Powoli przesunął palcami po eleganckiej, skórzanej oprawie, zastanawiając się, czy zajrzeć do środka.\nPosiedzenie Oﬁcjum ciągnęło się niemiłosiernie. Większość wypowiedzi prelegentów Iulius wpuszczał jednym uchem, a wypuszczał drugim. Kolejni mówcy zasypywali słuchaczy setkami cyfr, pokazywali wykresy, statystyki, wyliczali, jak wielu ludzi udaje się na Empireum, z jakich pochodzą diecezji, kościołów, sekt, jakie to ma znaczenie i jaki wpływ na politykę Kościoła. Przedstawiali również osiągnięcia poprzednich ekspedycji – większość z tych danych Iulius znał już z własnego dochodzenia.\n— ...tylko w tym roku Empireum odwiedziło przeszło trzydzieści milionów pielgrzymów, w tym aż siedemdziesiąt procent stanowili członkowie Kościoła... — mówił ktoś właśnie.\n— ...człowiek imieniem Fineasz Stark, który przed ponad stu laty zginął w okolicach Empireum, już w trzynastu diecezjach jest otoczony kultem właściwym świętym. Otrzymujemy mnóstwo próśb o jego beatyﬁkację i kanonizację... — opowiadał chwilę później ktoś inny.\n— ...Empireum to miejsce cudów, tylko wciąż brak nam na nie dowodów...\n— Prawie miliard ludzi w ciągu ostatnich dwustu lat utrzymywało, że doznało na tej planecie boskiego objawienia...\nKiedy przypominające licytację przerzucanie się liczbami wreszcie dobiegło końca, głos zabrał arcybiskup Jozafat. Jego pojawienie się na chwilę skupiło uwagę Iuliusa, który próbował przywołać w swej pamięci obrazy z jedynej wyprawy, jaką odbył na Empireum. Przez cały czas jednak oczami wyobraźni widział tylko twarz Gaysta, zaś „uchem wyobraźni” słyszał jego słowa: Trzecia gwiazda naprawo...\n— Skoro mamy już za sobą obszerne wprowadzenie w problematykę Empireum — mówił tymczasem Jozafat — pora opowiedzieć o krokach, które podejmiemy teraz. W obliczu ostatnich tajemniczych wydarzeń, wierni ze wzmożoną siłą domagają się, abyśmy rozwikłali zagadkę tej niezwykłej planety. Dlatego właśnie uda się na nią jeden z naszych najlepszych inkwizytorów, ojciec Iulius Decymber. Jego zadaniem będzie ustalić rzecz niezwykle ważną dla naszej wiary – czy na Empireum doszło faktycznie do boskiego objawienia. Ale to nie wszystko, bowiem natura zjawisk, które niedawno miały miejsce, jest dla nas niezwykle niepokojąca. Jeśli ojciec Iulius wykluczyłby możliwość objawienia, będzie musiał ustalić, czy wydarzenia na Empireum nie stanowią zagrożenia dla dusz wiernych pielgrzymów. Innymi słowy, jego zadaniem będzie dowiedzenie się, czy ci, którzy się tam udają, nie popełniają grzechu herezji...\n„Więc o to chodzi...” — pomyślał Iulius. — „Jozafat chce ostatecznego rozwiązania problemu. Kościół musi się wreszcie zdeklarować, czy uznaje cuda z Empireum. A jeśli nie, będzie musiał stanowczo się od nich odciąć”.\n— Straszliwe spłaszczenie sprawy... — mruknął pod nosem, z dezaprobatą kręcąc głową.\nNastępnie zagłębił się znów w rozmyślania. Miał nadzieję, że całe to kadzenie skończy się jak najszybciej.\nIulius westchnął, słysząc odległy, wytłumiony przez grube pokłady kadłuba szum budzących się do życia silników.\n„Zła się nie ulęknę” — powtórzył w myślach.