PISda: Tajemnica „Tamizy” + Syndrom wroga\nProfesor Witold Kieżun, Bohater czasu wojny uwikłał się w niebezpieczne kontakty z komunistyczną bezpieką.\nSławomir Cenckiemz Piotr Wojciechowski\nKiedy 10 maja 2014 r. prof. Witold Kieżun odbierał zaszczytny tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, już w pierwszych zdaniach swojej laudacji prof. Bogusław Nierenberg powiedział, że jedynie tacy ludzie jak dostojny jubilat mają „pełne prawo, by wytykać nam błędy", które na drodze przemian ustrojowych popełniliśmy w ostatnim ćwierćwieczu. „Wynika to z Jego umiłowania Ojczyzny, której dobro i pomyślny rozwój zawsze leżały Mu na sercu" - dodał Nierenberg, kreśląc później szczególnie predestynujący do tej opinii życiorys Kieżuna.\nBohaterski udział w Powstaniu Warszawskim, poczucie klęski i realny koniec II Rzeczypospolitej, a później prześladowania, zsyłka do sowieckiego obozu koncentracyjnego i znów kazamaty ubeckie każą nam z pokorą spojrzeć na życiorys Witolda Kieżuna.\nTrudno być jednak obojętnym na słowa, które można odebrać jako intelektualny szantaż, a za taki odbieramy zapewnienie, wyrażone ex cathedra w laudacji, o „busoli moralnej", jaką w całej swojej późniejszej drodze miał się kierować Kieżun.\nNikt nie może kwestionować bohaterstwa wojennego i powojennego cierpienia Witolda Kieżuna. Winny jest mu wobec tego wszystkiego bezkresny szacunek. Także ujawnione w niniejszym tekście okoliczności i przebieg współpracy prof. Kieżuna z komunistycznym aparatem represji w jakikolwiek sposób nie unieważniają jego dokonań bojowych podczas Powstania Warszawskiego.\nNie sposób też kwestionować jego dorobku naukowego, a zwłaszcza naukowych rozważań na temat patologii systemu gospodarczego III RP. Z szacunkiem należy patrzeć na jego aktywność rozpalającą wśród młodych ducha polskości.\nW obliczu dobiegających końca obchodów 70. rocznicy Powstania Warszawskiego chcemy jedynie zwrócić uwagę opinii publicznej na sytuację, w której wyrocznią w sprawach historii, polityki i moralności jest człowiek niemający odwagi przyznać się do błędu, czasowego upadku. Skutkiem tego była jego intensywna współpraca z SB jako tajnego współpracownika ps. Tamiza w latach 1973-1980, wymierzona - niestety - w wiele osób: byłych żołnierzy podziemia i urzędników, naukowców i polityków, opozycjonistów i zachodnich dyplomatów. W tej sprawie kierowaliśmy się takim samym dobrem publicznym jak publicyści i historycy, którzy w 2012 r. poinformowali w mediach o współpracy z bezpieką innego bohatera AK, 95-letnie- go wówczas gen. Zbigniewa Ścibora- -Rylskiego, wykorzystywanego przez SB jako TW ps. Zdzisławski.\nZwracamy uwagę, że wiedza o materiałach dotyczących współpracy Kieżuna z SB przechowywanych w Instytucie Pamięci Narodowej już raz ujrzała światło dzienne. W 1999 r. pracownicy Biura Rzecznika Interesu Publicznego wykorzystywali teczkę pracy i teczkę personalną TW ps. Tamiza w procesie lustracyjnym Wiesława Chrzanowskiego, choć personalia agenta nie zostały przed sądem ujawnione.\nWiemy także, że z materiałami tymi w ostatnich miesiącach zapoznawali się także dziennikarze kilku znaczących na rynku tytułów prasowych, znanych z wrogiego nastawienia do jakiejkolwiek formy rozliczeń z komunizmem.\nBezpośrednią inspiracją do przygotowania tekstu były dwie okoliczności: wyjątkowa aktywność medialna prof. Kieżuna, którą umożliwiły mu zwłaszcza prawicowe media, oraz postawa tych, którzy znając prawdę o jego uwikłaniu w kontakty z SB, w dalszym ciągu kreowali jego wizerunek bez skazy, wprowadzając w błąd wielu Polaków szukających ideału i prawdziwych autorytetów. Efektem tej manipulacji stały się później liczne zaproszenia kierowane przez środowiska patriotyczne do prof. Kieżuna, jego podróże po kraju, wykłady, książki, wywiady, okładki prasowe, wyróżnienia, nagrody, a nawet aktywność na Facebooku. Symbolem tego wszystkiego jest wielkoformatowe zdjęcie Kieżuna umieszczone na wieży Muzeum Powstania Warszawskiego, wybrane przecież spośród tysięcy innych fotografii bohaterów powstania. Ta rozpoznawalność, aktywność i nierzadko radykalizm wygłaszanych sądów powodują, że Witold Kieżun jest osobą publiczną. W związku z tym podlega prawom oceny tak jak inne osoby angażujące się w życie publiczne.\nW życiu prof. Witolda Kieżuna wydarzyło się tak wiele, że zasługuje on na poważną naukową biografię. Nie sposób więc w zwięzłej formie publicystycznej opisać jego życiorys ani nawet całości jego relacji z tajnymi służbami PRL. W każdym razie, kiedy wchodził w bliskie związki z SB wiosną 1973 r., był już wziętym naukowcem specjalizującym się w prakseologii (teoria sprawnego działania) i docentem (z habilitacją) w Polskiej Akademii Nauk, skąd przeszedł później do Zakładu Teorii Organizacji Instytutu Organizacji i Kierowania Uniwersytetu Warszawskiego. Ciągnęła się za nim endecka i wojenna przeszłość - członkostwo w Stronnictwie Narodowym, udział w powstaniu w jako żołnierz Oddziału Specjalnego AK „Gustaw" (potem nazwę zmieniono na „Harnaś") i zsyłka do sowieckiego łagru. Przeszłość Kieżuna nie przeszkadzała jednak bezpiece. Wręcz przeciwnie, z punktu widzenia interesów SB był z tego powodu jeszcze bardziej interesujący, a jego możliwości operacyjne poważniejsze, gdyż AK-owska biografia uwiarygodniała go w oczach potencjalnych ofiar.\nPo 1956 r. Witold Kieżun znalazł się w głównym nurcie życia PRL. Zajmował wysoką pozycję w Narodowym Banku Polskim (nawet po odejściu z banku przez prawie 10 lat był konsultantem naukowym prezesa NBP), aktywnie działał w satelickim Stronnictwie Demokratycznym (był członkiem władz SD), przechodził kolejne stopnie naukowej kariery, należał do ZBoWiD, pracował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR w charakterze wykładowcy (w latach 1971-1980), miał paszport i wiele razy wyjeżdżał na Zachód, podczas tych podróży nie krytykował jednak Polski Ludowej i zawsze do niej powracał.\nPrzebadaliśmy wszystkie dostępne archiwalia związane z Witoldem Kieżunem: zachowane w oryginale obszerne trzy tomy teczek tajnego współpracownika o ps. Tamiza, dokumentację opiniodawczą komunistycznego wywiadu, akta paszportowe, zapisy kartoteczne, teczki prowadzących go funkcjonariuszy i sprawy dotyczące osób, na które donosił.\nW swoich badaniach uwzględniliśmy także publikacje książkowe, w których Witold Kieżun odnosił się do swoich relacji z SB (wspomnieniowy wywiad rzeka „Magdulka i cały świat" z 2013 r.) oraz materiały pochodzące od samego profesora (maszynopis „Radzieckie i polskie władze bezpieczeństwa i ja").\nCzterokrotnie przeprowadziliśmy wielogodzinne rozmowy z Witoldem Kieżunem, podczas których skonfrontowaliśmy jego informacje z dokumentami SB, i na tej podstawie otrzymaliśmy od niego kilkudziesięciostronicowe pisemne wyjaśnienie. Dzięki uprzejmości profesora przebieg tych wszystkich spotkań został zarejestrowany. Jego wyjaśnienia odbieramy w taki sposób: co do zasady profesor zaprzeczał współpracy z SB, swoje kontakty (ograniczone w zasadzie do jednego oficera) tłumaczył swego rodzaju przymusem i rzeczywistością PRL, przyznał się do ośmiu spotkań, niektóre z przekazanych materiałów uznał zaś za swoje, lecz sporządzone w innych celach i dla innych osób (przyznał się do osobistego przekazania dwóch dokumentów na prośbę oficera SB).\nPewien przełom nastąpił podczas ostatniej, czwartej rozmowy z prof. Kieżunem. Na kilka dni przed oddaniem do druku publikacji spotkaliśmy się z profesorem w jego domu. Przedłożyliśmy mu nasz artykuł, by mógł się zapoznać z jego treścią i by umożliwić profesorowi zajęcie stanowiska oraz przedstawienie swojej wersji wydarzeń. Jednocześnie przekazaliśmy list redaktora naczelnego tygodnika Pawła Lisickiego, w którym red. Lisicki zagwarantował prof. Kieżunowi opublikowanie jego oświadczenia równolegle z publikacją artykułu. W pewnym momencie rozmowy profesor przyznał, że jego relacje z SB miały charakter tajnej współpracy, tylko, że - jak dodał - „były one pod kontrolą". Wedle przedstawionej wówczas nam wersji prof. Kieżun na początku lat 70. podjął niejawną współpracę z przedstawicielami amerykańskiej agendy rządowej działającej pod nazwą US Information Agency. Strategiczną rozmowę Witold Kieżun przeprowadził z Robertem Gosende’em, Stanleyem Kosakowskim oraz Robertem Senkierem. Profesor miał nie zawierać żadnej pisemnej umowy z Amerykanami, ale na ich zlecenie opracowywał analizy sytuacji społeczno-politycznej PRL, które następnie miały być przemycane na Zachód. O swoich relacjach z SB na bieżąco miał informować Kosakowskiego i Sen- kiera (w tym znaczeniu jego kontakty z SB „były pod kontrolą"). Profesor Kieżun, jak stwierdził, kontynuował współpracę, będąc nawet w Burundi, gdzie utrzymywał relacje z Robertem Gosende’em i wykonywał dla niego dalsze analizy. Po zakończeniu spotkania wychodziliśmy od prof. Kieżuna w przekonaniu, że szczegóły swojej współpracy z agendami USA i motywy, które nim kierowały, opisze w swoim oświadczeniu, które następnie przekaże redakcji tygodnika celem publikacji.\nOwoce naszych dociekań są tak duże i ciekawe, że mogłaby powstać z nich książka. Oto wybrane efekty naszej pracy.\nCHRZANOWSKI JAKO PRAPRZYCZYNA\nOkoliczności, w jakich doszło do nawiązania kontaktów Kieżuna z bezpieką, były nieco przypadkowe i nakierowane na zupełnie inną osobę z jego kombatanckiego kręgu towarzyskiego. Związane były mianowicie z prowadzoną od lutego 1973 r. przez oficera Wydziału III Komendy Stołecznej MO kpt. Tadeusza Szlubowskiego sprawą operacyjnego sprawdzenia (następnie rozpracowania i zwerbowania tajnego współpracownika) o kryptonimie Spółdzielca, dotyczącą Wiesława Chrzanowskiego. Lektura tych akt i różne zapisy kartoteczne SB ukazują, że nieprzypadkowo to właśnie rozpracowujący Chrzanowskiego kpt. Szlubowski 12 kwietnia 1973 r.\nwystąpił do przełożonych z wnioskiem o możliwość przeprowadzenia rozmowy operacyjnej z Kieżunem i zajął się jego inwigilacją. Pisał wówczas: „Obecnie Kieżun pozostaje w kontakcie z Chrzanowskim Wiesławem - figurantem sprawy »Spółdzielca«, przez którego jest zapraszany na spotkania byłych członków Stronnictwa Narodowego, organizowane z okazji omawianych akcji na rzecz wystawienia pomnika poległych członków Narodowej Organizacji Wojskowej z ugrupowania »Harnasie«. Celem rozmowy z Kieżunem jest zorientowanie się o możliwości wykorzystania go operacyjnie pod figuranta sprawy »Spółdzielca« oraz rozeznania środowiska endeckiego".\n25 kwietnia 1973 r. doszło do pierwszej, 2,5-godzinnej rozmowy kpt. Szlubowskiego z Kieżunem, który „chętny był przyjechać do Komendy". Kieżun miał być bardzo rozmowny. Opowiadał między innymi o kuzynie z Tuluzy Janie Wojewódzkim, prof. Jerzym Langrodzie z Paryża i tłumaczył swój krytycyzm wobec Żydów (głównie związany z ich udziałem w zbrodniach stalinowskich). Rozczarowywał „wyjaśnieniami" w sprawie Chrzanowskiego, którego określił „jako kolegę szkolnego, z którym utrzymuje bardzo rzadki kontakt". Później przybliżył sylwetkę kolegi: „Żyje i myśli kategoriami obcymi socjalistycznym przeobrażeniom, jakie mają miejsce po II wojnie światowej w Polsce". Rozbudził w funkcjonariuszu pewną nadzieję na zmiękczenie kolegi, bo - jak nadmienił - nawet Chrzanowski „ulega ewolucji, ale w bardzo małym stopniu, lecz że to następuje u niego, jest niezaprzeczalne".\nKieżun wyraził chęć kontynuowania kontaktów z SB, ale prosił o dochowanie absolutnej tajemnicy, gdyż „nieprzestrzeganie tego warunku w latach do 1957 r. przez przedstawicieli SB, którzy podobny dialog z nim wówczas kontynuowali, sprawiło, że w środowisku (Banku Narodowego) miał wiele z tego powodu przykrości". Po tym, jak kpt. Szlubowski zapewnił rozmówcę o dyskrecji, usłyszał od niego deklarację, że przygotuje w najbliższym czasie pisemne opracowanie swoich zagranicznych kontaktów. Kieżun sporządził też własnoręczne oświadczenie o zachowaniu rozmowy w tajemnicy i umówił się na kolejne spotkanie, tym razem w kawiarni.\nBezpieka nie miała wątpliwości, że kontakt z Witoldem Kieżunem jest bardzo obiecujący i perspektywiczny. Na tym etapie najważniejsze było przede wszystkim zaktywizowanie Kieżuna do inwigilacji Wiesława Chrzanowskiego.\nW związku z tym uruchomiono w SB procedurę werbunkową, w tym weryfikację prawdomówności Kieżuna przez zastosowanie czasowego podsłuchu i obserwacji. Już wstępna inwigilacja dała pozytywne efekty i potwierdziła zasadność wytypowania Kieżuna do werbunku. Celem jego pozyskania do współpracy miało być rozpracowanie Chrzanowskiego, rozpoznanie poglądów i zachowań środowiska naukowego oraz kombatanckiego („endecko-akowskiego") oraz pomoc w opracowaniu kandydata do werbunku żołnierza AK i znanego polonisty z Uniwersytetu Warszawskiego oraz paryskiej Sorbony - Stanisława Frybesa (kandydat na TW ps. Maska).