O nas - Dr.Frenkel.pl - mata ozonowa - ozonoterapia\nHydroterapia (hydromasaż, wodolecznictwo, odnowa biologiczna) to zabiegi uzdrawiające znane od wieków, uznawane zarówno przez medycynę tradycyjną jak i alternatywną. Polegają one na zewnętrznym zastosowaniu wody w celu zapobiegania i leczenia dolegliwości. W Polsce do niedawna tego typu kuracje dostępne były tylko w sanatoriach.\n....Teraz mam zaszczyt zaproponować Państwu niemiecką firmę Dr. FRENKEL, która już od 40 lat jest znanym europejskim producentem urządzeń do masaży, zarówno mechanicznych, jak również urządzeń do masażu wodnego z zastosowaniem ozonu (mata ozonowa).\n....Firma Dr. FRENKEL jest właścicielem wielu patentów wykorzystywanych w produkowanych urządzeniach. Przeznaczone są one głównie do użytku domowego oraz dla gabinetów odnowy biologicznej czy fitness klubów. Na rynku Polskim mamy przyjemność oferować Państwu najlepsze urządzenia do hydromasażu, kąpieli perełkowej i ozonoterapii Doktora nauk medycznych W.G. Frenkela. Jednym z tych urządzeń jest Mata ozonowa Perlamed 9000 Computer Control.\n.... Mata ozonowa składa się z urządzenia sterowanego pilotem i silikonowo-kauczukowej, bardzo wygodnej, miękkiej maty najnowszej generacji dostosowanej do budowy anatomicznej człowieka.\n....Matę zaopatrzoną w przyssawki zapobiegające przesuwaniu się wkładki umieszczamy w wannie, a urządzenie Perlamed 9000, które podaje (z regulowaną siłą) i podgrzewa (aby nie wyziębiać przedwcześnie kąpieli) powietrze oraz może wytwarzać ozon, wieszamy lub stawiamy poza wanną.\n....Dodatkowym atutem komputera jest oczyszczanie powietrza poprzez mikropyłkowy filtr węglowy, zapobiegający odkładaniu się składników mineralnych wody. Tak więc jakość Państwa wody nie rzutuje na funkcjonowanie urządzenia, a co za tym idzie na jego żywotność.\n....Do wkładki w wannie dochodzi tylko powietrze przefiltrowane, na Państwa życzenie wzbogacone ozonem. Ozon wykorzystywany jest jako środek antyseptyczny, o silnych właściwościach bakterio-, grzybo- i wirusobójczych, m.in. w terapii trudnych do zagojenia ran, oparzeń, odleżyn i owrzodzeń oraz innych licznych chorobach skóry.\n....W celu zwiększenia działania terapeutycznego kąpieli można dodawać olejki eteryczne, sole, zioła i wody mineralne. ( Nie wolno tego robić w wannach z wbudowanym hydromasażem -olejki, sole i zioła zostawiają osady, które mogą uszkodzić pompę i inne elementy wyposażenia. Dlatego producenci wanien z hydromasażem zalecają aby: "wykąpać się przed wejściem do wanny..." ) Tymczasem zapach olejków ma m.in. działanie relaksujące, redukuje stres, depresję, poprawia pamięć, wzmaga odczucia seksualne i zapewnia zdrowy sen. Ekstrakty ziół i olejków wnikając w skórę ujędrniają ją, leczą schorzenia dróg oddechowych, działają na układ krążenia, trawienia i korzystnie wpływają na psychikę człowieka.\n.... Mata ozonowa jest również doskonała na: schorzenia kręgosłupa, bóle reumatyczne, zaburzenia krążenia, bezsenność, choroby układu oddechowego, choroby narządów ruchu, zmęczenie, stresy, napięcia nerwowe, a w kosmetyce zwalczanie nadwagi i cellulite.\nImporter urządzeń firmy Dr. Frenkel w Polsce\nDr Frenkel Polska Piotr Stępień\nwpis do ewidencji: 2071/91 z dnia 15.09.2000r.\nTelefon: +48 (32) 210-01-03\nFax: 32 210-01-03\nmBank : 62 1140 2004 0000 3802 4845 0969\nmBank : 30 1140 2004 0000 3102 4474 3093\nZapraszamy do współpracy Sklepy Medyczne, Firmy oraz indywidualnych sprzedawców


Moje małe słodkości.. :): Krajanka owsiano-jagodowa\nKolejne próby, poszukiwanie zdrowej przekąski idealnej. Ciastka owsiane bardzo mi posmakowały, a że zapas płatków mam ogromny, na pewno będę z nich sporo tworzyć :) Miały być kształtne ciasteczka, jednak tym razem masa okazała się zbyt rzadka (choć wcale na to nie wyglądała), rozpłynęła się na blasze i w ten sposób powstała krajanka.. ;) jednak po zagęszczeniu masy i otrzymaniu ładnych ciastek okazało się, że wersja pierwsza jest po prostu lepsza! Idealnie chrupiąca, ale nie twarda, miejscami lekko ciągnąca.. Dodatek dżemu jagodowego barwi masę na zielono-niebieski kolor, który po wypieczeniu znika z wierzchu, ale ciągle kryje się w środku :) Ciastka najbardziej smakowały.. mojemu półtorarocznemu siostrzeńcowi! :)\nKrajanka owsiano - jagodowa\n- 200 g masła, rozpuszczonego\n- 3 łyżki dżemu jagodowego (a gdyby były świeże owoce... mmm :))\nDo rozpuszczonego masła wmiksować kolejno: cukier, jajko, mąkę z sodą i solą, następnie dodać dżem i płatki, dokładnie wymieszać. Powstałą masę schłodzić w lodówce przez 15 minut. Wyłożyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, piec 12-15 minut w temperaturze 180 stopni. Wyjąć z piekarnika, lekko ostudzone pokroić na kawałki (gdy całkiem wystygnie, będzie się łamać zamiast kroić).\nJedyną wadą tych ciastek jest to, że dość mocno się kruszą, ale poza tym są pyszne i wszyscy się nimi zajadali :)\nDusia 11 marca 2012 04:56\nowsiano jagodowo, ale to pyszne.\nsniadankomania 11 marca 2012 06:49\npysznie wybrnęłaś z sytuacji ;)\nhairlicious 11 marca 2012 16:55\nMmm.. wyglądają pysznie! Może sama jutro spróbuję wytworzyć coś podobnego, ale z moimi zdolnościami kucharskimi jakoś tego nie widzę :)\nmonami 14 marca 2012 05:42\nw krajankach zawsze przeraża mnie ilość masła. Ale odm ałego kawałka jeszcze nikt nie umarł ;)\nAleksandra Rybińska 16 marca 2012 16:54\nTakie krajanki znikałyby w moim domu w zastraszającym tempie :) Lubię twardawa słodkości, bo uzależniają :)\nPozdrawiam tego małego urwisa :) Szkoda, że w moim otoczeniu nie ma żadnego malucha.\nAmber 18 marca 2012 03:03\nGosiu,ta krajanka działa na wyobraźnię.\nSzana 18 marca 2012 09:44\nkształt fajny, nie ma co sie czepiać :)


Poznajemy zawody naszych rodziców- programista. – Przedszkole Lesne Skrzaty w Przeźmierowie\n– Poznajemy zawody naszych rodziców- programista.\nPoznajemy zawody naszych rodziców- programista.\nPoznajemy zawody naszych rodziców- programista. Dziękujemy tacie Wojtka za ciekawy film, na podstawie którego dzieci budowały własne roboty.\nPoznawanie zawodów – programista


Oświetlenie do lokalów oraz hal produkcyjnych – Tootim\nŻarówka LED będzie świeciła o wiele mocniej, niż normalna, tradycyjna żarówka. W praktyce oznacza to o sporo mniejsze zapotrzebowanie na żarówki w firmie, gdyż będzie można je o wiele rzadziej rozstawić. Wielu ludzi uważa, że jedna, wysokiej jakości żarówka LED zastępuje spokojnie trzy standardowe żarówki. Decydując się na najlepszą żarówkę do waszego przedsiębiorstwa warto zwrócić na kolor światła. Żarówki lub halogeny posiadające białe światło są niesamowicie szkodliwe dla waszych osób. Po kilku godzinach spędzonych w pomieszczeniu oświetlonym białym światłem, wasze oczy będą przemęczone, co oznacza także wielki ból głowy. Warto zatem zakupić światło o ciepłym, żółtym kolorze, które jest o sporo mniej szkodliwe dla naszych oczu.\nHalogen LED od wielu lat jest wykorzystywany w przedsiębiorstwach produkcyjnych , a ponadto lokalach gastronomicznych. Jest to aktualnie najchętniej używany rodzaj światła, gdyż daje bardzo mocne naświetlenie przy niskim zużyciu energii elektrycznej. Coraz częściej oświetlenie LED występuje także w gospodarstwach domowych, gdyż żarówki te z roku na rok stają się coraz tańsze. Skoro żarówki halogen cieszą się tak ogromną popularnością wśród przedsiębiorców oraz dodatkowo klientów indywidualnych, to zdecydowanie warto wprowadzić je do swojego przedsiębiorstwa. Warto cały czas śledzić wszystkie nowinki technologicznie i wykorzystywać je w swoim życiu , a dodatkowo firmie. W końcu jednym z podstawowych zadań każdego przedsiębiorcy jest wyszukiwanie oszczędności. Warto zwrócić uwagę na wszystkie dostępne sposobów, nawet o ile przynoszą one jedynie kilkadziesiąt pln oszczędności w skali całego miesiąca.\nDodatkowe informacje: żarówka g9 led.


Polak stworzył grę inspirowaną Obcym. Hidden Deep już dostępne | Eurogamer.pl\nPo sześciu latach prac, Łukasz Kałuski wydał wczoraj na Steamie nietypowy horror Hidden Deep, oferujący eksplorację i akcję w stylu filmów „Obcy”, ale w dwóch wymiarach.\nTwórca - jedyny pracownik Cogwheel Software - wśród inspiracji wymienia także film „Coś” oraz strzelankę Half-Life. Zajmujemy się badaniem ogromnej placówki badawczo-górniczej, gdzieś pod dnem oceanu.\n„Grupa badaczy wykryła nieznane anomalie i zorganizowała wyprawę mającą na celu zbadanie tajemniczego zjawiska. Nagle po 681 dniach kontakt z naukowcami się urywa. Stajesz na czele drugiego zespołu: musisz dotrzeć na miejsce, dowiedzieć się, co się stało i uratować ocalałych” - czytamy w opisie.\nHidden Deep oferuje zarówno tryb fabularny, jak i opcję kończenia wyzwań, w których zrealizujemy rozmaite cele na losowych poziomach także w ramach opcjonalnej kooperacyjnej.\nTytuł zadebiutował wczoraj na Steamie w cenie 53,99 zł, ale w programie Early Access. To oznacza, że część planowanych funkcji nie będzie jeszcze dostępna. Nieco dłużej poczekamy między innymi na całą opowieść czy na wspomniany co-op.


Lekcje Integracji: stycznia 2014\nDziś trochę osobiście, za co z góry przepraszam. To tylko kilka zdań, chyba oczywistych, o tzw. "sprawach" podstawowych czy prawdach uniwersalnych, o których niby wszyscy doskonale wiemy, ale na co dzień zdajemy się zapominać albo nie chcemy pamiętać.\nIm bardziej żyje się OK, tym mniej pamiętamy o "sprawach". Kiedy jest zdrowie, praca i mniej lub bardziej zaspokojone potrzeby, nasza skłonność do myślenia o rzeczach trudnych nie jest duża. Kiedy jednak przydarzy się poważna choroba, wypadek, gdy popadniemy w tarapaty, wtedy - oprócz pytań typu "dlaczego ja?" - zwykle na pierwszy plan wychodzą kwestie najbardziej podstawowe. Życie nabiera innego wymiaru, zwykłe chwile stają się ważne, a rzeczy, o których jeszcze niedawno myśleliśmy z przejęciem lub o które gotowi byliśmy kłócić się zażarcie - bez znaczenia lub zwyczajnie śmieszne... Świat, choć wciąż przecież ten sam, jest zupełnie inny.\nDobrze jest żyć w kolorowym świecie. Ale dobrze też pamiętać o sprawach podstawowych, wspólnych nam wszystkim. Pamiętajmy, że ludzie, których spotykamy, mogą widzieć rzeczywistość zupełnie inaczej. Zatrzymajmy się, spójrzmy z empatią, nie odchodźmy. Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak łatwa jest zamiana miejscami. Czasem wystarczy sekunda, by znaleźć się po drugiej stronie. Czy wtedy ktoś się zatrzyma?\nPiszemy tu o integracji z "innymi", uczymy się jej jedni od drugich, próbujemy uczyć dalej. Cokolwiek robimy, warto pamiętać, że - tak czy inaczej, wcześniej czy później - myślenie o "sprawach" nas nie ominie. Co pomyślimy o sobie, patrząc wstecz? Czy w kolorowym, dobrym życiu znaleźliśmy czas i siłę, by wobec "innych" zachować się po prostu przyzwoicie? Wobec "spraw" wszyscy jesteśmy jednakowi, wszyscy równi.\nAutor: JerryZet o 10:54\nCzy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego ludzie emigrują? Z powodów politycznych - to jasne. Za pracą - tak. To dotyczy także części z nas, skupionych w organizacjach tworzących EDI'ego. Ale dlaczego emigrują ci, którzy pozornie nie muszą: mieszkają w stabilnym politycznie kraju i są na tyle wykształceni i/lub bystrzy, by pracę znaleźć lub zapewnić ją sobie we własnym zakresie? Dlaczego emigrują utalentowani Polacy?\nZ felietonu Daniela Rząsy (forsal.pl) wynika teza, że - jak w tytule filmu - pieniądze to nie wszystko. Chodzi o coś więcej, co w skrócie nazwać można przyjaznym państwem, a co przejawia się w codzienności: przyjaznej administracji, równych chodnikach, dostępności do szkół czy opieki zdrowotnej. Słowem: w "łatwości" życia dzień po dniu.\nAutor jest zdania, że "część z nas emigruje, bo nie chce zwalczać niemal na każdym kroku państwa, które podkłada mu nogi. Ta grupa ludzi chce zamieszkać gdzieś, gdzie urzędnik nie uzna z góry, że są krętaczami i na pewno chcą naciągnąć urząd skarbowy; gdzie kierowca autobusu zatrzyma się i poczeka na przystanku, jeśli zobaczy, że ktoś biegnie do autobusu; gdzie nie trzeba za każdym razem udowadniać, że ma się dobre intencje."\nTo smutne, ale... chyba jest w tym dużo prawdy. Pozostaje pytanie, czy "odpowiednie czynniki" zauważają to zjawisko i czy są w stanie/chcą podjąć działania, by je powstrzymać lub odwrócić? To na nich - utalentowanych, bystrych, aktywnych ludziach - powinno państwu najbardziej zależeć. Dlaczego, skoro dzięki swym talentom wiele (pracę, dochody) potrafią zapewnić sobie sami, nie uczynić wysiłku, by chcieli je wykorzystać właśnie tu? Dlaczego nie miałoby nam się żyć łatwiej?\nAutor: JerryZet o 06:15\nOkazuje się, że wykluczenie w Europie (UE) dotyka aż 120 MILIONÓW ludzi! To jest 1/4 mieszkańców Unii. W Polsce problem dotyczy aż 10 milionów osób.\nMowa o szeroko pojętym wykluczeniu społecznym, dotyczącym zarówno różnych grup społecznych, jak i różnego rodzaju wykluczenia. Wszystkich osób, których niewykorzystany potencjał staje się dla gospodarki kosztem.\nTylko osób z niepełnosprawnościami jest w naszym kraju od 4 do 5 milionów, z czego ok. 1 mln to osoby niepełnosprawne ruchowo, a 0,5 miliona to osoby niewidome lub słabowidzące. Spośród nich pracuje tylko 600 000, ogromna większość zaś pobiera renty. Gdyby stworzyć odpowiednie warunki, pracować mogłoby 2,5 miliona. Nie powinno nas być stać na to zaniechanie, ponieważ po raz pierwszy we współczesnej historii Europy pojawiła się obawa, że dzisiejsze dzieci będą miały w życiu gorzej niż pokolenie ich rodziców. Intensywnie zadłużając gospodarki, żyjemy na koszt przyszłych pokoleń. A nie dostarczając osobom wykluczonym odpowiedniego wsparcia w zdobywaniu i podnoszeniu kwalifikacji zawodowych, państwo zmuszone jest ponosić wysokie koszty związane z wypłatą zasiłków i rent.\nWykluczenie jest nie tylko problemem społecznym, ale rodzi także poważne koszty ekonomiczne, które można podzielić na trzy grupy. Pierwsza, to koszty związane z działaniami naprawczymi – wydatkami na zasiłki z pomocy społecznej, czy ochronę zdrowia. Druga obejmuje koszty utraconych możliwości, ponoszone przez społeczeństwo i gospodarkę, gdyż wykluczeni w mniejszym stopniu uczestniczą w życiu gospodarczym, społecznym, politycznym, kulturalnym. Trzecia grupa to koszty wynikające z transmisji wykluczenia na kolejne pokolenia.\nHm, chyba mamy o czym myśleć... Myślmy intensywnie, ale krótko; zaraz potem zacznijmy coś robić - intensywnie i skutecznie. Dzieci rosną!\nDane i tezy z Europejskiego Forum Nowych Idei - za Dziennikiem Gazeta Prawna.\nAutor: JerryZet o 02:45\nZaczął się nowy rok, ludzie składają sobie życzenia i podejmują postanowienia. W nowym roku dobrze jest zacząć od nowa. Jedni od nowa się odchudzają, inni od nowa uczą języka obcego. Ściskając palce za nich wszystkich, pójdziemy tym tropem i też spróbujemy zacząć od podstaw.\nDlatego zaczniemy ten rok od lekcji tolerancji dla... dzieci. Jesteśmy pewni, że powtórka przyda się nam wszystkim. Mamy też przeczucie graniczące z pewnością, że wielu mogłoby się od dzieci uczyć. To co: na pamięć? Oto wierszyk Małgorzaty Wiśniewskiej-Koszeli pt. "Tolerancja":\nJasno, prosto, pięknie. Na naukę nigdy nie jest za późno! Już dawno temu powiedział to niejaki... Grundtvig! :)\nAutor: JerryZet o 10:40


