x. Michał Crowdy, x. Kenneth Novak: Tajemnica Izraela na tle historii - Gazeta Warszawska\nYou are here: Home > x. Michał Crowdy, x. Kenneth Novak: Tajemnica Izraela na tle historii\nx. Michał Crowdy, x. Kenneth Novak: Tajemnica Izraela na tle historii\nBy Adm on 23/03/2012 in English\nNie da się zaprzeczyć, że zagadnienie narodu żydowskiego jest tyleż trudne, co fascynujące. Trudne, gdyż naród ten jest obecny w całej historii, zarówno boskiej, jak i ludzkiej. Nie ma takiego okresu historycznego, o którym można by napisać z pominięciem Żydów. Autor Jezusa widzianego oczami wędrującego żyda (Editions Fleg, s. 177) pisze, że „historia zna dwie tajemnice. Tajemnicą jest Jezus, tak jak tajemnicą jest Izrael! Czy muszę mówić, co powstanie, gdy złożymy razem te dwie tajemnice? Tajemnica trzecia, jeszcze bardziej niezgłębiona niż dwie poprzednie!”.\nArtykuł ten będzie próbą wyjaśnienia zagadnienia żydowskiego – wyjaśnienia teologicznego, które jest w tym przypadku jedynym możliwym. Teologia jest nauką traktującą o tajemnicach Bożych. Tajemnice te są niezbadanymi zrządzeniami\nNajwyższego, które są nam znane dzięki temu, że On raczył je nam objawić. Bez tego objawienia nie mielibyśmy o nich pojęcia.\nWyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę. Uczynię bowiem z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię:\na tym, którzy tobie będą złorzeczyli, i ja będę złorzeczył. Przez ciebie będą\notrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi (Rdz 12).\nJest to niezwykle istotne pytanie. Jeśli błogosławieństwa Boże przeznaczone są tylko dla Abrahamowych potomków z ciała, wtedy naród żydowski byłby wybrany i błogosławiony pośród innych narodów ziemi jedynie z powodu faktu, że tworzą go synowie Abrahama. Jeśli jednak błogosławieństwa są zarezerwowane dla wiary w Bożą Obietnicę, wtedy proste pokrewieństwo rodowe jest bezwartościowe. Koniecznym jest być potomkiem Abrahama z wiary w Obietnicę, to jest duchowym potomkiem na płaszczyźnie wiary. Izmael i Izaak\nCo jest rzeczywistością, która kryje się za tymi dwoma synami Abrahama? Św. Paweł, wielki Apostoł Bożych tajemnic mówi nam, że Izmael i Izaak byli figurami dwóch narodów (Ga 4). Izmael, pierworodny i naturalny potomek niewolnicy Hagar, wyobraża Synagogę Żydów, która cieszy się swym potomstwem z ciała Abrahama.\nLecz Izaak, zrodzony cudownie przez niepłodną Sarę zgodnie z Obietnicą Bożą, wyobraża Kościół, który tak jak Izaak narodził się z wiary w Obietnicę Chrystusa. Tak więc to nie rodowe pokrewieństwo z Abrahamem przynosi zbawienie, lecz duchowa jedność z Chrystusem poprzez wiarę. Naród żydowski, który wziął początek od Abrahama, będzie w stanie dostąpić zbawienia – nie przez fakt swego materialnego pochodzenia od Abrahama, lecz dzięki zjednoczeniu z Chrystusem w wierze.\nŚw. Paweł wyraża tutaj teologiczną konieczność, dzięki której Izmael prześladował Izaaka, Synagoga prześladuje Kościół katolicki, a Żydzi zjednoczeni z Abrahamem jedynie więzami ciała prześladują chrześcijan, którzy są prawdziwymi Izraelitami,\nzjednoczonymi z Chrystusem poprzez wiarę. Ta sama tajemnica jest nam objawiona przez dwóch synów, których Bóg dał patriarsze Izaakowi: Ezawa i Jakuba. Powróćmy do Księgi Rodzaju (25, 21-26): „Izaak modlił się do Pana za swą żonę, gdyż była ona niepłodna. Pan wysłuchał go, i Rebeka, żona Izaaka, stała się brzemienna. A gdy walczyły z sobą dzieci w jej łonie, pomyślała: «Jeśli tak bywa, to czemu mnie się to przytrafia?». Poszła więc zapytać o to Pana. A Pan jej powiedział: «Dwa narody są w twym łonie, dwa odrębne ludy wyjdą z twych wnętrzności; jeden będzie silniejszy od drugiego, starszy będzie sługą młodszego». Kiedy nadszedł czas porodu, okazało się, że w łonie jej były bliźnięta. I wyszedł pierwszy syn czerwony, cały pokryty owłosieniem, jakby płaszczem; nazwano go więc Ezaw. Zaraz potem ukazał się brat jego, trzymający Ezawa za piętę; dano mu przeto imię Jakub”.\nTak więc Kościół przezwyciężył Synagogę, chociaż Synagoga ciągle idzie śladem Ezawa, który „(…)znienawidził Jakuba (…) i taki powziął zamiar (…) Zabiję mojego brata Jakuba” (Rdz 27, 41). Wielkość narodu żydowskiego\nNaród ten posiada linię teologiczną, wybraną i uświęconą w celu ukazania i przyniesienia światu ciała naszego Boskiego Mistrza, Jezusa Chrystusa, który musiał nadejść i którego oczekiwali poganie. Oto, co decyduje o wielkości narodu żydowskiego: jest on uświęcony i naznaczony, aby przynieść nam Tego, „który jest Drogą, Prawdą i Życiem”. Dlaczego, mówiąc ściśle, jest on uświęcony? Dlaczego\nwywodzi się z rodu Abrahama? Z jakich powodów musi przynieść nam Chrystusa? Innymi słowy, czy to Chrystus jest Tym, który uświęca ród Izraela, czy też może to ród żydowski uświęca Chrystusa?\nCóż za naród, ten naród teologiczny będący samym pniem drzewa, którym jest Kościół! Jaką wartość mają narody pogańskie, będące tylko marnymi dzikimi oliwkami, wobec tego Drzewa Oliwnego? Cóż warte są nauczanie Greków lub potęga pogańskiego Rzymu? Samo głupstwo, mówi św. Paweł, gdyż narody te nic nie przyniosły jeśli chodzi o dzieło zbawienia, tak jak to uczynił Izrael. Jeśli narody pogańskie – poczynając od Greków – pragną wstąpić na drogę zbawienia, to muszą to uczynić przez miłość, korzystając z ogólnego odrzucenia narodu żydowskiego, które\ndokonało się po to, aby i poganie mogli być wszczepieni. To dlatego św. Paweł naucza, że upadek części Izraela stał się sposobnością dla zbawienia pogan: „Jeżeli zaś niektóre zostały odcięte, a na ich miejsce zostałeś wszczepiony ty, który byłeś dziczką oliwną, i razem [z innymi gałęziami] z tym samym korzeniem złączony na równi z nimi czerpałeś soki oliwne, to nie wynoś się ponad te gałęzie. A jeżeli się wynosisz, [pamiętaj, że] nie ty podtrzymujesz korzeń, ale korzeń ciebie” (Rz 11, 17-18).\nPożytecznym będzie wskazanie różnych stadiów procesu materializacji Żydów. Wybraliśmy to słowo – materializacja – na określenie żydowskiego historycznego zanurzenia w doczesności. Pismo święte dostarcza dowodów na to, że naród izraelski zawsze posiadał naturę naznaczoną dumą i zachłannością. Sam Mojżesz w sposób znaczący ostrzega Izraelitów: „Wiedz, że nie ze względu na twoją cnotę Pan, Bóg twój, daje ci tą piękną ziemię na własność, bo jesteś ludem o twardym karku” (Pwt 9, 6). „I\ndalej mówił do mnie Pan: «Widzę, że ten naród jest narodem o twardym karku. Pozwól, że ich wytępię, wygładzę ich imię spod nieba, a z ciebie uczynię naród mocniejszy i liczniejszy od nich»” (Pwt 9, 13-14).