Jaki ekspres automatyczny do kawy do 4000 zł? | TOP 7 | - VideoTesty.pl\nJaki ekspres automatyczny do kawy do 4000 zł? | TOP 7 |\nEkspresy automatyczne do 4000 zł - Opinie\n1. Saeco Xelsis SM7480/00\n2. DeLonghi ECAM550.85MS\n3. Siemens EQ.6 plus s500 TE655319RW\n4. Siemens TE657313RW\n5. JURA E6 Platin\n6. Melitta Caffeo Barista TS Smart F85/0-102\n7. Miele CM 5510 Silence\nCzy warto wydać 4000 zł na ekspres automatyczny?\n1 Saeco Xelsis SM7480/00 3799 zł\n2 DeLonghi ECAM550.85MS 3999 zł\n3 Siemens EQ.6 plus s500 TE655319RW 3699 zł\n4 Siemens TE657313RW 3399 zł\n5 JURA E6 Platin 3999 zł\n6 Melitta Caffeo Barista TS Smart F85/0-102 3799 zł\n7 Miele CM 5510 Silence 3799 zł\nEkspres automatyczny do 4000 zł to coś więcej niż zwykłe urządzenie do robienia kawy. Z takim sprzętem wykonasz szybko i prosto wiele rodzajów kaw, a także zachwycisz się jakością wykonania i prostotą czyszczenia. Poznaj TOP 7 czołowych ekspresów automatycznych do kawy.\nWysokociśnieniowy ekspres do kawy do 4000 zł to zakup, który wymaga większego zastanowienia się. Dlatego kolejne zestawienie ekspresów będzie pomocne w podjęciu decyzji i poznaniu najważniejszych parametrów owych produktów.\nPrzechodzę do konkretów, czyli krótkiego przedstawienia dzisiejszych bohaterów.\nKlasyfikację rozpoczyna ekspres automatyczny Saeco Xelsis SM7480/00 o największej mocy i najpojemniejszym zbiorniku na kawę. Zastosowano młynek ceramiczny z 12-stopniową regulacją, dotykowy ekran, automatyczny proces czyszczenia, 4 profile użytkownika, wyjmowany blok zaparzający i wydajny termoblok (szybko się nagrzewa).\nMożliwa personalizacji ustawień (mocy, ilości, temperatury), co pozwala Ci na swojego rodzaju eksperymentowanie. Filtr AquaClean oczyszcza wodę i sprawia, że odkamienianie będzie rzadszym zadaniem, z kolei funkcja HygieSteam polega na myciu obiegu mleka za pomocą pary.\nPojemność zbiornika na ziarna kawy 380 g\nWielkość pojemnika na odpadki 13 porcji\nNa drugim miejscu ekspres wysokociśnieniowy DeLonghi ECAM550.85MS z 2-litrowym zbiornikiem na wodę. Wyposażono go w antypoślizgowe nóżki, programator twardości wody, podstawkę na filiżanki, system spieniania mleka i 3,5-calowy kolorowy wyświetlacz.\nAplikacja Coffee Link pozwala na zarządzanie profilami, system grzewczy gwarantuje optymalną temperaturę spieniania, a system zaparzający ogranicza do minimum ilość pyłu kawowego. Atutem jest również stosowanie kawy mielonej, precyzyjny młynek i automatyczne czyszczenia karafki na mleko.\nTrzecia i czwarta pozycja należą do bardzo podobnych do siebie ekspresów wysokociśnieniowych. Zarówno Siemens EQ.6 plus s500 TE655319RW, jak i Siemens TE657313RW wyróżniają się żywotnym młynkiem ceramicznym, zabezpieczeniem przed dziećmi, podwójnym dozownikiem (dwie kawy jednocześnie), dotykowym panelem sterowania, funkcją gorąca woda i możliwością pobierania mleka bezpośrednio z kartonu. Na jeszcze lepszy smak kawy wpływa podwójny proces mielenia i parzenia.\nEkspresy umożliwiają dostosowanie ustawień pod własne preferencje i zapamiętanie ich (funkcja Ulubione napoje). System autoMilk Clean, czyli parowe czyszczenie układu mlecznego uruchomi się automatycznie po każdym procesie parzenia kawy z mlekiem. Funkcja oneTouch pozwoli na szybki wybór napoju przy użyciu jednego przycisku (od espresso po cappuccino czy latte macchiato). Filtr wody Brita Intenza wpływa na smak napoju i żywotność ekspresu.\nWielkość zbiornika na wodę 1,9 l\nKolejny godny polecenia ekspres automatyczny JURA E6 Platin z 2,8-calowym wyświetlaczem TFT umożliwia wybór spośród 11 napojów. Inteligentny system filtrowania wody rozpoznaje filtr automatycznie, natomiast proces ekstrakcji pulsacyjnej (P.E.P.) zapewnia jak najlepszy aromat. W ekspresie znajdziesz dyszę spieniającą mleko i funkcję automatycznego wyłączania, która dba nie tylko o bezpieczeństwo, ale również oszczędność energii elektrycznej.\nMiejsce szóste to ekspres do kawy Melitta Caffeo Barista TS Smart F85/0-102 ze stalowym młynkiem. Aplikacji Melitta Connect pozwala na korzystanie z samouczków i innych wielu opcji za pomocą smartfona (np. tworzenie swoich specjałów). Urządzenie poinformuje o konieczności uzupełnienia naczynia na ziarna kawy.\nChwalony za regulowany dozownik, skuteczny filtr wody, kolorowy wyświetlacz TFT, dozownik z podświetleniem LED, tryb oszczędzania energii oraz szczelną pokrywę pojemnika na kawę. Nie musisz się uczyć na pamięć przepisów na wyśmienite kawy, bowiem ekspres samodzielnie dobiera właściwą kolejność dodawania składników. Funkcja My Coffee Memory zapamięta ustawienia dla 8 osób. Z tym ekspresem przyrządzisz 21 różnych napojów (m.in. flat white, americano, espresso).\nWielkość zbiornika na wodę 1,3 l\nWielkość pojemnika na odpadki 7 porcji\nZestawienie ekspresów automatycznych do 4000 zł zamyka kompaktowy Miele CM 5510 Silence o najmniejszej pojemności. Funkcja dzbanka kawy i herbaty przyda się podczas wizyty gości, jeżeli musisz przyrządzić wiele filiżanek kawy w krótkim czasie. Automatyczne programy czyszczące i wiele wyjmowanych części, które można myć w zmywarce, sprawiają, że mycie jest bezproblemowe. Zastosowano pojemnik na kawę mieloną (np. bezkofeinową).\nPorównywarka ekspresów do kawy zawiera w sobie ogrom ekspresów w różnych cenach, w tym tych na głębszą kieszeń. Czy warto wydać tyle pieniędzy na ekspres? Wybierając dla siebie ekspres na lata, warto zrobić to raz, a porządnie. Po ekspresie za 4000 zł można być pewnym, że jest to sprzęt wyposażony w wszelkie programy odkamieniania, czyszczenia czy też dobre filtry. Użyte komponenty są wysokiej jakości.\nZ całym powodzeniem droższy ekspres sprawdzi się nie tylko w domu, ale również w małym biurze, a może nawet i w niewielkiej kawiarni. Nie musisz się ograniczać, bowiem zarówno espresso, jak i cappuccino z pianką będę smakowały znakomicie. Ekspresy ciśnieniowe automatyczne wiedzą, jak przypaść do gustu niejednej osobie i cechują się szerokimi regulacjami. Możesz stworzyć swój własny trunek. Idealny pod względem mocy, temperatury i zmielenia ziaren. Nie musisz kupować osobno młynka.\nJeżeli wymagasz, aby to ekspres wykonał za Ciebie całą robotę, to z pewnością opłaci się taka inwestycja. Szybkość przygotowania pierwszej filiżanki kawy będzie imponująca. Jeżeli tylko Twoja zasobność portfela pozwala Ci na taki zakup, to jak najbardziej z tego skorzystaj. Chyba że wystarczy Ci zwykła parzonka raz dziennie i nie czujesz większej różnicy między sklepową kawą a taką niczym z włoskich kawiarni.\nW momencie stwierdzenia, że jest to jednak zbyt duży wydatek, nie rezygnuj i poznaj inne klasyfikacje. W tym celu posłuży Ci dział ranking ekspresów do kawy.\nJak płacić, to tylko za sprawdzoną markę. Takimi są Saeco, De'Longhi, Siemens, Jura, Melitta i Miele. W dzisiejszym zestawieniu widać duży przeskok w porównaniu do tańszych ekspresów automatycznych. Są tu przede wszystkim większe pojemności, niekiedy wyższe ciśnienia, wyświetlacze i spieniacze mleka w każdym produkcie, jak również szersza oferta napojów do wyboru i mnogość innowacyjnych funkcji. Precyzyjne, ciche i trwałe młynki oraz odpowiednia moc ekspresu to także recepta na sukces w zasmakowaniu pysznej kawy.\nEkspresy automatyczne do 3000 zł


Zostanie mu zabrany także dowód rejestracyjny, a pracowniki wydadzą... — Jaki jest mandat za jazdę na łysych oponach?\npZostanie mu zabrany także dowód rejestracyjny, a pracowniki wydadzą pokwitowanie, jakie umożliwi mu jedynie na dojazd do domu. Ły...\nAby rozpoznać, że opony ostatni pora wymienić na oryginalniejszy, lepszy przykład, należy się zgromadzić na wskaźniku zużycia opony, które producenci opon ostrożnie zapisują na spodzie rowków wzoru bieżnika. Mandat karny za zły stan opon może zabrać od 20 do nawet 500 zł. Jazda na łysych oponach potwierdza się szczególnie niekorzystna głównie o aktualnej fazie roku. Czym są łyse opony i czym one się właściwie cechują, natomiast kiedy je rozpoznać?\nJeśli cała korona jest zrozumiała oponę należy już wymienić. Ciekawym wyjściem stanowi bycie specjalnego miernika do pomiaru bieżnika, tak zwany głębokościomierz. Radzi się wymianę opon już przy bieżniku, jaki osiąga 3-4 mm. W dziwnych regionach takich jak Austria czy Czechy bieżnik nie pewno cierpieć prawie niż 4 mm. Tym, którzy szukają komfortu w jeździe pewnie wówczas nie odpowiadać.\nNowy komplet opon nie pragnie być bogaty. Dla modelu w Japonii albo we Włoszech zdarzenia drogowe spowodowane „wystrzałem” lub nadmiernym zużyciem bieżnika są od 0,1% do 0,2% wszelkich wypadków. Warto wiec, wymienić stare opony na nowe.\nSama oraz wymiana ogumienia to najwięcej 100 zł za komplet. W losu opony zimowej należy zastosować monety 5 złotych, jeżeli cały wewnętrzny krążek wystaje z rowka bieżnika, opona zalicza się do wymiany. Tymczasem, jeśli stan ogumienia samochodu będzie co kilka nieinteresujący, a bieżnik opon ujawni się zbyt krótki, kierowca podczas kontroli drogowej że osiągnąć mandat.\nPodobnie jest ze śniegiem. Ustawicznie największa sumę dostają osoby, które zawsze są punkt z wymianą ogumienia. Łyse opony, prócz kontrolnego mierzenia można wyczuć po przyczepności pojazdu, przez co łatwiej spotyka on w poślizg na zakrętach. Jeśli gra o zimowe ogumienie, no tak zadbać o nie zawczasu.\nPolicyjne statystyki pokazują, że w 2013 roku braki w ogumieniu posiadały ponad 30 procent wypadków spowodowanych niesprawnością techniczną pojazdu. Nie zamierzali jednak, żeby brak wymiany opon spowodował nieprzyjemną rzecz lub co gorsza zły wypadek. Sama i wymiana ogumienia to maksymalnie 100 zł za komplet. Nowy komplet opon nie musi przechodzić dużo, również jak zmiana opon – cena takiej pomocy waha się w rozdziale z kilkudziesięciu dobrych do mało ponad 100 zł, w funkcje od warsztatu, w jakim zlecimy wymianę.\nPolicjant za zły stan opon w autobusie kierowcy może wyciągnąć mandat karny na sumę z 20 nawet do 500 złotych. Chodzi przecież zabezpieczenie swoje, pasażerów, tylko również niezależnych członków ruchu. Opony należy stwierdzić raz na sezon. Żeby stwierdzić, iż opony ostatni pora wymienić na modniejszy, odpowiedniejszy projekt, należy się skoncentrować na wskaźniku zużycia opony, jakie https://autazdusza.pl/czym-grozi-jazda-na-lysych-oponach/ producenci opon ostrożnie pozostawiają na spodzie rowków wzoru bieżnika.\nPodobnie jest ze śniegiem. Takie używane opony warto kupić szczególnie, gdy są sprowadzone spoza granicy, skoro w Niemczech czy Belgii obywatele nie przywiązują się nakłaniać do opon również przedstawiają je przeważnie na nowe. Jazda na łysej oponie podczas deszczu, powoduje, iż własny samochód pewno nie odpowiadać na swoje zadania, a hamowanie jest znacznie utrudnione.


