Labiryntarium - Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen, znany jako Czerwony Baron.\nManfred Albrecht Freiherr von Richthofen, znany jako Czerwony Baron.\nManfred Albrecht Freiherr von Richthofen (1892-1918),\nniemiecki lotnik, największy as myśliwski okresu I Wojny Światowej, nazywany Czerwonym Baronem.\nZestrzelony we Francji, został pochowany przez wroga z najwyższymi honorami. Po wojnie jego sława na świecie była większa, niż w jego rodzinnym kraju. Piloci brytyjscy i amerykańscy, odwiedzający Śląsk, obowiązkowo przyjeżdżali do Świdnicy, aby odwiedzić miejsca z nim związane. Kim był i jak żył ten Świdniczanin, staramy się przybliżyć w poniższym opracowaniu*.\nUrodził się 2 maja 1892 roku, we wsi Borek (niem. Kleinburg) pod Wrocławiem (niem. Breslau). Borek przyłączono do Wrocławia pięć lat po jego urodzeniu w 1897 roku. Dziś, jest to osiedle we wrocławskiej dzielnicy Krzyki, znajdujące się w okolicy ulicy Powstańców Śląskich i Placu Powstańców Śląskich. Przedwojenny adres domu rodzinnego i miejsca urodzenia Manfreda, serwis frontflieger.de określa na Kaiser Wilhelm Straße 92-96, Ecke Goethestraße, czyli jak udało się nam ustalić w domu przy ul. Powstańców Śląskich stojącym przy skrzyżowaniu z ul. Wielką. Starsza siostra Ilse, miała wtedy dwa lata.\nManfred von Richthofen w wieku około 3 lat\nManfred był drugim dzieckiem Albrechta Phillipa Karla Juliusa Freiherr von Richthofena (1859 - 1920) i Kunigundy Freifrau von Richthofen (1868 - 1962), po siostrze Elisabeth 'Ilse' Therese Freiin von Richthofen (1890 - 1963), a przed młodszymi braćmi Lotharem Siegfriedem Freiherr von Richthofen (1894 - 1922) i Karlem Bolkiem Freiherr von Richthofen (1903 - 1971).\nojciec matka Ilse Manfred Lothar Bolko\nManfred von Richthofen w wieku około 7 lat\nJego arystokratyczna rodzina przeniosła się w 1901 roku do Świdnicy (niem. Schweidnitz). Manfred miał wtedy dziewięć lat, i jak inni młodzi chłopcy z bogatych rodzin wiódł ciekawe życie ucząc się, bawiąc się z braćmi Lotharem i Bolkiem, jeżdżąc konno lub uprawiając sporty. Pilnie ćwiczył gimnastykę sportową na poręczach, do czego miał szczególny talent. Dzięki temu odnosił sukcesy zdobywając nawet kilka nagród. Z czasem zapraszany był także na polowania, a jako arystokrata, pozwolono mu polować na dziki, łosie, jelenie, i ptaki w lasach chronionych.\nDom rodziny Richthofen, Świdnica, ul. Sikorskiego (dawniej Schweidnitz, Striegauer Straße 10)\nPoczątkowo wykształcenie przyjmował głównie od prywatnych nauczycieli i w miejscowej szkole w Świdnicy. Z czasem ojciec wybrał dla niego karierę wojskową, przez co w sierpniu 1903 r., trafił do korpusu kadetów mieszczącego się w dawnym pobenedyktyńskim zespole klasztornym w dzisiejszym Legnickim Polu (niem. Katzbach). Ciekawostką jest, że trafił tam do tego samego pokoju, w którym 50 lat wcześniej mieszkał Paul von Hindenburg, późniejszy marszałek i prezydent Rzeszy.\nDawny pobenedyktyński zespół klasztorny w Legnickim Polu\nRok 1907, Świdnica, Manfred w mundurze kadeta z braćmi i ulubionym psem.\nW latach 1909-1911, nauki pobierał w Głównej Szkole Kadetów w Lichterfelde w Berlinie. Na Wielkanoc 1911 roku wstąpił do Regimentu Ułanów nr 1 jako chorąży. Jego garnizon stacjonował w Miliczu (niem. Militsch) niedaleko Ostrowa. Wtedy była to granica z królestwem rosyjskim. Po niespełna dwuletniej służbie, 19 grudnia 1912 roku, awansował na porucznika.\nW mundurze ułana, 1912r.\nGdy 1-go sierpnia 1914 roku wybuchła wojna światowa, służył jako oficer kawalerii na frontach wschodnim i zachodnim. Napisał wtedy do rodziny list :\n"To być może są moje ostatnie słowa pisane w pośpiechu. Bądź ojcze pozdrowiony. Jeżeli już się nie zobaczymy, przekazuję moje serdeczne podziękowania za wszystko, co dla mnie zrobiłeś... Wasz wdzięczny i posłuszny syn i brat. - Manfred "\nManfred von Richthofen pierwszego dnia przekroczył granicę rosyjską i już w tym samym tygodniu podczas powrotu z patrolu, jego oddział starł się z Kozakami. To był jego pierwszy chrzest bojowy na froncie wschodnim. Zaraz potem przerzucony został na font zachodni do Thionville we Francji.\n23 sierpnia 1914 roku, przeszedł swój chrzest bojowy na froncie zachodnim w okolicach Las Arlon / Virton - wpadając ze swoim oddziałem w zasadzkę. Potem brał udział w bitwie Virton, z 9. Dywizją Piechoty. Wtedy spotkał i rozmawiał z synem cesarza Prus, Oskarem, dowódcą 7 Pułku Piechoty. Służbę w okolicach Verdun wspominał jako nudną. 23 września 1914 przyznano mu krzyż żelazny drugiej klasy. 2 listopada 1914 roku, napisał list z okopów w miejscowości Bechamp - "Francuzi są o 2000 metrów stąd". Z końcem stycznia 1915 roku, znana jest ostatnia potyczka z Francuzami, w której uczestniczył Manfred von Rihtchofen jako żołnierz piechoty. Był wtedy oficerem 18-tej Brygady Piechoty.\nPodsumowując swoją służbę, gdy okazało się, że kawaleria jest nieskuteczna w walce wobec zasieków z drutu kolczastego i ognia karabinów maszynowych, a walka w piechocie, głównie w okopach nie przynosiła mu spodziewanej "satysfakcji ze służby", rozczarowany, miał powiedziećł wtedy do swojego dowódcy następujące słowa : "nie przyszedłem na wojnę, aby polować na ser i jajka, przybyłem tu w innym (wyższym?) celu."\nMundur oficera Regimentu Ułanów nr 1 - jaki nosił Manfred Von Richtchofen na początku wojny.\nTo właśnie niezadowalający go przebieg służby, skłonił go pod koniec maja 1915 roku, aby zgłosić się na ochotnika do cesarskiej służby powietrznej -pierwszej wersji Sił Powietrznych (Luftwaffe). Po odbyciu krótkiego kursu, rozpoczął wojskową karierę w lotnictwie jako obserwator, gromadząc dane z rozpoznania na froncie wschodnim. Od czerwca do sierpnia 1915 r., latał w Szwadronie nr 69 (Fliegerabteilun 69). Jako obserwator, nie brał bezpośrednio udziału w potyczkach powietrznych, ale w związku z tym, że miał zamontowany karabin maszynowy do obrony w swojej dyspozycji, nie unikał walki. Jego pierwszym strąconym samolotem był francuski samolot Farman, oficjalnie jednak, to strącenie nie zostało uznane, ponieważ samolot spadł za liniami wroga. W październiku 1915 roku rozpoczął szkolenie jako pilot. W marcu 1916 roku dołączył do jednostki bombowej Kampfgeschwader 2, pilotując samolot Albatros C.III, dwumiejscowy dwupłatowiec.\nSamolot Albatros C.III\nSierpień 1915r., urlop w Świdnicy\nW dniu 26 kwietnia 1916 roku zestrzelił pierwszy samolot jako pilot, z karabinu maszynowego zamontowanego samodzielnie przez siebie na skrzydle, lecz również on nie został mu uznany, gdyż spadł poza liniami przeciwnika. Pewnego dnia, jadąc pociągiem, przypadkowo spotkał się z asem myśliwskim Oswaldem Boelcke, który kompletował pilotów do swojej nowo tworzonej elitarnej eskadry myśliwskiej o nazwie Jagdstaffel 2. Boelcke zaproponował Manfredowi dołączenie do tej eskadry, z czego Manfred von Richthofen skorzystał. 1 września 1916 dołączył do Jasta 2, stając się odtąd pilotem myśliwskim.\nPierwsze uznane zwycięstwo powietrzne odniósł nad Cambrai we Francji 17 września 1916, zestrzeliwując dwumiejscowy samolot F.E.2b. Już 10 października miał zestrzelonych 5 samolotów, co dawałoby mu aliancki tytuł „asa”. 28 października śmierć w kolizji poniósł Boelcke, który był wzorem i mentorem Manfreda von Richthofena. Jego śmierć mocno uderzyła w Richthofena, ale wzmocniło to tylko jego determinację do ataku na wroga i spowodowało chęć pobicia rekordu zestrzeleń Boelckego, których miał ich na koncie 40. Zawsze podczas walki, Manfred, podobnie jak inni piloci w eskadrze Boelckego, konsekwentnie stosował zbiór zasad swojego mentora. Zasady te brzmiały następująco :\n1. Spróbuj zapewnić sobie przewagę przed atakiem. Jeśli to możliwe, miej słońce za tobą.\n2. Zawsze kontynuuj atak, jeśli już go rozpocząłeś.\n3. Strzelaj tylko z bliskiej odległości, i tylko wtedy gdy przeciwnik jest na celowniku.\n4. Należy zawsze mieć kontakt wzrokowy z przeciwnikiem, nigdy nie daj się zwieść fortelami.\n5. W każdym rodzaju ataku, istotne jest, aby zaatakować przeciwnika od tyłu.\n6. Jeśli twój przeciwnik nurkuje na ciebie, nie staraj się unikać, lecz leć mu naprzeciw.\n7. Będąc nad liniami wroga, nie zapominaj swojej trasy ucieczki.\n8. Zasadniczo, lepiej atakować w grupach po cztery lub sześć. Unikaj sytuacji gdy dwa samoloty atakują jednego przeciwnika.\nZasady te służyły pilotom dobrze, zapewniając ogromny sukces dywizjonowi.\nPiloci myśliwców dla upamiętnienia swoich zestrzeleń, tradycyjnie wręczali sobie srebrny puchar, z wygrawerowaną datą skutecznego trafienia i typem zestrzelonego samolotu. Czasem piloci zbierali do tych pucharów fragmenty zestrzelonych maszyn jako trofea wojenne. Manfred w całej swojej karierze zebrał ich 60.\nSrebrny puchar pilotów myśliwców.\nW dniu 23 listopada 1916 roku, Manfredowi udało się zestrzelić, po morderczym pościgu, asa brytyjskiego lotnictwa, pilota majora Lanoe Hawkera, który był prawdopodobnie jego najbardziej utytułowanym przeciwnikiem. Podczas walki, leciał samolotem Albatros D.II, natomiast Hawker poleciał DH2. Po tej bitwie, w styczniu 1917 roku, przesiadł się do Albatrosa D.III, aby osiągnąć większą sprawność kosztem prędkości. 12 stycznia 1917, nadeszła depesza o przyznaniu mu wysokiego odznaczenia "Pour le Mérite"\nOdznaczenie Pour le Mérite\nRezygnując z kolorystyki kamuflażu, pomalował swój D.III na kolor jasnoczerwony, w pełni zdając sobie sprawę, że będzie wyjątkowo łatwym do wykrycia celem. Wśród swoich kolegów otrzymał przydomek "The Red Flyer Battle" . Wtedy objął także dowództwo własnej eskadry myśliwców, Jasta 11. W dniu 6 marca 1917 roku. Jego samolot został trafiony, przez co uszkodzeniu uległo skrzydło. Spadając, z trudem udało mu się w ostatniej chwili lądować awaryjnie na stronie niemieckiej. Czekając na kolejny samolot D.III, przeszedł z powrotem do D.II. Pod koniec marca miał na koncie zestrzelonych 31 samolotów, gdzie 37 wrogich lotników zginęło, a 11 dostało się do niewoli. W dniu 2 kwietnia 1917 roku, wrócił do D.III. W krótkim czasie udało mu się przekształcić jego eskadrę, Jaste 11, do miana elitarnej. Spośród wszystkich niemieckich dywizjonów myśliwskich, w miesiącu kwietniu 1917 r., jego zdobył największą liczbę zwycięstw - łącznie 89. Brytyjczycy nazwali ten czas "Bloody April" - krwawy kwiecień. Sam Richthofen, 13 kwietnia 1917 roku, zestrzelił swoje 41-sze zaliczone strącenie, przekraczając 40-kę osiągniętą przez jego zmarłego mentora, Oswalda Boelcke.\nSzwadron Jasta 11 w dniu 11 kwietnia 1917r., Manfred von Richthofen siedzi w kokpicie samolotu Albatros DIII, jego brat Lothar, siedzi na ziemi.\nAsy eskadry Jasta 11 : Od lewej: Sebastian Festner (zabity w kwietniu 1917), Karl-Emil Schäfer (zabity w czerwcu 1917),\nManfred von Richthofen (zmarł w kwietniu 1918), Lothar von Richthofen (zm. 1922) i Wolff (zabity we wrześniu 1917).\nNiemieckie dowództwo było pod takim wrażeniem jego osiągnięć, że postanowiło wykorzystać go do celów propagandowych, jako inspirację dla narodu oraz podbudowania morale niemieckich żołnierzy. Wkrótce jego sława obiegła cały kraj, tym bardziej, gdy rozniosły sie wieści, że Brytyjczycy utworzyli specjalną eskadrę, przeznaczoną wyłącznie w celu zestrzelenia Richthofena. Prasa nie przestawała o nim pisać, a on sam podczas 1,5 miesięcznego urlopu, od maja do połowy czerwca, odwiedzał żołnierzy na różnych frontach, spotykał się z cywilami, oraz z najważniejszymi osobami w państwie...\nManfred von Richthofen (w środku) z Dowódcą Sił Powietrznych, generałem Ernstem von Hoeppner (z prawej) i szefem sztabu Sił Powietrznych, pułkownikiem Hermannem von der Lieth-Thomsen (z lewej),\nManfred von Richthofen podczas spotkania z feldmarszałkiem Paulem von Hindenburgiemi.\nW rozmowie poruszony był temat pobytu w tej samej szkole kadetów (Legnickie Pole), w dodatku w tym samym pokoju.\nManfred von Richthofen i cesarzowa Augusta Wiktoria, która wręczała mu prezent z okazji jego 25 urodzin.\nPodczas pobytu w Berlinie, Manfred von Richthofen spotyka między innymi swojego byłego nauczyciela akademii wojskowej, kapitana Salzmanna.\nSpotkanie z młodzieżą w Świdnicy\nWkrótce po powrocie z długiego urlopu, tuż pod koniec czerwca 1917 roku, przesiadł się do nowego samolotu typu Albatros DV.\nSamolot Albatros D.V.D1177/17, w charakterystycznym ubarwieniu dla Czerwonego Barona.\nRysunek prof. Arnolda Busha, przedstawiający bohatera (czerwiec/lipiec 1917r.)\nW piątek 6 lipca 1917 roku, Richthofen cudem uniknął śmierci. Został ranny podczas walki powietrznej z kapitanem Donaldem Cunnellem. Pocisk trafił, a raczej drasnął go w głowę tuż za uchem, powodując dezorientację i chwilowe zaniki wzroku, co było skutkiem uszkodzonego przez pocisk nerwu wzrokowego. Jego samolot zaczął gwałtownie spadać. Szczęście jednak nie opuszczało go, gdyż w ostatniej chwili wzrok na chwilę powrócił pozwalając mu na awaryjne lądowanie po stronie niemieckiej. Kilka następnych tygodni spędził w szpitalu polowym w St Nicolas / Courtrai.\nRanny w głowę Manfred von Richthofen, w szpitalu polowym\nManfred von Richthofen, i siostra Kate Otterndorf (jego "dziewczyna") która wyjątkowo dbała o rannego podczas pobytu w szpitalu.\nAlbrecht Baron Richthofen odwiedził w szpitalu swojego syna Manfreda.\nW tym czasie był już bohaterem narodowym, przez co niektórzy obawiali się, o jego przyszłość. Twierdzili, że powinien zrezygnować już ze służby w powietrzu, bo gdy wróci do latania i zginie, jego śmierć mogła by negatywnie odbić się na morale Niemców. Jednak on nie chciał słyszeć o porzuceniu latania, stanowczo odmawiając namowom. Nikt jednak nie wydał zdecydowanego rozkazu uziemiającego go...\nNajprawdopodobniej właśnie podczas okresu rekonwalescencji w szpitalu, oraz podczas urlopu chorobowego (źródła podają różnie), Manfred von Richthofen napisał swoją autobiografię p.t. "Der rote Kampfflieger", która przetłumaczona została również i opublikowana w Wielkiej Brytanii p.t. "The Red Battle Flyer".\nOkładka autobiografii Richthofena p.t. "Der rote Kampfflieger"\nPod koniec lipca 1917 roku wraca do swojej eskadry, udowodniając, że wciąż jest najlepszy. Lata, ale wciąż cierpi po każdym locie nudności i bóle głowy. Gdy dodatkowo był świadomy faktu, że Niemcy nie mogą wygrać tej wojny, stał się przygnębiony i ciągle zdenerwowany. To właśnie wtedy przesiadł się na swój ostatni, i najsławniejszy model samolotu - Fokker Dr.I triplane. Nowatorska konstrukcja wykorzystywała trzy skrzydła. Tym samolotem w ciągu pół roku udało mu się zestrzelić dwadzieścia maszyn wroga, a ostatni strącił dzień przed śmiercią, 20 kwietnia.\nRysunek przedstawiajacy trójpłatowca Fokker Dr.I podczas ataku - z kolekcji “The Aeroplanes of the Great War (1914 - 1918)” by Tony Theobald.\nZdjęcie Fokkera DR-1 z M. v. Richthofenem w kokpicie.\nFokker DR-1 w trakcie startu\nReplika trzypłatowego samolotu Czerwonego Barona - Fokker DR-1\nOd 12 grudnia 1917 roku, Manfred von Richthofen był na urlopie. Podróżuje do Berlina gdzie 22 grudnia wykonuje lot testowy na prototypowym modelu samolotu Pfalz Dr I, po czym niezwłocznie wraca do jednostki. Przygotowuje się następnie do wyjazdu w dniu 28 grudnia do Brześcia w Rosji, gdzie wraz z bratem Lotharem pozostali aż do 1 lutego, biorąc udział w negocjacjach traktatu pokojowego.\nPrototyp samolotu Pfalz Dr I.\nTo prawdopodobnie po powrocie z Rosji do Berlina, tuż przed powrotem do swojej jednostki, udało mu się przyjechać ostatni raz do Świdnicy. Musiało to być w każdym razie w pierwszych dniach lutego 1918 roku.\nPowyższy dokument, sporządzony na "skrawku" papieru, i raczej w pośpiechu, to wojskowy testament Manfreda von Richthofena napisany w niedzielę 10 marca 1918 roku o następującej treści : "Jeśli nie wrócę, przywództwo eskadry powinien przejąć dowódca grupy Jasta 6, porucznik [William] Reinhard... Freiherr von Richthofen, kapitan"\nVon Richthofen podczas standardowych przygotowań do lotu. Otwarty kokpit wymagał grubego, ciepłego ubrania, grubych butów z futra itd.\n21 kwietnia 1918 roku, ostatni lot...\nNiedziela, chwila relaksu, zabawa z psem tuż przed startem w ostatnią misję.\nRichthofen niedługo po starcie podjął walkę nad Morlancourt Ridge, niedaleko Somme River, ścigał brytyjski samolot Sopwith Camel. Samolot ten, pilotował kanadyjski pilot porucznik Wilfried Whop May z 209 Dywizjonu Royal Air Force. Podczas tej pogoni zjawił się nagle inny Camel, pilotowany również przez kanadyjskiego pilota, kapitana Arthura "Roy" Browna, który błyskawicznie zanurkował i zaatakował Richthofena. W pewnym momencie, Richthofen został trafiony w klatkę piersiową pociskiem, który uszkodził jego serce i płuca. Będący w ciężkim stanie Richthofen zdołał lądować awaryjnie na polu, na północ od Vaux-sur-Somme. Teren ten był kontrolowany przez australijskie wojsko. Kilku żołnierzy, którzy dobiegli pierwsi do samolotou, widzieli Richthofena jeszcze żywego. Z ich relacji wynikało, że tuż przed śmiercią wypowiedział jedno słowo - "kaputt", co można by interpretować jako - "dokonało się".\nMapa sytuacyjna, miejsce w którym awaryjnie wylądował Richthofen, zaznaczono żółtym krzyżykiem.\nZdjęcie wykonane przez australijskich żołnierzy godzinę po jego śmierci.\nWygląd wraku samolotu, nie jest spowodowany uszkodzeniami podczas walki, czy awaryjnego lądowania. Wygląda tak, bo wielu żołnierzy (łowców pamiątek), chciało mieć "kawałek" samolotu słynnego "Czerwonego Diabła", dla siebie. Zanim wrak został więc zabezpieczony, żołnierze rozebrali go do tego stanu.\nWszyscy chętnie pozowali do zdjęć z wrakiem - "Czerwony Diabeł" pokonany.\nPierwszy z lewej to kapitan Roy Brown, pilot Camela, któremu zaliczono zestrzelenie Richthofena.\nWielu współczesnych historyków uważa jednak, że został on zabity przez pocisk wystrzelony z ziemi. W trakcie autopsji stwierdzono, że pocisk przeniknął przez jego prawą pachę i wyszedł w pobliżu jego lewego sutka, co sugeruje, że może pochodzić z ziemi. Istnieje teoria, że Richthofen zestrzelony został przez sierżanta Cedrica Popkina, który ostrzeliwał samolot z ziemi. Trudno jednak dzisiaj naukowcom dojść do jednolitej pewnej wersji zdarzeń.\nDzień po śmierci Richthofena, major Blake z Australijskiego Korpusu Lotniczego, zorganizował wojskowy pogrzeb z wszelkimi honorami. Richthofen został pochowany na cmentarzu przy Bertangles w dniu 22 kwietnia 1918 roku. Jego trumnę niosło sześciu oficerów w stopniu kapitana z 3 Szwadronu Australijskiego Korpusu Lotniczego. Inni żołnierze, oddali mu cześć, stojąc na baczność i salutując.\nKondukt żałobny prowadzony przez księdza\nOficerowie z wieńcami, można zauważyć też spore zainteresowanie tym pogrzebem wśród żołnierzy.\nAustralijscy żołnierze oddający salwy honorowe, na zdjęciu widać też obecność cywili.\nOczywiście dowództwo Królewskich Sił Powietrznych, powiadomiło o zaistniałym fakcie swoich niemieckich odpowiedników stosownym pismem, załączając zdjęcie grobu Manfreda von Richthofena (dokument poniżej).\nPismo od Brytyjskich Sił Powietrznych do Niemieckiego Korpusu Lotniczego o treści : " Baron Manfred von Richthofen, został zabity w walce powietrznej, w dniu 21 kwietnia 1918 roku. Został pochowany ze wszystkimi wojskowymi honorami."\nPozostałości po samolocie Fokker, oraz samym Richthofenie, nie wróciły po wojnie do Niemiec. Poza tym, co wzięli zwykli żołnierze, zachował się jedynie silnik, który przejęli Brytyjczycy (dziś zobaczyć go można w Londynie, w Imperial War Museum), oraz kilka przedmiotów zachowanych przez Australijczyków i przekazanych później do Royal Canadian Military Institute w Toronto.\nSilnik z Fokkera Manfreda von Richthofena w Imperial War Museum\nPrzedmioty będące w posiadaniu Royal Canadian Military Institute w Toronto\nPo zakończeniu wojny, w roku 1921, Francuzi przenieśli ciało Manfreda von Richthofena, z cmentarza przy Bertangles, na niemiecki cmentarz wojenny w Fricourt, do kwatery oznaczonej numerem 53.091.\nCzwartego lipca 1922 roku, w wypadku lotniczym zginął, lecący z Berlina do Hamburga samolotem pocztowym, młodszy brat Lothar von Richthofen. Jego ciało zostało złożone do grobu, obok ojca Albrechta von Richthofena, który zmarł w 1920 roku, na Cmentarzu Garnizonowym w Świdnicy, dnia 11 lipca 1922 roku. Dziś cmentarz ten nie istnieje. W jego miejscu znajduje się park w sąsiedztwie ulic Kolejowej, Wałbrzyskiej i Armii Krajowej.\nDopiero siedem lat po śmierci Manfreda von Richthofena, w 1925 roku, najmłodszy brat Bolko, podjął się sprowadzenia trumny z jego ciałem do ojczyzny. Uroczystość, która stała się wydarzeniem publicznym, zgromadziła wielu uczestników, w tym najwyższe głowy w państwie. W listopadowy dzień, ciało "Czerwonego Barona" spoczęło w skromnym grobie na cmentarzu Invalidenfriedhof w Berlinie.\nTrumna wystawiona w kościele, przy trumnie ozn. nr 1 stoi Karl Bolle vel Carl Bolle, as lotnictwa niemieckiego z 36 zwycięstwami w I wojnie światowej.\nWyprowadzenie trumny z ciałem M.v.Richthofena z kościoła\nKondukt żałobny na ulicach Berlina\nNa pierwszym planie brat Bolko, obok matka, po lewej w mundurze, Prezydent Rzeszy (Republiki Weimarskiej) Paul von Hindenburg\nOznaczonymi osobami towarzyszącymi konduktowi żałobnemu są : (1)matka Richthofena, (2)brat Karl-Bolko, (3)Paul von Hindenburg, (4)Hans Klein, (5)Otto Könnecke, (6) Oskar von Boenigk, (7)Alfred Keller, (8)Carl Wüsthoff, (9)Carl Bolle, (10)Herrmann Köhl, ponadto na zdjęciu rozróżnić można Franza Walza, Josefa Veltjensa, Heinricha Bongartza oraz Paul Bäumera.\nCmentarz Invalidenfriedhof w Berlinie, tuż za trumną matka, z tyłu widać Paula von Hindenburga\n(1)Alfred Keller, (2)Josef Veltjens, oraz (3)Bruno Loerzer, (4)Paul Bäumer, (5)Oskar von Boenigk niosący trumnę.\n(1)Paul von Hindenburg, Prezydent Rzeszy, nad otwartym grobem M.v.Richthofena, (2)Franz Walz, (3)Paul Bäumer, (4)Emil Thuy, (5)Oskar von Boenigk, (6)Leo Leonhardy, (7)Alfred Keller, (8)Carl Bolle\nSkromna płyta nagrobna na cmentarzu Invalidenfriedhof w Berlinie, położona niespełna rok po pogrzebie 28.10.1926 r.\nZ czasem, skromną płytę nagrobną zastąpiono okazałym pomnikiem.\nPogrzeb w Berlinie nie był jak się później okazało ostatnią drogą Manfreda von Richthofena. W związku z tym, że po drugiej wojnie światowej, w czasie "Zimnej Wojny", część Berlina z cmentarzem należała do strefy radzieckiej, istniało uzasadnione zagrożenie dewastacji jego grobu i pomnika. Pozwoliło to zainteresowanym na kolejne, i ostateczne już przeniesienie w 1975 roku jego szczątków na cmentarz Nordfriedhof w Wiesbaden, do rodzinnego grobowca, w którym spoczywały już matka, siostra Ilse, oraz brat Bolko. Cmentarz w Polsce (w Świdnicy), na którym spoczywali ojciec i brat Lothar już nie istniał. Pomnik zaś (zdjęcie wyżej), został przeniesiony do Wittmund , i ustawiony na terenie koszar Jagdgeschwader 71 "Richthofen" - nazwanego jego imieniem szwadronu lotniczego.\nW Niemczech, potem w III Rzeszy, kult Richthofena kwitł. Ufundowano wiele tablic i kamieni pamiątkowych. W Świdnicy, gdzieś na tyłach parku, ustawiono jeden z takich kamieni. Kiedy jednak okazało się, że sława Richthofena sięga daleko poza granice Niemiec, a przyjezdni, liczni zagraniczni goście nie mieli praktycznie żadnego punktu pozwalającego odnieść się do jego osoby, władze postanowiły zbudować duży, łatwy do odnalezienia (w przeciwieństwie do pierwotnego kamienia) pomnik (mauzoleum - 1928 rok), oraz utworzyć muzeum poświęcone jego pamięci (na początku lat 30-tych XX wieku). Muzeum powstało w jego rodzinnym domu w Świdnicy przy Striegauer Straße 10 (dziś ul. Sikorskiego), natomiast pomnik zbudowano w parku po drugiej stronie ulicy, bliżej centrum miasta, tuż przy torach, aby podróżujący mogli widzieć go jadąc do, lub ze Świdnicy pociągiem.\nMauzoleum poświęcone Manfredowi von Richthofenowi w Świdnicy - lata 30-te XX wieku\nMuzeum Richthofena (Schweidnitz, Striegauer Straße 10), Świdnica przy ul. Sikorskiego - lata 30-te XX wieku\nFotografia z dnia otwarcia Muzeum Richthofena w Świdnicy - lata 30-te XX wieku (my nie znamy dokładnej daty)\nIzba pamiątek - Muzeum Richthofena w Świdnicy\nKamień pamiątkowy, jeszcze w "krzakach" w parku. Dziś znaleźć go można w ogrodzie domu rodzinnego Richthofenów.\nMauzoleum Richthofena w parku przy ul. Sikorskiego w Świdnicy, stan obecny\nTablica informacyjna, ustawiona na polu w Vaux-Sur-Somme we Francji, w miejscu w którym wylądował i umarł M.V.Richthofen\nZebrał i opracował : Matthias\n* Źródła :