\nGeneralizując, należy powiedzieć, że Żydzi są narodem przywiązanym do księgi, Księgi Prawa, przewyższającej wszystkie inne – do Tory. W rzeczywistości Tora składa się z pierwszych pięciu ksiąg Pisma świętego (tzw. Pięcioksiąg), napisanych przez Mojżesza pod natchnieniem Ducha Świętego. Żydzi jednak uznają za Słowo Boże Torę wraz z interpretacjami rabinów przekazanymi przez ustną tradycję. Interpretacje te zostały zebrane i w pewien sposób spetryfikowane w księdze zwanej Talmudem. Talmud jest cywilnym i religijnym kodeksem narodu żydowskiego. Judaizm\nNic nie ukazuje lepiej tej obsesyjnej, cielesnej mentalności Żydów niż owe straszne „biada wam”, wypowiedziane przez Żyda, naszego Pana Jezusa Chrystusa w ostatnich dniach Jego życia na ziemi, kiedy to Zbawiciel obnażył pełną hipokryzji religię, czystość i pobożność faryzeuszy (Mt 23). Potępiając religijną obłudę, nasz Pan powiedział: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą” (Mt 23, 13). „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo obchodzicie morze i ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym piekła niż wy sami” (Mt 23, 15). „Biada wam, przewodnicy ślepi.” (Mt 23, 16). „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Bo dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminku, lecz pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę” (Mt 23, 23). „Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!” (Mt 23, 24). „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa” (Mt 23, 27).\nNikt w historii nie wypowiedział straszniejszych potępień, niż Syn Boży przeciwko perfidnej cielesności swego własnego narodu. Grzech Żydów\nOto rola, która przypadnie teraz Synagodze – Żydom, którzy nie uznali samoobjawiającego się Chrystusa i nie nawrócili się: rozpoczną oni prześladowanie Kościoła, jak zauważa św. Paweł Apostoł. W ten sposób, tak jak w królestwie sprawiedliwości naród żydowski zajmował i nadal zajmuje pierwsze miejsce, tak samo również w królestwie nieprawości dzierży palmę pierwszeństwa. Inne narody pragnące przejść na służbę zła naśladują przykład zmaterializowanego, bezwstydnego narodu żydowskiego. Jeśli poganie chcą zanurzyć się w doczesności i cielesności, muszą się zjudaizować. Dlatego też Ojcowie Kościoła z doskonałą teologiczną precyzją nazywali „judaizatorami” pogan nauczających herezji. Konkluzje teologiczne\nW dziejach chrześcijaństwa odnaleźć można teologiczną (to jest ustanowioną przez Boga) opozycję pomiędzy Synagogą a Kościołem, między chrześcijanami i żydami, Izaakiem i Izmaelem, Jakubem i Ezawem. W tym miejscu konieczne będzie wyłożenie teologicznych konkluzji, w świetle których należy dokonywać interpretacji dziejów. Konkluzja pierwsza\nNaród żydowski, którego przeznaczeniem było przyniesienie światu Jezusa Chrystusa, uznał Chrystusa za skałę zgorszenia. Część uwierzyła w Niego i zaczęła budować na skale, aby w ten sposób stworzyć korzenie i pień owego Drzewa Oliwnego, którym jest Kościół katolicki. Druga część odpadła, negując Chrystusa na korzyść swej pychy narodowej i rasowej. Ta część Izraela została odrzucona i przyjęła na siebie Krew Chrystusa jako przekleństwo. To ona właśnie tworzy właściwy judaizm, kontynuację\nnauki rabinów, którzy odrzucili Chrystusa. Konkluzja druga\nWarto zwrócić uwagę na straszny w swojej wymowie i niezwykle istotny fakt, zanotowany przez św. Pawła pod natchnieniem Ducha Świętego. Mianowicie, historyczna wrogość narodu żydowskiego nie jest rodzajem nienawiści lokalnej, opartej na krwi lub konfliktach interesów. Jest to nienawiść ustalona przez Boga. Naród żydowski, jeśli nie nawróci się na chrześcijaństwo, będzie zawsze (nawet sobie tego nie uświadamiając) dążył do zniszczenia chrześcijaństwa, zgodnie ze słowami wypowiedzianymi przez Jezusa Chrystusa do faryzeuszy: „Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8, 44). Konkluzja trzecia\nJest to w końcu straszna opozycja, z uwagi na to, że jest teologiczną. W narodzie żydowskim tkwi tajemnica nieprawości, jak nauczają nas św. Jeremi i św. Justyn,\npowtarzając słowa Jezusa Chrystusa i przepowiadanie Apostołów. Jezus Chrystus wyklął Żydów, nazywając ich obłudnikami i kłamcami, gdyż pod płaszczykiem czynienia dobra praktykowali nienawiść. Są oni tylko kontynuacją tego, co raz uczynili Chrystusowi. Konkluzja czwarta\nJeśli jednak narody pogańskie uznają dziś tę autentyczną wielkość Średniowiecza za ciemnotę i obskuranctwo i zapragną być wielkimi materialną potęgą Babilonu, to mogą ją osiągnąć , lecz tylko jako sługi judaizmu. W sferze materialnej Żydzi dzierżą palmę pierwszeństwa. Historia mówi nam (Werner Stombart), że odnowiona wielkość angielskiego i amerykańskiego kapitalizmu jest tylko tworem żydowskim. Kapitalizm wypełnia swe obietnice, niosąc z sobą nieporównywalną z niczym potęgę materialną, lecz jednocześnie poświęca pracę milionów chrześcijan na korzyść o wiele mniejszej liczby Żydów. Konkluzja piąta\nKościół katolicki, świadomy owej teologicznej konieczności, zawsze nakładał na żydów odpowiednie prawa i czuwał, aby nie wywierali gorszącego wpływu na katolików. Nigdy jednak nie głosił i nie praktykował nienawiści wobec Żydów. Przeciwnie, zawsze modlił się i prosił o modlitwę o ich dobro duchowe oraz bronił ich przed napaściami i niesprawiedliwymi prześladowaniami. Nie uszło to uwadze samego narodu żydowskiego. I tak na przykład podczas pierwszej od wieków jawnej rady, żydowski Sanhedryn we Francji (1807) wyraził publiczny respekt dla dobrej woli i tolerancji papieży, w dokumencie dostępnym do dnia dzisiejszego: „Izraelscy delegaci Cesarstwa Francji i Królestwa Italii na obecny Synod Hebrajski – powodowani wdzięcznością za skuteczną pomoc okazaną w minionych wiekach Izraelitom przez chrześcijańskie duchowieństwo w różnych państwach europejskich, oraz pełni podziwu za przyjęcie, jakie różni papieże w rozmaitych epokach zgotowali Izraelitom w różnych państwach, gdzie barbarzyństwo, niesprawiedliwość i ignorancja sprzysięgły się przeciwko Izraelitom, próbując poprzez prześladowania usunąć ich ze społeczeństwa – postanawiają co następuje: owe wyrazy szacunku i czci muszą być uwiecznione przez niniejszy zapis tak, aby na zawsze stanowiły świadectwo wdzięczności Izraelitów zebranych na tym zgromadzeniu za pomoc, jaką otrzymały poprzednie nasze pokolenia od duchowieństwa różnych państw europejskich” (zaczerpnięte z pracy Diogene Tama, Collection of the Acts of the Assembly of the Israelites of France and Kingdom of Italy). Konkluzja szósta\nPod groźbą grzechu katolikom nie wolno nienawidzić Żydów, prześladować ich lub pozbawiać ich życia, oraz przeszkadzać im w ich prywatnych praktykach przewidzianych przez ich prawo i tradycje. Z drugiej strony, chrześcijanie zobowiązani są do ochrony samych siebie przed niebezpieczeństwem, jakie stwarzają Żydzi. Katolikom nie wolno wchodzić w finansowe, społeczne lub polityczne relacje obłudnie stworzone dla upadku chrystianizmu. Żydom nie wolno żyć wspólnie z chrześcijanami, gdyż ich błędy i prymat materialny pociągają za sobą zgubne konsekwencje dla innych narodów. Jeśli inne narody zlekceważą te ostrzeżenia, to same odczują na sobie ciężar owych konsekwencji, to jest staną się sługami Żydów, którym przysługuje prymat w królestwie materializmu. Konkluzja siódma\nKiedy nadejdzie ten moment (co jest w rękach Boga), Ezaw pojedna się z Jakubem; żydzi