Nagrzewnica KD11712 60 kW KRAFT DELE Olejowa - 1 769,00 zł | Sklep JokerGroup.pl\nNagrzewnica KD11712 KRAFT&DELE Olejowa\nelektryczne, 230V / 50Hz\nWydatek ciepłego powietrza\nMaksymalne zużycie paliwa\nProducent KRAFT DELE\nCena brutto 1 769,00 PLN 1769.00 1 799,00 PLN 1 769,00 PLN /\nMaksymalna wydajność, najniższe koszty eksploatacji\nNagrzewnice zasilane olejem napędowym, to jedne z najczęściej spotykanych urządzeń na budowach stosowanych do osuszania budynków, ogrzewania pomieszczeń zamkniętych czy nawet rozmrażania innych maszyn podczas silnych mrozów. Nagrzewnice tego typu często spotykane są również podczas ogrzewania tzw. namiotów roboczych przy wszelkiego rodzaju pracach drogowych, kanalizacyjnych jak i takich, w których organizowane są różnego rodzaju imprezy plenerowe. Nagrzewnice olejowe odporne na niskie temperatury, bardzo wytrzymałe, a przy tym wydajne szybko znajdują uznanie wśród specjalistów. Nagrzewnice polskiej marki KRAFT&DELE to jedne z najlepszych urządzeń na rynku w swoim segmencie cenowym. Ich wysoką wydajność przy maksymalnej oszczędności paliwa zapewnia specjalnie zaprojektowana komora spalania. W standardowym wyposażeniu nagrzewnicy znajdują się:\nstelaż z kółkami,\nBardzo prosta zasada działania\nSprawdzona konstrukcja, ceniona przez miliony użytkowników\nW momencie włączenia zasilania nagrzewnicy, włącza się wentylator, który nawiewa chłodne powietrze do komory spalania. Po kilku sekundach rozpoczyna się spalanie paliwa. Olej ze zbiornika poprzez pompę paliwową jest podawany do palnika, w którym elektrody zapłonowe powodują zapalenie rozpylonego przez dyszę paliwa. Finalnie powietrze ogrzewa się i wydostaje na zewnątrz urządzenia.\nNajwyższe wymagania – ogromna moc\nWydajna nagrzewnica KRAFT&DELE KD11712 cechuje się bardzo cichą pracą i duzą mocą wynoszącą aż 60 KW. Urządzenie zasilane jest olejem napędowym ON. Dla usprawnienia pracy, prezentowany model został wyposażony w termostat, dzięki któremu można łatwo ustawić zamierzoną temperaturę otoczenia. Nagrzewnica działa automatycznie, w zależności od ustawienia temperatury. Charakterystyczną cechą urządzenia jest także duży przepływ powietrza pozwalający na szybkie i skuteczne ogrzanie obiektu czy miejsca pracy - możliwość użytkowania nagrzewnicy w zamkniętych budynkach, w których dodatkowo przebywają ludzie, a wentylacja jest na dobrym poziomie.\nWytrzymałe podwozie z mocnymi kółkami oraz metalowy stelaż z uchwytem, ułatwiający transport i przestawianie urządzenia między pomieszczeniami. Urządzenie cechuje się metalową, malowaną proszkowo obudową, która zabezpiecza wewnętrzne komponenty i gwarantuje dużą odporność na uszkodzenia mechaniczne.\nWydajność oraz efektywność\nCharakterystyczną cechą nagrzewnicy olejowej KRAFT&DELE KD11712 jest bardzo duży przepływ powietrza, kształtujący się na poziomie 1100 m3/h i pozwalający na szybkie i skuteczne ogrzanie obiektu czy miejsca pracy z dobrą wentylacją. Tak ogromna wydajność przy bardzo niskim zużyciu paliwa, wynoszącym zaledwie 4,0 kg/h sprawia, że jest to jedno z najbardziej ekonomicznych urządzeń w swojej klasie.\nPełne wsparcie gwarancyjne i pogwarancyjne\nPrezentowany produkt marki KRAFT&DELE objęty jest 24 -miesięczną gwarancją konsumencką i 12 -miesięczną gwarancją komercyjną. Towar jest fabrycznie nowy - pochodzi bezpośrednio od producenta lub polskiego dystrybutora.\n58 56 090 24\nKRAFT&DELE Szczegółowe warunki gwarancji.pdf


PSEmu.pl :: PPSSPP dev-1.11.3-1476 – PSPortable\nWrześniowy przegląd istotnych plików był, krótkie niusy na rozgrzewkę po remontowej przerwie też były, czas spróbować sił w starciu z publikacją większego kalibru. Niniejszym której mianem bez przeszkód można określić tytułowy PPSSPP, który w pełnej krasie gościł na łamach serwisu ponad dwa miesiące temu.\nTak długa absencja przekłada się na pokaźną lista zmian, jakie względem poprzednich odsłon wprowadzono do tytułowej wersji 1.11.3-1476-g0279b1928 opublikowanej 20 września br. i obejmujące między innymi:\nwprowadzono zmiany umożliwiające uruchomienie emulatora na urządzeniach korzystających z układu Apple M1;\nwprowadzono opcję wyświetlania obrazu pn. „Auto Max Quality” wymuszającą generowanie grafiki z użyciem mipmapingu i filtrowania anizotropowego w najwyższym z możliwych trybie;\ndodano wsparcie RISC-V umożliwiające kompilację programu z wykorzystaniem przedmiotowej architektury ;\nusprawniono obsługę tekstur w formacie DXT5 w zakresie przetwarzania przezroczystości i tekseli;\nzoptymalizowano funkcje dostępu do plików znacznie redukując czas potrzebny na wykonanie szybkiego zapisu i odczytu stanu gry pod systemami Android 11+;\ndodano pamięć podręczną dla operacji wykonywanych na memorce;\nnaprawiono błędy w funkcjach odpowiedzialnych za usuwanie niewidocznych powierzchni z obrazu generowanego w trybie programowym;\ndodano nowe tło aplikacji z animowaną falą znaną użytkownikom dużych konsoli firmy Sony oraz tło ze statyczną tapetą reagującą na ruchy użytkownika wykonywane w obrębie interfejsu graficznego programu;\nwprowadzono możliwość przypisania czterech wybranych operacji programu (np. pauza, szybki zapis, wywołanie menu deweloperskiego) do przeciągnięcia palcem po ekranie dotykowym (w górę, dół, prawo i lewo);\nusprawniono obsługę obrazu panoramicznego wyświetlanego w trybie VR;\nnaprawiono obsługę punków przerwań w slotach opóźnień .\ndodano opcję umożliwiającą wyłączenie czatu;\nzoptymalizowano sposób wyświetlania elementów kontrolera ekranowego;\ndodano opcje umożliwiające dostosowanie sposobu wyświetlania informacji o prędkości emulacji, w tym wybór tła, pozycji, rozmiaru czcionki i koloru elementów opisywanego liczydła;\nwdrożono algorytm ZSTD jako domyślny sposób kompresji plików szybkiego zapisu;\nnaprawiono błędy występujące przy kompilacji programu pod systemem macOS z powodu konfliktu bibliotek FFMPEG;\npoprawiono błędy występujące przy konfiguracji sterowania na systemach Android TV;\ndodano opcje umożliwiające regulację i wyłączenie efektu pogłosu;\nusprawniono obsługę interfejsu Vulkan z wykorzystaniem aplikacji w wersji libreto dla systemów Linux, przy okazji poprawiono obsługę działanie szybkiego zapisu w przywołanym środowisku;\nzaimplementowano mechanizmy zapewniające zwiększoną wydajność przetwarzania, poprawną obsługę i modelowy dostęp do systemu plików w środowisku Android SDK 30 tj. na urządzeniach korzystających z Android 11 oraz nadchodzącej 12 wersji ww. systemu korzystającej z restrykcyjnego mechanizmu Scoped Storage;\ndodano do interfejsu przyciski umożliwiający cofnięcie przypadkowego załadowania oraz zapisu stanu gry oraz przywrócono działanie przycisku Reset po wystąpieniu krytycznego błędu systemowego;\nusprawniono konwersję 64-bitowych zmiennych;\ndodano wsparcie dla oficjalnego kontrolera PS5 tj. DualSense ;\nnaprawiono błędy występujące przy wyświetlaniu listy plików pod systemami Android;\nzaimplementowano pod systemem Windows opcję automatycznego wykrywania i korzystania z nowych urządzeń interfejsu audio;\nnaprawiono błędy w wyświetlaniu obrazu z wykorzystaniem interfejsu D3D11 występujące przy niewłaściwym przetworzeniu interwału wygaszania w pionie;\nusprawniono obsługę zewnętrznych czcionek;\nnaprawiono błędy występujące przy przewijaniu listy gier z pomocą klawiszy Page Up/Dn;\nzaktualizowano pliki lokalizacyjne programu dla języków: hiszpańskiego, japońskiego, tajskiego;\nnaprawiono błędy występujące przy korzystaniu z interfejsu Vulkan i przełączaniu aplikacji pod systemem Android;\nzwiększono kompatybilność programu, usprawniając emulację gier takich jak: Dirt 2, God of War – Chains of Olympus, God of War – Ghost of Sparta, Hot Shots Golf – Open Tee 2, Infected, King Of Fighters ’96, LocoRoco 2, Metal Gear Solid Peace Walker, MTX MotoTrax, NFL Street 2 Unleashed, Tom Clancy Ghost Recon, Valkyria Chronicles II, Vulcanus Seek and Destroy, Y’s Seven, YuGiOh Arc V Tag Force Special;\nPomimo sporej liczby zmian, nowych odsłon emulatora nie wrzucam do pobrania, bo wrześniowe wersje aplikacji dla systemów: Android, iOS i Windows wrzuciłem w drugim tygodniu bieżącego miesiąca. Dodatkowo chcę zostawić sobie bufor, na wszelki wypadek i okoliczność oficjalnego wydania emulatora w stabilnej wersji v1.12.0, które jak stawiam pojawi się lada chwila. Ot, taki „spekulacyjny” przeciek na miłe zakończenie dzisiejszego wywodu.\nAutor winter_muteData publikacji 2021-09-21 2021-10-01 Kategorie AktualnościTagi dev, dev-build, emulator, PlayStation, Portable, ppsspp, ppsspp-dev, rozwojowa, wersja\nPoprzedni Poprzedni wpis: JPCSP dev-3f30013\nNastępny Następny wpis: PPSSPP 1.12


Fotografia ślubna lubelskie - Paweł Czarnas - Chwiletemu.pl\nFOTOGRAFIA ŚLUBNA PUŁAWY - OLA I KRYSTIAN - PLENER\nPo pierwsze Podstawy natury technicznej łatwo jest opanować, a tak naprawdę chodzi o działanie twórcze.\nfotografia ślubna lubelskie paweł czarnas\nNa marginesie nawet najbardziej doświadczeni fotografowie nie są do końca pewni wyników swoich działań. Matthew Brady\nfotografia ślubna lubelskie kozienice\nPo pierwsze nawet najbardziej doświadczeni fotografowie nie są do końca pewni wyników swoich działań. Matthew Brady\nPo drugie Nie wierzę, że przeciętny człowiek potrzebuje „mapy” swojej twarzy. Myślę, że chciałby, aby była ona wyidealizowana. Louis Fabian Bachrach\nfotografia ślubna lubelskie puławy paweł czarnas\nPonieważ problemem fotoamatora jest to, że nie ma on powodów do robienia zdjęć. Terence Donovan\nSusan Sontag. Książka: „O fotografii” nic tu nie da. Ponieważ liczy się chwila i fotografia ślubna lubelskie.\nfotografia ślubna chwiletemu pracowania fotografii facebook\nWięc fotografowanie – to w gruncie rzeczy akt nieinterwencji. Susan Sontag\nDlatego fotografowanie jest równoznaczne z przywłaszczaniem sobie zdejmowanego przedmiotu. Oznacza to wchodzenie w pewnien stosunek, który kojarzy się nam z poznaniem, czyli zawładnięciem. Susan Sontag\nLecz im aktywniej patrzysz, tym działanie staje się bardziej intuicyjne i naturalne, podświadome i swobodne. Wraz z nabieraniem praktyki Twoje oko w sposób całkowicie podświadomy i intuicyjny będzie zwracać się ku światłu, a światło będzie kierować się w stronę Twojego oka. Wayne Rowe\nDlatego aparat fotograficzny – to moje narzędzie. Dzięki niemu nadaje sens wszystkiemu, co mnie otacza. Andre Kertesz\nDlatego nigdy nie rób zdjęć w południe w pełnym słońcu. Jeżeli widzisz spacerującą Pannę Młodą z tygrysem na smyczy na tle wozu, poczekaj do zachodu słońca. Paweł Czarnas\nNa marginesie jest jedna rzecz, którą musi posiadać każda fotografia – ludzki wymiar. Ten rodzaj fotografii to realizm, jednakże realizm to nie wszystko. Musi jeszcze temu towarzyszyć wizja i dopiero połączenie tych dwóch cech tworzy dobre zdjęcie. Trudno jest określić cienką linię, gdzie kończy się materia, a zaczyna umysł. Robert Frank\nCopyright © 2019 | Chwiletemu.pl +48 780 157 570


