Łódzkie: Będą adnotacje w rozkładach o oczekiwaniach na spóźnione pociągi? - Transport Publiczny\nkoordynacja rozkładów, ŁKA, Łódzka Kolej Aglomeracyjna, przesiadki\nfot. Triskaidekafil, lic. CC BY-SA 3.0 Wikimedia commons\nNie ma co chwalić dnia przed zachodem słońca, ale jeśli treść porozumienia sprzed pół roku zostanie zrealizowana, to woj. łódzkie może stać się polskim pionierem jeśli chodzi o kompleksową integrację oferty pociągów i autobusów – także poza obszarem aglomeracji.\nKontynuujemy cykl artykułów, w których prezentujemy pozytywne, godne naśladowania przykłady integracji różnych gałęzi transportu zbiorowego w Polsce. Nasz cykl wychodzi z założenia, że aby zachęcić Polaków do korzystania z transportu zbiorowego, nie wystarczy tylko wyremontować linie kolejowe i dworce oraz zakupić nowy tabor. Sednem jest także synchronizacja rozkładów jazdy i taryf różnych przewoźników. Jeśli w najbliższych latach na dużą skalę nie nastąpią działania w tym kierunku, to transport w Polsce niezmiennie będzie się opierał na prywatnej motoryzacji – także tam, gdzie jej wykorzystywanie (o ile nastąpi odpowiednia organizacja transportu zbiorowego) po prostu nie ma sensu.\nNiestety, pozytywnych przykładów wciąż jest niewiele. Nadal powszechne są sytuacje, w których organizatorzy i operatorzy w żaden sposób nie dbają o synchronizację rozkładów, a autobusy odjeżdżają sprzed dworców kolejowych 5 min. przed odjazdem pociągów. Integracja taryfowa, zwłaszcza poza aglomeracjami, praktycznie nie istnieje. Urzędnicy natomiast bardzo często popadają w „niedasizm”, zwracając uwagę, że prawo nie narzuca im przecież obowiązku integrowania pociągów z innymi środkami transportu…\nŁKA: integracja w ślad za uruchomieniem pociągów\nTym bardziej wychodzimy, jako redakcja, z założenia, iż należy naświetlać i promować pozytywne przykłady współpracy w tym zakresie. Taka współpraca powinna już niedługo mieć miejsce w woj. łódzkim, w związku z uruchomieniem Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej.\nPociągi ŁKA wyjadą na tory w połowie czerwca; w pierwszym okresie będą kursować na trasie z Łodzi Kaliskiej do Sieradza. W kolejnych miesiącach uruchomione zostaną następne połączenia: Łódź Widzew – Zgierz, Łódź Kaliska – Łódź Widzew oraz Łódź Kaliska – Łowicz Główny. W 2015 r. zasięg ŁKA zostanie rozszerzony o trasy z Łodzi do Koluszek i Kutna.\n– Województwo Łódzkie jako organizator kolejowych przewozów pasażerskich w regionie, 13 listopada 2013 r. podpisało porozumienia o współpracy z jednostkami samorządu terytorialnego z linii łowickiej i z linii sieradzkiej ŁKA, dotyczące współpracy miast, gmin i powiatów w zakresie organizowania i funkcjonowania publicznego transportu zbiorowego na trasach ŁKA. W 2014 r. przewiduje się podpisanie podobnych porozumień z samorządami zlokalizowanymi wzdłuż linii do Kutna i Koluszek – przypomina w rozmowie z „Transportem Publicznym” Jacek Grabarski, rzecznik Urzędu Marszałkowskiego Woj. Łódzkiego.\nMarta Markowska, rzeczniczka ŁKA, wylicza na naszą prośbę, czego dotyczy porozumienie. Jego sygnatariusze zobowiązali się m.in. do:\n•\tTworzenia węzłów integrujących różne środki transportu przy dworcach i przystankach kolejowych ŁKA;\n•\tOrganizacji dowozu podróżnych autobusami do ŁKA;\n•\tWspółpracy na rzecz integracji biletowej (rozszerzenia o gminy objęte porozumieniem Wspólnego Biletu Aglomeracyjnego – funkcjonującego obecnie na terenie Łodzi i ośrodków tworzących „ścisłą” aglomerację łódzką);\n•\tWspółpracy na rzecz integracji rozkładów jazdy autobusów z ŁKA;\n•\tWspółpracy na rzecz integracji systemów informacji pasażerskiej z ŁKA.\nBędą adnotacje o oczekiwaniach na opóźnienia?\n– Obecnie trwają rozmowy zmierzające do wypracowania konkretnych mechanizmów mających na celu między innymi integrację rozkładową pociągów ŁKA z innymi środkami transportu zbiorowego. Podejmowany jest również temat synchronizacji rozkładów jazdy poprzez wprowadzenie adnotacji o wzajemnym oczekiwaniu na kursy opóźnione – informuje Marta Markowska.\nTa ostatnia kwestia jest niezwykle ważna. Wprowadzenie do rozkładów adnotacji o wzajemnych oczekiwaniach, czyli gwarancja skomunikowania, bez wątpienia zwiększa bowiem atrakcyjność transportu zbiorowego. Gdyby w ramach ŁKA wprowadzono takie adnotacje do rozkładów, byłby to drugi przypadek w Polsce – w tym momencie takie adnotacje znaleźć można tylko w przypadku rozkładów warszawskich autobusów linii 198 (obsługujących dzielnicę Wesoła), które – w godzinach późnowieczornych – oczekują na ewentualne opóźnienia pociągów SKM.\nPorozumienie wchodzi w decydującą fazę\nŁódzkie porozumienie zaczyna nabierać konkretnych kształtów. Jak informuje Jacek Grabarski, w styczniu i lutym przedstawiciele UMWŁ i ŁKA spotkali się w Sieradzu, Zduńskiej Woli, Łasku i Pabianicach z samorządowcami. – W trakcie spotkań prezydenci, burmistrzowie, wójtowie i starostowie podkreślili swoje zaangażowanie w zakresie integracji rozkładów i systemów informacji pasażerskiej. Ponadto Województwo Łódzkie w budżecie 2014 zarezerwowało środki na opracowanie studium integracji transportu kolejowego z innymi środkami transportu oraz na opracowanie zintegrowanego systemu informacji pasażerskiej – dodaje Jacek Grabarski.\nW dotychczasowych wypowiedziach medialnych, m.in. burmistrz Łowicza zadeklarował, że rozkłady autobusów miejskich zostaną dostosowane do rozkładów pociągów.\nŁódź Radogoszcz: przystanek nadal niezintegrowany\nRoman Czubiński 13 czerwca 2014\nŁKA: Porozumienie z samorządami\nRoman Czubiński 14 listopada 2013\nSieradz: Nowa linia dla pasażerów ŁKA\nRoman Czubiński 07 listopada 2013


Devin Townsend - wywiad - TopGuitar.pl\nDevin Townsend – wywiad\n4 sierpnia 2016 Jakub Milszewski | TopGuitar 1851\nKiedy przyjechał do niemieckiego Markneukirchen na zeszłoroczny Warwick Bass Camp, można było zaobserwować małe poruszenie, choć gwiazd na imprezie nie brakowało. Uczestnicy przyglądali mu się z daleka i szeptali między sobą, że zupełnie nie wygląda i nie zachowuje się jak gwiazda, raczej jak zwykły facet. Chwilę później ten zwykły facet nazwiskiem Devin Townsend, który w swojej ponad dwudziestoletniej karierze wydał już dziesiątki przeróżnych stylistycznie płyt i zagrał setki koncertów, zjawia się na umówionym wywiadzie. Kubek czarnej kawy, czapka, bluza…\nWywiad Jakuba Milszewskiego z Devinem Townsendem przeczytacie w sierpniowym wydaniu magazynu TopGuitar (TG 8/2016).\nNext article Divinity Roxx - Ewolucja - wywiad\nPrevious article Felieton Mariusza Bogdanowicza – „Wakacyjna korespondencja z Kaszub”\n18 listopada 14:23


Audiodeskryptywny opis budynku Muzeum POLIN | Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie\nAudiodeskryptywny opis budynku Muzeum POLIN\nPrezentujemy Państwu audiodeskryptywny opis gmachu Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN i jego najbliższego otoczenia.\nPobierz treść poniższej audiodeskrypcji [PDF] >>\nPobierz plik audio >>\n1. Przystanek autobusowy\nAutobusy, jadące w kierunku alei Jana Pawła Drugiego, zatrzymują się na ulicy Anielewicza, na przystanku Nalewki-Muzeum dwa. Ruchliwa ścieżka rowerowa oddziela chodnik przystanku od terenu muzeum. Jest ułożona z gładkiej kostki brukowej. Ma trzy metry szerokości. Za ścieżką rowerową – po skosie w lewo od słupka przystanku – zaczyna się aleja Ireny Sendlerowej. Ten deptak wyłożono nierówną kostką łupaną. Zachowując ostrożność, przejdźmy przez ścieżkę rowerową. Zatrzymajmy się na początku alei, po prawej stronie.\n2. Otoczenie muzeum\nGmach Muzeum Historii Żydów Polskich znajduje się na Muranowie. Stoi pośrodku prostokątnej działki ograniczonej ulicami: Mordechaja Anielewicza – za naszymi plecami, Karmelickiej – po lewej, Józefa Lewartowskiego – na wprost, i Ludwika Zamenhofa – po prawej. Budynek ma kształt prostopadłościanu, a jego elewacje są równoległe do tych ulic.\nDziałkę przecina piesza aleja Ireny Sendlerowej, wytyczona wzdłuż fasady muzeum, równolegle do ulicy Zamenhofa. Główne wejście znajduje się przy tej alei, a boczne – od strony ulicy Anielewicza.\nTeren między muzeum a ulicą Zamenhofa zajmuje brukowany plac. Wznosi się na nim Pomnik Bohaterów Getta z 1948 roku. Po bokach placu rozciąga się starannie rozplanowany skwer. W jego części położonej od strony ulicy Anielewicza stoją dwa monumenty: pierwszy Pomnik Bohaterów Getta z 1946 roku i Ławeczka Jana Karskiego. Karski był emisariuszem władz Polskiego Państwa Podziemnego i jako jeden z pierwszych poinformował aliantów o tragicznej sytuacji ludności żydowskiej w okupowanej Polsce. Na skwerze i na placu ustawiono także osiem bloków Traktu Pamięci Męczeństwa i Walki Żydów, ciągnącego się aż do Umschlagplatzu. Trakt upamiętnia miejsca, wydarzenia i ludzi związanych z historią getta warszawskiego.\nTeren między muzeum a ulicą Karmelicką zajmuje osiedlowy park, z siłownią plenerową od strony ulicy Anielewicza. Mniej więcej pośrodku parku, przy przeszklonej ścianie muzeum, wznosi się niewielki pagórek. Rośnie na nim wysoka, rozłożysta lipa. U zbiegu ulic Karmelickiej i Lewartowskiego w parku wytyczono skwer Willy’ego Brandta, kanclerza Niemiec. Na skwerze stoi pomnik upamiętniający złożenie przez niego wieńca w 1970 roku pod Pomnikiem Bohaterów Getta z 1948 roku.\nOd strony ulicy Anielewicza do muzeum przylega brukowany parking otoczony trawnikiem.\n3. Lokalizacja muzeum - rys historyczny\nMuzeum Historii Żydów Polskich stoi w miejscu, gdzie dawniej wznosił się monumentalny gmach Koszar Artylerii Koronnej z końca osiemnastego wieku. Ten rejon Warszawy znajdował się w sercu Dzielnicy Północnej, w której osiedlali się Żydzi. W czasach carskich koszary nazywano Wołyńskimi od stacjonującego w nich Wołyńskiego Pułku Piechoty Lejbgwardii. W drugiej połowie dziewiętnastego wieku mieściło się w nich wojskowe więzienie śledcze.\nNa początku dwudziestego wieku zabudowa dzielnicy była bardzo gęsta, z mnóstwem sklepów, warsztatów rzemieślniczych i składów towarów. Głównym pasażem handlowym dzielnicy i jedną z ważniejszych arterii komunikacyjnych Warszawy była ulica Nalewki, biegnąca od Arsenału na północ.\nW listopadzie 1940 roku ta część miasta znalazła się za murami getta. Dawne koszary, usytuowane na rogu Zamenhofa i Gęsiej, przekształcono w centralny areszt getta, zwany Gęsiówką.\nLatem 1942 roku hitlerowcy rozpoczęli masową eksterminację warszawskich Żydów. W wyniku wielkiej akcji wysiedleńczej około osiemdziesięciu procent mieszkańców getta zostało wywiezionych i zamordowanych w obozie zagłady w Treblince. Niemcy zlikwidowali wtedy tak zwane małe getto, a siedziba warszawskiego Judenratu została przeniesiona z Budynku Głównego Gminy Żydowskiej przy ulicy Grzybowskiej dwadzieścia sześć przez dwadzieścia osiem do gmachu koszar.\nWiosną 1943 roku w północnej części getta toczyły się walki powstańcze. Wtedy budynek koszar częściowo spłonął.\nPo stłumieniu powstania hitlerowcy postanowili całkowicie wyburzyć getto. Kolejno podpalali i wysadzali domy w jego centralnej i północnej części. Zalegający na znacznym obszarze getta gruz piętrzył się do wysokości kilku metrów. Na wypalonych placach wzdłuż ulicy Gęsiej, od koszar do Okopowej, Niemcy postawili baraki i utworzyli obóz koncentracyjny Gęsiówka II. Osadzili w nim kilka tysięcy Żydów z różnych stron Europy. Ich głównym zadaniem było rozbieranie zniszczonych domów i przygotowanie terenu getta pod nową zabudowę. Piątego dnia powstania warszawskiego obóz wyzwolili żołnierze kompanii AK „Giewont” z harcerskiego batalionu „Zośka”.