Idź do strony: « 1 2 3 «» 39 40 41 42 43 »\nWysłany: 2018-07-10, 20:48\nDobrze rozumiem, że dla Ciebie umownie , osobiście BIBLIZM znaczy biblijna nauka ?\nBo tak to zrozumiałem .\nJeżeli tak , to dla Fedorowicza biblijne są nauki judaizmu , dla Ciebie biblijne są nauki Świadków Jehowy a dla Paszko biblijne są nauki Kościoła Katolickiego\nA dla mnie ? Ja uznaje Jezusa z Nazaretu za Mesjasza a nauki judaizmu za biblijne [i nie tylko te odnoszące się do duszy]\nI dlatego napisałem ;\nSkoro Judaizm twierdzi, iż „to duszę Bóg wdmuchnął” w czasie aktu stwarzania Adama, natomiast ‘Biblia Hebrajska’ -- tak, jak tekst jawnie jest widoczny -- daje przekaz, iż to „Dech Życia został wdmuchnięty”, to mamy... kolizję. Bardziej Judaizm, ku któremu przynajmniej deklaratywnie się przyłączasz, INTERPRETUJE tekst hebrajski, zamiast, po prostu, najpierw dokonać wiernej translacji, a Dopiero Potem - na bazie owej wiernej... - Dokonywać ‘egzegezy’. To, iż „mądrzy rabini” ustalili, iż... tłumaczenie dosłowne jest wręcz błędem – wiem; tyle, że...\nJako jawnie zrozumiałą aluzję - niemal inwektywizm - traktuję Twoją opinię o tym, co ‘dla Kogo [w tym i dla mnie, E.] jest...’.\nDopiero w oparciu o - wyjściową poprawną translację [tzn. tłumaczenie] - można dalej rozważać, ale nie inaczej! Inaczej bardziej mamy teologizowanie [obojętnie czy z Judaizmu, czy np. z Katolicyzmu, czy skądkolwiek indziej]. Nawet Twoje, Userze, opracowania jawnie dowodzą, iż -- mimo, że w postawie niedenominacyjnym być pragniesz odbierany -- to jednak niczym nie odbiegasz od tzw. ‘standardu’.\nAle: nikomu nie odbieram prawa do przekonań takich, jakie ma; jednak... o ile - wyjściowo - Nie Ma dokładnej i wiernej translacji, to ‘nie mamy o czym dalej rozmawiać’: po prostu! Jednak Ty, Userze, nie poprzestajesz na opiniowaniu jeno, co niejako w formie nagannego przytyku...\nNajpierw, zanim przywołasz mnie, ‘Paszkę’ i ‘Innych’ -- też poprzez odniesienia do przynależności Wyznaniowej -- to zechciej najpierw dokonać wglądu w siebie [deklaratywnie niedenominacyjnego]: czy Ty sam – Userze – jesteś probiblijnym na bazie - wyjściowo - dokładnej translacji BEZ bez tzw. ‘filtra wyznaniowego’ [obojętnie jakiego: w tym i judaistycznego – też!], czy - po prostu - dołączasz do Innych: wprawdzie może inaczej interpretujesz, ale jednak... interpretujesz. Robi się mniej ciekawie, kiedy samemu się interpretuje [nie inaczej!], to jakże można ganić Innych za to, że Oni sami też... interpretują: a jakże! To, że Ty, Userze, twierdzisz, co twierdzisz – okraszając nadto retoryką antyświadkową czy np. antykatolicką – w niczym nie daje Tobie uprawnień takich, żeby koniecznie odnosić do "poprawnego" Twojego podejścia: bo z jakiej to niby racji!?\nPod rozwagę dał [nie tylko Tobie, Userze] --\nWysłany: 2018-07-11, 18:38\nNadałeś sobie Userze ps. EMET (PRAWDA) ale to co wyżej napisałeś z PRAWDĄ nie ma nic wspólnego ... i dalekie jest od formy nagannego przytyku - to niemal inwektywizm\nA wszystko to dlatego że napisałem , cyt ;\nPRAWDA jest taka, że dla katolika nie tylko biblijne, ale i jedynie słuszne i prawdziwe są nauki KK .\nDla Świadka Jehowy i biblijne i słuszne i prawdziwe są nauki Chrześcijańskiego Zboru Świadków Jehowy\nDla Adwentysty DS jedynie słuszne i prawdziwie biblijne będą nauki KADS .... a dla wyznawcy judaizmu biblijne będą nauki judaizmu .\nI to jest oczywiste, że tak jest .... i nie doszukuj się tu żadnych podtekstów, ani anty-świadkowych ani [tym bardziej] inwektywizmu , ani nawet nagannego przytyku - tego tu nie ma .\nNapisałeś coś Userze , co mnie zdumiało .\nCyt :Bardziej Judaizm, ku któremu przynajmniej deklaratywnie się przyłączasz, INTERPRETUJE tekst hebrajski, zamiast, po prostu, najpierw dokonać wiernej translacji, a Dopiero Potem - na bazie owej wiernej... - Dokonywać ‘egzegezy’.\nJudaizm ma dokonywać wiernej translacji tekstu hebrajskiego ... na tekst hebrajski i dopiero na bazie tego tekstu dokonywać egzegezy ?\ni dalej : wprawdzie może inaczej interpretujesz, ale jednak... interpretujesz. Robi się mniej ciekawie, kiedy samemu się interpretuje [nie inaczej!], to jakże można ganić Innych za to, że Oni sami też... interpretują: a jakże!\nRzeczywiście robi się ciekawiej\nPRAWDA , jest taka Userze , że w j. hebrajskim nawet jedna litera nie jest jednoznaczna i zawiera w sobie wielkie bogactwo interpretacji .\nA to bogactwo interpretacji [pojedynczego słowa , czy zdania ] nie jest żadną wadą , ale zaletą ,bogactwem\nA młodego adepta jesziwy pytają się co myśli , jak interpretuje tekst Tory, który płaśnie przeczytał .\nKażdy człowiek jest inny , każdy ma inny umysł i każdy coś nowego wnosi i dlatego ta nauka jest żywa , żyje , i ciągle podąża za "duchem czasu"\nPod rozwagę dał [nie tylko Tobie, Userze] --- niejaki efroni\nWysłany: 2018-07-11, 20:19\nZamiast ‘rozbierać na czynniki pierwsze’, co oznacza mój ps. ‘EMET’ [piszę, bowiem, >Stephanos, ps. EMET<] czy inne Twoje enuncjacje - jak zawsze, „w znanym” mnie stylu, niestety - to napisz, po prostu: jaki odłam Judaizmu, jaką ‘szkołę judaistyczną’ - preferujesz, Userze? Pamiętam, jak był tutaj User ‘Fedorowicz’ i gdy napisałem: „Żydzi konserwatywni”, to zareagował ‘jakoś tak nerwowo’... Zarówno On, tak też Ty, Userze, w czym jesteście ‘lepsi’ i poprawniejsi w - przedkładanych - ‘wykładniach’: w NICZYM! Tyle, że User ‘Fedorowicz’ preferował judaizm [jakiś tam odłam judaizmu], natomiast Ty, Userze o nicku ‘efraim’, kryjesz się jedynie za ‘szańcem’ bezdenominacyjności oraz ‘rozstawianiem po kątach’ „zniewolonych” [Twoim zdaniem] rozmaitymi „denominacyjnymi” naukami. Jak na Twoje aspiracje, Userze, oraz mniemania, to jakoś tak niezbyt kompetentnie poszło Tobie, Userze, z przytoczeniami z Cylkowa oraz ‘nie błysnąłeś’ z zapodaniem bezsamogłoskowym czcionkami hebrajskimi [piszę jedynie zdawkowo... ]. Trącanie przez Ciebie, Userze, ‘jesziwą’ -- służy chyba tylko... no, czemu to służy?\nLepiej zrobisz, gdy - zamiast czynić siebie >jakimś lepszym< w ocenianiu - podszkolić się w filologii hebrajskiej, w judaizmie; o biblistyce ‘wyższego lotu’ – nie wspomnę. Piszesz, że jam i Inni - ‘w okowach przynależności wyznaniowych’; Ty, za to, ‘czynisz się wspaniałym...’; no, właśnie, kim Ty, Userze, się czynisz i jak mocno pragniesz być - w korzystnej sytuacji - w odbiorze u Innych?\nW moim opracowaniu - na bazie opracowania Cylkowa - jak najbardziej sam ze swoimi umiejętnościami dokonałem analizy, której dokonałem: co to miało wspólnego z byciem - przez mnie - świadkiem Jehowy - tego nie wiem. Odgrywać pragniesz takiego ‘hej do przodu’ - bezdenominacyjnego, aleś sam też przecież ‘w okowach’ >jakichś sobie bliskich ‘koncepcji’< – NIE INACZEJ! W niczym nie jesteś lepszym ani wolnym, jeno lepszym się sam czynisz: TYLE!\nW tym post – już kończę. Równie dobrze -- z racji bycia nieprzymuszonym do konwersów z Kimkolwiek: wolność pisywania, wolność nie pisywania, wybór własny na ‘Liście Ignorowanych’ [swojej liście ignorowanych – u mnie skrót - ‘MLI’] -- mogę przestać w ogóle prowadzić z Tobą jakikolwiek konwers: nie czując się w czymkolwiek, przy tym, gorszym od Ciebie, Userze, czy od Innych [bo niby dlaczego!?]. Jam daleki od Twojego sposobu podejścia, Userze: ‘rozstawianie po kątach’, inkryminowanie i klasyfikowanie [tzw.].\nTo moje ostatnie - ku Tobie - przedłożenie pod namysł... Twój; OSTATNIE!\nWysłany: 2018-07-12, 20:27\nNa moje pytanie : Dlaczego nauki " Na Straży" , odnośnie duszy , są właściwe a nauki judaizmu i Biblii Hebrajskiej [odnośnie duszy] nie są właściwe ?\nJachu udziela b. mądrej odpowiedzi .\nSkorzystam z niej by dać odpowiedz Tobie , Userze o ps. EMET (PRAWDA)\n[ dlaczego to nauki judaizmu odnośnie duszy i nie tylko duszy, ale i innych nauk biblijnych są dla mnie właściwe] .\nNie jestem Żydem .\nJestem z dziada pradziada Polakiem ,ale osobiście większość nauk z Biblii propagowanych przez naukę judaizmu ,jest mi bliska i mentalnie i pojęciowo,\ni najbardziej odpowiada moim potrzebom rozumnego podejścia do Biblii i jej wykładni.\n.... Mądrość Boża jest dla nas [stworzeń Bożych] i niepojęta i [ naszym rozumem ] niedoogarnięcia\n..... Ale spodobało się Bogu że to właśnie rozum i odczuciami mamy pojmować to co niepojęte i nieogarnięte\n[ z jednej strony nakłada to na nas pokorę , z drugiej strony pozwala napawać się dumą] .\nCzy taka odpowiedź , dla Usera o ps EMET (PRAWDA) jest do zaakceptowania\nNie bez powodu pytam gdyż napisałeś , cytuje ;\nOsobną kwestią jest/są pogląd/y/, który/e/ jest/są zdeterminowany/e/ [niestety, ale tak!], jak by to napisać: >judaistyczną filozofią myślenia< dra Cylkowa: rabina, ‘bądź co bądź’. Poglądy można przytoczyć, lecz… co innego owe poglądy jest... ZAAKCEPTOWAĆ i uznać „za swoje”...\ni w innym miejscu ;\nTo, iż „mądrzy rabini” ustalili, iż... tłumaczenie dosłowne jest wręcz błędem – wiem; tyle, że...\nCzyżby z racji tego, że nadałeś sobie ps. EMET(PRAWDA) to rościsz sobie prawo rozstrzygać czyje /jakie/ poglądy należy ZAAKCPTOWAĆ i uznać „za swoje”...\nA >judaistycznej filozofii myślenia< ... NIEAKCEPTOWAĆ i nieuznawać za swoją\nSkoro nadałeś sobie ps EMET(PRAWDA) to wskaz mi w którym miejscu ‘rozstawiam po kątach’, obwiniam , oskarżam[inkryminowanie] , klasyfikuję ,\njak i inne moje , tego typu enuncjacje [wypowiedzi] - pisać można co ślina na język przyniesie .... ale nie z takim pseudo\nTo Ty [ na siłę] usiłujesz mnie - nie pierwszy raz - sklasyfikować i włączyć w jakieś wyznaniowo-denominacyjne ramy .\nA inni - z racji mojego innowierstwa - jawnie drwią, szydzą , kpią z moich przekonań biblijno-duchowych .\nGdzie więc widzisz to, że ‘rozstawiam po kątach’, obwiniam oskarżam[inkryminowanie] , klasyfikuję ?\nGdzie widzisz inne moje , tego typu enuncjacje [wypowiedzi] ?\nWysłany: 2018-07-12, 21:50\nDajmy sobie spokój; mój czas jest zbyt cenny dla tego typu 'razgaworów'.\nWysłany: 2018-07-13, 18:09\nI to jest właściwa odpowiedź na wyżej postawione pytania\nWysłany: 2018-07-13, 19:36\nPostawa sobie za cel aby udowodnić Biblią GDZIE DOKŁADNIE TAK JEST NAPISANE , odwoływanie się do nauk Judaizmu jest nie poważne i śmieszne , Ty sam przecież odrzucasz argumenty Judaizmu które rzekomo mają dowodzić że Jeszua Ten narodzony w Nazarecie nie był Mesjaszem\nWysłany: 2018-07-15, 10:18\nJeżeli chodzi o termin "DUSZA" to wyraźnie napisałem :\nW rozumieniu i Biblii i judaizmu człowiek jest duszą i ma Duszę .\nBy doprecyzować .\nNefesz (Dusza)w Biblii Hebrajskiej , jest terminem wieloznacznym\nW rozumieniu i Judaizmu i BH ta Nefesz [jako aspekt biologicznego istnienia , motor fizycznego istnienia] ta Nefesz umiera wraz z ciałem , a życie tej Nefesz jest we krwi .\nJeżeli ten człowiek o takim i takim "imieniu" [to człowiecze JA , człowieczy duch] ta dusza [ta Nefesz , jako aspekt biologicznego istnienia]\nprzyczynił się do rozwoju Neszama [aspekt intelektualno-duchowy wyższej , wewnętrznej Duszy ]\nto wtedy to JA człowieka [jego "imię"] zostawiło trwały ślad w tym wyższym aspekcie Duszy\nI być możne właśnie to znaczy, że "imię" takiego człowieka nie zostało wymazane z Księgi Życia .\nJeżeli natomiast człowiek jako dusza , jako JA (w swym biologicznym aspekcie istnienia) "pobrudził" swą wewnętrzną Duszę , to taka Dusza wymaga "oczyszczenia"\na wraz z oczyszczeniem człowieczych "brudów" i "imię" tego człowieka zostanie z tej Duszy wyczyszczone , wymazane\ni być możne [ tym sposobem ] sam człowiek przyczyni się do wymazania swego "imienia" z Księgi Żywych [a wpisania do Księgi Umarłych ]\n... a , że Bóg jest Miłością , Dobrym , Miłosiernym , Łaskawym Ojcem wiec nic dziwnego, że i umarli powstaną z grobu .\nByć możne właśnie o to chodzi by wszyscy którzy otrzymali Nefesz (biologiczny wymiar istnienia) doszli do doskonałości i osiągnęli Życie wieczne [Duszę Jechida]\nodwoływanie się do nauk Judaizmu jest nie poważne i śmieszne\nJesteś tego pewien ?? Zdajesz sobie sprawę z tego co napisałeś ?\nI Jezus z Nazaretu i dwunastu jak i pozostali uczniowie - co do ciała - to hebrajczycy [obrzezani dnia ósmego] ,\nco do Ducha - synowie Boży [podobnie jak i pierwsza wspólnota chrześcijańska]\na wszyscy oni [i Jezus i apostołowie i uczniowie ] swe nauki wywodzili z Judaizmu [ówczesnego]\nodwoływanie się do nauk Judaizmu jest nie poważne i śmieszne ???\nTy sam przecież odrzucasz argumenty Judaizmu które rzekomo mają dowodzić że Jeszua Ten narodzony w Nazarecie nie był Mesjaszem\nTak , ale pamiętam też i o tym , że zasłona na ich oczach to dzieło Boże , dzieło zbawienne dla nas [nieobrzezanych]\nJeżeli Bóg zdejmie zasłonę z ich oczu i zobaczą kogo przebodli to i cierpliwość Boża do nas [nieobrzezanych] się skończy.\nZ takimi [ludzkimi] naukami[jakoby Bożymi] , z taką bezpodstawną nienawiścią człowieka do człowieka ,\ndo judaizmu , do innych innowierców , osiągniemy [jako chrześcijanie] zamierzony cel ?\nWysłany: 2018-07-15, 10:59\nJak myślisz co apostoł Piotr miał na myśli kiedy powiedział do Jezusa ; Panie Duszę swoją za ciebie oddam ? co posiada człowiek i co z niego uchodzi , odpowiedź masz w przykładzie Piotra\nCzy w człowieku istnieje jakaś niewidzialna istota ? jeżeli tak uważasz to wskaż gdzie jest tak napisane , nie myl pojęć Duszy z Duchem\nWysłany: 2018-07-16, 07:40\nPanie, Duszę swoja za ciebie oddam , znaczy ;\nPanie, Nefesz [biologiczny wymiar istnienia (życie)] swoją za ciebie oddam , tzn.\nPanie, życie swoje za ciebie oddam .\nGdy uchodzi z człowieka [jako duszy] życie , wraz z ciałem umiera też Nefesz - jej biologiczny wymiar istnienia [bo życie ciała jest we krwi]\nCzy w człowieku istnieje jakaś niewidzialna istota ?\nPodział człowieka na ciało i duszę [ jako niewidzialną istotę - osobny byt ] to pogląd hellenistyczny .\nTak jak awers i rewers to jedna moneta [awers nie istnieje bez rewersu] , tak jak noc i dzień to jeden dzień tak i ciało i dusza to jedna dusza .\nNie można tego dzielić . Jeżeli taki podział jest czyniony to jest to podział czysto umowny ,\nczyniony dla wyjaśnienia , zrozumienia istoty rzeczy [tak jak w przypadku monety czy dnia ]\n"Ciało" to naczynie [z gliny] w którym jest złożony nasz najcenniejszy skarb - nasze Życie , nasza Dusza .\n"Ciało" to coś co oddziela Duszę [jako człowieka] od Boga .\nTo coś [właściwość] co sprawia że Dusza [jako człowiek] jest oddzielnym , samodzielnie [ z woli Bożej] istniejącym bytem .\nTą właściwość " ciała" - oddzielnie , samodzielnie istniejący byt - zachowuje nawet Dusza[jako człowiek] w stanie Jechida\n[wewnętrzne połączenie z Bogiem, niedostępne żadnym innym istotom – nawet aniołom]\nTo wewnętrzne połączenie z Bogiem , Dusza [ człowiek] możne osiągnąć tylko w połączeniu z ciałem [tzn. w połączeniu z naszym JA ]\nMało tego , tylko w tym materialnym świecie jest możliwe doskonalenie Duszy [człowieka] .... i tylko po przez naczynie z gliny\nW ten sposób doskonaląc swoje JA [etyka , moralność ,sumienie] doskonalę też swoją Duszę[siebie jako człowieka]\ni wznoszę JĄ[siebie] na co raz to wyższy poziom duchowego rozwoju [ku Jechida]\nWysłany: 2018-07-16, 08:14\nGdy człowiek - jako dusza - umiera to ciało rozkłada się na czynniki pierwsze (na pierwiastki chemiczne ziemi) i wraca tam skąd zostało wzięte .\nA Dusza człowieka ?\nZ Twojej wypowiedzi wynika, że propagujesz „dwuduszyzm”, kiedy to człowiek raz jest duszą, a innym razem ma duszę, kiedy to jedna umiera a druga jest nieśmiertelna. Już samo to jest pewnego rodzaju kuriozum, którego nie da się potwierdzić Biblią.\nPowołujesz się przy tym na stricte filozoficzną wypowiedź rabina Klonimusa Kalmana, który wyjaśnia: „Jakub to imię, które nosił Jakub znajdując się na niższym poziomie swej duszy, Izrael – na wyższym.”\nZapominacie oboje, w jakich okolicznościach Jakub został nazwany Izraelem ... po tym, jak mocował się z wysłannikiem Boga, aniołem i za ten upór, w dążeniu do błogosławieństwa, które uważał za bardzo ważne, otrzymał takie właśnie imię; „walczący (zmagający się) z Bogiem” lub „Bóg walczy” (Rdz 32;22-28).\nO jakim, wyższym lub niższym, poziomie duszy może być tu mowa? Idąc za twoim, i rabina, tokiem rozumowania, spośród 12 apostołów Jezusa, tylko Szymona można by uważać za kogoś mającego „wyższy poziom duszy”, ponieważ jego imię zostało zamienione na Piotr (Kefas), a co z pozostałymi ... „są duszami” na "niższym poziomie"? Nonsens!\n"Powiedział więc do niego: "Jakie jest twoje imię?", na co ten rzekł: "Jakub". On zaś powiedział: "Nie będziesz już dłużej nazywany imieniem Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi, tak iż w końcu przemogłeś" (Rodz 32;27,28)\n"A w grupie dwunastu, którą utworzył, byli: Szymon, któremu nadał przydomek Piotr" (Mar 3;16)\nWysłany: 2018-07-16, 08:28\nO jakim, wyższym lub niższym, poziomie duszy może być tu mowa?\nTo, co następuje później jest wyższe od tego co było wcześniej, w świetle Prawa\nŁk 12:27 eib "Zwróćcie uwagę na lilie, jak rosną; nie trudzą się ani nie przędą, a mówię wam, nawet Salomon w całym swym przepychu nie ubierał się tak, jak jedna z nich."\nWysłany: 2018-07-16, 08:42\nTen Twój "dwuduszyzm" to rzeczywiście istne kuriozum, którego nie da się potwierdzić niczym innym , jedynie ......\nWysłany: 2018-07-16, 08:55\nCo ten przykład ma wspólnego z duszą???\nWysłany: 2018-07-16, 08:56\n... i to wszystko na co Ciebie stać? Wytłumacz lepiej, co oznacza "wyższy" i "niższy" poziom duszy, który propagujesz ... w oparciu o Biblię rzecz jasna! Wytłumacz, posługując się wersetami, dlaczego "niższy" poziom duszy umiera a "wyższy" jest nieśmiertelny!\nOstatnio zmieniony przez 2018-07-16, 09:00, w całości zmieniany 5 razy


