Zabawna, pięknie zilustrowana!\nOpowieść o tym, jak dobro zwycięża nad złem. Trzej zbójcy sieją postrach - napadają na powozy, okradają pasażerów. Pewnej nocy w jednym z powozów zamiast skarbów znajdują sierotkę. Dziewczynka wcale się ich jednak nie boi. Książka z kanonu światowej klasyki literatury dziecięcej, bestseller - ponad 3 miliony sprzedanych egzemplarzy, w 27 językach.\n'Każda strona tej książki jest przejmująca, a zarazem zaskakująca. Przy Trzech Zbójcach bledną wszystkie inne, napisane kiedykolwiek, książki dla dzieci.' ('Le Monde', Paris)\n'Oryginalne, frapujące, zabawne, piękne, wielkie, niesamowite. ' ('The Horn Book', New York)\nDoskonała książka dla najmłodszych, którzy już zaczęli interesować się literkami. Proste wyrazy na każdą literę alfabetu, którym towarzyszą kolorowe obrazki, wykonane oczywiście przez Janoscha. Dziecko poznaje świat wokół siebie i równocześnie może nauczyć się czytać.\nKlara i jej brat kochają zwierzęta. Ich ulubieńcy: papuga Pippo, kot Kazimierz i jamnik Wąchacz wiedzą o tym doskonale. Dzieciaki dbają o swych podopiecznych najlepiej, jak potrafią - karmią, kąpią, czeszą, strzygą, mierzą temperaturę, wyprowadzają na spacery, uczą języków obcych i kindersztuby. Rodzeństwo jest gotowe również wysiedzieć papuzie jajo, o ile tylko papuga Pippo je zniesie. Tylko nie wiadomo, czy Pippo to dziewczyna?\n11:56, be.el , Wydawnictwa\nPewnych rzeczy nie wypada nie wiedzieć, a pisząc – „pewne rzeczy” – mam na myśli znajomość mitologii greckiej, która, czy tego chcemy, czy nie – wtargnęła do naszego życia i już chyba z niego nie wyjdzie. Tomek słucha sobie od czasu do czasu Najpiękniejszych mitów greckich D. Inkiowa, ja chciałabym dziś zwrócić uwagę na wersję dla starszych dzieci. A sięgnęłam z ciekawości, ponieważ autorem mitów jest Robert Graves – ekspert od starożytnej Grecji i Rzymu, dla mnie przede wszystkim autor dwóch znakomitych powieści – Ja, Klaudiusz i Klaudiusz i Messalina. Już to jest zapowiedzią wysokiego poziomu opowieści sprzed wieków, kiedy to Dzeus mieszkał sobie na Olimpie i ciskał z niego piorunami i błyskawicami na wszystkie strony. A trzeba wiedzieć, że nie tylko szare szaraczki – czyli ziemianie – wywoływali jego GNIEW. Oj, bogowie też mieli swoje na sumieniu, a broili czasem tak, że aż iskry leciały.\nNie muszę chyba przekonywać do tego, że warto dzieci zachęcać do czytania mitów, by bez przeszkód rozumiały i używały takich choćby najprostszych wyrażeń jak: pięta Achillesa, syzyfowa praca, argusowe oko, syreni śpiew czy praca Penelopy. Dlaczego ich używamy, jakie historie są z nimi związane – odpowiedź oczywiście w mitach. Z ciekawością porównuję Mity Gravesa, z wersją dla dzieci do słuchania i Mitologią Parandowskiego. Są czasem niewielkie różnice, jest inna forma przekazu – Graves na pewno nie stroni od humoru i prostego języka. Potrafi krótko opowiedzieć swoją historię, by nie znużyć młodego czytelnika, przekazując mu jednocześnie odpowiednią porcję wiedzy o bogach, herosach, boginkach i dziwnych stworach.\nMoje dziecko już wie, co znaczą słowa mamy, która wchodząc do pokoju chłopców u progu woła, że to istna stajnia Augiasza i że sprzątanie w naszym domu to (niestety) syzyfowa praca.\nLimitowane wydanie Księgi Dżungli\nOd kilku dni cieszymy oko Księgą dżungli Kiplinga. Oglądamy, kartkujemy – i naszym działaniom nie ma końca. Zachwycamy się niesamowitymi ilustracjami Józefa Wilkonia. Ale jeszcze nie czas, by o Księdze pisać. Dziś natrafiłam na informację, że istnieje limitowane wydanie z inną okładką. Tych książek jest tylko 500. Dla mnie oba wydania są i tak przepiękne.\nNasza książka (zwykła- ale i tak niezwykła) ma taką okładkę:\nOto wydanie limitowane:\nA co najważniejsze - cena ta sama:) Przynajmniej w pewnej księgarni internetowej.\nA swoją drogą zżera mnie ciekawość, czym kierowało się wydawnictwo w doborze okładki dla poszczególnych wydań. I dlaczego właśnie tę ilustrację wybrano na wydanie limitowane?\n14:35, be.el , Wydawnictwa\nJak Nieumiałek jechał samochodem o napędzie sodowym - Mikołaj Nosow/ Borys Kałuszyn\nO Nieumiałku przypomniał nam blog Zaczytani. Wiedziałam, że gdzieś rzucił mi się w oczy. Odnalazłam na półce Brata:) - książeczkę zaczytaną, popisaną i bez okładki, w sam raz dla moich chłopaków. Siedzieli zasłuchani i wpatrzeni:) jak zaczarowani. Co to był za widok. Nikt się nie kręcił, nie wtrącał, nie kopał i nie rozpychał w łóżku. Cisza doskonała.\nWarsztat, śrubki, kabelki, piłowanie, heblowanie, nitowanie, piły, młotki, samochody, wypadki, zamieszanie. Oooo, to naprawdę męski świat. Hi, hi, hi :) tak naprawdę świat ludków wzrostem nie przekraczających ogórka średniej wielkości. Nosow opowiada dziecięcym językiem - nie dziecinnym, w dodatku z jego tekstu można dowiedzieć się zawsze czegoś ciekawego ze świata nauki i techniki. Błędy i psoty Nieumiałka są dla nas punktem wyjścia do wieczornej rozmowy o stosownym zachowaniu:), bo autor unika konsekwentnie moralizowania, choć Nieumialkowi przydałby się nie raz porządny prztyczek w nos. Zabawne ilustracje Borysa Kałuszyna potrafią maluchy rozbawić, a analizy części samochodowych i narzędzi trwają w nieskończoność. Aż nam się przykro zrobiło, że mieliśmy tylko jeden odcinek, ale w bibliotece znaleźliśmy Przygody Nieumiałka i jego przyjaciół - zbiór trzydziestu opowiadań. Czytamy i wkrótce napiszemy o naszych wrażeniach.\nTagi: literatura rosyjska półeczka starszaków z lamusa\n09:48, be.el , Mali odkrywcy\nOpowieść wigilijna - Charles Dickens/ il. Aleksandra Kucharska-Cybuch\nPamiętam moje pierwsze spotkanie z Opowieścią wigilijną Dickensa. Wiele lat temu, na początku nauki w liceum. Zaczęło się od filmu, któremu długie lata konsekwentnie się opierałam w okolicach Bożego Narodzenia. W końcu, pewnej zimy, uległam i obejrzałam z całą rodziną. Rzadko się zdarza, by to film zachęcił mnie do sięgnięcia po pierwowzór. Bo przecież tyle zostało już powiedziane, zdradzone, pozbawione klimatu odkrywania i smakowania. Tymczasem książka objawiła mi się wtedy jako niezwykłe bogactwo nowych obrazów, uczuć, myśli, których żaden film nie jest w stanie oddać do końca. Od tamtej pory książka Dickensa towarzyszy mi prawie co roku w okresie Adwentu. I smakuje, ciągle smakuje – tak samo? Obawiam się, że Dickens dla mnie jest, przepraszam za to stwierdzenie, jak wino - im starszy tym lepszy. Może wiąże się to z tym, że z wiekiem inaczej przeżywamy święta, z wiekiem, zwracamy uwagę na zupełnie inny aspekt świąt – już nie na tę stronę powierzchowną związaną z prezentami, wystrojem domu. Bardziej skupiamy się na przeżyciach wewnętrznych, stać nas na dojrzałą refleksję, bardziej zależy nam na radości innych aniżeli naszej. Dickens może nas wiele nauczyć i daje nadzieję, właśnie teraz, kilka dni przed zakończeniem kolejnego roku w naszym życiu, że nigdy nie jest za późno na pewne postanowienia, że ciągle możemy coś w nas samych zmienić. A jeśli odniesiemy sukces w tej dziedzinie, kolejne spotkanie ze skąpym Scroogem inspiruje nas do kolejnych wyzwań i planów. I nie chodzi tu o taką diametralną zmianę, jak to miało miejsce w przypadku głównego bohatera. Chociaż…..\nJeśli ktoś nie zna tematu, niech nie łudzi się jednak, że Opowieść wigilijna ogrzeje go w chłodne grudniowe dni. Nie, nic z tych rzeczy. To opowieść niekiedy mroczna, mrożąca krew w żyłach, o londyńskim bogaczu bez serca, Ebenezerze Scrooge’u, który nie ma radości życia, przyjaciół, nikogo nie kocha. Liczą się dla niego tylko pieniądze. Na słowa Wesołych Świąt nagle sztywnieje i paraliżuje wszystkich i wszystko swoją kwaśną miną. Bo przecież nie ma czegoś takiego, jak radosne i szczęśliwe święta Bożego Narodzenia. Właśnie mija siódma rocznica śmierci jego wspólnika Marleya, człowieka podobnego charakteru. Duch Marleya nieoczekiwanie nawiedza Ebenezera i przy dźwięku łoskotu łańcucha z metalowych kasetek na pieniądze, kluczy i kłódek, ksiąg rachunkowych, aktów własności, zapowiada mu odwiedziny trzech kolejnych duchów – przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Każdy z nich zabiera starca w długą podróż, podczas której odkrywa na nowo szczegóły ze swojego życia, widzi osoby kiedyś mu bliskie, teraz takie dalekie. Smutne dzieciństwo, oddanie swego serca i duszy pieniądzom, rezygnacja ze szczęścia przy boku ukochanej osoby, szczęśliwa, ale jakże biedna rodzina kancelisty, jego niepełnosprawne dziecko, wreszcie siostrzeniec, o zaraźliwym śmiechu, niepoprawny optymista z pustymi kieszeniami. Podróż z duchami to podróż życia, która zmienia wszystko. Odzwierciedlają to świetne ilustracje Aleksandry Kucharskiej – Cybuch. Scrooge, z początku ponurak, skwaśniały, nieprzyjemny staruch, w ostatnim rozdziale uśmiechnięty i szczęśliwy życzący wszystkim dookoła Wesołych Świąt.\nKsiążka- lektura z pewnością do łatwych dla dzieci nie należy. Siostra czytała swoim córkom na głos i odniosła duży sukces. To, co z początku przerażało, było za trudne, przy pomocy mamy, jej wyjaśnień, okazało się wręcz fascynujące. Nowe tłumaczenie Andrzeja Polkowskiego znacznie ułatwia zrozumienie tekstu, nadaje mu świeżości, jednak nie rozwiązuje wszystkich problemów i często dziecko przy lekturze tej książki potrzebuje pomocy osoby starszej i bardziej doświadczonej. Ale w końcu po to jesteśmy, prawda? Zachęcam do odkrywania tej książki z naszymi dziećmi. I mimo, że w przeważającej części jesteśmy chłodnymi realistami, to może…kiedyś… któż to wie….?\nW tym roku po raz pierwszy cieszyło się podczas lektury nie tylko moje serce ale i oko, bo to wydanie, którego okładka widnieje u góry, to prawdziwe cacko. Ilustracje nadają tekstowi lekkości, której czasem brak w tekście Zwiewna koszula nocna Ebenezera furkocze na zimowym wietrze, ilustracje, pełne światła, rozjaśniają mroczny świat, do którego co rusz zabierany jest skąpiec. Bardzo podoba mi się zima w rozdziale Wizyta pierwszego ducha. Przypominają mi się zaraz zimowe pejzaże Breughla. Prace Aleksandry Kucharskiej – Cybuch nie ogrzeją nas w grudniową noc wigilijną, ale współtworzą klimat opowieści, tak że można wręcz poczuć chłód na londyńskich uliczkach i ten bijący od Scrooge’a również.\nNa rynku dostępny jest również audiobook – Opowieść wigilijna w brawurowej interpretacji nieżyjącego już Zbigniewa Zapasiewicza. Miałam okazję posłuchać fragmentów w ciągu ostatnich kilku dni w poznańskim Radiu Merkury i gorąco polecam.\nTagi: Aleksandra Kucharska - Cybuch Astrid Lindgren klasyka literatura angielska półeczka 6-10\n09:07, be.el , Świątecznie\nZa dwa lata będziemy obchodzić 200-setną rocznicę pierwszego wydania Baśni braci Grimm i bardzo się cieszę, że w końcu ukazały się u nas – na nowo przetłumaczone przez Elizę Pieciul-Karmińską. Grubaśne tomisko, wagi słusznej, liczące sobie 550 stron i zawierające aż 50 baśni.\nBracia Grimm to najsłynniejszy i … chyba najbardziej kontrowersyjny literacki duet świata. Ale o tym za chwilę. Na samym początku bardzo ciekawa Przedmowa samych autorów, w której piszą o tym, jak zbierali materiał do książki. Możemy sobie jedynie wyobrazić, jak na początku XIX wieku dwaj szacowni językoznawcy, profesorowie uniwersytetu zdzierają sobie buty, w długich wędrówkach w poszukiwaniu tego, co przetrwało wśród ludu, w tradycji ustnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Potem Słowo od tłumaczki, które jest cennym dopełnieniem wydania. Mowa tu o pracach nad przekładem, porównaniach ze starszymi wersjami. Zwróciła ona uwagę na fakt unikania pedagogizacji, czyli wtórnego przystosowania tekstu do potrzeb odbiorcy dziecięcego, bez zdrobnień powodujących, że teksty te brzmiały infantylnie; o wierności wobec zewnętrznej organizacji tekstu, dzięki czemu mogły zostać zachowane symbolika przedmiotów i postaci. Poprawiono błędy wcześniejszych tłumaczeń, mniejsze i większe, które niekiedy wypaczały wręcz przesłanie tekstu i utrudniały jego zrozumienie i znaczenie. Nowe tłumaczenie ma przekonać czytelników do weryfikacji przekonania powszechnie panującego, że baśnie braci Grimm są krwawe, brutalne i ponure. To w końcu Baśnie, które w 2005 roku zostały wpisane na Światową Listę Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, do rejestru Pamięć Świata.