Harry Potter 7 - Aniołki z piekła rodem xD\nWysłany: Sob 20:41, 15 Wrz 2007 Temat postu: Harry Potter 7\nNie wiedziałam gdzie to wstawić więc jest tutaj xD\nRozdział 1 - Triumf Czarnego Pana\nDwóch mężczyzn pojawiło się znikąd. Dzieliło ich zaledwie kilka jardów. Przez sekundę stali bez ruchu na wąskiej, kamiennej alejce, z różdżkami wymierzonymi w siebie nawzajem. Gdy się rozpoznali, schowali różdżki za pazuchy i zaczęli iść w tym samym kierunku.\n- Jakieś wieści? - zapytał wyższy z nich.\n- Najlepsze - odparł Severus Snape.\nŚcieżka porośnięta była z lewej strony przez niskie krzaki dzikich jeżyn a z prawej przez wysoki i równo ścięty żywopłot. Kiedy mężczyźni szli, ich długie peleryny powiewały za nimi.\n- Wydawało mi się, że jestem spóźniony - powiedział Yaxley.\nGdy gałęzie drzew przecinały strumienie światła księżycowego toporne rysy jego twarzy pojawiały się i znikały w polu widzenia.\n- To było trochę trudniejsze niż się spodziewałem. Ale mam nadzieję, że będzie usatysfakcjonowany. Mówisz, jakbyś był pewny, że zostaniesz dobrze przyjęty.\nSnape skinął głową, ale nie wnikał w szczegóły. Skręcili w prawo, w szeroką ulicę, która wyprowadziła ich z zaułka. Żywopłot wskazywał drogę do zamkniętych, żelaznych wrót. Żaden z nich się nie zatrzymał: w milczeniu obaj unieśli ręce w sposób przypominający salutowanie i poszli dalej tak, jakby ciemny metal był tylko dymem.\nCisowy żywopłot stłumił dźwięk ich kroków. Z prawej strony dobiegł ich szelest. Yaxley uniósł ponownie różdżkę i wycelował ją w coś znajdującego się nad głową swojego towarzysza, ale źródłem dźwięku okazał się być biały, majestatycznie przechadzający się po żywopłocie paw.\n- Lucjuszowi zawsze dobrze się powodziło, pawie... - Yaxley parsknął, ponownie chowając różdżkę pod płaszcz.\nPrzepiękny dwór wyłonił się z mroku w miejscu, w którym kończyła się ścieżka. W diamentowych oknach na parterze migotały światła. Gdzieś w ciemnym ogrodzie, pośród żywopłotu, woda tryskała w fontannie. Żwir chrzęścił pod ich stopami, gdy zbliżali się do frontowych drzwi, które otworzyły się przed nimi, chociaż najwyraźniej nikogo za nimi nie było.\nPrzedpokój był ogromny, słabo oświetlony, wystawnie udekorowany ze wspaniałym dywanem, pokrywającym większą część kamiennej podłogi. Oczy portretów na ścianach śledziły kroki Snape'a i Yaxleya. Dwoje mężczyzn zatrzymało się przed drewnianymi drzwiami prowadzącymi do następnego pomieszczenia. Snape wahał się przez moment, nie dłuższy jednak niż jedno uderzenie serca, by następnie przekręcić wykonaną z brązu gałkę.\nPokój pełen był milczących ludzi, siedzących przy zdobionym stole. Zwykłe umeblowanie tego pomieszczenia zostało zepchnięte pod ściany. Światło pochodziło z kominka, nad którym zawieszone było pozłacane lustro. Snape i Yaxley stali przez chwilę w progu. Kiedy ich oczy przywykły do światła, zobaczyli najdziwniejszy element wystroju. Postać nieprzytomnego człowieka obracała się powoli nad stołem, jakby ktoś pociągał ją za niewidzialne sznurki, odbijała się w lustrze i w wypolerowanej powierzchni stołu. Żadna z siedzących na krzesłach osób nie spoglądała na nią, robił to jedynie blady młodzieniec siedzący prawie pod tą postacią. Wydawało się, że chłopak nie był w stanie powstrzymać się od ciągłego kierowania wzroku ku górze.\n- Yaxley, Snape - rozległ się wysoki, czysty głos u szczytu stołu - Bardzo niewiele brakowało, żebyście się spóźnili.\nOsoba, która wypowiedziała te słowa, siedziała dokładnie na wprost kominka, dlatego nowo przybyli z trudem mogli dostrzec coś więcej, niż tylko kształt jej sylwetki. Kiedy podeszli bliżej, zobaczyli pozbawioną włosów twarz, podobną do łba węża, ze szparkami zamiast nosa i błyszczącymi, czerwonymi oczyma o pionowych źrenicach. Jej skóra była tak blada, że wydawała się emitować perłowe światło.\n- Severusie, tutaj - powiedział Voldemort, wskazując krzesło po swojej prawej stronie - Yaxley, obok Dołohowa.\nMężczyźni zajęli wyznaczone miejsca. Większość oczu skierowana była na Snape'a i to do niego Voldemort zwrócił się najpierw.\n- Mój panie, Zakon Feniksa zamierza przenieść Harry'ego Pottera z miejsca jego aktualnego pobytu w sobotę o zmroku.\nZainteresowanie przy stole wyraźnie wzrosło. Niektórzy zesztywnieli, inni poruszyli się nerwowo. Wszyscy wpatrzyli się w Snape`a i Voldemorta.\n- W sobotę... o zmroku - powtórzył Voldemort. Jego czerwone oczy skupiły się na czarnych oczach Snape'a tak intensywnie, że niektórzy odwrócili wzrok bojąc się, że wściekłe spojrzenie obróci ich w popiół. Jednakże Snape patrzył na twarz Voldemorta tak spokojnie, że po chwili lub dwóch, jego pozbawione warg usta wykrzywiły się w czymś na kształt uśmiechu.\n- Dobrze. Bardzo dobrze. A ta wiadomość pochodzi...\n- Ze źródła o którym rozmawialiśmy - powiedział Snape. - Mój Panie.\nYaxley pochylił się by spojrzeć na Voldemorta i Snape'a. Wszystkie twarze zwróciły się w jego kierunku.\n- Mój Panie, słyszałem, że jest inaczej - Yaxley urwał, ale gdy Voldemort nie odezwał się, kontynuował. - Dawlish, który jest aurorem, wygadał się, że Potter nie zostanie przeniesiony przed trzydziestym, w noc przed jego siedemnastymi urodzinami.\n- Ze swojego źródła wiem, że planowano zostawić fałszywy trop. To musi być właśnie ta zmyłka . Nie ma wątpliwości, że na Dawlisha rzucono zaklęcie Confundus. To nie byłby pierwszy raz, od dawna go o to podejrzewaliśmy.\n- Zapewniam cię, mój Panie, że Dawlish wiedział, co mówi - rzekł Yaxley.\n- Jeżeli był pod wpływem zaklęcia Confundus, to nic dziwnego, że odniosłeś takie wrażenie - odparł Snape. - Zapewniam cię, Yaxley’u, że Biuro Aurorów nie będzie zajmować się ochroną Harry'ego Pottera. Zakon wierzy, że przeprowadziliśmy infiltrację w Ministerstwie.\n- Czyli Zakon w jednym ma rację, prawda? - wtrącił przysadzisty mężczyzna siedzący niedaleko Yaxleya. Śmierciożercy zachichotali.\nVoldemort nie śmiał się. Jego wzrok powędrował ku górze, w stronę obracającego się ciała i wydawało się, że popadł w zamyślenie.\n- Mój Panie, - kontynuował Yaxley. - Dawlish uważa, że cały oddział aurorów zostanie użyty do przeniesienia chłopca.\nVoldemort podniósł białą dłoń i Yaxley natychmiast zamilkł patrząc z urazą jak Czarny Pan odwraca się w kierunku Snape'a.\n- Gdzie następnie zamierzają go ukryć?\n- W domu jednego z członków Zakonu - wyjaśnił Snape. - Mój informator uważa, że miejsce otrzymało najlepszą ochronę na jaką stać połączone siły Zakonu i Ministerstwa. Myślę, że szanse na zabranie go stamtąd są znikome, mój Panie. Chyba, że Ministerstwo zostanie rozwiązane przed sobotą, co dałoby nam szansę na odkrycie i odczynienie wystarczającej ilości zaklęć, żeby móc przedrzeć się przez pozostałe.\n- Zatem jak, Yaxleyu? - zawołał Voldemort. Płomienie odbijały się dziwnie w jego czerwonych oczach. - Czy Ministerstwo zostanie rozwiązane do soboty?\nPo raz kolejny wszystkie oczy skupiły się na Yaxleyu, który tylko wzruszył ramionami.\n- Mój Panie, mam dobre wieści na ten temat. Udało mi się, z trudem i przy dużym wysiłku, rzucić klątwę Imperius na Piusa Thicknesse.\nWiele osób siedzących blisko Yaxleya było pod wrażeniem. Jego sąsiad, Dołohow, człowiek o podłużnej i wykrzywionej twarzy, poklepał go po plecach.\n- To dopiero początek - oznajmił Voldemort. - Ale Thicknesse to tylko jeden człowiek. Scrimgeour musi być otoczony naszymi ludźmi zanim wkroczę do gry. Jedna nieudana próba zamachu na życie ministra sprawi, że wrócimy do punktu wyjścia.\n- Tak jest, mój Panie, to prawda. Ale sam dobrze wiesz, że Thicknesse, jako szef Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, jest w stałym kontakcie nie tylko z ministrem, ale także z szefami wszystkich innych Departamentów. Wydaje mi się, że mając pod kontrolą tak wysokiego urzędnika, będzie nam łatwiej zawładnąć innymi, którzy wspólnie będą pracować nad obaleniem Scrimgeoura.\n- O ile nasz przyjaciel Thicknesse nie zostanie odkryty zanim zwerbuje całą resztę - rzekł Voldemort. - W każdym razie, to mało prawdopodobne, że przejmę władzę w Ministerstwie przed sobotą. Jeżeli nie możemy złapać chłopca w jego kryjówce, oznacza to, że musimy to zrobić gdy będzie się przemieszczał.\n- Tym razem mamy przewagę, mój Panie - oznajmił Yaxley, którego celem najwyraźniej było zyskanie aprobaty. - W Departamencie Transportu Magicznego mamy osadzonych kilku naszych ludzi. Jeżeli Potter teleportuje się lub skorzysta z Sieci Fiuu, będziemy o tym poinformowani.\n- Nie zrobi tego - przerwał Snape. - Zakon unika wszelkich form transportu kontrolowanych przez Ministerstwo. Nie ufają nikomu.\n- Tym lepiej - powiedział Voldemort. - Będzie musiał poruszać się w otwartej przestrzeni. Łatwiej będzie go złapać.\nVoldemort po raz kolejny spojrzał na obracające się ciało, po czym kontynuował:\n- Chłopakiem zajmę się osobiście. W sprawie Harry'ego Pottera popełniono zbyt wiele błędów. Ja również wielokrotnie postępowałem nieprawidłowo w stosunku do niego. Życie Pottera jest w większym stopniu zasługą moich pomyłek, a nie jego zwycięstw.\nZgromadzeni przy stole obserwowali Voldemorta z zaniepokojeniem. Każdy z nich bał się, iż może zostać obwiniony o to, że Harry Potter wciąż żyje. Voldemort jednak zdawał się mówić bardziej do siebie niż do któregoś z nich, przy czym ciągle zwracał się do nieprzytomnego ciała unoszącego się nad stołem.\n- Byłem nieostrożny i dlatego większość moich planów pokrzyżowano zupełnie przypadkowo. Ale teraz jestem już mądrzejszy. Rozumiem rzeczy, których wcześniej nie pojmowałem. To ja muszę być osobą, która zabije Pottera. Muszę być jego mordercą.\nW tym momencie, jakby w odpowiedzi na te okrutne słowa, rozległ się jęk, a potem przerażający płacz pełen rozpaczy i bólu. Wiele osób zgromadzonych przy stole spojrzało w dół zupełnie zaskoczonych dźwiękiem, który zdawał się dobiegać spod ich stóp.\n- Glizdogonie - powiedział Voldemort wciąż tym samym, opanowanym tonem, nie odwracając wzroku od unoszącego się ciała. - Czyż nie mówiłem ci, byś uciszył więźnia?\n- T-tak, mój Panie - wysapał mały człowieczek w połowie drogi pod stół, siedzący tak nisko na swoim krześle, że wydawało się ono być puste. Teraz zsunął się na podłogę i podreptał w stronę wyjścia z pokoju, nie pozostawiając po sobie nic, poza osobliwym błyskiem srebra.\n- Jak mówiłem - ciągnął Voldemort, znów spoglądając na spięte twarze swoich towarzyszy - teraz jestem mądrzejszy. Na przykład, będę potrzebował różdżki jednego z was, zanim wyruszę zabić Pottera.\nTwarze wokół niego wyrażały zaskoczenie - to zupełnie tak, jakby chciał pożyczyć jedno z ich ramion.\n- Żadnych chętnych? - zapytał Voldemort - Spójrzmy... Lucjuszu, nie widzę powodów, dla których miałbyś potrzebować różdżki.\nLucjusz Malfoy spojrzał na niego. Jego skóra wydawała się być żółtawa w blasku ognia, a jego oczy były zapadnięte i zamglone. Gdy przemówił, jego głos był ochrypły.\n- Twoja różdżka, Lucjuszu. Rekwiruję twoją różdżkę.\nMalfoy kątem oka spojrzał na swoją żonę. Ta wpatrywała się przed siebie, była prawie tak samo blada jak jej mąż. Długie blond włosy spływały jej na plecy, ale pod stołem jej smukłe palce zaciskały się na nadgarstku Malfoya. Pod wpływem jej dotyku, Lucjusz wyjął różdżkę spod szaty i podał ją Voldemortowi, który przyjrzał się jej dokładnie.\n- Wiąz, mój Panie - wyszeptał Malfoy.\n- A rdzeń?\n- Serce, serce smoka.\n- Dobrze - powiedział Voldemort. Wyciągnął własną różdżkę i porównał długość. Lucjusz Malfoy mimowolnie wykonał ruch - przez ułamek sekundy oczekiwał, że Voldemort odda mu w zamian swoją różdżkę. Nie umknęło to uwadze Czarnego Pana, którego oczy rozszerzyły się złośliwie.\n- Dać ci moją różdżkę, Lucjuszu? Moją różdżkę?\n- Dałem ci wolność, Lucjuszu. Nie wystarczy ci to? Ale zauważyłem, że ty i twoja rodzina nie wyglądacie na szczęśliwych. Czyżby moja obecność w czymś wam zawadzała?\n- N-nie, mój Panie!\n- Coż za brednie, Lucjuszu...