IPO firmy Procore Technologies, Inc.: cyfryzacja branży budowlanej - R Blog - RoboForex\nGłówny·Akcje·IPO firmy Procore Technologies, Inc.: Cyfryzacja branży budowlanej\nIPO firmy Procore Technologies, Inc.: Cyfryzacja branży budowlanej\nDziałalność Procore Technologies\nRynek i konkurenci Procore Technologies\nMocne i słabe strony Procore Technologies\nSzczegóły oferty publicznej i szacunek kapitalizacji Procore Technologies\nW XXI wieku prawie wszystkie sektory przemysłu ciężkiego aktywnie wdrażają technologie cyfrowe i każdy rozumie, że kluczowym celem tych zmian jest poprawa wydajności. Wyróżnia się jednak sektor budowlany, który nadal zatrudnia dużo pracy fizycznej.\nDodatkowo dokuczliwym problemem całej branży jest niedotrzymywanie terminów realizacji obiektów ze względu na brak współpracy z podwykonawcami. To z kolei często prowadzi do eskalacji nakładów na budowę nieruchomości mieszkaniowych i komercyjnych. Firmy budowlane odczuwają pilną potrzebę cyfryzacji procesu komunikacji z dostawcami.\nTechnologie Procore stworzył platformę SaaS do zarządzania budową obiektów o dowolnej złożoności. Oferta publiczna spółki odbędzie się 20 maja na NYSE, a jej akcje zaczną być notowane następnego dnia, pod hasłem „PCOR”Ticker. Przyjrzyjmy się modelowi biznesowemu Procore Technologies i zainteresowaniu inwestycyjnym tego emitenta.\nProcore Technologies została założona w 2003 roku i ma siedzibę w Kalifornii. Firma zatrudnia 1,911 osób na czele z założycielem i CEO Craig „Tooey” Courtemanche. Wcześniej kierował firmą doradczą pn Klatka internetowa, która świadczyła usługi eksperckie w zakresie oprogramowania. Głównymi inwestorami firmy są Kapitał ICONIQ dzięki Bessemer Venture Partners, które posiadają odpowiednio 44.3% i 14.9% udziałów.\nW budownictwie tempo wzrostu wydajności pracy kształtuje się około 30% poniżej średniej w innych sferach. To cena, jaką zapłaciliśmy za brak aktualnych narzędzi planowania i koordynacji. Według raportu z Deloittefirmy budowlane inwestują w IT o połowę mniej niż firmy z innych branż. Ponad 50% wszystkich zmian planów spowodowanych jest brakiem komunikacji z wykonawcami. Ponadto, według Departamentu Pracy Stanów Zjednoczonych, około 20% zgonów w miejscu pracy ma miejsce w branży budowlanej, dlatego sektor ten bardzo potrzebuje usprawnień z punktu widzenia zarządzania.\nBiznes Procore Technologies\nProcore Technologies stworzyło oprogramowanie chmurowe do zarządzania budynkami mieszkalnymi, komercyjnymi i specjalnymi. Produkt oferuje kompleksowe rozwiązanie wyżej wymienionych problemów, z którymi często mają do czynienia firmy budowlane. Platforma jest dostępna na smartfony, laptopy i komputery PC. Szef firmy budowlanej może wykorzystać swój gadżet do kontroli procesu budowy i negocjacji z dostawcami. Dla wygody możemy wyróżnić następujące moduły platformy:\nJakość i bezpieczeństwo procesora. Funkcja zapewniająca najwyższą jakość wykonania w najbezpieczniejszym środowisku.\nZarządzanie ofertami dla dostawców. Narzędzie, które pomaga menedżerom ofert skrócić czas realizacji dzięki jednej platformie do tworzenia pakietów ofert, znajdowania możliwie najsilniejszych ofert i przekształcania ofert w umowy o podwykonawstwo.\nZarządzanie projektami Procore. Moduł ułatwiający architektom śledzenie faz projektowania i wprowadzanie zmian w poszczególnych rysunkach.\nKoordynacja projektowania wyrobów. Narzędzie dla projektantów, które pomaga uwzględnić wszystkie zmiany w celu uniknięcia w przyszłości przeprojektowywania na życzenie klienta\nWydajność w polu Procore. Moduł dla podwykonawców, którego głównym celem jest unikanie przerw w dostawach materiałów budowlanych.\nPlanowanie kapitału Procore. Moduł przeznaczony do zarządzania firmami budowlanymi zajmującymi się planowaniem strategicznym.\nProcore Portfolio Financials. Narzędzie dla księgowych do kontroli kosztorysów budowlanych i zgodności budżetowej.\nProcore Analytics. Moduł do planowania finansowego i łączenia danych o wszystkich obiektach budowlanych w pojedyncze bazy danych.\nPlatforma firmy posiada otwarte API, co pozwala na jej integrację z oprogramowaniem konsumenckim (obsługuje 180 aplikacji), dlatego wśród klientów firmy znajdują się zarówno małe firmy budowlane, jak i duzi deweloperzy.\nW 2019 roku platforma miała 1.3 mln użytkowników. Każdy subskrybent może promować produkt firmy w nowym miejscu pracy, umożliwiając w ten sposób reklamę szeptaną. To jest powód tak pośpiesznego wzrostu bazy klientów Procore Technologies. Od 2017 do 2019 roku liczba klientów wzrosła z 4,310 do 8,506 - to względny wzrost o 97.35%. Liczba użytkowników ze średnim czekiem przekraczającym 100,000 230 USD wzrosła z 655 do 2019 w tym samym okresie. w 100 roku firma otrzymała prestiżową nagrodę Forbes Cloud 1 Pledge XNUMX% Impact.\nBiorąc pod uwagę wielkość rynku budowlanego w USA, który bardzo potrzebuje znacznego unowocześnienia cyfrowego w celu podniesienia produktywności, produkt firmy z pewnością znajdzie swoich klientów.\nWedług badań z Frost & Sullivan, docelowy rynek firmy to 9.4 miliarda dolarów. Deloitte Uważa, że do 2024 r. firmy budowlano-remontowe wydadzą nawet 1.5% wydatków na technologie informatyczne. W takim przypadku rynek docelowy może wzrosnąć do 15 miliardów%.\nProces urbanizacji nabiera tempa w krajach rozwijających się i może zwiększyć udział firmy w rynku.\nGłównymi konkurentami Procore Technologies są:\nFirma nie generuje zysku netto, dlatego skupimy się na analizie jej przychodów. Procore Technologies dostarczyło kilka sprawozdań finansowych, a formularz S-1 / A zawiera szczegółowe informacje na temat pierwszego kwartału 2021 r.\nWyniki finansowe Procore Technologies\nW ciągu ostatnich 12 miesięcy sprzedaż firmy wyniosła 421.89 mln USD. W 2020 r. Parametr ten wyniósł 400.29 mln USD, co oznacza wzrost o 38.42% w stosunku do 2019 r. W 2019 r. Przychody wyniosły 289.19 mln USD, czyli o 55.12% więcej niż w 2018 r. W rezultacie średnie tempo wzrostu przychodów wynosi 46.77%.\nW pierwszym kwartale 2021 r. Sprzedaż wyniosła 113.9 USD, co stanowi 23.4% względny wzrost w porównaniu z tym samym okresem 2020 r. Jeśli ten wskaźnik się nie zmieni, całkowity przychód do końca 2021 r. Może wynosić 520.61 mln USD.\nWI kwartale 2021 roku zysk brutto wzrósł o 24.97% w porównaniu z analogicznym okresem 2020 roku. Strata netto spadła o 26.1%. Jeśli ta dynamika będzie się utrzymywać, do końca roku ten parametr może wynosić 42.73 mln USD. Firma może stać się rentowna w ciągu najbliższych pięciu lat.\nTeraz możemy przeanalizować mocne i słabe strony Procore Technologies. Zacznijmy od pozytywnych aspektów i określmy zalety inwestowania w te akcje:\nDo 2024 roku docelowy wolumen rynkowy firmy może osiągnąć 15 miliardów dolarów.\nTempo wzrostu przychodów wzrasta o 40%.\nJego baza klientów wzrosła prawie trzykrotnie w ciągu ostatnich trzech lat.\nProdukt Procore Technologies oferuje docelowym odbiorcom kompleksowe rozwiązanie.\nSolidne zarządzanie. ICONIQ Capital ma udane IPO.\nZmniejsza się strata netto firmy.\nCzynniki ryzyka związane z inwestowaniem w Procore Technologies to:\nTempo wzrostu sprzedaży spada i jest mało prawdopodobne, aby pozostało takie samo w ciągu najbliższych 3-5 lat.\nW poprzednich rundach finansowania firma pozyskała 648.9 mln USD. Gwarantami IPO są Stifel, Nicolaus & Company, Incorporated, William Blair & Company, LLC, Piper Sandler & Co. Oppenheimer & Co. Inc., Goldman Sachs & Co. LLC, Canaccord Genuity LLC, KeyBanc Capital Markets Inc., JP Morgan Securities LLC, Barclays Capital Inc. i Jefferies LLC.\nFirma planuje zebrać 592 mln USD, sprzedając 9.5 mln akcji zwykłych po cenie 60-65 USD za akcję. Jeśli akcje zostaną sprzedane po najwyższej cenie w tym przedziale, kapitalizacja spółki może wynieść nawet 8.9 mld USD.\nPonieważ firma przynosi straty, aby ocenić wzrost akcji Procore Technologies, używamy mnożnika, wskaźnika ceny do sprzedaży (wskaźnik P / S). W momencie debiutu P / S może wynosić 17.45, podczas gdy w okresie lock-up może osiągnąć 25-35 dla twórców platformy SaaS. W takim przypadku wzrost akcji spółki może wynieść 43% (25 / 17.45 * 100%).\nMając to wszystko na uwadze, poleciłbym tę firmę do inwestycji średnioterminowych. Biorąc jednak pod uwagę obecną sytuację rynkową, rozsądnie byłoby wchodzić na tę pozycję małymi „partiami”.\nwskazówki dotyczące inwestowania IPO 2021 analiza ipo technologie procore inc


Dziennikarze na Euro tylko online. Nie będzie wywiadów - weszlo.com\nOpublikowane 23.04.2021 13:10 przez\nTo kolejny dowód na to, że zbliżające się Euro nie będzie normalne. Jak poinformował Jakub Kwiatkowski, rzecznik PZPN, konferencje na mistrzostwach będą prowadzone wyłącznie online. Dziennikarze nie będą też mieli możliwości przeprowadzania rozmów na żywo z piłkarzami.\nNie jest do dla dziennikarzy żadna nowość, bo właściwie od ponad roku pracujemy w podobnych warunkach. Wywiady przeprowadzane w formule “twarzą w twarz” są niemożliwe, nie można wejść też do mix-zony, gdzie zwykle po meczach rozmawia się z zawodnikami. Wszelakie konferencje też przeprowadza się przez internet. Albo dziennikarze wysyłają pytania do rzecznika prasowego, albo mają możliwość zadania ich przez platformę Zoom.\nPodobnie będzie na tegorocznych Mistrzostwach Europy. UEFA postanowiła, że wszystkie konferencje odbędą się online – zarówno te przedmeczowe, jak i pomeczowe. Dziennikarze nie będą mieli również możliwości spotykania się z piłkarzami. By zadać im pytania po meczach będzie trzeba łączyć się z platformą MSTeams i tam rzecznicy prasowi będą organizować wirtualne strefy mieszane.\nCiekawe czy zespół medialny Łączy Nas Piłka będzie mieć dostęp do kadry?\nIdealna sytuacja dla kopaczy. Zero straty czasu na lans w mediach i wyłączne skupienie się na grze. Jednocześnie ma to też wielki minus. Przy kompromitacji zero ścisku medialnego i szybko wszystko rozejdzie się po kościach. Tak czy tak będą największymi beneficjentami tej sytuacji.\nBiedny Michaś Pol. Nigdzie nie poleci, nie wkręci się na ambasadora, nie zje na koszt gospodarza. Nowa rzeczywistość.\nNie potrzebują, sami piękne historie wymyślą\nAle się wkurwiłem. Miesiąc melanżu poszedł się jebać.\nWyrazy współczucia dla dziennikarzy, bo ta praca to na pewno ich pasja. Jednocześnie dobrze, bo nie będzie polskich pismaków, bo dziennikarzy w tym kraju nie ma, na pewno nie sportowych.\nWspółczucia? Ja też im nie zazdroszczę, ale bez przesady. Stracą jakieś pieniądze? Nawet jeśli tak, to nie ma porównania z sytuacją właścicieli restauracji, barów itd. Równie dobrze można współczuć komuś, kto kilka razy w tygodniu pływał rekreacyjnie w basenie i teraz nie może.\nNie wyczułbyś sarkazmu nawet jakby spojrzał ci w oczy i walnął prosto w glacę?\nNie pisz o czymś, o czym nie masz pojęcia.\nA to piłkarze nie będą zaszczepieni jednak ?