MA Kapha olejek aromatyczny, 10 ml - Maharishi Ayurveda - VitalAbo sklep internetowy Polska\npomoc przy zMęczeniu wiosennym\n79,00 zł (790,00 zł / 100 ml)\nod 2 tylko 74,30 zł / sztuka -6%\nNr art.: XAY-MAH-1203, Zawartość: 10 ml\nKiedy zima zbliża się końcowi i już nadchodzi wiosna , zaczyna się czas Kapha. Wielu z nas czuje się zmęczonym i powolnym, nieskoncentrowanym , rozkojorzonym nawet depresyjnym i nasz sytem krążenia potrzebuje bardzo impuls pobudzający . To są typowe objawy tzw. " zmęczenia wiosennego".\nTęsknota za słońcem i cieplejszymi temperaturami jest niesamowita. Ciało i duch potrzebują czasu, aby się przestawić. Z bardzo wyważoną mieszanką eukaliptusa, kadzidła, kamfory i innych zapachów wspiera olejek aromatyzujący harmonitowanie raczej ciężkiego Kapha - Doshas. Dlatego jest tak gorąco polecany dla osób z dominancją Kapha i wiosną. Dla wewnętrzenj równowagi i optymalnego początku tej najpiękniejszej pory roku!\nAby ten zapach mógł się całkowicie rozwinąć polecamy użycie lampki zapachowej lub kamienia. 2 - 3 kropelki wystarczają.\nAjurweda - oleje do masażu, Ajurweda - olejki eteryczne


Jak uprościłam wykrój sukienki „New Number One”? | pracownia\nJak uprościłam wykrój sukienki „New Number One”?\nDodano Listopad 12, 2014 przez Ania / pracowniastroju.com\t13 Komentarzy\nJak już wiecie, bardzo spodobał mi się falujący model 101, Burda 10/2014, ale nie widziałam potrzeby, by robić go z dwunastu różnych elementów, szczególnie, że zaplanowałam go w jednym kolorze. Przystąpiłam, więc do łączenia elementów z papierowego wykroju.\nSymplifikacji uległa cała góra.\n1. Odwzorowałam i wycięłam wszystkie elementy papierowe w swoim rozmiarze.\n2. Połączyłam elementy tak, by stworzyć jak najbardziej naturalny wykrój. Najprostsze kobiece góry mają zaszewki w okolicy biustu- najczęściej od biustu do boku. Mając to na uwadze, ułożyłam elementy tak by zachować zaplanowane ułożenie tkaniny względem brzegu fabrycznego (strzałki Straight Grain). Niejako samoistnie pojawiły się zaszewki biustu. Przesunęłam ich zakończenie o 2 cm do boku, by lepiej wyglądały i nie kończyły się dziwnie na środku biustu. Nie jest to pokazane na zdjęciu, gdyż robiłam to w trakcie szycia.\n3. Dokleiłam taśmą klejącą plisę podkroju szyi, bez jakichkolwiek przeróbek.\n4. Połączyłam elementy rękawa, zgodnie ze strzałkami Straight Grain. Powstała na nich też zaszewka. Następnym razem muszę przyjrzeć się, czy ostatnie dwa elementy rękawa zostały poprawnie skopiowane, bo niedobrze mi się układały.\nTak poklejony wykrój przeniosłam na materiał i kilkanaście godzin później powstał mój Nowy Numer Jeden w wersji uproszczonej.\nTags: 101, Burda 10/2014, model 101, upraszczanie, wykrój. Bookmark the permalink.\nPrevious post ← New Number One\nNext post Jak wybieram właściwe wykroje? →\n13 komentarzy do “Jak uprościłam wykrój sukienki „New Number One”?”\nMniej elementów – mniej pracy i urzekająca prostota 🙂 W ten sposób można uprościć sobie wiele wykrojów.\nPrzejrzyście to pokazałaś, dzięki 🙂\nListopad 12, 2014 o 9:41 am\ndokładnie 🙂 mniej pracy 🙂 Pozdrawiam\nListopad 12, 2014 o 9:02 pm\nBardzo przydatny post, zwłaszcza dla osób, które ze skomplikowanego wykroju chcą stworzyć coś prostego do uszycia i nie zniechęcić się za szybko 🙂\nListopad 13, 2014 o 6:39 am\nListopad 12, 2014 o 11:34 pm\nCiekawe uwagi, na pewno skorzystam!!\nSukienka warta zachodu 🙂\nListopad 17, 2014 o 9:21 am\nAniu, czy wykańczasz swoje ubrania za pomocą overlocka czy stebnówką?Jeśli over to na czym szyjesz?\nUbrania prezentowane do tej pory były wykańczane stebnówką. np. jak w tym wpisie https://pracowniastroju.com/2013/05/15/jesli-nie-overlock-to-co/\nListopad 19, 2014 o 2:07 pm\nWitaj Aniu. Mam pytanie dotyczące tyłu tej sukienki. Widać na zdjęciach, że tam też wytworzyła się mała zaszewka. Czy uszyłaś ją czy pominęłaś? Szyję już dość proste sukienki ale tajniki konstrukcji są dla mnie jeszcze trochę trudne 🙂\nTa sukienka mnie urzekła. Chcę uszyć sobie ją również w szarym kolorze. Może nawet porwę się na podszewkę jak dobrze mi pójdzie z wierzchnią warstwą 🙂 Pozdrawiam Cię. Ola\nListopad 19, 2014 o 6:39 pm\nOla, tak zrobiłam tą zaszewkę na plecach. Powodzenia\nA jak oceniasz, czy ta zaszewka dobrze wygląda? Ja zastanawiam się nad jej przeniesieniem i zmianą na pionową (przy takim jak Twój uproszczeniu wykroju:) i nie wiem czy to miałoby sens, ale jakoś nie mogę sobie wyobrazić poziomej zaszewki na plecach.\nGrudzień 14, 2015 o 1:03 pm\nZależy od materiału. W moim linie zaszewek się gubiły.\nGrudzień 7, 2015 o 10:36 am\nGenialne, baaaaardzo przydatne:D


Droga jest moim celem: września 2020\nNa dwóch lub czterech łapach - wycieczka na Dwernik Kamień\nZauważyłam, że często na Facebooku pojawiają się pytania, na które bieszczadzkie szlaki można wyjść z psem. Niestety czworonogi nie mają wstępu do parku narodowego. Gdzie w takim razie można się wybrać na wycieczkę z pupilem? Na przykład na Dwernik Kamień. Jest to dość łatwa trasa, więc sprawdzi się także na wędrówkę z dzieckiem lub osobą o słabszej kondycji. W nagrodę na szczycie czeka nas jedna z najpiękniejszych bieszczadzkich panoram.\nDwernik Kamień wznosi się na wysokość 1004 m n.p.m., więc nie jest to byle jaki pagórek. To jedno z żeber Połoniny Wetlińskiej. Szlak wiedzie wśród skarłowaciałej buczyny i krzaków jagodowych. Na szczyt wyruszyć można z Nasicznego czerwonym szlakiem ścieżki przyrodniczej (najkrótsza trasa), z Sękowca (również kolorem czerwonym) lub z Zatwarnicy, podążając za zielonymi znakami ścieżki historyczno-przyrodniczej Hylaty. My zdecydowaliśmy się na tę pierwszą opcję.\nZaczynamy na parkingu, który, jak na bieszczadzkie możliwości, jest całkiem cywilizowany - jest tutaj wiata oraz czysty Toi Toi :-) Szlak zaczyna się ciekawie - musimy przekroczyć strumień i w zasadzie od razu pniemy się mocno w górę. To krótki, ale odczuwalny w nogach szlak. Niestety w okresie deszczowym jest mocno zabłocony, ale to chyba norma w tych górach.\nDość szybko docieramy do pierwszego punktu widokowego, z którego można obserwować Połoninę Caryńską. Znajduje się w tym miejscu wiata, więc jest to dobre miejsce na odpoczynek. Niech Was nie zmyli kusząca, ubita droga. Dalszy szlak biegnie przez las, tuż za znakiem "uwaga, niedźwiedzie".\nWędrówka na szczyt jest dość żmudna, ale umilają ją pojawiające się od czasu do czasu skałki oraz korzenie fantazyjnie wystające ponad grunt. Przed ostatnim podejściem pojawia się kolejna panorama, tym razem w kierunku północnym, w stronę Otrytu. Można się zatrzymać lub skierować się prosto do celu wędrówki - na Dwernik Kamień.\nTen osiągamy dość szybko i od razu wydajemy okrzyk zachwytu. Rzeczywiście ta panorama coś w sobie ma! Widoczne są między innymi: Magura Stuposiańska, dolina Caryńskiego, Połonina Caryńska i Wetlińska, Smerek, pasmo Otrytu i graniczne. Jest ławeczka, można przysiąść i zjeść drugie śniadanie, delektując się widokiem.\nPo krótkiej przerwie zdecydowaliśmy się zejść tym samym szlakiem. Pod koniec lecieliśmy biegiem, bo złapał nas deszcz - taka jest ta pogoda w górach - totalnie nieprzewidywalna. Droga na Dwernik Kamień nie jest mocno uczęszczanym szlakiem, więc warto obrać go za cel wędrówki, gdy inne miejsca są oblegane w szczycie sezonu, a także, gdy idziecie na wycieczkę z psem. Mam nadzieję, że spodoba Wam się równie mocno, co nam.\nAutor: Patrycja Wites-Gocel o 11:44 Brak komentarzy:\nLokalizacja: Dwernik Kamień, Polska\nKolejkowo - miniaturowy świat z dziecięcych marzeń\nJest we Wrocławiu atrakcja, która łączy pokolenia. Miesza się tam świat realny z fantazją, a na wszystko możemy popatrzeć... z góry! Spełnić się tam mogą dziecięce marzenia tych, co już dziećmi dawno być przestali, ale maluchy też będą oczarowane. Czy wiecie, o jakim miejscu mowa? To Kolejkowo - cudowny świat w miniaturze.\nJuż sama nie pamiętam, ile razy byłam w Kolejkowie. Trzy, cztery? Za każdym razem zabieram tam kogoś z innego pokolenia - a to mamę, a to męża, a w końcu córkę. Co ciekawe, wszystkim się podoba! Czym właściwie jest Kolejkowo? Parę lat temu na nieczynnym wrocławskim Dworcu Świebodzkim powstała makieta kolejowa, na której toczy się niezwykłe życie w miniaturowym świecie. Jeżdżą pociągi, tramwaje i auta. Ludzie pracują, podróżują, spędzają wolny czas. Realizm jest tak duży, że co 9 minut zachodzi słońce i nastaje noc...\nNocne życie Kolejkowa\nWrocławskie Kolejkowo nie jest wiernym odwzorowaniem znanego nam świata, ale wiele obiektów nawiązuje do prawdziwych miejsc. Tuż przy wejściu wita nas zmyślone miasto i stacja kolejowa "Kolejkowo", przy której działa między innymi warsztat samochodowy. Kawałek dalej możemy dostrzec dworzec w Karpaczu, który tym jednak różni się od realnego, że wciąż kursują do niego pociągi. Po sąsiedzku dostrzeżemy... Śnieżkę i ogromny wiadukt kolejowy - jakże podobny do tego w Bolesławcu albo w Górach Sowich. Jest też schronisko górskie przypominające Szwajcarkę w Rudawach Janowickich, jest sceneria wiejska z podniszczonym pałacem, jakich na Dolnym Śląsku nie brakuje. Jest namiot cyrkowy i jedna z moich ulubionych scenek - Wrocław!\nRynek we Wrocławiu ewoluuje wraz z porami roku. Raz jest zima i choinka, innym razem kibice oglądają mecz na telebimie. Niesamowite jest to, że makieta zmienia się cały czas i nawet odwiedzając Kolejkowo kilkukrotnie, nie będziemy się nudzić. Wprawne oko dostrzeże nawet miniaturowe krasnale. Ciekawym smaczkiem, przykładem "kolejkocepcji" jest obecność na makiecie Dworca Świebodzkiego, w którym oczywiście działa Kolejkowo, a nawet jeździ malusieńka ciuchcia! Nadążacie? ;-)\nNa piętrze makieta ma swój ciąg dalszy. Wita nas scena rodzajowa w postaci pogrzebu, ale nie martwcie się, kawałek dalej jest pozytywny akcent w postaci Dni Kolejkowa oraz wesela. Tam to dopiero się dzieje! Idąc dalej, znów trafiamy do Wrocławia. Pamiętacie obskurny szkieletor - niedokończony parking przy ulicy Kolejowej? W realnym świecie już go nie ma, ale w Kolejkowie wciąż możemy go zobaczyć. Jest i słynny nasyp kolejowy (ul. Bogusławskiego) z mnóstwem knajpek i... sex shopem. A po drugiej stronie charakterystyczna zabudowa ulicy Piłsudskiego. Można zajrzeć mieszkańcom przez okna do mieszkań :-)\nW kolejnym pomieszczeniu znajdziemy najnowszą część Kolejkowa, między innymi uroczy dworzec na Brochowie, plac budowy (wszak we Wrocławiu ciągle powstają nowe budynki), stację benzynową i niedawno oddane do użytku sceny z wrocławskimi kamienicami, nabrzeżem Odry i elektrownią na Kurkowej, a także z Hotelem Monopol oraz najładniejszym najbrzydszym budynkiem w mieście, czyli SolPolem. W Kolejkowie dużo się dzieje i przy makiecie spędzić można długie godziny. Ostatnio wypatrzyłam nawet mamę noszącą swoje dziecko w chuście <3 Spotkałyśmy z Natalią swój odpowiednik w miniaturze - i jak tu nie kochać Kolejkowa?\nJeśli nie marzyliście w dzieciństwie o kolejce elektrycznej, to teraz zaczniecie! Świat Kolejkowa wciąga na długo, a fantazja jego twórców okraszona sporą dawką poczucia humoru sprawia, że chętnie się do tej atrakcji wraca. Jeśli po wizycie we Wrocławiu jeszcze zostanie Wam niedosyt, to możecie pojechać również do Kolejkowa do Gliwic. My na pewno niedługo się wybierzemy. A Was która scenka z Kolejkowa urzekła najbardziej?\nAutor: Patrycja Wites-Gocel o 19:50 Brak komentarzy:\nEtykiety: Dolnośląskie, Kolej, Wrocław, Z dzieckiem\nLokalizacja: plac Orląt Lwowskich 20B, 53-605 Wrocław, Polska\nNa dwóch lub czterech łapach - wycieczka na Dwerni...\nZamek w Roztoce. Tajemnice dziedzictwa Hochbergów\nWyprawa w (nie)znane - czyli Ślęża z małym dzieckiem