\nZ przedwojennej zabudowy getta nie zachowało się prawie nic, z wyjątkiem kilku budynków, w tym kościoła Świętego Augustyna przy ulicy Nowolipki. Po wojnie Bohdan Lachert zaprojektował osiedle mieszkaniowe Muranów Południowy w duchu modernizmu. Budynki miały być oszczędnie zdobione, a ich forma miała jak najlepiej odpowiadać potrzebom nowych mieszkańców. Zgodnie z koncepcją projektanta do budowy użyto gruzobetonu, czyli betonu, w którym kruszywem były zmielone cegły i inne pozostałości po zburzonym getcie. Domy stawiano na tak zwanej skarpie gruzowej. Muranów miał być dzielnicą-pomnikiem powstałą z gruzów i na gruzach, symbolem nieobecności warszawskich Żydów i pamięci o nich. Osiedla Muranów II (przy ulicy Andersa) i Prezydenckie (u zbiegu dzisiejszych ulic Andersa, Anielewicza i Świętojerskiej) zaprojektowali inni architekci. Powstały one już po wywiezieniu gruzów. Wypalone mury koszar zostały rozebrane w 1965 roku, a na odzyskanym w ten sposób terenie urządzono park.\nZachowano jedynie część przedwojennej siatki ulic i ich nazewnictwa. Północno-wschodni narożnik muzeum znajduje się w miejscu, w którym kiedyś przebiegała ulica Zamenhofa. Z dawną osią tej ulicy pokrywa się część wystawy stałej, a mianowicie galeria „Na żydowskiej ulicy”, prezentująca okres międzywojenny.\n4. Aleja Ireny Sendlerowej\nAleja ma siedem metrów szerokości i sto siedemdziesiąt pięć metrów długości. Jej pierwszy – pięćdziesięciometrowy – odcinek biegnie między parkingiem po lewej a skwerem po prawej.\nNa trawniku po lewej stoi słupek z tabliczką: „Aleja Ireny Sendlerowej”, a obok niego – niski, betonowy murek w kształcie litery „L”, z napisem: „Muzeum Historii Żydów Polskich”.\nW obrębie alei, po jej lewej stronie, rośnie pięć jarzębin, posadzonych co sześć metrów. Między trzecim a piątym drzewkiem zamontowano metalowe stojaki na rowery. Za nimi stoi wysoki, prostopadłościenny słup ogłoszeniowy.\nPo prawej stronie alei ciągnie się kamienny rowek ściekowy o szerokości stopy. Przy nim co siedem metrów stoi siedem latarni. Przy czwartej latarni rowek omija od lewej prostokątną pokrywę studzienki. Podejdźmy tam i zatrzymajmy się.\nNa trawniku między czwartą a piątą latarnią stoi szklana tablica w metalowej oprawie. Napis na tablicy brzmi: „Irena Sendlerowa (1910–2008) – Honorowa Obywatelka miasta stołecznego Warszawy, Honorowa Obywatelka państwa Izrael, więzień Pawiaka, Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, patronka wielu szkół w Polsce i za granicą. Jako pracownica Wydziału Opieki Społecznej Zarządu Miasta Warszawy, mianowana w 1942 roku przez Radę Pomocy Żydom »Żegota« szefową działu dziecięcego, przyczyniła się do ocalenia wielu”.\nOsiem metrów dalej w rowku ściekowym jest prostokątna kratka ściekowa. Podejdźmy do niej i zatrzymajmy się.\nW lewo odchodzi brukowana ścieżka. Biegnie ona między parkingiem a muzeum. Z lewej strony ogranicza ją kamienny murek. Stoją na nim cztery maszty z flagami: Polski, Warszawy i dwiema flagami z logo muzeum. Ścieżka prowadzi do bocznego wejścia do budynku. Znajduje się ono w obniżeniu terenu, w połowie elewacji. Jest przeznaczone dla pracowników muzeum, uczestników niektórych warsztatów i osób niepełnosprawnych. Na lewo od wejścia mieszczą się dwa okienka kas biletowych. Bilety można również kupić w holu głównym.\nNa prawo od studzienki, na skwerze, rozciąga się placyk z dwoma monumentami. Pomnik Bohaterów Getta z 1946 roku stoi pięć metrów od alei, a Ławeczka Jana Karskiego – osiem metrów dalej w głąb skweru.\nDo końca pierwszego odcinka alei Sendlerowej, gdzie kończą się skwer i rowek ściekowy, a zaczyna brukowany plac, zostało dziesięć metrów. Podejdźmy tam i zatrzymajmy się.\n5. Plac przed muzeum\nDalszy – siedemdziesięciometrowy – odcinek alei biegnie wzdłuż fasady muzeum. Od brukowanego placu oddziela go długa, wąska kratka ściekowa. Zaczyna się ona dwadzieścia centymetrów w prawo od końca rowka ściekowego.\nPo lewej, piętnaście metrów po skosie, znajduje się główne wejście do muzeum.\nNa placu po prawej, czterdzieści pięć metrów po skosie, wznosi się Pomnik Bohaterów Getta z 1948 roku. Stoi wzdłuż ulicy Zamenhofa, zwrócony przodem do fasady muzeum.\nW połowie drogi do pomnika, po prawej stronie placu, rośnie wysoki dąb piramidalny. Charakterystyczną cechą tego gatunku są gałęzie wyrastające z pnia nisko nad ziemią. To Drzewo Wspólnej Pamięci Polaków i Żydów, posadzone w 1988 roku z okazji czterdziestej piątej rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim. Upamiętnia ono polskich Żydów, zamordowanych przez nazistów w latach 1939–1945, oraz Polaków, którzy zginęli, niosąc pomoc Żydom. Na prawo od drzewa stoją dwa bloki Traktu Pamięci Męczeństwa i Walki Żydów. Jeden z nich poświęcono Żegocie, drugi – powstaniu w getcie warszawskim.\nPodejdźmy do rozległego postumentu Pomnika Bohaterów Getta.\n6. Pomnik Bohaterów Getta z 1948 roku\nKomisja budowy nowego Pomnika Bohaterów Getta zleciła wykonanie projektu urodzonemu w Warszawie rzeźbiarzowi Natanowi Rapaportowi. Monument odsłonięto 19 kwietnia 1948 roku, w piątą rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim.\nKamienny postument pomnika ma trzydzieści metrów szerokości, piętnaście metrów długości i siedemdziesiąt centymetrów wysokości. Pośrodku dłuższego boku, znajdującego się najbliżej muzeum, jest pięć szerokich stopni. Stańmy przy nich.\nPo bokach schodów stoją dwie menory, czyli siedmioramienne świeczniki.\nNa postumencie leży szeroka, prostokątna, kamienna płyta, a centralnie na niej – druga, nieco mniejsza. Na nich wznosi się wysoki, kamienny blok, któremu nadano kształt graniastosłupa o podstawie prostokątnej, lekko zwężającego się ku górze. U podstawy ma dziewięć metrów szerokości, trzy metry długości, a jego wysokość wynosi osiem metrów. Z przodu i z tyłu zdobią go rzeźby.\nPostument i blok są obłożone prostokątnymi płytami z grubo szlifowanego, szarego labradorytu. Ten kamień pochodzi ze Szwecji. Został zamówiony w 1942 roku przez ministra Trzeciej Rzeszy Alberta Speera jako materiał na pomniki zwycięstwa Hitlera. Po wojnie odkupiły go szwedzkie organizacje żydowskie.\nWejdźmy po schodach na postument i zatrzymajmy się przed frontem pomnika.\nCentralna część pomnika to spiżowa rzeźba zatytułowana „Walka”, umieszczona w połowie frontowej ściany. Zajmuje jedną trzecią jej szerokości i dwie trzecie jej wysokości. Podparta jest na cokole wysuniętym do przodu. Przedstawia siedmioro żydowskich powstańców. Ich postacie są dwukrotnie większe od przeciętnego człowieka i sprawiają wrażenie, jakby wyłaniały się z bloku pomnika. Pośrodku grupy stoi przodem dorosły mężczyzna w spodniach rozdartych na lewym kolanie i w płaszczu zarzuconym na gołe ciało. Patrzy przed siebie w dal. W lewej ręce trzyma granat trzonkowy. Prawy nadgarstek ma zabandażowany.\nNa podwyższeniu, po prawej stronie od mężczyzny, stoi krótkowłosa dziewczyna w sukience. Głowę ma zwróconą w prawą stronę. W obu rękach trzyma przy piersi karabin. Poniżej dziewczyny widać nagi tors leżącego na głazie młodzieńca. Lewe, zgięte przedramię położył na kamieniu i oparł o nie czoło. Prawa ręka zwisa mu bezwładnie z kamienia. W lewym dolnym rogu rzeźby starszy, brodaty mężczyzna z wąsami przyklęknął na jedno kolano. Spod rozdartej koszuli z urwanym rękawem wyłania się nagi tułów. Głowę ma zadartą do góry i skierowaną w prawą stronę. Obie dłonie położył na dużym kamieniu. U stóp leży sękaty kij.\nNad klęczącym mężczyzną stoi młodzieniec w koszulce na ramiączka, z głową zwróconą w lewo. W prawej dłoni trzyma sztylet. Nad młodzieńcem znajduje się młoda kobieta, z rozwianymi włosami i odsłoniętymi piersiami. Prawą rękę podniosła do czoła. Na lewej niesie nagie niemowlę. Grupę otaczają od góry płomienie symbolizujące podpalone przez Niemców getto. Rzeźba wspiera się na dwustopniowym cokole. Na trzech frontowych płytach górnego stopnia wyryto napis w języku polskim, jidysz i hebrajskim: „Naród żydowski – swym bojownikom i męczennikom”.\nTylną ścianę pomnika zdobi kamienna płaskorzeźba o wymiarach dwa i pół metra na sześć metrów, której dolna krawędź jest na wysokości dwóch metrów. Płaskorzeźba, zatytułowana „Pochód na zagładę”, przedstawia dwanaścioro bosych Żydów, prowadzonych w lewo jeden za drugim przez Niemców. Na czele kolumny idzie mężczyzna z krótką brodą i wąsami, nagim torsem i czapką na opuszczonej głowie. Prawą ręką podpiera się na sękatym kiju. Na prawe ramię zarzucił opończę, na lewe – worek.\nZa nim idą dwie kobiety z opuszczonymi, osłoniętymi głowami. Pierwsza jest brzemienna i obejmuje rękami brzuch. Druga lewym ramieniem otacza kilkunastoletnią dziewczynkę. W środku pochodu idzie brodaty starzec. Lewą dłonią przyciska zwoje Tory do nagiej piersi. Głowę i plecy osłania mu opończa. Wzrok i prawe ramię wzniósł do góry. Idąca za nim przygarbiona kobieta prowadzi za rękę kilkuletnie dziecko w koszulce z krótkim rękawem. Postać w drugim szeregu, widoczna częściowo za przygarbioną kobietą, wzniosła twarz do nieba i zakryła ją rękami. Za kobietą podąża młody mężczyzna z odkrytą głową.\nNa plecach niesie śpiące niemowlę. Siebie i dziecko owinął opończą. Przytrzymuje je prawą dłonią wysuniętą spod tkaniny. Prawe przedramię podtrzymuje lewym. Następna kobieta opuściła nisko osłoniętą głowę i zakryła twarz dłońmi. Jej pleców dotyka dłonią ostatnia w kolumnie osoba. Skryła się ona pod opończą i odwróciła głowę do tyłu. W środkowej części płaskorzeźby, nad uniesionym ramieniem starca, są widoczne niemiecki hełm i bagnet. Kolejne dwa hełmy i dwa bagnety zostały wykute w prawym górnym rogu reliefu. Sygnalizują one obecność uzbrojonych niemieckich żołnierzy, otaczających kolumnę Żydów.\nZejdźmy po schodach i zatrzymajmy się na chwilę obok jednej z dwóch menor.\nPółtorametrowy żeliwny świecznik stoi na kwadratowej, kamiennej płycie. Z jego podstawy wyrasta masywny, toczony trzon, który pękato rozszerza się w dolnej części i stopniowo zwęża ku górze. Zakończony jest zniczem w kształcie kielicha.\nOd trzonu odchodzą symetrycznie z dwóch stron masywne, obłe ramiona – po trzy na każdą stronę. Wyginają się one łukowato i tworzą trzy półokręgi jeden nad drugim. Umieszczony najniżej półokrąg jest największy, a te położone wyżej – coraz mniejsze. Ramiona są zakończone zniczami. Wszystkie siedem zniczy znajduje się na jednej wysokości.\nPo bokach menory siedzą dwa lwy, które podtrzymują ramiona świecznika. Brzuchem przywarły do trzonu. Ich tylne łapy są oparte na cokole, a przednie – na podstawie świecznika. Pod skórą zwierząt rysują się mięśnie i żebra. Ogon każdego z lwów owija się wokół tylnej łapy stojącej przy brzegu cokołu od strony muzeum. Łeb każdego ze zwierząt jest zwrócony do tyłu i lekko opuszczony. Otacza go bujna, spływająca na plecy grzywa. Menory są zapalane w czasie uroczystości.\nOdwróćmy się plecami do pomnika.\n7. Pomnik Bohaterów Getta a muzeum\nNaprzeciw Pomnika Bohaterów Getta z 1948 roku znajduje się Muzeum Historii Żydów Polskich. Wzniesiono je na planie kwadratu o boku sześćdziesięciu siedmiu metrów. Podstawa budynku ma takie same wymiary jak plac przed pomnikiem.\nGmach ma dwadzieścia jeden metrów wysokości. Został zaprojektowany tak, aby nie dominował nad Pomnikiem Bohaterów Getta ani nad okolicznymi blokami mieszkalnymi. Prosta bryła muzeum nawiązuje do charakteru powojennej zabudowy Muranowa.\nBudowla w pewnym sensie odzwierciedla też kształt monumentu. Pomnik to skromny, kamienny blok z dynamiczną rzeźbą pośrodku. Muzeum to stonowany z zewnątrz, prostopadłościenny gmach o skomplikowanej architekturze wnętrza – z holem o krzywoliniowych ścianach.\nPoświęcone dziejom polskich Żydów muzeum wchodzi w dialog z pomnikiem stojącym naprzeciw niego i zwróconym w jego stronę. Monument oddaje cześć pomordowanym i tym, którzy zginęli w walce. Muzeum dopełnia przestrzeń upamiętnienia kontekstem historycznym i pokazuje, jak żyli Żydzi w ciągu tysiąca lat swojej historii na ziemiach polskich.\nProjektanci starali się przełamać symetrię i nie umieścili głównego wejścia do muzeum w połowie fasady, naprzeciw Pomnika Bohaterów Getta, lecz bliżej narożnika budynku od strony ulicy Anielewicza. Dlatego na wprost wejścia rośnie Drzewo Wspólnej Pamięci Polaków i Żydów.