Sierpień, 2016 | Plusy i Minusy Jana Filipa Libickiego\nKoniec Igrzysk w Rio. Wnioski polityczne\nOpublikowano 22 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nW życiu – tak jak w sporcie i polityce – trzeba realnie oceniać swój potencjał. Trzeba wiedzieć ile on wynosi. Ile się politycznie waży. I dostosowywać swoje działania do tego potencjału. Do swojej politycznej wagi. I tę konkluzje z klasyfikacji końcowej, jeśli chodzi o medale olimpijskie w Rio dedykuję obecnemu rządowi. Myślę, że warto płynącą stąd naukę stosować w wielu dziedzinach. Szczególnie jednak w polityce obronnej, a zwłaszcza zagranicznej…\nZakończyły się Igrzyska Olimpijskie w Rio de Janeiro. Zdobyliśmy na nich, jako Polska, 11 medali. Głównie brązowych. Oczywiście jest kilka powodów do satysfakcji. Największą dają zdobywczynie złotych medali. Nie ma, co jednak ukrywać, Że generalnie – ja tak to oceniam – brazylijskie święto sportu przyniosło nam rozczarowanie.\nPiłkarze ręczni i siatkarze to tylko jeden z przykładów. Drugi przykład to nasz młociarz Paweł Fajdek. Jego przypadek jest dla mnie klasycznym dowodem na to, jak ludzi gubi w życiu zbyt na pewność siebie. Nie wiem co Fajdek myślał, ale zachowywał się tak jakby, jeszcze przed konkursem rzutu młotem, był już mistrzem olimpijskim. Myślę, że w wielu przypadkach tak samo było i z innymi naszymi sportowcami. Także z kibicami. Jedni byli zbyt pewni siebie, drudzy mieli zbyt wysokie oczekiwania. Zbyt wysokie w stosunku do rzeczywistości. Do naszego potencjału i możliwości. Dobry występ piłkarzy na Euro 2016, niezłe mecze szczypiornistów czy mistrzostwo świata siatkarzy wytworzyły w nas Polakach przekonanie, że jesteśmy już sportową potęgą. Tymczasem tak nie jest. Jesteśmy średnio – dużym europejskim krajem. Ważymy w sporcie dokładnie tyle, jaki jest nasz potencjał, jako kraju. Średnio – duży. I już.\nW klasyfikacji medalowej zakończonych Igrzysk zajęliśmy 33 miejsce. Najsłabsze od 1948 roku. Oczywiście. Wtedy krajów, które wysłały swoje reprezentacje było 59. Dziś jest ich ponad 200. Ale to miejsce w klasyfikacji końcowej igrzysk dobrze określa nasz potencjał. Ważymy dokładnie tyle na ile wyceniła nas końcowa klasyfikacja medalowa w Rio.\nZ tej końcowej klasyfikacji medalowej w Rio płynie dla mnie jeszcze jeden wniosek. Wniosek nie sportowy, a polityczny. Że w życiu – tak jak w sporcie i polityce – trzeba realnie oceniać swój potencjał. Trzeba wiedzieć ile on wynosi. Ile się politycznie waży. I dostosowywać swoje działania do tego potencjału. Do swojej politycznej wagi. I tę konkluzje z klasyfikacji końcowej, jeśli chodzi o medale olimpijskie w Rio dedykuję obecnemu rządowi. Myślę, że warto płynącą stąd naukę stosować w wielu dziedzinach. Szczególnie jednak w polityce obronnej, a zwłaszcza zagranicznej…\nKategorie: Społeczeństwo\t| Tagi: igrzyska olimpijskie olimpiada Rio de Janeiro\t| Napisz odpowiedź\nPożegnanie z Kirgistanem…\nOpublikowano 20 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nTo, co na mnie robi wrażenie, to nie tylko ogrom tego bazaru, ale przede wszystkim suszone owoce. W formie suszu można to kupić naprawdę wszystko. Jabłka, gruszki, banany, figi… Ale najlepsze są pomidory. Używając popularnego określenia, te polskie suszone pomidory nawet obok tych kirgiskich nie leżały….\nRozpoczynamy nasz ostatni dzień w Kirgistanie. Podczas śniadania w naszym hostelu ciekawa obserwacja. Jest tu naprawdę sporo ludzi. Anglicy, Szwedzi, Tajowie. Widać, że Kirgistan wcale nie jest krajem aż tak bardzo nieznanym.\nPo śniadaniu spotkanie z naszym Konsulem Honorowym w Biszkeku, panem Aleksandrem Zlatkinem. Skąd u niego, z pochodzenia Rosjanina, takie zainteresowanie Polską? Szczęśliwy przypadek. Pan Zlatkin jest przedsiębiorcą, właścicielem największej w Kirgistanie firmy graficznej. I to zarówno, gdy chodzi o duże zakłady graficzne, jak i małą poligrafię i po prostu zaopatruje się u nas we wszystko to, co jest mu do jego biznesu potrzebne. Tak zaczęło się jego zainteresowanie Polską. Znów rozmawiamy o polskim kredycie dla Kirgizów. O tym, że warto by było, aby konsul polski z Ałmaty przyjeżdżał raz na jakiś czas do Biszkeku żeby Kirgizi nie musieli jeździć po polskie wizy do Kazachstanu.\nPo spotkaniu czeka nas kluczowy punkt dzisiejszego dnia. Jedziemy na bazar żeby wreszcie zrobić zakupy. Ajgul wiezie nas na tak zwany Bazar Oszski. To największy bazar w Kirgistanie. Jest tu naprawdę wszystko. Kupuję osobną walizkę na prezenty. No i po kolei. Dla kobiet pudełka – bibeloty w kształcie skórzanych kirgiskich jurt, fajne torby z filcu, z motywami sztuki ludowej, magnesy na lodówkę w kształcie mapy Kirgistanu. Panom – dużą ilość alkoholu. Umiejętnościom negocjacyjnym Ajgul zawdzięczam czasem i 50% zniżki.\nTo, co na mnie robi wrażenie, to nie tylko ogrom tego bazaru, ale przede wszystkim suszone owoce. W formie suszu można to kupić naprawdę wszystko. Jabłka, gruszki, banany, figi… Ale najlepsze są pomidory. Używając popularnego określenia, te polskie suszone pomidory nawet obok tych kirgiskich nie leżały…. Kupujemy olbrzymie ilości tego suszu. Nasza sprzedawczyni się cieszy. Niezadowolony jest tylko jej synek, który wśród worków z towarem śpi sobie spokojnie i jest wyraźnie poirytowany tym, że ktoś mu tę drzemkę przerywa.\nObładowani niczym wielbłądy wracamy do hostelu. Sporo czasu zajmuje nam spakowanie tego wszystkiego do walizek. Ja jedną ze swoich oddaje księdzu Komorowskiemu. Może jakoś uda się przejść przez kirgiską kontrolę celna…\nOkoło 17 przyjeżdża po nas Bakyt. Zabiera nas na spotkanie. Jedziemy do hotelu Damas, gdzie czeka już na nas były minister finansów Kirgistanu obecnie poseł, pan Akylbek Dżaparow. Hotel Damas należy do pana Dżaparowa, który naprawdę jest zamożnym człowiekiem. Tu także rozmawiamy o polskim kredycie rolniczym.\nDo miasta wracamy z nieocenionym panem Zoltpekiem Kadaralijevem. Po drodze zahaczając o kirgiskie ministerstwo finansów. Zoltpek zostawia nas w pobliżu naszego hotelu, w restauracji Buchara. Tutaj jemy z Bakytem naszą ostatnią w Kirgistanie kolację. Wydajemy na nią wszystkie nasze somy, które nam jeszcze zostały. Na rachunku wychodzi tego cztery i pół tysiąca…\nNie kładziemy się spać, bo o 3 w nocy znów przyjeżdża Bakyt. Wraz z Aiperi i rodziną odwozi nas na lotnisko. Tutaj żegnamy pierwszą część polskiej grupy, która leci przed nami samolotem przez Moskwę. Dzielą się z nami swoimi spostrzeżeniami z pobytu nad największą kirgiską atrakcją turystyczną – jeziorem Issyk- kul. Nam, z powodu spotkania oficjalnych, nie dane było tam dotrzeć, ale wierzymy, że nadrobimy to następnym razem…\nChociaż z przekroczonym, wywozowym limitem na alkohol, udaje nam się przekroczyć kontrolę celną. O godzinie 07:15 nasz samolot linii Turkish Airlines odrywa się od biszkeckiego lotniska Manas. O godzinie 9 rano – uwzględniając zmianę czasu – lądujemy w Stambule. Lotnisko jest spokojne. Po głośnym zamachu stanu nie ma już najmniejszego śladu.\nNa stambulskim lotnisku spędzamy 7 godzin. O 16 startujemy do Berlina. I na tym kończy się nasza kirgiska wyprawa.\nNa koniec krótkie podsumowanie. Każdemu szczerze polecam wyprawę do Kirgistanu. Polecam ją szczególnie tym, którzy nie oczekują hotelu z ofertą all inclusive, tylko chcą zobaczyć realne, prawdziwe życie kraju od nas, dalekiego, egzotycznego, ale do którego warto pojechać. Być może będzie to tym bardziej łatwe, że nasz przyjaciel i gospodarz Bakyt, perfekcyjny organizator naszego pobytu, zastanawia się czy zawodowo nie poświęcić się obsłudze polskich turystów chcących odwiedzić Kirgistan. Siłą rzeczy, jako materiał ilustracyjny do tekstów posłużyła mi tylko drobna część zdjęć, które zrobił mój asystent Piotr Matuszczak. Poniżej umieszczam link do mojego facebooka, gdzie można zobaczyć wszystkie zdjęcia i filmy zrobione podczas całej mojej podróży. Szczerze zachęcam do odwiedzenia Kirgistanu. I w ogóle Azji Centralnej. Naprawdę warto!\nLink do zdjęć na facebooku:\nLink do filmów na facebooku:\nKategorie: Wspomnienia\t| Tagi: bakyt orozbaev bakyt orozbajev. Kirgistan\t| Napisz odpowiedź\nU kazachskich sąsiadów Kirgizów. Pan Feliks, jezioro i wielbłądzie mleko…\nOpublikowano 19 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nRano pan Feliks zabiera nas na wycieczkę. Wywozi nas do Parku Narodowego, 40 minut drogi od Ałmaty. Jadąc wąskimi, krętymi, górskimi drogami wyjeżdżamy na wysokości 4000 metrów i naszym oczom ukazuje się jezioro zwane Wielikie Ałmatijskie. To takie nasze Morskie Oko tyle, że nieco mniejsze, ale za to położone zdecydowanie wyżej w górach. Turystów też jest sporo chodź do popularności Morskiego Oka jeszcze daleko. Jest pięknie.\nRuszamy w kierunku granicy kirgisko – kazachskiej. Z Biszkeku jest do niej dwadzieścia kilka kilometrów i 40 minut jazdy samochodem. Korzystamy z podwózki auta Konsulatu Honorowego. Punkt graniczny mamy przekroczyć pieszo, bo kontrola pojazdów bywa szczegółowa i czasochłonna. Dojeżdżamy. Naszym oczom ukazują się tragarze. Każdy z wózkiem. Proponują pieszym przekraczającym granice – a w obie strony jest ich sporo – że za drobną opłatą przewiozą im bagaż. My nie mamy go wiele. Tyle, co na jedną noc, więc rezygnujemy z tego dobrodziejstwa. Jest nas pięciu. Ksiądz Komorowski, Tomasz Szrama, Krzysztof Grzybowski, Piotr Matuszczak i ja.\nKto pamięta granice czasów PRLu, ten szybko odnajduje znajomy klimat. Wypełnianie niezliczonych formularzy i karteczek. Długa, choć mało szczegółowa kontrola. Kamery, pytania. To głównie po stronie kazachskiej, bo strona kirgiska idzie gładko. Granice przekraczają głównie ludzie z licznymi bagażami wyglądający na mrówki i cudzoziemcy. Cała operacja zajmuje nam około 40 minut.\nPo stronie kazachskiej czeka już na nas auto naszego Konsulatu w Ałmaty. Pakujemy się do niego z trudem. W sumie, przez 200 kilometrów do celu będziemy podróżować w 6 osób. Naszym kierowcą jest pan Feliks Sapiński. Przyznam szczerze, że przez pierwsze minuty nie mogę go rozgryźć. Czy jest przedstawicielem tutejszej Polonii, czy też przyjechał z kraju? W końcu pytam go o to. A pan od dawna w Ałmaty? – zagaduję. A już 28 lat – uśmiecha się pan Feliks. A co pana tu sprowadziło? – dopytuję. Miłość – odpowiada z romantycznym uśmiechem. I opowiada nam historię swojego życia.\nMa 58 lat. Pochodzi z Radomia. Tam ukończył technikum budowlane i pracował w Warszawie. Blisko 30 lat temu, idąc z kolegą ulicą stolicy zobaczył przed sobą dwie egzotyczne dziewczyny. Patrz, jakie fajne Japoneczki – rzucił głośno trącając kolegę łokciem. A co, podobam ci się? – spytała płynną polszczyzną odwracając się jedna z nich. W tej sytuacji rezolutnemu panu Feliksowi nie pozostało nic innego, jak zaprosić tę Japoneczkę na kawę. Okazało się przy tym, że dziewczyny wcale nie są z kraju Kwitnącej Wiśni tylko z Kazachstanu. Po kawie sprawa posuwała się już w szybkim tempie i po dwóch latach, w 1988 roku, pan Feliks wylądował w Ałmaty, żeby zabrać żonę do Polski. Niestety… Właśnie wtedy zmarła jej matka, a żona – jedynaczka – nie chciała zostawić ojca samego w Kazachstanie. Pan Feliks zgodził się więc, że to on osiądzie w Ałmaty na stałe. I tak już mieszkam to 28 lat – mówi. Żona zmarła na raka cztery lata temu, syn jest szefem kuchni w jednej eleganckich restauracji w Mińsku – ożenił się z resztą z pochodzącą z Białorusi Polką – a ja zostałem tutaj I pracuję w Konsulacie – konkluduje nasz kierowca. Ale mówi, że na emeryturę zamierza wrócić do Radomia.\nDojeżdżamy do Ałmaty. Przy wjeździe do miasta nie ma świateł. Panuje absolutna wolna Amerykanka. Jedziemy, kto pierwszy, ten lepszy. Nawet autobusom komunikacji miejskiej nikt nie ustępuje tutaj pierwszeństwa.\nWjechawszy do miasta udajemy się wprost do tutejszej katedry katolickiej. Jak na polskie warunki jest to nowy, choć niewielki, zwyczajny kościół. Zostawiłem to naprawdę sporo pracy własnych rąk – mówi nam pan Feliks. Ksiądz Andrzej odprawia mszę. Wzruszające wrażenie robi na nas zbiór modlitewników, książek i innych dewocjonaliów, które tutejsi katolicy przechowali przez czas komunistycznych represji. Widok jest naprawdę wzruszający.