\nJak słusznie zauważają znawcy literatury dziecięcej, coraz częściej pojawia się tendencja retuszowania baśni, upiększania ich, pokrywania mdłą warstwą różowego lukru. Przeglądam naszą półeczkę. Znajduję aż trzy wersje Czerwonego Kapturka. Sama nigdy bym ich nie kupiła. Mówiąc krótko – prezenty (i to kiepskie - choć darowanemu koniowi ponoć się w zęby nie zagląda). No tak, przecież klasyka jest najlepsza i sprawdzona. Czyżby? Pewnie niejednemu rodzicowi się narażę, w swoich poglądach, jednak odnoszę nieodparte wrażenie, że takie baśnie robią więcej szkody niż pożytku. Proszę bardzo: Wersja nr1. Czerwony Kapturek z Babcią uciekają na strych i robią śmieszne miny do rozwścieczonego wilka. Wersja nr 2. Babcia i Czerwony Kapturek siedzą z Wilkiem przy stole i zajadają się specjałami z koszyka mamusi. Wersja nr 3. Babcia, myśliwy i Czerwony Kapturek tańcują w najlepsze z wilkiem dookoła drzewa, a ich twarzyczki zdobią najsłodsze uśmiechy świata. Gdy wejdziemy do księgarni, królują właśnie takie historie. Prawdziwej wersji oszczędza się maluchom – by nie przerazić. Ma być prosto, łatwo i przyjemnie. Tymczasem w naszym języku używane są zwroty i przysłowia – wilk w owczarni, nie wywołuj wilka z lasu, patrzeć na kogoś wilkiem, wilk w owczej skórze. Bajka i baśń, które mają swoje korzenie w tradycji ludowej, miały i mają do wypełnienia ważną misję, a mianowicie - przekazanie pewnej prawdy o świecie, o prawach w nim rządzących. Nasi przodkowie powiedzieliby pewnie o tych licznych, ugrzecznionych wersjach - Bzdura totalna. Wilk, który od zawsze kojarzył się ludowi ze złem, zagrożeniem, nie może tak naprawdę zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Wilk jest z natury zły i za to miała spotkać go zasłużona kara, jak w wersji braci Grimm widać, okrutna. Dziś coraz częściej – ma być lekko, przyjemnie, ot czytanie jako taka niezobowiązująca zabawa.\nGrzegorz Leszczyński, specjalista od literatury dziecięcej, zwraca uwagę na to, że to, co dla nas rodziców, dorosłych, jest dosłowne, dla dzieci ma wymiar symboliczny. Inaczej wygląda to w literaturze, inaczej by wyglądało, gdyby przenieść na ekran. Widzę na przykładzie mojego Tomka, który boi się oglądać niektóre kreskówki. Nie mam tu na myśli jakichś disney’owskich produkcji albo podobnych, które potrafią niekiedy nieźle przerazić, ale takiego … naszego rodzimego, niewinnego kota Filemona. Jeden odcinek z wilkiem jest podczas seansu dvd sukcesywnie opuszczany. Nie i nie. Czasem, gdy zapomnę, Mały wychodzi z pokoju. Czerwonego Kapturka braci Grimm za to słucha i nic. Na wielką wartość Baśni Braci Grimm zwrócił uwagę też Bruno Bettelheim, profesor wychowania, psychologii i psychiatrii, który w książce Cudowne i pożyteczne. O znaczeniach i wartościach baśni, pisał o zbawiennym ich wpływie na rozwój dziecka. Podkreślał przy tym wielką rolę w tym procesie opisywanych tu Baśni Braci Grimm.\nSformułował tezy na temat znaczenia baśni w wychowaniu i rozwoju dziecka\n- podstawą oddziaływania baśni na psychikę dziecka jest proces identyfikacji czytelnika z pozytywnym bohaterem;\n- baśń konfrontuje dziecko z podstawowymi wewnętrznymi problemami życia, pomagają w rozpoznaniu trudności i od razu podają sposoby radzenia sobie z nim;\n- baśnie sprawiają dziecku przyjemność, dostarczają mu objaśnień dotyczących jego psychiki i wspierają rozwój osobowości;\n- pomagają w odkrywaniu jego osobowości i nadawaniu sensu życia;\n- wspierają je w trudnościach związanych z psychologicznymi problemami dorastania i integracji osobowości;\n- baśnie zachęcają do aktywnego pokonywania trudności i nawiązywaniu dobrych stosunków z przyrodą\nBaśń, jak się okazuje, może być niesamowitą podporą dla nas rodziców w trudnym procesie wychowania. I nie łudźmy się – o żadnej drodze na skróty mowy być tu nie może. W Baśniach braci Grimm dobro zwycięża zło, dziecko jednocześnie przyjmuje do wiadomości, że cały świat, ograniczany często przez nas, rodziców - z miłości i ze strachu do rzeczy bezpiecznych, jest tak naprawdę dużo większy i pełen niebezpieczeństw. Świat ludzkiego życia to świat ciągłych zagrożeń, zmagania się z przeciwnościami losu i cierpieniem. Dopiero na świadomości bólu istnienia rodzi się prawdziwy heroizm i takie przesłanie płynie z baśni Grimmów. Warto dzieci od początku uwrażliwiać na prawdziwe zło i prawdziwe dobro, które odnajdziemy właśnie na tych stronach. (Grzegorz Leszczyński)\nO swoich Baśniach bracia Grimm napisali:\n(…) w niniejszym nowym wydaniu troskliwie usunęliśmy każde wyrażenie nieodpowiednie dla wieku dziecięcego. Jeśli jednak nadal można by zarzucić, że to lub owo wprowadza rodziców w zakłopotanie i wydaje im się gorszące, tak że wręcz nie chcą dać dzieciom tej książki do rąk, to w pojedynczych przypadkach troska ta może być uzasadniona i rodzice łatwo mogą dokonać doboru. Jeśli jednak chodzi o całość tekstu, to dla zachowania zdrowego ducha dobór taki z pewnością nie jest konieczny. Nic nie obroni nas lepiej niźli natura, która temu kwieciu i temu listowiu nadała taką właśnie postać i barwę. Jeśli jednak w zależności od czyichś szczególnych wyobrażeń komuś one szkodzą, niech nie żąda, by właśnie z tego powodu były inaczej uformowane czy zabarwione. Innymi słowy: deszcz i rosa jak błogosławieństwo spada na wszystko, co rośnie na ziemi; jeśli ktoś jednak boi się wystawić na ich działanie swe rośliny, gdyż są one nazbyt wrażliwe i mogłyby ponieść szkodę, jeśli woli podlewać je w swej izdebce przestudzoną wodą, ten nie będzie przecież żądał żeby z tego powodu deszcz i rosa przestały się pojawiać. Owocne jest wszystko, co naturalne, i tej zasady winniśmy się trzymać. A poza tym nie znamy ani jednej zdrowej, mocnej i budującej dla ludu księgi, z Biblią na czele, w której takie wątpliwe kwestie nie pojawiałyby się w niepomiernie większym stopniu.\nWśród tych najbardziej znanych baśni o Czerwonym Kapturku, Śpiącej Królewnie, Paluszku i Królewnie Śnieżce znaleźliśmy w tym wydaniu całą masę baśni zupełnie nam nieznanych. Niektóre przypominają mi jak przez mgłę moje dzieciństwo, co świadczy o tym, że musiałam je czytać będąc dzieckiem. Zwracają uwagę niesamowita dbałość graficzna i ilustracje Adolfa Borna, czeskiego malarza i ilustratora (rocznik 1930) Bez nich ta książka byłaby zupełnie inną książką. Często na dwóch stronach, wielkie, jakby troszkę dziecięco naiwne, ale od razu trafiające do czytelnika. Mówią przecież o świecie baśniowym, nierealnym, wymyślonym, stąd ten niepowtarzalny klimat, który na długo pozostaje w pamięci.\nDla rodziców, którzy mimo wszystko się wahają, mam tę oto wiadomość, że wśród Baśni zebranych i spisanych przez braci Grimm, jest wiele bardzo łagodnych opowieści. I mimo powstałych mitów i uprzedzeń polecam, by spróbować, szczególnie te w nowym przekładzie – może okaże się, że nie taki wcale diabeł straszny, jak go malują.\nPolecam, bo nic tak nie ociepli naszych dzieciaków w zimowe dni, jak właśnie baśnie.\n-Baba Jaga musi zostać włożona do pieca\n-Dlaczego warto czytać dzieciom?\nTrzy leśne trolle\nTagi: Adolf Born baśnie bracia Grimm klasyka literatura niemiecka półeczka starszaków\n12:22, be.el , Duży format\nGone. Zniknęli zbiera od kilkunastu tygodni same hurra recenzje. To pozycja dla młodzieży, która ją porwie i nie pozwoli zamknąć książki aż do samego końca. Rzadko sięgam po taką literaturę, ale po TAKICH zachętach blogowych, i to czytelników w różnym wieku, różnej profesji, achach i ochach moich siostrzenic i ja dałam się w końcu namówić. Świat bez dorosłych – nauczycieli, dorosłych, rodzeństwa, stróżów porządku, takich „starych pryków”, którzy są skostniali w sposobie bycia i myślenia. Pewnie niejeden nastolatek pomyślał sobie, może w złości – Co by było, gdyby cię nie było. Świat, o jakim marzą czasem młodzi ludzie, bez reguł, wartości, tradycji, pomostów z przeszłością, wolny, bez krępujących więzów. Mamy taki świat właśnie w tej książce. Wszyscy powyżej 15 roku życia w tajemniczy sposób znikają (moje marzenie sprzed lat – na matematyce – tutaj nagle stało się realne) Miasto Perdido Beach otacza bariera ETAP, a zetknięcie się z nią wywołuje ból. Ci, którzy sami potrzebują jeszcze pomocy ze strony starszych, muszą sami zatroszczyć się o siebie i najbliższych. Niebezpieczeństwo czyha ze wszystkich stron – pojawiają się dziwne zmutowane stwory, a wśród młodziutkich mieszkańców zaczyna się rywalizacja, walka o przeżycie i władzę. Gone to wizja pewnego miejsca – fantastyczna, na szczęście. Jednak włosy jeżą się na głowie, gdy człowiek nagle zdaje sobie sprawę z tego, do czego jest się zdolnym w obliczu zagrożenia i realnego niebezpieczeństwa. Trudne warunki sprawiają, że niekiedy gatunek ludzki zamienia się w bestię. Jednak wśród tak wielkiego zła, pojawiają się jednostki bardzo pozytywne, które pozwalają zachować wiarę w człowieka. Książka w niektórych momentach baaaardzo mocna. I wciąga. Wciąga niemiłosiernie.\nKsiążka GONE Michaela Granta została nominowana przez jury do tytułu „Najlepsza książka na jesienno-zimowe wieczory wortalu Granice.pl”.\nGONE otrzymało również nominację internautów. Można wejść na stronę wortalu i zagłosować!\nMiędzy uczestnikami plebiscytu zostaną rozlosowane atrakcyjne nagrody książkowe!\nZagłosuj na stronie www.ksiazkanawieczor.pl\nW lutym premiera drugiego tomu.\nTagi: półeczka młodzieży\nCwane chłopaki ruszają w pościg - Bowering Sivers\nRodzina autorki ponoć mieszkała w Londynie już za czasów Szekspira, a jej przodkowie przewozili przez Tamizę pasażerów XVI-wiecznymi odpowiednikami dzisiejszych taksówek wodnych. Być może te głębokie londyńskie korzenie sprawiły, że Bowering Sivers umiejscowiła akcję swej zabawnej powieści dla młodszej młodzieży w wiktoriańskim Londynie, mało tego, umiała oddać klimat ówczesnego życia – ze wszystkimi bolączkami dnia codziennego dla biednych jak myszy kościelne mieszkańców stolicy wielkiego mocarstwa, z topografią miasta, slangiem charakterystycznym dla rewirów miasta zamieszkiwanych przez pospólstwo, biedotę, żebraków i złodziejaszków. Oprócz ciekawych przygód trójki braci mamy tu ciekawe tło historyczne wraz z ciekawostkami z dawnych czasów. Klimatem przypomniana troszkę Olivera Twista Dickensa. Bracia o polsko brzmiącym nazwisku Perkinski, do aniołów nie należą. Co to, to nie. Oczy chodzą im dookoła głowy w poszukiwaniu czegoś do zbrojenia, lub kogoś do zaczepki. Raczej nie można dawać ich naszym dzieciakom jako wzór do naśladowania. Jednak jest w nich coś, co od razu każe ich… polubić. W chałupie bieda aż piszczy i matka bez skrupułów wysyła ich na żebry. Drobne oszustwa, kłamstewka, kradzieże to ich chleb powszedni. Robią przekręty „na kalekę”, wymyślają niestworzone historie o swoim rzekomym sieroctwie.\nPo Londynie jeżdżą tymczasem dorożki ciągnięte przez konie, na ulicach rozgrywają się walki bokserskie, a straganiarki sprzedają owoce z wózków zaprzęgniętych w osły, palą się gazowe latarnie, grają katarynki i tańczą niedźwiedzie. I oto pewnego dnia Billy, jeden z braci, zostaje uprowadzony w jednej z najniebezpieczniejszych dzielnic Londynu. Pozostała dwójka, Ned i Jem, nie zamierzają czekać z założonymi rękami. Sprytni, odważni, cwani – tak można o nich powiedzieć, a te cechy w związku zaistniałą sytuacją są na wagę złota. Czy uda im się odnaleźć brata?\nPiszę tutaj o powieści– zabawna, z humorem. Jednocześnie zwracam uwagę na fakt – jak bardzo różni się życie londyńskich obdartusów od tego naszych dzieci- nakarmionych, przytulonych, w ciepłym łóżeczku. Ta historia jest ciekawą lekcją o życiu i położeniu dzieci w innych czasach, kiedy nie było instytucji zajmujących się ochroną praw dziecka, kiedy maluchy musiały ciężko pracować lub kraść, by móc przeżyć kolejny dzień. Ot, taki troszkę śmiech przez łzy.