\nPrzejdźmy czterdzieści metrów na wprost przez plac, mińmy kratkę ściekową i przejdźmy jeszcze sześć metrów przez aleję Sendlerowej, aby podejść do fasady muzeum. Zachowajmy ostrożność, ponieważ budynek otacza zagłębienie terenu – szerokie na metr i wypełnione drobnymi kamieniami.\n8. Elewacja muzeum\nZewnętrzną osłonę budynku stanowi „elewacja zygzak”. Tworzą ją tafle zielonkawego szkła, zamontowane pod kątem do ścian budynku na przemian z pasami perforowanej, patynowanej miedzi. Szklane panele o wymiarach czterdzieści pięć na sto dziewięćdziesiąt centymetrów wiszą pionowo, w jedenastu rzędach.\n„Elewacja zygzak” zasłania prawie całe zewnętrzne ściany muzeum, nawet okna pomieszczeń biurowych. Do wyjątków należą: ogromne przeszklenia elewacji – jedno od strony ulicy Zamenhofa, drugie od Karmelickiej, a także przeszklony narożnik na lewo od głównego wejścia, przeszklona ściana i taras muzealnej restauracji od strony ulicy Lewartowskiego oraz panoramiczne okno kilka metrów nad bocznym wejściem.\nW zamyśle architektów te szklano-miedziane elewacje muzeum miały – niczym powierzchnie stojącej wody w jeziorze – odcinać się od beżowych bloków Muranowa i zlewać z zielenią parku. Z kolei piaskowy kolor i kształt krzywoliniowych ścian wewnętrznych, częściowo widocznych z zewnątrz przez przeszklenia, nawiązują do pustyni i wąwozów Izraela. Chłodna i powściągliwa bryła gmachu oraz miękka, ciepła przestrzeń holu głównego wzajemnie się uzupełniają i podkreślają.\nSzklane panele gęsto pokrywa biały, powtarzający się ornament, wykonany metodą sitodrukową. Tworzą go zwielokrotnione hebrajskie i łacińskie litery, układające się w słowo „Polin”. Ornament zaprojektowała Klementyna Jankiewicz. Nawiązała nim do legendy o pierwszych żydowskich osadnikach na ziemiach polskich.\n9. Legenda Polin\nW języku hebrajskim słowo „Polin” oznacza „tu odpoczniesz”. Jest również używane jako nazwa Polski. Oba te znaczenia splatają się w legendzie o przybyciu Żydów na polskie ziemie.\nOpowiada ona o Żydach, którzy w średniowieczu uciekli przed prześladowaniami z krajów niemieckich. Zarządzili post i błagali Boga, aby ratował ich z rąk oprawców. Wówczas z nieba spadła karteczka z instrukcją: „Idźcie do Polski. Tam znajdziecie spokój”. Ruszyli na wschód. Kiedy w lasach usłyszeli ptaki świergocące: „Po-lin! Po-lin!”, zrozumieli, że ptaki chcą im powiedzieć: „Tu spocznijcie!”. Gdy spojrzeli na drzewa, wydawało im się, że do każdej gałęzi przyczepione są kartki Gemary – księgi zawierającej objaśnienia uzupełniające kodeks prawa obyczajowego. Pojęli wówczas, że dotarli do Polski i znaleźli miejsce, w którym mogą się osiedlić i rozwijać swoją duchowość i naukę. Legendę przywołujemy za Gerszomem Baderem, który przytoczył ją w swojej książce „Trzydzieści pokoleń Żydów w Polsce”, wydanej w języku jidysz w 1927 roku w Nowym Jorku. Tłumaczenie zostało wykonane na zamówienie Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny.\nLegenda Polin jest obecna w wielu miejscach w muzeum. Odwołuje się do niej nazwa muzeum. W słowo „Polin” układają się hebrajskie i łacińskie litery na szklanych panelach elewacji. Zwiedzający zapoznają się z legendą w galerii „Las” – pierwszej, do której wchodzą na wystawie stałej. Do tej legendy nawiązuje także szaro-zielony logotyp muzeum, zaprojektowany przez agencję Przybora Zaniewski Ltd. Ma on kształt zielonej litery „p”, z dolną połówką nóżki zabarwioną na szaro. Zielona część logotypu przypomina hebrajską literę „pej”. Przenikające się „p” jak Polska i „pej” jak Polin tworzą prosty geometryczny znak, czytelny zarówno dla osób używających alfabetu łacińskiego, jak i hebrajskiego. Symbolizuje on przeplatającą się od tysiąca lat polską i żydowską historię, a jednocześnie nawiązuje do bogatej oferty i nowoczesnego, międzynarodowego charakteru muzeum.\n10. Główne wejście\nNa lewo od nas znajduje się wnęka fasady, a w niej – główne wejście do muzeum. Wnęka ma trzynaście i pół metra szerokości. Już trzy metry przed wnęką szary bruk alei ustępuje miejsca gładkiemu kamieniowi w kolorze piaskowym. Podejdźmy do lewej ściany tej wnęki.\nBoczne ściany wnęki to lekko pochylone do środka, chropowate krzywoliniowe ściany w kolorze piaskowym, które wewnątrz gmachu tworzą hol.\nWnęka powstała na skutek przesunięcia fragmentu fasady o osiem metrów w głąb budynku. Ten cofnięty fragment ściany ma kształt pochylonego w lewo równoległoboku, dodatkowo rozszerzającego się po lewej stronie u dołu. Jego górna krawędź sięga niemal stropu budynku. Kontur wnęki przypomina kształtem hebrajską literę „taw”, która wygląda jak małe „n” z lewą nóżką zawiniętą do góry, na zewnątrz. Konstanty Gebert w albumie „Polski alef-bet” umieścił muzeum pod literą „taw”, od której zaczynają się słowa „toldot” (historia), „tewa” (arka) i „tarbut” (kultura).\nCofnięty fragment elewacji jest w całości przeszklony. Tafle szkła wprawiono w ramę z czarnego, nakrapianego na zielono metalu. Boczne krawędzie ramy są dopasowane do krzywoliniowych ścian, a środek został podzielony poziomymi i pionowymi listwami na prostokąty. W dolnej części przeszklenia znajdują się drzwi głównego wejścia. Na razie nie wchodźmy jeszcze do środka.\n11. Tablica informacyjna obok głównego wejścia\nNa lewej ścianie wnęki – półtora metra od jej krawędzi, na wysokości stu sześćdziesięciu centymetrów – wisi prostokątna tablica z czarnego, polerowanego kamienia. Jej ostre krawędzie wystają z krzywoliniowej ściany. Podchodząc do tablicy, uważajmy na głowę.\nNa kamieniu została wyryta inskrypcja: „Polin – Muzeum Historii Żydów Polskich. Założyciele: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasto Stołeczne Warszawa oraz Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce, inicjator projektu. Budynek muzeum powstał ze środków Skarbu Państwa i miasta stołecznego Warszawy w latach 2009–2012. Generalny projektant: Arkkitehtitoimisto Lahdelma & Mahlamäki OY we współpracy z Kuryłowicz & Associates sp. z o.o. Inwestor zastępczy: Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta. Generalny wykonawca: Polimex-Mostostal SA. Wystawa stała muzeum została zrealizowana i sfinansowana przez Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce dzięki wsparciu darczyńców”.\n12. Jak powstało muzeum\nInicjatywa utworzenia muzeum prezentującego historię polskich Żydów narodziła się w 1993 roku w Stowarzyszeniu Żydowski Instytut Historyczny. Powołano wówczas Międzynarodowy Komitet Honorowy Muzeum. W jego skład weszły wybitne osobistości z wielu krajów, między innymi Jan Karski, Jan Nowak-Jeziorański i Zbigniew Brzeziński. W 1995 roku powstały wspierające muzeum stowarzyszenia i komitety w Stanach Zjednoczonych, Izraelu, Niemczech, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Austrii, Szwecji, Holandii, Australii i Polsce. Dzięki tak dużemu poparciu udało się zebrać datki od wielu osób prywatnych i fundacji z całego świata. W 1998 roku patronat nad projektem muzeum objął prezydent Aleksander Kwaśniewski. Ruszyły też prace nad dokumentowaniem polskich judaików na świecie. W latach 1999–2000 powstał zarys projektu wystawy stałej. W 2001 roku papież Jan Paweł Drugi odniósł się pozytywnie do idei muzeum. W latach 2000–2003 kontynuowano zbieranie funduszy i prace nad programem wystawy stałej.\n25 stycznia 2005 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy oraz przewodniczący Stowarzyszenia ŻIH zawarli umowę powołującą Muzeum Historii Żydów Polskich. Jest ono pierwszą w Polsce tego typu instytucją prywatno-publiczną, stworzoną przez rząd, samorząd lokalny i organizację pozarządową. Na mocy tej trójstronnej umowy strona publiczna sfinansowała budowę gmachu muzeum, której koszt wyniósł sto osiemdziesiąt milionów złotych. Miasto Stołeczne Warszawa przekazało Stowarzyszeniu ŻIH w wieczyste użytkowanie grunt naprzeciw Pomnika Bohaterów Getta, z przeznaczeniem pod budowę muzeum. Stowarzyszenie ŻIH odpowiadało za sfinansowanie i stworzenie wystawy stałej o wartości stu czterdziestu milionów złotych.\nW lutym 2005 roku zorganizowano międzynarodowy konkurs architektoniczny na projekt gmachu muzeum. Uczestnicy konkursu mieli za zadanie dostosować architekturę budynku do potrzeb zaplanowanej już ekspozycji stałej. Jednym z założeń konkursu było też stworzenie relacji między budynkiem a Pomnikiem Bohaterów Getta z 1948 roku.\nNadeszło dwieście czterdzieści pięć prac z trzydziestu sześciu krajów. Konkurs rozstrzygnięto w czerwcu 2005 roku. Wygrali go fińscy architekci Ilmari Lahdelma i Rainer Mahlamäki. Rozpoczęły się wówczas prace nad dokumentacją budowlaną i techniczną budynku.\n26 czerwca 2007 roku odbyła się oficjalna uroczystość wmurowania aktu erekcyjnego muzeum. W 2008 roku rozstrzygnięto przetarg na budowę muzeum. Prace budowlane były prowadzone w latach 2009–2013. Muzeum zainaugurowało działalność 19 kwietnia 2013 roku, w siedemdziesiątą rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim.\nPodejdźmy do przeciwległej – prawej – ściany wnęki. Dwadzieścia centymetrów od jej prawej krawędzi i sto pięćdziesiąt centymetrów nad chodnikiem wisi mezuza. Jest to jedyny wystający element na tej ścianie. Można jej dotykać. Należy jednak uważać, aby nie uszkodzić zabezpieczenia pojemnika na spodzie cegły, gdyż spowoduje to uruchomienie alarmu.\nMezuzę dla Muzeum Historii Żydów Polskich wykonano z połówki pomarańczowej cegły, wydobytej z fundamentów nieistniejącej już kamienicy przy dawnej ulicy Nalewki dziesięć przez dwanaście. Na powierzchni cegły, w prawym górnym rogu, wyryto przechylone w prawo „szin”. W przeciętej wzdłuż cegle została wyżłobiona wnęka. Zamocowano w niej osłonę ze stali nierdzewnej. 15 kwietnia 2013 roku naczelny rabin Polski Michael Schudrich umieścił w niej szklany, zamknięty hermetycznie pojemnik z pergaminem i dokonał odsłonięcia mezuzy.\nSłowo „mezuza” po hebrajsku oznacza odrzwia, futrynę. Sama mezuza to płaski, ozdobny futerał – na ogół metalowy lub drewniany – zawieszony na prawej, zewnętrznej framudze drzwi i pochylony w stronę wejścia. Do mezuzy wkłada się „klaf”, czyli zwitek pergaminu z wypisanym po hebrajsku fragmentem Księgi Powtórzonego Prawa – modlitwą Szma Israel: „Słuchaj Izraelu! Haszem Bóg nasz, Haszem jest Jedyny. Będziesz miłował Haszem Boga twego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej siły swojej. Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą na twoim sercu. Będziesz je wpajał twoim dzieciom i będziesz o nich mówił, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając. I przywiążesz je jako znak do swojej ręki i będą między twoimi oczyma, i napiszesz je na bramach i na odrzwiach domu twego”. Żydzi, wchodząc do domu i wychodząc z niego, dotykają mezuzy palcami na znak szacunku dla symbolu obecności Boga.\nKażdą mezuzę zdobi hebrajska litera „szin”. Przypomina ona łacińską literę „w”. „Szin” to nawiązanie do biblijnego określenia Boga – „El Szaddaj” (Wszechmogący), będącego także akronimem hebrajskiego wyrażenia „strażnik drzwi Izraela”.\nNa międzynarodowy konkurs na projekt mezuzy dla Muzeum Historii Żydów Polskich nadeszło dziewięćdziesiąt prac. Autorami zwycięskiego projektu są architekt Andrzej Bulanda i jego syn, historyk Maciej Bulanda. Inspiracją dla nich stały się słowa żydowskiego historyka Hilela Seidmana, który patrząc na morze ruin po getcie, powiedział: „Pewien mój przyjaciel, którego rzuciło do Ameryki (Beniamin Wolf Hendeles), pisał do mnie jeszcze przed wojną: »Są takie minuty, zwłaszcza w szabes i święta, kiedy chciałbym całować nalewkowski bruk«. I powraca wspomnienie tego, co Albert Londres, autor »Le Juif errant est arrivé«, powiedział mi kiedyś: »Kiedy prorok Eliasz będzie miał obwieścić przyjście Mesjasza, gdzie stanie, by zadąć w barani róg?