\nZ katedry jedziemy do siedziby Konsulatu. Naszym gospodarzem jest zastępujący Konsula Generalnego pan Radosław Gruk. Wcześniej pracował w Czarnogórze, od niedawna jest w Ałmaty. Zabiera nas na obiad do etnograficznej restauracji. Jeszcze nie wiemy, że ten lokal zapamiętamy na naprawdę długo. W menu znajduje się bowiem wielbłądzie mleko oraz steki z koniny. Choć wolą steki wołowe, te końskie są dość smaczne, a już naprawdę smaczne jest wielbłądzie mleko. Jak się jednak niebawem okaże kulinarne pozory naprawdę mogą mieszkańców Europy wprowadzić w błąd.\nPo obiedzie pan Feliks zabiera nas na zwiedzanie miasta. Ałmaty – przynajmniej, gdy chodzi o główne ulice – robi wrażenie. To prawdziwa metropolia nie, dająca się porównać Biszkekiem. Widać dobrobyt wynikający z eksportu kazachski ropy i gazu. Zresztą benzyna jest tu jeszcze tańsza niż w Kirgistanie. Tamtejsze cena 2 zł spada tutaj do kwoty 1,40 zł. Pan konsul Gruk wyjaśniłem jednak, że – jak to zwykle w życiu – sytuacja Kazachów też ma dwie strony. Przez lata wysokich cen ropy i gazu przyzwyczaili się oni do wygodnego życia. Do inwestycyjnego rozmachu. Teraz, gdy ceny ich głównych dóbr eksportowych spadły, a budżet państwa się skurczył, zapanowała lekka panika. To dlatego na gwałt Kazachowie szukają dziś inwestorów, ale naprawdę nie jest to łatwe, aby z roku na rok przestawić styl funkcjonowania własnej gospodarki a jeszcze trudniej własne przyzwyczajenia. Podziwiamy jednak ałmatyjskie drapacze chmur i dzielnicę nazywaną Paryżem, u wejścia, do której stoi mała replika Wieży Eiffla. Inną ciekawą rzeczą, którą pokazuje nam pan Feliks, jest Pomnik Bohaterów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941 – 1945. Niezależnie od jego ideologicznego wydźwięku, jego forma rzeźbiarska robi na nas naprawdę ogromne wrażenie.\nZa stosowną opłatą nocujemy w konsulacie, więc o kolację i jutrzejsze śniadanie musimy się wystarać we własnym zakresie. Feliks wiezie nas więc do marketu. I tutaj zaskoczenie. W miejscach gdzie w Polsce zwykle stoi nasze mleko, tu też stoi mleko w kartonikach tyle, że końskie i wielbłądzie. Wracamy w gościnne mury Konsulatu. I tutaj daje o sobie znać nasza mała odporność na wielbłądzie mleko. Bez wchodzenia w zbędne szczegóły, napisze tylko, że każdy, kto go skosztował pod wieczór przeszedł gwałtowne oczyszczenie organizmu.\nNiestety nie obywa się bez pewnego wypadku. Towarzysz naszej podróży – Krzysztof Grzybowski – schodząc nad brzeg jeziora boleśnie skręca nogę. Sytuacja jest jeszcze o tyle skomplikowana, że miał on w planie swój szerszy, realizowany na własną rękę kazachski program. Po nabyciu w aptece stosownych leków, i skorzystania z opieki konsulatu, Krzysztof decyduje się jednak realizować swój harmonogram.\nZjeżdżając na dół jedziemy wzdłuż akweduktu, który zaopatruje w górską wodę mieszkańców Ałmaty. Niestety… Nie mamy wystarczająco dużo czasu, żeby zwiedzić jeszcze jedną ciekawostkę, a mianowicie słynny tor do uprawiania łyżwiarstwa szybkiego o nazwie Medeu, na którym bito rozliczne rekordy świata, bo położony był odpowiednio wysoko w górach.\nWracamy do Konsulatu. Po drodze odwiedzamy jeszcze leżący w jego pobliżu meczet. Modlące się w nim muzułmanie przyjmują nas dość przyjaźnie a to, co nas uderza to fakt, że choć jest to zwykły dzień roboczy w świątyni jest kilkanaście osób. I wszyscy są młodzi…\nZnów wyjeżdżamy do katedry. Na mszę, po której jesteśmy podjęci kawą przez jej proboszcza, wrocławskiego franciszkanina, ojca Bogumiła, który jest jednocześnie wikariuszem generalnym diecezji. Ojciec Bogumił jest to już 15 lat. Opowiada o tym, że elementem ich duszpasterstwa jest codziennie nakarmić licznych tutaj potrzebujących oraz dwa razy w tygodniu świadczyć im darmową, drobną pomoc medyczną. Ojciec Bogumił mówi nam, że w ciągu tych 15 lat wzrost ekspansji islamu jest w Kazachstanie widoczny. I że on osobiście modli się o to, aby prezydent Nazarbajew rządził krajem jak najdłużej, bo to daje wszystkim minimum stabilności. O prezydencie mówi dobrze, choć uśmiecha się, gdy wspomina o parkach i ulicach noszących już teraz, za jego życia, imię pierwszego prezydenta Kazachstanu. Rzeczywiście. Dla swoich obywateli Nursułtan Nazarbajew jest prawdziwym Ojcem Narodu. Tym, co wyczerpuje kazachskie określenie Papa Nacji.\nOpuszczamy ojca Bogumiła i gnamy z panem Feliksem z powrotem ku granicy z Kirgistanem. Jesteśmy na niej mniej więcej po 3,5 godzinach. Żegnamy naszego opiekuna i znów pieszo pokonujemy granicę kazachsko – kirgiską. Tym razem nie mamy samochodu, więc trzeba skorzystać z taksówki. Nauczony doświadczeniem targuję się. Zaczynamy od 800 somów, a kończymy na okrągłej sumie 500. Tyle musimy zapłacić za trochę ponad 20 km do Biszkeku. Konkretnie do polskiego Konsulatu Honorowego przy ulicy Gogola. Spotykamy tam Aigul, która na dwie ostatnie noce załatwiła nam elegancki hostel, tuż przy głównym placu miasta. I tu zaskoczenie. Za 2 kilometry, z Konsulatu do hotelu, taksówkarz bierze od nas połowę tego, co jego kolega wziął za 20 km z granicy do Biszkeku. Cóż…. Co kraj to obyczaj…\nKwaterujemy w hostelu. Od zarządzających nim kobiet dowiadujemy się, że Polacy są tu jedną z najczęściej nocujących nacji. Zresztą – mówią – jest was czterech, będziecie spali w ośmioosobowym pokoju na piętrowych łóżkach, więc dokwaterujemy wam jeszcze trzy osoby. Ale nie martwcie się, to będą właśnie wasi rodacy.\nI rzeczywiście. Kolejny raz potwierdza się stara prawda, że Polaków można spotkać wszędzie. Nasi koledzy z pokoju to trzech studentów z Częstochowy. Przylecieli tu tak jak my przez Stambuł. Potem wynajęli za 3000 somów taksówkarza, który zawiózł ich do Oszu, ostatniego dużego miasta przed granicą z Chinami. Stamtąd, autostopem, dostali się na granicę, gdzie poznali wojskowego, który urodził się w Polsce, jako dziecko stacjonującego w Legnicy żołnierza radzieckiego. Ten zapakował ich do tira i kazał kierowcy przewieść ich przez 10 kilometrową strefę niczyją, aż do granicy chińskiej. Stąd nasi towarzysze dostali się dalej autostopem do najbliższego dużego chińskiego miasta, przesiedzieli tam trzy tygodnie i właśnie wracają…\nWychodzimy na ulice. Wraz z przypadkowo poznanym Czechem wymieniamy pieniądze w kantorze. Ruszamy coś zjeść, ale o tej godzinie większość lokali jest już zamknięta. W końcu trafiamy do tureckiego baru. Prowadzi go młody, wykształcony właściciel, z doświadczeniem pracy w różnych europejskich korporacjach. Obywatel kirgiski pochodzenia tureckiego. Mówi, że ma już dwa takie lokale. Że rzucił korporację. Bardzo się wstydzi, gdy okazuje się, że nie ma dostosowanej dla potrzeb osób niepełnosprawnych toalety. Mówi, że w kolejnych lokalach ten brak nadrobi. Rozmowa schodzi na politykę i na ostatni zamach stanu w Turcji. Nasz gospodarz nie może się nachwalić prezydenta Erdogana. Mówi, że to prawdziwy turecki patriota. Że postawił Turcja na nogi tak jak wcześniej Stambuł, którego był merem. Że dziś skończyła się w Turcji korupcja, nie rządzi armia, a służba zdrowia jest łatwo dostępna dla wszystkich obywateli. Gdy go słucham myślę sobie, że to przecież nie tylko w Turcji jest dziś sprzyjające czas dla takich rządów…\nPosiłek jest znakomity, ale najwspanialsza jest herbata. Naszego rozmówcę opuszczamy po północy i wracamy do hostelu żeby spędzić w nim pierwszą z dwóch nocy. Za każdą z nich płacimy 12 dolarów od osoby ze śniadaniem. Jutro trzeba wcześnie wstać. To będzie nasz ostatni dzień w Kirgistanie. Czas na zakupy…\nKirgistan – między Chinami, a Rosją…\nOpublikowano 18 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nUdział Kirgizów w tym rosyjskim projekcie gospodarczym, jakim jest Unia Euroazjatycka, kończy się po prostu zalaniem ich kraju moskiewskimi towarami. Inna sprawa, że mają Kirgizi wybór trudny i naprawdę niewielki. Że mogą się jedynie zdecydować czy ich gospodarcze życie ma się toczyć w rytm ekonomicznej dominacji Rosji czy Chin. Biorąc pod uwagę lata rosyjskiej dominacji, zwłaszcza w czasach radzieckich oraz to, że rosyjski jest tu językiem de facto urzędowym, a naszym rozmówcą jest dziś były premier – z pochodzenia Rosjanin – wybór wydaje się oczywisty.\nWracamy do Biszkeku. Podróż japońskim samochodem Czyngiza Taipova zajmuje nam cały dzień. Rano pożegnaliśmy życzliwą rodzinę Merbeka Orozbaeva. I znów trudna – ale wynagrodzona pięknymi widokami – podróż przez góry Tienszan. Obok tych widoków wrażenie robi też na mnie wykuty w skale 3 kilometrowy tunel samochodowy. Może w Alpach taki tunel nie robi na nikim większego wrażenia, ale tutaj to jest naprawdę coś!\nPóźnym popołudniem jesteśmy już pod kirgiską stolicą. Trzeba coś zjeść. Staniemy w ciekawym miejscu – zapewnia nas Czyngis. I rzeczywiście. To ciekawe miejsce to Aleksandrowka. Leżąca na przedmieściach Biszkeku wioska dungańska.\nJej mieszkańcy, Dunganie, to jedna z najciekawszych z zamieszkujących Kirgistan mniejszości. To etniczni Chińczycy, których z Kirgizami łączy wyznawanie islamu. Siadamy w przydrożnej dungańskiej restauracji. Trudno przy tej okazji nie zauważyć, że odrębność etniczna tej mniejszości zaznacza się także w kuchni. Serwowane nam dania to jakby połączenie dań kirgiskich i chińskich. W trakcie posiłku, w restauracji pojawia się wójt Aleksandrowki. Rozmawia z Tomkiem Szramą, wymieniają się opiniami, porównują jego miejscowość z Obornikami. Wychodzi na to, że mająca połowę ludności Obornik Aleksandrowka ma jedną setną ich budżetu. Oczywiście. Trudno to tak automatycznie przeliczać, wziąwszy pod uwagę choćby wartość pieniądza, ale ekonomiczne różnice w potencjałach oby samorządów też są oczywiste. Dyskutujący ze sobą włodarze ustalają, że współpracę rozpoczną od wzajemnych, świątecznych życzeń.\nW Biszkeku kwaterujemy w hotelu Discovery o przeciętnym polskim standardzie. Dwuosobowy pokój ze śniadaniem kosztuje nas 77 dolarów. Moi towarzysze doceniają ten hotel za coś jeszcze – za niedostępną od początku naszej eskapady kawę, na którą reagują niczym wielbłądy doprowadzone do oazowego wodopoju. Po krótkim odpoczynku i prysznicu – z deszczownicy, nie ze studni – szykujemy się na miasto. I tu zaskoczenie. W hotelowej poczekalni czeka na nas pracownica polskiego Konsulatu Honorowego w kirgiskiej stolicy Ajgul Sułtanova. Tym zaskoczeniem nie jest wcale to, że na nas czeka – to było umówione – ale to, jak mówi po polsku. Gdyby nie jej kirgiskie rysy, można było by przyjmować zakład, że jest Polką z urodzenia.\nJak to się stało? Na studia na wydziale polonistycznym biszkeckiego uniwersytetu namówiła Ajgul pani Zenona Ślązak-Biegalijeva, muzyk z wykształcenia i liderka kirgiskiej Polonii. Żona dyrektora tutejszej filharmonii. Tak, tak! Na tutejszym uniwersytecie jest wydział polonistyki! Ajgul studiuje więc polonistykę najpierw w Biszkeku, a potem w Polsce. Tu wychodzi za mąż za Polaka, rodzi jej się syn Rusłan, po jakimś czasie decyduje się jednak by wraz z dzieckiem wrócić do Kirgistanu. Wraca i rozpoczyna pracę w tutejszym polskim Konsulacie Honorowym, stając się jego autentycznym sercem, mózgiem i motorem.\nAjgul zabiera nas taksówką na kolację. I tu ciekawostka. W samochodach nie ma taksometrów, a ceny są negocjowane. Przy czym stawki „po mieście” są zdecydowanie wyższe niż na długich dystansach, ale o tym w kolejnych wpisach. Na kolację trafiamy do eleganckiej restauracji Centrum Plov. Plov, zwany z polska płowem to jedna z najpopularniejszych kirgiskich potraw, na którą składa się gotowane mięso, ryż i warzywa. Zgodnie z nazwą, w tym lokalu podaje się wyłącznie płowy, z których my wybieramy 3 rodzaje: z baraniną, wołowiną i kurczakiem. Za sytą kolację, z europejskim napojami, dla 7 osób płacimy niecałe 3 tysiące somów czyli niecałe 50 dolarów. Potem jeszcze krótki spacer po głównym placu Biszkeku i idziemy spać. Jutro czeka nas dzień spotkań politycznych.\nDzień ten rozpoczynamy od wizyty w Białym Domu, czyli parlamencie, który po kirgisku nazywa się Żogorku Keneszi. W zasadzie jednak nie jest to wyłącznie parlament, bo 2 ostatnie piętra budynku są równocześnie siedzibą prezydenta, którym obecnie jest pan Ałmazbek Atambajew. Spotkanie z przewodniczącym Parlamentarnej Grupy Kirgistan – Europa Środkowo Wschodnia, byłym premierem Igorem Czudinowem oraz innymi, należącymi do niej parlamentarzystami odbywa się w jednej z reprezentacyjnych sal parlamentarnych. Są też nasi znajomi z wesela w Amanbaevie: Zoltpek Kadaralijev i poseł Bokoev.