„Bądź aktywny ruchowo i odżywiaj się prawidłowo” | Sandomierz\n„Bądź aktywny ruchowo i odżywiaj się prawidłowo”\nTak podsumowała ostatnie spotkanie z cyklu „Bądź aktywny ruchowo i odżywiaj się prawidłowo” pani Teresa, jedna z uczestniczek zadania publicznego realizowanego przez Oddział Rejonowy Polskiego Czerwonego Krzyża w Sandomierzu przy wsparciu Wojewody Świętokrzyskiego p.n. „Senior - junior dwa bratanki do zabawy, pogadanki”.\nJego uczestnicy – zarówno starsi, jak i młodsi 16 sierpnia spotkali się w Piszczelach aby rywalizować między sobą w grach i zabawach ruchowych.\nRozpoczęto od rozgrzewki. Później do zabawy dołączono balony. Zadanie uczestników -przebić balon przywiązany do nogi drugiej osoby. Odgłos pękających balonów wywoływał śmiech i zachętę do biegania za kolejnym balonem.\nPo wesołej zabawie nastąpiły rywalizacje drużynowe. Najpierw trzeba było kozłując piłką pokonać slalom, następnie do pokonania był tor przeszkód. Każda grupa miała wykonać zadania z różnymi przyborami (hula hop, ringo, piłeczka). Uczestnik, który wykonał zadanie prawidłowo, przypinał jedną literę hasła. Niektórzy musieli powtarzać zadanie, ale przecież chodziło o dobrą zabawę i ruch na świeżym powietrzu a nie o to, kto pierwszy dobiegnie do mety… Hasło brzmiało: ”Żyj zdrowo”.\nPodsumowaniem sportowych rozgrywek była gra zespołowa w dwa ognie. Tu mieliśmy remis. Raz wygrała jedna drużyna, raz druga.\nNa koniec każdy z uczestników spotkania dostał pakiet higieniczny.


Zupa idealna na taką mroźną pogodę ❆...rozgrzewająca i bardzo aromatyczna. Podczas przygotowania jej zapach unosi się po całym domu, że trudno wytrzymać do końca gotowania 😉 Przygotowując tę zupę nie korzystałam z żadnych przepisów, robiłam ją na wyczucie, na swój smak...który chodził za mną od dłuższego czasu. Zupa wyszła genialna! Totalna petarda! Lepsza oczywiście jest na drugi dzień, gdy wszystkie smaki się przegryzą.\nMój mąż stwierdził, że jest tak dobra, że trudno rozstać się z tym smakiem😋\n15-20 g grzybów mun\n2-3 łyżki sosu sojowego (bez glutenu)\n1 łyżka octu ryżowego (jak nie macie - pominąć)\nW garnku rozgrzewamy oliwę. Cebulę obieramy i kroimy w kostkę, a czosnek drobno siekamy. Wrzucamy na rozgrzaną oliwę i smażymy do zeszklenia. Papryczkę chili myjemy, osuszamy i drobno kroimy. Imbir obieramy ze skórki i ścieramy na tarce. Korę cynamonu przecinamy wzdłuż na 2-3 kawałki. Wszystkie składniki wrzucamy do zeszklonej cebuli z czosnkiem, dodajemy trawy cytrynowej i chwilę smażymy. Następnie zalewamy wodą ok. 1,5 litra. Marchewkę, pietruszkę, selera i pora obieramy, myjemy oraz suszymy. Marchewkę i pietruszkę kroimy w cienkie słupki, pora w talaki, a selera pozostawiamy w całości. Warzywa wrzucamy do gotującej się w garnku wody. Gotujemy wywar na wolnym ogniu przez min. 40 min.\nGrzyby mun zalewamy gorącą wodą i odstawiamy na ok. 20-30 min, aż zmiękną, Pierś z kurczaka myjemy, oczyszczamy z niepotrzebnych części i kroimy w kostkę. Grzyby oraz kurczaka wrzucamy do wywaru. Dodajemy sok z limonki, sos sojowy, ocet ryżowy (jak mamy), cukier, paprykę mieloną słodką i ostrą i gotujemy jeszcze ok. 10 min. Na końcu, gdy potrzeba, doprawić solą lub sosem sojowym, cukrem, aby otrzymać satysfakcjonujący smak.\nNa talerz wykładamy makaron ryżowy zalewamy gorącą zupą. Odczekujemy 5 min., aby makaron zrobił się miękki. Posypujemy posiekaną natką pietruszki. Smacznego!\nbez glutenu filet z kurczaka grzyby mun imbir kuchnia azjatycka kuchnie świata kurczak limonka makaron makaron ryżowy obiad papryczka chili rozgrzewająca zupa sos sojowy trawa cytrynowa zupa\nKuchnia MagdaLeny 8 stycznia 2017 20:01\nPatrycja 8 stycznia 2017 20:44\nBardzo apetyczna zupa :)\nKuchnia MagdaLeny 13 stycznia 2017 00:05