\n21:26, be.el , Z przygodą na ty\nPojazdy od rydwanów do cadillaców - Andrew Nahum\nJak tylko przynieśliśmy z biblioteki, oglądaniu nie ma końca. (i czytaniu też – tylko przed zbliżającymi się świętami…no właśnie) Od pobieżnych wędrówek po książce, po szczegółowe analizowanie obrazków. Przestawiona tu została historia najróżniejszych pojazdów - punktem wyjściowym jest oczywiście świat starożytny ze swoimi asyryjskimi rydwanami do polowań, greckim wozem wiejskim, czy rydwanem bojowym. Wkład różnych ludów w rozwój „motoryzacji”. Indiańskie travois, czyli ślizgająca się konstrukcja do przewożenia ładunków, są tu i psie zaprzęgi, welocypedy, fury, dyliżanse pocztowe, pojazdy parowe, autobusy dowozowe i inne, także cuda czasów współczesnych. Moje chłopaki zakochały się w książce, analizują budowę samochodu i motoru. Mam chociaż chwilę spokoju i mogę przygotowywać nas do świąt!!!\n20:39, be.el , Mali odkrywcy\nDziadek na huśtawce - Renata Piątkowska/ il. Artur Nowicki\nRenata Piątkowska świetnie potrafi uchwycić to, co w małej duszy gra. Dziadek na huśtawce to opowieść o małym Witku, który pragnie mieć dziadka. Phi, też coś, powiedzą ci, którzy dziadka mają na co dzień, a jak Bozia dała, to i nawet dwóch – z mamy i taty strony. Tymczasem Witek znajduje swojego nowego dziadka całkiem blisko, bo przez płot swego przyjaciela Marcina. To miano otrzymuje samotny sąsiad Teofil. Ta - najpierw znajomość, potem przyjaźń, obydwu wychodzi na dobre. Zarówno chłopiec jak i starszy pan zmieniają się pod wpływem nieoczekiwanych prezentów w postaci… siebie. Dziadek okazuje się być wcale nie takim nobliwym starszym panem. Jego osobowość potwierdza tylko znaną regułę, że czasem kostium marszczy się człowiekowi wokół oczu, a duch pozostaje 18 – letni albo i młodszy. Dziadek Teofil zna się na żartach, umie opowiadać ciekawe historie i jest skłonny do robienia rzeczy, które ponoć ludziom w pewnym wieku robić nie wypada. Zresztą popatrzcie na zwariowaną i cudną okładkę książki. W ten sposób zjednuje sobie Witka. Chłopiec zwierza mu się ze swoich problemów w szkole i domu, a starszy pan, znający życie, przekazuje mu swoje doświadczenia, które chłopca wzmacniają i krzepią.\nTo bardzo ciekawa i ważna opowieść, napisana z jajcem. Szczególnie teraz, gdy tak wiele maluchów jest wychowywanych z dala od dziadków. Kiedyś, w domach wielopokoleniowych, dziadek i babcia, ich opowieści, ręka na spacerze, pomoc przy wbijaniu gwoździ na małej deseczce, czy otarcie łez po upadku, były na wyciągnięcie ręki. Wśród swoich znajomych widzę tendencję świadomego oddalania się od dziadków, bo po co, bo psują, bo nudno, bo niedzisiejsi. Jak ważni są dziadkowie, widzę po moich dzieciach. Gdy pojawia się na horyzoncie dziadek Stasiu – ja już nie istnieję. Mikołaj z dziadkiem je śniadanko, obiad; pije herbatkę, kreśli lotka, czyta gazetę, pracuje w ogródku, odwiedza sąsiadów i czuję, że jakbym mu pozwoliła, to i zapaliłby z dziadkiem fajeczkę. Piękna przyjaźń, którą znajdziemy w Dziadku na huśtawce, istnieje w moim domu, i wierzycie mi, czy nie, to najpiękniejsza rzecz, jaka mogła przydarzyć się moim dzieciom.\nTagi: literatura polska półeczka starszaków Renata Piątkowska\n23:10, be.el , Duże małe problemy\nAniołki z ul. Śliwkowej - Ewa Ostrowska\nTytułowa ulica Śliwkowa kryje w sobie wiele tajemnic. Ot, choćby taką, że u nikogo z jej mieszkańców w ogrodzie nie znajdziecie śliwy, nawet zwykłej żółtej jak słońce mirabelki, która potrafi przecież rodzić mnóstwo owoców na zwykłej polnej miedzy. Marchewka, pietruszka, inne drzewa owocowe rosną jak szalone, ale śliwek z własnego zbioru tutaj jak na lekarstwo. Skąd zatem nazwa ulicy? Kolejna sprawa do wyjaśnienia – to dziwni sąsiedzi – państwo Mroczkowie. Chudzi, zawsze w wielkich kapeluszach na głowach, schowani za ogrodzeniem wysokim na cztery metry. Niby nikt ich nie odwiedza, z nikim w okolicy nie utrzymują kontaktów, a dom olbrzymi i codziennie gdzieś znikają na kilka godzin. W każdym razie nie wzbudzają sympatii ogółu.\nAniołki z tej ulicy to Fredzia, Buźka, Banieczka i Pysiolek. Nie wiedzą co to takiego wakacje, takie zwykle nad morzem czy w górach, ba – a co dopiero za granicą, na jakiejś wyspie. Rodzice ledwie wiążą koniec z końcem, mają mnóstwo codziennych problemów do rozwiązania. Kiedy więc szkolna wychowawczyni losuje jedno bezpłatne miejsce na koloniach nad morzem, Fredzia modli się do Anioła Stróża, by to jej nazwisko pojawiło się na ustach pani. Niestety – złota plaża i bursztyny przypadły Buźce. Dziewczynka po kilku dniach wraca zniesmaczona pobytem na koloniach i …zakochana. I to w kim? W niejakim Wiktorze Mroczku. Czy chłopiec ma coś wspólnego z tajemniczymi sąsiadami? Czy uda się aniołkom dostać się za wysoki mur do tajemniczych sąsiadów? Kim jest tajemniczy Wiktor?\nAutorka (rocznik 1938) kojarzy mi się z kilkoma ciekawymi książkami, które przeczytałam wiele lat temu: Przygody króla Gucia i króla Maciusia, Co słychać za tymi drzwiami. Pamiętam, że w bibliotece szkolnej była kolejka po książkę Księżniczka i wszy – czekałam i się w końcu doczekałam. Aniołki są dobrą książką dla młodszej młodzieży. Znajdziecie tu zgrabnie napisane dialogi, tajemnice do wyjaśnienia i ważne sprawy dla chłopców i dziewcząt wchodzących w wiek dojrzewania. I choć niektóre rzeczy wydają się być nieprawdopodobne, w książkach jak i w życiu wszystko jest możliwe. Przygody pochłonęły młodziutkie siostrzenice – w kilka godzin, bo, jak stwierdziły, za dużo było niewiadomych, które trzeba było natychmiast wyjaśnić.\n21:31, be.el , Duże małe problemy\nKsiązka Roku 2009 - Nagroda Polskiej Sekcji IBBY - moje refleksje\nBardzo się cieszę z wyników konkursu na Książkę roku 2009. Wiele z nominowanych książek już poznaliśmy i znamy ich wartość. Książka Jacka Podsiadło leży na stosiku do przeczytania i za chwilę pojawi się recenzja. Cieszy mnie zwycięstwo Czerwonego krzesła. To książka, która oczarowała całą naszą rodzinę, tatę Mikołajowo- Tomkowego też, a jego gusta niełatwo zadowolić. Wczoraj skończyłam czytać Szczury i wilki. Jakże to inna książka od tych, które zwyciężyły, ale jak najbardziej zasługuje na wyróżnienie i uwagę czytelników. Książka wstrząsająca o Holocauście. Moją zdecydowaną faworytką w kategorii grafika była Królowa Śniegu (Elżbieta Wasiuczyńska - zresztą laureatka konkursu za alfabet). Nagrodę zdobyli: Mój pierwszy alfabet – też cudna pozycja, w której „zaczytuje” się mój dwulatek i Do czego służy młotek. Podręczny Nieporadnik z ilustracjami Pawła Pawlaka – też świetna książeczka od Czerwonego Konika. Cieszy mnie wyróżnienie dla Lusterka z Futra Zofii Beszczyńskiej (literatura) i Mrówka wychodzi za mąż (grafika). Recenzje tych książek znajdziecie na naszym blogu. Dokładne informacje o zwycięzcach znajdziecie tutaj:)\nSzkoda mi KrUlewny Śnieżki Butenki, Eri i smoka (literatura), Księżniczki na ziarnku grochu i wspomnianej już Królowej Śniegu (grafika). Zdaję sobie sprawę, że nie mogą zwyciężyć wszyscy, ale mnie, mamę, i tak cieszy fakt, że tyle dobrych i pięknie zilustrowanych książek jest do dyspozycji naszych dzieci.\n11:03, be.el , Wydawnictwa\nNo właśnie - tak sobie czytałam i czytałam i myślałam, co też ten autor wypisuje. Gloryfikuje, czy prowokuje? Drugi rozdział był kubłem lodowatej wody, który wylano na mnie bez skrupułów, bez litości, a ja poczułam jak z każdą stroną robię się coraz bardziej maluczka i wstrząśnięta. To świat, do którego tęsknią Heinrich i jemu podobni. Zwykła szara obozowa rzeczywistość, porządek idealny, marzenie i tęsknoty tylu neonazistów. Wspomniany pas, obiekt westchnień i zachwytów jest też jednym z bohaterów tej obozowej historii. Jest nieodzownym elementem nie tylko umundurowania jednego z SS-esesmanów, ale też służy do ukazywania siły i przewagi nad więźniami, do zaprowadzania porządku. Jest w końcu też siłą sprawczą pewnych wydarzeń, tragicznych i smutnych. Gortat pokazuje czytelnikowi obozowy świat wielowarstwowo. Do głosu dopuszcza więźniów, esesmanów i owczarka niemieckiego, którego nazwano…Mensch (człowiek) Myśli więźniów pełne nadziei w drodze pod "prysznic", pełne strachu o każdy kolejny dzień przeplatają się z niemieckimi sumieniami, o zgrozo dziwnie spokojnymi, wyciszonymi. Po załadowaniu cyklonu B do specjalnych dozowników, po rozstrzelaniu dla zabawy kilkudziesięciu więźniów, utopieniu niemowlaka w beczce, wracają wielcy tamtego świata do swoich pokoi, do domów za drutami obozu, cieszą się na narodziny dzieci, słuchają klasycznej muzyki, spożywają posiłki, piją wódkę i węgierską śliwowicę, ślą paczki pełne zrabowanych więźniom ekskluzywnych towarów, chowają cudze złoto, futra, obrazy. Jest jeszcze pies, który zaskoczył mnie najbardziej w tej całej historii.\nObraz II- jestem wściekła, gdy na świecie po raz kolejny mówi o POLSKICH obozach koncentracyjnych. Czy naprawdę nie ma pomysłu, by temu zaradzić?\nTagi: literatura polska nagrody półeczka młodzieży\n10:26, be.el , Duży format\nMagiczne drzewo. Czerwone krzesło Andrzeja Maleszki książką roku 2009\nKsiążka Andrzeja Maleszki „Magiczne Drzewo. Czerwone krzesło” zdobyło tytuł Książki Roku 2009, przyznany przez Polską Sekcję IBBY - Stowarzyszenia Przyjaciół Książki dla Młodych. Jury literackie obradowało w składzie:\nEwa Gruda, Joanna Papuzińska-Beksiak (przewodnicząca), Danuta Świerczyńska-Jelonek.\nMoja recenzja książki tutaj.\nWpis uzupełnię o informację dotyczącą kategorii grafika jak tylko się dowiem:) Pewnie uroczystość jeszcze trwa:) Trzymam kciuki za Królową Śniegu......\nKsiążka Roku jest doroczną nagrodą Polskiej Sekcji IBBY, ustanowioną w 1988 roku, a finansowaną przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego ze środków Instytutu Książki. Jej celem jest promocja wartościowej i artystycznej polskiej książki dla dzieci. Nagrody i wyróżnienia otrzymują żyjący rodzimi pisarze, graficy i ilustratorzy najlepszych książek dla dzieci, za książki opublikowane od listopada roku poprzedzającego edycję nagrody do końca października roku, w którym nagroda jest przyznawana.\nKonkurs ten jest jedyną tego rodzaju imprezą w Polsce, gdzie nagradzani są nie tylko twórcy książki dziecięcej i młodzieżowej, ale również ludzie przyczyniający się do jej upowszechniania.\nNasze książkowe świąteczne marzenia:)\nA to wielkie marzenie Tomka. Tylko ta cena....\nMam nadzieję, że Gwiazdor zajrzy na naszą stronę:)\n15:54, be.el , Wydawnictwa\nKsięga Dżungli - Rudyard Kipling/ il. Józef Wilkoń\nTuż przed wigilią trafia do księgarni rewelacyjna lektura: Księga Dżungli. Z ilustracjami Józefa Wilkonia i uwspółcześnionym tłumaczeniem Andrzeja Polkowskiego (Harry Potter). Ilustracje, o ileż piękniejsze od disneyowskich cudów - niewidów, oczarowały mnie i naprawdę jestem skłonna uwierzyć, że zwierzęta za dni kilka przemówią ludzkim głosem. Zresztą popatrzcie sami.\nTagi: ilustracje Józef Wilkoń półeczka 6-10 Rudyard Kipling\n15:30, be.el , Wydawnictwa\nBasia i Boże Narodzenie - Zofia Stanecka / il. Marianna Oklejak\nTa część Basi pachnie świątecznie - przyprawą do pierniczków, pomarańczami, uszkami z grzybami i wigilijnym barszczem. Świetnie wpisuje się w przedświąteczny czas – chyba nawet piękniejszy i bardziej tajemniczy, niż same święta. Razem z Basią dzieci poznają urok przedświątecznego rozgardiaszu i lataniny. Zakupy, porządki, nieszczęśliwy upadek mamy i jej złamany obojczyk, odwieczny dylemat - czy Święty Mikołaj istnieje naprawdę, pieczenie pierników, klejenie ozdób choinkowych, kręcenie maku w makutrze. A potem już wigilia i związane z nią tradycje - potrawy, pusty talerz dla nieoczekiwanego gościa, prezenty, rodzinne kolędowanie.\nSeria o Basi ma już ugruntowaną pozycje wśród licznych książeczek pomagających dzieciom zrozumieć codzienność. Jej dużym atutem jest to, że to książka polska – która odpowiada naszej mentalności, mówi o naszych typowych zachowaniach i problemach. Niejedna mama czytająca swojemu dziecku odnajdzie w niej siebie – sprzątającą, gotującą swoim pociechom, Można też podpatrzeć dom, w którym wychowuje się Basia – pełen szacunku i miłości do siebie, zrozumienia i cierpliwości do trójki rozbrykanych dzieciaków. Mama i tata dzielą się obowiązkami, dużo rozmawiają i tłumaczą swoim dzieciom zasady, jakie obowiązują w życiu – wszystko to bez nadętego i rzucającego się w oczy dydaktyzmu.