Kup Sandały damskie, FIOLETOWO-PASTELOWE, naturalna skóra licowa\n> SANDAŁY I KLAPKI>Sandały damskie, FIOLETOWO-PASTELOWE, naturalna skóra licowa, wkład anatomiczny\nSandały damskie, FIOLETOWO-PASTELOWE, naturalna skóra licowa, wkład anatomiczny\nFioletowe sandałki z naturalnej białej skóry typu licowego z wkładkami anatomicznymi NIK BioForm z masy korkowej. Wzór od lat będący liderem wśród tego typu obuwia. Zastosowana w sandałkach wkładka NIK BioForm jest odbiciem anatomii stopy, dzięki czemu masa ciała jest oparta w sposób naturalny i zrównoważony na całej powierzchni stopy. Całość podklejona jest spodem z tworzywa w białym kolorze.\nCholewka z naturalnej skóry licowej w kolorze pastelowego fioletu zapewnia wysoką trwałość. Długość pasków można regulować zastosowanymi rzepami. Wewnętrzna wkładka NIK BioForm jest odbiciem anatomii stopy - dzięki temu masa ciała jest oparta w sposób naturalny i zrównoważony na całej powierzchni stopy. Zapewnia to niezrównaną wygodę i komfort. Całość podklejoną spodem z tzw. styrogumu w białym kolorze.\nSandały damskie, CZERWONE, naturalna skóra nubukowa,...


Angielski 100 Fiszek Czasowniki Nieregularne - (Szkoła i biuro) - Księgarnia PWN\nAngielski 100 Fiszek Czasowniki Nieregularne(Szkoła i biuro)\nFiszki 100 Czasowniki nieregularne to wygodny zestaw 100 najpopularniejszych czasowników nieregularnych najbardziej przydatnych na egzaminach i na co dzień. Do każdego czasownika dodano przykładowe zdanie, które ilustruje jego znaczenie. Doskonałym uzupełnieniem nauki są nagrania mp3 do nauki wymowy oraz program komputerowy z ćwiczeniami utrwalającymi materiał. Zestaw jest przeznaczony dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych.\n- fiszki z przykładowymi zdaniami pokazującymi różnicę znaczeń w kontekście


Jutro pójdę w świat 4-5 Sprawdziany PDF – TwojSprawdzianik\nJutro pójdę w świat 4-5 Sprawdziany PDF\nLuty 5, 2016 By admin Polski\nJutro pójdę w świat 5 Sprawdziany + Klucze odpowiedzi\nJutro pójdę w świat 5 Sprawdziany wykonywane na przyczynie tej ksiązki będą całkiem niezależne i wcale będą oddziaływały na naukę Twoich uczniów. Dzięki tej publikacji na pewno rozwiną się one wspaniale i pokochają nasz język ojczysty. Przede każdym zawsze będą one wcale nim posiadać i wyświetli to niejeden test, też naprawdę głęboki jako obecny na wykonanie szkoły. Toż wyjątkowa ksiązka dla wielu uczniów. pobierz i popatrz jako dużo dodatków zostało dla Ciebie przygotowanych. Ksiązka nauczyciela ma także wiele potrzebnych nauczycielowi wskazówek, jakie będzie mógł spożytkować na stanowiskach z dziećmi. Doskonały podręcznik dla klas 4-6 szkół podstawowych. Jutro pójdę w świat toż idealna książka, jaka w iście literacki sposób szkolić będzie krótkie dzieci języka krajowego oraz tworzyć będzie, iż te polubią czytanie i tworzenie. Jutro pójdę w świat ma nasz styl w porządek dobrze zaplanowany, sprawiający iż dziecko tworzy się samodzielnie interesować językiem polskim. Sprawdzian, czytanki i dyktanda toż obecnie przeszłość.\nU nas znajdziesz sprawdziany do szkoły podstawowej, gimnazjum oraz szkół wyższych (technikum, gimnazjum). Pobierz Jutro pójdę w świat 5 Sprawdziany w formie .pdf razem z kluczami odpowiedzi w formie .txt\nPrzykładowy wygląd Jutro pójdę w świat 5 Sprawdziany. Są to zrzuty ekranu innych sprawdzianów!\nZbiór naszych wszystkich sprawdzianów znajdziesz również w serwisie chomikuj – Jutro pójdę w świat 5 Sprawdziany chomikuj. Ostrzegamy przed fałszywymi chomikami, prawdziwe linki znajdziecie wyłącznie na naszej stronie\nOcena zgodności Jutro pójdę w świat 5 Sprawdziany. Prosimy oddawać głosy oraz dodawać komentarze, to może pomóc innym użytkownikom strony..\nPobierz sprawdziany z kluczami odpowiedzi z książki Jutro pójdę w świat 5 – w paczce znajdują się testy ze wszystkich rozdziałów dla obu grup A i B\nLook 1-2 Sprawdziany PDF


Jaki jest iloraz człowieka w człowieku - próba autorefleksji\nWiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Jaki jest iloraz człowieka w człowieku - próba autorefleksji\nWiek: 53 Miejscowość: łódzkie Kraj: Polska\nO mnie: Dobre słowa są wiele warte, a kosztują niewiele.\nArtykuły (0) Galerie (11) Średnia ocen: (4.90)\nMoje wschody i zachody Słońca - mowa przyrody\nWariacje na temat zimy\nPolska też potrafi wabić kolorami...\n#2097 wg odsłon (tygodniowy)\nData dodania: 2009-01-05 19:21\nWspółautorzy: Juliusz Tomasz Prus\nLubimy przyrównywać się do wielkich i pięknych tego świata. Jak wyglądałaby nasza dusza, jeśli ktoś, wymyśliłby odpowiednią animację komputerową? Z którym obrazem się utożsamiasz? Podpowie Ci sztuka, która potrafi obudzić sumienie ze snu.\nSzczerość. Fot. Lidia Maria Magdalena\nTagi: miłość tolerancja agresja uczciwość hipokryzja\nberg, każdy pająk ma swą siatkę :)\nJulliuszu, Cztytelnik W24, nie musi poszukiwać nazwiska współautora w gąszczu komentarzy. Redakcja je umieściła przed tytułem galerii. Jest także przejście na Twój profil i każdy może zobaczyć Twoje zdjęcie. Mam nadzieję, że także wkrótce Twoje piękne fotki :)\nJuliusz Tomasz Prus\nPlus za oryginalność i to, że przypisuje mi się współautorstwo (patrz komentarze). Sobie samemu nie dam minusa. :)\nbendziesz (sic!) akuratnym materiałem w sporze "dla mnie", bo ja mam morze tolerancji, ale opornym "przyfasolić" potrafię ... :))\nJa się przewrotnie silnie utożsamiam z tą siatką do włosów. Jestem bardzo mało tolerancyjny.\nDziekuję Ci raz jeszcze Iso. Serce było zawsze moim drogowskazem i tak będzie dalej, choć nie raz się z nim dochodziłam, że mnie wyprowadziło na manowce. Tak było i tym razem. No cóż serce nie sługa :))\nna koniec ten bukiet złotych myśli Ci zostawiam, bo miłość musi być zawsze dopieszczona ... :)\n"Życie bez miłości to czarodziejska latarnia bez światła."Johann Wolfgang Goethe\n"Miłość jest to jakieś nie wiadomo co, przychodzące nie wiadomo skąd i nie wiadomo jak, i sprawijące ból nie wiadomo dlaczego." Luís de Camões\n"Nie sposób kosztować rozkoszy miłości nie przyswoiwszy sobie jej cnót" . H. Balzak