\nOdłożył książkę na stolik podróżny. Nie miał ochoty czytać. Wczuł się całym sobą we wstrząs, następujące po nim drżenie, a w końcu rosnący nacisk, który przez kilkanaście sekund wgniatał go w fotel. Przez tę chwilę nie mógł złapać oddechu, krew przyspieszyła w żyłach, zadudniło w głowie. Jednak amortyzatory w oparciu zadziałały szybko i nacisk zniknął, pozostało tylko uczucie, że ciało staje się strasznie ciężkie. Trwało to kilka, może kilkanaście minut, a potem nagle znikło. Pojawiła się za to ta dziwna lekkość, którą się odczuwa, gdy puszczą okowy grawitacji.\nIulius nie patrzył w iluminator, nie interesował go widok wielkiej czerni upstrzonej gdzieniegdzie jasnymi punktami gwiazd. Przesłonił oczy dłonią. Mimo natłoku myśli, próbował zmusić się do drzemki.\nJednak nie było mu to dane. Z pobliskiego terminala dobiegł go pisk sygnału informującego o nadejściu wiadomości. Westchnął i polecił komputerowi ją odtworzyć. Rozległa się seria trzasków wywołanych zakłóceniami, a potem popłynął głos:\n— Załogowy lot na planetę Empireum, kod DH13-T-48, pilot pierwszej wachty Eric Gayst, klasa A-15. Jest trzynasta czasu ziemskiego. No – trzynasta jeden. Zdaje się, że pora na raport. Minęło dokładnie osiem godzin, czterdzieści dwie minuty i piętnaście sekund od opuszczenia osobliwości korytarza. Lot przebiega bez trudności. Komputer dokonał koniecznych korekt kursu. Milionowe części stopnia, hmf! Zużycie paliwa mieści się w normie. Ciśnienie powietrza w normie, temperatura w normie, napięcie na głównych obwodach w normie, ciśnienie gazów paliwowych w normie. Tyle, jeśli chodzi o część oficjalną. Komputer, przełącz na mój prywatny dziennik. Log out. …\n— Brzmiało całkiem profesjonalnie, co, komputer?\n— Nie mam zdania na tentemat.\n— No tak, nie płacą ci za to, żebyś miał własne zdanie, dobrze mówię? Trudno, niech tam będzie. Chłopaki z astronautyki pewnie i tak konają z zazdrości. Pierwszy lot – na Empireum. Dalekie Rubieże. Żaden z tych kołków nie dostał klasy A i nie został dopuszczony do żeglugi dalekokosmicznej. Cóż, parę lat przerzucania śmieci między Marsem a księżycami Jowisza i może dadzą jednemu z drugim uprawnienia na centaury lub coś o zbliżonym megatonażu. Taki już losmaluczkich.\n— Wprowadzam korektę kursu. Silniki hamujące na 0,0038% mocy. Opuszczamy ciemną stronę planety. Trzeci stopień przesłony.\n— Jezu! Jezu… Empireum to z greki szczyt boskości, wiedziałeś? Trochę patetycznie, ale – cholera – teraz rozumiem, co nimi kierowało, gdy wybierali nazwę. Nawet w najśmielszych snach… Komputer, co to jest? Ta wielobarwna formacja… Jakiś obłok gazów? Rusza się, rusza…\n— Widzi pan tak zwane AniołyKartezjusza.\n— Są… Hmmm. Sąpiękne.\n— To rodzaj wyładowania atmosferycznego. Oficjalnie nazywa się je wyładowaniem Hansena. Czy życzy pan sobie usłyszeć dokładniejszeinformacje?\n— Taa-a… Tak!\nW tym miejscu nastąpił obszerny wywód komputera pokładowego na temat Aniołów Kartezjusza, jednak Iulius nie słuchał go zbyt uważnie, dopiero jedno z ostatnich zdań przykuło jego uwagę.\n[...]Pan Morwood wysunął również śmiałą tezę, że Anioły mogą być pewną formą obcej inteligencji, ponieważ wykazują – jak to określił – twórczązmienność.\n— Chcesz powiedzieć, że to coś może byćżywe?!