«. I odpowiedział: »Właśnie tu, na rogu Gęsiej i Nalewek. Bowiem właśnie tu jest największa na świecie koncentracja mas żydowskich, żydowskiej siły i jidyszkejtu. [...] Ze wszystkich żydowskich skupisk największe i najbardziej tradycyjne jest – w Polsce, w Polsce – Warszawa, a w Warszawie – ten oto róg Nalewek i Gęsiej. Wychodzi na to, że tu, a nie gdzie indziej jest samo centrum żydowskiego świata«”. Cytat pochodzi z książki Hilela Seidmana „Togbuch fun warszewer geto”, wydanej w 1947 roku w Buenos Aires. Tłumaczenie Anny Ciałowicz zostało zaczerpnięte ze strony www.warsze.org.pl.\nTo centrum żydowskiego świata znalazło się w środku warszawskiego getta, a Muzeum Historii Żydów Polskich i Pomnik Bohaterów Getta są oddalone od tego miejsca zaledwie o dwieście siedemdziesiąt metrów. Dlatego autorzy projektu postanowili wykopać cegłę z nalewkowskiej ziemi, którą chciał całować „rzucony” do Ameryki przyjaciel Seidmana. Cegła z Nalewek, ten niemy świadek historii, przypomina o dziejach tego uświęconego miejsca oraz podkreśla ciągłość kultury i tradycji żydowskiej w Warszawie.\n14. Przedsionek i pochyły most\nOdwróćmy się tak, aby mieć mezuzę po prawej stronie. Przed nami jest troje drzwi głównego wejścia. Zajmują one prawie całą szerokość wnęki. Pośrodku znajdują się drzwi rozwierane, a po bokach – obrotowe. Drzwi rozwierane otwiera ochrona, na przykład osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich. Drzwi obrotowe nie obracają się samoczynnie, trzeba je popchnąć.\nWejdźmy prawymi drzwiami obrotowymi do przedsionka i zatrzymajmy się na lewo od nich.\nPrzedsionek to bardzo wysokie, jasne pomieszczenie. Ma jedenaście metrów długości oraz dwanaście i pół metra szerokości przy drzwiach. Zwęża się o dwa metry w głąb budynku. Boczne, pofalowane ściany przedsionka pochylają się ku sobie i zbiegają wysoko pod stropem.\nPo lewej stronie przedsionka, na wysokości pasa, są szklane, wahadłowe drzwiczki wyjściowe. Trzy metry przed nami stoją dwie bramki bezpieczeństwa z wykrywaczami metalu, a na prawo od nich – skaner bagażu z ruchomą taśmą.\nPołóżmy wnoszone przedmioty na taśmie i przejdźmy przez bramkę.\nPo odebraniu bagażu podejdźmy pięć metrów prosto do szklanej balustrady sięgającej do pasa. Ustawmy się do niej prawym bokiem.\nWiększe torby i plecaki należy zostawić w przechowalni. Znajduje się ona lekko po skosie w lewo, za lewą ścianą przedsionka.\nSzklane balustrady – ta, przy której stoimy, i druga, umieszczona symetrycznie do niej po lewej stronie przedsionka – zabezpieczają krawędzie mostu. Zaczyna się on w połowie szerokości przedsionka i biegnie na wprost drzwi rozwieranych. Most ma ponad trzy metry szerokości i osiemnaście metrów długości. Prowadzi lekko pod górę do holu głównego.\nPod mostem znajduje się pierwsza galeria wystawy stałej, zatytułowana „Las”. Nad mostem, na poziomie plus jeden, biegnie drugi, poprzeczny Most Pamięci.\nPójdźmy wzdłuż skręcającej w prawo barierki i wejdźmy mostem do holu głównego. Gdy skończy się pochyłość, a barierka ponownie skręci w prawo, zatrzymajmy się przy niej.\n15. Hol główny\nPo obu stronach holu głównego stoją nieregularnie powyginane ściany, mające po dwadzieścia metrów wysokości. Zbiegają się gdzieś w górze, w miejscu niewidocznym z holu. Odnosimy wrażenie, że stoimy pośrodku wysokiego, jasnego kanionu o miękko pofalowanych ścianach w kolorze piaskowym.\nZa sobą mamy przedsionek i przeszklone główne wejście.\nW lewo odchodzi korytarz prowadzący do Miejsca Edukacji Rodzinnej, windy pracowniczej, spiralnej klatki schodowej i toalet.\nPo lewej stronie, na skos od nas, zaczyna się długi kontuar. Mieszczą się przy nim kasy i punkt informacji. Po dziesięciu metrach kontuar skręca w lewo i oddala się od holu. Po kolejnych siedmiu metrach chowa się za ścianą krzywoliniową. Tam urządzono szatnię.\nPrzy krzywoliniowej ścianie, zasłaniającej szatnię od strony holu, są strome schody w dół, prowadzące na wystawę stałą. Od holu odgradza je balustrada ze szklanych paneli.\nNa wprost nas znajduje się przeszklenie elewacji, wychodzące na osiedlowy park przy ulicy Karmelickiej. Jest to największa w Polsce podwieszana ściana szklana. Ma szesnaście metrów wysokości. Kształtem przypomina koronę rozłożystego drzewa – taką, jaką ma widoczna za szybą lipa, która rośnie na pagórku obok muzeum. Od wewnętrznej strony gmachu przeszklenie usztywnia i stabilizuje konstrukcja z metalu i prostopadłych do przeszklenia szklanych paneli.\nKrzywoliniowa ściana po prawej stronie holu mocno się nad nim pochyla. Gdybyśmy chcieli do niej podejść, uważajmy na głowę! Po naszej prawej stronie jest w niej przejście, które prowadzi do lobby.\nPrzestrzeń między ścianami holu jest niczym pęknięcie biegnące przez całą bryłę budynku. Architekt Rainer Mahlamäki porównał ściany holu do wód Morza Czerwonego, które rozstąpiły się przed Mojżeszem wyprowadzającym Izraelitów z Egiptu.\nHol to także symbol pęknięcia w historii polskich Żydów, jakim była Zagłada. Z jednej strony łączy się z placem poświęconym pamięci żydowskich bojowników, z drugiej – otwiera się na osiedlowy park. Spina dwa światy – śmierci i życia.\n16. Układ muzeum\nHol główny to miejsce, w którym można się zorientować, jak rozplanowano muzeum. Budynek ma sześć kondygnacji: dwie podziemne i cztery nadziemne.\nNa poziomie minus dwa znajduje się wystawa stała, na poziomie minus jeden – wejście boczne, a na poziomie zero – wejście główne.\nHol dzieli gmach na całej wysokości na dwie części.\nNa poziomach zero i plus jeden w lewej części są sale edukacyjne i warsztatowe, a w prawej – sale wystawowe, projekcyjne i audytoryjna, a także zaplecze gastronomiczne i komercyjne. Jednak rozmieszczenie kondygnacji nie jest symetryczne i poziom plus jeden po lewej stronie nie odpowiada poziomowi plus jeden po prawej.\nW lewej części budynku na poziomach plus dwa i plus trzy znajdują się pomieszczenia biurowe.\nPodejdźmy pięć metrów w prawo, do przejścia w krzywoliniowej ścianie. Dotknijmy ściany, aby poczuć jej fakturę i żłobienia.\n17. Krzywoliniowe ściany\nLewa krzywoliniowa ściana stoi prawie równolegle do ulicy Anielewicza. Prawa jest dłuższa – mierzy aż osiemdziesiąt metrów. Od głównego wejścia przez większą część holu biegnie mniej więcej równolegle do lewej ściany. Dopiero przed przeszkleniem od strony osiedlowego parku skręca ostro w prawo i po dwudziestu metrach dochodzi do elewacji.\nDwie gnące się w wielu płaszczyznach ściany nie są wyłącznie dekoracją. To jedyne w Europie takich rozmiarów krzywoliniowe ściany nośne, na których opierają się stropy i częściowo dach. Ich wewnętrzną konstrukcję tworzą rury ze stali nierdzewnej, do których zamocowano gięte płyty pilśniowe i siatkę zbrojeniową. Następnie przeprowadzono ręczny natrysk mieszanki betonowej. Wierzchnia warstwa betonu została zabarwiona na kolor piaskowy.\nChropowate ściany holu mają gęstą siatkę żłobień, ponieważ nie da się jednorazowo natryskiwać dużych powierzchni. Żłobienia zapobiegają też pękaniu cały czas pracujących ścian.\nW każdej ze ścian na poziomie plus jeden jest wąskie, długie okno wychodzące na hol. To w lewej ścianie doświetla pomieszczenia biurowe, a to w prawej – foyer przed audytorium.\nŚciany krzywoliniowe wyznaczają też granicę między kamienną posadzką w wysokim, jasnym holu a olejowanym parkietem w niskich, ciemniejszych pomieszczeniach na prawo i lewo od holu.\nStańmy w przejściu do lobby, prawym bokiem do ściany krzywoliniowej.\nW prawo biegnie dwudziestosiedmiometrowy korytarz. Z prawej strony ogranicza go krzywoliniowa ściana. Po jego lewej stronie znajdują się kolejno: wejścia do dwóch wind, dolne schody, sklep muzealny i Centrum Informacyjne. Dolne schody prowadzą z poziomu wystawy stałej na poziom zero.\nNiemal na wprost, lekko po prawej stronie są kolejno: boczna ściana wind w odległości pięciu metrów, górne schody w odległości jedenastu metrów i most w odległości siedemnastu metrów. Górne schody prowadzą na poziom plus jeden, na którym się mieszczą: audytorium, mała sala wystaw czasowych i dwie sale projekcyjne. Most łączy lobby z dużą salą wystaw czasowych.\nW głębi po lewej mieści się część gastronomiczna muzeum.\nPo lewej stronie bliżej nas rozciąga się lobby.\nTo niskie, sztucznie oświetlone wnętrze o nieregularnym kształcie i wymiarach mniej więcej dwadzieścia na dwadzieścia metrów. Z lewej strony otacza je łukiem krzywoliniowa ściana.\nGłównym elementem lobby jest zrekonstruowany dach synagogi w Gwoźdźcu. Dach wystaje przez kwadratowy otwór w podłodze, który został zabezpieczony szybami. Mają one po dziewięć metrów szerokości i sięgają od podłogi do sufitu lobby. Dookoła nich, na wysokości osiemdziesięciu centymetrów, zamontowano pod kątem szklany pulpit o szerokości pół metra. Teksty i zdjęcia na pulpicie przedstawiają historię drewnianych synagog w dawnej Rzeczypospolitej.\nPodejdźmy dwanaście metrów lekko po skosie w lewo do pulpitu i stańmy tak by być zwróconym do niego twarzą, a lewym ramieniem w stronę holu głównego.\n19. Replika dachu synagogi w Gwoźdźcu\nLaura i Rick Brownowie z amerykańskiej organizacji pozarządowej Handshouse Studio zainicjowali projekt edukacyjny Gwoździec Re!konstrukcja, współfinansowany przez panią Irene Pletka z Australii. Celem projektu było odtworzenie drewnianego dachu i zdobionego polichromią sklepienia kopuły nieistniejącej już synagogi w Gwoźdźcu, wzniesionej w połowie XVII wieku i przebudowanej w XVIII wieku. Zgromadzenie i opracowanie dokumentacji bożnicy trwało niemal osiem lat. W 2011 i 2012 roku Handshouse Studio, Stowarzyszenie ŻIH i Muzeum Historii Żydów Polskich zorganizowały warsztaty w zabytkowych synagogach ośmiu polskich miast. Prace ciesielskie i malarskie wykonali młodzi wolontariusze, głównie z Polski, USA, Francji, Niemiec i Izraela, pod okiem międzynarodowego zespołu historyków, architektów i artystów. Stosowali tradycyjne narzędzia i techniki sprzed kilkuset lat.\nNa początku 2013 roku w muzeum zainstalowano replikę dachu bożnicy. Ponad poziom lobby wyrasta górna część wysokiego, dwuspadowego dachu. Tylko w jednej czwartej został on pokryty gontem. Dzięki temu odsłonięta jest więźba dachowa, w tym dwanaście krokwi. Szkielet dachu jest zrobiony z surowego drewna, poznaczonego pęknięciami i śladami użycia siekier.\nDach przykrywa replikę drewnianego sklepienia synagogi. Ma ono spiczaste zakończenie jak tureckie namioty. Od spodu zdobią je bogate malowidła: znaki zodiaku, zwierzęta, kwiaty, owoce oraz inskrypcje po hebrajsku. Można je podziwiać z poziomu wystawy stałej, w galerii „Miasteczko”.\nOdwróćmy się w prawo, dojdźmy wzdłuż pulpitu do jego rogu i zatrzymajmy się.\n20. Część gastronomiczna\nPo lewej stronie, za repliką dachu synagogi, stoją kawiarniane stoliki.\nZa nimi są dwa przejścia w krzywoliniowej ścianie. Prowadzą one z lobby pod przeszkloną elewację od strony osiedlowego parku.\nPo skosie w lewo znajduje się samoobsługowa restauracja Besamim, serwująca dania kuchni żydowskiej. Ściana frontowa restauracji ma dziesięć metrów szerokości i jest zrobiona ze szklanych paneli. Trzeba zachować ostrożność, ponieważ otwierają się one do wewnątrz i na zewnątrz, tworząc od jednego do czterech wejść.\nW rogu lobby, między krzywoliniową ścianą a restauracją, znajdują się toalety. Można do nich wejść zarówno z lobby, jak i z sali restauracyjnej.\nNa prawo od restauracji mieści się kafeteria. To jedynie prostokątny otwór okienny, w którym umieszczono ladę. Kafeteria oferuje dania koszerne, napoje i desery, z którymi można usiąść przy jednym z kawiarnianych stolików.\n21. Most przy lobby\nW prawo biegnie betonowy most prowadzący z lobby do dużej sali wystaw czasowych. Po bokach zabezpieczają go szklane barierki. Przejdźmy sześć metrów po skosie w prawo i zatrzymajmy się na moście.\nMost ma osiem metrów długości oraz dwa i pół metra szerokości. Jest wyłożony parkietem.\nNad mostem i pod nim rozciąga się otwarta przestrzeń – od poziomu minus dwa aż po strop.\nPo lewej, na oświetlonej ścianie o wysokości pięciu kondygnacji, wypisano nazwiska donatorów, którzy przyczynili się do powstania muzeum.\nPo prawej są dwa przeszklone szyby wind i klatka schodowa.