staną się katolikami i wypełnią się słowa wypowiedziane przez proroka Ezechiela na pięć wieków przed Chrystusem: „(…) Tak mówi Pan Bóg: Oto wybieram Izraelitów spośród ludów, do których pociągnęli, i zbieram ich ze wszystkich stron, i prowadzę ich do kraju. I uczynię ich jednym ludem w kraju, na górach Izraela, i jeden król będzie nimi wszystkimi rządził, i już nie będą tworzyć dwóch narodów, i już nie będą podzieleni na dwa królestwa. I już nie będą się kalać swymi bożkami i wstrętnymi kultami, i wszelkimi odstępstwami. Uwolnię ich od wszystkich ich wiarołomstw, którymi zgrzeszyli, oczyszczę ich i będą moim ludem, Ja zaś będę ich Bogiem” (Ez 37, 21-23). Wtedy wszyscy będą stanowili jedno w Chrystusie. Żydzi nawrócą się ze swego judaizmu, a chrześcijanie będą bardziej autentycznymi chrześcijanami; jako owoc sprawiedliwości i miłości zapanuje pokój w Tym, który został obiecany Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi – w Jezusie Chrystusie, który jest błogosławieństwem wszystkich czasów. Żydzi a narody chrześcijańskie\nSłynny rabin Paulus L. B. Drach, który nawrócił się do Kościoła katolickiego, jest autorem cennej pracy na temat Talmudu, zatytułowanej De l’harmonie entre l’église et le synagogue (wyd. Paul Melier, Paryż 1844). Talmud jest rdzeniem żydowskiej doktryny. Odwoływała się do niego większość autentycznych nauczycieli Izraela w różnych epokach. Jest to kompletny, cywilny i religijny kodeks Synagogi. Jego przedmiotem jest wyjaśnienie Prawa Mojżesza autorstwa żydowskich „doktorów”, w zgodzie z przekazaną ustną tradycją. Chociaż w wielu punktach może szokować chrześcijańskiego czytelnika, dostarcza jednak cennych informacji pomocnych w wyjaśnieniu szczególnie trudnych fragmentów Nowego Testamentu. Od czasów niewoli babilońskiej (586 r. przed Chrystusem) autorytet rabinów zastąpił autorytet\nMojżesza i Proroków. Zasady doczesnego rozwoju narodu stały się ważniejsze od reguł odnowy religijnej.\nPo pierwsze, żydzi prześladują chrystianizm. Sam św. Paweł oskarża ich z powodu tych prześladowań: „(…) to samo co one od Żydów, wyście wycierpieli od rodaków. Żydzi zabili Pana Jezusa i proroków, i nas także prześladowali. A nie podobają się oni Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom. Zabraniają nam przemawiać do pogan celem zbawienia ich; tak dopełniają zawsze miary swoich grzechów. Ale przyszedł na nich ostateczny gniew Boży” (1 Tes 3, 14-16). Podobne świadectwo odnajdujemy u św. Justyna, w jego Dialogu z Żydem Tryfonem (XVI, 133). Św. Bazyli stwierdza, że w przeszłości panowała wrogość między żydami i poganami, teraz jednak jedni połączyli się z drugimi, aby wspólnie walczyć przeciw chrześcijanom. Potwierdzają to Tertulian,\nOrygenes i św. Grzegorz z Nazjanzu. Od XII wieku prześladowania te stały się rzadsze z uwagi na zwiększoną czujność Kościoła. Powtarzają się jednak znowu, tym razem ze strony heretyków: katarów, waldensów, husytów. Jak sam przyznał Żyd Darmesteter, wszyscy duchowi rewolucjoniści czerpią argumenty od żydów.\nPo trzecie, żydzi przejmują kontrolę nad własnością poprzez lichwę. Nie wolno im przy tym pożyczać na procent swoim współbraciom, a jedynie obcym: „Nie będziesz żądał od brata swego odsetek z pieniędzy, z żywności ani odsetek z czegokolwiek, co się pożycza na procent. Od obcego możesz się domagać, ale od brata nie będziesz żądał odsetek.” (Pwt 23, 20-21). Św. Tomasz z Akwinu pisze, że Bóg pozwolił im pożyczać na procent cudzoziemcom nie dlatego, żeby było to godziwe, lecz dla uniknięcia większego zła, którym byłoby w przypadku zachłannych żydów (Iz 56, 11) pobieranie lichwy od ich własnych współbraci, którzy czczą prawdziwego Boga. Jansen, wielki historyk reformacji, pisze: „Żydzi nie tylko że zmonopolizowali wymianę pieniędzy; właściwym źródłem ich bogactwa była lichwa (…) stopniowo stali się bankierami i finansistami wszystkich warstw społecznych”. Jansen podaje, że w 1338 r. cesarz Ludwik Bawarski pozwolił Żydom ściągać odsetki w wysokości 32,5% od mieszkańców Frankfurtu i aż 43% od przyjezdnych. W Ratyzbonie, Augsburgu i Wiedniu wysokość dopuszczalnych odsetek dochodziła do 86%. Jeden z współczesnych Jansenowi historyków podaje, że „Żydowscy lichwiarze ulokowali się teraz na stałe nawet w najmniejszych miasteczkach. Pożyczając pięć florenów zabezpieczają się sześciokrotnie; w ten sposób czerpią i powiększają zyski, aż w końcu biedni ludzie są pozbawiani wszystkiego, co mieli” (Erazm z Erbach, 1487 r.).\nPo czwarte wreszcie, wiadomo, że żydzi mordowali chrześcijan. Mówił o tym już św. Justyn (III wiek). Talmud na to zezwala, a historia to potwierdza. Oto niektórzy\nchrześcijanie, którzy z całą pewnością zginęli z rąk żydów: dwunastoletni św. Wilhelm z Yorku (1144); św. Ryszard z Paryża (1179); św. Dominik del Val, ukrzyżowany w Saragossie w Hiszpanii (1250); bł. Henryk z Monachium (1345); bł. Szymon (1475); męczennicy z Damaszku – o. Tomasz z Cangiano wraz ze swoim współpracownikiem (1840).\nOwe cztery potworne oskarżenia znajdują potwierdzenie w każdym okresie i w każdym państwie, kiedykolwiek i gdziekolwiek żydzi mieszkali razem z chrześcijanami. W poprzednich okresach żydzi mogli jedynie podejmować bezpośrednie działania przeciwko chrześcijanom, którzy byli świadomi grożącego im niebezpieczeństwa. Dzisiaj jednak, w sytuacji kiedy chrześcijanie są zlaicyzowani, żydzi stają się agresorami często przy wydatnej pomocy samych chrześcijan. Papieskie orzeczenia dotyczące żydów\nIstnieje co najmniej piętnaście papieskich dokumentów ostrzegających Kościół katolicki przed niebezpieczeństwami grożącymi mu ze strony żydów. Teologia katolicka zawsze uznawała Żydów za naród uświęcony. W pewnym sensie naród żydowski jest Ojcem Kościoła, gdyż Bóg dał mu Proroków i Obietnicę, a jakkolwiek zepsuty byłby ojciec, to jednak zawsze jako ojciec zasługuje na ochronę i respekt. Antysemityzm został potępiony z uwagi na to, że oznacza prześladowanie Żydów bez wzięcia pod uwagę uświęconego charakteru tego narodu oraz praw zeń wynikających. Fragment jednego z papieskich orzeczeń w sprawie Żydów będzie dobrym streszczeniem katolickiej nauki: „Są oni [żydzi] żywymi świadkami prawdziwej Wiary. Chrześcijanom nie wolno ich zabijać lub ich prześladować… Egzekwując przywileje, nie wolno ich napadać. Kiedy szukają u nas pomocy, przyjmujemy ich i bierzemy ich w obronę. Kierując się orzeczeniami Naszych Poprzedników: Kaliksta, Eugeniusza, Aleksandra, Klemensa i Celestyna, zabraniamy wymuszania chrztu na żydach, prześladowania ich w jakikolwiek sposób, rabowania ich dóbr, profanowania ich cmentarzy oraz wykopywania ich zwłok w poszukiwaniu pieniędzy. Karą za złamanie powyższych zakazów jest ekskomunika” (Innocenty III, konstytucja Licet perfidia Iudaeorum, 1199).