Wrocław - Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego\n Rozpoczynamy tegoroczne\nobchody 200-lecia Państwowego\nUniwersytetu we Wrocławiu\n1974 r. – prof. Alfred Jahn\n2008 r. – dr Jan Klementowski, dr Magdalena Modelska,\ndr Sebastian Buczyński\n2004 r. – dr Jan Klementowski, dr Bartosz Korabiewski, dr Agnieszka Latocha, prof. Andrzej Witkowski,\nprof. Stanisław Staśko, Szymon Kostka, dr Anna Kowalska\n2007 r. – dr Jerzy Pereyma, prof. Krzysztof Migała, prof. Stanisław Staśko\n2007 r. – dr Jerzy Pereyma, prof. Andrzej Witkowski,\nprof. Stanisław Staśko, prof. Jan Matuła, dr Piotr Owczarek,\nprof. Bronisław Wojtuń, dr Agnieszka Latocha,\nprof. Henryk Marszałek, prof. Krzysztof Migała\n2005 r. – dr Jan Klementowski, Tomasz Nasiółkowski\n2007 r. – dr Jan Klementowski, dr Sebastian Sikora\n2004 r. – Tomasz Nasiółkowski, prof. Henryk Marszałek, dr Agnieszka Latocha,\ndr Jan Klementowski, dr Mirosław Wąsik\n2007 r. – dr Mirosław Wąsik, prof. Andrzej Witkowski,\ndr Piotr Owczarek, dr Agnieszka Latocha,\nprof. Stanisław Staśko\n2010 r. – Michał Rysiukiewicz\nfot. P. Modzel\nfot. J. Pereyma\nStacja im. Baranowskiego na Spitsbergenie\nKopczyk poświęcony Stanisławowi Baranowskiemu\nUniwersytecka Stacja Polarna\nP ołożenie Stacji Polarnej im. Stanisława Baranowskiego Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergenie:\n77o04’ N ; 15o11’ E ; 16,7 m n.p.m., Ziemia\nStacja zlokalizowana jest u podnóża wału\nmoreny czołowej lodowca Werenskiolda,\nna prawym brzegu rzeki Brategg, w środkowej części jej biegu. Rzeka rozpoczyna swój\nbieg w górskiej, słabo zlodowaconej dolinie\nBrategg, a kończy wraz z rzeką lodowcową\nw morskiej Zatoce Nottingham. Oddziela\nobszar przedpola lodowca Werenskiolda\nod kwarcytowej równiny Kvartsitts. Obiekt\nstacji usytuowany jest na wychodni skalnej nad około 3-metrowym wodospadem.\nStacja meteorologiczna położona jest kilka\nmetrów wyżej, na wierzchowinie moreny\nczołowej. Od czoła lodowca Werenskiolda,\nobjętego ciągłymi badaniami, jest oddalona ok. 1,5 km. W bliskiej okolicy położone\nsą masywy górskie ze szczytami: Gulliksen\n(578 m n.p.m.), Angell (591 m n.p.m.), JensErik (576 m n.p.m.), Tone (945 m n.p.m.).\nDolinę Brattegg z kilkoma jeziorkami polodowcowymi oraz niewielkim lodowcem zamyka od południowego wschodu\ngórska grań Brattegga (ok. 600 m n.p.m.).\nGórskie i równinne otoczenie stacji stanowią głównie amfibolity, zieleńce, kwarcyty\ni serycyty oraz łupki formacji Hecla Hoek.\nRozległe przedpole lodowca Werenskiolda stanowi w przewadze równina moreny\ndennej z licznymi jeziorkami i skałkami,\notoczona wałem moren czołowych i bocz-\nnych (w przewadze z jądrem lodowym).\nCharakterystyczne są tam zjawiska termokrasowe z kilkoma dużymi wypływami\nwód powierzchniowych, wewnętrznych\ni dennych lodowca, a w okresie zimowym\nz rozległymi polami naledziowymi. Większość obszaru przedpola odwadniana jest\nprzez dużą rzekę lodowcową, przełamującą wał moreny czołowej w odległości około\nkilometra od stacji. Na północ od przełomu znajduje się rozległa równina sandrowa Elve, ograniczona dolinami rzek Vimsa\ni Iskant. Za nimi znajduje się morska Zatoka\nSkodde oraz, klifowe w przewadze, czoło\nlodowca Torella. W kierunku południowym\nrozpościera się tundrowe wybrzeże Morza\nObiekt stacji powstał latem 1971 roku.\nStacja meteorologiczna – rok wcześniej.\nWyprawy w latach 1970–1975, organizowane przez Uniwersytet Wrocławski wraz\nz Instytutem Geofizyki PAN z Warszawy,\nnawiązywały częściowo do programu polskich wypraw na Spitsbergen z okresu III\nMiędzynarodowego Roku Geofizycznego\ni dalszych w latach 1957–1960. Program\nglacjologiczny wypraw III MRG obejmował\ngłównie lodowce Werenskiolda i Hansa.\nStacją podstawową do badań glacjologicznych, kierowanych przez prof. Aleksandra\nKosibę, był namiotowy obóz położony na\ndolnym obrzeżeniu pola firnowego lodowca Werenskiolda, w pobliżu linii równowagi\nmasy lodowcowej (380 m n.p.m.). Na przed-\nPrzegląd Uniwersytecki nr 4/2011\npolu lodowca w odległości ok. 10 km od\npola firnowego ulokowano stację dolną.\nInicjując serię wypraw tzw. wrocławskich\nw 1970 roku prof. Alfred Jahn oraz ich\nkierownik dr Stanisław Baranowski postanowili, że głównym celem niewielkich,\nokoło 10-osobowych grup będą badania\nglacjologiczne, geomorfologiczne i geofizyczne. Były one realizowane we współpracy z innymi ośrodkami naukowymi\nw Polsce, głównie z Instytutem Geofizyki\nPAN w Warszawie. Trzy lata później włączono do programu badania biologiczne,\na następnie oceanologiczne, geologiczne\ni paleontologiczne. Od początku wypraw\n„wrocławskich” przeprowadzono remonty Stacji Polarnej PAN w Hornsundzie i zabezpieczono zabytkowe, maleńkie domki\ntraperskie (husy) w Zatokach Hytte i Gås,\nna półwyspach Gnål i Wilczek.\nZ inicjatywy kierownika wypraw, glacjologa, dr. Stanisława Baranowskiego\nprzygotowano we Wrocławiu składane\ndrewniane elementy niewielkiego domku\nglacjologów (projekt mgr inż. Krystyny Baranowskiej, żony Staszka). Elementy przewieziono statkiem „Jan Turlejski” Wyższej\nSzkoły Morskiej w Gdyni, następnie łodzią\ni na końcu pieszo, za pomocą motocykla,\nwózka ręcznego, uruchomionego po kilkunastu latach samochodu terenowego GAZ\ndo miejsca obecnej lokalizacji. Jako podstawę konstrukcji wykorzystano belki drewna\ndryftowego oraz betonowe pustaki.\nBudowniczymi byli glacjoklimatolodzy\nStanisław Baranowski i Bronisław Głowic-\nfot. B. Głowicki\nBudowa w 1971 roku\nki oraz elektronik Jan Szymański, „złota\nrączka” wielu polskich wypraw polarnych. Aktywnie pomagali w transporcie\ni budowie geomorfolodzy Stefan Kozarski (UAM) i Jerzy Cegła (UWr) oraz geofizycy Ryszard Czajkowski, Jan Uchman\ni Jerzy Wehr (IGF PAN). Pierwszy moduł\nstacji glacjologicznej o rozmiarze 4 m2\npostawiono w 12 godzin. Pod koniec\n3,5-miesięcznej ekspedycji całość miała\n28 m2. Jako ocieplenie podłogi posłużyły maty słomiane przywiezione do eksperymentu glacjologicznego „sztucznej\nmoreny”. Materiały budowlane (ponad 4\ntony) przewożono do Zatoki Hytte, a następnie płaskodenną łodzią do wnętrza\nZatoki Nottigham, do ujścia rzek Brattegg\ni Lodowcowej. A później już „tylko” około\nkilometra tundrą przez skałki, torfowiska,\npotoki. Jednocześnie w pełni realizowano program badawczy.\nW roku 1972 glacjoklimatolodzy Jerzy\nPereyma i Jacek Piasecki uszczelnili dom\ni pokryli papą. Pomagali im Marian Pulina,\nJerzy Bieroński i Jacek Jania. Stacja glacjologiczna ogrzewana była piecykiem typu\n„koza”, umieszczonym w kuchni, z kominem zaokiennym.\nZasadnicze zmiany przyniósł rok 1973. Do\nistniejącego trzonu stacji dobudowano\npomieszczenie przeznaczone na saunę\n(obecnie łazienka i magazyn żywnościowy). Całość ścian zewnętrznych uszczelniono i docieplono płytami pilśniowymi\nmiękkimi i twardymi. W celu zmniejszenia\nzawilgocenia ścian płyty owinięto plastikową folią. Zainstalowano zespół kuchenno-grzewczy złożony z norweskiej\nkuchenki z piekarnikiem, przywiezionej\nz ruin husa na Palffyodden. Do kuchenki podłączono „kozę” ze zdjętą pokrywą.\nW miejsce pokrywy zainstalowano przy-\nwieziony z kraju 60-litrowy bojler wodny\n(pionowa kolumna). Przez bojler przechodziła rura kominowa odprowadzająca\ndym z kuchenki. W ten sposób uzyskiwano ciągły zapas ciepłej wody. Można też\nbyło bardzo szybko zagrzać wodę, paląc\npod bojlerem. Istniejąca już instalacja\nwodociągowa uzyskała strumień ciepłej\nwody. Za przepierzeniem zainstalowano\nkabinę prysznicową. Stacja uzyskała też\nwykonane na miejscu, dopasowane meble. Całość pomalowano zieloną farbą\nolejną. W pracach uczestniczyli: Stanisław\nBaranowski, Jan Szymański, Kazimierz Pękala, Jerzy Pereyma, Marian Pulina. W stacji pracowali również: Jerzy Fabiszewski\n– botanik z Akademii Rolniczej, oraz Jan\nŻyszkowski z Politechniki Wrocławskiej.\nW 1974 roku na stoku moreny, kilka metrów od stacji, wybudowano niewielki domek gospodarczy z przeznaczeniem na\nagregatornię. Głównymi budowniczymi\nbyli Janusz Szajna i Stanisław Baranowski. W wyprawie uczestniczyli również\nJan Klementowski i Katarzyna Jankowska\noraz Jerzy Bieroński. Stację odwiedzili jej\nwspółtwórcy – inż. Krystyna Baranowska\noraz Jan Szymański.\nPodczas ostatniej ekspedycji z cyklu\n„wrocławskiego” (lato 1975 r.) w stacji\npracowali oraz dbali o jej stan techniczny\nmgr Magdalena Morawska oraz mgr Jerzy Sacewicz – klimatolodzy z UWr.\nPo tej wyprawie kontynuację prac w Stacji Uniwersytetu Wrocławskiego wznowiono w 1978 roku. W skład ekipy letniej\nwyprawy PAN weszli Jerzy Pereyma i Józef Liebersbach. Jako glacjoklimatolodzy\nkontynuowali program nakreślony przez\ndoc. dr. hab. Stanisława Baranowskiego.\nNiestety, już bez Niego. W wyniku zatrucia\nogrzewaniem gazowym w nieużytkowa-\nDoc. Stanisław Baranowski\nnym domku w okolicy Stacji im. Arctowskiego w Antarktyce, Staszek nie odzyskał\nświadomości i zmarł 27 sierpnia, po przewiezieniu do Polski. Wiadomość tę przekazano radiowo do Hornsundu. W wyniku\nuzgodnień z prof. Alfredem Jahnem oraz\nwładzami Uniwersytetu Wrocławskiego\nstacji wrocławskiej nadano nazwę: „Stacja Polarna im. Stanisława Baranowskiego\nUniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergenie”. Z białych kwarcytów usypaliśmy\nkopczyk przed stacją i zatknęliśmy na\njego wierzchołku czekan z wyrytym napisem „Stanislaw Baranowski Memory”.\nWyrzeźbiliśmy na deskach dwie nazwy\n„Baranówka” oraz „Vǽrenhus”. Ta ostatnia nazwa była swobodnym połączeniem\nnazwy „baran” (w sensie zodiakalnym)\noraz domku. Wydawało się, że pasuje do\nnorweskich nazw na Spitsbergenie, lecz\nnie przyjęła się ze względu na bliskość\nfonetyki i pisowni z domem handlowym.\nW następnych latach przyjęła się nazwa\n„Werenhus”, jako nawiązująca do pobliskiego lodowca Werenskiolda, również\npo norwesku nieprawidłowa, ale o swojskim, lokalnym brzmieniu. Zaistniała jako\nnazwa wywoławcza dla rozmów radiowych z bazą w Hornsundzie oraz statków\ni helikopterów. Stacja została odświeżona\ni pomalowana ponownie na zielono. Stację wizytował prof. Alfred Jahn.\nWyprawa letnia Uniwersytetu Wrocławskiego w 1979 roku dokonała zasadniczej\nmodernizacji Stacji Baranowskiego. Rozebrano całkowicie dach, podniesiono go,\nuzyskując formę dwuspadową, charakterystyczną dla regionu sudeckiego. Nic\ndziwnego – głównym autorem przebudowy był karkonoski góral, „złota rączka” –\nKrzysztof Szelest. Prace wykonywali z wielkim zapałem wszyscy uczestnicy wyprawy\nProf. Alfred Jahn i prof. Aleksander Kosiba\nwrocławskiej. Stacja uzyskała dodatkowe,\nstyropianowe ocieplenie ścian i podłóg,\npodwyższenie dachu dało dodatkowo 4–6\nwygodnych miejsc do mieszkania. Ściany\nwewnętrzne wyłożono boazerią i uszczelniono. Dach pokryto papą aluminiową.\nW pracach uczestniczyli (poza Krzysztofem\nSzelestem): Jerzy Pereyma (kierownik), Janusz Kida, Andrzej Karkowski, Mieczysław\nSobik, Henryk Chmal i Jacek Chachaj.\nWykonana modernizacja umożliwiła prace\nbadawcze całoroczne 1979/1980 w zakresie wyznaczenia bilansu rocznego masy\nlodowca Werenskiolda, prowadzone przez\ndr. Jerzego Pereymę oraz prof. Mariana Pulinę – kierownika wyprawy PAN w Hornsundzie 1979/1980.\nLatem 1980 roku kolejna wyprawa wrocławska dobudowała bardzo użyteczne\npomieszczenie przedsionka. W wyprawie\nuczestniczyli: doc. Jerzy Cegła (kierownik), dr Janusz Kida (główny budowniczy),\ndr Anna Szczepankiewicz-Szmyrka, mgr\nMagdalena Morawska-Jacewicz, mgr Bogusław Horwath. W wyprawie wzięli także\nudział prof. Leszek Szerszeń i prof. Tadeusz\nChodak – gleboznawcy z Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Współpracowali z nimi\ngeofizycy z Warszawy – mgr Ryszard Czajkowski oraz doc. dr hab. Andrzej Lizoń.\nDo dzisiaj znajdują się tam: pracownia naukowa, dwie sypialnie, kuchnia z jadalnią,\nłazienka, magazyn i warsztat, przedsionek\ni agregatownia (osobno).\nKolejne, niewielkie grupy wrocławskie\nwykonywały w latach 80. i 90. XX w. bieżące remonty. W wyprawach uczestniczyli: prof. Alfred Jahn, dr Henryk Chmal, dr\nDariusz Krzyszkowski, dr Andrzej Traczyk,\nmgr Tadeusz Bryś, dr Piotr Migoń, dr Jan\nKlementowski, dr Zdzisław Jary, dr Janusz\nKida, Jan Szymański.\nWrocławskie nazwy na Spitsbergenie: Stacja im. S. Baranowskiego Uniwersytetu Wrocławskiego – Baranowski Station\nUniversity of Wroclaw, Kosibapasset – Przełęcz Kosiby, Jahnfjellet – Góra Jahna, Baranowskiodden – Półwysep Baranowskiego\nJako istotne działania naukowe należy\nwymienić współpracę z Uniwersytetem\nŚląskim. Rozpoczęły się w 1983 roku. Realizowano wspólny program koordynowany przez prof. Mariana Pulinę z UŚ. Z UWr\nuczestniczyli w wyprawie dr Jerzy Pereyma\noraz dr Jacek Piasecki. Pracowali też badacze śląscy kierowani przez prof. Jacka Janię.\nW 1985 roku odbyła się wspólna wyprawa badawcza z zespołem Uniwersytetu\nw Brnie (prof. Pavel Prosek, prof. Rudolf\nBrazdil, prof. Milan Konecny). Uczestniczył\nw niej również prof. Adolfo Eraso z Madrytu. Z Wrocławia byli: dr Jan Klementowski, dr Anna Szczepankiewicz-Szmyrka, Jan Szymański, dr Jacek Piasecki, prof.\nTadeusz Chodak (Akademia Rolnicza).\nStację wizytował prof. Alfred Jahn.\nDziałalność Uniwersytetu Wrocławskiego\nna Spitsbergenie znacznie osłabła w latach 90. XX w. Rozpoczęła się działalność\nglacjospeleologów czeskich, kierowanych przez Josepha Rehaka – legendarnego Pepę. W sposób istotny przyczynili\nsię oni do przetrwania Stacji Baranowskiego. Podnieśli cały domek, oddalając\nzmorę powodzi rzeki Brattegg. Z zakupionych przez Uniwersytet Wrocławski\nmateriałów budowlanych pokryli dach\nblachą, malując ją na czerwono. Dokonali naprawy nadpalonej podłogi w spiżarni. Wprowadzili wiele udoskonaleń\nw wyposażeniu Stacji Baranowskiego.\nW stacji wrocławskiej pracowali też polarnicy z Uniwersytetu Śląskiego, głównie profesorowie Marian Pulina i Jacek\nJania z zespołem.\nNową serię wypraw polarnych Uniwersytetu Wrocławskiego rozpoczęto latem\n2000 roku. Trwają one do dziś. Realizują\nprogramy w zakresie glacjoklimatologii,\ngeomorfologii, geologii i hydrologii, glebo-\nznawstwa, ichtiologii, botaniki. W wyprawach Uniwersytetu Wrocławskiego oraz\nekspedycjach PAN w latach 2000–2010\nuczestniczyli z Instytutu Geografii i Rozwoju Regionalnego klimatolodzy: prof. Krzysztof Migała, dr Jerzy Pereyma, dr Sebastian\nSikora, dr Anetta Drzeniecka, mgr Marek\nKowalczyk, mgr Tymoteusz Sawiński, mgr\nTomasz Nasiółkowski, mgr inż. Piotr Modzel. Geografowie fizyczni i geomorfolodzy:\ndr Jan Klementowski, dr Bartosz Korabiewski,\ndr Agnieszka Latocha, dr Krzysztof Parzóch,\ndr Sylwia Horska-Schwarz, dr Piotr Owczarek, kartograf mgr Magdalena Biszczuk.\nW tym okresie w Stacji UWr przebywali studenci (magistranci) i doktoranci z Instytutu\nGeografii i Rozwoju Regionalnego.\nW wyprawach spitsbergeńskich pracowali geolodzy i hydrogeolodzy z Instytutu Nauk Geologicznych: prof. Stanisław Staśko, prof. Henryk Marszałek, dr\nhab. Robert Tarka, dr Tomasz Olichwer,\ndr Mirosław Wąsik, dr Anna Kowalska, dr\nMagdalena Modelska, dr Sebastian Buczyński, mgr Michał Rysiukiewicz, dr hab.\nStanisław Mazur oraz mgr Aleksandra\nZ Wydziału Nauk Biologicznych w wyprawach lat 2003–2010 pracowali: prof. Andrzej\nWitkowski, dr Jan Kuśnierz, dr Jan Kotusz.\nWspółpracowali z nimi mgr Mariusz Kleszcz\n(PZWędkarski) oraz mgr Tomasz Łuczyński\nz Uniwersytetu Przyrodniczego.\nZ ekspedycjami wrocławskimi współpracowali m.in. płk dr Jan Ciećkiewicz, zastępca\nkomendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej we\nWrocławiu, prof. Jan Matuła i dr hab. Bronisław Wojtuń – botanicy z Uniwersytetu\nPrzyrodniczego we Wrocławiu, dr Andrzej\nRaj – dyrektor Karkonoskiego Parku Narodowego, prof. Wojciech Ciężkowski z Politechniki Wrocławskiej, dr Cezary Kabała\nWyprawy Uniwersytetu Wrocławskiego\nwiele zawdzięczają władzom uczelni w całym, długim okresie (od 1957 roku) działalności. Uniwersytecka społeczność polarna\nskłada podziękowanie JM Rektorowi prof.\nMarkowi Bojarskiemu oraz poprzednim\nMagnificencjom – prof. Zdzisławowi Latajce\ni prof. Leszkowi Pacholskiemu, za patronat\nnad polarną działalnością naukową oraz\nStacją Polarną im. Stanisława Baranowskiego na Spitsbergenie – odległą i trudno dostępną placówką naszego uniwersytetu.