Jules Verne zakończył misję – AstroNET\nWcześniej silniki hamujące zmniejszyły prędkość ważącej ponad 13 ton kosmicznej “ciężarówki” w taki sposób, że o 15:31 naszego czasu znalazł się on w górnych warstwach atmosfery ponad niezamieszkaną częścią południowego Pacyfiku. Cała operacja przebiegła zgodnie z planem.\nDane napływające z Verne’a wskazywały, że 4 baterie słoneczne oderwały się od niego na wysokości około 100 kilometrów. Sygnał nadajników przestały docierać, gdy statek znajdował się około 80 kilometrów nad Ziemią. Chwilę później Jules Verne rozpadł się. Na jego pokładzie znajdowało się 800 kilogramów stałych i 260 kilogramów ciekłych śmieci z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, do której przez 5 miesięcy był przycumowany.\nOdłączenie od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej miało miejsce 5 września. Przez kolejne tygodnie trwały testy urządzeń transportera.\nNa pokładzie Verne’a na MSK dotarło na początku kwietnia 4,5 tony prowiantu i sprzętu. Misja rozpoczęło się 9 marca 2008 roku startem z Gujany Francuskiej na pokładzie rakiety Ariane 5.\nDo 2015 roku zaplanowane s 4 kolejne loty podobnych do Verne’a statków kosmicznych. Pierwszy z nich wystartuje prawdopodobnie w połowie 2010 roku.\nSerwis Spaceflight Now, Europe's station resupply ship concludes mission\nPosted on 3 marca 2021 4 marca 2021 by Ariel Majcher 982 odsłon