\nMost dochodzi do odsuwających się automatycznie, szklanych drzwi dużej sali wystaw czasowych. Wejdźmy do niej i pokażmy bilet pracownikowi muzeum.\n22. Duża sala wystaw czasowych na poziomie zero\nSala mierzy dwadzieścia sześć metrów na trzydzieści trzy metry. Drzwi, przez które właśnie przeszliśmy, znajdują się na krótszej ścianie, przy prawym narożniku. Sala jest dość wysoka. Ma jedno okno na wprost drzwi, wychodzące na Pomnik Bohaterów Getta. Na lewo od nas, w dwóch rzędach, stoi w niej osiem kolumn. Scenografia, w tym układ gablot i ścianek działowych, zmienia się w zależności od ekspozycji.\nPo skosie w lewo, w odległości trzynastu metrów od wejścia, są spiralne schody, z dwoma niedużymi podestami. Prowadzą one do tylnych drzwi małej sali wystaw czasowych na poziomie plus jeden. Wejdźmy nimi na górę.\n23. Mała sala wystaw czasowych na poziomie plus jeden\nTylne, przesuwne drzwi tej sali są otwarte. Wejdźmy przez nie do środka i zatrzymajmy się na chwilę.\nMała sala wystaw czasowych to pomieszczenie mające dziewięć metrów szerokości i trzynaście metrów długości. Po lewej stronie stoją dwie kolumny. W ścianie frontowej na wprost nas, na wysokości bioder, jest wąska, podłużna wnęka, a w niej – poziome okno. W przypadku niektórych ekspozycji okno bywa zaślepione. Na prawo od okna znajdują się frontowe drzwi sali, prowadzące do foyer.\nW tej sali kontynuowana jest narracja wystawy prezentowanej w dużej sali na dole albo odbywa się niezależna wystawa.\n24. Zbiory Muzeum Historii Żydów Polskich\nOferta muzeum POLIN to nie tylko wystawy czasowe i wystawa stała, lecz także różnorodne działania kulturalno-edukacyjne. Posiada ono również bogaty i zróżnicowany zbiór ponad trzech tysięcy eksponatów, związanych z dziedzictwem żydowskim. Obejmuje on dzieła sztuki od osiemnastowiecznych grafik autorstwa Jana Piotra Norblina po prace współczesnych artystów, jak Ewa Kuryluk, Ryszard Horowitz i Tadeusz Rolke. Na kolekcję rzemiosła artystycznego składają się przede wszystkim synagogalia, w tym lampki chanukowe i dwuuche kubki do rytualnego obmywania rąk. Najliczniej reprezentowane są pamiątki historyczne: fotografie, pocztówki, druki, dokumenty osobiste i historyczne, płyty gramofonowe i przedmioty użytkowe, takie jak igielnik i czepek ślubny, za którymi często kryją się niezwykłe, wzruszające historie darczyńców. W muzeum znajdziemy również bogaty księgozbiór, między innymi zabytkowe Talmudy, dziewiętnastowieczne modlitewniki czy międzywojenne wydania klasyków literatury polskiej. Część eksponatów znalazła się na wystawie stałej, część jest wykorzystywana podczas wystaw czasowych czy innych przedsięwzięć organizowanych przez muzeum.\nMuzealia pozyskano przez zakup, od darczyńców w ramach Programów Zbierania Pamiątek w Polsce i w Izraelu oraz w czasie wykopalisk. Archeologowie znaleźli bryły zwęglonych obwieszczeń, wydanych przez Judenrat latem 1942 roku, a także sztućce, przedmioty szklane i metalowe, fragmenty porcelany, zamki do drzwi i guziki.\nInformacje o obiektach ze zbiorów muzealnych zostały udostępnione w internetowym katalogu zwanym Centralną Bazą Judaików.\nZ małej sali wystaw czasowych wyjdźmy do foyer i zatrzymajmy się.\nFoyer to niski, nieregularny korytarz o długości około sześćdziesięciu metrów. Jego rzut przypomina kształtem wielką literę „B”. Za plecami mamy prostą ścianę, a po przeciwnej stronie – krzywoliniową ścianę, tworzącą brzuszki litery „B”.\nPo lewej w głębi korytarz zamyka jasna, przeszklona przestrzeń z widokiem na Pomnik Bohaterów Getta. Jedną z jej ścian stanowią wyłącznie szklane panele, pokrywające cały budynek. W związku z tym panują tu podobne warunki jak na zewnątrz. Tutaj odbywają się niekiedy, zwłaszcza wiosną i latem, pokazy i warsztaty.\nDo prostej ściany foyer przylegają kolejno od lewej do prawej: dwie niewielkie sale projekcyjne, mała sala wystaw czasowych (za nami), pomieszczenie techniczne, schody w dół, dwa przeszklone szyby wind, toalety, audytorium i szatnia.\nNa wprost schodów, w zwężeniu korytarza, jest wejście na Most Pamięci.\nW połowie szerokości korytarza co dziewięć metrów stoją kolumny.\nFoyer przed audytorium doświetla wąskie, długie, poziome okno w ścianie krzywoliniowej. Wychodzi ono na hol główny.\nPrzejdźmy dziewięć metrów prosto sprzed drzwi małej sali wystaw czasowych do ściany krzywoliniowej. Następnie pójdźmy w prawo wzdłuż ściany, aż do betonowej framugi wejścia na most. Skręćmy w lewo na most i zatrzymajmy się na nim.\n26. Most Pamięci na poziomie plus jeden\nŁączący obie krzywoliniowe ściany most ma dziewięć metrów długości i dwa metry szerokości. Jego przeciwległy koniec zamykają drzwi prowadzące do pomieszczeń służbowych. Według pierwotnej koncepcji architekta most i barierki miały być szklane, ale ze względów bezpieczeństwa wykonano je z pomalowanego na biało betonu. Most jest wyłożony parkietem.\nW lewo z mostu roztacza się widok na przedsionek i przeszklenie głównego wejścia, a także na Drzewo Wspólnej Pamięci Polaków i Żydów. Niżej znajduje się pochyły most, a pod nim – galeria „Las”. Z prawej strony rozciąga się hol główny, zakończony przeszkleniem od strony osiedlowego parku.\nMosty, łączące przestrzenie muzeum w kilku miejscach, to nawiązanie do idei budowania mostów w czasie i przestrzeni – łączenia czasów, historii, ludzi i kontynentów.\nZawróćmy z mostu, trzymając się lewej strony. Zatrzymajmy się na rogu, przy framudze.\nPo skosie w lewo, w odległości piętnastu metrów, stoi kolumna. Dwa metry w prawo za nią znajduje się audytorium. Podejdźmy tam.\nZa zewnętrznymi drzwiami audytorium są drzwi wewnętrzne, a trzy metry dalej – szerokie schody w górę. Wejdźmy do środka.\nSchody kończą się w połowie długości i szerokości audytorium, na pasażu biegnącym w poprzek sali, między jedenastym a dwunastym rzędem foteli. Pasażem możemy dojść na prawo i na lewo do schodów umieszczonych wzdłuż bocznych ścian.\nAudytorium ma czterysta siedemdziesiąt dziewięć miejsc siedzących. Szare, składane fotele stoją w dwudziestu rzędach. Na dole sali znajduje się scena z czerwonymi kotarami po bokach i opuszczanym ekranem kinowym. Na bocznych ścianach zamontowano miedziane, podświetlane na kolorowo ekrany. Ich kąt ustawienia można regulować, co znacznie poprawia akustykę sali. Audytorium pełni funkcję sali kinowej, koncertowej, konferencyjnej i teatralnej.\nWyjdźmy z audytorium.\n28. Z poziomu plus jeden na poziom zero\nAby wrócić z foyer na poziom zero, możemy skorzystać z windy lub zejść schodami.\nNa lewo od wyjścia z audytorium są dwa wejścia do toalet – pierwsze po czterech metrach, drugie – po kolejnych pięciu. Trzy metry za drugim wejściem do toalet znajdują się przeszklone drzwi dwóch wind. Na panelu umieszczonym między drzwiami, na wysokości pasa, zainstalowano dwa przyciski. Dolny służy do wzywania windy, gdy chce się zjechać na dół, a górny – gdy chce się pojechać do góry. Aby dostać się na poziom zero, w windzie trzeba nacisnąć trzeci przycisk od góry. Na przyciskach są oznaczenia w brajlu. Jeśli skorzystamy z windy, wysiądziemy w korytarzu prowadzącym do Centrum Informacyjnego.\nNa poziomie plus jeden, w lewo za windami, są trójbiegowe schody, skręcające w lewo. Kończą się kwadratowym podestem o boku długości czterech metrów. Na wprost schodów znajduje się tylna, szklana ściana szybów wind. Podejdźmy do niej i pójdźmy wzdłuż niej w prawo, a następnie w lewo, aż znajdziemy się w korytarzu prowadzącym do Centrum Informacyjnego.\nKorytarz na lewo od drzwi windy ma dwadzieścia siedem metrów długości. Po jego lewej stronie, zaraz za windami są schody, którymi wychodzi się z wystawy stałej. Dalej mieszczą się sklep muzealny i Centrum Informacyjne. Ich frontowe ściany są wykonane ze szklanych, otwieranych paneli. Z prawej strony korytarz ogranicza krzywoliniowa ściana.\nW połowie szerokości korytarza co dziewięć metrów stoją kolumny: jedna – na początku korytarza, druga – między schodami a sklepem, trzecia – między sklepem a Centrum Informacyjnym, czwarta – na końcu korytarza, już za wejściem do Centrum.\nWejdźmy do Centrum Informacyjnego.\n29. Centrum Informacyjne\nTo sala o szerokości około ośmiu metrów i długości jedenastu metrów, z nowoczesnymi meblami w białym kolorze. Drzwi frontowe znajdują się przy prawej ścianie. Za nimi stoi bramka bezpieczeństwa.\nNa lewo od niej jest stanowisko multimedialne. Umożliwia ono przeglądanie tematycznych prezentacji na temat historii polskich Żydów. Na jego pulpicie, po lewej stronie jest czytnik kart, a po prawej – pokrętło. Z obu stron pulpitu wyrastają w górę po skosie, niczym uniesione skrzydła, białe pasy z tworzywa sztucznego. Tworzą one ekran do wyświetlania wybranej prezentacji. Kartę, na której jest zapisana prezentacja, można wziąć z niskiej szafki z sześcioma szufladkami, stojącej na lewo od pulpitu.\nŚrodek sali otaczają trzy przepierzenia ustawione w literę „U”, z wylotem po prawej. Między nimi czeka na zwiedzających miejsce do czytania. Stoją tam fotele i mebel zbudowany ze starych szafek katalogowych, z oznaczonymi alfabetycznie szufladkami.\nZa lewym przepierzeniem znajdują się stanowiska komputerowe. Zapewniają one dostęp do bogatych źródeł informacji o historii społeczności żydowskiej na całym świecie, między innymi do największego na świecie zbioru wywiadów historii mówionej – Shoah Foundation’s Visual History Archive Uniwersytetu Południowej Kalifornii – i do bazy MyHeritage, służącej do poszukiwań genealogicznych. W Centrum można również skorzystać z portali przygotowanych przez Muzeum POLIN, takich jak Polscy Sprawiedliwi – Przywracanie Pamięci i Wirtualny Sztetl.\nW głębi sali stoi regał, zajmujący całą ścianę. Na jego półkach znajdziemy bogaty, wyspecjalizowany księgozbiór, a w szufladach – historyczne mapy Polski.\nW prawej części sali stoją trzy czteroosobowe stoliki i krzesła.\nWystrój wnętrza umożliwia pracę indywidualną i warsztatową, a także swobodne rozmowy z wyszkoloną obsługą i wygodne korzystanie z wszystkich zasobów Centrum.\nObsługa Centrum pomaga zwiedzającym w uzyskaniu informacji o historii społeczności żydowskiej w Polsce, zbiorach muzeum i lokalizacji materiałów niedostępnych na miejscu. Można tu również uzupełnić wiedzę o wystawie stałej, zapoznając się z tyflograficznymi reprodukcjami wybranych obiektów znajdujących się na wystawie stałej. O ich udostępnienie należy poprosić obsługę Centrum. W ofercie jest też pomoc w badaniach genealogicznych.\n30. Miejsce Edukacji Rodzinnej\nWyjdźmy z Centrum Informacyjnego na prawo. Uważając na kolumny, przejdźmy dwadzieścia siedem metrów. Skręćmy w lewo w przejście w ścianie krzywoliniowej.\nPrzejdźmy dziesięć metrów na drugą stronę holu i zatrzymajmy się przy ścianie, znajdującej się po naszej lewej stronie.\nNa wprost mamy krótki korytarz. Po jego lewej stronie jest boczna, czterometrowa ściana windy pracowniczej, a po prawej – kontuar punktu informacji. Obok narożnika windy stoi kolumna. Podejdźmy do niej i obróćmy się w lewo.\nPrzed nami biegnie dziewięciometrowy korytarz. Po jego lewej stronie są: wejście do windy pracowniczej i spiralna klatka schodowa, która prowadzi na górę – do Centrum Edukacyjnego – i na dół – do przedsionka bocznego wejścia do muzeum. Po prawej stronie korytarza stoi przepierzenie, zasłaniające drzwi toalet. Na końcu korytarza są drzwi do Miejsca Edukacji Rodzinnej. Podejdźmy do nich po skosie w prawo.\nNa prawo od drzwi ściana jest przeszklona. Ta ściana to krótszy bok sali o wymiarach dziesięć na trzydzieści metrów. W prawym rogu sali przy wejściu i w lewym rogu w głębi sali wydzielono pomieszczenia służbowe.\nNarożnik w głębi sali po prawej jest przeszklony. Tworzą go dwie trójkątne, metalowe ramy, które stykają się wzdłuż narożnej krawędzi budynku. Płaszczyzny trójkątów zostały nieregularnie podzielone pionowymi i poziomymi listwami, pomalowanymi na czarno i nakrapianymi na zielono. Z narożnika roztacza się widok na skwer z Pomnikiem Bohaterów Getta z 1946 roku.