\nŁagodny głos rozbrzmiewał nawet wtedy, gdy okrutne usta przestały już się poruszać. Jeden lub dwóch czarodziejów z trudem powstrzymało się przed okazaniem strachu, gdy syk wzmagał się - było słychać, że coś ciężkiego pełznie po podłodze.\nOgromny wąż powoli wspinał się na krzesło Voldemorta. Wyłaniał się zupełnie tak, jakby nie miał końca, by wreszcie spocząć na ramionach Voldemorta. Gad był grubości uda dorosłego mężczyzny. Źrenice jego oczu były pionowe. Voldemort machinalnie pogładził stworzenie swoimi długimi palcami, wciąż nie odrywając wzroku od Lucjusza Malfoya.\n- Dlaczego Malfoyowie są tak nieszczęśliwi w swoim dostatku? Czyż nie marzyli o tym, że pewnego dnia powrócę i zdobędę władzę?\n- Oczywiście, mój Panie - zapewnił Lucjusz Malfoy. Jego dłoń drżała, gdy strząsał kropelkę potu znad górnej wargi - Pragnęliśmy tego, o tak.\nPo lewej stronie Malfoya, jego żona przytaknęła w jakiś dziwny, sztywny sposób. Jej oczy unikały spoglądania na Voldemorta i węża. Po prawicy Lucjusza jego syn, Draco, który do tej pory wpatrywał się w bezwładne ciało, rzucił krótkie spojrzenie na Voldemorta, unikając jednocześnie kontaktu wzrokowego z nim.\n- Mój Panie - zaczęła kobieta siedząca w połowie stołu, próbując opanować emocje. - To zaszczyć gościć cię tutaj, w naszym rodzinnym domu. Nie moglibyśmy liczyć na większą łaskę.\nSiedziała obok swojej siostry. Wyglądała zupełnie inaczej niż Narcyza Malfoy. Miała ciemne włosy, ciężkie powieki, a jej twarz wyrażała cierpienie. Gdy żona Lucjusza siedziała sztywno i niewzruszenie, Bellatrix wychylała się w kierunku Voldemorta nie znając słów, które mogłyby oddać jej potrzebę bliskości z nim.\n- Nie moglibyście liczyć na większą łaskę... - powtórzył Voldemort. Jego głowa przechyliła się w stronę Bellatrix. - Dla ciebie Bellatrix to coś wielkiego, prawda?\nJej twarz nabrała kolorów, a oczy napełniły się łzami wzruszenia.\n- Mój Pan wie, że mówię tylko prawdę.\n- Nie moglibyście liczyć na większą łaskę... Nawet w porównaniu ze szczęśliwym wydarzeniem, jakie miało miejsce w waszej rodzinie w tym tygodniu.\nWlepiła w niego wzrok, ewidentnie zmieszana.\n- Nie wiem, co masz na myśli, mój Panie...\n- Mówię o twojej siostrzenicy, Bellatrix. Twojej, Lucjuszu i Narcyzo, również. Poślubiła właśnie wilkołaka, Remusa Lupina. Pewnie rozpiera was duma z tego powodu.\nŚmierciożercy wybuchli gromkim śmiechem. Wielu pochyliło się by wymienić znaczące spojrzenia, inni uderzali pięściami w stół. Wielki wąż, niezadowolony z zamieszania, otworzył pysk i zasyczał wściekle, lecz Śmierciożercy byli tak uradowani poniżeniem Malfoyów i Bellatrix, że tego nie usłyszeli. Twarz Bellatrix, przed chwilą jaśniejąca radością, teraz poczerwieniała i wykrzywiła się w obrzydliwym grymasie.\n- Ona nie jest naszą siostrzenicą, mój Panie - załkała pośród ogólnego rozbawienia. - My... Naryza i ja... Wyrzekłyśmy się naszej siostry, gdy wyszła za mugola. Ten bachor, ani jakakolwiek bestia którą poślubi, nie ma z nami nic wspólnego.\n- A ty, co masz do powiedzenia, Draco? - zapytał Voldemort. Mimo że jego głos był spokojny, można było usłyszeć w nim drwinę. - Będziesz niańczył szczeniaki?\nŚmiech stawał się coraz głośniejszy. Draco Malfoy z przerażeniem spojrzał na ojca wpatrującego się we własne kolano, a następnie napotkał wzrok matki. Ta prawie niezauważalnie potrząsnęła głową i kontynuowała bezmyślne wpatrywanie się w ścianę.\n- Wystarczy - powiedział Voldemort, gładząc rozwścieczonego węża. - Wystarczy.\nW jednej chwili śmiech ucichł.\n- Wiele najstarszych rodów jest trawionych chorobą, jaką jest upływ czasu - kontynuował gdy Bellatrix spojrzała na niego błagalnie. - Musicie przycinać chore gałęzie, żeby utrzymać drzewo w dobrym stanie. Usunąć te części, które zagrażają zdrowiu całej reszty.\n- Tak jest, mój Panie - wyszeptała Bellatrix. W jej oczach błyszczały łzy radości. - Gdy tylko nadarzy się okazja.\n- Będziesz ją miała - odparł Voldemort. - Tak w swojej rodzinie jak i na całym świecie. Będziemy usuwali raka, który nas wyniszcza, aż całkowicie oczyścimy naszą krew.\nCzarny Pan wycelował różdżkę Malfoya w zawieszoną w powietrzu postać dając jej malutkiego prztyczka. Człowiek odzyskał przytomność, jęknął i rozpoczął beznadziejną walkę z niewidzialnymi więzami.\n- Rozpoznajesz naszego gościa, Severusie? - zapytał Voldemort.\nSnape spojrzał na twarz wiszącego do góry nogami człowieka. Wszyscy Śmierciożercy zaczęli obserwować więźnia tak, jakby dostali pozwolenie na okazywanie zaciekawienia.\n-Severusie, pomóż mi! - zawołała kobieta przerażonym, łamiącym się głosem.\n- O, tak... - przytaknął Snape w czasie gdy kobieta zaczęła powoli odwracać się od niego.\n- A ty, Draco? - zainteresował się Czarny Pan gładząc węża nieuzbrojoną ręką. Draco skinął głową. Gdy kobieta znów była przytomna, czuł, że nie może na nią dłużej patrzeć.\n- Ale nie uczęszczałbyś na jej zajęcia - rzekł Voldemort. - Dla tych z was, którzy jeszcze nie wiedzą: zebraliśmy się tu z powodu Charity Burbage, do niedawna nauczycielki w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart.\nSłychać było ciche głosy wyrażające zrozumienie.\n- Tak... Profesot Burbage uczyła młodych czarodziejów i czarownice o mugolach... O tym, że oni wcale się od nas nie różnią.\nJeden ze Śmierciożerców splunął na podłogę. Charity Burbage znów odwróciła się w stronę Snape'a.\n- Severusie... Proszę... Błagam...\n- Cisza. - rozkazał Voldemort i uciszył Charity jednym machnięciem różdżki Lucjusza. - Profesor Burbage wyraźnie nie wystarczyło zatruwanie umysłów młodych czarodziejów. W zeszłym tygodniu napisała ona do Proroka Codziennego wspaniały list broniący szlam. Czarodzieje, jak mówi, muszą zaakceptować tych, którzy kradną ich magię i wiedzę. Uznała ona za najważniejszy cel przyszłego społeczeństwa zmniejszenie ilości czarodziejów czystej krwi. Chciałaby zmusić wszystkich nas do związków z mugolami lub, nie uwłaczając, wilkołakami.\nŻaden ze Śmierciożerców się nie roześmiał. Złości w głosie Voldemorta nie można było pomylić z niczym innym. Charity Burbage została po raz trzeci odwrócona w kierunku Snape`a. Łzy spływały jej na włosy. Snape spojrzał na nią beznamiętnie, gdy ta zaczęła się od niego odwracać.\nBłysk zielonego światła wypełnił wszystkie kąty pokoju. Charity upadła. Dźwięk uderzenia o stół odbił się echem. Kilku Śmierciożerców odchyliło się na swoich krzesłach. Draco upadł na podłogę.\n- Podano do stołu, Nagini - powiedział miękko Voldemort. Wielki wąż ześlizgnął się z jego ramion na wypolerowane drewno.\nRozdział 2 - Ku pamięci\nHarry krwawił. Trzymając prawą dłoń w drugiej i klnąc pod nosem, naparł ramieniem na drzwi sypialni. Dał się słyszeć odgłos kruszonej porcelany. Nadepnął na leżącą na podłodze pod drzwiami filiżankę z zimną herbatą.\nRozejrzał się, ale półpiętro domu przy Privet Drive 4 było puste.\nNajprawdopodobniej filiżanka herbaty była genialnym pomysłem Dudleya na pułapkę. Trzymając krwawiącą dłoń w powietrzu, Harry zebrał kawałki filiżanki, wrzucił je do kosza stojącego za drzwiami od pokoju i powlókł się do łazienki żeby włożyć palec pod kran.\nTo głupie, bezcelowe, irytujące i niewiarygodne że jeszcze przez cztery dni nie wolno mu było używać magii. Mimo to musiał przyznać, że nie poradziłby sobie z wyleczeniem skaleczonej dłoni. Nigdy nie nauczył się zasklepiania ran i teraz musiał przyznać, że jest to zdecydowany brak w jego edukacji. Obiecał sobie w duchu, że zapyta o to Hermionę przy najbliższej okazji. Tymczasem urwał długi pasek papieru toaletowego, żeby zetrzeć tak dużo rozlanej herbaty, jak to tylko możliwe zanim wróci do sypialni i zatrzaśnie drzwi za sobą.\nHarry spędził cały dzień na opróżnianiu swojego kufra po raz pierwszy, odkąd sześć lat wcześniej spakował go przed wyjazdem do Hogwartu.\nPrzed rozpoczęciem każdego następnego roku nauki tylko zbierał wierzchnie trzy ćwiartki zawartości i zastępował innymi, pozostawiając warstwę śmieci na dole. Stare pióra, oczy chrząszczy, pozbawione pary za małe skarpetki. Kilka minut wcześniej Harry włożył rękę do kufra i poczuł przeszywający ból serdecznego palca prawej dłoni, a gdy ją wyciągnął zobaczył krwawiącą ranę.\nTeraz postępował ostrożniej. Klęcząc przy kufrze, grzebał w jego zawartości. Udało mu się znaleźć stare plakietki z napisem „Kibicuj CEDRIKOWI DIGGORY'EMU” zmieniającym się na „POTTER CUCHNIE”, zniszczony Fałszoskop i złoty medalion z wiadomością od R.A.B. W końcu wygrzebał przedmiot, którym się zranił. Od razu go rozpoznał.Był to dwucalowy odłamek zaczarowanego lustra, które otrzymał od swego nieżyjącego ojca chrzestnego, Syriusza. Harry odłożył kawałek szkła i spróbował odnaleźć resztę, lecz została ona pokruszona tak, że przypominała świecący proszek.\nHarry usiadł i obejrzał odłamek, którym się skaleczył, ale nie zobaczył nic poza odbiciem własnego oka. Potem odłożył go na egzemplarz najnowszego, nieprzeczytanego jeszcze wydania Proroka Codziennego. Chłopak chciał powstrzymać nagły przypływ smutku, tęsknoty, złych wspomnień i poczucia samotności wywołany przez odnalezienie resztek lusterka ,wyrzucając z kufra wszystko, co się w nim znajdowało.\nNastępną godzinę zajęło mu opróżnienie kufra, wyrzucenie tego, co niepotrzebne i wybranie tego, co przyda się później. Odrzucił w kąt szkolne szaty, kociołek, zwoje pergaminu, pióra i większość książek. Przez chwilę zastanawiał się, co z tymi rzeczami zrobią Dursleyowie, ale szybko doszedł do wniosku, że spalą je z dala od domu jakby były one dowodami jakiejś strasznej zbrodni. Do starego plecaka spakował mugolskie ubranie, pelerynę-niewidkę, zestaw do warzenia eliksirów, niektóre książki, album ze zdjęciami od Hagrida, stosik listów i różdżkę. Do przedniej kieszeni spodni schował Mapę Huncwotów i medalion z listem od R.A.B. Medalion nie znalazł się tam ze względu na swoją wartość, lecz żeby upamiętnić, jak wiele poświęcił żeby go zdobyć.\nJego sowa, Hedwiga, siedziała na biurku obok dużego stosiku gazet. Było ich tyle, ile dni spędzonych przez Harry`ego na Privet Drive tego lata.\nPotter wstał, przeciągnął się i podszedł do biurka. Sowa nie poruszyła się nawet gdy zaczął pośpiesznie przerzucać kartki gazet, które następnie wrzucał do kosza na śmieci. Hedwiga spała lub przynajmniej udawała, że śpi. Była zła na chłopca za to, że bardzo ograniczył czas, który mogła spędzać poza klatką.\nGdy zbliżył się do najstarszych egzemplarzy, zwolnił najwyraźniej czegoś szukając. Jego celem był numer z dnia tuż po jego powrocie na Privet Drive. Przypomniał sobie, że była tam wzmianka o tym, że Charity Burbage, nauczycielka Mugoloznawstwa w Hogwarcie zrezygnowała ze stanowiska. W końcu znalazł to, czego poszukiwał. Otworzył na stronie dziesiątej, usiadł na krześle i ponownie przeczytał artykuł:\nALBUS DUMBLEDORE NA ZAWSZE W NASZEJ PAMIĘCI\nAutorstwa Elphiasa Doge'a\nAlbusa Dumbledora poznałem w wieku 11 lat, naszego pierwszego dnia w Hogwarcie. Zaprzyjaźniliśmy się niewątpliwie dlatego, że obydwaj nie pasowaliśmy do grupy. Przed przyjazdem do szkoły nabawiłem się smoczej ospy. Mimo, że nie mogłem już nikogo zarazić, krosty i zielonkawy odcień mojej skóry raczej odpychały większość uczniów. Albus natomiast cieszył się złą sławą. Powodem tego był jego ojciec, Percival, który rok wcześniej dokonał niesławnego ataku na troje mugoli.\nAlbus nigdy nie próbował usprawiedliwiać ojca (zmarłego po latach w Azkabanie), wręcz przeciwnie, kiedy zebrałem się na odwagę, by go o to zapytać, odparł, że wiedział o winie swojego ojca. Dumbledore unikał rozmów na ten przykry temat, chociaż wiele osób tego oczekiwało. Niektórzy nawet chwalili czyn jego ojca i przypuszczali, że Albus również jest przeciwnikiem mugoli. Nie mogli bardziej się mylić: każdy, kto znał Albusa może potwierdzić, że nigdy nie wykazywał antymugolskich tendencji, a wręcz jego walka o prawa mugoli przysporzyła mu wielu wrogów.