Rękawiczki dla Panny Młodej - jak dobrać do sukni ślubnej - Ślubeo\nDla Panny Młodej Dodatki Jak dobrać KRÓTKIE RĘKAWICZKI do sukni ślubnej?\nJeśli zdecydowałaś się na rękawiczki na ślub, teraz stoisz przed ich wyborem, który... może nie być taki łatwy ;) W salonach mody ślubnej znajdziesz wiele propozycji par o różnej długości i różnych zdobieniach, tylko która najlepiej sprawdzi się przy twojej kreacji?\nPomijając wielość modeli dostępnych na rynku ślubnym, należy jeszcze odpowiedzieć sobie na kluczowe pytanie:\nCzyli jak dopasować je charakterem i stylem, by uzyskać zgrabną i elegancką stylizację ślubną?\nTo ważne z tego względu, że odpowiednio skomponowane ze strojem ślubnym dodatki potrafią postawić piękną i przysłowiową kropkę nad i. Natomiast, choćby były najcudniejsze, to jeśli rękawiczki nie do końca będą pasować do charakteru sukni ślubnej, mogą popsuć cały efekt i odjąć elegancji.\nAby ułatwić sobie zadanie, podzielmy rękawiczki ślubne na dwie grupy w zależności od ich długości.\nKrótkie rękawiczki na ślub\nKrótkie rękawiczki ślubne sięgające nadgarstka mają w sobie wiele uroku i potrafią wydobyć dziewczęcy blask z całej stylizacji ślubnej. Możesz wybrać zupełnie gładkie lub rozmaicie zdobione - kokardkami, haftem, guziczkami lub perełkami czy cyrkoniami.\nWybierając rękawiczki na ślub, kieruj się przede wszystkim tym, by pasowały do sukni ślubnej. Jeśli twoja sukienka ma zdobienia, warto rozejrzeć się za rękawiczkami lub poprosić o uszycie takich, które będą miały podobny element - np. będą wykończone taką samą aplikacją czy koronką.\nW przypadku gładkich rękawiczek na ślub szukaj takich, które będą z tego samego materiału co twoja suknia ślubna. To zapewni spójność twojej stylizacji i sprawi, że jej elementy będą ze sobą harmonijnie współgrać.\nPanny Młode wybierają nieraz rękawiczki w innym kolorze niż standardowa biel czy ecru swojej kreacji. Ciekawie prezentują się np. rękawiczki ślubne w kolorze pudrowego różu, który potęguje romantyczną stronę stylizacji ślubnej.\nKrótkie rękawiczki na ślub będą szczególnie dobrze prezentować się w zestawieniu z sukniami ślubnymi z rękawkami. A także z sukienkami o długości 7/8 oraz w stylu retro, jak również z eleganckimi kostiumami.\nSprawdź koniecznie jak dobrać długie rękawiczki do sukni ślubnej!\nP.S. Zobacz też galerię zdjęć, czyli pomysły na piękne rękawiczki do ślubu ;)


Mała, średnia, największa – trzy ażurowe kule z fiberglassu wprowadzają świąteczny klimat na zielonogórskie rondo PCK. Tak zróżnicowana kompozycja świetnie prezentuje się na niemałej powierzchni w centrum skrzyżowania. Nie ginie wobec jej ogromu, ale też nie przysłania widoczności. Świąteczna dekoracja okolicy nie pozwala więc pozostać obojętnym – dla dodatkowego efektu ażurowa powierzchnia kuli została przybrana świecącymi łańcuchami, które po zmroku nadają okolicy bajkowego charakteru.\nWielkie ażurowe kule, które od niedawna zdobią zielonogórskie rondo PCK, imponują swoim rozmiarem. Ze względu na niebanalne gabaryty, ich montaż wymagał stosowania szczególnych rozwiązań. Aby ustabilizować dekoracje w docelowym miejscu, a tym samym uniemożliwić im przemieszczenie się, każda z nich została zakotwiczona w podłożu specjalnymi kotwami. Największą z nich dodatkowo unieruchamia stalowa barierka. Dzięki tym rozwiązaniom cała kompozycja jest odporna na podmuchy wiatru, a nawet zimowe śnieżyce. Kierowcy mogą dzięki temu podróżować bezpiecznie i w nastrojowym otoczeniu.\nBombka czy winogrono?\nZielona Góra ma tradycje winiarskie. Nic więc dziwnego, że najnowsze świąteczne dekoracje, jakie stanęły na jednym z miejskich rond, są dwojako odbierane. W pozytywnym znaczeniu! Wielkie ażurowe kule nawiązują do historii miasta, a jednocześnie do świąt Bożego Narodzenia – ich obecność na największym z rond jest więc zupełnie zrozumiała, i to szczególnie na kilkanaście dni przed Gwiazdką. To dowód na to, że dzięki wyjątkowej formie te i inne ażurowe dekoracje można w ciekawy sposób wykorzystać w promocji miasta – również poza świętami.\nW przeciwieństwie do wielu innych elementów dedykowanych przestrzeni publicznej, ażurowe elementy z zielonogórskiego ronda cechuje trójwymiarowa forma. Oznacza to, że kompozycja jest atrakcyjna dla oka niezależnie od kąta jej ustawienia i miejsca obserwacji. Co więcej, włókno szklane jest ognioodporne, co sprawia, że świąteczne dekoracje mogą zdobić także przestrzenie o dużym natężeniu pojazdów i pieszych, bez przyczyniania się do wypadków ani strat. Trwałość i solidność zastosowanych materiałów sprawia, że ozdoby nie zmieniają swojej formy przez wiele sezonów, a konserwacja jest ograniczona do minimum.\nZobacz, jak wyglądają ażurowe kule TerraChristmas na zielonogórskim rondzie PCK\nKategorie Co nowego, Przestrzeń publiczna, Realizacje miejskie Tagi ażurowe dekoracje, ażurowe kule, świąteczne dekoracje, terrachristmas, zielona góra Nawigacja wpisu