Budka lęgowa dla sikorki - Polecana przez ornitologa. Kup on-line\nBudka lęgowa dla sikorki – udka lęgowa typu A\nOrnitolog sklep > Produkty > Budki lęgowe dla ptaków > Budka lęgowa dla sikorki – udka lęgowa typu A\nBudka lęgowa dla sikorki wykonana z polskiego drewna sosnowego pierwszej jakości. Budka lęgowa typu A.\nSKU: BD-3 Kategoria: Budki lęgowe dla ptaków Tagi: budka lęgowa dla bogatki, budka lęgowa dla czubatki, budka lęgowa dla kowalika, budka lęgowa dla muchołówki małej, budka lęgowa dla muchołówki szarej, budka lęgowa dla sikorki, budka lęgowa dla sosnówki\nOpis drewnianej budki lęgowej dla sikorki\nDrewniana budka lęgowa dla sikorki została zaprojektowana zgodnie z biologią życia tego gatunku i w oparciu o wiedzę ornitologów badających ich zachowania. Obserwacje i monitoringi kompensacji przyrodniczej utraconych miejsc lęgowych sikor wykonywanej za pomocą drewnianych budek lęgowych wykazują bardzo dobre sukcesy zasiedlenia ich przez ptaki. Sikory chętnie je zasiedlają i wyprowadzają w nich lęgi.\nWłaściwości budki lęgowej dla sikorki:\nutrzymuje stałą temperaturę wewnątrz budki lęgowej\ndrewno charakteryzuje się odpornością na czynniki atmosferyczne\nchętnie wybierane przez ptaki do wyprowadzania lęgów\notwierana przednia ścianka umożliwia jej czyszczenie\nPrzeznaczenie drewnianej budki lęgowej dla sikorki: Budka lęgowa typu A przeznaczona jest dla ptaków gnieżdżących się w dziuplach. Preferują ją takie gatunki jak: sikora bogatki, sikora modraszki, sikora czubatki, sikora uboga, sikora sosnówka, wróbel, mazurek, pleszka, kowalik, krętogłów dzięciołek, muchołówka żałobna czy muchołówka białoszyja.\nSposób wieszania budki\nSposób wieszania drewnianej budki lęgowej typu A. W zależności od tego, dla jakiego gatunku instalujemy budkę lęgową, należy ją zamocować na odpowiedniej wysokości. Sikora bogatka preferuje budki lęgowe zawieszone na wysokości 4-6 m, zaś modraszka na wysokości 2-4 m. Krętogłów najszybciej zajmie budkę zawieszoną na wysokości 3-5 m, natomiast kowalik zwróci uwagę na skrzynki zamieszczone na wysokości 2,5-6 m.\nBudki lęgowe należy wieszać do końca lutego, wtedy rośnie prawdopodobieństwo, że zostaną one zajęte przez ptaki jeszcze przed rozpoczęciem okresu lęgowego. Okres lęgowy, w zależności od gatunku może rozpocząć się już w marcu, jak w przypadku sikory bogatki, ale również pod koniec maja, jak ma to miejsce u krętogłowów. Trwa on zazwyczaj 1 miesiąc. Wieszając budkę lęgową odpowiednio wcześnie możemy liczyć na zajęcie jej przez ptaki i przeprowadzenie lęgu w pierwszym sezonie funkcjonowania schronienia. Budki zainstalowane w trakcie trwania okresu lęgowego lub po jego zakończeniu mogą stać się schronieniem dla ptaków zimujących.\nCzas dostawy skrzynek lęgowych dla sikor (budek lęgowych typu A) uzależniony jest od wielkości zamówienia. Zamówienia indywidualne realizowane są na bieżąco. Zamówienie złożone do godziny 12:00 zostanie wysłane tego samego dnia (dotyczy to dni roboczych) i w 99% będzie zrealizowane przez naszego kierowcę i dotrze do Państwa następnego dnia roboczego. Zamówienia hurtowe realizowane są w terminie od 7 do 14 dni. O dokładnej dacie dostawy informujemy każdorazowo przy składaniu zamówienia.\nLogo firmy Ornitolog Ekspert\nSkrzynki lęgowe dla sikorki dystrybułowana i dostarczane do Państwa za pośrednictwem sklepu ptasidom.com są oznakowane logo ich producenta i posiadają znak Ornitolog Ekspert. Znak graficzny zapewnia autentyczność trocinobetonowych budek lęgowych i gwarantuje ich najwyższą jakość. Każda budka lęgowa dla kawki przechodzi przez proces selekcji i kontroli jakości, tak żeby zapewnić ptakom jak najlepsze warunki dla gniazdowania.\nWskazówka dla zamawiających budkę\n22.5 × 20.5 × 22.5 cm\n4 opinie dla Budka lęgowa dla sikorki – udka lęgowa typu A\nJestem zadowolona z budki lęgowej dla sikorki którą zamówiłam. Sprawna dostawa następnego dnia.\nDziękujemy za zakupy. Polecamy się! 🙂\nSuper budka:) wisi już na ogródku, czeka na nowych mieszkańców, polecam, szybka realizacja zamówienia:)\nBudka super komponuje się w moim ogródku, mam nadzieję że ptasim mieszkańcom też się spodoba. Plus dla sklepu za miłą obsługę i szybką wysyłkę.


Gdańsk/Rozpoczął się festiwalSolidarity of Arts\n15.08. Gdańsk (PAP) – Ceremonią wręczenia nagród Neptuny 2009 rozpoczął się w sobotę w Gdańsku festiwal Solidarity of Arts. Impreza potrwa do połowy września, a duża część wydarzeń umieszczonych w jej programie związana jest z obchodzoną w tym roku 70. rocznicą wybuchu II wojny światowej.\nNeptuny to nagrody miasta Gdańsk wręczane od 2006 r. Przyznawane są one twórcom, którzy w swojej artystycznej działalności nawiązują do gdańskiej tradycji albo współczesności, a ich dorobek zostawia trwały ślad w historii miasta.\nDotychczas nagrody te otrzymali m.in. Andrzej Wajda, Volker Schloendorf, Jan A.P. Kaczmarek, Krystyna Janda, Ewa Pobłocka i Jerzy Radziwiłowicz, Agnieszka Holland, Krzysztof Penderecki, Jacek Fedorowicz.\nW sobotę, w ramach ceremonii otwarcia festiwalu Solidarity of Arts prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz wręczył kolejne trzy Neptuny. Otrzymali je: Joanna Szczepkowska, Przemysław Gintrowski (w jego imieniu nagrodę odebrał Krzysztof Materna) oraz Leszek Możdżer.\n„Jeśli ja dobrze rozumiem, to ta nagroda przeznaczona jest dla tych, którzy rozumieją status artysty nie tylko jako bycie kimś, kto realizuje się w sztuce, ale również kimś wrażliwym na świat” – powiedziała m.in. Joanna Szczepkowska odbierając nagrodę.\nFestiwal Solidarity of Arts odbywa się w Gdańsku po raz pierwszy. Zastąpił on organizowany dotychczas latem w mieście Festiwal Gwiazd.\nW ramach nowej imprezy 22 sierpnia odbędzie się koncert „Dziwny jest ten świat – Przestrzeń wolności” z udziałem b. wokalisty Deep Purple i Black Sabbath Iana Gillana, niemieckiej artystki Niny Hagen, grupy Tosh meets Marley oraz polskich wykonawców Lecha Janerki oraz Myslovitz.\nZ kolei 28 sierpnia w gdańskim kinie Neptun odbędzie się premiera filmu Andrzeja Fidyka „Yodok Stories” przedstawiającego obraz totalitaryzmu panującego w Korei Północnej, a 31 sierpnia – europejska premiera polsko-amerykańskiej produkcji „Dzieci Ireny Sendlerowej” w reżyserii Johna Kenta Harrisona z Anną Paquin w roli głównej.\n1 września w Bazylice Mariackiej będzie miał miejsce koncert „Requiem wojenne” Benjamina Brittena poświęcony 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej oraz 20. rocznicy obalenia komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej, pod batutą jednego z najwybitniejszych światowych dyrygentów Nevilla Marrinera.\nNa koncercie wystąpią: sopranistka Anna Samuil, tenor John Daszak, baryton Artur Ruciński, The Choir of New College Oxford, Państwowy Chór Filharmonii w Mińsku oraz Orkiestra Symfoniczna Polskiej Filharmonii Bałtyckiej (PFB) w Gdańsku.\nRównież 1 września w gdańskim kościele św. Trójcy będzie miał miejsce premierowy pokaz projektu „City on fire”, zrealizowanego przez Thyre Hilden i Pio Diaza (duet artystyczny mieszkający i pracujący w Kopenhadze). Przywołując pamięć o niosącej zniszczenie wojnie, za pomocą projekcji multimedialnej artyści dokonują symbolicznego „spalenia” świątyni.\nProjekt „City on fire” realizowany jest od 2005 roku. Dla każdego z miejsc, w którym się on odbywa, przygotowywany jest osobny scenariusz. Dotychczas artyści prezentowali projekt w Kopenhadze, Arhus, Kijowie, Berlinie, Frankfurcie, a także w Seulu. Obecnie przygotują się także do monumentalnej projekcji na murach Koloseum w Rzymie.\n2 września w gdańskiej Zielonej Bramie otwarta zostanie wystawa prac Mariana Kołodzieja – gdańskiego artysty, którego duża część twórczości związana jest z pobytem w obozie Auschwitz. Ekspozycja obejmie rysunki obozowe artysty oraz obrazy odbite na płótnie udostępnione przez właściciela specjalnie na obchody 70-lecia wybuchu wojny.\n3 września, w ramach festiwalu, w sali PFB, odbędzie się koncert polskiego trio akordeonowego Motion Trio oraz brytyjskiego muzyka oraz kompozytora Michaela Nymana, który jest autorem muzyki do ponad 70 filmów, w tym m.in. „Fortepianu” oraz wszystkich dzieł Petera Greeneway’a.\nFestiwal Solidarity of Arts organizuje samorząd województwa pomorskiego, miasto Gdańsk, Polski Instytut Sztuki Filmowej oraz Europejskie Centrum Solidarności. Impreza ma kosztować ok. 4,5 mln zł, w tym m.in. 1,2 mln zł pochodzi z dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. (PAP)


internet społeczeństwo kultura portale społecznościowe\n“Lubię to!” czy “nie lubię” ?\nCiekawe jak zmieniło się społeczeństwo odkąd pojawiła się opcja dzielenia się zdjęciami na portalach społecznościowych – aktualnie większość topowych portali socjalnych daje taką możliwość. Od zawsze zastanawiało mnie czy ludzie się zmieniają czy wychodzi ich natura, gdy siadają przed szklanym ekranem i klikają dodaj zdjęcie/ podziel się. Gdy widzę pewne zdjęcia małolatów lub co ciekawe całkiem dorosłych i jak się początkowo wydawało „poważnych” ludzi. Zastanawia mnie do czego dążymy i gdzie będziemy za kilka lat, w jakim kierunku zmierzamy.\nA jeszcze kilka lat temu…\nPamiętam jak kilka lat temu siadałem z rodzicami w moich szczenięcych latach przed wielkim ekranem oglądając slajdy z wypraw rodziców po świecie. Do końca życia zapamiętam jak z otwartą buzią pochłaniałem opowieści mojego taty jak to z kolegami wspinał się na Mont Blanc. To były czasy! Czy to w gronie rodzinnym czy przyjaciół oglądało się przeźrocza na rzutniku popijając herbatę. Ta forma zdjęć miała swój urok, pewien czar, którego nie mają zdjęcia robione przez nowoczesne aparaty cyfrowe. Zdjęcia te nie były idealne zresztą, co będę tłumaczył każdy chyba wie jak wyglądają stare fotografie.\nDziś – dokąd zmierzamy?\nPrzeglądając portale społecznościowe zastanawia mnie w jakim kierunku idzie nasze społeczeństwo. Wyraźnie zauważam trzy etapy, pierwszy, gdy portale społecznościowe nie były tak popularne i dostępne dla każdego. Nikt nie myślał by fotografie umieszczać na jakimś portalu, bo fotografie były osobistymi wspomnieniami. Etap, w którym dzieliliśmy się doświadczeniami i zdjęciami wysyłając drukowane, „fizyczne” zdjęcia pocztą.\nDrugi etap to ten, w którym każdy kto nie miał konta na NK.pl bądź Facebooku znaczyło, że ta osoba nie istnieje a dzielenie się zdjęciami zaczęło być popularne. W społeczności internetowej nastąpiła pewna przemiana. Trzeci to ten, w którym się teraz znajdujemy. Rozwój technologii mobilnej, możliwość podzielenia się zdjęciem w błyskawiczny sposób z każdym znajomym znajdującym się nawet na odległym końcu świata.\nPraktycznie każdy w dzisiejszych czasach posiada telefon z aparatem, tym samym ma możliwość bardzo szybkiego podzielenia się ze znajomymi swoimi wrażeniami z nowo zwiedzonego miejsca, przygody czy też śmiesznej sytuacji zaobserwowanej w miejscu pracy. A jeszcze kilka miesięcy temu zastanawiałem się, po co ludzie to robią, mi przez długi okres czasu to było także nie potrzebne. Człowiek, jako istota socjalna potrzebuje kontaktu z innymi i pragnie czuć czyjąś pochwałę gdy zrobi coś ciekawego. Tu mam na myśli zdobycie szczytu, kupienie nowych butów, pochwaleniem się ostatnią imprezą etc.\nFotopaci XXI -norma czy choroba? - zobacz źródło wróc do artykułów\nINNE OD mobilefactory\nUmiarkowanie sceptycznie o akcji internet bez cha@mstwa\nCzy w Internecie panuje swołocz?