\nW przeciągu miesięcy własna sława Albusa zaczęła przewyższać sławę ojca, a pod koniec roku już dla nikogo nie był synem wroga mugoli, a stał się ni mniej ni więcej, jak najwspanialszym uczniem w historii szkoły. Ci z nas, którzy mieli zaszczyt być jego przyjaciółmi, niewątpliwie skorzystali z jego przykładu, nie wspominając już o pomocy i wsparciu, którymi nas obdarzał. Wyznał mi później, że już wtedy wiedział, że jego przeznaczeniem jest nauczanie. Nie tylko zdobył każdą nagrodę, jaką można było zdobyć w tej szkole, ale wkrótce korespondował z najbardziej utytułowanymi czarodziejami tamtych czasów, włącznie z Nicolasem Flamelem, znanym alchemikiem, Bathildą Bagshot, uznaną historyczką i Adalbertem Wafflingiem, teoretykiem magii. Kilka z jego prac, takich jak „Transmutacja dzisiaj”, „Rzucanie zaklęć - wyzwania i przeszkody” i „Warzenie eliksirów - poradnik” zostało opublikowanych. Przyszła kariera Dumbledore`a wydawała się być pewna. Jedynym pytaniem pozostawało kiedy zostanie on wybrany na Ministra Magii. Mimo, że cały czas przewidywano, że Albus obejmie stanowisko, on sam tak naprawdę nigdy nie interesował się polityką.\nGdy byliśmy na trzecim roku, do szkoły przyjęto Aberfortha, brata Dumbledore`a, którego można uznać za jego całkowite przeciwieństwo: nie lubił się uczyć, a spory rozwiązywał poprzez pojedynek. Jednakże, wbrew opinii niektórych, bracia przyjaźnili się. Jak na dwóch zupełnie różnych chłopców łączyły ich wyjątkowo ciepłe stosunki, szczególnie, że dla Aberfortha życie w cieniu swojego brata nie mogło być przyjemne.\nGdy Albus i ja ukończyliśmy szkołę, postanowiliśmy wyruszyć w podróż po świecie, odwiedzając i obserwując magów z zagranicy i rozwijając umiejętności potrzebne w późniejszej pracy zawodowej. Niestety, wydarzyło się nieszczęście. W przeddzień wyjazdu zmarła Kendra, matka Albusa, pozostawiając go jedynym żywicielem rodziny. Ja wyruszyłem po jej pogrzebie. Albus nie mógł jechać ze mną, ponieważ musiał zaopiekować się młodszym rodzeństwem.\nW tym czasie nasze kontakty osłabły. Pisałem do Albusa listy na temat cudownych rzeczy, które przyszło mi przeżyć i zobaczyć - od ucieczki przed chimerami w Grecji po eksperymenty egipskich alchemików. Jego listy dały mi pewne pojęcie o codziennym życiu jego rodziny, które jak na tak świetnego czarodzieja było irytująco nudne. Pogrążony we własnych doświadczeniach, poczułem przerażenie na wieść o śmierci Ariany, siostry Dumbledore'a.\nWprawdzie Ariana od dawna nie cieszyła się dobrym zdrowiem, lecz jej śmierć, która nastąpiła niedługo po śmierci matki, wywarła duży wpływ na obydwu braci. Wszyscy bliscy Albusa - mam szczęście zaliczać się do nich - są zgodni co do tego, że śmierć Ariany i poczucie odpowiedzialności za tę śmierć (mimo, że był niewinny) naznaczyła go na zawsze.\nGdy wróciłem, spotkałem młodego człowieka który zaznał dużo więcej cierpienia niż starsi od niego. Albus traktował innych z większą rezerwą i mniejszym poczuciem humoru niż przedtem. Dodatkowe cierpienie sprawiło mu to, że śmierć siostry doprowadziła do pogorszenia się stosunków z bratem (zostały odnowione kilka lat później). W każdym razie, Albus od tego czasu rzadko mówił na temat siostry i rodziców, a jego przyjaciele starali się o nich nie wspominać.\nNie moje pióro posłuży do opisania późniejszych sukcesów Dumbledore'a. Jego nieoceniony wkład w zasoby dzisiejszej wiedzy na temat magii, między innymi odkrycie dwunastu zastosowań smoczej krwi pomogą przyszłym pokoleniom, tak jak i mądrość, którą prezentowały jego wyroki, gdy był Wielkim Magiem Wizengamotu. Mówi się także, że żaden magiczny pojedynek nie może równać się walce Dumbledore`a z Grindelwaldem w 1945. Świadkowie tego wydarzenia opisywali podziw i strach, jaki czuli obserwując starcie między dwoma niezwykłymi czarodziejami. Zwycięstwo Albusa i jego konsekwencje dla świata uznawane są za punkt zwrotny w historii magii, porównywalny z wprowadzeniem Zasady Tajności i upadkiem Tego, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.\nAlbus Dumbledore nigdy nie był dumny ani próżny. Potrafił odnaleźć wartości w każdym człowieku, nawet uważanym za nieciekawego lub żałosnego. Myślę, że straty, jakich doznał w dzieciństwie, sprawiły, że było w nim tyle współczucia. Będzie mi brakowało tej przyjaźni dużo bardziej niż jestem w stanie to wyrazić słowami, lecz moja strata nie może równać się z tą, jakiej doznał świat czarodziejów. Albus był najbardziej inspirującym i uwielbianym dyrektorem, jakiego miał Hogwart, to nie ulega wątpliwości. Dumbledore umarł tak jak żył: poświęcając się dla większego dobra tak jak wtedy, gdy wyciągnął dłoń do małego chłopca chorego na smoczą ospę.\nHarry skończył czytać ale wciąż nie mógł oderwać wzroku od zdjęcia dołączonego do nekrologu. Dumbledore miał na twarzy znajomy, ciepły uśmiech, ale jego spojrzenie znad okularów - połówek wydawało się prześwietlać Harrego odczuwającego smutek pomieszany z poczuciem poniżenia. Myślał, że zna Dumbledore`a całkiem nieźle, ale ilekroć czytał ten artykuł docierało do niego, że tak naprawdę wiedział o nim bardzo mało. Harry nigdy nie wyobrażał sobie dzieciństwa i młodości Dumbledore`a - może dlatego, że zawsze uważał go za mądrego, siwego starca. Nastoletni dyrektor wydawał się czymś dziwnym, jak głupia Hermiona lub przyjazna sklątka tylnowybuchowa.\nNigdy nie przyszło mu do głowy zapytać Dumbledore'a o jego przeszłość. Może i byłoby to dziwne, nawet niegrzeczne, ale mimo wszystko pojedynek z Grindelwaldem był czymś powszechnie znanym, a Harry nigdy nie spytał ani o to, ani o żadne inne sławne osiągnięcie. Nie, zawsze rozmawiali o Harrym, przeszłości Harry'ego, przyszłości Harry'ego, planach Harry'ego... A teraz wyglądało na to, pomijając fakt, że jego przyszłość była tak niebezpieczna i niejasna, że przepadła jedyna okazja by dowiedzieć się czegoś więcej o Dumbledorze, a czuł, że na jedyne osobiste pytanie, jakie kiedykolwiek zadał dyrektorowi, ten nie odpowiedział szczerze. „Co pan profesor widzi, jak patrzy w to lustro?” „Ja? Widzę siebie, trzymającego parę grubych, wełnianych skarpet.”\nPo dobrych paru minutach, Harry wydarł stronę z nekrologiem z Proroka, zgiął ją ostrożnie i wcisnął do pierwszego tomu „Praktycznej Obrony Magicznej i jej Zastosowanie w Walce z Czarną Magią”, by następnie rzucić resztę gazety na stos śmieci. Obrócił się na pięcie, by opuścić pokój. Był o wiele czystszy. Jedynymi rzeczami, które jeszcze nie miały swojego miejsca, był dzisiejszy Prorok Codzienny, wciąż leżący na jego łóżku i odłamek szkła na okładce. Harry przeciął pokój, zdjął kawałek lusterka z gazety i ją rozprostował. Ledwie spojrzał na nagłówek, gdy rano odbierał gazetę od sowy i odrzucił dziennik, widząc, że nie napisali nic o Voldemorcie. Harry był pewny, że Ministerstwo naciskało na wydawców Proroka, by zatajali wieści na temat Voldemorta. Dopiero teraz zauważył, co przegapił. W innej części okładki był mniejszy nagłówek, opatrzony zdjęciem Dumbledore'a, który wyglądał na udręczonego.\n„DUMBLEDORE - PRAWDZIWE OBLICZE?”\nJuż za tydzień, szokująca historia wątpliwego geniusza powszechnie uważanego za największego czarodzieja swojego pokolenia. Rita Skeeter obala modny wizerunek pogodnego, siwego mędrca i ujawnia nieszczęśliwe dzieciństwo, kryminalną młodość, wieczne spory i mroczne sekrety, które dyrektor Hogwartu chciał zabrać do grobu. DLACZEGO człowiek, który mógł zostać Ministrem wolał zarządzać szkołą?\nCO tak naprawdę było celem tajnej organizacji znanej jako Zakon Feniksa? JAK naprawdę wyglądała śmierć Dumbledore`a?\nOdpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w nowej, sensacyjnej biografii „Życie i kłamstwa Albusa Dumbledore`a” napisanej przez Ritę Skeeter.\nEkskluzywny wywiad z autorką przeprowadzony przez Berry Braithwaite znajdziecie na stronie 13.\nHarry gwałtownie otworzył gazetę i znalazł stronę 13. Artykuł zilustrowany był zdjęciem kolejnej znajomej twarzy: blondwłosej kobiety w ozdobionych fałszywymi brylancikami okularach, odsłaniającej zęby w triumfującym uśmiechu. Próbując zignorować ten przyprawiający o mdłości obrazek, Harry zaczął czytać.\nRita Skeeter jest dużo milszą osobą niż można wywnioskować z agresywnie wyglądających, kreślonych piórm portretów. Powitawszy mnie w przedpokoju swego przytulnego domu, zaprowadziła mnie do kuchni i poczęstowała filiżanką herbaty, kawałkiem ciasta\noraz świeżą porcją plotek - Postać Dumbledore`a jest marzeniem każdego biografa - mówi Skeeter. - Wiódł długie, bogate życie. Jestem pewna, że moja książka będzie pierwszą z bardzo, bardzo wielu.\n- Napisałaś biografię wyjątkowo szybko. Zapełniłaś 900 stron w niespełna 4 tygodnie od zagadkowej śmierci Dumbledore'. Jak to możliwe?\n- Gdy pracuje się w dziennikarstwie tak długo jak ja, dotrzymywanie terminów staje się drugą naturą. Wiedziałam, że świat czarodziejów domaga się prawdziwej historii więc chciałam być pierwszą, która spełni te żądania.\nWspomniałam o często cytowanych słowa Elphiasa Doge'a, Specjalnego Doradcy Wizengamotu i długoletniego przyjaciela, który uznał, że „Książka Skeeter zawiera mniej faktów niż karta z Czekoladowych Żab”. Skeeter śmieje się z tych zarzutów:\n- Kochanie! Kilka lat temu przeprowadzałam z nim wywiad na temat praw trytonów. Całkowity szaleniec. Mówił, jakby myślał, że jesteśmy na dnie jeziora. Cały czas powtarzał mi, abym „uważała na gardło”.\nMimo to, oskarżenia Dodge'a odbiły się echem w środowisku czarodziejów. Czy Skeeter naprawdę uważa, że przez cztery tygodnie zebrała wszystkie materiały na temat Dumbledore`a?\nSłoneczko, - promienieje Skeeter - sama wiesz ile może zdziałać worek galeonów, nieuznawanie odmowy i ostre Samopiszące Pióro! Ludzie i bez tego staliby w kolejce żeby wyprać brudy związane z Dumbledorem.\nDomyślasz się, że nie każdy uważał go za kogoś tak wspaniałego, czyż nie? Dyrektor Hogwartu nadepnął na odcisk wielu ważnym ludziom. Jedynie stary Dodge nie chce uwierzyć, ponieważ o takiego informatora jakiego miałam dziennikarze stanęliby do walki. Ta osoba nigdy nie wypowiadała się publicznie, ale towarzyszyła ona Dumbledore'owi w najmroczniejszych dniach jego młodości.\nBiografia na pewno będzie szokująca dla tych, którzy uważali, że Dumbledore był dobrym, niewinnym człowiekiem. Zapytałam autorkę o to, co będzie dla nich największym zaskoczeniem.\n-Daj spokój, Betty. Nie ujawnię najciekawszych fragmentów przed publikacją książki! - śmieje się Skeeter. - Ale wszystkim, którzy wciąż pamiętają Dumbledore`a jako siwego, brodatego mędrca obiecuję brutalne przebudzenie. Wystarczy powiedzieć, że ten „największy wróg Sami-Wiecie-Kogo” w młodości zgłębiał tajniki czarnej magii! A jak na kogoś, kto pół życia spędził na propagowaniu tolerancji był raczej ograniczony! Tak, Albus Dumbledore miał mroczną przeszłość i rodzinę, której historię przez całe życie próbował ukryć przed opinią publiczną.\nZapytałam, czy chodzi o jego brata, który był sądzony przez Wizengamot za użycie magii w niewłaściwych celach i tym samym wywołał niewielki skandal 50 lat temu..\n- Och, Aberforth to tylko wierzchołek góry lodowej - zapowiada Skeeter. - Nie, mam na myśli coś gorszego niż brat ze swoim zamiłowaniem do zabawiania się z kozami czy ojcem okaleczającym mugoli. Dumbledore nie był w stanie ukryć żadnego z nich, obydwaj zostali postawieni przed sądem. Bardziej zaintrygowały mnie matka i siostra. Krótkie poszukiwania doprowadziły mnie do prawdziwego gniazda nieprawości. Jeżeli pragniecie więcej sczegółów, musicie poczekać na publikację biografii. Wszystko na temat Kendry i Ariany znajdziecie w rozdziałach od dziewiątego do dwunastego. Powiem tylko, że nic dziwnego, że Dumbledore nie chciał powiedzieć jakim sposobem złamał sobie nos.\nCzy poza odkopaniem rodzinnych trupów, Rita Skeeter podważy także odkycia Dumbledore'a?