Sflaczały osiłek | Blog Tomasza Prange-Barczyńskiego\n← Czerwona krewetka 4.0\nTouriga i inni →\nAnteprima Amarone przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Na temat rocznika 2009, kondycji amarone i całego konsorcjum, przede wszystkim zaś o sens organizowania podobnych degustacji.\nSukces został odtrąbiony zanim jeszcze impreza się zaczęła. Komunikaty prasowe mówiły o znakomitym 2009., który mieliśmy degustować w Weronie w czasie dorocznego przeglądu nowego rocznika amarone della valpolicella wchodzącego właśnie (teoretycznie) na rynek. Gorąco, bogato i świetnie. Podobne tezy podano na poprzedzającej degustację konferencji prasowej, choć nieśmiało przyznano, że w tak upalnych latach jak 2009 irygacja winnic w Valpolicelli jest absolutnie konieczna i że wyżej położone siedliska radzą sobie nieco lepiej, niż te u podnóża wzgórz wyrastających ponad Weroną.\nWinnice Valpolicelli w niedzielę, 27.01.2013 fot. tpb\nUzbrojony w tę wiedzę zasiadłem do degustacji pięćdziesięciu ośmiu amarone 2009 i… odpadłem. Poziom aromatów budyniowych, waniliowych, ospałej słodyczy i wszechwładnego alkoholu (z dużą dawką świeżo heblowanego drewna) był nie do zniesienia. Obfite, przesłodzone, zajeżdżające owocową nalewką wina przypominały sflaczałego osiłka, który chciał uchodzić za napakowanego kulturystę, ale powietrze zeszło z niego zanim zdążył napiąć mięśnie. Gorący rocznik przełożył się na obniżoną kwasowość, co dodatkowo pogrążyło wiele win. Dla odmiany, w niektórych czuć było wyraziste nuty warzywne, jakby części winiarzy puściły nerwy i zebrali niedojrzałe owoce. Gwoli sprawiedliwości – było też i kilka win, które nawet na tym, wczesnym etapie wydały się zrównoważone i znakomite, a przynajmniej bardzo dobre – wymieniam je na końcu.\nCzy rocznik 2009 należy zatem w czambuł potępić? Jestem jak najdalszy od tak skrajnego wyroku. Powodów jest co najmniej kilka. Pierwszy to nieszczęśliwa pora anteprimy. Konsorcjum Valpolicelli organizuje swoją prezentację najwcześniej z ważnych regionów winiarskich Italii. Podobna degustacja w Toskanii odbywa się miesiąc później i ma nieco inny charakter (o czym za chwilę). Sycylijczycy swoje en primeur robią w środku wiosny, Piemontczycy – jeszcze później. W Weronie potężna część win to próbki beczkowe, przygotowane na potrzeby imprezy. Przygotowane to zresztą za dużo powiedziane – jeden z producentów, którego odwiedziłem dwa dni po degustacji przyznał otwarcie, że z braku czasu utoczył po prostu kilka butelek z beczki, przy czym używa zarówno baryłek z dębu amerykańskiego, jak i francuskiego, a ostateczny kupaż robi pod koniec, a nie na początku roku. Ocenianie takiej próbki nie ma więc najmniejszego sensu (on sam sprzedaje teraz rocznik 2007). Na 58 win próbek beczkowych było aż 31. Ile z nich może dawać pojęcie o przyszłym winie?\n…i w poniedziałek 28.01.2013 fot. tpb\nJak na swój charakter, amarone jest winem, które relatywnie szybko może trafić na rynek – w czwartym roku po zbiorach. Jego rosnąca popularność wiąże się z presją, jaką rynek wywiera na producentów, którzy butelkują i wystawiają na sprzedaż wino w pierwszym możliwym momencie. Wielu jednak wykazuje elementarną przynajmniej cierpliwość i czeka kilka, a nawet kilkanaście miesięcy dłużej. Nierzadko zdarzało mi się widzieć w piwnicach producentów amarone beczki pełne win z roczników, które teoretycznie degustowałem na anteprimie rok, czy dwa lata wcześniej.\nPytania o przesunięcie prezentacji nowego rocznika, a przynajmniej zmianę formuły imprezy pojawiły się w tym roku nie po raz pierwszy. Zadają je nie tylko przyjeżdżający do Werony dziennikarze i krytycy winiarscy ale i sami producenci, którzy nie tak rzadko deklarują wycofanie się z degustacji w kolejnym roku, jeśli zasady nie ulegną zmianie.\nWłochy słyną niestety z potrzeby nieustannego wymyślania koła. Gotowe wzorce dobrze zorganizowanej imprezy istnieją od dawna – wystarczy spojrzeć na Chianti Classico. Na florenckiej degustacji win z tej apelacji winiarze prezentują te roczniki, które chcą – owszem, wielu z nich pokazuje beczkowe próbki najmłodszego z możliwych roczników, niejako poglądowo. Obok jednak wystawia butelki, które trafiły już, bądź właśnie trafiają na rynek. W konsekwencji degustujemy co najmniej trzy (a zwykle więcej) roczników gotowych win, dzięki czemu oceny mogą być bardziej miarodajne.\nW tym roku w Weronie zobaczyliśmy jaskółkę zmian – producenci mogli pokazać w czasie degustacji „chodzonej” obok rocznika 2009 także jeden, inny rocznik. Część przywiozła do Werony wina, które aktualnie sprzedaje, część starsze roczniki – by pokazać, jak ich wina potrafią dojrzewać. Mam nadzieję, że ta tendencja się utrzyma.\nKolejna problem Anteprima Amarone to istniejący od lat konflikt między konsorcjum i organizatorami degustacji, a grupą najważniejszych w regionie rodzin produkujących amarone. Jego efektem jest absencja kilkunastu potencjalnie wielkich (a przynajmniej będących symbolami amarone) win. Mam nadzieję spróbować ich w czasie kwietniowego Vinitaly (największe włoskie targi winiarskie w Weronie) i wtedy pokusić się o poważniejszą ocenę rocznika 2009.\nTymczasem garść amarone della valpolicella 2009, które podobały mi się w czasie tej przedwczesnej degustacji najbardziej:\nVigneti di Ravazzol, Amarone della Valpolicella Classico, Cà la Bionda\nAmarone della Valpolicella, Cà Rugate\nAmarone della Valpolicella Classico, Gamba\nCalcarole*, Amarone della Valpolicella Classico, Guerrieri Rizzardi\nAmarone della Valpolicella Classico*, I Scriani\nAmarone della Valpolicella Classico*, Le Marognole\nMorar*, Amarone della Valpolicella Classico, Valentina Cubi\n* – próbka beczkowa\nNajlepsze remedium na nadmiar amarone fot. tpb\nTen wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami Amarone, Valpolicella. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Wszystko jest cudowne - Dobre Książki Magazyn o literaturze\nWe Wszystko jest cudowne Sigrid Rausing opowiada o historii, politycznych represjach i losach szwedzkiej mniejszości narodowej, zamieszkującej na półwyspie Naorootsi, w byłym kołchozie w postsowieckiej Estonii. Autorka żyła i pracowała wśród tych ludzi, była świadkiem procesu ich przechodzenia od represji do wolności, od sowieckiego zacofania do postsowieckiej siermiężności.\nPo dwudziestu latach wyniki tamtej pracy oraz treść dziennika prowadzonego w tamtym czasie i w trakcie drugiej wizyty w 2003 roku złożyły się na tę wybitną i pouczającą książkę, której poszczególni bohaterowie, budzący ciągłe zainteresowanie, są pokazani w szerokim historycznym i kulturowym kontekście.\nDoktor Rausing łączy zdolność do zauważania wiele mówiących szczegółów i niezwykłych – czasem lirycznych – opisów wiejskiego życia i krajobrazów, a dokumentując „stracone przyszłości” ludzi, którzy tam pracują, przypomina nam ponownie o straszliwym, ludzkim koszcie totalitaryzmu.\nPierwszą podróż do Estonii odbyłam dwa lata wcześniej, latem 1991 roku. Ulice Tallinna pokrywał kurz, było ciepło. Pamiętam, jak się zdenerwowałam, bo wpadł mi do ust kawałek szkła z butelki wody mineralnej, którą piłam, i pamiętam wszechobecny zapach palonego drewna i węgla brunatnego, nawet w czasie upału. Pamiętam drewniane domy z odłażącą farbą, ciche ulice, ponure blokowiska, ludzi czekających na zapyziałych przystankach autobusowych. Pamiętam ciszę i koty, które obserwowały stadka gołębi zrywających się do lotu z murów starego miasta. Ludzie zdawali się wyczekiwać na to, co przyszłość miała im przynieść.\nMój ojciec miał estońską sekretarkę, Lydię Saarman, należącą do licznej grupy estońskich uchodźców mieszkających w Szwecji. Lydia skontaktowała mnie ze swoją przyjaciółką z dzieciństwa, Veevi Kirschbaum. Veevi, niska, krępa kobieta po sześćdziesiątce, o szeroko rozstawionych niebieskich oczach i aurze osoby stanowczej, spotkała się ze mną w hotelu.\nPoszłyśmy potem do jej mieszkania znajdującego się w pobliżu. Było w nim pełno książek i bibelotów, lustro w pozłacanej ramie, stół na wysoki połysk i fotografie oprawione w ramki. Wcześniej zapytałam Lydię, co zawieźć jej przyjaciółce. Odpowiedziała mi, że bardzo trudno o kawę, a prawdę mówiąc, kupienie jej graniczy z niemożliwością, dlatego jako prezent zabrałam dla Veevi torebkę kawy. Veevi zaniosła ją do maleńkiej kuchni i nie pokazywała się przez dłuższą chwilę. Potem zdałam sobie sprawę, że nie miała papierowych filtrów i musiała zaparzyć kawę, a potem pozwolić jej się ustać. Poczęstowała mnie ciężkim, tłustym ciastem, które zjadłam z wilczym apetytem, i oznajmiła surowym tonem: — Przede wszystkim, moja droga, ustalmy coś całkiem poważnie: jutro rano masz zjeść śniadanie. I zapytasz, o której jest obiad!\nVeevi, wtedy już na emeryturze, pracowała kiedyś jako szefowa produkcji rzeczy na eksport: kostek torfu do Austrii, Włoch i Belgii; brykietów do Finlandii; pasów bezpieczeństwa do Polski, testowanych w Pradze i Paryżu; fortepianów, butów narciarskich, kasków dla rowerzystów i narzędzi ogrodniczych do „państw kapitalistycznych” takich jak Anglia. Odszukała cienki, mocno podniszczony zeszyt, w którym zapisała te produkty, i czytała mi ich listę, tłumacząc od razu z estońskiego na angielski, którym świetnie się posługiwała. Opracowywała „plany eksportu” dla czternastu fabryk. Jej przełożony z ministerstwa produkcji był Żydem, jak mi powiedziała:\n— Żydem z Kijowa, bardzo inteligentnym człowiekiem, jak wszyscy Żydzi.\nWydaje mi się, że sama nie była Żydówką, podobnie jak jej mąż, ale mogę się mylić. Jej mąż umarł na serce wiele lat wcześniej. Jego nazwisko, Kirschbaum, miało niemieckie brzmienie — wielu Estończyków przybierało podobne w XIX wieku. Mimo zajmowanej pozycji Veevi nie należała do partii. Poniosła wiele porażek, ale też od dawna dla nikogo nie było tajemnicą, że scentralizowane planowanie miało wiele słabych stron.\n— Jak myślisz, dlaczego w Związku Radzieckim mieliśmy taki gruby papier? — zapytała mnie. — Centrala w Moskwie wymagała, żeby dana fabryka wyprodukowała określoną liczbę ton, a przecież łatwiej wyprodukować cięższy papier niż więcej papieru! — To samo dotyczyło puszek na konserwy: fabryka puszek miała wyznaczony plan wagowy i dlatego puszki stały się absurdalnie ciężkie. Maszyny też ważyły, jak mówiła, i były dziesięć razy cięższe od ich odpowiedników z Zachodu: — Wszystko było bardzo ciężkie!\nMimo niepowodzeń, a było ich wiele, przez cały czas kładziono w Związku Radzieckim nacisk na osiągnięcia i postęp.\nW roku 1991 ta szczególna forma przejawów nowoczesności pozostała jedynie na kartkach zakurzonych, sprzedawanych na prowincji książek dla turystów. Kupowałam je i obsesyjnie czytałam: „Stwierdzenie, że w Tallinnie produkuje się wszystko, począwszy od maszyn przemysłowych, na igłach skończywszy, nie będzie przesadą. Czterdzieści procent produkcji przemysłowej całej republiki pochodzi z fabryk Tallinna, który eksportuje wyroby do osiemdziesięciu sześciu państw”. „Wyroby są bezustannie przewożone w tę i z powrotem z Łotwy, Litwy, Leningradu i Kaliningradu”. Sowieci, przez rozkwit nowoczesności, ciągłe budowanie („Nasi architekci bez przerwy tworzą nowe projekty, a w mieście budowa nigdy nie ustaje”), powstawanie niekończących się planów prac, import, eksport, rozwój wszelkich gałęzi przemysłu, dążyli do czegoś, czego nigdy nie osiągnęli, a tego, do czego my dążymy, a przynajmniej ja — ciszy i spokoju — mieli w nadmiarze. W Estonii znalazłam prawdziwą ciszę, spokój i wręcz zniewalającą staroświeckość.\nPrzyjazd tam przypominał podróż w czasie, choć podobieństwa między ich teraźniejszością a naszą przeszłością były incydentalne i złudne. Estończycy mieli za sobą lata sowieckich represji i narzucanej nowoczesności: kolektywizację i „racjonalizację” rolnictwa, intensywną powojenną industrializację we wschodniej części kraju.\nPo kawie Veevi pokazała mi album ze zdjęciami. Były tam fotografie jej męża, ciemnowłosego i przystojnego, i jej przyjaciół z czasów wojny.\n— To moja ukochana przyjaciółka. Pojechała na Syberię. To zdjęcie przysłała mi stamtąd.\nFotografia wielkości znaczka pocztowego była zatknięta za większe zdjęcie sprzed wojny, przedstawiające tęgą dziewczynę o lśniących falistych włosach. Dziewczyna ze zdjęcia z Syberii miała uboższe ubranie i gładkie włosy, na szczupłej twarzy błąkał się lekki uśmiech.\n— Wróciła? — zapytałam.\n— Tak. O, tak. Ale jej ojca zastrzelili.\nKobiety, które przetrwały stalinizm, jak powiedziała mi Veevi, występowały teraz w radiu, w cyklicznym programie zatytułowanym Niezapisane wspomnienia. Opowiadały o ludziach umierających na biegunkę po zjedzeniu gnijących odpadków i obozach pracy wokół elektrowni zbudowanych przez więźniów. Mężczyźni pracowali średnio trzy miesiące, potem umierali. Później aresztowano jeszcze więcej ludzi.\n— Tak było budowane komunistyczne imperium — stwierdziła.\nVeevi i jej mąż to „byli właściciele” i teraz Veevi dochodziła swoich praw do nieruchomości, która do nich należała w dniach niepodległości — pochodzącej z lat trzydziestych XX wieku kamienicy z piekarnią na parterze. Do 1950 roku Armia Czerwona została zdemobilizowana. Wiele mieszkań w Tallinnie skonfiskowano i przekazano weteranom. Veevi i jej mąż stracili kamienicę i własne mieszkanie. Przez następne szesnaście lat żyli w pokoju o powierzchni dziewięciu metrów kwadratowych. Akt własności kamienicy schowali w puszce i zakopali w ziemi. Nie ośmielali się domagać większego lokum, bo mogłoby to przypomnieć władzom o ich statusie „byłych właścicieli”. Veevi nie miała dzieci, ale nigdy nie porzuciła nadziei, że kiedyś dom znowu będzie należał do niej i że Estonia znowu będzie niepodległa.\nNastępnego dnia zabrała mnie ze sobą, żeby pokazać mi ten dom.\n— Rozumiesz, Sigrid — powiedziała, świdrując mnie spojrzeniem niebieskich oczu — mamy w Estonii takie powiedzenie „Każdy jest panem własnego domu”.\nZrobiłam jej zdjęcie — niewysoka, ale zdeterminowana, mocno stojąca na nogach, z brodą uniesioną do góry, w grubych okularach na szerokim nosie — na tle białej kamienicy z lat trzydziestych.\nJak wielu Estończyków, Veevi po odzyskaniu niepodległości swoje sympatie polityczne lokowała w liberalnej Wielkiej Brytanii, wcześniej zaś była wierną słuchaczką zakazanych audycji nadawanych przez BBC. Jej zdaniem Głos Ameryki nie był tak dobry. Już wtedy wydawało mi się, że rzeczywistość współczesnej Wielkiej Brytanii i całego Zachodu raczej by ją rozczarowała, i myślę, że w końcu tak się stało. W głębi serca Veevi była idealistką. Wierzyła w wolność i wysoką kulturę, a nasz kulturalny relatywizm, konsumpcjonizm i brak ideałów zdumiewały ją i przerażały.\nKiedy wyjeżdżałam jeszcze w tym samym tygodniu, pojechała ze mną wypożyczonym samochodem na lotnisko. Omal się nie zgubiłyśmy, ale Veevi wypatrzyła nową szwedzką stację benzynową Statoil przy porcie lotniczym. Zwrot samochodu zabrał mi niezmiernie dużo czasu. Miła młoda kobieta biedziła się nad formularzem wypożyczalni co najmniej pół godziny, a kiedy skrupulatnie sprawdziła już każdą rubrykę, uśmiechnęła się nieśmiało i dała mi pudełko. Jak się okazało, byłam ich pierwszym klientem i dlatego dostałam prezent: bladą plastikową lalkę o białych włosach, ubraną w narodowy strój estoński. Veevi powiedziała mi, że lalka nazywa się Maja.\nWróciłam w listopadzie 1991 roku, kilka miesięcy po puczu w Rosji i przyjęciu przez estoński parlament rezolucji o niepodległości, która uczyniła Estonię wolnym państwem. Tym razem przybyłam do Tallinna nocnym promem należącym do Estline. Otumaniona po bezsennej nocy i chorobie morskiej stałam w długiej kolejce do kontroli paszportowej. Czekali ze mną szwedzcy przedsiębiorcy (sami mężczyźni), kilka osób z jednodniowej wycieczki oraz wielu tajemniczych i szorstkich w obejściu facetów o bladych twarzach, z długimi tłustymi włosami, ubranych w brudne dżinsy. Hotel Viru, w którym się zatrzymałam, był również miejscem ich noclegu. Prowadzali się po drugim piętrze z prostytutkami i cinkciarzami, otoczeni niebieskimi kłębami dymu w promieniach słońca wpadających przez okna. Viru był kiepskim hotelem dla ludzi z Zachodu.\nW Tallinnie działało też kilka tańszych hoteli dla gości ze Wschodu i był jeszcze drogi, urządzony w zachodnim stylu hotel Palace.\nArmia Radziecka nadal zajmowała bazy wojskowe, na ulicach widziało się radzieckich żołnierzy. Tabliczki z nazwami ulic były dwujęzyczne, a od Rosjan pracujących w urzędach nie wymagano znajomości estońskiego. Pewnego wieczoru poszłam na koncert muzyki Beethovena i Mozarta w wykonaniu Eesti Riiklik Sümfooniaorkester w nowo odremontowanej sali koncertowej. Muzyka brzmiała kojąco, sala koncertowa była piękna, a słuchając, czułam się coraz bardziej u siebie. Niemniej w przerwie, kiedy publiczność utworzyła coś w rodzaju milczącego zataczającego koła węża, karnie zakręcającego przy schodach, Estonia ponownie wydała mi się obcym krajem. Nie dołączyłam do tych ludzi. Oglądałam oprawione w ramy wiszące na ścianach zdjęcia dyrygentów i muzyków, z ponurymi datami: Eduard Oja (1905–1950), Evald Aav (1900–1939), Adolf Vedro (1890–1944). Daty ich śmierci kojarzyły się złowieszczo.\nPo koncercie wróciłam w deszczu do hotelu. Ulice zalewała woda, ludzie przemykali obok z kolorowymi niewielkimi parasolami. Jeździło niewiele samochodów, co, jak przypuszczałam, wynikało z panującego kryzysu paliwowego. W hotelu zjadłam obiad za piętnaście rubli, wtedy wartych piętnaście pensów. Para młodych ludzi próbowała kupić ode mnie pieniądze — oferowali mi pięćdziesiąt pięć rubli za dolara, a nie jednego lub dwa, jak wedle ich zapewnień dawali inni. Wyglądali tak zachodnio, że początkowo wzięłam ich za turystów usiłujących wymienić dolary na ruble, ale rzecz jasna nie byli turystami.\nWracając do pokoju, zatrzymałam się, żeby kupić w barze butelkę wody mineralnej, ale jak się okazało, przyjmowali wyłącznie twardą walutę i w sumie wyszło na to, że za obiad zapłaciłam piętnaście pensów, a za butelkę wody — dodam, że nieimportowanej — funta. W 1991 roku istniały takie rozbieżności walutowe. Następnego lata, w 1992 roku, przywrócono estońską koronę i ustalono kurs wymiany na dziesięć rubli za jedną koronę. Ludzie mogli wymienić maksimum 1,5 tysiąca rubli. Jeśli ktoś miał, powiedzmy, tysiąc rubli na koncie w banku, co było sporą sumą jak na stare sowieckie standardy, mógł je wymienić na sto koron.\nW barze siedziało dwóch Szwedów w średnim wieku. Jeden z nich, tęgi i niezbyt przystojny, rozmawiał ze zjawiskowo piękną młodą kobietą. Obaj mężczyźni spoglądali na siebie, może o nią rywalizując. Zamówili drinki, a barman przygotował je z przedwojennym sznytem. Kobieta spojrzała na mnie i uśmiechnęła się do własnego drinka, nawiązałyśmy tajne porozumienie. Żadne z nas — barman, prostytutka, obaj mężczyźni ani ja — nie bardzo wiedziało, jak się zachowywać w tej nowej sytuacji. Otwierały się wrota do alternatywnych przyszłości i zamykała brama przeszłości.\nTamtego wieczoru o godzinie dwudziestej drugiej trzydzieści odbyłam przerywaną trzaskami rozmowę z Veevi. Wymusiła na mnie wcześniej obietnicę, że zadzwonię do niej przed położeniem się do łóżka, bo martwiła się rosnącą przestępczością w Tallinnie. Co tydzień dochodziło do jednego lub dwóch morderstw, jak mi powiedziała, zdarzały się gwałty i rozboje. Pojawiły się gangi z Rosji i Kaukazu.\n— Mówią o niebieskookich Estończykach — dodała — naiwnych Estończykach, których mogą rabować i napadać. Dla tego musisz mi obiecać, kochanie, że kiedy wrócisz z koncertu, zadzwonisz do mnie, nieważne o jakiej porze. Najpierw coś zjedz, a potem do mnie zadzwoń.\nPróbowałam zadzwonić też do przyjaciółki ze Szwecji, ale numer do międzynarodowej centrali był „niedostępny”. Włożyłam w gniazdko wtyczkę od telewizora i odskoczyłam, kiedy w ścianie zaiskrzyło. Dopiero wtedy zauważylam, że kabel był urwany i zwisał bezużyteczny z tyłu odbiornika, z wystającymi poszarpanymi miedzianymi drutami. Dałam sobie spokój z oglądaniem telewizji.\nPrzyjaciółka z Anglii skontaktowała mnie ze swoją znajomą z Tallinna: Rinną, dziennikarką i reporterką telewizyjną. Spotkałam się z nią w jej biurze.\n— Potrafisz rozpoznać Rosjan na ulicy? — zapytałam, myśląc o rozmowie z Veevi o rosyjskiej przestępczości.\n— Tak, chyba tak — odpowiedziała. — Myślę, że tak. Ale widzisz, moja babcia była Rosjanką. Dlatego nigdy nie będę prawicową radykalną nacjonalistką.\nJej estońska babka z kolei, jak mi powiedziała, przyjaźniła się ze zbrodniarzem wojennym Ainem-Ervinem Merem. Niemcy powierzyli mu zarządzanie obozem koncentracyjnym. Po wojnie uciekł do Anglii, mając wyrok śmierci. Jak dowiedziałam się później, Mere był obersturmbannführerem w Waffen SS i szefem estońskiej nazistowskiej służby bezpieczeństwa, Sicherheitspolizei, utworzonej w 1942 roku. W 1961 roku został skazany przez Sowietów na karę śmierci za zbrodnie przeciwko Żydom. Niemniej brytyjskie władze odmówiły jego ekstradycji. Umarł w Leicester w wieku sześćdziesięciu sześciu lat.\nW 1961 roku Sowieci postawili przed sądem estońskich kolaborantów oskarżonych o mordowanie Żydów i Cyganów, skupiając się na potwornościach popełnionych w pobliżu Kalevi-Liivy i na polach śmierci obozu koncentracyjnego w Jägali w latach 1942–1943. Proces odbywał się w audytorium Klubu Oficerskiego Marynarki Wojennej w Tallinnie. Wszystkich czterech oskarżonych uznano za winnych. Dwóch z nich, Ralfa Gerretsa, zastępcę komendanta obozu w Jägali, i Jaana Viika, strażnika z tego obozu, skazano i rozstrzelano. Viika oskarżono o rzucanie małych dzieci do góry i strzelanie do nich — nie zaprzeczył temu zarzutowi. Komendant obozu Aleksander Laak został odnaleziony w Kanadzie i w konsekwencji popełnił samobójstwo. Ainowi-Ervinowi Meremu wytoczono także proces i został zaocznie skazany. W czasie wojny nadzorował proces selekcji Żydów przywiezionych do Estonii z Berlina i obozu koncentracyjnego Theresienstadt niedaleko Pragi. Już w Estonii niektórych mężczyzn wybierano do niewolniczej pracy w kopalniach łupków, z kolei bardzo niewiele kobiet kierowano do innej niewolniczej pracy. Garstka kobiet, rozesłanych do najróżniejszych obozów, została w końcu uwolniona w Bergen-Belsen. Większość, w tym wszystkie osoby starsze i dzieci, zamordowano. Lwią część zastrzelili policjanci lub strażnicy obozowi. Odbyły się potem następne procesy. Odnaleziono dwóch innych zbrodniarzy: Ervina Viksa, który uciekł do Australii, i Karla Linnasa, zbiegłego do Stanów Zjednoczonych. Zostali oskarżeni o udział w zamordowaniu 12 tysięcy Żydów w obozie koncentracyjnym Tartu. Australia i Stany Zjednoczone odmówiły ich ekstradycji, przy czym Australijczycy powoływali się na brak traktatu o ekstradycji ze Związkiem Radzieckim. Viks zmarł jako wolny człowiek w Australii w 1983 roku. Linnasa deportowano w końcu z Ameryki w 1986 roku i umarł w sowieckim więzieniu.\nHolokaust był w Estonii zjawiskiem przerażającym. Ale nikt ze spotkanych przeze mnie ludzi nigdy o nim nie wspominał. Później tego wieczoru próbowałam się dodzwonić do Ain Sarv, redaktorki z ówczesnego estońskiego magazynu „Ronor” wydawanego po szwedzku, którego siedziba znajdowała się na zachodnim wybrzeżu. Połączenie było fatalne. Lokalne linie telefoniczne działały wtedy całkiem dobrze, ale komunikacja międzymiastowa prawie nie funkcjonowała. W końcu usłyszałam cichy głos mówiący:\n— Halo — odpowiedziałam. — Czy mówi pani po szwedzku?\nKobieta natychmiast się rozłączyła.