\nNiemniej jednak, mimo nadania żydom ochrony ze strony Kościoła, zostali oni uznani za niebezpiecznych w takim stopniu, który uzasadniał odizolowanie ich od reszty mieszkańców danego państwa czy miasta. Czy nie było to pogwałcenie ich naturalnych ludzkich praw? Nie, z uwagi na to, że naród ten zawsze odmawiał asymilacji w państwie, które udzielało mu schronienia i żył według swych własnych talmudycznych praw sprzeciwiających się dobru wspólnemu. Kościół katolicki zawsze\ndążył do nadania żydom większego zakresu wolności, tak aby mogli się rozwijać i żyć według swych własnych godziwych praw; jednocześnie jednak bronił katolików przed żydowską dominacją. Doświadczenie Kościoła\nWina za katastrofę, która spotkała społeczeństwa nie leży po stronie narodu żydowskiego. Żydzi realizują tylko swój program, który według Bożego planu jest ich zadaniem, dopóki wszystko się nie wypełni. Wina leży po stronie katolików,\nniewiernych ich wielkiemu powołaniu, którzy udali się do żydów szukając ich pomocy w osiągnięciu materialnej, cielesnej, światowej wielkości – co zaowocowało potokami przelanej chrześcijańskiej krwi. Żydzi i narody zlaicyzowane\nPosługując się oszukańczym sloganem Praw Człowieka, przygotowano podbój chrześcijańskiego społeczeństwa. Po pierwsze, dzięki (państwowemu – przyp. red. Zawsze wierni) kapitalizmowi wszystkie dobra zostały poddane scentralizowanej kontroli. Po drugie, demoliberalizm i socjalizm wynaturzyły myśl narodów i zepsuły ich serce. Po trzecie wreszcie, komunizm zdławił wszelką opozycję zamykając narody w klatce, z której nie ma ucieczki. Tajemnica historii i eschatologii\nW rzeczywistości istnieje tylko jedna historia, napisana przez Boga z udziałem wszystkich Jego stworzeń. Jest ona wielkim, monumentalnym dramatem. Stworzenie. Nieporządek wprowadzony przez grzech człowieka. Interwencja Pana Boga, wyprowadzenie dobra z upadku człowieka. Wcielenie. Walka ze złem. Zmartwychwstanie. Zmartwychwstały Chrystus w centrum, a z Nim Jego wybrani. Kiedy Mistyczne Ciało Chrystusa osiągnie swą pełnię, nastąpi koniec historii. Historia\ndoczesna, spisana przez ludzi i ich namiętności, jest jedynie drugorzędnym elementem w tej wielkiej, niepowtarzalnej historii Pana Boga.\nŚw. Paweł dostarcza nam wyjaśnienia tej jednej jedynej historii: „wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga” (1 Kor 3, 22-23). Świat stworzony został dla dobra ludzi; aby czegoś ich nauczyć, aby im służyć. Wierni są dla Chrystusa, a Chrystus – jako Człowiek – jest poświęcony Bogu. Jak mówi św. Tomasz z Akwinu, postęp dziejów, który dokonuje się dzięki człowiekowi nie zawiera końca w samym sobie, lecz na zewnątrz – w dopełnieniu się liczby wybranych, co będzie stanowiło koniec całej historii (De potentia 3, 10-4).\nZ kolei św. Paweł w swoich listach stawia sprzeczności tego świata, np. rywalizację między Żydami i Grekami, panem i niewolnikiem, mężczyzną i kobietą – w świetle zasad kierujących królestwem niebieskim: „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie. Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie. Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą – dziedzicami” (Ga 3, 26-29).\nWielu autorów pokazuje, w jaki sposób degenerują się cywilizacje, opisując prawa rządzące ich narodzinami, wzrostem i śmiercią. Wszyscy oni jednak popełniają ten sam błąd sądząc, że historia ogranicza się do doczesnych dziejów narodów. W rzeczywistości historia doczesna towarzyszy tylko prawdziwej historii Bożej, gdyż ta ostatnia wykorzystuje tę pierwszą niczym tworzywo. Historia doczesna zawiera się w dziejach Bożych, krzyżuje się z planami Bożymi. „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru” (Rz 8, 28). Św. Tomasz z Akwinu komentuje: „(…) cokolwiek dzieje się na świecie, nawet zło, składa się na dobro całości (…) Otóż wszystko, co się robi dla części najszlachetniejszych, podporządkowane jest całkowicie ich dobru, albowiem troszczymy się o nie dla nich samych, o inne zaś części ze względu na tamte (…) W ten sposób uzyskują prawdziwość słowa Prz 11, 29: «Głupiec będzie służył mądremu» – albowiem nawet zło czynione przez grzeszników przyczynia się do dobra sprawiedliwych.” (Super Epistolam s. Pauli Apostoli ad Romanos). Historia istnieje, aby dać czas na głoszenie Ewangelii. „A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec” (Mt 24, 14). Głoszenie Ewangelii jest jednak nieustannie zakłócane przez judaizm. Ten historyczny fakt podaje św. Paweł w swoich listach, zwłaszcza w cytowanych powyżej fragmentach Pierwszego Listu do Tesaloniczan oraz w Liście do Galatów.\nKościół katolicki, występując przeciwko mieszaniu się żydów z chrześcijanami jednocześnie podkreślał, że naród żydowski musi być traktowany z szacunkiem z uwagi na wielkość jego praojców: jako naród uświęcony, lecz wrogi. Kiedy katolicki zapał osłabł, ustąpiwszy miejsca wpływom pogańskim, chrześcijańskie narody nierozważnie otworzyły swe podwoje dla żydów. W chwili obecnej narody nie mają już ambicji misjonarskich lub wielkich celów politycznych; rządzi nimi jedynie czysty rachunek ekonomiczny. W tym zaś nie mogą osiągnąć sukcesu inaczej, niż tylko pozostając w stosunku podległości wobec żydów. Tajemnica napięcia między żydami a narodami pogańskimi\nNaród żydowski jest wyższy od narodów pogańskich. „I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest napisane: «Przyjdzie z Syjonu wybawiciel, odwróci nieprawości od Jakuba. I to będzie moje z nimi przymierze, gdy zgładzę ich grzechy». Co prawda –\ngdy chodzi o Ewangelię – są oni nieprzyjaciółmi [Boga] ze względu na wasze dobro; gdy jednak chodzi o wybranie, są oni – ze względu na praojców – przedmiotem miłości” (Rz 11, 26-28).\nWyższość ta pochodzi jednak z wiary, a nie z ciała. Ciało jest rzeczywiście wielkie, lecz tylko ze względu na cel, któremu służy. Celem tym jest przyniesienie nam Zbawiciela. Napięcie żydowsko-pogańskie oraz wyższość Żydów nad poganami znalazły swój koniec w chrystianizmie. Koniec ten nie należy do porządku doczesnego, lecz jest ponadczasowy i ponadhistoryczny: „(…) wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie” (Ga 3, 29).\nZ narodem żydowskim związana jest tajemnica: część tego narodu została odrzucona, aby poganie mogli być zbawieni: „O Izraelu zaś głosi Izajasz: «Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, tylko Reszta będzie zbawiona.». Jak to też Izajasz przepowiedział: «Gdyby Pan Zastępów nie zostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory». Cóż więc powiemy? To, że poganie nie zabiegając o usprawiedliwienie, osiągnęli usprawiedliwienie, mianowicie usprawiedliwienie z wiary” (Rz 9, 27, 29, 30). „Pytam więc: Czyż Bóg odrzucił lud swój? Żadną miarą! I ja przecież jestem Izraelitą, potomkiem Abrahama, z pokolenia Beniamina. Nie odrzucił Bóg swego ludu, który wybrał przed wiekami. Czyż nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu, jak uskarża się on przed Bogiem na Izraela? «Panie, proroków Twoich pozabijali, ołtarze Twoje powywracali. Ja sam tylko pozostałem, a oni na życie moje czyhają». Lecz co mu głosi odpowiedź Boża? «Pozostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem». Tak przeto i w obecnym czasie ostała się tylko reszta wybrana przez łaskę” (Rz 11, 1-5). Św. Paweł mówi, że poganie otrzymali Wiarę po to, aby żydzi pobudzeni do współzawodnictwa mogli również ją otrzymać: „Pytam jednak: Czy aż tak się potknęli, że całkiem upadli? Żadną miarą! Ale przez ich przestępstwo zbawienie przypadło w udziale poganom, by ich pobudzić do współzawodnictwa” (Rz 11, 11).