Zasiłek pielęgnacyjny 2013 - Ile wynosi - Zasiłek dla bezrobotnych\nWróżka Otylia - blog.otylia.pl - blog o wróżbach\nZasiłek pielęgnacyjny jest jednym ze świadczeń opiekuńczych. Komu przysługuje? Oczywiście osobom, które potrzebują wsparcia drugiej osoby, gdyż z wielu przyczyn, nie są w stanie samodzielnie egzystować. Przyznany zasiłek pielęgnacyjny ma być zatem wsparciem finansowym pokrywającym wydatki niezbędne na opiekę. Komu przysługuje tego rodzaju zapomoga? Przede wszystkim niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej powyżej szesnastego roku życia, która przy tym legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła siedemdziesiąty piąty rok życia. Prawo do tego rodzaju wsparcia najczęściej ustala się na czas nieokreślony.\nKomu nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny ?\nKomu natomiast nie przysługuje zasiłek pielęgnacyjny? Przede wszystkim osobom, które aktualnie przebywają w domu pomocy społecznej, w zakładzie opiekuńczo – leczniczym, w zakładzie pielęgnacyjno – opiekuńczym, gdy dziecko przebywa w domu dziecka bądź w innej placówce opiekuńczo – wychowawczej. Zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje ponadto osobom przebywającym w zakładzie karnym bądź w zakładzie poprawczym. Pamiętajmy również, że prawo do zasiłku nie zależy od naszego dochodu.\nWarto również wiedzieć, iż w pewnych okolicznościach, zapomogi po prostu nie otrzymasz. Zasiłku na swoje dziecko nie uzyskasz w chwili, gdy dziecko zawrze związek małżeński, aktualnie przebywa w instytucji, która ma obowiązek zapewnienia całodobowego utrzymania dziecka, tj. w ośrodku wychowawczym lub gdy twoje dziecko w tym momencie znajduje się w rodzinie zastępczej.\nUstalenie prawa do zasiłku\nKto powinien wystąpić z wnioskiem o ustalenie prawa do zasiłku? Oczywiście osoba do tego uprawniona, przedstawiciel ustawowy takiej osoby na przykład jedno z rodziców, inna osoba uprawniona, tj. rodzeństwo, wnuki, jeśli osoba ubiegająca się o zasiłek pielęgnacyjny jest samotna, z wnioskiem wystąpić może również pracownik socjalny bądź przedstawiciel organizacji społecznej.\nJakie dokumenty należy dołączyć do wniosku? Przede wszystkim orzeczenie o niepełnosprawności, dokument na podstawie którego zostanie stwierdzony wiek osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, tj. dowód osobisty bądź akt urodzenia. Ten punkt dotyczy osób, które ukończyły siedemdziesiąty piąty rok życia.\nZasiłek pielęgnacyjny może otrzymać obywatel polski, który aktualnie zamieszkuje terytorium Rzeczpospolitej Polskiej a także cudzoziemiec dysponujący kartą stałego pobytu.\nKto wypłaca zasiłek pielęgnacyjny? Oczywiście wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Jeżeli z jakichś powodów osoba na takim stanowisku zapomogi wypłacić nie jest w stanie, do wypłaty takiego świadczenia może upoważnić swojego zastępcę bądź kierownika ośrodka pomocy społecznej.\nZasiłek pielęgnacyjny ma na celu pokrycie części wydatków. Wszyscy wiemy jak drogie jest leczenie w naszym kraju. Tego rodzaju zapomoga, z pewnością pomoże niejednej osobie.\n© Copyright 2012. Zasiłekdlabezrobotnychpl. Wszystkie prawa zastrzeżone\nZasiłek dla bezrobotnych | Kontakt | Polityka prywatności stat4u