Przegląd Olkuski - Z dziejów olkuskiego UB\nHrabina Tarnowska w łapach NKWD\nJak pisał w posłowiu do tej książki Andrzej L. Żółtowski: „Postać Marii Tarnowskiej jest dziś zupełnie zapomniana, a przecież była osobą niezwykłą i za życia szeroko znaną. Należała do warstwy społecznej dziś już nieistniejącej. Warstwy społecznej, która została po 1945 roku wpierw ośmieszona, następnie oszkalowana, w końcu jej członków wtrącono do więzień, skazując wyrokami sądów cywilnych i wojskowych na lata więzień”.\nWłaśnie fakt zamknięcia tej kobiety w olkuskiej willi Kalisty, zajętej przez UB, sprowokował mnie do zajęcia się Marią hrabiną Tarnowska, z książąt Światopełk-Czetwertyńskich (1880-1965). O tej księżnej, a jednocześnie działaczce społecznej, usłyszałem pierwszy raz od poety Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego, laureata Nagrody Nike, w tym roku nominowanego do Nagrody Poetyckiej im. Wisławy Szymborskiej. Także od niego otrzymałem do wykorzystania książkę, Maria Tarnowska, Przyszłość pokaże... Wspomnienia. To z niej pochodzą fragmenty opisujące pobyt hrabiny w Ojcowie i w olkuskim więzieniu.\nMaria Tarnowska urodziła się w 1880 r. w Milanowie, w majątku rodziców Włodzimierza Światopełk-Czetwertyńskiego, weterana powstania styczniowego i Marii Wandy z hrabiów Uruskich. Otrzymała staranne wychowanie, dzięki któremu znała biegle trzy języki: angielski, francuski i niemiecki. Zwłaszcza znajomość tego ostatniego zaważyła na późniejszych losach Marii tarnowskiej. Wydano ją za Adama hrabiego Tarnowskiego, dyplomatę.\nW czasie wojen bałkańskich i I wojny światowej pracowała jako sanitariuszka. Podczas wojny polsko-bolszewickiej była komendantem czołówki Czerwonego Krzyża. Po wojnie weszła w skład zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża. Zorganizowała m.in. sieć wiejskich ośrodków zdrowia. W 1942 roku została aresztowana przez Gestapo i przez kilka miesięcy więziona na Pawiaku. Została zwolniona z uzasadnieniem: „zwolniona, gdyż jest zbyt niebezpiecznym elementem w więzieniu, z uwagi na zdolność organizowania samoobrony”. Zaangażowana w działalność konspiracyjną; w AK dosłużyła się stopnia majora (1944). Z racji wysokiej pozycji społecznej, doświadczenia i znakomitej znajomości niemieckiego delegowano ją do rozmów z Niemcami na temat ewakuacji ludności cywilnej. Dzięki jej wysiłkom i opanowaniu Niemcy zgodzili się na wyprowadzenie w dniach 8-10 września 1944 roku z Warszawy 20-25 tysięcy osób, przede wszystkim kobiet, dzieci i starców. Brała udział również w negocjacjach kapitulacyjnych. Protokolant rokowań, porucznik Wehrmachtu Gerhard von Jordan, zanotował: „W tym momencie, gdy protokół był gotów, mieliśmy wrażenie, że to nie Polacy kapitulują, lecz my – przed starą hrabiną”.\nW 1945 roku wraz z chorym mężem przedostała się do Ojcowa, gdzie rodzina posiadała willę na Złotej Górze. Tu została aresztowana przez Milicję Obywatelską pod zarzutem kolaboracji z Niemcami i współpracy z hitlerowskim generałem. Przez miesiąc trzymano ją w Olkuszu, w willi Kalisty, którą UB zaanektowało na swoją siedzibę. Tam przesłuchiwał ją także oficer NKWD. Po wypuszczeniu z więzienia, zdając sobie sprawę, czym grozi pozostawanie w Polsce, Maria Tarnowska wyjechała z Polski, przez Szwajcarię, trafiła do Brazylii, gdzie mieszkał jej jedyny syn. Do kraju wróciła w 1958 r. Staraniem PCK otrzymała jednopokojowe mieszkanie. Zmarła w Warszawie.\nSwoje wspomnienia Maria Tarnowska spisała po angielsku. Pierwotnie miały się ukazać w Ameryce. Do wydania książki jednak nie doszło. Z oczywistych powodów nie mogła się także ukazać w Polsce. Autorka stosowała zapis konspiracyjny, nie podawała nazwisk osób, o których pisała, ani nazw miejscowości. Te informacje uzupełnił Andrzej L. Żółtawski, członek rodziny hrabiny, który przetłumaczył jej wspomnienia w latach 90.\nFragment wspomnień z książki Marii Tarnowskiej pt. „Przyszłość pokaże... Wspomnienia”.\nOficer u mnie szukał pomocy.\n– Jest pani żoną tego pana? Skinęłam głową.\nOdetchnął z ulgą, jakby niespodziewanie znalazł wyjście z trudnej sytuacji.\n– W takim razie pojedzie pani zamiast niego. Muszę aresztować jedno z was. Bardzo dobrze się składa, że trafiłem na panią. Proszę się natychmiast ubrać.\n– Nie pozwolę na to! Jak można, aresztować kogoś w zastępstwie? – krzyknął Adam, ale oficer już opuścił pokój.\nStarałam się uspokoić mojego męża, przekonując, że zabierają mnie jako świadka i zwolnią po kilku dniach. Dodałam, że dla niego opuszczenie domu w chłodny dzień oznaczałoby kolejne zapalenie płuc.\nStaliśmy u wyjścia, czekając, aż każą nam siadać na wozy. Zebrała się spora grupka: mój brat i ja, Jaś i Marek, nasz kuzyn Maurycy, którego spotkali po drodze, a także dawny pracownik Jasia (Aresztowani: Włodzimierz Czetwertynski, brat autorki; Jan Zamoyski, ordynat; Marek Zamoyski, brat ordynata; Maurycy Potocki, właściciel Jabłonny pod Warszawą; Bolesław Chróścicki, wychowanek internatu w Pszczynie na Górnym Śląsku – dop.), który przyjechał do niego w odwiedziny. W ostatniej chwili rozgorzał spór o aparat fotograficzny, który wystawał z kieszeni jednego z milicjantów. Rózia [Zamoyska, ordynatowa] nalegała, by go jej oddał. W końcu ustąpił i odjechaliśmy. W drodze do miejscowego komisariatu milicji żartowaliśmy z tego, co się wydarzyło.\nPozostaliśmy tam przez trzy dni, które dobrze wspominam. Rózia z dziewczętami przynosiła nam żywność. Strażnicy najwyraźniej nie wiedzieli, jak się do nas odnosić, więc skorzystali z metod gestapo. Następnego dnia znaleźli mężczyznom zajęcie, a mnie polecili zostać w budynku. Było słonecznie, więc to chyba oczywiste, że wolałam się przyłączyć do pracujących. Mieliśmy przenosić na drogę cegły leżące za komisariatem i wypełniać nimi dziury w nawierzchni. Wszystko było postawione na głowie. Gdy Elżbieta, córeczka Jasia, przyszła odwiedzić ojca, pisnęła z radości i od razu zaczęła pomagać, a wówczas strażnicy uznali, że lepiej zapędzić nas do budynku. Siedliśmy do brydża.\nNieprzyjemny rys naszego aresztu to brak łóżek. Mieliśmy tylko stół i trzy ławki. Po namyśle zapadła decyzja, że mam spać na stole. Mężczyźni ułożyli się na ławach lub na podłodze. Mimo niewygód zasnęliśmy mocno, ale rankiem nie wyglądaliśmy na świeżych i wypoczętych.\nTrzeciego dnia przyjechali dwaj funkcjonariusze w niebieskich mundurach. Zabierano nas kolejno na przesłuchanie. Starszy był Rosjaninem i tylko od czasu do czasu rzucał kilka słów. Mocno żółtawa cera mogła oznaczać sporą domieszkę mongolskiej krwi lub niedawny pobyt w szpitalu. W czasie przesłuchania drugi z policjantów wziął na siebie rolę napastliwego gbura, a Rosjanin był wzorem łagodności i uprzejmości, lecz ani na chwilę nie odrywał od nas spojrzenia.\nOdnieśliśmy wrażenie, że chodzi im tylko o zebranie bieżących informacji. Polak dopytywał się raz po raz, czy chłopcy działali w podziemiu, ale przedstawiciel NKWD od razu ucinał rozmowę. W końcu powiedziano nam, że następnego dnia o szóstej rano mamy być gotowi do opuszczenia komisariatu. Mieliśmy jechać do Olkusza odległego o czterdzieści kilometrów.\nOlkusz to niewielkie miasto o bogatej przeszłości. Najbardziej charakterystycznym elementem tamtejszego krajobrazu są ruiny średniowiecznego zamku. Pod koniec wojny jedynym atutem Olkusza było położenie na rozstaju dróg. Po przyjeździe oddzielono mnie od współtowarzyszy niedoli i osadzono w celi dla kobiet. Nadal sądziliśmy, że trzymają nas jako świadków, ale zrobiło mi się ciężko na sercu, gdy zostałam rozłączona z bratem. Więzienie mieściło się w obszernej willi otoczonej dwumetrowym płotem. Wcześniej była tu siedziba i areszt gestapo. Kobieca część znajdowała się w piwnicznej wnęce, gdzie wcześniej składowano węgiel. Drobne kawałki zaśmiecały betonową podłogę. Wyposażenie było skromne: drewniana ławka dla trzech osób i dwa stołki. Gdy strażnik otworzył drzwi z kilkoma solidnymi zamkami i uprzejmym gestem zaprosił mnie do środka, spojrzałam tylko i natychmiast się zbuntowałam.\n– Mam zostać w tej norze? – wypytywałam. – Nie jestem o nic oskarżona. Protestuję i domagam się lepszego traktowania. Dajcie mi porządną celę.\n– Nie ma innego pomieszczenia dla kobiet. Wszystkie siedzą tutaj – odparł milicjant.\n– Nie zostanę w tym chlewie – oświadczyłam. – Proszę mnie natychmiast zaprowadzić do dyrektora tego więzienia.\nNiespodziewanie uderzona lekko kolbą w bok wpadłam do celi jak piłka, a strażnik pospiesznie zaryglował drzwi. Z uczuciem obrzydzenia siadłam na ławce.\nSłaba poświata wpadała do środka przez okienko pod sufitem, dawniej używane zapewne do wrzucania węgla. Teraz umieszczono w nim grubą żelazną kratę. Wkrótce zrobiło się całkiem ciemno, a z powodu okropnych warunków ogarnęło mnie głębokie przygnębienie. Na domiar złego byłam głodna. Od śniadania nie miałam nic w ustach. Plecak, do którego zapakowałam prowiant, został mi odebrany. Gdy z korytarza dobiegł wreszcie tupot strażnika, byłam niemal uszczęśliwiona. Po naciśnięciu umieszczonego na zewnątrz guzika zapaliło się światło, ciężkie drzwi stanęły otworem i do środka weszła gromada kobiet. Doliczyłam się osiemnastu i ze zdumieniem stwierdziłam, że mieszczą się w niszy, gdzie wedle mojej oceny mogło przebywać najwyżej dziesięć osób.\n– Chwileczkę – zawołałam do strażnika. – Proszę mi dać coś do jedzenia i przynieść mój plecak.\n– Z żarciem to ciężka sprawa. Za późno. Kuchnia już zamknięta.\n– W takim razie proszę o plecak – nalegałam.\n– W celi nie wolno trzymać rzeczy. Pani se go jutro odbierze w kuchni – odparł strażnik.\n– Przez cały dzień nic nie jadłam. Jestem głodna – powiedziałam ze złością.\n– Co ja na to poradzę? – odparł i chciał zamknąć drzwi.\n– Trzeba jej dać kolację – rozległ się chór kobiet przepychających się w stronę korytarza. Rozgorzał gwałtowny spór i po chwili jedna ze współwięźniarek poszła za rozzłoszczonym strażnikiem. Wkrótce wróciła z pajdą chleba, kubkiem ciepłej zbożowej kawy i moim plecakiem.\nGdy zjadłam, od razu poczułam się lepiej i zaczęłam rozmawiać z kobietami. Wypytywałam, jak długo są w więzieniu i czemu zostały aresztowane. Wszystkie, prócz dwu młodych dziewczyn i trzech chłopek, były żonami, siostrami lub córkami miejscowych właścicieli ziemskich. Zostały aresztowane przed dwoma miesiącami. Ich bliscy siedzieli w tym samym więzieniu, w celach dla mężczyzn.\n– Czemu was zabrali? – spytałam.\n– Gdy wyrzucono nas z majątku i domu, zapowiedziano również, że nie możemy pozostać w powiecie, gdzie mieliśmy ziemię – tłuma¬czyła jedna z kobiet. – Dokąd mieliśmy pójść? Cywile nie mogli się do¬prosić o wozy i konie, bo w okolicach Krakowa trwały jeszcze walki. Dlatego zamieszkaliśmy w siedzibie powiatu, gdzie ludzie nas znali i chętnie pomagali. Wkrótce zostaliśmy aresztowani i przywiezieni tutaj. Tamte biedaczki – dodała, wskazując trzy chłopki – trafiły do więzienia, bo pakowały z nami nasze ubrania i pościel, i wyrażały się niepochlebnie o nowej władzy. Oskarżono je o sabotaż.\n– W takim razie czemu i mnie zabrali? – wypytywałam. – Nie mogę tego zrozumieć. Nasz majątek leży na prawym brzegu Wisły, trzysta kilometrów stąd, a może i dalej. Został skonfiskowany przed sześcioma miesiącami, a od tamtego czasu nie byliśmy w tamtych stronach.\n– Oni nie przestrzegają żadnych zasad. – Kobiety wybuchnęły śmiechem. – Próbują wszystkich zastraszyć tak samo jak Niemcy. Chcą nas złamać, ale się nie poddamy i wyjdziemy zwycięsko z tej próby.\n– Czy podczas uwięzienia byłyście przesłuchiwane? – pytałam dalej.\n– Ani razu – usłyszałam w odpowiedzi.\nUłożyłyśmy się do snu. Miejsca starczyło dla wszystkich, bo działałyśmy mądrze. O wygodzie nie ma co mówić. Gdyby nie poczucie wspólnoty, byłoby to koszmarne doświadczenie. Młodsze więźniarki siedziały skulone, żeby starsze mogły się wyciągnąć. Uradowałyśmy się, gdy kazano nam rano iść do kuchni. Więźniarki musiały gotować dla towarzyszy niedoli oraz dla pełniących służbę milicjantów.\nKuchnia była obszerna, a świeże powietrze wpadało przez duże okna. Każda z nas mogła wygodnie usiąść. Większość obierała kartofle do zupy szykowanej na obiad, a kilka prało w cuchnącej wodzie brudną bieliznę strażników. Szczerze podziwiałam dziewczyny, które z ochotą podjęły się tej roboty.\nPowiedzenie: „Uśmiechnij się, jutro będzie lepiej” nie było jedynie chwytliwym hasłem. Mimo trudów i niebezpieczeństw kobiety nie przestawały się uśmiechać.\nStrażnicy wpadali jeden po drugim na pogawędkę z dwiema wesołymi dziewczynami, ale zachowywali się całkiem przyzwoicie. Większość z nich służyła przedtem w lewicowej chłopskiej partyzantce, niektórzy spędzili po kilka lat w hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Cieszyła ich posiadana obecnie władza, obyło się jednak bez nikczemności i okrucieństwa. Zwracali się do nas przyjaźnie, niemal z szacunkiem; nie wyczuwałam żadnej wrogości. Nawet strażnik, który tak bezceremonialnie zmusił mnie pierwszego dnia, żebym weszła do celi, mimo kłótni nie chował urazy, bo gdy następnego dnia skarżyłam się, że zabrano mi papierosy, dał mi kilka swoich. Najwyraźniej NKWD jeszcze im nie wpoiło metod stosowanych przez sowiecką milicję.\nPo tygodniu zostałyśmy powiadomione, że z Krakowa przyjadą wysocy rangą oficerowie. Wszyscy, którzy nie byli przesłuchiwani, mieli się zgłaszać w kolejności alfabetycznej. Jak wspomniałam, żadnej z moich współtowarzyszek niedoli dotąd o nic nie pytano. Moje nazwisko zaczyna się jedną z dalszych liter, toteż pierwszego dnia nie zostałam wezwana.\nPrzesłuchania były dość pobieżne, bo aresztowanym kobietom nie postawiono żadnych istotnych zarzutów. Spotkało je rozczarowanie, bo miały nadzieję, że od razu zostaną zwolnione.\nGdy przyszła moja kolej, przeszłam pod strażą do sąsiedniego budynku, gdzie znajdowało się męskie więzienie. U wejścia niespodziewanie spotkałam brata [Włodzimierza]. Schudł wyraźnie i pobladł. Gdy się mijaliśmy, zapytał szeptem, czy mogę przemycić trochę chleba, bo dzienna racja mężczyzn wynosi dwieście gramów. Trzymano ich w piwnicy, a spacer trwał zaledwie pół godziny. Obiecałam zdobyć i dostarczyć im chleb. Następnym razem zobaczyłam brata dopiero po dziesięciu miesiącach.\nPrzesłuchiwał mnie Polak w cywilnym ubraniu. Wyglądał, jakby go niedawno wypuścili z obozu koncentracyjnego. Był chudy i blady, a opadające żółtawe wąsy upodabniały go do zmęczonego morsa. Po kilku ogólnych pytaniach dotyczących mojej przeszłości oraz pracy w Czerwonym Krzyżu podczas okupacji, zaczął się głośno zastanawiać, czy wiem, czemu zostałam aresztowana.\n– Spodziewa się pani zwolnienia? – ciągnął.\nUznałam te słowa za szyderstwo i wzruszyłam ramionami.\n– Skąd mam wiedzieć? Pan o tym zdecyduje.\n– Nie mam na to wpływu – odparł, bezradnie machnąwszy ręką, a potem dodał ciszej: – Mimo wszystko mam nadzieję, że szczęście pani dopisze.\nWyszłam z pokoju przesłuchań i skierowałam się ku schodom, ale zatrzymał mnie strażnik.\n– To jeszcze nie koniec – powiedział. Ruszyliśmy do innego pokoju.\nZa wielkim biurkiem siedział mężczyzna w niebieskim mundurze, którego poznałam w Ojcowie. Był wyjątkowo oficjalny. Skinęłam głową na znak, że go poznaję, ale nie zareagował.\n– Mówicie po rosyjsku?\n– Ale rozumiecie? – dukał z trudem.\n– Nie – oznajmiłam.\nZaczął przekładać leżące na biurku papiery.\n– Kolaborowaliście z Niemcami – rzucił, niespodziewanie podnosząc wzrok. Wzruszyłam tylko ramionami. – Służyliście niemieckiemu generałowi jako pośredniczka w czasie rozmów na temat kapitulacji Warszawy – stwierdził.\n– Nie mam pojęcia, w jaki sposób niemiecki generał miałby się ze mną kontaktować, skoro przebywałam w mieście – odparłam, starannie dobierając słowa i umyślnie bagatelizując jego sugestię.\n– Przecież braliście udział w rokowaniach dotyczących kapitulacji.\n– Nieprawda – oznajmiłam. – Czerwony Krzyż interweniował w obronie ludności cywilnej. Miał do tego prawo i obowiązek, bo tak stanowi punkt drugi paragrafu pierwszego naszego statutu.\n– Na czyje polecenie Czerwony Krzyż zajął się tą sprawą?\n– Decyzję podjęło polskie naczelne dowództwo.\n– Czy rozkaz został skierowany do was?\n– Nie, dotyczył Czerwonego Krzyża.\n– Kto z wami pojechał na spotkanie?\n– Kolega z zarządu Czerwonego Krzyża.\n– Ale był także oficer ze sztabu generała Bora, prawda? – wypytywał oficer.\nZmarszczył czoło, lecz jego głos brzmiał łagodnie.\n– Tak – przyznałam. – Jakie miał zadanie?\n– Tego mi nie powiedziano.\nZapadło milczenie. Postanowiłam okazać, że czuję się obrażona.\n– Proszę pana – zaczęłam – wkrótce do Warszawy przyjedzie misja Amerykańskiego Czerwonego Krzyża. Delegaci to moi znajomi – dodałam śmiało, choć nie całkiem zgodnie z prawdą. – Będą zdumieni, że osadzono mnie w więzieniu. Radzę wziąć to pod uwagę.\nOficer ponownie utkwił wzrok w swych dokumentach.\n– Na dzisiaj wystarczy – rzucił obojętnie. – Możecie odejść.\nNastępnego ranka, kiedy obierałam kartofle, strażnik wywołał mnie i zaprowadził do pokoju dyrektora więzienia.\nFunkcję tę pełnił odrażający mikrus z okularkami na nosie, ubrany w niebieski mundur, jak większość funkcjonariuszy komunistycznej milicji. Stał obok stołu, na którym leżały niektóre z moich rzeczy: zegarek, scyzoryk i portfel. Papierosy odłożono na bok. Dyrektor więzienia palił jednego z nich.\n– To należy do pani? – zapytał szorstko.\n– Owszem, ale brakuje kilku drobiazgów. Nie widzę latarki, papierośnicy. ..\n– Skoro ich tu nie ma, zostały zarekwirowane przez milicję – przerwał opryskliwie.\n– Zginęły również pieniądze.\n– To zaliczka na koszty utrzymania. Dość gadania. Niech pani tu podpisze i zabiera manatki.\nUsiadłam i złożyłam podpis, a potem spytałam:\n– Może mnie pan poinformować, czy mężczyźni, z którymi zostałam aresztowana, także będą dzisiaj zwolnieni? Jeśli tak, poczekam, żeby wraz z nimi wrócić do domu.\n– Ich tu nie ma – odparł.\n– A w takim razie gdzie są?\n– To nie pani sprawa – odparł z irytacją. – Proszę wyjść. – Otworzył drzwi i wezwał strażnika.\nChwila, gdy opuszcza się więzienie, jest zawsze trudna. Dominuje gorycz i poczucie wstydu, bo opuszczamy towarzyszy niedoli, których obecność pomagała znosić przeciwności losu. Poza tym utrata wolności, choćby krótka, zostawia skazę na osobowości. Poczucie swobody jest nieodzownym składnikiem ludzkiej godności, a bezzasadne osadzenie w areszcie osoby, która nie weszła w konflikt z prawem, zabija wiarę w społeczny porządek, w sprawiedliwość oraz system prawny, stanowiący fundament i ramę cywilizowanego państwa. Nie wierzę, by osoba, która spędziła długie lata w obozach koncentracyjnych i więzieniach, mogła się stać znowu całkiem normalnym człowiekiem. Może uda się to tym, którzy pamiętają Kazanie na Górze i obietnice Chrystusa, a wrodzony hart ducha pozwoli im zapomnieć lata poniżeń.\nStałam na chodniku przed więzieniem, mocno przygnębiona losem brata i chłopców. Czułam się dziwnie oderwana od rzeczywistości. Przechodnie mijali mnie bez jednego spojrzenia. Chyba zobojętnieli już na bezradność ludzi wypuszczonych przed chwilą z celi.\nGwizd lokomotywy wyrwał mnie z zadumy. Nagle pomyślałam, że na pewno dowiem się czegoś o więźniach na stacji.\nKolejarz, z którym rozmawiałam, niewiele miał do powiedzenia.\n– Było tu kilku mężczyzn pod milicyjną strażą – opowiadał. – Wsiedli do pociągu, który odjechał o szóstej trzydzieści, ale nie umiem powiedzieć, dokąd ich zabrali. Wygląda na to, że do Krakowa, ale równie dobrze mogli na najbliższym rozjeździe zmienić kierunek i ruszyć do Warszawy.\n– Niech mi pan powie, ilu ich było.\n– Milicja zabroniła zbliżać się do więźniów. Nie wolno nam także informować rodzin – tłumaczył. – Widziałem kilku, ale nie podam pani konkretnej liczby.\nStało się dla mnie oczywiste, że diabelskie metody gestapo stosowano znowu w całej rozciągłości.\n– Gdzie mogę wynająć jakiś wóz, żeby się dostać do Ojcowa? – spytałam.\nKolejarz z powątpiewaniem pokręcił głową.\n– Moim zdaniem to się nie uda, chyba że zapłaci pani tysiąc złotych. Mam, jest wyjście. Furmanki z węglem jadą dziś w tamtym kierunku. Zbierają się na rynku. Może jakiś woźnica zgodzi się panią podwieźć.\nGdy dotarłam na rynek, byłam w podłym nastroju. Załadowane wozy stały jeden za drugim. Furmani snuli się wokół z batami wsuniętymi za cholewy wysokich butów. Zwróciłam się do jednego z nich.\n– Ile pani da? – spytał.\n– Mam tylko sto złotych.\nRzucił mi pogardliwe spojrzenie i odwrócił się plecami.\n– Posłuchajcie – zaczęłam nerwowo, podchodząc do grupki woźniców. – Przed chwilą wypuścili mnie z więzienia. Zabrali prawie wszystkie pieniądze. Została jedna setka. Moim zdaniem powinniście wziąć pod uwagę, że nie mogę dać więcej. W takiej sytuacji trzeba sobie pomagać.\nSpoglądali po sobie, nie wiedząc, jak się zachować. W końcu odezwał się młokos z bezczelną miną, najwyraźniej zwolennik komunistów.\n– I dobrze zrobili, że wzięli forsę – oznajmił. – Ale coś zostało. Ma pani przecież nogi. Trzeba się nauczyć, do czego służą. Dość się pani najeździła powozami i samochodami.\nGdy tak perorował, reszta furmanów odeszła z ociąganiem. Nie zgadzali się z aroganckim smarkaczem, ale nie śmieli mu się sprzeciwić. Korciło mnie, żeby go spoliczkować, ale się powstrzymałam i odeszłam, co mi nie poprawiło humoru.\nPobiegł za mną jeden ze starszych furmanów.\n– Niech łaskawa pani idzie przodem – powiedział, wskazując drogę. – Wozy ruszą koło południa, a gdy wyjadą, ktoś na pewno panią zabierze.\nNie miałam wyboru. Piechotą ruszyłam w stronę domu.\n(Maria Tarnowska „Przyszłość pokaże... Wspomnienia”, Łomianki 2008, s. 245-253).\nFot. 1. Maria Tarnowska z Krzyżem Walecznych 1920 rok\nFot. 2. Rozmowy kapitulacyjne po upadku powstania warszawskiego. Maria Tarnowska w rozmowie z gen. G. Rohrem.\nFot. 3. Willa Kalisty (fot. autor).\nFot. 4. Okładka wspomnień Marii Tarnowskiej.


