Biała Koszula On Friendly Terms w Born2be.pl\n1 dzień 05h 55m 25s\nKod produktu: 87229\nKoszula On Friendly Terms oversize, z wykładanym kołnierzykiem i zapięciem na guziki w dopasowanym kolorze. Na piersi wsuwana kieszeń, linia ramion obniżona. Koszulę wykonano z tkaniny zdobionej czarującym wzorem: nieregularnymi paskami oraz kwiatowym motywem przypominającym szkic. Koszula o tak inspirującym princie spodoba się każdej wielbicielce trendów. Możesz nosić ją w wersji koktajlowej, np. w zestawie z cygaretkami i butami na wysokim obcasie. UWAGA: Koszula odpowiada rozmiarowi M.\nWygląda super, mam M-kę i jest na mnie idealna. Dobrze się układa, nigdzie nie ściska ani nie odstaje.\nKoszula jest w ogromne kwiaty - prisnty na pewno przyciągneły moja uwagę. Z przodu jeszcze jest kiesoznka :)\nLubie takie urania, które w zależnosci od dodatków pasuja do każdej stylizacji. Koszula dotarła bardzo szybko.\nKoszula jest uniwerslana. Założę ją prkatycznie do wsyzstkiego i ze wsyzstkim ja mozna dopasować. Polecam\nKoszula spoko, jakość ok, materiał też, rozmiar - mój pasuje. Tak na prawde nie mam się do czego przyczepic.\nOpinie dodano w: Zawoja\nBardzo lubię robić zakupy w born2be,towar dobrej jakości ,a fason i kolorystyka zawsze mi odpowiada.Dostawa szybka i miła obsługa.\nProsta i praktyczna koszula,sprawdza sie w całorocznych stylizacjach.Ładnie dopasowane i w podanej rozmiarówce doskonale się mieszczę.


Tuchola, 24 kwietnia 2019, 08:53, 688/145574 Michał Rytlewski\nPrezentujemy oficjalną koszulkę Grand Prix Borów Tucholskich\nLINK 2: ARCHIWUM: TUCHOLA\nDla wszystkich zawodników specjalnie zaprojektowana koszulka techniczna typu singlet z firmy Adrunaline.\nSą wykonane z wysokiej jakości materiałów. Super lekkie i odprowadzają pot. Taka koszulka techniczna na pewno sprawdzi się na treningach i podczas startów. No i wygląda świetnie. Trzeba przyznać, że specjaliści z firmy Adrunaline przygotowali dla nas wyjątkowy projekt. Oczywiście jest wersja damska i męska.\nKoszulkę otrzyma każdy, kto ukończy Grand Prix Borów Tucholskich 2019. Regulamin i zapisy na cały cykl znajdziecie w zakładce na stronie biegajace.sliwice.pl\nPartnerami GPBT2019 są:\n- Toruńskie Przedsiębiorstwo Przemysłu Drzewnego\n- Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Toruniu\n4. Śliwicka Dyszka: Śliwice, 10 sierpnia, bieg na 10 km i marsz na 5 km, nagrody w open I – 500 zł, II – 300 zł, III – 200 zł. Nagroda za rekord trasy kobiet i mężczyzn po 250 zł. Nagrody w kategoriach wiekowych. Nagrody w klasyfikacji drużynowej i dla najliczniejszych drużyn. Losowanie nagród.\nW Grand Prix Borów Tucholskich klasyfikowani będą zawodnicy, którzy ukończą 4 z 5 biegów. W klasyfikacji drużynowej trzeba ukończyć 5 biegów. Nagrody w open I – 2 000 zł, II – 1 200 zł, III – 800 zł. Nagrody w kategoriach wiekowych. Nagrody w klasyfikacji drużynowej (bony do sklepu Adrunaline) – I – 600 zł, II – 400 zł, III – 300 zł. Dla wszystkich zawodników specjalnie zaprojektowana koszulka techniczne typu singlet z firmy Adrunaline.\nWięcej na biegajace.sliwice.pl


Dzialka na sprzedaż - Tarnowskie Góry - Repty - FLD-GS-456 - 896.00m² - Feldmann\n155,69 zł/m2 cena: 139 500 zł\nTARNOWSKIE GÓRY/ REPTY ŚLĄSKIE - działka budowlana w bardzo ładnym miejscu na sprzedaż.\nDo zaoferowania posiadamy na sprzedaż bardzo ładnie położoną działkę budowlaną o powierzchni 896 m.kw w kształcie prostokąta.\nDojazd do działki prowadzi drogą początkowo asfaltową, a następnie utwardzoną.\nW drodze wewnętrznej biegnie wodociąg, a w bardzo bliskiej odległości jest gaz i prąd.\nKupujący nabywa również 1/14 udziału w drodze.\nPiękna okolica, cisz i spokój , widok na zieleń a bardzo dogodny dojazd do ościennych miast.\nSymbol oferty FLD-GS-456


ZAMĘT: Rzut kamieniem | Felietony | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nJest niczym letnia burza – raz blisko, a raz daleko. W telewizorze ostrzegają, że będzie. I faktycznie jest. Na samoaktualizujących się mapach internetowych można śledzić, jak się kumuluje, rozciąga w łuk, sunie frontem – i skąd dokąd tak sunie. Alerty otrzymujemy zbyt późno, nagłówki z wyprzedzeniem. Sednem tych inicjatyw wydaje się przekonanie nas do oczywistości, do czegoś, czego tutaj uczą historia i geny: nie wyłaź, gdy robi się zbyt głośno. Zostajemy więc w domu, czekamy na armadę. Jeśli „przejdzie bokiem”, oddychamy z ulgą, otwieramy znowu okna. Świętujemy, że zniszczenie rozpoczęło się gdzieś dalej, w miejscu, z którego pod wieczór obejrzymy zdjęcia i drżące filmiki – małe archiwum grozy, ostatnie chwile czyjegoś dobytku.\nPamiętam, że wojna była wszędzie. Oficjalna część dobiegła końca, ale bisy trwały w najlepsze. Babcia płakała, kiedy grali hymn Polski, przy innych okazjach powtarzała: „Trupa leżało na dwa metry” – co mogło oznaczać Auschwitz, Radogoszcz bądź widok, który ją nawiedził podczas wywózki na roboty w głąb upadającej Rzeszy. Dziadek niby „za okupacji” siedział cicho i wytwarzał praktyczne fotele i pufy, a jednak miał na lewej piszczeli tajemniczą, niegojącą się ranę, której przypisywałem męczeńską akowską przeszłość. Jeden z wujów przechwalał się, że „niemieckiemu oficerowi”, który chciał go zrewidować, postawił się hardo, a ja nie umiałem wytknąć mu niekonsekwencji, gdy przy którejś z następnych jego wizyt dwumetrowy Aryjczyk zmieniał uniform i okazywał się chamowatym milicjantem, ubowcem, kapusiem sprawnie wyselekcjonowanym spośród tramwajowej ciżby. Na ulicach spotykało się jeszcze ludzi, za których ubytki i deformacje odpowiadały nie choroba czy wpadek, lecz tamten ogień i tamten ołów.\nByliśmy dziećmi wojny. Jeśli nie graliśmy w piłkę, bawiliśmy się w potyczki, ataki, triumfalne rozstrzeliwanie. Podwórka trzęsły się od szmajserów i pepesz. Czytaliśmy „tygryski”, zeszyty „II wojna światowa”, MacLeana. Kleiliśmy Łosie i Czaple. W salach gimnastycznych organizowano maratony Baczyńskiego i spotkania z weteranem, staruszek wajdelota opowiadał nużąco o grupowych leśnych przygodach i w rezultacie partyzantka nabierała cech obozu harcerskiego z ostrą amunicją. Na okrągło puszczali wtedy „Czerech pancernych i psa”, przez co Szarika widywałem częściej niż własnego ojca. Prócz tego, rzecz jasna, „Kloss”, bo rzadko ktokolwiek używał tytułu „Stawka większa niż życie”. „Kloss” serial, „Kloss” komiks i „Kloss” człowiek – aktor, którego „Klossem” zabito i w „Klossie” pochowano, bo nawet jeśli Stanisław Mikulski wychynął w jakimś innym filmie czy programie, to od razu ktoś rzucał: „O, Kloss”. „Rączki, rączki, panno Elken!”.\nByliśmy dziećmi wojny. Jeśli nie graliśmy w piłkę, bawiliśmy się w potyczki, ataki, triumfalne rozstrzeliwanie\nWcześniej usłyszałem o „przyczółku warecko-magnuszewskim” niż o hamburgerze, nie wiedziałem, co to „pizza”, znałem natomiast „panzerfausta”. Monte Cassino, pantera, Stalingrad, bitwa nad Bzurą to hasztagi mojego dzieciństwa. Nasza socjalistyczna ojczyzna ledwo już dyszała od niekończącego się pasma sukcesów gospodarczych i wdrożonych akurat reform, ale rodzice mimo tych kartek, ersatzów i kolejek twierdzili, że powinniśmy być i tak szczęśliwi, bo nie ma wojny. Wojna – stan piekielny. Periodyzacja codzienna i praktyczna obejmowała zatem trzy z grubsza okresy: „przed wojną”, „po wojnie” i „podczas wojny”. O ludziach i rzeczach mówiło się „zniszczony w czasie wojny”, „zginął na wojnie”, „zamordowany przez Niemców”. Życie przed wojną było życiem na innej planecie, z której zostaliśmy – nasi bliscy i Polska – brutalnie deportowani, by osiąść między ulicą Armii Czerwonej a pomnikiem Martyrologii Dzieci.\nPotem to wszystko się skończyło. Zmieniono nazwy, bohaterów i priorytety. Wojna była telewizyjną pocztówką z przyszłości – zielonkawą pustynią w Iraku oglądaną przez noktowizor, pociskiem manewrującym Tomahawk mknącym z sykiem ku bunkrom Saddama, F-117, które wyglądały, jakby zostały wzięte w leasing od Dartha Vadera. Zasadniczo nie mieliśmy się już czego bać, bo wojny działy się zazwyczaj niewyobrażalnie daleko, a ich obsługą zajmowali się Amerykanie, dla których inwazje są najwyraźniej czymś pomiędzy Hollywood a hobby. Jeśli natomiast Rosjanie brali się do roboty, to również, dzięki Bogu, nie tutaj – ani w strefach All Inclusive. Nad losem Czeczenii i Gruzji dawało się uronić szlachetną korespondencyjną łzę, ale bądźmy szczerzy, nikt nie miał nigdy ochoty umierać za Grozny i Tbilisi czy choćby odmówić sobie oglądania Putinowskiej olimpiady bądź Putinowskiego mundialu. Każde oburzenie ma swoje granice.\nPotem to wszystko się skończyło. Wojna była telewizyjną pocztówką z przyszłości – zielonkawą pustynią w Iraku oglądaną przez noktowizor\nUkraina wszystko to zmieniła i zmienia – dziś i w 2014. Pewnie gdyby wymierzyć odległość między Warszawą a Ługańskiem i Sarajewem a Warszawą, okazałoby się, że do stolicy Bośni i Hercegowiny jest nawet bliżej, tyle że wojna na Bałkanach nie działała tak samo, jak działają łuny i Grad w Donbasie, trupy na kijowskim Majdanie, zestrzelenie w biały dzień samolotu pasażerskiego lecącego z Amsterdamu do Kuala Lumpur, deszcz bagaży i ciał.\nDziś dobrze już wiemy, że wojna to nie transmisje medialne i zminiaturyzowane postacie na ekranie smartfona, ale ludzie z prawdziwą krwią w środku, łatwopalne domy, kruche miasta. To nie partia szachów między z lekka zdziwaczałymi poczciwymi mózgowcami, lecz rozgrywka w trzy karty, w trakcie której rozdający gangus-schab może wywrócić skrzyneczkę i dać ci w łeb, jeśli zbyt ochoczo zaczniesz śledzić ruchy jego czułych rąk. Putinowi być może i nie marzy się radioaktywna kurzawa w miejsce Kujaw albo szarża tankami na luksemburskie i szwajcarskie banki, ale uruchomił proces, którego skutki poczujemy w sercu i powietrzu. Najpierw Kramatorsk i Odessa, a potem Kijów, po Kijowie – Lwów i Sambor, a to już o krok, rzut kamieniem, godzina drogi. Pora burz.