Zlokalizowany w 800 metrach od Stara Forteca, tradycyjny Corfu Palace oferuje nocleg w samym sercu Korfu w odległości 5-minutowego spaceru od Muzeum Serbskie. Wyróżniający się francuską architekturą budynek, odnowiono w 2011 roku.\nHotel jest oddalony o 350 metrów od Muzeum Archeologiczne, St. Spyridon First Beach i Plac Kolla. Centrum miasta jest w 1 km od hotelu.\nW pobliżu hotelu można zwiedzić kościoły, twierdzę i galerię.\nHotel oferuje 106 pokoi z prywatnymi łazienkami i widokiem na lagunę. Pokoje wyróżnia aranżacja w ciepłych kolorach oraz dostępność do ogrzewania, Wi-Fi, telewizji wielokanałowej, miejsca do pobytu dziennego i telefonu. Z wielu pokoi rozpościera się widok na Zatoka Garitsa i Morze Jońskie. Są one wyposażone w łazienki z wanną, prysznicem i suszarką do włosów.\nTreściwe śniadanie serwowane jest w restauracji. Goście będą zachwyceni wyborem dobrych dań kuchni śródziemnomorskiej w dużej restauracji. W przestronnym ogrodowym barze do dyspozycji gości muzyka na żywo i taras. Bogate menu zapewniają Del Sol i Lord Byron, usytuowane w 150 metrach od obiektu.\nHotel oferuje wymianę walut, parking i fryzjera męskiego. Podróżujący służbowo docenią możliwość skorzystania z centrum biznesowego, sali zebrań i kserokopiarki.\nGościom z dziećmi hotel zapewnia kołyski, opiekę nad dziećmi i basen. Na miejscu można uprawiać takie sporty, jak tenis ziemny i tenis stołowy.


Hotele — Palm Beach - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nPalm Beach — hotele\nPalm Beach — gdzie się zatrzymać?\nKeito0,1 km do centrum miasta\nKeito0,3 km do centrum miasta\nOcena gości9,0.Znakomity1,217 opinii gości Hotels.com\nSaliña Cerca0,6 km do centrum miasta\nOcena gości8,2.Bardzo dobry1,316 opinii gości Hotels.com\nKeito0,4 km do centrum miasta\nOcena gości8,4.Bardzo dobry1,010 opinii gości Hotels.com\nKoyari0,6 km do centrum miasta\nOcena gości7,0.Dobry1,000 opinii gości Hotels.com\nOcena gości8,0.Bardzo dobry1,027 opinii gości Hotels.com\nKoyari1 km do centrum miasta\nSaliña Cerca1 km do centrum miasta\nSaliña Cerca0,4 km do centrum miasta\nOcena gości9,0.Znakomity474 opinii gości Hotels.com\nBakval1,3 km do centrum miasta\nOcena gości9,0.Znakomity1,092 opinii gości Hotels.com\nTuscany Residence Aruba1,3 km do centrum miasta\nKeito0,2 km do centrum miasta\nOcena gości7,2.Dobry1,002 opinii gości Hotels.com\nKeito1,5 km do centrum miasta\nPalm Beach — najpopularniejsze dzielnice\nDzielnica Keito (Palm Beach) oferuje atrakcje takie jak Wyspy Zawietrzne.\nDzielnica Bakval (Palm Beach) oferuje atrakcje takie jak Wyspy Zawietrzne.\nDzielnica Tuscany Residence Aruba (Palm Beach) oferuje atrakcje takie jak Wyspy Zawietrzne.\nDzielnica San Miguel (Palm Beach) oferuje atrakcje takie jak Wyspy Zawietrzne.\nDzielnica Koyari (Palm Beach) oferuje atrakcje takie jak Wyspy Zawietrzne.\nPalm Beach — najpopularniejsze atrakcje\nJeśli chcesz poczuć studencką atmosferę, Omnibus Tennis (Palm Beach) w centrum to miejsce, które warto odwiedzić. Podróżni korzystający ze strony Hotels.com są też zdania, że ta okolica ma romantyczną atmosferę i można w niej znaleźć dużo ładnych plaż.\nKasyno Hyatt Regency\nKasyno Hyatt Regency (Palm Beach) to miejsce w centrum, gdzie sprawdzisz, czy umiesz zachować pokerową twarz. Podróżni korzystający ze strony Hotels.com są też zdania, że ta okolica ma romantyczną atmosferę i można w niej znaleźć dużo ładnych plaż.\nCentrum handlowe Palm Beach Plaza\nJeśli lubisz chodzić na zakupy, Centrum handlowe Palm Beach Plaza (Palm Beach) to miejsce, w którym możesz spędzić czas. Podróżni korzystający ze strony Hotels.com są też zdania, że ta okolica ma romantyczną atmosferę i można w niej znaleźć dużo ładnych plaż. Centrum handlowe Paseo Herencia to miejsce, w którym możesz dobrze wydać pieniądze.\nExcelsior Casino Aruba (Palm Beach) to miejsce, które warto odwiedzić. Znajduje się 0,6 km od centrum. Podróżni korzystający ze strony Hotels.com są też zdania, że ta okolica ma romantyczną atmosferę i można w niej znaleźć dużo ładnych plaż.\nPlaża Fisherman's Huts\nJeśli marzysz o wygrzewaniu się na plaży, Palm Beach i okolice to miejsce odpowiednie dla Ciebie, szczególnie Plaża Fisherman's Huts w odległości 1,6 km od centrum. Spędź popołudnie na plaży, a potem zjedz coś w jednej z tutejszych restauracji. Palm Beach i Plaża Hadicurari to dwa pobliskie miejsca, gdzie możesz dalej spacerować nad wodą.\nCentrum handlowe Paseo Herencia\nJeśli lubisz chodzić na zakupy, Centrum handlowe Paseo Herencia (Palm Beach) to miejsce, w którym możesz spędzić czas. Podróżni korzystający ze strony Hotels.com są też zdania, że ta okolica ma romantyczną atmosferę i można w niej znaleźć dużo ładnych plaż. Centrum handlowe Palm Beach Plaza to miejsce, w którym możesz dobrze wydać pieniądze.\nWięcej informacji — Palm Beach\nPalm Beach to miejsce pozytywnie oceniane przez turystów, przede wszystkim ze względu na plaże, rozrywkę i restauracje. Okolice miasta zachęcają do takich form aktywności jak obserwowanie ptaków. Spróbuj szczęścia w kasynach takich jak Kasyno Stellaris i Excelsior Casino Aruba.\nNajpopularniejsze miasta - Aruba\nHotele - Paradera\nHotele - Arashi\nHotele - Rooi Bosal\nHotele - Pos Chiquito\nHotele - Bubali\nHotele - Balashi\nHotele - Sabanía Abao\nHotele - Westpunt\nHotele - San Nicholas Noord\nHotele - Malmok\nHotele - Bubali Bird Sanctuary (ostoja ptaków), Noord\nHotele - Farma Motyli, Palm Beach\nHotele - Old Dutch Windmill, Palm Beach\nHotele - Stary wiatrak, Palm Beach\nHotele Bezpłatne śniadanie - Palm Beach\nHotele Wi-Fi w cenie - Palm Beach\nHotele z kuchnią - Palm Beach\nPalm Beach, Aruba — więcej hoteli\nPalm Beach — najwyżej oceniane hotele\nPalm Beach — ostatnio dodane hotele\nAracari Unit-8 Luxurious NEW Apartment\nPoolside Studio Near Palm Beach\nPalm Beach F New,nice,clean Apt Beach Close,wifi\nPalm Beach — inne hotele\nCozy Nice Studio Palm Beach,wifi Free,beach Close\nPoolside 1-bed apartment near Palm Beach\nPoolside 1-bed near Palm Beach\nMarriott Surf Club - 1 Bedroom with full Kitchen\nSurf Club Queen Studio\nPalm Beach — miasta w pobliżu\nHotele - Plaża Hadicurari\nHotele - Oranjestad-West\nHotele - Tanki Leendert\nPalm Beach — zobacz więcej hoteli