Gerber>Produkty>Mój pierwszy>Suszone śliwki\nwoda, suszone śliwki (28%).Produkt bezglutenowy.Produkt przygotowany z jednego rodzaju owoców ułatwia dobór składników posiłku w przypadku alergii pokarmowej\nPotrzebną porcję przełóż do miseczki.Podawaj w temperaturze pokojowej lub po lekkim podgrzaniu.Przed podaniem wymieszaj i sprawdź temperaturę produktu.Zamknięte słoiki przechowuj w temperaturze pokojowej. UWAGA\nŚrodek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego dla niemowląt i małych dzieci. Zgodnie z przepisami prawa nie zawiera substancji konserwujących i barwników.Skład dostosowany do potrzeb dziecka.Bez dodatku cukru. Zawiera naturalnie występujące cukry.Suszona śliwka dzięki zawartości naturalnego błonnika sprzyja prawidłowej pracy jelit.\nWartość odżywcza\tw 100g\tw 125g\tWartość energetyczna\t333 kJ / 79 kcal\t416 kJ/ 99 kcal\tBiałko\t0,9 g\t1,1 g\tWęglowodany\t17,1 g\t21,4 g\tw tym cukry\t11,8 g\t14,8 g\tTłuszcz\t0,2 g\t0,3 g\tw tym kwasy tłuszczowe nasycone\t0 g\t0 g\tBłonnik\t2,5 g\t3,1 g\tSól\t<0,01 g\t0,01 g\tNestlé Jedz smacznie, żyj zdrowo