LEGO The Hobbit (2014) - naEKRANIE.pl\nMaciej Musiałowski gościem podcastu Rozmowy naEKRANIE. Obejrzyj wywiad wideo\nMCU królem popkultury? Jeśli tak, Watchmen są jej bogami. Rewolucja Strażników, jakiej nie znacie\nFIFA 21: Od początku po dziś dzień. Jak zmieniała się seria?\nGra LEGO® Hobbit jest oparta na pierwszych dwóch częściach trylogii filmowej Hobbit - Hobbit: Niezwykła podróż oraz Hobbit: Pustkowie Smauga, dziełach New Line Cinema i Metro-Goldwyn-Mayer Pictures (MGM). W przyszłości planowane jest wydanie dodatkowych elementów opartych na trzecim filmie, Hobbit: Tam i z powrotem.\nLEGO® Hobbit oferuje graczom epickie misje i różnorodne przygody, w tym możliwość odwiedzenia ważnych miejsc z filmów, takich jak Miasto na Jeziorze, Dal, Erebor, Bag End, Miasto Goblinów, Mroczna Puszcza, Rivendell czy zdradliwa Wysoką Przełęcz w Górach Mglistych. Gracze mogą też wcielać się w swoje ulubione postacie, takie jak Bilbo Baggins, Gandalf i krasnoludy z Ereboru: Thorin, Fíli, Kíli, Óin, Glóin, Dwalin, Balin, Bifur, Bofur, Bombur, Dori, Nori oraz Ori. Każda z tych postaci posiada specjalną - i dość zabawną - umiejętność. Jedna z nowych funkcji gry umożliwia graczom korzystanie z połączonych umiejętności krasnoludów, takich jak możliwość wspólnej walki, atak dwóch graczy, wspinaczka po kosturze, cios maczugą i odbicie od brzucha. Dzięki nim łatwiej będzie stawiać czoła orkom i podlejszym stworom, a także przemierzać kolejne poziomy gry.\nZnajomi i rodzina mogą wspólnie odkrywać Śródziemie przy pomocy łatwo dostępnych opcji dołączania do rozgrywki, dostępnych na konsolach. Gracze wspólnie przemierzą 16 poziomów, odblokują ponad 90 grywalnych postaci i będą ramię w ramię poszukiwać skarbów, wydobywać klejnoty, zdobywać łupy na pokonanych przeciwnikach, tworzyć potężne magiczne przedmioty i zbierać artefakty, aby zwyciężyć w grze zagadek i odkryć moc Jedynego Pierścienia.\nGra akcji, Przygodowa, Zręcznościowa, Dla dzieci, Fantasy, Platformówka\nPS3, PS Vita, PC, PS4, Xbox 360, Xbox One\nPolska: Cenega Poland Świat: Warner Bros Interactive Entertainment\nFabuła nowego "LEGO" opowiada historię dobrze znaną z filmu Petera Jacksona, tak więc nie ma się co nad nią pochylać. Osoby, które widziały film, odnajdą w poziomach streszczenie najważniejszych wydarzeń z dwóch pierwszych części trylogii Jacksona. Decyzja o pominięciu trzeciej odsłony jest z jednej strony dziwaczna, ponieważ po zakończeniu rozgrywki gracz zostaje z poczuciem urwanej opowieści, z drugiej jednak względy biznesowe wymuszają pewne decyzje – twórcy przecież nie mogą zdradzić szczegółów ostatniego filmu przed jego premierą. Kupując LEGO The Hobbit, trzeba być przygotowanym na to, że nie jest to gra oparta na tolkienowskim świecie jako takim, ale ściśle związana z filmami Jacksona.\nSkoro już przy filmie jesteśmy, to trzeba zauważyć, że postacie w LEGO The Hobbit przemawiają głosami aktorów znanych z produkcji kinowych. Słychać Martina Freemana, Iana McKellena, Orlando Blooma i Richarda Armitage'a. Co prawda odnoszę wrażenie, że aktorzy nie nagrywali specjalnie swoich kwestii i ich linie dialogowe są wzięte z filmu (wyjątkiem jest Christopher Lee i Saruman w jego wykonaniu pełniący funkcję lektora), jednak jest to bardzo miłe dla ucha doświadczenie.\nSeria "LEGO" znana jest przede wszystkim z wszechobecnego humoru wciskającego się wszystkimi możliwymi zakamarkami. W przypadku Hobbita ten element został położony na całego, ponieważ twórcy, chcąc mocno trzymać się filmowego oryginału, ograniczyli się do wtrąceń polegających na zrobieniu przez ludzika głupiej miny, wywróceniu się czy machaniu rękoma. Nie ma co liczyć na jakiś fajny komentarz czy tekst, których poprzednie części były pełne. W zamian za to otrzymujemy wrzucaną od czasu do czasu głupotę i silenie się na nieudane gagi. Niestety powoduje to, że najnowsza gra spod szyldu LEGO jest znacznie uboższa od swoich starszych braci.\nŻadnych rewolucyjnych zmian nie wprowadzono do mechaniki rozgrywki. Mamy więc do dyspozycji grupę ludzików, które posiadają różne zdolności. Dzięki wykorzystaniu ich umiejętności pokonujemy kolejne przeszkody. Od czasu do czasu trzeba zbudować jakąś rzecz, częściej jednak należy coś rozwalić. Szkoda, że nie pokuszono się o urozmaicenia w wyglądzie postaci. Podczas rozgrywki krasnoludy z kompanii Thorina Dębowej Tarczy są do siebie podobne na tyle, że potrafią się zlewać ze sobą. Nasi bohaterowie napotykają również przeciwników, których należy wyeliminować w otwartej walce, mamy zatem znany zestaw czynności.\nNa szczęście w Hobbicie można poczuć pewien powiew świeżości. Pierwszą z nowinek jest możliwość łączenia krasnoludów w pary, dzięki czemu zyskują oni dodatkową siłę podczas przebijania się przez bardziej wymagające przeszkody lub podczas potyczek z większymi przeciwnikami. Pojawia się też element craftingu, ponieważ w trakcie rozgrywki nasi bohaterowie zbierają (poza naturalnymi dla LEGO monetami) również surowce: ryby, drewno, marchewki, klejnoty, kamienie itp. Przedmioty te wykorzystywane są najczęściej do zbudowania platformy, za pomocą której uruchamia się minigierka znana z poprzednich części, polegająca na uzupełnianiu brakujących klocków w jakiejś istotnej konstrukcji. Rzadziej wykorzystamy zebrane surowce do nakarmienia Bombura, który najedzony stanowi pewnego rodzaju trampolinę umożliwiającą dostanie się na wyższe półki. Jeszcze rzadziej dobra te umożliwią wykonanie jakiegoś przedmiotu (np. klucza do drzwi). W grze pojawiają się też sidequesty, które sprawiają wrażenie czegoś wsadzonego na siłę, aby przedłużyć nieco rozgrywkę. Zabawa w kampanii jest bowiem zadziwiająco krótka.\nOto nowości, o których można powiedzieć tylko tyle, że... są. Można czepiać się trochę nużącego i nierozwiniętego craftingu, ale nie ma co znów przesadzać. Nowinki w Hobbicie ani ziębią, ani parzą, ani przeszkadzają, ani nie zapadają w pamięć. Łatwo natomiast zauważyć, że wzrosła liczba wspomnianych wcześniej minigierek, co bywa niestety męczące. Wciskanie w niektóre poziomy po kilka zabaw w układanie klocków w mojej ocenie jest nieco przesadzone, tym bardziej że kampania jest krótsza, co powoduje wrażenie pewnego przesytu. Dodatkowo klocki losowane do uzupełniania projektów potrafią różnić się od siebie jedynie odcieniem lub niewielkim elementem, przez co łatwo się pomylić.\nNie można też przejść obojętnie obok sterowania, które potrafi się – delikatnie rzecz ujmując – schrzanić. Podczas walki w zwarciu notorycznie włącza się celowanie i próba oddania strzału. W dynamicznych sytuacjach doprowadza to wręcz do furii, szczególnie że najprostszym sposobem pozbycia się celowniczego kółka jest odejście od wroga i zajście go od innej strony. Takie dziwo najczęściej pojawia się podczas grania jednym z czarodziejów – Radagastem lub Gandalfem.\nPowyższe rzeczy powodują, że LEGO The Hobbit nie dorasta do rangi poprzedników – Przygody i Marvel Super Heroes. Zabawa w najnowszą grę TT Games nie sprawia już tyle frajdy co w nieco starszych produkcjach tego studia. Całość sprawa wrażenie wykonanej w pośpiechu i niestarannie. Niestety, z żalem trzeba przyznać, że Hobbit na wyższą ocenę nie zasługuje. Klocki, z których go wykonano, są toporne i grubo ciosane. Złożono je w poprawny sposób, ale bez polotu. Poprzednie części wciągały i bawiły, do tego można było się przy nich pośmiać. Najnowsza niestety nie sprostała temu zadaniu.\n+ obsada z filmu użycza głosu bohaterom,\n+ to wciąż LEGO.\n- fabuła opowiedziana po łebkach, do tego urwana,\n- bardzo podobne do siebie postacie,\n- krótka kampania,\n- dużo minigierek ze zlewającymi się klockami,\n- czarodzieje za często chcą strzelać.\nMarcin Rączka 9 kwietnia 2014 o 11:55\n7 gier, w które zagrasz przed wakacjami\nPo zimowej ofensywie konsol nowej generacji wiosną będziemy mogli trochę odetchnąć (a szczególnie nasze...\nPaweł Krzystyniak 25 czerwca o 16:43\nHobbit mógł otrzymać własną grę. Tak prezentuje się demo w uniwersum Władcy Pierścieni\nBrytyjskie studio Traveller's Tales chciało stworzyć grę na podstawie filmowego Hobbita. Ostatecznie...\nMichał Czubak 2 stycznia 2019 o 17:00\nLEGO: Lord of the Rings i LEGO: The Hobbit znikają z cyfrowej oferty\nDwa tytuły z bogatej biblioteki gier LEGO przestały być dostępne w cyfrowych sklepikach. Jakie są tego...\nMichał Czubak 14 marca 2015 o 11:12\n„LEGO The Hobbit” i kwestia dodatku „Hobbit: Bitwa Pięciu Armii”\nWarner Bros. wreszcie wydało oświadczenie w sprawie dokończenia gry "[link id=14180]LEGO The Hobbit[/link]"....\nMichał Czubak 7 listopada 2014 o 16:08\nDziś startuje cykl imprez LEGO Video Games\nCenega Polska, dystrybutor gry [link id=14154]LEGO Batman 3: Beyond Gotham[/link] w Polsce, zaprasza...\nPiotr Grabowski 11 maja 2014 o 15:24\nŚródziemie w klockach\nThe Old Guard. Stara Gwardia. Księga pierwsza: Otwarcie ognia\nNew X-Men. Tom 3: Bunt w Instytucie Xaviera\nPorcelana. Tom 2: Kostna biel\nur. 1963, kończy 57 lat\nTrollhunters: Defenders of Arcadia - zobacz zwiastun gry na podstawie serialu animowanego\nModa na sukces - ekipa serialu jako pierwsza w USA wraca na plan