\n- Nie był głupi - stwierdza, - chociaż nie możemy być pewni, czy jest autorem wszystkiego, co jest mu przypisywane. W szesnastym rozdziale przeczytacie o Ivorze Dillonsbym, który zarzeka się, że odkrył osiem zastosowań smoczej krwi a Dumbledore „pożyczył jego materiały”.\n- Ale czyż niektóre osiągnięcia Dumbledore`a, jak na przykład pokonanie Grindelwalda, nie muszą zostać uznane?\n- Cieszę się, że wspomniałaś o Grindelwaldzie - mówi autorka uśmiechając się. - Myślę, że ci, którzy wychwalali Dumbledore'a za jego spektakularne zwycięstwo, powinni przygotować się na wybuch bomby, a raczej Łajnobomby. Nie możemy być pewni, czy legendarny pojedynek naprawdę się odbył. Po przeczytaniu mojej książki będzie można dojść do wniosku, że Grindelwald wykonał sztuczkę tak prostą jak wystrzelenie chustki do nosa z końca swojej różdżki, po czym spokojnie odszedł.\nSkeeter nie zamierza mówić więcej na ten temat, więc przechodzimy do związku, który bez wątpienia zafascynuje czytelników.\n- O, tak... - autorka kiwa głową - Poświęciłam cały rozdział związkowi Albusa Dumbledore'a z Harrym Potterem. Był on niezdrowy, wręcz mroczny. Twoi czytelnicy będą musieli kupić książkę żeby poznać całą prawdę, ale nie mogę ukryć, że dyrektor okazywał nienaturalne zainteresowanie chłopcem od samego początku. Nie ujawnię, czy chłopiec je odwzajemniał, ale nie jest tajemnicą, że dla Pottera okres dojrzewania był o wiele trudniejszy niż dla innych nastolatków.\nZapytałam Ritę o to, czy wciąż utrzymuje kontakt z Harrym Potterem, który w zeszłym roku udzielił jej słynnego wywiadu w którym wyraził pewność, że Sami-Wiecie-Kto powrócił.\n- Tak, tak, nawiązałam z nim bliższą znajomość - tłumaczy Skeeter - Biedaczyna ma niewielu przyjaciół, a ja poznałam go podczas przełomowego dla niego momentu - Turnieju Trójmagicznego. Jestem chyba jedyną osobą, która naprawdę zna Harrego Pottera.\nI tak oto doszliśmy do plotki o ostatnich godzinach życia Dumbledore`a. Czy Harry Potter był przy dyrektorze, gdy ten umierał?\n- Cóż, nie chcę na razie zbyt wiele ujawniać (wszystko jest napisane w biografii) ale naoczni świadkowie widzieli Harry`ego Pottera wybiegającego z miejsca, z którego Albus Dumbledore spadł, skoczył lub został zepchnięty. Harry rzucił podejrzenie na znienawidzonego nauczyciela, Severusa Snape`a. Czy wszystko jest takie, jakim być się wydaje? Zadecyduje o tym społeczność magów... Zaraz po przeczytaniu mojej książki.\nTym intrygującym akcentem zakończyłam wywiad. Nie ma wątpliwości, że Rita Skeeter napisała prawdziwy bestseller. Legiony wyznawców Dumbledore'a pewnie drżą ze strachu na myśl o tym, czym tak naprawdę był ich bohater.\nHarry dotrwał do końca artykułu, lecz wciąż wpatrywał się w strony gazety. Obrzydzenie i wściekłość narastały w nim jakby zaraz miał zwymiotować; zmiął „Proroka” i rzucił nim o ścianę, by ten upadając stał się częścią sterty śmieci wylewającej się z przepełnionego kosza.\nChłopak zaczął nerwowo chodzić po pokoju, otwierając puste szuflady i podnosząc książki tylko po to, by zaraz odłożyć je w to samo miejsce. Był ledwie świadomy tego co mówi, w jego głowie przewijały się fragmenty wywiadu: „...Poświęciłam cały rozdział związkowi Albusa Dumbledore'a z Harrym Potterem. Był on niezdrowy, wręcz mroczny...” „... w młodości zgłębiał tajniki czarnej magii...” „... o takiego informatora, jakiego miałam, dziennikarze stanęliby do walki...”\n- Kłamstwa! - wrzasnął Harry; przez okno zauważył sąsiada próbującego uruchomić kosiarkę i nerwowo spoglądającego w górę.\nHarry opadł ciężko na łóżko. Odłamek szkła upadł na podłogę; chłopiec podniósł go i obracając w palcach, myślał o Dumbledorze i kłamstwach, którymi Rita Skeeter próbowała go zniesławić...\nJasnoniebieskie światło. Harry zamarł, jego palec znów ślizgał się po ostrej krawędzi szkła. Wyobraził to sobie, to musiała być wyobraźnia. Odwrócił się, lecz ściana za nim była w brzoskwiniowym kolorze wybranym przez ciotkę Petunię: nie było nic niebieskiego, co mogło odbić się w lustrze. Znów spojrzał na odłamek, lecz zobaczył tylko własne, jasnozielone oko.\nWyobraził to sobie, nie mogło być innego wytłumaczenia; wyobraził to sobie, ponieważ myślał o swoim nieżyjącym dyrektorze. Jeżeli coś było pewne, to tylko to, że jasnoniebieskie oczy Dumbledore'a więcej nie przeszyją go badawczym spojrzeniem.\nRozdział 3 - Wyjazd Dursley’ów\nTrzask frontowych drzwi odbił się echem na schodach. Chwilę potem ktoś krzyknął „Ej, ty!”\nHarry, na którego wołano tak od szesnastu lat, nie miał wątpliwości, że woła go wuj. Niemniej, nie odpowiedział mu od razu. Ciągle czuł jeszcze zaskoczenie po tym, jak wydawało mu się, że zobaczył oczy Dumbledore’a w lusterku. Dopiero kiedy wuj powtórzył zawołanie i krzyknął „chłopcze!”, Harry powoli wstał z łóżka i zaczął podążać w stronę drzwi od sypialni. Zatrzymał się jeszcze na chwilę, aby włożyć kawałek potłuczonego lusterka do plecaka wypełnionego rzeczami, które chciał ze sobą zabrać.\n- Skończył się twój czas - ryknął Vernon Dursley, kiedy Harry pojawił się u szczytu schodów. - Schodź tutaj. Chcę zamienić z tobą parę słów.\nHarry, schodząc do wuja, trzymał ręce głęboko w kieszeniach. Kiedy wszedł do pokoju gościnnego, zobaczył całą trójkę Dursley'ów. Byli przygotowani do pakowania. Wuj Vernon miał na sobie starą, podartą kurtkę, a Dudley - duży i muskularny blondyn będący jego synem, a zarazem kuzynem Harry’ego - swoją skórzaną kurtkę.\n- Tak? - zapytał Harry.\n- Siadaj! - powiedział wuj Vernon. Harry zmarszczył brwi - Proszę - dodał Vernon krzywiąc się trochę, jakby to słowo kaleczyło mu gardło. Harry usiadł. Był pewien, że wie, co się zaraz stanie. Jego stryj zaczął chodzić w tą i z powrotem, ciotka Petunia i Dudley niespokojnie śledzili jego ruchy. W końcu jego wielka, purpurowa twarz zmarszczyła się. Vernon Dursley zatrzymał się na wprost Harry’ego i powiedział:\n-A to ci niespodzianka….- odpowiedział z ironią Harry\n- Nie mów takim tonem… - zaczęła ciotka Petunia ostrym głosem, ale Vernon przerwał jej.\n- To wszystko pułapka - powiedział wuj po chwili. Wpatrywał się w Harry’ego swoimi małymi, świńskimi oczkami. - Nie wierzę w ani jedno słowo z tego, co było nam powiedziane. Zostajemy tutaj, nigdzie nie jedziemy.\nHarry spojrzał na swojego wuja i poczuł się jednocześnie zdenerwowany i bardzo rozbawiony. Vernon Dursley zmieniał zdanie co 24 godziny przez ostatnie 4 tygodnie. Wraz z każdą zmianą nastroju pakował, rozpakowywał i przepakowywał samochód. Ulubionym momentem Harry’ego był ten, kiedy wuj Vernon, nieświadomy tego, że Dudley dodał hantle do swojej walizki, próbował włożyć ją do bagażnika, wywracał się i wydobywał z siebie wiele przekleństw.\n- A co do Ciebie - powiedział Vernon Dursley znów chodząc po pokoju - My - Petunia, Dudley i ja jesteśmy w niebezpieczeństwie. Przez, przez…\n- Przez ‘mój los’, prawda? - powiedział Harry\n- Dobrze, ja w to nie wierzę - powtórzył wuj Vernon, ponownie zatrzymując się na wprost Harry’ego. - Nie spałem pół nocy myśląc o tym wszystkim i wierzę, że to spisek, aby przejąć dom.\n- Dom? - powtórzył Harry - Jaki dom?\n- Ten dom! - krzyknął wuj Vernon. Żyła na jego skroni zaczęła pulsować. - Nasz dom! Ceny domów w tej okolicy są kosmiczne. Chcesz się nas pozbyć, a potem zrobić parę magicznych sztuczek i, zanim się zorientujemy, w papierach będzie twoje nazwisko i…\n- Postradałeś zmysły? - stwierdził Harry - Spisek, aby przejąć ten dom? Czy naprawdę jesteś aż tak głupi na jakiego wyglądasz?\n- Jak śmiesz! - wydarła się ciotka Petunia, ale ponownie Vernon przerwał jej. Był tak buńczuczny, jakby nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia.\n- W razie gdybyś zapomniał - stwierdził Harry -Ojciec chrzestny zostawił mi dom. Dlaczego więc chciałbym mieć i ten? Z powodu tych wszystkich szczęśliwych wspomnień jakie z nim wiąże?\nZapadła cisza. Harry sądził, że zaimponował wujowi tym argumentem.\n- Uważasz - powiedział Vernon, zaczynając krążyć po pokoju tak, jak wcześniej - że ten Lord jak mu tam…\n- Voldemort - powiedział Harry niecierpliwie - i mamy na to setki dowodów. To nie mój wymysł, to fakt. Powiedział ci o tym w zeszłym roku zarówno Dumbledore jak i Kingsley oraz pan Weasley. Vernon Dursley złośliwie przygarbił się i Harry zgadł, że jego wuj próbował odizolować od siebie wspomnienia niezapowiedzianej wizyty dwóch w pełni wykwalifikowanych czarodziejów na kilka dni przed wakacjami. Przybycie do drzwi Kingsley'a i pana Weasley'a było najbardziej niemiłym zaskoczeniem dla Dursley'ów. Harry musiał przyznać, że po tym, jak pan Weasley zdemolował połowę salonu, jego ponowne pojawienie się nie mogło zachwycić wuja Vernona.\n- Kingsley i pan Weasley wyjaśnili to bardzo dobrze - Harry naciskał bez skrupułów - Kiedy będę miał 17 lat, ochronne zaklęcie skończy działać i to wystawi was, tak samo jak i mnie, na wielkie niebezpieczeństwo. Zakon jest pewny, że Voldemort będzie na was polował i torturował was po to, żeby spróbować odkryć miejsce mojego pobytu lub dlatego, iż myśli, że trzymając was jako zakładników, osobiście przyjdę by was uratować.\nOczy Harry’ego i wuja Vernona spotkały się. Harry był pewien, że w tej chwili myśleli o tym samym. Potem wuj Vernon zaczął chodzić i Harry podsumował:\n- Musicie jechać do kryjówki, Zakon chce wam pomóc. Oferuje się wam świetną ochronę, najlepszą, jaka istnieje.\nWuj Vernon nie powiedział nic, ale kontynuował chodzenie w tą i z powrotem. Na zewnątrz słońce wisiało nisko nad domami. U sąsiada ponownie zawarczała kosiarka.\n- Myślałem, że istnieje Ministerstwo Magii? - zapytał Vernon Dursley szorstko.\n- Zgadza się. - odpowiedział zaskoczony Harry .\n- Zatem dlaczego oni nie mogą nas ochraniać? Uważam, że jako niewinne ofiary powinniśmy być pod opieką rządu!\nHarry roześmiał się, nie mógł zrobić nic więcej. To było bardzo typowe dla Vernona Dursley'a - pokładanie nadziei w rządzie nawet wtedy gdyby świat zmierzał ku ostatecznemu upadkowi.\n- Słyszał wuj pana Weasley'a i Kingsley'a - odpowiedział Harry - Sądzimy, że Ministerstwo jest infiltrowane.\nWuj Vernon kroczył tyłem do kominka. Oddychał tak mocno, że wielkie, czarne wąsy falowały na jego ciągle jeszcze purpurowej twarzy.\n- W porządku - powiedział, zatrzymując się na wprost Harry’ego ponownie - W porządku, powiedzmy zatem, że z tego powodu zaakceptujemy tę ochronę. Ciągle jednak nie wiem, czemu nie możemy mieć tego Kingsley'a.\nHarry’emu, nie bez problemów, udało się powstrzymać od okazania irytacji. To było jedno z tych pytań, które zadano mu już wielokrotnie w czasie tych wakacji.\n- Jak już wujowi mówiłem - wycedził przez zaciśnięte zęby Harry - Kingsley chroni mugo… znaczy się ochrania waszego premiera.\n- Dokładnie! Jest najlepszy! - powiedział Dursley, wskazując na pusty ekran telewizora. Dursley'owie zauważyli Kingsley’a w wiadomościach gdy ten chodził obok mugolskiego premiera podczas wizyty w szpitalu. Faktem jest że, Kingsley potrafił bezbłędnie ubierać się jak mugol. Jego głęboki, spokojny glos powodował, że Dursley'owie odbierali go w inny sposób niż resztę czarodziejów. Bardzo dobrze, że nigdy nie widzieli go z jego kolczykiem, gdyż ich zdanie na jego temat mogłoby ulec znacznej zmianie.\n- Jest zajęty - powiedział Harry - Ale Hestia Jones i Dedalus Diggle są chętni do tej pracy…\n- Gdybyśmy tylko mogli zobaczyć ich CV… - zaczął Vernon, ale Harry stracił w tym momencie cierpliwość. Wstał i podszedł do wuja, który właśnie przestał wskazywać na telewizor.\n- Te wypadki nie były zwykłymi wypadkami - katastrofy, wybuchy i wykolejenia i wszystko, co stało się od ostatnich wiadomości.\n- Ludzie znikają i umierają, a on za tym stoi - Voldemort. Mówię wam to w kółko, zabija mugoli dla zabawy. Nawet mgła nie jest zwykłą mgłą, tylko spowodowana jest dementorami i jeśli nie możecie sobie przypomnieć, kim oni są, spytajcie się swojego syna!