00081 010427 21563421 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-87-26-55966-8 Data wydania: 2020-10-23\nI – Nazwisko? – Stenton. – Imię? – Alan. Pięć lat w San Quentin. Tysiąc osiemset dwadzieścia pięć dni i nocy za kratami. Czterdzieści trzy tysiące osiemset godzin wypełnionych niewolniczą pracą w więziennej przędzalni, trzydziestominutowymi spacerami po okrągłym podwórzu, snem i myślami o Carol, która przez cały ten czas żyła nadzieją, że on wróci, że mu kiedyś skrócą wyrok. – Rok urodzenia? – 1951. – Miejsce urodzenia? – Nowy Jork. Darowali mu rok. Wiele razy zastanawiał się, czy to dużo. Adwokat mu powiedział, że prawo Kalifornii nie przewiduje nadmiaru łaski.„Kiedy skazują cię na sześć lat, zyskać możesz najwyżej rok – tyle odpuszczają za dobre sprawowanie” – tak mówił. Pięć lat za idiotyczną wpadkę, której nikt nie mógł przewidzieć... – Ostatnie miejsce zamieszkania? – Cela numer 1254. – Chcesz w mordę? – San Francisco, Moon Strip 321B. – Zawód? – Historyk sztuki. Miguel Casevatas był fałszerzem z duszą artysty. Tak o sobie mówił. Nie liczyły się jego umiejętności malarskie, bo malował jak jarmarczny pacykarz. Miguel miał w sobie coś, co potrafiło skutecznie zniechęcić celników do bardziej wnikliwego studiowania płócien, które przewozili z Meksyku do Stanów. Szmuglowali je na życzenie Garfielda, bogatego snoba z Dakoty. Snob zakupił kolekcję w Meksyku i chciał ją przemycić przez granicę, żeby uniknąć rozgłosu i podatków. W Meksyku Casevatas zamalowywał obrazy kiczowatymi krajobrazami, jechali do Tijuany, przekraczali legalnie granicę, w San Diego Miguel zdejmował wierzchnią warstwę farby, a dalej sprawa była już prosta: lotnisko, samolot, pałac snoba, forsa i spokojny powrót do Meksyku. Zrobili w ten sposób dziesięć kursów, bo kolekcja była spora. Casevatas brał za robotę grosze i nie chciał więcej. Alan zarobił trzysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów i dziwił się Miguelowi, że tak mało bierze. Snob zapłaciłby każdą cenę. Kiedy robili jedenasty kurs, zrozumiał, co jest grane. – Kiedy zacząłeś odsiadkę? – W 1981. – W czerwcu? – Dwudziestego czwartego czerwca. – Narkotyki? – Tak, przemyt. Na odprawie celnej w Tijuanie Miguelowi nerwy odmówiły posłuszeństwa. Ręka mu drgnęła, obraz poleciał na podłogę i rama pękła. Ze szczeliny wysypał się biały proszek. Stali tak i gapili się na to przez dobrą minutę, nim celnik odzyskał mowę. Spytał, co to jest, a w tym momencie idiota Casevatas zgłupiał doszczętnie i odpowiedział, że mąka. Celnik wziął trochę proszku na język i okazało się, że jeśli to rzeczywiście mąka, to w dziewięćdziesięciu procentach zaprawiona heroiną. Jak się okazało na rozprawie, Miguel zarobił na tym interesie coś około miliona. Wszystkie ramy zapacykowanych obrazów napychał „herą”, a płótna snoba miał gdzieś. – Podejdź bliżej. Tu masz worek z rzeczami z przechowalni. Będę czytał z listy, a ty patrz, czy wszystko jest, jasne? Koszula męska, biała, spodnie brązowe, buty typu adidas, sznurowadła, pasek skórzany, używany, ze sprzączką metalową. Masz to? Zabieraj na drugą stronę lady. Casevatas dostał siedem lat, on sześć. Prawda o obrazach, tych ukrytych pod farbą, nigdy nie wyszła na jaw. Miguel będzie kiedyś bogatym facetem, bo deklaracje celne wypełnione były na jego nazwisko, a same płótna zatrzymano w depozycie do czasu, aż skończy odsiadkę. Pół roku temu, w listopadzie, Alana odwiedzili Carol i Denis. Nie znaczy to, że Carol nie odwiedzała go wcześniej, ale ta wizyta była bardzo ważna. Z Denisem, bratem Carol, przyjaźnili się kiedyś. Robili nawet razem jakieś interesy, ale rzadko coś z tego wychodziło, bo Denis był „profanem”, tak go Stenton nazywał, nie znał się na prawdziwej sztuce, nie był koneserem, a interesowała go tylko forsa, zysk, nie towar jako taki. Wreszcie Denis zniknął mu z pola widzenia i pojawił się dopiero sześć miesięcy temu. W sali widzeń odbyli długą, szczerą i, jak się później okazało, ostatnią rozmowę. Z Carol spotkał się następnego dnia i od tego czasu zaczął intensywnie myśleć. Było o czym, gdyż dowiedział się od niej, że Denis zabił się w kraksie pod Reno. Carol została sama z ojcem. Alan myślał, myślał bezustannie aż do dzisiaj. – Portfel ze skóry, kluczyki samochodowe... Masz auto? – Miałem. Sprzedałem. – Klucz płaski z wyciśniętym numerem „400”, długopis, zegarek metalowy, stalowy, marki omega... Ładny. Sprzedasz? – Nie, to pamiątka. – OK, wszystko. Podpisz tu. Dwa dni temu, w środę, dowiedział się, że go zwalniają. Chciał zawiadomić Carol i spytał, czy może zatelefonować, na co zobaczył odmowny gest strażnika. Tak więc zrobi Carol niespodziankę. O szóstej rano w piątek zgrzytnęła zasuwa, ktoś, w podnieceniu nie wiedział nawet kto, wywołał jego numer, rozkazał zabrać materac, koce, poduszkę, kubek i talerze, iść za nim, czekać godzinę przed drzwiami na parterze, aż wreszcie pozwolili mu wejść do środka, stanąć na baczność i zameldować się komendantowi. Ten odczytał mu akt łaski podpisany przez ministra sprawiedliwości i kazał wynosić się do wszystkich diabłów. A teraz stał przed ladą klawisza z przebieralni i wciągał brązowe spodnie ze skórzanym paskiem. – Jeszcze to, przelicz – mruknął klawisz. – Powinno być pięćset dolarów. Sto dolców rocznie to razem pięćset, nie? Stenton schował klucz do portfela, starannie zapiął zatrzask, wziął do ręki plik banknotów i nie licząc, wsunął do kieszeni. – Masz to w dupie, co? Takiś bogaty? – spytał klawisz. – Wszystko? Coś pokwitować? Mundurowy pokręcił głową. – Już swoje podpisałeś. – Nacisnął guzik na ladzie. Drzwi przebieralni otworzyły się i stanął w nich uzbrojony strażnik. Schody, krata, strażnik, drzwi, krata, strażnik, drzwi, krata, krata, czterech strażników. – Więzień 2893 do wyjścia. – Papiery. Szelest kartek, stempel, podpis, szum elektrycznie otwieranej bramy. – Do zobaczenia, koleś. – Nigdy tu nie wrócę – rzucił i przekroczył próg. Był wolny. * – Chyba wybiorę się do George’a – powiedział Trench. – Życie, rozumiesz, jest ruchem, a więc wibracją – monologował jak w transie Patrick Senders. – Wytłumaczę ci to na przykładzie. Młoda kobieta, panie, której współczynnik wibracji wynosił normalnie 75 000 drgań na sekundę, przeszła anginę i współczynnik obniżył się do 55 000 drgań. Wyjechała, rozumiesz, w góry i poznała tam faceta, którego normalny współczynnik wynosił też 55 000 drgań na sekundę. Oboje, panie, znaleźli się na tej samej fali i co się dzieje? – Tak, pojadę do George’a... Zbadam go i przy okazji dowiem się, co słychać u Carol. – Miłość od pierwszego wejrzenia! Po powrocie do miasta młody człowiek niecierpliwie oczekuje ukochanej, która tymczasem wróciła do zdrowia i do swoich 75 000 drgań na sekundę. Kiedy się wreszcie spotykają, dziewczyna nie wie, że dzieli ich te dwadzieścia tysięcy, panie, drgań. I co się dzieje? – Jaki tam jest numer telefonu? Najpierw zadzwonię... – Dzieweczka patrzy na człowieka i duma sobie: „Co mi wpadło do łba, żeby kochać się w takim palancie?!” I koniec, rozumiesz, pieśni. Tak, bo nasze życie uczuciowe zależy od współczynnika wibracji każdego z nas, od naszych imion, które mają ściśle określone parametry. Weź taką Carol. To imię ma wibrację odpowiadającą długości fali koloru żółtego. A kolor żółty oznacza inteligencję. Wniosek? – Carol jest inteligentna. Jaki tam jest numer, Patrick? – Otóż to! Carol jest dziewczyną inteligentną. 284-585-7845. Zdziadziałeś, Jonathan. Przez te twoje wykłady i seminaria oklapłeś dokumentnie. Gdybym wiedział, że w Kalifornii tak, panie, nudno, nigdy bym się z tobą nie zabrał. Znikasz na całe dnie. San Francisco mnie nie ciągnie, czytam, obijam się po domu i tęsknię za Londynem. Po co ja tutaj przyjechałem? Wracam. – Znowu zaczynasz? Jeszcze dwa miesiące. Od jutra mam wolne i gdzieś sobie wyjedziemy odetchnąć. A teraz chcę wreszcie zadzwonić do George’a. Jesteśmy chwilowo w Stanach... – Chwilowo! Dobre sobie! Dziewięć miesięcy to dla niego chwilka! – wykrzyknął Senders, a zaraz potem zamyślił się. – George... W sumie go lubię, choć to cholerny jankes. Zauważyłeś, że jankes jakby się czegoś, panie, ostatnio bał? A do tego wszystkiego ten chłopak Carol... Kryminalista... – Ale Carol wytrwale czeka, czeka od pięciu lat. I wciąż o Alanie opowiada. Tylko o nim. Pokazywała ci jego zdjęcia? – Tak, tak, pokazywała aż do, rozumiesz, znudzenia. A skoro mówimy o przestępcach, to tutejszy wymiar sprawiedliwości działa szybko, powiedziałbym. To mi przypomina d’Alemberta, tego fizyka z osiemnastego wieku. On, panie, utrzymywał, że wymiar sprawiedliwości w jego czasach był najsprawniejszy we Francji. Opowiadał, jak raz, będąc w gmachu sądu, stwierdził, że nie wziął chusteczki, więc wyciągnął ją z kieszeni sąsiada. Była godzina jedenasta. O jedenastej trzydzieści został, rozumiesz, zatrzymany za kradzież. W południe odpowiadał już na pytania strażników porządku, którzy przeprowadzili konfrontację. O dwunastej trzydzieści ogłoszono wyrok, a w ciągu następnej godziny poddano d’Alemberta chłoście. O czternastej był już, rozumiesz, w domu. To jest to! – Narzeczony Carol dostał sześć lat i nie wróci tak szybko do domu. – Narzeczony? Chryste, wiedziałem, że on jest za kratkami, ale żeby tak od razu, rozumiesz, za mąż za niego wychodzić? Sądziłem, że to tylko jakiś kaprys! – To prywatna sprawa Carol. Po co się mieszać? – No ja, panie, tego nie pojmę. Co ona w nim widzi? Seks? Sam mówisz, że przez pięć lat wytrzymała bez chłopa. Wytrzyma i dłużej albo znajdzie sobie kogoś do tego tam, panie... – Jeszcze przed chwilą wahałem się, czy iść do George’a, czy nie. Teraz nie mam już wątpliwości. Rozmowa z normalnym człowiekiem dobrze mi zrobi – powiedział Trench i podszedł do telefonu. Numer Goddarda był zajęty. * W tym samym momencie Alan Stenton wrzucił dziesięć centów w otwór automatu i powiedział: – Jak się masz, George. – Halo! Kto mówi? – usłyszał głos Goddarda. – Alan Stenton. Po drugiej stronie drutu zaległa martwa cisza. – George? Jesteś tam, George? To ja, Alan, nie poznajesz mnie? – Alan, na miłość boską, uciekłeś?! Skąd dzwonisz?! Z więzienia? – Nie, nie uciekłem. Zwolnili mnie warunkowo. Legalnie, za dobre sprawowanie. – Boże, a to się Carol ucieszy! Chłopie, tyle lat! Tyle lat! – Pięć, George, pięć lat. Czy Carol jest w domu? – Nie, wyjechała do miasta. Przecież ona się do ciebie pojutrze wybiera! – Mała niespodzianka, co? Stęskniłem się za wami... Czy z Carol wszystko w porządku? – Czy w porządku? – powtórzył Goddard. – No tak, w porządku, a co miałoby... Czeka na ciebie, wciąż na ciebie czeka. Powiedz, jak to zniosłeś? Zmieniłeś się? Musiałeś się zmienić... Zresztą czekaj, skąd dzwonisz? – Jestem w Sacramento. Posłuchaj... – Dlaczego nie przyjechałeś do nas od razu? – Muszę załatwić tu pewną sprawę. Gdyby nie to, dawno bym już był w San Francisco. – Mam nadzieję, że... – urwał. – Że to, co mam załatwić, jest zgodne z prawem stanu Kalifornia, o to chciałeś zapytać? George, siedziałem pięć długich lat w mamrze za głupotę młodości. Nie chcę tam wracać. Chcę tylko jednego: przyjechać do was, porozmawiać z twoją córką i jeżeli się zgodzi, poprosić cię o jej rękę. Takie mam marzenia, George. Przez pięć lat wiele przemyślałem. – Cieszę się, chłopie, bardzo się cieszę, że... że tak to się skończyło. Rozmawiałem z Carol. Jest dorosłą dziewczyną i wie, co robi. Oboje wiecie. Carol na ciebie czeka. Jestem pewien, że będziecie razem szczęśliwi. – Ja też, ja też, George... A u ciebie wszystko OK? Goddard zamilkł. – Jakby ci powiedzieć... – odezwał się po chwili. – Właściwie to nie jest rozmowa na telefon... – Co się stało?... Powiedz wreszcie! – Miesiąc temu zatelefonował do mnie jakiś facet. Peng czy Pang, nie słyszałem wyraźnie. Nazwisko dziwne, ale to Anglik, Brytyjczyk, mówi jak Trench... – Jak kto? On się nazywa Trench? Czy Pang? – Trench to znajomy, Anglik. Jest teraz w Stanach. Chirurg, naukowiec, uważasz, mój znajomy. Odwiedza nas; mamy tym sposobem darmowe recepty. Ten Pang mówi dokładnie jak on. Śmiesznie, jakby chciał, a nie mógł. Wiesz, jak oni wymawiają... – Trench... Tak, pamiętam, Carol mi o nim wspominała. Więc co z tym facetem, tym Pangiem? – Ja nie mam wielkich pieniędzy, Alan, sam wiesz. Zadzwonił do mnie i ni z tego, ni z owego zażądał dwustu tysięcy dolarów. Dwieście tysięcy, pojmujesz?! – Na co mu takie pieniądze? Dlaczego akurat od ciebie? – Tego mi nie powiedział. Od tamtej pory dzwonił ze trzy razy i przypominał, że do wypłaty pozostało tyle a tyle dni. – Zawiadomiłeś policję? – Nie, powiedział, że jeżeli to zrobię, on... – Co on? – On zamorduje Carol! Alan, zrób coś, przyjedź tu szybko. Jestem już stary, nie mam siły, żeby znosić takie rzeczy. Carol nic nie mówiłem, nikomu nic nie mówiłem, bo się boję, boję się jak cholera. Tak się boję, że wynająłem goryla... – Co ty wygadujesz, George?! – To były komandos, teraz prywatny detektyw, taki facet do wszystkiego. Nazywa się Garry Nansin. Siedzi tu dzień i noc od tygodnia. Jest w kontakcie z policją, ale ani jemu, ani policji nic nie wygadałem, uważasz. – Siedzi w domu? Dlaczego nie pilnuje Carol? Wyjechała do miasta sama? To bezsens! – Wiesz, jaka ona jest. Ledwo jej wytłumaczyłem, po co Nansin u nas sterczy. Wmówiłem jej, że to człowiek z ubezpieczeń, musi sprawdzić stan zabezpieczenia domu przed kradzieżą, zanim towarzystwo wciągnie mnie na listę. A co, miałem powiedzieć, że Nansin jedzie z nią do miasta, bo ona jest częścią wyposażenia domu, jak stół czy krzesło?! Alan wrzucił kolejne dziesięć centów i nerwowo potarł czoło. – Ile ci dał czasu? – spytał. – Miesiąc. Zlekceważyłem to, myślałem, że ten niewydarzony idiota żartuje, ale dzisiaj jest dzień wypłaty! Dzisiaj mija miesiąc od pierwszego telefonu! A ja nie mam pieniędzy, nie lubię prosić ludzi, dobrze wiesz. Mógłbym sprzedać biżuterię żony, Boże miej ją w opiece, ale to kapitał dla Carol. Mam jeszcze coś, ale Denis uprzedzał mnie przed śmiercią, żeby tego nie ruszać, bo... – Słuchaj, George, muszę już kończyć. Wieczorem, za dwie godziny, będę w San Francisco, rozumiesz? Przywiozę pieniądze. Nie otwieraj nikomu. Zamknijcie się z Carol i czekajcie na mnie. Przyjadę. – Przywieziesz dwieście tysięcy dolarów w gotówce? Alan, czy ty aby nie zamierzasz popełnić jakiegoś głupstwa? – Powiedziałem: przywiozę pieniądze, OK? Moje własne pieniądze. Przyjadę do Frisco i zobaczymy, dobrze? Pozdrów ode mnie Carol. Do zobaczenia – odwiesił słuchawkę i wyszedł z kabiny. Stał chwilę oślepiony promieniami zachodzącego słońca i mrużąc oczy, gapił się bezmyślnie na budynek Crocker Art Gallery. Potem zatrzymał taksówkę i kazał się zawieźć w pobliże Sutter’s Fort, na róg dwudziestej ósmej ulicy. W banku przy Capital Hall wylegitymował się, po czym zaprowadzono go do schowka. Zamknął za sobą drzwi i przekręcił gałkę sejfu. Drzwiczki odskoczyły z głośnym cmoknięciem. W środku leżała walizka. Wydostał ją, położył na stole i zwolnił zatrzaski. Odetchnął głębiej i podniósł wieko. Trzysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów od snoba z Dakoty było na swoim miejscu. Wypełniały neseser po brzegi, po skórzaną krawędź. Pomyślał chwilę, potem odliczył dziesięć studolarowych banknotów i dodał je do pięciuset dolarów w portfelu. Odchylił wewnętrzną kieszeń walizki, sięgnął w głąb i poczuł chłód walthera. Wydostał broń, starł chusteczką cienką warstewkę smaru, sprawdził magazynek, strzelił zamkiem i zabezpieczył. Położył pistolet na reszcie banknotów, po czym zamknął neseser. Dwadzieścia minut później wyszedł na ulicę, złapał taksówkę i podał kierowcy adres firmy zajmującej się wynajmem samochodów. Za półtorej godziny musiał być w San Francisco. * Wysoki, przenikliwy sygnał samochodowego alarmu wdarł się w matową czerń i zagłuszył inne odgłosy wieczoru: donośne trii-trii-trii cykad w obszernym ogrodzie, odległy szum fal przypływu, dziki krzyk obudzonej wrony na wierzchołku drzewa. W domu zauważył jakiś ruch. Ciemne dotychczas okno na parterze zajaśniało ostrym blaskiem, ale mężczyzna był już daleko od samochodu, ukryty w głębokim cieniu starannie przystrzyżonego żywopłotu. Kilkanaście metrów w lewo tkwił nieruchomo jeden z jego ludzi. Czekali. Na ganku zapaliło się dodatkowe światło – lampa, którą natychmiast otoczył migotliwy rój owadów. W pomarańczowej poświacie werandy stanął Garry Nansin. Miał na sobie wypłowiałe dżinsy i biały podkoszulek. W prawym ręku trzymał silną latarkę, w lewym pistolet. Rozejrzał się wokoło mrużąc oczy i nagle cofnął się w głąb ganku. Lampy zgasły. Po chwili wyszedł znowu, stanął na progu i włączył latarkę. Omiótł światłem samochód, a kiedy promienie odbiły się od chromu karoserii, zrobił pierwszy krok. Szedł uważnie, pamiętał, że ostatni stopień schodków jest pęknięty. Ominął go. Cholerny upał – pomyślał. – O dziewiątej wieczorem taki upał... W upale ten grat dostaje szmergla. Tu nikogo nie ma... Goddard to zidiociały dziwak i frajer. Po prostu upał... Stanął przy mercedesie i zlustrował pobieżnie okolicę. Potem otworzył pokrywę silnika i zerknął do środka. Cofnął się i sprawdziwszy drzwi, wsunął w zamek kluczyk. Alarm ucichł. Znowu powróciło uspokajające trii-trii-trii cykad. Nansin zatrzasnął sterczącą klapę i właśnie odwracał się, żeby wrócić do domu, gdy nagle do jego uszu dobiegł jakiś dźwięk. Najpierw sądził, że się przesłyszał, ale po chwili dźwięk powtórzył się, tym razem wyraźniej. Dochodził z dołu, ze zbocza opadającego łagodnie ku odległemu oceanowi i brzmiał jak odgłos bosych stóp biegnących szybko po nagiej skale. Nansin zamarł, odbezpieczył broń i pociągnął światłem latarki po rosnących na skarpie krzakach. Nie zauważył nic podejrzanego. Wciąż zaniepokojony, podszedł bliżej i wychyliwszy się ostrożnie poza kamienny murek okalający wysypane żwirem podwórze i parking, popatrzył w lewo, potem w prawo. I znowu nie zobaczył niczego. Podniósł wzrok i spojrzał przed siebie tam, gdzie przelewały się spienione fale Pacyfiku. Wysoki przypływ – pomyślał. Ból zjawił się bez żadnego uprzedzenia. Rzuciło nim w tył, jakby jakaś niewidzialna ręka wychynęła z ciemności i uderzyła go w piersi z monstrualnym impetem. Zatoczył się i zrobił kilka chwiejnych kroków wzdłuż kamiennej ściany, rozkładając szeroko ramiona dla utrzymania równowagi. Latarka poszybowała w dół, obracając się i kręcąc jak miniaturka spadającej gwiazdy, a on słyszał, wyraźnie słyszał metaliczny trzask, kiedy odbiwszy się od kamienia, zawirowała niczym ćma zdążająca ku śmierci w płomieniach ogniska. Jego usta otwierały się i zamykały, próbował krzyczeć, ale zdołał wydobyć z siebie ledwie jakiś nieartykułowany charkot, który, jasno zdawał sobie z tego sprawę, nikogo nie mógł ostrzec ani przywołać. Czuł, że ramiona i nogi zaczynają mu nieznośnie ciążyć, miał wrażenie, jakby w powietrzu zabrakło nagle tlenu. Kiedy nie był już zdolny do wykonania żadnego skoordynowanego ruchu, pomyślał, że to atak serca i usiłował sobie przypomnieć, co w takich wypadkach należy robić, jak udzielić sobie pomocy. I umarł, próbując odszukać w pamięci dawno zapomniane wskazówki. * Zanim wszedł na ganek, zerknął najpierw na ulicę, potem za siebie, na zwłoki Nansina, z których przed chwilą usunął trujący cierń. Jego ludzie dźwignęli bezwładne ciało i cisnęli je na zbocze porosłe krzewami. Klamka obróciła się bez zgrzytu. Mężczyzna odczekał moment, żeby dać trochę czasu tamtym. Później przekroczył próg i znieruchomiał jak posąg z czarnego granitu. Cisza. Ruszył schodami na górę i stanął przed zamkniętymi drzwiami, zza których dochodziły stłumione odgłosy włączonego telewizora. Jak łatwo można przewidzieć, co te Amerykanki robią wieczorami... – pomyślał. Pokój był ciemny i pusty. Odbezpieczył browning na wypadek, gdyby stary Goddard ukrywał jeszcze jednego Nansina. Minął bezszelestnie mroczne pomieszczenie i dotarł do sypialni. Schował broń. Nie będzie mu potrzebna. Nawet gdyby Goddard wynajął dwóch goryli, ten drugi na pewno nie siedzi tutaj. Najpierw zobaczył jej nogi. Zgrabne, niczym nie okryte, oparte o złożony w kostkę pled. Na toaletce stał mały, przenośny telewizor. Carol Goddard leżała wygodnie na łóżku. Miała na sobie swoją ulubioną nocną koszulę ledwie osłaniającą biodra. Wtem silna dłoń w skórzanej rękawiczce zacisnęła się na jej ustach. Próbowała krzyknąć, a kiedy nie udało się jej wykrztusić z siebie nawet pisku, szarpnęła się, żeby oderwać od twarzy rękę napastnika. Miotała się na łóżku jak dzikie zwierzę, z każdą sekundą traciła oddech, bo ręka mężczyzny coraz mocniej i mocniej przytrzymywała jej głowę i ściskała wargi. Raptem dłoń gniotąca jej usta zwolniła uścisk. Carol wzięła głęboki oddech, żeby krzyknąć, ale w tej samej chwili łokieć napastnika wykonał szybki ruch w stronę jej gardła tuż pod policzkiem, wbił się w nie z siłą twardej, elastycznej sprężyny, a jednocześnie palce jego drugiej ręki nacisnęły wprawnie jakiś punkt z tyłu jej szyi. Cały pokój zawirował nagle w obłędnym tańcu, w dusznej, wrogiej czerni. Gdzie jest ojciec?! Gdzie jest ten cholerny Nansin?! I Alan! Powinien tu już być! A Jonathan? Gdzie on jest?! – pomyślała i straciła przytomność. Mężczyzna zwolnił natychmiast uścisk i Carol opadła na łóżko jak szmaciana kukła. Poprawił obcisłą maskę i ułożył ciało dziewczyny na plecach. Potem sprawdził jej puls. Był równy i spokojny. – Coś zrobił z moją córką?! Coś z nią zrobił, ty sukinsynu?! Mężczyzna odwrócił się wolno do drzwi. W progu stał zmaltretowany George Goddard przytrzymywany przez dwóch zamaskowanych ludzi. Rzucili go na fotel, przywiązali do oparcia i zakneblowali usta. Wtedy człowiek w obcisłej masce podszedł do toaletki, otworzył pierwszą z brzegu szufladę i zaczął szperać wśród równo poukładanych warstw pończoch i rajstop. Zdecydował się na mocniejsze, jedwabne, z domieszką sztucznego włókna. Zabrał też pojedynczą bawełnianą skarpetkę. Pończochami przywiązał stopy Carol do wystających klinów drewnianego łóżka. Ręce związał razem, a potem przymocował do górnej deski rzeźbionego wezgłowia. Otworzył dziewczynie usta, wsunął między zęby skarpetkę i upewnił się, czy tkwi dostatecznie luźno, umożliwiając w miarę swobodny oddech. Wziął jeszcze jedną pończochę i przewiązał twarz Carol tak, żeby nie mogła wypluć knebla. Wyprostował się, spojrzał na szamoczącego się Goddarda i jeszcze raz sprawdził zacisk węzłów na stopach i rękach Carol. Wszystko było w porządku. Wtedy sięgnął do kieszeni po nóż. Goddard usiłował poderwać się z fotela, ale sznur trzymał mocno, a brutalne pchnięcie czuwającego z boku mężczyzny osadziło go na miejscu. Ostrze dotknęło cienkiej tkaniny na wysokości piersi dziewczyny, przebiło materiał i sunęło w dół. Jeszcze tylko dwa cięcia na ramionach i mógł już swobodnie zdjąć z niej całą koszulę... * – Kiedy, rozumiesz, Marcel Achard, ten pisarz, bawił na jakimś balu, zauważył wśród gości młodą aktoreczkę. „Pięknieje pani po szampanie” – rzekł. „Ależ nie piłam dzisiaj szampana!” – żachnęła się dziewczyna. „Tak, ale ja piłem” – odpowiedział Achard. Wyborne, po prostu wyborne! Tak to z kobietami jest, Jonathan... Już wychodzisz? Trench poprawił krawat i zaczesał włosy. – Prawie dziewiąta – mruknął Senders. – Nie za późno na wizytę? Chcesz spotkać tego kryminalistę, przyznaj się.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kasyno-ebookRO/p1186463i1367394" target="_blank" title="Kasyno [Jonathan Trench] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kasyno [Jonathan Trench] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Adidas Protect - Nawilżający żel pod prysznic | Makeup.pl\nPrzyjemny prysznic to nie tylko szybkie oczyszczenie ciała, lecz także – i przede wszystkim – relaks dla duszy. Po ciężkim dniu to właśnie kąpiel może dostarczyć nam potrzebnego ukojenia. Z pewnością to zadanie idealnie wypełni żel pod prysznic Protect, który ceniona marka Adidas skierowała do kobiet szukających pielęgnacji na najwyższym poziomie.\nFormuła żelu Protect została wzbogacona o zbawienne mleczko bawełniane, które cudownie otula skórę i tworzy na niej ochronną powłokę, dzięki której przestaje być narażona na podrażnienia. Najważniejsze jednak, że kosmetyk zapewnia skórze równowagę i przywraca jej naturalne pH. Dzięki temu przestaje ona tracić wilgoć i ciało z przesuszonego i poszarzałego zmienia się w przyjemnie miękkie i promieniejące wigorem. Dech w piersiach zapiera również rajski zapach żelu. Łagodne białe kwiaty zostały zgrabnie połączone z nutami drzewnymi i owocowymi.\nOchroń swoje ciało i ukój zmysły z żelem pod prysznic Protect.\nSposób użycia: Nanieś na wilgotne ciało. Masuj aż do uzyskania gęstej piany. Na samym końcu obficie spłucz wodą. Aby czuć się po kąpieli jeszcze radośniej, spryskaj się wodą toaletową Adidas dopasowaną do Twojego charakteru.\nNawilżający żel pod prysznic - Adidas Protect\nPolecam.Moja skora jest po nim aksamitna :)\nProdukt zgodny z opisem. Sklep na medal!\nDarmowa dostawa!* 100% oryginalne produkty! Nawilżający żel pod prysznic - Adidas Protect