\nPod koniec kwietnia 1973 r. powstał w SB portret psychologiczno-charakterologiczny Kieżuna, który na długie lata wyznaczył zasady postępowania funkcjonariuszy SB i metody jego „wiązania" ze służbą. Ze wstępnego rozpoznania kandydata na agenta wynikało, że jest osobowością egocentryczną, której się wydaje, że zajmuje się sprawami o szczególnie dużym znaczeniu dla kraju i wpływie na jego rozwój; człowiekiem inteligentnym i spostrzegawczym, także grzecznym, lecz nie służalczym, a jednocześnie naiwnym, przeceniającym rolę tajnych służb i wiedzę bezpieki na temat jego oraz środowiska, w którym się obraca. Nieco później opinie te uzupełniono o następującą charakterystykę: „Jako jednostka wybitna i poważna wymaga specyficznego traktowania i podejścia do jego osoby oraz subtelności w realizowaniu współpracy z nim. Nie powinno się wykorzystywać go do spraw stosunkowo błahych. Powinien zawsze sądzić, że współdziała z SB dla dużej rzeczy, sprawy itp. Mimo iż w rzeczywistości nie ma takiej rangi dana sprawa, ale on o tym nie powinien wiedzieć".\nNa początku maja 1973 r., zgodnie ze złożoną w kwietniu obietnicą, Kieżun dostarczył Szlubowskiemu sześciostronicowe opracowanie na temat swoich „kontaktów zagranicznych z obywatelami państw kapitalistycznych", które podzielił na: rodzinne, naukowe i towarzyskie. Charakteryzował w nim, głównie przez pryzmat stosunku do PRL, kontakty francuskie i amerykańskie, w tym między innymi ponownie kuzyna Wojewódzkiego i prof. Langroda, pokrótce znanego historyka Jacques’a Le Goffa, Michaela Croziera i Maurice’a Zinovieffa oraz Roberta Senkiera i Stanisława Kosakowskiego. SB była usatysfakcjonowana, tym bardziej że przekazane przez Kieżuna informacje „pokrywały się całkowicie z uzyskanymi przez nas danymi w czasie opracowania go poprzez »W« [kontrola korespondencji]".\nTydzień później, w południe 17 maja roku 1973, w kawiarni Warszawa doszło do spotkania kpt. Szlubowskiego z Kieżunem. Zostało ono uznane za spotkanie werbunkowe, gdyż - jak czytamy w notatce SB - „kandydat zgodził się na współpracę z SB w celu ustalenia i przekazywania nam informacji o interesujących SB osobach i szkodliwych zjawiskach ze środowiska oraz najbliższego otoczenia". Znając cechy charakteru Kieżuna, funkcjonariusz „celowo odstąpił od pisemnego zobowiązania do współpracy, poprzestając na zobowiązaniu o tajemnicy i pisemnych informacjach kandydata, który będzie występował pod ps. Tamiza". Z tego samego powodu nie był też wynagradzany finansowo (niekiedy otrzymywał upominki rzeczowe).\nJuż pierwsza rozmowa, przeprowadzona w nowej formule, potwierdziła sens werbunku. Szlubowski notował to, co ustnie przekazywał mu „Tamiza", zwłaszcza o Chrzanowskim, z którym w ciągu kilkunastu dni zacieśnił kontakty: „Chrzanowski Wiesław jest »duszą« akcji wystawienia płyty pomnikowej poległych »Harnasiowcom« na Cmentarzu Powązkowskim, z tym że wszystko czyni w ramach obowiązujących przepisów administracyjnych i za wiedzą oraz zgodą ZBoWiD. W tej sprawie nawiązał kontakt bezpośredni lub korespondencyjny z byłymi »Harnasiowcami« lub z ich rodzinami, wspólnie poprzez składki zebrali kilkadziesiąt tysięcy złotych i ufundowali odpowiednią płytę, której uroczyste odsłonięcie nastąpi w rocznicę wybuchu powstania warszawskiego.\nW składce tej i ja wziąłem udział, przekazując znaczną sumę, z czego Chrzanowski był zadowolony".\nSłysząc to, kpt. Szlubowski kazał Kieżunowi „zorganizować systematyczny towarzyski kontakt z Chrzanowskim i najbliższymi jego kontaktami". Kieżun miał na to zareagować własnym pomysłem: „TW »Tamiza« z własnej inicjatywy wysunął swoją koncepcję, aby do zbliżenia między nim a Chrzanowskim wykorzystać zbliżające się imieniny Chrzanowskiego (7 czerwca), co odpowiednio wykorzystałem, aby go zjednać dla SB. W wyniku czego »Tamiza« oświadczył, że niewątpliwie SB zainteresują informacje z terenu PAN o istniejących tam niekorzystnych dla nauki polskiej zjawiskach, o czym na spotkanie następne przygotuje pisemną informację ze swoimi wnioskami".\nAkcentowana przez Kieżuna otwartość i pomysłowość w pierwszych relacjach z SB obudziły w bezpiece nieco większą czujność. Zaczęto go szczelniej kontrolować poprzez obserwację (także przez agenturę), wgląd do korespondencji i podsłuch telefoniczny, ale ponownie to wszystko potwierdziło jedynie jego lojalność i prawdomówność wobec SB. Stąd też kpt. Szlubowski wnioskował o wprowadzenie Kieżuna do esbeckiego lokalu kontaktowego (LK krypt. Śródmieście), „szkolenie oraz powierzanie mu zadań możliwych do gruntownego zrealizowania i egzekwowania wywiadu w pisemnych relacjach (doniesieniach)". Kieżun odebrał to jako rodzaj nobilitacji, więc nie krył zadowolenia, kiedy krótko później został wprowadzony do tajnego lokalu SB krypt. Śródmieście, w którym mógł poczuć się swobodnie i bezpiecznie. W następnych latach będą to również mieszkania konspiracyjne o kryptonimach Kolorowa i Centrum (w relacji złożonej autorom tekstu profesor tłumaczył, że traktował je jako mieszkania prywatne oficera SB). Zaczął przekazywać pisemne informacje w formie różnych rękopisów i maszynopisów, sygnowanych nazwiskiem bądź pseudonimem Tamiza, w których wymieniał nawet swoje nazwisko, stosując zawsze trzecią osobę liczby pojedynczej. Na tym etapie „Tamiza" miał jednak skupić swoją uwagę na Chrzanowskim, Frybesie i naukowcach z PAN oraz UW.\nTak też się stało, choć „Tamiza" miał zawsze „oczy dookoła głowy" i mimo próby ukierunkowania go przede wszystkim na „Spółdzielcę", wciąż przekazywał informacje o swoich znajomych z Ameryki (m.in. ponownie o Robercie Senkierze i Stanisławie Kosakowskim oraz rektorze Uniwersytetu Seton Hall - ks. Thomasie Fahym), które w lipcu 1973 r. zaczęły być przekazywane przez bezpiekę krajową (Wydział III) jednostce wywiadu (Departamentu I MSW). Nieproszony w doniesieniach z tego czasu analizował sytuację międzynarodową, zwłaszcza rolę Izraela na Bliskim Wschodzie, przypisując niektóre treści kolegom z PAN.\n„Tamiza" był tak gorliwy, że zaczął charakteryzować pracowników PAN, w tym nawet własną podejrzewał o branie narkotyków. Funkcjonariusz zaoferował pomoc w ściganiu dealerów, więc latem 1973 r. Kieżun przekazał doniesienie o ośmiu szkolnych koleżankach i kolegach swojego syna, których oskarżał o lekomanię i narkomanię. Prowadzenie sprawy przekazano milicji.\nNajważniejszy był jednak Wiesław Chrzanowski, który w latach 1973-1974 stał się główną ofiarą donosów „Tamizy". Początki jego inwigilacji nie były jednak łatwe. Kiedy Kieżun ze swoją żoną Danutą udali się na imieniny Chrzanowskiego, ten miał okazać mu nieufność oraz brak szacunku i zainteresowania, skupiając się na rozmowie z innymi gośćmi. „Stało się dla mnie zrozumiałe, że jest niezadowolony z mojego przybycia" – żalił się „Tamiza". „Przypuszczam - kontynuował w doniesieniu - że grubiaństwo Chrzanowskiego w stosunku do mnie ma związek z tym, że w ubiegłym roku na imieniny przekazałem Chrzanowskiemu w prezencie napisaną przeze mnie książkę, w której ostro skrytykowałem kler katolicki za jego wsteczne tendencje". „Zbliżenie moje z nim w celu rozeznania go dla SB staje się problematyczne, niemniej nadal będę miał to na uwadze przy każdej okazji" - pisał.\nChrzanowski był jednak wciąż nieufny. Wprawdzie spotykał się z „Tamizą" i dzielił się z nim informacjami (m.in. o polityce prymasa Wyszyńskiego czy wizycie abp. Casarolego w Polsce), ale ten w dalszym ciągu ubolewał nad jego rezerwą, skarżąc się SB, że taka postawa uniemożliwia mu skuteczne „sondowanie jego orientacji politycznej i zamierzeń". Zauważył jedynie, że Chrzanowskiemu bardzo zależy na możliwości podróży na Zachód, w czym upatrywał pewne szanse SB na jego „ewolucję". „Tamiza" starał się też rozpytać o niego Irenę Wojnar, o której pisał, że kocha się w Chrzanowskim, licząc na wspólne małżeństwo. Nie dawał jednak za wygraną i zgodnie z poleceniem SB utrzymywał stały kontakt ze „Spółdzielcą", regularnie na niego donosząc.\nZ czasem, w połowie 1974 r., relacje Kieżuna i Chrzanowskiego były już nieco bliższe, czego wyrazem miało być zaprotegowanie „Tamizy" przez jego ofiarę u znajomych w Bostonie (państwa Weberów). W każdym razie bezpieka doceniała wysiłki „Tamizy" na tym polu. Kiedy później SB przekwalifikowywała sprawę operacyjną „Spółdzielca" na sprawę agenturalną Chrzanowskiego o tym samym kryptonimie (co wbrew dotychczasowym „ustaleniom" sądu lustracyjnego, który dysponował doniesieniami „Tamizy",\ni publicystów zasługuje na ponowną analizę ze względu na nowe dokumenty w tej sprawie), kpt. Szlubowski chwalił Kieżuna, pisząc: „Uzyskane od »Tamizy« informacje (pisemne) i ustne w znacznym stopniu dopomogły rozpracować figuranta i zakończyć sprawę »Spółdzielca«".\nPRAWIE 900 STRON AKT\nEntuzjazm kpt. Szlubowskiego w sprawie „Tamizy" był weryfikowany przez jego przełożonych. Wiosną 1974 r. doszło do tzw. spotkania kontrolnego, które z Kieżunem odbył mjr Antoni Feliś. Podobnie jak jego podwładny i ten oficer był pod wrażeniem lojalności agenta: „TW »Tamiza« politycznie jest dobrze wyrobiony. Jest przekonany o wyższości ustroju socjalistycznego. Pozytywnie ustosunkowany do ZSRR. Predyspozycje polityczne i zawodowe stawiają go w rzędzie ludzi, przed którymi otwiera się w perspektywie kariera naukowa. [...] Jest on cennym nabytkiem w sieci TW". Zastępca naczelnika Wydziału III stołecznej SB świetnie wpasował się w oczekiwania i sposób bycia „Tamizy". Wręczył Kieżunowi upominek imieninowy i kwiaty, złożył mu życzenia i go pochwalił, po czym zaproponował mu pracę dla wywiadu PRL w związku z protekcją, jakiej w Bostonie udzielił mu Chrzanowski. „Do zadań zleconych przez pracowników Departamentu I ustosunkował się pozytywnie, wskazując zrozumienie co do ważności problematyki dywersji ideologiczno-politycznej. Potrzeby nasze uznaje jako niezbędne dla interesów państwa polskiego".\nOd tej pory aktywnością i obserwacjami „Tamizy" dzieliły się różne piony operacyjne SB - od jednostek krajowych odpowiedzialnych za walkę z „elementami antysocjalistycznymi", poprzez inwigilujący cudzoziemców kontrwywiad, aż do struktur wywiadu. Inwigilował wiele osób i środowisk, jakie spotkał na swojej drodze: żołnierzy AK i powstańców warszawskich, działaczy Stronnictwa Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej, endeków i piłsudczyków z „polskiego Londynu", naukowców oraz cudzoziemców, opozycjonistów, działaczy Stronnictwa Demokratycznego, a nawet aktywistów PZPR. Jego teczkę personalną i dwie teczki pracy wypełnia blisko 900 stron dokumentów, w tym donosów składanych najczęściej w formie pisemnej w czasie spotkań z oficerami prowadzącymi (po kpt. Szlubowskim byli to kolejno: płk Edward Kasperski, ppłk Andrzej Maj, płk Stanisław Olejnik i mjr Jerzy Gralak).\nNajczęściej składał obszerne meldunki nasycone konkretnymi informacjami przypisanymi do nazwisk.\nNierzadko, widząc potencjalnie interesującą sytuację lub słysząc ciekawą wypowiedź, sporządzał na bieżąco odręczne notatki na małych kartkach z notesu lub zeszytu, które przekazywał później funkcjonariuszom. Czasem przypominają one bardziej analizy i wypracowania naukowo- -polityczne aniżeli konfidenckie donosy. Kieżunowi się wydawało, że prowadzi jakąś indywidualną politykę, w której wykorzystuje kanał SB do udoskonalenia którejś z reform ekipy Edwarda Gierka lub nawet poprawienia skuteczności dyplomatycznej gry Moskwy przeciwko Stanom Zjednoczonym. Rozpisywał się więc na temat polityki gospodarczej, metod zarządzania przedsiębiorstwami, budownictwa i produkcji żywności, ale także skutków wizyty Jana Pawła II oraz „problematyki dywersji polityczno-ideologicznej Zachodu" i skutecznych metod walki krajów socjalistycznych z Ameryką. Kiedy miał rozpoznać nastroje panujące wśród nomenklatury partyjnej i dyrektorów dużych zakładów pracy podczas jednej z Krajowych Konferencji Partyjnych, starał się przy okazji przemycić własne projekcje, czasem także krytyczne wobec władzy, pisząc między innymi, że „istniejący dotychczas biurokratyzm oraz niefachowość osób powoływanych na odpowiedzialne kierownicze funkcje przy pomocy tzw. prywatnych układów kumoterstwa i nadmierny przerost różnych komórek i etatów w administracji państwowej usiłujących uzasadniać rację swego istnienia będą swoim stylem pracy i wszelkimi sposobami uniemożliwiać i hamować właściwą realizację w praktyce uchwał i zaleceń I KKP".