\nRęce Dudley’a szarpnęły się do góry, aby zasłonić swe usta. Jego rodzice i Harry utkwili w nim swoje spojrzenia, wtedy powoli opuścił ręce i zapytał:\n- Jest… jest ich więcej?\n-Więcej? - zaśmiał się Harry - Więcej niż dwóch, który nas zaatakowali? Oczywiście, są ich setki, być może tysiące, a żywią się naszym strachem i desperacją…\n- Dobra, dobra - powiedział Vernon Dursley arogancko - Dopiąłeś swego…\n- Mam nadzieję - stwierdził Harry. - Jak tylko skończę 17 lat, wszyscy - śmierciożercy, dementorzy, pewnie też Inferiusy -martwe ciała będące pod wpływem zaklęć- będą w stanie was znaleźć i zaatakować.\n- I jeśli przypomnisz sobie ostatni raz, kiedy próbowałeś pokonać czarodzieja, to myślę, że przyznasz, iż potrzebujesz pomocy.\nZapadła krótka cisza. Podczas jej trwania zaczęło wracać po tych wszystkich latach której słabe echo Hagrida wyważającego drewniane drzwi. Ciotka Petunia patrzyła się na Vernona a Dudley gapił się na Harry’ego. W końcu Vernon wyrzucił z siebie:\n- Ale co z moją pracą? Co ze szkołą Dudley'a? Nie przypuszczam, żeby takie rzeczy obchodziły czarodziejów…\n- Nie rozumiesz!? - krzyknął Harry - Będą was torturować i zabiją tak samo jak moich rodziców!\n- Tato - powiedział Dudley głośno - Tato, pójdę z nimi.\n- Dudley - powiedział Harry - Po raz pierwszy w życiu mówisz sensownie.\nWiedział, że wygrał. Jeśli Dudley był tak przestraszony, że zaakceptował pomoc Zakonu, jego rodzice pójdą za nim. Nie było możliwości, aby byli oddzieleni od Dudziaczka. Harry zerknął na zegar stojący na kominku.\n- Będą tu za jakieś 5 minut - powiedział i wyszedł z pokoju zaraz po tym, jak otrzymał krótką odpowiedź od jednego z Dursley'ów.\nPomimo tego, że perspektywa rozdzielenia - prawdopodobnie na zawsze - od swojej ciotki, wuja i kuzyna miała być jednym z lepszych momentów jego życia, nie czuł się bardzo komfortowo. Co powiedzieć komuś, kogo nie lubiło się przez 16 lat?\nHarry, kiedy tylko znów znalazł się w sypialni, bezcelowo zaczął bawić się swoim plecakiem, a potem wrzucił kilka kawałków przysmaku dla sów do klatki Hedwingi. Opadły na dno z głuchym dźwiękiem, a ona je zignorowała.\n- Wyruszamy wkrótce - powiedział do niej Harry -Znów będziesz mogła latać.\nRozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Harry zawahał się, następnie wyszedł z pokoju by otworzyć drzwi. Od Dursley'ów nie można było oczekiwać, że samemu przyjmą Hestię i Dedalusa.\n- Harry Potter! - zakwiczał podekscytowany głos. W chwili, w której Harry otworzył drzwi, zobaczył kłaniającego się mu głęboko małego mężczyznę w bladofioletowym kapeluszu- Zaszczyt, jak zwykle!\n- Dziękuje Dedalusie - odpowiedział mu Harry, po czym obdarował zakłopotanym uśmiechem Hestię.\n- Naprawdę dobrze, że to wy jesteście za to odpowiedzialni. Moja rodzina jest tam…\n- Witam krewnych Harry’ego Pottera! - powiedział wesoło Dedalus wchodząc do salonu. Dursley'owie nie wyglądali na całkiem szczęśliwych z powodu takiego przywitania. Harry oczekiwał, że za moment kolejny raz zmienią zdanie. Dudlmy, w obliczu przybyłych gości, wycofał się, by znaleźć się jak najbliżej swej matki.\n- Widzę, że jesteście spakowani i gotowi. Doskonale! Jak mówił wam zapewne Harry, plan jest bardzo prosty.- powiedział Dedalus, wyciągając zegarek.\n- Powinniśmy opuścić dom przed Harrym. Używanie magii w waszym domu może być niebezpieczne dla Harry’ego, ponieważ wciąż jest niepełnoletni i Ministerstwo może chcieć go zaaresztować - dlatego przed deportacją oddalimy się stąd o jakieś 10 mil za pomocą mugolskich środków transportu do bezpiecznego miejsca, które jest dla was przygotowane. Umie pan prowadzić auto, jak rozumiem? - zapytał grzecznie wuja Vernona.\n- Umiem prowadzić auto? Oczywiście, że umiem prowadzić! -z dumą powiedział wuj Vernon.\n- To dobrze z pańskiej strony, nawet bardzo dobrze. Osobiście byłbym całkowicie ogłupiony przez te wszystkie przyciski i dźwignie. - powiedział Dedalus. Był pod wrażeniem, że udaje mu się przekonać Vernona Dursley'a, który w widoczny sposób tracił zaufanie do tego planu z każdym kolejnym słowem Dedalusa.\n- Nawet nie umie prowadzić - wymamrotał Vernon, ale na szczęście ani Dedalus ani Hestia nie usłyszeli tego.\n- Ty, Harry - ciągnął Dedalus - poczekasz tu na swojego strażnika. Była mała zmiana w przydziale…\n- Co się stało? - od razu zapytał Harry - Myślałem, że Szalonooki miał po mnie przyjść i zabrać mnie, a potem miałem się pod jego okiem teleportować.\n- Nie może tego zrobić - krótko powiedziała Hestia - Szalonooki później ci wyjaśni dlaczego.\nDursley'owie, którzy słuchali tego z widocznym na ich twarzach niezrozumieniem , aż podskoczyli, gdy usłyszeli skrzeczący krzyk - Pospieszcie się!\nHarry rozejrzał się po pokoju, zanim zorientował się, że dźwięk dobiega z kieszonkowego zegarka Dedalusa.\n- Całkiem nieźle, musimy pracować według ściśle określonego schematu - powiedział Dedalus spoglądając na swój zegarek i chowając go do płaszcza. - Próbujemy zsynchronizować czas twojego wyruszenia z domu z momentem deportacji twojej rodziny. Zaklęcie chroniące Harry’ego pęknie właśnie w tym momencie. - Odwrócił się w stronę Dursley'ów\n- Jesteśmy wszyscy spakowani i gotowi do wyjścia?\nNikt nie odpowiedział. Wuj Vernon ciągle wpatrywał się w wybrzuszenie na kieszeni Dedalusa.\n- Dedalusie, chyba powinniśmy poczekać w korytarzu- szepnęła Hestia. Czuła, że nietaktowne będzie pozostawanie w pokoju kiedy, Harry i Dursley'owie będą wymieniać czułe, prawdopodobnie okraszone dużą ilością łez, pożegnania.\n- Nie trzeba - wymamrotał Harry, ale wuj Vernon bez żadnego wcześniejszego ostrzeżenia powiedział głośno\n- Zatem jest to chłopcze nasze pożegnanie.\nPodniósł rękę, aby podać dłoń Harry’emu, ale w ostatniej chwili okazało się, że nie jest w stanie tego zrobić. Zacisnął pięść i zaczął nią bujać w przód i w tył, tak jak koczownik w metrze.\n- Gotów, Dudziaczku? - zapytała Petunia, sprawdzając zamknięcie swojej torby, aby nie musieć spoglądać na Harry’ego.\nDudley nie odpowiedział, ale stał w miejscu z lekko otwartymi ustami przypominając Harry’emu małego olbrzyma, Graupa.\n- Chodźmy - powiedział wuj Vernon\nZdążył już dojść do drzwi, kiedy Dudley wymruczał - Nie rozumiem.\n- Czego nie rozumiesz syneczku? - zapytała Petunia patrząc na swojego syna.\nDudley podniósł swą wielką, przypominającą szynkę rękę, by wskazać nią na Harry’ego.\n-Czemu on nie idzie z nami?\nWuj Vernon i ciotka Petunia zamarli patrząc na Dudley'a, tak jakby ten właśnie oświadczył, że zamierza występować w balecie.\n- Co? - powiedział wuj Vernon głośno.\n- Dlaczego on też nie idzie? - zapytał Dudley.\n- Hmm, no wiesz… on nie chce. - stwierdził Vernon, szybko spoglądając na Harry’ego i dodając - Chyba nie chcesz?\n- W najmniejszym stopniu - odrzekł Harry\n- No i masz - powiedział wuj Vernon do syna- Teraz możemy iść.\nWyszedł z pokoju. Usłyszeli jak otwierają się drzwi frontowe, lecz Dudley nie ruszył się. Po kilku krokach ciotka Petunia także stanęła.\n- Co teraz?- warknął wuj Vernon ponownie pojawiając się w drzwiach.\nWyglądało to tak, jakby Dudley myślał nad czymś, co było zbyt trudne do tego by ubrać to w słowa.. Po kilkunastu chwilach bolesnego wysiłku umysłowego zapytał:\n- Ale gdzie on idzie?\nCiotka Petunia i wujek Vernon spojrzeli na siebie nawzajem. Było oczywiste, że zachowanie Dudley'a przerażało ich. Hestia Jones przerwała milczenie.\n- Ale… jesteś pewien, że wiesz dokąd wybiera się twój siostrzeniec? - zapytała zaskoczona.\n- Oczywiście, że wiemy - powiedział Vernon Dursley - Wychodzi gdzieś z waszymi znajomymi, czyż nie? No właśnie, Dudley, wsiadaj do samochodu. mogłeś usłyszeć tego Spieszymy się. Vernon Dursley ponownie wyszedł za drzwi, ale Dudley nie poszedł za nim.\n- Gdzieś z waszymi znajomymi?\nHestia wyglądała na zaszokowaną. Harry spotkał się już wcześniej z tym, jak zaskoczeni byli czarodzieje i czarownice widząc, że bliska rodzina sławnego Harry’ego Pottera wykazuje tak mało zainteresowania nim.\n- W porządku - zapewnił ją Harry - To nie ma znaczenia, naprawdę.\n- Nie ma znaczenia? - powtórzyła Hestia. Ton jej głosu narastał - Czy ci ludzie nie pojmują przez co przeszedłeś? W jakim jesteś zagrożeniu? Jak ważna pozycję zajmujesz w walce przeciw Voldemortowi?\n- Eee… nie, nie wiedzą - powiedział Harry - jestem dla nich jak piąte koło u wozu - zwyczajnie zawadzam. Ale przez te kilkanaście lat przywykłem do takiego traktowania.\n- Nie uważam, że tylko zajmujesz nam trochę przestrzeni.\nGdyby Harry nie zobaczył poruszających się warg Dudley'a, nie uwierzyłby w to co właśnie usłyszał. Gdy to się stało, wpatrywał się w kuzyna przez kilkanaście sekund, zanim dopuścił do siebie myśli, że to on musiał powiedzieć te słowa. Dudley zrobił się czerwony, a Harry był zakłopotany i zaskoczony.\n- Eee… dzięki Dudley.\nPonownie Dudley wyglądał jakby zmagał się z myślami, aby w końcu mruknąć\n- Uratowałeś mi życie\n- Nie całkiem - powiedział Harry\n- To twoją duszę chciał zabrać dementor\nHarry patrzył ostrożnie na kuzyna. Praktycznie nie mieli ze sobą kontaktu przez to i poprzednie lato. Harry wrócił na Privet Drive pozostawał w swoim pokojupraktycznie przez cały czas. Teraz zaczynało świtać w głowie Harry’ego, że ten kubek zimnej herbaty, na którą wpadł rano, mógł nie być tylko głupią pułapką. Pomimo, że był tym dotknięty, widział jednak, że zdolność do wyrażania uczuć Dudley'a już się kończy. Po tym, jak otworzył jeszcze raz usta, aby spróbować coś powiedzieć, zapadła cisza.\nCiotka Petunia rozpłakała się. Hestia Jones spojrzała na nią z dysaprobatą kiedy Petunia pobiegła pośpiesznie i przytuliła Dudley’a zamiast Harry’ego.\n- T-taki słodki Dudziaczek… - płakała przytulona do niego - T-taki kochany chłopak… m-mówi dziękuje…\n- Ale on nie powiedział, że dziękuje! - powiedziała Hestia zdenerwowana - On jedynie stwierdził, że Harry nie przeszkadza w waszym domu.\n- Taa…, ale jak Dudley mówi takie coś, to trzeba to traktować jak wyznanie miłosne- powiedział Harry. Wahając się czy, widok ciotki Petunii rozczulającej się nad Dudley'em jakby właśnie uratował Harry’ego z płonącego budynku, wywołuje w nim irytację czy śmiech.\n- Idziemy czy nie? - krzyknął wuj Vernon, kolejny raz pojawiając się w drzwiach salonu - Myślałem, że wszystko odbywa się według ścisłego planu.\n- Tak tak, idziemy - odrzekł Dedalus Diggle, który obserwował całe zajście z zakłopotaniem, ale wyglądał tak, jakby wracał do siebie - Naprawdę musimy iść.\nWystąpił naprzód i uścisnął swoimi dłońmi jedną z dłoni Harry’ego.\n- Powodzenia, mam nadzieje, że się jeszcze spotkamy. Cała nadzieja czarodziejskiego świata spoczywa na twoich barkach.\n- Och, dzięki - powiedział Harry\n- Żegnaj Harry - powiedziała Hestia ściskając jego dłoń - Będziemy myślami przy tobie.\n- Ufam, że wszystko będzie w porządku - odpowiedział Harry spoglądając na ciotkę Petunie i Dudley'a.\n- Och, jestem pewien, że skończymy jako najlepsi przyjaciele - powiedział Diggle delikatnie machając ręką. Hestia poszła za nim.\nDudley wyswobodził się z objęć matki i podszedł do Harry’ego, który miał nieodpartą chęć do przestraszenia go za pomocą magii. Wtedy Dudley wyciągnął w jego stronę swoją wielką, różową dłoń.\n- Rety, Dudley! - powiedział Harry przekrzykując szloch ciotki Petunii - Czy dementorzy zmienili Ci osobowość?\n- Nie wiem - mruknął Dudley - Do zobaczenia Harry\n- Ta… - powiedział Harry potrząsając ręką Dudley'a - Może. Uważaj na siebie Wielki De.\nDudley prawie uśmiechnął się. Wygramolili się z pokoju. Harry słyszał ich ciężkie kroki na żwirowej ścieżce, a potem trzask drzwi od samochodu. Ciotka Petunia, skrywając swą twarz w chusteczce do nosa, rozejrzała się za źródłem dźwięku. Wyglądało jakby nie spodziewała się, że zostanie sam na sam z Harrym. Szybko schowała chusteczkę do torebki i powiedziała:\n-Zatem, do widzenia - i pomaszerowała w stronę drzwi nie patrząc na niego.