Niedożywienie: marasmus, kwashiorkor, sarkopenia - leczeniewdomu.pl\nNiedożywienie zawsze przekłada się na upośledzenie pracy organizmu i utratę masy mięśniowej. Manifestuje się jednak różnie. Na przykład w niepowikłanym głodzeniu (marasmus) – BMI pacjenta jest poniżej <18,5. Z kolei dla sarkopenii charakterystyczna jest zmiana składu ciała, choć waga pacjenta może nie wzbudzać niepokoju. Niedożywienie – bez względu na przyczyny – zawsze wymaga interwencji żywieniowej.\nNiedożywienie typu marasmus, zwane również niedożywieniem prostym charakteryzują:\nspadek wskaźników antropometrycznych,\nzmniejszenie wskaźników immunologicznych\nprawidłowe lub zmniejszone stężenie białka i albumin\nW skrajnych przypadkach, u pacjentów dotkniętych niedożywieniem typu marasmus, wszystkie te zaburzenia występują.\nAby pokonać ten rodzaj niedożywienia wystarczy na ogół uzupełnienie niedoborów w drodze żywienia dojelitowego. Pacjent przez jakiś czas odżywia się przez zgłębnik nosowo-jelitowy lub przechodzi kurację dożywiania doustnego za pomocą specjalnego żywienia medycznego.\nWażne, aby ten proces odbywał się stopniowo. Chodzi o readaptację jelita cienkiego do wchłaniania i trawienia pokarmów.\nPod pojęciem kwashiorkor rozumieć należy natomiast ostre niedożywienie z hipoalbuminurią i obrzękami.\nCzęsto zdarza się jako następstwo ostrej choroby, urazu, operacji.\nPrzyczynę tej choroby stanowi jakościowy lub ilościowy niedostatek białka w diecie, choć również niewystarczająca podaż witamin i składników mineralnych wpływa na rozwój kwashiorkoru.\nKwashiorkor jest szczególnie niebezpieczny dla dzieci, ponieważ może zostawić po sobie trwałe zmiany: zaburzenia psychiczne, niepełnosprawność intelektualną i fizyczną.\nTen typ niedożywienia charakteryzuje:\nzmęczenie, osłabienie drażliwość, apatia\nobrzęki na całym ciele: w szczególności na nogach, wydatny brzuch, ginekomastia\nCzasami u pacjentów “gołym okiem” nie widać znacznego ubytku masy ciała. Dzieje się tak z powodu obrzęków, które podwyższają co prawda BMI pacjenta, ale tak naprawdę to woda zatrzymana w tkankach.\nKwashiorkor zdarza się u dzieci a także chorych z nadwagą i otyłością.\nKacheksja to ogólnoustrojowa reakcja zapalna rozwijająca się w przypadku wielu nowotworów. Jest istotną przyczyną utraty łaknienia (jadłowstrętu) i zmniejszenia masy ciała.\nObjawy kacheksji to m.in.:\nprzewlekle występujące nudności\nWystępuje zwykle u pacjentów z przewlekłymi chorobami, np. w chorobie nowotworowej albo AIDS.\nKacheksję określa się również mianem: kacheksji nowotworowej lub nowotworowym zespołem anorektyczno-kachektycznym.\nCzytaj także: Choroba onkologiczna i niedożywienie: diabelski duet\nStan, w którym dochodzi do zmiany struktury organizmu. U pacjentów borykających się z sarkopenią mięśnie zostają zastąpione tkanką tłuszczową. Sarkopenii sprzyja zaawansowany wiek, przejście stanów związanych z przewlekłym niedożywieniem, takich jak np. kacheksja, anoreksja, bulimia, zespoły złego wchłaniania. Sarkopenii sprzyja również brak aktywności fizycznej, szczególnie ćwiczeń siłowych. Ważne jest także zapewnienie pacjentowi odpowiedniej podaży białka w diecie.\nPoprzedni artykuł Previous post: Epizody manii w przebiegu CHAD związane z ubytkami w mózgu\nNastępny artykuł Next post: Demencja nie jest częścią procesu starzenia się\nLeczenie onkologiczne – jak radzić sobie z nudnościami?12:27 23 listopada 2021\nNiedożywienie - jak go uniknąć?12:27 23 listopada 2021\nZgłębnik nosowo-żołądkowy w żywieniu dojelitowym - jak o niego dbać?12:27 23 listopada 2021


Centrum miasta 0.42 km Stacja kolejowa 10.00 km Lotnisko 53.41 km\nPoczuj się jak w domu w 10 pokojach, których wyposażenie to telewizor płaskoekranowy. Prywatna łazienka — wyposażenie: prysznic, bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów.Recepcja jest czynna w określonych godzinach. Udogodnienia na miejscu to bezpłatne parkowanie samodzielne.Do pokoju przylegają taras i ogród, z których roztacza się piękny widok. Dostępne są również takie udogodnienia, jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu.Zajęcia rekreacyjne wymienione poniżej, dostępne na miejscu bądź w pobliżu, mogą być płatne.Śniadanie kontynentalne jest podawane codziennie od 9.00 do 11.00 za opłatą.\nŁączna ilość pokoi 10, Meldowanie najwcześniej 12:00, Wymeldowanie najpóźniej 12:00, Hotel wiejski, Hotel dla niepalących,\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes akceptuje następujące karty kredytowe:\nCasa rural Casa Mariñeira Lourdes znajduje się w mieście Cambados (w dzielnicy historycznej) o kilka minut od takich atrakcji, jak Kościół Santa Mariña Dozo i Etnograficzne Muzeum Wina. Dom na wsi umieszczono w pobliżu takich atrakcji, jak Winnica Gil Armada i Plac Praza de Fefinans.\nHäufig gestellte Fragen zu Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes\nCzy Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes oferuje darmowe Wi-Fi w pokojach?\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes udostępnia darmowe Wi-Fi we wszystich pokojach\nCzy Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes posiada miejsca parkingowe dla gości?\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes udostępnia następujące możliwości parkowania:\nCzy Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes oferuje gościom śniadania?\nTak w Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes możesz korzystać z oferty śniadaniowej.\nJakie korzyści oferuje Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes gościom HRS?\nRezerwując Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes goście HRS otrzymują następujące dodatkowe darmowe usługi:\nCzy Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes posiada własną restaurację?\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes nie posiada własnej restauracji.\nCzy Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes posiada udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami?\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes nie posiada udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami.\nHotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes nie dysponuje klimtyzacją w pokojach.\nJakie środki płatnicze akceptuje Hotel Casa rural Casa Mariñeira Lourdes?


W sobotę będzie można oddać krew dla Ireny Sobieckiej z Nowego Warpna w Policach! - WIRTUALNE POLICE - police24.pl\nW sobotę będzie można oddać krew dla Ireny Sobieckiej z Nowego Warpna w Policach!\nOpublikowano: 01 lutego 2018, 13:36:00\nW sobotę, 3 lutego Klub Stowarzyszenia Honorowych Dawców Krwi Rzeczypospolitej Polskiej w Policach im. H. Dunanta wraz z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa w Szczecinie organizuje zbiórkę krwi dla pani Ireny Sobieckiej mieszkanki Nowego Warpna.\nSpecjalny Mobilny Punkt Poboru Krwi, w którym będzie można oddać krew, rozstawiony będzie na terenie parafii pw. św. Kazimierza w Policach. Rejestracja w godzinach od 9.00 do 13.00.\nKrew może oddać każdy, z dowolną grupą krwi, który jest zdrowy, ma ponad 18 lat i nie więcej niż 65. W ciągu ostatnich 6 miesięcy nie miał wykonanego zabiegu operacyjnego, tatuażu, przekłucia uszu lub innych części ciała.


gryzonie plandeka stelaż szczur Strona 1 z 14 1\nja tam bym spróbował zakupić jakiegoś kota, na myszy na pewno jest dobry ale nie wiem czy na takie duże szczury będzie\npowiem wam że u mnie w piwnicy nawet trutki nie działały. miałem takich 2 lokatorów na gape ale rozprawiłem sie z nimi w inny sposób. w aptece kupiłem nadmanganian potasu do tego dodałem cukru pudru i saletry. wszystko wymieszałem, wrzuciłem do nory którą wchodziły szczury i podpaliłem. Zanim zdążyłem zatkać dziure to w piwnicy było tyle dymu że można by siekiere zawiesić więc nie chce wiedzieć co miały szczury w swojej norze. Od tej pory nie widziałem nawet pół szczurka Uznałeś za fajne 2\nze szczurami najlepiej walczyc widłami albo łopatą zależy kto czym woli. Uznałeś za fajne 0\n@chłop z mazur: to z tym gipsem wydaje mi sie swietnym pomyslem. chyba wyprobuje Uznałeś za fajne 0\nze szczurami najlepiej walczyc widłami albo łopatą zależy kto czym woli. A co zrobisz jak szczur wejdzie do dziury, albo w stertę słomy, będziesz tak stał w stodole z widłami i czatował przez całą noc i czekał aż wyjdzie???....Ja używam: "Racer perfeckt" działanie jest dobre tylko trzeba podawać dość długo, aż wszystkie wyginą!\nWiatrówka nic innego Uznałeś za fajne 0\nmoze dlateto ze niedawno kilka kotow zaaltwielm sobie jest ich 5 nie wiem czy szczury wystraszyly sie ilosci czy jakosci bi koty lowne sa\ntrutka tez dziala ale najfajniejsze uczycie jak jak go lapata trafisz\nRacumin pasta,to te małe niebieskie ciacha ,efekt murowany ,szczurek bierze ciacho w ząbki ,zanosi do nory ,zjada z kolegami ,lub rodzinką ,kilka dni i mamy spokój Uznałeś za fajne 1\nNie wiem jak on to robił ??? Czy te maciory zjadły trutkę czy zatrute szczury ???


Pomoc humanitarna zamiast wojska. Nowy pomysł szefa KE na bezpieczeństwo - Wiadomości - WP.PL\nŻegnamy zamordowaną w Boliwii wolontariuszkę Juncker ostrzega Wlk. Brytanię: nie ma prawa zawierać porozumień handlowych\nGroźni gangsterzy w rękach CBŚP. Przerabiali i sprzedawali broń Śmigłowce transportowe nowym marzeniem MON\nakt. 17.02.2017, 15:31\nSzef Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker uważa, że kraje starego kontynentu nie powinny poddawać się amerykańskiej presji i zwiększać wydatków na obronność. Jego zdaniem pomoc krajom poza wspólnotą także zwiększa bezpieczeństwo Europejczyków i dlatego należy uwzględnić ją w rachunkach. To na pewno nie spodoba się prezydentowi Donaldowi Trumpowi, który uzależnia utrzymanie amerykańskiego parasola ochronnego od kosztów ponoszonych przez kraje domagające się wsparcia.\nUnited States Air Force\tDużym zaskoczeniem są słowa Jean-Claude Junckera, który podczas Konferencji Bezpieczeństwa w Monachium poddał w wątpliwość potrzebę wydawania 2 proc. PKB na wojsko. Jego zdaniem Niemcy nie miałyby nadwyżki budżetowej, gdyby zwiększyły nakłady na zbrojenia z 1,22 proc. PKB do wymaganego poziomu, a to wcale nie znaczy, że Berlin nie broni granic. Według przewodniczącego Komisji Europejskiej pomoc humanitarna i rozwojowa również zwiększa bezpieczeństwo i dlatego należy ją traktować podobnie jak wydatki na wojsko. Dopiero ta łączna kwota pozwala ocenić, na ile poważnie dany kraj traktuje bezpieczeństwo swoje i całej Wspólnoty. Groźba wojny to tylko jedno z zagrożeń, przed którymi stoi Europa. Powszechnie wiadomo, że terroryzmu czy przemytu ludzi nie uda się pokonać wyłącznie z użyciem samolotów, czołgów i okrętów wojennych. Trzeba też pomagać krajom, z których wyjeżdżają ludzie szukający lepszego życia w bogatej Europie, a także wspierać rządy walczące z radykałami w różnych częściach świata.\nAmerykanie żądają twardych dowodów Wcześniej w Monachium przemawiał sekretarz obrony USA Jim Mattis, który wezwał kraje NATO do przestrzegania zobowiązania zwiększenia wydatków na obronność do 2 proc. PKB. W przeciwnym wypadku Europejczycy ryzykują utratą wsparcia Waszyngtonu. Amerykanie uważają, że każdy, kto oczekuje pomocy najpierw sam musi pokazać jak poważnie traktuje zagrożenie.\nPrzeciwko temu stanowisku protestował Juncker, według którego Amerykanie zawężają patrzenie na bezpieczeństwo do kwestii militarnych i próbują wymusić takie podejście na Europejczykach. Według niego „nowoczesna polityka stabilności” powinna składać się z wielu elementów, a wojsko jest tylko jednym z nich.\nStanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej nie tylko nie odpowiada oczekiwaniom nowego prezydenta USA, ale także podważa porozumienie zawarte z NATO. Zwiększenie wydatków na obronność jest jednym z najważniejszych zapisów umowy podpisanej w lipcu 2016 r. w Warszawie. Nazwisko Jean-Claude Junckera znajduje się na tym dokumencie obok nazwisk przewodniczącego Rady Europejskiej Donalda Tuska i sekretarza generalnego NATO Jensa Stoltenberga. Oczywiście to nie przewodniczący Komisji Europejskiej jest odpowiedzialny za politykę obronną czy nadzorowanie wydatków na wojsko przez państwa członkowskie. Sytuacja byłaby znacznie poważniejsza, gdyby to Donald Tusk publicznie zastanawiał się nad zasadnością wydatków na zbrojenia, jednak wypowiedzi Junckera mogą bardzo poważnie zirytować Amerykanów. To wyjątkowo niezręczna chwila, bo właśnie teraz wysłannicy Białego Domu starają się rozwiać obawy Europejczyków tłumacząc, że nie ma mowy o współpracy wojskowej pomiędzy USA i Rosją, a NATO jest fundamentem bezpieczeństwa po obu stronach Atlantyku. Polityka Donalda Trumpa jest na tyle chaotyczna i nieprzewidywalna, że podważanie stałych elementów współpracy przez przedstawicieli Unii Europejskiej stwarza zagrożenie dla stabilności całej konstrukcji.\nPolub WP Wiadomości\tTrump kontra Unia Europejska. USA i UE na kursie kolizyjnym?\nŻołnierze USA będą ćwiczyć nie tylko w Polsce\nŻołnierze USA dają nam bezpieczeństwo? Polacy podzieleni\nW obliczu Rosji, Brexitu i Trumpa Unia Europejska wzmacnia wysiłki obronne\n20 godzin i 37 minut temu\tChazarzy rozbrajają Europe.\n21 godzin i 9 minut temu\tTe czołgi to stare graty na 30 to tylko 7 odpaliło. Wstyd !!!\n21 godzin i 5 minut temu\tprecz z lewactwen!!!!!!!!!!!!!\njuncker, unia europejska, wojsko, usa\tOFERTY REKLAMOWE