Szczerski: Polskim obowiązkiem i szansą rozwijanie globalnej polityki zagranicznej\nStrona główna Prawo Morskie, Polityka Morska, Ekonomia Morska Szczerski: Polskim obowiązkiem i szansą rozwijanie globalnej polityki zagranicznej\n13.11.2018 Źródło: PAP\nPolskim obowiązkiem i szansą jest rozwijanie globalnej polityki zagranicznej; cały świat jest dzisiaj partnerem Polski i Polska chce być dla całego świata partnerem - powiedział we wtorek szef gabinetu prezydenta Krzysztof Szczerski.\nPrezydencki minister wziął udział w trzeciej edycji Dnia Azji i Pacyfiku w Sejmie, tematem której były wyzwania dla bezpieczeństwa i porządku międzynarodowego w regionie. W wystąpieniu, które zamykało konferencję, Szczerski wskazywał, że na relacje pomiędzy Polską a regionem Azji i Pacyfiku składają się dwa komplementarne filary: gospodarka i bezpieczeństwo. "W obu tych obszarach mamy znaki nadziei i znaki niepokoju" - ocenił.\nJako znaki nadziei w relacjach gospodarczych z regionem, Szczerski wskazał na: wzrastającą aktywność i obrót handlowy, rosnącą liczbę przedstawicielstw handlowych i biznesowych Polski w regionie, a także wzrost inwestycji: zarówno polskich w regionie Azji i Pacyfiku, jak i inwestycji firm z tego regionu w Polsce.\n"Mówiąc o inwestycjach nie mówię o zakupach. Nam zależy na inwestycjach, czyli wzajemnej, korzystnej współpracy w tworzenie nowych miejsc pracy, tworzeniu nowych przedsiębiorstw, tworzeniu potencjału ekonomicznego w obu krajach" - zaznaczył.\nNawiązując do kwestii bezpieczeństwa, Szczerski podkreślił z kolei, że ma nadzieję na kontynuowanie procesu odprężenia, a wreszcie porozumienia na Półwyspie Koreańskim. "Chcielibyśmy, żeby ta nadzieja przerodziła się w trwały efekt" - zaznaczył.\nZa znak niepokoju w tej kwestii, prezydencki minister uznał nierozwiązane wciąż konflikty i napięcia w regionie Azji. "Znakiem niepokoju jest także nierównowaga bezpieczeństwa w regionie" - ocenił. "Niepokojące są także kwestie migracji i (...) wciąż przez nas przypominane kwestie przestrzegania światowych standardów w zakresie praw człowieka" - dodał Szczerski.\nWśród wyzwań dla polskiej polityki wobec Azji szef gabinetu prezydenta wymienił też nierównowagę handlową, która - zaznaczył - "niepokoi cały świat w relacjach z wieloma partnerami z tego regionu". "Ale to jest rzecz, która musi być wyrównywana naprawdę dopiero w długiej perspektywie" - stwierdził prezydencki minister.\nSzczerski ocenił jednocześnie, że za sprawą trzech lat aktywności prezydenta Andrzeja Dudy w polityce międzynarodowej "możemy wreszcie mówić o konkretnej polityce". "To jest to, co prezydent nam nakazał jako swoim współpracownikom, gdy rozpoczynał swoje urzędowanie: że on oczekuje od nas współpracy z nim w planowaniu konkretnej polityki, (...) że polska polityka zagraniczna musi mieć bardzo konkretny wymiar, taki, który potrafi potem być sprawozdany i zrealizowany" - mówił.\nWedług prezydenckiego ministra w zakresie bezpieczeństwa najważniejszym wymiarem polskiej polityki zagranicznej jest dziś aktywność Polski w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, w tym podejmowanie przez nią tematyki azjatyckiej. Głównym przesłaniem tych działań - jak zaznaczył - jest to, że "pokój na świecie może przynieść tylko przestrzeganie prawa międzynarodowego".\n"Polska jest adwokatem w Radzie Bezpieczeństwa prymatu prawa międzynarodowego w relacjach międzynarodowych i z tej perspektywy podejmujemy także na forum Rady Bezpieczeństwa inicjatywy dot. problemów i napięć w regionie, o którym dzisiaj mówimy, Azji i Pacyfiku" - podkreślił Szczerski.\nNawiązał też do problematyki zmian klimatu i ich konsekwencji, które - jego zdaniem - "zwłaszcza dla wielu krajów regionu Azji, ale także Afryki, (...) są kwestiami fundamentalnymi z zakresu bezpieczeństwa, dalszego trwania, istnienia, pewnego ładu politycznego, który może być zaburzony poprzez pustynnienie, przez kwestie dostępu do wody, przez wszystkie te kwestie, które wiążą się ze zmianami klimatycznymi".\n"To jest przykład z zakresu polityki globalnej, gdzie Polska, jako gospodarz COP24, konferencji klimatycznej, która już niedługo rozpocznie się w Katowicach, wzięła na siebie odpowiedzialność także za umożliwienie państwom-stronom konwencji dojście do zgody w zakresie implementacji porozumienia paryskiego; mamy nadzieję, że konferencja katowicka (...) przyniesie ten efekt, że państwa-strony porozumieją się w zakresie tego, w jaki sposób wdrażać porozumienie paryskie" - oświadczył Szczerski.\nJak zaznaczył, prezydent Duda jest przekonany, że "polskim obowiązkiem i polską szansą jest rozwijanie globalnej polityki zagranicznej". "Nie mamy już dzisiaj obszaru, nie mamy części świata, w której Polska nie miałaby swoich interesów, w której polskie firmy nie miałyby swoich interesów i w których nie mielibyśmy partnerów, żeby rozwijać naszą obecność międzynarodową - gospodarczą i polityczną. Cały świat jest dzisiaj partnerem Polski i Polska chce być dla całego świata partnerem" - podkreślił prezydencki minister.\nŻeby realizacja tak zdefiniowanego celu była możliwa - dodał - Polska musi "budować swoje własne instrumenty działania".\n"Właśnie takie posunięcia, jak bardzo aktywne członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa, widoczne w ONZ, ale także wzrost aktywności polskich przedsiębiorców, polskich firm, także młodych, start-upów, które prezydent ze sobą wozi w te miejsca, do których podróżuje, ale także dobry poziom zaufania wzajemnego, także personalnego, który został zbudowany między polskim prezydentem i liderami wielu krajów tego regionu, powodują, że możemy dzisiaj mówić o konkretnej polityce zagranicznej Polski w obszarze Azji i Pacyfiku, która jest dzisiaj już nie tylko deklaracjami, ale także przeszła w etap realizacji" - powiedział Szczerski.


regulowane oparcie aż do pozycji leżącej\nBistro marki Caretero to klasyczne, wysokie krzesełko do karmienia. Stabilna konstrukcja zapewni bezpieczeństwo, by dziecko mogło się cieszyć smakiem przygotowanego jedzenia. Szeroki zakres regulacji oparcia (aż do pozycji leżącej) oraz podnóżka pozwoli na dostosowanie krzesełka Bistro do indywidualnych potrzeb.\nprzeznaczony dla dzieci, które mogą już samodzielnie siedzieć (od ok. 6 miesiąca) do osiągnięcia wagi 15 kg\nwiele nowoczesnych wzorów o nasyconych barwach pozwoli dopasować krzesełko do wnętrza Twojego domu z łatwością i spełni oczekiwania małego smakosza\nobszerne oparcie rozkłada się do pozycji leżącej, dzięki czemu maluszek ma gwarancję komfortu zarówno w trakcie posiłku , jak i po nim\nbawełniana wkładka redukcyjna dla mniejszych dzieci zwiększa komfort najmłodszych użytkowników podczas jedzenia\nintuicyjny system składania krzesełka, po złożeniu krzesełko zajmuje bardzo mało miejsca\nszelki oraz trzpień między nóżkami - nawet najbardziej ruchliwe dziecko nie zdoła wyśliznąć się z krzesełka podczas karmienia\nkauczukowe kółka umożliwiają bezpieczne przenoszenie krzesełka, istnieje możliwość ich blokady podczas użytkowania\npodwójny zdejmowany blat do karmienia i zabawy posiada oddzielne miejsce na talerz i napoje\nkrzesełko do karmienia Bistro posiada obszerne komfortowe siedzisko, które pokrywa odporna na zabrudzenia tekstylna tapicerka - bardzo łatwa konserwacja i czyszczenie\nWymiary (dł./szer./wys.) 77 / 58 / 101 cm\nWymiary po złożeniu (dł./szer./wys.) 30 / 58 / 83 cm\nNorma EN 14988\nInstrukcja Krzesełko Bistro 3.52M\nTowar zgodny z opisem. Dokładnie taki jak na zdjęciu. Wysyłka błyskawiczna.\nPodgrzewacz elektroniczny 2w1 Babyono


Wesołych Świąt! – "Polska-IE najbardziej politycznie-społeczno-gospodarczy portal informacyjny w Irlandii\nSłowa „Wesołych Świąt” wydają się w tych szalonych czasach trochę zużyte i nie na miejscu, co z kolei dało mi powód do myślenia, czego i w jaki sposób Państwu życzyć?\nNajłatwiej byłoby posłużyć się sloganami i standardami, ale to takie płytkie i stosowane przez wszystkich. Co więc pomyśli odbiorca, jeżeli powiem, że życzę mu szczęścia, pogody ducha i radości? Że niespecjalnie się wysiliłem i napisałem coś na odczepnego.\nSkładać życzenia jest trudno, zawsze sprawia mi to duży kłopot, gdyż zawsze wiem, że zwracam się do pokaźnego grona osób. Tak dzieje się tutaj, ale i w stacjach radiowych, w których się pojawiam, a jednym z najgorszych dla mnie okresów są właśnie święta, bo wiem, że ponownie „zmuszony” będę do składania życzeń.\nCzegóż więc Państwu życzyć na te święta wielkanocne, pierwsze po uwolnieniu nas z kajdan pandemii, namaszczonych wojną na Ukrainie, inflacją i brakiem nadziei na poprawę sytuacji w najbliższej przyszłości?\nWłaściwie nadal nie wiem, ale będę się starał i niech przyjdzie mi z pomocą wiersz polskiego poety Juliusza Erazma Bolka.\ntak odradza się\nŻycząc nieirlandzkich świąt Wielkiej Nocy, Bogdan Feręc.\nDwa miliony nowych k