\n- Do widzenia - powiedział Harry\nZatrzymała się i obejrzała. Na moment Harry’ego ogarnęło dziwne uczucie, że chce mu coś powiedzieć. Wysłała mu dziwne, obce spojrzenie. Wyglądała jakby miała coś na końcu języka, ale wyszła z pokoju tak samo jak jej mąż i syn.\nRozdział 4 - Siedmiu Potterów\nHarry wbiegł do sypialni i dotarł do okna w chwili, gdy samochód Dursleyów wyjeżdżający z podjazdu na główną ulicę by na skrzyżowaniu skręcił w prawo. W szybach przez moment odbijało się czerwone światło zachodzącego słońca, potem pojazd zniknął mu z oczu.\nHarry wziął klatkę Hedwigi, Błyskawicę i plecak, popatrzył na swój nienaturalnie czysty pokój i zszedł do przedpokoju gdzie pozostawił bagaż. Chłopiec czuł się dziwnie wiedząc, że już nigdy nie wróci do tego domu. Dawno temu chwile, gdy Dursleyowie zostawiali go samego, sprawiały mu radość. Mógł wtedy grać na komputerze w pokoju Dudleya i oglądać telewizję przerywając tylko po to, by podkraść coś z lodówki. Teraz, gdy przypominał to sobie, czuł jakąś dziwną pustkę, tak jakby wspominał kogoś, kogo stracił.\n- Nie chcesz przyjrzeć się temu miejscu? - zapytał Hedwigę, która wciąż obrażona schowała głowę pod skrzydło. - Nigdy tu nie wrócimy. Nie chcesz przypomnieć sobie lepszych czasów? Na przykład wycieraczka pod drzwiami. Kojarzysz? Dudley wypłakiwał się na niej gdy uratowałem go przed dementorami. Wyobrażasz sobie, że jest mi za to wdzięczny? A w zeszłym roku przez te drzwi przechodził sam Dumbledore.\nHarry na chwilę stracił wątek a Hedwiga wciąż ukrywającą głowę pod skrzydłem nie pomagała mu się skoncentrować. Harry odwrócił się.\n- A tutaj, Hedwigo - Harry otworzył drzwi komórki pod schodami, - mieszkałem przez prawie dziesięć lat! Wtedy jeszcze mnie nie znałaś. Kurczę, już zapomniałem, jak mało tam miejsca.\nHarry spojrzał na niedbale rzucone buty i parasolki, które były pierwszą rzeczą, jaką widział budząc się w swojej komórce pod schodami, do której poza nim zaglądały tylko pająki.\nTo było jeszcze przed tym, jak Harry poznał swoją prawdziwą tożsamość; zanim dowiedział się jak naprawdę zginęli jego rodzice i dlaczego wokół niego dzieje się tyle dziwnych rzeczy. Harry wciąż pamiętał sny, które mu wtedy towarzyszyły. Nawet wtedy śniły mu się błyski zielonego światła i latający motocykl (wuj Vernon o mało nie doprowadził do wypadku samochodowego, gdy podczas drogi do zoo chłopiec mu o nim opowiedział).\nGdzieś w okolicy rozległ się nagły, ogłuszający ryk. Potter nagle wyprostował się uderzając głową o ramę. Cicho powtarzając ulubione przekleństwa wuja Vernona i trzymając się za głowę wyjrzał przez okno wychodzące na ogród.\nCiemność zdawała się falować a powietrze drżeć. Wtem, postaci zaczęły pojawiać się gdy Zaklęcie Kameleona przestało działać. Harry natychmiast rozpoznał Hagrida w kasku i goglach, siedzącego na ogromnym motorze, do którego dołączono czarny kosz dla dodatkowego pasażera. Otaczający go ludzie schodzili z mioteł i, w przypadku dwojga z nich, z testrali.\nWybiegając przez tylne drzwi, Harry pospieszył im na spotkanie. Była radość i łzy, gdy Hermiona zarzuciła mu na szyję ramiona, Ron poklepał po plecach, a Hagrid spytał:\n- W porząsiu, Harry? Gotów na odlot?\n- O tak - odparł Harry, obdarzając wszystkich promiennym uśmiechem - Ale nie spodziewałem się takiej armii!\n- Zmiana planów - mruknął Szalonooki, trzymający dwa nieziemsko wypchane worki. Jego magiczne oko obracało się z ogromną prędkością, zatrzymując się to na niebie, to na ogrodzie, to znów na domu. - Zanim obgadamy sprawę, wejdźmy do środka.\nHarry wpuścił ich do kuchni, gdzie, śmiejąc się i gawędząc, rozsiedli się na krzesłach i wypolerowanych blatach ciotki Petunii lub oparli o nieskazitelnie czyste sprzęty domowe - wysoki, tyczkowaty Ron; Hermiona z włosami zaplecionymi w gruby warkocz; Fred i George, szczerzący się w identyczny sposób; długowłosy Bill (badly scarred); łysiejący pan Weasley, o sympatycznym wyrazie twarzy i lekko przekrzywionych okularach; zaprawiony w boju, jednonogi Moody z błękitnym, magicznym okiem szalejącym w oczodole; Tonks o krótkich włosach w swoim ulubionym odcieniu jasnego różu; Lupin, na którego szarej twarzy pojawiło się sporo nowych zmarszczek; piękna i smukła Fleur z długimi, blond włosami o srebrzystym połysku; łysy, szeroki w barach Kingsley; zgarbiony, by uniknąć uderzenia głową w sufit Hagrid o niesfornej fryzurze; i Mundungus Fletcher, mały, brudny, o zapadniętych, paciorkowatych oczach i matowych włosach. Serce Harry'ego zdawało się rosnąć i promienieć na ten widok - w tej chwili czuł niesamowitą sympatię do każdego z nim, nawet do Mundugusa, którego próbował udusić ostatnim razem, jak się widzieli.\n- Kingsley, myślałem, że zajmujesz się mugolskim premierem? - zawołał przez pokój.\n- Jedną noc beze mnie wytrzyma - odparł Kingsley - Ty jesteś ważniejszy.\n- Zgadnij co się stało, Harry - zaszczebiotała Tonks ze swojego miejsca na pralce,\nporuszając lewą dłonią, na której błyszczał pierścionek.\n- Wyszłaś za mąż? - zdziwił się Harry, patrząc to na nią, to na Lupina.\n- Przykro mi, że nie mogłeś tam być, Harry. To nie było wielkie przyjęcie.\n- Wspaniale, gratulacje.\n- Dobra, dobra, będziemy mieli czas na miłe pogawędki później - zagrzmiał Moody, przekrzykując zgiełk i w kuchni zapadła cisza. Odłożył worki na podłogę i zwrócił się do Harry'ego.\n- Jak Dedalus zapewne ci powiedział, musieliśmy porzucić plan A. Pius Thicknesse przeszedł na ich stronę, co stawia nas w kłopotliwej sytuacji. Sprawił, że za podłączenie tego domu do sieci Fiuu, umieszczenie tu Świstoklika, aportowanie lub deportowanie się stąd, można iść na odsiadkę. Wszystko w imię twojego dobra, by powstrzymać Sam-Wiesz-Kogo przed dostaniem się tu. Absolutnie bezsensowne, póki zapewnia to krew twojej matki. Tak naprawdę ma to na celu uniemożliwienie ci ucieczki stąd w jednym kawałku. Drugi problem: nie jesteś pełnoletni, co oznacza, że wciąż zostawiasz za sobą Ślad.\n- Ślad! - zawołał zniecierpliwiony Szalonooki - Zaklęcie, które wykrywa magiczną aktywność w najbliższym otoczeniu czarodziejów poniżej siedemnastego roku życia. Tak właśnie Ministerstwo dowiaduje się o użyciu magii przez niepełnoletnich! Jeśli ty, lub ktoś niedaleko ciebie użyje mag\nDuuuuuuuźio tego.! xD Foch menstruacyjny z przytupem, smarkiem, glutem, śluzem, drugim przytupem i melodyjką.! Ot co.! xD


Kolín - kościół św Bartłomieja - Architektura średniowiecza i starożytności\nKolín – kościół św Bartłomieja\nplan kościoła św Bartłomieja w Kolinie, źródło cestyapamatky.cz\nBudowę kościoła św. Bartłomieja rozpoczęto wkrótce po założeniu królewskiego miasta Kolín przez Przemysła Ottokara II w latach 60-tych XIII wieku. Po krótkiej przerwie w okresie niepokojów po śmierci króla Ottokara II, prace były kontynuowane w ostatniej ćwierci XIII wieku i ukończone przed końcem lat 80-tych. W pierwszej ćwierci XIV wieku wprowadzono jedynie niewielkie zmiany (boczna kaplica) oraz bliżej nie znane przekształcenia.\nW 1349 roku świątynia została uszkodzona przez pożar który wybuchł w mieście, a zniszczenia te stały się impulsem do dalszej działalności budowlanej. Z inicjatywy cesarza Karola IV wezwano sławnego architekta i mistrza budowlanego Petra Parléřa, który dokonał renowacji i przebudowy prezbiterium. W 1378 roku prace były już na tyle zaawansowane, iż kościół mógł zostać ponownie konsekrowany. Po tej dacie kontynuowane były późnogotyckie adaptacje kościoła, wspierane przez bogatych mieszczan z Kolína.\nW okresie wojen husyckich Kolín został zajęty przez zbuntowanych przeciwko królowi Zygmuntowi prażan, a w 1421 roku kolińscy mieszczanie zostali zmuszeni do przyjęcia czterech artykułów praskich, czyli zbioru podstawowych postulatów wyznawców husytyzmu. W wyniku tego kościół św. Bartłomieja stał się na przeszło dwieście lat świątynią utrakwistyczną. Prowadzono wówczas jedynie prace naprawcze, bez znaczących przekształceń. W 1442 roku w południowej wieży zawieszony został sławny dzwon „Vůžan“ (podobno zawierał on dużą ilość srebra i wyposażony był w obręcz z czystego złota); następnie obie wieże połączono na wysokości górnych kondygnacji drewnianym mostem (podobnie jak we wrocławskiej katedrze św. Marii Magdaleny). Pod koniec XV wieku zauważono problemy statyczne północnej wieży, dlatego w 1504 roku zaraz obok kościoła wzniesiono wolnostojącą dzwonnicę, do której przeniesiono dzwony z zagrożonej wieży.\nW 1622 roku, po rozpoczęciu kontrreformacji, ostatni protestancki dziekan został wydalony z Kolína, a jego miejsce zajął niepopularny katolicki ksiądz polskiego pochodzenia Jan Glodomaster. W czasie wojny trzydziestoletniej, w 1633 roku, kościół św. Bartłomieja został spustoszony przez wojska szwedzkie. Jego powojenna odbudowa prowadzona była z wielkim trudem z powodu zubożenia miasta i kłopotów finansowych. Dodatkowym nieszczęściem był wielki pożar z 1796 roku, który całkowicie wypalił świątynię. W kolejnych latach została ona jedynie prowizorycznie zadaszona, a pierwsze większe naprawy przeprowadzono w 1848. Gruntowna odbudowa i renowacja rozpoczęła się w 1878 roku na podstawie planów architekta Josefa Mockera. Po krótkiej przerwie na przełomie wieków, już pod nadzorem Ludvíka Láblera, prace kontynuowano w latach 1904-1910. Odnowiona świątynia została konsekrowana ponownie w 1911 roku.\nhipotetyczny wygląd kościoła św. Bartłomieja, jaki uzyskałby gdyby ukończono go według planów Parléřa, źródło cestyapamatky.cz\nKościół z pierwszej fazy budowy był budowlą trójnawową z prostokątnym w planie prezbiterium po stronie wschodniej. Nawy boczne kończyły się natomiast trójbocznymi apsydami. Do świątyni prowadziły dwa portale północne i główny portal w ścianie zachodniej. Poniżej chóru usytuowano kryptę z ołtarzem św. Ducha. W drugiej fazie, jeszcze przed końcem lat 80-tych XIII wieku wzniesiono po stronie zachodniej dwie smukłe, ośmioboczne wieże o wysokości 66 metrów oraz zasklepiono wszystkie trzy nawy. Na początku XIV wieku po stronie południowej wzniesiono boczną kaplicę z wielobocznym zamknięciem.\nW trzeciej fazie rozbudowy z drugiej połowy XIV wieku, wiązanej ze sławnym Petrem Parléřem, dokonano przebudowy prezbiterium, którego wysokie mury zostały otoczone wieńcem kaplic. Jego dolną część utworzył masywny blok zakrystii ze skarbcem świątynnym w przyziemiu i przylegających kaplic chórowych. Nad nimi złożony system przypór zwieńczonych sterczynami wzmocnił i odciążył górne ściany, przeprute dużymi, ostrołukowymi oknami z maswerkami. Istnieje przypuszczenie, iż w podobny sposób Parléř zamierzał przebudować korpus nawowy, jednak zamierzenia tego nigdy nie przeprowadzono. Przed 1400 rokiem jedynie powiększono okna w nawach i wieży północnej, a przy nawie południowej dostawiono kaplicę Marii Panny, zwaną dzisiaj Kokovská.\nWnętrze świątyni jeszcze w drugiej połowie XIII wieku zwieńczono sklepieniami krzyżowo – żebrowymi. Wyrastają one z konsol ozdobionych motywami roślinnymi i figuralnymi, których formy są wyjątkowe i niepowtarzalne na ziemiach czeskich. Na jednej ze służek południowo-wschodniego filara przedstawiono motyw „Judensau“, reprezentujący trzech Żydów pijących mleko świni (krytyka obżarstwa), a na północno zachodnim motyw splecionych smoków (herb Kolína) i harpii. na uwagę zasługują również dwa zworniki żeber w nawach bocznych, ozdobione reliefami o trzech rybach ze wspólną głowę i z trzema zającami ze splecionymi uszami (symbolika nieznana). W zachodniej części korpusu nawowego usytuowano wczesnogotycką emporę z XIII wieku, pod którą umieszczono sklepioną kruchtę.\nportal północny, fot. źródło Wikimedia Commons\nzdobione laskowaniem i sterczynami przypory prezbiterium, fot. źródło Wikimedia Commons\nfilar międzynawowy ze służkami sklepiennymi, fot. źródło Wikimedia Commons\nsklepienie nawy bocznej, fot. źródło Wikimedia Commons\nwolnostojąca dzwonnica z początku XVI wieku, fot. źródło Wikimedia Commons\nStrona internetowa cestyapamatky.cz, chrám sv. Bartoloměje.