\nPodobnie było w przypadku Polskiej Akademii Nauk i Uniwersytetu Warszawskiego. Kontakt z SB wykorzystywał do tego, by wpływać na politykę kadrową w różnych zakładach i instytutach badawczych specjalizujących się często w odmiennych dyscyplinach nauki. W jednym z donosów postulował między innymi powstrzymanie kariery prof. Jana Kaczmarka, twórcy polskiej szkoły inżynierii warstwy wierzchniej i nauki o skrawaniu metali, określając go mianem „karierowicza", „człowieka o ograniczonych horyzontach" i „fikcyjnie kierującego akademią". Doktora (obecnie profesora) Kazimierza Doktóra z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN oskarżał o korupcję, gdyż wystawiona faktura na 300 tys. zł za przeprowadzone badania „nie uzasadniała takiej kwoty nakładów". Profesora Andrzeja Straszaka z Instytutu Badań Systemowych PAN określał mianem „prymitywa", „tchórza" i „lenia, który dotychczas nie poświęcił prawie nic czasu na kolektywną analizę koncepcji Instytutu". Profesorowi Stefanowi Nowakowi z Wydziału Filozoficznego UW wyliczał z kolei wysokość stypendiów, jakie otrzymywał z amerykańskich uczelni, zarzucając, że nikogo innego nie rekomenduje na Zachodzie. Docentowi Janowi Maciei z SGPiS zarzucał natomiast autodekonspirację, gdyż „wytwarza opinie o swojej współpracy z SB", a poza tym „wykazuje duże zainteresowanie kontaktami z USA".\n„SKŁÓCAĆ I ROZBIJAĆ”\nWitold Kieżun opowiadał funkcjonariuszom lub sporządzał przy tym swoje doniesienia w taki sposób, by ich treść wpisywała się w ówczesny moczarowski i gierkowski klimat ideowy. Stąd też często przypisywał swoim ofiarom żydowskie pochodzenie i związki z „wypędzonymi" w marcu 1968 r. W 1974 r. próbował w ten sposób wpłynąć na zmianę decyzji w przypadku trzech naukowców, którzy mieli przejść z PAN do UW: „W Zakładzie Organizacji Działalności Administracji jest dotychczas 3 naukowców: Jadwiga Staniszkis, Elżbieta Nejman i Bolesław Kuc, do których UW ma zastrzeżenia i może się nie zgodzić, by te osoby wraz z całym zespołem tego Zakładu przeszły na UW. Zastrzeżenia spowodowane są aktywną działalnością tych osób w czasie marcowych wydarzeń. W 1968 r. Staniszkis była zatrzymana przez kilka dni, przebywała w areszcie śledczym, a następnie została relegowana z UW, zaś Nejman pokłóciła się z Wesołowskim i odeszła z UW Staniszkis i Nejman są z pochodzenia Żydówkami, zaś Kuc jest Polakiem, synem robotnika".\nMoczarowska perspektywa kazała profesorowi tropić po 1976 r. wszelkie kontakty środowisk akademickich z PAN, UW i innych placówek naukowych z Komitetem Obrony Robotników oraz emigracją. Kiedy w styczniu 1977 r. się dowiedział, że dr Kazimierz Frieske z UW współpracuje z KOR, a prof. Zbigniew Szeloch z UMCS otrzymał z Monachium jakieś oświadczenie sygnowane przez Leszka Kołakowskiego, Włodzimierza Brusa i Adama Michnika, od razu informację o tym przekazał bezpiece.\nBył tak zaniepokojony rozwojem ruchów antykomunistycznych, że w sierpniu 1977 r. zaproponował bezpiece skuteczniejszą metodę walki z opozycją. „Pójście na represje - miał tłumaczyć SB - nie przywróci zamierzonego celu rozwiązania tego zjawiska, a może podnieść popularność ich organizatorów, którzy jako »męczennicy« znaleźliby nie tylko obrońców, ale i sympatyków oraz zwolenników do działania. »Tamiza« uważa, że najbardziej trafnym rozwiązaniem było wydanie amnestii i zamknięcie spraw czerwca ubiegłego roku - co całkowicie wytrąciło motywacje działania KOR-owców. W dalszym działaniu wskazanym byłoby unikać nietrafnych zarządzeń, aby uniemożliwić im zdobywanie faktów zaczepnych do działania, a jednocześnie stosować taktykę lekceważenia i ośmieszania pracowników w celu ciągłego pomniejszania ich popularności. Obok tych kierunków można by równolegle dążyć do skłócania i rozbijania opozycji, wykorzystując ich osobiste dążenia, motywacje działań itp. Np. z wielokrotnych rozmów z generałem Borutą-Spiechowiczem »Tamiza« wyciągnął wniosek, że osobnik ten jest słabo wyrobiony politycznie, chciałby być popularny w kraju i za granicą. Ażeby go wymanewrować z tego ruchu, warto rozważyć dwa problemy: wykazanie mu, że Moczulski, Czuma i inni to zwykli gracze polityczni o mętnej przeszłości, którzy zręcznie wykorzystują jego popularność, a jednocześnie kpią z jego naiwności; zwiększyć jego popularność ze strony władz, m.in. np. napisać o nim kilka artykułów, eksponując jego zasługi wojskowe, zaprosić na określoną uroczystości itp” Warto dodać, że gen. Mieczysław Boruta-Spiechowicz, który przez pośredników szukał z Kieżunem kontaktu, stał się później jedną z jego ofiar. „Obraca się ciągle w kręgu minionej rzeczywistości, pielęgnując pamięć o tradycji i kierując się na reprezentanta »starej miary«” - podsumowywał pogardliwie ostatniego generała i RP „Tamiza”.\n„JEDYNKARZ” I „DWÓJKARZ”...\nOd wiosny 1974 r. Witold Kieżun był wykorzystywany operacyjnie przez wywiad (Departament I MSW). W związku z jego licznymi wyjazdami do Stanów Zjednoczonych i Kanady w LK „Śródmieście” zapoznano go z pracownikami wywiadu, którzy wyznaczali mu zadania i tłumaczyli metody działania w warunkach zachodniego reżimu kontrwywiadowczego. Okresowo więc „Tamiza” przechodził „na kontakt” Departamentu I i realizował dla niego zadania na Zachodzie, rozpracowując tamtejsze środowiska naukowe i instytucje badawcze. Był szczególnie wyczulony na sprawy żydowskie, więc kiedy w 1974 r. wylądował w Seton Hall University w New Jersey i poznał tam profesorów Edwarda S. Shapiro, Williama L. Mathesa i Victora Mandelzweiga, był przerażony tym, co od nich usłyszał. Opisywał w szczegółach ich poglądy, współpracując przez 10 miesięcy z Wydziałem VIII Departamentu I MSW. Nie mógł się pogodzić z tezą o prześladowaniach Żydów przez Stalina, chęci wyjazdu 300 tys. Żydów ze Związku Sowieckiego do Izraela i opinią, że „ZSRR jest totalitarnym krajem, a USA najbardziej demokratycznym”. Starał się inwigilować też antysowieckich Ukraińców, uczonych Polaków (profesorowie Aleksander Matejko i Walter Wagner), środowisko Kongresu Polonii Amerykańskiej, a nawet rozpoznać jedną z elektrowni atomowych w stanie Michigan nieopodal New Buffalo oraz akademię wojskową w West Point.\nZ dostępnych dokumentów (choć wciąż nie odnaleziono lub nie udostępniono wywiadowczej teczki Kieżuna) wynika, że cieszył się on opinią dobrego współpracownika wywiadu, którego doraźnie wykorzystywał także Departament II, o co zresztą osobiście prosił dyrektor kontrwywiadu gen. Władysław Pożoga w 1978 r. Świadczą o tym chociażby różne wnioski i opinie kierownictwa Departamentów I i II, zainteresowanych informacjami pochodzącymi od Kieżuna na temat Roberta Senkiera - dziekana School of Business Fordham University w Nowym Jorku. TW „Tamiza” bezbłędnie wykonywał to zadanie. W jego teczce pracy agenturalnej, a także w aktach z rozpracowania Senkiera, znajdujemy liczne jego charakterystyki i szczegółowy zestaw jego blisko 30 kontaktów w całej Polsce opracowany ręką Kieżuna. Rozpracowanie Roberta Senkiera, z którym łączyła profesora wieloletnia znajomość, rozpoczęto ze względu na podejrzenia SB, że jest on agentem CIA wykonującym na terenie PRL zadania wywiadowcze. Zachowała się zresztą teczka z rozpracowania Senkiera przez kontrwywiad, w której znaleźliśmy doniesienia TW „Tamizy”.\nZ czasem, ze względu na coraz częstsze wyjazdy na Zachód i „nieokreślony termin powrotu”, Witold Kieżun przestał być interesujący dla krajowego pionu SB (Wydziału III). Od tej pory to Departament MSW opiniował jego wyjazdy. W związku z tym w maju 1982 r. kierownictwo Wydziału III KS MO w Warszawie postanowiło wyeliminować „Tamizę” z czynnej sieci agenturalnej, a jego materiały złożyć w archiwum stołecznej SB. Jednak nawet decyzja o końcu współpracy z Wydziałem III brzmiała jak rekomendacja do kolejnego etapu agenturalnej współpracy: „Ze względu na środowisko, z którym utrzymuje kontakty, oraz duży autorytet naukowy i moralny TW ps. Tamiza może być wykorzystywany do kreowania w ochranianych środowiskach pożądanych politycznie postaw, zachowań i poglądów. Posiada dużą umiejętność przystosowywania się do różnorodnych sytuacji, co powiększa jego walory operacyjne".\nWarto na koniec odnieść się do formułowanej przez Witolda Kieżuna w publikacjach książkowych (i nie tylko) tezy, jakoby został zmuszony wraz z żoną Danutą do opuszczenia PRL ze względu na grożące mu represje i przeszkody, jakie rzekomo stawiały mu władze w powrocie do kraju w latach 80. Przeczą temu dostępne dokumenty zebrane przez SB w aktach paszportowych, wyjazd profesora w 1980 r. na dwuletni pobyt naukowy w Temple University w Filadelfii oraz na Uniwersytecie w Pittsburghu odbył się bowiem za zgodą władz PRL.\nPodobnie podróż Witolda Kieżuna dzięki paszportowi służbowemu w stanie wojennym do Burundi, gdzie do 1983 r. przebywał w charakterze eksperta ONZ ds. kierowania programem z zakresu szkolenia kadr dla potrzeb krajów afrykańskich, nastąpił dzięki rekomendacji Ministerstwa Spraw Zagranicznych PRL. Dzięki temu państwo Kieżunowie legitymowali się wówczas ważnymi paszportami, umożliwiającymi powrót do kraju w dogodnym dla nich momencie.\nDrobna zmiana nastąpiła w 1984 r. Po zakończeniu misji w Burundi Danuta i Witold Kieżunowie osiedli w Montrealu. Przyczyną powrotu i zamieszkania w Kanadzie były poważna choroba tropikalna żony oraz propozycja kontynuacji pracy naukowej ze strony Uniwersytetu w Montrealu. Po trzech latach pracy w Kanadzie prof. Kieżun powrócił do Burundi, gdzie aż do roku 1991 prowadził projekt reformy administracji publicznej z ramienia Kanady.\nNiemniej dla zalegalizowania swego pobytu w Montrealu przed władzami PRL zwrócił się z wnioskiem do konsula generalnego PRL o wyrażenie zgody na zamianę posiadanego paszportu służbowego na paszport prywatny i przedłużenie paszportu żony na kolejne lata. Po dłuższym oczekiwaniu władze paszportowe odmówiły i wydały państwu Kieżunom tzw. paszporty blankietowe umożliwiające powrót do kraju.\nNa taką postawę Witold Kieżun zareagował listem do gen. Czesława Kiszczaka - ówczesnego szefa MSW. Wiemy, że list dotarł bezpośrednio do adresata, na zachowanej bowiem kopii pisma zachowały się własnoręczne adnotacje gen. Kiszczaka. Szef resortu nakazał udzielenie informacji o sprawie i zażądał wglądu do dokumentacji. Niewykluczone, że Kiszczak zapoznał się wówczas także z materiałami agenturalnymi Witolda Kieżuna, ponieważ w tym samym czasie zarządzono kwerendę w ewidencji operacyjnej SB, w wyniku której uzyskano informacje o jego współpracy agenturalnej.\nJuż w pierwszych zdaniach Kieżun nakreślił generałowi swoją lojalną postawę: „Sądzę, że moja osoba jest Panu znana, prowadziłem bowiem swego czasu szkolenie centralnej kadry Ministerstwa Obrony Narodowej i Sztabu Generalnego, wykładając również na kursie zorganizowanym dla najwyższego kierownictwa z udziałem generała Jaruzelskiego, Siwickiego, Tuczapskiego i innych. Za swoją działalność dydaktyczną zostałem odznaczony dwukrotnie Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju".\nDla wzmocnienia argumentów na rzecz zalegalizowania swego pobytu za granicą Witold Kieżun odniósł się w liście do stanu nauki polskiej oraz korzyści płynących z kontynuowania pracy naukowej w Kanadzie: „Jak Pan wie, sytuacja polskiej nauki jest bardzo ciężka. Stwierdził to niedawno Przewodniczący Jabłoński na uroczystości nominacji profesorskich, mówili o tym generał Jaruzelski na Zjeździe młodzieży, dyskutowano tę sprawę na ostatnim XIX Plenum KC PZPR".\nW końcowych akapitach listu do gen. Kiszczaka profesor obiecywał solennie, że po powrocie do Polski przywiezie bogatą dokumentację naukową oraz przyczyni się do zmniejszenia luki, która dzieliła PRL od krajów wysoko rozwiniętych.\nW wyniku osobistej interwencji szefa resortu w aktach paszportowych profesora odnotowano, że zgodnie z poleceniem zastępcy szefa Służby Wywiadu i Kontrwywiadu MSW - płk. Stanisława Gronieckiego - polecono „wystawić paszport turystyczny w zamian za posiadany przez zainteresowanego paszport służbowy".\nAdresat listu, jak widać, uznał przedstawione argumenty, bo Kieżunowie otrzymali paszporty umożliwiające im legalny pobyt w Kanadzie oraz wizyty w kraju. Władze paszportowe już nigdy nie zmieniły swej polityki paszportowej wobec profesora. Taki stan trwał do końca PRL. Witold Kieżun nigdy nie odmówił powrotu do kraju oraz nigdy nie został uznany przez władze PRL za osobę niepożądaną.\nOdpowiedź Sławomirowi Cenckiewiczowi i Piotrowi Woyciechowskiemu, autorom tekstu „Tajemnice »Tamizy«”\nArtykuł Sławomira Cenckiewicza i Piotra Woyciechowskiego tak bezwzględnie mnie pogrążający jest wprost przerażający swoją wiarą w wartość dowolnie wybranych materiałów bezpieki w bardzo małym procencie uzyskanych w czasie przesłuchań, bo takich w moim przypadku nie było więcej niż dziewięć-dziesięć, a w dużej większości z setek zarejestrowanych i czytanych listów (w posiadanym aktualnie zestawieniu części kontrolowanych listów ich liczba dochodzi do 400), podsłuchu rozmów, podsłuchu laserowego zainstalowanego w moim mieszkaniu, podsłuchu telefonicznego, a także wyboru fragmentów moich opracowań z dziedziny zarządzania oraz pewnej liczby artykułów prasowych i wreszcie własnej i jak się okazało wręcz wybitnej - pomysłowości kpt. Szlubowskiego.