Bez mamy i taty - Dziecko - Polki.pl\nCzęść wakacji kilkulatek może spędzić z babcią i dziadkiem. Jak go do tego przygotować?\nEdipresse Polska S.A. / 11.07.2007 10:28\nDobrze wiesz, jak trudno zapewnić dziecku opiekę i atrakcje przez całe lato, zwłaszcza gdy oboje z mężem pracujecie. Może więc warto wysłać je gdzieś z dziadkami?\n5–6-latek to już całkiem rozsądny młody człowiek. Można się z nim dogadać, nie trzeba go karmić, przewijać. Dziadkowie mogą przypomnieć sobie własną młodość, zarazić malca swoimi pasjami (wędkowanie, zwiedzanie zamków, szachy). Współcześni dziadkowie to coraz częściej ludzie pełni energii, młodzi duchem, pomysłowi. Spora część z nich jest gotowa poświęcić tydzień czy dwa na wyjazd z wnukiem. Ale i oni, i dziecko muszą być dobrze do tego przygotowani. A ich oczekiwania powinny być realne. Dziadek nie może np. wymagać, by pięciolatek wytrzymał pół dnia na rybach. Babcia natomiast musi wiedzieć, jaki jest apetyt malca.\nKlocki z babcią\nKwestia jedzenia i np. kupowania słodyczy to ważne sprawy i warto je omówić. Równie istotne jest spanie (kiedy maluch się kładzie, jak usypia; trzeba np. ostrzec babcię, że dziecko może przychodzić do niej do łóżka). Zaopatrz malca i dziadków w książeczki, gry planszowe, klocki, układanki – na pewno skorzystają z nich, gdy zabraknie innych pomysłów. Przygotuj także apteczkę i spisz, co robić w razie gorączki, kataru itp.\nLubię być z dziadkami!\nJeśli dziecko czasami zostaje u dziadków na noc, często się z nimi widuje, lubi z nimi przebywać i bawić się, taki wyjazd nie powinien być problemem. Jeżeli zaś jeszcze nigdy nie spało bez rodziców, warto przez pierwsze dwa, trzy dni zostać z nimi na letnisku – dopóki nie oswoi się z obcym miejscem. Oczywiście już wcześniej opowiadaj brzdącowi o tym, że będzie nocował z babcią i dziadkiem, że co prawda rodziców z nim nie będzie, ale będą za to inne atrakcje. I nie zapomnij spakować mu jego ukochanej przytulanki!\nCzy są takie sytuacje, gdy dziecka nie należy wysyłać z dziadkami?\nLepiej tego nie robić, gdy ich zdrowie i kondycja nie są już najlepsze. Trzeba ocenić, czy wystarczy im sił, by zająć się dzieckiem. Nie ma też sensu wyjazd, gdy malec bardzo protestuje. Można go zachęcać, wyjaśniać, ale nie należy zmuszać! Czasem trzeba wyjazd przerwać (z powodu choroby dziecka albo dziadków). Niekiedy wystarczy pomoc lekarska na miejscu, ale bywa, że powrót jest konieczny. Natomiast brzydka pogoda, drobne konflikty i chwilowe smuteczki nie powinny być przyczyną skracania wypoczynku.\nDokąd z dziadkami?\nWybierając miejsce na wspólny wyjazd, powinnaś uwzględnić preferencje babci i dziadka. Jakie miejsca są dobre?\n- ośrodek rodzinny z placem zabaw. Wszyscy znajdą towarzystwo i będą zadowoleni. Chyba że dziadkowie lubią głuszę, a ty wiesz, że zapewnią tam wnukowi atrakcje.\n- nie za daleko od miejsca zamieszkania. Droga nie będzie męcząca dla starszych osób, łatwiej ci będzie do nich w razie czego przyjechać.\n- prosty dojazd. Na przykład pociąg bez przesiadki. Ale generalnie lepiej ich samemu tam zawieźć, pomóc się rozlokować, załatwić sprawy w recepcji.\n- porządne zaplecze sanitarne i aprowizacyjne. Czyli pokój z łazienką, wyżywienie na miejscu. Nie trzeba się martwić o posiłki, szukać restauracji, do stołówki jest blisko.\n- niedaleko od wody – chyba że dziadkowie lubią długie spacery i dziecko je zniesie. Inaczej wyprawy nad morze czy jezioro wymęczą wszystkich.\n- blisko większej miejscowości. Łatwiej tam o aptekę, lekarza, sklep itp.


Tratto S 1200 x 450 mm - Irsap\nGrzejnik dekoracyjny Tratto (Irsap) posiada niezwykłą płytę grzewczą, będącą jednocześnie praktyczną półką na ręczniki lub drobiazgi.\nTwórcy Syntesis Design przeszli samych siebie podczas tworzenia niezwykłej linii grzejnika Tratto. To projekt, który zapiera dech w piersiach najbardziej wymagającym, tak pod kątem designu, jak i mocy. Perfekcyjnie uzupełni ultra nowoczesne wnętrza, będąc ich harmonijną częścią.\nUformowana płyta grzewcza\nGrzejnik dekoracyjny Tratto w doskonały sposób łączy w sobie walory wizualne i technologiczne. Kwestia designu rozwiązana została poprzez uzupełnienie modelu o innowacyjną płytę grzewczą – jednolitą, jednak wygiętą tak, by jej górna część tworzyła praktyczną półkę. Gdzie sprawdzi się to szczególnie dobrze? Przedpokoje i łazienki to z pewnością wnętrza, które skorzystają na funkcjonalności takiego zabiegu. To jednak nie wszystko; jeśli przywiązujecie szczególną wagę do detali, warto, byście zwrócili uwagę na wariant ze światłem, wyposażony w lampki LED. Każda wersja jest zaś dostarczana wraz z praktycznym relingiem, który pozwala na powieszenie, na przykład, łazienkowego ręcznika.\nTratto naprawdę dopracowany został w najmniejszych detalach. Obejmuje to także wyposażenie go w specjalne, ukryte przyłącze hydrauliczne, które zakrywa zawory, znacznie ułatwiając jednocześnie instalację. Dzięki temu, nic nie zaburza całości kompozycji. Model dekoracyjny posiada nagwintowanie 1/2” prawe, jego maksymalne ciśnienie robocze wynosi 4 bary, a dopuszczalna temperatura pracy – 95 stopni Celsjusza. Głowica termostatyczna dostępna jest na życzenie.\n∆=50 st. C Watt\ninnowacyjny system podłączenia hydraulicznego (zainstalowany w grzejniku, wyposażony w w łączniki miedziane wielowarstwowe),\nIndeks TRTM045B xx