\nRównież w tej części ciekawe ilustracje Marianny Oklejak. Litery żyją swoim życiem i czasem wymykają się spod kontroli – oczywiście w sensie pozytywnym. Duża czcionka zachęca dzieci do samodzielnego czytania.\nTagi: literatura polska Marianna Oklejak Zofia Stanecka\n14:30, be.el , Świątecznie\nMiś Uszatek - Czesław Janczarski/ il. Zbigniew Rychlicki\nDziecięce serducha są niesamowite. Starcza w nich miejsca na miłość dla wszystkich misiów tego świata. Zastanawiam się, czy jest jeszcze ktoś, kogo nasze maluchy obdarzyły taką wielką, bezgraniczną, altruistyczną miłością. Miłością, która aż kipi od emocji, parzy wręcz. W dodatku trudno mówić tu o jakichkolwiek kryteriach tej miłości - każdy miś jest inny, ma odmienny charakter, inaczej wygląda. Jedne mają mniejszy inne troszkę większy apetyt, jedne mądre, inne przemądrzałe, a inne to reprezentanci gatunku o bardzo małym rozumku. Są piękne i wywołują w nas jedynie ciepłe uczucia. A wszystko w myśl hasła - Wszystkie misie są nasze i należy je kochać.\nBo czemu nie lwy, czemu nie słonie, hipopotamy, zebry, kangury? Pojedyncze, podwójne, ba, potrójne egzemplarze, to i owszem, zdobyły popularność ale sami przyznacie, że miśki i tak biją cały zwierzyniec o głowę i najbardziej na świecie kojarzą się z dzieciństwem. Co więcej, niektóre stały się ambasadorami krajów swojego pochodzenia. Puchatek, Paddington – mroczne zakątki Peru/ Anglia, Coralgol – Francja, Miś Kuleczka – Rosja, Miś Uszatek – Polska.\nJestem ciekawa, czy ktoś wie, dlaczego Miś Uszatek ma oklapnięte uszko? Przyznaję się, ja nie wiedziałam. A moje dziecko pytało, a jakże. A w telewizyjnej dobranocce na to odpowiedzi nie znaleźliśmy. Tajemnicę odkryliśmy dopiero w książce Czesława Janczarskiego, w pierwszym rozdziale. To kultowa książka, z ilustracjami Zbigniewa Rychlickiego. Krótkie opowiastki o przygodach pewnego misia ze sklepu z zabawkami i jego przyjaciół. O tym, co się dzieje wokół nas - o mrozie na szybach, bałwanku, bocianie, śmigusie-dyngusie, pociągu, cyrku, dzięciole, spadających liściach. W krótkich historyjkach dzieci znajdą odpowiedzi na tyle nurtujących pytań. W starych, liczących ponad 50 lat opowiadaniach, ukrytych jest wiele prawd – jak choćby te, że warto mieć przyjaciół, że do szczęścia wiele nie trzeba, a zachwycić może mała biedronka i czerwone nogi bociana. W dodatku książka inspiruje i zachęca dzieci do zabawy. U nas czytanie zakończyło się wielkim balem dla zabawek. Skoro miś ma samochód to Tomek i Mikołaj również – to nic, że z kartonu, ale czerwony, jak u Uszatka. Latawiec, hulajnoga, polewanie się wodą, chlapanie w deszczu, pociąg, pieczenie ciasta, saneczki, konik na biegunach, lepienie bałwana. Chyba wszystkim rodzicom zależy na tym, aby dzieciństwo naszym dzieciom kojarzyło się z czymś więcej niż z włączonym telewizorem lub monitorem komputera. A Miś Uszatek może być skarbnicą wielu pomysłów. Zapewniam i bardzo polecam!\nTagi: Czesław Janczarski klasyka literatura polska Półeczka maluchów Zbigniew Rychlicki\n22:33, be.el , Wspomnienia z dzieciństwa\nKrólowa Śniegu - H.Ch.Andersen/ il. Elżbieta Wasiuczyńska\nZapraszam Was w podróż nietypową jak na nasze warunki, bo do krainy wiecznych śniegów i mrozów, gdzie króluje ONA – piękna, wytworna, zimna, a jednak żywa, o niespokojnych oczach, lśniących jak dwie jasne gwiazdy, z bladym i prawie niewidocznym uśmiechem na twarzy. Chyba nieprzystępna dla nas, ludzi. Takie przynajmniej zawsze odnosiłam wrażenie. Chociaż nie, był wyjątek. Kaj.\nZjawiła się pewnego dnia w miasteczku – kobieta ubrana w najdelikatniejszą białą gazę, jakby utkaną z milionów gwiaździstych płatków. Skinęła głową w kierunku okna i pomachała ręką. Wówczas to Kaj zobaczył ją po raz pierwszy. Bardzo się wystraszył.\nW ogrodzie staruszki czegoś brakowało. Tylko Gerda nie wiedziała dokładnie czego. Pewnego dnia, gdy minęło już wiele miesięcy od momentu pojawienia się dziewczynki w dziwnym domu z ogrodem, Gerda, oglądając kapelusz wróżki, dostrzegła na nim róże. –Tu nie ma róż! – zawołała. I przypomniała sobie o Kaju.\nGerda wyznała rozbójniczce, jak bardzo kocha Kaja. Ta wsadziła Gerdę na renifera.\n-Masz tu futrzane buty, bo będzie zimno, mufkę zatrzymam, jest zbyt ładna, ale nie będziesz marzła, bo dam ci rękawice mojej matki, sięgną ci aż do łokcia, wsadź ręce. Masz teraz takie same łapy jak moja okropna matka.\nI w tym momencie chyba powinien być koniec, prawda? Czuję się teraz jak natrętny intruz, który ingeruje w tę historię, choć zdaję sobie sprawę, że moje krótkie streszczenie i tak nie odda całego klimatu baśni, ciepła bijącego z serca Gerdy i chłodu Królowej Śniegu.\nCóż nowego można powiedzieć o Królowej Śniegu, ktoś zapyta. A można, można. Trudno zmierzyć się z legendą. A do takiej należy niewątpliwie Królowa Śniegu w przekładzie Stefanii Beylin, z ilustracjami mistrza J.M. Szancera. Ale w końcu do odważnych świat należy. Mamy oto na nowo spolszczony tekst przez Bogusławę Sochańską, prosto z duńskiego - w wielu miejscach bardziej przystępny (np. współczesne słownictwo buciki - zamiast trzewiczki, pokoiki - zamiast izdebka, jest w końcu Kaj, a nie Kay) i odważniejszy. Przyznam się, że mnie samą zżera ciekawość, kto jest bliższy oryginałowi – B.Sochańska ze zwrotami- stara, łapy, zarżnąć? Czy raczej S.Beylin z jej wersją – matka, ręce, pozabijać? I czy wynikało to z faktu, że coś zostało w przekładzie zgubione, czy raczej taki był wymóg ówczesnej obyczajowości, który nakazał tłumaczce zrobienie, choćby z małej rozbójniczki, aniołka wśród grandy rozbójników ukrytej w jaskini i głuszy leśnej. Wydaje mi się, że mała leśna tygrysica, nieprzebierająca w słowach, jest bardziej autentyczna i na swój dziki sposób …urocza. I druga rzecz – to ilustracje Elżbiety Wasiuczyńskiej (Pan Kuleczka). Delikatne, zmysłowe, ulotne jak płatki śniegu, których żywot jest taki krótki. Ich piękno zostało docenione i znalazły się w gronie nominowanych do nagrody IBBY 2009.\nKrólowa Śniegu to z pewnością baśń dla starszych dzieci – i to ze względu na temat jak i uczucia, których tu pełno. Maluch ma szansę na powierzchowne zrozumienie tematu, poznanie pary przyjaciół, opisu drogi i miejsc, jakie Gerda musiała przebyć w poszukiwaniu Kaja. Jednak czy w pełni zrozumie wielką miłość, przywiązanie, przyjaźń na zawsze, gotowość do poświęceń, nawet oddanie życia? Z mojego dzieciństwa, pamiętam, że Królowa Śniegu długo mnie przerażała. Zaczytywałam się w Świniopasie, Brzydkim kaczątku, Calineczce, Pasterce i kominiarczyku, mroźna baśń musiała jednak odczekać swoje. Mimo, że fundacja Cała Polska Czyta Dzieciom poleca Baśnie Andersena w wieku 4-6 lat, wszystko zależy od wrażliwości dziecka. Próbowałam z moim dzieckiem (prawie 5 lat). Nieodzowny syn matki – spróbujemy za jakiś czas, by wtedy poczuć smak wszystkich rodzynków ukrytych w tym przepysznym cieście.\nDo płyty dołączono płytę CD, na której baśń czyta Jerzy Stuhr. Wyobraźcie sobie coś takiego - za oknem zimno, pada śnieg, z dziećmi lepicie wigilijne uszka, czuć zapach wanilii, marcepana, pomarańczy. Płoną cztery świece na wieńcu adwentowym. A w tle gdzieś słychać baśń o miłości, przyjaźni i o tym jak Dobro zwycięża Zło... Cudnie i nastrojowo.\nKrólową Śniegu ogłaszam książką grudnia. Jest to też moja zdecydowana faworytka w konkursie Polskiej Sekcji IBBY na Książkę Roku 2009 w kategorii - grafika. A rozwiązanie już blisko – 17 grudnia o godzinie 17.00.\nTagi: Andersen Elżbieta Wasiuczyńska książka miesiąca literatura duńska półeczka starszaków\n09:30, be.el , Świątecznie\nDzieci w kuchni:)\nPrzepisy Tosi i Franka, czyli jedz zdrowo od najmłodszych lat - Anna Kłosińska/ Elżbieta Kidacka\nTo przykład książki smakowitej. I scalającej rodzinę, bo nic tak nie łączy, jak wspólne gotowanie. Sama pamiętam nasze sceny kuchenne - mama gotowała, my z siostrami budowałyśmy pod stołem domy, nad naszymi głowami rodzicielka szatkowała kapustę, ubijała kotlety, robiła ciasto na makaron i szagole (?), smażyła naleśniki, których jako dziecko nie cierpiałam. Na nasze głowy obficie sypała się mąka, małe ręce co rusz coś podkradały z blatu stołu do naszego królestwa pod ceratą w kratę. Były jeszcze lukrowane pierniki babci Marianny, toffi taty, kisiel Kasi, który można było kroić i trzymać w ręku (to ci dopiero wyczyn). Pochodzę z domu, w którym się gotowało. I moje dzieci mają dom, w którym teraz ja gotuję. Wiem z własnego przykładu, że pewne smaki, zapachy zostają w nas na całe życie, a szybkie włączenie dzieci do prac domowych jest gwarancją, że kiedyś w przyszłości nie zginą z głodu i nie będą czekać, aż skorupki jajek ugotują się na miękko. Absolutnie nie przeszkadza mi, że moje młodsze dziecko najchętniej siedzi w szafce z garnkami (dosłownie też), że włóczy i roznosi po pokojach garnki, rondle, z misek robi hełmy rycerskie, z warzeszki (?) miecz, a w durszlaku gotuje klocki. Nie przeszkadza mi, że gdy piekę ciasto, Tomek mi pomaga, wszystko miesza, wysypuje, rozsypuje po podłodze, dodaje ingrediencje, a potem w ciągu 45 minut 100 razy otwiera piekarnik i sprawdza, czy aby ciasto już się nie upiekło. Nie przeszkadza mi, że wszystko trwa trzy razy dłużej, niż jakbym to robiła sama. Jeśli jest dla nich w kuchni bezpiecznie - hulaj dusza, piekła nie ma.\nPrzepisy Tosi i Franka zachęcają do wspólnego gotowania z dziećmi. Ba, włączają po nowoczesnemu też w to całe kuchenne zamieszanie tatusiów. Jak tytuł sugeruje, ma być nie tylko smacznie ale i zdrowo. Franek (4 lata) i Tosia (6 lat) oraz ich pies Pirat z pomocą rodziców dokonują cudów w kuchni – mieszają, solą, pieprzą, cukrzą, ważą, płuczą, kroją, a potem oczywiście ze smakiem wszystko zjadają. W dodatku przeżywają ciekawe i ważne rodzinne przygody – bo każdy rozdział opowiada jakąś ciekawą historię, niekoniecznie związaną z jedzeniem i kucharzeniem - są tu: wycieczka do lasu, pierwszy dzień w przedszkolu, niespodziewane odwiedziny małego kotka, domowy sklepik, przygotowania do świąt. Dzieci chorują, przeżywają urodziny i Dzień Matki. Książka zawiera 68 przepisów na potrawy, które można wspólnie wyczarować. Wśród tradycyjnych, jak choćby zupa pomidorowa, karp z migdałami, mazurek, jest wiele potraw na czasie – dipy, sałatka z tuńczyka, ciasto daktylowo-pomarańczowe. Mnie porwał rozdział poświęcony zdrowiu. Nie wiedziałam, że kasza jaglana ma taki zbawienny wpływ na zdrowie i jest polecana przy kaszlu. Mam zamiar wypróbować na swoich pociechach i to jak najszybciej, bo od kilku tygodni słychać u nas duet kaszlących i to w najróżniejszych tonacjach. Oprócz przepisów są porady, co robić, jak robić. Książka jest kolorowa i zachęca do natychmiastowego szturmu na kuchnię.\nNa samym końcu autorka, która prowadzi fundację Zdrowy Uczeń i jest m.in. dietetykiem i fizjologiem, namawia dzieci do stworzenia własnej rodzinnej książki kucharskiej. Przyznam się, że brzmi to zachęcająco. Kto wie… może też się skuszę na takie zapiski. Po latach fajnie będzie powspominać, jak choćby w rozdziale Śniadanie do łóżka pewną niedzielę, kiedy to nasz czteroletni smyk bladym świtem wymknął się do kuchni i przygotował „romantyczne” śniadanko dla mamusi i tatusia odsypiających całotygodniowe poranne wstawanie. Na pierzynę wjechały dwie skiby chleba, każda grubości 3 centymetrów, gdzieniegdzie rzucone górki brie, obficie polane ketchupem, a wszystko to na baaaaardzo wysłużonej desce do krojenia warzyw, do popicia dwa kubki lodowatej kranówki – a niech tam, na zdrowie. Nasze i naszych dzieci! Smacznego!!!