\nJak wielokrotnie już udowodniono, aktywność twórcza aparatu bezpieczeństwa była niezwykle rozwinięta. Autorzy mnie dyskredytujący bezkrytycznie cytują zupełnie nonsensowne insynuacje, na przykład te kpt. Szlubowskiego, że Chrzanowski niechętnie odnosi się do Kieżuna ze względu na jego książkę wrogą wobec kleru. Jestem skłonny dać natychmiast 10 tys. zł temu, kto pokaże mi taką moją książkę. Szanowni autorzy wyroku na mnie wspomnieli o wielogodzinnych dyskusjach ze mną, niestety były one nieefektywne, bo materiały panom pokazane nie stały się tematem ich merytorycznego opisu, natomiast panowie opisują jakieś nieznane mi materiały dyskredytujące mnie zupełnie, co jest niezgodne z elementarnymi zasadami kultury dyskusji.\nJest to oczywiście zupełnie zrozumiałe w strategii syndromu wroga: to wszystko, co nie jest zgodne w tym przypadku z założoną tezą dyskredytacji prof. Kieżuna, nie jest tematem bliższej analizy. Dlatego zanim wyjaśnię błędność i niezwykle bolesną niesprawiedliwość istotnych szczegółowych sformułowań, przedstawię w skrócie elementy mojej patriotycznej działalności w latach 70. Epoka Gierka to hasło „Otwarcia na Zachód", Towarzystwo Naukowej Organizacji i Kierownictwa (prof. Jerzy Kurnal, doc. min. Ostapczuk i ja) organizuje latem 1971 r. pierwszą w Polsce polsko-amerykańską konferencję w sprawie zarządzania w Warszawie. Przyjeżdża 10 przemysłowców i 10 profesorów.\nZ Seton Hall Catholic University South Orange przyjeżdżają amerykańscy Polonusi: dziekan Robert Senkier i prodziekan Stanley Kosakowski. Organizuję wieczorne spotkanie w moim pustym w lecie mieszkaniu i dowiaduję się od nich o działalności US Information Agency. Omawiamy projekt nawiązania współpracy z Zakładem Prakseologii kierowanym przeze mnie.\nWymiana profesorów i niższego szczebla pracowników naukowych, wspólne badania i konferencje. Następnego dnia udajemy się razem do ambasady amerykańskiej, poznaję tam Roberta Gosende’a, prezydenta US Information Agency zajmującej się również tego typu działalnością. Umawiam się na moją osobistą współpracę polegającą - podobnie jak moja współpraca z Giedroyciową „Kulturą" paryską na okresowym opracowywaniu i przesyłaniu przez wizytujących profesorów analizy ekonomiczno-politycznej krajów socjalistycznych. Szybko opracowałem po angielsku pracę 80-stronicową o patologii organizacji w socjalizmie. Wydana została jako druk wewnętrzny i szybko znalazła się za granicą. Do 1980 r. w sumie opracowałem około 300 stron analiz ekonomiczno-organizacyjnych wszystkich krajów socjalistycznych, a dla „Kultury" paryskiej 10 20-stronicowych referatów. Materiały dla USA po stylistycznej korekcie w Seton Hall były na nowo drukowane. Oryginały pozostały do dziś. Robert Gosende po przyjeździe do mnie do Afryki zasugerował, żeby przygotować z nich blisko 200-stronicowe opracowania dla US Department of State i CIA. Ostatecznie z całości została wydana książka w najlepszym wydawnictwie De Gruyter pt. „Management in Socialist Countries", która jest w dalszym ciągu do kupienia w Amazonie.\nW trzecim tygodniu po wizycie w ambasadzie otrzymałem list z Komendy MO m.st. Warszawy z wezwaniem do zgłoszenia się w pałacu Mostowskich. Tam kpt. Szlubowski ostro stwierdził, że określonego dnia o określonej godzinie zgodziłem się w ambasadzie amerykańskiej na współpracę z CIA. Niezwykle ostro zareagowałem, wyjaśniając, że w ambasadzie jedynie omawiano proces współpracy naukowej zgodnie z dyrektywami partyjnymi. Zawiadomiony minister Ostapczuk zainterweniował w tej sprawie u premiera Jaroszewicza.\nW maju 1972 r. przyjechała delegacja Seton Hall Catholic University South Orange, New Jersey w celu podpisania umowy z PAN o współpracy (wymiana profesorów i młodych naukowców, wspólne badania i konferencje). Rozmowy zostały zerwane z powodu tego, że sekretarz PAN prof. Karczmarek nie chciał zawierać umowy z katolickim uniwersytetem. Ostatecznie umowę zawarła SGPiS, później Komitet Nauk Organizacji i Zarządzania PAN, wreszcie Wydział Zarządzania UW. Ten program był jednak kierowany zawsze przeze mnie. 21 stycznia 1973 r. zostałem zdymisjonowany z inicjatywy Organizacji Partyjnej z funkcji kierownika Zakładu Prakseologii z jednoczesną rezygnacją z moich wykładów na UW, ze wstrzymaniem produkcji książki w PWE i z zakazem cytowania. Ta sytuacja zmieniła się po okresie niespodziewanych wykładów dla wojskowej kadry kierowniczej. Dlatego obiektywnemu czytelnikowi przedstawię swój patriotyczny, jak sądzę, dorobek lat 70.\nDopiero 25 kwietnia 1973 r. zadzwonił do mnie kpt. Szlubowski i zaprosił mnie bardzo grzecznie, wręcz serdecznie, na prywatną rozmowę do swojego mieszkania przy ulicy Jasnej. Był bardzo miły. Częstował kawą i zwierzał się, jak to źle było, gdy w UB rządzili Żydzi. Stwierdził, że nigdy nie zgodził się na katowanie więźniów itd. A później opowiedział, że jego syn Krzysztof chciał studiować w Instytucie Politologii kierowanym przez doc. Kukułkę. Tłumaczył, że dostanie się na studia w normalnym trybie jest wręcz niemożliwe, ale pomogłaby moja protekcja, ponieważ żona prof. Kukułki była moją doktorantką. Oświadczył, że byłby wdzięczny za pomoc. Kończąc rozmowę, prosił jednak o podpisanie oświadczenia, że zachowam w tajemnicy całą treść konwersacji. Oczywiście rozumiałem, bo ujawnienie wykorzystania stanowiska służbowego dla własnych korzyści w tego typu służbie było bardzo surowo karane. Nie mówiąc już o degradacji stopnia.\nOkazuje się, że to właśnie zostało potraktowane jako dobrowolna zgoda na współpracę z określeniem synonimu. To wszystko było mi nieznane. Oczywiście nie zgodziłbym się na tę rolę. Kapitan Szlubowski w ten sposób po prostu mnie oszukał. Jak się później okaże, podobnie oszukali mnie autorzy „Tajemnicy »Tamizy«". Szlubowski był jak najbardziej zainteresowany tym, żebym miał jak najlepszą opinię u jego zwierzchników i nie popadł z nim w konflikt.\n1. Sprawa Chrzanowskiego. Rozważania autorów na temat moich kontaktów\nz Chrzanowskim są wprost śmieszne. Czy nie potrafili oni zrozumieć, że my to starzy kumple i obaj graliśmy komedie, ja aby rzekomo zyskać jego zaufanie, a on żeby wykazać swoją rzekomą nieufność? Był on moim towarzyszem broni i mowy nie ma o jakichś „informacjach" o nim. To on informował mnie co pewien czas o swoich kontaktach i charakterze przesłuchań, opis polityki Casaroli to tekst z „Trybuny Ludu". To właśnie w noweli „Władysław" opisałem jego opowiadanie, jak domagano się od niego otwartej oceny reżimu, zapewniając mu bezkarność za swoje, nawet wrogie, poglądy.\n2. Wspomnienia o Senkierze na West Point. To pewnie ja opisywałem żonie swoją wycieczkę z nim. Również prof. Wagner z Uniwersytetu w Detroit, pewnie też pisałem o nim w liście. Szlubowski pytał o niego. Jest moja charakterystyka: wiele elementów pozytywnych w nawiązaniu do idei Dmowskiego: a) oparcie się na Rosji, b) granica na Odrze, c) jednolite narodowo państwo, d) zorganizowanie emigracji Żydów, e) system społeczno-ekonomiczny utrzymujący drobnotowarową gospodarkę rolną i rzemieślniczą, f) rosnąca pozycja Kościoła, zwiększenie majątku, większa liczba powołań, konieczność znalezienia języka współpracy naukowej z USA.\n3. Zarzuty pod adresem Kurnala. W związku ze stawianymi mu zarzutami o nielojalne zachowanie w czasie pobytu w USA mogę stwierdzić, że prof. Kurnala znam od 10 lat, charakteryzuje się on wielką przezornością, jest ostrożny w wypowiedziach, sądach, opiniach, nastawiony wybitnie lojalistycznie z istoty swej natury. W związku z tym wydaje się bardzo mało prawdopodobne, by mógł wyrażać opinie istotnie szkodzące naszym interesom. Wydaje się, że raczej to nie mieści się w jego konstrukcji psychicznej.\n4. Doraźna opinia o harnasiowcach. Byli harnasiowcy są obecnie aktywnie działający dla PRL, są typem ludzi godnym uznania.\n5. Opis osobowości gen. Boruty-Spiechowicza. Był przewidziany dla prof. Trajdosa z ROPCiO, bo generał był kandydatem na przywódcę, jako najstarszy żyjący generał. Bardzo pozytywna ocena, ale jednoczesne stwierdzenie, że pomimo dobrej kondycji fizycznej widoczne są już poważnie zaawansowane procesy sklerozy umysłowej, należy sądzić, że w perspektywie paru lat ten proces zahamuje aktywność polityczną generała.\nOdejście z Uniwersytetu Warszawskiego było zorganizowane przez prof. Senkiera, chodziło o możliwość realizacji wielkich międzynarodowych projektów przez Instytut Zarządzania i Doskonalenia Kadr mający stały kontakt z Francją i ze Szwajcarią. Rektor Rybicki chciał mnie zatrzymać, proponował stworzenie pod moim kierownictwem Instytutu Organizacji. Nie wyraziłem zgody ze względu na dalekosiężne plany prof. Senkiera.\n11 września 1978 r. do zastępcy komendanta stołecznego Służby Bezpieczeństwa płk. E. Kasperskiego przyszedł list od generała brygady dyrektora Departamentu II MSW, że w ich operacyjnym zainteresowaniu znajduje się prof. Robert Senkier podejrzany o współpracę z CIA. Utrzymuje on bliskie kontakty z dr. Witoldem Kieżunem. W odpowiedzi na ten list przyszła informacja, że prof. Senkiera do Polski sprowadził prof. Witold Kieżun. W ten sposób już jednoznacznie zostałem objęty podejrzeniem. W międzyczasie nie było już żadnych kontaktów, bo kpt. Szlubowski zakończył swoją służbę. Tymczasem anatomista przysłał wiadomość ze skrzynki kontaktowej, że ani prof. Senkier, ani prof. Kosakowski już nie przyjadą. Natomiast jako przedstawiciel Iraku lutego 1980 r. zgłosił się pan Mohammed Abdel Bari Ahmed Isamial, obywatel egipski, ale jest doradcą rządu w Mosulu w Iraku. Został on zaangażowany przez dyr. Ostapczuka do przygotowania kursu dla najwyższej kadry administracyjnej Iraku. Jednocześnie jednak Senkier przesłał przez skrzynkę kontaktową propozycję zaproszenia prof. Mazze, dziekana Uniwersytetu w Filadelfii. Mazze odjechał z bogatym programem kontaktów bankowych, finansowych i górniczych. Zorganizowałem mu wszystkie kontakty dostałem od niego polecenie Senkiera: „Natychmiast wyjeżdżaj z całą rodziną".\nWyjazd został zaplanowany na wrzesień. Paszport był już przygotowany w biurze prof. Ostapczuka. We wrześniu wyjechaliśmy na 20 lat, powierzając swojej kuzynce opiekę nad mieszkaniem.\nPozostaje jeszcze dalsza sprawa do wyjaśnienia. Uciekłem na ostrzeżenie Senkiera. Oczywiście za zgodą dyrektora ministra Ostapczuka, w którego biurze był służbowy paszport. Ostapczuk uciekł z kraju w 1982 r. do Niemiec, jego mieszkanie i meble zostały skonfiskowane.\nJa mieszkanie sprzedałem. Do Burundi pojechałem na paszport ważny do końca 1983 r. Na początku 1983 r. dostałem wezwanie do natychmiastowego stawienia się w Nowym Jorku w biurze sekretarza ONZ Javiera Pereza de Cuellara. Gdy przyjechałem pod budynek ONZ, zobaczyłem olbrzymi transparent: „Dopóki Wesołowska jest w więzieniu, my wszyscy jesteśmy uwięzieni". Okazuje się, że Wesołowska, która podobnie jak ja dotarła do Nowego Jorku i jako pracownik ONZ-owski została skierowana do Mongolii, gdy zatrzymała się w Warszawie, żeby odwiedzić matkę, została aresztowana i skazana na siedem lat więzienia za współpracę z CIA. Okazało się, że minister spraw zagranicznych Stefan Olszowski wysłał telegram:\n„Nie wyrażamy zgody na pracę prof. Kieżuna w ONZ. Wyżej wymieniony musi wrócić do Polski". Cuellar poleca mi przygotować tekst depeszy, że prof. Kieżun pełni tak ważną funkcję, iż nie może natychmiast wrócić do Polski. W odpowiedzi przyszła zgoda na przedłużenie pobytu o pół roku. Życzliwy ambasador Polski oświadcza, że to decyzja Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.\nNa czym natomiast polega oszustwo autorów „Tajemnicy »Tamizy«"? Otóż autorzy dostarczyli na pewien okres mnie, osobie podlegającej dyskredytacji, nieco materiału dowodowego. Okazało się jednak, że jest to jedynie jakaś część całości, natomiast ocena autorów dotyczy także zupełnie nieznanego mi materiału, gorzej - niekojarzonego z żadnym elementem pamięci osobistej, a nawet z wyobraźnią, że taką działalność dyskredytującą można wykonywać. Jeśli jeszcze dodać do tego tylko ofiarowany jeden dzień czy jedną noc na opracowanie swojej opinii, to w sumie reprezentuje to działalność tak daleką od elementarnych kanonów kultury, że wręcz skłaniającą do podejrzeń o jakiś zanik zmysłu moralnego. Jest to bardzo smutne, ale ja jako autentyczny chrześcijanin poproszę Wszechmocnego, ażeby wam, panowie, odpuścił, ale dokonam jeszcze krytycznej analizy waszych i ukrytych przede mną materiałów.