Prosimy o świętych kapłanów! | Parafia św. Judy Tadeusza w Gdyni Pogórzu Dolnym\n“WIERNOSC CHRYSTUSA, WIERNOSC KAPŁANA”\nW związku z rozpoczętym w Kościele Powszechnym Rokiem Kapłańskim, w dniu dzisiejszym czytany jest dekret Stolicy Apostolskiej o odpustach dla Rzymu i Świata. Szczególne przedsięwzięcia duchowe wypełnione w Roku Kapłańskim, ogłoszonym dla uczczenia św. Jana Marii Vianey’a, obdarzone są darem świętych odpustów. Nadchodzi dzień, w którym będziemy wspominać 150 lat od świątobliwego przejścia do nieba św. Jana Marii Vianney’a, proboszcza miasteczka Ars, który był tu na ziemi niezwykłym wzorem prawdziwego Pasterza – sługi Chrystusowej Trzody. Skoro wiec jego przykład zajasniał w tym celu, aby pobudzic wiernych, a zwłaszcza kapłanów, do naśladowania jego cnót, Ojciec Święty Benedykt XVI uznał, iż ze wszech miar wypada, aby, korzystając z tej okazji, od dnia 19 czerwca 2009 r. do 19 czerwca 2010 r., w całym Kościele był obchodzony szczególny Rok Kapłański, aby w czasie jego trwania poprzez duchowe medytacje, a także inne święte czynności oraz stosowne przedsięwzięcia, kapłani coraz to bardziej umacniali się w wierności wobec Chrystusa. Kapłani wiec niech się starają poprzez modlitwy i dobre czyny otrzymać od Najwyższego Kapłana tę łaskę, aby mogli jaśnieć wiarą, nadzieją, miłością oraz innymi cnotami, a sposobem życia jak również strojem zewnętrznym niech pokazują, że są całkowicie oddani duchowemu dobru ludzi; co zresztą zawsze najbardziej leżało na sercu Kościołowi. Do osiągnięcia tego bardzo upragnionego celu nade wszystko przyczyni się dar świętych odpustów, jaki Stolica Apostolska przez niniejszy dekret, wydany zgodnie z osobistym oczekiwaniem Jego Świątobliwości, hojnie udziela na przestrzeni Roku Kapłanskiego:\n1. – Kapłanom prawdziwie skruszonym, którzy w dowolnym dniu pobożnie odmówią przynajmniej Jutrznie lub Nieszpory wobec Najświętszego Sakramentu czy to wystawionego do publicznej adoracji, czy też przechowywanego w tabernakulum, oraz ochotnym i szlachetnym sercem oddadzą się celebracji sakramentów, zwłaszcza pokuty, naśladując przykład św. Jana Marii Vianney’a, udziela sie łaskawie w Panu odpustu zupełnego, który może być również ofiarowany na sposób wstawiennictwa za zmarłych kapłanów, jeśli, zgodnie z przepisami prawa, oprócz powyższego, podejmą sakramentalna spowiedź, przystąpią do Stołu eucharystycznego oraz pomodlą się w intencjach Ojca Świętego. Ponadto, udziela się kapłanom odpustu cząstkowego, możliwego również do ofiarowania dla zmarłych współbraci, ilekroć pobożnie odmówią zaaprobowane przepisami modlitwy w intencji prowadzenia świętego życia oraz świętego wypełniania powierzonych im świętych posług.\n2. – Wszystkim wiernym prawdziwie skruszonym, którzy w kościele lub kaplicy będą pobożnie uczestniczyć w Ofierze Mszy św. oraz ofiarują Jezusowi Chrystusowi, Najwyższemu i Wiecznemu Kapłanowi, modlitwy i jakiekolwiek dobre uczynki spełnione tego dnia za kapłanów Kościoła, aby On ich uświęcił i uczynił kapłanami według swojego Serca, udziela się odpustu zupełnego, o ile tylko wyznają swoje grzechy w sakramentalnej spowiedzi i pomodlą się w intencjach Ojca Świętego: w dniach, w których będzie otwarty i zamknięty Rok Kapłański, w dniu 150. rocznicy świątobliwego przejścia do nieba św. Jana Marii Vianney’a (04 sierpnia), w pierwszy czwartek każdego miesiąca, czy też w jakiekolwiek inne dni, które winny być wyznaczone dla pożytku wiernych przez ordynariuszy miejsca. Ze wszech miar wypada, aby w katedrach oraz kościołach parafialnych kapłani, pełniący funkcje duszpasterskie, publicznie pokierowali owymi pobożnymi praktykami, celebrowali Msze świętą oraz przyjmowali od wiernych wyznanie grzechów.\nOsobom starszym, chorym oraz wszystkim tym, którzy ze słusznej przyczyny nie mogą wyjść z domu, po wyrzeczeniu się jakiegokolwiek grzechu i postanowieniu w sercu wypełnienia, kiedy tylko będzie to możliwe, we własnym domu czy też tam, gdziekolwiek zatrzyma ich przeszkoda, trzech zwykłych warunków, udziela się również odpustu zupełnego, jeśli w dniach wyżej wyznaczonych odmówią modlitwy w intencji uświęcenia kapłanów oraz z ufnością ofiarują Bogu przez Maryję, Królowa Apostołów, choroby czy też utrapienia własnego życia.\nWszystkim wiernym wreszcie udziela się odpustu cząstkowego, ilekroć w intencji uproszenia dla kapłanów wytrwania w czystości i świętości życia pobożnie odmówią pięć razy Ojcze nasz, Zdrowaś Mario i Chwała Ojcu… na cześć Najświętszego Serca Jezusowego lub inną zatwierdzoną w tym celu modlitwę.\nPodpisał + Jakub Franciszek Świętego Kościoła Rzymskiego Kardynał Stafford Penitencjarz Większy\nW nawiązaniu do tego dekretu Ksiądz Arcybiskup Metropolita Gdański wyznaczył dodatkowe dni, w które wierni na terenie Archidiecezji Gdańskiej będą mogli uzyskać odpust zupełny, tzn..:\n1. każdy pierwszy piątek miesiąca\n2. W Wielki Czwartek (01 kwietnia 2010 roku)\n3. 4 Niedziela Wielkanocna (Dobrego Pasterza – 25 kwietnia 2010)\n4. Wspomnienie liturgiczne Błogosławionych Kapłanów Gdańskich, męczenników II wojny światowej – 12 czerwca 2010)\nDekret Metropolity wywieszony jest w gablocie.\nROK KAPŁAŃSKI – postać św. JANA VIANNEY’a\nPATRONA PROBOSZCZÓW I WSZYSTKICH KAPŁANÓW\nROK KAPŁAŃSKI / 4 SIERPNIA – WSPOMNIENIE LITURGICZNE\nW tym tygodniu we wtorek, 4 sierpnia, przypada liturgiczne wspomnienie św. Jana Marii Vianney, którego papież Benedykt XVI ogłosił patronem trwającego Roku Kapłańskiego. Z tej okazji przypominamy sylwetkę Proboszcza z Ars i fragmenty listu Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek 1986 roku.\nŚw. Jan Maria Vianney ur.w 1786: Jan Maria Vianney przychodzi na świat w Dardilly, niedaleko Lyonu, jako czwarte z sześciorga dzieci. Dzieciństwo, które przypada na lata Rewolucji Francuskiej, spędza na farmie swego ojca.\n1806: oznajmia, że pragnie zostać księdzem i rozpoczyna formację u boku księdza Halley w parafii Ecully.\n23 czerwca 1815: po długiej i często niełatwej nauce zostaje wyświęcony na diakona w Lyonie.\n13 sierpnia 1815: przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk biskupa Simon w Grenoble\ni zostaje mianowany wikariuszem księdza Balley w Ecully.\n13 lutego 1818: przybywa do Ars.\n1821: Ars odzyskuje status parafii i Jan Maria Vianney zostaje jej proboszczem.\n1822: postanawia odrestaurować i upiększyć kościół – to zadanie będzie kontynuował aż do swojej śmierci.\n1823: powstaje diecezja Belley, w której znajduje się parafia w Ars.\n1824: otwiera „Dom Opatrzności”, w którym znajduje się darmowa szkoła dla dziewcząt (zakład ten stanie się później domem sierot).\nOkoło 1830: początek napływu pielgrzymów i penitentów do Ars. Przybywają coraz liczniejsze ich grupy. Proboszcz z Ars nie może nawet na krotko opuszczać parafii, cały swój czas poświęcając wyłącznie parafianom i pielgrzymom.\n1843: ciężka choroba Jana Marii Vianney, która poprzedza jego pierwszą „ucieczkę” z Ars. Nastąpią po niej jeszcze kolejne trzy. Są one związane z ogromem obowiązków, które na nim spoczywają, czasami przytłaczającego poczucia odpowiedzialności za parafian i pielgrzymów, a zarazem świadomości ogromu własnych słabości i nędzy.\n1849: otwiera szkołę dla chłopców.\nOd 1853: grupa misjonarzy diecezjalnych przybywa pomoc Proboszczowi z Ars, „więźniowi” konfesjonału.\n1858: tego roku do Ars przybywa 100 000 pielgrzymow. Proboszcz spędza nawet 17 godzin dziennie w konfesjonale.\n4 sierpnia 1859: Jan Maria Vianney umiera z wycieńczenia około godziny 2 w nocy na swojej plebani.\n8 stycznia 1905: beatyfikacja przez papieża Piusa X; Proboszcz z Ars jest ogłoszony patronem francuskich kapłanów.\n31 maja 1925: kanonizacja przez papieża Piusa XI.\n1929: Proboszcz z Ars jest ogłoszony przez papieża Piusa XI patronem wszystkich proboszczów świata.\n6 października 1986: papież Jan Paweł II odwiedza Ars.\nJAN PAWEŁ II o św. JANIE MARII VIANEY’u:\n„To służebne kapłaństwo, które jest naszym udziałem, jest zarazem naszym powołaniem i łaską. Naznacza całe nasze życie pieczęcią służby najpotrzebniejszej, nieodzownej: zbawiania dusz. Umacnia nas w niej także świadectwo tylu pokoleń kapłanów. Jednym z nich, żywo zapisanym w pamięci Kościoła, jest św. Jan Maria Vianney. Proboszcz z Ars (…) umarł w dniu 4 sierpnia 1859 roku, po czterdziestu przeszło latach wyczerpującego posługiwania. Miał wówczas siedemdziesiąt trzy lata. W chwili jego przybycia, Ars było nieznaną wioską w diecezji Lyonu (obecna diecezja Belley). U schyłku jego życia śpieszyła tu cała Francja, a sława jego świętości, już po odejściu do Boga, zwróciła rychło uwagę Kościoła powszechnego. Św. Pius X dokonał jego beatyfikacji w roku 1905, Pius XI kanonizował go w roku 1925, a w 1929 roku ogłosił go patronem proboszczów całego świata. W stulecie śmierci Papież Jan XXIII w encyklice Nostri sacerdotii primitias przedstawił Proboszcza z Ars jako wzór życia i ascezy kapłańskiej, wzór pobożności i kultu eucharystycznego, wzór gorliwości pasterskiej i to w kontekście potrzeb naszych czasów. Niezłomną wolą dojścia do kapłaństwa Proboszcz z Ars jest przede wszystkim wzorem silnej woli dla tych, którzy przygotowują się do kapłaństwa. Przebył wiele prób, które mogły doprowadzić do zniechęcenia: skutki zamieszek rewolucyjnych, brak wykształcenia w jego wiejskim środowisku, opór ze strony ojca, potrzeba pomocy w pracy na roli, powołanie do służby wojskowej, a przede wszystkim – pomimo wrodzonej inteligencji i dużej wrażliwości – brak wyrobienia umysłu i zdolności zapamiętywania, utrudniający mu studiowanie teologii i łaciny, wreszcie usunięcie z tego powodu z seminarium w Lyonie. Jednakże prawdziwość jego powołania została rozpoznana i w dwudziestym dziewiątym roku życia mógł otrzymać święcenia kapłańskie. Tak jak wytrwałością w pracy i modlitwie przezwyciężał wszelkie przeszkody i ograniczenia, tak też potem w życiu kapłańskim, pracowicie przygotowywał swe kazania i rozczytywał się wieczorami w dziełach teologów i mistrzów duchowych. Od młodości ożywiało go wielkie pragnienie „zdobywania dusz dla Boga” w kapłaństwie, a wspierało zaufanie, jakim darzył go proboszcz sąsiedniej parafii w Ecully, który nie wątpiąc o jego powołaniu, w dużej mierze pomógł mu w należytym przygotowaniu. Jakiż to przykład odwagi dla tych, którzy dzisiaj doznają łaski powołania do kapłaństwa! Głębia miłości do Chrystusa i dusz ludzkich Proboszcz z Ars jest wzorem gorliwości kapłańskiej dla wszystkich pasterzy. Sekret jego wielkoduszności kryje się bez wątpienia w miłości do Boga, przeżywanej bez miary, w stałym odpowiadaniu na miłość objawioną w Chrystusie ukrzyżowanym. Stąd bierze początek jego pragnienie uczynienia wszystkiego dla ratowania dusz odkupionych przez Chrystusa za tak wielką cenę i przywrócenia ich do miłości Bożej. Przypomnijmy jedno z jego lapidarnych powiedzeń, odsłaniających jego sekret: „Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego”. Nawiązywał zawsze w kazaniach i naukach do tej miłości: „O Boże mój, wolałbym umrzeć miłując Ciebie, niż żyć choć chwilę nie kochając… Kocham Cię, mój Boski Zbawicielu, ponieważ za mnie zostałeś ukrzyżowany… ponieważ pozwalasz mi być ukrzyżowanym dla Ciebie”. Dla Chrystusa starał się dosłownie wypełniać radykalne wymagania, jakie Pan postawił w Ewangelii, rozsyłając uczniów: modlitwa, ubóstwo, pokora, zaparcie się siebie, dobrowolne umartwienia. Podobnie jak Chrystus, darzy on wiernych miłością, która doprowadzi go do krańcowego pasterskiego poświęcenia i do ofiary z siebie. Niewielu pasterzy posiada tak wielką świadomość swojej odpowiedzialności i tak wielkie pragnienie wyrwania powierzonych im dusz z niewoli grzechu czy ze stanu oziębłości. „O Boże mój, pozwól mi nawrócić moją parafię: zgadzam się przyjąć wszystkie cierpienia, jakie zechcesz mi zesłać w ciągu całego mego życia” (…). Zdumiewające i obfite owoce posługiwania w posłudze Proboszcza z Ars owoce te były zdumiewające, przypominają wręcz niektóre opisy ewangeliczne. Można by powiedzieć, że Janowi Marii Vianney, który dla Pana poświęcił wszystkie siły i całe serce, Zbawiciel daje dusze. Zawierza mu je w obfitości. Przede wszystkim jego parafia – licząca w chwili jego przybycia zaledwie 230 osób – dozna dogłębnej przemiany. Faktem jest, że mieszkańców tej wioski cechowała duża obojętność i zaniedbanie praktyk religijnych. Biskup tak przestrzegł Jana Marię Vianney: „Jest to mała parafia, w której nie ma wiele miłości Boga: ty im ją przyniesiesz”. Rychło jednak Proboszcz staje się, nawet daleko poza granicami wioski, pasterzem licznych rzesz napływających ze wszystkich okolic, z rożnych stron Francji i z innych krajów. Mówi się o 80 tysiącach w roku 1858! Musiano czekać nieraz po kilka dni, aby spotkać go i moc się przed nim wyspowiadać. To, co przyciąga ludzi, to nie tylko ciekawość czy zasłużona sława z powodu cudów, nadzwyczajnych uzdrowień, które zresztą Święty starał się ukryć; o wiele bardziej przyciąga przeświadczenie, że spotka się tu świętego, zdumiewającego swoją pokutą, tak poufnie obcującego z Bogiem na modlitwie, niezwykłego w swym opanowaniu i pokorze wśród głośnych przecież sukcesów, a nade wszystko na wskroś przenikającego wewnętrzne usposobienia dusz, by uwolnić je od brzemienia grzechu, zwłaszcza w konfesjonale. Tak. Bóg wybrał jako wzór dla pasterzy tego, który w oczach świata wydawał się biedny, niemocny, bezbronny i wzgardzony. Obdarzył go wielkimi darami jako przewodnika i lekarza dusz. Czyż poznanie szczególnej łaski udzielonej Proboszczowi z Ars nie jest znakiem nadziei dla tych pasterzy, którzy cierpią dzisiaj z powodu osamotnienia duchowego? Różne inicjatywy apostolskie zmierzające do głównego celu Jan Maria Vianney poświęcił się zasadniczo nauczaniu prawd wiary, oczyszczaniu sumień, które to posługi prowadzą do Eucharystii. Czyż i dzisiaj nie są to najbardziej podstawowe posługi duszpasterskie kapłana? Jeśli celem jest z pewnością gromadzenie Ludu Bożego wokół tajemnicy eucharystycznej poprzez katechezę i pokutę, to równocześnie potrzebne są i inne kontakty apostolskie, zależnie od okoliczności: czasem będzie to po prostu obecność w ciągu długich lat, dająca milczące świadectwo wiary w otoczeniu niechrześcijańskim lub też zbliżenie się do osób, rodzin i ich trosk; czasem będzie to jakby pierwsze przepowiadanie dla obudzenia wiary u niedowiarków czy oziębłych; czasem może to być świadectwo miłości i sprawiedliwości dawane wspólnie z osobami świeckimi, które czyni prawdę bardziej wiarygodną, bo wprowadzoną w czyn. Stąd też wypływa cały szereg prac czy dzieł apostolskich, które przygotowują lub kontynuują chrześcijańską formację. Proboszcz z Ars usiłował podejmować inicjatywy odpowiadające duchowi epoki i potrzebom jego parafian. Wszystkie jednak jego posługi kapłańskie ześrodkowywały się na Eucharystii, katechezie i sakramencie pojednania. Sakrament pojednania z pewnością właśnie niestrudzone oddanie się posłudze sakramentu pokuty ujawniło główny charyzmat Proboszcza z Ars i stało się zasłużonym tytułem jego sławy. Dobrze, że taki przykład pozwala nam dzisiaj przywrócić posłudze jednania należne mu znaczenie. Bez nawrócenia, pokuty i pragnienia rozgrzeszenia, do których kapłani Kościoła winni niestrudzenie zachęcać i pobudzać, cała ta upragniona odnowa pozostałaby powierzchowna i pozorna. Proboszcz z Ars starał się przede wszystkim kształtować w wiernych pragnienie skruchy. Podkreślał piękno Bożego przebaczenia. Czyż nie poświęcił całego życia kapłańskiego i wszystkich sił sprawie nawrócenia grzeszników? Wszak to właśnie nade wszystko w konfesjonale objawia się miłosierdzie Boże. Nie zamierzał przeto chronić się przed penitentami, którzy przybywali ze wszystkich stron; poświęcał im często dziesięć godzin dziennie, niekiedy piętnaście i więcej. Było to niewątpliwie jego najcięższe umartwienie, jego „męczeństwo”: przede wszystkim znosił cierpienia fizyczne na skutek upału, zimna czy tłoku; ale cierpiał również moralnie, gdyż bolał nad wyznawanymi grzechami, a jeszcze bardziej nad brakiem skruchy: „Opłakuję to, czego wy nie opłakujecie”. Obok tych obojętnych w wierze, których przyjmował najlepiej jak umiał, usiłując pobudzić do miłości Boga, Pan pozwolił mu pojednać wielkich pokutujących grzeszników, a także prowadzić ich ku duchowej doskonałości, której szczerze zapragnęli. To wszystko stanowiło, z woli Boga, jego szczególne uczestnictwo w dziele Odkupienia. Eucharystia: Ofiara Mszy świętej, Komunia i adoracja. Tak jak Chrystus rozpoczął swą działalność od słów: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!”, tak Proboszcz z Ars zaczynał każdy dzień od posługi jednania. Najszczęśliwszy był jednak, gdy mógł doprowadzić rozgrzeszonych penitentów do Eucharystii. Eucharystia zaprawdę znajdowała się w samym centrum jego życia duchowego i pasterskiego posługiwania. Mówił: „Wszystkie dobre dzieła razem wzięte nie dorównują Ofierze Mszy św., gdyż są to dzieła ludzi, podczas gdy Msza św. jest dziełem Boga”. W niej ponawia się Ofiara Kalwarii za zbawienie świata. Oczywiście, kapłan winien zjednoczyć codzienny dar z samego siebie z Ofiarą Mszy św.: „Dobrze czyni kapłan, składając siebie samego co rano Bogu w ofierze!”. „Komunia św. i Ofiara Mszy św. to dwie najskuteczniejsze drogi do uzyskania przemiany serc”. Nade wszystko Msza św. była dla Jana Marii Vianney wielką radością i umocnieniem życia kapłańskiego. Proboszcz z Ars miał szczególną świadomość stałej obecności Chrystusa w Eucharystii. Przed tabernakulum spędzał zazwyczaj długie godziny w adoracji, o świcie lub wieczorem; ku tabernakulum często zwracał się podczas wygłaszania homilii, mówiąc z uniesieniem: „On tam jest!” Z tego też powodu, mając ubogą plebanię, nie szczędził wydatków na ozdobienie swego kościoła. Proboszcz z Ars starał się poza tym w niczym nie zaniedbywać posługi Słowa, nieodzownej w przygotowaniu do przyjęcia wiary i nawrócenia. Szczególna posługa kapłana Św. Jan Maria Vianney jest wymowną odpowiedzią na „zakwestionowania” tożsamości kapłana (…). Kapłan zawsze i niezmiennie znajduje źródło swej tożsamości w Chrystusie-Kapłanie (…). Kapłan jest naznaczony pieczęcią Kapłaństwa Chrystusowego, by uczestniczyć w Jego charakterze jedynego Pośrednika i Odkupiciela (…). „Kapłan winien być zawsze gotów odpowiedzieć potrzebom dusz”, mawiał Proboszcz z Ars. „On nie żyje dla siebie; żyje dla was”. Próby zeświecczenia kapłana są dla Kościoła szkodliwe. Nie oznacza to wcale, że kapłan miałby stać z dala od ludzkich problemów osób świeckich: przeciwnie, winien jak najlepiej je poznawać, tak jak Jan Maria Vianney, ale jako kapłan, zawsze w perspektywie zbawienia ludzi i rozszerzania królestwa Bożego. Jest świadkiem i szafarzem innego życia niż ziemskie. Zasadniczą sprawą dla Kościoła jest zachowanie tożsamości kapłana w wymiarze wertykalnym. Życie i osobowość Proboszcza z Ars stanowią tu szczególnie jasny i mocny przykład. Wewnętrzne upodobnienie do Chrystusa i solidarność z grzesznikami św. Jan Maria Vianney nie zadowalał się wiernym wypełnianiem obowiązków swego posługiwania. Starał się swoje serce i własne życie upodobnić do Chrystusowego. Modlitwa była „duszą” jego życia: modlitwa cicha, kontemplacyjna, zazwyczaj w kościele, u stop tabernakulum. Wnętrze jego otwierało się poprzez Chrystusa na Trzy Osoby Boskie, którym oddał w testamencie „swoją biedną duszę”. „Trwał w zjednoczeniu z Bogiem wśród nader czynnego życia”. Liczne krzyże stanęły na drodze Proboszcza z Ars w ciągu jego posługiwania: oszczerstwa ludzkie, niezrozumienie ze strony współpracownika wikariusza i braci-kapłanow, sprzeciwy, tajemnicza walka z mocami piekielnymi, a czasem nawet pokusa rozpaczy wśród ciemnej nocy ducha. Jan Maria Vianney uświęcał siebie, aby tym lepiej moc uświęcać innych. Jest rzeczą pewną, że nawrócenie pozostaje zawsze tajemnicą serc, które mają wolność decydowania, oraz tajemnicą łaski Bożej. Kapłan może przez swą posługę jedynie pouczać ludzi, kierować ich do konfesjonału i udzielać im sakramentów świętych. Sakramenty te są dziełem Chrystusa i sama ich skuteczność nie jest pomniejszona przez niedoskonałość czy niegodność szafarza. Jednakże owoc zależy również od usposobienia przyjmującego sakrament, a to usposobienie w dużej mierze kształtowane jest świętością osobistą kapłana, jego wypróbowanym świadectwem i przedziwną wymianą w obcowaniu świętych. Św. Jan Maria Vianney pragnął miłować Boga za tych, którzy Go nie kochali, a wreszcie odbyć w dużej mierze pokutę, której oni nie czynili. Był prawdziwie pasterzem, solidaryzującym się ze swym grzesznym ludem. Dla wszystkich tych powodów św. Jan Maria Vianney nie przestaje być żywym wciąż i aktualnym świadkiem prawdy powołania i służby kapłańskiej. Kapłani (…) winni wpatrywać się w jego przykład i naśladować go. Dzięki niemu i sami wierni lepiej zrozumieją tajemnicę kapłaństwa swych pasterzy. Postać Proboszcza z Ars zaiste nie przedawnia się! Drodzy Bracia! Niechaj te refleksje ożywią Waszą radość, że jesteście kapłanami i obudzą pragnienie, by być nimi jeszcze lepiej! Zawierzmy nasze kapłaństwo Maryi Dziewicy, Matce Kapłanów, do której Jan Maria Vianney uciekał się nieustannie, z głęboką miłością i całkowitą ufnością. ( Jan Paweł II)\nOpublikowano: lipiec 2, 2009 | słowo dla duszy\nTagi: kapłan, ksiądz, modlitwa o powołania, powołanie