W przygotowaniu do świąt – Agacina Blog\n14 listopada 2014 14 listopada 2014 Agacina\nZbliża się wielkimi krokami czas magiczny do szpiku kości. Choćbyśmy nie wiem jak wątpili w istniejące drogi wiary, to i tak każdy ulegnie dzwoniącym wokoło dzwoneczkom, rozświetlonym świątecznie ulicom, rozweselonym twarzom starszych i młodszych, różowym policzkom i wszystkim innym niereligijnym aspektom Gwiazdki… Idealne święta? Nie suto zasłany stół, nie obficie obdarowani prezentami. To spokojny, miły i ciepły czas spędzony z najbliższymi osobami. Radość z nowej ery naszej wiary, czas na przygotowanie się z zapasem nowych sił na nadchodzący nowy rok. To ten czas, kiedy możemy w gronie rodziny pomóc sobie wzajemnie poczuć się silnym, kochanym i ważnym. To czas na umocnienie więzi. Warto ten czas sobie umilić pięknym otoczeniem. Bo jak nie teraz to kiedy? Myślę, że to jedyny okres w roku, kiedy możemy wpuścić do domu odrobinę kiczu, mnóstwo świateł, blasku i kolorów.\nPoprzedni wpis Ozdoby na halloween\nNastępny wpis By być\n6 myśli na temat “W przygotowaniu do świąt”\n14 listopada 2014 o 9:56 am\n14 listopada 2014 o 10:07 am\n14 listopada 2014 o 11:06 am\n14 listopada 2014 o 8:31 pm\n18 listopada 2014 o 8:36 pm


Relacja z pobytu na Programie FLEX 2017/2018 – Katarzyna Tes\nDom / Front / Relacja z pobytu na Programie FLEX 2017/2018 – Katarzyna Tes\nMoja FLEX relacja z pobytu w USA\nCześć! Nazywam się Kasia Tes i bardzo się cieszę, że mogłam spędzić cały rok szkolny w amerykańskim High School w Minnesocie dzięki programowi FLEX finansowanym przez US Department of State. Mogę śmiało powiedzieć, że to był rok mojego życia! W amerykańskiej szkole miałam okazję zaangażować się w wiele zajęć, które nie są tak popularne w polskiej szkole. Mój początek roku zaczęłam zapisując się na cheerleading. Od zawsze marzyłam żeby dołączyć do drużyny cheerleaderek i razem z nimi wykonywać kreatywne układy taneczne podczas gry futbolu amerykańskiego. To było coś fantastycznego! Jeszcze nigdy nie czułam takiego ducha walki podczas zagrzewania zawodników do gry! Widok kibiców, którzy razem z nami dopingowali graczy był po prostu bezcenny. Dodatkowo, czymś niezwykłym były dla mnie specjalne stroje w kolorach szkoły niczym z amerykańskiego filmu. W mojej głowie do tej pory brzmią radosne okrzyki mojej drużyny i cheers które musiałam zapamiętać . To była wspaniała przygoda!\nTurniej One- Act Play\nJednym z punktów kulminacyjnych mojej wymiany było uczestnictwo w teatrze szkolnym. W grudniu ubiegłego roku postanowiłam, że zapiszę się na One -Act Play, czyli krótkie około 30-minutowe przedstawienie przygotowywane w naszej szkole. Co roku moja szkoła wystawia przedstawienia tego typu i bierze udział w turnieju One -Act Play organizowanym na terenie całej Minnesoty. Nigdy wcześniej tego nie robiłam i postanowiłam, że czas spróbować coś nowego! Dostałam się do obsady przedstawienia jako tancerka i powiem szczerze to była jedna z najlepszych decyzji mojej wymiany! Razem z osobami z mojej szkoły osiągnęliśmy olbrzymi sukces, przeszliśmy pomyślnie wszystkie etapy turnieju i pojechaliśmy do stolicy Minnesoty, żeby dać ostatnie wystąpienie w prestiżowym teatrze O’Shaughnessy w Minneapolis. Zostaliśmy zwycięzcami turnieju i nie potrafiliśmy kryć naszej radości! Dostaliśmy pamiątkowe dyplomy i medale honorujące tytuł zwycięzcy. To wspaniała pamiątka na całe życie i jest to wspaniałym dowodem na to, że warto próbować w życiu nowych rzeczy, nie bać się bo to właśnie może okazać się twoją pasją i ukrytym talentem! Bardzo się cieszę, że mogłam przyczynić się do tak wielkiego osiągnięcia i dodatkowo odkryć zamiłowanie do teatru!\nWiosną postanowiłam, że chciałabym kontynuować swoją przygodę z teatrem szkolnym i zapisałam się na szkolny musical „Bye Bye Birdie”. Dostałam rolę taneczną jako Sad Girl i moim zadaniem było odegranie roli smutnej dziewczynki. Myślę, że to było jedno z większych wyzwań teatralnych dla mnie! Wiele osób mówiło mi, że taka radosna osoba jak ja z dużym entuzjazmem w oczach nie pasuje do roli zrozpaczonej dziewczynki. Przyznaję, że podczas prób było mi dosyć ciężko przybrać na siłę smutną twarz a rady i pomoc moich koleżanek i kolegów wywoływały wręcz odwrotny efekt niż ten zamierzony! To było bardzo zabawne i nie do opisania słowami! Podczas właściwego przedstawienia kiedy światła reflektorów były skierowane na moją twarz i kolegę, który wraz ze mną występował na scenie i miał za zadanie rozśmieszać mnie dodatkowo jako aktor, zmierzyłam się z wyzwaniem i odegrałam swoją rolę a tuż po przedstawieniu wiele osób gratulowało mi wspaniałego występu i przekonywującej roli! Nie mogłam ukryć swojego szczęścia! To było naprawdę wspaniałe współpracować z całą ekipą teatralną i jest to na pewno jedno z moich najzabawniejszych wspomnień i doświadczeń w USA! Polecam gorąco do wzięcia udziału w szkolnych musicalach bo naprawdę warto!\nKasia podczas wyjazdu do USA prowadziła także bloga, poświęconego m.in. jej przygodzie w Stanach:


„Słodziak” – fragment filmu\nShia LaBeouf dorastał na oczach publiczności. Już w dzieciństwie odnosił pierwsze sukcesy, zdobywając wciąż rosnącą popularność. W dorosłość wszedł pełną parą jako gwiazda blockbusterów (seria „Transformers”, „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”) i filmów niezależnych, które przyniosły mu uznanie krytyków. I wtedy stało się coś, co w Hollywood zdarza się często. Seria niefortunnych wypowiedzi i skandali obyczajowych sprawiła, że rozpędzona kariera zaczęła gwałtownie zwalniać. Opinia publiczna powiedziała „STOP, SPRAWDZAM”. Wkrótce stało się jasne, że Shia LaBeouf nie ma czego szukać w Hollywood. Ale aktor nie poddał się, przeszedł długi odwyk i psychoterapię, by powrócić na usta całego świata za sprawą filmu „Słodziak”, opowiadającego o skomplikowanej, pełnej zakrętów relacji z ojcem.\nW obrazie „Słodziak” LaBeouf wciela się w postać własnego ojca, jest także autorem scenariusza. Film zyskał znakomite recenzje, w których podkreśla się szczerość i bezkompromisowość scenariusza oraz aktorstwo. W rolę Otisa Lorta (filmowego alter ego LaBeoufa) wcielają się znakomity Noah Jupe (znany z roli w „Cichym miejscu”) oraz nominowany do Oscara® Lucas Hedges. Film zdobył właśnie 4 nominacje do najważniejszych nagród kina niezależnego – Spirt Awards.\n„Słodziak” – w kinach od 6 grudnia.


Senat za wolnym 12 listopada, ale z poprawkami. Centra handlowe zamknięte - NewsHub\nSenat za wolnym 12 listopada, ale z poprawkami. Centra handlowe zamknięte\n26 październik 2018 16:16\n26 październik 2018 16:19\nPo co komu ten wolny dzieñ w listopadzie? Zimno i deszczowo. dzieñ krótki a przy tym parali¿ gospodarki. Straty bêd± znacznie wiêksze ni¿ korzy¶ci. Lepiej by³o zrobiæ wolnym Dzieñ Zaduszny. ! listopada wypada w ¶rodku tygodnia i ci, którzy maj± groby poza miejscem zamieszkania, czêsto daleko, nie bêd± mieli szansy na ich odwiedzenie.\n26 październik 2018 16:18\nBanda komunistów znów zabroniła Polakom zarabiania. Może niektórzy będą o tym pamiętać w dniu wyborów.\nTen pajac z pałaca podpisze wszystko, co mu Karczewski, Kuchciński, Terlecki, Mazurek i reszta, a właściwie z rozkazu nic nie znaczącego posła z Nowogrodzkiej, da do podpisania.\nAdrian podpisze - to jest dobry chłopiec.\nSenatu Konstytucja nie obowiązuje - i co nam zrobicie. Paranoja :):):)\nBanda komunistów znów zabroni³a Polakom zarabiania. Mo¿e niektórzy bêd± o tym pamiêtaæ w dniu wyborów.\nAdrian podpisze - to jest dobry ch³opiec.\nUstawê zabieraj±c± nam 40% ¶rodków z kont bankowych, kiedy¶ uchwal± w takim samym stylu.\n26 październik 2018 16:17\nAdrian podpisze oficjalnie na pl. Piłsudskiego 11 listopada zaraz po oficjalnych obchodach.\nA gdzie by³o 32 senatorów? Wypisali siê z roboty, czy ju¿ zaczêli ¶wiêtowaæ awansem?