\nDr Jerzy Pereyma jest adiunktem w Zakładzie\nKlimatologii i Ochrony Atmosfery Instytutu\nGeografii i Rozwoju Regionalnego. Z okazji\njubileuszu jesienią nasi polarnicy zaplanowali\ninterdyscyplinarną sesję naukową.\nfot. Jan Klementowski\nZakwitł mak polarny\n– gleboznawca, oraz dr Marcin Popiołek\n– mikrobiolog, obaj z Uniwersytetu Przyrodniczego.\nUniwersytet Wrocławski współpracuje naukowo i logistycznie na Spitsbergenie ze\nStacją im. Stanisława Siedleckiego w Hornsundzie Instytutu Geofizyki PAN w Warszawie. Niejednokrotnie Stacja Baranowskiego bywa miejscem pobytu i odwiedzin polarników polskich i zagranicznych.\nNieoceniona jest pomoc i przychylność\nInstytutu Geofizyki PAN, a szczególnie\nkierownika Zakładu Badań Polarnych prof.\nPiotra Głowackiego oraz uczestników wypraw PAN do Hornsundu. Również pomoc\nlogistyczna załóg i statków Akademii Morskiej w Gdyni „Horyzont II”, a poprzednio\n„Jan Turlejski”, przyczyniła się wydatnie do\nistnienia naszej stacji.\nNaukowo wyprawy Uniwersytetu Wrocławskiego współpracują z Uniwersytetem\nPrzyrodniczym we Wrocławiu, Politechniką\nWrocławską oraz Uniwersytetem Śląskim\ni Instytutem Geofizyki PAN w Warszawie.\nNiejednokrotnie przebywają i współpracują z nami badacze polarni z rozmaitych\nośrodków naukowych polskich i zagranicznych: Norwegii, Luksemburga, Wielkiej\nBrytanii i Rosji. Poprzednie oraz aktualne\nnazwy stacji i innych obiektów geograficznych, związane z Wrocławiem, zostały\nwprowadzone na mapy wydane przez\nPolskę i Norwegię. Specyfiką wypraw wrocławskich jest szeroki wachlarz dyscyplin\nnaukowych w zakresie nauk o Ziemi oraz\nbiologii. Rezultatem naukowym jest wiele\npublikacji krajowych i międzynarodowych,\nw tym trzy o charakterze monografii. Stacja im. Baranowskiego uczestniczyła w realizacji programów IV Międzynarodowego\nRoku Polarnego 2007–2009.\nLis polarny, towarzysz arktycznych podróży\nPracownia naukowa w stacji UWr\nNiedźwiedź polarny z wizytą w Hornsundzie\nObchody 200-lecia w numerze\nP ołożenie Stacji Polarnej im. Stanisława Baranowskiego\nUniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergenie: 77o04’ N;\n15o11’ E ; 16,7 m n.p.m., Ziemia Wedel Jarlsberga. Stacja zlokalizowana jest u podnóża wału moreny czołowej lodowca\nWerenskiolda, na prawym brzegu rzeki Brategg, w środkowej części jej biegu. Rzeka rozpoczyna swój bieg w górskiej, słabo zlodowaconej dolinie Brategg, a kończy wraz\nz rzeką lodowcową w morskiej Zatoce Nottingham.\nW środę 5 kwietnia prof. Jan Harasimowicz przedstawił\ndziennikarzom program obchodów 200-lecia utworzenia\nUniversitas litterarum Wratislaviensis, pierwszej państwowej uczelni we Wrocławiu. Kulminacja obchodów przypada na drugą połowę roku, tj. październik i listopad – na\n15 listopada zaplanowano uroczystości, na które zaproszono m.in. prezydentów Polski i Niemiec, a najbliższe wydarzenie już 29 kwietnia w Ogrodzie Botanicznym.\nna Spitsbergenie............................... 1\nObchody 200-lecia utworzenia\npierwszej państwowej uczelni\nwe Wrocławiu................................... 6\nPREZYDENT PODPISAŁ USTAWĘ......... 6\nMinister Barbara Kudrycka o reformie szkolnictwa\nW pięćdziesięciolecie doktoratów....................................... 9\nLaury uczonych i absolwentów\nNowy profesor tytularny.........................11\ndla Profesora Obuchowowa..................11\nw Komisji Fulbrighta.................................12\nW pięćdziesięciolecie doktoratów Ü 9\nSwoim zasłużonym Profesorom Andrzejowi Dyrczowi i Andrzejowi Warchałowskiemu społeczność Wydziału Nauk\nBiologicznych zorganizowała 14 kwietnia w Auli Leopoldyńskiej wspomnieniową uroczystość. Poświęcona była\nona odnowieniu po pięćdziesięciu latach aktu nadania\nstopnia naukowego doktora.\ndla prof. Nowaka........................................14\nSukces absolwenta socjologii...............15\nTroje na starcie............................................16\nLaury uczonych i absolwentów Ü 11\n72 nowych profesorów otrzymało w piątek 1 kwietnia\nnominacje z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego.\nZ Uniwersytetu Wrocławskiego tytuł profesora nauk humanistycznych odebrał prof. Jacek Piotrowski. Prezydent\npogratulował nowo mianowanym profesorom i podziękował im za pracę włożoną w rozwój polskiej nauki.\nNowa Biblioteka Uniwersytecka\nprawie ukończona Ü 22\nDzisiaj to w ogóle nie przypomina placu budowy, to wygląda jakbyśmy robili świąteczne porządki i za kilka dni mielibyśmy się tu wprowadzić – mówił rektor Marek Bojarski,\notwierając konferencję prasową na terenie nowej Biblioteki Uniwersyteckiej. Firma Skanska, która realizuje budowę\nnowej siedziby dla Biblioteki od 2009 roku, ukończyła już\nponad 3/4 prac objętych kontraktem. Stan zaawansowania\ncałej inwestycji osiągnął 85%. – Po różnych kolejach losu\ni sytuacjach związanych m.in. z finansowaniem, jesteśmy\nna etapie końcowym i wszystko wskazuje na to, że tę inwestycję zakończymy zgodnie z terminem umownym, który\njest określony na 15 grudnia 2011 roku.\nPismo informacyjne Uniwersytetu Wrocławskiego\nKwiecień 2011, nr 4(177), rok wydania XVII\nWydawca: Uniwersytet Wrocławski, pl. Uniwersytecki 1, 50-137 Wrocław\nRedaktor: Kazimiera Dąbrowska, e-mail: [email protected]\nAdres Redakcji: pl. Uniwersytecki 1 (pok. 134), 50-137 Wrocław,\ntel. 71 375-20-77, tel. kom. 0-601 739 097, fax 71 372-40-30\nPU w internecie: http://www.bibliotekacyfrowa.pl – wersja kolorowa\nSkład i druk: Drukarnia ARGI\nRedakcja zastrzega sobie prawo do skracania i opracowywania artykułów.\nRedakcja nie odpowiada za treść zamieszczanych listów i opinii.\nKalejdoskop nauki ...................... 17\n65 lat Koła Naukowego Geologów.....19\nBliżej Europy.................................... 21\nNowa Biblioteka Uniwersytecka prawie ukończona....................................... 22\nReforma szkolnictwa wyższego – uwagi ekonomisty . .................................... 24\nSezon w Ogrodzie Botanicznym rozpoczęty....................................... 26\nList w obronie dobrego imienia\nProfesora Bokajły........................ 27\nInterdyscyplinarne Seminarium Studium Generale Universitatis Wratislaviensis im. Profesora\nJana Mozrzymasa.......................... 27\nZ obrad Senatu UWr......................28\nNowości Wydawnictwa UWr......29\nTurniej Piłki Siatkowej............................. 32\nWybiegała wicemistrzostwo Polski..... 33\nOdeszli na zawsze............................. 34\nBudynek romanistów...................... 35\nArtystyczna (re)Akcja Chemika..... 36\nI okładka: Widok na Uniwersytet we Wrocławiu dawniej, obraz\nolejny z gabinetu rektora UWr, autor nieznany, fot. Kazimiera\nII okładka: Ludzie Spitsbergenu, fot. archiwum\nIII okładka: Artystyczna (Re)Akcja Chemika, fot. archiwum\nIV okładka: Budynek romanistów, fot. Łukasz Krzywka\njubileusz uczelni • reforma\nW środę 5 kwietnia prof. Jan Harasimowicz przedstawił dziennikarzom\nprogram obchodów 200-lecia utworzenia Universitas litterarum Wratislaviensis, pierwszej państwowej uczelni we\nKulminacja obchodów przypada na drugą\npołowę roku, tj. październik i listopad – na\n15 listopada zaplanowano uroczystości,\nna które zaproszono m.in. prezydentów\nPolski i Niemiec, a najbliższe wydarzenie\njuż 29 kwietnia w Ogrodzie Botanicznym.\nNa konferencji prasowej wiele uwagi prof.\nHarasimowicz – przewodniczący komitetu\norganizacyjnego – poświęcił międzynarodowej konferencji naukowej „Uniwersytet Wrocławski w kulturze europejskiej\nXIX i pierwszej połowy XX wieku”, a także\nkolokwium „Między wiedzą a władzą. Uniwersytet wobec przekształceń państwa”,\nna które przybędzie z wystąpieniami wielu\nznamienitych gości. Głównym obchodom\nbędą towarzyszyły koncerty i wystawy. Za-\nplanowano także wiele innych wydarzeń,\njak np. międzynarodowy kongres „200 lat\ngermanistyki wrocławskiej” czy seminarium\nz okazji 200-lecia Ogrodu Botanicznego.\nU dołu strony startowej naszego portalu\ninternetowego znajduje się zakładka pozwalająca wejść na podstronę z informacjami o jubileuszu.\nKalendarium obchodów str. 7\nS ejm wcześniej przyjął, a prezydent\nRP podpisał 5 kwietnia nowe Prawo o Szkolnictwie Wyższym.\nZnowelizowane ustawy wprowadzają więcej praw dla studentów, dają nowe szanse młodym utalentowanym naukowcom,\numożliwiają powiązanie uczelni z otoczeniem gospodarczym i światową nauką. Znowelizowane ustawy – Prawo o szkolnictwie\nwyższym, ustawy o stopniach naukowych\ni tytule naukowym oraz o stopniach i tytule\nw zakresie sztuki – mają wejść w życie 1 października wraz z nowym rokiem akademickim. Jest to drugi etap wielkiej reformy nauki\ni szkolnictwa wyższego prowadzonej przez\nrząd. Sześć ustaw reformujących system nauki obowiązuje już od 1 października 2010 r\nWzmocniona została autonomia programowa szkół wyższych. Będą mogły one tworzyć autorskie programy i kierunki skupiające wiedzę z różnych dyscyplin. W tworzenie\nnowej oferty kształcenia włączą się prócz\nautorytetów naukowych, także pracodawcy\ni eksperci w dziedzinie gospodarki. Nowe\nmechanizmy wprowadzane są w oparciu\no funkcjonujące w całej Europie tzw. Ramy\nKwalifikacji. Dzięki Krajowym Ramom Kwalifikacji (KRK) dyplomy polskich absolwentów\nbędą mogły być porównywane z dyplomami innych europejskich państw.\nFinansowanie szkolnictwa wyższego będzie\nzależeć od jakości kształcenia studentów\ni poziomu badań naukowych. Utrzymany\nzostanie dotychczasowy sposób finansowania uczelni z zachowaniem corocznej waloryzacji. Jednocześnie jednak coraz więcej\nfunduszy będzie rozdzielanych w drodze\nkonkursów adresowanych do najlepszych\njednostek, zespołów naukowych, wydziałów, uczelni.\nDodatkowe środki będą otrzymywać najlepsze jednostki uczelni publicznych i niepublicznych, które uzyskają status Krajowych Naukowych Ośrodków Wiodących\n(KNOW). Dotacje trafią więc do wybitnych\nuczonych, młodych naukowców, doktorantów i studentów. KNOW-y będą wyłaniane\nw trybie konkursowym w wybranych obszarach wiedzy, za wybór odpowiedzialne\nbędą niezależne komisje z udziałem międzynarodowych ekspertów. KNOW-y uzyskają dodatkowe finansowanie aż na pięć\nlat, z możliwością wydłużenia tego okresu\no kolejnych pięć.\nUproszczona zostanie ścieżka kariery\nnaukowej, by motywować do rozwoju i wspomagać zdobywanie kolejnych\nszczebli kariery naukowej i akademickiej.\nProcedura ubiegania się o stopień doktora habilitowanego zostanie uproszczona w ten sposób, że w większym stopniu\nskoncentruje się na realnych osiągnięciach\ni dorobku naukowym, a czas jej prowadzenia skrócony zostanie z obecnych 11 do 4\nmiesięcy. Nowa procedura wykluczy pozamerytoryczne aspekty oceny habilitanta.\nWprowadzony zostanie także obowiązek\nstosowania trybu konkursowego przy kwalifikacji na studia doktoranckie. Warunkiem\notwarcia przewodu doktorskiego będzie co\nnajmniej jedna publikacja w czasopiśmie\nnaukowym o zasięgu krajowym lub w recenzowanym sprawozdaniu z międzynarodowej konferencji naukowej. Doktoranci\notrzymają większe wsparcie finansowe,\na najlepsi z nich otrzymają dodatkowe stypendium. Przyjęta została także poprawka\nSenatu włączająca doktorantów do systemu ulg komunikacyjnych (51%).\nWprowadzone zostaną także procedury konkursowe na wszystkie stanowiska\nw uczelniach i większe otwarcie na naukowców z zagranicy. Wybitny uczony ze\nstopniem doktora i z istotnym dorobkiem\nnaukowym zdobytym za granicą będzie\nmógł uzyskać w Polsce uprawnienia doktora habilitowanego. Dodatkowy etat będzie możliwy jedynie po uzyskaniu zgody\nrektora. Nauczyciele akademiccy będą\nrównież obowiązkowo poddawani ocenie\ndziałalności naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej. Ocena będzie dokonywana nie\nrzadziej niż co 2 lata, a profesorów – raz na\n4 lata. Druga negatywna ocena będzie zobowiązywać rektora do rozwiązania stosunku pracy z ocenionym nauczycielem.\nZwiększy się także integracja uczelni z otoczeniem społeczno-gospodarczym. Uczelnie będą zobowiązane do opracowania\ni wprowadzenia regulaminów własności intelektualnej oraz przyjęcia zasad komercjalizacji wyników badań naukowych. Szkoły\nbędą miały możliwość kształcenia studentów przy udziale pracodawcy bądź na jego\nzamówienie. Do tworzenia programów studiów o profilu praktycznym będą mogły zostać włączone osoby reprezentujące organizacje społeczne, gospodarcze i publiczne.\nPrawa studenta chronić będzie obowiązkowa umowa zawierana z uczelnią. Ustawa\nzagwarantuje też wszystkim studentom katalog bezpłatnych usług administracyjnych:\ncd. str. 10\nKalendarium obchodów jubileuszu 200-lecia utworzenia Państwowego Uniwersytetu we Wrocławiu\nDrzewo 200-lecia: tulipanowiec amerykański\n18–21 listopada 2010 r., Oratorium\nMarianum, Audytorium Instytutu Historycznego\n„Pruskie kasaty klasztorne lat 1810-1811\nna Śląsku na tle procesów sekularyzacyjnych w Polsce i Europie”\nOrganizacja: Instytut Historyczny Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocławskie\nTowarzystwo Miłośników Historii\n26–29 maja 2011 r., Ogród Botaniczny\nUniwersytetu Wrocławskiego, Arboretum Uniwersytetu Wrocławskiego\nSeminarium Jubileuszowe 200-lecia\nOgrodu Botanicznego Uniwersytetu\nWrocławskiego, 190-lecia Arboretum\nw Wojsławicach i 900-lecia wsi Wojsławice\n30 maja–2 czerwca 2011 r., Lasocin\nkoło Pieszyc, Arboretum Uniwersytetu\nWrocławskiego w Wojsławicach\nII Kongres Taksonomii Polskiej wraz\nz X Międzynarodową Konferencją Naukową „Taksonomia – narzędzie w poznaniu bioróżnorodności naszej planety. Taxonomy – a tool to recognize the\nbiodiversity of our planet”\nOrganizacja: Instytut Zoologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego\n6 czerwca 2011 r., godz. 12.00, Archiwum Uniwersytetu Wrocławskiego\nOtwarcie wystawy okolicznościowej poświęconej profesorowi Teofilowi Emilowi\nModelskiemu, osłonięcie tablicy pamiątkowej na jego cześć\nProf. Modelski był organizatorem Archiwum\nUWr i jego pierwszym dyrektorem\n7–9 czerwca 2011 r., godz. 10.00–14.00,\nDni Otwarte Archiwum Uniwersytetu\nWrocławskiego (w ich ramach m.in. wystawa poświęcona dziejom i zasobowi\nArchiwum, wykłady o historii Archiwum\ni jego twórcy – profesorze Teofilu Emilu\nOrganizacja: Archiwum Uniwersytetu\n3 października 2011 r., godz. 10.00,\n2011/2012 z wykładem poświęconym\nJubileuszowi 200-lecia Utworzenia Państwowego Uniwersytetu we Wrocławiu\n3 października 2011 r., godz. 12.30,\nnowe sale ekspozycyjne Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego w przyziemiu gmachu głównego\nUroczyste otwarcie wystawy jubileuszowej „Uniwersytet Wrocławski 1811-2011”\n29 kwietnia 2011 r., godz. 12.00, Ogród\nUroczystość zasadzenia drzewa jubileuszowego 200-lecia utworzenia Państwowego\nUdział biorą: rektorzy Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Akademii Medycznej\nim. Piastów Śląskich we Wrocławiu, Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego\nwe Wrocławiu, Akademii Wychowania\nFizycznego we Wrocławiu i Papieskiego\nWydziału Teologicznego we Wrocławiu\noraz prezydent Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą\n27–29 maja 2011 r., Sale wykładowe\n„Results of Bilateral Academic Cooperation Wrocław-Bochum”\nOrganizacja: Wydział Biotechnologii\n4-7 października 2011 r., Aula Leopoldina,\nOratorium Marianum, sale wykładowe\nWydziału Prawa, Administracji i Ekonomii, sale wykładowe Wydziału Nauk\nBiologicznych, sale wykładowe Wydziału\nNauk Historycznych i Pedagogicznych\n„Uniwersytet Wrocławski w kulturze europejskiej XIX i XX wieku” (obrady plenarne i w sekcjach przedmiotowych).\nW godzinach wieczornych koncerty muzyki\nsymfonicznej i kameralnej powstałej w kręgu Królewskiego Instytutu Muzyki Kościelnej przy Uniwersytecie Wrocławskim\n16-30 października 2011 r., Galeria Uniwersytetu Warszawskiego w Pałacu\nKazimierzowskim w Warszawie\nWystawa planszowa z okazji Jubileuszu\n200-lecia Utworzenia Państwowego\nUniwersytetu we Wrocławiu. Uroczyste\notwarcie 21 października 2011 r.\nOrganizacja: Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego.\nObchody jubileuszu 300-lecia UWr\n15 listopada 2011 r., godz. 10.00, Aula Leopoldina, Aula Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii, kościół Uniwersytecki\npw. Najświętszego Imienia Jezus\nOficjalna uroczystość 200-lecia utworzenia Państwowego Uniwersytetu we\nWrocławiu z udziałem prezydentów\nPolski i Niemiec. Honorowe promocje\ndoktorskie. Wręczenie odznaczeń państwowych i medali jubileuszowych.\nUroczysty koncert muzyki symfonicznej\ni oratoryjnej w wykonaniu Orkiestry Akademickiej Uniwersytetu im. Marcina Lutra\nw Halle i Wittenberdze oraz Chóru „Gaudium” przy Uniwersytecie Wrocławskim\nWilhelm von Humboldt, twórca modelu\n15-16 listopada 2011 r., godz. 16.00,\nOratorium Marianum Uniwersytetu\nMiędzynarodowe Kolokwium z okazji\nUniwersytetu we Wrocławiu „Między\nwiedzą a władzą. Uniwersytet wobec\n17-19 listopada 2011 r., Aula Leopoldina, Wydział Filologiczny Uniwersytetu\nMiędzynarodowy Kongres Jubileuszowy „200 lat germanistyki wrocławskiej”\nOrganizacja: Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego\nFallersleben, prof. UWr\nw l. 1830–1843\ndyrektor IFG UWr\nw l. 1970–1992\n3 sierpnia 2011 r., godz. 12.00, Rynek,\nTarg Łakoci (strona północna)\nUroczyste otwarcie wystawy planszowej z okazji Jubileuszu 200-lecia Utworzenia Państwowego Uniwersytetu we\nOrganizacja: Muzeum Uniwersytetu\n1-4 grudnia 2011 r., Kolonia\nUroczystości 200-lecia utworzenia Państwowego Uniwersytetu we Wrocławiu\nna Uniwersytecie w Kolonii (sympozjum\nnaukowe na Uniwersytecie Kolońskim,\nprzyjęcie delegacji Uniwersytetu Wrocławskiego w Ratuszu, złożenie kwiatów pod tablicą pamiątkową królowej\nRychezy w Katedrze)\nMinister Barbara Kudrycka\no reformie szkolnictwa wyższego\ntudenci są najważniejsi – zapewniała minister Barbara Kudrycka, która\ndzień po podpisaniu przez prezydenta\nnowelizacji ustaw dotyczących szkolnictwa wyższego spotkała się z władzami oraz studentami Uniwersytetu Wrocławskiego.\nSpotkanie na naszej uczelni było jednym\nz wielu, jakie zamierza odbyć pani minister. – Jeździmy i spotykamy się z senatami\nwszystkich polskich uczelni, odpowiadamy\nna pytania kadry akademickiej, rozmawiamy także ze studentami – mówiła prof.\nKudrycka. – Rozpoczęliśmy serię spotkań\nz władzami uczelni, by przede wszystkim\nzwrócić uwagę dziekanów, aby pomóc\nim w uświadomieniu wyzwań, które stoją przed środowiskiem akademickim (...).\nSame przepisy niczego nie zmienią, potrzebni są ludzie: zdolni, utalentowani,\nchętni do pracy, otwarci na nowe wyzwania. Jestem przekonana, że we Wrocławiu\nwłaśnie tacy ludzie są, bo zmiany już zaczęły tu następować – dodała.\nPodpisane 5 kwietnia przez prezydenta znowelizowane Prawo o szkolnictwie wyższym,\nustawa o stopniach i tytule naukowym oraz\no stopniach i tytule w zakresie sztuki wejdą\nw życie wraz z nowym rokiem akademickim, tj. 1 października 2011 roku.\nW opinii pani minister środowisko akademickie Uniwersytetu dobrze zna ustawy\ni dlatego spotkanie z Senatem nie było\npoświęcone wyjaśnianiu nowych zapisów,\nale dotyczyło konkretnych rozwiązań, jakie\nnowelizacja wprowadza, np. zmian doty-\nMinister mówiła o badaniach naukowych\nczących prowadzenia badań naukowych\nczy aktualizacji programów nauczania\nPo spotkaniu z Senatem minister Kudrycka, wraz z prorektorem Jezierskim, odpowiadała na pytania dziennikarzy zgromadzonych w Oratorium Marianum, a także\nspotkała się z Samorządem Studentów\nUniwersytetu Wrocławskiego i studentami.\nPani minister starała się rozwiać wszystkie\nobawy dotyczące przede wszystkim warunków podejmowania studiów na drugim kierunku i przyznawania świadczeń\nsocjalnych. Poruszyła także temat kierunków zamawianych i studiów interdyscyplinarnych, które zyskują popularność.\n– Uniwersytet Wrocławski ma wysoką rangę.\nJest to jedna z najlepszych uczelni w Polsce,\njestem o tym przekonana – tymi słowami\nzakończyła się wizyta minister nauki i szkolnictwa wyższego na naszej uczelni.\nInformator MNiSW dot. reformy szkolnictwa\nwyższego pod adresem: http://www.uni.\nWięcej o reformie w serwisie internetowym\nS Minister Barbara Kudrycka z rektorem Markiem Bojarskim na spotkaniu z senatorami UWr\nProfesor Barbara Kudrycka w otoczeniu studentów w Oratorium Marianum\nW pięćdziesięciolecie doktoratów\nS woim zasłużonym Profesorom Andrzejowi Dyrczowi i Andrzejowi\nWarchałowskiemu społeczność Wydziału Nauk Biologicznych zorganizowała 14 kwietnia w Auli Leopoldyńskiej\nwspomnieniową uroczystość. Poświęcona była ona odnowieniu po pięćdziesięciu latach aktu nadania stopnia naukowego doktora.\nProf. dr hab. Andrzej Dyrcz urodził się\n9 stycznia 1933 r. w Cieszynie. Studiował\nw Uniwersytecie Wrocławskim, w którym\nuzyskał stopień magistra. Pracę doktorską\npt. „Badania porównawcze nad awifauną\nśrodowiska leśnego, a częściowo zurbanizowanego” obronił na Wydziale Nauk\nPrzyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego w 1960 r. Jej promotorem była\nprof. Janina Orska. Od początku kariery\nnaukowej Profesor zajmował się ekologią\nptaków. Jego dorobek naukowy obejmuje, jak dotąd, 228 publikacji związanych\nz ornitologią, w tym 126 oryginalnych\nprac naukowych, z czego 52 ukazały się\nw czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej.\nGłównym zainteresowaniem naukowym\nProfesora Andrzeja Dyrcza była i jest ekologia rozrodu ptaków i socjobiologia. Jest\nautorem pionierskiej publikacji dotyczącej fakultatywnej poligynii u trzciniaka\nAcrocephalus arundinaceus, cytowanej\nw podstawowych książkach socjobiologii, które wyszły w Anglii i USA. Jest\ntakże współautorem prac prowadzonych\nna bagnach Biebrzy w latach 80. XX w.\ndotyczących biologii i ekologii wodniczki Acrocephalus paludicola. Badania te\ndoprowadziły do wykrycia unikatowego\nw świecie ptaków systemu rozrodczego.\nProfesor, jako jedyny ornitolog z Polski,\nopracowywał rozdział w monumental-\nnym dziele „Handbook of the Birds of the\nWorld” (dotyczył rodzaju Acrocephalus).\nProfesor był twórcą i przez 27 lat kierownikiem Zakładu Ekologii Ptaków w naszej\nuczelni. Przeszedł na emeryturę w 2001 r.,\nlecz dalej aktywnie pracuje naukowo,\ntakże w terenie – jak sam napisał – z równą intensywnością, jak przed przejściem\nna emeryturę. W latach 1975 i 1976 Profesor uzyskał stypendium Schweizerische\nVogelwarte (Szwajcaria) i spędził siedem\nmiesięcy, badając trzciniaka na jeziorach\nszwajcarskich. W latach 1979, 1998 i 1999\nuzyskał stypendium Smithsonian Tropical\nResearch Institute i spędził około półtora\nroku w rezerwacie przyrodniczym Barro Colorado Island w Panamie. W latach\n1985–1986 prowadził badania w peruwiańskiej Amazonii, a w 1990 r. uzyskał\ntrzymiesięczne stypendium Christensen\nResearch Institute z siedzibą w Oxfordzie\nna prowadzenie badań w Papui Nowej\nGwinei. W 1996 r. otrzymał trzymiesięczne stypendium japońskie i był doradcą\njapońskich inżynierów w projekcie renaturalizacji rzek, a także badał trzciniaka\nwschodniego Acrocephalus orientalis na\nwielkim jeziorze Kasumigaura. W latach\n1998, 1999 i 2002 uzyskał stypendium\nDeutsche Forschungsgemeinschaft na\nbadania nad wodniczką na Biebrzy. Już\nna emeryturze, w latach 2007–2009, korzystając z funduszy Ministerstwa Nauki,\nspędził po kilka tygodni w Ekwadorze,\nw stacji biologicznej w pierwotnym lesie\nmgłowym na stokach Andów, zajmując się\nbiologią rozrodu mało zbadanych gatunków. Wielokrotnie otrzymywał stypendia\ni granty krajowe oraz zagraniczne. Dwu-\nfot. Kazimiera Dąbrowska\n– Naukę tworzą zawsze teoria i praktyka\n– mówił na uroczystości prof. Adam Jezierski,\nprorektor ds. nauki i współpracy z zagranicą.\n–W Auli cesarzowi Leopoldowi I towarzyszą\nConsilio i Industria, roztropność i biegłość –\nkłótliwość i ignorancję musimy odrzucić. Nauka sięga niebios, co przedstawione zostało\nalegorycznie na suficie naszej Auli – dodał.\nDrogę naukową Profesorów zaprezentował w obecności Rady Wydziału Nauk\nBiologicznych i przybyłych gości dziekan\nprof. Wiesław Fałtynowicz. Łaciński tekst\nlaudacji odczytali i wręczyli w tubach\nczcigodnym doktorom promotorzy: prof.\nAndrzej Wiktor i prof. Jerzy Pawłowski.\nProfesorowie podziękowali za te uroczyste chwile przeżyć i wzruszeń w krótkich\nwystąpieniach: prof. Dyrcz przywołał swoich mistrzów i współpracowników, a prof.\nWarchałowski wygłosił mowę dziękczynną\npo łacinie, czym wzbudził uznanie i podziw obecnych.\n– Robimy, co możemy, pracujemy wydajnie\ncałe życie, a jeśli ktoś potrafi lepiej, niech\nto pokaże – przytoczonym przysłowiem\nłacińskim prorektor Jezierski dziękował za\nwytrawną łacinę prof. Warchałowskiemu.\n– Prawdziwą nagrodą za cnotę jest cnota\nsama – tak prorektor pogratulował Jubilatom naukowych osiągnięć kolejnym ła-\ncińskim przysłowiem, przytoczonym tutaj\nw brzmieniu polskim.\nUroczystość uświetnił koncertem pieśni\nchór naszej uczelni „Gaudium” pod dyrekcją prof. Alana Urbanka.\nProf. Andrzej Warchałowski i prof. Andrzej Dyrcz\nLaudację prof. Andrzejowi Dyrczowi głosi prof. Andrzej Wiktor\nkrotnie był nagradzany nagrodą indywidualną ministra nauki, raz nagrodą zespołową i ośmiokrotnie nagrodą rektorską. Jest kawalerem Krzyża Oficerskiego\nOrderu Odrodzenia Polski, który otrzymał\nw 2003 r. Tematykę badawczą Profesora\nkontynuują jego uczniowie: prof. Marta\nBorowiec, dr Konrad Hałupka i dr Lucyna\nHałupka, a częściowo także prof. Tomasz\nWesołowski. Profesor jest promotorem\ndziesięciu pomyślnie zakończonych doktoratów, a w czasie jego kadencji w Zakładzie habilitowały się trzy osoby.\nProf. dr hab. Andrzej Warchałowski urodził się 17 września 1927 r. w Krakowie.\nStudiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz biologię i chemię na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1950 r. uzyskał\ntytuł inżyniera chemii, a w 1952 r. magistra\nfilozofii. Entomologią interesował się od\nlat młodzieńczych i ten kierunek podjął\nw pracy naukowej, której pierwszym etapem było napisanie i obronienie rozprawy\ndoktorskiej pt. „Długostopki Europy Środkowej (Longitarsus Latr., Coleoptera, Chrysomelidea)” w 1961 r. na Wydziale Nauk\nPrzyrodniczych naszej uczelni. Jej promotorem był prof. Jan Noskiewicz. Rozprawę przygotował, pracując jako inżynier\ntechnolog w przemyśle, a dopiero pięć\nlat później podjął pracę w Instytucie Zoologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, w którym pozostał do dzisiaj, mimo\nprzejścia w 1988 r. na emeryturę. Profesor\nAndrzej Warchałowski był kierownikiem\nZakładu Systematyki Zwierząt i Zoogeografii (obecnie Zakład Bioróżnorodności\ni Taksonomii Ewolucyjnej). Dwa lata pracował jako wykładowca we francuskim\nUniwersytecie w Setif w Algierii. Przez\ndwie kadencje był dyrektorem Instytutu\nZoologicznego oraz prezesem i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Entomologicznego. Profesora od początku\ninteresowały chrząszcze stonkowate (Insecta: Coleoptera: Chryzomelidae) Obszaru\nPalearktycznego i Obszaru Orientalnego.\njubileusze • reforma\nW laudację prof. Jerzego Pawłowskiego wsłuchuje się prof. Andrzej Warchałowski\nCzłonkowie Rady Wydziału i goście\nZajmował się ich systematyką i taksonomią, a także zoogeografią. Profesor jest\nautorem 97 prac naukowych, z których\nwiele zostało opublikowanych w czasopismach z listy filadelfijskiej, w tym\nlicznych syntez faunologicznych, a także\npodręczników do określania chrząszczy\nstonkowatych. W 2010 r. wydał monumentalne dzieło „The Palaearctic Chrysomelidae”. Jest to licząca ponad 1200 stron\nmonografia chrząszczy stonkowatych Palearktyki. Podkreślić należy, że znaczna\ni istotna część dorobku naukowego Profesora przypada na okres, kiedy jest na\nemeryturze. W poszukiwaniu chrząszczy\nbył na kilkudziesięciu wyprawach badawczych w różnych częściach świata, m.in.\nw Wietnamie, Iranie, Grecji, Maroku. Profesor Warchałowski stworzył jedną z najlepszych na świecie szkół taksonomii,\nwychowując licznych następców, którzy\nkontynuują jego dzieło; są to profesorowie Lech Borowiec i Dariusz Tarnawski.\nProfesor jest także autorem kilku publikacji nienaukowych, w tym wydanej w 2010 r.\nautobiografii pt. „Pomost”.\nnieodpłatne będą wszystkie egzaminy (także poprawkowe, komisyjne i dyplomowe),\nwydanie suplementu do dyplomu, a także\nwpis na kolejny semestr lub rok studiów.\nZmieni się system pomocy materialnej, tak\naby w większym stopniu mogli korzystać\nz niej najubożsi studenci. Wzrośnie liczba\ni wysokość stypendiów socjalnych.\nWięcej osób będzie mogło studiować na bezpłatnych studiach dziennych w uczelniach\npublicznych – jest to możliwe dzięki nowym,\nsprawiedliwszym zasadom podejmowania\ndodatkowych studiów na koszt budżetu\npaństwa. Prawo do drugiego kierunku zachowają studenci z dobrymi wynikami, nowe\nprawo uniemożliwi jednak studiowanie kilku\nczy kilkunastu kierunków na koszt państwa\nstudentom słabym, niedbającym o wyniki.\nUstawa powoła Rzecznika Praw Absolwenta,\nktóry będzie czuwał nad lepszym startem\nabsolwentów na rynku pracy, w przypadku\nzawodów regulowanych zabiegać będzie\no zniesienie barier w dostępie do zawodu.\nNowelizacja powoduje zniesienie wymogu\nzatwierdzania przez ministra nauki regulaminów studiów i statutów uczelni. Rektorzy\notrzymają większe uprawnienia w zakresie\ntworzenia, przekształcenia i likwidacji jednostek organizacyjnych uczelni oraz tworzenia ich filii. Wprowadzone zostaną dwa\nalternatywne sposoby powoływania rektora uczelni, kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych oraz ich zastępców\n- w drodze konkursu lub wyboru.\nNowy profesor tytularny\nnowych profesorów otrzymało w piątek 1 kwietnia nominacje\nz rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego. Z Uniwersytetu Wrocławskiego\nodebrał prof. Jacek Piotrowski.\nPrezydent pogratulował nowo mianowanym profesorom i podziękował im za pracę\nwłożoną w rozwój polskiej nauki.\nProf. dr hab. Jacek Piotrowski (ur. 1967) – historyk i politolog. Absolwent historii (1991)\ni politologii (1992) na UWr. Doktorat uzyskał\nw 1994 r., habilitował się w 2004 r., profesurę\nnadzwyczajną otrzymał w 2007 r. Od 1994 r.\npracuje na naszej uczelni w Instytucie Historycznym, w Zakładzie Dydaktyki Nauczania\nHistorii i WoS.\nStypendysta Fundacji na rzecz Nauki Polskiej dla Młodych Pracowników Naukowych,\nPolonia Aide Foundation Trust (Londyn),\nFundacji z Brzezia Lanckorońskich i Instytutu Herdera.\nZajmuje się historią najnowszą i dydaktyką\nhistorii. Wśród zainteresowań badawczych\nprofesora znajduje się tematyka dziejów polskiego uchodźstwa politycznego po II wojnie\nświatowej, Piłsudczycy w Drugiej Rzeczypospolitej, Procesy Integracji Europejskiej.\nJest rzeczoznawcą Ministerstwa Edukacji\nNarodowej w zakresie podręczników nauczania Wiedzy o społeczeństwie. Autor\nwielu artykułów. Opublikował m.in. biografię „Aleksander Prystor 1874–1941. Zarys biografii politycznej” oraz monografię\ndziejów obozu piłsudczykowskiego po wybuchu II wojny światowej pt. „Piłsudczycy\nbez lidera”. Opracował dwie wielotomowe\npublikacje źródłowe „Dzienniki czynności\nPrezydenta RP Władysława Raczkiewicza\n1939–1947” oraz „Politykę rządu polskiego\nna uchodźstwie w latach 1939–1942” pióra\nStanisława Strońskiego. Ostatnio wydał biografię „Generał Stefan Hubicki, żołnierz, polityk, lekarz 1877–1955”. Otrzymał nagrody\nRektora Uniwersytetu Wrocławskiego, jest\nlaureatem Nagrody Historycznej tygodnika\n„Polityka” („Piłsudczycy bez lidera”).\nW 2007 r. wypromował jednego doktora,\nktóry obronił pracę z wyróżnieniem.\nProf. Jacek Piotrowski\nW latach 2006/2007 był kierownikiem Studium Doktoranckiego.\nMa rodzinę, żonę Annę i dwóch synów: Mikołaja i Maksymiliana.\nU roczyście 6 kwietnia w Sali Senatu uhonorowany został za współpracę z naszą Alma Mater prof. Walerij\nWładimirowicz Obuchow z Tomskiego\nPaństwowego Uniwersytetu Pedagogicznego. Z rąk rektora prof. Marka Bojarskiego odebrał Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego.\nKontakty Uniwersytetu Wrocławskiego\nz uczelnią w Tomsku rozpoczęły się we\nwczesnych latach 90. XX wieku. Nasze Katedry Etnologii i Antropologii rozpoczęły badania Polonii na obszarze Syberii Zachodniej,\nszczególnie w obwodzie tomskim. Badania\nte prowadzono przy wsparciu Tomskiego\nUniwersytetu Pedagogicznego i miejscowej\nkadry naukowej, szczególnie historyków.