Rok Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej i powiecie bialskim : druki ulotne i plakaty\nRok Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej i powiecie bialskim : [program obchodów]Rok Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej i powiecie bialskim : [program obchodów]\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie ; okręg) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne - od 2001 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego (Romanów) , Romanów (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r.\nRok 2012 rokiem Józefa Ignacego Kraszewskiego w powiecie bialskim : kalendarium wydarzeńRok 2012 rokiem Józefa Ignacego Kraszewskiego w powiecie bialskim : kalendarium wydarzeń\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie ; okręg) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Programy imprez\nZaproszenie na inaugurację Roku Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej PodlaskiejZaproszenie na inaugurację Roku Józefa Ignacego Kraszewskiego w Białej Podlaskiej\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie ; okręg) - kultura - imprezy - 2012 r. , Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne - od 2001 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Liceum Ogólnokształcące im. Józefa Ignacego Kraszewskiego (Biała Podlaska) - imprezy - 2012 r. , Romanów (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r.\nWystawa "Ach! W téj to Białéj!... : (Biała w życiu i twórczości Józefa Ignacego Kraszewskiego) : [zaproszenie]Wystawa "Ach! W téj to Białéj!... : (Biała w życiu i twórczości Józefa Ignacego Kraszewskiego) : [zaproszenie]\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie ; okręg) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne - od 2001 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Muzeum Okręgowe (Biała Podlaska) - wystawy\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie ; okręg) - kultura - imprezy - 2012 r. , Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r. , Dni Patrona Miasta Białej Podlaskiej (2012) , Druki ulotne - od 2001 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody\nKonferencja : Co z tym Kraszewskim? Miejsce J.I. Kraszewskiego i jego twórczości we współczesnej szkole : [zaproszenie]Konferencja : Co z tym Kraszewskim? Miejsce J.I. Kraszewskiego i jego twórczości we współczesnej szkole : [zaproszenie]\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r. , Biblioteka Pedagogoiczna (Biała Podlaska) - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne - od 2001 r. , Konferencja : Co z tym Kraszewskim? Miejsce J.I. Kraszewskiego i jego twórczości we współczesnej szkole , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody\nPodziękowanie za uczestnictwo w konkursie czytelniczym "Kraszewski - znany i nieznany" organizowanym przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Białej Podlaskiej [...]Podziękowanie za uczestnictwo w konkursie czytelniczym "Kraszewski - znany i nieznany" organizowanym przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Białej Podlaskiej [...]\nKeywords: Druki ulotne - 20 w. , Konkurs czytelniczy "Kraszewski znany i nieznany" , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego (Romanów) - imprezy - 1983 r. , Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna (Biała Podlaska) - imprezy -1983 r.\nStowarzyszenie Koło Bialczan w Białej Podlaskiej: 90 lecie powstania koła : [zaproszenie]Stowarzyszenie Koło Bialczan w Białej Podlaskiej: 90 lecie powstania koła : [zaproszenie]\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne - od 2001 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Stowarzyszenie Koło Bialczan - obchody\nKonkurs plastyczny z okazji Dni Białej Podlaskiej "Znany bialczanin w karykaturze - Kraszewski 2012" : [regulamin]Konkurs plastyczny z okazji Dni Białej Podlaskiej "Znany bialczanin w karykaturze - Kraszewski 2012" : [regulamin]\nKeywords: Bialskie Centrum Kultury. Klub Kultury Scena (Biała Podlaska) , Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy - 2012 r. , Druki ulotne , Konkurs plastyczny "Znany bialczanin w karykaturze" (Biała Podlaska ; 2012) , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , od 2001 r.\nMiejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : Romanów Podlaski [pocztówka]Miejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : Romanów Podlaski [pocztówka]\nKeywords: Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - pamiątki , Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego (Romanów) , Pocztówki - 21 w. , Rok Kraszewskiego (2012 ) , Romanów (woj. lubelskie) - dworek Kraszewskich\nPodziękowanie Pani Teresie Stasiuk-Karaś Dyrektorowi Miejskiej Biblioteki Publicznej w Białej Podlaskiej za wkład pracy [...] w obchody Roku KraszewskiegoPodziękowanie Pani Teresie Stasiuk-Karaś Dyrektorowi Miejskiej Biblioteki Publicznej w Białej Podlaskiej za wkład pracy [...] w obchody Roku Kraszewskiego\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie) - bibliotekarstwo - 20- 21 w. , Druki ulotne -1918-1939 r. , Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - obchody , Miejska Biblioteka Publiczna (Biała Podlaska) , Nagrody , Rok Kraszewskiego (2012 )\nMiejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Romanowie [pocztówka]Miejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Romanowie [pocztówka]\nKeywords: Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - pamiątki , Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego (Romanów) , Pocztówki - 21 w. , Rok Kraszewskiego (2012 )\nMiejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : [pocztówki]Miejsca, które pamiętają Józefa Ignacego Kraszewskiego : [pocztówki]\nKeywords: Kraszewski, Józef Ignacy (1812-1887) - pamiątki , Pocztówki - 21 w. , Rok Kraszewskiego (2012 )\nKeywords: Biała Podlaska (woj. lubelskie) - kultura - imprezy , Dni Kraszewskiego w Białej Podlaskiej 16-17 czerwca 1962 , Kraszewski Józef Ignacy (1812-1887) , druki ulotne , programy


Co Marcin powiedział o tolerancji? ⋆ Rainbow Star\nCo Marcin powiedział o tolerancji?\n5 marca 2017 4 czerwca 2019 Rainbowstar\nJeden z odcinków popularnego popularnego latach 90-tych serialu „Tata, a Marcin powiedział” traktuje o tolerancji względem osób LGBT. Jak tym razem potoczył się dialog głównego bohatera z jego tatą i co chłopiec usłyszał od najlepszego kolegi?\n„Co to jest tolerancja?”\n„Tata, a Marcin powiedział” to jeden popularnych niegdyś programów, który można było oglądać na „jedynce” od 1993 r. do początku 2007 r. Każdy odcinek rozpoczynał się od różnych wariantów tytułowych słów, wypowiedzianych przez chłopca. Kolega Marcina zwraca się do swojego taty i tak rozpoczynała się dyskusja na tematy frapujące szkraba. W odcinku poświęconym tolerancji, dowiadujemy się, co Marcin opowiadał o swoim tacie; dlaczego ten jest zły na opiekuna ogniska muzycznego i najchętniej wysłałby go do więzienia.\nOkazało się, że Pan Porczyk jest homoseksualny, a ojciec chłopca nie chce, aby dziecko chodziło na zajęcia muzyczne. Chłopiec grany przez Mikołaja Radwana wypytuje swojego tatę, czym jest tolerancja i stara się bronić nauczyciela. Dostaje dwuznaczną odpowiedź, bo z jednej strony Piotr Fronczewski w swojej roli krytykuje homofobiczne wypowiedzi znajomego, ale nagle sprzeciwia się, by jego syn poszedł na zajęcia z muzyki i nawet nie chce powiedzieć, dlaczego.\nA co mówi Babcia?\nW trakcie dyskusji chłopczyk przypomina: „Babcia zawsze powtarza, że na świecie jest za mało miłości” i pyta, „dlaczego w takim razie taki homo powinien się znaleźć w więzieniu?”. Ojciec tłumaczy mu, że pan Porczyk nie pójdzie do więzienia, wbrew życzeniom taty Marcina. Mimo, że mówi o tolerancji, w jego głosie słychać zniecierpliwienie i najwidoczniej chce już zakończyć niewygodną dla siebie rozmowę. Synek zastanwia się, dlaczego rodzic kolegi nie da w końcu spokoju nauczycielowi i wymyśla różne sposoby na uświadomienie jego oraz całego społeczeństwa (np. poprzez reklamy). Wygląda na to, że dzieci często są bardziej wrażliwe i empatyczne od dorosłych. A nam przydałaby się nie tylko tolerancja (bo nikt nie potrzebuje naszego pozwolenia na bycie sobą), ale po prostu więcej szacunku. Weźmy sobie do serca słowa babci.


Liroy: Jestem dobrym człowiekiem - Kielce\nWysłano dnia 13-07-2009 o godz. 08:58:57 przez rafa 5750\nEkscentryk, raper z dużym ego, po prostu Liroy - odpowiada na pytania Jakubowi Wątorowi.\nJak myślisz, jesteś dobrym, czy złym człowiekiem?\nWydaje mi się, że na pewno złym człowiekiem nie jestem. Charakter i wychowanie, jakie wyniosłem z domu, nastawiło mnie, by być dobrym dla ludzi. Wierzę w karmę. Jeżeli coś złego wysyłam w świat, to potem dostanę to samo z powrotem.\nIle miałeś lat, gdy pierwszy raz uciekłeś z domu?\nI jaki miałeś wtedy pomysł na siebie?\nChciałem uciec z Polski, ale zawsze łapano nas na granicach. Mieliśmy różne pomysły. Raz nawet porwaliśmy barkę na Wiśle. Daleko nie upłynęliśmy, dosłownie sto metrów dalej nas zatrzymano.\nChodziło mi o to, by wyrwać się z tych kieleckich i domowych realiów lat 70-tych. Oczywiście zawsze kochałem i kocham to miasto, ale nie potrafiłem tutaj żyć. Nie potrafiłem się zasymilować, bo byłem dla ludzi dziwakiem. Zresztą to ostatnie nie zmieniło się do dzisiaj.\nZamieniłbyś to dzieciństwo na inny scenariusz?\nNa pewno dla mnie, mojej matki i siostry byłoby lepiej, gdybyśmy mieli normalną rodzinę. Chciałbym wiedzieć, jak to jest mieć normalnego starego. Pewnie bym zamienił, ale i tak cieszę się z takiego dzieciństwa, jakie miałem. W życiu czasem trzeba dostać po dupie.\nA propos dostawania po dupie - mówi się, że jesteś komercyjny...\nCi, którzy pie**olą cokolwiek o komercji, są śmieszni. To są mali, zawistni ludzie. Takie podejście do życia mają ludzie nieszczęśliwi, którzy nic nie potrafią stworzyć we własnym życiu.\nOczywiście sam, jak każdy raper, mam wielkie ego. Uważam się za zajebistego rapera. Gdybym myślał inaczej, to nie miałoby sensu to, co robię. Codziennie wstaję z łóżka z dużym uśmiechem. I nawet zawistnicy nie są wstanie popsuć mi humoru. Jestem megaszczęśliwy.\nNic nie jest w stanie Cię zaboleć?\nOczywiście jest, ale w sytuacjach kryzysowych raczej wolę działać ze wzmożoną siłą, niż wpadać w depresję. Kilku znajomych w ten sposób wyciągnąłem z ciężkich kłopotów.\nSkoro o znajomych – jesteśmy w Kielcach i tutaj również zarzucano Ci zdradę...\nPolski standard. Na zachodzie ludzie, którzy odnieśli sukces, to codzienność. Jest ich wielu i społeczeństwo jest do nich przyzwyczajone. U nas na odwrót. Ja do dziś jestem zgniłym jabłkiem w Warszawie i wielu innych miastach. Jestem dla nich trochę takim chłopcem do bicia.\nIstnieje takie przekonanie, że Twoja pierwsza płyta – w związku z bezpośrednim językiem - była szokiem dla grzecznego społeczeństwa i dlatego się wybiłeś.\nPrzede mną było trochę takich zespołów, łącznie z Dr. Hackenbush, którzy byli dużo gorsi ode mnie. I nikt z nich tyle nie osiągnął. Ludzie niepotrzebnie doszukują się problemu. Uwierzcie mi, raz w życiu – jestem naprawdę dobry w tym, co robię. Nie ma się co doszukiwać z mojej strony jakichś specjalnie przemyślanych chwytów w celu wybicia się. Ludzie z Kielc znający mnie od lat wiedzą bardzo dobrze, że od 1982 roku regularnie wydawałem demówki i pracowałem nad sobą. Sukces w 1995 roku był wykładnią ciężkiego zapie**alania przez 13 lat. Nie miałem koneksji. A bluzgi? C**j ludziom do tego. Piszę teksty tak, jak mówię na co dzień, co zresztą widać w tym wywiadzie.\nKiedy zdałeś sobie sprawę z tego sukcesu?\nDotarło to do mnie na trasie koncertowej trwającej od września 1995 roku. Na pierwszy ogień w czasie trasy poszedł Wrocław. Grałem tam trzy koncerty – 1., 3. i 9. września. Dawniej nie mogłem sobie jednego koncertu załatwić, a tu na raz trzy występy w jednym mieście, w tym jeden w Hali Ludowej. Wciąż bałem się, że ludzie nie zapełnią tych miejsc.\nPierwszy koncert wrocławski grałem w klubie. Pod koniec próby generalnej, pod sceną było około tysiąc osób. Podszedłem wtedy do jednego z organizatorów i zapytałem, przed kim gram support? On się zaczął śmiać i mówi, że przecież to jest mój koncert. Pokazał mi jeszcze przez okno, że przed klubem stoi drugie tyle, co w środku.\nW październiku, w czasie tej samej trasy, zobaczyłem swoje plakaty i napis na nich: „już ponad 400 000 sprzedanych egzemplarzy”. Zadzwoniłem wtedy z awanturą do ludzi z BMG i zapytałem, czemu okłamują ludzi. Zagroziłem, że w wywiadach nazwę ich frajerami. A oni na to, że przecież już jest prawie 500 000, a tamten plakat jest nieaktualny, z zeszłego tygodnia. Wtedy dopiero dotarło do mnie, że sprzedałem pół miliona płyt.\nZachłysnąłeś się tym?\nW trakcie tej trasy dostałem zapalenia płuc. To wszystko było źle zorganizowane, grałem czasem po dwa koncerty dziennie. Wylądowałem w szpitalu i odwołałem dwa występy. Miałem wtedy chwilę na przemyślenie tego wszystkiego. Cieszyłem się tym, co dostałem od życia. Ale nie zwariowałem.\nWyprowadziłem się do Gdyni, zanim osiągnąłem sukces. Będąc tam, nie miałem możliwości i nie chciałem uczestniczyć w „warszawce”. Moje ego i tak było połechtane niejednokrotnie, bez aktywnego życia w showbusinessie. To, że byłem na językach wszystkich świadczyło, że robię coś istotnego, spełniam się. Natomiast powtarzam jeszcze raz – nie odj**ało mi, przyzwyczaiłem się do bycia rozpoznawalnym. Jeśli ktoś chce do mnie podejść na ulicy po autograf, czy zapytać „co słychać”, to śmiało może to zrobić. Osiągnąłem wiele i teraz mogę robić różne wariactwa, spełniać swoje marzenia.\nCały wywiad na: www.homodicit.pl\nZdjęcia: Marcin Boruń - www.marcinborun.com\nOcena: 3.2/5 (134)\nOd sierpnia roku 2002 strona została wyświetlona 160696937 razy (0.77) © 2002-2019