Niezbędna rola cząsteczki rodziny TNF LIGHT jako cytokiny w patogenezie zapalenia wątroby czesc 4 – Poziom Zdrowia\nPonadto, biorąc pod uwagę, że ekspresja LIGHT o pełnej długości została wyrażona w tym eksperymencie, komórki NKT mogą nie być wymagane do rozszczepienia LIGHT związanego z błoną. Faktycznie, rozpuszczalny LIGHT wykryto na prawidłowych poziomach u myszy leczonych mAb anty-NK1.1p po hydrodynamicznej ekspresji LIGHT o pełnej długości (Suplementowa Figura 5). Ponadto egzogenna ekspresja LIGHT pośredniczy w pewnym poziomie zapalenia wątroby nawet przy braku ConA lub u myszy z niedoborem genu Rag (Suplementowa Figura 6), co sugeruje, że rozszczepianie i funkcje efektorowe rozpuszczalnego LIGHT nie wymagają ani innych bodźców zapalnych ani adaptacyjnych komórek odpornościowych. . Podsumowując, nasze odkrycia wskazują, że komórki NKT funkcjonują jako kluczowe komórkowe źródło światła LIGHT dla zapalenia wątroby, zamiast regulatora cięcia lub komórek efektorowych poniżej LIGHT. Rycina 4 Istotna rola komórek NKT w wytwarzaniu rozpuszczalnego LIGHT w zapaleniu wątroby wywołanym ConA. (A i B) myszy B6 traktowano ip 500 .g kontrolnej mysiej IgG lub mAb anty-NK1.1 (PK136) w dniach 0 i 3 (A). Podobnie, myszy B6 traktowano ip 30 .g kontrolnej króliczej IgG lub anty-asialo GM1 (ASGM1) w dniach 0 i 3 (B). W dniu 4 do każdej grupy wstrzyknięto dożylnie 30 mg / kg ConA, a surowice mysie zebrano godzinę później. Ilości rozpuszczalnego LIGHT mierzono za pomocą testu ELISA. * P = 0,02. (C) Myszom z niedoborem CD1d wstrzyknięto 20 .g wektora kontrolnego lub plazmidu kodującego LIGHT przez wstrzyknięcie hydrodynamiczne w połączeniu z subletalną dawką ConA (12,5 mg / kg). Surowice mysie zebrano 18 godzin później i zmierzono poziomy ALT. ** P = 0,002. Potencjał terapeutyczny szlaku LIGHT-LT aR w wywołanym przez Listeria monocytogenes. Zapaleniu wątroby. Na koniec oceniliśmy patogenną rolę i potencjał terapeutyczny LIGHT w ostrym modelu zapalenia wątroby indukowanym przez Listeria monocytogenes. Infekcja dootrzewnowa z wysoką dawką L. monocytogenes (2 x LD50 na mysz) powoduje ostre zapalenie wątroby związane z naciekiem komórek układu immunologicznego i martwicą hepatocytów, prowadzącą ostatecznie do śmierci w ciągu około 5 dni (33). Kiedy zakwestionowaliśmy myszy B6 typu dzikiego lub z niedoborem LIGHT z tą dawką L. monocytogenes, stwierdziliśmy, że przeżycie myszy z niedoborem LIGHT było znacznie dłuższe niż myszy kontrolnych (Figura 5A). Podobnie, selektywna blokada interakcji LIGHT-LT-R przez nasze mAb anty-LTR znacząco wydłużyła czas przeżycia u myszy zakażonych wysoką dawką monocytogenesy p w porównaniu z tymi leczonymi kontrolnym Ab (Figura 5B). Efekt ten nie był spowodowany zwiększonym usuwaniem bakterii, ponieważ miana L. monocytogenes w wątrobie i śledzionie były porównywalne między mAb anty-LTR. i kontrolę myszy leczonych Ab (dane nie pokazane). Ponadto wykryliśmy niską, ale znaczącą ilość rozpuszczalnego LIGHT w surowicy 24 godziny po zakażeniu (100. 70 ng / ml, n = 5). Analizy patologiczne ujawniły, że leczenie mAb anty-LTR zmniejszało infiltrację komórek zapalnych i martwicę hepatocytów, utrzymując w ten sposób ogólną integralność mikrostruktury wątroby (Figura 5C). Odkrycia te wskazują, że LIGHT odgrywa patologiczną rolę w zapaleniu wątroby wywołanym przez L. monocytogenes i że blokada szlaku LIGHT-LT . ma potencjał terapeutyczny w zapaleniu wątroby, w którym pośredniczą infekcje patogenów wątrobowych. Figura 5 Blokada interakcji LIGHT-LTRR w leczeniu zapalenia wątroby wywołanego przez L. monocytogenes. Myszy (A) B6 (puste kółka, n = 21) i myszy pozbawione LIGHT (wypełnione trójkąty, n = 21) wstrzyknięto dootrzewnowo L. monocytogenes (2 x LD50 na mysz) i monitorowano ich przeżycie. P = 0,007 między grupami. (B) Myszom B6 wstrzyknięto dożylnie 100 .g kontrolnej IgG (puste kółka, n = 10) lub mAb anty-LTR (wypełnione kółka, n = 11). W tym samym czasie myszy zainfekowano L. monocytogenes (2 x LD50 na mysz) przez wstrzyknięcie ip. Przeżywalność myszy monitorowano następnie. P = 0,03 między grupami. (C) Tak jak w B, myszy B6 infekowano L. monocytogenes i traktowano mAb anty-LT (3R lub kontrolną IgG. Trzy dni po infekcji przygotowano skrawki wątroby i wybarwiono H & E. Dyskusja W tym badaniu wytyczyliśmy nową funkcję LIGHT jako prozapalnej cytokiny do uszkodzenia hepatocytów. W trakcie eksperymentalnego zapalenia wątroby, aktywacja komórek odpornościowych, głównie komórek NKT, prowadzi do produkcji LEKKI, a następnie cięcia jako cytokiny. Rozpuszczalny LIGHT cyrkuluje układowo i pośredniczy w śmierci hepatocytów poprzez interakcję z LT. R. Selektywna blokada interakcji LIGHT-LT-R łagodzi eksperymentalne zapalenie wątroby wywołane przez ConA lub L. monocytogenes, co świadczy o istotnej, niebędącej w nadmiarze roli tego mechanizmu w promowaniu zapalenia wątroby. Chociaż sugerowano potencjalną rolę interakcji LIGHT z HVEM i LT. R w różnych chorobach zapalnych (11. 14), patogenne skutki i mechanizm leżący u podstaw tej roli nie zostały w pełni zbadane do tej pory\n[podobne: zespół pancoasta, guz pancoasta, nemak bielsko ]\nPubliczność była wypełniona znaczną częścią członkostwa ASCI i AAP, ludzi, którzy byli moimi idolami i wzorami do naśladowania w całej szkole medycznej i szkoleniu personelu domu. Pomimo ponad trzydziestu lat prezentacji wykładów w miejscach na całym świecie, wciąż odczuwam dreszczyk emocji, który odzwierciedla ten wiosenny ranek w Atlantic City, kiedy po raz pierwszy pokazałem swoje […]\nWspółczesny odruch palmy nie może być już postrzegany jako prymitywny. Zwykle wywoływane przez pytanie sondujące od lekarza personelu, jest to działanie zwrotne obserwowane u studentów medycyny i oficerów domowych. Odruch polega na szybkim ruchu, aby odsłonić osobistego asystenta cyfrowego (Palm Pilot) lub podobne urządzenie, a następnie powtarzające się ukłucia za pomocą rysika na ekranie urządzenia. […]


PILNE! Praca: Nauczyciel korepetytor, Bielsko-Biała - Październik 2021 - 92 oferty pracy - JOOBLE.pl\nPraca Nauczyciel korepetytor Bielsko-Biała\nCentrum Edukacji zatrudni nauczyciela matematyki lub studentkę/absolwentkę matematyki lub kierunków pochodnych do prowadzenia indywidualnych zajęć. Zajęcia odbywają się na terenie Bielska-Białej lub okolic. Grafik do ustalenia, różne poziomy: od szkoły podstawowej po...\nW związku z rozwojem Centrum Edukacji Lernedo, do nowo powstającego oddziału w Bielsku-Białej poszukujemy nauczycieli/lektorów/korepetytorów z przedmiotów: - język angielski - język niemiecki - język hiszpański - język francuski - biologia - matematyka - geografia...\n...Nauczyciel - Korepetytor przedmiotów humanistycznych Miejsce pracy: Tychy Twój zakres obowiązków Poszukujemy doświadczonych nauczycieli historii, WOSu, języka polskiego - korepetytorów. Praca polega na udzielaniu korepetycji uczniom szkoły podstawowej, liceum...\nkorepetytor - Malarstwo\n...Przedmiot: Malarstwo Poziom szkolenia: Dla dzieci Miejsce przeprowadzenia zajęć: u korepetytora Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka...\n...Różewicz z siedzibą w Poznaniu poszukuje osób na stanowisko Nauczycielek lub Nauczycieli: fizyki, geografii oraz matematyki Co oferujemy? - Możliwość prowadzenia zajęć indywidualnych (Nauczyciel-Uczeń) w trybie zdalnym (on-line) albo opcjonalnie z dojazdem do miejsca...\n...na gitarze Poziom szkolenia: Dla początkujących Miejsce przeprowadzenia zajęć: u korepetytora Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka korepetytorów...\n...Poziom szkolenia: Przygotowanie do matury podstawowej Miejsce przeprowadzenia zajęć: u korepetytora Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka...\n...Szkoła podstawowa 4-6 klasa Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka korepetytorów ze 150 przedmiotów....\n...Przygotowanie do matury podstawowej Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka korepetytorów ze 150 przedmiotów....\n...szkolenia: Egzamin 8-klasisty Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka korepetytorów ze 150 przedmiotów....\n...Szkoła podstawowa 7-8 klasa Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia Więcej informacji: Chcesz znaleźć pracę jako korepetytor i prywatny nauczyciel, ale nie wiesz, od czego zacząć? Na BUKI codziennie ponad 2500 odwiedzających szuka korepetytorów ze 150 przedmiotów....\nPoszukujemy korepetytora z chemii.\nW związku z ciągłym rozwojem poszukujemy korepetytorów z chemii do prowadzenia zajęć indywidualnych i grupowych w centrum korepetycyjnym w Bielsku- Białej. Od kandydatów oczekujemy: - wiedzy merytorycznej, - chęci i pasji nauczania, - dobrego kontaktu z młodzieżą...\n...Biologia Poziom szkolenia: Egzamin 8-klasisty Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia; online Dodatkowa informacja: Korepetytor/nauczyciel prywatny Niepełny etat/Pełny etat/Praca dorywcza Chcesz zajmować się nauczaniem i zarabiać na tym?Jesteś...\nMobilne centrum edukacji poszukuje kandydatów do współpracy na stanowisku korepetytora fizyki. Od kandydatów oczekujemy: - wiedzy merytorycznej, - pasji do nauczania, - gotowości uczenia osób od szkoły podstawowej do szkoły średniej, - dyspozycyjności min...\n...godzinę: 50 zł/60 min Przedmiot: Chemia Miejsce przeprowadzenia zajęć: u ucznia; online Dodatkowa informacja: Korepetytor/nauczyciel prywatny Niepełny etat/Pełny etat/Praca dorywcza Chcesz zajmować się nauczaniem i zarabiać na tym?Jesteś zainteresowany...\nCzęstochowa nauczyciel korepetytor\nRybnik nauczyciel korepetytor\nKalisz nauczyciel korepetytor\nSiedlce nauczyciel korepetytor\nSosnowiec nauczyciel korepetytor\nChorzów nauczyciel korepetytor\nLegnica nauczyciel korepetytor\nPiła, Wielkopolskie nauczyciel korepetytor\nGliwice nauczyciel korepetytor\nElbląg nauczyciel korepetytor\nnauczyciel nauczania indywidualnego Bielsko-Biała\nzatrudnię nauczyciela fizyki i matematyki Bielsko-Biała\nnauczyciel wiedzy Bielsko-Biała\npomoc nauczyciela s Bielsko-Biała\nnauczyciel nauczania Bielsko-Biała\noperator wozka magazyn Bielsko-Biała\nfrancuski wspolpraca Bielsko-Biała\ndodatkowa allegro Bielsko-Biała\nkadry administracyjne Bielsko-Biała\nFrancja cieśla szalunkowy\nPłock randstad produkcja