\nDo tego czasu żydzi będą zazdrośni o chrześcijan. Niestety, nie pobudzi ich to do poszukiwania zbawienia doświadczanego przez chrześcijan, lecz do nienawiści. Podczas biegu historii niektórzy Żydzi będą zbawieni.\nNadejdzie dzień, w którym cały Izrael się nawróci. (por. Ps 147, Ps 126). „Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu, a ich pomniejszenie – wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w całości!” (Rz 11, 12). „I tak cały Izrael będzie zbawiony.” (Rz 11, 26). „Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego głoście na dalekich wyspach, mówiąc: «Ten, co rozproszył Izraela, zgromadzi go i będzie czuwał nad nim jak pasterz nad swą trzodą». Pan bowiem uwolni Jakuba, wybawi go z ręki\nsilniejszego od niego. Przyjdą i będą wykrzykiwać radośnie na wyżynie Syjonu i rozradują się błogosławieństwem Pana; zbożem, winem, oliwą, owcami i wołami. Życie ich będzie podobne do zroszonego ogrodu i nigdy już im sił nie zbraknie. To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: «Będzie się jeszcze powtarzać to słowo w ziemi judzkiej, w jej miastach, gdy odmienię ich los: Niech ci Pan błogosławi, niwo sprawiedliwości, święta góro!»” (Jr 31, 10-12, 23). „Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie dotąd, aż powiecie: «Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie»” (Mt 23, 29). „.Jedni polegną od miecza, a drugich zapędzą w niewolę między wszystkie narody. A «Jerozolima będzie deptana przez pogan», aż czasy pogan przeminą (Łk 21, 24)”.\nNawrócenie żydów do Kościoła katolickiego dokona się w trakcie biegu dziejów. Historia zmierza do stanu eschatologicznego, w którym żydzi i poganie będą jednością: „On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielające je mur – wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko (…) zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha” (Ef 2, 14-17, 20-22).\nApostazja będzie czasem nadejścia Antychrysta (2 Tes 2, 3). Żydzi uznają go za mesjasza, a poganie za mistrza i przywódcę. Przybędzie on z inspiracji szatana. Nawrócenia żydów będą trwały nadal, głównie za przyczyną Eliasza (i Enocha): „Oto Ja poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem dnia Pańskiego, dnia wielkiego i strasznego. I skłoni serce ojców ku synom, a serce synów ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie poraził ziemi [izraelskiej] przekleństwem” (Ml 3, 23-24). Wraz z apostazją i Antychrystem nadejdzie wielki ucisk zapowiedziany przez naszego Pana: „Będzie bowiem wówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie” (Mt 24, 21).\nNastępnie „…słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku; gwiazdy zaczną padać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą. Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba do drugiego” (Mt 24, 29-31). Potem nastąpi Sąd Ostateczny: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów” (Mt 25, 31-32).\nKiedy jednak ukaże się chwała Pana, niebo przeminie, a ziemia ulegnie rozkładowi: „Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną znalezione” (2 P 3, 10). Nastaną wtedy nowe niebo i nowa ziemia: „Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość” (2 P 3, 13). „Albowiem oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą” (Iz 65, 17). „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły i morza już nie ma. I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (Ap 21, 1-2). Po tym nastąpi wieczysta uczta w niebie: „Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec; abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole oraz żebyście zasiadali na tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela” (Łk 22, 29-30).\nIzrael, otrzymawszy misję w czasie trwania dziejów, otrzymał ją również dla czasów ostatecznych. Naród żydowski jest wielki trojaką wielkością: w samym imieniu Izrael danym mu przez Boga, w dobrodziejstwach od Boga otrzymanych oraz w tym, że dał ciało Jezusowi Chrystusowi. Narody pogańskie, wszczepione w Drzewo Oliwne,\nrównież otrzymały zadanie w Bożym planie: mają one przyspieszyć ewangelizację świata.\nNa końcu jednak, z chwilą kiedy narody wejdą do królestwa mesjańskiego, Izrael na nowo wszczepiony w Drzewo Oliwne (Kościół katolicki), od którego przedtem w części się odłączył, zwiastuje, poprzez swoje nawrócenie do Kościoła, moment nadejścia wielkich wydarzeń, przygotowujących powtórne przyjście Boga-Człowieka. A gdy czas się wypełni i nastanie wieczysta uczta, wieczne uwielbienie Boga wyczekiwane od wschodu do zachodu, Izrael „przyjdzie i zasiądzie wraz z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim”. Epilog\nZrozumienie powyższych zasad wymaga przeciwstawienia się ambicjom żydów i to w dwojaki sposób. Po pierwsze, katolickie życie narodów musi ulec wzmocnieniu.\nPonieważ zgodnie z teologicznym prawem, potwierdzonym przez historię, dechrystianizacja prowadzi za sobą dominację żydów, odnowa ducha katolickiego w życiu prywatnym i publicznym jest jedynym środkiem mogącym doprowadzić do osłabienia judaizmu. Po drugie, należy przeciwstawiać się aktom agresji judaizmu. Charakterystyczną strategią judaizmu jest propagowanie fałszu: „Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa” (J 8, 44). I tak chrześcijanie są eliminowani pod przykrywką bezpieczeństwa, zniewalani w imię wolności, znieważani pod pozorem braterstwa, podbijani w imię równości (demokracja), okradani pod pozorem udzielania kredytu, ogłupiani pod przykrywką oświecenia.\nPowyższy artykuł jest streszczeniem książki ks. Juliusza Meinveille’a zatytułowanej Le Judaisme dans le Mystere de l’Histoire (1936), przygotowanym przez ks. Michała Crowdy’ego i poprawionym przez ks. Kennetha Novaka. „Angelus”, kwiecień 1997,\nss. 6-26. Tłumaczenie: Adam Branicki. ks. Michał Crowdy, ks. Kenneth Novak\nks. Kenneth Novak, ks. Michał Crowdy, Tajemnica Izraela na tle historii\nX. Piotr Natanek 2012-03-21\nBob Bauman: Big Brother is Watching You – Even Closer


Płaszcz 824 - JASS Fashion\nPiękny, elegancki płaszcz o długości nad kolano. Stójka jak i mankiety z naturalnego lisa (możliwość odpięcia). Model zapinany na ozdobne guziki. Z tyłu brak rozporka. Kieszenie kryte w szwie. Płaszcz nie jest taliowany.\nDostępne kolory: granat, szaro-niebieski, szafir. Płaszcz zimowy, ocieplany do linii bioder.\nDługość płaszcza mierzona po szwie na plecach wynosi od 96 cm w 38 rozmiarze do 99 cm w 50 rozmiarze. Długość rękawa mierzona po górnej krawędzi wynosi 64 cm.