Artyści i teatrolodzy biją na alarm: polski teatr tkwi w toksycznych relacjach i potrzebuje terapii, wypracowania nowego modelu współżycia. Ale nawet zwolennicy wygładzania hierarchii w instytucjach teatralnych mówią: to nie takie proste - pisze Szymon Kazimierczak w miesięczniku Teatr.\nOd kilku lat w polskim środowisku teatralnym nabiera tempa bardzo szczególna dyskusja. Choć uczciwie byłoby zaznaczyć, że tak naprawdę trwa ona pewnie już całe dekady, w trakcie których zmieniał się i teatr, i świat wokół niego. Jednak dopiero niedawno tematy, o których do tej pory nie mówiło się głośno, wychodzą z obiegu plotkarskiego i anegdotycznego - z bufetów i kawiarni - na łamy branżowych periodyków, książek, na konferencyjne sale. I dopiero od niedawna pojawia się też język, który pozwala o tych sprawach mówić publicznie.\nDyskusja dotyczy tego, "czego nie widać", tego, jak urządzona jest kuchnia teatralnych instytucji, jak kształtują się w ich murach wzajemne relacje pracowników, tego, czym w ogóle jest praca w teatrze, kto w nim ma realną władzę, w jaki sposób ją sprawuje i jaki to ma wpływ na metody powstawania teatralnych produkcji i na życie teatralne jako takie. Punktem wyjścia jest diagnoza wywodząca się z relatywnie nowego nurtu refleksji o sztuce, czyli krytyki instytucjonalnej, która sprawę stawia następująco: publiczne instytucje, w tym przypadku zarówno teatry, jak i uczelnie czy instytuty, oparte są na pionowych, hierarchicznych strukturach. Składają się na nie bardzo złożone (i często nieoczywiste) relacje władzy i podległości, mogące generować czy legitymizować sytuacje rażących nierówności i niesprawiedliwości, czy nawet, jak niektórzy podkreślają, przemocy. W debacie toczącej się obecnie w środowisku polskich artystów, ale i teatrologów, na poziomie samej tezy pojawiają się wszak subtelne, ale znaczące różnice: niektórzy twierdzą kategorycznie, że "przemoc jest tu wpisana w system"1, inni zaś wierzą w "potrzebę porządku i ustrukturyzowanych relacji", choć wskazują, że "granica między zdrowym, hierarchicznym porządkiem a nadużyciem władzy i przemocą jest bardzo cienka"2.\nSens tej diagnozy jest jednak widoczny dopiero wówczas, gdy przypatrzymy się konkretnym przykładom: sytuacjom z biografii aktorów, reżyserów, scenografów, choreografów, rzemieślników, techników, pracowników administracji, dyrektorów, decydentów czy - last but not least - studentów uczelni teatralnych. Wątki tej dyskusji rozwidlają się w wielu kierunkach i dotykają dziedzin pozornie tak odległych, jak modele instytucji i zarządzania, prawa pracownicze, style pracy artystycznej, edukacja, ekonomia, historia teatru czy w końcu nawet etyka, więc i przykłady złych praktyk można mnożyć bez końca. Wiele dociera do nas za pośrednictwem medialnych newsów, którym nierzadko towarzyszy aura skandalu. Niedawny przykład: prezydent miasta, na podstawie niejasnych donosów o rzekomej "kontrowersyjności" przedstawienia przygotowywanego w podlegającym mu teatrze, bezprawnie usiłuje odwołać premierę. Inny: dyrektor teatru w średnim mieście zrywa próby z młodą reżyserką, która zaczęła już prace koncepcyjne nad spektaklem; jakiejkolwiek umowy brak, więc i wynagrodzenia nie będzie. Wreszcie przykład najświeższy i może najbardziej wyrazisty: do mediów przedostaje się wiadomość, że dyrektor krakowskiego teatru przez wiele lat molestował i mobbingował pracownice, co kończy się jego odwołaniem i skierowaniem sprawy tam, gdzie trafić powinna, czyli do prokuratury. Te historie to zaledwie wierzchołek góry lodowej, ale gdy zostają upublicznione, często pytamy, czy to hierarchiczny system jest bezpośrednią przyczyną tego typu patologii, czy jedynie sprzyjającą im okolicznością?\nNasza dyskusja o hierarchiach w instytucjach teatralnych nie dotyczy jednak wyłącznie tak jaskrawych przykładów mobbingu i nie ogranicza się wyłącznie do problemów środowiska aktorskiego. Bardzo często pokazuje ona, że nierówność czy niesprawiedliwość w teatrze manifestuje się na wielu subtelniejszych poziomach. Rozmawia się więc także o "utartych" w środowisku zwyczajach i wykazuje ich potencjalną szkodliwość. Niektóre, jak na przykład fuksówki w szkołach teatralnych, swego rodzaju "rytuały przejścia" młodych studentów, często sprowadzają się do upokarzania ich przez starszych kolegów z przyzwoleniem władz uczelni oraz wpajają zły wzorzec bezrefleksyjnego posłuszeństwa. Inne szkodliwe "zwyczaje" biorą się ze specyfiki pracy w teatrze: mowa jest o nienormowanych godzinach pracy, presji dyspozycyjności, nadużywaniu władzy przez reżyserów pod pretekstem metod artystycznych, marginalizowaniu roli działów technicznych czy wspomnianych już nieprawidłowościach w zawieraniu umów z artystami nieetatowymi. Tematem dyskusji są też często pieniądze: wątek rażących dysproporcji w zarobkach niedawno ożył przy okazji ujawnienia umów w TR Warszawa. Do tego dochodzi temat roli krytyki teatralnej, mechanizmów kanonizacji artystów oraz niedostatecznej reprezentacji kobiet w historii teatru, znacznie przez to zniekształconej.\nArtyści i teatrolodzy biją na alarm: polski teatr tkwi w toksycznych relacjach i potrzebuje terapii, wypracowania nowego modelu współżycia. Ale nawet zwolennicy zmian są ostrożni w wyciąganiu wniosków. W sukurs przychodzi powtarzane do znudzenia branżowe porzekadło, że "teatr to nie fabryka gwoździ", które znaczy tyle, że nie wszystko w procesie artystycznym podlega bezpiecznej standaryzacji. Gorzej tylko, gdy podobne powiedzonka stają się łatwym usprawiedliwieniem dla patologii w murach publicznej instytucji.\nPamiętamy to z serialu "Artyści" Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, filmowej satyry na środowisko teatralne z 2016 roku. W fikcyjnym Teatrze Popularnym znajdującym się w stołecznym Pałacu Kultury i Nauki zostaje powołany nowy dyrektor Konieczny grany przez Marcina Czarnika. Młody, charyzmatyczny, pełen dobrych chęci. Ten modelowy "fajny dyrektor" szybko się przekonuje, że choć teoretycznie ponosi w instytucji największą odpowiedzialność, bo reprezentuje teatr i personalnie odpowiada przed organizatorem, to wbrew pozorom nie on stoi najwyżej w jej hierarchii. Ta jest skomplikowaną siatką zależności: relacje pracowników oparte są na pielęgnowanej latami wzajemnej niechęci, widzimy na przykład rytualną wręcz pogardę nestorów wobec młodych członków zespołu, widzimy kompletnie niejasne kryteria podziału wynagrodzeń (z naczelnym kryterium uznaniowości), widzimy w końcu, że organizator mianuje Koniecznego "z łapanki", by jego rękami zamknąć teatr\nSerial Strzępki i Demirskiego, twórców z dużym doświadczeniem pracy w teatrach w miastach różnej wielkości, dotkliwie pokazuje tę chorobę instytucji teatralnych: sztuka, która powstaje wysiłkiem wielu osób, w której zespołowość jest rzekomo wszystkim, cierpi na kompletny zanik partnerstwa. Po emisji Artystów wielu widzów przecierało oczy ze zdumienia i pytało: ile w tym wszystkim jest prawdy?\nWygląda na to, że prawdy jest wiele. Ostatnie lata przynoszą liczne refleksje na temat warunków pracy w teatrach: raporty, rozmowy z artystami, eseje, reportaże teatralne czy kulturoznawcze rozprawy. Monika Kwaśniewska w tekście "Aktor w klinczu relacji folwarcznych", powołując się m.in. na artykuł filozofa kultury Andrzeja Ledera "Relacja folwarczna" i raport "Artysto Scen Polskich, powiedz nam, z czego żyjesz?", przygotowany przez Joannę Szulborską-Łukaszewicz, twierdzi: "teatr instytucjonalny bywa ...stosunkowo często jedną z przestrzeni funkcjonowania  relacji folwarcznych, w których dyrektor (ze względu na przypisaną mu ustawowo niemal absolutną władzę decyzyjną), a czasem też reżyser (ze względu na panujący w Polsce model teatru reżysera i związaną z tym władzę symboliczną) odgrywa rolę pana, a aktor - niewolnika"3. Autorka poświęca swój tekst relacjom dyrekcji i zespołu aktorskiego m.in. na przykładzie sprawy niedoszłej premiery "Nie-boskiej komedii" Olivera Frljicia w Starym Teatrze w Krakowie. Jeden z aspektów tytułowego klinczu według autorki objawia się w formie szantażu ekonomicznego: przesyt rynku powoduje, że etat w instytucji staje się niedoścignionym marzeniem absolwentów szkół teatralnych, zaś ci, którzy to marzenie spełniają, często pracują za niezwykle niską podstawę i honoraria za zagrane spektakle. Te ostatnie bywają zaś "narzędziem manipulacji" w rękach dyrekcji.\nWydaje się, że w strukturze teatralnej instytucji najsłabsze ogniowo stanowią jednak rzemieślnicy: m.in. krawcy, ślusarze, stolarze, modelatorzy, perukarze czy charakteryzatorzy. Ich losowi swoje badania poświęca Zofia Smolarska, z której reportaży wyłania się niezwykle przygnębiający obraz: pracownie od lat nieremontowane albo nieprzystosowane do specyfiki rzemieślniczej pracy, częsty brak zaufania i szacunku pracodawców, niekiedy poważne przypadki mobbingu4. Z kolei w rozmowie z Katarzyną Niedurny aktor Krzysztof Zarzecki zwraca uwagę na sytuację pracowni Teatru Polskiego w Poznaniu: "superbudynek, świetny człowiek jest dyrektorem, a jak schodzisz do piwnicy, do miejsca, gdzie są techniczni, widzisz XIX wiek i szukasz między nimi Olivera Twista. Od 40 lat niemalowane ściany, śmierdzi, a u góry blichtr"5.\nOsobną grupę stanowią twórcy freelancerzy, zatrudniani przez teatry na zasadzie projektowej. Z dużymi problemami zmagają się tu choćby młodzi reżyserzy, którzy nie mają jeszcze cenionych nazwisk. Ich codziennością jest życie w niepewności zarobku, praca bez umów i zabezpieczeń socjalnych, rozproszenie, polegające na konieczności podejmowania jednocześnie kilku projektów, w końcu też zaburzenie relacji czasu pracy i czasu wolnego. Zachodni kulturoznawcy stworzyli nawet osobne pojęcie dla takiej grupy: kreariat. Greta Gober, badaczka mediów, definiuje je jako "połączenie prekariatu z creative labour, ludźmi, którzy pracują jako twórcy. [...] Nie mają poczucia ciągłości, nigdy nie wiedzą, kiedy i skąd przyjdzie następny projekt. A jednocześnie muszą być w pełni dyspozycyjni, co prowadzi do samowyzysku"6.\nPrzykłady te nie oddają oczywiście całej prawdy o warunkach pracy w teatrach. Często wraca w omawianej debacie refleksja, że zdrowe relacje w zespole zależą po prostu od cech osobowościowych kierowników i pracowników. Wymienione sytuacje nie wyczerpują też rzecz jasna schematów hierarchii panujących w tych instytucjach. Władza w tak złożonych strukturach rozkłada się rozmaicie. "Spotkałam się z zespołami, w których właściwie rządzili inspicjenci" - mówiła reżyserka Anna Smolar na łamach "Dialogu". "Inspicjent, przez określone oddziaływanie na zespół aktorski, jest w stanie doprowadzić do tego, że jakaś produkcja się wywróci. [...] Stan mentalny ludzi, którzy uważają się za właścicieli teatru, jest czymś, co bardzo szkodzi pracy, a przede wszystkim szkodzi twórczości"7.\n"Największa rewolucja w teatrze, jaka obecnie się dokonuje, to ta w podejściu do pracy, do zmiany podejścia do instytucji teatru i jej funkcjonowania" - zauważa z kolei aktor TR Warszawa Dobromir Dymecki w rozmowie z reżyserką Małgorzatą Wdowik zamieszczonej w tomie "Bezkarnie. Etyka w teatrze", wydanym przez poznańską Scenę Roboczą. Nie ulega wątpliwości, że osiągnięciem trwającej debaty jest przypomnienie, że teatry, jakkolwiek przedmiot ich działalności jest szczególny, to także miejsca pracy. I że jak w każdym innym miejscu pracy, może dochodzić tam do nadużyć pracowników, co określane jest powszechnie - choć w teatrach wciąż rzadko - mianem mobbingu. W tej samej wypowiedzi Dymecki sięga też po kluczowe dla omawianej dyskusji etyczne kryterium patrzenia na sztukę: "Trudno mi zachwycać się dobrym spektaklem, jeśli wiem, że podczas pracy nad nim ludzie zostali nadużyci, źle potraktowani czy zrobieni w bambuko"8.\nDespoci i liderzy\nOsobnym wątkiem debaty o hierarchiach w teatrze są powinności i style pracy reżysera. W teatrze europejskim to on bowiem posiada szczególnie uprzywilejowaną pozycję w procesie twórczym. Figura reżysera-demiurga została mozolnie wyniesiona na piedestał na przełomie XIX i XX wieku. Skutki tego długiego i złożonego procesu, zwanego umownie Pierwszą Reformą Teatru, do dziś obserwujemy w życiu teatralnym. W polskiej rzeczywistości niespecjalnie zmieniła to nawet kontrkultura, która objawiła się w świecie teatru niezwykle silnie, ale ex definitione poza instytucjami. Kojarzymy ją z takimi zespołami jak Teatr Ósmego Dnia czy Akademia Ruchu: wyznającymi wspólne ideały, praktykującymi kolektywną pracę artystyczną i metody kreacji zbiorowej. W świecie teatralnych instytucji AD 2020 reżyser nadal pozostaje centralnym twórcą wizji spektaklu, któremu podporządkowany jest (przynajmniej w teorii) cały pion artystyczny i techniczny. Również reżyser, jako osoba odpowiedzialna za finalny kształt produkcji, często otrzymuje najwyższe honorarium.\nSilną pozycję reżysera z pewnością umacniały przez dekady wielkie osobowości autorskiego teatru, takie jak Tadeusz Kantor czy Jerzy Jarocki. Nie bez powodu wymieniam właśnie te dwa nazwiska: uosabiają one bowiem istotę obecnego sporu o model reżyserskiej pracy. To bowiem autorzy spełnionych arcydzieł teatru, którzy dla perfekcji własnego dzieła niejednokrotnie byli skłonni poświęcać dobrostan swoich współpracowników. Znani byli z cholerycznych charakterów, wszczynania awantur, stosowania manipulacji czy przemocy psychicznej. Te ich cechy są przedmiotami licznych anegdot, wiadomo o nich od zawsze, ale dzisiejsza optyka, która przyszła z pokoleniem ludzi o nowej wrażliwości społecznej, nie pozwala na nie spojrzeć bezkrytycznie. I tak książkową biografię Jerzego Jarockiego krytyk Stanisław Godlewski w tekście "Sen o bezgrzesznym" określa dość bezceremonialnie mianem "reportażu o mobbingu"9. Choć z tak ostrą oceną pewnie można polemizować, to wskazuje ona na kluczowy konflikt dwóch porządków. Pierwszy z nich to narracja o teatrze jako świątyni, która wymaga ofiary, poświęceń, jako miejscu, o którym Juliusz Osterwa mówił, że jest "dla tych, którym nie wystarcza kościół". O drugim porządku była mowa już wcześniej: teatr jako miejsce pracy, w którym zatrudnieni są ludzie, mają wyznaczone konkretne godziny działania, zakresy zadań ustalone stosownymi umowami, gdzie - jak w innych miejscach - powinny być przestrzegane prawa pracownicze etc.\nCzy są to wykluczające się porządki, czy jednak wszystko jest tu kwestią odpowiednich proporcji? Piotr Morawski, jeden z krytyków hierarchicznego systemu instytucji teatralnych, w dyskusji "Reprodukowanie złych wzorców" na łamach "Dialogu" zadeklarował: "Wolę teatr bez arcydzieł, ale z równym traktowaniem"10. Odpowiedział mu krytyk teatralny Łukasz Drewniak w swoim "Kołonotatniku", wyzłośliwiając się, że Morawski "woli teatr słuszny a nudny, postępowy a źle zrobiony, mądry a nieatrakcyjny", ale argumentując potem, że "arcydzieła nie można zaplanować, arcydzieło bywa często okupione terrorem wewnętrznym, przekroczeniem i cierpieniem twórców. Ale przecież się zdarza. Widzowie i teatrolodzy stoją wtedy bezradni przed tym fenomenem. [...] Najczęściej znają jego koszty emocjonalne"11. W nowej odsłonie wraca stara dyskusja o tym, czy artyście wolno więcej. Czy metoda wybitnego nawet twórcy będącego w pozycji władzy upoważnia go, by łamał prawa podległych mu ludzi? Na to odpowiedź jest jedna: oczywiście, że nie. Choć pytań jest więcej: czy perfekcyjne arcydzieło jest możliwe bez krzywdy jego współtwórców czy podwykonawców? A co z pracą laboratoryjną? Czy nie wolno założyć, że w taki proces wchodzą dorośli ludzie, świadomi charakteru tego stylu pracy: tego choćby, że wymaga ona stałej obecności w procesie i wyjścia na jakiś czas ze strefy komfortu? Czy przyjęta metoda nie jest kwestią zgody między współtwórcami? A czy da się w ogóle jasno określić, kiedy dana metoda pracy reżysera z aktorem jest równościowa, a kiedy staje się manipulacją?\nJustyna Sobczyk, liderka Teatru 21 tworzonego przez aktorów z niepełnosprawnościami, w przywołanej już dyskusji na łamach "Dialogu" pokazuje, że sprawa metod pracy reżysera jest w praktyce bardzo zniuansowana: "Jesteśmy w takim ogrodzie, gdzie rozwinęły się takie gatunki roślin, których gdzie indziej nie ma. Jest taki mikroklimat, jakiego dookoła nie znajdziesz. Są nazwiska, które kosztują. Są zachowania nieakceptowalne poza tym obszarem. Mnie też w spektaklach kręcą czasem rzeczy, które są na granicy etyki, estetyki. W procesie twórczym generuje się czasem taka energia, która bywa niszcząca, bo tutaj zawsze ryzykujemy wszyscy wszystko"12. Sobczyk wskazuje też na alternatywny model lidera, czyli kogoś, kto w umiejętny sposób "korzysta z zasobów ludzkich", potrafi "tworzyć środowisko dla dobrej pracy", ale niekoniecznie "zna odpowiedź na wszystko". Istnieją w końcu także reżyserzy pracujący z aktorami w sposób podmiotowy, tzn. włączający ich w proces twórczy, stwarzający możliwość kolektywnej wypowiedzi. Deklaracje o "demokratycznym", "upodmiatawiającym" stylu pracy składa wielu artystów teatru: Weronika Szczawińska, Wojtek Ziemilski czy Anna Smolar. I pracę tę wykonują bardzo często w ramach instytucji, choć wszyscy z nich mają doświadczenie wyniesione z kolektywów artystycznych, takich jak Komuna Warszawa. Aktorzy w tego typu teatrze stają się "współtwórcami, pracują, angażując swoją prywatność, poglądy, biografię. Nieraz wykonują dużą pracę researchową, krótko mówiąc, robią rzeczy, których by nie robili, pracując nad rolą w klasycznie przygotowanym spektaklu. A przecież funkcjonują w trybie reprodukcyjnym, więc wpadają z jednej pracy w drugą, bez chwili oddechu, i nie mają specjalnie prawa wyboru, w którym projekcie brać udział, który jest bliższy ich wrażliwości"13. Nie ulega wątpliwości, że tego typu praca wymaga bardzo szczególnej dyspozycji współtwórców i nie nadaje się dla wszystkich. Słusznie zauważa Joanna Krakowska, że "oferta podmiotowości nie dla wszystkich jest nęcąca, brak roli odbiera poczucie bezpieczeństwa, pytanie o własne zdanie niektórzy odbierają jak opresję"14.\nW spektaklu Marcina Libera "Ach, jakże godnie żyli" jest moment, w którym na scenę wchodzą pracownicy techniczni, by za pomocą mopów uprzątnąć rozpaćkane na podłodze pomidory, którymi chwilę wcześniej aktorzy kazali się obrzucić publiczności. W drogę wchodzi im aktor Teatru Powszechnego Jacek Beler, tu w roli jednego z członków kontrkulturowego Teatru Ósmego Dnia, którego legendzie poświęcony jest spektakl. Aktor chce przepędzić technicznych i sam uprzątnąć bałagan, ale w kilka sekund zostaje przez nich przywołany do porządku i wycofuje się. Tę z pozoru nieznaczącą sytuację można interpretować przynajmniej dwojako. Z jednej strony to bardzo skrótowy, ale trafny komentarz do sytuacji Ósemek po transformacji ustrojowej, kiedy zespół dostał od miasta własną siedzibę, stając się instytucją ze wszystkimi tego zaletami i ograniczeniami - łącznie z przepisami BHP. Z drugiej strony pokazuje bardzo jasny podział obowiązków panujący w instytucji, nawet tak progresywnej i deklarującej przywiązanie do demokratycznych metod pracy jak stołeczny Powszechny. Tymczasem w niezinstytucjonalizowanym offie nie tylko aktorzy sprzątają po spektaklu, ba, bywa, że zwracają się z prośbą o pomoc do widowni. I nie jest to deklaratywny gest, ale często konieczność, co - owszem - wytwarza bardzo specyficzną więź między artystami a publicznością. Niemniej spektakl Libera jest ciekawym eksperymentem myślowym: pokazuje, że artysta w instytucji (choćby i krytycznej) nie ma tych samych narzędzi "wypowiadania siebie", co artysta w teatrze alterenatywnym: ich wolności polegają bowiem na czymś zupełnie innym.\nAutoreferencyjność jest jednak częstą strategią twórczą w teatrach takich jak Powszechny czy Teatr Polski w Bydgoszczy, znamy ją też choćby z twórczości Anny Karasińskiej. Otwiera ona pole dla "emancypacji" aktorów, pozwala odnieść się im do własnych doświadczeń, zerwać z teatralną iluzją, dokonać osobistej deklaracji światopoglądowej, mówić od siebie i za siebie etc. Jako narzędzie narracyjne zwraca zaś uwagę widza na sam fakt sytuacji teatralnej, czy też włącza go w myślenie o procesie twórczym. Jednak auto-teatr, jak nazywa go Joanna Krakowska, najpełniej realizuje się w zespołach, które tworzą, według nomenklatury Lecha Śliwonika, "dla życia". Takich jak choćby wspomniany już Teatr 21, gromadzący aktorów z niepełnosprawnościami, w którym "kwestie wynikające z kontekstu politycznego, ekonomicznego i społecznego są podejmowane nie w ramach ideologicznego sporu, ale realnego doświadczenia; [...] demokracja bądź jej brak nie jest abstrakcją, ale praktyką; [...] teatr może być miejscem upodmiotowienia, a nie wcielania i oglądania"15. Na czym miałaby więc polegać "demokratyczność" w ramach publicznych instytucji teatralnych, czy możliwa jest sceniczna emancypacja artysty na etacie?\nTaka sytuacja stwarza szereg problemów, na co także zwraca uwagę Krakowska: z jednej strony wymaga od twórców kwestionowania znanych reguł pracy, z drugiej: zaburza tzw. work-life balance poprzez konieczność prywatnego zaangażowania w projekt, ale i wystawienia własnej prywatności na publiczny pokaz. Nieco inaczej wygląda sprawa, gdy artyści decydują się na pracę podobnymi metodami, by poddać instytucję skutecznej krytyce. Niedawno w krakowskiej AST po czytaniu tekstu Michała Telegi "Aktorki, czyli przepraszam, że dotykam", stanowiącego swoisty remiks wywiadów, które autor przeprowadził ze studentkami szkoły na temat przypadków molestowania seksualnego i stosowania wobec nich przemocy cielesnej i psychicznej, rektorka Dorota Segda powołała funkcję rzecznika ds. praw studenckich, w szkole pojawiły się także "skrzynki zaufania"16. Podobne stanowisko od niedawna istnieje też w warszawskiej Akademii Teatralnej, po tym jak latem 2018 roku upubliczniono list studentów i studentek, którzy doświadczali nękania ze strony wieloletniego wykładowcy szkoły.\nCzy można więc przypuszczać, że dyskusja o etyce pracy w teatrze wpłynie na jego artystyczny kształt? Słusznie twierdzi Agata Adamiecka-Sitek, że "dzieło sztuki zawsze składa świadectwo tego, w jaki sposób powstało"17, ale czy oznacza to, że etycznie robiony teatr ma zejść do autoreferencyjnej niszy, na próbach zajmując się autoterapią, zaś na scenie prezentacją jej wyników i mówieniem wyłącznie o sobie samym? A może dyskusja ta wpłynie na nasze rozumienie artyzmu? Nieczęsto w końcu padają w niej postulaty o wprowadzanie na sceny konkretnej estetyki, pojawia się w niej za to - bardzo słusznie - krytyka określonych metod pracy, czy raczej mobbingu ukrytego pod płaszczykiem "metod". I jeżeli wylewa się w niej dziecko z kąpielą, to stawiając dość niefortunne opozycje w stylu: albo arcydzieła, albo równe traktowanie, wskazując, że "cyzelowanie" spektaklu, staranie o ponadprzeciętną jakość artystyczną musi oznaczać wyzysk pracowników - często powołując się przy tym na wspomniany już przykład Jarockiego. Łatwo wtedy o niezrozumienie i uzasadnioną niechęć tych, dla których rzemiosło jest podstawą pracy w teatrze.\nW dyskusji o demokratyzacji polskiego teatru nie chodzi wszak o to, jak twierdzą złośliwi, by porządek pionowy zastąpić porządkiem poziomym: by wszyscy pracownicy zarabiali tyle samo bez względu na staż pracy, umiejętności i zakres obowiązków, by każdy miał zagwarantowane jednakowe spełnienie w ramach wspólnej pracy, by znieść funkcje i wszelkie decyzje podejmować kolektywnie, na przykład pytając portiera o kwestie repertuarowe. Nie do końca chodzi też w gruncie rzeczy o drobne gesty, takie jak choćby alfabetyczne wymienianie twórców na afiszach, co zaczęły stosować niektóre teatry - po to, by podkreślać partnerski sposób myślenia o pracy teatralnej.\nNiektórzy chcą, by demokratyczność realizowana była w instytucjach systemowo, tj. we wprowadzaniu nowych mechanizmów podejmowania decyzji: w powoływaniu rad zakładowych, we włączaniu przedstawicieli wszystkich pionów w procesy decyzyjne dotyczące instytucji - choć podkreślają przy tym, że "proces demokratyzacji to długa droga i mozolna praca"18. Inni mówią o zmianie mentalności, o tym, ile zależy od stylu kierownictwa i relacji z zespołem opartych na partnerstwie. I o tym, że partnerskie relacje nie biorą się znikąd: to nie tylko genius loci danego teatru, to przede wszystkim wzorce, które reprodukujemy jako absolwenci szkół i ludzie środowiska. W tym kontekście jako punkt odniesienia często wskazuje się w tej debacie sposób działania teatralnych kolektywów. Chyba nie z marzenia, by przekształcać publiczne instytucje w kolektywy, ale by zwrócić uwagę, że biblię dobrych praktyk wypracowano tuż na sąsiednim podwórku.\n1. Wypowiedź Piotra Morawskiego, [w:] Reprodukowanie złych wzorców, [rozmowa S. Godlewskiego, M. Kwaśniewskiej, P. Morawskiego, A. Smolar, Z. Smolarskiej i J. Sobczyk], "Dialog" nr 9/2018.\n2. Wypowiedź Anny Smolar, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt.\n3. M. Kwaśniewska, Aktor w klinczu relacji folwarcznych, "Polish Theatre Journal" nr 1-2/2017.\n4. Zob. Z. Smolarska, W szklanej kuli. Teatr publiczny oczami rzemieślników teatralnych, "Teatr" nr 10/2016.\n5. System, fuksówki, instytucje, [z K. Zarzeckim rozmawia K. Niedurny], "Dwutygodnik" nr 12/2017; źródło: https://www.dwutygodnik.com/artykul/7558-system-fuksowki-instytucje.html, dostęp: 30.01.2020.\n6. Mobbing za ekranem, [z G. Gober rozmawia J. Podgórska], "Polityka" nr 7/2019. Zob. B. Kunst, Artysta w pracy. O pokrewieństwach sztuki i kapitalizmu, Warszawa - Lublin 2016.\n7. Wypowiedź Anny Smolar, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt.\n8. Tworzyć teatr inaczej, [z M. Wdowik rozmawia D. Dymecki], [w:] Bezkarnie. Etyka w teatrze, red. W. Rapior, Poznań 2019, s. 96.\n9. S. Godlewski, Sen o bezgrzesznym, "Dialog" online, 8.02.2019; źródło: http://www.dialog-pismo.pl/przedstawienia/sen-o-bezgrzesznym, dostęp: 5.02.2020.\n10. Wypowiedź Piotra Morawskiego, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt. Zob. P. Morawski, Kwestia instytucjonalnej równości, "Dialog" nr 9/2018.\n11. Ł. Drewniak, Kołonotatnik 210: Arcydzieło wolności; źródło: http://teatralny.pl/opinie/k210-arcydzielo-wolnosci,2584.html, dostęp: 5.02.2020.\n12. Wypowiedź Justyny Sobczyk, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt.\n13. Wypowiedź Anny Smolar, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt.\n14. J. Krakowska, Auto-teatr w czasach post-prawdy, "Dwutygodnik" nr 9/2016; źródło: https://www.dwutygodnik.com/artykul/6756-auto-teatr-w-czasach-post-prawdy.html, dostęp: 20.01.2020.\n16. M. Kwaśniewska, Spektakle czy/i świadectwa?, "Dialog" nr 2/2020.\n17. A. Adamiecka-Sitek, Teatr, demokracja i zmiana, "Tygodnik Powszechny" online - dodatek "Teatr Ogromny", 25.11.2015; źródło: https://www.tygodnikpowszechny.pl/comment/4853.\n18. Wypowiedź Zofii Smolarskiej, [w:] Reprodukowanie, rozm. cyt.\n"Pionowo i poziomo. Dyskusja o hierarchii w teatrze"