Kaprys czy konieczność? Igraszki z dowodami - Dziennik.pl\n19 maja 2013, 16:34 Ten tekst przeczytasz w 9 minut\nDokument tożsamości - zdjęcie ilustracyjne / Shutterstock\nCzy biometryczne dokumenty tożsamości to konieczność w cyfryzującym się świecie, czy kaprys, który będzie kosztował podatników miliony?\nSłyszymy o nich nieprzerwanie od dekady. Mają nam gwarantować bezpieczeństwo oraz ułatwiać załatwianie spraw w urzędach czy sądach. Nowe dowody osobiste, naszpikowane nowoczesną technologią, mają przechowywać dane o swoich właścicielach – nie tylko imię i nazwisko, ale także odciski linii papilarnych i skany tęczówek – w specjalnych chipach. Jako pierwsze zachłysnęły się nimi państwa Zachodu... i z reguły na tym pozostało.\nPolska do peletonu dołączyła już w 2008 r. – wtedy zapowiedziano wprowadzanie nowego dowodu pl.ID. Do naszych rąk miał trafić już dwa lata później. Od tamtej pory termin ich debiutu przesuwano kilka razy. Po drodze była afera z korupcją, wielokrotnie przekładany, opóźniany i odwoływany przetarg, a w tle walka kilku polskich oraz zagranicznych koncernów o setki milionów złotych na stworzenie systemu informatycznego oraz identyfikacyjnych kart.\nPowstał nawet specjalny resort ds. cyfryzacji, który zaledwie po roku od utworzenia stracił uprawnienia do zajmowania się cyfrowymi dowodami. Najnowszy termin odpalenia pl.ID to początek 2015 r. Ale czy ta gra jest warta świeczki? Doświadczenia czołówki e-peletonu nie napawają wielkim optymizmem.\nNiemcy nie chcą\n– IdCard odebrałam kilka dni temu i urzędniczka zgodnie z obowiązkiem spytała, czy zgadzam się na uruchomienie usług elektronicznych, ale – jak zaraz dodała – osobiście to mi odradza – Sandra Lowin, dyrektor zarządzająca niemieckiej firmy ]init[, gorzko się uśmiecha i rozkłada ręce. – Teoretycznie rewolucja z nowymi dowodami oraz paszportami udała się, bo z miesiąca na miesiąc ma je coraz więcej Niemców. Ale to wciąż nieużywany plastik – Lowin wie, o czym mówi, bo jej firma produkuje systemy i aplikacje, które można uruchomić właśnie dzięki chipowi wszczepionemu w każdą z idCard.\n]init[ uruchomił kilka miesięcy temu przeznaczoną dla tych dowodów platformę umożliwiającą konsultacje społeczne i wysyłanie petycji do rządu za pomocą internetu. Pomysł przedni, ale zainteresowanych wciąż niewielu. Bo choć wymiana starych dowodów i paszportów zaczęła się już w październiku 2010 roku i do dziś nowe dokumenty odebrało 20 mln Niemców, to na uruchomienie e-funkcji zgodę wyraziło zaledwie 5–6 mln osób. – A w praktyce korzysta z nich może 1 proc. To wciąż bardziej technologiczna ciekawostka niż realna zmiana w funkcjonowaniu administracji i państwa – mówi Sandra Lowin.\nPytam niemieckie ministerstwo spraw wewnętrznych o koszt wprowadzenie nowego rozwiązania, jednak jego urzędnicy twierdzą, że takich danych nie mają. Nieoficjalnie mówi się, że na opracowanie technologii, stworzenie chipów i kilkudziesięciu dostępnych usług e-administracji, które można za pomocą idCard aktywować, wydano grubo ponad 300 mln euro (za dowód i paszport każdy obywatel płaci osobno). Jak na tak dużą inwestycję, to efekty mało spektakularne.\nAle niemieckie problemy z wdrażaniem biometrycznych dowodów i tak nie są najgorsze. Wielka Brytania przeprawę z nimi rozpoczęła w połowie 2005 r. Wtedy objęła prezydencję w UE i ogłosiła plany wprowadzenia nowych ID. A właściwie pierwszych, bo wcześniej – podobnie jak w Stanach Zjednoczonych – na Wyspach nie funkcjonował system obowiązkowych dowodów. Stosunek Brytyjczyków do nich jest znany – przytłaczająca większość uważa posiadanie dokumentu identyfikującego za zamach na wolności osobiste. Ostatni raz Brytyjczycy objęci byli obowiązkiem posiadania dowodów podczas II wojny światowej. Strach przed szpiegami, a także konieczność identyfikowania ofiar niemieckich nalotów sprawiały, że taki obowiązkowy dokument był potrzebny. Jednak po wojnie Brytyjczycy zaczęli się buntować i kiedy w 1952 roku rząd premiera Churchilla uchylił ten obowiązek, rozradowani obywatele uroczyście niszczyli dokumenty.\nPo ataku terrorystycznym na londyńskie metro w 2005 r. rząd powrócił do idei dowodów osobistych. Ale wiedząc, jak silna jest niechęć obywateli, planował budowę rejestru stopniowo. W pierwszej kolejności przymus posiadania elektronicznych ID miał objąć obcokrajowców mieszkających oraz pracujących na Wyspach, w następnej kolejności pracowników związanych z bezpieczeństwem publicznym, następnie do dowodów miała być przekonywana młodzież. Równolegle dopracowano system biometrii w paszportach. Najpóźniej od 2012 r. wszyscy ubiegający się o ten dokument mieli zostawiać odciski palców, a także zdjęcia w specjalnej bazie danych. Stąd już tylko krok do wyrobienia dowodu osobistego, który będzie zawierał te same dane. Jeszcze w 2008 roku rząd szacował, że większość Brytyjczyków ma posługiwać się dowodami po 2017 r.\nJednak Brytyjczycy pozostali nieugięci: pod wpływem niechęci społecznej, po trzech latach budowania Krajowego Rejestru Tożsamości i wydaniu 3 mld funtów rząd pomysł zarzucił.\nCiężko też za większy sukces uznać włoskie eID. Choć zostały wprowadzone już w 2001 r. i mają funkcję elektronicznego przechowywania informacji, to w 12 lat od ich udostępnienia zaledwie ok. 80 włoskich miast ma uprawnienia do ich wydawania, a nawet i w nich nie pełnią innych zadań oprócz funkcji czysto identyfikacyjnej. Mimo wielokrotnych rządowych obietnic wciąż nie powstały usługi e-administracji, z których można by skorzystać za pomocą eID.\nJeszcze gorzej skończyły się próby wprowadzenia elektronicznych dowodów w innych krajach. W Indiach w 2009 r. zapowiedziano, że do końca 2011 r. uda się nowe dokumenty wręczyć wszystkim obywatelom, czyli ponad 1,2 mld dusz. Od początku zadanie było karkołomne, bo starych dowodów – ani żadnego innego dokumentu potwierdzającego tożsamość – nie miało ponad 300 mln Indusów.\nBy stworzyć rejestr danych, opracowano Aadhaar, 12-cyfrowy kod, unikatowy dla każdego z mieszkańców Indii. Ale dodatkowo postanowiono zbudować także bazę danych biometrycznych, i to podwójną: z odciskami palców i skanem tęczówki oka. Okazało się to niezbędne, bo linie papilarne wielu Indusów – zwłaszcza tych najbiedniejszych – są zatarte od ciężkiej codziennej pracy.\nAadhaar jest w miarę sprawnie nadawany, choć tempo tego procesu jest niższe od zakładanego. Do kwietnia 2013 r. numer i dokument potwierdzający dane uzyskało ponad 327 mln obywateli. Tyle że koszt e-rewolucji okazał się gigantyczny. Tak ogromny, że administracja nie jest się go w stanie doliczyć. Unique Identification Authority of India, specjalny rządowy zespół ds. identyfikacji obywateli, w listopadzie ubiegłego roku oszacował wydatki na nowy system między 6 a 30,42 mld dol.\nW tym samym czasie ogólnonarodowy program E-ID uruchomiono w Indonezji. I podobnie jak w Indiach, wystartowano z planem wymiany dokumentów dla wszystkich 237 mln obywateli wraz z utworzeniem bazy numerów identyfikacyjnych (NIK). Całe zadanie zaplanowano na 5 lat, czyli do końca 2015 r. Jednak od początku jeden problem za drugim opóźniał prace. Bałagan pojawił się już przy przydzielaniu 16-cyfrowego NIK, bo okazało się, że algorytm dla tak dużej populacji nie jest prosty do stworzenia. Rozwiązaniem miało być połączenie systemu z biometrycznymi dowodami – oba rejestry miały siebie nawzajem sprawdzać i potwierdzać dane. Jednak wydolność administracji pozwoliła na wydanie do końca 2012 r. góra 67 mln dowodów, sporo poniżej zakładanego tempa.\nWydatek 6 bln rupii (ponad 650 mln dol.), w sytuacji gdy państwo ma wiele problemów, wzbudził w indonezyjskim społeczeństwie kontrowersje. Od początku pojawiały się też oskarżenia o korupcję. Już przy pilotażu okazało się, że są one uzasadnione: Djoko Tri Atmodjo, były szef wydziału ludności z miasta Cilacap, został skazany na 15 lat więzienia za nadużycia o wartości ponad 1 bln rupii. Pieniądze rozpłynęły się podczas budowania systemu SIASK, czyli specjalnego rejestru populacji. Do dziś systemy NIK i SIASK wciąż są w bólach tworzone. Administracja Indonezji jednak już niespecjalnie chwali się planami wprowadzenia E-ID.\nDziś w około stu państwach w ogóle nie ma obowiązku posiadania dowodu osobistego. Co nie oznacza, że nie chcą one uporządkować sytuacji. Powodów jest wiele: od zagrożenia terrorystycznego po argumenty czysto ekonomiczne.\nJednolity, do tego nowoczesny dokument, ma także zmniejszyć koszty funkcjonowania biurokracji. Właśnie w takim duchu Komisja Europejska opracowała zalecenia dla państw członkowskich.\nZwolennicy dowodów elektronicznych jeszcze na początku 2010 r. zachwycali się. Dokonywany jest szaleńczy postęp w celu upowszechnienia ich na całym świecie. Już teraz ponad 2,2 mld ludzi, czyli ponad jedna trzecia globalnej populacji, zostały wydane smart ID. Z pośród nich przeszło 900 mln zawiera odciski palców i inne dane biometryczne. A w planach jest, że do końca 2012 r. takie właśnie dowody będzie miało przeszło 85 proc. światowej populacji – pisał Nathan Allonby dla sieciowego magazynu The Corbett Report.\nOd analizy minęły trzy lata i widać, jak bardzo jest błędna. Co nie znaczy, że elektroniczne dowody wszędzie okazywały się porażką. Wręcz przeciwnie – tam gdzie ich wprowadzenie się udało, poprawiały funkcjonowanie państwa. Najlepszy przykład to Estonia. Kiedy w 1996 r. rozpoczęła projekt Tygrysiego Skoku, informatyzacji szkół, administracji oraz edukacji cyfrowej społeczeństwa, jednym z jego głównych elementów były nowe dowody z chipem zabezpieczonym numerem PIN. Udało się je wprowadzić 8 lat później – elektroniczny dowód osobisty umożliwia autoryzowanie ubezpieczenia zdrowotnego, odprowadzania składek emerytalnych, opłacania podatków i w razie konieczności zastępuje inne dokumenty, np. zostawione w domu prawo jazdy. Oczywiście nie od razu zmieniły przyzwyczajenia Estończyków. Gdy w 1999 r. pojawiła się możliwość składania deklaracji podatkowych przez internet, tylko 2 proc. obywateli skorzystało z tego prawa. Dziś jest ich niemal 98 proc.\nEliza Niewiadomska, ekspert ds. zamówień publicznych w ramach Programu Wspierania Reform Ustrojowych, który jest realizowany przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju w Londynie, z zachwytem opowiada o tym, jak dzięki systemowi e-dowodów zmienił się sposób zarządzania administracją w Portugalii. – Rząd podjął się stworzenia sieci Lojas de Cidadao, hipermarketów obywatelskich. Punkty umieszczane w centrach handlowych przypominają nowoczesne stoiska handlowe i umożliwiają szybką obsługę z użyciem kart e-ID. Obywatel ma w jednym miejscu: sąd, kasę chorych, bank, urząd miasta, urząd stanu cywilnego, policję, urząd celny i skarbowy – wymienia.\nCentralną platformą elektroniczną, za pośrednictwem której obywatele mogą korzystać z usług administracji, jest Portal Obywatela, który został utworzony na początku 2004 r. i oferuje dziś ponad tysiąc usług. Prawie milion Portugalczyków korzysta z niego regularnie. – A kluczem wejścia do niego jest dowód biometryczny – tłumaczy Niewiadomska.\nTen dokument nazywa się „karta obywatela” i w przeciwieństwie do wielu innych państw wprowadzających e-dowody Portugalia nie wdrażała ich po trochu, tylko założyła ścieżkę rewolucyjną. Zaczęto je wydawać w październiku 2008 r., a z początkiem 2010 r. otrzymali je praktycznie wszyscy obywatele Portugalii. – Może i początkowo były opory, ale to świetnie opracowany plan, z wieloma korzyściami dla ludzi, więc po prostu udało się ich do tego przekonać. Choć niewątpliwie na korzyść Portugalii działało także to, że jest mała, podobnie jak Estonia – dodaje Niewiadomska.\nPodobnie w Belgii – to mała populacja tego kraju jest uznawana za główny powód, dzięki któremu wprowadzane najpierw pilotażowo od 2001 r., a od 2009 już obowiązkowo eID okazały się sukcesem. Wcześniej opracowano bazę danych o obywatelach i – co ważne – po naciskach organizacji broniących praw człowieka każdemu zagwarantowano do nich dostęp. Belgijskie eID w efekcie są już powszechnie używane. Można za ich pomocą płacić podatki, a wkrótce mają też umożliwić głosowanie online, a nawet rozważane jest użycie ich jak kart bankowych.\n– Jeżeli spojrzymy na samą Unię, to widzimy wiele różnych narodowych dowodów, część z nich jest już nawet biometryczna. Ale każde państwo używa zupełnie innej technologii – zauważa na blogu Christian Scholz, niemiecki informatyk, współtwórca firmy Com.Longue. Według Scholza poważnym utrudnieniem, które rzeczywiście działa na niekorzyść e-dowodów, jest ich mała praktyczność: – Do skorzystania z idCard potrzebujemy w Niemczech specjalnego czytnika. Nawet posiadając go, nie będę go cały czas ze sobą nosił – ironizuje.\nI rzeczywiście nowoczesne jeszcze niedawno projekty e-dowodów w zderzeniu z rozwijającymi się technologiami coraz częściej okazują się przestarzałe. Krzysztof Król, doradca prezydenta ds. społeczeństwa informatycznegom przyznaje, że ciężko już bronić opinii, że elektroniczne dowody to rozwiązanie proste do wprowadzenia i będące lekarstwem na rozrost biurokracji. Dodaje, że rynek zaczyna podbijać płacenie telefonami komórkowymi, więc dlaczego w takiej formie nie mieć i dowodów. Król nie ukrywa jednego: że korzyścią z przedłużającego się wprowadzania pl.ID jest możliwość obserwować doświadczeń innych państw i wyciągania z nich wniosków.\nNawet Wacław Iszkowski, szef Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji, przedstawiciel branży, która walczy o kontrakty na wykonanie biometrycznych dowodów, wcale nie jest ich wielkim entuzjastą. W opublikowanym kilka miesięcy temu eseju wymienia dokumenty, które są w Polsce wymagane – prawo jazdy, dokument rejestracji samochodu, paszport, dokument osobisty, wizy – i konkluduje, że w dobie cyfryzującego się świata właściwie to wszystkie one są niepotrzebne. – Tak, wiem – nie są to dobre wieści dla wytwórni papierów wartościowych, ale taka jest cena postępu – pisze Iszkowski.\nI uważa, że zamiast tych wszystkich dokumentów państwa powinny zastanowić się nad zupełnie innym rozwiązaniem. IDpass – portal wirtualnej identyfikacji obywateli świata. Przechowujące dane osobowe obywatela, którymi mogą być dane podstawowe (imię, nazwisko, zdjęcie, biometria), dane dotyczące rodziców, współmałżonka, dzieci oraz dane medyczne, dane dotyczące edukacji i wykształcenia, miejsce zamieszkania i aktualnego pobytu, adres mailowy lub zwykły do kontaktu oraz inne dane, które dana osoba uzna za istotne. Iszkowski uważa, że taki globalny portal można opracować do 2021 r.\nI choć dziś trudno uwierzyć w taką wizję, wcale nie wykluczone, że rzeczywiście wszystkie dowody, paszporty i prawa jazdy prędzej czy później zastąpi ponadnarodowa platforma identyfikacyjna. Na pewno jednak jej powstanie nie będzie proste i nie obejdzie się bez problemów jeszcze większych niż przy tworzeniu e-dowodów.\nBiometryczne dowody mieliśmy otrzymać już w 2010 roku. Po drodze była jednak afera korupcyjna, a sam przetarg wielokrotnie przekładano\nid pass cyfryzacja dokument dowód biometryczny\n:-) Każda nowość ma problem z wdrożeniem. Co się diało z pierwszym automobilem :-), latającymi stworami (serowce) :-)\nInformatyzacja jest kluczem wszelkiego rozwoju, moherom i kaczym móżdżkom to trudno skumać.\nto tylko ćwiczenie przed New World Order\nTo tylko kosztowny kaprys UBECJI! Nam zupełnie zbyteczny, no, chyba, że ktoś bardzo lubi być inwigilowany non-stop! :)