Custodian of Mecatol Rex | Moje osobiste TOP 10, czyli o gustach i guścikach – cz. 1 ZnadPlanszy.pl Moje osobiste TOP 10, czyli o gustach i guścikach – cz. 1 – Custodian of Mecatol Rex\nZgodnie ze wcześniejszą obietnicą, przyszła pora na pierwszą top listę lub jak kto woli „topkę”, w której chciałbym się z Wami podzielić dziesięcioma grami, które najbardziej lubię.\nMuszę przyznać, że przygotowanie tej listy sprawiło mi nie lada problem. Zaglądając na BGG, które jest główną bazą gier, które przez ostanie lata przewinęły się przez moją kolekcję, zdziwiłem się ogromem informacji. Przede wszystkim liczba gier, które rozegrałem w ostatnich 5 latach (skrupulatnie notowałem swoje rozgrywki) sięga kilkuset tytułów. Równie potężna jest moja osobista kolekcja gier. Oczywiście nie mam tu na myśli tylko gier, które obecnie posiadam, ale także te, które posiadałem na przestrzeni ostatnich lat. Z tej mnogości informacji nie sposób wyłonić jednej spójnej listy. Przy pierwszym podejściu topka składała się bowiem z ponad 50 tytułów. Jest to spowodowane faktem, iż grywam w większość rodzajów gier. Tym, co liczy się dla mnie najbardziej jest, by gra opowiadała ciekawą historię i sprawiała nie tyle radość, co dawała poczucie dobrze spędzonego czasu.\nW związku z tym, że musiałem w jakiś sposób określić zakres materiału, wyłoniłem kilka kryteriów, które pozwoliły mi określić kilka list „top 10”. Zgadza się. Nie zrobiłem jednej listy, tylko kilka. Dzisiaj chciałbym Wam zaprezentować ogólną topkę, w której zamieściłem moją osobistą 10-tkę najbardziej ulubionych gier. Wszystkie inne gry, których nie udało mi się zmieścić na tej liście podzieliłem na kategorie tj. gry z mechaniką budowania talii, gry euro, gry wojenne etc. Kolejne listy będę publikował na łamach niniejszego bloga w nadchodzących tygodniach. Dziś natomiast przedstawię Wam te gry, które są najbliższe memu sercu, zaczynając od miejsca 10-go:\nMiejsce 10. – Blackbeard (GMT)\nKtóż z nas nie pamięta legendarnej ramówki programu Morze, który w latach 90-tych emitowała telewizja publiczna. Słynna scena batalistyczna pomiędzy dwoma statkami pirackimi z filmu The Pirate Movie oraz pamiętna piosenka Victory po dziś dzień wzbudza wzniosłe uczucia i chęć wzięcia udziału w pirackim rejsie. Te chłopięce marzenia pomaga spełnić gra Blackbeard, pierwotnie wydana w latach 80-tych przez wydawnictwo Avalon Hill. Gra szybko stała się legendą, gdyż w owym czasie nie było drugiej takiej gry, której akcja opowiadałaby o życiu autentycznych piratów żyjących na przełomie XVII i XVIII wieku. Po upadku firmy Avalon Hill, Richard Berg – autor gry, przeprojektował ją gruntownie i pod koniec ostatniej dekady Blackbeard ponownie zagościł na stołach za sprawą wydawnictwa GMT. Właśnie to wydanie miałem okazję ogrywać i bardzo szybko gra przypadła do gustu zarówno mnie jak i moim współgraczom. Jak przystało na grę symulacyjną spod szyldu GMT, nie zastaniemy tu ładnych figurek statków. Wszystkie znaczniki są bowiem żetonami, jak w rasowej grze wojennej, choć Blackbeard do takowych się nie zalicza (jak na ironię, GMT klasyfikuje ten tytuł jako grę rodzinną). W grze nawet ośmiu graczy przejmuje stery historycznych statków, wcielając się w role autentycznych piratów, którzy plądrowali rejony m.in. Karaibów czy Wybrzeża Kości Słoniowej podczas tzw. Złotej Ery Piractwa. W odświeżonej wersji gry główną mechanikę stanowią karty akcji, które gracze mogą zagrywać na wiele różnych sposobów. Pomimo iż w rozgrywce może brać udział aż tylu graczy, nie czuje się downtime’u. Wynika to z faktu, że gracze mogą sobie wzajemnie przeszkadzać, zagrywając karty akcji na rywali, gdy ci rozgrywają swoje własne tury. Jeśli jednak to zrobią, będą mieli mniej akcji, gdy przyjdzie ich kolej, z uwagi na to, że karty uzupełnia się pod koniec własnej tury. Pamiętam jedną rozgrywkę, którą zorganizowałem właśnie dla ośmiu graczy. Po blisko 3 godzinach gry wszyscy mieliśmy szerokie uśmiechy na twarzach i poczucie naprawdę dobrze spędzonego czasu. Żadna gra, w którą mieliśmy okazję wówczas zagrać nie dawała tak dużej swobody w przemierzaniu oceanów, zbieraniu pogłosek czy handlu towarem, nie wspominając o plądrowaniu statków i portów, brania jeńców, których można było dosłownie torturować w celu wydobycia z nich cennych informacji, aby następnie wziąć za nich okup – zakładając, że przeżyli tortury! Jednocześnie gra posiada dobrze rozwiniętą sztuczną inteligencję w postaci Królewskich Komisarzy, którym powierzono rolę wytępienia za wszelką cenę pirackiej plagi. Grając w Blackbeard, oczami wyobraźni można było poczuć na twarzy morską bryzę, wyobrazić sobie smak rumu i widok złota wypełniającego ładownie naszych statków. Próżno szukać drugiej takiej gry, z której wylewałyby się hektolitry klimatu pirackiej epopei. Kilka lat później Z-Man games wydało grę o nazwie Kupcy i Korsarze, która jest uproszczoną wersją Blackbreard, jednakże grywalnością i klimatem nie dorasta pierwowzorowi do pięt.\nMiejsce 9. – Hornet Leader: Carrier Air Operations\nJednym z moich ulubionych typów gier są gry wojenne. Niestety, ze względu na ograniczenia czasowe oraz brak odpowiednich graczy w okolicy, moją uwagę często przyciągają tytuły z wariantem solo albo gry projektowane specjalnie z myślą o jednym graczu. Z tego względu często w mojej kolekcji pojawiały się na przestrzeni ostatnich lat gry wydawnictwa Dan Verssen Games (DVG), które projektowane są z myślą o jednym graczu. O ile do gier tego wydawnictwa będę powracał jeszcze przy okazji innych TOP list, o tyle jedna pozycja w szczególności przypadła mi do gustu, a jest nią właśnie Hornet Leader.\nHornet Leader: Carrier Air Operations jest jedną z bardziej dopracowanych gier w systemie i jednocześnie serii Leader. Gra obejmuje wszystkie aspekty lotnictwa morskiego Stanów Zjednoczonych przez cały okres eksploatacji myśliwca bojowego F/A-18 Hornet, od 1983 do chwili obecnej. W ogromnym pudełku znajdziemy blisko 360 kart przedstawiających różne wersje rozwojowe F-18 oraz innych myśliwców bojowych i samolotów wykorzystywanych przez Marynarkę USA na przestrzeni ostatnich 30 lat. Gra jest dosyć specyficzna pod tym względem, że połowę rozgrywki stanowi samo planowanie misji. Dobieramy nie tylko samoloty, ale przede wszystkim, w oparciu o cel misji musimy także dopasować odpowiednie uzbrojenie, pamiętając o całkowitym tonażu jaki możemy zabrać ze sobą (nadmiar wiąże się z negatywnymi współczynnikami wpływającymi na rozgrywkę). Decyzje te wiążą się ze sporą odpowiedzialnością, gdyż piloci, których wybierzemy zbierają z czasem punkty stresu, które mogą obniżać ich sprawność, zwłaszcza jeśli często wybieramy danego pilota do misji. Same misje dzielą się na kilka rodzajów, jednakże przeważnie wymaga się od nas zniszczenia konkretnego celu. Gra zawiera kilka kampanii. Ja natomiast zleciłem profesjonalnej drukarni wydruk kilku nowych scenariuszy, które