Oj, tutaj jest problem. Głównie stanowią go co prawda pacjenci – hipochondrycy, którzy wiedzą lepiej i koniecznie chcą leczyć to, czego nie ma. Ale lekarze też są jego częścią.\nStandard to akceptowane przez medycynę 3 tygodniowe leczenie, najczęściej doksycykliną. W ogromnej większości przypadków taka terapia leczy wczesną boreliozę, nie zostawiając po niej śladu, niemal zawsze też leczy chorobę późną. Tak, to nie pomyłka, w badaniach niemal każda osoba z wieloletnią boreliozą zdrowiała po 2-3 tygodniach doksycykliny i nie miała nawrotów przez cały okres gdy prowadzono obserwację, czyli do 20 lat! Ale trzeba uczciwie powiedzieć, są wyjątki, osoby u których terapia nie wybije wszystkich krętków i nastąpi nawrót. Metoda ta jest bardzo bezpieczna, niemal nie niesie ze sobą skutków ubocznych, o ile nie będziemy wśród tych pechowców… Co prawda flora jelitowa pół roku nawet dochodzi do siebie po antybiotyku, ale nie jest to bardzo poważne zaburzenie.\nCoraz częściej spotykam się z informacjami, że u osób, które nie reagowały na doksycyklinę, bardzo pomagały wlewy z biotraksonu. Może to specyfika naszej regionalnej odmiany bakterii, która może nie być tak wrażliwa na doksycyklinę, jak odmiany z USA, może chodzi o słabą penetrację bariery krew – mózg przez doksy. Takie wlewy normalnie przepisuje państwowy lekarz i robi się je w szpitalu, pod kontrolą i opieką.\nMedycyna nie zna innych sposobów. Za to znają je internauci. Ale nie można mówić, że mamy dwa sposoby leczenia boreliozy, to tak, jakby twierdzić, że mamy dwie hipotezy odnośnie kształtu Ziemi: jedna, że jest mniej więcej okrągła, oraz druga, alternatywna, że jest dyskiem spoczywającym na skorupie gigantycznego żółwia. Jeśli ktokolwiek będzie Wam mówił o „alternatywnej metodzie leczenia boreliozy”, albo o konieczności stosowania na przykład metronidazolu, to trzeba pamiętać, że z punktu widzenia współczesnej medycyny ma to mniej więcej tyle sensu, co z punktu widzenia astronomii gadanie o płaskiej Ziemi.\nI wszystko byłoby proste, gdyby nie to, że na „alternatywnych” terapiach (głównie na wielomiesięcznej, czasem wieloletniej antybiotykoterapii) można sporo zarobić. Z tego powodu namnożyło się ludzi, niekiedy z uprawnieniami lekarskimi, którzy wmawiają zdezorientowanym pacjentom, że to co robią to medycyna. Nie, to nie jest medycyna. To czystej wody szamanizm.\nJeśli ktoś nie wierzy, proponuję zajrzeć na anglojęzyczną wikipedię. Słowem tam nie wspomniano o metronidazolu, „cystach” czy innych wymysłach zwolenników spiskowej teorii medycyny.\nTyle z zaleceń oficjalnych, teraz kilka słów ode mnie na temat wspomagania odporności podczas leczenia.\nNa dobrą sprawę antybiotyki tylko pomagają przełamać chorobę. W rzeczywistości krętki są w stanie rozmnażać się tylko odrobinę szybciej, niż nasz organizm jest w stanie je niszczyć. Powiem więcej, zazwyczaj rozmnażają się WOLNIEJ niż są niszczone, wtedy – po pierwszym szoku – organizm stopniowo sam zwalcza chorobę, aż do całkowitego samowyleczenia, które wg dostępnych danych występuje w znakomitej większości przypadków. Problem jest wtedy, gdy mamy osłabiony system odpornościowy czy najzwyczajniej brak „genu odporności”. Jeśli oprzemy się TYLKO na antybiotykach, parę krętków może przeżyć i zabawa zacznie się od nowa. Jeśli dodatkowo wzmocnimy nasze siły obronne, antybiotyki będą zaledwie dodatkiem do tego, co potrafią nasze białe krwinki. Dokładniej opisałem to wszystko w temacie „naturalne metody”, tutaj podam jedynie ilościowo jakie suplementy zażywać, aby nasz system odpornościowy miał wszystko co niezbędne. Niestety, ale większość nas najzwyczajniej w świecie głodzi swoje ciała, a przy chorobach przewlekłych dodatkowo niektóre składniki znikają z organizmu błyskawicznie.\nNiżej przedstawiam najczęściej spotykane zalecenia:\n– Cysteina: 1000 mg / dzień. To jedna z najsilniej wspomagających odporność substancji, najlepiej skorzystać z formy n-acetyl-cysteina. W badaniach suplementacja około trzykrotnie zmniejszała ryzyko rozwoju infekcji wirusowych, do tego stopnia udało się zwiększyć siłę układu immunologicznego.\nBadania wykazujące skuteczność cysteiny w innych chorobach:\n– Cynk: 20 mg, w przypadku dużych niedoborów niektórzy zalecają nawet 100 mg dziennie, ale wtedy koniecznie pod osłoną miedzi, inaczej błyskawicznie dorobimy się niedoboru tego pierwiastka. Tego typu eksperymenty najlepiej robić pod kontrolą lekarza. Badania nad przewlekłymi infekcjami wirusowymi wykazały, że dopiero kilkumiesięczna suplementacja dawkami rzędu 50 mg dziennie uzupełniała niedobory do tego stopnia, że organizm zwalczał chorobę. Ale tutaj ostrożnie, cynk ogranicza wchłanianie antybiotyków, czasem wręcz uniemożliwia. Z lekarzem należy ustalić, kiedy wolno przyjąć preparat cynkowy i czy w ogóle wolno to zrobić. Sugerowałbym jednak wyszukanie rozgarniętego lekarza, z doświadczenia wiem, większość z nich niewiele wie w temacie suplementów, za to ma bardzo dużo do powiedzenia na ten temat.\nBadanie, w którym wysokie dawki cynku (nawet do 130 mg dziennie). brane przez kilka miesięcy pozwoliły pozbyć się wirusa brodawczaka (popularnych kurzajek), nie reagującego na inne formy leczenia:\nO tym, jak bezpiecznie uzupełnić cynk, pisałem na blogu:\nNie do końca wiadomo, czy czosnek okaże się pomocny. W próbach klinicznych znacznie obniżał ryzyko infekcji wirusowych (nawet trzykrotnie), ale nie jest pewne, czy przełoży się to na zwalczanie istniejącej infekcji bakteryjnej. W jednym z badań tabletki z ekstraktem czosnku okazały się skuteczniejszym lekiem na chroniczne bakteryjne infekcje narządów kobiecych, niż metronidazol, mając jednocześnie praktycznie zerowe skutki uboczne:\nPomagał też w stopniu porównywalnym z antybiotykami w infekcji bakteryjnej u szczurów:\n– bardzo wyraźny efekt w przypadku innych infekcji bakteryjnych u zwierząt miała monolauryna. Konieczne jest branie kilku gramów, do nawet 10 gramów dziennie. Próba kliniczna, gdzie efekty były porównywalne z antybiotykiem:\n– Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach: około 3000 j.m. witaminy A, przez pierwszy okres przynajmniej 4000 j.m. witaminy D3 (tak, 10 razy więcej niż wynosi oficjalne zalecenie), potem należy zejść do 2000, zaś witaminę E najlepiej spożywać naturalną, można na allegro kupić witaminę E w postaci tzw „miksu tokoferoli”, innej nie powinno się przyjmować.\n– Witamina B complex: 3 do 5 tabletek / dzień tej najtańszej aptecznej, albo silny preparat multiwitaminowy.\n– Kwas foliowy i witamina B 1: to dość ważne składniki, jako że potrafią one chronić komórki nerwowe. Wysoka zawartość tych witamin to czasem różnica między trwałym kalectwem a całkowitym wyzdrowieniem. Organizm najzwyczajniej w świecie zregeneruje uszkodzone nerwy gdy jeszcze może to zrobić, a komórki nie obumarły. Kwasu foliowego około 0,4 mg, witaminę B12 najlepiej przyjąć w postaci bardzo wysokich dawek, rzędu dziesiątek tysięcy procent zapotrzebowania.\n– kwasy omega 3 i omega 6. Również bardzo ważny element terapii – organizm pod wpływem infekcji nie jest w stanie wytwarzać aktywnych form kwasów omega 3 i 6. Biorąc apteczne tabletki omega 3 należy celować w 2 gramy (2000 mg) kwasu EPA (to niekiedy oznacza konieczność brania kilkunastu tabletek), zaś aktywna forma omega 6 jest jedynie w olejach z wiesiołka czy ogórecznika (w kilku innych produktach też, ale wielokrotnie mniejsze ilości). Powinno się brać po około 10 gramów tych olejów, aby miało to sens.\nGeneralnie, jeśli wasz lekarz nie zalecił wzmacniania organizmu – ZMIEŃCIE LEKARZA, gdyż trafiliście na rzeźnika który potrafi tylko antybiotyk wypisać. I to też zapewne nieumiejętnie. Naprawdę warto poszukać dobrego lekarza, który nie interesuje się tylko waszą kasą, ale też zadba o zdrowie.\nNie jest prawdą mit rozpowszechniany przez koncerny produkujące antybiotyki, jakoby przedłużona terapia antybiotykowa cofała tzw zespół poboreliozowy lub uszkodzenia wywołane chorobą (chodzi tutaj o paraliż, przykurcze i inne tego typu objawy). Niestety, choroba niekiedy trwale uszkadza mózg, takie rany nigdy się nie goją, po prostu organizm nie ma możliwości zregenerowania szarych komórek. Z tego samego powodu osobie ze złamanym kręgosłupem nie „zagoi” się rdzeń kręgowy, a osoba po wylewie krwi do mózgu już zawsze będzie miała pewne problemy. Z czasem sąsiadujące neurony przejmą część funkcji tych zniszczonych, ale jest to proces całkowicie niezależny od antybiotyków. Nikt antybiotykami nie wyleczył złamanego kręgosłupa, nikt antybiotykami nie wyleczył paraliżu po wylewie krwi do mózgu, nikt też nigdy antybiotykami nie wyleczył i nie wyleczy uszkodzeń mózgu wywołanych boreliozą. Jeśli jego kawałek umarł, zawsze już będzie martwy. Na szczęście takie uszkodzenia w przypadku boreliozy są bardzo rzadkie i znakomita większość objawów to wyniki stanów zapalnych, po wyleczeniu infekcji znikają bez śladu. Jedyny cel prowadzenia przedłużonej terapii to zlikwidowanie tych krętków, które mogą umknąć standardowym 3 tygodniom, a dla osób przewrażliwionych, uniemożliwienie ewentualnego nawrotu choroby.\nMiędzy bajki włóżcie historie o ciężkim leczeniu boreliozy. Chorobę leczy się w miarę łatwo i prosto, chociaż jest to uciążliwe i samo w sobie szkodliwe. Owe przypadki „leczenia całymi latami” to po prostu błędna diagnoza, gdy ktoś zrobi sobie „specjalny” test polecany na forach internetowych, albo też ordynarne okłamywanie pacjenta i wmawianie mu „seronegatywnej boreliozy”, żeby wyciągnąć z niego kasę za wizyty. Normalne kliniki specjalizujące się w leczeniu boreliozy skutecznie leczą w ciągu paru tygodni niemal 100% pacjentów. Są wyjątki, ale na tyle rzadkie, że opisuje się je w literaturze medycznej.