\nZaangażowanie władz tomskiej uczelni\ni zainteresowanie naszych Wydziałów Filologicznego oraz Nauk Historycznych i Pedagogicznych skłoniło władze naszego uniwersytetu do rozszerzenia tych kontaktów\no ówczesny Wydział Nauk Przyrodniczych,\ndzisiejszy – Nauk Biologicznych. W 1999 r. została podpisana pierwsza umowa bilateralna\no współpracy naukowej i wymianie studentów między uniwersytetami we Wrocławiu\ni Tomsku. Sygnatariuszem tego dokumentu\nze strony rosyjskiej był ówczesny prorektor\ntomskiej uczelni prof. Walerij Obuchow, który aktywnie włączył się w prace nad ostatecznym brzmieniem tego dokumentu. Od\n2000 r. jest zaangażowany w stały rozwój\nkontaktów z naszym uniwersytetem. Dzięki\ntakiemu poparciu na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu w Tomsku wprowadzono\nspecjalizację polonistyczną, która na Syberii\nzamieszkałej przez potomków polskich zesłańców oraz osadników cieszy się dużą popularnością; rocznie kształci się tam ok. 30\nsłuchaczy. Z inicjatywy władz tomskiego Wydziału Filologicznego, popartej przez rektora\ntej uczelni, w październiku 2006 r. w obecności delegacji Uniwersytetu Wrocławskiego na czele z prorektorem prof. Ryszardem\nCachem otwarto tam Centrum Języka Polskiego. Nasz uniwersytet wspiera działalność\ntego Centrum przez przyjmowanie studentów na staże i kursy w Szkole Letniej Języka\nPolskiego, przesyłanie najnowszych wydawnictw, delegowanie naszych polonistów\nZłoty Medal dla Profesora Obuchowowa\nProf. Walerij Władomirowicz Obuchow\nz wykładami dla pracowników i studentów\nUniwersytetu Pedagogicznego w Tomsku.\nNależy podkreślić uczestnictwo w konferencjach naukowych obu stron, a także poinformować o corocznych wyjazdach dziesięciu\nstudentów wrocławskiej rusycystyki na zajęcia Letniej Szkoły Języka Rosyjskiego w Tom-\nsku i o wymianie w zakresie praktyk naukowych dla studentów biologii i zoologii, oraz\no fakcie, że dziesięciu studentów z Tomska\nodbywa we Wrocławiu semestralne staże.\nDzięki aktywności biur współpracy międzynarodowej obu uczelni rozwija się współpraca w programie Erasmus Mundus. W 2010 r.\nnasz Instytut Filologii Słowiańskiej wdrożył\nprogram kształcenia studentów w ramach\nprojektu podwójnego dyplomu magisterskiego. W tym roku akademickim 2010/2011\nrozpoczęło u nas studia czworo studentów\nz Tomska. W przyszłym roku akademickim\nczworo naszych rusycystów podejmie takie\nstudia na Tomskim Państwowym Uniwersytecie Pedagogicznym. Podpisanie umowy\nrozpoczynającej program studiów podwójnego dyplomu magisterskiego nastąpiło\npodczas wizyty naszej delegacji w Tomsku\nw czerwcu 2010 r., której przewodniczył rektor prof. Marek Bojarski.\nProf. dr hab. Walerij Władimirowicz Obuchow\njest rektorem Tomskiego Uniwersytetu Pedagogicznego, jednej z najstarszych szkół wyższych na rosyjskiej Syberii. Funkcję tę sprawuje nieprzerwanie od 2000 r. W latach 1994–\n2000 był prorektorem ds. nauki tej uczelni.\nUkończył fizykę na uniwersytecie w Tomsku\nw 1974 r., doktoryzował się w 1979 r. na Uniwersytecie im. Łomonosowa w Moskwie,\na habilitację uzyskał w 1990 r. w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej.\nPo czterech latach odebrał tytuł naukowy\nprofesora. Ma w dorobku ponad 120 publikacji. Wypromował pięciu doktorów.\nProf. Obuchow jest fizykiem teoretykiem\nznanym z prac w zakresie fizyki matematycznej i teorii grawitacji. Jest twórcą i kierownikiem zespołu badawczego w tej dziedzinie wiedzy. Wniósł wkład do problemu\nklasyfikacji czasoprzestrzeni zaopatrzonej\nw zadany zbiór pól Killinga. Najważniejszy\nnurt badań zespołu poświęcony jest zupełnej całkowalności równań fizyki matematycznej w przestrzeniach zakrzywionych.\nW szczególności dotyczy to klasyfikacji\nprzestrzeni Stackela, tj. przestrzeni Reimanna dopuszczających rozwiązanie równań\ngeodezyjnych, czy też ogólniej: równań Hamiltona-Jakobiego metodą zupełnego rozdzielenia zmiennych. Jego najnowsze prace\ndotyczą modeli kosmologicznych w zmodyfikowanych teoriach grawitacji z członami\nkrzywiznowymi wyższego rzędu oraz Gaussa-Bonneta w celu wyjaśnienia problemów\nciemnej energii i ciemnej materii. Jako wybitny naukowiec jest głównym redaktorem\nperiodycznego wydawnictwa naukowego\n„Becтник ТПГУ”, z listy periodyków rosyjskiej\nKomisji Atestacyjnej, członkiem wielu ogól-\nnorosyjskich i międzynarodowych czasopism matematycznych i fizycznych, a także\nstałym recenzentem czasopism „Известия\nвузoв. Физикa” (Rosja) oraz „Mathmatical\nW zagranicznych czasopismach opublikował\nwiele artykułów, które są cytowane regularnie przez specjalistów z dziedziny grawitacji\ni fizyki matematycznej. Był vissiting profesorem na uniwersytetach w Barcelonie, Cali\n(Kolumbia) i Pembrok (USA). Jest członkiem\nAmerykańskiego Towarzystwa Matematycznego, a także doktorem honorowym Uniwersytetu Karoliny Północnej w Pembrok.\nOd piętnastu lat kieruje grupami badaczy\nrealizujących różnorodne granty państwowe z zakresu matematyki i fizyki, m.in. grant\nprogramu naukowo-technicznego „Priorytetowe kierunki nauki i techniki”. Profesor\nrealizuje także dodatkowo samodzielnie lub\nw grupach badawczych wiele grantów prezydenckich i ministerialnych z zakresu rozwoju\noświaty podstawowej i średniej w warunkach geograficznych Syberii oraz kształcenia\nuniwersyteckiego. Podstawowym profilem\nnauczania w kierowanej przez niego uczelni\njest przygotowanie kadr dla szkolnictwa.\nProfesor Nawotka w Komisji Fulbrighta\nO d 1 kwietnia historyk z naszej\nuczelni prof. Krzysztof Nawotka\nzostał powołany do grona członków\nRady Polsko-Amerykańskiej Komisji\nFulbrighta. Nominację otrzymał na\npodstawie umowy z 10 marca między\nrządem RP a rządem USA dotyczącej\nwspółpracy w ramach Polsko-Amerykańskiej Komisji Fulbrighta.\nW 2009 r. minęła 50. rocznica Programu\nFulbrighta w Polsce, który proponuje najbardziej prestiżową w naszym kraju ofertę\nwymiany naukowej między USA i Polską.\nGłównym celem polskiej Komisji Fulbrighta jest krzewienie międzynarodowej\nwymiany naukowej i kulturalnej między\nobydwoma krajami. W ramach swoich programów Komisja wspiera studia, badania\nnaukowe i inną działalność akademicką\npolskich i amerykańskich ludzi nauki oraz\ninstytucji naukowych. Komisja zajmuje się\norganizacją wymiany studentów, stażystów, naukowców i nauczycieli, realizując\ntym samym główny cel Programu Fulbrighta. Kryteria formalne i trzyetapowy system wyłaniania kandydatów do programów wymiany, które Komisja opracowała\ni stosuje od momentu swojego powstania,\nstały się wzorcem dla innych instytucji stypendialnych nie tylko w Polsce, lecz także\nw innych krajach europejskich.\nProf. Krzysztof Nawotka studiował na\nnaszym uniwersytecie historię i filologię\nklasyczną w latach 1979–1986. W 1983 r.\nuzyskał tytuł magistra historii i związał\nsię zawodowo z Instytutem Historycznym\nUWr. W roku akademickim 1986/1987 jako\nstypendysta Fundacji Sorosa odbywał\nstudia doktoranckie na Uniwersytecie\nOksfordzkim, a w latach 1987–1991 kontynuował studia doktoranckie w The Ohio\nState University, gdzie obronił pracę doktorską, uzyskując stopień doktora filozofii\ni do 1993 r. pracował jako wykładowca.\nW 1993 r. wrócił na Uniwersytet Wrocławski, habilitował się w 1999 r. W 2002 r.\notrzymał mianowanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 2005 r. odebrał tytuł profesora.\nProfesor Nawotka jest historykiem starożytności i filologiem klasycznym specjalizującym się w epigrafice greckiej, historii\nustroju miast i państw greckich nad Morzem Czarnym oraz miast małoazjatyckich,\na także w historii epoki Aleksandra Wiel-\nProf. Krzysztof Nowotka\nkiego. W 2004 r. wydał książkę „Aleksander Wielki”, pierwszą polską biografię naukową największego wodza starożytności,\nsportretowanego na tle geograficznym\ni kulturowym Macedonii, Grecji, imperium\nperskiego i Indii. Drugim nurtem prowadzonych obecnie przez profesora badań\njest Milet w epoce hellenistycznej.\nNa Uniwersytecie Wrocławskim od 2002 r.\nbył wicedyrektorem Instytutu Historycznego. W latach 2005–2008 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy\nz zagranicą. Obecnie kieruje Zakładem\nHistorii Starożytnej. Od 2010 r. realizuje\nprogram dla młodych badaczy z całego\nświata dotowany przez Fundację na rzecz\nNauki Polskiej. Wyłonieni w konkursie\ndoktoranci pod opieką uczonych z Polski\ni Wielkiej Brytanii prowadzą badania cywilizacji starożytnych wschodniej części\nbasenu Morza Śródziemnego. W styczniu\n2011 r. został powołany przez Senat UWr\ndo Rady Kuratorów Zakłada Narodowego\nim. Ossolińskich, w lutym decyzją minister\nnauki i szkolnictwa wyższego wszedł do\ngrona członków Zespołu odwoławczego\nds. opiniowania wniosków o ponowne\nrozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków\nfinansowych na naukę.\nBadaczka życia wewnętrznego gwiazd\nC o się dzieje we wnętrzu pół tysiąca\nmigoczących w Lutni i Łabędziu\ngwiazd, z których każda przypomina\nnasze Słońce? Opisują to w najnowszym\nnumerze „Science” astrofizycy z zespołu Billa Chaplina, profesora Uniwersytetu w Birmingham. Współautorką publikacji w prestiżowym tygodniku jest dr Joanna Molenda-Żakowicz z Uniwersytetu Wrocławskiego.\nTe 500 słońc to wprawdzie tylko ułamek\nprocenta gwiazd, które od marca 2009 r.\nciągle ma na oku Kepler, kosmiczny teleskop agencji NASA, ale zanim rozpoczął\nswoją misję, znaliśmy tylko 20 gwiazd, których jasność zmieniała się w rytmie zbliżonym do słonecznego.\n– Procesom zachodzącym we wnętrzu\ngwiazd towarzyszy powstawanie fal akustycznych. Duże gwiazdy, jak duże instrumenty muzyczne, generują niższe dźwięki,\na mniejsze – wyższe. Te odgłosy z wnętrza\nwprawiają w wibracje warstwy gazu przy\npowierzchni gwiazdy, co Kepler rejestruje\njako niewielkie zmiany jasności, podobne\ndo tych, jakie widzimy na falującym morzu\n– tłumaczy Molenda-Żakowicz.\nJak brzmi słoneczna muzyka? – Po przetransponowaniu na dźwięki wyższe, słyszalne przez człowieka, przypominałaby\nraczej szum ruchliwej ulicy niż Sonatę\nKsiężycową – żartuje badaczka. I możemy\nufać temu porównaniu, gdyż ma ona za\nsobą kilka lat edukacji w szkole muzycznej. Gra na fortepianie i flecie.\nArtykuł w najnowszym numerze „Science” – ukazał się 8 kwietnia – jest raportem\nz badań, które grupa prof. Billa Chaplina\nprowadziła ponad półtora roku. W jej skład\nwchodzi kilkanaście mniejszych zespołów\nbadawczych. Jednym z nich kieruje dr Joanna Molenda-Żakowicz. Odpowiada za\nHistoria życia Słońca\nMateriał, który asterosejsmolodzy, czyli badacze gwiazd pulsujących, dostają z NASA,\nnie jest porywający. To zapis zmian jasności\ngwiazd. Długie kolumny liczb.\n– Pulsacje starych i statecznych gwiazd zapisywane są w rytmie godzinnym, zmienność\nmłodych i burzliwych rejestruje się co minutę.\nWiek ewolucyjny gwiazdy, podobnie jak wiek\nbiologiczny człowieka, zależy nie tylko od „metryki”. Jedni starzeją się szybciej, inni wolniej.\nZ gwiazdami jest tak, że młodzieńczą energię\ndłużej zachowują obiekty mniejsze, a duże tracą\ndynamizm szybciej – tłumaczy badaczka.\n– Tabele NASA nie wystarczą, aby dokładnie\nopisać wewnętrzne życie gwiazdy. Potrzebne\nsą dodatkowe informacje, m.in. o jej temperaturze czy składzie chemicznym. Te zdobywamy\ndzięki obserwacjom z Ziemi, które prowadzę\nna Sycylii, na La Palmie, a także w obserwatorium naszego Instytutu Astronomicznego\nw Białkowie – opowiada. – Tak więc większą\nczęść roku spędzam w miejscach przyjemnych, ale się nie wysypiam – dodaje.\nNowa wiedza o gwiazdach, której zdobycie\numożliwił Kepler, pozwala na zweryfikowanie dotychczas opracowanych modeli Drogi\nDr Joanna Molenda-Żakowicz\nMlecznej i zaproponowanie nowych, lepiej\nopisujących budowę naszej galaktyki.\nW szczególności, mając do dyspozycji aż 500\ngwiazd, które „brzmią” jak Słońce, możemy\npoznać jego przeszłość i przyszłość. Wystarczy, że wybierzemy spośród nich te, które\nmają masę zbliżoną do masy Słońca, i ustawimy je od najmłodszej do najstarszej.\nDaleko od ziemskich spraw\nStudia astronomiczne nie są modne. Co\nsprawiło, że Joanna, córka śpiewaczki i lekarza, zainteresowała się gwiazdami?\n– Może trudno w to uwierzyć, ale pierwszy\nprzebłysk miałam we wczesnym dzieciństwie. Zaczęłam się zastanawiać, pamiętam dokładnie ten moment, jak to będzie,\ngdy pójdę do szkoły. Co będę robiła, gdy\ndorosnę? Pomyślałam, oczywiście nie tymi\nsłowami, że pięknie byłoby zdobywać wiedzę bezinteresownie, w jakiejś niezwiązanej\nz ludzkimi sprawami dziedzinie. I przyszła\nmi do głowy astronomia.\n– W liceum zagubiłam się, zapomniałam\no tym marzeniu. Postanowiłam, że tak\njak ojciec, zostanę lekarzem. I tu czuwała\nopatrzność – żartuje. – Podczas egzaminów\nwstępnych na medycynę świetnie poszła\nmi fizyka, nie najgorzej chemia, ale słabiej\nwypadłam z biologii. Zabrakło mi punktu.\nRozpacz. Wtedy mama przypomniała mi\nInstytut Astronomiczny Uniwersytetu Wrocławskiego prowadzi badania naukowe\nz heliofizyki (badania Słońca) i astrofizyki.\nStudentka Molenda oczywiście wybrała\nobiekty jak najbardziej oddalone od „ziemskich spraw”. W 2001 roku obroniła doktorat\nz astrofizyki pod kierunkiem prof. Mikołaja\nPrzygody z Keplerem\nW 2004 roku dr Molenda-Żakowicz wyjechała na podoktorski staż do Danii, do Aarhus, gdzie poznała prof. Jørgena Christensena-Dalsgaarda. NASA dopiero przygotowywała się do wysłania w kosmos Keplera,\nale profesor już planował, jak wykorzystać\nkosmiczny teleskop do badania gwiazd pulsujących. W tych planach znalazło się miejsce i dla stażystki z Polski.\n– Propozycja była bardzo interesująca. W Aarhus poznałam też włoskiego astrofizyka dr.\nSilvio Leccia, który zaproponował, abym skorzystała z ich obserwatorium na Sycylii. I tak\nsię zaczęło – mówi Molenda-Żakowicz.\nOd marca 2009 roku Kepler krąży wokół\nSłońca, lustrując nieustannie wybrany obszar w gwiazdozbiorach Lutni i Łabędzia.\nMierzy jasność ponad 150 tys. gwiazd\nnaszej galaktyki, poszukując pozasłonecznych planet. Zmiany w jasności mogą być\nbowiem także efektem tranzytu planetarnego, czyli przejścia planety przed tarczą\nWykorzystaniem informacji uzyskanych\ndzięki Keplerowi do badania pulsacji gwiazd\nzajmuje się Konsorcjum Asterosejsmiczne\nKeplera, które zrzesza około 400 naukowców z całego świata. Jest wśród nich ośmiu\n– NASA zaplanowała misję Keplera na cztery lata, ale od strony technicznej nic nie stoi\nna przeszkodzie, aby pracował dłużej. Mam\nnadzieję, że dostarczy nam jeszcze wiele\nciekawego materiału badawczego – mówi\nMimo że prowadzi badania odległych\ngwiazd, umie także całkiem przytomnie\nzająć się ziemskimi sprawami. W maju\nruszy finansowany przez Unię Europejską projekt „Sounding Stars with Kepler”.\nOprócz Uniwersytetu Wrocławskiego\nweźmie w nim udział sześć instytucji\nnaukowych z Europy, pięć ze Stanów\nZjednoczonych i uniwersytet z Sydney.\nKoordynatorem jest dr Joanna MolendaŻakowicz.\n– Trzeba było wpaść na dobry pomysł,\nprzekonać do niego kolegów z innych\nkrajów, wybrać odpowiedni program unijny, zapoznać się z procedurami, napisać\nwniosek, odbyć negocjacje z Komisją Europejską, sporządzić umowę partnerską.\nNapisanie dobrego wniosku jest naprawdę pracochłonne. Robiłam to wszystko po\nraz pierwszy. I udało się! Projekt wygrał\nkonkurs. Uniwersytet podpisze umowę\nz Komisją Europejską na początku maja\n– cieszy się.\nGotowanie – tak, mycie okien – nie\nCzy intensywne zaangażowanie w naukę\npozostawia jej czas na inne zajęcia? Czy mąż\nnie narzeka na żonę, której w głowie ciągle\n– Nie narzeka. Lubi podróże i często mi\ntowarzyszy. Wygospodarowanie wolnego\nczasu to sprawa dobrej organizacji i …\nchęci. Zdecydowanie nie mam czasu na\nmycie okien, bo tego nie cierpię, a mam\nna gotowanie, bo to lubię. Trenuję też Tai\nChi, sprawia mi to przyjemność i poprawia\nkoncentrację. Zaczęłam też uczyć się włoskiego. W pracy oczywiście mogę porozumiewać się ze wszystkimi po angielsku, ale\npobyty na południu Włoch będą sympatyczniejsze, jeśli będę mogła rozmawiać\nz mieszkającymi tam ludźmi.\nLaur Ekoprzyjaźni dla prof. Nowaka\nW kategorii III dla osoby indywidualnej za wybitne zasługi na rzecz ekologii nagrodę ogólnopolskiego miesięcznika ekologicznego „Ekonatura” otrzymał\nprof. Tomasz Nowak, dyrektor Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego.\nnagradzany za działalność naukową i dydaktyczną, m.in. nagrodami ministerialnymi\ni rektorskimi UWr, UP, PWr. Członek Rady\nOgrodów Botanicznych Polskiej Akademii\nNauk, Rady Naukowej Arboretum Leśnego\nw Sycowie i w Bolestraszycach, Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Węgierskiego Towarzystwa Bluszczowego, członek honorowy Stowarzyszenia „Ogrody Dolnośląskie”.\nInicjator bądź współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Ogrodów Botanicznych, Stowarzyszenia „Ogrody Dolnośląskie”, Stowarzyszenia Ochrona Krajobrazu, Środowiska Naturalnego i Dziedzictwa Kulturowego Klub\nSILESIA, Towarzystwa Roślin Wrzosowatych.\nNagrody III edycji Laurów Ekoprzyjaźni 2010\nwręczono 14 kwietnia w Auli Jana Pawła II na\nUniwersytecie Przyrodniczym podczas konferencji naukowej „Przyczyny i skutki zmian\nklimatu a edukacja ekologiczna”. Wśród wykładowców był z naszej uczelni hydrogeolog\nprof. Stanisław Staśko, który wystąpił z wykładem nt. „Zmiany klimatu a zasoby wodne\n– rzecz o powodziach i suszach”. W kategorii\nII nagrody odebrało siedem instytucji wspie-\nrających edukację ekologiczną i ochronę\nśrodowiska. Nagrodę prof. Tomaszowi Nowakowi w obecności siedmiu nagrodzonych\nw kategorii III wręczył ubiegłoroczny laureat\nprof. Mariusz Orion Jędrysek. Wyróżniono\ntakże dyplomami szczególnego uznania\nosoby współpracujące z redakcją miesięcznika „Ekonatura”.\nProfesor Tomasz Nowak jest biologiem. Specjalizuje się w gospodarce wodnej roślin,\nochronie i aklimatyzacji roślin, uprawach\nhydroponicznych. Jest profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. W 1981 r. został\ndyrektorem Ogrodu Botanicznego naszej\nuczelni. Od 1988 r. pełni funkcję dyrektora\nArboretum w Wojsławicach. Wielokrotnie\nWykład głosi prof. Stanisław Staśko\nLaureat prof. Tomasz Nowak (z prawej) i prof. Mariusz Orion Jędrysek\nWyróżniająca ocena dla informatyki\nK ierunek informatyka prowadzony na Uniwersytecie Wrocławskim\nuzyskał wyróżniającą ocenę Państwowej\nKomisji Akredytacyjnej. Oceniane były\nstudia I i II stopnia oraz kontynuowane\njeszcze studia jednolite magisterskie.\nWyróżniającą ocenę jakości kształcenia kierunek informatyka uzyskał, spełniając wymagania kadrowe, programowe i organizacyjne w stopniu znacznie przekraczającym\nobowiązujące wymagania do prowadzenia\nstudiów na kierunku informatyka.\nZdaniem Państwowej Komisji Akredytacyjnej Wydział Matematyki i Informatyki\njest jednym z najważniejszych ośrodków\nkształcenia w zakresie informatyki w Polsce, wyznaczającym standardy w działalności dydaktycznej i naukowej w skali\nogólnopolskiej. Wydział Matematyki i Informatyki cieszy się także wysoką rangą\nw międzynarodowym życiu naukowym\nw zakresie informatyki, o czym świadczy\npowierzenie Wydziałowi organizacji czterech ważnych międzynarodowych konferencji naukowych: ICALP, LICS, CSL i ACM\nJest to efektem: unikalnego w krajowej\nskali programu studiów, który pozwala na\nelastyczne, indywidualne konstruowanie\nprzez studenta swojego własnego programu studiów; kompetentnych wykładowców, których szerokie spektrum specjalności umożliwia odpowiednią obsadę zajęć;\nścisłego powiązania badań naukowych\nz procesem dydaktycznym, co przejawia\nsię m.in. w licznych publikacjach napisanych z udziałem studentów oraz uczestniczenia w najbardziej prestiżowych konferencjach informatycznych, jak ACM STOC\nczy IEEE FOCS; bardzo dobrej jakości prac\nmagisterskich oraz powodzenia absolwen-\ntów na rynku pracy, m.in. w takich firmach,\njak Microsoft i Google; udziału studentów\nw drużynowych zawodach programistycznych ACM Collegiate Programming Contest, Top Coder; przyznawania młodym\npracownikom kadry naukowej nagród za\nnajlepsze prace przedstawiane na konferencjach międzynarodowych.\nZe szczegółową argumentacją oceny wyróżniającej dla informatyki można się zapoznać\nw uchwale nr 114/2011 Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej z 10 marca 2011 r.\nBudynek Instytutu Informatyki przy ul. F. Joliot-Curie 15\nSukces absolwenta socjologii\nG rzegorz Guździoł został laureatem\nogólnopolskiego interdyscyplinarnego konkursu na pracę magisterską\nz zakresu marketingu internetowego.\nWraz z nim nagrodę odebrał 17 marca\nbr. podczas konferencji IAB ShowCase\nw Warszawie promotor prof. Wiesław\nPo raz drugi Związek Pracodawców Branży Internetowej Interactive Advertising\nBureau Polska oraz Szkoła Główna Handlowa w Warszawie zaprosili do udziału\nw konkursie absolwentów uczelni wyższych, którzy obronili swoje prace magisterskie, tym razem w okresie od 1 stycznia 2007 do 10 grudnia 2010 r. W konkursie wyróżniono sześć prac absolwentów:\nz SGH (troje wyróżnionych), Politechniki\nWarszawskiej, Akademii Ekonomicznej\nw Poznaniu i Wyższej Szkoły Psychologii\nSpołecznej. Autorzy wyróżnionych prac\nodbędą płatne praktyki w wybranych\nprzez siebie firmach branży interaktywnej, które były partnerami konkursu –\nARBOinteractive, Ringier Axel Springer\nPolska, NetArt, GoldenSubmarine, Bluerank, Onet.pl. Laureatem konkursu został absolwent naszej socjologii.\nGrzegorz Guździoł obronił nagrodzoną\npracę pt. „Potencjał opiniotwórczy ’agor‘\ninternetowych na przykładzie serwisu salon24.pl” w ubiegłym roku.\nW nagrodę jury konkursu przyznało mu indeks na Studia Podyplomowe Marketingu\nInternetowego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie bez konieczności uiszczenia opłaty za uczestnictwo w studiach, a od\nsponsora – firmy Nasza Klasa – otrzymał\niPad’a. Drugim iPadem został uhonorowany promotor pracy prof. Wiesław Wątroba.\nLaureat odbędzie płatne praktyki w firmie\nOnet.pl, która była partnerem konkursu.\nGrzegorz Guździoł jest ubiegłorocznym\nabsolwentem socjologii na Wydziale Nauk\nSpołecznych UWr (specjalizacja: komunikacja społeczna i badanie rynku). Jego\nzainteresowania naukowe koncentrują\nsię wokół problematyki opinii publicznej,\nszczególnie w kontekście Internetu. Prywatnie interesuje się refleksją społecznopolityczną, historią XX w., muzyką i filmem, a także żeglugą i marynistyką. Jest\nrównież marynarzem (bosmanem).\n– Moja nagrodzona praca jest próbą szerokiego, interdyscyplinarnego spojrzenia\nna problematykę funkcjonowania opinii\nw Internecie – tłumaczy. – Chodzi zarówno\no opinie jednostkowe, np. konsumenckie,\njak i zbiorowe tworzące to, co nazywamy\nopinią publiczną. Ważną częścią pracy jest\nanaliza możliwości opiniotwórczych, jakie\nw tym zakresie daje Internet w kształcie,\nw jakim go obecnie znamy. Całość jest\nmocno powiązana z materiałem empirycznym, tj. ilustracjami z rzeczywistości\ni badaniami własnymi.\nNa pytanie, dlaczego ten temat jest ważny,\nodpowiada: – opiniotwórczość, rozumiana\njako możliwość wpływania na opinie innych ludzi, ma zasadnicze znaczenie dla\nwszelkich relacji społecznych – od porady\nprzyjacielskiej, przez mechanizmy marketingu szeptanego i budowanie reputacji,\naż po praktykę wyłaniania i stanowienia\nwładzy politycznej. I chociaż dzisiaj telewizja nadal jest głównym hegemonem i wodzirejem masowej wyobraźni, to jesteśmy\nświadkami wyłaniania nowych form przekazu, które być może już niedługo wchłoną bądź zastąpią stare. Taką nową formą\njest Internet, z którego korzysta już połowa Polaków, i to potencjał tego medium\n– również jako pola gry o wybory ludzkie\n– szczególnie mnie interesuje. To w Internecie szukamy coraz częściej porad i opinii\ndotyczących życia, zdrowia czy wyborów\nkonsumenckich. To dzięki sieci i dziennikarstwu obywatelskiemu ludzie mogą się\nbłyskawicznie organizować i koordynować\ndziałania – jak w przypadku funkcjonującego w czasie ostatniej powodzi blogu\nwroclawzwyboru.blox.pl czy rozmaitych\nmanifestacji politycznych. Wreszcie, to badanemu przeze mnie serwisowi Salon24.\npl, a nie żadnemu z tzw. mediów tradycyjnych, udzielił pierwszego w kampanii\nprezydenckiej długo wyczekiwanego wywiadu Jarosław Kaczyński, wywołując tym\nsamym spore zaskoczenie.\nCo przesądziło o wygranej w konkursie?\n– Myślę, że realną wartość w oczach jury\nprzedstawił dość głęboki poziom analizy\npostawionych problemów, aktualność tematyki i jej globalne ujęcie. Starałem się\nponadto potraktować temat trochę innowacyjnie, po autorsku, wprowadzając do\nopisu pojęcia potencjału opiniotwórczego\ntakie zmienne, jak: autorytet, wiarygodność, zasięg czy popularność, i za ich pomocą analizując poszczególne jego wymiary. Całość ma znaczną wartość poznawczą,\na dalsze rozwinięcie badań mogłoby prawdopodobnie dostarczyć również znacznej\n– Po obronie magisterium pracowałem\nprzez kilka tygodni w firmie Google przy\nprojekcie dla rynku niemieckiego i odbywałem praktyki w firmie Kantar Media,\nteraz studiuję na Studiach Podyplomowych Marketingu Internetowego w Szkole\nGłównej Handlowej w Warszawie. Czekam\nz niecierpliwością na staż w Onecie – mówi\nlaureat. – No i jestem otwarty na propozycje współpracy zawodowej.\nTroje na starcie\nT roje uczonych z Uniwersytetu Wrocławskiego – informatyk Paweł\nGawrychowski, geolożka Dominika\nLewicka-Szczebak i matematyk Marcin\nSabok – zostało laureatami 19. edycji\nkonkursu stypendialnego „Start” Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.\nRoczne stypendia „Start” są wyrazem\nuznania dla badaczy, którzy choć dopiero\nrozpoczynają karierę, już mogą pochwalić\nsię znaczącymi osiągnięciami. FNP honoruje ich dotychczasowe wysiłki i przez\nwsparcie finansowe chce im pomóc w skupieniu się na pracy naukowej. W tym roku\n128 zwycięzców – wyłonionych spośród\n1027 kandydatów – otrzyma po 28 tys. zł.\nPieniądze mogą przeznaczyć na dowolny\ncel. Uroczystość wręczenia dyplomów odbyła się 16 kwietnia na Zamku Królewskim\nPrzedstawiamy troje laureatów z naszego\nPrzeszukiwanie plików skompresowanych\nPaweł Gawrychowski jest doktorantem\nw Instytucie Informatyki. Pracę magisterską napisał pod kierunkiem prof. Andrzeja Kisielewicza z Instytutu Matematycznego. Teraz jego promotorem jest prof.\nKrzysztof Loryś. Zajmują go algorytmy.\nW zależności od stopnia złożoności problemu traktuje je jak zabawę, sport lub\nnaukę serio. Jest znany z licznych sukcesów na zawodach programistycznych.\nDwukrotnie wraz z Kubą Łopuszańskim\ni Tomkiem Wawrzyniakiem zakwalifiko-\nwał się do światowego finału mistrzostw\nw programowaniu zespołowym, które\norganizuje Association for Computing\nMachinery. W 2005 r. drużyna przywiozła z Szanghaju srebrny medal. Teraz do\nzawodów zespołowych ACM Paweł przygotowuje młodszych kolegów. W 2010 r.\nwspierał naszą ekipę podczas finału\nw Harbinie, a tego lata pojedzie jako trener na finały do Orlando.\nCzterokrotnie dostał się do finału indywidualnego turnieju algorytmicznego Top\nCoder, w 2005 r. w Santa Clara był siódmy, a w 2007 r. w Orlando – trzeci. Polskie\nPotyczki Algorytmiczne w 2007 r. wygrał.\nRok później był szósty w Mountain View\nna Google Code Jam.\nO doktoracie opowiada: – Będzie poświęcony głównie wyszukiwaniu wzorca\nw skompresowanym tekście. W uproszczeniu problem wygląda tak: skompresowaliśmy duży plik tekstowy programem\ntypu zip i skasowaliśmy niepotrzebny już\noryginał, ale nagle okazało się, że musimy\nw tym tekście wyszukać słowo lub ciąg\nsłów. Oczywiście możemy zdekompresować plik i wrócić do punktu wyjścia, ale\nczy nie dałoby się uniknąć tej kłopotliwej\noperacji? Okazuje się, że dla niektórych\nmetod kompresji jest to możliwe.\nNa koncie ma kilka dobrych publikacji.\nW 2009 r. dwukrotnie był nagradzany za\nnajlepszy referat studencki – na International Symposium on Mathematical Foundations of Computer Science (praca\nz Arturem Jeżem) oraz podczas International Workshop on Combinatorial Algorithms (z Trevisem Gagie). W 2010 r. został\nwyróżniony wrocławskim stypendium\nNa pytania, co jego zdaniem zaważyło,\niż otrzymał stypendium FNP, odpowiada:\n– Nie wiem, jak wygląda procedura, ale na\npewno było wielu kandydatów równie dobrych lub lepszych ode mnie, a ja miałem\nJak krąży woda\n– Od początku, to znaczy od licencjatu,\nsiedzę w izotopach – mówi geolożka Dominika Lewicka-Szczebak. Pracuje pod\nkierunkiem prof. Mariusza Jędryska. Była\nnajlepszą absolwentka geologii w 2006 r.,\na w 2009 r. zajęła pierwsze miejsce na liście rankingowej doktorantów Wydziału\nNauk o Ziemi i Kształtowania Środowiska\nUWr. Od ubiegłego roku jest asystentką\nw Zakładzie Geologii Stosowanej. Śledzi,\njak w środowisku krąży woda. Do tego\ncelu wykorzystuje znajdujące się w niej\ntrwałe izotopy, m.in. wodoru, tlenu, siarki\ni węgla. Zajmuje się też badaniami biosfery i atmosfery.\n– Zawartość ciężkich izotopów wodoru\ni tlenu w wodach rzek i jezior jest zmienna, zależy od pochodzenia wody i procesów środowiskowych, którym podlegała.\nBadając stosunki izotopowe, możemy\nokreślić, skąd i w jakich proporcjach pochodzą wody w danym zbiorniku, gdzie\nodpływają, ile siarczanów trafiło do jeziora z nawożonych pól, a ile z odprowadzanych ścieków – wylicza.\nW pracy doktorskiej przedstawiła bilans\nwód trzech jezior Powidzkiego Parku\nKrajobrazowego, położonych w pobliżu\nnagrody i wyróżnienia • ciekawostki\nodkrywek Kopalni Węgla Brunatnego Konin. – Swego czasu zastanawiano się, czy\nkopalnia nie wypompowuje wody z tych\njezior. Stąd pomysł, żeby policzyć, ile\nwody z nich wyparowuje, a ile odpływa\npod ziemię. Zastosowane przeze mnie\nmetody są uniwersalne. Można je wykorzystać do tworzenia modeli obiegu\nwodnego także dla innych jezior – zaznacza.\nDominika jest współautorką sześciu publikacji w renomowanych czasopismach\nz tzw. listy filadelfijskiej. Dwie kolejne,\nprzedstawiające wyniki z pracy doktorskiej, przygotowuje do druku w „Journal\nof Hydrology” oraz „Isotopes in Health\nand Environmental Studies”. – Pod kierunkiem recenzentów uściślam rezultaty. Jestem dumna, że potrafię prowadzić\nmerytoryczną dyskusję z najlepszymi\nspecjalistami z mojej dziedziny – mówi.\nW czerwcu wyjedzie na pierwszy zagraniczny staż do Stanów Zjednoczonych.\nCzas wolny lubi spędzać w ruchu. Przez\nosiem lat była zawodniczką sekcji pływackiej UWr, jeździ na nartach i łyżwach,\nchętnie wędruje po górach, lubi też długie wyprawy rowerowe z namiotem.\nForcing, czyli światy alternatywne\nMarcin Sabok jest w Stanach, na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign, gdzie\nz prof. Sławomirem Soleckim pracuje nad\nzastosowaniami teorii mnogości w teorii\nMejluje: – Logiką matematyczną zainteresowałem się w liceum, kiedy usłyszałam,\nże są takie matematyczne hipotezy, których nie da się ani udowodnić, ani obalić.\nNa studiach dowiedziałem się, że dziedzina, która się tym zajmuje, to teoria mnogości. Pracę magisterską w 2005 roku\nnapisałem właśnie z teorii mnogości pod\nkierunkiem prof. Janusza Pawlikowskiego. W Konkursie Polskiego Towarzystwa\nMatematycznego im. Józefa Marcinkiewicza na najlepszą pracę studencką z matematyki zajęła drugie miejsce.\nDziś zajmuje go głównie forcing i możliwości dowodzenia, które otwiera w różnych działach matematyki. Jest to metoda konstruowania nowych światów\nmatematycznych. W światach tych matematycy testują, czy dana hipoteza może\nzostać dołączona do innych matematycznych pewników.\n– Często badanie forcingowych rozszerzeń może doprowadzić do głębokich\nwyników w tradycyjnych dziedzinach\nmatematyki – zaznacza Marcin.\nW pracy doktorskiej, którą obronił dwa\nlata temu (promotorem ponownie był\nprof. Pawlikowski), pokazał, jak wykorzystując forcing, można dowodzić twierdzeń z analizy matematycznej i topologii.\nRozwiązał kilka problemów otwartych,\nczyli udowodnił hipotezy, z którymi matematycy nie umieli sobie poradzić. Jedna z nich na rozstrzygnięcie czekała od\nZaraz po doktoracie wyjechał na pół roku\ndo Sztokholmu, do Instytutu Mittag-Lefflera. Kolejne pół roku spędził w Centrum\nKurta Gödla w Wiedniu. Teraz jest w Stanach, ale w lipcu wyruszy do Barcelony,\ngdzie matematycy z całego świata zjadą\nna Logic Colloquium 2011, konferencję\nodbywającą się pod auspicjami Association for Symbolic Logic. Został zaproszony przez organizatorów do wygłoszenia\nSuper oporna bakteria New Delhi\nSuperbakteria o nazwie „New Delhi metallo-beta-lactamase”, odporna na wszystkie\ndostępne obecnie na rynku antybiotyki,\nodnaleziona została w próbkach wody\npobranej z wodociągów w Delhi.