\nTagi: gry i zabawy kreatywnie literatura polska półeczka 6-10\n09:25, be.el , Kulinarnie\nDziękuję za udział w konkursie! Przypomnę, że nagrodą jest książka: Przepisy Tosi i Franka, czyli jedz zdrowo od najmłodszych lat. Zadanie polegało na podaniu tytułu dwóch książek wydanych przez Media Rodzina związanych z kuchnią. Przeważały odpowiedzi: Tanie danie. Regionalne potrawy Wielkopolskie i Rymowane przepisy na kuchenne popisy. Prawdę powiedziawszy o istnieniu tej pierwszej nie miałam pojęcia – i dzięki konkursowi dowiedziałam się czegoś nowego, co w obliczu globalnego kryzysu może się przydać:) W odpowiedziach znalazły się m.in.: Charlie i Lola. Za nic na świecie nie zjem pomidora, Kto zje zielone jajka sadzone, Tort urodzinowy, Wata cukrowa.\nNagrodę miał wylosować dzisiejszy solenizant Mikołajek, ale za nic w świecie nie chciał wyciągnąć z koszyczka karteczki. Książka powędruje znów dzięki szczęśliwej ręce Tomka do - mamy Justyny i córeczki Mai (dasti 03), które proszę o podanie adresu na mail Nata442@op.pl. Po wysłaniu książki, adres zaraz zniknie z mojej skrzynki i nie będzie wykorzystywany do innych celów. Bardzo dziękuję za udział i za miłe słowa.\nSkąd takie imię Ronja? Ponoć Astrid Lindgren wzięła książkę telefoniczną, wybrała dwie nazwy firm, z każdej po jednej sylabie, i proszę. A Ronja dzięki takiemu zabiegowi jest dziś znana na całym świecie.\nOd jakiegoś czasu przymierzałam się do zapoznania Tomka z tą lekturą, ale obawiałam się, że jest na nią jeszcze za wcześnie. Fundacja "Cała Polska Czyta Dzieciom" rekomenduje tę książkę dla dzieci w wieku lat 10. Zgadzam się z tym, ponieważ wtedy już nie taki mały czytelnik, ma możliwość zasmakowania w całym pięknie tej książki. Ja nie wytrzymałam i stało się. Między innymi za sprawą gorących zainteresowań Tomka w kierunku zbójecko- rycerskich:) Książka bardzo bardzo (2x) spodobała się mojemu dziecku, ale zdaję sobie sprawę z tego, że to poznanie pobieżne i trzeba będzie zrobić kolejne okrążenia. Ale mój 5-latek zaskoczył mnie swoją wnikliwością i zaangażowaniem. Owszem są rzeczy niezrozumiale dla tak małej główki, ale dał się porwać urokowi tej książki, oczarować. Dwa rozdziały wieczorem to wcale nie było za dużo – a wręcz przeciwnie. Muszę przyznać, że sama czerpałam niemałą satysfakcję z naszych wieczornych seansów, bo wiele już zapomniałam. I nawet jeśli Tomek za pierwszym razem zwrócił tylko swoją uwagę na aspekt przyjaźni, nie odczuł obecności tych wszystkich wątków, o których za chwilę, warto było dla tej ciszy, błyszczących oczu, wbijających się paznokci w moje ramię i słodkie: Mamo jeszcze!\nRzecz dzieje się w czasach średniowiecznych, gdy po lasach grasują prawdziwi zbóje. W starym zamku warownym Mattisa przychodzi na świat słodkie dziewczę Ronja. Tej nocy piorun uderzył w zamek i przepołowił go na dwie części. Można sobie wyobrazić, jakie zmiany nastąpią na zamku po pojawieniu się wśród zgrai zawszawionych zbójów małej dzieciny. Ronja rośnie sobie zupełnie nieświadoma profesji wykonywanej przez ojca i jego kompanów. W dodatku do drugiej części zamku wprowadza się śmiertelny wróg Mattisa – Borka wraz ze swoją zgrają i synem Birkiem. Między dziewczynką i chłopcem rodzi się przyjaźń.\nTo jedna z najpiękniejszych książek. Jest tyle ważnych wątków, na które warto zwrócić uwagę. Przede wszystkim przyjaźń – na śmierć i życie, oddanie wierność, bycie ze sobą na dobre i złe. Młodość, z całym jej szaleństwem, buntem, wybuchami. Jest powolne odchodzenie od rodziców, są trudne, czasem bolesne wybory. Jest w końcu miłość ojcowska – spontaniczna, zaborcza, ale też pełna strachu i troski o dziecko. Jest miłość matczyna – trochę cicha, z boku, ale jakże mądra, wzruszająca, wyrozumiała, altruistyczna. Wielkim bohaterem tej książki jest dziewicza przyroda, rozległe lasy, rzeka, jeziora pełne zwierzyny. Ronja i Birk kochają i szanują wszystkie dary natury, nie istnieje dla nich rozgraniczenie: Las Mattisa czy Las Borki.\nW książce jest wiele postaci tajemniczych – mgłowce, wietrzydła, szaruchy. Trochę się obawiałam, jak mój strachliwy chłopiec je przyjmie. Trzeba zwrócić uwagę na wrażliwość dziecka i w razie czego odłożyć lekturę na później.\nMiłośnicy Ilon Wikland znajdą tu do swojej kolekcji bajeczne ilustracje. Szkoda, że filmowa Ronja tak bardzo różni się od tej książkowej.\nNo właśnie - film, o tym samym tytule – moim zdaniem średni, ale z fajną muzyką. Można posłuchać tutaj.\nSłynna Pieśń wilków, którą Lovis usypiała Ronję:\nSpolszczona wersja pojawiła się na płycie z piosenkami Grzegorza Turnaua i Ewy Bem do filmów powstałych na podstawie książek Astrid Lindgren.\nNocą w lesie wyje wilk\nChoć chce, nie może nie zasnąć.\nBól wnętrzności rozrywa mu\nZimne jest jego gniazdo\nWilku, wilku nie podchodź tu\nMaleństwa mojego nie dostaniesz…\nNie muszę chyba dodawać, że od momentu poznania Ronji, to żelazny repertuar naszych wieczornych kołysanek.\nTagi: Astrid Lindgren Ilon Wikland klasyka literatura szwedzka Półeczka 10+\n23:39, be.el , Duży format\nNiezwykła podróż Tobiasza Stokrotki - J. Frańczak - Dratwa/ A. Korpaczewska\nKiedy mama wsadziła Tobiasza do pociągu i powierzyła opiece pana konduktora, ze szczegółowymi wskazówkami dotyczącymi stacji końcowej – zaraz przypomniała mi się słynna Awantura o Basię Makuszyńskiego i pomyślałam sobie, nic dobrego z tego nie wyniknie. Chociaż? Nieszczęśliwa zamiana plecaka zapędziła Tobiasza w tak ciekawe miejsce, postawiła na jego drodze tyle barwnych postaci, że raczej możemy tu mówić o szczęściu w nieszczęściu, bo mamy zwariowaną, zabawną, ale i mądrą powieść z morałem.\nAutorki (dwie) umieściły akcję powieści w dziwnym miasteczku o dość intrygującej nazwie Różowy Ryj, gdzie króluje niepodzielnie burmistrz Anatazy Gerwazy Protazy Kiełbasa. To właśnie tutaj wysiadł z pociągu zdezorientowany mały Tobiasz, który tak naprawdę jechał do swojej nowej babci. Teraz musiał oddać plecak Miodunce. Tylko jak do niej trafić? Przewodnikiem po owej dziwnej krainie i kompanem w wielkiej przygodzie jest… gadający pies Tymek.\nPrawie wszystko jest w Różowym Ryju różowe – łącznie z fryzurami nobliwych mieszkanek miasteczka, pieskami i kostkami domino, a mieszkańcy muszą płacić podatek od nieróżowych domów. Jeśli się komuś nie podoba, wtrącany jest bez dwóch zdań do więzienia. Panują głupota, kłamstwo, prymitywizm myślowy, donosicielstwo. Aby ukazać tę dziwną krainę w całej swojej krasie, autorki sięgają po dużą porcję humoru językowego i sytuacyjnego, ciekawie rysują swoich bohaterów, przedstawiają mnóstwo absurdalnych sytuacji, nie stronią od ironii i groteski. Czasem miałam talie wrażenie, że gdzieś to już było- u Kafki, Gombrowicza, Bułhakowa, Orwella?\nKsiążka w wielu miejscach śmieszna skłania do rozmów z pociechami co by było gdyby. Czy chciałyby mieszkać w takim miasteczku, gdzie wszystko jest świńsko - różowe? Gdzie do zamkniętej biblioteki trzeba się przedzierać potajemnymi przejściami, bo myślenie i mądrość są niemile widziane. Gdzie wszystko ma być takie same albo chociaż podobne – czyli różowe – nawet kwiaty, trawa i słońce, a każda odmienność jest natychmiast karana. Gdzie ludzie przepadają bez wieści, a gazety kłamią i oczerniają. Gdzie nie ma miejsca na prawdziwe piękno – to zewnętrzne ale i to wewnętrzne, bo panujący system włazi butami w serca i dusze mieszkańców.\nGdzieś to już było, prawda? Tylko było szaro, buro, ponuro, źle... Tutaj jest różowe, jaskrawe, kłujące w oczy. Naprawdę świetna lektura dla naszych mądrych dzieciaków.\n08:05, be.el , Z przygodą na ty\nKonkurs świąteczno- kulinarny!\nWystarczy pobuszować troszkę w ofercie wydawnictwa Media Rodzina i podać dwa tytuły innych książek związanych z kuchnią. Odpowiedzi proszę przysyłać na adres Nata442@op.pl. Zwycięzcę wyłonimy w najbliższą niedzielę 06.12 ok. godziny 20.00. Otrzyma w nagrodę śliczną i pachnącą cynamonem oraz wanilią książeczkę: Przepisy Tosi i Franka, czyli jedz zdrowo od najmłodszych lat. Temat jak najbardziej aktualny – bo dzieciaki w jednym z rozdziałów działają w kuchni przedświątecznie. Zachęcamy do udziału – Książka czeka!\nJak Lolek został papieżem - Mariusz Wollny\nCzy możecie sobie wyobrazić, że Jan Paweł II był kiedyś małym chłopcem? Lolkiem. W czapce przekrzywionej na bakier, w krótkich spodenkach i długich getrach? Miał swoje marzenia, ulubione zabawy i kolegów. I jak każdy mały urwis marzył o tym, by zostać lotnikiem, słynnym piłkarzem, aktorem. O tym, że zostanie księdzem, a potem papieżem, nawet mu się nie śniło. Mariusz Wollny (autor książki: Kacper Ryx) napisał niezwykle ciepłą i wzruszającą historię o polskim papieżu. Zaczyna się krótko po śmierci matki chłopca, wówczas dziewięciolatka, który dopiero co poznaje smak życia. Jakie było to życie? Raz słodkie, raz gorzkie. A wszystko Lolek, potem Karol i w końcu Jan Paweł II przyjmował z pokorą. Autor opisuje różne etapy życia Ojca Świętego- jako ucznia, robotnika, zwykłego księdza. W książce mnóstwo informacji z historii Polski, zwrócenie uwagi na ważne wartości, o których coraz częściej milczy się w książkach dla dzieci- Bóg, honor, ojczyzna, wartości chrześcijańskie, miłość bliźniego. W końcu to niemodne, niewygodne. Nie brakuje tu również ciekawostek z życia prywatnego i humoru. Bo przecież właśnie takiego GO pamiętamy. Jan Paweł II, który do końca potrafił zachować tyle Lolkowego entuzjazmu i radości życia.\nAutor podzielił książkę na trzy części- Karol z Wadowic, Pomazaniec z Krakowa i Watykan – siedziba papieska. Dzieci dowiedzą się, jakie były upodobania i zwyczaje Jana Pawła II, co lubił zjeść i wypić, co nosił, gdzie spędzał wolny czas, czym Jan Paweł II jeździł i latał, a czym nie, są cenne informacje dotyczące papieskich śladów w Krakowie. Lektura na wspólne rodzinne czytanie.\nTagi: biografia literatura polska półeczka 6-10\n08:39, be.el , Mali odkrywcy


Gibon białopoliczkowy zoo wrocław\n23.07.2017 Redakcja www.wroclaw.pl\nW środowisku naturalnym jest ich mniej niż tysiąc, a we wrocławskim zoo właśnie urodził się kolejny potomek jedynej w Polsce pary. To gibon białopoliczkowy, zaliczanych do małp człekokształtnych, krytycznie zagrożony gatunek. Maluch z wrocławskiego zoo to dwusetny osobnik tego gatunku w ogrodach zoologicznych.\nPara gibonów białopoliczkowych trafiła do wrocławskiego ogrodu zoologicznego w 2013 r . Samiec Xian przyjechał z czeskiego zoo w Pilznie, a samica Carusa w zoo w Osnabrück. Zwierzęta szybko polubiły się, co u małp człekokształtnych nie jest częste i oczywiste. Para z łatwością się zadomowiła i potrzebowała zaledwie roku, aby doczekać się potomka.\nDao przyszedł na świat 17 października 2014, teraz doczekał się rodzeństwa. Jeszcze nie wiadomo jakiej płci jest młode, bo samicę i samca łatwo rozróżnić dopiero po osiągnięciu dojrzałości płciowej. Gibony białopoliczkowe rodzą się jasne, żółto-kremowe, następnie stają się czarne i następnie, jeśli to samica, ponownie zmienia ona kolor na jasny. Samce pozostają czarne z białymi policzkami, a samice jasne z czarną kreską na czubku głowy. Wygląd taki uzyskują dopiero po 6-7 latach.\nSą zwierzętami społecznymi, żyją w grupach rodzinnych, złożonych z maksymalnie sześciu osobników.. Gibony białopoliczkowe łączą się w pary na całe życie. Dojrzałość płciową osiągają między 7 a 8 rokiem życia, w środowisku naturalnym żyją do 30 lat.\n- Nasze zoo nie tylko hoduje gibony białopoliczkowe, mieszkają tu też przedstawiciele gibonów białorękich i czapników. Wszystkie one pochodzą z regionu, którego dewastacja, na skutek działalności człowieka, postępuje w zastraszającym tempie. Mówię tu przede wszystkim o Mjanmarze (dawna Birma), Kambodży, Wietnamie, Laosie, Tajlandii, Filipinach i Chinach. Niemal wszystkie, endemiczne gatunki tego regionu, są zagrożone. Jeśli nie ruszymy z pomocą, jeśli nie będziemy edukować, większość z nich zginie w ciągu około 30 lat! Dlatego od kilku lat aktywnie bierzemy udział w ochronie na przykład kanczyli filipińskich, szpaka balijskiego, świni brodawkowej. Mocno też wspieramy projekty badawczo-ochraniarskie dotyczące saoli i laotańskiego szczura skalnego. Teraz, dzięki powołaniu Fundacji DODO, możemy działalność ochroniarską rozszerzyć i właśnie rozmawiamy z The Stiftung Artenschutz (“Species Conservation Foundation”), aby wesprzeć ochronę gibonów w Parku Narodowym Kon Ka Kinh (KKK) w Wietnamie. – mówi Radosław Ratajszczak, Prezes Zarządu ZOO Wrocław.