\nW Miejscu Edukacji Rodzinnej odbywają się indywidualne i grupowe warsztaty edukacyjne i artystyczne dla dzieci, a także odpłatne zajęcia. Salę można również wynająć, na przykład na przyjęcie urodzinowe. Dzieci mogą przyjść z opiekunami albo zostać pod opieką pracowników muzealnych.\nZ Miejsca Edukacji Rodzinnej wróćmy korytarzem do kolumny. Następnie skręćmy w prawo i zatrzymajmy się tuż za kolumną. Dwa piętra pod nami znajduje się wystawa stała.\n31. Informacje o wystawie stałej\nCentralnym elementem muzeum jest wystawa stała, poświęcona tysiącletniej historii polskich Żydów. Nad jej koncepcją pracował międzynarodowy zespół ponad stu dwudziestu historyków i muzealników pod kierunkiem profesor Barbary Kirshenblatt-Gimblett.\nWystawa jest opowieścią o Żydach zamieszkujących polskie ziemie, ich dziedzictwie oraz jego znaczeniu dla Polski i świata. To podróż – od średniowiecza po czasy współczesne – przez osiem galerii. Zamysłem twórców wystawy było przedstawienie wydarzeń historycznych z perspektywy ich uczestników. Dlatego licznie wykorzystano cytaty z kronik i dzienników z prezentowanych epok, podane w języku oryginału, na przykład po arabsku, łacinie lub rosyjsku, oraz w tłumaczeniu na polski i angielski. Uzupełniają je dłuższe komentarze po polsku i angielsku, a także zabytkowe przedmioty, dokumenty, repliki, modele, grafiki i materiały prezentowane na stanowiskach multimedialnych.\nWiedzę można pogłębić, korzystając z zasobów Centrum Informacyjnego oraz biorąc udział w projektach edukacyjnych.\nProjekt graficzny wystawy stworzyła firma Event Communications. Jego realizację powierzono firmie Nizio Design.\nJeśli chcemy zwiedzić wystawę stałą, podejdźmy cztery metry w lewo do punktu informacyjnego. Uzyskamy w nim informacje o wystawie stałej i kupnie biletów. Możemy tam również wypożyczyć audioprzewodnik z wgraną audiodeskrypcją wystawy stałej, trwającą sto pięćdziesiąt minut.\n32. Wyjście z muzeum\nOd kolumny pójdźmy dziewięć metrów prosto – najpierw wzdłuż ściany po prawej, a następnie wzdłuż szklanej barierki mostu. Skręćmy w prawo na pochyły most i zejdźmy nim do przedsionka. Wahadłowe drzwiczki wyjściowe znajdują się trzy metry od końca mostu po skosie w prawo, a obrotowe drzwi wyjściowe – siedem metrów dalej w tym samym kierunku.\nAutorka opisu audiodeskrypcji: Katarzyna Skawran, Fundacja Sonoria\nKonsultacja opisu audiodeskrypcji: Robert Więckowski, Fundacja Kultury bez Barier\nRedakcja merytoryczno-językowa: Dominik Wódz\nPobierz plik 550.29 KB / PDF\nKoncerty Przyjazne Sensorycznie


Pierwszy biologiczny środek od Bayer - Ochrona roślin\nAutor: Małgorzata Tyszka 28-08-2015 09:53\nOchrona upraw papryki, fot. D. Makowski\nNa rynku pojawi się niedługo nowość wyprodukowana przez firmę Bayer CropScience - Serenade ASO. Ten mikrobiologiczny środkiem grzybobójczy przeznaczony jest do ochrony upraw ogrodniczych.\nSerenade ASO ma działanie kontaktowe. Zawiera szczep QST 713 bakterii Bacillus subtilis i przeznaczony jest do stosowania w uprawie truskawki, marchwi, sałaty, pomidora, papryki oraz oberżyny (bakłażana) przeciwko chorobom grzybowym. Produkt jest oferowany w płynnej formulacji, nie ma specjalnych wymogów dotyczących warunków transportu i przechowywania.\nJak i gdzie go aplikować? Dawka środka to 8 l/ha.\n- W uprawie truskawki (pod osłonami) stosuje się go przeciw szarej pleśni zapobiegawczo od początku fazy kwitnienia do drugiego zbioru (większość owoców wybarwionych).\n- W uprawie marchwi przeciw alternariozie naci marchwi od fazy, kiedy korzeń zaczyna się poszerzać do fazy, gdy osiąga typową wielkość i kształt.\n- W uprawie sałaty na szarą pleśń od fazy 3 liścia do fazy, kiedy osiągnięto typową masę liści.\n- W uprawie pomidora, oberżyny, papryki przeciwko szarej pleśni i alternariozie zapobiegawczo lub natychmiast po zauważeniu pierwszych objawów choroby od początku fazy rozwoju pędów bocznych do pełnej dojrzałości.\n- W uprawie pomidora, oberżyny i papryki na szarą pleśń w terminie od początku fazy rozwoju pędów bocznych do pełnej dojrzałości.\nNASTĘPNY ARTKUŁ Walka ze szkodnikami w wysokich temperaturach\nID, 2015-08-31 11:07:05\nciekawski, 2015-08-29 12:00:58


kobieta - Silk and Wool\nKobieta- Pomiędzy dumą, próżnością, a poczuciem własnej wartości\nLifestyle Maj 23, 2018 Maj 24, 2018 by Ewelina\nRzadko pozwalam sobie na blogowy lifestyle, ale zbliżający się Dzień Matki skłonił mnie do refleksji nad moim macierzyństwem w kobiecym ujęciu. Co chciałabym przekazać swoim córkom jako kobieta? Jakimi kobietami chciałabym je widzieć za 20 lat? XX wiek przyniósł nam ogromną swobodę. Nastąpiła totalna zmiana postrzegania kobiet i kobiecości. Pamiętam jak bardzo uderzyły mnie włożone …


Warszawa: lewicowa blokada marszu narodowców! – Prawy.pl\nPokrewne tematy:blokada, lewica, marsz, policja\nJeżeli ruska hołota nie miała pozwolenia na swój protest, to powinna zostać ukarana za zakłócanie porządku publicznego.\nMogą sobie pozwalać, bo wiedzą że ruskie sądy w Polsce i tak im nic nie zrobią.\n16 sierpnia 2018 at 10:19\nJeżeli ruska hołota nie poniesie z tego tytułu żadnej konsekwencji, to przy najbliższej okazji narodowcy powinni zablokować manifestację ruskich dupków i zobaczymy wtedy reakcję państwa.\nPS. Jak to fajnie wygląda. Ruska swołocz blokuje przemarsz ruskim lizidupom. Nie jest to czasami jakaś ustawka?\n16 sierpnia 2018 at 14:46\nWygląda na to ,że ten cały PIS sprzyja lewakom,komuchom.Jest im na rękę.\nJedyna nadzieja to dobrze zorganizowany Ruch Narodowy.\n17 sierpnia 2018 at 11:36\nNajlepsze były te 2 hasła:\n„Polska kolorowa, a nie narodowa!”


F1: poznaj bolid Roberta Kubicy. Tak zmienił się od ostatniego występu Polaka - WP SportoweFakty\nRobert Kubica powraca do Formuły 1. Ostatni występ Polaka w królowej motorsportu miał miejsce 14 listopada 2010 roku, kiedy to rywalizował on w Grand Prix Abu Zabi. Przedstawiamy, czym różnią się obecne samochody od aut z czasów startów Kubicy.\nKatarzyna Łapczyńska 13 Marca 2019, 13:04\nRozwój współczesnej motoryzacji w dużej mierze podporządkowany jest ekologii. Zjawisko downsizingu dopadło nie tylko samochody cywilne, ale także pojazdy typowo wyścigowe. Mają one wyznaczać trendy i motywować społeczeństwo do aplikowania zmian w codziennym życiu. Nowe silniki zmusiły producentów F1 do wprowadzenia szeregu innych modyfikacji, celem dostosowania pojazdów do nowych realiów.\nRobert Kubica może się czuć jak debiutant. Ścigał się wprawdzie w królowej motorsportu, ale na zupełnie innych konstrukcjach. Bolidy były lżejsze, krótsze, lepiej się prowadziły, a na dodatek napędzały je zupełnie inne silniki. Co więcej, zmienił się nawet dostawca opon, nie wspominając o sposobie ich zużywania, który także uległ zmianie.\nW sezonie 2010 Polak rywalizował w F1 bolidem Renault R30. W 2019 roku będzie się ścigał modelem Williamsa FW42.\nPorównanie bolidów z 2010 i 2019 roku:\nRobert Kubica returns to #F1 after a nine-year absence, following his life altering Rally accident. The Pole did not give up on his dream, and will compete in just three days at the 2019 Australian GP. His last entry was at the 2010 Abu Dhabi Grand Prix with Renault F1 Team. pic.twitter.com/4eEo86RGGn\n— Junaid #JB17 (@JunaidSamodien_) 12 marca 2019\nSilnik - zupełnie inna konstrukcja\nOstatnie starty Kubicy w F1 przypadają jeszcze na erę silników wolnossących, pozbawionych turbiny czy dodatkowego wsparcia jednostek hybrydowych. Były to motory V8 o pojemności 2,4. Były one zdecydowanie lżejsze od obecnych konstrukcji (95 kg) i generowały mniejszą moc. Wynosiła ona w granicach 800 KM. Maksymalne obroty sięgały aż 18 tys. Mniej restrykcyjne były również przepisy regulujące dopuszczalną liczbę silników na sezon. Zespoły miały do dyspozycji aż 8 jednostek napędowych.\nCzytaj także: Szokujące słowa szefa Renault\nObecnie kierowcy ścigają się na ważących ok. 145 kg silnikach V6 o pojemności 1,6. Posiadają one wsparcie jednostek hybrydowych. Cała konstrukcja samochodu jest dużo cięższa i generuje mniejsze obroty maksymalne (15 tys.). Władze F1 bardzo mocno postawiły na niezawodność. Ekipy mogą w trakcie sezonu użyć tylko trzech jednostek napędowych. To naprawdę niewiele, jak na 21 wyścigów w kalendarzu.\nRobert Kubica przed powrotem do Formuły 1 miał okazję testować nowe bolidy i przyznawał otwarcie, że jest rozczarowany swoimi odczuciami i sposobem prowadzenia aut. Nic dziwnego. Współczesne samochody są o ponad 100 kg cięższe od poprzednich.\nZmiany w kwestii silników doprowadziły do konieczności przeprojektowania podwozi. Obecnie bolidy są znacznie dłuższe i szersze - ma to pomóc w utrzymywaniu prędkości w zakrętach. Znacznie zwiększył się rozstaw osi. Gołym okiem widać, że samochody są teraz obszerniejsze. Ma to wpływ na sposób sterowania nimi. Nie są tak zwrotne i filigranowe jak poprzednicy.\nAerodynamika - zupełnie nowa dla wszystkich\nW kwestii aerodynamiki Polak trafił na dobry moment. Od sezonu 2019 zespoły zmuszone zostały do dostosowania się do nowych przepisów, upraszczających konstrukcje. Każdy zespół stanął przed takim samym wyzwaniem i tylko od pracy inżynierów zależy, jak sobie z tym poradzi.\nRywale Kubicy nie mają przewagi nad kierowcą Williamsa, bo dla każdego to nowość. Krakowianin szybko adoptuje się do nowych warunków, wydaje się więc, że nowa aerodynamika nie będzie stanowiła dla niego problemu. Tym bardziej, że miał niewiele styczności z poprzednią generacją samochodów.\nCzytaj także: czarne chmury nad Silverstone\nPolak ścigał się w Formule 1 w momencie, gdy oficjalnym dostawcą ogumienia była firma Bridgestone. Szerokość opon, tak przedniej jak i tylnej, była wtedy zdecydowanie mniejsza niż obecnie. Wynika to ze zmian w konstrukcji samych bolidów. Są większe, co zmusiło nowego producenta opon, firmę Pirelli, do zwiększenia powierzchni styku opon z asfaltem.\nWładze F1 bardzo mocno stawiają na rozwój kwestii bezpieczeństwa. W sezonie 2018 wprowadzony został system Halo, chroniący głowy kierowców. Rok 2019 to nowy standard kasków, z mniejszymi wizjerami, co ma zmniejszyć zagrożenie dla zawodników w razie uderzenia. Podwyższony został także zagłówek, który urósł o 2 cm.\nOd sezonu 2014 w F1 obowiązuje też system punktów karnych. Kierowca, który uzbiera ich więcej niż 12 na przestrzeni 12 miesięcy, otrzyma karę. Będzie zmuszony pauzować jeden wyścig.\nSezon pełen nowości\nRobert Kubica miał możliwość testowania nowszych bolidów, jednak wyścig w Australii będzie jego pierwszym prawdziwym sprawdzianem w nowej erze F1. Dla Polaka będzie to sezon pełen nowości i wyzwań. W Formule 1 zaszło wiele zmian, do których Krakowianin musi się zaadoptować. Jedno jest pewne. Znany z wielkich ambicji i uporu reprezentant Polski z pewnością nie podda się bez walki.\nPorównanie samochodów z 2010 i 2019 roku\nWaga bolidu 620 kg 743 kg\nDługość 5050 mm ok. 5500 mm\nSzerokość 1800 mm 2000 mm\nWysokość 950 mm 950 mm\nPojemność silnika 2,4 L 1,6 L\nMoc 800 KM ok. 1000 KM\nObroty 18 000 RPM 15 000 RPM\nCylindry V8 V6\nWaga silnika 95 kg 145 kg\nCzy Robert Kubica poradzi sobie w innych realiach F1?\nKiemen 14-03 12:02 0 0\nJajo nie może być mądrzejsze od kury...! Poziom wypocin maestra Kuczery znamy nie od dziś, no cóż a Pani Kasia....bez komentarza :))))\nfanf1 W końcu praktykantka od Red. Kuczery. Musi poziom trzymac\nKreystek 14-03 08:44 0 0\nhaha mądruje kompletnie się nie zna, dobre.\nLuckyJohn Jak ja uwielbiam , jak ktoś kto nie ma pojęcia o danym sporcie zajmuję się nim :D Szanowna Pani , bolid Renault nie R3 tylko R30 . Nowe silniki również generują wysokie obroty ale są regulaminowo ograniczone . Zmiana szerokości opon została wprowadzona aby zwiększyć przyczepność mechaniczną a nie jak Pani pisze była podyktowana zmianami samochodów. A stwierdzenie że dłuższy i szerszy bolid lepiej ma sie sprawdzać w utrzymywaniu prędkości w zakrętach, to powiem tylko niech pani tirem w zakręt wejdzie w koncu jest długi i szeroki :D . Jednym słowem MASAKRA!!!!!\nYankes 13-03 21:33 0 1\nKolego bolid dłuższy i szerszy przy tej samej wysokosci trzyma się lepiej w zakrecie . A tirem to ty se możesz