1547,76 zł z VAT\nInteligentny przełącznik GS728TP marki NETGEAR\nGS728TP to 28-portowy przełącznik firmy Netgear wyposażony w 24 porty typu Gigabit z technologią PoE oraz 4 porty SFP. Urządzenie nadaje się zarówno do zastosowań w małych przedsiębiorstwach, jak i dużych firmach. GS728TP jest idealnym rozwiązaniem do rozbudowy sieci. Switche z serii Smart zostały specjalnie zoptymalizowane pod kątem wydajności, oszczędności oraz efektywności. Urządzenie oferuje także porty SFP, co pozwala na zestawienie połączeń światłowodowych i wzrost wydajności pracy. W przełączniku GS728TP wszystkie porty współpracują z technologią PoE, dzięki temu możliwa jest rozbudowa monitoringu czy punktów dostępu sieci.\nWydajność, wygoda, bezpieczeństwo\nPrzełącznik GS728TP oferuje wiele funkcji sprzyjających użytkownikowi, które zapewniają wydajność połączoną z wygodą. Dzięki funkcji Auto Voice oraz Auto Video wdrożenie telefonów IP od różnych dostawców zostało uproszczone. GS728TP umożliwia bezproblemową migrację do IPv6 bez konieczności wymiany przełącznika. Zaoszczędź na kosztach, popraw wydajność sieci i zyskaj pewność, że ruch multicast trafia wyłącznie do wyznaczonych odbiorców bez potrzeby angażowania dodatkowego routera. Switche firmy Netgear gwarantują użytkownikom bezpieczeństwo dzięki funkcjom, takim jak:\n• uwierzytelnienie 802.1x\n• filtrowanie DHCP\n• zabezpieczenia dostępu do portów przy użyciu funkcji blokowania adresów MAC\n• filtrowanie ACL i przyznawanie lub odmawianie dostępu w oparciu o adresy MAC i IP\nWszystkie switche serii Smart oferują wbudowany graficzny interfejs użytkownika Web lub inteligentne centrum sterowania (Smart Control Center), co pozwala konfigurować, kontrolować pracę oraz aktualizacje wielu przełączników Netgear jednocześnie. Zastosowane w przełączniku GS728TP technologie gwarantują kompatybilność z wszelkimi istniejącymi urządzeniami. Podwójny obraz systemu operacyjnego w przełącznikach Smart poprawia niezawodność i czas dostępności sieci.\nMaksymalna liczba wejść MAC 8K\nWspomagana liczba VLAN-ów 256\nFunkcje VLAN routing, dynamiczne przypisywanie VLAN, MLD snooping, EEE\nStatyczne trasy 32\nZasilacz Wewnętrzny 100-240 V AC, 50-60 Hz\nZużycie energii 264 W\nEmisja hałasu @25C 31.8 dBA\nMTBF 345901 godzin\nWymiary (S × G × W) 440 mm × 257 mm × 44 mm\nGS728TP - Datasheet (ENG) Pobierz\nGS728TP - instalacja (ENG) Pobierz\nGS728TP - montaż oraz konfiguracja (ENG) Pobierz\nGS728TP - administracja oprogramowania (ENG) Pobierz\nAby zresetować przełącznik do ustawień fabrycznych, należy zlokalizować przycisk "Factory Default" (nie pomylić z przyciskiem "Reset"). Następnie trzeba umieścić spinacz biurowy lub podobny przyrząd w otworze oznaczonym jako "Factory Default" i przytrzymać przez 2 do 3 sekund.


Człowiek zjeżdżający na nartach - Obraz na płótnie - Decor Mint\nCzłowiek zjeżdżający na nartach\nObraz na płótnie:Człowiek zjeżdżający na nartach\nAUTOR © likoper\nSport to zdrowie! Wszyscy lubimy go uprawiać lub oglądać. Dla największych fanów sportowych rozgrywek przygotowaliśmy kolekcję sportowych obrazów. Chociażby Sporty zimowe to idealna tematyka obrazów do domu sportowca, ale i nie tylko. Na pewno obraz Człowiek zjeżdżający na nartach zaskoczy wszystkich gości naturalnymi i nasyconymi barwami oraz artystycznym efektem.\nObrazy sportowe drukujemy na płótnie canvas, które w swojej fakturze przypomina artystyczne obrazy malarskie. Obraz Człowiek zjeżdżający na nartach pomoże Ci poczuć się tak jak podczas swoich ulubionych rozgrywek i uzewnętrznić własne pasje i zainteresowania. Obraz sportowy nadają się do mieszkań w różnym klimacie, szczególnie lubi go styl Klasyczny. Zapewniamy, że Sporty zimowe na obrazie to pomysł na aranżacje wielu pomieszczeń, głównie nada się Do wnętrza użytkowego Do pokoju nastolatka.\nSport jako temat wzorów obrazów sprawdzi się w wielu różnych pomieszczeniach, np. Do wnętrza użytkowego Do pokoju nastolatka. Wniesie do nich powiew designerskiej świeżości. Doda im odważnego, nietuzinkowego charakteru. Dokładnie tak prezentuje się także obraz ze sportemCzłowiek zjeżdżający na nartach . Sport, a w szczególności Sporty zimowe może być wyjątkowo ciekawie prezentującą się alternatywą tematyczną w dekoracjach wystroju wnętrz. Obraz w takim wydaniu przyciągnie uwagę, stanie się głównym punktem aranżacji.\nOpinie klientów o: Człowiek zjeżdżający na nartach\nFototapeta flizelinowa[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Plakat premium[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Obraz na płótnie[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Fototapeta winylowa zmywalna[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Plakat samoprzylepny[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Obraz w ramie[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Fototapeta samoprzylepna[ Człowiek zjeżdżający na nartach ] Plakat w ramie[ Człowiek zjeżdżający na nartach ]