\n— Teoria inteligencji czy chociażby szczątkowej inteligencji Aniołów nigdy nie została naukowo potwierdzona. Wywołała jednak burzę w kręgach planetologów, astrofizyków i ksenoetnologów. Spory i dyskusje ciągnęły się latami. Obecny consensus w kręgach akademickich odrzuca jednak taką możliwość. Na Empireum powrócił również uczeń pana Morwooda, planetolog Jacques Klapicki z Uniwersytetu Kartezjusza. Pan Klapicki potwierdził przypuszczenia Morwooda dotyczące promieniowania wytwarzanego przez Anioły. Dokonał również wielu bezcennych obserwacji i dostarczył mnóstwa materiału badawczego – zdjęć, próbek, filmów. Na pamiątkę obu tych naukowców, a właściwie uniwersytetu, z ramienia którego prowadzili badania, wyładowanie Hansena zostało ochrzczone mianem AniołówKartezjusza.\n— W porządku. Ale dlaczego Anioły? Te obłoki są… są bezkształtne. To tylko ruch i ciągła przemiana i światłość. I coś jeszcze, coś… Nie ma w tym formy. Dlaczego więcAnioły?\n— Zaraz się pan przekona. Czy widzi pan dziwną strukturę, wyrastającą z chmur objętychwyładowaniem?\n— Tak… wyglądają jak armia z proporcami. Wzbijają się… coraz wyżej… Gharhhh!!\n— Alarm! Alarm! Alarm! – Co sięstało!?\n— Dostaliśmy się w obszar wyładowania. Uwaga! Turbulencje! Uwaga!\n— Uruchom silniki hamujące! Rozpocząć proceduręawaryjną!\n— Ostrzeżenie. Spadek napięcia na głównych obwodach. Ostrzeżenie. Spadek ciśnienie gazów napędowych. Ostrzeżenie. Wzrost napięcia na głównych obwodach. Ostrzeżenie. Napięcie na głównych obwodach osiągnęło stan krytyczny. – Kurwa! Co siędzieje?!\n— Ostrzeżenie. Wzrost temperatury na zewnętrznej powierzchni kadłuba. Ostrzeżenie. Wzrost ciśnienia na zewnętrznej powierzchnikadłuba.\n— Dawaj ręczne sterowanie! O kurwa, o ja…\n— Odmawiam. Bardzo miprzykro.\n— Niestety, sądzę, że używa pan zbyt wielu wulgarnychsłów.\n— Co je…! Arghha-aa!\n— Ostrzeżenie. Wzrost ciśnienia wewnątrz kokpitu. Ostrzeżenie. Obawiam się, że zostały panu dwadzieścia cztery sekundy życia. Czy życzy pan sobie, żebymodliczał?\nPo tych słowach nastąpiło powolne odliczanie. Komputer beznamiętnym głosem rzucał kolejne liczby. Dźwięk jednak był niewyraźny, jakby jakiś szum zakłócał fonię. Gdy jednak Iulius wsłuchał się dokładniej, zorientował się, że w tle po prostu drugi głos mamrocze coś w panice. Skoncentrował się na nim i z trudem udało mu się rozpoznać słowa modlitwy.\n— Chryste... — szepnął, nie wiedząc, dlaczego tak go to zszokowało. Odliczanie doszło do zera. I w godzinie śmierci naszej! — jęknął, wyraźnie już przerażony, pilot. I zapadła cisza.\nDopiero po paru sekundach wkradło się w nią dyszenie.\n— Boże, czyjuż?\n— Co sięstało?\n— Obawiam się, że nie potraﬁę odpowiedzieć na to pytanie. W moich obwodach doszło do krótkiego spięcia. Byłem zdezaktywowany przez czas, którego nie potraﬁę bliżejokreślić.\n— Prawie mniezabiłeś!\n— To niemożliwe, proszę pana. Oprogramowanie nie pozwala mi tego zrobić. Czy coś się panustało?\nNagranie się skończyło.\nIulius spytał o nadawcę wiadomości, ale informacja ta nie była dostępna. Domyślał się jednak, kto mógł ją przysłać. Zresztą nie było to istotne. Widmo przemówiło. Własnym, ludzkim głosem.