Stare radia samochodowe - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 781 wyników dla: stare radia samochodowe\nPodstawowa forma zapytania: stare radio samochodowy\nRadia Samochodowe Serwis henryk61 03 Maj 2005 17:58 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1506\nSchematu/instrukcji/artykułu krawczyk.a 10 Paź 2006 21:39 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 719\nWitam. Czy dałoby się zrobić wzmacniacz ze starego radia samochodowego?\nPoczątkujący Elektronicy Rafiss 12 Mar 2014 17:25 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1068\nJak już pisałem wyżej istnieją i są w radiach itp. (miałem gdzieś kiedyś taki, wymontowany z radiomagnetofonu). Musisz się zapytać w jakimś dobrym elektroniku, czy mają. Rozumiem, że ma kolega na myśli inne gniazdo niż takie?\nPoczątkujący Naprawy matheo1 23 Cze 2018 13:02 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 219\nRadia Samochodowe Początkujący miecho18 28 Kwi 2016 14:39 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 693\nRadia Samochodowe Serwis markfb 09 Lut 2008 16:49 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 3189\nPoczątkujący Elektronicy Lord Crush 24 Gru 2008 11:01 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1549\nCarAudio Micx 09 Sie 2010 13:20 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 7226\nRadia Samochodowe Początkujący georgjurek 30 Sty 2013 17:27 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1728\nDzień dobry, wymontowałem ze starego radia samochodowego taki układ, na zdjęciu zaznaczyłem wszystkie oznaczenia, które były przy nim napisane. Czy jest to moduł radia? Czy po podłączeniu głośnika i biegunów będzie ono działało? 895847 895848\nPoczątkujący Elektronicy Freddy 24 Mar 2018 08:10 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 180\nRadia Samochodowe Początkujący cier 11 Maj 2018 21:10 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 141\nczy mozna zrobic ze starego radia samochodowego maly wzmacniacz do samochodu??\nCarAudio LJ0 24 Mar 2005 20:21 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1213\nMam stare radio samochodowe na częściach BMW(Becker Autoradio). Przypadkowo żle wpisałem kod i je zablokowałem.Czy i w jaki sposób można je jakoś uruchomić?\nRadia Samochodowe Serwis Mirosławs 03 Kwi 2005 20:54 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2098\nRadia Samochodowe Serwis paweł-80 22 Lut 2007 00:56 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1423\nWitam, jak podłączyć sygnał z mp3 pod stare radio samochodowe? Zbudowane jest one na TDA2003, Jak mam szukać tych ścieżek?\nProjektowanie Układów Larry_088 26 Lis 2008 18:30 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1595\nRadia Samochodowe Początkujący dzolo35 09 Sty 2010 12:45 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 4237\nRTV Użytkowy PrzemekDawid 24 Wrz 2017 15:23 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1662\nRadia Samochodowe Początkujący wgmajster 27 Sty 2010 08:10 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 7309\nCarAudio Pawello 16 Mar 2016 07:06 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 942\nCarAudio Jarek1104 02 Paź 2018 13:46 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 741\nPoczątkujący Serwisanci boncky 17 Lut 2005 23:48 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 3563\nCarAudio Co kupić? xTrEmE_baSS 26 Maj 2008 15:46 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 6878\nRadia Samochodowe Serwis SlaweK 20 Mar 2004 00:26 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 927\nElementy elektroniczne Bazar SONIK1 28 Maj 2006 11:43 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1256\nCarAudio ciuqu 23 Kwi 2009 21:10 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 20468\nJak skonstruowac szafe prezentujaca radia samochodowe na przekaznikach . Chodzi mi dokladnie o podlaczenie 7 radii samochodowych i 4 kompletow glosnikow. Jedno radio moze grac i jeden komplet glosnikow.Latwe jest zrobienie tego na izostatach jak w starych TV ale ja chce na wlacznikach elektronicznych.\nPoczątkujący Serwisanci antek124 02 Wrz 2007 10:35 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1897\nCarAudio Anonymous 02 Lut 2011 19:51 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 5739\nPoczątkujący Naprawy damiancz 19 Cze 2012 15:51 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1497\nRadia Samochodowe Serwis siwy144 29 Lis 2004 15:04 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 936\nCarAudio matis057 29 Maj 2011 09:45 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2240\nPoczątkujący Naprawy Przjaciel 30 Cze 2017 11:06 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 585\nCo kupić Archiwum ziolek 01 Sie 2005 13:05 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 576\nUkłady Zasilające zdziho53 05 Kwi 2007 15:01 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 2239\nRadia Samochodowe Początkujący dzimi 11 Kwi 2011 11:00 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1708\nRTV Użytkowy Pablo1964 16 Cze 2011 20:50 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 5382\nPoczątkujący Elektronicy ch3st3r 22 Sie 2016 16:14 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 522\nCarAudio mario555555 30 Lip 2018 10:27 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 1593\nRadia Samochodowe Serwis unboot 26 Gru 2007 12:37 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 18203\nSamochody Elektryka i elektronika gawrys1980 05 Kwi 2006 18:18 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 1440\nCarAudio Sady 18 Maj 2006 15:48 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 4737\nPoczątkujący Elektronicy norbi_iou 19 Cze 2008 10:10 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 21980\nwitam , mam takie pyt. odnosnie tego cytatu: powinien pracowac pod obciazeniem wszystkich linii, nawet gdybyc oddzielil go od PC to obciazylbys tylko linie +12V chce podłączyć zasilacz atx pod radio samochodowe (at turdno juz dostac) , to nie wystaczy ze podłącze się normalnie pod linie 12...\nRadia Samochodowe Początkujący SlaweK 25 Sie 2008 22:00 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 8419\nOgłoszenia Elektronika _PREDATOR_ 31 Sty 2009 16:42 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 2750\nRadia Samochodowe Początkujący SlaweK 13 Lut 2009 21:10 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 782\nPoczątkujący Elektronicy ametyst12 29 Lip 2015 10:21 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 315\nCarAudio Co kupić? Unitra fan 12 Kwi 2016 17:07 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1224\nRadia Samochodowe Serwis MAJSTEROS 02 Gru 2003 15:55 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2113\nstare radia samochodowe monitor 2560x1440 świece żarowe iveco centralka hormann kontrolka hyundai sprząc kocioł kondensacyjny manta serwisowy kontrolka hyundai programowalny licznik impulsów bezpiecznik elektromagnesu iskrownik kuchence cewka zwoje radio wieży obliczyć pojemność kondensatora


Zmysły w kuchni - przepisy kulinarne, podróże, książki: Golonka Pięć Smaków\nPrzy okazji tych golonek miałam moją zwyczajową pogawędkę z rzeźnikami. Dzień wcześniej zapowiedziałam się Alanowi, że przyjdę po golonki (one są szalenie niepopularne w UK, więc wolałam zamówić).\nAlan: Dzień dobry, jak się dziś miewasz?\nJa: Dziękuję, bardzo dobrze, a Ty?\nZza winkla wylania się Kevin...\nJa: Dzień dobry, przystojniaku!\nKevin: Dzień dobry, moja gwiazdko.\nAlan: Przystojniaku? Chcesz te golonki, czy nie?!\nJak ich nie lubić? Piątkowe zakupy nie byłyby tym samym niepowtarzalnym doświadczeniem bez tych dwóch panów.\nTym razem u mnie golonka z przyprawą Pięć Smaków, pieczona długo i w niskiej temperaturze. Rozpływa się w ustach, jest aromatyczna i nie wymaga wcześniejszego obgotowywania.\nGolonka pieczona z przyprawą Pięć Smaków\n1 czerwona chilli, posiekana z grubsza\n4 ząbki czosnku, obrane i posiekane z grubsza\nok. 2.5 cm kawałek imbiru, obrany i posiekany z grubsza\n2 łodygi selera naciowego, pokrojone w ok. 3 cm kawałki\n1 duża cebula,obrana i pokrojona na ósemki\nok. 400ml bulionu warzywnego, wołowego lub drobiowego\nSkórę golonek naciąć w kilku miejscach, aby przyprawa penetrowała mięso lepiej. Natrzeć mięso dwoma łyżkami oleju, przyprawą Pięć Smaków i sosem sojowym, zawinąć w kawałek folii aluminiowej i zostawić na 4-6 godzin, lub na całą noc.\nPiekarnik nagrzać do 140 stopni C.\nNastępnie na 2 łyżkach oleju obsmażyć golonki, aż skóra się nieco zarumieni i odłożyć je na bok. Ja obsmażałam w naczyniu, w którym je piekłam (można go używać i na płycie i w piecu - jeśli nie macie takiego, to golonki obsmażcie na patelni i włóżcie do żaroodpornego naczynia). W tym samym naczyniu obsmażyć delikatnie dosłownie przez minutę: cebulę, seler, czosnek, chilli i imbir. Na górę położyć golonki, bardzo delikatnie oprószyć solą i podlać połową bulionu. Przykryć dużym kawałkiem folii lub przykrywką i wstawić do piekarnika. Piec przez 4 godziny, podlewając resztą bulionu od czasu do czasu (najlepiej dwa razy w trakcie pieczenia, w tym czasie, gdy podlewałam mięso, obracałam je też). Następnie odkryć, podkręcić temperaturę do 160 stopni C i piec przez 20 minut, następnie podkręcić do 180 stopni C, polać mięso miodem i piec przez 5 minut.\nPo upieczeniu wyciągnąć na deskę do krojenia lub na talerz i przykryć dokładnie kawałkiem folii aluminiowej. Zostawić do odpoczęcia na 10 minut.\nW tym czasie odcedzić sos na gęstym sicie - wycisnąć spodem chochelki soki z warzyw, dokładnie je przetrzeć. Sos można podawać z golonkami, albo zachować, aby odgrzać w nim resztki mięsa, jeśli tak jak my nie dacie rady zjeść wszystkiego na jedno posiedzenie.\nKoniecznie podawać z musztardą, piwem i dobrym chlebem.\nOlka 12 lutego 2013 08:28\nAleż fantastyczne musiały być w smaku :) Też bardzo lubię golonkę.\nKarolina 12 lutego 2013 20:43\nTa przyprawa się lubi z wieprzowiną, polecam. :)\nMagda 12 lutego 2013 11:12\nGoloneczka od czasu do czasu to marzenie!\nKarolina 12 lutego 2013 20:42\nPewnie, to moja pierwsza od chyba 5-6 (?) lat. :)\nEvitaa 12 lutego 2013 11:49\nHehe. Uwielbiam czytać Twoje dialogi z nimi :).\nZa golonkami nie przepadam, ale tak nietypowo przyprawione zachęcają mnie bardzo :).\nKarolina 12 lutego 2013 20:44\nLuby mówi, że to moi fumfle. ;)\nPolecam golonkę, mięso w środku naprawdę jest kruchuteńkie. A skóry i tak nie jem. ;)\nGosiaczek 12 lutego 2013 12:22\nZdobędę serce mego męża po raz drugi taką golonką a i sama nie pogardzę!!! Rewelacja\nPowodzenia i smacznego. :)\nariska 12 lutego 2013 18:32\na czy taka przypalona skóra nie wychodzi potem za twarda do jedzenia??\nKarolina 12 lutego 2013 20:40\nByć może. Ja jej nie jem. :) Nigdy nie lubiłam skóry z golonki.\nptasia 12 lutego 2013 18:34\n"Moja gwiazdko" = :))). Nigdy sama nie przyrządzałam golonki, ale prawdą jest, że wieprzowina i takie przyprawy się lubią, więc... kto wie?\nNie ma nic prostszego. :) W mojej opinii nie ma jednak sensu jej obgotowywać, jak to widziałam w wielu polskich przepisach.\nfuNi!ta 13 lutego 2013 10:08\nMarzę o solidnej porcji soczystej, różowej golony!\nNo ale sama zjem, bo M. gardzi. Nie zna się.\nTrudno. Mi będzie boski tłuszczyk po brodzie ściekał, o On będzie się napychał zupką chińską z paczki ;DDD Dwóch obiadów nie robię!\nMagdalena 13 lutego 2013 22:24\nBrzmi fantastycznie, masz rację że nie ma sensu obgotowywać tym bardziej, że pieczesz ją długo. Wiesz, że nigdy nie robiłam golonki w domu ? Chyba nadszed czas...tak na marginesie kupiłam książkę o flakach...\neMajdak 13 lutego 2013 22:33\nTam golonka (za którą akurat nie przepadam:)), zdjęcie cudo!\nSwoją drogą jestem ciekawa jak pięć smaków smakuje z takim mięsem... hm :)


Coś się w ludziach zmienia, przełamuje. Niezwykła inicjatywa grupy miłośników historii | Biłgoraj Nasze Miasto\nCoś się w ludziach…\nBogdan Nowak 22 listopada 2021, 15:15\nPrace na cmentarzu prawosławnym w Czerniczynie Kamil Kubica\nOdnowiono zabytkowe nagrobki, wykarczowano chaszcze i samosiejki, a cały teren został uporządkowany. Cmentarz prawosławny w Czerniczynie (gm. Hrubieszów) został wyremontowany dzięki pasji grupy miłośników zabytków. W sumie było to kilkanaście osób. Oficjalne otwarcie odnowionej nekropolii odbyło się w niedzielę (21 listopada).\n- Ten cmentarz pokazuje jak skomplikowana i niejednoznaczna jest jest historia naszego regionu – mówi Kamil Kubica, inicjator akcji. - Tak ją odbiera także wielu okolicznych mieszkańców. Coś się jednak zmienia, przełamuje. Np. na początku zainteresowanie całą akcją wśród okolicznych mieszkańców nie było może duże, ale stale rosło. A po pewnym czasie niektórzy już nawet opowiadali o swoich prawosławnych i unickich dziadach i pradziadach.\nKamil Kubica mieszka w Alojzowie, w gminie Werbkowice. Od dawna interesuje się historią regionu oraz genealogią. Dwa lata temu wybrał się na wycieczkę rowerową do Czerniczyna. Szukał tam starego cmentarza prawosławnego, który funkcjonował kiedyś ok. 1 km na zachód od drogi z Hrubieszowa do Dołhobyczowa. Nie znalazł go.\n- Byłem tym zdziwiony. Pojechałem jednak do jednego z okolicznych sklepów i dopiero tam wskazano mi drogę – mówi pan Kamil. - Na miejscu okazało się, że stary cmentarz był niewidoczny, bo tonął w chaszczach. Zobaczyłem tam jednak zdewastowane nagrobki. Ogólnie zresztą cmentarz był w tragicznym stanie.\nMężczyzna założył wówczas w Internecie stronę poświęconą nieczynnemu cmentarzowi w Czerniczynie. Udało mu się także skontaktować z lubelskim Towarzystwem dla Natury i Człowieka. Współpraca okazała się niezwykle owocna.\n- Członkowie towarzystwa zajęli się ratowaniem tej nekropolii w ramach programu „Cmentarze Pogranicza” – opowiada Kamil Kubica. - Udało im się pozyskać dofinansowanie na ten cel. Roboty były prowadzone wiosną oraz we wrześniu i październiku 2021 r. Znaczną część starych nagrobków udało się odnowić.\nNie tylko. Na cmentarzu postawiona została także tablica informacyjna, a teren uporządkowano. W niedzielę odbyło się oficjalne otwarcie odnowionej nekropolii. Wielu okolicznych mieszkańców przyjęło to z radością. Z tablicy ustawionej na czerniczyńskim cmentarzu dowiedzieli się, iż owa nekropolia wspominana była w źródłach już w 1825 r. Zachowało się na niej ponad 30 starych, wapiennych nagrobków. Prawdopodobnie zostały one wykonane w warsztatach kamieniarskich działających kiedyś w okolicach Józefowa.\nNa cmentarzu wyróżniają się nagrobku duchownych unickiej diecezji chełmskiej. Chodzi o zmarłego w 1844 r. Michała Chilewskiego, dziekana hrubieszowskiego i kanonika chełmskiego oraz zmarłego w 1858 r. Jana Pocieja, który był m.in. wykładowcą grekokatolickiego seminarium duchownego w Chełmie oraz teologiem.\nInne nagrobki ustawiono natomiast na grobach starosty cerkiewnego Kondrata Pawluka i jego żony, Amalii Michałowskiej czy Stepana Gromy. Wszystkie pochodzą z końca XIX lub początku XX wieku.\nWiększość napisów na nagrobkach wykonano w języku rosyjskim, a pojedyncze w ukraińskim, cerkiewnosłowiańskim, a jedną w polskim. To m.in. także świadczy o skomplikowanych, wielokulturowych losach tych ziem. Cmentarz jest obecnie zarządzany przez diecezję lubelsko-chełmską Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Przy jego odnowieniu pracowali także wolontariusze z Polski i Ukrainy.\n- Większość nagrobków w Czerniczynie została objęta różnego rodzaju pracami. Jednak część z nich wymaga dalszych renowacji. Dlatego, w miarę możliwości będziemy jednak na ten cmentarz wracać – zapowiada Krzysztof Gorczyca, prezes Towarzystwa dla Natury i Człowieka w Lublinie. - Nie tylko tam. Prace prowadzimy obecnie także na innych, wschodnich cmentarzach naszego województwa m.in. w Dobromierzycach, Mołodiatyczach, Bogucicach oraz w miejscowościach Różaniec (gm. Tarnogród) oraz w Soli (gm. Biłgoraj). Staramy się ratować, co się jeszcze da.\nMateriał oryginalny: Coś się w ludziach zmienia, przełamuje. Niezwykła inicjatywa grupy miłośników historii - Zamość Nasze Miasto\nStare Miasto w Zamościu. Powstają nowe alejki i klomby. Kłopotem są fruwające śmieci\nRemonty są realizowane w ramach wielkiego, unijnego projektu Rewitalizacji Starego Miasta w Zamościu (wydanych na ten cel zostanie ponad 25 mln zł.). Prace...\n2 stycznia 2022, 13:09\nOdszedł wspaniały człowiek, wielki miłośnik Zamościa. Dzisiaj odbędzie się pogrzeb Marka Jawora\nTo wielka strata dla Zamościa. 11 grudnia zmarł Marek Jawor, regionalista, fotograf, wydawca oraz autor znakomitych publikacji. Jego piękny album pt. „Zamość....\n15 grudnia 2021, 10:15\nStrefa płatnego parkowania nie będzie zniesiona. Nie wszystkim się to podoba\nOpłaty na zamojskich parkingach przy ul. Partyzantów oraz obok Parku Miejskiego od dawna złoszczą wielu kierowców, nie tylko z Zamościa. Wielu z nich miało...\n19 listopada 2021, 14:31