Program Dostaw Bezpośrednich | Polska Fundacja\nProgram Dostaw Bezpośrednich Polskiej Fundacji ma na celu maksymalne ułatwienie dostępności leków i preparatów dietetycznych niezbędnych dla naszych podopiecznych. W jego ramach Fundacja realizuje rytmiczne dostawy zamówionych preparatów wprost do domu Pacjenta. Nie doliczamy żadnych marż ani innych kosztów (np. transportu), a jako Fundacja - w granicach naszych możliwości - dotujemy (częściowo lub w całości) zakupione preparaty.\nSchemat działania programu:\n1. Telefon do Fundacji w celu przystąpienia do programu. Obecnie można dzwonić pod nr - 505-232-495 (ogólny) lub 508-210-442 (fenyloketonuria), lub 508-210-428 (mukowiscydoza).Przedstawiciel Fundacji przyjmie zamówienie na potrzebne artykuły i określi termin realizacji. Przedstawi też terminarz dalszych dostaw, czyli cykliczność dostaw w danym rejonie Polski (terminarz dostaw znajduje się również w zakładce).\n2. W przypadku zamówienia leków na receptę - należy skontaktować się z Przedstawicielem Fundacji celem przekazania kodu recepty oraz nr PESEL.\n3. Leki Fundacja zakupuje w aptece na podstawie przekazanej do Fundacji recepty i pisemnego upoważnienia, które jest elementem procedury zapisu w grono podopiecznych. Dietetyczne artykuły PKU zakupywane są przez Fundację bezpośrednio u producentów i w tej samej cenie oferowane naszym podopiecznym.\n4. W uzgodnionym uprzednio terminie następuje dostawa zamówionych artykułów. Auto zaopatrzone jest w klimatyzację i lodówkę z elektronicznym rejestratorem temperatury i wdrożoną procedurą transportu chłodniczego; Fundacja zdaje sobie sprawę z wymagań termicznych dotyczących dostarczanych leków. Dostawa odbywa się na podstawie dołączonych faktur. W przypadku artykułów dietetycznych PKU - faktury wystawione są przez Fundację. Stosowane ceny są cenami producenckimi - jak wspomniano - Fundacja nie dolicza żadnych marż i opłat. Dodatkowo Fundacja dotuje część wartości faktury, co jest potwierdzone odpowiednią informacją pisemną na fakturze. W przypadku leków - fakturę wystawia apteka lub punkt apteczny - Fundacja nie prowadzi obrotu lekami, a jest jedynie dostarczycielem (na podstawie upoważnienia). Jako organizacja charytatywna Fundacja również dotuje te faktury. W przypadku dotacji częściowej lub pełnej - na podstawie oświadczenia do faktury (mukowiscydoza) lub potwierdzenia przez Podopiecznego pieczątki umieszczonej na fakturze (fenyloketonuria).\ndostęp do specjalistycznej żywności oraz leków dla podopiecznych z odległych rejonów Polski. W niektórych momentach, historycznie był jedyną możliwością pozyskania niedostępnych produktów.\nspołeczny monitoring rynku. Na porządku dziennym są nasze interwencje w hurtowniach, ale także i u producentów, w przypadkach okresowego braku leku podstawowego lub ratującego życie.\nprzeciwdziałanie eksportowi równoległemu, kosztem pacjenta polskiego.\nrealizacja zamówień na leki za pośrednictwem Fundacji ma także tę zaletę, że jesteśmy na bieżąco z cenami leków stuprocentowych i bez recepty. Dzięki zamówieniom dla kilkuset podopiecznych, możemy negocjować cenę z aptekami, które także mają mocną kartę przetargową przy znacznych zamówieniach ilościowych najbardziej rotujących produktów.\ntransparentność w działaniu. Miało to szczególne znaczenie w przypadku nielegalnych praktyk niektórych podmiotów (tzw. lek za grosik).\nbezpośredni kontakt z podopiecznymi służy wymianie informacji, gromadzeniu potrzeb środowiska, a także może służyć wpływaniu na decydentów.\nProgram jest siłą zamachową, na której opieramy nasze inne aktywności. Na ciągłym odwiedzaniu pacjentów w całym kraju w ramach programu, możemy oprzeć inne akcje, które same, w odosobnieniu nigdy nie miałyby szans na realizację. Na przykład, będąc u naszych chorych, mamy także niebywałą okazję do włączenia ich (za ich zgodą) w grupy badawcze celem przeprowadzenia badań naukowych. Do tej pory udało nam się wesprzeć w ten sposób dr Mirosława Bik – Multanowskiego Z CMUJ, który miał kłopot z namówieniem kilkudziesięciu chorych na fenyloketonurię do udziału w badaniach. Nam wystarczyło niespełna 2 tygodnie!.\nJak to się może opłacać? To się nie ma opłacać. Fundacja jako organizacja charytatywna, w odróżnieniu od firm komercyjnych, nie nastawiona jest na zysk. Przychody Fundacji pochodzą od Darczyńców i przeznaczane są na pomoc potrzebującym i inne działania określone w statucie.\nCo nas odróżnia od podobnych programów proponowanych przez niektóre podmioty?\na/ Największe korzyści dla pacjentów. Porównując np. ceny artykułów PKU widać, że Fundacja nie musi przynosić zysków, sprzedaje je po cenach zakupu od producentów. Jeden z naszych podopiecznych zrobił krótki test. Skontaktował się z innymi podmiotami i na zakończenie rozmowy zadawał to samo pytanie: ile Pan/Pani zarobił/a podczas tej rozmowy, czy jest też ochotnikiem? Zwykle wzbudzało to zmieszanie...\nb/ Mamy największe doświadczenie. Niektórzy z naszych wolontariuszy realizują program od 1998 roku (jeszcze pod egidą Stowarzyszenia Pomocy Chorym na Fenyloketonurię).\nc/ Największy zasięg. Pod naszą opieką znajduje się niespełna 900 podopiecznych na terenie Polski, w tym przede wszystkim chorzy na fenyloketonurię i na mukowiscydozę.


MATRIX - gogle narciarskie korekcyjne, cena 740,00 zł - 245-GOGNARKOR\n> Sporty zimowe>Gogle narciarskie>MATRIX - gogle narciarskie korekcyjne\nGogle sportowe Matrix z możliwością zamocowania wkładki korekcyjnej, podwójna soczewka sferyczna, zapewniają 100% ochronę UV, doskonała wizja dzięki soczewkom polaryzacyjnym, system wentylacji, miękkie gąbki antyalergiczne. Gogle Matrix zapewniają ostre widzenie oraz maksymalną ochronę nawet w ekstremalnych warunkach. Najnowocześniejsza technologia, lekki i wytrzymały materiał antyalergiczny, niespotykany design, estetyka, funkcjonalność, styl, kolor i energia. Maksymalny komfort, kompatybilność z kaskiem, brak zniekształceń wizji i doskonałe soczewki optyczne dzięki podwójnej soczewce polaryzacyjnej, 100% ochrona przed promieniowaniem UV.\n- podwójna soczewka sferyczna, z polaryzacją\nGogle narciarskie korekcyjne Matrix są zazwyczaj gotowe do wysyłki w ciągu 21-30 dni (od poniedziałku do piątku). Nie jesteś pewny czy to odpowiednie okulary z korekcją dla Ciebie? Prosimy o zapoznanie się z naszym regulaminem zwrotów.\nGogle narciarskie korekcyjne Matrix wykonywane są na specjalne zamówienie dlatego (zgodnie z Art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2000 r.o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.) nie podlegają zwrotowi. Prosimy o przemyślane zakupy.\nSzerokość oprawy 173mm\nWysokość oprawy 87mm\nokulary kolarskie korekcyjne okulary rowerowe kolarskie maska do nurkowania okulary pływackie dla dzieci maska do nurkowania z korekcją maska do nurkowania korekcyjna okulary do jazdy na rowerze nurkowanie okulary kolarskie z korekcją


Arbitraż orzekł, że Advadis musi zapłacić Royal Unibrew 14,5 mln zł - Hurt i franczyza\nArbitraż orzekł, że Advadis musi zapłacić Royal Unibrew 14,5 mln zł\nŹródło: www.dlahandlu.pl 31 lipca 2013 13:47\nNa początku czerwca spółka Advadis w upadłości układowej poinformowała, że Instytut Arbitrażowy przy Izbie Gospodraczej w Sztokholmie wydał wyrok w postępowaniu pomiędzy Royal Unibrew A/S a Advadis oraz Adamem Brodowskim (prezesem Advadisu).\nTrybunał nakazał pozwanym czyli Advadisowi oraz Adamowi Brodowskiemu zapłacić Royal Unibrew solidarnie kwotę 14 500 716 zł wraz z odsetkami ustawowymi (13 proc. w skali roku od kwoty za okres od 1 czerwca 2011 r do dnia płatności).\nPonadto, Trybunał nakazał pozwanym zapłacić solidarnie kwotę 179.788,39 euro oraz 32.495,60 zł tytułem kosztów poniesionych przez powoda w postępowaniu arbitrażowym, a także sumę 146.762,37 euro tytułem kosztów postępowania zdeponowanych przez powoda.\nTrybunał oddalił wszelkie roszczenia pozwanych tj. Advadisu oraz Adama Brodowskiego.\nZarząd Advadisu podkreśla, iż nie zgadza się z wyrokiem Trybunału Arbitrażowego i planuje wniesienie środków odwoławczych od wyroku.\n- Zarząd pragnie także podkreślić, iż wierzytelność zgłaszana przez powoda nie została uznana przez nadzorcę sądowego i w związku z tym roszczenie powoda nie zostało uwzględnione na liście wierzytelności w toczącym się postępowaniu upadłościowym - podał zarząd firmy.\nCzytaj również: Wraca sprawa roszczeń Royal Unibrew wobec Advadisu


Ewaluacja zewnętrzna – III Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika\nEwaluacja – raport oficjalny: „B”, „A”, „A”\nBadanie zostało zrealizowane w dniach 08-01-2015 – 04-02-2015 przez zespół wizytatorów ds. ewaluacji, w skład którego weszli: Alicja Januszkiewicz, Małgorzata Kubacka-Gorwecka.\nBadaniem objęto 463 uczniów (ankieta – 449 i wywiad grupowy – 14), 110 rodziców (ankieta – 86 i wywiad grupowy 24) i 91 nauczycieli (ankieta- 62 i wywiad grupowy – 29).\nEwaluacji poddane zostały wybrane 3 (spośród 12) obszary. Mamy jedno „B” w obszarze 3 oraz dwa „A” w obszarach 6 i 11. Ta wiadomość dotarła dziś do dyrektora III LO, Anny Narewskiej.\nW ramach styczniowej ewaluacji przedstawicielki kaliskiej Delegatury Kuratorium Oświaty w Poznaniu przez 5 wybranych dni stycznia gościły w szkole, poddając analizie dokumentację, prowadząc liczne rozmowy i wywiady oraz obserwując lekcje w wybranych klasach (9 lekcji). Badanie miało charakter problemowy, to znaczy objęło wybrane obszary w działalności szkoły – związane głównie z realizacją treści podstawy programowej i warunkami (szansami) stwarzanymi uczniom w procesach dydaktycznych (z uwzględnieniem indywidualizacji oraz wszechstronnego rozwoju młodzieży).\nKaliskie III Liceum zajmuje wysoką pozycję pośród szkół w Wielkopolsce; kolejny raz popularny KOPIEC jest najlepszą placówką w Kaliszu, na co wskazał m.in. styczniowy, ogólnopolski ranking szkół ponadgimnazjalnych „Perspektyw” i „Rzeczpospolitej”.\nWarto dodać, że znacząco (bo o ponad 30 pozycji) podnieśliśmy także poprzeczkę w ogólnopolskim zestawieniu szkół olimpijskich. To zobowiązuje…\nTo bardzo dobry i perspektywiczny dla kaliskiego „Kopca” wynik. Wszystkim Państwu włączonym w te działania dziękujemy, gratulując zaangażowanej i twórczej postawy.


X-Men RPG - Plan drugiego piętra szkoły\nX-Men RPG Strona Główna » Szkoła Dla Utalentowanej Młodzieży Charlesa Xaviera » Drugie piętro » Plan drugiego piętra szkoły Poprzedni temat :: Następny temat\nPlan drugiego piętra szkoły\nWysłany: Nie 03 Mar, 2019 15:12 Plan drugiego piętra szkoły\nPoniżej znajduje się plan drugiego piętra szkoły. Pomieszczenia są ponumerowane, a legenda znajduje się pod grafiką.\nW tej chwili jest to wersja zdjęciowa. W przyszłości pojawi się skan w wysokiej rozdzielczości.\nPo kliknięciu na grafikę otworzy się jej większa wersja.\nLiterka "a" przy numerze pokoju oznacza łazienkę, zaś literka "b" garderobę.\nNazwa "pokój gościnny" oznacza nie tylko pokoje dla gości, ale też wolne sypialnie. W lewym skrzydle każda z nich jest dwuosobowa, zaś w prawym pojedyncze. Aby zaklepać pokój dla swojej postaci należy zgłosić się do Jane i podać numer przypisany na planie do wybranego lokum.\n1. Klatka schodowa we wschodniej [lewej] wieżyczce i korytarz z niej prowadzący\n2. Klatka schodowa we zachodniej [prawej] wieżyczce i korytarz z niej prowadzący\n3. Korytarz ciągnący się przez całą długość budynku [schody na trzecie piętro]\n4. Pokój Storm\n5. Schowek przy pokoju Storm\n8. Pokój X-23\n10. Pokój Gambita\n13. Pokój Blink\n17. Duży schowek w prawym skrzydle\n21. Klatka schodowa w prawym skrzydle oraz wyjście na dach\n23. Pokój Samanthy Craven\n25. Pokój Rogue\n27. Kącik rozrywkowych dla rezydentów prawego skrzydła i części centralnej\n30. Pokój Kurta Wagnera\n31. Średni schowek przy kąciku rozrywkowym dla rezydentów lewego skrzydła\n33. Mały schowek przy kąciku rozrywkowym dla rezydentów lewego skrzydła\n36. Kącik rekreacyjny dla rezydentów lewego skrzydła\n37. Duża sypialnia dla tuzina najmłodszych uczniów\n39. Pokój Mirage\n40. Duży schowek w lewym skrzydle\n41. Pokój Johna Highwaya\n43. Klatka schodowa we lewym skrzydle oraz wyjście na dach\nX-Men RPG Strona Główna » Szkoła Dla Utalentowanej Młodzieży Charlesa Xaviera » Drugie piętro » Plan drugiego piętra szkoły


marzec 2011 / 2011 / Obwieszczenia / Ogłoszenia / Urząd Miasta Lublin / BIP Urząd Miasta Lublin\nObwieszczenie w sprawie planowanej inwestycji polegającej na rozbudwie firmy Studio Reklamy Euromet przy ul. Mełgiewskiej 30 B w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Aleksandra Świętochowskiego w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Parczewskiej 10 i 10b w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych w rejonie ul. Konopnickiej, Kruczej, Chopina, Lipowej, Rowerowej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na wykonaniu robót budowlanych w rejonie ul. Lwowska - Okrzei w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Stanisława Staszica 11 w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie al. Warszawskiej, ul. Zbożowej, Głównej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie w sprawie przedsięwzięcia polegającego na przebudowie ul. Głuskiej od mostu na rzece Czerniejówce do granic miasta - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wszczęciu procedury z udziałem społeczeństwa dla planowanej budowy tymczasowej Wytwórni Mas Bitumicznych zlokalizowanej przy ul. Metalurgicznej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ul. Żołnierskiej i al. Warszawskiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na budowę w rejonie ul. Zemborzyckiej 112b i 114 w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Zemborzyckiej i Żeglarskiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na przebudowę w rejonie ul. Nadbystrzyckiej, Nowomiejskiej, Zachodniej, Pszennej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na budowę w ul. Lwowskiej i W. Andersa w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na budowę w ul. Zemborzyckiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w pasie drogi wewnętrznej - ul. Jemiołowej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Kazimierza Jaczewskiego 7 - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ul. L. Herc, Pogodnej, Jaskółczej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rejonie ul. J. Poniatowskiego, S. Dubois, Księżycowej, ks. J. Popiełuszki, Al. Racławickich w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w pasie drogowym ul. Sławinkowskiej w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o pozwoleniu na budowę w rejonie ul. Zamojskiej, Podzamcze, Unickiej, Walecznych, Lubartowskiej, Al. Tysiąclecia w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowiej dla budowy budynku magazynowo - produkcyjnego z produkcją mebli przy ul. Zemborzyckiej 57b w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przy ul. Ćwiklińskiego, Północnej, Rogowskiego, Popiełuszki, Legionowej, Puławskiej, Skautów, Junoszy, al. Solidarności - Dokument archiwalny\nObwieszczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie ul. W. Kunickiego w rejonie wiaduktu kolejowego w Lublinie - Dokument archiwalny\nObwieszczenie w sprawie prowadzonego postępowania dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy Zelwerowicza w Lublinie na odcinku od ulicy Choiny do ulicy Poligonowej - Dokument archiwalny