Nasze Bąbelkowo. Macierzyństwo. Miłość. Adopcja. : Dzieci NICZYJE...Ile jeszcze "ostatnich szans" dla rodziców biologicznych?\nDzieci NICZYJE...Ile jeszcze "ostatnich szans" dla rodziców biologicznych?\nWczoraj był Dzień Dziecka. Większość z nas spędziła go zapewne na różnych festynach, w salach zabaw, na rodzinnych piknikach albo wycieczkach - żeby uczynić ten wspólnie spędzony czas naprawdę wyjątkowym i wartym zapamiętania. Trzeba mieć jednak świadomość, że około 76 tysięcy polskich dzieci przebywa obecnie poza swoimi rodzinami biologicznymi - z czego 56 tysięcy w rodzinach zastępczych, a 20 tysięcy w dużych instytucjonalnych domach dziecka...\nWedług raportów NIK z 2012-2017 roku :\nzaledwie 3% wychowanków domów dziecka to sieroty: 17 % ma jednego, a 80 % oboje biologicznych rodziców;\nw roku 2012 odnotowano spadek liczby dzieci powracających do swoich biologicznych rodzin - wynosiła ona tylko 25-30% wszystkich wychowanków (nawet jeżeli obecnie dzięki programowi rządowemu 500+ statystyki te wyglądają nieco bardziej optymistycznie - to nie łudźmy się, że większość dzieci wraca do lepszych i bardziej korzystnych warunków! Prawda jest taka, że ogromna część rodziców biologicznych w swoich decyzjach kieruje się jedynie chęcią zysku - a nie troską o dziecko i jego dobro...)\nz połową w/w rodzin przedstawiciele instytucji wcale nie mogli się skontaktować - natomiast w przypadku innych chęć współpracy była znikoma, a komunikacja polegała głównie na wymianie oficjalnych pism;\nw odniesieniu do badań brytyjskich (bo w Polsce się takich niestety nie prowadzi) nieudane reintegracje z rodziną biologiczną stanowią aż 75% przypadków - a to oznacza, że dla 3/4 dzieci powrót do rodzinnego domu kończy się ponowną traumą i brakiem stabilizacji.\n*źródła: TUTAJ i TUTAJ\n"Mam na imię Ania. Moja mama nie żyje od 8 lat, a tato zaczął pić i nie poradził sobie z wychowaniem dziecka. Lubię szydełkować i robić na drutach - bo tego nauczyła mnie mama, to mnie uspokaja i z tym związane są moje najmilsze wspomnienia z dzieciństwa. Tego PRAWDZIWEGO DZIECIŃSTWA - a nie tego spędzonego w domu dziecka..."\n"Jestem Amelka - a to mój młodszy braciszek, Krzyś. Jesteśmy w placówce, odkąd mama zachorowała. Któregoś dnia zadzwoniła do domu dziecka i powiedziała, że po nas przyjedzie. Spakowaliśmy się, zabraliśmy swoje rzeczy - a potem czekaliśmy na nią pod bramą przez kilka godzin. Nikt nie przyjechał, dalej tu mieszkamy - i pewnie zostaniemy tak długo, aż będziemy dorośli..."\n"Mam na imię Kamil. Rodzice czasami zabierają mnie do siebie - ale nie lubię ich odwiedzać. W domu śmierdzi, jest brudno, nic się tam nie zmieniło przez tych kilka lat. Kiedyś pojechałem tam na święta - i wróciłem do domu dziecka z wszami, swędzącą głową...Wolę zostawać tutaj na Boże Narodzenie - bo przynajmniej zawsze jest ciepło i ktoś da mi jeść..."\n"Nasz adoptowany synek to Jaś. Teoretycznie i według przepisów prawa nie powinien w ogóle trafić do domu dziecka - ponieważ od 2015 roku nie mogą przebywać tam dzieci poniżej siódmego roku życia. A mimo to spędził w placówce kilka miesięcy, zanim uregulowana została jego sytuacja prawna. Dla takiego maluszka to jest czas kompletnie i zupełnie bez sensu stracony - choć każdego dnia staramy się nadrobić tamte braki czułości, troski i miłości..."\n* historie prawdziwe, tylko imiona bohaterów zostały zmienione\nDzieci przebywające w domach dziecka i rodzinach zastępczych bardzo często nie mają uregulowanej sytuacji prawnej. Oznacza to w wielkim skrócie tyle, że ich rodzice biologiczni nie są pozbawieni pełni praw rodzicielskich - a dziecko nie może trafić do adopcji i tkwi w pewnego rodzaju zawieszeniu oraz "poczekalni" do innego, nowego życia.\nZdarza się, że oczekuje całymi tygodniami, miesiącami, a niekiedy nawet latami na dalszy rozwój wydarzeń i kolejne decyzje opieszałych instytucji. Smutna prawda jest taka, że wielu wychowanków placówek w tym czasie - mówiąc brutalnie - "zestarzeje się" i osiągnie wiek, w jakim ich szansa na adopcję spadnie niemal do zera. Czasami dzieje się tak tylko dlatego, że rodzicom biologicznym daje się wciąż nowe - zupełnie niezasłużone i nieuzasadnione - szanse...\n"Wie pani, jak koordynator rodzin przyszedł do rodziców Mariki i Damiana, bezpośrednio po zabraniu chłopca do placówki, w domu już było po nim posprzątane. Zniknęło łóżeczko dziecka, nic, jakby w tym domu nigdy nie mieszkał noworodek. Tam po dzieciach już nie było śladu. Jak rozmawiać z takimi rodzicami o planie odzyskania dziecka, kiedy oni już...kiedy już nie było tam dla dzieci miejsca (...) Mieli dziesiątki, setki szans - z żadnej nie skorzystali, wszyscy latami chcieli im pomóc, ale oni nie byli zainteresowani (...) Damian nie zna znaczenia słowa mama. Wie z opowieści, z bajek, z przedszkola, że to osoba, która kocha, opiekuje się, chroni dziecko. On nie ma takiej osoby, nie doświadczył takiego uczucia (...)"\nMoi Drodzy, ja naprawdę staram się nikogo nie oceniać i nie potępiać! W życiu zdarzają się przecież różne dramatyczne sytuacje, różne egzystencjalne zakręty i wyboje - które trudno pokonać nawet w pojedynkę, a co dopiero z kilkorgiem dzieci pod opieką... Ale mimo wszystko uważam, że w stosunku do rodziców biologicznych powinno się wymagać "ciut" więcej, niż tylko odwiedziny w placówce raz na kilka miesięcy...Bo dla nich tych kilka miesięcy to zaledwie jakiś krótki wycinek z życia - a dla dziecka przebywającego w pieczy instytucjonalnej to jest po prostu WIECZNOŚĆ, bardzo często decydująca o jego całym przyszłym losie!\nW tej kwestii nasz polski system jest nadal niewydolny, a jako nadrzędny cel zapisany w prawie podaje się ochronę i umacnianie rodziny biologicznej - co niestety najczęściej ma bardzo niewiele wspólnego z faktycznym DOBREM DZIECKA. Piękne hasło, niesione na sztandarach wielu instytucji i ugrupowań politycznych - ale w praktyce okazuje się tylko pustym, nic nieznaczącym frazesem.\n"Gdzieś tam, za konarami tych zasypiających drzew, jest nasz dom. Dom anonimowych dziewczynek w mysich kitkach i zbyt szybko dojrzewających chłopców, sióstr i braci od pożałowania godnego życia (...) Dom - poczekalnia. Dom ze sznurami schnących w nieskończoność pieluch - dowodów na obecność najmłodszego pokolenia sierot, chodzących po smutnym podwórku w równych rządkach, jak mała armia dobrowolnych straceńców. Doskonale pamiętam te blade buzie maluchów, ich zapadnięte oczy, nieprzyzwoicie dorosłe i niepasujące do miniaturowych ciałek. Wreszcie dom, w którym dobrze czuli się tylko dorośli - bo tylko oni potajemnie, o znanej sobie godzinie, szybko opuszczali wypełnione dziećmi sale, uciekali z ciemnych korytarzy, aby wrócić do swoich prawdziwych domów. Domów - portów. Tam triumfalnie wciągali na maszt marzeń flagę rodzinności (...)"\n"Teren domu dziecka rozciągał się złośliwie nieopodal krzyżujących się i rozchodzących torów kolejowych. Tymi torami dość często przejeżdżały wagony towarowe, czasami nawet pasażerskie, przypominające mieszkańcom sierocińca, że jest jeszcze inny świat, pełen normalnych mieszkań i spotkań. Ktoś zawsze na kogoś gdzieś czekał. Ktoś inny tęsknił. Zupełnie inaczej niż w ścianach sierocińca, gdzie zmieniały się tylko wychowawczynie (...)"\nBarbara Kosmowska - "Gobelin"\nzdjęcia w poście: pixabay.com/Alexas_Fotos\nAutor: www.naszebabelkowo.pl o 11:48\nEtykiety: adopcja, adopcja dziecka, dom dziecka, mama adopcyjna, oswajamy adopcję, piecza instytucjonalna, piecza zastępcza, rodzina adopcyjna, rodzina zastępcza\nGabrysiowa Mama 2 czerwca 2022 14:43\nNiestety znam doskonale ta sytuację w domach dzieci i pęka mi serce, ze jesli dzieci przez takie nieuregulowane sprawy nie mogą mieć normalnego zycia. Az mi serce pęka.\nPojedztam 2 czerwca 2022 15:02\nNieuregulowane sprawy dzieci z domów dziecka są naprawdę smutne.\nPaulina 2 czerwca 2022 15:12\nNa pewno dla tych dzieci nie jest to za miły dzień.\nIzabela 2 czerwca 2022 15:58\nzawsze bardzo mnie porusza ich los i na pewno dla tych dzieci też to nie jest miłe.\nGosia 2 czerwca 2022 17:42\nZnam sytuację tych dzieciaczków. Rodziców chętnych na adopcję jest wiele, ale niestety nieuregulowana sytuacja prawna dzieci wszystko utrudnia\nMiye's Imaginations 2 czerwca 2022 21:43\nOgólnie sama adopcja w Polsce to wielki problem. Trzeba spełniać nie lada wymagania.\nNasze Bąbelkowo 3 czerwca 2022 08:25\nSzczerze? Mylisz się.To jest kolejny bardzo często powielany stereotyp. W skrócie: trzeba przejść testy psychologiczne, mieć dochody i stan zdrowia pozwalający na opiekę nad dzieckiem (absolutnie nie mówimy tu o willi z basenem, jak niektórzy uważają) i ukończyć kilkumiesięczny kurs w ośrodku adopcyjnym. To jest długotrwały proces, wymaga wysiłku i zaangażowania - ale naprawdę nie demonizowałabym. Wszystko jest PO COŚ - w końcu nikt nie powierzy dziecka pierwszej lepszej osobie, która przyszła "z ulicy".\nJoanna - Pisane z uśmiechem 5 czerwca 2022 10:47\nA orientujesz się, jak wygląda szansa singla na adopcje? Zawsze mi się wydawało, że to nieralne...\nNasze Bąbelkowo 5 czerwca 2022 10:52\nSzansa jest - ale droga raczej wyboista. Single mogą adoptować, lecz przeważnie czekają dłużej w tak zwanej "kolejce". Wszystko zależy również od ośrodka adopcyjnego - każdą sytuację rozpatruje się indywidualnie.\nTosiMama 2 czerwca 2022 22:34\nDobrze byłoby gdyby wszystkie instytucje kierowały się przede wszystkim dobrem dziecka, a nie tylko tym, kto je urodził.\nAgataMan. 3 czerwca 2022 14:31\nAkurat jestem trochę teraz w temacie i serce sie kraja nad losem tych dzieci...\nNasze Bąbelkowo 3 czerwca 2022 21:24\nGdybyś nadal chciała pogadać - wciąż aktualne. Napisz na priv, wymienimy się numerami albo nawet spotkamy osobiście. Jestem do dyspozycji.\nBielecki.es 3 czerwca 2022 23:12\nTo nigdy nie był i nie będzie prosty ani tym bardziej oczywisty temat do rozważań\nNika 5 czerwca 2022 10:29\nChyba najgorsza jest świadomość bycia niechcianym. Sierota może wspominać lub wyobrażać sobie, że rodzice kochali, dbali, bawili się z dzieckiem. A to niechciane dziecko ma w sobie głód nie do zaspokojenia... Są różne sytuacje: choroba, bieda, ale miłość może to zło osłodzić. Tylko żeby podtrzymywać więź trzeba chcieć i się starać\nJoanna - Pisane z uśmiechem 5 czerwca 2022 10:48\nTeż mi się tak wydaje... Bycie niechcianym choćby przez jednego rodzica to często trauma, a co dopiero przez oboje .\nNasze Bąbelkowo 5 czerwca 2022 19:55\nMiałam do czynienia z dziećmi w placówkach zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Bardzo często zdarza się, że idealizują swoją rodzinę biologiczną i szukają "winy" w samym sobie. Nie są w stanie dopuścić do świadomości, że to dorośli zawiedli na całej linii.\nKatarzyna Mirek 5 czerwca 2022 21:10\nBardzo poruszający wpis. Nawet nie umiem sobie wyobrazić co czuł synem, którego adoptowali moi znajomi. Podziwiam ich odwagę. A co do miliona szans to prawda, można dawać ich nieskończoność, ale kiedyś trzeba powiedzieć dość, tu już się nie zmieni nic, nie będzie miłości, bliskości, potrzeby pomimo dobrych chęci z wielu stron... A najbiedniejsze jest z tego wszystkiego dziecka, niewinne sytuacji w którą wepchnęli ja dorośli.\nAnonimowy 6 czerwca 2022 07:07\nWłaśnie, system zapomina że tutaj chodzi o dzieci. że to one są tą osobą którą trzeba chronić, że to właśnie dziecko jest najważniejsze, trochę empatii panowie urzędnicy\nMangoMania 6 czerwca 2022 10:05\nOgromnie współczuję takim dzieciom...ciężki i poważny temat u ciebie dziś.\nczerwona filiżanka 29 czerwca 2022 00:20\nJestem w szoku że 80 % oboje biologicznych rodziców, przecierałam oczy ze zduminia jakie cyfry podają statystyki.