\nZe stroną kirgiską rozmawiamy o wymianie doświadczeń samorządowych, stopniu wykorzystania polskiego kredytu dla Kirgizji na zakup maszyn rolniczych. Premier Czudinow wspomina o swoim spotkaniu z Donaldem Tuskiem z 2008 roku, w czasach, gdy był szefem kirgiskiego rządu. Podkreśla, że do faktu, iż są jedyną w Azji Centralnej demokracją parlamentarną wszystkie tutejsze siły polityczne podchodzą bardzo poważnie. Że pomni ostatnich dwóch przewrotów zapisali w Konstytucji tylko jedną prezydencką kadencję. Że zanim tę Konstytucję uchwalili to uzyskali dla niej pozytywną opinię Komisji Weneckiej (no proszę, myślę sobie, to i nas dziś Kirgizi mogą wiele nauczyć…).\nPrzygotowany przez ambasadora Cieplaka pytam premiera Czudinowa jak ocenia efekty członkostwa Kirgistanu w promowanej przez Rosję Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej, do której jego kraj przystąpił w zeszłym roku. Mój rozmówca odpowiada wyraźnie wymijająco. Że to dla nich duża szansa udziału w wielkim rynku, że w związku z tym liczą na inwestorów, także z Polski, że za wcześnie na oceny. Wyraźnie widzę, że poruszyłem trudny temat. Że reakcja premiera Czudinowa potwierdza liczne opinie, iż udział Kirgizów w tym rosyjskim projekcie gospodarczym, jakim jest Unia Euroazjatycka, kończy się po prostu zalaniem ich kraju moskiewskimi towarami. Inna sprawa, że mają Kirgizi wybór trudny i naprawdę niewielki. Że mogą się jedynie zdecydować czy ich gospodarcze życie ma się toczyć w rytm ekonomicznej dominacji Rosji czy Chin. Biorąc pod uwagę lata rosyjskiej dominacji, zwłaszcza w czasach radzieckich oraz to, że rosyjski jest tu językiem de facto urzędowym, a naszym rozmówcą jest dziś były premier – z pochodzenia Rosjanin – wybór wydaje się oczywisty.\nSpotkanie w parlamencie trwa ponad godzinę, a wieńczy je tradycyjna wymiana upominków. Ja otrzymuję eleganckie wydanie Manasa – narodowego eposu kirgiskiego w tłumaczeniu na rosyjski. Premier Czudinow otrzymuje ode mnie ozdobną plakietę z senackim orłem w koronie. Kończy je wspólne zdjęcie uczestników rozmowy.\nNadchodzi czas obiadu. Naszym gospodarzem jest od teraz poseł Bokoev, który zaprasza nas do ekskluzywnej restauracji. W menu oczywiście mięso, kumys oraz specyficzny, ostry napój pszeniczny w kolorze kawy z mlekiem o trudnej do zapamiętania nazwie. Rozmawiamy o polskiej pomocy rozwojowej dla Kirgistanu i o bolesnej dla jego mieszkańców sprawie kopalni Kumtor. To wielka tutejsza kopalnia złota należąca do kirgisko – kanadyjskiej spółki. Niestety… Kanadyjczycy różnymi prawnymi i poza prawnymi operacjami doprowadzili do sytuacji, w której będąc jej mniejszościowym udziałowcem czerpią lwią część zysków z jej wydobycia. Obecny rząd kirgiski stara się zwiększyć swój wpływ na spółkę, jednak póki, co – bez powodzenia…\nNastępnie jedziemy do polskiego Konsulatu Honorowego przy ulicy Gogola. Konsul Zlatkin, jest dziś nieobecny, więc honory domu pełni Ajgul. Poznajemy Lerę, urodzoną w Kirgizji i pracującą w Konsulacie Koreankę. Niedawno wróciła ze stypendium w Seulu. Tam poznała Polaka i wkrótce wychodzi za mąż. Państwo młodzi będą mieszkać w Szczecinie.\nZ placówki przy ulicy Gogola dzwonimy do naszego konsulaty w Armaty, prosząc o pomoc w jutrzejszej wizycie w tym mieście. Ustalamy szczegóły i żegnamy się do jutra.\nJest wieczór więc z Ajgul odwiedzamy kolejną restaurację. Ta nazywa się tym razem Arzu. Ja jem blincziki czyli naleśniki polane skondensowanym mlekiem. Tym razem – o dziwo – jednak krowim. Lokal w swym wystroju jest turecki, ale rachunek kirgiski – znów około 2500 somów.\nJeszcze na chwilę zaglądamy na główny plac Biszkeku – tuż obok parlamentu. W jego centrum Muzeum Narodowe, pomnik Manasa – tytułowego bohatera narodowego, kirgiskiego eposu, Pałac Narodów Kirgistanu i Ministerstwo Rolnictwa. Ciemną noc rozświetlają podświetlone fontanny. Jedną rzecz warto zauważyć. Mimo późnej pory, centralny plac Biszkeu żyje. Jest pełen spacerujących mieszkańców, deskorolkarzy, młodzieży korzystającej z wypożyczonych wrotek, ulicznych siłaczy i potencjalnych następców Cristiano Ronaldo. Wydaje się, że Biszkek – trochę jak miasta południowej Europy – nigdy nie zasypia…\nDecydujemy się na powrót do hotelu. Jutro czeka nas ciężki dzień. Jedziemy do Ałmaty, a wcześniej czeka nas piesze pokonanie granicy kirgisko – kazachskiej. Tutejsze media pełne są informacji o ataku szaleńca na ałmatyjski komisariat policji. Decydujemy się jednak na tę eskapadę. Szkoda nam choćby kazachskich wiz, o które musieliśmy się starać. Inaczej niż do Kirgistanu. Tutaj dla nas wiz nie ma.\nIdąc do taksówki, by pojechać do hotelu Discovery mijam pomnik Manasa. I myślę o eleganckim wydaniu kirgiskiego eposu, które dziś ofiarował mi premier Czudinow. Muszę go przeczytać. Ale do tego muszę poprawić mój rosyjski…\nPolacy budują jurtę!!!\nOpublikowano 16 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nWzniesienie pierwszej w życiu jurty zajęło polskim gościom Bakyta niecałą godzinę. Tyle mniej więcej czasu niewprawni polscy debiutanci – w liczbie kilkunastu – budują ją, dowodząc słynnego już powiedzenia, że Polak potrafi!\nPo weselny poranek. Budzę się zaskoczony. Myślałem, że obudzę się nad ranem. Że zmarznę. Nic z tych rzeczy! Swoją pierwszą w życiu noc w jurcie przespałem silnym, zdrowym snem. I do tego w odpowiedniej temperaturze. Czemu to przypisać? Nie wiem. Kirgizi mówią, że odpowiedniej cyrkulacji powietrza, którą zapewnia charakterystyczny otwór u jej szczytu. Ten sam, którego zarys odnaleźć można w formie emblematu na czerwonej kirgiskiej fladze państwowej.\nJest niedziela więc uczestniczymy we Mszy świętej, odprawianej przez księdza Komorowskiego. Pierwszy raz w życiu uczestniczę we liturgii celebrowanej w jurcie. Tym bardziej w liturgii trydenckiej.\nPo Mszy, w tej samej jurcie, nasi gospodarze organizują śniadanie. Jest jak zwykle obficie, a menu wydaje się stałe. Mięso, chleb, owoce, cukier, herbata. Ale owszem – jest jedna zmiana – na stole pojawia się tutejsza weselna wódka o jakże wdzięcznej nazwie Malevich. Nie pozostajemy dłużni, chcąc poznać naszych gospodarzy ze smakiem polskiej wódki. Wkrótce, z przepastnego plecaka jednego z nas wydobywamy 200 miligramową buteleczkę nieocenionej żołądkowej gorzkiej. Nasz rarytas cieszy się dużym uznaniem.\nDom naszych gospodarzy jest obszerny. Składa się z kilku izb i kuchni. Ogrzewany gazowo, z charakterystycznej dla post sowieckiego obszaru sieci naziemnej. Podłoga i ściany wyłożone są pięknymi kobiercami, na co pozwala zwyczaj, że zarówno gospodarze, jak i goście wewnątrz domu chodzą bez butów. Gorzej, z punktu widzenia naszych przyzwyczajeń, wygląd sytuacja wodociągowo – toaletowa. Gdy idzie o mycie posiłkujemy się wodą ze studni, gdy idzie o toaletę pozostaje przyroda bądź drewniane domki, z których korzysta się metodą znaną u nas, jako „na Małysza”. Dom wzniesiony z białych, cementowych bloczków, okolony ogrodzeniem zwieńczonym zieloną bramą.\nPosesja Merbeka Orozbaeva sąsiaduje ze szkołą imienia Czyngisa Ajtmatowa. To tu przez wiele lat uczyła angielskiego żona naszego gospodarza. Tu swoją edukację rozpoczynał nasz przyjaciel, dziś pracownik poznańskiego Uniwersytetu Adama Mickiewicza, dr Bakyt Orozbaev. Rodzina Merbeka jest wielopokoleniowa. Po domu krząta się mnóstwo bliższej i dalszej rodziny. Państwo Merbekowie na co dzień mieszkają tu z synem, synową oraz wnukiem Bajamanem, który akurat dziś ma trzecie urodziny i z wyraźną satysfakcją przyjmuje od nas w prezencie paczkę żelków Haribo. Właśnie. Te proste żelki są dla mnie pewnego rodzaju symbolem. Symbolem kirgiskiego podejścia do życia. Dlaczego? No bo wielu Europejczyków uznałoby kirgiskie warunki życia codziennego za trudne. Za ekstremalne. A mimo to, a może właśnie dlatego, mieszkańcy Amanbaeva, typowej, kirgiskiej wioski są szczęśliwi. Czerpią satysfakcje z więzów rodzinnych, kontaktów sąsiedzkich. Jak mały Bajaman z małej paczuszki polskich żelków Haribo.\nPopołudniu przyjeżdża Bakyt i zabiera nas na poprawiny. Jedziemy średniej wielkości busem w kawalkadzie kilku samochodów osobowych. Towarzyszy nam także półciężarówka wioząca – jak się później okaże – wszystko, co jest potrzebne do budowy jurty. Jedziemy w takt akordeonowej muzyki i nieco smutnych kirgiskich ballad. Wyboista, szutrowa, kilkunastokilometrowa droga, kończączy się polaną i letnim domkiem pasterza. Domek wygląda – tak to delikatnie ujmijmy – na mniej niż prowizoryczny, a jego gospodarz nie może uchodzić za wzór muzułmańskich cnót, przynajmniej w zakresie alkoholowej abstynencji. Tym bardziej zadziwia fakt, że jest on właścicielem stada ponad 500 owiec!\nNa tej pięknej polanie, u stóp gór Tienszan, ujawnia się jeden z rozlicznych talentów Bakyta. Tym razem talent kulturalno – oświatowy. Najpierw Polacy – pod okiem doświadczonych Kirgizów – budują jurtę. A sprawa naprawdę nie jest łatwa! Zaczyna się od konstruowania drewnianego płotka formowanego w kształt okręgu. Aby przyjął on pożądaną formę poszczególne elementy wiąże się dodatkowo sznurami. Następnie – jeden z budowniczych – staje wewnątrz tego okręgu i na wysokiej tyczce podtrzymuje charakterystyczną dla jurty drewnianą konstrukcję szczytową. Tę samą, która widnieje na kirgiskiej fladze i która – zdaniem naszych gospodarzy – zapewnia właściwą i zdrową cyrkulację powietrza wewnątrz budowli. Ta konstrukcja szczytowa za podstawę również ma okrąg z licznymi otworami. To w te otwory budowniczowie wtykają końcówki żerdzi, których drugi koniec przywiązuje się do drewnianego płotka. Wtedy dopiero wyjmuje się tyczkę podtrzymującą konstrukcję szczytową, a na tak powstałą konstrukcję zakłada się filcowe poszycia boczne i dachowe. Wzniesienie pierwszej w życiu jurty zajęło polskim gościom Bakyta niecałą godzinę. Tyle mniej więcej czasu niewprawni polscy debiutanci – w liczbie kilkunastu – budują ją, dowodząc słynnego już powiedzenia, że Polak potrafi! W tak skonstruowanej, komfortowej jadalni, przystępujemy do pałaszowania przygotowanych przez naszych przyjaciół przepysznych baranich szaszłyków.\nPo posiłku przyszedł czas na sportowe zajęcia integracyjne. Dla chętnych jest więc jazda konna po stepie, strzelanie ze sztucerów do celu, a także zawody w przeciąganiu liny i próba siłowa „na rękę”. Niestety… Wszystkie konkurencje siłowe Polska – Kirgistan – z wyjątkiem przeciągania liny pań – Polacy przegrywają…\nWreszcie nadchodzi wieczór. Zmęczeni, ale pełni wrażeń jedziemy do rodzinnego domu Bakyta na uroczystą kolację. Dom obszerny, okazały, ze sporym dziedzińcem, wyraźnie odróżniający się na tle amanbaewskich domostw. Dziś mieszka w nim mama Bakyta i jego brat Esembek z rodziną. Wieczór zaczyna się od tańców na dziedzińcu, rozmów z mamą Bakyta, której dziękuję za wysiłek w wykształceniu syna, dzięki czemu Polska może się w jego osobie cieszyć swoim nowym obywatelem. Miły wieczór kończy niecodzienna kolacja. Bo oto w obszernym pokoju rodzinnego domu Orozbaevów mogliśmy zjeść tradycyjnie pieczonego barana, z którego – każdemu z gości według hierarchii – przypada w udziale określona część zwierza. Mnie i najstarszemu z Polaków – jako najczcigodniejszym – przypadło po wypreparowanym na naszych oczach, z upieczonej w całości głowy, baranim oku. Wśród powszechnego uznania rodaków szczęśliwie sprawnie przeszedłem przez ten kulinarny test. Jak smakuje? – pytali zaniepokojeni. Cóż po prostu trzeba się uporać ze zjedzeniem dużej, włóknistej chrząstki…\nPełen wrażeń dzień kończymy nieoczekiwaną dyskusją historyczną. Nie jest bowiem łatwo wytłumaczyć mieszkańcom obszaru post sowieckiego dlaczego w Polsce chcemy usuwać pomniki radzieckich „wyzwolicieli” spod niemieckiej okupacji. Wreszcie, przed północą, lądujemy znów w sypialnej jurcie rozbitej przed gościnnym domem Merbeka Orozbaeva. Przed nami następny trudny dzień. Dzień powrotnej drogi do Biszkeku…\nPoznań 2.0 – najważniejsi w jednym miejscu – bo informacja nie musi być nudna:\nWielkopolski Portal Osób Niepełnosprawnych: www.pion.pl\nPrawdziwą furorę wśród Kirgizów robi słynny polski przebój muzyki disco polo pszczółka Maja zespołu Akcent. Nasi gospodarze są tym przebojem autentycznie zachwyceni, chociaż nie do końca chodzi tu o muzykę. A o co? Otóż w rytm w tej muzyki Polacy robią tradycyjną weselną ciuchcię. I właśnie to ich najbardziej fascynuje. Że taniec jest bardziej zespołowy, a nie indywidualny…\nOpuszczamy wioskę Suusamyr i gościnny ośrodek Ozon. Nocleg plus trzy posiłki kosztują nas 2500 somów, czyli 40 dolarów. Ruszamy dalej. Po dwóch godzinach jesteśmy w stolicy województwa – Tałasie. Miasto biedniejsze od Biszkeku. Post sowieckie. Na głównym placu w oczy rzuca się żelbetowy budynek administracji. Na pytanie, dlaczego wygląda jak bunkier nasz przewodnik Czyngis odpowiada, że musi taki być. Musi, bo poprzedni runął pod gradem koktajli Mołotowa, którymi obrzucili go zbuntowani demonstranci. Bo to tu, w Tałasie rozpoczęła się kirgiska rewolucja 2010 roku, która obaliła prezydenta Kurmanbeka Bakijewa. Naprzeciw budynku administracji pomnik Czyngisa Ajtmatowa – kirgiskiego pisarza z czasów ZSRR i wielkiego zwolennika pierestrojki. Człowieka, który otworzył Kirgistan na zachód. Tak. Kirgizi są dumni z Ajtmatowa. I dają temu wyraz wznosząc mu liczne pomniki.