Irak: amerykańska "tarcza" w gotowości. Nie tylko Patrioty - Defence24\nIrak: amerykańska "tarcza" w gotowości. Nie tylko Patrioty\nFot. Cpl. Rogelio Argueta (U.S. Army)\nPentagon poinformował, że rozmieszczenie systemów przeciwrakietowych Patriot oraz Avenger w Iraku zostało zakończone, a wyrzutnie osiągnęły gotowość operacyjną. Ich celem jest ochrona amerykańskich oraz sojuszniczych baz wojskowych przez atakiem rakietowym.\nAmerykanie rozpoczęli procedury rozmieszczania w Iraku systemów Patriot w styczniu 2020 roku, jako odpowiedź na irańskie ataki rakietowe. 8 stycznia na dwie amerykańskie bazy wojskowe w Iraku - Al Asad w muhafazie Al-Anbar oraz lotnisko wojskowe w Irbilu w irackim Kurdystanie spadły łącznie 22 rakiety. Z grona ponad 5 tysięcy amerykańskich wojskowych stacjonujących w Iraku, 34 miało ucierpieć w trakcie irańskiego ostrzału rakietowego. Uderzenie to miało być odwetem za zabicie 3 stycznia w Bagdadzie w amerykańskim ataku rakietowym szefa operacji zagranicznych irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, generała Kasema Sulejmaniego.\nFaktyczne przerzucenie systemów przeciwrakietowych przeprowadzono od początku marca br. Według najnowszych informacji pozyskanych z Pentagonu, systemy Patriot rozmieszczone w bazie wojskowej Al Asad oraz na lotnisku w Irbil osiągnęły już gotowość operacyjną. Jak podaje Defense News, to samo źródło informuje, że oprócz Patriotów w Iraku rozstały rozmieszczone jeszcze dwa inne systemy bardzo krótkiego zasięgu.\nJeden z nich to Avenger, wykorzystujący samobieżne wyrzutnie Stingerów na podwoziu Humvee. Drugi - C-RAM, czyli lądowa odmiana artyleryjskiego zestawu Vulcan-Phalanx używanego na okrętach. Ten ostatni system, zgodnie ze swoją nazwą, służy do zwalczania pocisków artyleryjskich, rakietowych i moździerzowych. Tym samym amerykańskie bazy w Iraku są - przynajmniej w pewnym stopniu - chronione przez wielowarstwowe systemy obrony. To o tyle ważne, że obok rakiet balistycznych wystrzeliwanych z Iranu zagrażają im także pociski artyleryjskie i drony, jakie mogą być używane przez proirańskie milicje obecne w samym Iraku, często w pobliżu baz.\nObecnie w Iraku jest ponad 6 tys. żołnierzy amerykańskich. Podczas, gdy niektóre siły koalicji międzynarodowej wycofują się z Iraku z powodu pandemii koronawirusa to Amerykanie nie planują dużego zmniejszenia stanów liczbowych posiadanych tam wojsk. Informację te potwierdził w zeszłym tygodniu generał Mark Milley, szef Połączonych Szefów Sztabów, który poinformował, że powodem takiej decyzji są informacje wywiadowcze o planowanych dalszych atakach ze strony irańskiej. Ponadto na początku kwietnia doszło do ataków rakietowych na jedną z amerykańskich firm zajmującej się wydobywaniem ropy w południowym Iraku. Generał Milley stwierdził, że na chwilę obecną tylko jeden batalion 82. Dywizji Powietrznodesantowej może zostać zluzowany i wysłany do Fort Bragg w Karolinie Północnej.\nCzytaj też: Siły międzynarodowe wycofują się z Iraku w obliczu koronawirusa\nRozbudowa obrony powietrznej, a w szczególności systemów przeznaczonych do bezpośredniej osłony wojsk staje się jednym z najwyższych priorytetów US Army. Doświadczenia ostatnich konfliktów na Ukrainie czy w Syrii jednoznacznie potwierdzają, że konieczne jest dysponowanie silną obroną, bezpośrednio towarzyszącą walczącym wojskom. Podobne zdolności powinny być rozwijane przez inne państwa zagrożone potencjalnym konfliktem o wysokiej intensywności, w tym Polskę.\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 15:42\nPrzyznam ze słaba ta OPL na irańskie katiusze ala lata 60te Moze dać im Radar LIWIEC?\nRadar artyleryjski do określania miejsca wystrzału i miejsca upadku pocisku artyleryjskiego niby w jaki sposób ma pomoc systemom opl?\nPrzypominam wszystkim fanom hamburgerów i kowbojów, że Irak ma dość okupacji i zażądał opuszczenia swojego terytorium obcym wojskom. Ile można wciskać kit o szkoleniu armii irackiej od 20 lat. Szkolenie polega na tym ,że przekazujemy komuś wiedzę a ten przeszkolony przekazuje ją dalej ...\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 15:10\nNo to podaj kiedy premier Iraku wypowiedział umowę z USA, czekam?\nPhalanx nie zapewnia nawet połowicznej ochrony przeciwko obecnym zagrożeniom, to system przeciwokrętowy linia ostatniej szansy a nie C-RAM taki jak Iron Dome. Zresztą ten ostatni też ma problem z rakietami 122mm Grad\nJak to dobrze dla, USArmy, że Amerykanie nie korzystają z usług "taaaakich ekspertów"!! I szkoda, że nikt jeszcze nie opracował równie skutecznego systemu jak Irone Dome.\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 17:08\nTrzeba było zaproponować Jankesom pomoc i zawieźć tam Poprada z Piorunem i Pilicę, nawet bez opłat, tak ,,dla ochrony polskiego personelu bazy". Skoro są tak dobre, to idealny moment na sprawdzenie w realu i ewentualna reklama.\nTo oni wciąż w Iraku? No proszę. Przecież Irak ich nie chce. A no tak. USA. Mentalność Kalego straszna choroba.\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 03:20\nNO popatrz, a kiedy to premier Iraku stwierdził ze wypowiada umowę z USA??\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 11:44\nParlament wyrazil taka wole.Uuuups,zapomnialem...Parlament ma tam role taka,jaka w FR ma rosyjski:”gosudar skazal,bojary prigoworili”.Nie wiem,jak to jest po arabsku:-)))Ale taka sytuacja pasuje hipokrytom z USA.Demokracja demokracja,ale prawda jest zawsze po naszej stronie:-)))\nMichał, a to pretensje do prawa irackiego a nie do USA. Ale jak widze nie wypowiedzieli więc ...\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 14:12\nTo teraz Iran powinien przetestować tą "tarczę" rojami dronów, na wzór sponsorowanych przez USA ataków na rosyjskie bazy w Syrii... :)\nNie zapominaj że w tych bazach są też polscy żołnierze nie koniecznie z własnej woli.\nFanklub dał głos i jest radość\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 13:47\nJak już pisano na tym portalu, bez twoich "neutralnych politycznie" , rodem ze Sputnika komabtarzy byłoby tu straszliwie nudno i smutno. A tak jest zawsze jakaś okazja by się pośmiać, bo każdy twój wpis to powód do głośnego śmiechu.\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 16:07\nTaak a co sie stało z waszymi fantazjami jak to baz al Asad i erbil miały bronic Patrioty? :)) A co do ataków na Hmiejmin to jest to dzieło sponsorowanych przez Rosje terrorystów co jej się z uwiezi zerwali funku:)\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 20:45\nDavien głównym sponsorem terroryzmu to jest Arabia Saudyjska i Turcja przy poparciu USA co można nawet przeczytać na nie których stronach anglojęzycznych o\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 03:22\nIchtamnietku,naprawde anglojezyczna wersja Sputnika czy innej rosyjskiej gadzinówki się nei liczy:) A sponsorem terroryzmu w Syrii jest głównie Iran, Turcja i Rosja.\nTo po twojemu: Udowodnij że jest inaczej. Arabia Saudyjska wykorzystuje terror na zewnątrz i wewnątrz, a USA od lat udaje, ze tego nie widzi. Zobaczy to tylko wtedy gdy celem AS stanie się Izrael, tak jak obecnie w przypadku Iranu w Syrii. Wtedy AS stanie się wrogiem USA, bo bedzie zagrożeniem Izraela..\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 15:15\nGnom, udowodnij choc raz swoje słowa. AS nei sponsoruje terrorystów a le islam w odmianie wahabistycznej ale jak widac nawet nie wiesz co to jest:) A co do reszty to prosze bardzo: Iran terrorysci szyiccy udowodnione wielokrotnie, Turcja islamisci w Idlib, Rosja, o tu można wybierac od terrorystów palestyńskich z czasów PRL-u po obecnie Hezbollah czy islamistów którym dostarczali bron( setki Kornetów-M nie wzieło się z powietrza, a tylko Rosja ich uzywa)\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 16:51\nKto szkolił i uzbrajał w Jordanii terrory.... a przepraszam "opozycjonistów" do walki z Asadem a ci po przekroczeniu granicy z całym otrzymanym od CIA sprzętem i bronią przechodzili na stronę ISIS czy Al-Kaidy? Rosja?\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 16:41\nW Arabii Saudyjskiej też mają Patrioty. Pomogły coś? Ich Rafinerię płonela jak pochodnia.\nSkąd tu tylu ruskich?\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 13:50\nA Rosja ma s400 i co? A Rosja ma nawet dwa Su57, i co? No i jeden im już spadł. A drugi nie lata bo by spadł?\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 03:23\nTak mieli jak w Iraku ale jak widać kompromitacja rosyjskeij OPL w Hmiejmin ciagle bolii:))\nA później co ? Odwet w postaci setki tomachowkow ? I po Iranie\nW Syrię uderzyły dwie setki tomahawków, wszystkie trafiły w cel i zniszczyły dwie opuszczone rudery. A później Putin na wystawie w Moskwie pokazywał ich resztki posiekane odłamkami rakiet przeciwlotniczych. I ilu to właściwie Amerykanów ucierpiało w tych atakach? Bo o ile pamiętam, to Trump po tym jak się wreszcie ich doliczył, to podał liczbę stu poszkodowanych. Ktoś mija się z prawdą, autor artykułu czy amerykański prezydent?\nPanie Katon w fabryki i magazyny broni chemicznej Asada uderzyło ok 100 Tomahawków całkowicie niszcząc trzy kompleksy. Putin pokazywał resztki Toczek i Smierczy udajace Tomahawki zmieszane z kilkoma resztkami co wygrzebali po ataku. Nie zestzrelono ani jednego z ponad 140 atakujacych pocisków. W iranskich atakach na irackie bazy zostało poszkodowanych od 34 do 100 osób a Trump mija sie z prawdą kilkanascie razy dziennie panie Katon. Coś jeszcze wymyslisz?:)\nTroll na trolu. Jakaś pandemia?\nponiedziałek, 20 kwietnia 2020, 16:42\nNo cóż, mają czym odpowiedzieć. Może i nas bardzo zaboleć\nwtorek, 21 kwietnia 2020, 03:24\nA niby czym?? Bo USA może uklepac na Iranie ziemię nie wysyłając tam nawet jednego zołnierza sił ladowych.