\nŚwiatło dla Gagarina\nJeśli masz konto na Facebooku, możesz\nwysłać w kosmos krótki sygnał binarny.\nAdresatem kodu będzie gwiazda, która 50\nlat temu wysłała światło w stronę Ziemi.\nDokładnie wtedy, gdy pierwszy człowiek\npoleciał w kosmos.\nWielka dziura ozonowa nad Arktyką i...\nStężenie ozonu w dolnych warstwach\nstratosfery na Dalekiej Północy jest najniższe w historii pomiarów – poinformowała Światowa Organizacja Meteorologiczna. Teraz, kiedy wiatry osłabły,\na Słońce ogrzewa stratosferę, arktyczna\ndziura ozonowa będzie się zmniejszać,\nbo tamtejsze powietrze spłynie wreszcie\nna południe. Niestety, tym samym może\nchwilowo spadać stężenie ozonu nad\ngęsto zamieszkanymi rejonami Skandynawii, Rosji, Ameryki Północnej, a nawet\nOko – zrób to sam\nJapońscy naukowcy wyhodowali kompletną siatkówkę mysiego oka w laboratorium.\ncd. str. 20\nolejna już – bardzo udana – Giełda\nKół Naukowych za nami. Jak zawsze\ncieszyła się zainteresowaniem nie tylko\nzaproszonych uczniów, lecz także studentów, którzy chętnie zapoznawali się z prezentowaną przez koła działalnością.\nA było na co popatrzeć 23 marca. Co więcej – było co poczuć, czego posmakować\ni czego posłuchać! Do wielu atrakcji tegorocznej giełdy można zaliczyć między\ninnymi zabawy z patyczakami, tresurę\npsa czy przypinanie łosiowi poroża. Każdy smakosz mógł znaleźć coś dla siebie,\nbo przysmaków nie brakowało – od pysznych sałatek śledziowych według żydowskich przepisów, poprzez holenderski ser\naż do pysznych ciast (m.in. babeczek czy\nsmakowitego – ekologicznego – ciasta\nmarchewkowego). Rozczarowania mogli\ndoznać jedynie spragnieni francuskiego\nwina – ponieważ giełda jest imprezą bezalkoholową, stanowiło ono jedynie dekorację stoiska.\nZwierzęce zabawy czy kulinarne doznania\nto jednak nie wszystko. Uczestnicy mogli\nbrać udział w wielu konkursach organizowanych przez koła, niektórym nawet\nudało się wygrać bilety do teatru! Amatorom mocniejszych wrażeń mogę z kolei\npolecić rozmowę z dziewczyną z wbitą\nw plecy siekierką (spokojnie, była w kaftanie bezpieczeństwa), pooglądanie kilku\nczaszek, sparing z „wojskowymi”, próbę\npobicia informatyków w grze komputerowej, badanie własnego napromieniowania, rozbijanie kamieni... Trudno wszystko\nwymienić. Dla bardziej uważnych scena\nbyła doskonałym punktem, na którym powinno się skupić wzrok. Odegrana została scenka, wyświetlony film, odtańczony\ntaniec – było w czym wybierać! Również\nwybieranie miało miejsce. Swój głos miała\npubliczność, poza tym wybór trzech kół\nz najatrakcyjniejszymi stoiskami należał\ndo jury w składzie: prorektor ds. studenckich prof. Teresa Łoś-Nowak, specjalista\nDziału Młodzieżowego dr Patrycja Cicha,\nczłonek Rady Kół Naukowych Uniwersytetu Jagiellońskiego Diana Sałacka i członkowie Rady Kół Naukowych Uniwersytetu\nW ich to rękach leżało nagradzanie – a było\no co walczyć, bo oprócz statuetki koło\notrzymało również dodatkowe środki finansowe na swoją statutową działalność.\nWśród zwycięzców znaleźli się: na I miejscu\n– Studenckie Koło Naukowe Prawa Finansowego „Fiscus” (1200 zł). Myślę, że można\nnazwać je „odkryciem roku”. Koło mające\nza przedmiot dziedzinę, która nawet wśród\nzainteresowanych (studenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii) uchodzi za\njedną z najnudniejszych i często jest traktowana jako zło konieczne, zaskoczyło\nwszystkich swoim innowacyjnym podejściem do prawa. W dużym kartonowym\nsejfie można było uzyskać ze szklanej VATowskiej kuli wróżbę (dla bardziej zaawansowanych – dotyczącą finansów, dla mniej\n– ogólną, na temat przyszłego życia jako\ntakiego), która na pewno się spełni. Obwieszone banknocikami drzewko w końcu nie\nmogło nie przynosić szczęścia i bogactwa.\nPonadto również ich prezentacja na scenie\nwyróżniała się na tle innych – nakręcili bowiem film o studenckim żywocie, który, jak\nsię okazało, wcale nie musi być taki zły. Kto\nnie był, nie widział i nie odwiedził – niech\nżałuje. Koło dostało również dyplom za\nK Koło Naukowe „Sznirele Perele”\nPrezentacja Koła Naukowego Studentów Niderlandystyki\nStudenckie Koło Naukowe Herpetologów zainteresowało członkinie jury\naktywność w ramach swojego wydziału;\nII miejscem nagrodzono Koło Naukowe\nSznirele Perele (1000 zł). Mieli wszelkie\npredyspozycje, by obalić negatywne stereotypy dotyczące Żydów i ich kultury. Nie\njestem w stanie wymienić wszystkich zapewnianych przez koło atrakcji, gdyż nawet\nnie dane mi było ich wszystkich doświadczyć. Przypadła mi do gustu zwłaszcza\nkuchnia, która była dość różnorodna. Stoisko cieszyło się dużym zainteresowaniem\ni zyskało przychylność odwiedzających.\nRównież ich prezentacja na scenie odbiegała znacząco od typowego wygłoszenia\nkilku słów na temat swojego koła, nawet\npołączonego z prezentacją. Koło to bowiem ukazało fragment z życia żydowskiej\npary – a konkretniej, ceremonię zaślubin.\nPozytywne wrażenie; III miejsce zajęło Koło\nNaukowe Teriologów (800 zł). Jasne i czyste\nspojrzenie na biologię. Poubierani w swoje terenowe stroje, w których eksplorują\njaskinie, członkowie koła zaprezentowali\nbogatą wystawę szkieletów kręgowców.\nKażdy mógł zobaczyć, jak takie stworzenie\nwygląda „od środka”. Dla ambitniejszych\nprzewidziano konkursy – rozpoznawanie\nczaszek i tropów zwierząt. Nagrodami były\nmiędzy innymi ręcznie wykonane zakładki\nze śladami zwierząt.\nNagrodą Publiczności uhonorowane zostało\nKoło Naukowe Bibliotekoznawców (1000 zł).\nKolejne koło łamiące stereotyp. Jego członkowie pokazali, że siedzenie w książkach\nniekoniecznie oznacza pokrywanie się kurzem. Przebrani w dawne stroje, wypisywali\ndla chętnych ich imiona ptasimi (gęsimi?)\npiórami. Przybliżali, jak powstało pismo i jak\nwyglądało w kolejnych epokach historycznych. Jak widać, bibliotekoznawstwo nie\nmusi być nudne.\nHanna B. Banaś\n65 lat Koła Naukowego Geologów\nT egoroczne obchody jubileuszu były\nnajdonioślejszym wydarzeniem w kalendarzu naszego koła.\n1 kwietnia 2011 r. w Instytucie Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego studenci Koła Naukowego Geologów\nz zaproszonymi gośćmi, opiekunami i pracownikami naukowymi uczelni rozpoczęli\nw południe oficjalną część obchodów rocznicy. Uroczystość otworzył prezes koła Piotr\nWojtulek. Na sali byli znakomici goście, którzy swoją obecnością i wystąpieniami mieli\nuświetnić rocznicę. Niestety nie mogliśmy\ngościć dr. Lecha Poprawskiego ani prof. Janusza Janeczka, gdyż zatrzymały ich ważne\nobowiązki, jednak bardzo chcieli być z nami.\nBardzo smutny był dla nas brak na obcho-\nWyprawa do kamieniołomów\nSesję otwiera prorektor prof. Teresa Łoś-Nowak\ndach dr. Janusza Moryla, który odszedł od\nnas tydzień wcześniej. Pamięć o nim uczciliśmy chwilą ciszy.\nNa wstępie uroczystości życzenia geologom\ni członkom koła złożył JM prof. Marek Bojarski i otworzył sesję referatową. Prof. Teresa\nŁoś-Nowak, prorektor ds. studenckich, podkreśliła dużą wagę misji geologów dla dobrobytu i komfortu życia wszystkich ludzi.\nProf. Andrzej Grodzicki zwrócił się do nas niezwykle ciepło, był bowiem opiekunem Koła\nGeologów przez 21 lat, od 1971 r. do 1992 r.\nSzczególnym momentem było przekazanie\nprzez profesora pamiątki sukcesu sprzed\n32 lat, pucharu za zajęcie II miejsca na sympozjum kół naukowych, na ręce obecnego\nprezesa koła oraz opiekuna. – Czekałem\nwłaśnie na takie wydarzenie, abym mógł\nprzekazać ten puchar świadczący o licznych\nsukcesach koła – oświadczył prof. Grodzicki.\nDr Waldemar Sroka, opiekun koła, opowiedział o trudach działalności naszej studenckiej organizacji w ostatnich dwudziestu latach. Wyraził zadowolenie, że obecnie misja\nkoła jest dobrze wypełniana i podziękował\nstudentom za pracę, jaką wkładają w jego\nUroczystość była okazją do zaprezentowania działalności Koła Geologów, o której\nopowiedział wiceprzewodniczący Marcin\nGoleń. Zaprezentował najbardziej współczesne aspekty naszej twórczości.\nProf. Stanisław Lorenc, rektor Uniwersytetu\nim. A. Mickiewicza w Poznaniu, absolwent\nwrocławskiej geologii, dawny członek naszego koła, przytoczył nam wiele faktów\ni ciekawostek z czasów, kiedy jako student\naktywnie działał w naszej organizacji. Podkreślił, że działania na rzecz koła były dla\nniego jednym z ważniejszych doświadczeń,\nktóre utorowały szlaki do dalszej kariery.\nW części referatowej swoje wystąpienie\nmiał prof. Jan Przybyłek. Opowiedział\nw ujęciu historycznym o swoich pierwszych pracach hydrogeologicznych i ich\nwpływie na ówczesne środowisko naukowe, głównie to wrocławskie. Pan Profesor\nwniósł również wiele faktów dotyczących\nkoła w latach, kiedy był jego członkiem\nDziekan Wydziału Nauk o Ziemi i Kształtowania Środowiska prof. Stanisław Staśko\nwygłosił odczyt o wyprawie Studenckiego\nKoła Naukowego Geologów do Indii i Nepalu, opatrzony bogatą prezentacją fotograficzną.\nPo wystąpieniu dziekana prezes Piotr\nWojtulek wraz z opiekunem dr. Waldemarem Sroką wręczyli uroczyście honorowe\nczłonkostwa koła w postaci pamiątkowych\ntabliczek profesorom, którzy swoją działalnością na stałe wpisali się w karty jego\nKolejne wystąpienie miał dr Józef Kryza,\nwieloletni opiekun sekcji hydrogeologicznej, organizator wielu wypraw koła. Przebył\non setki kilometrów ze studentami, ucząc\nich geologii, a także kształtując osobowości\ni rozwijając pasje młodych ludzi na całe życie. Po tym krótkim, ale jakże miłym wystąpieniu prof. Przybyłek poprosił wszystkich\no owacje na stojąco dla wybitnego nauczyciela, jakim zawsze był dr Józef Kryza. Po minucie oklasków nikt na sali nie miał wątpliwości, że szacunek oddany panu doktorowi\njest całkowicie zasłużony.\nPo poczęstunku w instytutowej bibliotece\npowróciliśmy na salę wykładową. Z prezentacją najnowszych badań ofiolitu sudeckiego wystąpił prof. Ryszard Kryza, który w latach 1971–1973 był prezesem koła.\nNaszą sesję referatową zakończył wykład\nprof. Jacka Puziewicza, dyrektora Instytutu\nNauk Geologicznych. W prezentacji prof.\nstudenci • ciekawostki\nPodczas sesji referatowej\nKoło naukowe w Sobótce\nPuziewicz wymienił najważniejsze kierunki\nbadań geologicznych, które dla naszego\npokolenia będą miały kluczowe znaczenie,\ni z którymi możemy wiązać przyszłość zawodową.\nSesja referatowa zakończyła się w godzinach popołudniowych. Dwie godziny\npóźniej wszyscy jechaliśmy już na dalszą\ncześć obchodów – na sesję terenową do\nSobótki, podczas której poznaliśmy budowę Masywu Ślęży, odwiedziliśmy nieczynny kamieniołom w Wirach i poznaliśmy\nhistorię źródeł przepływających przez te\nKalejdoskop nauki cd.\nSamochód pod prądem\nAby przejechać przeciętnym samochodem 100 km, musimy zapłacić za benzynę\nokoło 40 zł. Ten sam dystans przemierzony autem elektrycznym to koszt... 8 zł.\nGenerator prądu wykorzystujący ruch\nludzkiego ciała, bakteryjne sterowce walczące z atakującymi nas chorobami, a nawet przepis na perfekcyjną Krwawą Mary\n– to nie science fiction, ale pomysły na\n„życie” przedstawione podczas największego zjazdu chemików na świecie.\n„Matematyczny Nobel” przyznany\nNorweska Akademia Nauk zdecydowała\no przyznaniu Nagrody Abela, zwanej „matematycznym Noblem”, Johnowi Milnorowi\nze Stony Brook University (USA).\nArktyka traci biel\nPokrywa lodowa na Oceanie Arktycznym\nosiągnęła już tegoroczne zimowe maksimum – najmniejsze w historii pomiarów\nNie ma wody w mieście\nDo połowy wieku liczba ludzi mieszkających\nw miastach wzrośnie o 3 mld. Aż miliard\nmieszczuchów będzie cierpieć z powodu\ndeficytu wody pitnej.\nDzięki nim oszczędzamy miliardy – twierdzą\nw „Science” naukowcy z RPA i USA. Uczeni\nobliczyli, że jedna kolonia nietoperzy licząca\n150 osobników i mieszkająca w amerykańskim stanie Indiana zjada rocznie 1,3 mln\nowadów. Dzięki temu rolnicy oszczędzają\nblisko 23 mld dol.!\nLekarze z Instytutu Onkologii w Gliwicach\njako pierwsi w Europie zrekonstruowali\nkrtań pacjenta chorego na raka.\nz serwisów naukowych zebr. kad\nracownicy Instytutu Studiów Międzynarodowych wraz ze studentami\nz kół naukowych zorganizowali 5 kwietnia konkurs dla uczniów szkół średnich\nz wiedzy o Unii Europejskiej pod nazwą\n„Bliżej Europy”. Trzech najlepiej przygotowanych uczestników wygrało wycieczki do Brukseli. Konkurs honorowym patronatem objął JM Rektor Uniwersytetu\nKonkurs otworzyła prodziekan Wydziału\nNauk Społecznych prof. Wanda Patrzałek.\nOkoło siedemdziesięciu uczniów rozpoczęło następnie pierwszy testowy etap rywalizacji. Pytania układane były przez pracowników naukowych Instytutu Studiów\nMiędzynarodowych w oparciu o program\nnauczania WOS-u dla szkół średnich. Stopień ich trudności był wysoki, jedynie 40\nproc. uczestników odpowiedziało prawidłowo na ponad połowę pytań testowych.\nDziesięciu uczestników rywalizacji z najlepszym wynikiem punktowym zostało\nzakwalifikowanych do drugiego, ustnego\netapu konkursu. Należało się w nim wykazać nie tylko wiedzą, lecz także umiejętnością wystąpień publicznych oraz szybkim\ni trafnym odpowiadaniem na pytania jury\nkonkursowego. W zadawaniu nieszablonowych pytań przodował dr Grzegorz\nRdzanek, który pytał między innymi o znaczenie UE w świecie za 30 lat, o produkty,\nktóre mogłyby się stać za kilka lat polskim\nhitem eksportowym czy o nowe symbole\nUE, z którymi w równym stopniu utożsamialiby się Hiszpanie i Litwini, Anglicy\ni Grecy. Zmuszały one uczestników do\nnieszablonowego myślenia o otaczającym\nich świecie. Najlepiej z tym zadaniem poradziła sobie trójka zwycięzców konkursu:\nDorian Duda i Jacek Łuczyński z Liceum\nOgólnokształcącego nr XII we Wrocławiu\ni Andrzej Demiańczuk z Liceum Ogólnokształcącego nr V we Wrocławiu. Już za\nkilka dni pojadą oni na czterodniową wycieczkę do Brukseli, którą zapewnił poseł\nna Sejm RP Michał Jaros.\nKonkurs „Bliżej Europy” był formą promocji\ni popularyzowania wiedzy z zakresu stosunków międzynarodowych, co stanowi jedną\nz głównych misji Instytutu Studiów Międzynarodowych. Uczestnictwo w nim umożliwiło sprawdzenie przez uczniów swojej\nwiedzy przed zbliżającym się egzaminem\nmaturalnym. Była to także okazja do poznania szerokiej oferty edukacyjnej Instytutu Studiów Międzynarodowych, spotkania\nz jego pracownikami i studentami. Jedną\nz atrakcji, jakie czekały na uczestników kon-\nkursu, było spotkanie z posłem na Sejm\nRP Michałem Jarosem, który opowiadał\no funkcjonowaniu polskiego parlamentu\nWładze Instytutu Studiów Międzynarodowych dziękują za pomoc w organizacji\nkonkursu członkom Kół Naukowych REM\ni Partner, serdecznie gratulują zwycięzcom\ni zapraszają do udziału w kolejnych konkursach organizowanych przez Instytut Studiów Międzynarodowych.\nP Obrady jury konkursowego\nJury konkursowe, dr Grzegorz Rdzanek, prof Wanda Patrzałek i poseł Michał Jaros\nKonferencja prasowa w jednej z czytelni, na zdjęciu od lewej: Zdzisław Jaros – menedżer projektu z firmy Skanska,\nMarcin Chociej – kierownik Zespołu ds. Realizacji Inwestycji UWr, Ryszard Żukowski – kanclerz UWr,\nAleksander Marek Skorupa – wojewoda dolnośląski, Marek Bojarski – rektor UWr,\nPiotr Wesołowski – dyrektor oddziału Skanska Wrocław, Jacek Przygodzki – rzecznik prasowy UWr,\nTomasz Czaja – zastępca kanclerza ds. technicznych\nD zisiaj to w ogóle nie przypomina\nplacu budowy, to wygląda jakbyśmy robili świąteczne porządki i za\nkilka dni mielibyśmy się tu wprowadzić\n– mówił rektor Marek Bojarski, otwierając konferencję prasową na terenie nowej Biblioteki Uniwersyteckiej.\nFirma Skanska, która realizuje budowę nowej siedziby dla Biblioteki od 2009 roku,\nukończyła już ponad 3/4 prac objętych kontraktem. Stan zaawansowania całej inwestycji\nosiągnął 85%. – Po różnych kolejach losu i sytuacjach związanych m.in. z finansowaniem,\njesteśmy na etapie końcowym i wszystko\nwskazuje na to, że tę inwestycję zakończymy\nzgodnie z terminem umownym, który jest\nokreślony na 15 grudnia 2011 roku. Chcemy\nwszelkie roboty zasadnicze zakończyć we\nwrześniu, natomiast pozostały czas przeznaczyć na prowadzenie uruchomień, prób\ni testów oraz na doprowadzenie obiektu do\npełnej funkcjonalności – wyjaśniał dyrektor\noddziału Skanska Wrocław Piotr Wesołowski. Większość pomieszczeń biurowych jest\njuż gotowa: są wykończone, posprzątane\ni czekają tylko na umeblowanie i podłączenie sprzętu. Prawie wszystkie pomieszczenia\nz wolnym dostępem dla czytelników m.in.