są dostępne na BGG. Są to zarówno stworzone przez fanów, jak i oficjalne kampanie przygotowane przez wydawcę gry. Ponadto, Hornet Leader jak na razie jako jedyna gra w serii doczekał się dodatku. Żeby było lepiej, dodatek ten nosi nazwę The Cthulhu Conflict i jak można łatwo się domyśleć, traktuje o potencjalnym konflikcie z rasą mitycznych stworzeń z opowiadań mistrza grozy, H. P. Lovecrafta. Poza nowymi kampaniami, w rozszerzeniu otrzymujemy nowe statusy dla pilotów – fobie, które mogą narastać z misji na misję w trakcie kampanii, a przedłużony kontakt z piekielnymi zastępami na pewno doprowadzi naszych pilotów do szaleństwa. Hornet Leader, dzięki ogromnej liczbie scenariuszy i jednostek bojowych, dwóm trybom przechodzenia kampanii oraz dodatkowi utrzymanemu w klimatach grozy plasuje się na wysokiej pozycji wśród moich ulubionych gier wojennych, pomimo faktu, że w ogólnym zestawieniu gier nie zajął szczególnie wysokiej pozycji. Jest to zdecydowanie gra, którą poleciłbym każdemu fanowi awiacji oraz gier wojennych, choć może także przypaść do gustu osobom, które nie miały wcześniej styczności z grami wojennymi.\nMiejsce 8. – The Duke\nNigdy nie byłem specjalnie dobry w Szachy. Jako młodzieniec grywałem w nie z ojcem, który próbował zaszczepić we mnie bakcyla do jednej z najstarszych gier świata, którą są właśnie Szachy. Zawsze odnosiłem wrażenie, że mam do czynienia z archaiczną grą, której asymetria stawia z góry jednego z uczestników rozgrywki na straconej pozycji (statystycznie najczęściej wygrywa gracz kierujący białymi pionkami, które rozpoczynając, są zawsze o jeden ruch do przodu). Prawdę powiedziawszy, mojemu ojcu poniekąd powiodło się zadanie zaszczepienia we mnie może nie tyle miłości do gry, co szacunku do rozrywki, której ludzie oddają się od tylu tysiącleci. Często zagrywałem się w różne wersje elektronicznych Szachów i choć w chwili obecnej minęły lata, odkąd ostatni raz miałem przyjemność zagrać w Szachy, sentyment do gry pozostaje.\nAle dlaczego właściwie piszę o Szachach? Otóż koncepcja The Duke przypomina środkową część gry w Szachy. Jej celem jest zdobycie Diuka przeciwnika, a gracze mają do dyspozycji planszę, której pola stanowią siatkę oraz pionki, poruszające się po niej w określony sposób. The Duke od Szachów odróżniają jednak dwie istotne różnice. Przede wszystkim każdy pionek przedstawiony jest w postaci drewnianej, dwustronnej płytki, która może poruszać się po planszy tylko w kierunkach wskazanych na danym jej boku, który w aktualnym momencie skierowany jest ku górze (tj. nie jest zakryty). Po skończonym ruchu zawsze odwracamy płytkę na drugą stronę, odkrywając tym samym inny zestaw możliwych do wykonania ruchów. Drugą różnicą jest ilość i kolejność płytek na planszy. Chociaż gracze zaczynają z taką samą ilością i typami pionków, mogą w ramach swego ruchu dociągać z woreczka nowe płytki, które różnić się będą zdolnościami. Z tego powodu na planszy szybko pojawiają się dwie zróżnicowane armie, które wymuszają zupełnie inny styl gry ich właścicieli, w celu wykorzystania w najbardziej optymalny sposób ich możliwości. Osobiście bardzo doceniam ten element losowości. Sprawia on, że gra nigdy się nie nudzi, sprawiając, iż nie możemy grać na oklepaną strategię, którą zagrywaliśmy już milion razy wcześniej. Jesteśmy zmuszeni do dostosowywania się do nowej sytuacji na planszy z każdym nowym pionkiem, który dociągamy z woreczka, nie wiedząc na co natrafimy. Połączywszy to z mniejszą, w stosunku do Szachów planszą, otrzymujemy bardzo taktyczną rozgrywkę, w której każdy ruch jest kontrą na zagranie przeciwnika w niemniejszym stopniu niż w Szachach. The Duke posiada także kilka tematycznych scenariuszy oraz szereg rozszerzeń, które choć nie wprowadzają wiele do rozgrywki, sprawiają, że gra jest bardzo różnorodna, lecz wciąż zachowuje ducha pierwowzoru, a także zapewnia odpowiednie wyzwanie intelektualne nawet najbardziej zatwardziałym entuzjastom Szachów.\nMiejsce 7. – Świat Dysku Ankh-Morpork\nTo że świat jest płaski i spoczywa na grzbietach czterech słoni, a te z kolei fruną przez kosmos na grzbiecie gigantycznego żółwia wie każdy fan książek Terry’ego Pratchetta. Równie niezaprzeczalny jest też fakt, że Martin Wallace jest bardzo utalentowanym projektantem gier. Połączywszy te dwa składniki (dodając też szczyptę magii, odrobinę gazu smoka bagiennego oraz najnowsze zaklęcie Babci Weatherwax) otrzymujemy grę Świat Dysku: Ankh-Morpork, której akcja rozgrywa się na mapie przedstawiającej tytułowe Ank-Morpork – największe miasto w wykreowanym przez brytyjskiego pisarza świecie. Gracze mają do wypełnienia różne cele, które zależą od przydzielonym im w tajemnicy kartom ról. Najczęściej jednak, gracze będą rywalizować ze sobą, ustawiając na mapie swoich agentów i budynki, dążąc do przejęcia kontroli nad poszczególnymi dzielnicami miasta. Element blefu jest wszechobecny w tej grze, gdyż nie znając tożsamości pozostałych graczy, a tym samym ich warunków zwycięstwa, sami musimy lawirować po mapie próbując wypełnić swój osobisty cel, jednocześnie nie zdradzając się z własną tożsamością. Wszystko to uzupełnia klimat Świata Dysku, który zawarto w talii blisko 140 kart. Zdobią je obrazy postaci i miejsc znanych z kart książek Pratchetta. Świat Dysku: Ankh-Morpork to w głównej mierze gra typu „area control”, w której możemy zagrywać karty dla wielu różnych efektów, wzbudzających najczęściej salwy śmiechu, zwłaszcza jeśli współgracze czytali książki ze Świata Dysku. Na przestrzeni ostatnich lat udało mi się zapoznać z grami planszowymi wiele osób, które za sprawą właśnie tej gry zaczęły później grać w planszówki. Jej grywalności i unikalnego powiązania mechaniki z tematem gry nie można przecenić. Szkoda tylko, że córka Pratchetta, po śmierci autora odebrała licencję Wallace’owi, wstrzymując nie tylko pracę nad kolejnymi grami z tej serii, co sprawiając, że Ankh-Morpork zniknął z półek sklepowych osiągając bajońskie ceny na rynku wtórnym.\nMiejsce 6. – Zakazane Gwiazdy\nZakazane Gwiazdy to epicka gra strategiczna o rywalizacji czterech całkowicie asymetrycznych ras o dominację w nowoodkrytym systemie gwiezdnym. Gra wykorzystuje mechanikę zagrywania rozkazów znaną ze Starcraft: the board game, ale robi to lepiej, bowiem FFG zmodyfikowało działanie rozkazu ruchu, aby nie powodował tak częstego paraliżu decyzyjnego, jak miało to miejsce w pierwowzorze. Poza zagrywaniem rozkazów w Zakazanych Gwiazdach znajdziemy także elementy budowania talii oraz gigantyczne bitwy w kosmosie i na powierzchniach planet, które przybierają niejednokrotnie epickie proporcje. Pomimo pełnej asymetryczności, każda z frakcji jest dobrze zrównoważona i ma własną krzywą uczenia się. Walka w grze, na pierwszy rzut oka może się wydawać chaotyczna, ze względu na użycie kości, aczkolwiek związaną z tym losowość równoważy zagrywanie kart z ręki.