All Dogs Go To Heaven - Chapter 1 - fergusc - Supernatural [Archive of Our Own]\n1. The Sound Of Thunder 2. A Star In His Eye 3. Kissed By Ice 4. The Winds Of Winter 5. Colors Of The Wind 6. A Dream Of Spring 7. We Happy Few\nSupernatural w świecie Hannibala z dodatkiem How To Get Away With Murder\n+dużo odniesień do innych seriali\nDean Winchester, wschodząca gwiazda FBI od kilku lat przygarnia bezpańskie psy znalezione na drodze, dając im schronienie w swoim własnym domu. Pewnego dnia, tuż po zamknięciu jednej z najgłośniejszych spraw ostatnich lat, znajduje na poboczu drogi nieprzytomnego mężczyznę z tajemniczymi obrażeniami na ciele.\nW radiu leciało klasyczne Eye Of The Tiger, więc Dean podkręcił głośność. Nic nie relaksowało go bardziej od dobrego, starego rocka, a tak się składało, że w tej chwili bardzo potrzebował rozluźnienia. W końcu kilka godzin temu udało mu się powstrzymać jednego z najbardziej poszukiwanych seryjnych morderców. Wielu innych agentów FBI byłoby zadowolonych, gdyby to oni zastrzelili psychopatycznego zabójcę, ratując tym samym młodą matkę z półrocznym niemowlęciem, ale on jedynie czuł niepokój związany z anonimowym telefonem, zdradzającym miejsce pobytu poszukiwanego. Na kilkanaście minut przed ostateczną konfrontacją odebrał telefon od mężczyzny z niskim i najprawdopodobniej przerobionym komputerowo głosem, który zdradził mu adres najnowszej wybranej rodziny. Udało mu się wkroczyć w ostatniej chwili, przez co zmuszony był oddać strzał. Dzisiejszy dzień wykończył go psychicznie jak i fizycznie. Już po całej akcji chciał jak najszybciej znaleźć się w domu, wśród swoich futrzastych pupilów, ale niestety jego bezduszny szef kazał mu udzielić kilku wywiadów dla dziennikarzy śledczych, a na sam koniec odwalić całą papierkową robotę zamykającą sprawę.\nDean wziął głęboki wdech i skupił się na słowach śpiewanych przez Dave'a Bicklera. Nie chciał już dłużej niepokoić się tajemniczym telefonem, najważniejsze, że wszystko się udało. Sprawa Żółtookiego Demona z Lawrence w końcu została zamknięta po kilku miesiącach wycieńczającego pościgu, młoda rodzina już wkrótce wróci do normalnego, spokojnego życia, a jemu przydzielono dwa dni wolnego i być może sprawa ta da mu długo wyczekiwaną sławę i udowodni wszystkim, że Dean znajduje się na właściwym miejscu. Czyli wszystko powoli układało się znakomicie.\nNa krótką chwilę odwrócił wzrok od drogi, którą znał na pamięć i spojrzał na zegarek. Wskazówki zatrzymały się na godzinie dwudziestej trzeciej czterdzieści pięć. Wykonał w głowie kilka obliczeń i doszedł do wniosku, że do domu dotrze jeszcze przed północą. Jak na taki pracowity i pełny wrażeń dzień, to i tak wraca dosyć wcześnie. Dean już trochę rozluźniony, pozwolił sobie na odetchnięcie z ulgą. Piosenka w końcu zaczęła na niego w pełni oddziaływać i po chwili zaczął stukać palcami o kierownicę swojej ukochanej Impali w rytmie muzyki, co chwila włączając się w refren. Zerknął jeszcze na świecącą na czerwono kontrolkę informującą o niskim poziomie paliwa i zanotował w pamięci, aby z samego rana napoić dziecinkę.\nJego myśli nareszcie uciekały w stronę prywatnego życia. Nie mógł się doczekać aż będzie na miejscu, gdyż dzięki wcześniejszemu powrotowi uda mu się jeszcze wyjść na spacer z psami. Miał nadzieję, że jego brat dał radę zajrzeć do nich w ciągu dnia, żeby sprawdzić, czy nie brakowało im w miskach wody lub jedzenia. Dean i tak przed każdym wyjściem napełniał wszystkie miski suchą karmą, zostawiał na podłodze wiadro pełne wody i uchylał klapkę w drzwiach, żeby w każdej chwili mogły wyjść na zewnątrz, ale nigdy dokładnie nie wie, ile czasu spędzi w biurze, ile w terenie i kiedy wróci do domu, dlatego prosi Sammy'ego, aby ten za każdym razem jak znajdzie wolną chwilę zaglądał do jego domu. Wiele razy słyszał od niego, że nie powinien przygarniać psów jeżeli jest się federalnym agentem, ale Dean jest uparty i zawsze stawia na swoim, a poza tym nie potrafiłby oddać bezpańskiego psa do schroniska. Mając do wyboru ciasne klatki i przeterminowaną karmę, a przestronny dom z dobrym, psim towarzystwem, chyba każdy czworonożny wybrałby opcję numer dwa.\nDean przyciszył radio po skończonym utworze i całą uwagę skupił na drodze. Jechał teraz przez odcinek w lesie, na którym znalazł potrąconego przez samochód Bucky'ego, włóczącego się i wygłodzonego Ozzy'ego oraz rannego w łapę Zepplina, czyli statystycznie ujmując, jechał teraz drogą, na której znalazł większość swoich włochatych przyjaciół. Nigdy nie dowiedział się skąd się tutaj wzięły, na takim totalnym zadupiu, kilkadziesiąt kilometrów od zabudowań. Podejrzewał, że jacyś idioci porzucili ich i odjechali, myśląc, że skoro ta droga prowadzi na całkowite pustkowie, to nikt ich nie znajdzie.\nPo przejechaniu kilku kilometrów przyspieszył, uznawszy, że tym razem nie znajdzie nowego członka rodziny. Następnie odbił od głównej drogi w lewo i znalazł się na ostatniej prostej do domu.\nNagle jego uwagę przykuł masywny kształt znajdujący się na poboczu, mniej więcej wielkości dorosłego goldena retrivera, a może nawet czegoś większego. Zauważył to kątem oka i wolał się upewnić, że to nie kolejny porzucony zwierzak, więc zatrzymał samochód. Ze schowka wyjął latarkę, sprawdził czy za paskiem spodni spoczywał pistolet i wyszedł na zewnątrz. Padał ulewny deszcz, więc zorientowanie się w jakiej odległości znajdował się od domniemanego ciała zajęło mu chwilę. Odzyskawszy orientację udał się w odpowiednią stronę, oświetlając teren światłem z latarki.\nZdziwił się, ponieważ był gotów zobaczyć jasną sierść psa, a nie beżowy trencz zarzucony na... coś. Dean w duchu miał nadzieję, żeby tym czymś okazał się jakiś kamień lub wielka gałąź, ale znając jego szczęście zapewne było to ludzkie ciało. Skierował światło bardziej na prawo i jego oczom ukazały się wyprostowane, długie nogi, przez co upewnił się, że jednak ma pecha. Westchnął ze zmieszaną rezygnacją i irytacją, gdyż jego pracowity i wycieńczający dzień najwyraźniej jeszcze się nie skończył. Dean szybko otrząsnął się i wyrzucił z głowy błahe myśli, a następnie przybrał zawodową postawę. Momentalnie cały się spiął i wyostrzył wszystkie zmysły. Sekundę później w jego prawej ręce znajdował się colt, a nad nim ułożył dłoń z latarką.\nZaczął analizować sytuację. Jeżeli jest to martwe ciało, była duża szansa, że morderca nadal był w okolicy. Dean przybliżył się do leżącej osoby i zaczął rozglądać się wokoło, wytężając słuch. Jedyne co słyszał to zapalony silnik Impali oraz szelest spadających kropli wody. Nie zauważył niczego podejrzanego, oczywiście nie licząc potencjalnych zwłok. Upewnił się, że na pewno tylko on jest jedyną przytomną osobą w tej części lasu i dopiero po niecałej minucie podszedł do ciała, nadal trzymając przed sobą pistolet.\nOsobą okazał się być mężczyzna, na oko w wieku trzydziestu lat. Dean uklęknął przy nim i sprawdził tętno. Było słabe i ledwo wyczuwalne. Jego oczy zatrzymały się na długiej i szerokiej ranie na gardle, z której na szczęście nie sączyła się krew, ale zdecydowanie potrzebowała odkażenia. Bardzo go to zdziwiło, ponieważ wszystko wskazywało na to, że jakiś czas temu ktoś mu poderżnął gardło, ale jakimś cudem mężczyzna został uratowany. Dean na wszelki wypadek postanowił obejrzeć go całego. Oczy nieprzytomnego były zamknięte, z głowy nie wypływała krew, więc wykluczył uraz czaszki. Szybko sprawdził resztę ciała szukając rany postrzałowej lub ciętej, albo jakiegoś innego uszkodzenia, ale nic nie zauważył. Żadnych czerwonych plam. Do głowy przyszła mu możliwość uszkodzonego kręgosłupa ale pozycja, w której się znajdował na to nie wskazywała. Wyglądał tak, jakby po prostu położył się na poboczu. Głęboka szrama na gardle wyglądała jakby za chwilę miała się otworzyć, więc Winchester rozwiązał swój krawat i delikatnie owinął nim szyję mężczyzny, zachowując przy tym wszelką ostrożność.\n-Hej! - Dean zaczął wołać, próbując go obudzić. - Hej, kolego! Co się stało? Hej, proszę otworzyć oczy! - Lekko potrząsnął jego ramionami. - Halo?\nNie otrzymał żadnej reakcji, co tylko potwierdziło brak przytomności. Dean wyjął z kieszeni telefon komórkowy i już miał dotknąć ekran przy dziewiątce, kiedy zobaczył, że nie ma ani jednej kreski zasięgu.\n-Oczywiście, że nie ma zasięgu. Po co komu zasięg na totalnym zadupiu w lesie - mruknął pod nosem. - Teraz tylko czekać, aż jakiś psychopata wybiegnie z lasu i zarżnie mnie jak zwykłą świnię swoją zardzewiałą siekierą, tak jak w każdym dennym horrorze - prychnął.\nDean z powrotem schował telefon do kieszeni. Jeszcze raz delikatnie potrząsnął mężczyzną, ale rezultat był dokładnie taki sam jak za pierwszym razem. Dla pewności i swojego bezpieczeństwa sprawdził jego kieszenie, czy aby przypadkiem nie znajdywały się w nich jakieś dokumenty, pistolet lub nóż, ale niczego takiego na szczęście i nieszczęście nie znalazł.\nZnienacka usłyszał trzask gałęzi za sobą, więc gwałtownie podniósł się na nogi i odwrócił w kierunku dźwięku. Palec trzymał na spuście, gotowy, aby strzelić w każdym momencie. Rozejrzał się dookoła, ale po raz kolejny nikogo nie zauważył. Czuł jak poziom adrenaliny wzrastał w jego organizmie, ogrzewając każdy zakamarek ciała, a serce zaczynało bić szybciej, jakby chciało z niego wyskoczyć, ale pomimo tego udało mu się utrzymać całkowity spokój i zimną krew. Powoli zrobił krok do przodu, obserwując teren między drzewami i gałęziami, tak dokładnie, na ile pozwalało mu słabe światło latarki. Przypomniał sobie, że nie powinien zbyt długo wpatrywać się w tę samą stronę, jeżeli nie chciałby dostać w plecy. Dźwięk łamanej gałęzi mógł być tylko odwróceniem uwagi. Winchester zrobił mały krok w prawo, obrócił się przodem do nieprzytomnego mężczyzny i zamarł. Kompletnie nie spodziewał się tego, co zobaczył.\nNieprzytomny mężczyzna nie był już nieprzytomny. Siedział na ziemi, na wprost Deana, całkowicie wyprostowany, z nogami wyciągniętymi przed sobą. Nie opierał się na rękach tylko trzymał je swobodnie na udach. Głowę miał lekko przechyloną na bok, oczy były zmrużone, a ciemne i mokre od deszczu włosy oklapły na czoło. Wyglądał na zdezorientowanego, jakby się nad czymś intensywnie zastanawiał. Czerwony w białe paski krawat dalej był zawiązany na jego szyi, a mężczyzna zdawał się nie zwracać na to najmniejszej uwagi.\nW tej samej chwili Dean zorientował się, że oprócz jego dziecinki i deszczu nic innego nie wydawało dźwięku. Wiatr ustał, liście przestały szeleścić, nie słychać było ani jednego świerszcza. Cisza ze strony natury była prawie niemożliwa. W swojej zawodowej karierze jako federalny agent, jeszcze nigdy nie przeżył tak dziwnego i intensywnego momentu, jakby żywcem wyciągniętego ze scenariusza filmowego. Czuł na plecach przeszywające go ciarki. Winchester szybko otrząsnął się i opuścił pistolet, nie chcąc go wystraszyć. Powoli kucnął, żeby oboje byli na tym samym poziomie.\n-Hej, wszystko w porządku? - zaczął cicho. - Co się stało? Jesteś ranny? - pytał, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Nieznajomy w beżowym trenczu miał otwarte oczy, ale jego wzrok był nieobecny, zupełnie jakby pochłonął go jego własny świat. - Jak masz na imię? - Dean uklęknął tuż obok niego, chcąc zwrócić jego uwagę i w jakiś sposób zachęcić go do rozmowy. Musiało to poskutkować, ponieważ po chwili brunet jeszcze bardziej przekrzywił głowę i wlepił wzrok w Deana. - Nazywam się Dean Winchester, jestem agentem FBI. Mogę ci pomóc, tylko powiedz co się stało. Boli cię coś?\n-To dobrze - odpowiedział Dean. - Rozumiem, że jesteś w szoku i możesz nie myślać jasno, ale muszę wiedzieć co się stało. Ktoś cię napadł?\nNieznajomy powtórzył gest. Dean zaczynał martwić się, czy przypadkiem nie miał do czynienia z niemową, ale z drugiej strony on po prostu mógł być w dużym szoku. Przez głowę przeszły mu myśli co teraz robić. Nie może zawieść go do szpitala, ponieważ najbliższy punkt zdrowia znajdował się kilkadziesiąt kilometrów stąd, a on jechał już na rezerwie. Nie może go również zostawić na drodze w lesie. Pozostała mu jedna możliwość. Już nabierał powietrza do płuc, aby wszystko wyjaśnić, ale został wyprzedzony.\n-Nic nie pamiętam. - Trzydziestolatek odezwał się zachrypniętym głosem, który wydawał się być nieużywany przez kilka dni.\nWinchester zmarszczył brwi. To nieco komplikowało sytuację. Jeszcze nigdy nie miał do czynienia z całkowitą lub częściową utratą pamięci, więc nie miał pojęcia jak się zachować. Do jego umysłu przedzierała się myśl, czy aby to nie jest podstęp mający na celu zamordowanie go i obrabowanie, lecz twarz mężczyzny była wypełniona wyraźną dezorientacją i zagubieniem. A sądząc po urzędniczym ubraniu, jego zawodem nie było aktorstwo. No i pozostała jeszcze kwestia szramy na gardle.\n-Oh - wychodzi z ust agenta. - Um... Okej, rozumiem. Ale nie boli cię głowa, tak? - Brunet potwierdził skinieniem. - Okej, okej... Posłuchaj mnie teraz uważnie. Najbliższy szpital jest jakąś godzinę drogi stąd, a mój dom około dziesięciu minut i nie starczy nam paliwa na długą wycieczkę do miasta. Jak najszybciej musi cię ktoś dokładnie obejrzeć, a tak się składa, że mam za sobą szkolenie z pierwszej pomocy i znam się co nieco na obrażeniach. - Mówił powoli, aby mieć pewność, że każde słowo zostanie zrozumiane. Mężczyzna po raz kolejny pokiwał głową i Dean odebrał to jako zgodę.\nWinchester schował broń za pasek i położył rękę na jego ramieniu.\n-Dasz radę podnieść się na nogi?\nNieznajomy powoli podniósł się do pozycji stojącej, a Dean razem z nim, z obiema dłońmi wyciągniętymi przed siebie, gotowy, aby w razie czego nie pozwolić mu upaść. Gdy już oboje byli wyprostowani, brunet lekko się zakołysał i przyłożył rękę do skroni. Dean skrzywił się na ten widok, ale nie zadawał już pytań, będąc pewien, że nie usłyszy odpowiedzi. Poza tym ból mógł być spowodowany utratą pamięci i szokiem pourazowym. Widząc, że nadal trzymał się za głowę, postanowił wziąć go pod rękę dla stabilności i razem powoli udali się do samochodu. Bez problemu usiadł na tylnym miejscu i oparł głowę o drzwi. Winchester wsiadł na miejscu kierowcy, wyłączył radio żeby nikomu nie przeszkadzało i z piskiem opon ruszył do przodu.\nDziesięciominutowa droga skróciła się do siedmiu minut. W tym krótkim czasie Dean postanowił dwie rzeczy. Po pierwsze, najpierw dokładnie sprawdzi w jakim on jest stanie i zrobi mu porządny opatrunek na szyję. Po drugie, napełni dziecinkę paliwem i od razu pojadą do szpitala. Utrata pamięci jest czymś bardzo poważnym i we wszystkich medycznych filmach i serialach jakie obejrzał, zawsze było robione badanie głowy.\nZaparkował Impalę zaraz przed wejściem do domu. Zgasił silnik i wyszedł na zewnątrz żeby pomóc brunetowi. Widocznie musiał się poczuć lepiej, gdyż poruszał się pewniej i stabilniej, ale Dean dla pewności nadal go asekurował. Gdy tylko znaleźli się pod drzwiami wszystkie zaadoptowane psy Winchestera na raz zaczęły szczekać, zwęszywszy zapach swojego pana i obcej osoby. Znalezienie odpowiedniego klucza zajęło Deanowi więcej czasu niż by tego chciał, ale po chwili oboje znaleźli się w środku. Wraz z otwarciem drzwi wszystkie futrzaki wyleciały na zewnątrz i zaczęły plątać się pod nogami, chcąc się przywitać.\nDean zaprowadził trzydziestolatka do salonu i posadził na kanapie.\n-Jak się czujesz? - zapytał. - Wiesz co, poczekaj tu i spróbuj sobie coś przypomnieć, ja za chwilę wrócę. - Mężczyzna spojrzał na niego i przekrzywił głowę, tak jak to zrobił za pierwszym razem kiedy odzyskał przytomność. - Idę po apteczkę - dodał.\nDean wrócił po kilku minutach z apteczką w ręce. Zastał go w takiej samej pozycji, jak kiedy odchodził. Zagubienie nadal znajdowało się na jego twarzy, wzrok był nieobecny, ale nie było po nim widać ani śladu strachu czy przerażenia. Dean musiał przyznać, że gościu miał nerwy ze stali.\nWinchester usiadł tuż obok niego i w tym samym momencie przy nogach pojawił się Zepplin z wysuniętym jęzorem, prosząc aby go pogłaskać. Dean delikatnie odepchnął go nogą, mówiąc, że nie ma teraz czasu. Całą uwagę teraz skupił na trzydziestolatku.\n-Jak tam, świta coś w głowie? - zapytał i posłał mu lekki uśmiech dla otuchy.\nTak jak Dean się spodziewał, mężczyzna nie odpowiedział tylko pokiwał głową. Najwyraźniej to był jedyny sposób na komunikację, przynajmniej w tej chwili. Zanotował sobie w głowie, żeby zadawać takie pytania, na które można odpowiedzieć tylko "tak" lub "nie".\n-Wydajesz się być bardzo spokojny. Mam nadzieję, że nie jesteś seryjnym mordercą albo morderczym psychopatą, ponieważ mam takich po dziurki w nosie. Nie jesteś prawda?\n-Kamień z serca - odpowiedział Dean, po czym z jego ust wydobył się cichy chichot. Przez to, że nigdy nie miał do czynienia z osobą, która straciła pamięć, nie miał pojęcia jak się zachować. Owszem, oglądał masę filmów o takich przypadkach, ale to była tylko wyreżyserowana fikcja.\nChwilę później delikatnie sięgnął do szyi mężczyzny, chcąc odwiązać prowizoryczny opatrunek. Ten się nie spodziewał takiego ruchu i wyraźnie drgnął i odsunął się, nie rozumiejąc co Winchester chciał zrobić.\n-Spokojnie, muszę obejrzeć twoją bliznę na szyi - wytłumaczył. - Poza tym, to jest mój krawat i chciałbym go odzyskać.\nTym razem wszystko poszło sprawnie. Dean powoli odwiązał krawat i niestety jego obawy potwierdziły się. Rana była świeża i otworzyła się, ale na szczęście krawat dobrze odegrał swoją rolę. Winchester wyciągnął odpowiednie rzeczy z apteczki i dokładnie wyczyścił ranę, po czym nałożył opatrunek. Przez cały proces był lekko zdziwiony, ponieważ on ani razu nie syknął z bólu, nawet się nie skrzywił. Następnie, tak dla pewności, Dean chwycił go za podbródek, żeby sprawdzić wielkość źrenic. Z wyjątkiem niesamowicie niebieskich tęczówek, nie zauważył niczego interesującego.\nPrzez cały czas czuł na sobie spojrzenie mężczyzny. W normalnych okolicznościach poczułby się bardzo nieswojo i niezręcznie i pomyślałby, że tej osobie zależy tylko na jednym, ale teraz Dean rozumiał, że jest w tej chwili jedynym człowiekiem jakiego "zna".\n-Gotowe - oznajmił Winchester. - Wszystko powinno być w porządku, ale dla pewności powinniśmy się udać do szpitala. Z tego co kojarzę, muszą ci zrobić tomografię czy coś w tym stylu.\nDean zaczął pakować z powrotem wszystko do apteczki, ale niespodziewanie mężczyzna odwrócił się i zaczął zdejmować z siebie kolejne warstwy ubrań, zaczynając od brudnego, beżowego trenczu, czarnej marynarki, kończąc na pomiętej, znoszonej koszuli. Blondyn kompletnie się czegoś takiego nie spodziewał i nie miał pojęcia co się właśnie działo, więc po prostu siedział i obserwował. Jak na faceta po trzydziestce w urzędniczym ubraniu, jego ciało prezentowało się bardzo dobrze. Dean nieświadomie wstrzymał oddech, kiedy zdał sobie sprawę, że oboje są prawie tak samo wyrzeźbieni, a on do cholery był federalnym agentem, który regularnie chodził na trening. Po chwili miał ochotę uderzyć się w twarz za myśli, które mu teraz buszują w głowie. "Ogarnij się Dean. Kilkanaście minut temu znalazłeś gościa na ulicy, który ma amnezję i nie wiadomo kim jest. Przestań. Skup się na szukaniu jakiś innych obrażeń".\nJak na zawołanie, Dean od razu po ściągnięciu koszuli zauważył dwie długie, szerokie i równoległe do siebie szramy na plecach, zupełnie takie same jak ta na szyi. Właściwie to są prawie takie same, jedyną różnicą jest długość, gdyż te zaczynają się na łopatkach, a kończą na samym dole pleców. Jest pewien, że wszystkie trzy cięcia zostały zrobione tym samym narzędziem. Winchester był zaskoczony i gdyby to była kreskówka, jego szczęka w tej chwili znajdowała by się na ziemi, a gałki oczne wyleciałyby z oczodołów.\n-Wow. - To jedyny dźwięk, który był w stanie z siebie wyrzucić. Miał ochotę przejechać ręką wzdłuż linii, ale w ostatniej chwili powstrzymał się, zdając sobie sprawę, że może to wywołać ból. - Twoje plecy... Bolą cię?\n-Masz dwa długie cięcia, zaczynające się na łopatkach i... chyba powinieneś wstać i um... trochę zsunąć spodnie.\nMężczyzna odwrócił się i oboje przez kilka sekund patrzyli na siebie. Po raz pierwszy Dean zauważył w jego oczach niewielkie ślady strachu. Nie trwało to długo, po chwili wstał i wykonał instrukcje Winchestera. Dean wstrzymał oddech widząc w pełni, w jakim stanie były jego plecy. Okolice rany były bardzo zaczerwienione, zaschnięta krew zmieszała się z wciąż sączącą się ropą. Wyglądało to okropnie.\n-Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej, że cię to boli... - mruknął pod nosem. Wziął do ręki większy gazik niż poprzednim razem i ostrożnie położył dłoń na jego nagim ramieniu. Najdelikatniej jak tylko potrafił, przyłożył nasiąknięty wodą gazik i powoli, kawałek po kawałeczku, oczyszczał rany. Trzydziestolatek co jakiś czas drgał, więc w takich momentach Dean przerywał. Po chwili stwierdził, że wszystko pójdzie sprawniej i szybciej z większym materiałem. Szybko przerwał czynność i po krótkiej chwili wrócił na miejsce z gąbką.\nPo kilku godzinach, jego plecy były wyczyszczone. Oczywiście przez pozbycie się zakrzepniętej krwi rany ponownie się otwierały i wypływała świeża, więc wszystko trwało dłużej. W międzyczasie przyniósł jeszcze miskę z czystą, zwykłą wodą, która w tej chwili była w kolorze czerwieni. Po ostatnim przejechaniu gąbką, Dean szybko nałożył opatrunek i owinął go całego bandażem.\n-Gotowe. - Brunet odwrócił się przodem do Deana i już sięgał po koszulę, ale ten go powstrzymał. - Lepiej będzie jak tego niczym nie zakryjesz, niech twoje plecy trochę pooddychają. Szybciej się wtedy zagoją. A poza tym ten bandaż wygląda o wiele lepiej niż ta znoszona koszula. - dodał, zmuszając się do łagodnego uśmiechu. Spojrzał na osobę stojącą przed nim i momentalnie zrobiło mu się przykro. Jego oczy były przekrwione, zapewne z powodu łez gromadzących się przez ból, do tego dochodziło zmęczenie. Dean nie wyobrażał sobie co się teraz może dziać w jego głowie. Oboje byli wykończeni, ale niestety nie mógł pozwolić na odpoczynek, jeszcze nie teraz. Najpierw muszą się dostać do szpitala. - Usiądź na kanapie, za chwilę wrócę i pojedziemy do szpitala.\nWinchester zostawił wszystko tak jak było, nie miał teraz czasu na sprzątanie. Szybko poszedł do garażu, wziął ze sobą wypełniony kanister i napełnił bak Impali. Wrócił po kilku minutach i zastał swojego gościa leżącego na kanapie na brzuchu, pogrążonego w głębokim śnie. Słychać było jego równomierny oddech, klatka piersiowa unosiła się i opadała w regularnym rytmie i Dean miał ogromną ochotę przykryć go ciepłym kocem. Gdy zobaczył jego twarz, która teraz ogarnięta była spokojem, postanowił, że szpital może poczekać do rana. Nie miał serca teraz go budzić. Zgasił światło, poszedł do kuchni żeby nasypać jedzenia psom i nalać im wody i dopiero po tym udał się do swojej sypialni.\nPomimo tak długiego, wykończającego i pełnego wrażeń dnia, sen nie chciał do niego przyjść. Cały czas myślał o tym, co się dzisiaj wydarzyło. Anonimowy telefon, konfrontacja z Żółtookim, wywiad z najgorszą łajzą dziennikarską i na koniec Facet Który Nic Nie Pamiętał. Nie może pozbyć się wrażenia, że to wszystko jest jakoś powiązane. Miał nadzieję, że Charlie znajdzie dla niego trochę czasu i zrobi to, o co ją prosił. Poza tym, w jego głowie wciąż pokazuje się obraz padającego na ziemię Żółtookiego. Dzisiaj po raz pierwszy odebrał komuś życie. Co prawda zrobił to psychopatycznemu mordercy, ale mimo wszystko był on człowiekiem. A żadne testy psychologiczne ani zajęcia w biurze nie potrafią przygotować na odebranie życia.\nDean westchnął. Nie mógł spać, musiał się czymś zająć. Spojrzał na zegarek, była trzecia pięćdziesiąt dwa. Wstał z łóżka i usiadł przy biurku. Najpierw włączył laptopa i zalogował się na swoje konto, żeby móc przejrzeć w policyjnej bazie danych wszystkie zaginione osoby, które wyglądem przypominają jego urzędnika w trenczu. Po kilkudziesięciu minutach przeglądania zdjęć niestety niczego nie znalazł.\nPotrzebował szkockiej. Dobrej, mocnej szkockiej. Najchętniej wypiłby całą butelkę, ale z samego rana muszą pojechać do szpitala. Najciszej jak się tylko dało przeszedł przez salon do kuchni. Nalał do szklanki alkoholu i oparł się o blat, zawieszając swój wzrok na śpiącym brunecie. Uśmiechnął się, ponieważ w jego nogach położył się Jagger.