\nPo 5 godzinach docieramy wreszcie do Amanbaeva. Przed urzędem gminy wita nas brat Bakyta i jednocześnie wójt gminy Merbek Orozbaev. Bardzo się cieszy, bo będzie gościł u siebie akurat naszą szóstkę. Zabiera nas do domu i na trzy godziny przed weselem Państwa Młodych – Bakyta i Aiperi – podejmuje obiadem. Jest tradycyjnie. Drobne mięsne przekąski, chleb w formie zarówno naszych drożdżówek jak i mikro bułeczek, herbata, owoce i wszędobylskie arbuzy. No i legendarny już kumys. Próbuję go mimo ostrzeżeń, że europejskie żołądki ciężko znoszą końskie mleko. Eksperyment przechodzę szczęśliwie –widocznie nie mam do końca europejskiego żołądka. Jak smakuje kumys? Trochę jak nasz kefir czy kwaśne mleko, chociaż jest zdecydowanie ostrzejszy. Chwile odpoczywamy i około 17.30 udajemy się na wesele do sąsiedniej miejscowości. Tutaj – przed salą weselną – poznajemy mamę Bakyta i resztę jego rodziny.\nWyglądająca skromnie z zewnątrz sala weselna w środku prezentuje się niezwykle okazale. Gdy do niej wchodzimy naszym oczom ukazują się nie tylko uginające się pod potrawami stoły, którymi opiekują się zapobiegliwe kelnerki, ale i wyglądające niezwykle egzotycznie kirgiskie tancerki ludowe.\nRozpoczyna się uroczystość weselna. Państwo młodzi, idąc pod rodzajem baldachimu, ubrani w kirgiskie stroje narodowe, przy aplauzie zebranych gości wchodzą na salę. Prowadzeni przez śpiewającą artystkę, wielokrotnie przechodzą przez salę, kłaniając się gościom. Wreszcie – wraz ze świadkami – siadają na specjalnie przygotowanym podwyższeniu. Przez pierwszą część uroczystości – w sumie ze dwie godziny – cały czas stoją. Stoją, a prowadzący imprezę wodzirej wywołuje kolejne osoby do przemówień. Rodzinę, przyjaciół, przybyłych z Biszkeku polityków Zolotpeka Kadaralijeva, posła Bokoeva i wreszcie nas – Polaków. Stajemy na końcu sali, vis a vis młodej pary i składamy im – w długich przemówieniach – serdeczne życzenia. Potem siadamy do konsumpcji, a w zasadzie uczty. Najpierw potrawy zimne, w tym rarytas – końska kiełbasa. Co ciekawe – kelnerki nakładają gościom potrawy bez pytania. Trzeba naprawdę ostro protestować by tę sytuację przerwać. Kto nie protestuje, wkrótce siedzi przed prawdziwą piramidą różnego rodzaju mięs, jaj, ryb i warzyw.\nKonsumpcje, co jakiś czas przerywają występy młodych i zręcznych ludowych tancerek. Wreszcie nadchodzi godzina 23 i co zaskakujące – bardziej prominentni goście, jak panowie Kadaralijev i Bokoev opuszczają przyjęcie. Mimo, że jestem intensywnie namawiany do podobnego kroku – bo osobom na stanowiskach tutaj nie wypada być na weselu dłużej – stanowczo odmawiam.\nWyjście vipów jest jednak pewną cezurą. Gdy nas opuszczają charakter imprezy się zmienia, bo rozpoczynają się swobodne tańce. I to zarówno te tradycyjne kirgiskie, jak i te do muzyki europejskiej. Prawdziwą furorę wśród Kirgizów robi słynny polski przebój muzyki disco polo pszczółka Maja zespołu Akcent. Nasi gospodarze są tym przebojem autentycznie zachwyceni, chociaż nie do końca chodzi tu o muzykę. A o co? Otóż w rytm w tej muzyki Polacy robią tradycyjną weselną ciuchcię. I właśnie to ich najbardziej fascynuje. Że taniec jest bardziej zespołowy, a nie indywidualny…\nNa koniec jeszcze trochę o potrawach i o Polakach. Po godzinie 23 na Sali pojawiają się główne potrawy. Przede wszystkim baranina, oraz gastronomiczny punkt kulminacyjny wieczoru – pieczona konina. Danie, na które mogą sobie pozwolić tylko rodziny o odpowiednim statusie społecznym. Danie wnoszone niezwykle uroczyście.\nGdy zaś chodzi o akcenty polskie, to po raz kolejny przekonaliśmy się, że Polacy są po prostu wszędzie. Gdy bowiem na chwilę wychodzimy przed salę weselną, spotykamy trójkę rodaków. Skąd się tu wzięli? Dziewczyna jest z Białegostoku, a faceci z Gdańska i Oslo. Pod patronatem prezydenta Gdańska odbywają podróż z Miasta Neptuna do Ułan Bator. Właśnie przekroczyli kazachsko – kirgiską granicę i gdy w pierwszej wiosce nabywają kirgiską sim kartę, od sprzedawczyni dowiadują się, że właśnie dziś, 30 kilometrów stąd trwa polskie wesele. Nie namyślając się wiele wsiadają w samochód i po pół godzinie składają życzenia nowożeńcom – Bakytowi i Aiperi!\nDla mnie, moje pierwsze kirgiskie wesele kończy się o 2 w nocy. Zostawiwszy biesiadujących wracam do gościnnego domu Merbeka Orozbaeva. Mam przed sobą pierwszą w życiu noc w jurcie. Gościnny Serbek zaopatrzył jednak jurtę w wygodne łóżka. Nie będąc pewnym porannych kirgiskich temperatur ubieram się ciepło. Wchodzę do jurty i zapadam w głęboki sen…\nKategorie: Bez kategorii\t| Tagi: bakyt orozbaev bakyt orozbajev. Kirgistan\t| Napisz odpowiedź\nGóry, konie i kumys, czyli Kirgistan\nOpublikowano 15 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nW warunkach Azji Centralnej, Kirgistan jest autentyczną republiką parlamentarną. Nasi goście z Dżalalbadu naprawdę nasz samorząd znają. Uznają go za wzorcowy i chcą – w ramach inicjatyw z obszaru pomocy rozwojowej – z jego doświadczeń czerpać.\nTrzy lata temu, jeden z wpisów na tym blogu, poświęciłem memu przyjacielowi. Pochodzącemu z Kirgistanu, dziś obywatelowi polskiemu, Bakytowi Orozbaevowi. Doktorowi fizyki i duszy wszelkiego towarzystwa. Człowiekowi, który zainteresował mnie Kirgistanem – i szerzej – Azją Środkową (\nMimo tego zainteresowania jak dotąd – z wyjątkiem krótkiej wizyty w Kazachstanie – nie udało mi się jednak Azji Środkowej na dłużej odwiedzić. Aż do tego lata. I znów sprawcą tej wizyty był – a jakby mogło być inaczej – mój przyjaciel Bakyt. Sprawcą w sensie dosłownym. Bo po prostu się żenił.\nI tak oto odwiedziłem wreszcie Kirgistan. I to od razu z dwojakiego charakteru wizytą. Prywatną i oficjalną. Ten i kilka kolejnych wpisów to będzie relacja z tej podróży. Bo warto w Polsce rozreklamować Kirgistan. I lepiej poznać Kirgizów.\nSwoją podróż rozpocząłem z Berlina w czwartek, 14 lipca. Lot do Stambułu, tureckimi liniami Turkish Airlines trwał niecałe 3 godziny. Podróżując w doborowym towarzystwie – księdza Andrzeja Komorowskiego, burmistrza Obornik Tomasza Szramy i mego opiekuna Piotra Matuszczaka – niemal otarliśmy się o wielką politykę. W kilka godzin po tym, jak nasz samolot opuścił stambulskie lotnisko, w Turcji wybuchł wojskowy pucz przeciw prezydentowi Erdoganowi.\nLot do kirgiskiej stolicy Biszkeku był zdecydowanie dłuższy, bo trwał 5 i pół godziny. Bez żadnych problemów, o godzinie 8 czasu lokalnego, (czyli o naszej 4 nad ranem) wylądowaliśmy na stołecznym lotnisku Manas. Krótka i sprawna odprawa i już wita nas nasz przyjaciel – Bakyt – oddając nas pod opiekę swego znajomego, urzędnika kirgiskiej prokuratury generalnej Czyngisa Taipova. I tu pierwsze zaskoczenie. Bo choć ruch samochodowy jest taki, jak w Polsce, to Taipov ładuje nas do samochodu z kierownicą po prawej stronie. Wkrótce wszystko się wyjaśnia. Otóż Kirgizi w dużych ilościach importują japońskie samochody, a Kraj Kwitnącej Wiśni akurat zasady ruchu samochodowego postanowił skopiować z ulic brytyjskich.\nRuszamy i po pół godzinie, jadąc zupełnie dobrą, dwupasmową drogą, jesteśmy na przedmieściach Biszkeku. Po drodze mijamy nie tylko góry leżących i sprzedawanych na poboczu arbuzów, ale też – ku naszemu osłupieniu – gigantyczne plakaty z podobizną Angeli Merkel. Powód tej intensywnej reklamy zewnętrznej wkrótce jednak okazuje się prozaiczny. Oto lecąca z wizytą do Mongolii niemiecka kanclerz postanowiła jeden dzień spędzić w Biszkeku, co dla tutejszej klasy politycznej jest sporym wydarzeniem.\nW podmiejskim kantorze wymieniamy pieniądze. Na złotówkę przypada tu 17 somów, a na dolara 67. Mimo zainteresowania wizytą Angeli Merkel europejska waluta nie cieszy się tu popularnością. Zdecydowanie króluje amerykański dolar.\nDo rodzinnej miejscowości Bakyta, Ammanbaeva w obwodzie tałaskim mamy kawał drogi. Ponad 500 kilometrów rozbitych na dwa odcinki. Ruszamy więc pospiesznie. Przed drogą – a jesteśmy po długim locie – wypada coś zjeść. Nasz opiekun Czyngis zabiera nas więc do podmiejskiej restauracji ujgurskiej. I tu kolejne zaskoczenie. Stoliki w tymże lokalu. Goście siedzą po turecku na czymś w rodzaju łóżka, mając przed sobą rozłożony szeroki, ale wysokości zaledwie kilku centymetrów stolik. Kto nie je mięsa, nie ma po co przyjeżdżać do Kirgistanu – mówi nam Czyngis. I rzeczywiście. Na stole pojawia się chleb w kształcie naszej dużej drożdżówki, pierogi i makaron z mięsem oraz wszechobecna herbata. Rachunek za śniadanie dla 5 osób wynosi 1050 somów czyli, 16 dolarów.\nPo śniadaniu ruszamy. I od razu wjeżdżamy w góry Tienszan. Przed nami przełęcz, którą musimy pokonać na wysokości 4 tysięcy metrów. Naszym oczom okazują się piękne, zapierające dech w piersiach widoki. Piękne skaliste góry, powyżej ośnieżone szczyty oraz porozbijane na zboczach gór jurty. Koczujący w nich pasterze wypasają stada. Konie, owce, rzadziej kozy i krowy. Mijającym ich podróżnym – wspinającym się w górę zaskakująco dobrymi drogami – obok swoich jurt oferują kumys, kaimak i kurut, czyli wyrabiane z końskiego mleka odpowiednio: kefir, śmietanę i ser w kształcie małych słonych kulek.\nPo 6 godzinach podróży docieramy do miejsca naszego noclegu. To wybudowany mniej więcej 30 lat temu ośrodek wypoczynkowy Ozon, leżący w niecce, pośród górskich szczytów, w malowniczo usytuowanej miejscowości Suusamyr. To kiedyś – za czasów ZSRR – przeżywająca swą świetność dacza I sekretarza Komunistycznej Partii Kirgistanu – dziś miejsce odpoczynku nieco zamożniejszych miejscowych i zagranicznych turystów. Tutaj spotykamy resztę polskiej grupy. Jest nas już prawie 30 osób. Po polowej Mszy świętej siadamy do małego podwieczorku, a później do kolacji.\nNasz pierwszy dzień na kirgiskiej ziemi kończymy elementem oficjalnym, bo oto na spotkanie z nami, z leżącego kilka godzin drogi od naszego ośrodka Dżelalabadu (nie mylić z Dżelalabadem w Pakistanie) przyjeżdża grupa przedstawicieli dżelalabadzkiego samorządu. I tu spotykając się z nimi strona polska, czyli Bakyt Orozbaev, były polski ambasador w Kazachstanie i Kirgistanie Paweł Cieplak, burmistrz Tomasz Szrama, doradca wiceprezydenta Poznania Krzysztof Grzybowski możemy się przekonać, że w warunkach Azji Centralnej, Kirgistan jest autentyczną republiką parlamentarną. Nasi goście z Dżalalbadu naprawdę nasz samorząd znają. Uznają go za wzorcowy i chcą – w ramach inicjatyw z obszaru pomocy rozwojowej – z jego doświadczeń czerpać. Nasz pierwszy, pracowity dzień w Kirgistanie kończy wspólna z nimi fotografia.\nWidać, że „niepokorne” media „żyją”….\nOpublikowano 14 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nTeraz żniwa mogą być znacznie większe. Bo mogą dotyczyć budżetu Telewizji Publicznej. I tylko zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego tego sporu nie rozstrzyga Jarosław Kaczyński? Tak jak rozstrzygnął go w przypadku przysłowiowej już kobiecej zmienności Rady Mediów Narodowych?\nW piątek na Salonie24 ukazał się obszerny opis – już bezpardonowej – wojny prawicowych dziennikarzy o media publiczne. Wojny – w uproszczeniu – pomiędzy Tomaszem Sakiewiczem, a braćmi Karnowskimi: (\nSzczerze mówiąc to trudno się tej wojnie dziwić. Jak to zwykł mawiać Janusz Korwin – Mikke: „jak nie wiadomo, o co chodzi, to wiadomo, że chodzi o pieniądze”. Tutaj nikt nawet tego nie ukrywa, że chodzi o kasę.