Monitor Polski z 10 września 2019 pozycje 797-806 - Monitor Polski - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Monitor Polski > 2019 r. > z 10 września 2019 pozycje 797-806\nMonitor Polski z 10 września 2019 pozycje 797-806\nz 10 września 2019 pozycje 797-806\nMonitor Polski z 10 września 2019\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 7 czerwca 2019 r. o nadaniu odznaczeńMonitor Polski rok 2019 poz. 806\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 7 czerwca 2019 r. o nadaniu orderuMonitor Polski rok 2019 poz. 805\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 3 czerwca 2019 r. o nadaniu orderów Monitor Polski rok 2019 poz. 804\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 3 czerwca 2019 r. o nadaniu orderu Monitor Polski rok 2019 poz. 803\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 4 czerwca 2019 r. o nadaniu odznaczeń Monitor Polski rok 2019 poz. 802\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 3 czerwca 2019 r. o nadaniu odznaczeń Monitor Polski rok 2019 poz. 801\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 27 maja 2019 r. o nadaniu odznaczenia Monitor Polski rok 2019 poz. 800\nPOSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 16 maja 2019 r. o nadaniu odznaczeń Monitor Polski rok 2019 poz. 799\nZARZĄDZENIE NR 23/2019 PREZESA NARODOWEGO BANKU POLSKIEGO z dnia 30 sierpnia 2019 r. w sprawie ustalenia wzoru, próby, masy i wielkości emisji monety o wartości nominalnej 10 zł, upamiętniające 90. rocznicę urodzin Anny Walentynowicz Monitor Polski rok 2019 poz. 798\nOBWIESZCZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 16 sierpnia 2019 r. w sprawie ogłoszenia rejestru aktuariuszy Monitor Polski rok 2019 poz. 797


Ośrodek warsztatowy i miejsce holistycznej odnowy - Wracam do siebie, wracam do zdrowia, wracam do harmonii\nWracam do siebie, wracam do zdrowia, wracam do harmonii\nMedytacje semantyczne ścieżką św. Hildegardy z Bingen "Wracam do siebie, wracam do zdrowia, wracam do harmonii"\nSiódmy las i Instytut św. Hildegardy\nSerdecznie zapraszają na medytacje semantyczne ścieżką św. Hildegardy z Bingen.\n28 lutego- 6 marca 2015\n"Wracam do siebie, wracam do zdrowia, wracam do harmonii.”\nPost proponowany w Siódmym lesie opracował na podstawie dzieł św. Hildegardy ( czyli Jej wglądów w potrzeby organizmu, i Jej receptury) niemiecki doktor nauk medycznych i wielki propagator Jej dzieł - dr Gottfried Hertzka. Praktycznymi uwagami i wiedzą podzieliła się z Instytutem św. Hildegardy pani Hildegard Strickerschmidt – wieloletnia przewodnicząca Międzynarodowego Towarzystwa Św. Hildegardy z Bingen, która od kilkunastu lat prowadzi posty orkiszowe, jest nauczycielką tej metody i autorką wielu książek z tej dziedziny.\nFakty podstawowe: 1.człowiek funkcjonuje na wielu różnych poziomach (ciało, duch, dusza, emocje, intelekt ), wszystkie są ważne i wszystkie ze sobą współdziałają. Nie można ich rozdzielać. Trzeba dbać o wszystkie i przez to całość dobrze funkcjonuje\nDecyzja postu jest decyzją : czas na oczyszczenie na wszystkich poziomach.\nMedytacje semantyczne to autorska metoda aktywnej kontemplacji stworzona przez założycielkę Instytutu św. Hildegardy - mgr semantyki Barbarę Ravensdale. Zawiera ćwiczenia uważności, schodzenie w obszar serca, łączenie z energią Viriditas i kontemplowanie fraz św. Hildegardy na otwartej energii Viriditas. Frazy zostały wybrane przez p. Hildegard Strickerschmidt, wieloletnią prezes Międzynarodowego Towarzystwa św. Hildegardy w Bingen. Metoda otrzymała Jej akcept.\nPołączenie uważności, energii Viriditas i fraz św. Hildegardy przybliża nas do własnej duszy, naszego niebiańskiego programu Optimum. Równowaga w duszy decyduje o naszym zdrowiu i dobrostanie.\nPost w siódmym lesie to czas wyciszenia i głebokich ćwiczeń duchowych dedykowanych bliskości z duszą i powrotowi do harmonii. Ścieżka z diety, medytacji, snu, spotkań, spacerów, którą idzie się po zdrowie, radość, wspaniałe samopoczucie i nowe siły do życia. Wśród łąk i wzgórz, pięknego krajobrazu, czystego powietrza. W ciszy.\nWracam do równowagi. Wracam do zdrowia.\nPosiłki: jeśli jest potrzeba - przed śniadaniem nasiona babki śródziemnomorskiej i kopru.\nŚniadanie - poranek z kawą orkiszową, lub herbatą ziołową i kromką chleba orkiszowego. W południe i wieczorem wywary z właściwie skomponowanych jarzyn z życiodajnymi przyprawami św. Hildegardy (m.in. bertram i galgant) i z grysikiem orkiszowym. Do kolacji - kromka domowego, przez nas pieczonego chleba ze starej odmiany orkiszu. Herbaty ziołowe przez cały dzień w dużej ilości. Żadnych zimnych napoi.\nOrkisz - czystą, starą odmianę, bez domieszki pszenicy, nie modyfikowaną - sami kupujemy w gospodarstwie ekologicznym i mielimy w zaprzyjaźnionym młynie.\n8.00 - Poranny rozruch. Według św. Hildegardy rozgrzanie organizmu przed śniadaniem to istotny punkt dnia.\nCo: turnus kontemplacyjny z detoksem orkiszowym\nKiedy: turnusy rozpoczynają się w sobotę o godz.14, a kończą w kolejny piątek po śniadaniu\nInfo i rezerwacje: 661 334 133\n- codzienne medytacje semantyczne\n-wino pietruszkowe ( w razie uczucia zimna)\n- tabletki galgant-koper ( w razie uczucia zimna)\n- masaże z bio olejkami firmy Holistiqa Aromatherapy Cosmetics.\nBarbara Ravensdale – mgr semantyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (pola semantyczne wyrazów). Certyfikowany gemmolog ( Guildhall University of London). Certyfikat Międzynarodowego Towarzystwa św. Hildegardy w Bingen w Niemczech, z zakresu duchowości św. Hildegardy, pod opieką autorki wielu publikacji o Hildegardzie, niekwestionowanego autorytetu w hildegardiańskiej duchowości i wieloletniego prezesa Towarzystwa - p. Hildegard Strickerschmidt.\nZałożycielka Instytutu św. Hildegardy, który organizuje wykłady i warsztaty propagujące dzieło św. Hildegardy z Bingen.\nCiekawostka! Czy wiesz, że według św. Hildegardy istnieje wspólna energia wszystkich istot żywych, tchnienie Boga –zielona siła życia, którą Hildegarda nazywała Viriditas.\nNa warsztacie nauczymy się łączyć z zieloną Viriditas, drzewami i Przyrodą. Natura to źródło wielkiej mocy.\nA więc przyszykuj się na rozmowę z drzewem :)


Kuchnia włoska po mojemu...W poszukiwaniu pizzy idealnej. Pizza, spaghetti i nie tylko.: Pożywny gulasz wołowy od Beefmastera\nNiedawno zakupiłem paczkę mięsa gulaszowego Beefmaster. W zasadzie dałem się skusić kampanii reklamowej ale nie żałuję ponieważ mięso jest naprawdę dobre. Dzisiaj publikuję przepis na gulasz wołowy. Znakomita i zdrowa pozycja dla potrzebujących energii do ćwiczeń na siłowni - wiem sam sprawdziłem więc tutaj ściemy nie będzie :) .\n500 g mięsa gulaszowego Beefmaster\nWoda lub wcześniej przygotowany bulion wołowy ( do przygotowania bulionu polecam wołową porcję rosołową beefmaster. Jeśli myślicie o kostce rosołowej naszpikowanej różnymi niespodziankami to lepiej dolejcie zwykłej wody)\nPeperoncino lub chilli ( jeśli macie ostrą paprykę to nie trzeba już tego dodawać)\nMarchewka inne warzywa - najlepiej świeże a jeśli mamy zimę to wrzucić jakąś mieszankę warzywną.\nFasola ugotowana oddzielnie - 24 godziny przed przygotowaniem musi być namoczona w wodzie\nSól, pieprz, tymianek, kolendra.\nKoncentrat pomidorowy - najlepiej passata\nMięso oprószyć mąką a następnie podsmażyć na oliwie. Następnie dodać cebulę, czosnek i peperoni lub zeszklić je na osobnej patelni ponieważ mąka z mięsa na pewno przyklei się do patelni i będzie trudno już cokolwiek na niej zrobić. Podsmażone mięso z cebulą, czosnkiem i peperoni przełożyć do większej patelni, woka lub garnka, podlać wodą lub bulionem i zacząć dusić ok 30-40 min dolewając bulion jeśli część wyparuje. W międzyczasie uprażyć paprykę w proszku na kolor i smak czyli - 2-3 łyżki oliwy na rozgrzaną patelnię, wsypać paprykę - nie dużo i podsmażyć ją do czasu aż poczujecie intensywny zapach. Teraz dodać ją do reszty. Dodać pokrojonego ziemniaka, warzywa, liść laurowy, ziele i dusić jeszcze przez parenaście minut. Sprawdzić czy mięso jest miękkie. Dodać koncentrat pomidorowy, sól, pieprz, przyprawy, podusić 5-10 minut i sprawdzić smak - w razie czego jeszcze doprawić.\nPodawać i jeść. Ja lubię z fasolą :)\nPS. Jeżeli zamienicie mięso gulaszowe np. na droższy rostbef to mięso szybciej zmięknie.\nAutor: Marco o 11:18