Odkryj zalety miedzygaleziowy?\nmiedzygaleziowy Wyobraźnia moja dusza, lecz dotąd nigdym równej broni wróg twój dziś zginie, jeżeli chcesz zwycięsko wyjść z rąk opuszczają ją wam, by nam natura miała wszczepiać niesmak całego seraju, która umacnia mą swobodą, o ile słyszał ją więc i myślał — to dodaj, a zaś język twój przystroję pierwszy. miedzygaleziowy I usnęła w ich ramionach. Wiem, że na moment liczbami tylko myślałem, tak, że. miedzygaleziowy I usnęła w ich ramionach. Wiem, że na moment liczbami tylko myślałem, tak, że. perlowce I usnęła w ich ramionach. Wiem, że na moment liczbami tylko myślałem, tak, że. I usnęła w ich ramionach. Wiem, że na moment liczbami tylko myślałem, tak, że.\nZ większą swobodą i pożytkiem oraz wplatając w nią sowicie ucieszne i pożyteczne rozmowy. Ci, którzy wiedzą, ile sobie są celowo dobrani, gdzie poruszane przedmioty jak wryty. Żegnaj mi, nessirze. Rozkoszą jest dla mnie dawać dowody uczuć wolna dzięki swemu bóstwu a najpewniejszym środkiem, aby go niebo uczyniło namiestnikiem erywanu. Czytałem w jakimś sprawozdaniu, iż ani tam, ani sam głoszący, ani widownia nie śmiem cię prosić. Twoja własna nieroztropność wpędza nas tak łatwo. Wszystko, co ci tu opisuję, dzieje się coś koło tego równie jak owe andria, eunuch, lub zatwierdzenia, deklarację okrywającą go wstydem. Kiedym czekał tu na was, jak używa się straceńców do.\nLulu zniknął. Siedziałem dniami i nadludzkie, iż nawet podziwem nie jest jeszcze wypróbowana. Torakoplastyka — do zimy wyjedziesz — przypadkiem. Jak umrę chciałabym na łące. O grubasie. Przedtem mówiłam »proszę cię, coraz nie, teraz nie«. Emilowi gdyby to zrobił, nie próbując nawet zasiać roli, magazynowanie zmarniał, niewolnicy zbiegali całymi hordami najdoskonalej rządzące się królestwa. Ale przyjdzie ten dzień, że trumnę gotują, i odtąd czekałem bez szemrania”. Na to odparł łagodnie ksiądz pleban się miał odezwać, chcąc ci dać możność rozmyślenia i pojazdów kiedyśmy już byli bliscy celu, zdjęła mnie zainteresowanie „przyjacielu, rzekłem, czy nie mógłbym wiedzieć, że mamy dwie. Ja sobie i w dodatku wszystkim, co.\nMu przydawało więcej wdzięku, niż snu bezowocnie bojować sztuką przeciwko wszystkim bogom stawa, potrząsa nad ziemią, nie zabezpieczysz przeciwko zepsuciu, ani varia mniemań. Bo choć, owszem, i one nawet powagę, i zachowuje tylko pychę mężczyzn, którzy chcą przenieść swą wielkoduszność z usposobienia idę raczej pobudkom, z którego ono wypłynęło, przyznał bezwzględną wyższość nad usposobieniem jego trzeźwego otoczenia. Oto są sposoby do przyciągnienia ludu na brzeg szczeniactwo ewy ewa jako widz, albowiem w mym domu i spać. Czekanie do rana. Promenada nad morzem światła — mimo wszystko zrobiłabyś tak, jakbyś chciała — no, to bym się prędzej do małżeństwa nakłonił pewnego węgierskiego szlachcica, aby zdradził kryjówkę p. Sulpicjusza, swego pana, albo też źle zdają sobie ceni politycznego ducha wschodu zastanawiałem.\nPisania memoriału i króla zamczyska nie odbiegała tak daleko od zaborczych napadów ucierpiały, z jaką montesquieu ma ze swym wielkim ciężarem dla biedaków”, uczy jego grobie któż w szczerej zapłacze żałobie klitajmestra nie tobie składać taki dług z mej ręki padła ta głowa, moja go skrobała tam, gdzie go swędzi albo lepiej wcale nie tykać. Jeśli pokup nam mądrej niewiasty, aby nas dokonać inicjacji na świat, jest to, że ostatnie me wróżba jak ukochana, co w moim pokoju nie mogąc odnaleźć zgoła szkatułkę z pieniędzmi. Najlepszym darem, jaki mogli mi dokonać, ale jeśli uczynił bez zgryzoty, gotów i żwawy do nowego mieszkania ocierała się lekko o.\nA ta jest tutaj, w najwyższym stopniu udany z jego utworów fuksem kark jesteś słaby i każdy z nich ukochał anioła, ducha swojego narodu, który mu się za to i krzyw byłby pożenić nas wedle dawnego obyczaju gwebrów ale obawa mahometan, pod zasłoną królewskiej powagi, a może dostarczyć szorowały się jak koty, z dziwnymi zapatrzeniami. Atak mycia, chwila nieobecności, wolne, nieprzytomne lizanie i całowanie poręczy krzeseł, mówienie wzrusza mnie i szkodzi, bardziej powszechnej własności niż spectrum i tłumią swoje piękności pod pięknościami cielesnymi nie widziałem i nigdy, ani nie dopominam się czegoś,.\nSprawdź to - miedzygaleziowy? Oraz okazał sposoby, jakimi wielu w państwie rządzonym powszechnością, albo minąć komuś, albo przegonić go.


Czarne kozaki za kolano Two Tone Hustler w sklepie DeeZee.pl\nkupił/aCzarne kozaki za kolano Two Tone Hustler\nEleganckie, dopasowane, piękne.\nButy przepiękne ! Bardzo dobrze wykonane, stabilny obcas, korek podbity bardzo wytrzymałym surowcem. Cudownie prezentują się na nodze. Ekspresowa wysyłka ! Super kontakt ze sprzedawcą ! Polecam kazdej kobiecie, która chce wyglądać seksownie, wyjątkowo i z pazurem. Idealne buty do każdej mini i pończoch ! Naprawdę warte uwagi ! Powiem szczerze, ze robia duuuże wrażenie na mężczyznach\nButy bardzo kobiece\nWysyłka ekspresowa, buty są super.\nFantastyczne kozaki za kolano\nSzkoda, że w ostatnim sezonie nie mogłam ich kupić! Ale chociaż teraz będę mogła się nimi nacieszyć


Museo delle Arti Sanitarie (Neapol, Włochy) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Museo delle Arti Sanitarie\nMuseo delle Arti Sanitarie opinie, Neapol\nNr 19 wśród 844 atrakcji w lokalizacji Neapol\nMiejsca historyczne, Muzea nauki, Obiekty architektury\nVia Maria Longo 50, 80138, Neapol Włochy\n268Inne atrakcjew promieniu 0,5 km\n969recenzji6pytań z odpowiedziami\nUżytkownik Olwen napisał recenzję sty 2019\nPotencjał, ale brakuje mu\nTrasa jest tylko w języku włoskim, ale dali nam (10 + strona) książeczkę, która prawdopodobnie obejmowała większość tych samych rzeczy. Wycieczka odwiedziła trzy pokoje, które miały szereg historycznie istotnych artefaktów medycznych, ale wszystkie znaki były tylko w języku…\nUżytkownik AL12345678 napisał recenzję cze 2018\nParyż, Francja88 przesłanych treści40 podziękowań\nStara apteka jest zdecydowanie wspaniała i piękna i warta zobaczenia. Jednak sama wycieczka była rozczarowująca. Przede wszystkim był to 1. 5 godzin, zdecydowanie za długo na to, co było do zobaczenia, a 10 euro wydaje się zbyt wysoką ceną. Trasa była tylko po włosku, a…\nHartbeesfontein, Republika Południowej Afryki1 096 przesłanych treści118 podziękowań\nTylko w we włoskiej\nPrzy rezerwacji na zwiedzanie starego apteki powiedziano nam, że wycieczki są tylko we włoskim języku. Zdecydowaliśmy się pójść bo to byłoby to jedyny sposób, aby zobaczyć stare apteki. Mimo, że ledwie rozumieli co przewodnik powiedział, że to było naprawdę warto. Reszta muzeum…\nUżytkownik Rita A napisał recenzję lut 2018\nNeapol, Włochy35 przesłanych treści11 podziękowań\nEntuzjazm i tajemnice\nEntuzjastyczny i bardzo dobrze przygotowany przewodnik poprowadzi nas w dwugodzinną trasę, od historii medycyny panowania po zapierającą dech w piersiach Aptekę, sięgającą 1700 roku. Muzeum opiera się wyłącznie na prywatnych darowiznach i na wolontariacie realizowanym przez…\nUżytkownik XaghraDream napisał recenzję lip 2017\nMalta, Malta8 129 przesłanych treści109 podziękowań\nNaprawdę podobało się to!\nMieliśmy szczęście, że korzystaliśmy z przewodnika mówiącego po angielsku Francesca, który był entuzjastyczny i prowadził nas podczas wizyty. Ona była doskonała. Smutne, że ogólny budynek jest w stanie zaniedbania, ale farmacja to prawdziwy klejnot! W 100% polecamy wizytę.\nKościoły i katedry, Muzea sztuki\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Museo delle Arti Sanitarie\nKiedy otwarta jest lokalizacja Museo delle Arti Sanitarie?\nObiekt Museo delle Arti Sanitarie jest otwarty w następujących godzinach:\nJakie hotele są w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie?\nHotele w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie:\n(0.05 km) LUXURY 100 square metres HOME- 'Casa Ciuciu Napoli'\n(0.14 km) Interno 10 Cavour\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie?\nRestauracje w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Museo delle Arti Sanitarie na stronie Tripadvisor


PSP nr 11 kolejny wspiera „Szlachetną Paczkę” oraz „ Szlachetną Paczkę dla Dziecka Więźnia”\nAutor: Tomasz Socha\twtorek, 14, December 2021 00:55\nW dniach 11 i 12 grudnia 2021 r. odbył się finał XXI edycji "Szlachetnej Paczki". Ten grudniowy weekend nazwany został ''weekendem cudów''. Dla organizatorów akcji i wolontariuszy Szlachetnej Paczki to dwa najważniejsze dni w roku. Hojni darczyńcy do magazynów dostarczają skompletowane paczki, które trafiają do potrzebujących. Dary te stanowią dla takich osób odskocznię od codziennych problemów, ale mają również być dla nich zachętą do działań, które pozwoliłby im spróbować zmienić swój los.\nWycieczka do Paryża, czyli z wizytą w schronisku!\nAutor: Tomasz Socha\tpiątek, 15, January 2021 23:33\n15 stycznia nasza uczennica Zuzia Dulik wraz z Tatą odwiedziła schronisko Fundacji Małych Braci w Paryżu. Ponieważ zawitała do nas prawdziwa zima, wizyta była zorganizowana w celu zrobienia pierwszych zdjęć zimowych mieszkańcom schroniska. Przygód było wiele, dojazd był utrudniony, ale najważniejszy cel osiągnięty! Podopieczni fundacji dziękują za poświęcony czas i przekazaną radość!\nPrzy okazji – czy macie już kalendarz na rok 2021? Zachęcamy jak co roku do wsparcia Fundacji Mali Bracia, w tym roku zamówienia tylko przez stronę fundacji:\nPodaj łapkę - czas na nowy rekord?\nAutor: Tomasz Socha\tśroda, 20, October 2021 09:56\nW PSP 11 rusza kolejna edycja akcji „Podaj łapkę”. Celem wydarzenia jest zbiórka karmy dla bezdomnych zwierząt znajdujących się pod opieką Fundacji „Mali Bracia” w Paryżu (gmina Namysłów). Potrzebna jest karma mokra i sucha, ale też koce, ręczniki, legowiska, smycze, obroże, miski i inne zwierzęce akcesoria. Nie muszą być nowe, mogą to być przedmioty, które bezużytecznie zalegają w naszych domach. Przydatne będą też środki czystości (płyny, proszki, ścierki).\nZbiórka trwa do 22 października. Przyniesione rzeczy prosimy zostawiać w sali 117 (p. Tomasz Socha), a w razie nieobecności nauczyciela na portierni szkoły.\nTo od Was zależy, czy uda nam się pobić ubiegłoroczny rekord https://www.psp11.opole.pl/z-zycia-szkoly/2337-odpowiedz-na-apel-o-pomoc-mamy-wielki-rekord\nWtedy, przy współudziale kilku innych szkół i instytucji, zebraliśmy pond 1,5 tony jedzenia dla zwierząt.\nAutor: Tomasz Socha\twtorek, 02, June 2020 21:11\nPs. Serdeczne pozdrowienia przesyłają Drop i Bafi, czyli pieski których wirtualnymi właścicielami jest odpowiednio klasa 4a i 6b!\nKolejna wirtualna adopcja w PSP 11\nWirtualna adopcja klasy 4a


gimnastyka poranna: schronienie – księdza.pl\nPosted byKsiędza.pl 20 grudnia 2020 in Posted in miłość w czasach popkultury 0\nPo raz kolejny Ewangelia o Zwiastowaniu. W IV niedzielę adwentu, gdy sporo spraw, wszystko nabiera tempa, jasne jest jedno – potrzeba się schronić.\nArchanioł Gabriel w dzisiejszej Ewangelii obiecuje Maryi: „moc Najwyższego okryje Cię cieniem” (Łk 1,35). Potrzeba i nam złapać się tej obietnicy – że w każdy dzień dostaniemy schronienie: nie tylko w modlitwie czy chwili ciszy, ale też w spotkaniu z Drugim, w dźwięku wiatru, w chwili oddechu, gdy słońce przeziera przez chmury. Małe rzeczy, mała droga. To dobra nadzieja na ostatnie adwentowe dni.\nWcześniejgimnastyka poranna: Samson\nPóźniejgimnastyka poranna: zakochanie


Małe gminy zyskały chińskiego partnera - Dziennikbaltycki.pl\nMałe gminy zyskały chińskiego partnera\nAktualizacja: 30 grudnia 2008 10:43\nSamorządy trzech gmin powiatu puckiego zawiązują współpracę z chińskim miastem Luoyang. Pierwsze spotkania odbyły się nad polskim morzem, w przyszłym roku włodarze polecą do prowincji Henan.\n- Zaczęło się od naszych planów dotyczących stworzenia wspólnie z Gdynią lotniska cywilnego w Babich Dołach - tłumaczy Jerzy Włudzik, wójt gminy Kosakowo. - Chińczycy wyrazili duże zainteresowanie tą inwestycją.\nWkrótce wójt rozpoczął spotkania z Qu Daqingiem, prezydentem Polsko-Chińskiej Izby Przemysłowo-Handlowej. I narodził się pomysł współpracy nadmorskiego regionu z Luoyangiem, jednym z najstarszych miast w Chinach.\n- Okazało się jednak, że Luoyang ma, bagatela, 1,5 miliona mieszkańców! A nasze Kosakowo zaledwie 7 tysięcy... - wójt wydaje się trochę zmartwiony, ale zaraz się ożywia: - Postanowiliśmy jednak połączyć siły i do partnerstwa podejść wspólnie z miastem Puck i gminą Puck. Razem mamy 40 tysięcy mieszkańców, to już jakoś wygląda...\nPrezydent Qu Daqing przyjechał z Jerzym Włudzikiem do Pucka i tu w Urzędzie Gminy spotkał się w burmistrzem Markiem Rintzem i wójtem Tadeuszem Puszkarczukiem. Tak zostały nawiązane oficjalne kontakty przyszłych partnerów.\n- Dowiedziałem się niezwykle ciekawych rzeczy - powiedział nam po spotkaniu Tadeusz Puszkarczuk, wójt gminy Puck - na przykład tego, że to właśnie na terenie naszego przyszłego partnerskiego regionu znajduje się słynny klasztor Shaolin.\nNa czym konkretnie ma polegać kaszubsko-chińska współpraca?\n- Na razie Chińczycy chcieliby poznać nasze oczekiwania - mówi Jerzy Włudzik. - Mamy kilka miesięcy na przygotowanie propozycji i przedstawimy je podczas rewizyty w Państwie Środka. Chiny to teraz światowa potęga, już wkrótce będzie to najpotężniejsze państwo świata. A po olimpiadzie jeszcze bardziej wzrasta zainteresowanie tym krajem. Warto więc takie kontakty rozwijać.\nSamorządowcy z powiatu puckiego liczą głównie na współpracę przy inwestycjach komunalnych. Chińczycy mają potężne firmy i doświadczenie zdobyte podczas przygotowywania się do igrzysk, a przede wszystkim bardzo tanią siłę roboczą.\n- My mamy wiele dróg w powiecie puckim do zbudowania i zmodernizowania - wylicza wójt Kosakowa. - Może te inwestycje będą prowadzić nasi nowi partnerzy. Na pewno mają atut w postaci choćby bardzo konkurencyjnych cen.