„Lucyfer” – znamy oficjalną datę premiery finałowego sezonu! [SPOILERY]\nPo latach pracy nad serialem Lucyfer historia o charyzmatycznym diable dobiega końca! Showrunnerzy z głębokim smutkiem, ale i ekscytacją ogłaszają oficjalną datę premiery ostatniego sezonu produkcji! Kiedy po raz ostatni ujrzymy ulubionych bohaterów i się z nimi pożegnamy? UWAGA: WPIS ZAWIERA SPOILERY.\nPożegnania zawsze są trudne i bolesne, tym razem fani serialu Lucyfer również poczują to na własnej skórze. Z opublikowanego na YouTubie jednego z Comic-Con@Home 2021, w którym wzięli udział Joe Henderson, Ildy Modrovich oraz Tom Ellis, miłośnicy przystojnego diabła dowiedzieli się, kiedy pojawią się finałowe odcinki ich ulubionej produkcji. Oficjalna data premiery 6. sezonu to 10 września tego roku, a więc za około miesiąc. Część ludzi już płacze ze smutku i żalu, inni natomiast nie mogą się doczekać.\nPlakat promujący finałowy sezon „Lucyfera”\nCzytaj również: LUCYFER, CZYLI DIABEŁ NA WAKACJACH\nCZEGO MAMY SIĘ SPODZIEWAĆ W 6. SEZONIE?\nJak będzie wyglądać ostatnia część produkcji? Showrunnerzy zapewniają, że na pewno się nie zawiedziemy. W założeniu dostaniemy więcej momentów Deckerstar oraz Chloe, która będzie musiała zmierzyć się z pewnymi życiowymi sprawami. Dodatkowo zobaczymy Lucyfera próbującego sprostać boskim obowiązkom. W serialu nie zabraknie zagadek i tajemnic, starych oraz nowych postaci, a także dobrej zabawy i wyrafinowania.\nNie pamiętasz, co wydarzyło się we wcześniejszym sezonie? Koniecznie przeczytaj: Lucyfer – recenzja i podsumowanie sezonu 5b [SPOILERY]\nAby umilić oczekiwanie na ostatni sezon, właściciele kont @NetflixGeeked i @LuciferNetflix opublikowali zdjęcia z nowych odcinków oraz krótką zapowiedź z niespodzianką na końcu.\nPrzeczytaj również: RANKING NAJCIEKAWSZYCH WĄTKÓW W SERIALU LUCYFER\nJak zwykle fandomie Lucyfera wybuchło ogromne zamieszanie – fani już stworzyli wiele teorii do powyższych fotografii i Bóg jeden wie, jak wiele z nich okaże się prawdą. Ślub Mazieve, diabelskie dziecko, żywy Daniel i anioł-policjant – zobaczymy, co jeszcze nas czeka.\nInteresujesz się innymi produkcjami, w których gra Tom Ellis? To na pewno Cię zaciekawi: PLAYERS – TOM ELLIS W NOWEJ PRODUKCJI NETFLIKSA.\nPoprzedni artykułFryderyki 2021 dawno nie były tak emocjonujące! Zobacz, kto zgarnął nagrody\nNastępny artykułCarlos Ruiz Zafón – pisarz, którego trzeba czytać


Kto zagra w wielkim finale Ekstraklasa Games - GIGA SPORT\nKto zagra w wielkim finale Ekstraklasa Games\nNajlepszym zawodnikiem na konsoli Xbox został Maciej „PAL I Invio” Bronowski (Górnik Zabrze), który dwukrotnie – najpierw w finale drabinki wygranych, a następnie w wielkim finale – pokonał reprezentującego barwy Piasta Gliwice Daniela “Kanara” Kanarka. Rywal Bronowskiego zapewnił sobie miejsce w finale po wygranej z Patrykiem „Jokerem” Siajkowskim z Podbeskidzia Bielsko-Biała.\nPodobną drogę w decydujących spotkaniach przeszedł triumfujący na platformie PlayStation Kacper „Kapi98PL” Piszczek. Zawodnik Śląska Wrocław wygrał w finale Winners Bracket z Jakubem “mrowinho” Mrowickim, a potem również w wielkim finale, po tym, jak jego rywal rozprawił się w dolnej drabince z Szymonem “TheGameSimonem” Bartkiewiczem.\nKońcowa klasyfikacja Ekstraklasa Games Open by Guseppe na Xbox:\nDaniel “Kanar” Kanarek – Piast Gliwice\nPatryk “Joker” Siajkowski – Podbeskidzie Bielsko-Biała\nKońcowa klasyfikacja Ekstraklasa Games Open by Guseppe na PlayStation:\nJakub “mrowinho” Mrowicki – Górnik Zabrze\nSzymon “TheGameSimon” Bartkiewicz – Legia Warszawa\nZwycięzcy Ekstraklasa Games Open by Guseppe zdobyli przepustkę na Finały Sezonu Ekstraklasa Games, na których zobaczymy również w akcji sześciu zawodników z rozgrywek Ekstraklasa Games Pro. Najlepsi gracze sezonu powalczą o awans na Global Series Play-offs, czyli zmagania będące przedsionkiem do Mistrzostw Świata.\nFinały Sezonu Ekstraklasa Games odbędą się 22-23 marca. Transmisja z rozgrywek dostępna będzie na antenie TVP Sport.


Co jakiś czas dostaję od znajomych pytanie - „chciałbym zająć się tak poważniej fotografią, jaką lustrzankę lub bezlusterkowca mógłbyś mi polecić?”. Preferencje co do firm są różne, ale wszystkie te osoby łączy jedno – zawsze pytają o korpus, nigdy o obiektywy. A tymczasem profesjonalni fotografowie myślą głównie o szkłach, przeznaczając na nie małe fortuny. Aparat może się zmienić, ale dobry obiektyw zostaje z fotografem na lata. W dzisiejszym wpisie opowiem o podstawowych parametrach obiektywów.\nW komentarzu do któregoś z moich poprzednich tekstów padło stwierdzenie, że obiektywy to jedna wielka lipa, a przeciętny człowiek nie odróżnia zdjęcia zrobionego smartfonem od tego z lustrzanki, więc po co przepłacać? Agencje stockowe i ogólnie fotograficzne już od dawna akceptują zdjęcia z kompaktów i smartfonów, traktując je na równi ze zdjęciami z poważniejszych sprzętów. Od kilku lat najpopularniejszym aparatem na Flickerze jest iPhone, w którym za obiektyw robi kawałek szybki. Czy warto więc zajmować się tematyką szkieł? Niech każdy to oceni sam po przeczytaniu tego wpisu.\nPo co obiektyw?\nZadaniem obiektywu jest takie załamanie światła, żeby utworzyło ono płaski obraz na matrycy aparatu. Tylko tyle i aż tyle. Kupując kompakt lub smartfona nie zastanawiamy się nad tym – szkiełko jest, aparat działa, więc nie ma czym zaprzątać sobie głowy. Chwila refleksji przychodzi podczas zakupu aparatu z wymienną optyką, a konkretniej w momencie, gdy zobaczymy listę obiektywów, jakie oferuje dany producent. W każdym systemie są to dziesiątki, jeśli nie setki szkieł, a dochodzi do tego jeszcze oferta producentów niezależnych. Ceny – od trzycyfrowych po pięciocyfrowe. Rozmiary - od kilkucentymetrowych, po metrowe armaty wymagające trzech asystentów do przeniesienia „szkiełka”. Może jednak jest tu coś na rzeczy?\nSkoro obiektywów jest tak dużo, czym one właściwie się różnią? Najprostszym podziałem będzie ten ze względu na kąt widzenia, czyli ze względu na ogniskową. Są trzy główne typy szkieł: obiektywy szerokokątne, obiektywy standardowe i teleobiektywy.\nZacznijmy od standardu. Są nimi obiektywy, które na matrycy pełnoklatkowej mają ogniskową równą 50 mm, co przekłada się na kąt widzenia równy 47 stopniom. Dla przypomnienia – matryca pełnoklatkowa odpowiada co do wielkości jednej klatce z klasycznej kliszy fotograficznej 35 mm. Jeżeli używasz amatorskiej lustrzanki lub bezlusterkowca, matryca w Twoim aparacie jest prawdopodobnie mniejsza. Dla matryc APS-C znajdujących się w większości popularnych lustrzanek, standardową ogniskową jest 35 mm – wynika to z faktu, że standardem jest ogniskowa, która jest równa przekątnej matrycy – dla mniejszych matryc APS-C jest więc ona mniejsza niż dla pełnej klatki (35 mm vs 50 mm). W kompaktach i smartfonach standardową ogniskową może być np. 9 mm. Wszystkie obiektywy o ogniskowej poniżej standardu to obiektywy szerokokątne, a szkła o ogniskowej większej niż standard są teleobiektywami.\nSzeroki kąt przydaje się w fotografii architektury, krajobrazu lub w zdjęciach grupowych – np. w tzw. „reporterce”. Pozwala on objąć bardzo szerokie plany – kąt widzenia może dochodzić nawet do 180 stopni. Fotografując szerokim kątem musimy być bardzo blisko interesującego nas obiektu, czasem wręcz musimy wejść z obiektywem między ludzi, żeby wypełnić cały kadr. Popularnym obiektywem szerokokątnym dla lustrzanek APS-C jest szkło zmiennoogniskowe o ogniskowych 10-20 mm.\nDrugim typem jest obiektyw standardowy. Standardem sfotografujemy właściwie wszystkie codzienne sceny. Co prawda niektóre kadry łatwiej będzie osiągnąć bardziej specjalistycznymi obiektywami, ale standard wystarczy nam w większości sytuacji.\nTrzeci typ to teleobiektywy. Podzieliłbym je na krótkie i długie. Te pierwsze mają ogniskowe w przedziale 85 – 135mm (dla pełnej klatki; dla popularnych lustrzanek APS-C będzie to ok. 55 – 90 mm) i są to najlepsze obiektywy, jakie można zastosować do portretu. Długie teleobiektywy z zakresu od 200-300 do 600-800 mm znajdą zastosowanie w fotografii odległych obiektów, do których nie można podejść. Dobrym przykładem takiej fotografii są zdjęcia dzikich zwierząt lub fotografia lotnicza.\nW każdej z trzech wymienionych grup znajdziemy obiektywy zarówno stałoogniskowe, jak i zmiennoogniskowe, czyli popularne zoomy. „Stałki” oferują tylko jedną ogniskową, są więc oczywiście mniej uniwersalne od „zoomów”. Dają one jednak znacznie lepszą jakość zdjęć, a same obiektywy są przy okazji sporo mniejsze i lżejsze – co widać na przykładzie standardowej pięćdziesiątki. Wiele osób mówi, że używanie zoomów rozleniwia, z kolei używanie stałek wymusza pewną kreatywność u fotografa. Poprzez ograniczenia jakie taki obiektyw narzuca jesteśmy zmuszeni do szukania ciekawych kadrów, bardziej skupiamy się na kompozycji, co prowadzi do lepszych zdjęć. Poza tym stałki zachęcają do ruchu – zamiast stać w miejscu i zoomować, musimy krążyć wokół obiektu, podchodzić i oddalać się od niego – używając stałki zoom mamy w nogach. ;)\nTe wszystkie zalety to jednak nic w porównaniu do prawdziwego powodu używania stałek. A powodem tym jest ich światłosiła.\nŚwiatło czyli siła, światło czyli cena\nŚwiatłosiła obiektywu (inaczej światło, maksymalny otwór przysłony) jest to drugi, obok ogniskowej, najważniejszy parametr, jaki charakteryzuje obiektyw. Obiektyw może być jasny bądź ciemny. Nie oznacza to, że zdjęcia z tego pierwszego będą jaśniejsze. Światło obiektywu mówi o dwóch rzeczach: jak dobrze obiektyw poradzi sobie w trudnych warunkach oświetleniowych i jak bardzo potrafi rozmyć tło.\nStałki przeważnie oferują jasność od f/1.4 do f/2.0. Standardowe „zoomy” dodawane do większości lustrzanek (tzw. obiektywy kitowe) - 18-55 mm i 18-105 mm - oferują znacznie słabsze światło, które dla najmniejszej ogniskowej wynosi maksymalnie f/3.5, a dla największej może być to maksymalnie f/5.6. Najlepsze i najdroższe profesjonalne zoomy mają stałe światło w całym zakresie ogniskowych, które wynosi f/2.8. Jak na obiektyw zmiennoogniskowy jest to świetna jasność, ale lepszy wynik da nam każda, nawet najtańsza stałka.\nŚwiatło obiektywu zmienia się skokowo, a kolejne wartości to: f/1.4, f/2.0, f/2.8, f/4.0, f/5.6, f/8.0, f/11, f/16, f/22, itd. Każda kolejna wartość daje dwukrotnie mniej światła. Porównajmy zatem obiektywy o maksymalnym świetle f/1.4 i f/2.0. W tym drugim otrzymujemy na wejściu dwa razy mniejszą ilość światła padającą na matrycę, więc ekspozycję musimy rekompensować poprzez dwukrotnie dłuższy czas naświetlania (co da 2x bardziej rozmazane zdjęcie!) lub dwukrotnie wyższą czułość ISO (co da 2x większe szumy!). Jak widać, im lepsze dostępne światło, tym lepiej dla naszych zdjęć, jeśli fotografujemy w trudnych warunkach oświetleniowych.\nNic więc dziwnego, że jasne szkła kosztują krocie. Dla przykładu – standardowy zoom 18-55 f/3.5 - 5.6 kosztuje niecałe 350 zł. Za jego profesjonalny, reporterski odpowiednik o znacznie lepszym świetle – 17-55 mm f/2.8 trzeba zapłacić aż 5000 zł. Podobnie jest ze stałkami. Standardowa amatorska portretówka o parametrach 85 mm f/1.8 kosztuje ok. 1500 zł. Obiektyw niespełna dwukrotnie jaśniejszy – 85 mm f/1.4 – kosztuje ok. 4,5 tys. zł. Z kolei profesjonalna portretówka jaśniejsza o ledwie ułamek – 85 mm f/1.2 – to koszt aż 8,5 tys. zł. Jak widać, za każdą kolejną działkę światła trzeba w fotografii słono dopłacić. Obiektyw o większej jasności jest także większy od swojego ciemniejszego odpowiednika, co widać szczególnie po wielkości przedniej soczewki – w Canonie 85 mm f/1.8 ma ona średnicę 58 mm, a w wersji f/1.2 średnica przedniej soczewki to 7 2mm.\nBokeh, czyli rozmycie\nDobry obiektyw poznaje się nie tylko po tym, jak ostre potrafi dać zdjęcia, ale także po tym, jak odwzorowuje nieostrości. Według mnie rozmycie, czyli inaczej bokeh, to jeden z najlepszych środków wyrazu w fotografii. Jak je uzyskać? Jest to swoista kombinacja dwóch głównych parametrów obiektywu – ogniskowej i światła.\nZ rozmyciem wiąże się ściśle głębia ostrości (GO) - jest to obszar, w którym obiekty są na zdjęciu ostre, a wszystko co znajduje się przed i za głębią ostrości zostaje malowniczo rozmyte. Zatem im mniejsza głębia ostrości, tym więcej jest obszarów rozmytych.\nGeneralnie im obiektyw jaśniejszy, tym większe rozmycie można dzięki niemu uzyskać. Ale rozmycie rośnie także wraz ze wzrostem ogniskowej. Obiektyw o świetle f/1.8 i ogniskowej 20 mm pozwoli na małe rozmycie tła, ale ta sama jasność dla obiektywu 85 mm da głębię ostrości liczoną w milimetrach. Analogicznie działa to w przypadku zoomów. Dysponując światłem f/5.6 na 18 mm nie możemy poszaleć z GO, ale światłosiła f/5.6 na ogniskowej 100 mm pozwoli już na rozmycie tła.\nNajwiększe rozmycie zapewniają długie teleobiektywy, które są dodatkowo bardzo jasne. Konstrukcja optyczna takich szkieł jest niezwykle skomplikowana, a same obiektywy są ogromne i ciężkie – ważą po kilka kilogramów. Są to najdroższe szkła w ofercie każdego producenta – obiektyw o parametrach 200 mm f/2.0 kosztuje ok. 18 tys. zł, obiektyw 300 mm f/2.8 to koszt 24 tys. zł. Są one często stosowane w fotografii sportowej – jest tam potrzebna i długa ogniskowa, żeby zrobić dobre zbliżenie np. koszykarza, i dobre światło, żeby móc zrobić dobre technicznie i przy tym ładne zdjęcie zawodnika na ciemnej hali.\nDodatkowym czynnikiem mającym wpływ na rozmycie jest odległość fotografowanego obiektu od obiektywu. Znacznie łatwiej jest uzyskać rozmyte tło za osobą, która znajduje się blisko aparatu, natomiast im fotografowany obiekt jest dalej od nas, tym mniejsza szansa na uzyskanie małej GO.\nCzyśćcie obiektywy, bo nie znacie dnia ani godz… nie, ten rym jest kiepski. Rada jest prosta – przed odłożeniem aparatu do torby przeczyśćcie przednią soczewkę szkiełka. A po wymianie szkieł także tylną. Na nic nie zda się nawet najlepszy obiektyw, jeśli będzie miał na soczewkach odciśnięte paluchy. Zestaw do czyszczenia szkieł kosztuje kilkanaście złotych, a sprawdzi się na lata. Ta sama rada dotyczy także kompaktów i smartfonów – przeczyśćcie przednią soczewkę (zwłaszcza rogi), a nagle jakość zdjęć drastycznie się poprawi.\nTekstem tym zaczynam mini-cykl o obiektywach. Temat jest rozległy, więc przygotujcie się na więcej!