Wiara Lecha remisuje w meczu na szczycie ligowej tabeli z KS Gniezno\nJesteś w: Start / Wiadomości / Wiara Lecha remisuje w meczu na szczycie ligowej tabeli z KS Gniezno\n2014-05-05, wyświetleń: 4396,\nDo bardzo interesującego spotkania piłkarskiego doszło w niedzielę 4 maja w Poznaniu na boisku ze sztuczną nawierzchnią trawiasta przy ulicy Gdańskiej. W hicie szóstej kolejki rundy rewanżowej trwającego sezonu 2013/2014 w poznańskiej klasie A grupie 1, lider tabeli zespół Wiary Lecha podejmował u siebie trzecią drużynę rozgrywek KS Gniezno. Spotkanie po dość zaciętym przebiegu zakończyło się remisem 2:2 i podziałem punktów w ligowej tabeli.\nGnieźnianie niedzielny mecz rozpoczęli bardzo dobrze wychodząc na prowadzenie 1:0 z obecnym liderem poznańskiej klasy A grupy 1w 20 minucie. Bramkarza gospodarzy po akcji całej drużyny KS Gniezno, strzałem z 14-tego metra umieszczając piłkę w bramce Wiary Lecha po krótkim rogu pokonał Adam Niedzielski. W 40 minucie w meczu był jednak remis 1:1 po golu zdobytym przez jednego z piłkarzy Wiary Lecha. Gospodarze jeszcze przed przerwą w 44 minucie mogli wyjść na prowadzenie jedną bramką nad KS Gniezno, lecz sytuacji sam na sam z golkiperem biało-czerwonych Sebastianem Szafranem nie potrafił wykorzystać jeden z piłkarzy Wiary Lecha, posyłając piłkę z 10 metra nad poprzeczką bramki gnieźnieńskiej. W tym układzie pierwsza połowa meczu pomiędzy Wiarą Lecha a KS Gniezno, zakończyła się remisem 1:1 co zapowiadało że druga odsłona niedzielnego spotkania będzie również interesująca. Tak też było. Zaraz po wznowieniu gry podopieczni Piotra Kubalewskiego w 60 minucie zdobyli drugiego gola, który ponownie wyprowadził zespół KS Gniezno na prowadzenie 2:1. Prostopadłe podanie piłki od Piotra Janusza, w pole karne gospodarzy wykorzystał zamykający akcję Jakub Hoffmann stojący na 5-tym metrze z przeciwnej strony boiska, który celnym uderzeniem z głowy umieścił piłkę w bramce gospodarzy. Gnieźnianie z prowadzenia jedną bramką nad Wiarą Lecha, cieszyli się zaledwie do 75 minuty, wtedy to gospodarze w zamieszaniu w polu karnym KS Gniezno zdobyli drugą bramkę wyrównując stan meczu 2:2. W 78 minucie mogło być po meczu i jednym punkcie dla KS Gniezno. W sytuacji sam na sam z golkiperem KS Gniezno – Sebastianem Szafranem znalazł się jeden z piłkarzy gospodarzy, na szczęście piłka po jego strzale z bliskiej odległości przeszła obok bramki biało-czerwonych. A że wynik do końca meczu nie uległ zmianie w tym przypadku spotkanie zakończyło się remisem 2:2 i podziałem punktów ligowych pomiędzy Wiarą Lecha a KS Gniezno. Był to drugi remis z rzędu lidera tabeli poznańskiej klasy A grupy 1 w ostatnim czasie. 1 maja Wiara Lecha zremisowała 1:1 w meczu wyjazdowym z Czarnymi Czerniejewo.\nSkład KS Gniezno: Sebastian Szafran, Szymon Zygaj (85’Patryk Błaszczyk), Bartosz Kapsa, Mikołaj Bereźnicki, Oskar Stankowiak, Piotr Kubalewski, Adam Niedzielski, Konrad Popek, Piotr Janusz (70’ Mateusz Staniszewski), Jakub Hoffmann (80’ Patryk Tomczak, Sebastian Śniegowski (40’ Mariusz Majewski)\nKolejne swoje spotkanie drużyna KS Gniezno, rozegra już w najbliższą niedzielę 11 maja, w którym podejmować będzie na własnym boisku drużyną Orkan Jarosławiec.\nMaratończyk Brzeźno 3-0 Polonia II Środa Wielkopolska\nOrkan Działyń - LKS Kicin 19 czerwca, 12:00\nw pierwotnym terminie (4 maja, 12:00) odwołany\nOrkan Jarosławiec 10-0 Poznań FC\nWiara Lecha Poznań 2-2 KS Gniezno\nSKS 13 Poznań 2-0 Zawisza Dolsk\nCzarni Czerniejewo 3-0 Pogoń Książ Wielkopolski\nConcordia Murowana Goślina - Przemysław Poznań 14 maja, 18:00\n1. Wiara Lecha Poznań 20 47 64-19\n2. Concordia Murowana Goślina 18 44 69-16\n3. KS Gniezno 19 44 56-21\n4. Orkan Jarosławiec 19 40 67-28\n5. Polonia II Środa Wielkopolska 19 31 73-37\n6. Przemysław Poznań 18 28 45-35\n7. Maratończyk Brzeźno 18 25 36-31\n8. Czarni Czerniejewo 20 25 34-30\n9. LKS Kicin 18 22 31-48\n10. Zawisza Dolsk 19 18 34-54\n11. SKS 13 Poznań 19 18 29-68\n12. Pogoń Książ Wielkopolski 19 17 31-47\n13. Poznań FC 19 14 26-72\n14. Orkan Działyń 17 3 15-104\npiłka nożna,\tWiara Lecha,\tKS Gniezno,\tWZPN Poznań\nJesteś 127958431 odwiedzającym naszą stronę


Dzień Dziecka w katowickim Altusie! - Forum Mamotoja.pl\n1 czerwca godz. 14-18\nZapraszamy wszystkich rodziców i dzieci na niesamowity Dzień Dziecka, który odbędzie się w Altusie w Katowicach. Dla najmłodszych czeka tu mnóstwo atrakcji i niespodzianek, m.in. warsztaty plastyczne i fotograficzne, kącik zdjęciowy oraz liczne zabawy i konkursy z nagrodami. Dzieci będą mogły pomalować swoje buzie, a cały czas na imprezie umilą im bajkowe postacie. Główną atrakcją będzie czytanie bajek przez Kasię Cichopek!\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Altus\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest Altus\nOdp: Dzień Dziecka w katowickim Altusie!\nNo to już wiemy gdzie się zjawimy\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika sabcia1978\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest sabcia1978


Columbia Koszulka Męska Triple Canyon Tech Polo, Shark S - Szare koszulki polo Columbia, bez wzorów, bez ramiączek. W wyprzedaży za 119.00 zł. - Koszulki polo - Koszulki i t-Shirty - Odzież męska - Odzież, obuwie, akcesoria męskie - Moda w Men's Health\nColumbia Koszulka Męska Triple Canyon Tech Polo, Shark S\nDNI MALL – Zniżka 30% z kodem MDLPL45 (ważny do 21.07.2019 lub wyczerpania zapasów)! Stylowa męska koszulka Polo Columbia Triple Canyon Tech Polo, została wykonana z wysokiej jakości lekkiego i oddychającego materiału. Idealnie sprawdzi się do noszenia na co dzień, zapewniając komfort i wygodę użytkowania. Wyposażona w technologię OmniWick skutecznie odprowadza pot, natomiast funkcja OmniShade […]\nt-shirty sportowe bez rękawów szare t-shirty sportowe t-shirty sportowe ze sklepu mall.pl koszulki polo ze sklepu mall.pl odzież, obuwie, akcesoria męskie mall.pl koszulki polo bez rękawów szare koszulki polo sportowe koszulki polo columbia t-shirty sportowe columbia koszulki polo bez ramiączek


WOJTCZAK DARIUSZ. PRZEDSIĘBIORSTWO USŁUGOWO - TRANSPORTOWE, Roboty ziemne - przygotowanie gruntu, brukarstwo, usługi brukarskie, na stronie EUROPAGES.\nEUROPAGES > Roboty ziemne - przygotowanie gruntu > WOJTCZAK DARIUSZ. PRZEDSIĘBIORSTWO USŁUGOWO - TRANSPORTOWE\nSpecjalizujemy się w szeroko pojętym brukarstwie i realizacji robót ziemnych oraz rozbiórkowych. Podejmiemy się różnego rodzaju wykopów. Firmę wyposażyliśmy w bezawaryjne sprzęty, takie jak koparki, koparko-ładowarki czy wywrotki o tonażu 10-24 t. Posiadamy też pojazdy do transportu kruszyw budowlanych.\nZ zakresu brukarstwa układamy nawierzchnie z kostki brukowej betonowej i granitowej oraz z płyt chodnikowych. Montujemy też obrzeża. Wykonujemy dla Państwa na przykład chodnik, parking, plac podwórkowy lub manewrowy, a także podjazd. Na uwadze mamy indywidualne życzenia klientów. Podczas pracy wykorzystujemy zarówno materiały własne, jak i powierzone. Możemy także skorzystać z przedstawionych nam projektów albo z własnych aranżacji.\nWykonywane przez nas roboty ziemne obejmują wykopy pod fundamenty budynków, szamba, rowy czy przyłącza elektryczne, wodociągowe i kanalizacyjne oraz niwelacje i utwardzanie terenu. Zajmujemy się także pracami rozbiórkowymi i porządkowymi. Działamy kompleksowo, nie tylko dowieziemy niezbędne materiały na teren realizacji zlecenia, ale także wywieziemy nadmiar ziemi oraz gruzu.\nDodatkowo prowadzimy sprzedaż kruszyw budowlanych i sortowanych, między innymi piasku, żwiru, ziemi czy podsypki. Zakupiony towar dowieziemy pod wskazany przez klienta adres. Dokładamy wszelkich starań, aby nasza oferta była dla Państwa atrakcyjna. Zapewniamy konkurencyjne ceny i fachową obsługę. Udzielimy fachowego doradztwa i pomożemy wybrać najlepsze rozwiązanie.\nKruszywo - budownictwo i roboty drogowe\nN° VAT PL8271167561\nhttp://www.firmawojtczak.pl Wyślij wiadomość