Na „Awake” Crematory powrócili do utworów angielskojęzycznych, co dla nas czyni ich muzykę przystępniejszą. Kolejną zmianą, w stosunku do „Crematory” jest to, że album jest mocno zróżnicowany, a poszczególne utwory wywołują odmienne emocje. Z wielości stylizacji każdy może wyszukać coś dla siebie.\nSculpture został założony przez Lotte Första po jego odejściu z Crematory w 1999 roku. Zebrał zespół i zaprezentował swój materiał, czego efektem jest album „Sculpture”, którego klimat jest bardzo zbliżony do twórczości Crematory, przynajmniej z tego okresu. Mamy więc do czynienia z muzyką, którą roboczo nazwę light metalem.\nCzwarta płyta Crematory tym się wyróżnia, że jest w całości po niemiecku. Piosenki śpiewane zachrypniętym głosem w tym języku nabierają specyficznego, twardego wymiaru, choć klimat jest dość łagodny i spokojny.\nGlobal East Rock Festival na Ukrainie\n1 i 2 sierpnia 3 kilometry od ostatniej stacji metra w Kijowie na terenie kompleksu sportowego Chayka odbędzie się jeden z największych festiwali rockowych na terenie Europy wschodniej. Global East Rock Festival na Ukrainie, którego gwiazdą będzie brytyjski Motorhead rozegra się na dwóch scenach, łącznie wystąpi 18 zespołów - ale co ciekawe jak na festiwale - w długich setach. Wśród headlinerów imprezy znaleźli się także doom metalowcy z My Dying Bride, niemiecki Kreator czy fińska wokalistka Taria Turunen.\nJuż za niespełna trzy miesiące odbędzie się kolejna, szesnasta już odsłona festiwalu Castle Party w Bolkowie. Znany jest już kompletny skład oraz line-up imprezy, która odbędzie się w dniach od 24 do 26 lipca. Przypomnijmy, że gwiazdami tegorocznej edycji będą miedzy innymi: Front 242, Covenant, Diary Of Dreams, KMFDM czy Crematory. Z polskich wykonawców nie zabraknie na scenie Deathcamp Project, Artrosis, Indukti czy tradycyjnie Fading Colour. Imprezę medialnie wspiera DarkPlanet.\nJuż za niespełna 5 miesięcy odbędzie się kolejna, 16 edycja festiwalu Castle Party w Bolkowie. Główną gwiazdą Castle Party 2009 będzie legendarny zespół Front 242, liczba gwiazd jest jednak dużo większa. Oto aktualna lista wszystkich wykonawców, którzy potwierdzili swój udział. DarkPlanet patronuje festiwalowi.\nsoundcliniqum : nachtmahr na otwartym koncercie wypadl by slabo, bo na powietrzu ujowo dz...\nAdnistral : Dla mnie to ta ww. kłótnia jest bez sensu bo jeden próbuje przekonać d...\nNenar : Oj przyłączam się. Nachtmahr bardzo chętnie bym zobaczyła ...\nJuż za niespełna dziewięć miesięcy odbędzie się kolejna, 16 edycja festiwalu Castle Party w Bolkowie. Znany jest już wstępny skład przyszłorocznej edycji, a lista zespołów nadal się powiększa. Na festiwalu wystąpią miedzy innymi takie gwiazdy jak: Front 242, Covenant, Diary Of Dreams, Icon Of Coil czy Crematory.\nRazorblade-Kiss : Mój dziewiczy wypad na CP, pojechałam bez żadnych znajomych, ale n...\nDeath_Dealer : Moon Far Away poprostu mnie zabiło super klimaty no i oczywiscie...\nMamutek : No wiec tak moje wrazenia z CP 2009: Piątek Nuclear Storm...\nCrematory - niemiecki zespół grający początkowo death metal. W późniejszych latach ich muzyka ewoluowała w kierunku gothic metalu. Zespół został założony w 1991 roku w położonym w południowo-zachodnim Mannheim w Niemczech.\nmrum : Wyłapane z majspejsowego bloga: W maju przyszłego roku rusza niem...\nNiemiecka grupa Crematory już w lutym tego roku rozpoczęła pracę nad nową płytą. Zaczęły powstawać nowe kompozycje na album o roboczym tytule „Gothic Metal”, którego premiera planowana jest dopiero na styczeń w przyszłym roku. Zespół zapowiada, że zarówno w warstwa tekstowa oraz wokalna w kompozycjach ma mieć o wiele mroczniejsze brzmienie. Również podział pomiędzy Felixem i Matze w tych mrocznych i czystych wokalizach ma być dużo głębszy.\nNiemiecka legenda muzyki gothic/metalowej planuje na 04.08. a.d. 2006 wydanie nowego albumu o tytule "KLAGEBILDER". Jak twierdzą muzycy nowa płyta ma zawierać bardziej osobiste teksty oraz doznania z życia każdego człowieka. Od strony muzycznej „Klagebilder“ ma być dalszym rozwojem stylu jaki prezentują Crematory oraz dążeniem do perfekcji. Wielkie masywne mury dźwięku mają być zarysowane wdzierającymi się elementami klawiszowymi. Za sprawą producenta Christiana „Kohle“ Kohlmannslehnera album mam być bardziej gitarowy niż jego poprzednik.\nCrematory division by zero sludge metal Believe Katrin Jüllich doom metal rock Act Seven gothic crematory metal believe cut me paste me katrin jüllich gothic metal felix stass


Oferta wycieczki szkolnej do Parku Ewolucji | camport\nPark Ewolucji jest idealną propozycją dla zorganizowania wycieczki szkolnej połączonej elementami edukacyjnymi. Skutecznie udało nam się połączyć naukę z zabawą. Miło spędzając czas można się tutaj wiele nauczyć i dowiedzieć o dziejach życia na Ziemi.\nStanowi on ciekawą atrakcję turystyczno - edukacyjną. To my zapewnimy wam fantastycznie spędzony czas!


Sklepy Dove w Mławie (Dove, Mława) — MapaHandlu.pl\nMarki > Dove > Mława\nSklepy Dove v Mławie\nChcesz znaleźć sklep bądź markowy sklep Dove w Mławie? Możemy Ci chyba pomóc. Níže znajdziesz sklepy, ewentualnie butiki, które markę Dove sprzedają w mieście Mława.\nAktualnie ewidencjonujemy w Mławie trzy sklepy, które , które mają markę Dove w ofercie. Kliknięciem otrzymasz więcej informacji o marce Dove.


Kluczowe dla wzrostów są wyniki spółek - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesKluczowe dla wzrostów są wyniki spółek\nKluczowe dla wzrostów są wyniki spółek\nautor: Ignacy Suchodolski03.07.2009, 12:25; Aktualizacja: 03.07.2009, 12:26\nBez poprawy wyników finansowych spółek notowanych na warszawskiej giełdzie o znaczące dalsze wzrosty na giełdzie będzie trudno.\nMinęło I półrocze od początku bessy i wybuchu kryzysu subprime za Oceanem, w którym główne indeksy GPW wyszły na plus. WIG zyskał 11,7 proc., a WIG20 wzrósł o ponad 4 proc. Najlepiej sobie radził indeks małych spółek sWIG80, który wzrósł o 36 proc. Tuż za nim uplasował się indeks średnich spółek mWIG40 z rezultatem 17,1 proc. Również indeks rynku alternatywnego NCIndeks zyskał w tym okresie 4,3 proc.\nNajlepszą branżą półrocza okazał się sektor spożywczy, który zyskał 69 proc. Tuż za nim uplasował się sektor deweloperski (62 proc.). Najgorzej radziły sobie sektor bankowy, który spadł o 15 proc., i telekomunikacyjny (-7 proc.).\nZe spółek wchodzących w skład WIG20 najlepszy okazał się KGMH – wzrost o 190 proc. Jednak z całego rynku najlepszym wzrostem mogła pochwalić się spółka Immoeast ze wzrostem o 319 proc.\nMinione półrocze dzieliło się na dwa okresy, tak diametralnie różne pod względem koniunktury giełdowej i nastrojów panujących na parkiecie.W pierwszym, od początku roku do połowy lutego, przez warszawską giełdę przetoczyła się fala wyprzedaży spowodowana głównie przez czynniki zewnętrzne. Dominowały nastroje pesymistyczne co do dalszej koniunktury giełdowej oraz strach przed dalszymi silnymi spadkami cen akcji. Rynek osiągnął swoje twarde dno od początku trwania bessy. Indeksy osiągnęły swoje minimum 17 lutego, spadając do poziomu odpowiednio WIG20 – 1327,6 pkt oraz WIG – 21 274,3 pkt. Oznaczało to spadek od początku roku WIG20 o 25,8 proc., a WIG o 21,9 proc.\nW drugim okresie, trwającym od 17 lutego do końca czerwca, GPW weszła w czteromiesięczny trend wzrostowy. Po gwałtownej wyprzedaży z początku roku, rynek odreagował gwałtownie, przełamując poziom 1900 pkt na WIG20 oraz 30 000 pkt na indeksie szerokiego rynku WIG. Pokonanie tych poziomów oznaczało wygenerowanie średnioterminowego sygnału kupna i w opinii rynku mogło oznaczać potwierdzenie końca bessy. Indeksy osiągnęły tegoroczne maksyma 12 czerwca – WIG20 – 2041,3 pkt, a WIG – 32362,7 pkt. Oznaczało to wzrost od dna bessy w lutym odpowiednio o 40 proc. i 43 proc.\nTak silne wzrosty, z którymi mieliśmy do czynienia w czasie czteromiesięcznej minihossy, są nie do utrzymania w długim terminie. Dlatego przed inwestorami w najbliższym czasie stoi nie lada dylemat. Czy zapoczątkowany trend wzrostowy będzie kontynuowany, czy też należy spodziewać się realizacji zysków. Osobiście uważam, że bez poprawy wyników finansowych spółek notowanych na warszawskiej giełdzie, o znaczące dalsze wzrosty może być trudno, tym bardziej że weszliśmy już w okres wakacyjny.\nTagi:giełda, inwestycje, spółki