\nKto bliżej poznał oba środowiska ten wie, że przy notorycznym narzekaniu na biedę i zarzekaniu się jak to z powodów ideowych dokłada się do interesu, oba są bardzo kwestiami finansowymi zainteresowane. Ktoś – oczywiście wrogi szlachetnej walce o Polsce – mógłby nawet powiedzieć są chciwe…\nDo tej pory jednak to zainteresowanie kwestiami finansowymi – z oczywistych powodów – sprowadzało się do tego, kto lepiej „obsłuży” smoleński biznes wydawniczy. Czyj teść spienięży, będący publiczną własnością, smoleński raport Zespołu Macierewicza? Dla przypomnienia – cztery lata temu pisałem o tym tutaj: (\nOdpowiedź jest prosta. Prezes PiS po prostu uwielbia zarządzać konfliktem. Dlaczego? Bo wtedy może rozstrzygać. Stawiać raz na jednego, raz na drugiego z klinczujących się rywali. Jak zwykł mawiać Jarosław Kaczyński, gdy stawał wobec wewnątrzpartyjnego konfliktu: „widać, że partia żyje”. Dziś widać, że „żyją” media „niepokorne”…\nPS: A tak na koniec. Swego czasu ten konflikt przewidziałem, choć wydawało mi się, że będzie on przebiegał nieco inaczej. Ponad 3 lata temu pisałem o nim tak:\n„Tylko patrzeć jak odezwie się kolejny, rynkowy konkurent Braci Karnowskich? Jak się odezwie? Pewnie kogoś zlustruje. Kogo? Może Zarembę. A może obu Braci. Chociaż – ze względów metrykalnych – będzie to trudne… Ale bez obaw, Tomasz Sakiewicz sobie poradzi. Radził sobie przecież nie w takich sytuacjach!” (\nKategorie: Społeczeństwo\t| Tagi: bracia karnowscy media niepokorne salon24 Tomasz sakiewicz\t| Napisz odpowiedź\nJarosławowi Kaczyńskiemu: co jest tu poza Polską i polską kulturą?\nOpublikowano 12 sierpnia 2016 Autor: JF Libicki\nOd 9 miesięcy to prezes PiSu jest osobą, która ma w Polsce nieograniczoną władzę. Mówienie w tej sytuacji, że ktoś chce przeciwdziałać prawdzie o Smoleńsku i uczczeniu ofiar, gdy ma się pełnię władzy w Polsce jest czystą nieprawdą. Czemu więc Jarosław Kaczyński to mówi? To proste. Używa tematu smoleńskiego i budowy pomników do dalszego konsolidowania i mobilizowania swych zwolenników wokół czysto politycznych celów. Jeśli więc coś jest tu poza Polską, poza polską kulturą, to właśnie takie instrumentalne traktowanie ofiar smoleńskich.\nPrzedwczoraj odbyła się pod Pałacem Prezydenckim kolejna „miesięcznica” smoleńska. No i nie obyło się też bez rytualnego wystąpienia Jarosława Kaczyńskiego. Zaordynowawszy społeczną zbiórkę na rzecz budowy smoleńskich monumentów Prezes PiS mówił tam między innymi:\n„Musimy być czujni, musimy pamiętać, że ci, którzy wydawałoby się już się cofnęli, już skapitulowali, tak naprawdę chcą walczyć dalej, chcą przeciwstawiać się temu, co jest naszym celem, tzn. prawdzie o Smoleńsku i uczczeniu pamięci ofiar Smoleńska. Nie pozwolimy, by na to, co zostało już osiągnięte podniesiono rękę, by zablokowano dalsze przedsięwzięcia, dalsze inicjatywy”.\n„Ci, którzy obrażają, ciągle chcą obrażać, (…) ci ludzie są poza Polską, poza polską kulturą! Ale damy sobie z nimi radę. Tylko powtarzam – musimy być zdeterminowani, musimy wiedzieć, że nasz cel jest możliwy do zrealizowania, musimy wiedzieć, że racja jest po naszej stronie. Musimy wiedzieć, że droga do sprawiedliwej, silnej, demokratycznej Polski, choć trudna, jest otwarta. Idziemy tą drogą i będziemy szli dalej”.\nWreszcie na koniec Pan Prezes dodał:\n„Wobec tego wyzwania musimy znowu stanąć z całą determinacją, z całą determinacją odrzucić te wszystkie żądania, te wszystkie działania pseudoadministracyjne, pseudoprawne. Musimy wiedzieć, że racja, całkowita racja, jest po naszej stronie”.\nNa kanwie tego wystąpienia rodzą mi się trzy krótkie uwagi. Pierwsza jest taka, że niestety Jarosław Kaczyński oddaje swemu zmarłemu bratu i innym ofiarom smoleńskim niedźwiedzią przysługę. W życiu społecznym utrzymuje się bowiem tylko ta pamięć i te pomniki, które powstają z autentycznej społecznej potrzeby, a nie z arbitralnego nakazu władzy publicznej. Takie forsowanie budowy tych monumentów nie spowoduje niczego więcej poza odruchem społecznej niechęci.\nKwestia druga. Od 9 miesięcy to prezes PiSu jest osobą, która ma w Polsce nieograniczoną władzę. Mówienie w tej sytuacji, że ktoś chce przeciwdziałać prawdzie o Smoleńsku i uczczeniu ofiar, gdy ma się pełnię władzy w Polsce jest czystą nieprawdą. Czemu więc Jarosław Kaczyński to mówi? To proste. Używa tematu smoleńskiego i budowy pomników do dalszego konsolidowania i mobilizowania swych zwolenników wokół czysto politycznych celów. Jeśli więc coś jest tu poza Polską, poza polską kulturą, to właśnie takie instrumentalne traktowanie ofiar smoleńskich.\nWreszcie – na koniec. Jeśli – z politycznego nakazu – smoleńskie pomniki zaczną rosnąć, jak grzyby po deszczu, to trzeba będzie z nimi, wraz z końcem pisowskiej władzy, coś zrobić. Co? Najlepiej rozebrać. I jeśli coś mnie przed taką rozbiórką powstrzymuje to właśnie polska kultura. I to paradoksalnie ona może w przyszłości uratować pomnikową ofensywę Jarosława Kaczyńskiego.\nKategorie: Polityka\t| Tagi: katastrofa smoleńska miesięcznica smoleńska polska kultura\t| Napisz odpowiedź


Wiem Lepiej - 19 kwietnia 2022\nWiem Lepiej - 20 kwietnia 2022\nWiem Lepiej - 15 kwietnia 2022\nGalwanizacja to proces utwardzania powierzchni metalowych przez napowietrzanie ich na powierzchnię cynku. Znana jest już od czasów starożytnych i była stosowana do obróbki łańcuchów, które stawały się w ten sposób [czytaj dalej]\nWiem Lepiej - 14 kwietnia 2022\nPierwsza wizyta u alergologa – jak przygotować się do wizyty?\nPierwsza wizyta u alergologa – jak się do niej przygotować? Z czym wiąże się pierwsza wizyta u alergologa? Należy się dobrze przygotować i spróbować przypomnieć sobie wszystko, co się wydarzyło: [czytaj dalej]\nWiem Lepiej - 10 marca 2022\nWiem Lepiej - 5 kwietnia 2022


wpisy 91-120 z 174\nPHU Aquatik w Warszawie zajmuje się dystrybucją pomp oraz akcesoriów marki IBO. W asortymencie są m.in. pompy hydroforowe i hydrofory, pompy głębinowe, pompy zatapialne, pompy obiegowe do CO, pompy toaletowe, pompy basenowe i pompy do prób ciśnieniowych, a także kompresory, zbiorniki przeponowe oraz osprzęt do pomp i hydroforów.\nProducent wanien wolnostojących, strona zawiera prezentację oferty.\nWyłączny importer i dystrybutor produktów kanadyjskiej firmy Hydropool Industries. Minibaseny spa z hydromasażem, baseny pływackie z przeciwprądem oraz akcesoria. Firma zaopatruje zarówno klientów indywidualnych jak również hotele, uzdrowiska, ośrodki wypoczynkowe.


Co robić gdy nie masz czasu na ćwiczenia? | BLOG KIERUNEKTRENER.PL\nCo robić gdy nie masz czasu na ćwiczenia?\nNapisane przez Anna Zając\n😒 Zacznijmy od tego, że za wszystko przyjdzie nam w życiu zapłacić.\nZnamy hasła typu ,,ruch jest potrzebny” i nie muszę tu opisywać jak bardzo, jednak co robić kiedy człowiek nie ma czasu na ćwiczenia?⌚\nZacznijmy od tego by sobie uświadomić, że bez ruchu naprawdę posypie się nasze zdrowie, dlaczego? Prócz wpływu stresu, braku snu czy naszej diety ogromny wpływ mają nasze nawyki dnia codziennego. Zaraz wyjaśnię o co mi chodzi.\n💪 Ćwiczymy nie tylko po to by schudnąć lecz przede wszystkim by być zdrowym. Bardzo często ludzie mają duże problemy z kręgosłupem, kolanami, biodrami. Pamiętajmy o tym, że nawet, gdy chodzimy na ćwiczenia, siłownie, czy do fizjoterapeuty wracamy do domu i co? Źle się schylamy, źle wstajemy, siadamy, kładziemy się, źle stoimy przy obowiązkach: w kuchni, przy prasowaniu czy wieszaniu prania i ma to ogromny wpływ na nasze zdrowie!\nCzęsto również blokuje to postępy treningu. A gdyby tak wykorzystać ten czas do wzmocnienia naszych mięśni? Nie zastąpi nam to spaceru, czy dobrego treningu, lecz na pewno wzmocni mięśnie, pozytywnie wpłynie na kręgosłup oraz poprawę sylwetki, przyspieszy metabolizm i jakość życia. Ale czy to naprawdę takie proste?\nTak pod jednym warunkiem! Wiemy co to nawyki i umiemy je wdrożyć, każdy z nas je ma. Jest to dość szeroki temat i warto się nim zainteresować. To co tutaj powinniśmy wiedzieć to, to że właśnie naszymi nawykami kieruje nasza codzienność, więc kiedy podejmujemy się jakiegoś działania czy zmiany, którą chcemy wprowadzić na stałe do naszej codzienności, jak na przykład ćwiczenia przy obowiązkach, powinniśmy skupić się na tym, by stało się to naszym nawykiem.\nWtedy nie będziemy musieli o tym myśleć, ani pamiętać. Jednak gdy raz odpuścisz to uważaj, bo może stać się to Twoim nawykiem. Zanim jednak ćwiczenia przy obowiązkach staną się naszym nawykiem, może minąć od kilku dni do kilku tygodni, ważne jest tutaj by się nie poddać i mieć tego świadomość. A więc wracając do tematu – ,,Co robić gdy nie masz czasu na ćwiczenia? „, już wiemy, że będzie to zmiana na całe życie, potrzebujemy by stało się to naszym nawykiem, mamy również świadomość jak bardzo jest to ważne to możemy przejść dalej.\n📌 Oddech – kontrolowany i świadomy przeponowo-żebrowy i tu możemy się zatrzymać na chwilkę. O prawidłowym oddychaniu i jego wpływie na nasze zdrowie opowie nam fizjoterapeuta oraz dobry trener personalny. Zachęcam również do poszerzania tego tematu na przykład poprzez przeczytanie książki ,,Tlenowa przewaga” Patricka Mckeowna lub zapoznanie się z lekarzem Krystianem Butejko i jego odkryciami w tym temacie.\nNieprawidłowe oddychanie może zniszczyć nasze zdrowie i doprowadzić do wielu chorób albo odmłodzić poprawić kondycję, wydajność, wydolność, a nawet poradzić sobie z astmą. Warto w ciągu dnia zwrócić na niego uwagę.\n📌 Po przeciągaj się trochę już na łóżku od razu po przebudzeniu tak zwana elongacja kręgosłupa. Wstając z łóżka pamiętajmy, wstajemy przez bok. Napijmy się chociaż jednej szklanki wody z cytryną a później zróbmy sobie 4 minutek ćwiczeń. Najlepiej to będzie Tabata. Oczywiście tutaj ćwiczenia każdy indywidualnie powinien dobrać dla siebie, najlepiej u trenera tak aby było to dla nas bezpieczne. To powinien być pierwszy nasz nawyk i teraz przechodzimy dalej.\n📌 Kiedy w łazience i myjesz sobie twarz czy zęby napnij brzuch na wydechu, zepnij pośladki, ugnij delikatnie mogę w kolanie na której stoisz, drugą odwodzimy w tył lub w bok naprzemiennie. Tak samo możemy zrobić przy gotowaniu czy prasowaniu.\n📌 Kiedy robimy sobie śniadanie, róbmy spięcia na palce, spięty brzuch, spięte pośladki i wyciągajmy się w górę, prostujmy plecy. Kiedy schylamy się po coś, róbmy to w wykroku, w zakroku, w przysiadzie, z wypadek w bok.\nKiedy wieszamy pranie wieszajmy w przysiadzie sumo, możemy się zatrzymać w dole i poddawać pięty naprzemiennie. Kiedy kładziemy się spać zróbmy chociaż między 2 a 4 ćwiczenia w seria między 3 a 4, poświęcimy czasem 5 minut na rozciąganie się już na łóżku w piżamie, zróbmy kocie grzbiety czy pozycję gołębia. Kiedy gotujemy, zamiast stać i czekać na przykład zagotowanie się wody możemy zrobić kilka pompek, możemy zejść to podporu i zrobić ćwiczenie 20 sek x 3 i już jest super!!\n📌 Ułóż sobie swój własny plan dnia, natomiast plan treningowy – zobacz na platformie MYOVER40 technikę wykonywania danego ćwiczenia, tak by było dla Ciebie bezpieczne. Kilka rzeczy dziennie przy okazji, w międzyczasie, a naprawdę nasz organizm nam za to podziękuję. My będziemy czuć się lepiej, będziemy mieli więcej siły, więcej energii i wzmocnimy mięśnie oraz przyspieszymy metabolizm a co za tym idzie szybciej będziemy spalać kalorie 💪💪\nPorady przygotowane Anna Zając – trenerka personalna\n← Prev: Jak trenować przy bólu kręgosłupa? Next: Nowoczesny trening dla przedsiębiorcy →


Organizatorzy zapraszają wszystkich tych którzy chcą zobaczyć Ogród Botaniczny w subtelnej iluminacji i przeżyć interesujące pokazy od 3 grudnia od godziny 17.00 do 21.00.\nGodziny otwarcia w okresie świateczno-noworocznym\nAtrakcja czynna od 26 do 29 grudnia oraz od 2 stycznie do 9 stycznia. Bilety w cenie od 20 zł do 35 zł. Ogród botaniczny znajduje się przy ul. Sienkiewicza 23.\n16.30 – otwarcie kas\n16.30-21.00 – Ogród Botaniczny udostępnia swoje tereny\n17.00-20.00 – dostępne atrakcje multimedialne\n20.30 – zamknięcie kas.\nseniorzy 65+ oraz dzieci i młodzież do lat 18-25 zł,\n23 Lut. 20:00 Hala Stulecia Mateusz Socha: „Ile Można?”