Na bruk?-poradnik najemcy – Przeliczeni.pl\nNa bruk?-poradnik najemcy\nWarszawa. Awantura pod galerią handlową Best Mall. Ponad stu przedsiębiorców zatrudniających kilkaset osób ma zostać usuniętych z bazaru.\nPo 25 latach przedsiębiorcy mają się zwijać. Dziś manifestują.\nMiasto nie przedłużyło umów na kolejne lata. Mali najemcy nie dają za wygraną.\n-Galeria nie jest dla nas konkurencją! Mamy inne produkty. Niech sobie będą-mówi mi jedna z zaangażowanych kobiet.\nBazar jest lubianym miejscem w Warszawie. Nikt tam masowo nie plajtuje jak w przypadku galerii handlowych. Ludzie działają od dawna. W galerii jest ciągła rotacja.\nCzynsze na poziomie kilkuset złotych do niewiele ponad tysiąca. Podatki trafiają do kasy miasta. Pieniądze nie są transferowane za granicę.\nBudowy galerii nikt nie blokował. Zresztą takie próby kończą się fiaskiem. Ma dojść w najbliższym czasie do spotkania najemców z warszawskim samorządem.\nTymczasem w Bielsku-Białej mieszkańcy przez lata blokowali budowę galerii na osiedlu Karpackim.\nPrzegrali. Chcieli o tym porozmawiać z urzędującym prezydentem.\nKandydat Jacek Krywult nie odpowie jednak na żadne pytanie, bo nabrał wody w usta. Odmówił uczestniczenia w debatach z kontrkandydatami i bezpartyjnym kandydatem.\nSchował się w ratuszu. Boi się konfrontacji.\nKomitet SLD Lewica Razem i Ogólnopolskie Stowarzyszenie Ochrony Najemców mają do Krywulta kilka ważnych pytań m.in. o relacje polityczno-biznesowo-towarzyskie z właścicielami galerii handlowych. Niestety, prezydent zaniemówił. I w debacie nie wystąpi. Galerie wyniszczają miasto i zabierają zielone miejsca na place zabaw.\nGalerii jest w tym mieście za dużo. Mieszkańców nikt o zdanie nie pyta. Poza tym to nie są Galerie. Galery wybijące masowo przedsiębiorców. W przypadku tej nie dokończonej budowy Retail Parku uderzyły w mieszkańców. Bezpośrednio.\nKandydat na prezydenta Przemysław Koperski dziś nie chowa głowy w piasek. Pozostali kandydaci też otwarcie chcą porozmawiać o problemach przedsiębiorców i mieszkańców. A problemów jest wiele. I pytań.\nTymczasem poznaniacy dostrzegli wyniszczającą siłę wielkopowierzchniowych molochów i prezydent musi się gęsto tłumaczyć. Nie odmawia. Jakiś to plus.\nwniosek: przed podpisaniem umowy w galerii handlowej proszę o przeanalizowanie lokalnych uwarunkowań. Protesty uzasadnione czy nie, w obrębie galerii handlowej mogą mieć wpływ na popularność danego miejsca. To, może i często ma wpływ na i tak niskie w stosunku do kosztów obroty najemców w galeriach handlowych.\nW Poznaniu mieszkańcy bojkotują jedną z galerii. Tracą na tym najemcy. Warto o tym widzieć „przed”, a nie „po”.


Nagrody i informacje prasowe | Osobisty asystent łączności i usług | Opel Polska\nOsobisty opiekun kierowcy OnStar wyróżniony nagrodą za innowacyjność.\nOnStar zachwycił jury w kategorii „Technologia”.\nOsobisty opiekun kierowcy OnStar otrzymał pierwszą w historii marki nagrodę\n„Award de l’Innovation”, przyznawaną przez francuskie wydanie magazynu „Auto\nMoto”. Wyróżnieniem w kategorii „Technologia” anioł stróż kierowcy Opla\nzdeklasował konkurencję od Audi po Volvo. Jury złożone z dziennikarzy\nmotoryzacyjnych i znanych osobistości zachwycił fakt, że Opel udostępnia swoim\nklientom technologię zarezerwowaną dotychczas dla marek premium. „Jesteśmy\nniezwykle dumni dopisując pierwszą nagrodę ‘Award de l’Innovation’ do długiej\nlisty wyróżnień dla naszej marki. Potwierdza ona zapotrzebowanie rynku na taką\nusługę” — powiedziała Tina Müller, dyrektor marketingu Opla. „Upowszechnienie\nnowoczesnych technologii to jeden z głównych celów naszej marki. OnStar\njest dostępny we wszystkich naszych modelach osobowych, od KARLa aż po\nInsignię”. OnStar to jedyny w swoim rodzaju system pokładowej komunikacji\nzapewniający dostęp do szerokiej gamy rozwiązań i usług mobilnych w niemal\ncałej Europie. Należą do nich automatyczne reagowanie na zderzenie, pomoc\nw przypadku kradzieży auta czy pomoc drogowa. W niedalekiej przyszłości OnStar\nzmieni samochód w punkt dostępu do Internetu dla nawet 7 urządzeń jednocześnie.\nNAGRODA PONLE FRENO\nOnStar laureatem hiszpańskiej nagrody w kategorii innowacje\nOsobisty opiekun kierowcy OnStar został wyróżniony nagrodą „Ponle Freno\nAXA” w kategorii innowacje zwiększające bezpieczeństwo na drogach. Podczas\noficjalnej ceremonii w siedzibie Senatu Hiszpanii w Madrycie nagrodę z rąk Jose\nMarii Plazy, dyrektora ds. obsługi klienta firmy AXA (sponsora nagrody), odebrał\nEnrico de Lorenci, dyrektor ds. sprzedaży Opla w Hiszpanii.\nPonle Freno (hiszp. „zatrzymajmy to”) to społeczna platforma, wspierana przez\nspółkę mediową Artesmedia, działająca na rzecz poprawy bezpieczeństwa na\ndrogach, między innymi poprzez edukację. Nagroda dla OnStar jest wyrazem\nuznania dla pakietu usług i rozwiązań mobilnych zwiększających bezpieczeństwo\ni komfort codziennej jazdy.\nNAGRODA DE L'INNOVATION\nKliknij tutaj po Informacje prawne.\nNiniejsza witryna jest obsługiwana przez firmę Opel Automobile GmbH („Opel”) i jest zlokalizowana na serwerze stanowiącym własność General Motors Holdings LLC, z siedzibą w stanie Michigan, USA. Wszystkie podstrony (mikrowitryny) obsługiwane przez Opel są zlokalizowane na serwerach w Europie. Siedziba firmy Opel jest zarejestrowana w Niemczech, przy Bahnhofsplatz, 65423 Rüsselsheim.\nWszelkie materiały znajdujące się w Witrynie stanowią własność intelektualną firmy Opel. Materiały nie mogą być kopiowane, ani powielane, z wyjątkiem przeglądania ich w trybie online. Jednakże, możliwe jest drukowanie całych stron Witryny dla własnego użytku na poniższych warunkach: (a) żadne dokumenty lub grafiki z Witryny nie podlegają jakimkolwiek modyfikacjom;\n2. Dostępność Witryny\nOpel podejmuje działania w celu zapewnienia dostępności Witryny przez 24 godziny na dobę, jednak Opel nie ponosi żadnej odpowiedzialności, w przypadkach czasowej niedostępności Witryny z powodu awarii systemu, prac administracyjnych i z przyczyn od niego niezależnych.\n3. Materiały użytkownika Witryny\nFirma Opel będzie w pełni współpracowała z organami ścigania lub sądami zwracającymi się z prośbą lub nakazem ujawnienia tożsamości oraz zlokalizowania osoby zamieszczającej treści z naruszeniem niniejszego punktu 3.\n4. Aktualność informacji\nOświadczeń znajdujących się w niniejszej Witrynie nie należy traktować jako wiążących. Wszelkie materiały dostępne w Witrynie są dostarczane „takimi, jakimi są” bez żadnych warunków, gwarancji lub innego rodzaju zastrzeżeń. W związku z tym, w maksymalnym zakresie dozwolonym przez prawo, firma Opel udostępnia Państwu niniejszą witrynę na takiej zasadzie, że Opel wyklucza wszelkie oświadczenia, gwarancje, warunki lub innego rodzaju ustalenia (w szczególności wszelkie dorozumiane warunki), które z wyłączeniem niniejszych warunków korzystania z Witryny, mogłyby w jakikolwiek sposób dotyczyć Witryny.\nFirma Opel oraz osoby będące członkami zarządu firmy, dyrektorami, pracownikami lub agentami nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jakikolwiek szkody powstałe po stronie użytkownika Witryny lub osób trzecich (w szczególności jakiekolwiek bezpośrednie, pośrednie szkody lub szkody wtórne, lub utratę dochodów, utratę zysków, reputacji, danych, kontraktów, możliwości korzystania z pieniędzy, straty lub szkody spowodowane lub związane w jakikolwiek sposób z zakłóceniem działalności, niezależnie czy spowodowanych czynem niedozwolonym, w tym\nw szczególności, zaniedbaniem, umową czy jakimkolwiek innym czynnikiem), w związku z zawartością Witryny, korzystaniem z niej lub brakiem takiej możliwości, użyciem stron, do których odsyła Witryna lub materiałów tam dostępnych, w szczególności szkód wywołanych przez wirusy mogące zainfekować komputer użytkownika, oprogramowanie, dane lub inne mienie, z powodu dostępu użytkownika do Witryny, korzystaniem z niej lub przeglądaniem Witryny lub pobieraniem jakichkolwiek materiałów z Witryny albo ze stron, do których odsyła Witryna. Powyższe nie wyłącza, ani nie ogranicza odpowiedzialności Opla za:\n(c) jakiekolwiek zdarzenie, za które odpowiedzialność nie może być wyłączona, ani ograniczona przez właściwe prawo.\nWszelkie spory mogące powstać w związku z niniejszą Witryną będą rozstrzygane przez sądy i zgodnie z prawem właściwym danego kraju sprzedaży.