\nSkąpany w wielobarwnych światłach latarni lokacyjnych kadłub okrętu dalekosiężnego typu Centaur rozciągał się na kilkaset metrów. Moduł centralny wraz z modułem silnikowym tworzyły gruby pień, od którego odstawało dwanaście konarów. Do ich końców przymocowane były mniejsze moduły mieszkalne i ładunkowe. Takiej właśnie konstrukcji molochy te zawdzięczały żargonową nazwę Drzewców. Ta konkretna jednostka miała masę spoczynkową równą czterdziestu czterem tysiącom ton. Statki tych gabarytów piloci zwali po prostu czterdziestkami czwórkami. Na Empireum kursowały jeszcze siedemdziesiątki dwójki oraz gigantyczne stutysięczniki, lżejszych nie opłacało się posyłać.\nBrena Tiers odwróciła się od iluminatora. Dość już napatrzyła się w życiu na statki kosmiczne, obecnie myślała raczej o sprawach zupełnie niezwiązanych z żeglugą międzygwiezdną.\nRok wcześniej, na jej własny wniosek, zawieszono ją w obowiązkach obserwatora. Cały ten czas spędziła na Ziemi, u swojej siostry – Wery. Małej We – jak wciąż ją jeszcze w myślach nazywała, choć było to przezwisko z czasów, gdy słowo „Wera” było dla niej po prostu zbyt długie do wymówienia, jeśli chciała błyskawicznie coś przekazać rodzicom.\nWera nigdy nie miała szczęścia do mężczyzn. Zdaniem Breny za bardzo się spieszyła. I tak właśnie pospieszyła się wpadając wprost w ramiona nieco zbyt ambitnego polityczyny, który przez piętnaście lat małżeństwa drobnymi świństewkami zabijał jej duszę, a gdy ta rozrywka wreszcie mu się znudziła, porzucił Werę w blasku reﬂektorów i przy rozkosznym szumie skandalu.\nJeśli chodzi o Brenę, to instytucja małżeństwa nigdy jej nie pociągała. Z chłopakami raczej grzebała w maszynach, niż chodziła na randki. Potraﬁła godzinami gapić się w niebo przez teleskop i marzyć o odległych gwiazdach. Miała łeb do technicznych rzeczy, a także do astrofizyki i matematyki. Uczyła się dużo i pilnie, aż w końcu postanowiła zostać obserwatorką. Uniwersytet Kartezjusza ukończyła z najlepszą oceną na roku. Ojciec – stary Mac „Mechanik” Tiers – pękał z dumy. Za to Wera, której małżeństwo wówczas jeszcze układało się nienajgorzej, powtarzała tylko, że szlajanie się po kosmosie to nie jest zajęcie dla kobiety.\nLos okrutnie z niej zadrwił. Brena przestraszyła się, gdy spotkała ją tuż po rozwodzie. Czy ten wyniszczony cień naprawdę mógł być jej siostrą?\nPrzez rok mieszkały we dwie w niewielkim domku na wybrzeżu. Gadały, chodziły na długie spacery po plaży, razem płakały , a w końcu – zaczęły się i razem śmiać. Nadrabiały wszystkie te lata duchowej rozłąki. Dwie stare, nieprzystosowane do życia wariatki – żartowała Brena. Faktem było, że obu już stuknęła czterdziestka, ale ostatecznie nie było jeszcze za późno na zaczynanie od nowa. Medycyna potraﬁ działać cuda, prawda? Zostało im jeszcze sporo czasu na wszystko, nawet wielkie romanse. Ich piersi miały realne szanse na opieranie się grawitacji przynajmniej do sześćdziesiątki, co dawało im dobrych dwadzieścia lat na nowe przygody.\nTrzeba jednak przyznać – Brena nie spodziewała się, że te nowe przygody pojawią się tak szybko.\nWezwanie od zarządu UniClasu nadeszło niespodziewanie. Proponowali jej powrót do aktywnej służby z natychmiastowym awansem na obserwatora klasy pierwszej. Po długim namyśle i konsultacji z siostrą Brena przyjęła propozycję i w ten właśnie sposób znalazła się tam, gdzie się znalazła: na pokładzie promu, zmierzającego ku potężnemu Drzewcowi, który z kolei miał ją zabrać jeszcze dalej – na samą granicę znanego wszechświata, do systemu Empireum.