Niedzielna Inwazja: października 2013\nJaszczur zdobył Katowice\nW dniach 26-27 października 2013 roku odbył się w Katowicach pierwszy turniej regionalny w tym sezonie rankingowym "Angrif na houda". Na Śląsk przyjechali głównie gracze z południa Polski. W sumie były 43 osoby na turnieju. Rozegrano 5 rund plus top 16. Ostatecznie wygrał Jakub "Jaszczur" Serafin, który grał Krasnoludami. Wygrana Jaszczura dobrze rokuje na czekające go już niedługo Mistrzostwa Świata w USA na których będzie reprezentował nasz kraj. Oby poszło mu tam równie dobrze.\nTalie z turnieju:\n(Niestety tylko kilka bo ludzie coś nie chcą chwalić się tym czym grali)\n3 miejsce Drumdaar - Krasnoludy\n4 miejsce Ziggy - Krasnoludy\n5 miejsce Argoth - Krasnoludy\n7 miejsce Raskoks - Mroczne Elfy\n10 miejsce Germanus - Orki\n13 miejsce Ciemosław - Orki\n22 miejsce Boreas - Wysokie Elfy\nAutor: Mudhoney o 07:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: Angrif na Houda, Dwarfs, Krasnoludy, regionalsy, turniej, warhammer invasion, warhammer inwazja\nRestrykcje i bany\nMamy teraz dwie listy z restrykcjami i banami, do multiplayera i 1 na 1. Można się w tym trochę pogubić i przy składaniu tali zapomnieć o czymś. Tym bardziej, że poprzednia lista restrykcji do gier 1 na 1 była inna. Dodatkowo dochodzą zapisy w FAQ "jedna w talii" lub "limit raz na turę". Pomaga to zachować balans w grze ale co niektóre zmiany są trochę dziwne jak na przykład Doubling of the Guard, które otrzymało dopisek raz na turę. Zresztą ewidentnie widać, że trzy karty (Doubling of the Guard, Pigeon Bombs, Order in Chaos) dostały limit raz na turę aby zniszczyć combo, którym Jaszczur wygrał Mistrzostwa Polski 2013. Ale czemu nie ruszono comba Mrocznych Elfów na Lord of Change, Sacred Cauldron i Barbed Snares?\nPewnie za miesiąc po ukazaniu się "Ukrytych Królestw" czeka nas nowa lista restrykcji.\nAutor: Mudhoney o 23:58 Brak komentarzy:\nEtykiety: FAQ 2.2, Hidden Kingdoms, Mistrzostwa Polski 2013, Ukryte Królestwa, warhammer invasion, warhammer inwazja\nNa stronie Fantasy Flight Games została pokazana karta do dodatku "Ukryte Królestwa" zaprojektowana przez Jeremy Zwirna, ubiegłorocznego zwycięzcę Mistrzostw Świata w Warhammera Inwazję. Corb Polybog to neutralna jednostka o koszcie dwóch zasobów z jednym młotkiem i dwoma punktami wytrzymałości. Ma bardzo dobrą zdolność dzięki której będzie można zablokować zagranie jednej, określonej karty.\nIlustracja nie jest może i zbyt ładna (to jest Fimir?) ale zdolność jednostki będzie na pewno bardzo przydatna i karta zagości w bardzo wielu taliach. Będzie można dzięki niej zablokować jakąś naprawdę bolącą, przeszkadzającą nam kartę. Będzie można zablokować zagranie Barbed Snares w przewijarce Mrocznych Elfów albo Judgement of Loec u Wysokich Elfów i wiele jeszcze innych kart, których nie chcielibyśmy aby były zagrane.\nAutor: Mudhoney o 15:49 Brak komentarzy:\nEtykiety: Corb Polybog, FFG, Hidden Kingdoms, Ukryte Królestwa, warhammer invasion, warhammer inwazja\nNowe zasady do Kataklizmu\nW najnowszym FAQ 2.2 Fantasy Flight Games opublikowało listę restrykcji i banów oraz turniejowe zasady do multiplayera Kataklizmu. Lista restrykcji bardzo różni się od tej w zasadach 1 na 1. Nawet odblokowano słynną zbanowana misję Visit the Haunted City, będzie można nią pograc w Kataklizmie\nNa liście restrykcji w Katakliźmie znalazły się:\nSacrifice to Khain\nVan Klumpf's Buccaneer\nNa liście kart zbanowanych są:\nRunda w Kataklizmie trwa 65 minut (w grach 1 na 1 zresztą też). Gramy w trzy osoby przy stoliku chyba że jest więcej osób to przy jednym lub dwóch będą 4 osoby w zależności od ilości graczy na turnieju. Po ustalonej ilości rund trzech najlepszych graczy rozgrywa finał bez limitu czasu. Punkty w Kataklizmie dostajemy: za zwycięstwo 3, remis 1, porażka 0 oraz "plus 1 penalty point for each player who had more dominance than him at the table when the game ended" - cokolwiek to znaczy.\nTrzeba będzie w najbliższym czasie zorganizować turniej w multiplayera wg zasad Kataklizmu.\nAutor: Mudhoney o 13:36 2 komentarze:\nEtykiety: FAQ 2.2, FFG, Kataklizm, multiplayer, warhammer invasion, warhammer inwazja\nNowe FAQ 2.2\nWczoraj w godzinach wieczornych FFG opublikowało na swojej stronie nowe FAQ 2.2, które wprowadza sporo znaczących zmian w zasadach gry.\nNajważniejsza dla mnie zmianą jest nowa lista restrykcji i wprowadzenie na nią Friedricha Hemmlera. Dodatkowo trafiła na ta listę Judgement of Verena. Na szczęście z restrykcji zdjęto Will of the Electors. Powstanie oddzielna talia Imperium tylko na Verenie, tylko kto tam będzie palił zamiast Hemmlera. Może Wilhelm of the Osterknacht, który właśnie został zdjęty z listy restrykcji. Heh, zawsze Imperium dostanie najbardziej po nowym FAQ.\nDobra informacją jest nadanie Snotling Invasion ograniczenia, czyli raz na turę można zagrać, straciło flagę a to oznacza że wrócą Orcze talie na Snotling Invasion. Na pewno wrócę do grania tym typem talii.\nDrakenhof Castle otrzymało dopisek "tylko Nieumarli", szkoda tej karty bo wcale aż taka przegieta nie była ale to pewnie przygotowanie gruntu pod nowy dodatek "Ukryte Królestwa".\nKompletnie zostało zniszczone combo Jaszczura z Mistrzostw Polski 2013, z którym miał jechać na Mistrzostwa Świata do USA. Pigeon Bombs, Doubling of the Guard, Order in Chaos dostały ograniczenie raz na turę.\nI jeszcze End Times otrzymało limit jednej karty w talii.\nSzkoda tylko, że Mroczne Elfy nie dostały z dawno oczekiwanych restrykcji. Obecnie wydają się być najmocniejszą rasą.\nAutor: Mudhoney o 20:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: Empire, FAQ 2.2, Friedrich Hemmler, Imperium, turniej, Verena, warhammer invasion, warhammer inwazja\nJuż od kilku lat, co roku w połowie września na zamku w Gniewie odbywa się "Vivat Vasa!". Jest to impreza historyczna odtwarzająca bitwę z 1626 roku w której to pod murami zamku stanęły na przeciwko siebie armie dwóch królów z rodu Wazów - Zygmunta III Wazy króla polskiego oraz Gustawa II Adolfa króla szwedzkiego. Warto wybrać się tam za rok na kolejną edycję aby móc zobaczyć szarżę polskiej husarii. To przecież ona była inspiracją dla skrzydlatej husarii Kislevu w Warhammerze.\nAutor: Mudhoney o 11:11 1 komentarz:\nEtykiety: husaria, Vivat Vasa!, warhammer invasion, warhammer inwazja, Winged Riders of Kislev, zamek Gniew\nTalie z Mistrzostw Niemiec 2013\n13 października tego roku w Dreźnie odbyły się Mistrzostwa Niemiec. Z całych Niemiec przybyło 22 graczy. Grano wszystkimi rasami oprócz Wysokich Elfów. Było 7 talii Orczych, 4 Mrocznych Elfów, 4 Chaosu, 3 Imperialne i 4 Krasnoludzkie. Wygrał Richard "Gr4ffi" Neumann grający talią Mrocznych Elfów. W nagrodę pojedzie na Mistrzostwa Świata do USA.\n1 Richard 'gr4ffi' Neumann DE\n2 Johannes 'Prohaym' Weiß ORC\n3 Oliver 'Gardine' Franke ORC\n3 Georg 'Crux' CHA\n5 Jakob 'Sarathas' Handrick DE\n6 Martin 'Tynn' CHA\n7 Maik 'MaikH' Hennebach CHA\n8 Jens 'Janus' Willkommen DWA\n9 Jochen 'Midnightz' Nagel EMP\n10 Michael 'Wilhhoe' Höpfl EMP\n11 Voigt 'WildJack' David DE\n12 Stephan 'Goldherz' Lauterbach DE\n13 Katharina 'Katharina' Zuber ORC\n14 Marek 'Gnomeschool' ORC\n15 Sascha 'Matahal' Meyer ORC\n16 André 'Kami' Dittrich ORC\n17 Marcel 'Mukka' Wesner DWA\n18 Gerd 'Gerd' Eibach DWA\n19 Alex 'Grapha' DWA\n20 Bernd 'Chuco' Geier EMP\n21 Michael 'Xantur' CHA\n22 Andreas 'AVoegler' Voegler ORC\n1 miejsce gr4ffi - Mroczne Elfy\n2 miejsce Prohaym - Orki\n4 miejsce Crux - Chaos\n5 miejsce Sarathas - Mroczne Elfy\n6 miejsce Tynn - Chaos\n7 miejsce MaikH - Chaos\n8 miejsce Janus - Krasnoludy\n9 miejsce Midnightz - Imperium\n14 miejsce Gnomeschool - Orki\n21 miejsce Xantur - Chaos\nAutor: Mudhoney o 00:22 Brak komentarzy:\nEtykiety: 2013, Dark Elves, Deutsche Meisterschaft - WH:I, Mistrzostwa Niemiec, Mroczne Elfy, talie, turniej, warhammer invasion, warhammer inwazja\nNieumarli w Ukrytych Królestwach\nNajnowsze rozszerzenie do Inwazji "Ukryte Królestwa" zbliża się coraz większymi krokami. W ubiegłym tygodniu Fantasy Flight Games pokazało na swojej stronie trzy karty z tego dodatku. Wcześniej zobaczyliśmy karty dla Leśnych Elfów. Tym razem są to karty dla rasy Nieumarłych. Poznaliśmy dwie jednostki i wsparcie.\nAutor: Mudhoney o 10:00 1 komentarz:\nEtykiety: FFG, Hidden Kingdoms, leśne elfy, nieumarli, Ukryte Królestwa, undead, warhammer invasion, warhammer inwazja, wood elves


"Z Bogiem" — rozmyślania — część 338\n"Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam" (Mt 18, 26).\nNajlepszy Bóg niezawodnie będzie musiał mieć także względem ciebie wiele cierpliwości, zwłaszcza co do talentów, które ci powierzył.\nPomyśl tylko o talencie powołania do prawdziwej katolickiej wiary. Miliony i miliony nie dostąpiły tego. Ciebie zaś "wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła" (1 P 2, 9).\nPrzypomnij sobie talent chrześcijańskiego wychowania, którego niestety, zwłaszcza w naszych zdziczałych czasach nie miały znowu całe miliony i miliony. O, naprawdę godne są pożałowania dzieci, które wzrosły w atmosferze niewiary.\nPamiętaj o talencie, który ty szczególnie otrzymałeś, jak zdolność zarządzania gospodarstwem lub sprawność w pracy, czy też uzdolnienie pouczania i wychowywania innych, dar wymowy, spryt do interesów, czy też szczególną znajomość danego przedmiotu, fachu itd. "Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł" (Jk 1, 17).\nZ tego koniecznie musi się zdać i zda się kiedyś na pewno rachunek.\nBłogosławiony jesteś, jeśli współpracowałeś i rozwijałeś talenty swoje! Biada ci, jeżeli próżnowałeś z założonymi rękoma! Pamiętaj o surowym wyroku nad sługą, który usiłował się uniewinnić, że talent swój "trzymał zawinięty w chustce" (Łk 19, 20). Dlatego też w postępowaniu swoim nie oglądaj się na ludzi, których lada pozór może w błąd wprowadzić. Patrz najpierw i przede wszystkim na Boga i wykonuj swój obowiązek, mając w sercu wdzięczność wobec Boga za jego hojność i świętą bojaźń przed odpowiedzialnością. Bądź i wytrwaj aż do ostatniego tchnienia jako "sługa dobry i wierny" (Mt 25, 21).