Internet W Samochodach | gsmManiaK.pl\ninternet w samochodach\n... Umowa dotyczy opracowań nowych technologii ułatwiających kontakt oraz komunikację w samochodach hiszpańskiego producenta. Jak wszyscy wiemy rozmowa przez telefon, czy pisanie...członka komitetu Seat: W 2015 roku w pełni weszliśmy do Internetu rzeczy, który w tej chwili obejmuje 6 miliardów przedmiotów podłączonych... na targach w\n...najciekawszych propozycji tego typu - oto 10 najlepszych programów dla podróżujących samochodami. Wideo techManiaKa: aplikacje dla kierowców Zobacz inne maniaKalne klipy ...kolei daje szansę korzystania z programu bez konieczności połączenia z internetem i umożliwi zaoszczędzenie na drogich pakietach internetowych, zwłaszcza poza ...ta\n...dotyczą jedynie sprzętu mobilnego i komputerów. Trafiają one do samochodów, sklepów, urzędów, szpitali, szkół i przede wszystkim...szklaku przez pionierów. Pralka i lodówka podłączone do Internetu i sterowane za pomocą smartfonu, inteligentny system ..., jakie niesie ze sobą rewolucja technologiczna określana mianem Internetu\n... usługi Gdzie jest Auto otrzymują natychmiastowy dostęp do aktualnej pozycji samochodu, historii jego lokalizacji i prędkości. Wszystkie te dane przekazywane są... dla wszystkich abonentów Playa (również Play na Kartę i Play Internet) w cenie 4,92 zł tygodniowo. Konieczne będzie też poniesienie...\n...Samochody są na szczycie listy elementów rzeczywistości, które zostaną podłączone do Sieci i złożą się na Internet... rzeczy. Motoryzacja to ważna część współczesnego świata i nie może pozostawać poza zmianami technologicznymi. Przemiana samochodów...omawianym wcześniej sektorem motoryzacyjnym. Inteligentny samochód\n... na tyle niewielka, by nie przysłaniać przedniej szyby samochodu i przysłaniać widoczności. Dlatego właśnie w roli tabletów do... planie taryfowym), tablet będzie mógł połączyć się z Internetem. Jest to bardzo ważne dla prawidłowego działania darmowych ...nie stanąć na rozdrożu w środku zaspy. Zobacz również | Internet mobilny w\nAmerykański Chrysler planuje wprowadzić opcjonalne routery 3G, we wszystkich swoich samochodach wyprodukowanych w przyszłym roku. Sieciowy serwis "UConnect" sprawi, że pojazdy ... się w mobilne hotspoty WiFi. UConnect jest ukryty we wnętrzu samochodu i działa dopiero po włożeniu kluczyka do stacyjki. Jest więc... oraz wysyłanie z\n... internet LTE w Play działa w praktyce? Według mnie bardzo dobrze. Każdego miesiąca pokonuje 4 tysiące kilometrów samochodem..., korzystając z sieci Play obserwuje jak wygląda jakość świadczonych usług. Internet jeszcze mnie nie ... gdzie szerokość jezdni ograniczała się tylko do jednego samochodu. W miastach sytuacja\n...", które ma figurować na wszystkich urządzeniach zdolnych łączyć się z internetem zaraz po wyjęciu z pudełka. Jak się okazuje, technologia nadal... się aparaty cyfrowe z obsługą łączności 3G, następnie być może samochody. Czemu nie? W końcu są już aparaty i karty pamięci.... W dalszej perspektywie, 3G obejmie i inne urządzenia, jak\n... a w niedalekiej przyszłości także systemu operacyjnego zainstalowanego na pokładzie samochodu. To właśnie łatwy dostęp do usług internetowych sprawia, że ... 5 spośród poniższych pytań, świadczy o patologicznym uzależnieniu od Internetu (IAD, Internet Addiction Disorder): • Czy czuje się Pan/i zaabsorbowana/..., rozdrażnienia\n... w kilku wymiarach. Zobacz również | Ciemna strona Internetu rzeczy Tegoroczny CES przyniósł nam m.in. prezentację ... ostatnio zyskują na popularności tak samo jak pojęcie Internetu rzeczy. Kojarzymy je głównie ze smartwatchami, ale przecież.... Na Internet rzeczy będą się składały komputery, smartfony, ubieralne gadżety, a\n... skupi się na intensywnych inwestycjach w LTE. W zasięgu szybkiego internetu mobilnego ma się znaleźć 98% populacji kraju. Operator chce także... najtrudniejszych i najczęściej zrywanych połączeniach, czyli realizowanych np. podczas podróży samochodem. Projekt polega na monitorowaniu i rozbudowie infrastruktury sieciowej wokół\n... swoje pierwsze auto, które jest w pełni podłączone do internetu. Co czeka na nas w modelu OS'Car RX5?... sieci, które działa pod kontrolą systemu operacyjnego YunOS. W samochodzie znajdziemy tonę przydatnych funkcji, jednak ciekawe jest to, do...Czy jest to dalej motoryzacja czy może już Internet Rzeczy? Porównanie z\n... kupowany w salonie, będzie pojazdem podłączonym do Internetu. To pokazuje, że w niedalekiej przyszłości samochód nie będzie tylko środkiem transportu, ale i...zegarków czy innych elementów Internetu Rzeczy (IoT, Internet of Things) pozwoli na jeszcze szerszą implementację systemów infotainment. Inteligentny\n...zastanawia. Ot, są smartfony, nawigacja w samochodzie, film można obejrzeć w Internecie, świat wirtualny coraz bardziej przypomina ten rzeczywisty...przejazd, gdy dotrze się na miejsce. Projekt autonomicznego samochodu, także tego tworzonego przez Google, nie jest niczym... się do korzystania z Oculus Rifta, jazdy\n...umożliwiają odbierania połączeń przychodzących czy nawet surfowania po Internecie. W Garmin nüviCam LMT oraz NavRoad VIVO ...nawigacji - wiadome przecież jest, że nie wszędzie samochodem ciężarowym można wiecheć, a i czasem nawigacja ...którym aktualnie się poruszamy. Wśród nich znajdziemy: samochód, motocykl, autobus,\n...połączenia, lecz tylko jedna z nich ma możliwość obsługi internetu za pośrednictwem 3G. Wydajność Navroad Nexo Handy nie jest... Tylko jedna z kart może być odpowiedzialna za obsługę internetu 3G. Przykładowo, w momencie gdy prowadzimy rozmowę za pośrednictwem... karty nr. 1, nie możemy korzystać z internetu na karcie nr. 2 i\n12.03.2016, Amadeusz Cyganek\tArtykuły\n... krętych trasach, posługując się driftem, czyli ślizgiem samochodu bokiem. Dokonujemy tego, przeciągając kciukiem po ekranie... czy przedmiotem wokół jezdni skutkuje natychmiastowym roztrzaskaniem samochodu na czynniki pierwsze. Wbrew pozorom Thumb Drift...możemy zbierać tylko wówczas, jeżeli jesteśmy połączeni z Internetem, a\n... surfowaniu po sieci (Wi-Fi aktywne), 394 minuty podczas przeglądania Internetu przez 3G/LTE, prawie 30 godzin rozmów telefonicznych i 303... się podczas spacerów, tak kolejne kroki mierzy również... podczas jazdy samochodem. Dobrze sprawdzał się za to pomiar promieni UV W pochmurny... tym tekście. Głośnik w trybie głośnomówiącym nie\n...trudności to na szczęście również żaden banał. Powracając do przykładu samochodów - to bardzo przyjemna mieszanka. Wiele pytań odnosi się do... odpowiedzieć, czyje logo prezentowane jest na obrazku lub jaki samochód na nim się znajduje. Nie obce będą nam też... znacznie trudniej, bo jeśli chciałbym osiągnąć pierwsze miejsce w\n...już muzykę wgraną do pamięci telefonu w czasie jazdy samochodem możemy skorzystać z nadajnika FM. Program posiada banalny...dodać, że niestety nie posiadam wyłącznie firmowe głośniki w samochodzie). Niestety, model który testowałem nie posiadał żadnych preinstalowanych...(w której znajdziemy Fonotekę, Sklep muzyczny Nokii i Radio),\n...również brak łączności 3G, co utrudnia komfortowe korzystanie z Internetu. Kazam Life R5 Prosty w obsłudze i stosunkowo tani...z ostrymi powierzchniami, czy nawet wpadnięcie pod koła jadącego samochodu. Jeśli telefon się ubrudzi, można po prostu umyć go...uderzenie o beton, czy nawet dostanie się pod koła samochodu. Nie\n..., nawigacją. Korzystamy z ich map, po świecie jeżdżą samochody realizujące projekt Google Street View (ludzie też noszą ten sprzęt...filmów i to z lokalizacją. Dorzućmy do tego autonomiczne samochody Google, o których ostatnio zrobiło się głośno (przecież i...w te uliczki i zaułki, do których nie dotarł samochód Google, odwiedzi\n... laptopa HP Omen 17-w172nw, który poza przeglądaniem Internetu świetnie nadaje się do grania - właśnie w tym...przeglądzie najciekawszych premier kinowych. Spore grono facetów lubi samochody. Dlatego niezwykłą niespodziankę możemy sprawić Tacie zabierając go ...Jeżeli marzeniem Waszego Rodzica było prowadzenie super szybkiego\n...z różnymi ruchomymi elementami, jak np. piesi czy samochody. W takich warunkach możemy oczekiwać bardzo dobrych efektów... o tym, która aplikacja może korzystać z Internetu mobilnego i Wi-Fi. Drugim telefonem posiadającym ...FaceTime i iMessage z funkcją wysyłania wiadomości za pośrednictwem Internetu (między iPhone'ami)\n... obserwacją NSA będą wszyscy użytkownicy Internetu. W czasach, gdy już nawet telewizory i komputery pokładowe samochodów mają dostęp do globalnej sieci...dysponują zasobami umożliwiającymi ciągłe gromadzenie danych dotyczących wszystkich połączeń w Internecie i przynajmniej czasowe przechowywanie wszystkich wyświetlanych treści.\n...się na innej kondygnacji względem punktu AP, połączenie z Internetem zostało zupełnie utracone. Wbudowany odbiornik GPS potrzebował mniej, ...niezależnie od ustawienia kamery. Nawet w perspektywie z za samochodu, ilość FPS-ów była na tyle duża, że rozgrywka... modele. ;) Ivren: Ja bym chciał wiedzieć jak działa internet od\n... odpowiadania na maile leżąc w łóżku czy - po prostu - wertujecie Internet, warto wybrać te urządzenia, które cechują się najniższą wartością. Jak... i programy Microsoftu - od Binga począwszy, na serwisach Xboxa i Internet Explorerze skończywszy. Android to system wymagający włożenia sporego wysiłku w... działający w jednej sieci.\n...normalnego użytkowania trzyma od 3-5 dni (bez przeglądania Internetu na Wifi i używania GPS). Gdy dużo przeglądamy ...odpowiednio się skraca nawet do jednego dnia. Podczas jazdy samochodem z włączoną nawigacją firmy Sygic telefon bez ładowania wytrzymuje..., żeby nie czekać za długo podczas kopiowania danych. Internet można w\n..., ale rozwiązanie sprawdzi się co najwyżej w pieszych wycieczkach - w samochodzie czy na rowerze pozycja będzie ustalana ze zbyt małą dokładnością... mówią same za siebie - sprzęt wytrzymuje blisko 8 godzin przeglądania Internetu po Wi-Fi, ponad 8 godzin oglądania filmów z wyłączonym... na baterii nadal są porównywalne (w nowszym\n... bezprzewodową, udało się nam osiągnąć ledwie ponad 6 godzin. Przeglądanie Internetu przez Wi-Fi potrwa pół godziny krócej, a z użyciem... bezskutecznie. Proszę o zarejestrowanie jakiejś trasy pieszej lub rowerowej (nie samochodem) na dystansie 5-10km. W wielu testach podaje się, że... jedynie, która karta służy do odbierania połączeń,\n... używałam telefonu bardzo intensywnie, ustawiając przeróżne opcje, robiąc zdjęcia, przeglądając internet przez 3G i sprzęt właściwie wytrzymał całą dobę. Powyżej znajdziecie... inne elementy scenerii - są nieco bliżej nas niż środek wyświetlacza / samochód. Przeglądanie stron internetowych, korzystanie z interfejsu i wszelkich jego\n... w tym celu połączenia z siecią WiFi lub surfować po Internecie przy pomocy 3G przez niespełna 4 godziny. Po całkowitym rozładowaniu... było powodów do narzekań - nawet, kiedy przejeżdżały obok mnie głośne samochody, mój partner w konwersacji stwierdził, że nie słyszał żadnych szumów... tego, że nie mogą działać w jednym momencie.\n... na oglądanie filmów przez ponad 5,5 godziny, korzystanie z Internetu przy pomocy WiFi przez nieco ponad 5 godzin lub rozmawianie... sobie z bardzo wymagającymi grami nie mają problemu z przeglądaniem Internetu - tak też jest w tym przypadku. Poruszanie się między kartami... poprzednich odsłon aplikacja Car ułatwiająca korzystanie z\n.... Warto dodać, że rozmawiałem niedaleko ulicy po której sporadycznie przejeżdżały samochody. Aplikacja dialera wygląda bardzo przejrzyście i estetycznie. Intuicyjna jest także...obsługują transfer danych, także w obydwu zadziałał bez zarzutu Darmowy Internet Aero2. Telefon wspiera standard LTE. WYDAJNOŚĆ Sercem Pioneer P7000\n...na to, ile czasu każdy z nas spędza w Internecie (pomijając sprawy zawodowe), a ile na rozmowie z inną...odciąga nas od rzeczywistości, to co stanie się, gdy Internet w końcu zyska własne „ja”? By się przekonać wcale... wykonywać podstawowe komendy głosowe użytkownika i wyszukiwać informacje w Internecie. Przy użyciu tej\n..., że ma też inne pożyteczne funkcje – pozwala surfować po z Internecie, słuchać muzyki, radia, czy robić zdjęcia. Ale mówiąc o komórkach... nie przypisze – gracji. Podobnie jest z Hummer HT2 - telefonem inspirowanym samochodem. Z pierwowzoru udało się zachować klockowatość, zaś w ramach bonusu..., żółte wykończenie. W efekcie komórka\n... miast po podwyżkach cen paliw zrezygnowało z dojazdów do pracy samochodem i przesiadło się na komunikację publiczną. Niestety, często trudno zorientować..., aplikacja pozwala na sprawdzenie go ponownie bez łączenia się z Internetem. Po zmianach rozkładów jazdy ich aktualizacja odbywa się automatycznie. Twórcy...), kiedy i skąd rusza\n... wspomina się tu o możliwości głosowego zarządzania różnymi systemami samochodu oraz podłączenie do Internetu w celu lepszej pracy komputera pokładowego. Poprawie mają...\n..., kawy i suszonego mięsa. Amerykanin przez trzy dni siedział w samochodzie i co 45 minut odpalał silnik na kwadrans. Przy okazji... (przy okazji poprawiła się pogoda) i zapadła decyzja o porzuceniu samochodu. Po przejściu 10 km trafił na dom osoby zarządzającej tamtejszą..., brak gustu i totalna wpadka. Ale cel został osiągnięty – cały\n... dłuższego czasu ma chrapkę na firmę Tesla Motors. Całkiem niedawno Internet wybuchnął plotkami odnośnie tajnego spotkania Tima Cooka i Elona Muska... teorii sugerowała, że Apple planuje nabycie prężnie rozwijającego się producenta samochodów ekologicznych. Nie ma chyba obecnie drugiej firmy, która tak znacząco... częścią Apple, droga\n... wszystko się nudzi. Zaczęto zatem eksperymentować. Do gry włączono np. samochody: jedne ciągnęły smartfony za sobą na sznurkach (taka nowoczesna forma... puszek przyczepianych do samochodu nowożeńców), inne najeżdżały na telefony i sprawdzano, jak sprzęt zachowa... innowacyjności i kreatywności. Można się o tym przekonać przeglądając\n... na ten smartfon nie sposób nie odnieść wrażenia, że projektanci samochodów (nomen omen, naprawdę ładnych!) mieli chyba dwa dni wolnego pomiędzy... rękach miłośników marki. Choć wygląd telefonu jest równie surowy, co samochodów, to... nie, nie wygląda to dobrze, jakkolwiek nie próbowalibyśmy tego... pomocą tego ustrojstwa można\n... zmiany pojazdu, którym aktualnie się poruszamy. Wśród nich znajdziemy: samochód, motocykl, autobus, samochód ciężarowy, pojazd uprzywilejowany, taksówkę, czy też rower. Oczywiście jest... z uruchomieniem mniej wymagających tytułów dostępnych w Google Play, przeglądaniem internetu. Na poprawne działanie NAVITEL T757 LTE wpływ\n... portowania NFS-a sprawiły, że użytkownicy nie mieli możliwości sterowania samochodem trzymając telefon w pozycji horyzontalnej. Niemniej jednak, jeżeli we własnym... kart microSDHC z obsługą do 16GB16GB. Internet W przeciwieństwie do smartfonów HTC, telefon obok Internet Explorera 6, nie posiada żadnej dodatkowej... ładować co\n...elektronicznej. Na pochwałę zasługuje z pewnością szybki Internet i możliwość skorzystania praktycznie ze wszystkich standardów transmisji...klawisza optycznego w trybie zablokowanej klawiatury, szybko chodzi internet, ma dobry głośnik, super wyświetlacz z antyrefleksem,...niczym to nie przeszkadza. Zdjęcia, pliki tekstowe, video,\n... w Symbianie, to wbudowany słownik z możliwością dogrania bazy danych. Internet Internet działa szybko i sprawnie, a telefon nie ma problemów z.... Funkcja bardzo ciekawa - szczególnie do gustu przypadnie osobom często podróżującym samochodem. Niestety zasięg jest kiepski. Już w odległości około 1m, dźwięk...\n... dużo bardziej zasobożerne wykorzystanie telefonu, ot, chociażby mielibyście do przejechania samochodem dłuższą trasę a Lumia służyłaby Wam za nawigację, radzę zaopatrzyć... niego...no, chyba że szef by mi kazał. ;) Internet Domyślna przeglądarka, to oczywiście Internet Explorer, tu w wersji nr 9. Aplikacja działa... technologii\n...i gdzie Polacy najczęściej korzystają ze smartfonów i mobilnego internetu oraz z jakich aplikacji i jakie portale są ... liczba naszych rodaków, która przekonuje się do korzystania z internetu "w terenie". Ciekawi wyników? Zapraszamy! Liczba smartfonów w...już aż ponad 27%. Kolejną kwestią jest korzystanie z internetu. Gdzie\n374 queries. 0,663, 0.663 (0,663) seconds.


Jesteś tutaj: Strona główna Sklep nurkowy Torby i pojemniki Torby podróżne Torba nurkowa Cressi Sub Moby Light\nCressi Sub Moby Light jest wykonana z bardzo wytrzymałego i niezwykle silnego nylonu (420 denier). Jest wyposażona w kauczukowe kółka, aluminiową, wysuwaną rączkę do ciągnięcia. Jedna duża kieszeń torby zapinana z trzech stron zamkiem YKK. Torba nurkowa Cressi Moby Light jest lekka, praktyczna i solidnie wykonana.\nCechy torby Cressi Sub Moby Light:\nPojemność torby: 85 litrów\nMateriał: 420 denier nylo\nCena:\t235,00 zł\nZestaw Poseidon Jetstream Mk3 do zestawu twinset Zestaw Poseidon Jetstream Mk3 do zestawu twinset\nCena:\t4310,10 zł\nCena: 980,00 zł 890,00 zł


Anioł z Zieleńca: ***\nAutor: ivcia o 11:02\nRuciński 6 lutego 2010 09:58\nTeż lubię anioły. Kiedyś komuś podarowałem chyba takiego samego anioła, jaki jest na drugim zdjęciu. :)\nmaglandia 1 marca 2010 18:02\nJak już pisałam również mam słabiść do aniołów. Zbieram je do 7-8 lat, dokładnie nie pamiętam. Z mężem przywozimy je z każdego wyjazdu. Nawet na prezent ślubny zamiast kwiatów prosiliśmy o anioła albo książkę - oboje uwielbiamy czytać. Marzy nam się dom cały w aniołach z ogromną biblioteką.\nivcia 3 marca 2010 09:24\nPięknie... myślałam, że tylko nieliczni maja takie hobby - zbieranie aniołków. Ja je zbieram dopiero 4 lata i uwielbiam je kupować, choćby malutkiego :)\nRóżany Anioł 24 maja 2010 12:58\nMam tak samo anioły są moim życie a róże dopełnieniem.\nPosiadam w swojej kolekcji aniołka z drugiego zdjęcia.