\nkatalogi i księgozbiory podręczne, znajdujące się na trzech poziomach i zajmujące\nprawie 3 tys. m2, również są wykończone,\na w czytelniach ułożono już nawet wykładzinę. Za kilka miesięcy w zasadzie można\nby było rozpocząć skomplikowany proces\nprzeprowadzki, jednak prawdopodobnie\nszybko do tego nie dojdzie ze względu na\n– Wydaje się, że jesteśmy blisko końca.\nW nieszczęściu jakie nas spotyka, tzn. w braku sporej kwoty na dokończenie, mamy niezwykłe szczęście bardzo dobrej współpracy\nz firmą Skanska, która mocno przyczyniła\nsię do tego, że postęp tych robót jest większy niż finansowanie ze strony ministerstwa – mówił kanclerz Ryszard Żukowski,\nktóry starał się wyjaśnić problemy finansowe uczelni. Mówiąc o dobrej współpracy\nz firmą budowlaną, miał na myśli przede\nwszystkim umowę dotyczącą tzw. prefinansowania robót. Skanska dysponowała\nśrodkami w wysokości ponad 20 mln zł,\nktóre pozwoliły w 2010 roku na płynne\nwykonywanie robót. Pieniądze te zostaną\nfirmie zwrócone, gdyż są zagwarantowane\nw budżecie państwa.\n– Jako uczelnia nie jesteśmy w stanie poradzić sobie z tzw. wkładem własnym. Gdy\npodejmowano decyzję o budowie biblioteki, były zupełnie inne realia finansowe.\nMieliśmy nieruchomości do zbycia i ceny\ntych nieruchomości były wyższe, było nas\nna to stać. W tej chwili jest inaczej. Żebyśmy mogli się tutaj wprowadzić, potrze-\nbujemy ok. 60 mln zł więcej niż budżet\npaństwa nam gwarantuje – dodał kanclerz. Zdaniem Aleksandra Marka Skorupy,\nwojewody dolnośląskiego, uzyskanie tych\npieniędzy nie będzie łatwe, bo państwo\njuż zrealizowało swoje zobowiązanie finansowe wobec biblioteki.\nWojewoda nie krył radości ze zbliżającej się\nfinalizacji tej ogromnej inwestycji, jednak\nwyraził także swoje zaniepokojenie związane z dwoma poważnymi problemami. Niepokój budzi przede wszystkim zapewnienie\nprzez uczelnię wkładu własnego poprzez\nsprzedaż obecnych budynków Biblioteki\nUniwersyteckiej przy ul. Szajnochy oraz\nzapewnienie środków na wyposażenie nowego gmachu. Według szacunków na kompletne wyposażenie potrzeba ok. 32,6 mln zł.\n– W tej kwestii liczymy na ministerstwo\n– mówił kanclerz, jednak wojewoda ma poważne wątpliwości dotyczące finansowania\nprzez MNiSW całego wyposażenia.\n– Pierwotnie biblioteka miała kosztować\nok. 187 mln zł. Przez kilka lat kwota rosła\nz różnych powodów i teraz, według ostatnich szacunków, budowa i wyposażenie pochłoną ok. 264 mln zł. Do tej pory wydano\n167 mln zł, z czego Skanska przerobiła\nok. 95 mln zł. Do zakończenia robót ściśle\nbudowlanych potrzeba ok. 20 mln zł. Brakuje środków na wkład własny, problem\nstanowi zapewnienie środków na wypo-\npowierzchnia działki: 44 852 m2\npowierzchnia zabudowy: 7686 m2\n7 kondygnacji, w tym 5 nadziemnych i parking podziemny\npowierzchnia magazynów mieszczących księgozbiory: 11 105 m2\nłączna długość półek różnej wysokości i szerokości: 108 km\npomieszczenia z wolnym dostępem dla czytelników: 2780 m2\nposadzki i wykończenia stropów: po 40 000 m2\nzużyte kable elektryczne: 270 km\noprawy oświetleniowe: 10 000 szt.\nliczba zamontowanych czujek przeciwpożarowych: 1500 szt.\nPrzeprowadzka będzie trwała około roku.\n– Priorytetem w tej chwili jest zakończenie\nwszelkich prac i doprowadzenie inwestycji\ndo końca, nawet kosztem pożyczonych na\nten cel środków – podkreślali przedstawiciele władz uczelni i wykonawcy.\nsażenie oraz przeprowadzenie robót związanych z uporządkowaniem terenu wokół\nbiblioteki, np. wytyczeniem dróg dojazdowych – wyliczał kanclerz Żukowski.\nSposobem na zapewnienie wkładu własnego jest sprzedaż obiektów przy ul.\nSzajnochy. W tej sprawie są prowadzone\nrozmowy z prezydentem Rafałem Dutkiewiczem, bo tylko wrocławski magistrat\nmoże być jedynym oczywistym i naturalnym nabywcą budynków, które objęte są\nopieką konserwatorską. Miasto, jeśli nabędzie te obiekty, przeznaczy je na potrzeby Biblioteki Miejskiej. Szacuje się, że z tej\nsprzedaży uczelnia mogłaby uzyskać ok.\n40 mln zł, co stanowiłoby wkład własny.\nDo transakcji z miastem na pewno jednak\nszybko nie dojdzie.\nOprócz zabytkowych kamienic przy Szajnochy, uczelnia posiada też inne obiekty,\nktóre wystawiła na sprzedaż: budynek przy\nul. Pasteura, lokal przy ul. Kuźniczej nad\nKalamburem, a także ośrodek wypoczynkowy w Karpaczu. Sprzedaż tych obiektów\nna pewno pozwoliłaby na przynajmniej\nczęściowe rozwiązanie problemów finansowych i umożliwiłaby szybszą przeprowadzkę. – Pomijając kwestię wkładu\nwłasnego, wysiłek finansowy uczelni jest\nwidoczny – zaznaczył kanclerz. – Prawie\n10 mln zł w małych kwotach uczelnia już\nwłożyła. Dołożyliśmy do projektu budowlanego, na poszczególnych etapach finansowaliśmy roboty zastępcze i zamienne\nitp. Jak podkreślał Ryszard Żukowski, jest\nto olbrzymi choć niewystarczający wysiłek\nze strony uczelni.\nMimo problemów finansowych Biblioteka\nUniwersytecka, zdaniem rektora, może\npowoli szykować się do przeprowadzki\ni pierwsze starania zostały już poczynione.\nCzytelnia z pomieszczeniami audiowizualnymi\n– uwagi ekonomisty\n5 kwietnia 2011 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej podpisał znowelizowaną ustawę –prawo o szkolnictwie\nwyższym, ustawę o stopniach i tytule\nnaukowym oraz o zmianie niektórych\ninnych związanych z nimi ustaw. W wywiadzie telewizyjnym z tej okazji stwierdził, iż jest to krok w dobrym kierunku,\nco obrazuje powszechną świadomość, iż\nnowelizacja jest tylko niewielką zmianą\nna drodze do osiągnięcia prawdziwej\nJeśli nie będzie ona zakwestionowana\nprzez Trybunał Konstytucyjny (skierowanie ustawy od Trybunału zapowiedziały związki zawodowe i PiS), to wejdzie\nw życie 1 października 2011 roku. Oprócz\npewnych pozytywnych zmian w kierunku zwiększenia samodzielności uczelni\npublicznych ustawa rodzi, niestety, wiele\npytań, na które nie znamy dzisiaj odpowiedzi, wiele jej zapisów wzbudza kontrowersje, a niektóre przepisy nie są krokiem\ndo przodu, ale raczej stanowią antyreformę. Nie chodzi tutaj tylko o studentów\ni odpłatność za drugi kierunek studiów,\nale również o niektóre, bynajmniej nie\nmniej istotne kwestie pracownicze.\nPo pierwsze, podstawowe zastrzeżenia wzbudza powoływanie tzw. Krajowych Naukowych Ośrodków Wiodących\n– KNOW, nie mylić z angielskim słowem\nknow (znać, wiedzieć), bo nie wiadomo,\njakie względy przemawiają za ich powoływaniem. W myśl art. 84a ustawy status KNOW może uzyskać podstawowa\njednostka organizacyjna uczelni, prowadząca badania naukowe na najwyższym\npoziomie w określonej dziedzinie wiedzy,\nw powiązaniu ze studiami doktoranckimi\no najwyższej jakości. Cel wydaje się godny wsparcia, wszystkim nam zależy, aby\nrozwijać badania i studia doktoranckie na\nnajwyższym poziomie. Chodzi jednak o to,\niż status KNOW nadaje w drodze decyzji\nminister na pięć lat, a ich liczba w jednej\ndziedzinie nie może być wyższa niż 3. Jeśli nasze wydziały znajdą się wśród tych\ntrzech najlepszych (dwa miejsca wydają\nsię już rozdane), to dobrze, co jednak będzie, gdy niektóre zajmą czwartą pozycję?\nWówczas dodatkowych pieniędzy nie będzie, mimo liczących się badań i studiów\ndoktoranckich na wysokim poziomie.\nCo więcej, z dotacji ministerstwa mają\nbyć dofinansowywane podstawowe jednostki organizacyjne uczelni posiadające\nocenę wyróżniającą w opinii Komisji oraz\njednostki organizacyjne uczelni w zakresie wdrażania systemów poprawy jakości\nkształcenia. Otwarte pozostaje pytanie,\njakiej wysokości środki przygotowało\nministerstwo na wsparcie tych działań.\nMinister ma więc być w swojej decyzji\nwspomagany przez Komisję i określić\nw drodze rozporządzenia: „kryteria, warunki i tryb ubiegania się o status KNOW,\nuwzględniając w szczególności jakość\nprowadzonych badań naukowych oraz\njakość kształcenia i współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym” (art.\n84b.5). Tutaj znajduje się ta dodatkowa\nłyżka dziegciu, ponieważ można się spodziewać, iż decyzje te będą podejmowane na podstawie parametrów opracowanych przez ministerstwo. Nie ukrywam,\niż mam z tym rozwiązaniem złe skojarzenia: przypomina to ręczne sterowanie\nministerstwa szkołami wyższymi sprzed\n1989 roku. Można sobie też wyobrazić,\niż wrócą czasy wyjazdów do ministerstwa celem „załatwienia dodatkowej dotacji”. Niestety w ekonomii nie ma dóbr\nwolnych i przyznanie większej dotacji\njednym jednostkom wiąże się ze zmniejszeniem dotacji innym. Tym bardziej że\nPani Minister zapowiedziała, iż nie można spodziewać się zwiększenia środków\nna szkolnictwo wyższe przed 2013 r. Ponieważ w podziale dotacji podmiotowej\nmiędzy wybrane jednostki nie uniknie się\nuznaniowości (biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenia raczej nie opracuje się doskonałych parametrów), może\nto więc przynieść szkody całemu systemowi: podzielić środowisko naukowe na\ntych „lepszych” (know) i tych „gorszych”\n(nie know). Jeśli Ministerstwo ma dodatkowe środki i chce nimi wspierać ośrodki naukowe, to przeznaczone powinny\nbyć one przede wszystkim na wsparcie\nbadań i konferencji naukowych, publikacji, szczególnie w dziedzinach służących\ngospodarce, innowacjom, podwyższeniu\nkwalifikacji, zwalczaniu bezrobocia itd.\nWskazywanie dobrych wzorców innym\nprzez powoływanie KNOW nie może być\njedynym uzasadnieniem wprowadzonych\nzmian, bo my dobre wzorce znamy, chociażby z zagranicy.\nPo drugie, za dobre rozwiązanie można\nuznać wprowadzenie Krajowych Ram\nKwalifikacji, do czego zobowiązuje nas\nczłonkostwo w UE, oraz umożliwienie\npodstawowym jednostkom samodzielnego opracowywania programów nauczania. Zgodnie z art. 11 ustawy podstawowa jednostka organizacyjna, mająca uprawnienie do nadawania stopnia\ndoktora habilitowanego, może bowiem\nprowadzić studia na określonym przez\nsenat uczelni kierunku i poziomie kształcenia w ramach obszarów kształcenia\noraz dziedzin, odpowiadającym wymienionym uprawnieniom. Plany i programy\nstudiów mają być dostosowane do efektów kształcenia określonych uchwalą senatu. Na ocenę tych zapisów należy poczekać do czasu ich realizacji, ale wydaje\nsię, że odpowiadają one oczekiwaniom\npracowników i ich wprowadzenie będzie\nsłużyło podniesieniu jakości i atrakcyjności programów dydaktycznych.\nPo trzecie, utrzymanie praw nabytych\ndla adiunktów i asystentów jest pozytywną wiadomością, bo ostania propozycja przedłużenia ich zatrudnienia tylko\no dwa lata celem dokończenia dysertacji\ngroziłaby degradacją kadrową wielu jednostkom. Czas pokaże, czy nowa ustawa\nprzynosi jaśniejsze i bardziej obiektywne\nreguły dalszego awansu zawodowego.\nDużą niewiadomą jest, czy ocena dorobku naukowego przez anonimowych recenzentów powołanych przez Centralną\nKomisję, uzupełnionych składem trzech\nczłonków wyznaczonych przez jednostkę, gdzie odbywa się postępowanie\nhabilitacyjne, sprawdzi się bardziej niż\nocena rad wydziału w czasie kolokwium\nhabilitacyjnego. Jeszcze bardziej dyskusyjne jest, czy wprowadzona procedura\nuzyskania tytułu profesora (uczestniczenie w trzech przewodach doktorskich,\nposiadanie doświadczenia w dziedzinie\nkierowania zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze\nkonkursów krajowych i zagranicznych, konieczność odbycia staży naukowych i prowadzenia prac naukowych w instytucjach\nnaukowych, w tym zagranicznych) jest postępem w porównaniu z dotychczasowymi wymogami. Przy tym Rada jednostki\norganizacyjnej przekazuje w niej Centralnej Komisji listę przynajmniej dziesięciu\nkandydatów na recenzentów spośród\nosób zatrudnionych w szkole wyższej lub\njednostce organizacyjnej innej niż osoba\nubiegająca się o tytuł.\nPo czwarte, ocena pracownika naukowego ma dokonywać się co dwa lata, z wyłą-\nczeniem profesorów zwyczajnych, dla których przewidziano dokonywanie oceny co\ncztery lata. Wydaje się, że dwuletnia ocena\njest okresem zbyt krótkim do napisania\nprawidłowej i wiarygodnej opinii. Monografie pisze się przez kilka lat, a w ciągu\ndwu lat można co najwyżej być autorem\nkilku artykułów. Boję się, iż dwuletnie oceny doprowadzą do publikowania tekstów\npod „ocenę”, kosztem ambitnych książek,\npracownicy nie będą szukać nowych, trudnych zadań badawczych, lecz będą się starali publikować jak najwięcej w celu wykazania niezbędnej aktywności naukowej.\nW ekonomii znani są wybitni ekonomiści\n– autorzy jednej lub kilku książek, ale są\nteż bardzo płodni ilościowo autorzy, zupełnie nierozpoznawalni.\nPo piąte, zgodnie ze zmianą wprowadzoną\ndo art. 127 ust. 2 stosunek pracy nauczyciela akademickiego wygasa z końcem\nroku, w którym ukończył on sześćdziesiąty piąty rok życia, z wyjątkiem profesora zwyczajnego, który może pracować\ndo siedemdziesiątego roku życia. Artykuł\nten pogarsza sytuację pozostałych grup\npracowniczych, zwłaszcza profesorów\nnadzwyczajnych. Wprowadzenie tego zapisu wydaję się mało racjonalne w świetle powszechnej wręcz tendencji w wielu\nkrajach do wydłużania wieku emerytalnego. Szczególnie niekorzystna jest sytuacja profesorów nadzwyczajnych, którzy\nzbliżają się do 65 lat, dla których ta nowa\nsytuacja jest zaskakująca. Nie przewidując tych zapisów ustawowych, nie mogą\nułożyć na nowo swojej ścieżki kariery zawodowej. Nie jest więc dla mnie jasne, co\nsię stanie na uniwersytecie z profesorami\nnadzwyczajnymi zatrudnionymi na czas\nnieokreślony, kiedy ukończą 65 lat. Wydaje\nsię, iż można tutaj również mówić o pewnego rodzaju uprawnieniach nabytych,\njak w przypadku adiunktów. Pozbawienie\nmożliwości zatrudnienia tej dużej grupy\nprofesorów nadzwyczajnych jest dyskryminujące i przyniesie szkodę badaniom\nnaukowym, bo dla wielu pracowników\nz habilitacją wiek między 65. a 70. rokiem\nżycia może być najbardziej twórczym i dojrzałym okresem działalności badawczej.\nPo szóste, do art. 118 wprowadzono punkt\n7, iż pomiędzy nauczycielem akademickim\na zatrudnionym w tej samej uczelni jego\nmałżonkiem, krewnym lub powinowatym\ndo drugiego stopnia włącznie oraz osobą\npozostającą w stosunku przysposobienia,\nopieki lub kurateli nie może powstawać\nstosunek bezpośredniej podległości służbowej. Nie dotyczy to osób pełniących\nfunkcje organów jednoosobowych uczelni, dla których ustawa przewiduje powołanie ich w drodze wyborów. O ile zakaz\npodległości służbowej można uzasadnić\nwalką z nepotyzmem w administracji państwowej, o tyle szkodliwość społeczna\npodległości służbowej spokrewnionych\nosób w instytucjach naukowych wydaje\nsię niewielka. Jeśli chodzi o uniwersytety i inne szkoły wyższe, to ich zadania\nsą inne niż administracji państwowej\ni bardziej tutaj chodzi o walory umysłu\ni posiadaną wiedzę niż więzy krwi i wpływanie na podejmowane decyzje. Niby\ndlaczego utalentowane małżeństwo czy\nrodzeństwo nie może prowadzić badań\nnaukowych w tych samych jednostkach.\nTo tak, jakby zakazać Pierre i Marie Curie-Skłodowskiej prowadzenia wspólnych badań naukowych, co w ich przypadku, jak\nwiadomo, skończyło się Nagrodą Nobla.\nCzy ustawa ma więc „chronić” przed tym,\naby młodzi ludzie nie zawierali związków\nmałżeńskich w tych samych jednostkach\nlub też przenosili się do innych jednostek\ntylko ze względu na przepisy ustawy? Jak\nsię wydaje, przepis ten ma zdecydowanie\npopulistyczne przesłanie. Szkoły wyższe\nto nie organa administracji państwowej;\nkażdy pracownik prowadzi własne badania naukowe, za które samodzielnie odpowiada. Podległość służbowa, jak to bywa\nmiędzy naukowcami, jest często iluzoryczna, wybór dyrektorów instytutów i katedr\nnastępuje na drodze demokratycznej, i nie\nznam przypadku, aby rektor nie powołał\ndyrektora instytutu wbrew pozytywnej\nopinii Rady Instytutu popartego wnioskiem dziekana.\nPo siódme, ustawa zezwala pracownikom\nna podjęcie jednego dodatkowego zatrudnienia poza uczelnią, pod warunkiem\nuzyskania zgody rektora. Nie jest to dla\nnas żadna nowość, pomimo medialnego\nnagłośnienia, albowiem na naszym uniwersytecie zgoda taka była wymagana\njuż wcześniej. Jak znam Jego Magnificencję, wprowadzenie nowych przepisów\nnie przyniesie zaostrzenia polityki w tym\nwzględzie, wykraczającej poza rozwiązania ustawowe.