\nZakazane Gwiazdy to brutalna machina wojenna, napakowana niesamowitym zestawem mechanik, które zmieniają każdy etap gry w epicką, mielącą umysł układankę najwyższego sortu. Jest to ciężka gra strategiczna, a ze względu na mocną asymetrię frakcji i sporą ilość decyzji, które podejmuje się co rundę (gdzie jeden błąd może nas kosztować całą rozgrywkę) nie polecałbym jej początkującym graczom. Nie powinno to jednak nikogo zniechęcać przed spróbowaniem – jeśli jesteście na tyle odważni:).\nZakazane Gwiazdy to także bardzo udany mariaż odświeżonych mechanik ze wspomnianego Starcraft the board game z uniwersum „nowoczesnego młotka” czyli Warhammerem 40k. Perfekcyjny zestaw mechanik został uzupełniony bogatym, tworzonym od przeszło 30 lat światem wykreowanym przez Games Workshop oraz najwyższą jakością komponentów, do jakich przyzwyczaja nas od lat FFG. Świetnie wykonane elementy, w tym figurki oraz klimatyczne grafiki planszy sprawiają że świat wykreowany w grze może nas pochłonąć niczym królicza nora Alicję.\nTagi: Ankh-Morpork, Blackbeard, Forbidden Stars, gry planszowe ranking, Hornet Leader, najlepsze gry planszowe, ranking gier planszowych, Świat Dysku, Terry Pratchett, The Duke, TOP 10, TOP10, Topka, Zakazane Gwiazdy\nQuests of Valeria – recenzja Coś czai się pośród zarośli… – recenzja Terrible Monster


OGŁOSZENIA NA NIEDZIELĘ XXV OKRESU ZWYKŁEGO (19 IX 2021 r.)\nUtworzono: sobota, 18, wrzesień 2021 15:35 | |\n1. Zbliżamy się już do 11 rocznicy nawiedzenia naszej parafii przez Maryję w Obrazie Jasnogórskim oraz 2 rocznicy misji parafialnych ze św. Michałem Archaniołem. Dziękując Bogu za ten czas łaski dla parafii postarajmy się wyrazić naszą wdzięczność przez ożywienie uczestnictwa w nabożeństwie do Miłosierdzia Bożego oraz w podejmowanych czynach miłosierdzia co do duszy i co do ciała.\n2. Jest prasa katolicka: nasz diecezjalny Opiekuni pozostałe czasopisma. Dla dzieci są: Anioł Stróż i Tęcza. Są książki o tematyce religijnej m.in. Różaniec z grudką ziemi z Góry Oliwnej, Broń, która zmienia świat, Dzienniczek Siostry Faustyny, Ewangelia 2022, Nie porzucajmy wiary. 10 powodów dla których warto zostać w Kościele i inne.\n3. W piątek 24 września po Mszy św. wieczorowej Grupa O. Pio poprowadzi nabożeństwo Drogi Krzyżowej w intencji Zmarłych.\n4. Ksiądz Karol organizuje pielgrzymkę do Gietrzwałdu, Świętej Lipki i Olsztyna w dniach od 15 do 17 października. Koszt z wyżywieniem 350 zł. Szczególnie zapraszamy na pielgrzymkę Grupę Oliwkową oraz chętnych z i spoza parafii. Wyjazd byłby w piątek ok. godz. 1400 lub 1500. Więcej szczegółów podamy w późniejszym terminie. Podana cena jest aktualna, jeśli będzie przynajmniej 49 pielgrzymów – zapisy w zakrystii.\n5. Bóg zapłać za ofiary składane dziś do puszek na uczelnie katolickie.\n6. W poniedziałek 20 września po mszy św. wieczorowej zebranie z kandydatami do sakramentu Bierzmowania, którzy w ubiegłym roku szkolno – katechetycznym ukończyli gimnazjum.\n7. We wtorek i sobotę kancelaria parafialna nieczynna.


Gramy! Heroes 3 – Kampania Nieświęte Przymierze (9/12) – Gildia Graczy\n20 marca 2017 31 marca 2018 Mathias\nMisja 9 – Próby poszukiwań (Gem i Gelu)\nZnam dobrze ten rejon. Lordowie, którzy go kontrolują, są lojalni wobec Erathii, ale tylko wówczas, gdy jest im to na rękę. Musimy być ostrożni, gdyż są to groźni przeciwnicy i dobrze umocnieni. Lecz jeśli mamy odnaleźć części Anielskiego Sojuszu, być może będziemy zmuszeni „nakłonić” ich do pomocy.\nPoziom trudności (sugerowany): 160% (królowa);\nMaksymalny poziom bohaterów: 37;\nWarunki wygranej: zdobycie artefaktów – Sandałów Świętego, Hełmu Boskiej Mocy i Naszyjnika Boskiej Mocy;\nWarunki przegranej: utrata bohatera (Gem lub Gelu);\nPremie początkowe: (a) 6 rozbójników, (b) Luneta lub (c) Buty Przyspieszenia.\nNasi herosi mają za zadanie odszukanie trzech artefaktów wchodzących w skład miecza anielskiego sojuszu: sandałów świętego, hełmu boskich mocy oraz naszyjnika boskich mocy. Jako premię początkową sugerowałbym wybrać buty szybkości, nauczony doświadczeniem poprzednich misji i kampanii, że punktów ruchu nigdy za mało.\nNasza sytuacja startowa jest bardzo komfortowa. Dysponujemy aż czterema bastionami i dość obszerną strefą obfitą w surowce, kopalnie i siedliska. Od przeciwników odgradzają nas trzy bramy.\nW ciągu trzech pierwszych tygodni przejmujemy strefę startową, a następnie ruszamy na przeciwnika. Proponuję utworzyć dwa fronty – pierwszy od centralnej bramy, drugi od bramy wschodniej i stopniowo zajmować poszczególne zamki wroga. Jasnoniebieski ma jeszcze jedno miast na brzegu zachodnim oprócz wschodnich włości.\nPo wyeliminowaniu wroga bądź w trakcie tych czynności zbieramy poszukiwane artefakty, rozlokowane u dołu mapy za strażnicami, które otworzyć mogą albo Gem, albo Gelu. Ogólnie misja nie należy do najtrudniejszych.\nSolucje 3DO, Crag Hack, fantasy, Gelu, Gem, gry strategiczne, Heroes 3, Heroes of Might nad Magic, herosy, HoMM, kampania Nieświęte Przymierze, klasyka, M&M, Might and Magic, misja 9, Sandro, strategie turowe, TBS, Ubisoft, Yog Permalink


Mieszkania do wynajęcia: Rzeszów Drabinianka | Morizon.pl - powierzchnia od 97 do 163 m2\nOferta nr mzn2025532741 jest już nieaktualna.\nZnaleziono 3 ogłoszenia mieszkań do wynajęcia, średnia cena 2433 zł (19 zł/m²)\n18,12 zł / m²\nDwupoziomowy apartament na Drabiniance.\nDo wynajęcia bardzo duże i ekskluzywne mieszkanie położone na zamkniętym osiedlu. Jest bardzo bezpieczne, dzięki ciągłemu monitoringowi, bramie wjazdowej sterowanej pilotem oraz roletom antywłamaniowym. Dodatkowo na przeciwko mieszkania znajduje się plac zabaw dla dzieci, a za mieszkaniem ogródek z grillem gazowym. Do mieszkania przynależy również garaż dwustanowiskowy z oddzielną toaletą i komórką. Dla mieszkańców osiedla dostępne jest także własne SPA, a wszystkie uliczki oraz chodniki wyłożone są kostką brukową.\nDo wynajęcia ekskluzywny, komfortowy, w pełni wyposażony dwupoziomowy apartament znajdujący się na 2 ostatnim piętrze na nowoczesnym zamkniętym osiedlu z bramą wjazdową sterowaną pilotem lub na kod. Mieszkanie posiada przestronne pomieszczenia z ciekawą aranżacją świetlną oraz klimatyzację z samodzielną regulacją temperatury. Komfort mieszkania oraz dodatkowe bezpieczeństwo zapewniają także zewnętrzne rolety antywłamaniowe. POMIESZCZENIA: I POZIOM: Salon o powierzchni 24m2, w którym znajduje się biały skórzany komplet\nW ofercie wynajmu przestronne dwupoziomowe mieszkanie o pow 105 m2. Nieruchomość zadbana i w pełni umeblowana. Pierwszy poziom : przedpokój z szafami w zabudowach, sypialnia z garderoba salon z balkonem, kuchnia otwarta widna pomieszczenie gospodarcze. Na drugim poziomie znajduje się salon kąpielowy z przestronnym holem, pomieszczenie dodatkowe oraz pokój. Całość wykończona z meblami w zabudowach oraz meblami wolnostojącymi. Mieszkanie położone w spokojnej dzielnicy Drabinianka w niskiej zabudowie. Teren nieruchomości jest