moja córeczka od 3 dni nie chce jeść z piersi, czy da sie cos zrobić żeby polubiła z powrotem pierś? | Pytania\nmoja córeczka od 3 dni nie chce jeść z piersi, czy da sie cos zrobić żeby polubiła z powrotem pierś?\nGość odsłony: 2145\nMoja córeczka od 3 dni nie chce jeść z piersi.przez 6 mcy karmiłam ją tylko cycem a obecnie ostaje rano kaszkę z owocami , w południe obiadek po południu owoce i na noc sinlac, jeszcze niedawno jadła z piersi conajmniej 2 razy w dzień i 2 w nocyteraz od 3 dni za nic nie chce jeśc w dzień, wydaje mi się że poprostu nie chce jej się sać, bo widzę że jest głodna i jak ją próbuje nakłonć to mnie wkońcu ugryzie a potem z abetytem zjada słoik zupki. nie chodzi tez o to że przestała lubić moje mleko bo jak ściagn,ełam to chętnie zjadła je z łyżeczkiJa zawsze byłam do karmienia cycem nastawiona pozytywnie i bardzo chcę ją karmić długo a rok to juz napewno bo mała jest alergikiem. ale moje plany chyba szlag trafi bo mała\_ej przeciesz nie zmuszę.poza tym bardo to przeżywam, płaczę i nawet zaczęłam pić melise bo sie zrobiłam strasznie drażliwa, i ryczeć mi się chce cały czas, że ona juz nie chce piersipoza tym niewiele mogę ściągnąc laktatrem , ale piersi mam pełne a ona jak trochę ciumknie i się oderwie to jest cała zachlapana taka fonntanna z cyca leciale jeszcze trochę nie bęzie jadła i mi pokarm zaniknie:(może tak miałyście???czy da sie cos zrobić żeby polubiła z powrotem pierś?\nOstatnia odpowiedź: 2013-10-13, 22:59:32\nGość 2013-10-13 o godz. 22:59\nJa mam ten sam problem . Tylko, że moja córeczka ma dopiero 2 miesiące. Daję jej cyca jedynie na śpiąco, inaczej nawet nie chce go złapiać, a jak już złapie to pluje mlekiem. Odciągam kiedy mogę i jej podaję butelką. Niestety nie idze mi to odciąganie zbytnio.No i niestety często podaję mieszankę. Mam nadzieje ,że uda mi się podawać jej moje mleko jeszcze z miesiąc chociaż. Rónież bardzo to przeżyłam , że nie chce piersi.\nAda trzymaj sie i nie poddawaj, ciesz sie ile mozesz, ze malutka je.ja tez jestem taka drazliwa, ale dlatego, ze Ania wogole przy jedzeniu marudzi, a jak wspominam, jak rzucala sie na piers, to bardzo zaluje, ze nie moglam jej dluzej karmic...trzymam za Was kciuki\nGość 2013-10-13 o godz. 22:56\nna razie jest tak, że mala zje z jednej cycy żeby zasnąc popłudniu (karmię należąco) a potem w środku snu jak zaczyna kwękać podaję druga pierś i też opróznia , tyle w dzień w nocy nadal je ze 2-3 razy ( na szczęście) wiem że to głupio brzmi że się cieszę że karmię w nocy 3 razy i muszę wstawać ale ja się naprawdę cieszę\nprzez te kilka dni w długi weekend co nie chciała jeść w dzień wogóle byłam załamana, zresztą teraz jak komuś opowiadam o swoich problemach z małą to zaraz płaczę. no mówię wam po porodzie mnie tak nie wzięło jak teraz, wogóle jestem strasznie rozdrazniona i żyć sie ze mną nie da, boję się że odbija się to na małej że ja taka nerwowa\nno ide wypić meliskę :D\nGość 2013-10-13 o godz. 17:09\nU mnie jest podobna historia już około 10 tygodni. Tragedia!!!Bo co tu dawać dziecku 6 tygodniowemu ( wtedy sie zaczęły większe problemy)? Z dnia na dzień coraz wiekszy wstręt do piersi a ja czułam się jak upośledzona.\nPo kilku dniach mąż nie wytrzymał płaczu ( z powodu głodu) pojechał do sklepu, kupił mleko modyfikowane ale Mały i tego nie chciał tknąć. Gotów był tylko pić moje mleko ale z butli. O nie- nie poddałam sie choć juz byłam u kresu wytrzymałości i wyłam non stop razem z nim, nie zdecydowałam sie na ściąganie. Przystawiam często, uspokajałam, nosiłam, woziłam, przytulałam. Wypróbowałam wszystko:pozycje karmienia, zmiana diety, kosmetyków, ciało do ciała etc.\nPrzez prawie 10 tyg. wieczny płacz w domu, dopiero jak synek wypłakał się i padł, to udawało mi się go podkarmić przez sen. Od kilku dni jest trochę lepiej, ale 'na żywca' rzadko je i niechętnie. Mniej płacze, parę razy dałam mu kaszke na moim mleku - bardzo mu smakuje. Mam nadzieję, ze bedzie coraz lepiej, ale butelki wolę nie pokazywać Małemu bo po niej zawsze jest gorzej :(\nŻyczę powodzenia i cierpliwosci!!!\nGość 2013-10-12 o godz. 19:17\nm_onika 2013-10-12 o godz. 15:51\nAda trzymam kciuki że się uda :)\nGość 2013-10-12 o godz. 15:48\nmoże uda się chociaż nocne karmienie utrzymać, bo mała jest uczulona na białko mleka krowiego i bee pewnie musiała jej dać bebilon pepti lub nutramigen:(\na wogóle to :( :(\nm_onika 2013-10-12 o godz. 15:38\nCórcia mojej siostry też przestała jeść z piersi w taki sam sposób jak u Ciebie coprawda jest starsza ale też się skończyło karmienie cycusiem. :(\nGość 2013-10-12 o godz. 15:33\nAda nie chce cie straszyc ale u nas bylo identycznie i niestety z tego powodu musialam zakonczyc laktacje,bo Payunia nie chciala i juz a sciagac nie moglam duzo i sama wiesz\nnie wiem,moze sa jakies sposoby na polubienie piersi ale ja na zaden nie wpadlam bylo mi ztego powodu baaardzo smutno\nzreszta do tej pory nawet sni mi sie ze karmie moje dziecko\nGość 2013-10-12 o godz. 05:00\nmoja córeczka od 3 dni nie chce jeść z piersi.\nprzez 6 mcy karmiłam ją tylko cycem a obecnie ostaje rano kaszkę z owocami , w południe obiadek po południu owoce i na noc sinlac, jeszcze niedawno jadła z piersi conajmniej 2 razy w dzień i 2 w nocy\nteraz od 3 dni za nic nie chce jeśc w dzień, wydaje mi się że poprostu nie chce jej się sać, bo widzę że jest głodna i jak ją próbuje nakłonć to mnie wkońcu ugryzie a potem z abetytem zjada słoik zupki. nie chodzi tez o to że przestała lubić moje mleko bo jak ściagn,ełam to chętnie zjadła je z łyżeczki\nJa zawsze byłam do karmienia cycem nastawiona pozytywnie i bardzo chcę ją karmić długo a rok to juz napewno bo mała jest alergikiem. ale moje plany chyba szlag trafi bo mała\_ej przeciesz nie zmuszę.\npoza tym bardo to przeżywam, płaczę i nawet zaczęłam pić melise bo sie zrobiłam strasznie drażliwa, i ryczeć mi się chce cały czas, że ona juz nie chce piersi\npoza tym niewiele mogę ściągnąc laktatrem , ale piersi mam pełne a ona jak trochę ciumknie i się oderwie to jest cała zachlapana taka fonntanna z cyca leci\nale jeszcze trochę nie bęzie jadła i mi pokarm zaniknie:(\nmoże tak miałyście???\nczy da sie cos zrobić żeby polubiła z powrotem pierś?\nGość 2013-10-13 o godz. 22:58