989 - Utworzenie przystanku Ruskowy Bród – Szkoła. Wiata na przystanku Jarzębinowa. - budżet obywatelski w Warszawie\nUtworzenie przystanku Ruskowy Bród – Szkoła. Wiata na przystanku Jarzębinowa.\nUtworzenie nowego przystanku obok szkoły na ul. Ruskowy Bród oraz postawienie wiaty na przystanku Jarzębinowa.\nPrzystanek ZTM Jarzębinowa\nPrzystanek Ruskowy Bród - Szkoła pod kładką należącą do szkoły\nPrzystanek Ruskowy Bród – Szkoła powinien znaleźć się obok szkoły podstawowej Ruskowy Bród.\nProjekt zakłada utworzenie przystanku Ruskowy Bród – Szkoła, który będzie mógł być wykorzystywany przez uczniów, uczennice i nauczycieli nowej szkoły znajdującej się przy ulicy Ruskowy Bród. Stałby się on przystankiem dla linii 134 i potencjalnie innych nowych linii autobusowych.\nDodatkowo projekt ma na celu postawienie wiaty przystankowej na przystanku Jarzębinowa – w kierunku Metro Marymont.\nWe wrześniu 2020 roku Miasto otworzyło szkołę podstawową przy ulicy Ruskowy Bród. Jest to jedna z największych szkół w naszej dzielnicy oraz całym mieście i jest przeznaczona dla klas 1-8. Pomimo oczywistej potrzeby utworzenia możliwości bezpiecznego dojazdu uczniom i nauczycielom, szkoła nie posiada własnego przystanku autobusowego – uczniowie zmuszeni są do przechodzenia około 500 metrów na przystanek Jarzębinowa lub około 1 km na przystanek Zdziarska. Jest to niebezpieczne i może prowadzić do wielu wypadków. W związku z powyższym utworzenie nowego przystanku jest konieczne.\nPrzystanek mieszczący się przy ul. Jarzębinowej jest obecnie przystankiem, z którego korzystają mieszkańcy kilku okolicznych ulic, mieszkańcy osiedla Zielona Dolina oraz uczniowie nowej szkoły (gdy akurat są na edukacji stacjonarnej). Przystanek ten nie posiada wiaty przystankowej przez co pasażerowie zmuszeni są do oczekiwania na jeżdżący co 20 minut autobus w deszczu, śniegu lub silnym wietrze.\nUstawienie wiaty nie obejmuje przystanku Jarzębinowa w kierunku Olesin, ponieważ czeka na nim stosunkowo mniej osób, niż na tym w drugą stronę.\nProjekt mający na celu budowę przystanków w zaproponowanej lokalizacji jest obecnie w fazie uzgodnień między instytucjami. Przystanki zostaną wybudowane przez Urząd Dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy do końca 2021 roku.\nCo prawda to zadanie władz dzielnicy, ale - Pomysł godny poparcia.\nMieszkaniec13147 28.01.2021 19:35\nBardzo się cieszę! Liczę również na to, iż ZTM zainspiruje się pomysłem jeszcze przed rozpoczęciem głosowania i postawi przystanki, a także zamontuje wiatę z własnego budżetu =)\nPiotr Borczyński 01.03.2021 21:25 Autor projektu


Zostaw lajka. Pomóż spełnić marzenie - Portal Gostynin\nZostaw lajka. Pomóż spełnić marzenie\nOpublikowano: śr, 15 lis 2017 11:32 2017-11-15T11:32:00.000Z\nZatrzymano dwóch złodziejów. Zostali złapani "na gorącym uczynku"\nWiadomości Związany z Miejskim Centrum Kultury w Gostyninie zespół Nowa Kultura bierze udział w konkursie, w którym zwycięzca wygrywa możliwość nagrania profesjonalnego teledysku. Wszyscy możemy im w tym pomóc!\nZwiązany z Miejskim Centrum Kultury w Gostyninie zespół Nowa Kultura bierze udział w konkursie, w którym zwycięzca wygrywa możliwość nagrania profesjonalnego teledysku. Wszyscy możemy im w tym pomóc!\nAby zagłosować na zespół wystarczy wejść w poniższy link i "zalajkować" ich zdjęcie. Największa liczba "lajków" wygrywa! Zachęcamy wszystkich do wsparcia rodzimego zespołu - pokażmy, że Gostynin potrafi, a więc łapka w górę!\n„Dzieci wielojęzyczne” w Gostyninie. Promowano debiutancką książkę Martyny Górniak-Pełech [ZDJĘCIA]\n27.11 Szaleństwo okazyjnych zakupów. Co można zwrócić?\n27.11 Bałkańskie klimaty i nie tylko. Marcin Wyrostek w Płocku [ZDJĘCIA]\n26.11 Zatrzymano dwóch złodziejów. Zostali złapani "na gorącym uczynku"\nPolska porcelana, czyli najwyższa jakość!\nPędził ponad 130 km/h w zabudowanym. Kierowca stracił prawo jazdy\nCoraz więcej zakażeń. Marszałek proponuje przymusowe szczepienia i ograniczenia dla niezaszczepionych


Dywany Linie Design – Dywany 24 eu\nHomeDywany Linie Design\nPokaż 20Pokaż Wszystko\n1240 zł – 2640 zł\n1820 zł – 2640 zł\nAmbrosia Heather- Linie Design\n-700 zł 1759 zł – 2799 zł\n2090 zł – 4590 zł\nDywan Catania turquoise\n820 zł – 1060 zł\n1230 zł – 2650 zł\n780 zł – 1980 zł\nDywan Acacia Blue to unikatowa propozycja dla wielbicieli wełnianych dywanów. Wykonany z szczególną dbałością o detale stanowi luksusowy dodatek do wielu wnętrz. Cieniowana, niebieska przędza została skomponowana w geometryczne kształty, które idealnie pasują do nowoczesnych i kreatywnych pomieszczeń.\nwełniane, miękkie runo,\nDla wielbicieli geometrycznego wzornictwa, firma Linie Design przygotowała modny wzór z cieniowanym efektem. Przenikające się różne odcienie szarości łączą się w romby, które tworzą ciekawy efekt w nowoczesnych aranżacjach wnętrz.\nCieniowana czerwień i róż dywanu Acacia Pink to wyjątkowa propozycja dla odważnych osób, które chcą wprowadzić ognistość i pasje we wnętrzu. Nowoczesny design i wysoka jakość wykonania to cechy charakterystyczne duńskiej firmy Linie Design.\nodważna i żywa kolorystyka,\nmiękka i gęsta struktura,\nDywan Ambrosia Heather znanej skandynawskiej firmy Linie Design łączy w sobie tropikalne motywy z szaro-beżowym kolorem wiskozowego runa. Idealnie wpasowuje się w klimat naturalnych oraz tematycznych aranżacji pomieszczeń.\ntropikalne motywy roślinne,\nwiskozowe włókno o właściwościach antyalergicznych,\nmiękkie i przyjemne w dotyku runo,\nluksusowy wygląd przypominający jedwab.\nDuńska propozycja dywanu ręcznie tkanego łączy w sobie nowoczesne podejście do aranżacji wnętrz z wysoką jakością. Dywan Ambrosia Leaf to niecodzienny dodatek, który nada wyrazistości i charakteru skandynawskim stylizacjom pomieszczeń.\nwiskozowe włókna o niezwykłej miękkości,\npopularny liściasty motyw pasujący do wielu nowoczesnych wnętrz,\nwysoka jakość wykonania i dbałość o szczegóły,\nświetna absorpcja płynów.\n1759 zł – 2799 zł\nDywan Catania Midnight w szarej kolorystyce to uniwersalny dodatek do nowoczesnych mieszkań. Wysoka jakość wykonania i charakterystyczny połysk wiskozowych włókien to jego cechy charakterystyczne.\ngęste runo o niezwykłej miękkości,\npołączenie wełny i wiskozy,\nszara, industrialna kolorystyka,\nDywan Combination Blue wprowadzi w pomieszczeniu skandynawski styl z nutami szarości, granatu i błękitu. Dywan posiada cieniowaną strukturę, która tworzy niesamowicie modny efekt ombre.\nskandynawska kolorystyka i styl,\nniskie runo o wysokiej gęstości,\nnie stwarza środowiska sprzyjającego rozwojowi roztoczy.\nDywan Combination Jade wprowadza do wnętrza różnorodność i innowacyjne podejście. Dodaje charakteru i niezwykłego akcentu dzięki cieniowanym pasom czerwieni, brązu, szarości, zieleni czy granatu. Idealna propozycja dla osób lubiąc eksperymentować z dodatkami do wnętrz.\nwytrzymały i łatwy w codziennym czyszczeniu,\nkrótkie runo o połyskliwej strukturze,\nwysoka gęstość włokień wiskozowych.\nCzerwień przędzy w dywanie Combination Peach miesza się z owocowa pomarańczową barwą, która wprowadza energię w pomieszczeniu i pobudza do działania. Dywan sprawdza się w nowoczesnych wnętrzach z naturalnymi dodatkami lub skórzanymi meblami.\ncieniowane pasy o różnorodnej barwie,\nwytrzymały i przewiewny,\nkrótkie runo o wysokiej gęstości.\nDywan Combination Yellow od duńskiego producenta Linie Design to niecodzienna propozycja dla nowoczesnych wnętrz, które stawiają na ciekawe efekty. Wiskozowe włókna tworzą niezwykły cieniowany dywan, który przechodzi o czerni do koloru żółtego.\nożywia wnętrze i nadaje mu charakteru,\nkrótkie runo o zwartej i gęstej strukturze,\ncharakterystyczny połysk wiskozowego włókna,\nwchłania wilgoć nie przyczyniając się do rozwoju roztoczy czy grzybów.\nDywan Catania Turquoise to połączenie zalet dwóch włókien, naturalnej i niezwykle miękkiej wełny z połyskującą wiskozą. Uroku i domowego charakteru dodają frędzle a szara barwa pasuje idealnie w aranżacji wielu pomieszczeń.\nciepła i miękka wełna,\npochłaniająca wilgoć wiskoza,\nszare, neutralne runo dla różnorodności zastosowania,\ndomowe wykończenie w postaci frędzli.\nWełniany dywan od firmy Linie Design to uniwersalny dodatek dla wielu pomieszczeń w skandynawskiej stylistyce. Dywan Reita Blue został wykonany z wełnianych włókien, które są miękkie i miłe w dotyku.\nmiękkie i krótkie runo.\nNowoczesna stylistyka dywanu Reita Bordeaux to połączenie najnowszych trendów w aranżacji wnętrz z odcieniami czerwonego koloru. Wielobarwna kolorystyka przywodzi na myśl odcień wina Bordeaux. Dywan zachwyca swoją prostotą i miękkością wełnianego włókna.\nodcienie czerwonej barwy,\nkrótkie i miękkie runo,\nDywan Reita Navy został wykonany z naturalnych włókien wełnianych. Niskie runo i stonowana kolorystyka czyni go uniwersalnym dodatkiem do wielu pomieszczeń. Świetnie wygląda w otoczeniu drewnianych mebli czy jasnych ścian.\nuniwersalna, neutralna kolorystyka,\nlekki i miękki,\nNiezwykły tematyczny dywan dla wielbicieli stylu retro. Geometryczne kształty są połączone ze sobą w wielobarwne prostokątne bloki, które do złudzenia przypominają grę Tetris. Dywan Tetris Lime to niebanalna propozycja do tematycznych wnętrz a także nowoczesnych pomieszczeń z nutką wyróżniającego się, limonkowego koloru.\nwyjątkowa miękkość w dotyku,\nDywan Visible Ivory otula miękkością i delikatnością. Wysokie runo wprowadza ciepło i zachęca do komfortowego wypoczynku. W połączeniu z niezwykłymi właściwościami włókna polipropylenowego tworzy luksusowy dodatek w niskiej cenie. Propozycja od Linie Design stanowi niezwykły dodatek do jasnych pomieszczeń.\nwysokie 5-6 cm włókno,\nniezwykle miękki i przyjemny w użytkowaniu,\nwłókna polipropylenowe nie gromadzą kurzu i brudu,\npiękny kolor imitujący barwę kości słoniowej.\n1240 zł – 2640 zł Wybierz opcje\n1820 zł – 2640 zł Wybierz opcje\n1759 zł – 2799 zł Czytaj dalej\n2090 zł – 4590 zł Wybierz opcje\n820 zł – 1060 zł Wybierz opcje\n1230 zł – 2650 zł Wybierz opcje\n780 zł – 1980 zł Wybierz opcje


Patron – Szkoła Podstawowa w Puzdrowie\nPATRON KS. BERNARD SYCHTA\nKsiądz Bernard Sychta – życie i twórczość\nArtykuł na podstawie „Piastuna słowa” Jana Walkusza opracowała Emilia Maszke.\n„Kto chce rozpalić innych, musi sam zapłonąć. Staraj się uśmiechać z miłości do każdego przejawu woli bożej. Bądź tym, czym chciałby Bóg, żebyś był. Kochajmy Boga w ludziach. Najpiękniejszym słowem na świecie jest miłość, bo jest imieniem samego Boga. Każdego dnia trzeba coś czynić dla zbawienia duszy. Dewizą moją było i jest nie marnotrawić nigdy czasu. Nigdy nie bądźmy bezczynni”. (Ks. Bernard Sychta)\nW chwili narodzenia Bernarda Sychty kończy się na Kaszubach strajk szkolny i walka o język polski w oświacie. Nie wiadomo czy strajk ten objął szkołę w Puzdrowie, wiadomo natomiast, że największe rozmiary przybrał on w powiecie kartuskim. Wszystko zaczęło się od miejscowości Rąty, gdzie 11 lipca 1906 roku zaprotestowało 19 uczniów przeciwko usunięciu języka polskiego z lekcji religii. Dzieci przy pełnej akceptacji rodziców zastosowały wszędzie jednakową taktykę. Przed lekcją religii na katedrę nauczyciela złożyły niemieckie podręczniki i witały wchodzącego pedagoga słowami „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus” zamiast obowiązującego „Gelobt sei Jesus Christus”. Nie odpowiadały w ogóle na niemieckie pytania, albo odpowiadały w j. polskim. Mimo dotkliwych kar cielesnych i aresztu szkolnego, dzieci bohatersko je znosiły. Mimo wszystko strajk został brutalnie stłumiony. Był to niewątpliwie przejaw patriotyzmu i udowodnienie, że Kaszubi nie chcą odrębności i nie współpracują z Niemcami. Po 1907 roku sytuacja szkolnictwa pogorszyła się na niekorzyść ludności polskiej, więc cały ciężar edukacji spadł teraz na rodziców i duchowieństwo.\n„Musimy teraz sami pielęgnować naukę języka polskiego w domach naszych bez opieki szkoły. Z elementarzem i katechizmem polskim w ręku osiągniemy ten cel”.\nBernard miał 13 rodzeństwa. Najstarszy – Lucjan przebywał w domu rodzinnym ponad 52 lata, a gdy poślubił wdowę, zamieszkał z nią w domu czynszowym w Puzdowie. Niestety nie miał dzieci a gospodarstwo przeszło na innych członków rodziny.\nJego drugi brat – Władysław, który po ukończeniu szkoły pomagał ojcu na gospodarstwie, aż do momentu, kiedy dostał własną działkę w miejscowości Kawle. W wieku 48 lat ożenił się z Leokadią Bigus z Gowidlina, ale podobnie jak Lucjan nie doczekał się potomstwa.\nSiódmy dzieckiem, a czwartym chłopcem był właśnie Bernard. Przyszedł na świat z pierwszym dniem wiosny 1907 r. Był wątłej postury, podobny do ojca, z mocno wykształconym nosem na pociągłej twarzy. Miał ciemne oczy i czarne, gęste włosy.\nDnia 26 stycznia przyszła na świat Anna, wierna i oddana towarzyszka zmagań literacko – naukowych Sychty. Wzrastała w patriotyzmie przepojonym miłością do rodzimej kultury (kaszubskiej). Ukończyła szkołę powszechną w Puzdrowie, po czym pomagała starszej o sześć lat siostrze Helenie prowadzić gospodarstw i wychowywać młodsze rodzeństwo. Z chwilą, gdy jej brat Bernard został kapelanem Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych w Kocborowie pod Starogardem, Hanka (tak powszechnie nazywano Annę Sychtównę) postanowiła prowadzić mu dom, Była zawsze wesoła, towarzyszka, odważna i zdecydowana. Nie ulega wątpliwości, iż dzieło ks. Sychty jest niemal od samego początku związane z postawą i zaangażowaniem Hanki. Ks. Sychta tak oto pisze we wstępie do Słownika: „Ogrom podjętego zadania był przerażający. Przy największej pracowitości i wytrwałości coraz trudniej było mi znaleźć potrzebny czas dla tej żmudnej pracy, która była możliwa tylko na marginesie innych obowiązków i zajęć. Dlatego największa wdzięczność należy się moje siostrze Hance, która mi była najmocniejszym oparciem w uporczywym urzeczywistnianiu mego zamierzenia. To właśnie Ona wzięła na siebie obowiązek sekretarki wydawnictwa, przepisując cały Słownik, rzecz niełatwą, gdy się zważy trudności pisowni fonetycznej. Mogę śmiało powiedzieć, że bez Niej nigdy bym nie zdołał Słownika przystosować do druku.”