Czy nie za duży ciągnik - Strona 2 - Jaki ciągnik wybrać ? - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nCzy nie za duży ciągnik\nPrzez pandaniel, Marzec 10, 2010 w Jaki ciągnik wybrać ?\nwidze ze mimo wczesniejszych prob kolegow persfazji zakupu nie mam szans, wiec i ja nic nie wskuram , wyglada na to ze decyzje juz podjoles a tylko chcesz od nas potwierdzenia slusznosci zakupu?\na ja jestem zwolennikiem silników 4 cyl mocno obciążonych (na niewielki areał i pagórkowaty teren) a 6 cyl słabo obciążone to wydaje mi sie że tylko na równiny i spory areał . ponieważ taką 4 można robić praktycznie wszystko przy wmiare oszczędnym spalaniu np taki JD 6430 premium i do orki i do agregatu uprawowo siewnego i do transportu i do opryskiwacza czy rozsiewacza nawozu powiedzmy na 50ha czy troche więcej , bo jeśli 6 cyl to raczej z 80ha co najmniej by pasowało tak mi sie wydaje >>> @rolnik sprzedawca ---- fajny avatar. Pozdro all\nwedług mnie ciągnik o mocy 130 km to od 80 do 100 ha powinien być żeby zarobił na siebie. na 40 ha to max ze 100km ale i tak nie zostanie wykorzystany .Zależy też jakie mamy maszyny bo to może nas ograniczać\nJeśli chodzi o moje zdanie co do 4 cylindrowego to wiem że sobie poradzi np taki 6430 premium. Tylko jak przyjdzie konkretna górka a on ma pracować z 4 obrotową albo agregatem uprawowo siewnym czynnym 3m to aż strach. widzialem pare filmików jak pracuje 6430 premium z takim płógiem na prostych polach. Trzeba dobrze uważac żeby ciagnika nie wywrocić goni na wszystkie strony. W sąsiedniej wiosce też takiego widziałem jak siał agregatem uprawowo siewnym nie wiem juz jakim ale chyba 3m to smiech na sali. Ja bym szybciej to mtz uprawił i c-360 zasiał. A jak później rozmawiałem z Tym gosciem co właśnie to robił i zapytałem się czy 6930 premium to za duży ciągnik to się ze mnie wyśmiał i powiedział że 6430 to max. Poprostu chyba nie wie jak ma wyglądać praca w polu;)Martwi mnie tylko różnica w spalaniu jeśli bedzie znaczna to będzie to 4 cylindrowy. Każdy ciągnik kiedys się tam odrobi tylko zależy po ilu latach. Podobno to maja być ostatnie nabory wniosków o przyznanie dotacji więc lepiej wziąść konkretny sprzęt.\nsory cały czas chodzi mi o ciągnik 6630 premium nie o 6930 premium\nsiemka. moim zdaniem ten john będzie w sam raz. ja mam 32 ha i df agrotrona 150. Zawsze lepiej mieć wiecej mocy niż mniej\njak skladasz wniosek na dotacje to bierz 6630 premium. 120km to nie jest duzo i nie bedziesz sie meczyl w orce i siewie. sam mam john deer 7600 130km 4 obrotowa i 3 m agregat uprawowo-siewny aktywny. ciezki to jest sprzet do tego jak wzuce 700kg zboza to na nawrotach czasami przod sie unosi na gorkach oczywisci!! a mam 800kg obciaznikow!!a plug 4 obrotowa plus wal cambela 6430 na gorach nie pociagnie zwlaszcza na glinie!! spalania duzego nie bedzie jak pojedziesz rozsadnie czyli do 1700obrotow.ja mam 65ha i teraz kupuje FENDT 714VARIO zastanawialem sie sam na JOHN DEEREM 6630premium. jak bedziesz bral tego jelonka to koniecznie z przednim tuz. jak jest dotacja to lepiej kupic ciut mocniejszy niz puzniej zalowac i sie meczyc\nnareszcie ktoś pisze po mojej myśli. Chyba weźmiemy tego 6630 premium.\nA co takiego ma Premium ze musisz go mieć?\nJa proponuję jak kasa gra rolę to zrezygnować z premium i zwiać dobrze wyposażonego 6830 comfort. A jak kasa niegra roli skoro dopłacasz z 50tyś zł do premium to szarpnij sie jeszcze 10tyś i kup 6830.\n6630 to takie niewiadomo co a 6830 to zupełnie inny ciagnik który ma wiele elementów wspólnych z serią 7430 i 7530.\nNp inne sprzegło, inna pompa olejowa (przepustowość i budowa) inna skrzynia biegów, inne tłoki podnoścnika itd kilka pierdółek.\n6630 ma to wszystko niskobudżetowe, a róznica w cnie jest niewielka.\nPozatym standardowe ogumienie to padaka, lepiej dopłacić do szerszych i lepszych opon, np xeobib które mniej ugniataja glebe, i mają lepszy uciag bo kładą sie jak gąsiennica, koniecznie TUZ i TLS.\nTak więc wcale niemyśl o 6630 tylko dołuż max 10tyś zł do 6830, nieważne czy premium czy nie.\nhttp://www.rolpima.pl/oferta.html ktoś coś wie o tej firmie. Tutaj chcemy kupic ten ciągnik.\nTo nie diler tylko handlarz, sciaga chyba z angli uzywane, pewnie niamaja pneumatyki.\nja bym w to niewchodził tylko kupił nowego od dillera. Niewiadomo co w nich jest, a kasy jakby niebyło i tak kupe wsadzisz.\nbyłem u tego goscia kiedy i nawet spoko gosciu(sam ma gospodarstwo) same lepsze ściąga premium na ful opcji są chyba nawet bogatsze niż w pl. Ale nie ma pneumatyki i prawdopodobnie tylniego zaczepu bo maja haki cena nawet przystępne i sie świeca jak nówki ale co używany to używany. a co do serwisu to widziałem że z jelonkiem sie dogaduje\ntylko że tutaj jest dużo taniej. Sprowadzi jakiego się chce. Pneumatykę zakładają. Serwis też mają otwierać. Każdy ciągnik posiada książke serwisową.\nkolego pandaniel podaj mi na priv namiar do siebie, postaram sie kogoś do ciebie wysłac z ofertą\nZ ofertą ale czego dokładnie???\n@ pandaniel,pytasz czy JD..na 40hato duzo, a co powiecie jesli ktos ma ciagnik 130KM (i inny jeszcze)na 20ha? bez hodowli zwierzecej, sa takie przypadki.\nMoim zdaniem to styknie tym bardziej jesli masz górki i zamierzasz powiekszyc gospode\nmoim zdaniem to za duzo:) zdecydowanie\nnie przeginajmy z moca, im wiecej, tym wiecej pali, drozszy serwis a co za tym idzie utrzymanie. Wydaje mi sie ze w tym przypadku 100km to duzo. Poza tym masz takie maszyny zeby bylo mozna podpiac pod 130km?\njuz pisałem że chcemy do tego kupic 4 obracany brone talerzową 3m i agregat uprawowo siewny czynny np amazone 3m\nja popieram kolegę Statka 130KM na 40ha to stanowczo za dużo. Owszem każdy chce powiększyć gospodarstwo ale chyba nie dokupisz 60ha w ciągu kilku najbliższych lat? Nie lepiej kupić coś w granicach 90-100KM i wymienić park maszynowy (pług, agregat, opryskiwacz itp) w zależności jaki masz sprzęt. Ja twierdzę że 90KM dasz rade obrobić nawet i 80ha. Ciągnik jest inwestycją która ma zapracować na siebie i się zwrócić a nie być wystawą dla zazdrosnych sąsiadów. Pomyśl sobie tak weźmiesz mniejszy i sprzęt do niego wyjdzie Ci to taniej niż ten JD a za oszczędzoną kasę możesz dokupić jakieś pole.\nA tak pro po czytałem w dziale o kombajnach że jak się kupuje nowa na PROW to jest coś takiego że na pewną ilość ha możesz wziąć maszynę o pewnej mocy np. na 60ha możesz wziąć do 170KM ale nie więcej. Czy z ciągnikami też tak jest?\n40ha i 130KM? Realne, miłe w pracy itp. Szczególnie że pewnie cały park pójdzie do wymiany.\nChociaż prawdą jest że takie areały to u mnie w okolicy C360 + MF255 obrabiały a 20ha to 1 trzydziestka obrabiała (i opony sie obracały wyrywając wentyle na cięższych ziemiach).\nRozumiem że masz ciągnik o mocy 40-65KM do takich prac jak opryski, wysiew nawozów i inne prace polowe i gospodarskie?\nZakładam też że będziesz od czasu do czasu komuś coś robił usługowo?\nNatomiast co do ceny ciągnika to wg mnie ma być tani żeby zarobił na siebie w tych czasach. Rolnictwo to jakiś tam biznes a ciągle dokładać do tego nie można. Takie jest moje podejscie.\na duże te działki masz, jeśli masz dużo działeczek po 0,5-1ha to robota takim ciągnikiem to jak byś h*jem kręcił ciasto\ndokładnie - ja na 1-2hektarowych działkach zetorkiem 10145 muszę uważać bo więcej kręcenia się jest niż pracy.\nPiszecie że to dużo KM na hektar - owszem. Kumpel ma 25ha i c330 i c360 a teraz bierze coś w granicach 90-105KM z PROWu. Wg mnie racjonalny zakup bo szybciej pozwoli obrobić areał i zająć się inną pracą bo z 25 ha samych upraw to zawiele zarobku nie ma a dodatkową robotę znalazł. Zarobi na kredyt pod PROW i za parę lat będzie spał spokojnie.\nfilozofia pracować w inej pracy żeby spłacić kredyt na traktor ludzie przecież to jest paranoja\nA ile bylo by taniej kupić ciągnik 110KM cztero cylindrowy i 130KM sześcio cylindrowy?\nW JD różnica miedzy 6330 a 6630 to jakieś 30tyś, co przy cenie ok 300tyś zł nie jest jakąś ogromna kwota.\nWarto dołożyć albo zejść z wyposażenia i kupić sobie ciagnik z zapasem, bo kupuje sie przeciaż na 20lat. I tak będzie mógł sobie pozwolić na powiększanie gospodarstwa szczególnie że nie wymienia wszystkich maszyn, a kupuje 3, resztę prac obrobi mniejszy ciagnik.\nZ mocniejszym ciagnikiem szybciej sie zdecyduje na powiększanie areału, co za problem w przeciagu np 5lat dobrać w dzierżawę nastepnych 40ha?\nJak kupi ciagnik 100KM to nie pociagnie 4 obracanej, a jedynie 3 i pewnie tyle ciaga teraz ciagnikiem ok 60KM.\nJak by brał taki ciagnik to powymienia maszyny ale niewiele się zmieni jego praca.\nJak już brać drugi ciagnik to szóstkę gdzieś w okolicach 130KM.\nNo jasne że z zapasem mocy zawsze trzeba do przodu myśleć. zwłaszcza jeśli fundusze na to pozwalają. i jak miłó sie pracuje wiedząc że maszyny się nie przęciąża. a mały ciągnik przeciązany systematycznie spali też więcej i jeszcze jego żywotność spadnie drastycznie.\nTo wie ktos może jaka będzie różnica w spalaniu 6630 a 6430??\nwitam serdecznie, ja już zabierałem głos w tym temacie i czuje się w obowiązku jeszcze raz zabrać. Zdecydowanie popieram głos kolegów, którzy doradzają mniejszy ciągnik taki 80-100 KM.\nMam gospodarstwo o powierzchni 45 ha. Bez zadnego problemu obrabiam wszystko 80 konnym jd i ciapkiem. Po pracy bo zarówno ja jak i moja żona pracujemy na pełnych etatach. Nie zatrudniam nikogo. Nie sa to same zboża jest troszkę ziemniaka ok 5 ha i warzyw ok 2 ha. Dobrym rozwiązaniem jest pług 3+1 i agregat uprawowo-siewny z brona wirnikowa 2,5 m.\nTak sie składa, ze interesuje sie troszke technika rolnicza i obserwuje ludzi którzy ostatnio pokupili takie ciagniki na taki areał jak ty masz uzywaja ich tylko do orki i troszke do agregatu (jesli go mają bo niktórzy staneli na ciągniku i pługu) reszte charuja starymi ciągnikami. Nawet do transportu nie uzywaja nowych bo nie ma co ciagnąc albo za drogo gonic z przyczepą 4,5 t. Takie smoki mają zazwyczaj pare motogodzin rocznie--- beznadzieja.\nA co do przeliczeń za cały dzień agregatem uprawowo-siewnym 2,5 m sieje ok 12 ha bez żadnego problemu to o czym my mówimy!!!!!!\njesli chodzi o orke za całą dniówkę zrobie ok 6- 8 ha (głębokiej orki)\nNie chce tu nikogo obrazac ale chyba trzeba zacząć liczyć.......


Perepele - Loading complete, ale dlaczego ojcowie mają lepiej?\nStrona główna > Rozrywka > Gry weszły do popkultury, czas strat i dziwnych decyzji.\nOd dłuższego czasu gry stały się zabawą wsiąkniętą głęboko w popkulturę. Obraz gracza mocno się zmienił, wyszedł on z jaskini, a i persony związane z grami stały się celebrytami. Powstały nawet postawy typu gamergirl, gdzie młode dziewczyny kreują się na dziewczyny które grają pozują z padami i w ogóle. Graczy też nie kojarzy się tylko z spasionymi facetami, którzy wpieprzają masę chipsów i napojów gazowanych podczas zarywania nocy. Coraz mniej ludzi dziwi się słysząc, że 20paro czy nawet starszy człowiek mówi, że gra w gry. I to być może są pozytywy, zwiększenie popularności czegoś sprawia, że powstaje o tym więcej materiałów. W naszym przypadku więcej gier, oczywiście mnóstwo tutaj chłamu, ale nie ukrywajmy, że pojawia się więcej perełek. Słabe gry powstawały zawsze, a skoro mamy większy wybór większa szansa na znalezienie perełek. Oczywiście wraz z wzrostem popularności gier, zmieniły się również ich ceny. W porównaniu do naszych zarobków są one dużo tańsze niż kiedyś, ilość konsol na rodzinę się zwiększyła, częściej pozwalamy sobie na zakup nowej oryginalnej gry w czasie premiery. To co zyskały dzieci, to na pewno większa otwartość rodziców na ich hobby i widzę to pracując w sklepie z sprzętem elektronicznym. Kiedyś ciężko było wyprosić konsolę, czy grę na jakąś okazję, dziś coraz częściej staje się to normalne i to oczywiście są dobre aspekty przesiąkania kultury graczy do popkultury. Są jednak te mroczne...\nTo czy istnieje propaganda homoseksualna nie podlega dyskusji, w ogóle w ostatnich czasach wiele mniejszości zaczyna wywierać presję i nie tyle wychodzi z cienia co agresywnie wbija się w naszą świadomość. Co czasem wręcz drażni. Bo o ile nie wnikam co kto robi w sypialni, z kim jest i w ogóle, ale jak ktoś mi tym macha przed oczami, krzyczy że musi być akceptowany to już coś dzieje się nie tak. Oczywiście musimy rozróżnić akceptację, od po prostu tolerowania. Jestem przeciwny wszelkim nagonką na gejów, którzy sobie żyją i się kochają. Ja nie muszę tego rozumieć, moich związków też większość nie rozumiała. Natomiast nikt nie ma prawa podejść do takiej pary i im strzelić w pysk za to, że są tacy a nie inni. Epatowanie swoją miłością, publiczne zjadanie twarzy jest tak samo obrzydliwe jak w przypadku par hetero jak i homo. Jednak nie mówimy tutaj tylko o gejach czy lesbijkach. Feministki, które twierdzą że walczą o równe prawa kobiet(które to kobiety mają od wielu wielu lat), a tak naprawdę skrzeczą i walczą o przywileje, osoby otyłe które próbują komuś wmówić, że to kanon piękna(sam nie jestem specjalnie szczupły i nie mam ciała adonisa, ale nie podchodzę do kobiet i nie mówię, że tak właśnie powinien wyglądać facet!) i wiele innych chorych akcji. Jednak dlaczego o tym wspominam, ano właśnie wcześniej miałem pisać o stwierdzeniu pewnej feministki na temat postaci z Assassin's Creed, no ale jakoś nie zeszło się to w czasie i pojawił się świąteczny komiks blizzarda o Smudze, która okazała się lesbijką i pałka się dla mnie przegła. Zanim rzucicie we mnie błotem i przylepicie okładkę homofoba, przeczytajcie tekst do końca.\nJakiś czas temu natknąłem się na wypowiedź pewnej działaczki feministycznej, która chwaliła Assassin's Creed Syndicate za silną postać kobiecą. Zaznaczyła jednak, że nie jest ona przedstawicielką kobiet 'sizeplus', czyli kobiet o bardziej korpulentnych kształtach. Kobieta twierdzi, że ta postać powinna promować postawę akceptacji pełnych kształtów kobiet. No wszystko wydaje się pięknym ideałem, ale zaraz zaraz... przecież ona należy do zakonu Assassynów, całe życie szkoli się w karkołomnym przemieszczaniu się po dachach. Cichym eliminowaniu przeciwników, oraz szybkim przemieszczaniu się. Generalnie jej ciało jest od dziecka trenowane, wyciska się z niego ostatnie soki i przekracza ludzkie granice.\npopkulturaskandallesbijkifeministkigryo grachna poważniefelietonciekawostkawłasne zdanieprzemyślenia