\n— Uwaga, uwaga! — Głos z interkomu wyrwał ją z zamyślenia. — Zbliżamy się do punktu docelowego. Proszę zachować szczególną ostrożność i przygotować się do manewru dokowania.\nLądowanie odbyło się bez żadnych komplikacji i po kilkuminutowej odprawie Brena weszła na pokład frachtowca.\nWnętrze statku nie sprawiało zbyt przyjemnego wrażenia. Korytarze były kwadratowe w przekroju, czysto użytkowe, zaprojektowane z myślą o poruszaniu się w stanie nieważkości. Na ścianach znajdowały się poręcze oraz rozstawione co kilkanaście metrów terminale informacyjne. Pod suﬁtem biegły pęki zabezpieczonych przewodów i orurowania. W podłodze umieszczono panele jarzeniowe, które mętnym światłem rozrzedzały mrok korytarzy. A może na odwrót? Może to kable były na podłodze, a oświetlenie na suﬁcie?\nPo roku spędzonym w normalnym ciążeniu Brena niemal zapomniała już, jak trudno jest zorientować się w przestrzeni na pokładzie statku kosmicznego. Jej błędnik potrzebował chwili, aby się przystosować. Kiedy jednak ruszyła przed siebie, odezwały się dawne przyzwyczajenia. Zwinnymi ruchami przeskakiwała od poręczy do poręczy.\nWnętrze Drzewca nieco ją przytłaczało. Wcześniej służyła z reguły na niewielkich, dwuosobowych jednostkach, gdyż obserwatorzy odbywali głównie krótkosiężne loty. Tutaj, w długim, mrocznym korytarzu, mijając co chwila jasne plamy jeszcze nieaktywnych, mrowiących terminali, czuła się nieswojo. Przyszło jej nawet do głowy absurdalne skojarzenie, że trafiła do wnętrza jakiegoś ogromnego robala.\nGdy dotarła do sali wspólnej modułu centralnego, ogarnęła ją prawdziwa ulga. Znalazła się w pomieszczeniu urządzonym na wzór mesy starodawnego statku morskiego. Z jednej ze ścian wyzierały okrągłe iluminatory, przez które mogła oglądać gwiazdy. Meble były drewniane, solidne, przyśrubowane do podłogi. Przy niewielkiej kuchence wisiały zaształowane w jaskółkach naczynia.\nZłudzenie normalności psuli jednak trzej mężczyźni, którzy unosili się kilkadziesiąt centymetrów nad podłogą. Jeden z nich obrócił się ku kobiecie, chwytając pobliski stolik.\n„Całkiem przystojny” — przemknęło Brenie przez myśl, ale zaraz się za to zbeształa. — „Ładne rzeczy! To ci dopiero przydatna obserwacja na początek poważnej misji naukowej!”.\nNie mogła jednak ukryć, że nieznajomy wywarł na niej niespodziewanie przyjemne wrażenie.\nBrena lubiła przyglądać się ludziom – była obserwatorką zarówno w pracy, jak i codziennym życiu. Mężczyzna, który zwrócił jej uwagę, był wysoki – mierzył na oko z metr dziewięćdziesiąt – i dobrze zbudowany. Miał raczej przeciętną, okrągłą twarzą o wysoko wysklepionym czole obramowanym linią równo przyciętych szpakowatych włosów. Ubrany był elegancko, zgodnie z modą właściwą ludziom spędzającym dużo czasu na Ziemi, to jest w szary garnitur, lakierki i płaszcz. Jego głos był z pozoru nieco szorstki, jakby przywykły do wydawania rozkazów, ale kryło się w nim też sporo serdeczności.\n„To pewnie ten wojskowy” — pomyślała, a na głos rzekła: — Dzień dobry. Brena Tiers.\n— Kris Kord — odparł mężczyzna i podał jej rękę. Pozostali dwaj wyłonili się zza jego pleców.\n— Ionas Atawaﬁs, bardzo mi miło — rzekł niższy z nich. — Witamy wśród załogi tej wspaniałej ekspedycji.\n— Iulius Decymber, inkwizytor.