\nJuż na początku wojny, gdy gestapo zajęło mieszkanie Sychty, Ona z narażeniem życia uratowała część jego materiałów etnograficznych i leksykograficznych. Później zaś, podczas okupacyjnych dni niedoli i tułaczki brata, w tajemnicy dostarczała mu niezbędne tworzywo do jego pracy naukowej. Po zakończeniu działań wojennych zdecydowała się towarzyszyć ks. Bernardowi, najpierw w Kocborowie, a następnie w Pelplinie, zachęcając go do kontynuowania powziętego zamierzenia. Była wspaniałą gospodynią domu, niezmordowaną sekretarką i serdeczną opiekunką. Na jej barkach spoczywało nie tylko przepisywanie przygotowanego do druku materiału słownikowego i wykonywanie żmudnych korekt, ale przede wszystkim prowadzenie całej dokumentacji oraz przekonywanie autora Słownika Kaszubskiego o celowości przedsięwzięcia i potrzebie jego kontynuowania, zwłaszcza wtedy, gdy przychodziły chwile zwątpienia. Tych było bowiem w nadmiarze, szczególnie w latach 50 i 60, kiedy okazało się, iż podczas wojennych lat bezpowrotnie przepadło 2/3 zgromadzonych materiałów i trzeba było proces gromadzenia materiałów rozpocząć na nowo. To o niej są opowieści „O chłopie co mu nich „pón” nie chcôł gadac” zamieszczona w II tomie Słownika.\nNie doczekała niestety Anna Sychta ostatniego Słownika ani kolejnych tomów Słownika Kociewskiego, albowiem dotknięta poważną chorobą oczu zmarłą 27 września 1974 roku w gdańskiej klinice Akademii Medycznej. Została pochowana na cmentarzu w Pelplinie. Kilka dni po jej śmierci Sychta tak oto pisał: „Nie mogę się pogodzić z myślą, że moja najdroższa siostra odeszła ode mnie na zawsze. Była duszą mojego domu, najzaufańszą powiernicą moich myśli, zamierzeń, radości i trosk, najsubtelniejszą opiekunką, nieodstępującą mnie na krok podczas ostatniej choroby w Szczecinie i Gdańsku. Była najlepszą informatorką w wątpliwych przypadkach naszej rodzinnej gwary i moją dzielną, niestrudzoną, cierpliwą i niezastąpioną sekretarką, mimo że cierpiała na oczy.”\nPo Annie – Sychtom urodziło się jeszcze dwóch chłopców: Leonard i Jan. Pierwszy ukończył szkołę w Puzdrowie, a następnie rozpoczął pracę na gospodarstwie i w cegielni ojca. Ożenił się z Agnieszką Zalewską z Sierakowic, przejął ojcowiznę, która do dziś znajduje się w posiadaniu jego najstarszej córki Anny i zięcia Stanisława Reclafa.\nW tym czasie, gdy na świat przyszedł najmłodszy brat Jan, Bernard kończył czteroletnią szkołę powszechną w Puzdrowie i przymierzał się do podjęcia edukacji na szczeblu gimnazjalnym. To matka wtajemniczała późniejszego leksykografa w tajniki polskiej pisowni i uczyła go czytania z polskiego elementarza. Ojciec również uzupełniał przedsięwzięcia żony opowiadaniami ilustrującymi historię Polski i Kaszub. W tym świetle łatwiej zrozumieć słowa Bernarda, który z wyraźną dumą pisze o rodzicach: „Winni temu, że powstał Słownik są moi rodzice, Jan i Anna z domu Karszny, którzy wyczarowali w mym sercu dziecięcym nieprzemijającą miłość do wszystkiego co kaszubskie, a więc zarazem polskie”.\nPrawdopodobnie wtedy podjęto decyzję o przeniesieniu Bernarda do gimnazjum polskiego. Dlatego od września 1920 roku Bernard Sychta kontynuował III klasę w gimnazjum klasycznym w Wejherowie. Zamieszkał na stancji wraz z kuzynostwem, którymi opiekowała się ciotka Rózia. Niestety nie otrzymał Bernard promocji do klasy IV. Przyczyną niepowodzenia była tylko „domowa” znajomość języka polskiego oraz niesprzyjające do nauki warunki hałaśliwej stancji. Przyczyną powtarzania klasy był prof. Michał Władysław Urbanek, nietuzinkowy polonista i działacz harcerski, człowiek wielkiej kultury i życzliwości, świetny i wymagający pedagog, który przede wszystkim zwracał uwagę na poprawność gramatyki polskiej, zachęcając przy tym do czytania literatury.\nNiepowodzenia w gimnazjum wejherowskim spowodowały to, iż Bernard przeniósł się do szkoły biskupiej Collegium Leoninum, którego dyrektorem był wówczas ks. Hugon Panke, Niemiec znający bardzo dobrze j. polski.Za jego rządów panował w Collegium Leoninum „pruski porządek ostra dyscyplina, które wspaniale sprzyjały nauce. Uczniowie wstawali codziennie o 6 rano, gromadzili się przed kaplicą, gdzie ks. dyrektor sprawdzał obecność, a następnie wszyscy uczestniczyli we mszy św. Po mszy było śniadanie, a później lekcje w gimnazjum. Niemały wpływ na podstawę i charakter wychowanków wywierał katecheta. Najpierw był nim ks. Bolesław Partyka, człowiek poważny i pełen opanowania. W każdą niedziele gromadził gimnazjalistów i profesorów na szkolnej mszy św., zawsze z dobrze przygotowanym kazaniem. Jego zasługą była też odpowiednia organizacja nabożeństwa: uczniowie gromadzili się w gmachu szkoły, a po sprawdzeniu obecności (kto chciał wyjechać na niedzielę do domu, musiał otrzymać przepustkę od katechety) młodzież wraz z wychowawcami maszerowała do kościoła. Dowodem na dobre przygotowanie katechetyczne ks. Partyki był fakt, iż aż 13 maturzystów wstąpiło do seminarium duchownego, z czego 10 otrzymało święcenia kapłańskie. Niestety takim autorytetem nie cieszył się jego następca, ks. Jan Pronobis.\nI poziom – klasy I-III\nII poziom – klasy IV-VIII – uczono m.in. religii, jęz. polskiego, łacińskiego, greckiego, kultury klasycznej, jęz. nowożytnego, historii, geografii, fizyki z chemią, matematyki, propedeutyki, filozofii oraz wychowania fizycznego. Do przedmiotów nadobowiązkowych należały: rysunki, śpiew, muzyka i roboty ręczne.\nRóżnorodność przedmiotów w wymiarze 30 godzin tygodniowo wymagała od uczniów niezwykłej pilności i systematyczności. Bez wątpienia do takich należał Bernard Sychta z wyraźnie większym zamiłowaniem do przedmiotów humanistycznych. Nie przepadał natomiast za matematyką, co bywało niekiedy powodem niemiłych sytuacji. Pewnego dnia wszedł do klasy ich matematyk Janusz Korczewski i powiedział: „Sychta, powiedz tak jak na spowiedzi – czy się uczysz?”. W odpowiedzi ubiegł go kolega Dąbrowski, mówiąc: „Panie profesorze, tu nie ma żadnej spowiedzi”. Sprawa się zakończyła, lecz Dąbrowski później wyjaśnił, iż musiał tak zareagować, bo Sychta w swej prostolijności powiedziałby zapewne, że się nie uczy.\nWłaśnie taki był gimnazjalista z Puzdrowa – zamknięty w sobie, prawdomówny, nieuzewnętrzniający swych uczuć i oszczędny w słowach. Może i dlatego, że w młodości się mocna jąkał ( w złagodzonej formie pozostało to do końca życia) i nie chciał stwarzać okazji do żartów i pośmiewiska. Wolał uciekać do swych zainteresowań i pisarstwa, co zjednywało mu już wtedy szacunek i uznanie kolegów.\nWreszcie po latach nauki i mozolnej pracy nadszedł czas składania matur – rok 1928. W tym czasie pisemna część matury obejmowała: j. polski lub historię, j. łaciński lub grecki oraz fizykę z chemią lub matematykę. W części ustnej uczniowie – poza religią, która była obowiązkowa – mieli swobodę wyboru z czterech przedmiotów: j. łaciński, greka, kultura klasyczna oraz fizyka z chemią. W przypadku Sychty egzamin ów wypadł pomyślnie.\nPo maturze wybrał naukę w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Przyjęty został na studia filozoficzno – teologiczne. Wówczas rektorem był znany Bernardowi ks. Konstanty Dominik, który był dla Sychty niezrównanym wzorcem osobowym, tak podczas pobytu w seminarium, jak i później podczas pracy duszpasterskiej. Jego wykładowcami byli wielcy uczeni i pedagodzy, np. ks. Maksymilian Raszeja (teologia moralna), ks. Franciszek Sawicki (dogmatyka, filozofia), ks. Kazimierz Bieszk (katechetyka, pedagogika). Czas pobytu w seminarium biegł dla Sychty bardzo szybko. Ze względu na wielkie potrzeby w duszpasterstwie przyspieszono termin święceń kapłańskich dla Sychty i jego kolegów.\nJednak już od stycznia 1933 roku Bernard Sychta opuszcza Puzdrowo i rozpoczyna pracę duszpasterską. Obejmuje obowiązki wikariusza w parafii Najświętszej Marii Panny w Świeciu. Po uzyskaniu zgody administratora apostolskiego na dopełnienie studiów na Uniwersytecie Poznańskim oraz zdaniu przewidzianych egzaminów uzyskał ks. Sychta na początku kwietnia 1946 roku tytuł magistra filozofii. Wtedy już podjął decyzję o dalszej nauce. Dnia 6 czerwca 1947 roku na podstawie przedłożonej pracy pt. „Kultura materialna Borów Tuchoskich na tle etnografii kaszubskiej i kociewskiej” oraz ustnego egzaminu z zakresu etnografii i etnologii, jako przedmiotu głównego i historii literatury polskiej, jako przedmiotu pobocznego, uzyskał tytuł doktora filozofii z wynikiem ogólnym bardzo dobrym.\nW atmosferze pracy i wypoczynku, nauki i twórczości upływały lata ks. Sychcie. Latem 1939 roku zachorował na tyfus brzuszny i został odwieziony do szpitala w Toruniu. Pobyt w szpitalu przedłużał się. Podczas jego nieobecności, 5 września 1939 roku władzę hitlerowskie zjawiły się w Kocborowie, wtargnęły do mieszkania Sychty i kazali je opuści Annie. Niestety nie wszystkie materiały gromadzone prze Sychtę udało się uratować. Na przełomie września i października 1939 roku kapelan uciekł z ewakuowanego szpitala i skrył się w mieszkaniu Bilikiewiczów. Sychta był poszukiwany przez hitlerowców za patriotyczno – narodowy dramat „Budzta spiącëch”, w całości skonfiskowany i spalony przez okupantów.\nKs. Bernard Sychta zadebiutował jako dramatopisarz, wykorzystując w tym celu zgromadzony materiał słownikowy i folklorystyczny. Będąc uczniem wejherowskiego gimnazjum napisał trzyaktówkę pt. „Szopka kaszubska”. Jednak jej treść znana jest tylko z relacji autora, ponieważ rękopis zaginął. W 1932 roku powstaje drugi dramat pt. „Gwiôzdka ze Gduńska”. Kolejne dzieła to: „Hanka so żeni”, „Wesele kociewskie”.\nW kategorii sztuki obyczajowej mieści się również utwór sceniczny „Dzéwczę i miedza”. Spod pióra Sychty wyszła też jedyna komedia pisana dialektem kociewskim pt. „Duchy w klasztorze”.\n„Gwiôzdka ze Gduńska”\nWystawiony po raz pierwszy w 1932 roku jako „We gwiôzdkę”. Opublikowany dopiero po śmierci dramatopisarza. Akcja sztuki dzieje się przez I wojną światową u zamożnego gospodarza kaszubskiego Bojana, w wigilię i pierwsze święto Bożego Narodzenia. W wigliny wieczór do domostwa głównego bohatera zachodzą przebierańcy z Gdańska (gwiôzdka): gwiżdż, gwiôzdka, baba, strëch, kominiarz, żołnierz na koniu, młynarz, kozioł, niedźwiedź i bocian. Po wspaniałym korowodzie, tańcach, śpiewach i psotach, wędrowcy opuszczają gościnną chatę, podczas gdy domownicy przystępują do uprzątnięcia domu, pozbierania słomy, którą później zostaną obwiązane drzewka w sadzie, aby wydały wiele owoców. Każda czynność tego wieczoru ma znaczenie symboliczne i magiczne oparte na ludowej tradycji, zwyczajach i wierzeniach. W wigilię nawet zwierzęta porozumiewają się między sobą ludzkim głosem, mówiąc o przyszłości, która czeka ich gospodarza. Wykorzystując ten aspekty autor sztuki ośmiesza ciekawość i naiwność Jana, narzeczonego córki Bojana, który zamiast na pasterkę, udał się do stajni, podsłuchiwać zwierzęta. Ta zuchwałość doprowadza początkowo do zerwania narzeczeństwa, ale w konsekwencji Jan uznaje swój błąd i zaręczyny zostają wznowione.\n„Hanka so żeni”\nPodobny charakter ma kolejna sztuka „Wesele kociewskie”.\n„Dzéwczę i miedza”\nWydane w 1938 roku. Akcję rozpoczyna scena w domu głównego bohatera, Walkusza. W niedzielne popołudnie jego córkę, zajętą czytaniem „O panu Czôrlińsczim co do Pucka po sécë jachôł” odwiedza Anton Stopka, prosząc by poszła z nim na zabawę. Choć jej ojciec widzi w nim potencjalnego kandydata na zięcia, Monika jednak kocha Stacha Zelonkę, syna sąsiadów, którzy utrzymują przyjazne stosunki z Walkuszami. Anton otrzymując „kosa” postanawia się zemścić i nie dopuścić do zaślubin Moniki ze Stachem. W tym celu w nocy przeoruje miedzę pomiędzy polem Walkuszów a Zelonki, na korzyść tego drugiego oraz wycina tam rosnące dęby. Wszystko po to, aby oskarżono o to Zelonkę. Tymczasem Anton zostaje przyłapany na gorącym uczynku przez Augustyna Złocha. Anton zastrasza Augustyna i ten nikomu początkowo nic nie mówi. Tymczasem Walkusz zgłasza sprawę do sądu, wskazując Zelonków, jako podejrzanych. Dopiero w sądzie pojawia się Złoch i wyjawia całą sprawę.\n„Duchy w klasztorze”\n* „Spiącé uejskue” (wojsko) i jego przerobiona wersja „Przebudzenié”\n* „Budzta spiącëch”\n* „Ostatni Gwiôzdka Mestwina”\n„Ostatniô Gwiôzdka Mestwina”\nDorobek Sychty w tym względzie jest niewielki to też należy wspomnieć, że Sychta pisał też wiersze. Najbardziej rozpowszechniony wiersz to „Kaszëbą béł mój tatk”. Sychta pisał też pieśni, które doczekały się opracowania muzycznego (kolędy: „Biżónci, Żużónci”, „Do Matki Boskiej Swarzewskiej”).\nZ początkiem 1938 roku Sychta zaczął pisać nowele. Było ich kilka, ale zachowała się tylko jedna „Szkódnica”.\nSłownik kaszubski zawiera 60 tys. haseł. Poza podstawowym zasobem codziennego słownictwa Kaszubów, zawiera on – jak podaje autor – „pełne inwencji językowej słownictwo zakochanych i dzieci, formy rzeczowników i przymiotników, czasowników a nawet zaimków i wykrzykników, zawołania do zwierząt i ptaków”. Cały materiał, tak językowy, jak i frazeologiczny oraz folklorystyczny został osobiście zebrany przez autora w terenie, bez korzystania z dorobku innych, a także bez zasobu słownictwa literackiego.\nDo pracy nad Słownikiem ksiądz Sychta powrócił w momencie ustabilizowania się sytuacji i oswojenia się z obowiązkami proboszcza i profesora. Czas na prace nad Słownikiem miał jedynie w czasie letniego urlopu. Jeździł więc – jak sam wspomina –”od parafii do parafii, gdzie znów chata, stodoła, pole i las, otwierały mi drogę do zaczarowanego królestwa słów. W tym królestwie czułem się dumny, czy je zdobywałem wśród Bylaków nad morzem, czy wśród Gochów i Krebanów na południu Kaszub”. Wszędzie tam, gdzie pojechał przyjmowany był jak swój, bo doskonale porozumiewał się w j. kaszubskim. Rozmowy z informatorami prowadzone były też w tym języku, co wprowadzało nastrój swobody.\nSłownik jest „inwentaryzacją” mowy i kultury kaszubskiej – wzbogaca i odświeża polskie słownictwo morskie, jest przebogatą kopalnią dla literatów kaszubskich i w ogóle piszących o Kaszubach, źródłem dla badaczy przeszłości, pełnym zestawem używanego potocznie słownictwa kaszubskiego, najpełniejszym kompendium wiedzy o Kaszubach.\nKs. Sychta był postacią skromną, dlatego jedyne zapytany mówił o swoich poglądach. Odczuwał swoją dumę, z tego że jest Kaszubą, ale duma ta była skryta gdzieś głęboko. Swojemu drogiemu ziomkowi ks. Wł. Szulistowi radził: „Jeśli będziesz kiedykolwiek pisał o Kaszubach, pisz nie piórem, lecz duszą”. Uważał, że ziemia jest kaszubska, nie należy do Polski, tylko jest Polską.