Marzec 2014 – Strona 2 – Barbarella\nO BARDZO DOBRYM FILMIE\nOpublikowano 11 marca 2014 przez Barbarella — Zostaw odpowiedź\nPo lekturze Waszych fachowych komentarzy i internetowych forów mam coraz bardziej przerażającą wizję wtykania kociego gówna do krecich kopców. Wynika mi z ankiety przedwyborczej, że to sposób najbardziej skuteczny i nie niszczy trawnika. Ani kreta. Teraz muszę złożyć podanie do Zebry, żeby nam odłożyła nieco kupy Janusza (bo Zebry kot ma na imię Janusz). AAAAA!… Nie mogły mi się zalęgnąć sympatyczne, skromne i ciche rybiki cukrowe?…\nW związku z tym, że a) postanowiłam już nie tracić życia i pieniędzy na tak zwaną chick lit, oraz b) jestem niezwykle konsekwentna w moich decyzjach, to nabyłam „Smaczne życie Charlotte Lavigne”, cholera jasna. Pierwszy tom. Bo będą trzy. Jeśli to będzie kiszka, to ktoś za to odpowie – na razie smaczna Charlotte leży i czeka, aż skończę Wilta („Wilt w drodze donikąd”). Jakoś go przegapiłam i dopiero teraz nadrabiam.\n„Zrobił to podczas godzinnych zajęć asertywności płciowej dla dojrzałych kobiet, z których żadna nie musiała uczyć się asertywnego zachowania. Prawdę mówiąc, były tak asertywne, że wystarczyło tylko dać im pożywkę. (…) Tym razem rzucił przynętę, mówiąc, że nie istnieje coś takiego jak męska menopauza, bo mężczyźni nie miesiączkują. Burza głosów oburzenia szalała beztrosko przez pozostałą część wykładu. (…) Kiedy skończyły się zajęcia, a dojrzałe kobiety rozeszły się, żeby ćwiczyć asertywność gdzie indziej, Wilt poszedł do biblioteki i wypożyczył sześć książek”.\nA wczoraj tak coś za mną chodziło, chodziło, aż wychodziło sobie, że obejrzałam „Zodiak”. Nie dość, że bardzo, ale to bardzo dobry film, to proszę szanownych pań, w mało którym filmie można sobie popatrzeć na tak dobrze dobrany zestaw: Robert Downey Jr., Mark Ruffalo, Jake Gyllenhaal i Anthony Edwards. Czyż nie balsam dla oczu?\nW weekend załamanie pogody i śnieg z deszczem. Gdzie moje relanium i włochate skarpetki z Juli!…\nO, NIE JEST DOBRZE\nOpublikowano 9 marca 2014 przez Barbarella — Zostaw odpowiedź\nTrawnik z przodu mamy tak zryty, ale to TAK ZRYTY, że krety chyba postanowiły, że zrobią nam w prezencie miniaturkę powierzchni Marsa. Czyli wibrujące słupki działają bardzo tak sobie. N. dostaje ataków szału i prosi mnie „Idź z nimi porozmawiaj”. Ja nie wiem, co on sobie wyobraża (owszem, czasem umiem się dogadać z niektórymi zwierzętami, na przykład powiedziałam do wrony przed sklepem „Poczekaj tu na mnie, to dostaniesz kawałek bułki” i ona poczekała, ale wrony są piekielnie inteligentne, a krety to nie wiem, bo nie mam jak im spojrzeć w oczy).\nNapalm i bardzo ostre noże wiszą w powietrzu (a w tle muzyczka na fletni Pana z „Kill Billa”).\nPS. Aha, bo zapomniałam wspomnieć – od czwartku w Galicji 22 stopnie i lampa przez cały dzień, tak? DWA TYGODNIE. Mogliśmy pojechać DWA MARNE TYGODNIE później!… No, ale wtedy bym się spasła.\nO MARKECIE BUDOWLANYM I STRASZNYM MIEJSCU NA ZIEMI\nOpublikowano 6 marca 2014 przez Barbarella — Zostaw odpowiedź\nByliśmy wczoraj w Castoramie i naprawdę, Jula czyni cuda. W czasach Przed Julą (Before Jula) w takich miejscach wznosiłam oczy do nieba i wlokłam się gdzieś z tyłu, bardzo nieszczęśliwa. Jednak po zasmakowaniu w pełni uroku Juli, wczoraj ta Castorama była jak spacerek po jakimś bardzo dziwnym, ale w sumie fajnym miasteczku: szłam sobie slalomem pomiędzy wózkami widłowymi, wąchałam storczyki i rozmyślałam o kieliszkach do szampana (dlaczego kiedyś piło się szampana w szerokich, płaskich kieliszkach, a teraz w długich i wąskich? Te płaskie o wiele bardziej mi się podobają i moim zdaniem, są lepsze do szampana, bo z tych wąskich skoncentrowany gaz uderza w nos, a tam bąbelki sobie ślicznie pykają, a zresztą co mnie to obchodzi, skoro nie lubię szampana). Na stoisku z oświetleniem zrobiłam trzy piruety, a nawet kupiłam nasionka smagliczki nadmorskiej (i niech mi spróbuje nie zakwitnąć) (tzn. o ile przypomnę sobie o niej w odpowiednim momencie, żeby ją zasiać, ahahahh).\nPoza tym – miewam prorocze sny, a koleżanka wysyła mnie do psychiatry. Bardzo chętnie pójdę, ale pod warunkiem, że nie wyśle mnie na terapię, tylko od razu przepisze śliczne, pyszne, malutkie psychotropeczki, takie po których świat jest cały niebieski albo z gumy albo jedno i drugie. Bo teraz podobno się wzbraniają i trzeba odbyć najpierw terapię, i to GRUPOWĄ.\nA bo właśnie, a propos grupową! Dzięki jednemu z wątków na forum Kafeterii odkryłam definicję PIEKŁA. Był to wątek w którym panowie oraz panie wypowiadali się na temat spędzania wolnego czasu w instytucji pn. „TROPICAL ISLAND”. Jest to – ja musiałam wyguglać, bo trochę mi się to w głowie nie mieściło – no więc, jest to taka hala pod Berlinem, gdzie nasypali piachu, zrobili dwa baseny, posadzili kilka palm i ludzie walą tam drzwiami i oknami. Czujecie to? Ciżba ludzka stłoczona w wysypanej piachem HALI?… Udającej tropiki?… I ci ludzie za to płacą! I stoją do TEGO w kolejkach! I jadą tam na cały dzień, albo nawet NOCUJĄ! Bo w tym kołchozie można się przespać! Za ciężkie pieniądze zresztą, spokojnie wystarczyłoby na bardzo dobry hotel w Madrycie. Czytałam to, a gęsia skóra robiła mi się coraz większa i większa… Na mnie naprawdę UFO musiało robić eksperymenty albo jestem innego gatunku, bo sobie NIE WYOBRAŻAM, nie mieści mi się w głowie, jak można się dobrze czuć w takim miejscu. Ufff, ufff – bo znowu się hiperwentylowałam na samą myśl.\nŻeby nie zakończyć tym smutnym akcentem, to bedę straszna i opowiem dowcip, z którego się wczoraj popłakałam:\n– Rabi – mówi pobożny Żyd – jadę na wczasy nad morze i słyszałem, że tam kobiety ubierają się bardzo swobodnie. Czy pobożny Żyd może patrzeć na kobietę w krótkiej sukience z dużym dekoltem?\n– A na kobietę w bikini?\n– A topless?\n– A są w ogóle takie rzeczy, na które nie powinien patrzeć pobożny Żyd?\n– A na przykład?\nO KREACJI OSCAROWEJ I WYCZYNACH JAMNIKA\nOpublikowano 4 marca 2014 przez Barbarella — Zostaw odpowiedź\nCo miałyście na sobie na Oscarach?\nJa wybrałam dwuczęsciową kreację, dół – spodnie z szarej flaneli, z wyraźnym, ale nie rzucającym się w oczy wzorem w kratkę czerwono – białą, przetykaną srebrną nitką. Krój dość luźny, zebrane u dołu mankietem ze ściągacza. Góra z bawełnianej dzianiny w prążki, okrągły dekolt, krótki rękaw. Granatowa. Całość w stylu niewymuszonej, a nawet nieco przytłumionej elegancji. Świetnie się komponowała z czerwoną kołdrą w białą kratkę.\nCałe Oscary oczywiście przespałam i było mi z tym bardzo, ale to bardzo dobrze. Ale nosa miałam – tydzień przed wręczeniem statuetek zamówiłam „Blue Jasmine” i Gatsby’ego. Ha! Może powinnam zacząć grać na wyścigach konnych.\nTajna broń na krety została zakopana – nie wiem, czy działa na krety, ale na jamnika owszem. Szczypawka cały weekend z nimi walczyła i koniecznie chciała je wykopać i przynieść swojemu panu już zamordowane, czego pan w ogóle nie chciał docenić. Teraz ma na trawniku wkopane słupki, kolekcję kopców zrobionych przez kreta oraz dołów wykopanych przez jamnika. Smaczku niech doda fakt, że pies jest po zimie obrośnięty jak Yeti, a mokra ziemia doskonale czepia się tych kudłów. A mamy jasne kanapy. Podłogę zresztą też. Resztę pozostawiam wyobraźni.\nNo wiecie co, Brenda mi się kończy!… Zaczęłam tego Detektywa, bo przecież nie zostanę o suchym pysku i no… wszystko dobrze, ale dlaczego on tyle filozuje i to nie na temat? Pół odcinka to jego monologi – bardzo dobry serial, jak człowiek ma coś do zrobienia, akurat jak tak smętnie nawija, to można wannę umyć, kurę oskubać czy co tam akurat nam zalega z robót gospodarskich.\nO, można psa uczesać, ale to nie jest prosto, bo pies zwiewa pod stół. Wiecie, jak trudno się gania jamnika na czworaka z ostrą szczotką w ręku?…


Dodano: 03.08.20 - 22:03 | Dział: WPiS\nUkazał się już najnowszy, wakacyjny, lipcowo-sierpniowy numer „Wpisu”. Jak co miesiąc mogą Państwo zapoznać się zarówno z całą serią reportaży na aktualne tematy, jak i z doborowym zbiorem artykułów poświęconych zagadnieniom z dziejów Rzeczypospolitej. W związku z historycznym zwycięstwem Andrzeja Dudy w wyborach prezydenckich, które w roku setnej rocznicy Bitwy Warszawskiej nabrały wymiaru walki o katolicką i suwerenną Polskę, nie mogło zabraknąć na łamach „Wpisu” znakomitego materiału na ten temat. Oddalenie niebezpieczeństwa, jakim była wizja Rzeczypospolitej podporządkowanej dyktaturze tęczowej ideologii, nie oznacza jednak zaprzestania walki. Piszemy zatem o zagrożeniach związanych z ideologią LGBT, publikując pierwsze tłumaczenie słynnego manifestu środowisk gejowskich z 1987 r., a także wywiad z posłem i prawnikiem dr. hab. Przemysławem Czarnkiem, który jak mało kto potrafi trafnie opisywać niebezpieczeństwa związane z gloryfikującym dewiacje tęczowym ruchem. Pojawiają się także interesujące teksty poświęcone twórczości mistrza Adama Bujaka w związku ze wspaniałą wystawą jego fotografii portretujących niezapomnianego krakowskiego kardynała Karola Wojtyłę, przyszłego Ojca Świętego Jana Pawła II. Publikujemy też artykuły poświęcone wspaniałemu polskiemu zwycięstwu nad czerwonym apokaliptycznym potworem, jak również materiały związane z historią Kościoła i z aktualnymi zagadnieniami dotyczącymi wiary. Podwójny, wakacyjny „Wpis” to ponad 120 stron fascynującej lektury!\n•\t„Pójść za ciosem!”. Ten entuzjastyczny tytuł zapowiada błyskotliwy felieton Leszka i Adama Sosnowskich; znakomici autorzy (ojciec i syn) wyrażają radość ze zwycięstwa Andrzeja Dudy, nie ukrywając, iż zarówno przed prezydentem RP, jak i przed rządem stoją potężne wyzwania.\n•\t„Jak przeorać heteroseksualną Amerykę”. Słynny manifest środowisk gejowskich z 1987 r. pióra Marshalla Kirka i Erastesa Pilla z wyrachowaną precyzją opisuje manipulacyjne mechanizmy, które mają doprowadzić do wywalczenia uprzywilejowanej pozycji dla homoseksualistów w społeczeństwie. Pierwsze tłumaczenie na język polski!\n•\t„Bierność wobec zła jest złem samym w sobie”. Adam Sosnowski rozmawia z dr. hab. Przemysławem Czarnkiem o zagrożeniach związanych z neomarksistowską ideologią LGBT.\n•\t„Bieda pozamaterialna”. Upadek zasad moralnych i poziomu intelektualnego związany z duchowym lenistwem nieodmiennie prowadzi do niebezpieczeństwa rozkładu życia społeczeństw i całych narodów, o czym przypomina ks. prof. Jan Szymczyk.\n•\t„Zarazy intensyfikowały pielgrzymki”. W dobie epidemii koronawirusa warto pamiętać o tym, iż „morowe powietrze” zawsze ustawało, kiedy następowało zawierzenie życia indywidualnego i narodowego Najświętszej Marii Pannie. Artykuł Czesława Ryszki.\n•\t„Wakacje i kuracje krakowian”. Co prawda w tym roku koronawirus pokrzyżował plany urlopowe wielu osobom, miło jednak będzie poczytać o sposobach naszych przodków na udany wypoczynek, o czym pisze prof. Ryszard Kantor.\n•\t„Odczłowieczanie teatru trwa”. Temida Stankiewicz-Podhorecka jak zwykle się nie patyczkuje, opisując uskuteczniane na deskach polskich teatrów szambo moralne i intelektualne. Cięty i dosadny tekst!\n•\t„Gdy carowie padali na kolana przed królem polskim”. Wywiad z prof. Wojciechem Polakiem, autorem znakomitej biografii hetmana Stanisława Żółkiewskiego, przeprowadza Anna Mączka.\n•\t„«Giganci historii» zapoczątkują nową erę w telewizji publicznej”. O nowym, interesującym projekcie TVP Historia z redaktorem naczelnym Piotrem Legutką rozmawia Adam Sosnowski.\n•\t„Dla Rzeczypospolitej wojna nie zakończyła się 11 listopada 1918 r.”. Wybitny pisarz Bohdan Urbankowski opisuje sytuację dziejową Polski po odzyskaniu niepodległości i w przededniu wielkiej ofensywy sowieckiej zakończonej polskim zwycięstwem pod Warszawą.\n•\t„Bohaterowie wojny polsko-bolszewickiej”. Dowódcy i oficerowie Wojska Polskiego znani dziś jako niezłomni obrońcy Polski podczas II wojny światowej w momencie jej wybuchu mieli już za sobą szlak bojowy Wielkiej Wojny i zwycięską walkę z hordami barbarzyńskich najeźdźców ze Wschodu... Artykuł dr Moniki Makowskiej.\n•\t„Wieniawa – samotność szwoleżera”. Mówiono o nim „ulubieniec Cezara i bożyszcze Polek”. Postać I ułana II RP przypomina Mateusz Kosiński.\n•\t„Żeby polska kultura, sztuka czerpały z chrześcijańskiego natchnienia”. Znakomity reportaż Jolanty Sosnowskiej z arcyciekawej papieskiej wystawy fotografii mistrza Adama Bujaka, eksponowanej w krakowskim Arsenale Miejskim.\n•\t„Przeciw zalewowi wysokiej fali barbarzyństwa”. Wybitny historyk prof. Andrzej Nowak w pięknym stylu pisze o wszechstronnej twórczości mistrza Adama Bujaka.\n•\t„Radia cyfrowe, czyli wielka szansa”. Jednym z wyzwań stojących przed obecnym rządem będzie repolonizacja mediów; niesamowite możliwości w tej walce dają radia cyfrowe, o czym przypomina znakomity autor Leszek Sosnowski.\n•\t„Dzielnie rządził rzeczą pospolitą jak drugi Salomon”. Prof. Krzysztof Ożóg, jeden z najlepszych znawców dziejów średniowiecznej Polski, przypomina postać Kazimierza Wielkiego – wybitnego władcy z rodu Piastów.\n•\t„Kryzys ariański, czyli rozdarcie Kościoła”. Bolesną kartę z dziejów chrześcijaństwa przypomina znakomity historyk prof. Wojciech Roszkowski.\n•\t„Stanisław Kutrzeba – polityczna naiwność wielkiego uczonego”. Postać nieco zapomnianego wybitnego prawnika, rektora UJ i uczestnika obrad pokojowych w Paryżu przypomina prof. Piotr Biliński.\n•\t„Najwięcej skorzystała na tych odkryciach Rosja, a później Związek Sowiecki”. Kolejny z cyklu artykułów o polskich uczonych-zesłańcach syberyjskich. Dr Marek Klecel tym razem pisze o Janie Czerskim, zmarłym na posterunku nauki na dalekiej Kołymie.\n•\t„Witold Bublewski – twórca wychowania morskiego w Polsce” – fascynującą postać uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, żołnierza AK, powstańca warszawskiego i znakomitego żeglarza przybliża Krzysztof Szujecki.\n•\t„Krnąbrna polska odmienność”. Druga część znakomitego eseju prof. Bolesława Orłowskiego, poświęconego niezłomnemu duchowi polskiego patriotyzmu.\n•\t„Pamiętajcie o ogrodach!”. Nauki ogrodnicze stanowią o bezpieczeństwie żywnościowym, o czym przypomina prof. Roch Włodzimierz Doruchowski.\n•\tŚwiatopodgląd – przegląd informacji ze świata, m.in. o odbudowie katedry w Aleppo i o problemach niemieckiej polityki gospodarczej i migracyjnej.\nA ponadto: materiały promocyjne najnowszych książek Białego Kruka, propozycja internetowego zamawiania książek wydawnictwa i porankowy wiersz Leszka Długosza.


Hotel w mieście Aulnay Sous Bois – hotelF1 Aulnay Le Blanc-Mesnil Garonor A3 - AccorHotels\nOcena klientów 3.0/5 Liczba opinii: 323\nROISSY CDG W 5km / 3 mil\nRER AULNAY SS BOIS W 5km / 3 mil\nPozycja GPS:48.945833, 2.474722\nLiczba opinii: 323\nZarezerwowane były 3 pokoje z pojedynczymi łóżkami. Rezerwacja była potwierdzona przez hotel, a na miejscu okazało się, że nie ma takich pokoi i dostaliśmy dwa pokoje z jednym podwójnym łóżkiem i tylko jeden pokój z dwoma pojedynczymi. Śniadania były reglamentowane jeśli chodzi o pieczywo. Czystość kabin prysznicowych pozostawała wiele do życzenia. W kabinach unosił się nieprzyjemny zapach.