"Rozmawianki" i "Serce Gotowe do Walki" - kurs online dla par, które chcą się lepiej poznać\nDominika Cicha-Drzyzga - 06.03.20\nO tym, że w narzeczeństwie trzeba poruszać trudne sprawy; o kłótniach o Scrabble, które mogą być dobre i sprawdzonym sposobie na randki, gdy nie ma co robić, opowiadają Karolina i Bartek Kielisiowie, małżonkowie od 10 miesięcy, twórcy kanału YouTube „Serce Gotowe Do Walki” i „Rozmawianek”, darmowego kursu online dla par.\nDominika Cicha: Kiedy w związku brakuje rozmowy, wszystko zaczyna się sypać. Sami przekonaliście się, że dialog jest podstawą relacji i chcąc pomagać tym, którzy mają się ku sobie, stworzyliście „Rozmawianki”, projekt dla par i narzeczonych…\nKarolina i Bartek Kielisiowie: … który wziął się z tego, że sami zaczęliśmy rozmawiać, jeszcze w narzeczeństwie. Zapisaliśmy sobie tematy, a potem spotykaliśmy się raz na tydzień lub częściej, żeby sobie przegadać ważne sprawy, które mogą mieć znaczenie dla naszego małżeństwa i tego, żebyśmy się lepiej poznali. Dbaliśmy przy tym o atmosferę wokół – paliły się świeczki, było pyszne jedzonko, na zasadzie randki. Po ślubie stwierdziliśmy, że może być to pomocne dla innych osób, więc stworzyliśmy kurs online. Aby wziąć w nim udział, wystarczy się zalogować przez stronę www.sercegotowedowalki.pl i podać swojego maila.\nRaz w tygodniu wysyłamy wiadomość z dwoma filmami. Jednym, instruktażowym, w którym wyjaśniamy, o czym macie rozmawiać. W drugim, merytorycznym, opowiadamy, jak sami widzimy dany temat. W każdym mailu zawarte są też „karty rozmawiankowe” do własnych przemyśleń, gdzie można sobie na osobności wypisać, co nam w duszy gra na dany temat. Jest jeszcze karta wspólnych wniosków, która służy do zapisania podsumowania. Może ona stać się dla nas pamiątką lub pomocą, w razie gdybyśmy po jakimś czasie chcieli wrócić do tematu. My mamy swoje „Rozmawianki” w starym kalendarzu i z sentymentem wracamy do tych zapisków.\nTo kurs tylko dla katolików?\nChcieliśmy, żeby osoby niewierzące też mogły się zapisywać. Większość z 22 tematów jest życiowych, które dotyczą każdego. Jest co prawda jeden o wierze i jeden o Naturalnych Metodach Planowania Rodziny, ale staramy się nie narzucać konkretnej wizji. Samą istotą „Rozmawianek” jest to, żeby para przegadała temat ze sobą. A my mówimy, jak my to przeżywamy, co jest dla nas ważne.\nZanim się pobierzecie, rozmawiajcie!\nKluczem do dobrego przygotowania się do małżeństwa jest właśnie rozmowa?\nJeżeli nie będziemy w ogóle rozmawiać, to się dobrze nie poznamy. A kluczem do stworzenia dobrego, trwałego małżeństwa jest właśnie poznanie się. Bardzo często małżonkowie wchodzą w związek pochopnie, nie znają się dobrze, nie wiedzą, jakie mają opinie na różne ważne tematy, jakie są ich reakcje, jaka jest ich przeszłość, co potem jest dużym zaskoczeniem. My wiele spraw sobie przegadaliśmy – począwszy od trudnej przeszłości, także związkowej, przez seksualność, NPR, planowanie dzieci – i w momencie, kiedy weszliśmy w małżeństwo, w kluczowych kwestiach nie mieliśmy wątpliwości. Choć wiadomo, są momenty, kiedy jesteśmy czymś zaskoczeni.\nNapisaliście kiedyś na swoim fanpage’u: „Warto dokonywać okresowego wglądu w nasz związek. Tak jak przegląd samochodu lub okresowe badania zdrowotne. Najlepiej robić to także kiedy wydajne nam się, że względnie wszystko jest OK. Może okazać się, że wykryjemy coś, co niekorzystnie na nas wpływa i zapobiegniemy poważniejszemu kryzysowi”. Członkowie niektórych wspólnot małżeńskich, np. Domowego Kościoła, pielęgnują regularny „Dialog małżeński”. Też macie podobną praktykę?\nNie mamy stałego rytuału rozmawiania raz na jakiś określony czas, staramy się to robić w miarę na bieżąco, żeby nie zbierały się grubsze rzeczy. Natomiast jeżeli widzimy, że coś tam się nagromadziło, to po prostu prosimy się o rozmowę.\nKonflikt – dobra rzecz!\nJakie błędy popełniamy, rozmawiając z ukochaną osobą?\nMamy spore tendencje do zamiatania pod dywan. My też tak mieliśmy. Nasz związek przechodził różne momenty, dwukrotnie się rozstaliśmy. Wynikało to z problemu z komunikacją. Udawaliśmy, że wszystko jest OK, a kończyło się to jeszcze gorzej. Dystansowaliśmy się od siebie, brakowało jedności. Drugą rzeczą jest sposób rozmowy. Czasem nie wiemy, jak komunikować pewne rzeczy i dochodzi do eskalacji problemu, zamiast rozwiązania.\nMacie tu sprawdzone wskazówki?\nOdsyłamy do zasad dobrego dialogu. Przede wszystkim powinno się mówić o sobie, swoich uczuciach względem danej sytuacji, nie oceniając „ty zawsze…, ty nigdy…”, nie krytykując. Należy na pewno więcej słuchać niż mówić. A w krytycznych momentach, kiedy zbiera się w nas jakaś złość, bo np. talerz się rozbił albo drzwi się zepsuły i cisną się na usta przykre słowa, warto sobie przemyśleć, czy warto je wypowiadać w nerwach, czy jednak spróbować najpierw opanować emocje i porozmawiać już na spokojnie.\nKiedyś pokłóciliśmy się podczas gry w Scrabble. Ta kłótnia pomogła nam opracować własną metodę, jak rozmawiać, żeby się nie ranić. Wygląda to mniej więcej tak: bardzo ważna jest osoba, która zaczyna rozmowę, to warunkuje jej przebieg. Jeżeli ja zacznę rozmowę w nerwach, z wyrzutem, to wpłynie to na drugą osobę, poczuje się zaatakowana i zacznie się bronić.\nZ miłością i szacunkiem. Często okazuje się, że gdy zaczniemy tak rozmowę, szybciej uda nam się dojść do porozumienia. Jeśli nie jest to możliwe, bo są zbyt duże emocje, to warto spróbować w jakiś sposób się wyciszyć – iść na spacer, posłuchać muzyki, poczekać kilka godzin i wtedy dopiero, ze spokojem rozpocząć rozmowę, mówiąc o swoich uczuciach względem danej sytuacji, bez oskarżania i oceniania. Jeśli rozmowa pójdzie w złym kierunku, najlepiej przerwać i zacząć od początku. Mieć cały czas w głowie, że naszym celem nie jest przeciąganie liny: kto tutaj ma rację, ale porozumienie. Gramy w jednej drużynie! Na koniec warto zrobić jakiś znak na zgodę, przytulenie, buziak, żeby wiadomo było, że nikt nie ma dalej wyrzutów. Ciężko wykonać gest miłości, kiedy jesteśmy dalej poróżnieni.\nKonflikt może być czymś… pozytywnym?\nTak! Jest czymś dobrym, bo pozwala się rozwijać. Wszystko zależy, jak go rozwiążemy i jak go przejdziemy. Konflikt świadczy o tym, że potrzebujemy jakiejś zmiany, a to pomaga nam iść o krok dalej. Mamy różne potrzeby, różne wizje, musimy wypracować kompromis, dogadać się, więc jest to też wyzwanie.\nNa pewno nie należy się bać konfliktu, bo jest ryzyko, że będziemy chcieli, żeby w naszym związku były cały czas pozytywne emocje. A to jest zagrożenie, bo spychając konflikt na dalszy plan, potem może być jeszcze gorzej.\nDruga szansa po rozstaniu – warto ją dać?\nNapisaliście kiedyś: „Prawdziwa bliskość zaczyna się, kiedy otwierasz przed kimś całe serce. Kiedy pokazujesz mu, gdzie boli i jak bardzo boli. Kiedy pokazujesz się bez make-upu, bez włosów na żel. A ktoś to wszystko zobaczy. I powie: OK. Denerwujesz mnie, ale ciebie wybieram. Będę ci pomagać w tych chwilach, a nie odsuwać się, krzyczeć, oskarżać, obrażać, milczeć”. Jak na co dzień dbacie o budowanie bliskości?\nTo są drobne gesty troski, miłości. Staramy się żyć w bliskości nie tylko psychicznie, ale też fizycznie, codziennie starać się o gesty przytulenia, buziak przed i po powrocie z pracy – te małe rzeczy są bardzo ważne, żeby wiedzieć, że jest się dla siebie ważnym. Po drugie, słowa. Staramy się mówić do siebie czułe słowa i siebie doceniać. Łatwo przychodzi nam powiedzieć, że coś jest źle, a trudniej złapać na czymś dobrym, więc próbujemy mówić sobie te dobre rzeczy. Różnie nam to wychodzi.\nSami mieliśmy z tym szczególny problem – chyba wynieśliśmy to z domów, gdzie nie mówiło się za dużo pochwał. Trudno nam było doceniać coś w sobie. Ale zaczęliśmy wypowiadać te trudne słowa i mówić do siebie czule, np. „kochanie”. To nie było dla nas naturalne. Ale w końcu się nauczyliśmy i teraz jest to dla nas normalne. To była nasza praca. Nie przyszło nam to z łatwością, ale bardzo pomaga, żeby czuć się ciągle blisko siebie.\nKtoś może powiedzieć: jesteście dopiero 10 miesięcy po ślubie, doświadczenie macie niewielkie. Ale wy doskonale wiecie, co Kora miała na myśli, śpiewając „Kocham cię kochanie moje, to rozstania i powroty”…\nMówi się, że niektórzy przeżywają kryzysy na początku małżeństwa – my przeżyliśmy je, będąc jeszcze dziewczyną i chłopakiem. Musieliśmy mocno popracować nad sobą. Nie byliśmy pewni, czy to dobry pomysł, żebyśmy wrócili do siebie. Wiedzieliśmy, że sami nie damy sobie z tym rady, bo mamy swoje rany z dzieciństwa i różne rzeczy nieprzepracowane. Postanowiliśmy sięgnąć po pomoc. Poszliśmy na osobności do katolickiego psychologa, przepracowaliśmy nasze problemy i stwierdziliśmy, że chcemy spróbować jeszcze raz. Potem poszliśmy też razem do psychologa, żeby się dowiedzieć, jak to wszystko skleić. I tam się dowiedzieliśmy bardzo ważnej rzeczy, o podobieństwie smutków.\nNosimy bagaż trudnych spraw z dzieciństwa. Może się wydawać, że to jest utrudnienie w budowaniu związku, ale pani psycholog pokazała nam, że pary bardzo często dobierają się, mając podobny bagaż smutków i to wcale nie jest przeszkodą. To, że mamy podobne smutki i możemy sobie nawzajem w nich pomagać, może tworzyć jakieś dodatkowe spoiwo, łączyć. Wcale nie musimy się rozstawać.\nDalej jednak zastanawialiśmy się, czy damy radę, dlatego naszym ukoronowaniem było wybranie się do Częstochowy i zawierzenie Maryi. To nam pozwoliło bez lęku wejść ponownie w ten związek. Jeśli ktoś się zastanawia, czy warto wrócić do siebie po rozstaniu, to uważamy, że tak, ale trzeba przepracować na osobności pewne rzeczy. No i dla nas to zawierzenie Maryi było czymś niesamowitym, czuliśmy tę łaskę, która na nas spłynęła i uzdolniła do tego, żeby wyzbywać się egoizmu i kochać.\nTrzy ołtarze małżeństwa\nBez Pana Boga by się nie udało?\nJest dla nas bardzo ważny w relacji, bez Niego byłoby ciężko. Należymy na co dzień do wspólnoty, codzienna modlitwa to też jest nasz stały punkt – dziękujemy za to, co wydarzyło się w ciągu dnia i prosimy o wsparcie w sprawach, które są dla nas ważne. Staramy się też raz na jakiś czas robić domowe uwielbienie, kiedy dziękujemy i uwielbiamy Pana Boga za to, co dla nas robi, jak nam pomaga na co dzień, powierzamy mu smutki, jeśli coś się dzieje w naszej relacji, oddajemy Mu to, co się dzieje między nami i to bardzo, bardzo nam pomaga.\nModlitwa jest – oprócz stołu i łoża – jednym z trzech ołtarzy małżeństwa. U was jest jeszcze ołtarz wspólnego muzykowania…\nK: To może mąż opowie, bo to jego konik (śmiech)\nB: Muzyka to moja pasja od dawna. Karola od zawsze lubiła śpiewać, ale nie była zaangażowana tak jak ja. Teraz ją wciągam, staramy się coś nagrywać, we wspólnocie udzielamy się muzycznie. Te uwielbienia, które od czasu do czasu robimy w domu, też są ze śpiewem, gitarą.\nK: Warto w małżeństwie tworzyć takie własne „ołtarze”, czyli rzeczywistości, które nas łączą i zbliżają do siebie.\nChodzicie też razem po górach, co widać na YouTubie. Macie jeszcze jakieś wspólne pasje?\nNa pewno psychologia relacji. Lubimy jeszcze razem jeździć na rowerze, na nartach…\nBo rozmowa to jest idealny sposób na randkę! Jak nie ma co robić, to zawsze można porozmawiać! (śmiech)


Aktualności, SZKOLENIA I SEMINARIAPrzez zppm76 31 marca 2022\nSerdecznie zapraszamy na webinarium pt. „Wynalazek pracowniczy – prawo własności intelektualnej”, które odbędzie się 13 kwietnia 2022 r. w godzinach od 10.00 do 11.30 na platformie clickmeeting. Podczas webinaru zostaną omówione następujące zagadnienia: – Zjawisko wynalazczości pracowniczej; – Terytorialny zakres stosowania regulacji o wynalazku pracowniczym; – Twórca i współtwórca wynalazku; – Prawo do patentu; –…\nAktualności, SZKOLENIA I SEMINARIAPrzez zppm76 29 marca 2022\nSerdecznie zapraszamy na praktyczne szkolenie online pt. „ZATRUDNIANIE CUDZOZIEMCÓW W POLSCE – ZMIANY W PRZEPISACH W 2022 ROKU, AKTUALNE REGULACJE”, które odbędzie się 4 kwietnia br. na platformie zoom w godzinach od 9.00. do ok. 12.30. Podczas szkolenia uczestnicy dowiedzą się jak prawidłowo zatrudniać cudzoziemców w realiach zmian ustawodawczych, wprowadzonych w 2022 r. Szkolenie poprowadzi…\nAktualności, SZKOLENIA I SEMINARIAPrzez zppm76 11 marca 2022\nSerdecznie zapraszamy na praktyczne szkolenie online pt. „KADRY 2022 – WPROWADZONE I PLANOWANE ZMIANY W PRAWIE PRACY”, które odbędzie się w dwóch terminach do wyboru: 22 marca br. – grupa I Lub 12 maja br. – grupa II na platformie zoom w godzinach od 9.00 do ok. 13.00 z przerwami. Zajęcia poprowadzi praktyk Sędzia Anna…\nAktualności, SZKOLENIA I SEMINARIAPrzez zppm76 1 marca 2022\nSerdecznie zapraszamy na webinarium pt. „RODO w praktyce”, które odbędzie się 7 marca 2022 r. w godzinach od 12.30 do 14.30 na platformie zoom. Cel szkolenia/webinarium Zaznajomienie się z regulacjami RODO, Nabycie wiedzy praktycznej dotyczącej RODO Dla kogo: Inspektorzy Ochrony Danych, pracownicy zajmujący się ochroną danych osobowych, audytorzy, przedsiębiorcy Korzyści: Pozyskanie wiedzy w zakresie…\nAktualności, SZKOLENIA I SEMINARIAPrzez zppm76 23 lutego 2022\nSerdecznie zapraszamy na szkolenie online pt. „Tworzenie i analiza wykonania budżetu”, które odbędzie się w dwóch terminach do wyboru: 4 marca br. – grupa I lub 18 marca br. – grupa II Szkolenie odbędzie się na platformie clickmeeting w godzinach od 9.00 do ok. 14.00 z przerwami. Zakres tematyczny szkolenia: Podstawowe zasady budżetowania. Kluczowe…


dla Niej i dla Niego – Strona 2 – Kuchennymi drzwiami\nBoczniaki, warzywa i krem truflowy. 'Gulasz’ dla Niej i dla Niego\n5 lutego 2020 13 lutego 2020 Amber28 komentarzy do Boczniaki, warzywa i krem truflowy. 'Gulasz’ dla Niej i dla Niego\nGrzybowy 'gulasz’ to pyszna odmiana od dań z udziałem mięsa, czy nawet ryb. To przejście do innych smaków i pochwała zdrowotnych zalet grzybów. W tym daniu prawie wszystkie składniki są ekologiczne, ale każdy kto zechce zrobić je u siebie ma oczywiście wybór. Zwracam też uwagę na dodatek kremu z trufli, który podnosi ten prosty posiłek do rangi wykwintnego dania. Jeżeli nie lubicie trufli, można zamienić je suszonymi lub mrożonymi leśnymi grzybami. Też będzie pysznie i z charakterem. Delektujmy się!\n’Gulasz’ z boczniaków i warzyw z kremem truflowym