Wywiad z Maciejem Ołpińskim | Magazyn T3\nWywiad z Maciejem Ołpińskim\nWidoczny ostatnimi czasy rozwój kryptowalut wchodzi w nowy etap, jakim najprawdopodobniej będzie Ethereum. O tym, czym jest wspomniany projekt i jak może zrewolucjonizować nasze życie codzienne rozmawialiśmy z Maciejem Ołpińskim – pasjonatem cyfrowych walut oraz założycielem start-upu Coinify.io.\nNa sam początek powiedz, czym właściwie jest Ethereum.\nPozwolę sobie zacytować jednego z założycieli Ethereum – J. Lubina z sesji Ask Me Anything na Reddicie.\n“Ethereum jest dla programów komputerowych tym czym Bitcoin jest dla pieniądza.\nW przypadku Bitcoina górnicy i ich koparki wykonują obliczenia aby uzyskać konsensus w kwestii tego jakie transakcje miały miejsce i w jakiej kolejności. Ethereum uogólnia tą ideę dla operacji komputerowych w rozproszonych aplikacjach.\nW przypadku Ethereum, górnicy wykonują pracę aby uzyskać konsensus w kwestii tego, jakie zmiany stanów aplikacji miały miejsce, w których aplikacjach i w jakiej kolejności.\nJeżeli zatem Bitcoin jest publicznym rejestrem przechowującym aktualny stan transakcji w sieci Bitcoin, to Ethereum jest rejestrem przechowującym aktualny stan rozproszonych aplikacji w sieci Ethereum.”\nTaka konstrukcja Ethereum daje nieograniczone możliwości budowania aplikacji, w których na przykład stan konta, tożsamość czy np. reputacja użytkownika są oparte o rozproszoną infrastrukturę Ethereum, a nie zcentralizowane sieci Google, Facebooka, Twittera etc.\nEthereum tworzy zupełnie nowy paradygmat jeżeli chodzi o budowę i promocję aplikacji i pozwala na wdrażanie nieznanych wcześniej modeli biznesowych. Jest zdecentralizowanym komputerem, który ma swój własny język programowania, i za którego bezpieczeństwem stoi moc obliczeniowa maszyn kopiących w sieci Ethereum.\nAby korzystać z tego ‘komputera’ i aplikacji na nim zbudowanych konieczne będzie posiadanie jednostek o nazwie ‘ether’.\nW chwili gdy rozmawiamy rusza sprzedaż jednostek Ethereum. Przybliż nam, jak je kupić i – co bardzo ważne w idei kryptowalut – jak bezpiecznie je przechowywać.\nProponuję zapoznać się z instrukcjami na stronie ethereum.org. Wszystko opisane jest krok po kroku i opiera się na ściągnięciu portfela, a następnie przesłaniu BTC na podany adres Bitcoin.\nW związku z tym, że nie jestem członkiem zespołu Ethereum, a raczej reprezentantem społeczności rozwijającej projekty na tej platformie, nie chcę udzielać wskazówek dotyczących zakupu aby nie wprowadzić kogoś w błąd.\nDlatego odsyłam do oficjalnych informacji na ethereum.org\nCzy masz już jakieś informacje, jakie giełdy wprowadzą Ethereum?\nNie mam takich informacji. Podejrzewam, jednak że nie będzie problemu z kupnem eteru. Kwestia giełd jest to dla mnie jednak kwestią drugorzędną. Zdecydowanie ciekawszym zagadnieniem jest to jakie aplikacje powstaną w oparciu o tą platformę. Bo popularność tych aplikacji i zapotrzebowanie na usługi, które będą oferować będzie ostatecznie decydować o zapotrzebowaniu na eter i w efekcie jego cenie.\nCzy Ethereum, podobnie jak bitcoiny czy litecoiny, będzie można także „kopać” za pomocą kart graficznych czy ASICów?\nZ informacji jakie do tej pory udostępniał Vitalik Buterin, główny wynalazca Ethereum, wynika że algorytm Etherum będzie algorytmem Proof-Of-Work albo hybrydą Proof-of-Work/Proof-of-Stake. Oznacza to, że tak – ‘eter’ będzie można kopać. Co do najlepszego sprzętu do kopania, nie chcę się wypowiadać bo szczegóły nie zostały jeszcze ustalone.\nCzy Twoim zdaniem idea Ethereum nie wywoła ogromnych kontrowersji na wielu rynkach np. rynku usług adwokackich?\nWydaje mi się, że adwokaci póki co nie mają się czego obawiać. Ethereum generuje oczywiście wiele ciekawych problemów natury prawnej, natomiast żeby zagroziło rynkowi usług prawniczych? To raczej nie stanie się w ciągu najbliższych lat, a na pewno nie w krajach o rozwiniętych systemach prawnych.\nNajciekawsze zastosowania Ethereum powstaną moim zdaniem w zupełnie nowych obszarach i zastosowaniach, które nie były możliwe z dotychczasową technologią i rozwiązaniami prawno-finansowymi.\nTo trochę tak jak z Internetem – jego rewolucyjność tkwi nie w byciu ‘lepszym telefonem’ czy ‘lepszym telewizorem’. Pomimo Skypa czy YouTuba ludzie wciąż używają telefonów i oglądają tradycyjną telewizję. Internet wytworzył natomiast nowe formy komunikacji na globalną skalę, które nie były możliwe wcześniej.\nTo samo podzieje się moim zdaniem z Ethereum. Najlepsze zastosowania tej platformy nie zostały jeszcze wymyślone 🙂\nSama idea kryptowalut wywołuje nada spore kontrowersje na rynku finansowym. Czym jest to Twoim zdaniem spowodowane?\nRynek finansowy doskonale wie co stało się z rynkiem telekomunikacyjnym po pojawieniu się Internetu. Wynalazek kryptowalut i rozproszonego konsensusu opartego o technologię blockchaina jest dla tradycyjnego rynku finansowego tym czym Internet był dla firm telekomunikacyjnych początkiem lat 90 tych.\nTechnologie, o których mówimy są jeszcze na bardzo wczesnym etapie rozwoju ale już zagrażają interesom dużych instytucji finansowych bo dostarczają tą samą usługę lepiej, szybciej i taniej, a do tego umożliwiają cały szereg innowacji, które w tradycyjnych systemach bankowych nie są możliwe.\nDlateo największe kontrowersje w postaci zakazów, nakazów, regulacji i sensacji w mediach dopiero przed nami.\nDla wszystkich tworzących innowacje w tym obszarze dobrą wiadomośćią jest jednak to, że już pojawiają się jurysdykcje, które widzą potencjał w tworzeniu dobrego klimatu dla startupów kryptowalutowych.\nEthereum nie przypadkowo umiejscowiło się prawnie w Szwajcarii, która znana jest z historii tworzenia ‘przyjaznego klimatu’ dla kapitału. W Szwajcarii ma swoją siedzibę firma Monetas, która rozwija projekt Open Transactions.\nJaka przyszłość czeka Bitcoina i Ethereum? Liczba akceptacji dynamicznie rośnie, coraz częściej słyszymy o politycznych akceptacjach kryptowalut. Czy za kilka lat tego typu cyfrowe waluty wyprą papierowe pieniądze?\nRozwój Bitcoina, pojawienie się Ethereum i szeregu innych projektów, pokazuje jak szybko rozprzestrzenia się idea decentralizacji. Dlatego uważam, że co do przyszłośći krypto to najlepsze dopiero przed nami. Dużo pracy jest jednak do zrobienia w zakresie infrastruktury oraz aplikacji dla masowego odbiorcy. Posługiwanie się kryptowalutami jest dziś wciąż dla masowego użytkownika dość trudne.\nCo do wyparcia walut papierowych to byłbym ostrożny. Pieniądz opiera się w dużej mierze na bezpieczeństwie, zaufaniu i przyzwyczajeniach jego użytkowników. Przypomnijmy sobie ile czasu zajęło zbudowaniu zaufania użytkowników do idei samego kupowania przez Internet.\nDlatego nie podejrzewam, żeby papierowej gotówce coś groziło w najbliższym czasie.\nO ile cieszę się ze wszystkich kolejnych punktów handlowych, w których można płacić kryptowalutami to mam świadomość tego, że dla przeciętnego odbiorcy wygodniejsza jest płatność gotówką czy kartą (bo znane, zrozumiałe, zarobki są w PLN itd).\nJeżeli chodzi o rozwiązania Point-Of-Sale (płatności w punktach handlowych) to ogromny potencjał widzę np. w połączeniu płatności kryptowalutą z programami lojalnościowymi. Do tej pory aby system sklepu mógł rozpoznać ‘powracającego klienta’ trzeba było wypełnić formularze, dostać oddzielną kartę itd. Za pomocą technologii Bitcoin mogłoby się to dziać zupełnie automatycznie – system rozpoznaje, że jestem powracającym klientem automatycznie w momencie dokonywania transakcji, np. nalicza automatycznie zniżkę, a ja jako użytkownik sam decyduję, czy chcę użyć znanego sprzedawcy profilu czy np. pozostać anonimowy. Bez pytań, bez formularzy, bez drogich systemów.\nUważam, że przyjmować będą się rozwiązania, które oferują coś extra ponad to co może zrobić karta płatnicza czy gotówka.\nGdzie będzie można posłuchać Twoich wykładów na temat projektu w najbliższym czasie?\nJako coinify.io prowdzimy meetupy dla entuzjastów idei zdecentralizowanych aplikacji we Wrocławiu, najbliższy będzie we wrześniu. Co do wystąpień konferencyjnych, nie mam aktualnie żadnych zaplanowanych wystąpień.\nrozmawiał Jacek Walewski\nAutor Jacek Walewski


Jakiego rodzaju odmiany murów mogą być ukazane na fototapecie oraz które z nich są idealne? | ZKWarszawa\nJakiego rodzaju odmiany murów mogą być ukazane na fototapecie oraz które z nich są idealne?\nJeśli właśnie przeprowadzasz remont swego mieszkania bądź tylko dopiero planujesz jego zakres, to być może słyszałaś o tym, że użycie tradycyjnej cegły jest od wielu lat bardzo popularnym rozwiązaniem.\nNiestety wymaga on niezwykle wiele pracy oraz może być dosyć kosztowny.\nJednak na szczęście funkcjonuje bezpieczna alternatywa, ponieważ mógłbyś mieć taką ścianę już po kilku godzinach pracy specjalisty w cenie nie większej niż 500zł. W jaki sposób to jest wykonalne? Otóż jeśli bardzo chciałbyś mieć na pewnej ścianie elegancki mur fototapeta mogłaby być doskonałym wyjściem. Wystarczy tylko stosownie wyczyścić ścianę, dobrać konkretny wzorzec i… po prostu przykleić go na jedną ze ścian. Tu warto dodać, że wcale nie powinny to być\tatrapy czerwonych cegieł. Zależnie od całego wystroju Twego salonu, być może ładniej będzie się przedstawiał wzorzec, który imituje dosyć duże szare oraz o nierównych formach kamienie, pomiędzy którymi znajduje się wyraźna ciemna szczelina. Całość wygląda bardzo realnie i naprawdę stylowo. Jeszcze odmiennym wzorem może być imitacja ściany z piaskowca – w tym przypadku kolejne kamienie są dosyć znaczne, ale płaskie.\nWarto jest kupić fototapetę flizelinową, ponieważ gwarantuje ona niezwykle łatwy i prędki montaż, nie kurczy się i może zamaskować niewielkie pęknięcia na ścianie. Wykorzystane barwy są niezmywalne oraz wytrzymałe na funkcjonowanie promieni słonecznych. Jeżeli natomiast wzór zauważalny na takiej fototapecie zwyczajnie nam się znudzi, moglibyśmy ją prędko rozebrać nawet na sucho.\nWarto dodać, że w wypadku tapety obrazującej dowolny murek, należałoby zakupić wersję 3D, ponieważ to doskonale polepszy wrażenia wizualne tego typu towaru.


Tatry widziane z Krzyżowic – Dalekie Obserwacje\nTagged: Gerlach · Krzyżowice · Śląsk · Tatry · Tatry Wysokie · ulica Śląska · Żory\n← Babia Góra i Tatry widziane z ul. Petofiego w Krakowie Alpy Berneńskie widziane z Weissfluchgipfel →\n2014/04/01 o 18:13\nAutor idealnie wyczaił miejsce, jestem pod wrażeniem\n2014/04/01 o 19:14\nPrima aprilis! Prawie dałem się nabrać 🙂\n2014/04/01 o 19:29\nwitam . dzieki za publikacje.szkoda ze nie mozna powiekszyc 3 foty\n2014/04/01 o 20:11\n2014/04/01 o 21:15\nPoprawcie trzecią fotkę bo się nie otwiera. Zdjęcia byłyby zdecydowanie lepsze gdyby Łukasz nie pojechał na stałą miejscówkę najpierw. Później warunki zdecydowanie się pogorszyły. BTW miejscówka wyczajona przez ojca 🙂