• Zobacz wątek - Downsizing Fila NRK\nDownsizing Fila NRK\nTytuł: Re: Downsizing Fila NRK\nNapisane: 30 sie 2015, o 00:17\nZawsze możesz wymienić wkładkę na cieńszą, co da nieco więcej miejsca w linerze. W Phoenix które kupiłem od znajomego w zeszłym roku (wersja z USD Seven) była dość standardowa wkładka, w parze którą kupiłem w tym miesiącu jest USD Honeycomb, grubsza na całej długości przez co jest mniej miejsca w środku. "Z musu" to da się w tych linerach jeździć nawet i bez wkładki, bo mają gumową podeszwę która sprawia że jest rozsądnie miękko pod stopą. Nie wiem jak to jest z rozmiarami linerów w okolicach 40-41, ale jak będziesz miał farta to po prostu 40 od 41 będzie się różnił tylko długością wkładki.\nOd razu uprzedzam, że w linerze na początku jest ciasno, ale po maksymalnie kilkunastu godzinach to mija, trzeba czasu by pianki dobrze dopasowały się do stopy.\nNapisane: 30 sie 2015, o 10:14\nSeba FR i Fila NRK to bliźniacze rolki, jeżeli wcześniej miał rozmiar 42 i teraz ma luz bo się rozbił to liner Seba Custom 41 będzie idealny.\nBalance od Customa jest tylko grubszy u góry, a w palcach i śródstopiu jest nawet ciut cieńszy. Balance nie jest wart swej chorej ceny.\nJa tam bym się nawet nie zastanawiał i brał liner Seby bo tak i już, a poza tym z rozmiarem nie powinno być niespodzianek :)\nNapisane: 30 sie 2015, o 12:07\nTylko że z tego co zrozumiałem, chodzi o liner który lepiej wypełni skorupę niż stockowy z NRK. Custom Line tego nie zrobi. Ponadto, serio - ten liner to żadna rewelacja...\nNapisane: 30 sie 2015, o 12:15\nKiedyś też miałem podobny problem z FR1 bo kupiłem 42 i się rozbił, a po pół roku zmieniłem liner na 41 i już do końca było ok.\nMożna też włożyć dodatkową wkładkę lub taką plastikową kratkę z butów wojskowych pod liner i też będzie ciaśniej.\nNapisane: 31 sie 2015, o 12:42\nOstatnie pytanie przed podjęciem decyzji ^^\nCzy ktoś korzystał z termoformowalnych linerów? Skusiła mnie wizja dopasowania butów idealnie do mojej stopy, tylko czy to faktycznie zrobi odczuwalną różnicę? Jeden z modeli Fat Boy jest akurat mocno przeceniony i kusi mnie żeby go wypróbować póki jest mój rozmiar :)


Jak zacząć inwestycje? - Katowice LOVE\nSzczególnie popularną obecnie formą zarobku jest inwestowanie na giełdzie. Niewiele osób jednak wie, że działaniami takimi może zająć się praktycznie każdy - nawet osoba, która nie posiada szczególnych umiejętności w tej dziedzinie. Z pewnością pomocna będzie współpraca z firmą Saxo Bank, która specjalizuje się w przeprowadzaniu rozmaitych transakcji - na przykład kryptowalutowych\nDo tego, by przeprowadzać skuteczne inwestycje, nie trzeba wcale ukończyć studiów czy posiadać sporych oszczędności. Platforma Saxo Banku cieszy się ogromnym powodzeniem i pozwoli każdemu - nawet amatorowi, przeprowadzać skutecznie różnego rodzaju działania finansowe. Wystarczy mieć nieco wolnego czasu oraz posiadać dostęp do internetu. Niezawodność tego systemu sprawia, że jest on popularny na całym świecie: aby o tym przeczytać, wejdź na tę stronę. Opisywana platforma jest niezwykle prosta w obsłudze. Dodatkowym udogodnieniem jest fakt, że z powodzeniem można ją obsługiwać z dowolnego urządzenia posiadającego dostęp do internetu. Dzięki temu potencjalni inwestorzy mogą przeglądać swoje inwestycje w dosłownie każdym momencie oraz odpowiednio reagować na ewentualne zmiany w aktywach.\nDzięki temu systemowi można na przykład zakupić najbardziej popularne obecnie kryptowaluty, czyli bitcoin, litecoin oraz ethereum. Firma proponuje swoim klientom przystępne kursy cenowe oraz przeprowadzanie rozmaitych transakcji. Za pośrednictwem tej platformy możliwe jest na przykład handlowanie z dźwignią bądź zawieranie korzystnych kontraktów CFD. Warto także wspomnieć o inwestycjach w fundusze ETF, których głównym zadaniem jest odzwierciedlenie danego indeksu giełdowego. Przejdź tutaj, by przeczytać więcej konkretnych informacji na ten temat.\nPorady profesjonalnych brokerów\nKażdy użytkownik platformy może korzystać dodatkowo z centrum wsparcia, działającym praktycznie bez przerwy! W skład takiego centrum wchodzą jedynie profesjonalni i doświadczeni brokerzy, którzy podzielą się swoją wiedzą oraz doradzą inwestorom najlepsze rozwiązanie. Potencjalni klienci tej firmy mogą również korzystać z innych udogodnień - na przykład przeglądać specjalnie przygotowane wykresy, które z pewnością pomogą podjąć odpowiednią decyzję.\nRozpoczęcie przygody z inwestowaniem jest bardzo proste - wystarczy założyć rachunek inwestycyjny oraz wpłacić depozyt, by móc korzystać ze wszystkich dobrodziejstw tego systemu. Przeprowadzanie transakcji za pomocą tej platformy z pewnością przyniesie każdemu wiele korzyści!


Recenzja Wiedźmin: Edycja Rozszerzona PC (The Witcher: Enhanced Edition PC) | MiastoGier.pl\nObserwujMam (852)Gram (427)Ukończone (426)Kupię (58)\nWiedźmin: Edycja Rozszerzona (PC) - recenzja gry\nGdy Polskę obiegła informacja o wydaniu Edycji Rozszerzonej Wiedźmina, miałem co do tego nieco mieszane odczucia. Choć, bowiem perspektywa jeszcze bardziej udoskonalonego i dopracowanego dziecka CDP Red Studio jest jak najbardziej miła, nie mogłem opędzić się z wrażenia, że mamy do czynienia z całkowicie „odsmażonymi kartoflami”.\nGdy Polskę obiegła informacja o wydaniu Edycji Rozszerzonej Wiedźmina, miałem co do tego nieco mieszane odczucia. Choć, bowiem perspektywa jeszcze bardziej udoskonalonego i dopracowanego dziecka CDP Red Studio jest jak najbardziej miła, nie mogłem opędzić się z wrażenia, że mamy do czynienia z całkowicie „odsmażonymi kartoflami”. Jakby w końcu na to nie patrzeć, to dokładnie ta sama gra co rok temu, w którą po prostu zaimplementowano najnowsze poprawki, dodano nieco udoskonaleń i bajerów. Z drugiej jednak strony – wszystkie te nowości, są także udostępnione w Internecie do nieodpłatnego pobrania dla posiadaczy wcześniejszej wersji Wiedźmina. W moim odczuciu więc, Edycja Rozszerzona jest fajnym uwieńczeniem wieloletniej pracy i jakby na to nie patrzeć – bardzo udoskonala podstawową wersję gry.\nPierwszym, co się może rzucić w oczy po odpaleniu gry, to możliwość wyboru pomiędzy starym, dobrym scenariuszem, a dwoma nowymi przygodami. Scenariusz głównego wątku praktycznie niczym się nie różni od tego znanego z poprzedniego wydania: fabuła w nim zawarta jest rewelacyjna, bogata w treść i niezwykle ciekawa. Jak się okazuje, całkiem nienajgorsze są także wspomniane dwa nowe scenariusze: pierwszy z nich jest bardzo krótki, bowiem starcza nam na jakąś godzinę, może półtorej. Przenosimy się w nim do Kaer Morhen, Wiedźmińskiej siedziby. Nie jest tam jednak zbyt spokojnie: zabójcy potworów użyczyli bowiem schronienia pewnej księżnej, którą chcą dopaść jej pobratyńcy za niegodziwości, których rzekomo się dopuściła. My oczywiście musimy rozwiązać ten konflikt i co jest charakterystyczne dla sagi o Geralcie - wybierzemy takie rozwiązanie, które uznamy za „mniejsze zło”. Druga, dodatkowa przygoda, jest już nieco dłuższa (starcza bowiem na jakieś 3h). Tutaj musimy po raz kolejny wyratować Jaskra z opresji, który nie dość, że siedzi w więzieniu, to do tego chcą zabić go jego wierzyciele, którym winny jest dużą sumę pieniędzy... Ten, jak i poprzedni „dodatek fabularny” bardzo mi się podoba i nieźle trzyma klimat znanych już przygód Geralta.\nDodatkowe historie są dobrodziejstwem, które wynika z innego dobrodziejstwa: autorzy gry udostępnili graczom edytor przygód, nazwany przez nich D’jini, pozwalający na własnoręczne tworzenie scenariuszy! Trzeba przyznać, że jest to narzędzie niezwykle ciekawe, rozbudowane i mające ogromny potencjał! Teraz każdy, przy odpowiednim wkładzie może stworzyć własną przygodę, mając przy tym wielką swobodę. D’jini nie jest oczywiście programem prostym, a wręcz przeciwnie – bardzo skomplikowanym. Jego opanowanie jednak, pozwala na naprawdę dużo! Tu można mieć nieco za złe panom z CDP Red Studio, że poradnik do edytora zawiera setki stron, z drugiej jednak strony można docenić ich szczegółowość.\nDuży plus należy się twórcom również za coś innego: bardzo przyspieszone zostało ładowanie poziomów – bodaj największa bolączka podstawowego ! Teraz, nie czekamy już na łaskę programu kilka minut, a parę, może parenaście sekund! Zoptymalizowano także działanie silnika: produkcja jest nieco wydajniejsza. Doskonale pamiętamy, że w momencie, gdy na ekranie pojawiało się dużo ognia, wszystko potrafiło niemiłosiernie się przycinać. Na szczęście – to niedopatrzenie zostało już poprawione i Wiedźmin działa dużo żwawiej!\nZdecydowano się także nieco usprawnić korzystanie z naszego ekwipunku. Wcześniej, dość szybko robił się w nim bałagan (żeby nie powiedzieć – burdel). Poprawiono to poprzez dodanie osobnej sakwy dla składników alchemicznych. Dodatkowo, możemy podzielić je wedle substancji jakie zawierają, dzięki czemu szybko i sprawnie wyłapiemy potrzebne nam „czynniki”. Zbieranie owych składników zostało także nieco usprawnione: możemy nakazać Geraltowi robienie tego automatycznie, co na dłuższą metę zaoszczędzi nam wiele czasu. Niezwykle użyteczna opcja...


Mus truskawkowy na spodzie z ciasteczek Oreo (bez pieczenia) ~ Gotowanie od święta\nMus truskawkowy na spodzie z ciasteczek Oreo (bez pieczenia)\nTruskawki powoli się kończą. Warto zatem wykorzystać ostatnie owoce na przygotowanie pysznego deseru. Zwłaszcza kiedy nie trzeba go piec a cała praca zajmuje kilkanaście minut.\nFantastyczna tarta, która nie dość, że świetnie smakuje to pięknie się prezentuje dzięki kontrastowi pomiędzy bladoróżowym musem a czarnym spodem z Oreo. Bardzo polecamy jako zwieńczenie truskawkowego sezonu.\n300 g ciastek Oreo,\n60 g masła,300 g truskawek,\n2 płaskie łyżki żelatyny w proszku,\n1/4 szklanki wrzącej wody,\n300 ml schłodzonej śmietany kremówki (36%)\nFormę do tarty o średnicy około 25 cm wysmaruj masłem lub wyłóż papierem do pieczenia.\nPrzygotuj spód: ciasteczka i masło włóż do malaksera i zmiksuj do otrzymania konsystencji mokrego piasku.\nDo przygotowanej formy przełóż ciasteczkową masę, dociśnij mocno do dna i boków foremki. Włóż do lodówki na około 30 minut.\nŻelatynę rozpuść w 1/4 szklanki wrzącej wody, odstaw.\nDo większego garnuszka przełóż truskawki, cukier i sok z cytryny. Podgrzej, wymieszaj. Zmiksuj na puree, doprowadź do wrzenia. Zdejmij z palnika i do gorącego sosu dodaj przygotowaną żelatynę. Wymieszaj dokładnie, aż żelatyna się rozpuści. Wystudź do temperatury pokojowej.\nŚmietanę kremówkę zmiksuj na sztywno. Dodawaj ją małymi porcjami do sosu truskawkowego i delikatnie wszystko wymieszaj. Tak przygotowaną masę wyłóż na ciasteczkowy spód. Wyrównaj wierzch. Gotowy deser włóż do lodówki na kilka godzin.\nPrzed podaniem udekoruj bitą śmietaną, świeżymi truskawkami, listkami mięty itd.\n*Inspiracja z www.mojewypieki.com\nniedziela, lipca 06, 2014 4 komentarzy\nMalwinka 6 lipca 2014 17:07\nPodoba mi się pomysł na tą tartę!\nGotowanie od święta 10 lipca 2014 16:19\nJustyna Żak 6 lipca 2014 18:18\nzjadłabym z chęcią:)\nJustyna, zatem do dzieła!:)\nPieczone skrzydełka z kurczaka i pieczone warzywa\nKolacja niekoniecznie we dwoje\nMamo! Jestem głodna!\nZdjęcia umieszczane na tym blogu są własnością autora. Wykorzystywanie i kopiowanie zdjęć bez jego zgody jest zabronione (Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 04.02.1994r. Dz.U.Nr 24, poz. 83)\nCopyright © 2012 Gotowanie od święta | Powered by Blogger


Stora Enso rozwija gamę ekologicznych pianek ochronnych\n6 Dec 2021 09:33\nFirma Stora Enso poinformowała o nowej gamie w pełni recyklowalnych pianek pochodzenia biologicznego wykonanych z drewna, które można wykorzystywać przy produkcji opakowań ochronnych i termicznych. W skład portfolio wchodzi Fibrease, który – jak twierdzi producent – jest w 98% wykonana z materiałów odnawialnych i ma na celu zastąpienie pianek poliuretanowych (PU) oraz polistyrenowych, jak również innych rozwiązań opartych na paliwach kopalnych.\nWedług Stora Enso Fibrease to pianka z pamięcią kształtu, która może być wytwarzana z użyciem różnych technik cięcia i termoformowania. Dzięki wysokim zdolnościom izolacyjnym Fibrease ma nadawać się do wykorzystania w opakowaniach termicznych służących do pakowania m.in. artykułów spożywczych i przesyłek medycznych, a po zużyciu może zostać poddana recyklingowi w strumieniach odzysku papieru i tektury.\nDrugą z opakowaniowych pianek Stora Enso jest biodegradowalna Papira pochodzenia biologicznego. To rozwiązanie stanowiące pozbawioną domieszki plastiku alternatywę dla polimerowych pianek – polietylenowych, poliuretanowych i polistyrenowych – którą można produkować z wykorzystaniem różnych technik cięcia i powlekania.\nJak twierdzi producent, Papiera jest twarda, ale giętka, i tym samym zapewnia wysoki poziom zabezpieczeń przeciwwstrząsowych. Doskonale nadaje się do ochrony delikatnych, wrażliwych i wartościowych produktów konsumenckich, takich jak elektronika, oraz aparatury przemysłowej.\nZdaniem Stora Enso nowe, lekkie i produkowane z drewna pochodzącego z certyfikowanych lasów pianki to odpowiedź na popyt na odnawialne i cyrkularne materiały amortyzujące do wnętrza opakowań. Jak dodaje, opakowania z surowców kopalnych przyczyniają się do zanieczyszczeń i stanowią 40% tworzyw zużywanych globalnie – a nowe portfolio pianek ma przyczynić się do poprawy tych niekorzystnych wskaźników.\nMarkus Mannström, wiceprezes ds. biomateriałów w Stora Enso, komentuje: Współcześni klienci dążą do ograniczenia skali zużycia tworzyw sztucznych i maksymalizacji ich odzysku. Równocześnie popyt na ochronę produktów w opakowaniach rośnie w związku ze wzrostem zamówień w e-handlu i logistyce łańcuchów chłodniczych.\nDzięki naszym bio-piankom pomagamy klientom w tworzeniu przyjaznych dla środowiska opakowań zgodnych z ideą gospodarki obiegu zamkniętego, a przy okazji spełniamy wymogi materiałowe niezbędne do ochrony i izolacji produktów.\nFibrease jest już dostępne w rynkowej sprzedaży; niedawno uruchomiono pilotażową produkcję Papira w zakładzie Stora Enso w szwedzkim Fors, będącą efektem inwestycji ogłoszonej w sierpniu 2020 r. Powstająca w nim pianka będzie służyła do oceny i walidacji w testach klientów.