Kochając Pabla, nienawidząc Escobara – historia niewiarygodnego romansu | Niestatystyczny.pl\nTemat zakazanej miłości fascynuje nas od tego samego czasu, w którym w ogóle o miłości zaczęliśmy opowiadać. Mezalians, tajemne związki, przeklęci kochankowie… Wojna trojańska nie wybuchłaby, gdyby Parys nie pragnął posiąść Heleny – żony Menelaosa. Romeo i Julia żyliby, gdyby nie zapałali do siebie uczuciami.\nOpowieść o Virginii Vallejo – młodziutkiej dziennikarce i Pablo Escobarze – bossie kartelu narkotykowego, miliarderze, niebezpiecznym, dzikim i żonatym, zalicza się do tych najbardziej emocjonujących historii. Jednocześnie zdumiewa tym bardziej, gdyż wydarzyła się naprawdę… w dodatku poznajemy ją z pierwszej ręki.\nVirginia Vallejo stworzyła tekst, który czyta się niczym znakomitą powieść – pełną akcji, grozy, niespodziewanych twistów czy podniecających momentów – a świadomość, że to wszystko wydarzyło się naprawdę, tylko dodaje im pikanterii. Nic dziwnego, że stały się kanwą dla książki i powstającego właśnie filmu z Penelope Cruz i Javierem Bardemem w rolach głównych.\nVirginię i Pabla połączył namiętny romans. Dziewczyna dotarła głębiej niż ktokolwiek inny, pracując nad biografią narkotykowego barona… Biografią, której nigdy nie ukończyła, gdyż w międzyczasie z kochanki stała się wrogiem numer jeden Escobara – najpierw ściganym przez niego, a następnie, u boku służb specjalnych – ścigającym.\nVirginia Vallejo uciekła z Kolumbii do USA dzięki pomocy agentów DEA. Otrzymała tam azyl polityczny. Jest osobą barwną i nietuzinkową, zaś jej spisane wspomnienia są czymś, obok czego nie można przejść obojętnie.\nPoniżej prezentujemy Wam fragment książki!\nPoproś mnie, o co tylko chcesz!\nCuchnie jak dziesięć tysięcy trupów na polu bitwy trzy dni po historycznej porażce. Odór czuć w promieniu kilku kilometrów. Wysypisko w Medellín to nie góra pokryta śmieciami: to góra usypana z wielu milionów ton śmieci, które wszystkie jednocześnie się rozkładają. To smród nagromadzonej przez dekady materii organicznej, na wszystkich stadiach gnicia poprzedzających ostateczne upłynnienie. To woń oparów gazu unoszących się nad całą tą masą. To smród wszystkiego, co zostaje ze świata zwierząt i roślin, kiedy zmiesza się on ze światem odpadów chemicznych. To woń absolutnej żałości i najskrajniejszych form totalnego ubóstwa. To smród niesprawiedliwości, korupcji, arogancji, całkowitej obojętności. Przesiąka każdą cząsteczkę tlenu i jest niemal widoczny, przykleja się do skóry, żeby przez pory wniknąć do wnętrzności i wywrócić nam flaki na lewą stronę. To słodki zapach śmierci czekającej nas wszystkich, idealne perfumy na dzień Sądu Ostatecznego.\nSamochód zaczyna się wspinać szarą drogą wykorzystywaną przez ciężarówki, które wyładowują swoją zawartość na szczycie góry. Pablo prowadzi, jak zwykle. Czuję, że bez przerwy mi się przygląda, bada reakcje mojego ciała, serca, umysłu. Wiem, o czym myśli, a on wie, co czuję: przelotne spojrzenie nas zaskakuje, pewny uśmiech to potwierdza. Wiem, że z nim u boku bez trudu\nzniosę wszystko, co nas czeka. W miarę jednak jak zbliżamy się do celu, zaczynam się zastanawiać, czy moja asystentka Martita Brugés i operator kamery zniosą cztery–pięć godzin pracy w tej atmosferze przyprawiającej o mdłości, w przestrzeni bez wentylacji, w gorącu uwięzionym w stalowym uścisku najbardziej pochmurnego i przytłaczającego dnia, jakiego kiedykolwiek przyszło mi\nWoń okazała się zaledwie przygrywką do sceny, na widok której nawet największy twardziel cofnąłby się z przerażeniem. Ukazujące się naszym oczom piekło rodem z Dantego zdaje się zajmować powierzchnię kilku (kilkunastu? kilkudziesięciu?) kilometrów kwadratowych, a jego szczyt stanowi prawdziwy horror: nad nami, na tle szaroburej szmaty, której nikt przy zdrowych zmysłach nie ważyłby się nazwać niebem, krążą tysiące sępów i myszołowów o ostrych jak noże dziobach wyrastających spod okrutnych oczek, i o wstrętnych piórach, które już dawno straciły czerń. Z wyższością, jakby były dumnymi orłami, członkowie dynastii rządzącej tym światkiem w kilka sekund oceniają stan naszego zdrowia, a potem wracają do uczty na truchłach koni, których wilgotne wnętrzności błyszczą w słońcu. Niżej pojawiają się setki psów, witają nas szczerzeniem zębów zaostrzonych chronicznym głodem, a obok nich inni weterani, mniej wychudzeni i bardziej beztroscy, merdają ogonami albo drapią się po rzadkiej sierści, pełnej pcheł i kleszczy. Cała góra zdaje się drżeć\nod gorączkowej aktywności tysięcy szczurów wielkich jak koty i milionów myszy wszystkich możliwych rozmiarów. Otaczają nas chmary muszek, a tabuny komarów i widliszków cieszą się na\ndostawę świeżej krwi. Najwyraźniej wszystkie gatunki z niższych warstw królestwa zwierząt znajdują tu prawdziwy raj i bogactwo pożywienia.\nW oddali zaczynają się pojawiać szare, przykurzone postaci, inne od pozostałych. Najpierw wychylają się zaciekawione młode, ze spuchniętymi brzuszkami, pełnymi robaków. Potem samce o groźnych spojrzeniach, a w końcu samice, tak mizerne i wychudzone, że tylko te ciężarne przypominają żywe istoty. Niemal wszystkie młodsze są w ciąży. Bure stworzenia zdają się nadciągać\nze wszystkich stron, najpierw dziesiątkami, potem setkami. Otaczają nas, żeby odciąć nam drogę i uniemożliwić ucieczkę, po kilku minutach jesteśmy okrążeni. Nagle ta rozedrgana, ściśnięta fala wydaje z siebie radosny okrzyk, a jej twarze rozświetlają tysiące białych błysków:\n– To on, don Pablo! Don Pablo przyjechał! I jest z nim ta pani z telewizji! Będziemy w telewizji, don Pablo?\nPromienieją radością i entuzjazmem. Wszyscy podchodzą się przywitać, przytulić go, dotknąć, jakby chcieli zabrać sobie kawałek. Na pierwszy rzut oka wyłącznie uśmiechy radości odróżniają te brudne, wygłodzone postaci od zwierząt, bo przecież w tym siedlisku bestii stanowią po prostu jeden z gatunków, nic więcej. Jednak w ciągu następnych godzin nauczę się od tych istot jednej z najważniejszych lekcji, jakie dane mi było odebrać w życiu.\n– Chce pani zobaczyć moją choinkę na święta, panienko? – pyta jakaś mała, ciągnąc mnie za rękaw jedwabnej bluzki.\nSpodziewam się zobaczyć gałąź powalonego drzewa, ale zamiast tego dziewczynka pokazuje mi pokrytą sztucznym szronem choineczkę, prawie nową i made in USA.\nPablo tłumaczy, że Boże Narodzenie przychodzi tu z dwutygodniowym opóźnieniem, że cały dobytek tych osób pochodzi ze śmieci i że resztki czy opakowania wyrzucane przez bogatych to skarby i materiały budowlane dla najbiedniejszych.\n– A ja chcę pani pokazać swoją szopkę! – woła inna mała. – Wreszcie uzbierałam komplet!\nDzieciątko Jezus to olbrzym bez nogi i oka, Maryja jest w rozmiarze medium, a Święty Józef – small. Plastikowy osioł i wół pochodzą z wystawek reklamowych dwóch różnych sklepów. Próbuję\nstłumić śmiech na widok tej zabawnej wersji współczesnej rodziny i ruszam w dalszy obchód.\n– Mogę zaprosić panią do domu, doña Virginia? – pyta sympatyczna kobieta, pewnym siebie tonem, jakiego nie powstydziłaby się Kolumbijka z klasy średniej.\nSpodziewam się szałasu skleconego z kartonu i puszek, takiego jak te w slumsach Bogoty, ale okazuje się, że niesłusznie: ściany zbudowano z cegieł połączonych cementem, a dach z plastikowych\ndachówek. W środku znajduje się kuchnia i dwa pokoje, umeblowane sprzętami dość sfatygowanymi, ale czystymi. W jednym z pomieszczeń dwunastolatek odrabia pracę domową.\n– Miałam szczęście, ktoś wyrzucił komplet mebli do salonu! – opowiada. – A niech pani popatrzy na zastawę: z różnych zestawów, ale cała nasza szóstka może zjeść. Każdy talerz i szklanka z innej parafii, nie jak u wielkich panów, ale mnie się one trafiły za darmo!\nUśmiecham się i pytam, czy jedzenie też wygrzebują ze śmieci.\n– Oj nie, skąd! Potrulibyśmy się! Zresztą i tak psy zawsze pierwszewywęszą. Chodzimy na bazar i kupujemy jedzenie za to, co zarobimy na recyklingu.\nChłopak wyglądający na przywódcę młodzieżowej bandy, w amerykańskich dżinsach i nowoczesnych trampkach w idealnym stanie, z dumą pokazuje mi swój łańcuch z osiemnastokaratowego złota. Wiem, że u jubilera zapłaciłby za coś takiego z siedemset dolarów, więc pytam, jak udało mu się znaleźć tak kosztowny drobiazg pośród milionów ton śmieci.\n– Znalazłem go razem z tymi ciuchami, zapakowane do plastikowej torby. Nie ukradłem tego, doña, przysięgam na Boga! Jakaś babka się wściekła i wyrzuciła faceta z całym majdanem na ulicę…\nTe paisas to mają temperament, Matko Boska!\n– Co najdziwniejszego zdarzyło wam się znaleźć? – pytam grupki łażących za nami dzieci.\nSpoglądają po sobie, po czym odpowiadają chórem:\n– Martwego bobasa! Szczury już go jadły, jak go znaleźliśmy! Znaleźli też kiedyś trupa jakiejś zgwałconej dziewczynki, ale dużo dalej stąd, obok źródełka, tam wyżej – wskazują to miejsce. – Ale\ntakie rzeczy robią źli ludzie stamtąd. Tu są tylko dobrzy ludzie, prawda, don Pablo?\n– Zgadza się: najlepsi na świecie! – odpowiada on, z absolutnym przekonaniem i bez śladu protekcjonalności w głosie.\nPo dwudziestu czterech latach nie pamiętam już niemal niczego, co Pablo Escobar powiedział mi podczas tamtej rozmowy – pierwszego wywiadu dla mediów ogólnokrajowych – na temat dwóch\ni pół tysiąca rodzin żyjących w piekle. Gdzieś musiała się zachować taśma z nagraniem jego entuzjastycznych wypowiedzi i mojej spływającej potem twarzy. Po tamtych kilku godzinach, które zupełnie przewartościowały mój światopogląd i kazały przyjąć inną skalę oceny dóbr materialnych niezbędnych ludziom do odrobiny szczęścia, zostały mi tylko wspomnienia zapisane w sercu oraz\npamięć zmysłów. Oprócz wszechobecnego, nieopisanego smrodu – dotyk jego dłoni na moim przedramieniu, kierującej mną i dodającej mi siły; historie tamtejszych koczowników – niektórych\nna wpół czystych, większości na wpół brudnych, ale wszystkich dumnych ze swojej zmyślności i wdzięcznych losowi za szczęście – o pochodzeniu ich skromnego dobytku czy znajdowaniu małych skarbów; promienne twarze kobiet opowiadających z ożywieniem o domach, które już niedługo będą mogły nazwać swoimi; mężczyźni cieszący się na szansę odzyskania szacunku społeczeństwa, które traktowało ich jak najgorszą hołotę; dzieci zachwycone perspektywą wyrwania się z tego miejsca i wyrośnięcia na porządnych ludzi. Zbiorowe marzenia i wiara w lidera, który ich zainspiruje, oraz polityka, który nie zawiedzie.\nNa wysypisku zapanowała atmosfera zaraźliwej radości, w powietrzu unosi się nastrój wielkiego święta. Pierwsze wrażenie koszmaru zaczyna stopniowo ustępować innym emocjom, zmienia się mój punkt widzenia. Godność tych ludzi, ich odwaga, szlachetność, zdolność do marzeń, nienaruszone w warunkach, które każdego z nas strąciłyby w najgłębsze otchłanie rozpaczy i poczucia\nporażki, przekształciły moje współczucie w podziw. Na którymś odcinku tego pylastego szlaku – który odnajdę może kiedyś na nowo, w innym miejscu i czasie – do drzwi mojej świadomości\npuka nagle bezbrzeżna czułość. Wypełnia każdy zakątek mojej duszy. Nie przeszkadza mi już ani smród straszliwego wysypiska, ani to, skąd Pablo bierze te swoje tony pieniędzy, lecz wyłącznie tysiąc i jeden cudów, jakich za ich pomocą udaje mu się dokonywać. Jego obecność u mojego boku wymazuje, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wspomnienie wszystkich mężczyzn, których do tej pory kochałam, i nie istnieje już nikt poza nim. To on jest moją teraźniejszością, przeszłością, przyszłością, całym moim światem.\n– I co? – pyta, kiedy schodzimy w stronę zaparkowanych samochodów.\n– Do głębi mnie to poruszyło. To najbardziej wzbogacające doświadczenie w moim życiu. Z daleka zdawało się, że żyją jak zwierzęta… Z bliska przypominają raczej anioły… A ty musisz tylko przywrócić ich do stanu ludzkiego, prawda? Dziękuję, że mnie tu zaprosiłeś. I dziękuję za wszystko, co dla nich robisz.\nNastępuje długa cisza. Potem on obejmuje mnie za ramiona i mówi:\n– Nikt nie mówi mi takich rzeczy… Jesteś zupełnie inna! Co powiesz na kolację ze mną dziś wieczorem? Chyba wiem, co zamierzasz powiedzieć… Dlatego pozwoliłem sobie załatwić, żeby kosmetyczka i fryzjerka pracowały dziś tak długo, jak będziesz chciała. Pewnie chcesz pozbyć się z włosów tego smrodu zdechłego skunksa…\nMówię, że on też cuchnie jak zorrillo, czyli skunks, na co on śmieje się serdecznie i woła, że nigdy nie mógłby zostać nazwany zdrobniale, na co wskazuje końcówka ‑illo, bo jest przecież ni\nmniej, ni więcej, tylko… Zorro!\nNaszemu wejściu do restauracji towarzyszy fala zaskoczonych spojrzeń oraz crescendo szeptów. Zostajemy usadzeni przy najbardziej oddalonym od drzwi stoliku, z którego można obserwować\nwchodzących. Mówię, że jeszcze nigdy nie poszłam na kolację z bohaterem wywiadu ani tym bardziej z politykiem, a on odpowiada, że zawsze jest ten pierwszy raz. Potem, przyglądając mi się uważnie z uśmiechem na twarzy, dodaje:\n– Wiesz co? Ostatnio za każdym razem, kiedy jestem smutny czy zmartwiony, myślę o tobie. Przypominam sobie, jak zaczęłaś wrzeszczeć na tamtych twardzieli w samym środku chmury gazu\nłzawiącego: „Trochę godności! Nie wstyd wam? Zachowujecie się jak małe dziewczynki!”, jakbyś była Napoleonem pod Waterloo… Jeszcze nigdy nie widziałem czegoś tak śmiesznego! Śmieję się sam do siebie przez dłuższą chwilę, a potem…\nZawiesza głos, żeby wzbudzić moją ciekawość, a ja w myślach przygotowuję odpowiedź.\n– Znowu myślę o tobie, oblanej od stóp do głów lodowatą wodą, wściekłej jak pantera, w tunice przyklejonej do ciała… I znowu trochę się śmieję… I stwierdzam, że jesteś naprawdę bardzo… bardzo… bardzo odważną kobietą.\nZanim zdążę wtrącić, że nikt jeszcze nigdy nie pochwalił u mnie tej właśnie cechy, ciągnie:\n– I masz też w sobie absolutnie niespotykaną wdzięczność. Piękne kobiety nie mają zwyczaju za nic dziękować.\nOdpowiadam, że owszem, potrafię okazywać wdzięczność, bo skoro nie jestem pięknością, to nikt mi nigdy niczego nie oferował ani mnie nie komplementował. Pyta, kim w takim razie jestem, a ja stwierdzam, że zbiorem rzadko spotykanych wad i defektów, które w tej chwili mogą nie rzucać mu się w oczy, ale z upływem czasu będzie się o nich przekonywał. Prosi, żebym mu opowiedziała, dlaczego wpakowałam się w tę spółkę telewizyjną z Margot.\nTłumaczę, że w 1981 roku ta opcja zdawała się stanowić moją jedyną szansę na zawodową niezależność. Odmówiłam prowadzenia programu informacyjnego Noticiero 24 Horas, wydania o 19.00, bo dyrektor Mauricio Gómez kazał mi nazywać M‑19 „grupą przestępczą”, a ja używałam sformułowań „partyzanci”, „powstańcy”, „rebelianci” czy „wywrotowcy”. Mauricio niemal codziennie udzielał mi reprymendy, groził zwolnieniem i przypominał, że zarabiam równowartość pięciu tysięcy dolarów miesięcznie. Ja odszczekiwałam, że może i jest wnuczkiem najbardziej arcykonserwatywnego prezydenta Kolumbii i synem Alvara Gomeza, ale teraz jest przede wszystkim dziennikarzem. Któregoś dnia nie wytrzymałam, wybuchłam i rzuciłam świetnie płatną posadę w telewizji, a choć wiem, że popełniłam wtedy ogromny błąd, to prędzej bym umarła, niż to przed kimkolwiek przyznała.\nOn dziękuje mi za zaufanie i pyta, czy ci „powstańcy, rebelianci i wywrotowcy” o tym wiedzą. Odpowiadam, że nie mają pojęcia, bo nawet ich nie znam. I że tak czy inaczej nie rzuciłam pracy z powodu przekonań politycznych, ale dla zasady i sprzeciwu wobec dyscypliny i cenzury.\n– Cóż, oni nie mają takich zasad jak ty: porwali wiele osób, między innymi siostrę Jorgego Ochoi. Ja znam ich bardzo dobrze… A teraz oni znają też mnie.\nCzytałam co nieco o uwolnieniu porwanej i proszę, żeby opowiedział, jak udało się tego dokonać.\n– Zebrałem ośmiuset ludzi i rozstawiłem ich pod wszystkimi budkami telefonicznymi w Medellín. Potem kazałem śledzić wszystkich, którzy korzystali z nich o osiemnastej, czyli godzinie\nwyznaczonej przez porywaczy na ustalenie szczegółów przekazania okupu w wysokości dwunastu milionów dolarów. Drogą cierpliwego dochodzenia eliminowaliśmy niewinnych, aż trafiliśmy na partyzantów. Zlokalizowaliśmy przywódcę bandy i porwaliśmy mu całą rodzinę. Uratowaliśmy Marthę Nieves, a ci „rebelianci, powstańcy i wywrotowcy” przekonali się, że nie warto z nami zadzierać.\nZdumiona pytam, w jaki sposób udało mu się zebrać osiemset zaufanych osób.\n– To tylko kwestia logistyki. Nie było łatwo, ale nie dało się inaczej. Już niedługo, jeśli pozwolisz sobie pokazać moje pozostałe projekty społeczne i obywatelskie, zrozumiesz, skąd wziąłem tych wszystkich ludzi. Dziś jednak chcę rozmawiać tylko o tobie. Co się stało z Anibalem? Wyglądaliście na takich szczęśliwych…\nTłumaczę, że dzięki darowanym mu ciągle przez niego bryłom koki uznałam, że nie mogę żyć z nałogowcem. Dodaję też, że z zasady nie rozmawiam o ukochanych z innymi mężczyznami. On stwierdza, że to bardzo rzadka cecha, i pyta, czy naprawdę byłam żoną pewnego argentyńskiego reżysera, starszego ode mnie o dwadzieścia lat. Wyznaję, że niestety nadal jesteśmy małżeństwem:\n– Dokonaliśmy już podziału majątku, ale on uparcie odmawia podpisania aktu rozwodowego, żebym nie mogła ponownie wyjść za mąż. I żeby sam nie musiał żenić się z kobietą, która teraz już wie, jak marnym egzemplarzem się zadowalałam.\nPrzygląda mi się w milczeniu, jakby próbował wyryć sobie w pamięci ostatnie zdanie. Potem zupełnie się przeobraża i tonem nieznoszącym sprzeciwu wydaje mi instrukcje:\n– Jutro twój adwokat zadzwoni do Davida Stivela i oznajmi mu, że do środy ma podpisać papiery rozwodowe. W przeciwnym razie czekają go poważne konsekwencje. Skontaktuję się z tobą po zamknięciu urzędów i powiesz mi, na czym stanęło.\nBursztynowe płomienie świec odbijają mi się w oczach. Pytam, czy Zorro byłby zdolny zabić smoka, który więzi księżniczkę w wieży. On ujmuje moją dłoń i odpowiada z pełną powagą:\n– Tylko jeśli byłaby odważna, bo nie zamierzam marnować ołowiu na tchórzy. Ale za ciebie warto oddać życie… Czy nie, kochanie?\nTe dwa ostatnie zdania oraz pytanie malujące się w jego oczach, wyczuwalne w kawałku skóry, uświadomiły mi, że właśnie kończy się nasza przyjaźń, bo pisana jest nam miłość.\nKiedy dzwoni do mnie w środę wieczorem, nie mam dla niego dobrych wieści.\n– Czyli nie podpisał… Uparty gość, co? Tak nam komplikuje życie… Poważny problem! No ale nic, zanim się zastanowię, jak to rozwiązać, muszę zadać ci jedno pytanie: czy już jako wolna kobieta pójdziesz ze mną znowu na kolację? Do restauracji mojego przyjaciela, „Paprocha” Ocampa?\nOdpowiadam, że to raczej mało prawdopodobne, żebym w roku 2000 nadal była wolna, ale on woła:\n– Nie, nie, nie! Mam na myśli piątek, pojutrze, zanim jakiś inny smok stanie mi na drodze.\nWzdycham z rezygnacją – tego typu problemów nie da się rozwiązać w czterdzieści osiem godzin.\n– Pojutrze będziesz już wolną kobietą i zjesz tam ze mną kolację. Dobranoc, kochanie.\nW piątek, kiedy wracam do domu na obiad po wielu godzinach w studiu, gdzie montowałam materiał z wysypiska, gosposia informuje mnie, że doktor Hernán Jaramillo telefonował trzy razy,\nbo musi pilnie ze mną porozmawiać. Kiedy oddzwaniam, adwokat woła:\n– Rano zadzwonił do mnie Stivel, cały w nerwach, i oznajmił, że do południa musi podpisać ten przeklęty rozwód, bo inaczej zginie! Biedak wpadł do kancelarii biały jak kreda, trząsł się jak\nosika. Myślałem, że lada chwila dostanie zawału, ledwo mógł podpisać papiery. Potem bez słowa wypadł z biura, jakby go ktoś gonił. Nie wierzę, że przez trzy lata byłaś żoną takiego patałacha! No dobrze, jesteś wolną kobietą! Gratuluję i życzę, żeby następny trafił się dobry i bogaty chłopak!\nO wpół do trzeciej gosposia oznajmia, że sześciu facetów z Antioquii przywiozło mi kwiaty. Bukiet nie mieści się w windzie, więc pytają, czy mogą skorzystać ze schodów, co wydaje jej się bardzo podejrzane. Odpowiadam, że słusznie się obawia, bo kwiaty pochodzą prawdopodobnie nawet nie od podejrzanego, ale od jakiegoś kryminalisty. Proszę, żeby na wszelki wypadek zbiegła raz-dwa na portiernię i sprawdziła, kto je wysłał. Po chwili przynosi mi liścik:\nDla mojej uwolnionej Królowy Panter\nod Zorro. P.\nKiedy dostawcy odjeżdżają, gosposia – na widok tysiąca Cattleya trianae, narodowego kwiatu Kolumbii, i orchidei we wszystkich odcieniach purpury, lawendy, lila i różu, poprzetykanych tu i ówdzie białymi Phalaenopsis, niczym plamami piany na morzu intensywnego fioletu – krzyżuje ramiona na piersi, marszczy czoło i komentuje:\n– Nie podobały mi się te typki… A chyba nawet pani koleżanki stwierdziłyby, że nigdy w życiu nie widziały takiego popisu ostentacji!\nWiem, że gdybym pokazała im tak wspaniały prezent, poumierałyby z zazdrości. Tłumaczę, że wiązanka musi być dziełem słynnych silleteros, odpowiedzialnych za organizację wspaniałych parad w ramach Święta Kwiatów w Medellín.\nO piętnastej dzwoni telefon. Nawet nie zadaję sobie trudu, żeby się dowiedzieć, z kim rozmawiam, tylko od razu pytam, jak mam go zabić. Na drugim końcu linii najpierw zapada konsternacja, a potem wybucha radość. Pablo parska śmiechem i odpowiada, że nie ma pojęcia, o czym mówię. Potem pyta, o której ma odebrać mnie z hotelu przed kolacją. Zerkam na zegarek i przypominam mu, że lotnisko w Medellín zamykają o szóstej, a ostatni piątkowy lot jest już na pewno pełny, z dwudziestoosobową listą rezerwową.\n– No ładnie… Nie zdawałem sobie sprawy… A tak się cieszyłem na świętowanie twojej wolności! Co za szkoda! No trudno, w takim razie musimy przełożyć spotkanie na inny termin, pewnie w 2000 roku…\nI się rozłącza. Pięć minut później znów rozlega się dzwonek telefonu. Modlę się w duchu, żeby to nie dzwoniła któraś z moich koleżanek, i znów nie czekając, aż się przedstawi, mówię, że ten\ntysiąc orchidei wylewa mi się przez okna salonu, że nigdy w życiu nie widziałam czegoś równie pięknego. Pytam, jak długo musieli je zbierać.\n– Są dokładnie takie same jak ty, kochanie. A zbierali je od… od dnia, kiedy zobaczyłem cię z plastrami na buzi i kolanach, pamiętasz? No nic, chciałem ci tylko powiedzieć, że Pegaz czeka na ciebie od wczorajszego wieczoru. Możesz lecieć dziś, jutro, pojutrze, za tydzień, miesiąc czy rok, bo będzie tam stał, dopóki nie wsiądziesz na pokład. Ja będę tylko czekał… Czekał na ciebie.\nOto karoca na miarę współczesnego Kopciuszka: nowiuteńki odrzutowiec Learjet, bielutki, lśniący, z trzema przystojnymi, uśmiechniętymi pilotami, zamiast sześciu białych perszeronów. Jest 17.15, zdążymy dotrzeć do Medellín akurat przed zamknięciem lotniska. Mogłabym kazać mu czekać tydzień czy nawet miesiąc, ale ja też go kocham i nie potrafiłabym wytrzymać ani dnia dłużej. Unosząc się wśród chmur, zastanawiam się, czy mnie skrzywdzi, tak jak skrzywdziło mnie kilku innych okrutnych mężczyzn, może nawet od niego bogatszych, których kochałam wieki temu. Wtedy przypominają mi się słowa Françoise Sagan: „Lepiej płakać w mercedesie niż w autobusie” i myślę sobie wesoło:\n– Cóż, lepiej płakać w odrzutowcu niż w mercedesie!\nŻadnych powozów zaprzężonych w jednorożce, kolacji w świetle księżyca pod wieżą Eiffla, naszyjników ze szmaragdów i rubinów, pokazów fajerwerków. Tylko on, przyklejony do mnie, wyznający, że kiedy po raz pierwszy przylgnęłam do niego całym ciałem, wtedy w Rí o Claro, wiedział, że uratował mi życie nie dla żadnego innego mężczyzny, ale dla siebie. Błaga, prosi, zaklina,\npowtarza raz po raz:\n– Poproś mnie, o co tylko chcesz, o czym tylko marzysz! Powiedz mi, czego pragniesz! – jakby był Bogiem, a ja odpowiadam, że jest tylko człowiekiem i że nawet on nie potrafiłby zatrzymać\nczasu, zamrozić ani przedłużyć choć o sekundę tej fali złotych chwil, którymi bogowie, w niewysłowionym przypływie szczodrości, postanowili nas obdarować.\nTa sekretna noc w Hacienda Nápoles wyznacza koniec mojej niewinności, a zarazem początek marzeń. Kiedy Pablo zasypia, wymykam się na balkon i podziwiam gwiazdy mrugające na niezmierzonej połaci kobaltowego granatu. Szczęśliwa po uszy, przypominam sobie rozmowę Pilar i Marii z Komu bije dzwon i myślę o tym, jak ziemia poruszyła się pod ciałami ziemskich kochanków.\nPotem wracam do czekających na mnie ramion, do mojego wszechświata z krwi i kości, jedynego, jaki mam, i jedynego, jaki w ogóle istnieje.\nTytuł: Kochają Pabla, nienawidząc Escobara\nAutor: Virginia Vallejo\nPremiera: 19 kwietnia 2017\nTłumaczenie: Okrasko Katarzyna, Ostrowska Agata\nAgoraEscobarPablo EscobarVirginia Vallejo