\nNie miał pojęcia dlaczego ten mężczyzna nie wzbudzał w nim żadnych podejrzeń ani niepokoju. Odkąd pamiętał, zawsze był nieufny i podejrzliwy wobec ludzi i dzięki temu osiągnął zawodowy sukces. A teraz, do cholery, znalazł obcego i rannego faceta na ulicy i zabrał do swojego domu, tak jak to zrobił z Zepplinem, Jaggerem, Ozzym, Buckym i Starkiem i wszystko wydawało się być w porządku. Tak jakby jego obecność była czymś normalnym. W ogóle nie rozumiał swojego zachowania, ale z drugiej strony był bardzo ciekawy z kim ma do czynienia i przez kilka najbliższych dni chciałby go mieć na oku.\nDean dopił szkocką i wrócił do swojej sypialni. Upewnił się, że pod poduszką leży załadowany pistolet i zrzucił z siebie ubranie. Tym razem zmęczenie, które ciągnęło się za nim od rana, spłynęło na niego z podwojoną siłą. Sen przyszedł natychmiast.\nPo kilku godzinach czekania w szpitalnym korytarzu, w końcu przyszła na nich kolej. Po założeniu szwów na plecach, mężczyzna został zaprowadzony na badanie tomograficzne głowy, żeby ustalić przyczynę zaniku pamięci. W międzyczasie Dean poszedł do toalety. Pozbył się pozostałości po trzech wypitych kawach i w trakcie mycia rąk, zapatrzył się w swoje odbicie w lustrze. To co zobaczył trochę go zaniepokoiło. Jego ciemnoblond włosy sterczały pod dziwnym kątem, twarz prawie zniknęła pod gęstym zarostem, zieleń tęczówek wyraźnie zbladła, podkrążone oczy dodawały mu kilka lat, a przekrwione gałki oczne zdradzały ilość przespanych godzin i przy okazji sprawiały, że bez problemu mógłby zatrudnić się na farmie jako strach na wróble. Albo robiłby za inspirację dla makijażystów pracujących na planie filmu o zombie. Co prawda zawsze chciał wystąpić w serialu The Walking Dead, ale nie do końca o taką rolę mu chodziło.\nPrzemył twarz zimną wodą i mokrą ręką przeczesał włosy, próbując ułożyć je w jakiś normalny sposób. Po kilku minutach ciężkiej walki stwierdził, że to i tak nie ma sensu, więc najzwyczajniej w świecie je przygładził. Z jego ust wydobyło się ciche parsknięcie przez myśl o Sammym. Nigdy nie rozumiał dlaczego ten wielki łoś nie zetnie sobie tych długich kłaków, skoro jego króciutkie włosy sprawiają tyle problemu. Nie był w stanie sobie wyobrazić zmagań z jakimi jego młodszy brat borykał się każdego poranka.\nGdy stwierdził, że wyglądał w miarę jak człowiek, wyszedł na korytarz i przez chwilę nie wiedział gdzie iść. W tym cholernym szpitalu każdy hol wyglądał zupełnie tak samo, nieskazitelnie białe ściany, rażące światłem lampy, rząd czerwonych, plastikowych krzeseł i kilka równie białych drzwi, prowadzących na inne, ale jednak te same korytarze. Jego uwagę przykuł znak pokazujący drogę do kawiarni. W przeciągu kilku godzin wypił już trzy mocne kawy i dwa espresso, ale to nie powstrzymało go od kolejnej dawki kofeiny. Chwilę później stał przed wejściem do zapełnionej ludźmi szpitalnej kafejki, z papierowym kubkiem wypełnionym po brzegi smolistym, gorzkim i gorącym płynem, odwrócony przodem do okna.\nPo kilku dużych łykach, poczuł jak jego kieszeń zaczęła wibrować. Dean sięgnął po telefon i nie patrząc na numer telefonu, odebrał połączenie będąc pewny z kim będzie rozmawiać.\n-Gratuluję zamknięcia sprawy Żółtookiego Demona! - usłyszał dobrze mu znany głos brata. - Dopiero przed chwilą przeczytałem artykuł Beli Talbot na ten temat. Czytałeś go w ogóle? Po tym wszystkim co zrobiłeś, ona cię oskarża, że ten strzał był zbyt pochopny i niepotrzebny. No i jak zwykle wcisnęła jeszcze fragment o twojej relacji z Bobbym. Ta suka zawsze skorzysta z okazji, aby podważyć twoje kompetencje. Ale nie przejmuj się, wywłoka nie zna się na swojej pracy. Teraz już wiem czemu tak jej nienawidzisz. Dlaczego nie zadzwoniłeś wczoraj żeby się pochwalić? Zresztą nie słuchaj mnie, założę się że miałeś niezły syf na głowie...\n-Tak, Sam. Tobie też dzień dobry - odpowiedział oschle. - I dzięki, ale nie mam teraz za bardzo czasu na pogaduszki. Jestem w szpitalu i...\n-W szpitalu? - przerwał mu Sam. - Wszystko w porządku?\n-Tak, ze mną wszystko w porządku. Nie musisz się martwić. - Dean zastanawiał się przez krótki moment czy to jest rozmowa na telefon. Chciałby mu dokładnie zdać relację z wczorajszego dnia, bez ominięcia szczegółów. Dlatego szybko wybił sobie z głowy ten pochopny pomysł streszczenia wszystkiego przez telefon. A poza tym, badanie za niedługo powinno się skończyć. - Po prostu wczorajsza akcja w Lawrence nie była moją jedyną przygodą. Na podstawie moich ostatnich kilkunastu godzin można by nakręcić niezły film. Albo krótki serial.\n-Przyjedź do mnie dzisiaj wieczorem - odparł starszy Winchester. - Dasz radę?\n-Tak, chyba tak. Najwyżej poproszę Jo żeby mi pomogła uporządkować papiery w kancelarii. Po ostatniej sprawie zrobił się tu niezły bałagan... - Dean usłyszał kroki na pustym już korytarzu i odwrócił się w kierunku dźwięku. Lekarz zajmujący się jego nieznajomym zmierzał prosto na niego.\n-Sam, muszę już kończyć. - Nie czekając na odpowiedź, natychmiast się rozłączył.\n-I? Wiadomo co, jak i dlaczego? - zapytał gdy facet w białym kitlu znalazł się w zasięgu jego głosu. Doktor stanął tak blisko niego, że Dean mógł policzyć wszystkie jego pryszcze na twarzy. Nie dość, że najprawdopodobniej nie słyszał o czymś takim jak przestrzeń osobista, to jeszcze wyglądał jakby dopiero co skończył liceum.\n-To pan go znalazł? - Dean pokiwał głową. Młodzik spojrzał na dokumenty, które chyba były kartą pacjenta, i zmrużył oczy. - Niestety, ale tomografia niczego nie wykryła, wszystko jest w jak najlepszym porządku. Obawiam się, że w tej kwestii nie jesteśmy w stanie wiele zdziałać. A co do ciętych obrażeń na plecach i gardle, pańska interwencja okazała się być kluczowa. Założyliśmy mu szwy i teraz wystarczy tylko zmieniać opatrunek co jakiś czas. Wszystko jest z nim dobrze, więc nie mamy podstaw żeby go tu dłużej przetrzymywać - mówiąc to, uśmiechnął się.\n-Wow, wow, wow, chwila. Jak to nie możecie ustalić przyczyny jego amnezji? - Winchester wyraźnie się zirytował, chociaż mógł spodziewać się podobnej wiadomości po kimś, kto się nazywa Dr. Loseer. Nazwisko jak najbardziej adekwatne do kwalifikacji. - Nic z tym nie zrobicie?\n-Przykro mi, badania niczego nie wykryły. Utrata pamięci może mieć również podłoże psychologiczne, a to już nie nasza specjalność. - Lekarz zaczął wykreślać coś w dokumentach. - To wszystko z mojej strony. - Odwrócił się na pięcie i kaczkowatym chodem udał się w swoich białych, śmiesznych kapcioszkach tam, skąd przyszedł, nie dając nawet szansy Deanowi na kłótnię.\nBlondyn stał w bezruchu na korytarzu przez dłuższą chwilę, mocno wytrącony z równowagi przez tutejszych "specjalistów". Najpierw nie mógł się dogadać z recepcjonistką, która już dawno powinna leżeć w grobie ze starości, potem musiał osobiście się upominać, żeby zszyli jego towarzysza, a na koniec jakiś gówniarz stwierdził, że nic nie wie. Teraz rozumiał Bobby'ego, dlaczego nigdy nie odwiedzał takich miejsc. Postanowił, że weźmie z niego przykład i po każdej brutalniejszej akcji będzie korzystał z usług ich koronera, ewentualnie sam się sobą zajmie.\nDean westchnął i sięgnął dłonią do policzka, zatrzymując ją tam na kilka sekund w geście zamyślenia. Uświadomił sobie, że szpital jest jego najmniejszym zmartwieniem. Jego bezimienny mężczyzna oficjalnie nie ma gdzie iść. Na chwilę obecną nikt nie zgłosił jego zaginięcia, nie wiadomo czy w ogóle ma jakąś rodzinę. W szpitalu nie może zostać i Dean jest pewien, że zgłoszenie sprawy na policję nic nie zdziała. Została jeszcze kwestia jego obrażeń. W jego głowie powstała pewna teoria, która w tej chwili jest najbardziej prawdopodobna. Istniała możliwość, że był on przez jakiś czas więziony i torturowany, co wyjaśniałoby blizny, aż w końcu jego oprawcy się nim znudzili lub on coś przeskrobał i poderżnęli mu gardło. Jakimś cudem udało mu się przeżyć i w wyniku całego stresu oraz przerażenia, nie wykluczając dodatkowego urazu głowy, stracił pamięć. Im dłużej Dean o tym myślał, tym bardziej głupia wydawała mu się ta teoria. Zresztą, nie to jest teraz najważniejsze.\nNajważniejszym jest zapewnienie mu bezpieczeństwa. Nie mógł tak po prostu dać mu pieniędzy i skazać go na samego siebie, sumienie by mu na to nie pozwoliło. Poza tym ktoś musiał mu zmieniać opatrunek. Więc pozostała mu tylko jedna opcja. Po przeanalizowaniu wszystkich za i przeciw, postanowił "przygarnąć" go na jakiś czas. Z jego możliwościami, może prowadzić śledztwo dotyczące jego tożsamości na własną rękę.\nJego przemyślania przerwał dźwięk otwieranych drzwi. Z jednej z sal wyszedł jego nowy podopieczny. Jego jedyne ubranie zupełnie nie nadawało się do ponownego założenia, więc Dean musiał mu pożyczyć kilka rzeczy ze swojej osobistej garderoby. Brunet ubrany był w czarny t-shirt z logiem AC/DC, który leżał na nim idealnie, podkreślając jego dojrzałą posturę, oraz najzwyklejsze jeansy przetarte w kilku miejscach. Ciemne włosy, które były w subtelnym nieładzie oraz wypoczęta twarz nadawały mu wygląd normalnego faceta, ale niestety biały bandaż zawiązany wokół szyi wszystko psuł. Ale gdyby Dean spotkałby go na ulicy, nigdy nie pomyślałby, że jest z nim coś nie tak. (Oczywiście wykluczając opatrunek). A nawet istniałaby możliwość, że by do niego zagadał. A raczej na pewno by to zrobił, nie zmarnowałby takiej okazji na nową znajomość. Winchester natychmiast się ogarnął, stwierdziwszy, że to nie czas na takie myśli i fantazje.\n-Jak się czujesz? - zapytał, kiedy stanęli twarzą w twarz. Na twarzy bruneta nadal gościła dezorientacja, ale pomimo tej chorej sytuacji, w której się znalazł, wydawał się radzić sobie całkiem nie najgorzej. W odpowiedzi jego usta ułożyły się w lekkim uśmiechu. Najwidoczniej nadal był w szoku pourazowym. - To dobrze.\nWinchester czuł jak między nimi tworzy się niezręczna atmosfera. Dean oblizał usta, chcąc się nieco rozluźnić i przez chwilę zastanawiał się jak przekazać mu informacje od doktorka i jak delikatnie zasugerować pomoc.\n-Chyba nie mam dobrych wiadomości - zaczął. - Wygląda na to, że ze mną utknąłeś. Ci idioci nic nie wiedzą, a badanie nic nie wykryło. Przez to nie mają podstaw żeby cię tu zatrzymać. Też nie widzę sensu zgłaszania tego na policję, bo znając ich metody to nastolatka z dostępem do szybkiego internetu poradziłaby sobie lepiej. A moje sumienie nie pozwoli mi cię tak po prostu tutaj zostawić, zdanego na siebie. No i ktoś ci musi zmieniać opatrunek na plecach. - Po skończeniu przejechał dłonią po głowie, mierzwiąc przy tym włosy. Jego walka w łazience poszła w cholerę.\n-Dziękuję - odpowiedział niskim, gardłowym i bardzo zachrypniętym głosem. Dean uznał to za zgodę.\nRównym krokiem udali się do wyjścia. Dean jeszcze pozałatwiał kilka spraw związanych z wypisem, dopił resztkę kawy, kupił w automacie prowiant na drogę składający się z czekoladowych batoników i późnym popołudniem oboje siedzieli w czarnym Chevrolecie z 67 roku. Przez prawie całą drogę żaden z nich się nie odzywał. Zdawali sobie sprawę z tego, że ta cała sytuacja jest bardzo kłopotliwa i trudna. Winchester zaczął się zastanawiać, jak będą wyglądały kolejne dni. Na pewno będzie musiał zadzwonić do Bobby'ego z prośbą o dodatkowe dni wolnego. W chwili obecnej nie mógł zostawić go samego w domu.\nJego krótki urlop skończył się zanim się zaczął. Cały dzisiejszy dzień spędził w szpitalu, a wieczorem będzie musiał dłużej poszperać w zgłoszeniach zaginięć. Był pewien, że nie wyrobi się z tym w ciągu kilku godzin i zastanawiał się, czy poprosić Sama o pomoc, ale z tego co dzisiaj mówił, sam miał duży harmider w pracy.\nDeanowi znudziła się cisza, więc włączył radio na swojej ulubionej stacji z klasycznym rockiem. Leciało Simple Man. Zerknął na swojego pasażera, aby upewnić się, że mu to nie przeszkadzało. Brunet nie zareagował, cały czas wyglądał przez okno, wyraźnie się nad czymś zastanawiając. Winchester nie chciał wywierać na nim żadnej presji, rozumiał, że może nie chcieć jeszcze rozmawiać, ale musiał go jakoś nazywać. Postanowił poruszać ten temat.\n-Wiesz, w końcu będę musiał się do ciebie jakoś zwracać - rzucił przez ramię, nie odrywając wzroku od drogi. - Może pamiętasz swoje imię? Albo chociaż jak byś chciał mieć na imię? Masz jedną z tych niesamowitych szans wybrania sobie imienia, które faktycznie ci się podoba. Niewielu ma taką możliwość. - Jego usta rozciągnęły się w szerokim uśmiechu, zachęcającym do odpowiedzi.\nGdyby nie włączone radio, przez kolejne kilkanaście minut jechali by w kompletnej ciszy. Deana powoli zaczynał irytować brak komunikacji, ale nie dał tego po sobie poznać.\n-Może gdybyś mówił o tym jak się aktualnie czujesz albo o czym myślisz, to byłoby ci z tym lżej. Może nawet byś sobie przypomniał chociaż jedną rzecz - dodał. Ten argument musiał zadziałać.\n-Nie jestem pewien. - Spojrzał na Deana. Mówił bardzo cicho i nieśmiało. - Castiel. Nie wiem, co to słowo oznacza, ale cały słyszę je w głowie. Tak jakby to była jedyna rzecz, którą... wiem.\n-Castiel. Cas - powtórzył Dean. - Podoba mi się.\nSłońce całkowicie schowało się za horyzontem, a na jego miejscu pojawiła się okrągła, błyszcząca tarcza księżyca, dokładnie oświetlając drogę w lesie, przez którą przejeżdżali. W tle cicho grało Night Moves i w normalnych okolicznościach Dean udzielałby się wokalnie razem z Bobem Segerem. Miał ogromną ochotę dołączyć się w refrenie przy Out in the back seat of my '60 Chevy Workin' on mysteries without any clues, ale ze względu na swojego pasażera pozwolił sobie jedynie na lekkie kiwanie głową zgodnie z rytmem. Ku jego zdziwieniu w połowie utworu Castiel podkręcił głośność i po raz pierwszy pozwolił sobie na odprężenie. W jednym momencie napięcie oraz ciężka, niezręczna, a przede wszystkim trudna atmosfera pomiędzy nimi nareszcie wydawała się znikać, zostawiając po sobie zaledwie smugi obecności. Dean poczuł się jakby wracał z kilkudniowej, samochodowej wycieczki po stanach ze swoim najlepszym kumplem, z którym znał się od bardzo długiego czasu, z którym spędził większość chwil swojego życia i przy którym czuje się całkowicie swobodnie. Przez te cztery minuty Dean zapomniał o wszystkich trapiących go problemach. Sprawa Azazela, chaos w biurze oraz tożsamość Castiela przestały grasować po jego umyśle i pomimo braku snu, w końcu był wyciszony.\nKilka piosenek później dojechali do domu. Przed wejściem zaparkowany był plastikowy złom, który Sam nazywał samochodem, w oknach budynku świeciły się światła i żaden z jego włochatych czworonogów nie biegał po podwórku. Jego młodszy brat musiał rozgościć się w środku. Sprawnie wysiedli z czarnej dziecinki i po chwili znaleźli się w salonie, gdzie przy zawalonym papierami stole siedział Sammy z butelką piwa w jednej ręce i telefonem w drugiej. Podniósł wzrok od razu kiedy usłyszał dźwięk otwieranych drzwi i na jego twarzy momentalnie pojawił się wyraz zdziwienia. Ani Sam, ani Castiel nie spodziewali się zobaczyć dzisiejszego wieczoru nikogo oprócz Deana, przez co zrobiło się trochę niekomfortowo. Kątem oka widział jak Cas cofnął się o jeden krok i stanął tuż za nim, zupełnie jakby obecność obcej osoby go przytłaczała. Dean przestąpił z nogi na nogę i chrząknął, zdając sobie sprawę jak to mogło wyglądać, przynajmniej z punktu widzenia Sama.\n-Cześć - przywitał się. - Castiel, to jest Sam, mój młodszy, gigantyczny brat. Sammy to jest Castiel, mój... um... mój nowy... - Dean zaciął się nie wiedząc jakiego słowa użyć. Przyjaciel? Kolega? Znajomy? Żadne z tych określeń mu nie pasowało.\n-Oh. Um, rozumiem - odpowiedział Sam i zaczął pośpiesznie zbierać swoje papiery ze stolika. Przez chwilę jego usta rozciągnęły się w uśmiechu typu "Jestem z ciebie dumny bracie, ale nie rób tego przy mnie", lecz Dean tego nie zauważył. - Już stąd znikam - dodał.\nDean na początku zdziwił się o co mu chodziło i ogarnięcie dwuznaczności tej sytuacji zajęło mu dobrych kilka sekund.\n-Nie, Sam, to nie jest... to - starał się wyjaśnić, ale wyraz twarzy Sammy'ego sprawiał, że cały zaczął się stresować i jąkać, a bliska obecność bruneta z tyłu w niczym nie pomagała. - Poczekaj tu chwilę - powiedział do brata, po czym odwrócił się w stronę Castiela. Brunet stał wyraźnie spięty i wydawał się nie rozumieć komizmu zaistniałej przed chwilą sytuacji. Na szczęście. - Cas, chodźmy do sypialni.\nStarszy Winchester dał sobie z mentalnego liścia w twarz za dobór słów. Miał tylko nadzieję, że te słowa nie dotarły dalej niż na kilka centymetrów. Szybkim krokiem oboje udali się do tej sypialni, a raczej do niewielkiego pokoju gościnnego, w którym znajdowało się jednoosobowe łóżko, mała szafka nocna oraz komoda, na której stał telewizor. Dean szybko wytłumaczył mu co i jak działa, że w każdej chwili może korzystać z łazienki i kuchni i w razie jakichkolwiek wątpliwości ma zadawać pytania, a następnie sprawdził czy z jego opatrunkami jest wszystko w porządku. Na koniec przeszedł do swojej sypialni i wziął ze sobą kilka par dresów i tshirtów. Gdy wrócił do pokoju Castiela, zastał go leżącego na łóżku. Nie wiedział czy zdążył usnąć, czy dopiero próbuje usnąć, ale w każdym bądź razie ułożył stosik ubrań na szafce, zgasił światło i wyszedł najciszej jak tylko potrafił.\n-To było szybkie - rzucił Sam wyśmiewającym tonem. A więc jednak słyszał. - Myślałem, że te twoje wczorajsze przygody w Lawrence miały charakter kryminalny, a nie romantyczny.\n-Zamknij się - odparował. - I podaj mi piwo.\nDean usiadł naprzeciwko Sama i po chwili w jego dłoni znalazła się butelka zimnego browaru. Wykonali gest stuknięcia butelkami i za jednym razem wypił pół naczynia. Zaczął mieć wątpliwości czy jedna butelka wystarczy, ale po chwili zauważył przenośną lodówkę po brzegi wypełnioną lodem i piwem.\n-Więc? - zapytał Sammy. - Kim jest ten facet?\n-On jest... - Dean zrobił krótką pauzę zanim znalazł odpowiedź. - Moim nowym współlokatorem. - Brwi Sama automatycznie uniosły się w górę okazując niemałe zdziwienie. - Nie przerywaj mi teraz. - Starszy Winchester wziął głęboki wdech zastanawiając się jak zacząć swoją opowieść. - Nawet sobie nie wyobrażasz w jakim gównie się znalazłem. Co Bela dokładnie napisała w tym artykule? Nawet nie miałem czasu, żeby go przeczytać.\n-Streściła co się stało zaraz po tym jak znalazłeś się na miejscu zbrodni. Pisała bardzo ogólnikowo, więc większości trzeba się było domyślić. Dobry chwyt na pobudzenie wyobraźni. - Sam zrobił krótką przerwę. - Oczywiście ucieszył ją fakt, że oddałeś strzał. Według niej było to zbyt pochopne działanie, które może być podstawą do zanegowania twoich kompetencji jako federalnego agenta. I nie omieszkała się wspomnieć o twojej relacji z Bobbym. Jestem pewien, że za kilka dni pojawi się nowy wpis na temat ciebie i Singera. Może nawet wspomni o mnie.\n-Suka - rzucił w odpowiedzi. - Przysięgam, że jak jeszcze raz zobaczę ten jej szpetny łeb to dopiero wtedy będzie miała jakieś tam podstawy. Tylko szkoda, że sama nie będzie w stanie o nich napisać.\n-Opowiesz mi dobrowolnie co się wczoraj działo czy będę musiał cię do tego zmusić torturami?\nDean westchnął i zmierzwił włosy. Coraz bardziej zaczynał czuć narastające zmęczenie, zwłaszcza na powiekach.\n-Wstałem, zjadłem śniadanie i pojechałem do biura. Gdy przejeżdżałem przez Lawrence ktoś do mnie zadzwonił. Nie wiem kto, bo numer się nie wyświetlił, a głos był zniekształcony. Usłyszałem w głośniku nazwisko jakiejś rodziny, ich adres i informację, abym wziął ze sobą pistolet. Nie wspominałem o tym Bobby'emu, ponieważ uznał sprawę za zamkniętą, zresztą nawet nie ma co się dziwić, w końcu Azazel został powstrzymany. Jedynie poprosiłem Charlie Bradbury, tą nową rudą dziewczynę z technicznego, żeby w wolnym czasie namierzyła połączenie. - Dean wziął ostatniego łyka z butelki. - Dalszą część już znasz. Wyważyłem drzwi i strzeliłem, nawet się nie zawahałem. Nie jestem już pewien czy to była ostateczność, czy on coś robił czy nie.\n-Potem zaczęły się wywiady i ten cały chaos. Ale to jest nieważne. Gdy wracałem w nocy do domu, to na ostatniej prostej, jak się jedzie od południowo-wschodniej strony, zatrzymałem dziecinkę myśląc, że znowu jakiś idiota porzucił psa. - Dean przełknął ślinę. - To nie był pies tylko Castiel. Znalazłem go na drodze, miał cięte obrażenia na plecach i gardle i nic nie pamiętał. To z nim spędziłem cały dzień w szpitalu. Lekarze nic nie stwierdzili, nie miał gdzie się podziać, więc teraz śpi w pokoju gościnnym.\n-Żartujesz. - Troska na twarzy Sama momentalnie zmieniła się w złość. Przez dłuższą chwilę oboje siedzieli w ciszy, którą bez problemu można by było pociąć na kawałeczki. - Nie możesz tak po prostu "przygarniać" ludzi jak psy. I jak to nic nie pamięta?\n-Wie tylko jak ma na imię.\n-Nie uważasz, że to jest zbyt niezwykłe? Znalezienie mężczyzny w lesie z amnezją? Całego pociętego? I to jeszcze wczoraj? - Z ust Sama wydobywał się niemalże krzyk. - Dean, ktoś mu do cholery poderżnął gardło!\n-Nie krzyczę! Jezu, nie wierzę, że muszę ci o tym przypominać. Co z twoją zasadą "Przypadki nie dzieją się przypadkowo"? Przecież to wszystko jest tak oczywiste, że nawet pięciolatek zauważyłby w tym jakiś związek.\n-No właśnie! - Blondyn również powoli nie potrafił utrzymać swoich nerwów na wodzy. - Nie sądzisz, że to byłoby zbyt proste? A poza tym, zakładając, że to Castiel zadzwonił do mnie to przynajmniej mam go na oku. Zresztą on i tak niczego nie pamięta.\n-Tak, a więc nic o nim nie wiesz. Równie dobrze możesz trzymać pod dachem złodzieja lub mordercę. I jak myślisz, skąd się wzięły te okaleczenia?\n-Gdyby był mordercą lub złodziejem, już dawno bym nie żył. W ciągu tych kilkunastu godzin miał mnóstwo okazji żeby się mnie pozbyć i co? Nadal oddycham. Przestań panikować.\n-Mówię ci tylko, żebyś uważał na tego całego Castiela. - Młodszy Winchester głęboko odetchnął i ściszył ton głosu. - Jeżeli faktycznie nic nie pamięta to nawet dobrze, ale jeżeli okaże się, że jest niesamowicie dobrym aktorem, już do końca swoich dni będziesz słyszał z moich ust "A nie mówiłem".\nSam wyszedł kilka godzin później. Po ostrej wymianie zdań spowodowanych różnymi teoriami co do piątkowego dnia, wrócili do zwykłych luźnych tematów. Dean dowiedział się, że Sam pracuje teraz nad sprawą dotyczącą jakiegoś idioty, który naoglądał się Breaking Bad i chciał pobawić się w Heisenberga, pomimo znacznych braków w chemii, a wpadł ponieważ na stacji benzynowej wyleciał mu z kieszeni woreczek z metamfetaminą. Nuda, głupota i jeszcze większa nuda.\nDean postanowił zostawić puste butelki po piwie tak jak leżały, posprząta z samego rana. Wziął szybki prysznic, zajrzał ostatni raz do Casa i upewniwszy się, że ten głęboko śpi w już swoim łóżku, udał się do swojej sypialni. Przez cały czas myślał o tym samym. Zachowanie Sama trochę go irytowało, ale wiedział, że jest ono prawidłowe. Na jego miejscu też by się darł i nie zgadzał z nim. Również nie rozumiał, co się z nim działo. Czyżby ta sytuacja z Żółtookim tak go zmieniła? Nie, to nie możliwe. Brak podejrzliwości powoli zaczynał być dla niego podejrzany, jakkolwiek to brzmiało. Poza tym, nieprawdopodobnym jest to, że w ciągu jednego dnia otrzymał anonimowy telefon, zastrzelił mordercę i znalazł nic nie pamiętającego mężczyznę. Dwie rzeczy są ze sobą związane, dlatego dziwnym by było, gdyby sytuacja numer trzy była przypadkowa. W końcu nic nie dzieje się przypadkiem. Z drugiej zaś strony głos z telefonu zupełnie nie brzmiał jak głos tego Castiela.\nAgent FBI nie widział, co o tym wszystkim myśleć. Instynkt podpowiadała mu, że wszystko jest w porządku i może zaufać nowo poznanemu mężczyźnie. Zaś doświadczenie zawodowe mówiło co innego, zgadzało się z Samem.\nDean włączył laptopa i po raz kolejny zaczął przeglądać spis osób zaginionych we wszystkich stanach. Nie pojawiły się nowe zgłoszenia, więc przeszedł do szukania wszystkich osób o imieniu "Castiel". W tym przypadku również nic nie znalazł. Nawet wygooglował to słowo i jedyne co się wyświetliło to jakiś artykuł o Cassielu na stronie dotyczącej hierarchii aniołów. Żadnych portali społecznościowych, zupełnie nic.\nWestchnął i wyłączył urządzenie.\nMaxineH, SpiderEmiko, burzus666, uluda, Katarina81, thecocoisbea, imaginebooks, Nosfera, Atramentowa, DeanCasDeanCas, reylan, possessed, Lucie (LucyDeVil), uzialko, Enlith, noemiharpia, Megi, and YesSteven as well as 27 guests left kudos on this work! (collapse)