Zobacz warszawa dobry fryzjer − begw.pl\nbegw.pl Zobacz warszawa dobry fryzjer\nSporo kobiet raz na jakiś czas czuje potrzebę zmienić coś ze swoimi włosami. Może być to świetny zabieg na polepszenie nastroju. Mimo wszystko nie należy tak zwyczajnie przybyć do salonu a następnie oddać włosów nieznajomej osobie. Nikt raczej nie pragnie źle przyciętych albo zafarbowanych włosów. Najpewniej będziesz mieć fryzurę, która jest aktualnie niemodna, aczkolwiek uszkodzenia są o wiele silniejsze. Zabiegi wykonane u niekompetentnego fryzjera chociażby wyglądają na nieszczególne, jednak mogą być jeszcze zgubne dla struktury włosów!\nNastąpi przymus obcięcia włosów zniszczonych, ponieważ raz uszkodzonej struktury włosów nie da się w 100 procentach zregenerować. To niezwykle trudne, gdy włosy zapuszczane były długi okres. Musisz zatem zapobiegać zniszczeniom czyli oddawać swoje włosy w ręce umiejętnych osób. Nasz wybór padnie z takiego powodu na dobry salon fryzjerski Warszawa.\nGdy zdajesz sobie sprawę, z jakich przyczyn nie wolno się kierować w stronę amatorów, z pewnością zastanawiasz się nad tym, na jakich podstawach wybrać doskonałego fryzjera. Jak poznać, że to najlepszy fryzjer w Warszawie obcina nas? Spokojnie - podpowiemy Ci, jakie prezentują cechy najlepsi fryzjerzy Warszawa, żebyś mogła wybrać takiego, który nie zaszkodzi strukturze włosów.\nEwidentnie fryzjer powinien przedstawiać ogromne kompetencje oraz liczną wiedzę. Na różnego rodzaju kursy lub certyfikaty należy zwrócić uwagę. Z jakich przyczyn notoryczny udział w dodatkowych szkoleniach okaże się aż tak istotny? Bowiem niejeden stylista fryzur kształci się przez całe życie w takim fachu.\nFryzjer, który nie nadąża z trendami, nie będzie umiał przygotować modnej fryzury, dlatego że modne fryzury nad wyraz prędko ulegają zmianie. Dobry fryzjer w Warszawie może się poszczycić etatem w najsłynniejszych miejscach w Polsce, a ponadto w innych krajach. Należy wiedzieć, że bez zapoznania się z modnymi trendami byłoby trudno dostać staż w świetnych salonach.\nPowinnaś znaleźć tego najlepszego, czyli Warszawa fryzjer\nNad wyraz fundamentalne okazują się oprócz tego produkty, z których korzysta fryzjer. Powinny okazać się one najlepszego standardu, aby odżywiły strukturę włosów i wzmacniały je po zabiegach fryzjerskich. Produkty do farbowania wykorzystywane do zabiegu koloryzacji powinny być delikatne - w dzisiejszych czasach właściciel salonu może otrzymać farby zmieniające na nowy kolor bez zniszczeń. Fundamentalne może być oprócz tego odżywienie i czyszczenie. Pozbawione chemii kosmetyki oczyszczające i kosmetyki odżywcze to rzecz jasna dużo lepszy wybór niż pełne szkodliwych substancji zamienniki, które zbyt agresywnie czyszczą oraz obciążają skórę głowy. Jeśli struktura włosów bywa osłabiona, do jej pielęgnowania dobry fryzjer Warszawa stosuje dopasowane artykuły kosmetyczne. Przykuj do tego dlatego uwagę przy dobieraniu swojego fryzjera.\nPolecany fryzjer Warszawa - powinnaś uwierzyć komentarzom\nWypowiedzi klientek mogą być również niesamowicie ważne. To oczywiste, że wielu paniom zdarzyło się przyjść do salonu fryzjerskiego dzięki rekomendacji kogoś znajomego. Dzisiaj istnieje możliwość zanalizować wypowiedzi w Sieci z tego powodu warto wykorzystać tę możliwość decydując się na profesjonalne salony fryzjerskie Warszawa. Kiedy marzy Ci się zrobić coś z fryzurą, nie wybieraj nieznajomego stylisty fryzur. W sytuacji gdy już wiesz, w jaki sposób się zorientować, że o Ciebie w mieście Warszawa dobry fryzjer, pójdź wymarzonego fryzjera w swojej okolicy.


Od poniedziałku remont na Pl. Cyryla Ratajskiego - Poznań 24\nJuż 14 maja (w poniedziałek) rusza remont na Placu Cyryla Ratajskiego. Z ruchu kołowego wyłączona zostanie północno-zachodnia część placu Cyryla – chodzi o fragment od 23 lutego do Mielżyńskiego przez Młyńską i Libelta. Remont planowany jest tylko do Środy tj 16 maja.\nDrugi etap, który obejmie południowo-wschodnią część placu (od Mielżyńskiego do 23 Lutego przez 3 Maja) ruszy dzień później – w czwartek. Będzie to duże utrudnienie dla samochodów – nie będą się one mogły poruszać aż do Poniedziałku tj 21 maja.


Pascal Piriou: „odnajdujemy atmosferę klubów tenisowych lat 80.”\nStrona główna / La une / Pascal Piriou: „odnajdujemy atmosferę klubów tenisowych lat 80.”\nXan Tafernaberry 10 luty 2022 10 luty 2022\nPascal Piriou, prezes Ligue de Bretagne opowiada o rozwoju padel w swoim regionie i spogląda wstecz na swoją historię z tym rozwijającym się sportem.\nMoja historia z padel\nZaczęło się w 2016 roku. Byłem Prezesem Klubu Tenisowego Concarneau i zapoczątkowałem ideę puttingu padel w klubie. A rok później znaleźliśmy się z tymi dwoma utworami.\nOd dwudziestu lat jeżdżę kibicować Francji podczas zawodów Pucharu Davisa. I pewnego dnia z tej okazji we Włoszech spotkałem osobę z Francuskiej Federacji Tenisowej, która zgłosiła mi pomysł postawienia padel w Concarneau.\nNa początku tak naprawdę nie rozumiałem, myślałem, że mówi do mnie o stand-up paddle! Błąd był wówczas częsty, ale w ostatnich latach sprawy potoczyły się dobrze !\nWięc kiedy wróciłem z tej podróży, chciałem dołączyć do padel do naszego projektu.\nLe padel na właściwym torze\nEwolucja padel w klubie Concarneau ilustruje dobre zdrowie i potencjał tego sportu. W latach 150-500 w klubie przeszliśmy od 2018 do 2021 absolwentów.\nWzrost ten można przypisać nowym obiektom tenisowym i klubowi, ale także padel.\nPosiadamy 120 licencjobiorców 100% padel. I można ogólnie powiedzieć, że wbrew pozorom są to zawodnicy niekoniecznie wywodzący się z tenisa. Wielu byłych piłkarzy w wieku powyżej 35 lat.\nBył to pierwszy klub związkowy, który posiadał dwa boiska piłkarskie. padel na dworze. Przez 6 miesięcy teren był prawie pusty. Trzeba powiedzieć, że nie widzieliśmy demonstracji. Ludzie przechodzili obok, ale nie mieli żadnego związku z tym sportem.\nA potem nagle, poprzez działalność klubową i boom w padel we Francji widzieliśmy boiska zdobyte przez szturm!\nOgród w Rennes był również jednym z prekursorów tego sportu w regionie, obstawiając zakłady padel.\nW Concarneau jesteśmy już przesyceni. I jest projekt trzech dziedzin padel wnętrz. Pewne jest, że jeśli uda nam się zbudować tory, ten sport będzie się rozwijał wykładniczo.\nWielu piłkarzy padel\nPoczątkowo przyglądaliśmy się temu sportowi, ale pozostawał on na uboczu. Poszedłem do Ogrodu, grałem. Jestem skromną tenisistką, uplasowałam się na 15/5. Zdaliśmy sobie sprawę, że było to bardzo zabawne i szybkie.\nWśród licencjobiorców, jak powiedziałem, jest wielu piłkarzy powyżej 35 roku życia. Mówią sobie: „Nie chcę już być rażony rakami, nie chcę być sam na siłowni, idę na padel".\nGilles Moretton szybko zmotywował się do tego sportu: „My, federacja, jesteśmy po to, aby wspierać kluby. A jeśli żeby uratować niektóre kluby, to trzeba włożyć padel, umieścimy kilka. ”. Tymi słowami przyszedł wytłumaczyć krnąbrnemu, że nie trzeba z tym sportem walczyć, a przeciwnie, z nim pracować. Oba sporty można połączyć.\nDziś wyraźnie widać, że panuje bardzo dobra atmosfera. Gracze padel zostań w klubie, napij się piwa.\nSłyszałem też, że tenisiści przestają się bawić padel. Ale to nieprawda, tenisiści nadal grają w tenisa, nawet jeśli potrafią również grać w tenisa. padel. To jest moje przekonanie: to są sporty komplementarne.\nMyślę, że nie ma kanibalizacji między tenisem a padel. Istnieje 4-letni plan rozwoju, ze szczególnym naciskiem na padel ponieważ jesteśmy spóźnieni szczególnie w porównaniu z ligami południowymi.\nWszystko zielone, ale uważaj na hałas\nMusimy bardzo uważać na zanieczyszczenie hałasem. To chyba jedyny negatywny element tego sportu. Należy na to zwrócić uwagę, zwłaszcza w przypadku konstrukcji zewnętrznych.\nGracz padel amator jest głośniejszy niż amatorski tenisista. Co jest miłe dla atmosfery, ale czasami mniej dla sąsiedztwa bardzo blisko klubu. Oczywiście nie wolno nam straszyć, ale zwracamy na to uwagę klubów.\nCoraz więcej padel w Bretanii\nW Bretanii we wrześniu 27 mieliśmy 2021 torów. Dziś mamy już dziesięć kolejnych. Planujemy też około 2022 dodatkowych torów na XNUMX rok.\nStaramy się naciskać na kluby i gminy, aby budowały pod dachem, ponieważ w Bretanii nieuchronnie może być dużo deszczu.\nLe padel i tenis mają ten sam silnik, ale padel jest jak booster do tenisa: jest bardzo dobry na towarzyskość.\nOdnajdujemy atmosferę klubów tenisowych lat 80-tych, jest niezwykła. To jest magia.


Wielka inwestycja pod Świętym Krzyżem? | Echo Dnia\nPani dyrektor, podobno jest szansa na stworzenie w naszym regionie niezwykłego obiektu dla turystów?\n- To prawda. Mamy pomysł, by u stóp Świętego Krzyża, w Nowej Słupi zbudować wyjątkowy Park Dziedzictwa Gór Świętokrzyskich. Obiekt ma mieć około 2700 metrów kwadratowych powierzchni i wykorzystywać najnowocześniejsze technologie, takie, jak rozszerzona rzeczywistość, wirtualna rzeczywistość, hologramy technologie 5D, itp.\n- W piątek 28 kwietnia Walne Zgromadzenie członków ROT podjęło uchwałę o współprowadzeniu przez naszą organizację samorządowej instytucji kultury, która miałaby się zająć realizacją tego projektu. 5 maja, została z kolei podpisana umowa pomiędzy gminą Nowa Słupia, a Regionalną Organizacją Turystyczną Województwa Świętokrzyskiego w sprawie utworzenia tej instytucji kultury pod nazwą Park Dziedzictwa Gór Świętokrzyskich. Przed podpisaniem tej umowy, również w piątek odbyła się nadzwyczajna sesja Rady Gminy, na której radni jednogłośnie podjęli uchwałę o powołaniu cytowanej już instytucji kultury. Jej zadaniem będzie przygotowanie i złożenie wniosku do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na dofinansowanie spektakularnego, naszym zdaniem obiektu turystycznego, jakim ma być Park Dziedzictwa Gór Świętokrzyskich.\nSpektakularny obiekt - to brzmi intrygująco. Czym nas zaskoczy?\n- Obiekt będzie dość duży. Powstanie prawdopodobnie na planie koła, a każda z sal powinna pokazywać jakąś legendę świętokrzyską. Chcemy zaprząc w pokazywanie świętokrzyskich legend najnowocześniejsze technologie, takie jak holograficzna projekcja obrazu, jak interaktywne podłogi i ściany, jak wirtualna rzeczywistość, gry sterowane myślą. Będzie też kino 5D na ponad 100 osób. Chcemy także, aby kilka sal zwiedzało się, wsiadając do wagoników kolejki. Każda z tych sala będzie także miała swoją scenografię, a ideą główną jest powiązanie legend z nauką. Zależy nam na tym, aby pokazać, że wiele legend powstało dlatego, że ówcześni mieszkańcy Gór Świętokrzyskich nie potrafili wytłumaczyć w inny sposób zjawisk przyrodniczych.\nCzyli historia i kultura ziemi świętokrzyskiej ma być sprzedana w nowoczesny, przyjazny i ciekawy dla turysty sposób.\n- Oczywiście, obiekt musi być na wskroś nowoczesny, bo dzisiaj trudno sobie wyobrazić, by było inaczej. Podane w sposób atrakcyjny, ciekawy, łatwy i przyjemny informacje, zabawa z historią, dreszczyk emocji, czy wreszcie spora doza wiedzy o naszej ziemi muszą trafić do widza w sposób niewymuszony i jakby mimochodem. Jednocześnie ten obiekt od razu ma zachęcać do zwiedzania innych atrakcyjnych miejsc w województwie świętokrzyskim. Planujemy przy wyjściu z parku w sklepie z pamiątkami sprzedawać od razu bilet do świętokrzyskich atrakcji, zainteresowanych współpracą z parkiem.\nDlaczego ma być to Park Dziedzictwa Gór Świętokrzyskich?\n- Odpowiedź jest oczywista. Góry Świętokrzyskie to kolebka historii i bogatych tradycji. Miejsce, gdzie pogańska magia krzyżuje się z miejscem chrześcijańskiego kultu. Niezwykłość tego miejsca przyciąga tu przez cały rok rzesze turystów. Chcemy im pokazać, jak kształtowała się na tu historia, dotrzeć do jej korzeni i w bardzo interesujący sposób przekazać tę fascynującą wiedzę. Poza tym, mówiąc wprost, nie mamy na naszym terenie zbyt wielu znanych w skali Europy zabytków dziedzictwa materialnego. Ani jeden świętokrzyski obiekt nie znajduje się na liście UNESCO. Nie powalczymy o turystę, zwłaszcza zagranicznego, wspaniałymi zbiorami sztuki czy też najpiękniejszymi zamkami i pałacami Europy. To co wyróżnia Góry Świętokrzyskie pod względem kulturowym to owo unikatowe dziedzictwo niematerialne: legendy, opowieści, podania. One właśnie będą bazą do snucia pięknych i pouczających opowieści podczas zwiedzania naszego parku. Wykorzystamy popularną aktualnie w marketingu turystycznym technikę storytelling. Znane konsumenckie marki handlowe i słynne atrakcje turystyczne tworzą często swoje opowieści w oparciu o wykreowane współcześnie historie. My nie musimy ich tworzyć. My je mamy w Górach Świętokrzyskich. I to w ogromnych ilościach. Legendy to nasz niewykorzystany dotąd kulturowy wyróżnik. Kto nie zna w Polsce słynnego madejowego łoża? Ale ile jest osób, które wie, że Madej to był zbój świętokrzyski? A my chcemy to właśnie pokazać. Chcemy niejako zmaterializować owo niematerialne dziedzictwo właśnie w naszym parku.\nGdzie dokładnie planuje się jego lokalizację?\n- Obiekt ma powstać w Nowej Słupi, u stóp Świętego Krzyża w sąsiedztwie miejsca, gdzie dziś odbywają się dymarki, impreza, która pod względem frekwencji nie ma sobie u nas równych. Tak naprawdę będziemy rozbudowywać, istniejący dziś na terenie Centrum Kulturowo - Archeologicznego w Nowej Słupi, amfiteatr. Całość ma prezentować się imponująco.\nSkąd pochodzić będą pieniądze na ten projekt?\n- Oczywiście duże pole do popisu dają fundusze unijne. Powołana przez ROT i gminę w piątek instytucja kultury złoży wniosek o dofinansowanie inwestycji właśnie z tych źródeł, jak tylko zostanie rozpisany konkurs.\nadas 14.07.2017 19:57:31\nkolejna inwestycja okaze sie niewypalem Łojek znowu bedzie rzerowal na ludzkiej niwnosci robiac wszystkich do okola w niezlego balona . zacierajac rece ze kaska leci ale naszczescie znowu cbs wkroczy do akcji i tym razem napewno akcja okarze sie wielkim powodzeniem\nMarko 17.05.2017 03:13:03\nBełkot. Ktoś, kto pisze lub mówi takie rzeczy nie zdaje sobie sprawy ile kosztują takie technologie w zakupie i potem w konserwacji oraz utrzymaniu. Nie ma też najmniejszego pojęcia ile kosztuje kontent. Powstanie kolejny bubel, który będziemy musieli utrzymywać z własnych podatków, gdyż to nie ma prawa się zwrócić, a tym bardziej samofinansować. Kino na 100 osób? Rozumiem jakiś obiekt, w którym można zgromadzić i sprzedać bilety dla 1500-2000 osób, ale czy ktoś tam w ROT myśli? Czy umie liczyć i zna się na zarabianiu pieniędzy? Wydawać darowane jest łatwo, ale niech coś sami zarobią. Do muzeów w Polsce masowo się nie chodzi, a bilety też do nich nie mogą być zbyt drogie, gdyż głównym targetem odbiorców są szkoły. Zacytowane technologie nie kosztują setek tysięcy, a raczej dziesiątki milionów złotych. Technologie te po pięciu latach (okres ochronny programów unijnych) nie będą już wiele warte, gdyż bardzo szybko się zestarzeją, a na nowy kontent nie będzie ich stać, gdyż ten biznesowy bubel nie ma prawa na siebie w takiej formie zarobić, a co dopiero odłożyć jakiekolwiek fundusze na swój rozwój. Większa liczba turystów może ewentualnie przyjechać i zostawić pieniądze na jakieś spektakularne wydarzenie kulturalne lub sportowe, ale nie żeby zobaczyć hologram Zbója Madeja i projekcje 3D czarownic.\nguido 15.05.2017 23:58:24\nbah.....niente natura o cultura...solo virtualità , niente che riempia il cuore o la mente !!!