Lifestyle z dużą dawką ironii. Społeczeństwo, humor i rozrywka Kochanie, z iloma facetami spałaś? | Lifestyle z dużą dawką ironii. Społeczeństwo, humor i rozrywka\nOpublikowany 2 czerwca 2012 przez Nanaya\nKochanie, z iloma facetami spałaś?\nCzy ilość partnerów seksualnych ma jakiekolwiek znaczenie? I tak i nie. Z jednej strony zapala nam się czerwona lampka, kiedy kobieta lub facet mają na liczniku trzycyfrowe liczby. Tylko jeśli partner przekracza dwadzieścia pięć lat i nadal nic się nie dzieje, to też zastanawiające. Dorosły facet nigdy nie był z kobietą? Może wcale nie jest taki atrakcyjny jak się wcześniej wydawał. Mężczyźni, którzy mieli w swoim życiu wiele podbojów, budzą u nas niechęć i odrazę, ale także i podniecenie. Wtedy wiemy, że mamy do czynienia z kimś doświadczonym, znającym potrzeby kobiet. Przynajmniej teoretycznie, bo w praktyce bywa różnie. To, że ktoś chwali się na forum swoimi wyczynami świadczy moim zdaniem jedynie o braku smaku i niskiej samoocenie. Poza tym prawdopodobnie ktoś taki nie potrafi stworzyć poważnego związku. Po co więc pakować się w takie relacje?\nJedna uwaga na marginesie. Trzeba mieć na względzie również to, że faceci, którzy przeżywają po czterdziestce tzw. „kryzys wieku średniego”, mieli niewystarczającą ilość bodźców seksualnych w młodości i nadrabiają to potem. Nie mówię tu o ilości kobiet, z którymi spali, ale o jakości. Są pary, które żyją ze sobą od dwudziestu, trzydziestu lat i mają wspaniały związek. Obie strony czują się usatysfakcjonowane emocjonalnie i seksualnie. Mowa jedynie o tych, którym brakuje czegoś w związku i nie mówią o tym, bądź oszukują samych siebie.\nWiększość facetów nie lubi, kiedy babka miała w swoim życiu kilku lub co gorsza kilkunastu partnerów. Odzywają się w mężczyznach pierwotne instynkty i automatycznie czują brak gruntu pod nogami. Najlepiej, żeby była dziewicą. Tylko im dalej w las, tym trudniej o całkowitą czystość. Ale co to za kobieta, która spała już z dziesięcioma?! Wywłoka jakaś! U facetów to byłaby oznaka męskości, ale my już nie możemy sobie pozwolić na takie erotyczne eskapady, bo od razu zostaniemy uznane za rozwiązłe.\nNie jestem zwolenniczką szybkich numerków, ale i wstrzemięźliwości na siłę. Myślę, że umiar powinien być zachowany w przypadku obu stron.\n„Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz”.\n32 comments on “Kochanie, z iloma facetami spałaś?”\nPowiem tak: wszystko zależy od światopoglądu. Dla jednego seks jest oznaką tylko miłości, dla drugiego istnieje seks bez zobowiązań. Jeśli chodzi o kwestię związania się z kimś nie sądzę, aby opowiadanie obecnemu partnerowi o swoich podbojach milosnych mialo jakikolwiek sens. Oczywiście nie uważam rownież że trzeba zatajać tę magiczną liczbę. :)Jeśli już kiedyś spotkam tego jedynego (w co szczerze mowiąc w ostatnim czasie powątpiewam) myślę, że nie będzie robilo to dla niego roznicy czy jest pierwszym czy drugim, trzecim, piątym, dziesiątym :)Pozdrawiam. http://lonely-sense.blog.onet.pl\n4 czerwca 2012 o 09:34\nMyślę,że życie seksualne z Ex winno być tematem zamnkniętym,Generalnie w w związku chcemy być najwazniejsi i taka wiedza może powodować niepotrzebne zgrzty.Informacje typu Jaki on /ona byli w łóżku generują frustrację poprzez porównywanie i nasuwają ptyatnie-a zatem i zazdrość-czy on/ona na pewno już uczuciowo się nie liczy?Popadł/a w zapomnienie?Mam znajomego,który chwalił się ,że „rozdziewiczył”swoją parterkę.Coś jest więc w Twojej tezie Nanayo na rzeczy:)Miłego dnia\n8 czerwca 2012 o 19:35\nWiem, że to powinien być temat zamknięty, ale jednak coś kusi, żeby jednak zapytać. Często tylko odpowiedzi są dla nas niemiłym zaskoczeniem, bo ma się przez jakiś czas w myślach ten obrazek co on/ona z nią/nim robili i czy ja jestem wystarczająco dobry/dobra. To jest problem dla niektórych par\n8 czerwca 2012 o 20:28\n…i oto własnie chodzi.Tzw Clou problemu.co taka wiedza Nanayo wniesie?Z dużym prawdopodobieństwem stres,zazdrośc,wątpliwości czy ON/ONA są aby na pewno już przeszłościa..myślę,że nie warto ryzykować z takimi zwierzeniami.Bywa ,ze partnerzy lubią się wymieniać doświaqdczeniami.Myśłe jednak ,ze takie związki wymagają mega zaufania i dojrzałosci.Warto rozmawiac o oczekiwaniach,potrzebach,ale ex lepiej do tego nie mieszac:)\n7 czerwca 2012 o 16:15\nHej Nanayo:)Miłego,długiego weekendu:)\n10 czerwca 2012 o 22:20\nNo własnie a gdzie jest miejsce na potzreby kobiet ?? przeciez to ta sama częśc ciała ,a na dodatek to kobieta ma wieksza przyjemnośc z sexu az 9-cio krotnie ,a wymaga sie od niej wiecej -z jakiej racji???\n10 czerwca 2012 o 22:22\nBłagam, pisz jedną czcionką. Wzrok bardziej zmęczył się czytając Twoją krótką notkę, niż Nad Niemnem Orzeszkowej.\nNie jest prawdą, że „doświadczony” zna lepiej potrzeby drugiej strony. To jest jak w dowcipie, w którym koleś dostał trzeci order tylko dlatego bo miał już dwa a drugi bo miał jeden. Może być wręcz przeciwnie-właśnie dlatego mógł mieć wielu partnerów/partnerki bo żaden z nich nie wytrzymał na dłużej!Nie jest prawdą, że puszczalski facet jest bardziej tolerowany. To chyba puszczalskie kobiety szukają sobie wymówki. Albo uparcie obcują z jednym tylko typem mężczyzn starannie ignorując innych.Jest natomiast prawdą, że facet częściej wypowie głośno swoją opinię o kobiecie, bo to z kobietą się związać chce a nie z facetem!\n11 czerwca 2012 o 01:15\nja myślę że błędne jest myślenie że ten który miał więcej kobiet jest bardziej doświadczony (in plus) ale z drugiej strony ktoś kto wie jak się do rzeczy zabrać ma na pewno większe szanse żeby każdą która mu w oko wpadnie zbajerować inna sprawa czy jest wart tego żeby mu ulec, kwestia tego czego konkretna kobieta w danej chwili oczekujeoczywiście każdy z was zaraz zwyzywa kobietę która z takim się zadaje od najgorszych ale musicie sobie zdać w końcu sprawę z tego że nie można równocześnie mieć ciastka i zjeść ciastkoi że nie każda kobieta będzie przez długie lata wzdychać do kogoś kto prawi banialuki a do konkretów nie przechodzikażdy człowiek, kobieta również ma pewien kres cierpliwości i pewnego dnia stwierdza że już żadnej łzy z jej/jego powodu nie wyleje a wtedy szanse na to że uda się wam ją wzruszyć są marneno, chyba że trafi na maestro sztuki, a takich niestety jak na lekarstwo (dlatego grzechem byłoby raczej zostawić takie ciacho bez ulżenia jego ‚cierpieniom’)sorry panowie, życie jest brutalne, ale talentu marnować nie można bo na ‚wdzięczność za wierność’ z waszej strony liczyć nie wartojak tylko na swojej drodze spotykacie atrakcyjną babkę to głowę i zasady tracicie i nie dbacie wtedy o to że kogokolwiek możecie tym zranić współczesne kobietki dzięki internetowi głównie doskonale zdają sobie z tego sprawę więc coraz trudniej będzie wam znaleźć taką która za wszelką cenę będzie się szanować, no chyba że posuniecie się do szantażu, ale szantażować uda się wam co najwyżej ciało, myśli zawsze będą krążyć własną drogą a wtedy nawet jeżeli pozostaniecie tym ‚jedynym’ powód do satysfakcji raczej będzie marny…dlatego pawełku mniej czasu na forum a więcej dla żonki poświęcaj\n10 czerwca 2012 o 22:58\n10 czerwca 2012 o 23:19\na co to jest umiar ? 5,10,15,200 ?? Czy może jakieś zasady ? Zasady na 1/2 czy 3/4 ? Nie z każdym tylko co drugim ? Tylko z blondynami ? A może z każdym który postawi piwo/drinka ? lub wzbudzi w zainteresowanie ? (polityk, artysta, sprzedawca w sklepie zoologicznym ….. ??) Widzę,że chcesz być i konserwatywna i nowoczesną zarazem. Taką damą na 50%? Dla jednych wywłoką dla drugich zieloną gęsią (bo poniżej n-facetów lub tylko po bożemu lub bez użycia wszystkich dziur) -ek.Najpierw wypracuj swoje mądre/racjonalne poglądy, a potem publicznie uświadamiaj/nauczaj/moralizuj. Inaczej wychodzi sieczka/pustostan i/lub próba wytłumaczenia/wybielenia siebie ewentualnie wytłumaczenia,że nie równasz do średniej (w przypadku dziewictwa -dlaczego tam nie jestem).\n10 czerwca 2012 o 23:25\nKlucz co otwiera wiele zamków to wytrych. Zamek który otworzysz byle jakim kluczem to ch*jowy zamek\n11 czerwca 2012 o 02:25\nza posługiwanie się wytrychem, szczególnie do otwarcia ujowego zamka otrzymuje się tytuł bandyty i trafia się za kratkiz czego jesteś dumny ?\n10 czerwca 2012 o 23:26\nBardzo ciekawe stwierdzenie, że jak facet przekracza 25 lat i „tego” nie robił z kobietą, to znaczy, że coś z nim nie tak. Może coś w tym jest, sam nie należę do atrakcyjnych facetów i nigdy nie miałem dziewczyny.Jednak stwierdzenie, że facetom rozwiązłość bardziej pasuje jest chybiona, skoro ja tego nie robiłem, to mam prawo wymagać, by moja przyszła druga połówka też tego wcześniej nie robiła, obojętnie z jakich powodów (poszanowania siebie, religijności etc.)Zresztą… iść do łóżka z kimś z kim znamy się max. kilka miesięcy? idiotyzm – ale to moja ocena.Dzisiaj promuje się rozwiązłość, a ten kto tego nie robił i ma trochę lat na karku jest piętnowany i wyśmiewany, a niektórzy szukają powodów dlaczego ten ktoś jeszcze się nie kochał, pomijając to, że takie osoby po prostu mają pewne zasady których się trzymają i mają w nosie opinię publiczną.\nA ja mam do Ciebie taką uwagę.Jak już coś piszesz, to pisz tylko i wyłącznie w swoim imieniu.Nie używaj słów ‚nam’ itp.Byłoby lepiej napisane bezosobowo. ; ]\n10 czerwca 2012 o 23:32\nZawsze się dziwiłem temu, że gdy kobieta miała wielu facetów to dziw.. itp. i teraz po części muszę się z tym zgodzić bo w ostatniej fazie to wy kobiety decydujecie czy pójdziecie z kimś do łóżka czy nie. Mężczyzna może tylko próbować was zaciągnąć. Zastanówcie się, więc nad tym bo same na siebie kręcicie bat. Poza tym uważam, że świat moralnie upadł ostatnio a większość dziewczyn to kobiety lekkich obyczajów. Przykre, ale prawdziwe. Pozdrawiam\n10 czerwca 2012 o 23:41\nJeśli mam ochotę na seks,to dlaczego mam się hamować.Jest okazja i potrzeba to korzystam.\n~Prawiczek z wyboru\n11 czerwca 2012 o 00:35\nJeśli mam czasami ochotę kogoś zamordować to też mam to zrobić, bo według twojego toku myślenia tak, ale tym się odróżniamy od zwierząt że posiadamy jakieś zasady moralne, chociaż świat już bardzo upadł i osób które tych zasad się trzymają jest już naprawdę bardzo mało, ale to nie jest powód do dumy, przez takich ludzi jak ty jest coraz gorzej na tym świecie a mam wrażeni że na tym ludzie nie poprzestaną, kobiety się puszczają a potem skrobią aż się kurzy, mordują własne nienarodzone dzieci, tak mordują trzeba to głośno powiedzieć, bo każdy z nas był kiedyś płodem, i zabicie płodu to tak na prawdę zabicie człowieka we wstępnej fazie rozwoju, gdyby wasze matki poddały się aborcji nie było by was, a więc de facto zamordowały was tylko we wstępnym stadium rozwoju, bo życie ludzkie zaczyna się w momencie zapłodnienia a nie dopiero wtedy kiedy wyjdzie na świat, dlatego takie rozwiązłe życie jakie dzisiejsze kobiety prowadzą skutkuje właśnie tym że rocznie na świece jest mordowanych miliony ludzi, tylko w ich początkowym fazie rozwoju ale jednak ludzi, że nie wspomnę o tych wszystkich chorobach które roznosicie drogą płciową, dlatego potępiam kobiety rozwiązłe, to samo tyczy się i panów, i brzydzę się wami wszystkimi.\n10 czerwca 2012 o 23:56\nKobieta, która spała z więcej niż dwoma facetami to zwykła dzi…..A dla facetów to oznaka męskości? Chyba dla blokersów i im podobnych. Jakość nie ilość, ludzi też się to tyczy.\nJak kobieta ma swoje pieniądze to nikt tak nie myśli. To jest podejście tylko do biednych kobiet, które jak facet rzuci to same sobie nie poradzą. One muszą mieć mało facetów. Te bogatsze mogą mieć setkę, a i tak się chętny na nie zawsze znajdzie i nikt nie ma jej tego za złe. Taka prawda i widać to po partnerkach sławnych facetów. Ci najlepsi mają kobiety, które sporo już facetów miały.\n11 czerwca 2012 o 01:22\nnie ma czegos takiego u mezczyzn jak kryzys wieku sredniego hahaha ten termin wymyslily kobiety ktore zostaly opuszczone przez facetow dla mlodych dziewczyn.kobiety te snuly twierdzenia ze facet musi sie sprawdzic sexualnie.ale bzdura hahaha.jezeli sie sprawdzic to chyba z taka co wiele umie a chyba takie w duzym stazem cos umieja.niestety to przykre ale to taka prawda ze faceci leca na mlode cialo.chca przedluzyc swoje zycie swxualne ktore zapewniaja mlode kobiety.ale jak wszedzie i tu nie ma regoly bo czasami starsze sie lepiej trzymaja jak te gowniary wiem cos o tym.a co do ilosci partnerow czy partnerek to sprawa tylko i wylacznie indywidualna.\n11 czerwca 2012 o 01:49\n” faceci, którzy przeżywają po czterdziestce tzw. „kryzys wieku średniego”, mieli niewystarczającą ilość bodźców seksualnych w młodości i nadrabiają to potem.”Podaj źródło tych badań w przeciwnym razie wyjdzie, że to tylko zasłyszane wypociny, puste slogany powtarzane jak mantra przez pozbawioną rozumu dziewczynkę\n11 czerwca 2012 o 03:53\nZ iloma?z dwoma, tzn. z mezem i raz z Toba.\n11 czerwca 2012 o 03:58\nA co ty?!Nie zauważasz żadnych różnic między płciami?W ŚWIECIE ZWIERZĄD TEŻ TAK NAJCZĘŚCIEJ BYWA!\nW takim razie jak mozna nazwac kobiete ,ktora zadowolila tylko dwoch panow?\n11 czerwca 2012 o 05:50\nNAJGORSZE JEST TO GDY SYPIA SIĘ Z DWOMA JEDNOCZEŚNIE , LUB , OD CZASU DO CZASU Z POPRZEDNIM PARTNEREM TO BOLI NAJBARDZIEJ\n11 czerwca 2012 o 05:51\n21 czerwca 2012 o 23:34\nJak unika odpowiedzi lu co jakiś okres czasu podaje inną liczbę oznacza że okłamuje , było ich na tyle dużo że wstydzi się to przyznac. Mężczyzni boją się porównan a to często w awanturach obelga ( byli lepsi, jestes do bani itp. ..) dlatego jak na żonę to szukamy dziewicy chyba że do zabawy to owszem = taka prawda panie więc się szanujcie bo was nikt nie będzie szanował .\n27 czerwca 2012 o 11:28\nPosłuchaj chłopcze, chcesz aby ciebie szanowano, szanuj się również. Wymagaj od siebie więcej niż wymagasz od innych. To uniwersalna zasada dotycząca wszystkich dziedzin życia i ludzi w ogólności. Jeśli ci się wydaje, że jako mężczyźnie więcej ci wolno i mniej możesz od siebie wymagać niż od kobiety – to najzwyczajniej nie jesteś mężczyzną a jedynie chłopcem. A życie zweryfikuje twoje poglądy boleśnie i właśnie w momencie, gdy najmocniej cię to zaboli. Bo kobiety szanują mężczyzn, a chłopców jedynie używają (tak tak nawet jak ci się wydaje, że to ty ich używasz).\n~nie do końca uszanowany facet\nCzy to znaczy, że jednocześnie szanują mężczyzn i używają chłopców ?Kogo zatem naprawdę szanują, a kogo używają ?