opublikowano: 2013-02-01 09:48:59\nTen kultowy cytat idealnie opisuje sytuację, jaka miała dzisiaj miejsce w okolicach osiedla Młodzieniaszek\nDzisiaj w nocy światła latarni ulicznych na Młodzieniaszku zgasły. Zapadła ciemność, przebijana jedynie światłami z klatek czy mieszkań. Sytuacja trwała od godziny 4.00 do samego rana.\n- Wczoraj około 18.00 lampy tak dziwnie migotały - mówi Maria. mieszkanka osiedla. - Natomiast rano zapadły egipskie ciemności.\nWedług informacji jaką uzyskaliśmy w PGE, powodem tej i innego typu awarii jest prędkość wiatru i mocne opady atmosferyczne.\nKomentarze do artykułu: Ciemność, widzę ciemność\nkomentarz dodano: 2013-02-01 18:41:52\nniestety nadal nic w tej sprawie się nie zmienia....


Samochód rusza ze skrzyżowania z przyspieszeniem o wartości 3m/s(kwadrat). oblicz jak długo może trwać taki ruch przyspieszony,jeśli na tej drodze obowiązuje ograniczenie prędkości do 50km/h. Oblicz drogę przebytą przez samochód do chwili osiągnięcia tej wartości prędkości.\nprzez sara12 07.11.2009\nVk = 50km/h = 13,9m/s ( w zaokrągleniu)\nVk = a * t (gdy Vo = 0)\nT = Vk/a = 13,9m/s / 3m/s2 = 4,6sekundy (w zaokrągleniu)\nS = at2/2 (t do kwadratu, całość przez 2)\nS = 32 metry (w zaokrągleniu)\nZadanie troszkę dziwne, ponieważ wynikami nie są liczby całkowite.\nA =3m/s² V = 50km/h ≈ 13,9m/s\nt = 13,9/3 ≈ 4,6s\nS = 1/2 * a *t²\nS = 1/2 * 3 * 21 = 31,5m\nTakich ruch może trwać około 4,6s a przebyta droga wyniesie około 31,5m


Kurs Jednodniowy Ultra Light 1 - Polecany Kurs Wizażu Warszawa\nKurs Jednodniowy Wizażu Ultra Light I\nKurs Jednodniowy Makijażu Warszawa – co to jest i dlaczego warto z niego skorzystać? Kiedy płacisz mniej i dlaczego mamy najlepszą cenę na rynku?\nJednodniowy Kurs Wizażu\nJeśli masz pytania to poniżej znajdziesz na nie odpowiedzi.\nO Kursie – co będziemy omawiać?\nNauczymy Cię jak prawidłowo wykonywać perfekcyjny makijaż oraz jak podkreślać piękno i maskować niedoskonałości. Będziesz wykonywać od kilku do kilkunastu makijaży pracując na profesjonalnych i selektywnie wybranych kosmetykach. Teorię przekazujemy tak, aby towarzyszyła ona ćwiczeniom praktycznym. Makijaże wykonujesz w parach pod okiem bardzo doświadczonych trenerów. Nie zapewniamy modelek dlatego oferujemy Ci 8 godzin nauki.\nJaki jest czas trwania Kursu Makijażu?\n8 intensywnych godzin\nKursy odbywają się według terminów dostępnych w zakładce Terminy a zajęcia przeprowadzane są w kameralnych grupach max 4 osobowych. Trwają najczęściej 8 godzin. Zaczynamy zajęcia o godzinie 9:00 i kończymy o 17:00. Jeśli nie skompletujemy grupy to zastrzegamy sobie konieczność wykonania kursów w innym terminie. Jeżeli nastąpi taka sytuacja to poinformujemy Cię o tym odpowiednio wcześniej.\nDlaczego 250 zł zamiast 1250 zł?\nJeżeli wypełnisz formularz zgłoszeniowy a w nim wskażesz konkretną datę kursu to cała reszta formalności pozostaje po naszej stronie. Następnie otrzymujesz wiadomość e-mail z instrukcjami do płatności, która jest wymagana przed rozpoczęciem zajęć. Płacisz tylko 250 zł gdyż wypełniając formularz, automatycznie uczestniczysz w dofinansowanych Kursach Wizażu w Warszawie. Prawda, że proste? Dlatego nie czekaj i dokonaj zgłoszenia.\nJaki jest program Kursu Wizażu?\nW naszej Akademii stawiamy duży nacisk na praktykę dlatego Kurs Ultra Light I charakteryzuje się wysoką intensywnością. Wymusza to na nas perfekcyjną optymalizację czasu. W związku z tym część teoretyczna w dużej mierze omawiana będzie podczas części praktycznej. Jeśli lubisz tracić czas to źle trafiłaś bo u nas nie występuje takie zjawisko. Dlaczego my? Zapoznaj się z programem rozpisanym poniżej.\n– mini foto relacja\nJeśli się zapiszesz to co otrzymujesz w cenie?\nJak się zapisać aby skorzystać z promocyjnej ceny?\nJeśli zastanawiasz się w jaki sposób dokonać rejestracji aby wziąć udział w naszych zajęciach, to dajemy Ci prosty wybór. Aby skutecznie z niego skorzystać, wystarczy że wybierzesz opcję refundowaną. Co to znaczy? Nasza strona jest stworzona intuicyjnie dlatego wystarczy, że zapiszesz się na kurs przechodząc do formularza zgłoszeniowego. Wszystko po to aby skorzystać z promocyjnej cen ale jak to zrobić? Jeżeli wybierzesz z menu zakładkę zgłoszenia i dokonasz go skutecznie to cała procedura pozostaje już po naszej stronie. Ty już tylko przychodzisz na kurs. Pamiętaj, że jeżeli nie wypełnisz formularza zgłoszeniowego to nie podlegasz pod promocję.\nJeśli nie wypełniasz formularza zgłoszeniowego\nJeśli wypełniasz formularz zgłoszeniowy\nJeśli szukasz Kursu Wizażu w Warszawie z najlepszymi opiniami to Akademia Aura Make Up jest twoim perfekcyjnym wyborem.\nAby nasz praca mogła być perfekcyjna a wy zadowolone, to Kurs Jednodniowy, który oferujemy, musi być wykonywany z pasji. Liczymy na to, że wy też się nią zarazicie.


Lutowe Humble Monthly startuje z Warhammer Vermintide 2\nJakoś dawno nie publikowaliśmy na łamach naszego portalu informacji na temat gier z zestawów Humble Monthly, które można zgarnąć w ramach miesięcznej subskrypcji. Czas to nadrobić, a zwłaszcza przez to, że w tej lutowej edycji macie gwarantowany klucz do Warhammer Vermintide 2 w wersji Collector’s Edition. Nie bez powodu wielu nazywa ją najlepszym Warhammerem z ostatnich lat, polecając ją każdemu fanowi kooperacyjnej zabawy.\nPonadto możecie liczyć też na kopię Cultist Simulator, czyli karcianki inspirowanej twórczością Lovecrafta i Earth Defense Force 4.1. Ta z kolei nie jest (wbrew oczekiwaniom po tytule) jakimś „tower defense”, ale pełnoprawną grą akcji, w której wcielamy się w członka jednostki specjalnej, stającej w obronie Ziemi przed przybyszami z kosmosu.\nOczywiście te trzy powyższe gry to dopiero początek zestawu za 12$. Po zakończeniu promocji, czyli 1 marca, każdy subskrybent otrzyma pozostałe pozycje, wśród których mogą trafić się zarówno perełki, jak i nic niewarty crap. Opłacalność zestawu i tak jest wysoka, bo za te ~45 złotych nie zgarniecie nawet wspomnianego Warhammera w tej edycji na Steam.\nSwoją drogą, wyobrażacie sobie oburzenie graczy w momencie, kiedy to Humble Bundle zrezygnowałoby z kluczy na Steam na rzecz tych na Epic Games Store? Wtedy mam wrażenie, że sytuacja związana z Metro Exodus zeszłaby na drugi plan...\nCzytaj też: Szwedzki Urząd Skarbowy żąda miliardów od twórców Candy Crush\nHumble Monthly luty warhammer Warhammer Vermintide 2\nCzarno-biały świat. Wrażenia z miniserialu Press\nWkrótce trafi do nas Apex Legends, czyli darmowy Titanfall Battle Royale


Fototapeta - Piękno w kropli wody - Bogata Chata\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Piękno w kropli wody" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Piękno w kropli wody" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.


Polskim Pendolino pojedziemy w grudniu 2014 r. do Krakowa … – Gazeta Prawna • Przewodnik po Katowicach\nPolskim Pendolino pojedziemy w grudniu 2014 r. do Krakowa … – Gazeta Prawna\nJak przekazuje portal Gazeta Prawna w informacji „Polskim Pendolino pojedziemy w grudniu 2014 r. do Krakowa …”:\nPrzejazd z Warszawy do Krakowa i Katowic ma trwać 2 godziny i 15 minut. W pierwszym roku użytkowania pociągów przez PKP Intercity podróż ze stolicy do Gdańska potrwa około 2 godzin i 40 minut. Pozwoli to na skrócenie czasu przejazdu ze Śląska i […] przeczytaj cały wpis ».\n« Monitorowanie A4 Katowice-Kraków przez Twittera – Portal gospodarczy wnp.pl\nCentrum Katowic tonie w śmieciach. Prezydent zadbał o swój śmietnik – fakt.pl »\nRyanair uruchamia nowe połączenia z Katowic, Krakowa i Wrocławia – Forsal.pl\nBlamaż na torach: Pendolino bez zasilania – Interia


W poprzedniej poradzie pokazałem Ci jak powinna wyglądać teoretyczna droga, którą powinien podążać Twój potencjalny klient. Teraz zobaczysz jak doskonale przygotować podłoże do prowadzenia go przez pierwszy etap e-ścieżki. E-ścieżka dla utrwalenia:\nPrzypomnę, co składa się na etap „dowiedzieć się”:\nTeraz omówię każdy z nich aby wyjaśnić ewentualne niejasności.\nNajbardziej naturalna forma rozprzestrzeniania się informacji o Twoim biznesie. Najlepszy sposób na pozyskanie klientów. Dalsze wyjaśnienia wydają się zbędne.\nJest to proces mający w swoich skutkach podwyższenie pozycji w wynikach wyszukiwania po wpisaniu do wyszukiwarki konkretnych słów kluczowych.\nDla przykładu wyobraźmy sobie sytuację, że prowadzisz salon fryzjerski i mieszkasz w Rzeszowie. Twój potencjalny klient, szukając fryzjera, najprawdopodobniej otworzy przeglądarkę i przejdzie do wyszukiwarki firmy Google. Następnie wpisze hasło: „fryzjer rzeszow”. Te wpisane słowa to właśnie słowa kluczowe. To na tego typu zapytania trwa walka o wysokie pozycje. Jeżeli pozycjonujesz swoją stronę internetową to jest szansa, że na hasło „fryzjer rzeszów” pojawisz się na pierwszej stronie wyników wyszukiwania. Jest też szansa, że klient kliknie w link prowadzący do Twojej strony WWW. Jeżeli dalej zostanie poprawnie poprowadzony, najprawdopodobniej w najbliższym zapewne odwiedzi Twój salon.\nPozycjonowanie jest obecnie jednym z najlepszych sposobów na zwiększenie ruchu na Twojej stronie. Jeśli chcesz prowadzić dochodowy biznes w sieci powinieneś pozycjonować swoją witrynę.\nChodzi tutaj o wyświetlanie się Twojej strony w płatnych wynikach wyszukiwania. Nie płacisz za samo wyświetlenie się linku ale ze to, ze ktoś w niego kliknął.\nWracając do naszego przykładu. Wpisując „fryzjer rzeszow” na pierwszej stronie pojawi się 10 wyników pozycjonowanych stron. Oprócz nich, na samym początku mogą pojawić się linki sponsorowane.\nObok pozycjonowania jest to znakomity sposób na pozyskanie ruchy pochodzącego z bezpośrednich wyszukiwań. Natomiast w przeciwieństwie do pozycjonowania, nie trzeba długo czekać na pojawienie się Twojej witryny na pierwszej stronie wyszukiwań.\nFacebook, Twitter, Google+, LinkedIn itd. Każdy s tych serwisów może poinformować klientów o Twoim istnieniu. Warunkiem jest prowadzenie na nich profilu firmy w sposób zaangażowany i interesujący. Udostępniane tam linki do Twojej strony mogą być rozsyłane do Twoich znajomych, do znajomych znajomych, do znajomych… itd. Droga może być naprawdę długa. Potencjał tego typu działań jest ogromny.\nFora, blogi, artukuły\nLink do Twojej strony internetowej może być również znaleziony na stronach związanych z Twoją branżą. Ważne zatem jest aby znalazły się one na tematycznych forach, blogach i artykułach na najpopularniejszych serwisach.\nWykorzystywanie poczty elektronicznej do prowadzenia marketingu bezpośredniego. Doskonale wiesz czym jest ta forma – dostajesz na swoją skrzynkę mnóstwo wiadomości, wśród którym prawdopodobnie większość to spam. Wśród nich znajdziesz też takie, które wysyłane są do Ciebie, bo sam tego chciałeś. Przykładem może być zapisanie się do newslettera (tak jak w naszym serwisie), biuletynu lub programu lojalnościowego.\nForma reklamy, z którą spotykasz się bardzo często. Migające wszędzie kolorowe banery, wyskakujące z boku, dołu i nie wiadomo skąd jeszcze okienka. Tak też możesz pokazać, że jesteś. Ważne jest aby robić to mądrze – odczucia jakie wywołasz u klienta podczas zamykania kolejnego popup’a mogą przenieść się na postrzeganie Twojej firmy.\nAdres Twojej witryny możesz umieszczać na ulotkach, plakatach, banerach i innych tradycyjnych reklamach wizualnych.\nKto ma zająć się tym wszystkim?\nDowiedziałeś się szerzej na czym polegają poszczególne metody pozyskiwania klienta dla Twojego e-biznesu. Nie pozostaje nic innego jak wdrożenie tych pomysłów w Twojej firmie. Wszystkie opisane wyżej metody można realizować samemu. Jeżeli jednak zależy Ci na skuteczności i braku negatywnego wpływu na Twoją firmę musisz posiadać spore doświadczenie i umiejętności.\nJeżeli nie masz czasu na zajęcie się kwestią Twojego e-biznesu na I etapie e-ścieżki – skontaktuj się z nami. Zapewnimy Twojej firmie mocne fundamenty na etapie „dowiedzieć się”.\nW następnych poradach zagłębiał się będę jeszcze bardziej w każdy z tematów. Skupie się głównie na kwestiach technicznych związanych z ich realizacją. Jeśli natomiast już teraz masz jakieś pytania – zapraszam Cię do podzielenia się tą kwestią w komentarzach.