Wiem, że jeszcze chwila czasu ale otwieram dyskusję. Kto się przymierza? Kto ma szanse? Czego nam naobiecują?\nPeter, jeszcze trochę za wcześnie mówić o typach w wyborach parlamentarnych, wiadomo na listach na pewno znajdą się takie osoby jak Okła, Lipiec, czy Jarubas, to pewne jedynki. O innych nominacjach, w tym ważnych dla nas Starachowiczan można będzie mówić dopiero za jakiś czas. Teraz wszyscy żyją prezydenckimi.\n2015-03-17, 21:07:40 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 2015-03-17, 21:08:25 przez ABCDE.)\nDobry temat, ale jest jeszcze czas kiedy to partyjni bossowie po nominacjach i ich najwyżsi przełożeni w Warszawie zdecydują kto będzie nas reprezentował w Sejmie.\nProszę pamiętać - to nie MY decydujemy kto się dostanie do Sejmu. To robią za nas szefowie struktur w regionach i ich przełożeni w Warszawie. My tylko pozwalamy ich wybór sformalizować w sensie prawnym stawiając ''X''.\nTaką mamy ordynację, uważam nie najlepszą z punktu widzenia upartyjnienia polskiego życia publicznego.\nWrzucałem ten obrazek w temacie o wyborach prezydenckich. Jest w nim bardzo dużo prawdy.\nPolskie społeczeństwo jest na prawdę dziwne, mocno angażuje się tylko gdy nadchodzi konflikt z zewnątrz.\nA tak na co dzień różnie z tym bywa. Dlatego politycy skrzętnie to wykorzystują.\nW Polsce do perfekcji opanowano sztukę obiecywania i mówienia Polakom to co chcą słyszeć. A czy ktoś te obietnice i programy realizuje, a to już nie wielką część społeczeństwa interesuje czego przykładem były też rozmowy na tym forum.\nDlaczego duża część społeczeństwa nie powie w końcu SPRAWDZAM ?! Sprawdzam dla rządowej koalicji - rozliczenia ich z programu, z obietnic, z tego co zostało zrealizowane a co nie, takie konkretne podsumowanie.\nDlaczego nie powie sprawdzam propozycjom opozycji z PiS, SLD i innych partii ? Niech pokażą programy, niech pokażą gabinet cieni i niech powiedzą skąd na to wszystko wezmą pieniądze.\nW państwie o wysokiej kulturze politycznej i świadomym społeczeństwie społeczeństwo powinno to wszystko wiedzieć.\nPowinno znać stopień realizacji programów partii rządzących oraz wiedzieć co najmniej na pół roku przed jaki program ma opozycja i kto konkretnie będzie odpowiadał za poszczególne dziedziny przy ewentualnej wygranej.\nA u nas? A u nas rozmawia się w kampanii o SKOK-ach, o in vitro, o Smoleńsku, o konwencji przemocowej etc.\nOk, wszystko jest ważne ale jest chyba jakaś hierarchia. Zajmuje się społeczeństwo tematami mającymi ponownie skłócić nas wobec siebie.\nWidocznie na to zasługujemy i na takich przedstawicieli w tej naszej młodej demokracji...\nNajgorsze jest to, że ciemny lud łyka to co im się naobiecuje.\nAktualny czas: 2020-07-04, 06:21:14 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


Türkiye benim tutkum, czyli...blog o życiu w Turcji. : O muzyce, Atatürku i dziwnych znajomościach.\nO muzyce, Atatürku i dziwnych znajomościach.\nMimo, że nie przepadam za tłumaczeniem się, to po tak długiej nieobecności wypadałoby się jednak wytłumaczyć. To nie tak, że z moją ostatnią notką moje życie nagle stanęło w miejscu i okazało się, że nie ma o czym pisać. Wprost przeciwnie - moje życie nabrało takiego tempa, że od czasu napisania ostatniej notki, jakieś tysiąc razy przeżyłam sytuacje, o których myślałam: "koniecznie muszę to opisać na blogu!". Niestety ilość wolnego czasu, w którym mogłabym naprawdę odpocząć, z każdym dniem i z moim narastającym zaangażowaniem w muzykę, życie towarzyskie, a teraz i pracę, malała niepostrzeżenie w zastraszającym tempie.\nW ciągu ostatnich kilku miesięcy nauczyłam się ok. 200 piosenek (to mój życiowy rekord!) - około 100 utworów klasycznych (Turk Sanat Muzik) i około 100 utworów ludowych (Turk Halk Muzik). Poczyniłam również postępy w grze na baglamie. Nie aspiruję do bycia wirtuozem, ale fakt, że potrafię parę rzeczy zagrać cieszy mnie bardzo. Tańce folklorystyczne są na tej całej mojej drodze muzycznego rozwoju na ostatnim miejscu - tzn. przyznam, że traktuję je nieco pobłażliwie, trochę jak odpoczynek po prawdziwym wysiłku umysłowym i fizycznym, jakim jest dla mnie nauka śpiewania utworów tureckich. Przez cały ten czas nauki, pokonałam również (i wciąż pokonuję) swoje słabości, walczę z tremą i po prostu staram się skupić na muzyce. W każdym chórze dostałam solo, dostaję też zewsząd bardzo pozytywne informacje zwrotne i staram się w związku z tym robić co do mnie należy - czyli śpiewać najlepiej jak tylko w danym momencie potrafię i korzystać z okazji, że mogę się nauczyć czegoś, czego nigdy wcześniej się nie uczyłam - czyli np. różnic między zachodnim a tureckim systemie muzycznym. Najbliższe koncerty będą jednak dla mnie wyjątkowe, ponieważ na każdym z nich będę miała swoje solo, więc oczywiście jest i ekscytacja i lekki stresik, na razie taki tyci tyci :) Poza tym będą to koncerty w różnych warunkach - plenerowy i w sali koncertowej, więc to dla mnie kolejne doświadczenia w różnych warunkach technicznych. Na jednym z nich będziemy śpiewać z gwiazdą tureckiej muzyki klasycznej, której imienia jeszcze nie mogę zdradzić :)\nPiękne koncerty za nami. Pełne wzruszeń, fajnej publiczności i wszystkiego, co od dziecka kojarzy mi się ze sceną i co kocham - próby, podekscytowanie przed koncertem, zapach sceny, radość na scenie, poczucie spełnienia i bycia we właściwym czasie i miejscu. Mieliśmy koncert walentynkowy, koncert z okazji rocznicy przyjazdu Ataturka do Marmaris i koncert z turecką muzyką filmową. Koncerty tematyczne mają to do siebie, że przygotowując się do nich uczymy się przy okazji dużo więcej, niż jedynie utwory, które mamy zaśpiewać. Taka fajna wartość dodana. Tak miałam w szkole wokalnej w Polsce i tak mam tutaj. Kiedy w szkole wokalnej przygotowywaliśmy np. koncert poświęcony twórczości Marka Grechuty, każdy z nas w poszukiwaniu piosenki dla siebie, tygodniami słuchał Grechuty, czytał o Grechucie i generalnie przenosił się w czasie i przestrzeni. Tak też miałam z Ataturkiem. Na koncert z okazji rocznicy jego przyjazdu do Marmaris przygotowywaliśmy jego ulubione piosenki. Przygotowując się, ucząc się wyznaczonych utworów, czytałam równolegle o Ataturku, próbowałam zrozumieć czego dokonał w Turcji, wyobrażałam sobie jego, eleganckiego dżentelmena, składającego wizytę w mieście, siedzącego wieczorem w najpiękniejszej restauracji i słuchającego swoich ulubionych piosenek, które wykonywali dla niego zapewne najlepsi artyści w okolicy.\nMustafa Kemal Atatürk, źródło: Wikipedia\nSwoją drogą muzycznie z Ataturkiem całkiem mi po drodze muszę przyznać. Z "Ataturkowego" repertuaru jego najukochańsza piosenka mnie również najbardziej przypadła do gustu:\nJednocześnie byłam w tym samym czasie na wystawie fotografii Ataturka, dyskutowałam o jego reformach z moimi znajomymi, którzy czynnie działają w młodzieżówce CHP (lewicowej partii tureckiej) w Marmaris - generalnie wszystko pięknie się zazębiało i w mojej głowie puzzle powoli zdobywanej wiedzy zaczęły tworzyć pełen obraz. Jednocześnie spędziłam też 2 tygodnie z S. - dziewczyną H. (już kiedyś o niej pisałam), która z kolei jak już Wam kiedyś wspomniałam nosi chustę i popiera przeciwną opcję polityczną - konserwatywną partię AKP, co w mojej układance stworzyło dość duży kontrast z nowoczesnymi jak na jego czasy i otaczającą go rzeczywistość poglądami Ataturka. Na koniec wszystkich politycznych przemyśleń doszłam do wniosku, że jednak nie jestem w stanie jeszcze pojąć tureckiej polityki, co mój nauczyciel skomentował: "nie martw się, my żyjemy tu całe życie i nadal jej nie pojmujemy" :)\nA teraz przejdźmy do spraw bardziej przyziemnych. Od 4 dni pracuję. Znowu w tym samym hotelu, w którym pracowałam w ubiegłym roku, jednak tym razem już nie jako info-girl, ale tzw. marketci :) Czyli siedzę sobie w sklepiku hotelowym, sprzedaję i rozmawiam sobie z turystami :) I na pełen etat. A właściwie to prawie na dwa etaty! Pracuję u naszego dobrego znajomego E. I pracuję w standardzie dość tutaj typowym - czyli codziennie od 8.45 do 22.00, bez dni wolnych do końca października (!), czyli tak, jak większość tutaj (ta większość, to jedyne, co mnie pociesza w tej sytuacji plus fakt, że zarabiam). Żeby nie było - próbowałam znaleźć pracę jako pilot-rezydent (po to głównie rok temu zrobiłam licencję), ale warunki na których biura podróży chciały mnie zatrudnić są niestety nie do przyjęcia - ani finansowo, ani prawnie. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że w przyszłym roku może się uda. A. nadal pracuje w Pamukkale - raz ma dzień lepszy, raz gorszy i wtedy zarzeka się, że następnego dnia rzuci pracę. On też pracuje codziennie, ale przynajmniej mają system zmianowy, co oznacza, że czasem wraca do domu np. o 15.30. Generalnie w tym roku doszłam do wniosku, że nadejście lata, a szczególnie jego początek zawsze tutaj kojarzy mi się ze stresem. Nie jesteśmy wtedy pewni, gdzie będziemy pracować, potem z kolei stres związany z przepracowaniem (to głównie w przypadku A.), a potem gdzieś w końcówce lata jest cała akcja z przedłużaniem mojego ikametu i cała szopka z tym związana. Ja akurat do wszystkiego przygotowywałam się stopniowo, czyli np. w tamtym roku pracowałam kilka godzin dziennie, czasem w ogóle nie przychodziłam, zimą miałam czasem zlecenia na pisanie lub tłumaczenie tekstów. Nie mogę sobie natomiast wyobrazić co czują np. te z Was, które przyjeżdżają tu z wizją odpoczywania sobie w ciepłym kraju, leżenia na plaży itd. Co prawda ja się w swoim czasie naodpoczywałam i należałam na plaży, ale brutalna prawda jest taka, że jeśli pracujecie, to po prostu nie ma na to czasu. Moi tureccy znajomi, którzy w lato pracują w turystyce, zazwyczaj wchodzą do morza maksymalnie 5 razy podczas całego lata i są najbardziej bladzi ze wszystkich Turków jakich znam. Cóż, pewnie w tym roku i ja dołączę do tego grona, bo póki co moją 2 godzinną przerwę na lunch wykorzystuję na kursy i próby, które mam 5 razy w tygodniu. Ale mam też ambitny plan na pływanie rano - nad morze mam 2 minuty, więc byłby to naprawdę skandal, gdybym tego nie wykorzystywała!