Ewelina z Warsaw Shore pokazała na FB nową fryzurę (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Ewelina Warsaw Shore » Ewelina z Warsaw Shore pokazała na FB nową fryzurę (FOTO)\nczytany: 34156 razy\newelina warsaw shore ekipa z warszawy fryzury gwiazd\nNie jest tajemnicą, że wiele gwiazd korzysta z doczepianych włosów, a nawet peruk. Maffashion lubuje się w czarnej peruce a'la Natalie Portman z Leona Zawodowca, Edyta Górniak co rusz zaskakuje długością swoich pukli, a Rihanna... O tej ostatniej można by napisać książkę. Doczepami pochwaliła się ostatnio na swoim FB. Nie wszystkim przypadło to do gustu.\nCelebryta postanowiła zareklamować miejsce, w którym nabywa pasma. Do własnych włosów dołożyła m.in, grzywkę. Fani byli bezlitośni:\nMam nadzieję, że już niebawem ktoś wymyśli doczepiany mózg. Wkładasz go lub wyjmujesz kiedy chcesz, ŚWIETNA SPRAWA!\nlepiej bez grzywki;) - pisano.\nA Wam, jak podoba się Ewelina w takim wydaniu?


MULTICOOKER WELMAX opinie zastosowanie multikuchnia | Dieta glikemiczna\nZdrowo żyję6 listopada 2014Brak komentarzy\nMultiCooker to wielofunkcyjne urządzenie, które sprosta oczekiwaniom najbardziej wymagających klientów. Umożliwia przygotowanie zdrowych, świeżych posiłków w prosty i wygodny sposób. Ponadto nie zajmuje dużo miejsca – dzięki czemu rozwiązuje problem tych, którzy mają małe kuchnie, jest łatwy w czyszczeniu, ma atrakcyjny, nowoczesny wygląd – wyświetlacz i duże przyciski.\nMultiCooker Welmax to zaawansowany robot kuchenny łączący w sobie funkcje aż 12 urządzeń, dzięki czemu można z jego pomocą:\n- wyrabiać ciasto\n- robić dżemy\nZ jego niezliczonych zalet warto podkreślić, że jest szybki i łatwy w użyciu, oszczędza czas i pieniądze, inspiruje do zmian nawyków żywieniowych- mobilizuje do zmiany diety na zdrowszą.\nJest idealnym urządzeniem zarówno dla dużych rodzin jak i wiodących życie kawalerskie, studentów i młodych ludzi żyjących w pośpiechu. Został stworzony z myślą o ułatwieniu życia i uproszczeniu codziennego gotowania.\nDzięki wykorzystaniu najnowszej technologii maksymalna moc MultiCookera to 1400W, moc grzewcza 1300W, sam silnik natomiast ma moc 600W. Zakres obrotów noży oscyluje pomiędzy 200 a 10.000 obrotami na minutę! Naczynie miksujące wykonane zostało ze stali nierdzewnej wysokiej klasy SS 304.\nŚmiało można polecić go profesjonalistom – kucharzon jak i amatorom zdrowego gotowania. Dzięki MultiCooker'owi, przygotowanie posiłków może stać się przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem.\nPolecamy MultiCooker Welmax\nZobacz opinie użytkowników multicooker welmax\nProsta obsługa, dla zabieganych chcących się zdrowo odżywiać. Wrzucasz składniki, wybierasz program i idziesz na spacer.\nSpory wydatek, ale tak już mam. Lubię dobrą kawę, więc mam w domu dobry ekspres, lubię dobre zdrowe jedzenie, więc mam w domu Multicookera.\nFajna rzecz, naprawdę polecam. Mam miesiąc i jeszcze w życiu się tak zdrowo nie odżywiałam. Najwięcej czasu to mi zabiera zdecydowanie, co chcę zjeść. A potem memory 5 (dosłownie naciskam 2 guziczki) i już mam kolacyjkę.\nPolecam multicooker dla osób, które chcą wiedzieć, czy ich masło jest naprawdę masłem, czy tablicą Mendelejewa. Widzisz, co wrzucasz do środka, więc wiesz, co potem jesz.\nNie polecam osobom z tendencją do tycia. Aż chce się gotować…i jeść\nTagi: multicooker welmax, welmax multicooker


MIERNICZKA (16-18 lat)\n1. Zmierzy wysokość drzewa, słupa, domu lub wieży. Zmierzy szerokość rzeki, wysokość wzniesienia w terenie i jego spadek.\nI D Z N\n2. Obliczy powierzchnię wskazanego pola. Wytyczy kołkami linię prostą, wyznaczy pole w kształcie prostokąta. Ocenia odległości i wysokości na oko z błędem nie przenoszącym 20%. Szybko przelicza swe kroki na metry i na odwrót.\n3. Narysuje w terenie szkic obszaru o powierzchni około ½ km lub szkic marszowy na długości 1 km i szerokości po 250 m na obie strony drogi. Uzasadni wybór podziałki dla wykonania szkicu. Przerysuje potem ten szkic z pamięci.\n4. Czyta mapę w podziałce 1:100,000. Wskaże na mapie przedmioty rysowane z uwzględnieniem podziałki i bez uwzględnienia, oblicza odległości, informuje z mapy o drodze, jej ukształtowaniu pionowym oraz o najbliżej znajdujących się przedmiotach terenowych, oblicza wzniesienia i ich nachylenia, wskaże na mapie swoje stanowisko.\nUwagi / Notatki:\nPodpis Harcerki Podpis Instruktorki Data Przyznania\n* Klucz podpisów: Poszczególne punkty mogą podpisywać następujace osoby:\nI = instruktorka, D =drużynowa (w stopniu wyższym od którego harcerka zdobywa), Z = zastępowa (w stopniu wyższym od którego harcerka zdobywa), N = nauczycielka/nauczyciel, R = rodzice.\nRozkaz L18, Londyn 3 maj 2009\nWrócić do spisu sprawności harcerek Wrócić do obrazków sprawności harcerek


ThermoGym - Klinika Paczała\nKlinika Paczała / Zabiegi / ThermoGym\nThermoGym to idealny zabieg dla osób, które pragną wymodelować sylwetkę i ujędrnić ciało. Zabieg ThermoGym wykonujemy za pomocą sprzętu medycznego klasy premium- Imperium Med 400. Urządzenie działa nie tylko na tkankę tłuszczową ale także na włókna mięśniowej co pozwala zmniejszenie obwodów przy jednoczesnej rozbudowie mięśni.\nPodczas zabiegu wykorzystywane są drgania mechaniczne, fale radiowe i promieniowanie ultradźwiękowe, co powoduje zjawisko diatermii (wzrost temperatury w tkankach i mięśniach).\nramiona, brzuch, uda, pośladki\n350- 400 zł\nW Klinice Paczała do wymodelowania sylwetki i ujędrnienia ciała tworzymy zindywidualizowane terapie zabiegowe z wykorzystaniem starannie wyselekcjowanego sprzętu medycznego najwyższej klasy.\nzwiotczała skóra na ciele\nrozrusznik serca i epilepsja\nstany zapalne skóry oraz skóra podrażniona w miejscu zabiegowym