Zawody - NaszeMiasto.pl\nMinisterstwo Edukacji Narodowej opublikowało listę 20 zawodów, które będą dotowane przez państwo. Firma może dostać 10 tys. zł bonifikaty za przyuczanie do zawodu z listy, a szkoły zawodowe kształcące na niektórych specjalizacjach otrzymają wyższe subwencje. W ciągu najbliższych 5 lat przedstawiciele 20 wybranych zawodów będą szczególnie potrzebni w Polsce – podaje resort edukacji. Według MEN praca w tych zawodach ma szczególne znaczenie dla rozwoju państwa.\nWięcej na temat: zatrudnienie praca zawody deficytowe\nWięcej na temat: biznes praca prestiż zawód\n20 zawodów niebezpiecznych dla zdrowia. Sprawdź, czy grozi ci choroba zawodowa!\nCo najmniej kilkaset milionów pracowników na całym świecie narażonych jest na działanie czynników szkodliwych biologicznie. Podczas pracy wdychamy niebezpieczne dla zdrowia toksyny i alergeny, mamy kontakt z grzybami i pleśniami. Sprawdź, czy jesteś narażony na choroby pochodzenia zawodowego. Przedstawiamy listę 20 zawodów, w których występują choroby zawodowe.\nWięcej na temat: choroby zawodowe praca\nMagiczne zawody. Naturolog, refleksolog.... Czy wiesz, czym się zajmują?\nWięcej na temat: leczenie medycyna niekonwencjonalna praca\nWięcej na temat: najbardziej pożądane zawody ranking zawodów\nCzy prestiż zawodów zmienia się wraz z upływem czasu? Najłatwiej na to pytanie odpowiedzieć, spoglądając w prowadzone przed laty badania. CBOS dostarcza nam danych na temat tego, jakie zawody uważaliśmy za prestiżowe w przeszłości. Postanowiliśmy sprawdzić, które profesje ocenialiśmy wysoko 20 lat temu. Będziecie zaskoczeni!\nTOP 10 wyjątkowych ofert pracy. W tych zawodach znajdziesz pracę marzeń [ZDJĘCIA]\nŻyjemy w czasach, kiedy pojawiają się coraz to nowe zawody. Niektóre umożliwiają pracę na etat, inne są dobre na chwilę. Bo kto chciałby przez całe życie niańczyć pandy? Zobacz, które zawody potrafią zadziwić.\nWięcej na temat: oferty pracy ogłoszenia o pracę\nZawody ze śmiercią w tle\nWraz z nadchodzącym świętem Wszystkich Świętych oraz Dniem Zadusznym wielu z nas zatrzyma się nad grobami bliskich. Niektórzy jednak bardziej niż inni przyzwyczajeni są do obcowania ze śmiercią. Wymieniając branże, których kryzys się nie ima, rzadko kto wspomina branżę pogrzebową, na którą zapotrzebowanie, dopóki będą umierać ludzie, nie skończy się nigdy.\nWięcej na temat: branża pogrzebowa jakie są zawody lista zawodow lista zawodów w warunkach szkodliwych praca rynek pracy www.praca.żywiec.pl zawody plywackie śmieszne zawody\nWięcej na temat: basen lato pokaz pierwszej pomocy pokazy ratowników sport pleszew wakacje\nWielkopolska - Sportowy kalendarz na weekend 21-23 stycznia\nWiele spotkań ligowych zaplanowano w nadchodzący weekend w Wielkopolsce. Oto najważniejsze z nich.\nWięcej na temat: Wielkopolska dzisiejszy mecz jarder sport rozgrywki kalendarz kalendarz imprez mecze meczyki na dziś rozgrywki sport\nPleszew - Olimpiada przedszkolaków\nPleszewskie przedszkolaki z ,,Bajki'', ,,Słonecznego'', Kubusia Puchatka'' uczestniczyły w II Pleszewskiej Olimpiadzie Przedszkolaków w zmodernizowanej sali sportowej ZSP nr 1 . Dzieciaki rywalizowały w meczu piłki nożnej, przeciąganiu liny, wyścigach sztafetowych. Emocje były przednie, walka zacięta, mimo iż wynik był tu sprawą najmniej ważną. Każdy uczestnik otrzymał pamiątkowy dyplom i medal.\nWięcej na temat: pleszew przedszkolacy