\nJak widzicie i czujecie pewnie czytając ten tekst, do wielu rzeczy tutaj przywykłam. To prawda, co nie oznacza, że już nic mnie nie dziwi. Dziwi mnie i to prawie codziennie. Wczoraj na przykład uświadomiłam sobie, że przebywam w dość nietypowej w porównaniu do mojej polskiej rzeczywistości. Szłam sobie z pracy na próbę naszego zespołu tańca folklorystycznego. Po drodze minęłam pensjonat, przed którym stała Maria i jej koleżanka - dwie sympatyczne panie Gruzinki, lat 35 i 40, które przychodzą do naszego salonu fryzjerskiego codziennie zrobić sobie fryzurę, paznokcie, piją z nami kawkę, palą papieroska, a potem idą do pensjonatu, gdzie.....trudnią się najstarszym zawodem świata! (!!!!). Na początku trudno mi było w to uwierzyć, kiedy je poznałam. Właściwie myślałam, że to żart. Do dziś nie mogę ogarnąć swoim umysłem, że te dwie sympatyczne, serdeczne kobiety naprawdę robią to, co robią. Choć kiedy opowiedziały mi o realiach pracy w Gruzji, gdzie stawka DZIENNA to 14 zł (!!!), to trochę tłumaczy ich desperację....trochę...Choć ja tego nie pojmuję....Mijając pensjonat doszłam do cmentarza - tyle razy go widziałam, a właściwie nigdy mu się tak naprawdę nie przyjrzałam. I ten cmentarz zasługuje co najmniej na oddzielną galerię zdjęć. Może któregoś dnia wymknę się trochę wcześniej i pokażę Wam na zdjęciach niezwykły i tajemniczy nastrój tego miejsca. Zaraz potem przechodzę obok ogromnego meczetu, żeby w końcu dojść na próbę do...amfiteatru :) O amfiteatrze chyba kiedyś wspomniałam. Zbudowano go w Marmaris ok.15 lat temu na wzniesieniu, na wzór greckich teatrów. Genialne miejsce na koncerty! Ogromne, otoczone zielenią, z fajną akustyką, mieszczące chyba pół Marmaris miejsce - amfiteatr. Chwała za to temu, który wpadł na pomysł zbudowania tego cuda, bo moim zdaniem pomysł był świetny. W każdym razie potem tańczyłam ze wszystkimi to, co mamy wkrótce zaprezentować na koniec kursu i kiedy turyści z okolicznych hoteli zaczęli przychodzić i robić nam zdjęcia, uznając całą sytuację za dość osobliwą, miałam przez chwilę myśl - o rany, co ja tu robię? :) Jeszcze całkiem niedawno to ja byłam turystą robiącym tu zdjęcia...\nPoza tym, że czasem zdarza mi się spojrzeć na siebie z dystansu, z perspektywy widza oglądającego "Przygody Tutku w Turcji", to tak, do wielu rzeczy przywykłam. Dlatego fajnie czasem wejść w pozycję widza i zobaczyć film z sobą samym w roli głównej. Grunt, żeby w tej roli nie pozostać :)\nAutor: Tutku o 17:05\nIngalill 5 maja 2013 19:10\nWoow Tutku! nie wiedziałam , ze Ty grasz i śpiewasz?!!! Brawo! Ciesze się, ze Ci się układa, że masz normalna prace i na pełen etat. Ja też nie pracuję w swoim zawodzie na Cyprze heh (to tak odnośnie pracy Twej jako przewodnika/pilota).\nFajnie, że w końcu wpasowałaś się w Turcję, ze się samorealizujesz, i masz swoje pasje :) Pozdrawiam!\nTutku 7 maja 2013 10:48\nIngalill, dzieki :) O pracy w swoim zawodzie to na razıe moge sobie pomarzyc. Mam tych zawodow w sumie kilka, a w zadnym nıe moge pokı co tu pracowac. 27 krajow UE czeka na mnıe z otwartymı rekoma, a ja akurat wybralam do zycıa takı kraj, w ktorym moje szanse zawodowe pokı co sa blıskıe zeru...Chocıaz nıe powıem, zeby szanse moıch znajomych w Polsce byly duzo wıeksze...Wıekszosc ludzı z mojego pokolenıa pracuje gdzıe sıe da, juz nıe zwazajac na ambıcje nıestety.\nA ja myslalam, ze wrocılas do Polskı? Juz nıe wıem gdzıe, ale gdzıes o tym przeczytalam. Jestes znowu na Cyprze? Co porabıasz? :) Pozdr. Tutku\nIngalill 14 maja 2013 21:05\nWrocilam na dluzsza chwile do PL, myslalam ze znajde tu prace dla siebie i meza, ale kiepsko, wrocilam...i dostalam pracę. Poza tym wszystko w porzadku :)\nPlacki Ziemniaczane 23 maja 2013 10:48\nCześć, jestem koleżanką Eweliny B. ( dawniej K. :) )\nCzytam Twojego bloga zawsze z wielką ciekawością :) Powiedz proszę kiedy koncertujesz i gdzie dokładnie? Moi znajomi są teraz na urlopie w Marmaris i chętnie by się wybrali :)\np.s fajnie by było jakbyś wstawiała jakieś zdjęcia z życia w Marmaris czy urywek filmów ze swoich koncertów.\nPanie i Panowie - oddaję w Wasze ręce...Tutku :)\nMarmaris never sleeps...


Nawozy do COCO - Ostateczne starcie\nWątek: Nawozy do COCO - Ostateczne starcie\n28-10-2018, 23:44 #1\nWitam jak zwykle cieple i po joincie dla każdego .\nPlanuję swój przyszły grow zrobić w kokosie, ale wymaga to wykorzystania odżywek. Poszperałem na haszyszopedii i na forum w tej zakładce i nie znalazłem żadnej ostatecznej albo chociaż przeważającej liczbą poparcia odpowiedzi na to jakich nawozów użyć. Dodatkowo ostatnie posty w tematach z nawozami mają ponad 2 lata a od tego czasu pewnie się trochę pozmieniało patrząc na to że kokos jest relatywnie nowym medium.\nOsobiście najbardziej przekonują mnie Canna A+B wersja Veg. i Flo. w połączeniu z cal-magiem (no i oczywiście coś na ph-/+). Chciałbym jednak wypracować wspólne zdanie doświadczonych kokosowiczów który zestaw jest najlepszy pod względem ceny i tego co za nią dostajemy (plony i skład).\nDodatkowo chciałbym dowiedzieć się co z mitem że w kokosie można hodować zarówno pod odżywkami do gleb jak i do hydro, ktoś już go obalił?\n29-10-2018, 10:15 #2\nDostał 4,048 buchów\nTu masz temat BOOM'a, leci na nawozach z bioponu/agrecolu i plus jakieś boosty całkiem nieźle mu idzie.\nW zasadzie wszystko to jeden uj, płacisz za ładne opakowanie, reklamę i morskie opowieści. Ważne jest N-P-K.\nOdpowiem Ci jeszcze na pytanie z poprzedniego grow - pHmetry/ECmetry - te za 200 pln też dają radę, ważne, że będziesz o nie odpowiednio dbał i co jakiś czas kalibrował, aby śmigały dosyć dokładnie.\n29-10-2018, 17:43 #3\nPierwszy link miałem okazję obczaić, robią wrażenie proporcje doniczki do zbiorów. Drugi link mi nie działa, ale to jest to samo co w pierwszym tylko innymi słowami to nie ma co naprawiać.\nSkoro uważasz, że wszystko to to samo tylko pod inną etykietą to zaufam bardziej doświadczonemu i wezmę coś z kwiaciarni plus cal-mag.\nA co do pH metrów to znalazłem taki (LINKI TYLKO DO SKLEPÓW OBECNYCH NA FORUM - MOD) (sory za link do sklepu, ale na TORze nie wchodzą mi zdjęcia do galerii a nie chce ryzykować zwykłą przeglądarką + z tego co kojarzę growtent ma reklamę na forum ). Widziałem już kiedyś podobny na zagranicznym forum i wydaje się spoko, co sądzisz?\nOstatnio edytowane przez delavega ; 29-10-2018 o 19:59\n03-11-2018, 16:59 #4\nZ osobistych doświadczeń w kokosie...\nUżywam 20l a'la airpot'ów nazywają się "Hercules Mega Roots" i są dość dobrze przewiewne (a kosztują chyba 1/4 tego co airpoty).\nBardzo ważną kwestią jest woda - u mnie miałem dużo szczęścia jest wyjątkowo miękka w okolicach EC 0,2-0,3 więc używam od początku kranówki.\nWarto sobie też od razu na początku odpowiedzieć na pytanie jak często będę chciał podlewać kwiaty w kokosie - panuje powszechna opinia, że 75% i 25% perlitu działa najlepiej i to kwestia moim zdaniem gustu, ale wiem, że następnym razem zamiast wymienionego wcześniej stosunku zapodam 60% kokosu i 40% perlitu lub nawet 50% kokosu i 50% perlitu.\nNa chwilę obecną przy stosunku 75% kokosu i 25% perlitu podlewam (w zależności od wilgotności otoczenia) średnio co 2-4 dni (czekam aż donica zrobi się lżejsza lub zobaczę, że na powierzchni donicy przysycha kokos).\nPrzy stosunku 60% koko i 40% perlit można podnieść intensywność podlewania do cyklu co jeden lub dwa dni.\nTutaj musisz sobie odpowiedzieć co wolisz i na co będziesz miał czas?\nZ osobistych doświadczeń wolę częściej podlewać dzięki czemu rzadziej muszę flushować, a także mam większą kontrolę nad PH i EC.\nWracając do pożywek:\nTrzymam w tej fazie nawet 4-5 tygodni, aby móc się cieszyć pełnym potencjałem genetyki\nPo poprzedniej zabawie bubblerem zostały mi nawozy:\n* Canna Aqua A+B\n* Dutch Pro Take root (robi to samo co canna rhizotonic, a jest lepszy cenowo - przynajmniej duża butelka)\nPrócz tego zaopatrzyłem się również w:\n* Ata CalMag (ponownie nie kupuje przereklamowanych drogich CalMag'ów bo po co? 250ml buteleczka kosztuje ~10zł)\n* Mikroryza Plant Success Great White (dodaje do podlań przez pierwsze dwa tygodnie wzrostu z niską zawartością pożywki EC ok 0,6-0,8; po dwóch tygodniach jak planty trochę podrosną zostawiam drugą połowę mikroryzy na koniec flo)\n* Ata CalMag - podstawa do każdego podlania (bo moja kranówa jest bardzo uboga :/ )\n* podstawowy nawóz - ADVANCED NUTRIENTS Connoisseur Bloom A + B\n* booster PK - B'cuzz Blossom Builder Liquid (tani, bardzo wydajny)\n* krzem - Growth Technology Liquid SILICON (ponownie tani, ale wydajny krzemian potasu)\n* enzymy - Cannazym (wg testów i opinii jeden z najlepszych produktów enzymowych, a to bardzo ważne w takim medium jak coco)\n* ADVANCED NUTRIENTS Bud Factor X (przez 4-6 pierwszych tygodni FLO)\n* Bio Bizz Alg-a-mic\n* Bio Bizz Acti-vera\n* melasa trzcinowa\nW trakcie flo startuje od EC ok. 1,4 i stopniowo podbijam do 2,0 i staram się raczej tej granicy nie przekraczać, aczkolwiek niektóre indikowe odmiany lubią być w najintensywniejszej fazie flo na pożywce z EC 2,3-2,4.\nPodczas ostatnich 2-3 tygodni (gdy topy są już dobrze napuchniętę i widać, że wchodzą w ostatnią fazę flo) robie flusha coco tak aby do podstawki zlatywało z doniczek coś koło PH 6,0-6,3 i EC 0,8-1,0. Po czym przełączam się na nawozy organiczne i tak zapodaje im w mixie: mikroryzę (pozostałą cześć po vegu), Bio Bizz Alg-a-mic, Bio Bizz Acti-vera, melase trzcinową.\nChciałbym jednak wypracować wspólne zdanie doświadczonych kokosowiczów który zestaw jest najlepszy pod względem ceny i tego co za nią dostajemy (plony i skład).\nCena za ten zestaw nie jest mała, ale może lepiej powiem o warunkach i plonach.\nPosiadam namiot 1m x 1m x 2m. HPS 400 GiB Pure Bloom Spectrum (ta żarówka ma nieco inną barwę niż standardowe i mam subiektywne odczucie, że na niej produkuje się w ostatnim okresie lepiej żywicę). Posiadam elektroniczny zasilacz z opcją "podkręcenia" żarówki do 430W co też robię. Choduje na tym setupie 6 x Barney's Farm Pineapple Chunk. Jako, że jest to sativa niektóre z nich przetrzymałem nawet do 11-12 tygodni flo. Suchego wychodzi ~350-370g... Piękne oszronione i zbite topy z małą ilością liści (odpada dużo jebania się z trymowaniem) o kształcie i konstrukcji skunka, oraz kolorze typowym dla genów sativy - jasno zielonym, w zapachu czysty ananas, w smaku typowy serek\nO haju nie wspominam, ale spokojnie może bić się o prym z najlepszymi i najmocniejszymi odmianami.\nFotki będę mógł wstawić dopiero za dwa tygodnie jak wróce do domu.\nSporządzam dokładne opisy tego co i kiedy leje i robię regularnie zdjęcia, ale z braku czasu niestety nie udało mi się tego jeszcze zebrać w całość i wystawić na jako growlog na forum - może w końcu w grudniu znajdę moment