Marynarka Lollys Laundry 21235_7002_DARK BLUE granatowy - Royal Collection - Odziez damska i męska\nMARYNARKA LOLLYS LAUNDRY\nMarynarka damska marki Lollys Laundry granatowa z wielobarwnym elementem.\nBawełniana, lekko pikowana marynarka bez zapięcia. Prosty krój. Swobodne dopasowanie. Prosty rękaw o długości 3/4. Marynarka z naszytymi wielobarwnymi kwiatami, które zostały wykonane metodą patchwork.


Wilk rzeczny - Tygodnik Nadwiślański\nYou are at:Home»Ludzie»Wilk rzeczny\nBy TN on\t 13 stycznia 2016 Ludzie, SANDOMIERZ, Strona Główna\nNie ma chyba sandomierzanina, który nie zna, lub przynajmniej nie kojarzy kapitana TADEUSZA PROKOPA. Pogodny, zawsze uśmiechnięty, w kapitańskim mundurze zaprasza na rejs po Wiśle jednym ze swoich statków. To stały widok na bulwarze im. Piłsudskiego w Sandomierzu. W ubiegłym roku minęła 20. rocznica, odkąd kapitan Prokop pływa z turystami po Wiśle.\nJest już po sezonie. Spotykamy się w sandomierskim porcie rzecznym. Statki należące do Tadeusza Prokopa stoją na pochylni i, jak co roku po sezonie, są naprawiane, odświeżane, konserwowane. Rozmawiamy w jednym z nich – „Syrence”, najmłodszej, a zarazem największej jednostce kapitana. Statek dopiero jeden sezon pływał po sandomierskich wodach. Mimo to również on jest odświeżany, czuć lakier i farbę.\n– Pływamy od maja do połowy listopada, później wyciągamy statki na pochylnie i robimy ich dokładne przeglądy. Zawsze jest coś do roboty, do poprawy. Pasażerowie muszą się czuć komfortowo i bezpiecznie, dlatego przed ponownym zwodowaniem musimy być pewni, że w trakcie sezonu nie pojawią się niespodzianki wynikłe z naszego zaniedbania. Żegluga śródlądowa to wielka pasja, ale też biznes, z którego się utrzymuje moja rodzina – mówi kapitan.


W MOIM OGRODZIE ~ Dashes-world\nBy Kreska on 11:05\nNo i gdzie to lato ja pytam?\nSkończyło się! przecież minęła dopiero połowa!\nMnie już smutno, lubię jesień, jednak lata najbardziej mi żal. Czuję podmuch przemijania z roku na rok bardziej i nie chodzi mi o kolejną zmarszczkę czy siwy włos, ale o czas. Dzieciaki rosną, ucieka chwila za chwilą, za mną już pierwsze słowa, kroki, zęby... jeszcze wiele innych wspaniałych chwil przede mną, i powinnam ugryźć się w język i pomyśleć sobie, że ponarzekam za pół wieku...\nLato trwa, deszczowe i trudne ale zawsze to lato!\nUdało mi się uwiecznić moją ogrodniczkę, ot taka rzecz leżakująca w mojej szafie od dawien dawna, eksploatowana z różnym skutkiem i w innej konfiguracji, stanowiła tło rosnących brzuszków, pierwsze możliwe ubranie po ich zniknięciu. Bywała za wielka, na szczęście nigdy nie za mała, teraz wydaje mi się już za krótka, powoli więc zaczynam się z nią żegnać podobnie jak z mijającym latem.\nAga Emes 18 sierpnia 2014 11:33\nczad!!!!! lubię takie kokardy we włosach, jeans i białe tramposze :) no i kot w gratisie też piękny :)\nKreska 18 sierpnia 2014 12:38\nAga tak Figa, łajza zawsze ze mną :)))\nEwa viosna 18 sierpnia 2014 17:07\nogrodniczki zdecydowanie bardziej podobają mi się właśnie w wydaniu spodniczkowym niż spodniowym:-). i ją też coraz bardziej odczuwam przemijanie. Chyba właśnie dzieci uświadamiają nas,że ten czas tak szybko płynie.\nKreska 18 sierpnia 2014 20:29\nEwcia ja też wole spódnicowe wydanie.... Pewnie dlatego ze nie znalazlam do tej pory idealnych spodniowych...\nbeatastyle 18 sierpnia 2014 22:07\nNOOO czad !!! :)) Super wyglądasz ! ":)\nA co Ja mam powiedziec jak mój syn większy ode mnie, a i córka też niedługo przerośnie hahha, też tak czuję, dla mnie czas pędzi za szybko stanowczo, czasami mam wrażenie że to tylko film w którym gramy, a każdy etap jest jednym z odcinków ...a film kiedyś skończyc się musi :) Życie po prostu !\nKreska 19 sierpnia 2014 10:59\nWiem wiem, tak jakoś spadające liście nastrajają mnie pesymistycznie...\nGosia 19 sierpnia 2014 12:28\nHahaaaaa,ja lubię popatrzeć jak ktoś tak się wystroi w takie ogrodniczki, ale sama jakoś nie lubię ;)\nPamiętam, że w ciąży nosiłam podobne\nBarbara Posłuszna 19 sierpnia 2014 16:23\nwyglądasz bardzo dziewczęco w tym zestawieniu! ;)\nMagdalena Pińska 19 sierpnia 2014 22:34\nteż mi jest smutno gdy kończy się lato :( zestaw bardzo fajny, ale bez kokardki :)\nNieco Starsza Dziewczyna 20 sierpnia 2014 13:28\nFajna spódniczka, nadaje dziewczęcego wyglądu.\nAgnieszka Laviolettee 23 sierpnia 2014 23:50\nAleż z ciebie cudna pani ogrodnik! i ten kwiatek na głowie:) tak przed snem wprawiłaś mnie w doskonały humor mimo przemijania czasu... :) Jak pomyslę, że mój Kuba ma już...20 lat! - to trudno mi uwierzyć, że to ja go na świat wydałam. a wczoraj jeszcze zdawaloby się, byl taki malusi...


Na Beskidzioków, którzy udali się do Wędryni-Zaolzia, czekała niespodzianka – zwrot.cz\nWĘDRYNIA / Na ostatni środowy spacer organizowany przez PTTS „Beskid Śląski” przyszło sporo uczestników. Na dworcu kolejowym w Wędryni, gdzie prowadzony przez Tadeusza Farnego spacer się rozpoczynał, stawiło się 38 „beskidzioków”.\nDo przwjścia mieli krótką, zaledwie 4-kilometrową trasę, jednak prowadziła ona lekko pod górkę. Ale po jej pokonaniu na uczestników spaceru w Domu PZKO w Wędryni Zaolzie czekała niespodzianka.\n– Nasi koledzy Józek Czeczotka i Stanisław Zahradnik razem z Wandą Spoustową przygotowali dla nas poczęstunek. Była nie tylko kawa i herbata, ale i ciasto z jabłkami. A odpoczywając śpiewaliśmy do akordeonowego akompaniamentu Wandy Spoustowej. Tego się nikt nie spodziewał! Zrobiło się bardzo miło! – relacjonują zafascynowani uczestnicy spaceru.\nDo Bystrzycy na dworzec kolejowy, gdzie kończył się spacer, jego uczestnicy schodzili już indywidualnie, w mniejszych grupach, jednak wszyscy szli zielonym szlakiem.\nJutro dołączyć można do wycieczki na Szańce\nKolejna propozycja wspólnego wędrowania z PTTS już jutro, 22 września. Tym razem do przejścia będzie już więcej i w górach, choć 7-kilometrowa trasa nie jest trudna. W programie wycieczki jest zwiedzanie mosteckich Szańców z przewodnikiem.\nPowrót zaplanowano nieznakowanymi ścieżkami do hotelu Grůň w Mostach Centrum. Chętni, by do grupy dołączyć, stawić się muszą na dworcu kolejowym. Wyjazd pociągiem z Hawierzowa o 7:46, z Cz. Cieszyna zaś o 8:20.\nTagi: PTTS, PTTS Beskid Śląski, PTTS „BŚ”, środowy spacer, wycieczka wtorkowa\n05. 10. 2020 „Beskidziocy” zapraszają do wspólnego październikowego wędrowania


Prezes Kaufland Polska: Chcemy rosnąć w Polsce - Handel/dystrybucja\nData: 24-10-2014, 09:21\n- Polska jest największym rynkiem dla sieci Kaufland po Niemczech. W Polsce działa już 180 sklepów, więcej działa jedynie na naszym rodzimym rynku. To pokazuje, że polski rynek jest dla nas bardzo ważny - mówi w rozmowie z serwisem portalspozywczy.pl Gunnar Günther, prezes zarządu Kaufland Polska Markety Sp. z o.o. Sp.k.\nJak wyglądają plany sieci Kaufland dla polskiego rynku?\nChcemy nadal dynamicznie się rozwijać w Polsce i otwierać 10-15 nowych sklepów każdego roku. Pracujemy nad profilem i rozwijamy koncept naszych sklepów dostosowując je do potrzeb naszych klientów. Duży nacisk kładziemy na produkty świeże. Inwestujemy w obsługę klienta i rozwój asortymentu. Obok polskich produktów wprowadzamy także wiele towarów międzynarodowych. Widzimy rosnące zainteresowanie ze strony polskich konsumentów produktami innowacyjnymi. Chcemy systematycznie budować lojalność klientów wobec naszych sklepów.\nPolski rynek ma duże znaczenie dla biznesu Grupy Kaufland?\nPolska jest największym rynkiem dla sieci Kaufland po Niemczech. W Polsce działa już 180 sklepów, więcej działa jedynie na naszym rodzimym rynku. To pokazuje, że polski rynek jest dla nas bardzo ważny. Chcemy jak najszybciej otworzyć 200. sklep w Polsce. Stanie się to pod koniec 2015 roku. Nasze plany na najbliższe lata to dalszy rozwój sieci sklepów. Chcemy dalej inwestować w Polsce i zatrudniać ok. 1000 pracowników rocznie.\nCzym Kaufland zaskoczy polskich klientów w najbliższych latach?\nNasza mocna strona to produkty spożywcze, a nie non-food. Chcemy być dla polskich klientów fachowym sklepem spożywczym, z wyraźnym akcentem na produkty świeże i najlepszą obsługę. Cały czas obserwujemy zachowania klientów i dostosowujemy naszą ofertę do ich potrzeb wprowadzając m.in. produkty innowacyjne i międzynarodowe. Klient wraca do tych sklepów, w których znajduje potrzebne towary i w których został dobrze obsłużony, a do naszych placówek wraca. To zasługa naszych pracowników. Staramy się wykonywać naszą pracę jak najlepiej.\nKaufland wejdzie w Polsce w handel internetowy?\nNa wejście w handel internetowy przyjdzie jeszcze czas. Na razie czekamy i obserwujemy ten trend oraz doświadczenia innych operatorów na polskim rynku e-handlu. Nie możemy jeszcze powiedzieć, kiedy to nastąpi. Nad koncepcją e-sklepu pracujemy w Niemczech. Nie chcemy być pierwsi ani ostatni.\nprezes zarządu Kaufland Polska Markety był gościem IIV Forum Rynku Spożywczego i Handlu 2014.\nGunnar GĂźnther RSS ALERT\nGunnar Gunther RSS ALERT\nKaufland Polska Markety RSS ALERT


Już 6 grudnia (piątek) w Centrum Obsługi Przedsiębiorcy odbędzie się spotkanie informacyjne dot. zmian w ustawie „Prawo zamówień publicznych”.\nEkspert w dziedzinie PZP wyjaśni zgromadzonym uczestnikom spotkania istotę nowych zasad udzielania zamówień publicznych, omówi m.in. regulacje dotyczące trybów postepowania, podmiotowego i przedmiotowego zakresu oceny ofert oraz zawarcie i zmiany umów.\nPrzedmiotem szkolenia będzie również tematyka wydatkowania środków pochodzących z UE przy realizacji projektów unijnych wg zasady konkurencyjności.\nSzkolenie dedykowane jest przedstawicielom sektora MŚP.\nSpotkanie odbywać się będzie w godzinach 10:00 – 12:30 w sali konferencyjnej Centrum Obsługi Przedsiębiorcy (1 piętro), ul. Moniuszki 7/9 w Łodzi.