\nZ punktu widzenia szeregowego pracownika uniwersytetu zmiana ustawy o szkolnictwie wyższym nie wydaje się zatem żadną\ngłęboką reformą, a kosmetyczną zmianą.\nZa reformą i rozszerzoną autonomią nie\nstoją adekwatne nakłady, nowe metody\nfinansowania uczelni i wynagradzania nauczycieli akademickich. Wprowadzenie statusu KNOW i nowe inicjatywy projakościowe odczytuję raczej jako zamiar odzyskania przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa\nWyższego możliwości sterowania szkolnictwem wyższym w imię zwiększonej konkurencji. Tymczasem według reguł ekonomii\nefektywna konkurencja powstaje na rynku,\na nie w procesie ubiegania się o państwowe dotacje celem dostania się do grona administracyjnie wybranych jednostek. Poza\ntym reforma szkolnictwa wyższego może\nwiązać się z większą sprawozdawczością\ni biurokracją, co stanowić będzie dodatkowe obciążenie dla pracowników, zwłaszcza\nfunkcyjnych, ponad ich podstawowe zadania naukowo-dydaktyczne. Pozostawia ona\nw dalszym ciągu nierozwiązany problem\nuproszczenia systemu awansu zawodowego na naszych uczelniach (oparcia go na\nkryteriach wyłącznie naukowych), który we\nwspółczesnym świecie nie ma już chyba\nswojego odpowiednika. Przy tak zatrważająco niskiej mobilności pracowników\nbrakuje też nowych możliwości rozwoju\nwspółpracy między szkołami wyższymi:\nprojekty UE wymagają dzisiaj uczestnictwa\nco najmniej trzech partnerów w powiązaniach sieciowych, i im więcej współpracujących dobrych ośrodków, tym większe\nszanse finansowania ma projekt. Jeśli musimy już wspierać działania projakościowe, to nie przez dotacje podmiotowe dla\nograniczonej liczby jednostek, nie zawsze\nwspółpracujących ze sobą, ale rozdzielać je\ndrogą przejrzystych konkursów na najlepsze projekty przedmiotowe, w tym upowszechniające jakość i dobre wzorce wśród\njak największej liczby uczelni. W długiej\nperspektywie nie unikniemy zaś mechanizmów uwzględniających warunki rynkowe:\nkonkurencji szkół prywatnych, popytu ze\nstrony studentów, także zagranicznych.\nW nauce, jak w gospodarce, im więcej wolności, tym lepiej, administrowanie szczupłymi środkami, nawet pod hasłem działań\nprojakościowych, nie może skończyć się\nsukcesem. Najbardziej bolesne jest to, iż nie\nprzeprowadzono ze środowiskiem naukowym prawie żadnej dyskusji, a o treści zapisów reformy dowiadujemy się z Internetu.\nPani Minister przyjechała na nasz uniwersytet, aby spotkać się z Senatem i studentami\nnie przed uchwaleniem ustawy, ale już po\npodpisaniu jej przez Prezydenta. Trochę\nszkoda, iż zmarnowano czas na napisanie\ntak słabego projektu nowelizacji i pozytywne nastawienie środowiska naukowego wobec pomysłu reformy. Szkoda też, iż\ndyskusje na uniwersytecie koncentrują się\nwobec artykułów zamieszczonych w „Gazecie Wyborczej”, zamiast skupić uwagę\ni intelektualny wysiłek na zmianach ustawowych i analizie efektów, jakie ze sobą\nprzyniosą dla naszej uczelni.\nAutor jest profesorem w Instytucie Nauk Ekonomicznych na Wydziale Prawa, Administracji\nO planach budowy palmiarni, tegorocznym jubileuszu, kwitnących magnoliach i dereniówce opowiadał w niedzielę 10 kwietnia prof. Tomasz Nowak\n– dyrektor Ogrodu Botanicznego. Wiosenny spacer zainaugurował nowy sezon.\n„Jak kwitną kasztańce, róbcie rozsady pomidorów, bo przymrozków już nie będzie”\n– to tylko jedna z licznych fachowych porad prof. Nowaka, jakie można było usłyszeć na pierwszym w tym roku spacerze\nz dyrektorem. W kwietniu, mimo że to dopiero początek wiosny, jest już w ogrodzie\nco podziwiać: wzrok przyciągają kwitnące\nmagnolie i forsycje, a także wczesnowiosenne byliny. Trwający ponad dwie godziny spacer był świetną okazją do oderwania się od codziennego zgiełku i hałasu,\nbo choć ogród położony jest w samym\ncentrum miasta, to jest jednak prawdziwą „oazą piękna i spokoju”, jak zwykło\nsię o nim mówić. Przyjemna atmosfera\nspaceru w głównej mierze była zasługą\ndyrektora, który z okazji początku sezonu tryskał humorem i energią. Udzielając\nporad ogrodniczych i podając przepisy na\nbyć może przy okazji walki Wrocławia o status europejskiej stolicy kultury w 2016 r.\nmarzenia dyrektora się spełnią, bo jak mówi\n„ogrodnictwo to też sztuka”.\nBrak nowej palmiarni nie umniejsza wagi\nobchodów jubileuszu 200-lecia założenia\nOgrodu Botanicznego. W tym roku przypada także 190. rocznica powstania Arboretum w Wojsławicach i mija 900 lat od\nzałożenia wsi Wojsławice. Główne uroczystości zaplanowano na koniec maja. W programie m.in. msza w intencji ogrodników\n(26 maja, godz. 9.00, kościół uniwersytecki),\nwystawa jubileuszowa i koncert „Muzyka\nw Ogrodach” (26 maja, godz. 16.00, Ogród\nBotaniczny) oraz spotkanie w Arboretum\n(27 maja, godz. 9.00).\nW Ogrodzie Botanicznym odbędzie się\ntakże uroczystość zasadzenia drzewa jubileuszowego z okazji dwusetnej rocznicy\nutworzenia Universitas litterarum Wratislaviensis – pierwszej państwowej uczelni we\nWrocławiu. Tulipanowiec amerykański zostanie zasadzony 29 kwietnia o godz. 12.00\nw pobliżu papieskiego dębu.\nSpacerowiczów oprowadza prof. Tomasz Nowak\nnalewki, zapraszał także na kolejne spotkania. Najbliższe w Ogrodzie Botanicznym\njuż w sobotę 16 kwietnia o godz. 10.00\n(plener plastyczny „Wielkanocne rośliny”),\na w jego filii – Arboretum w Wojsławicach\nkoło Niemczy – 30 kwietnia o godz. 10.00\n(dzień otwarty). W tym roku nie zabraknie\ntakże prezentacji i kiermaszów np. kaktusów, roślin ozdobnych czy tropikalnych.\nSzczegółowe kalendaria imprez można\nznaleźć na stronach internetowych Ogrodu Botanicznego i Arboretum.\nDo największych atrakcji każdego ogrodu\nbotanicznego należy zawsze palmiarnia\n– miejsce ekspozycji roślin z ciepłych krajów. Jeszcze do II wojny światowej palmiarnia, założona we wrocławskim ogrodzie już\nw 1812 r., była jedną z głównych atrakcji\nturystycznych, jednak podczas działań\nwojennych mocno ucierpiała i już nie istnieje. Obecny budynek palmiarni powstał\nw latach 70. XIX wieku. Marzeniem dyrektora jest budowa nowego pomieszczenia\nna rośliny tropikalne i subtropikalne w tej\nczęści ogrodu, która leży przy zbiegu ulic\nkard. Wyszyńskiego i kard. Hlonda. Niestety\nplanów nie udało się dotąd zrealizować, ale\nZwiedzający wśród roślinności\nMagnolie w pełnym rozkwicie\nWidok na ogrodowy staw\nW związku z artykułem „Tajne życie uniwersytetu, czyli komu należą się ordery”, który\nukazał się w „Gazecie Wyborczej” 7 kwietnia\n2011 r., my, pracownicy Zakładu Europeistyki, wyrażamy nasz stanowczy sprzeciw wobec krzywdzącej i niesprawiedliwej oceny\ndziałalności organizacyjnej prof. zw. dr. hab.\nWiesława Bokajły. Profesor w trakcie swojej\nwieloletniej pracy w Instytucie Politologii\nUniwersytetu Wrocławskiego sprawował\nfunkcję kierownika dwóch zakładów, był\nwicedyrektorem ds. nauki, stworzył od\npodstaw wrocławskie studia europeistyczne, a obecnie jest spiritus movens przygotowań do utworzenia Instytutu Europeistyki\nKiedy w 2005 r. powstał w ramach Instytutu Politologii Zakład Europeistyki, Profesorowi udało się stworzyć nie tylko nową\nstrukturę, lecz także zgromadzić wokół\nsiebie zespół ludzi, młodych adiunktów,\nktórzy pod jego kierunkiem prowadzą zarówno zajęcia dydaktyczne, jak i badania\nnaukowe. Zakład kierowany przez Profesora sprawnie i efektywnie współpracuje\nw zakresie realizacji wspólnych projektów badawczych, które skutkują publikacjami wysoko ocenianych monografii\nnaukowych, artykułami w czasopismach\no zasięgu międzynarodowym, organizacją\nszeroko komentowanych konferencji naukowych, seminariów, warsztatów i innych\nważnych wydarzeń w życiu uczelni.\nW ciągu dwóch ostatnich lat jego Zakład Europeistyki zajmował drugą pozycję w rankingu aktywności naukowej zakładów w Instytucie Politologii Uniwersytetu Wrocławskiego. To nie przypadek. Demokratyczny styl\nzarządzania Profesora umożliwia zarówno\nrozwój indywidualny każdego pracownika,\njak i sprawną aktywność zespołową. Trzeba\nnie lada umiejętności organizacyjnych, by\nsprawnie kierować pracą indywidualistów,\nwśród których jest najbardziej wpływowa\nkobieta na Dolnym Śląsku (ranking „Polska\nThe Times”) i osoba sprawująca funkcje kierownicze na Uniwersytecie Wrocławskim.\nZespołem, w którym są koordynatorzy\ni kierownicy międzynarodowych projektów,\nludzie zaangażowani w działalność sektora\npozarządowego czy podejmujący intensywną współpracę z ośrodkami naukowymi za\ngranicą. Dobry organizator, dobry szef nie\ntylko jest w stanie wspierać rozwój swoich\nwspółpracowników, dodawać im skrzydeł,\ninspirować do działania wysokim poziomem\nwłasnej wiedzy merytorycznej, lecz także\ndobrą radą, życzliwą postawą i życiową mądrością godzić tę różnorodność, sprawiać, że\nefekt pracy nie jest sumą, ale multiplikacją\npotencjału każdego pracownika tworzącego\nwspólnotę, zarówno w sensie akademickim,\njak i czysto ludzkim.\nW ramach kierunku europeistyka na pierwszy rok studiów dziennych przyjmowanych\njest w kolejnych latach około 100 studentów. Od roku akademickiego 2010/2011\ndzięki zaangażowaniu Profesora Bokajły\nuruchomione zostały magisterskie studia\nw języku angielskim: European Studies.\nPopularność europeistyki jako kierunku\nstudiów, dorobek naukowy i organizacyjny Profesora Bokajły oraz zaangażowanie\ndydaktyczno-naukowe kierowanego przez\nniego zespołu doprowadziły do rozpoczęcia prac koncepcyjnych nad utworzeniem\nInstytutu Europeistyki w strukturze Uniwersytetu Wrocławskiego.\nUniwersytet Wrocławski, Instytut Politologii,\nZakład Europeistyki i nasi studenci wiele\nzawdzięczają Profesorowi Bokajle. W 1997 r.\npodczas Powodzi Tysiąclecia, Profesor zorganizował zbiórkę pieniędzy w Tybindze na\nratowanie zbiorów Biblioteki Uniwersyteckiej. Chętnie wspiera inicjatywy studenckie,\njak chociażby wyjazdy na wymianę zagraniczną czy konferencje dotyczące funduszy\nunijnych organizowane przez organizacje\nstudenckie. W trakcie swojej wieloletniej\npracy Profesor Bokajło wypromował 14\ndoktorów, co świadczy nie tylko o byciu Mistrzem w uprawianiu nauki, ale jednocześnie\nczłowiekiem posiadającym dar współpracy\ni inspirowania innych do aktywnej postawy\nAtmosfera pracy w zakładzie kierowanym\nprzez Profesora Bokajłę sprzyja kreatywności i przekraczaniu barier. Czujemy się traktowani przez Profesora podmiotowo, mamy\nprawo do własnego, odrębnego, niejednokrotnie krytycznego zdania i wpływ na\npodejmowane przez niego, dotyczące nas\ni zakładu, decyzje. Mamy prawo i moralny\nobowiązek upominać się o dobre imię naszego Przełożonego.\nSzanujemy prawo do swobodnego wyrażania opinii i oceny działalności innych\nosób, jednak głęboko wierzymy, że powinna ona mieć uzasadnienie merytoryczne,\nnie zaś być wynikiem osobistych sympatii\nbądź ich braku wobec konkretnych ludzi.\nPracownicy Zakładu Europeistyki,\nInstytutu Politologii UWr\nMaciej Bachryj, Maciej Cesarz,\nJoanna Dyduch,Piotr Grabowiec,\nMonika Klimowicz, Radosław Kupczyk,\nAnna Pacześniak, Paweł Turczyński,\nInterdyscyplinarne Seminarium Studium Generale Universitatis Wratislaviensis im. Profesora Jana Mozrzymasa\nProgram wykładów: maj – czerwiec 2011\nwtorki w godzinach 17.15–19.15,\nsala im. J. Czekanowskiego, Katedra Antropologii\nUniwersytetu Wrocławskiego, ul. Kuźnicza 35\n10 maja 2011 r. – prof. Karol Myśliwiec, członek Polskiej\nPotęga detalu w archeologii – Polskie Badania w Sakkarze\n1. Grób kapłana i sekretarza króla\n2. Pułapki monogamii\n3. Paleografia a ideologia\n17 maja 2011 r. – prof. Wiesław Fałtynowicz\nNatura porostów – porosty w naturze\n1. Istota porostów\n2. Znaczenie porostów w naturze\n3. Porosty w służbie człowieka\ndr Eugeniusz Panek – wprowadzenie do dyskusji\n24 maja 2011 r. – Wykład odbędzie się w Dolnośląskiej\nBibliotece Publicznej (Wrocław, Rynek 58)\nHistoria, kultura, człowiek w ciągłym przyspieszeniu\n1. Historia starożytna dziś (Trylogia rzymska –„Boski\nJuliusz”, „Nazo poeta”, „Tyberiusz Cezar”)\n2. Kultura wobec góry, dołu i demokracji („Kaprysy starszego pana”)\n3. Sytuacja psychologiczna człowieka wobec coraz szybszego tempa życia – pamięć się nie opłaca („Antyk po antyku”)\nprof. Stanisław Bereś – wprowadzenie do dyskusji\n31 maja 2011 r. – prof. Jakub Pigoń\nUniwersytecki kampus czy sala rozpraw\n1. Co to jest afrocentryzm?\n2. „Lekcja historii” Mary Lefkowitz\n3. Debata akademicka po amerykańsku\nprof. Alicja Szastyńska-Siemion – wprowadzenie do dyskusji\n7 czerwca 2011 r. – prof. Ignacy Z. Siemion\nLwowskie i wrocławskie tradycje chemii\n1. Chemia lwowska\n2. Chemia na niemieckim uniwersytecie we Wrocławiu\n3. Co jest żywe w tradycji naukowej?\nprof. Kazimierz Orzechowski – wprowadzenie do dyskusji\n14 czerwca 2011 r. – prof. Jan Kulczyński\nOdtwarzanie prapremierowego kształu inscenizacji Otella\n1. Relacje pomiędzy postaciami\n2. Emocje postaci\n3. Funkcje monologu jako rozmowy z publicznością\nprof. Janusz Degler – wprowadzenie do dyskusji\nprof. Andrzej Grodzicki\nZ dziejów złota\n1. Złoża złota i ich związki z górnictwem\n2. Złoto Rosji jako wyjątek od reguły\n3. Historia i przyszłość złota dolnośląskiego\nprof. Michał Sachanbiński – wprowadzenie do dyskusji\nprof. Adam Jezierski\nZ obrad Senatu UWr\nObradom przewodniczył rektor prof. Marek Bojarski.\n podjął uchwałę dot. wynagrodzeń pracowników środowiska akademickiego.\nSenat Uniwersytetu Wrocławskiego zwraca się\nz apelem do Prezesa Rady Ministrów Donalda\nTuska i Rady Ministrów o jak najszybsze rozpoczęcie procesu zwiększenia pensji pracowników\nSzybkie uruchomienie tego procesu pozytywnie wpłynie na realizację zmian wprowadzonych nowelizacją „Prawa o szkolnictwie\nwyższym”, a jego brak, pogarszając i tak już złą\nsytuację finansową środowiska akademickiego,\nspowoduje utratę wiary w sens poczynań reformatorskich rządu.\n mianował na stanowisko profesora zwyczajnego na czas nieokreślony od 1 IV 2011 r.\nprof. Grażynę Bator na Wydziale Chemii\nprof. Irenę Światłowską-Prędotę w Instytucie Filologii Germańskiej\nprof. Ryszarda Szeklego w Instytucie Matematycznym\n mianował na stanowisko profesora nadzwyczajnego na czas nieokreślony od 1 IV 2011 r.\ndr. hab. Henryka Marszałka w Instytucie Nauk\n zatwierdził wnioski dot. odnowienia dyplomu\ndoktora po 50 latach z Wydziału Nauk Biologicznych\nprof. Andrzeja Dyrcza, ornitologa (doktorat\nz 1960 r.)\nprof. Andrzeja Warchałowskiego, entomologa\n(doktorat z 1961 r.)\n przyznał Złote Medale Uniwersytetu Wrocławskiego\nprof. Bogdanowi Marcińcowi, chemikowi z UAM\nprof. Walerijowi Władimirowiczowi Obuchowowi, rektorowi Tomskiego Uniwersytetu Pedagogicznego\ndoc. dr. Bolesławowi Gleichgewichtowi, em. matematykowi UWr\nLotharowi Koppowi, historykowi i socjologowi,\nkierującemu pracami berlińskiego oddziału Federalnej Centrali Kształcenia Politycznego\n przyjął opinię prof. Wojciecha Wrzesińskiego\no zasługach i dorobku prof. Szewacha Weissa,\nkandydata do tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego\n określił zasady i tryb działania Uczelnianej Komisji Odwoławczej ds. oceny (p. BIP, wewnętrzne\nakty normatywne, uchwały Senatu)\n utworzył stacjonarne i niestacjonarne studia\nII stopnia na makrokierunku dyplomacja europejska oraz wprowadził zmiany do uchwały nr\n39/2010 Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego\nz 26 maja 2010 r. w sprawie określenia zasad\ni trybu rekrutacji na I rok studiów w Uniwersytecie Wrocławskim w roku akademickim\n2011/2012 (p. BIP, wewnętrzne akty normatywne, uchwały Senatu)\n zmienił regulamin studiów na Uniwersytecie Wrocławskim (p. BIP, wewnętrzne akty normatywne, uchwały Senatu)\n zmienił uchwałę nr 39/2010 Senatu UWr z 26\nmaja 2010 r. w sprawie określenia zasad i trybu\nrekrutacji na I rok studiów w Uniwersytecie\nWrocławskim w roku akademickim 2011/2012\n zatwierdzenia zmiany zasad rekrutacji na\nstacjonarne i niestacjonarne studia II stopnia\nna kierunku chemia\nna kierunku pedagogika\n dodania zasad rekrutacji na stacjonarne\ni niestacjonarne studia II stopnia na kierunku\nadministracja, specjalność administracja w organizacjach międzynarodowych, w języku angielskim\n(p. BIP, wewnętrzne akty normatywne, uchwały\n zmienił uchwałę nr 47/2010 Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego z 23 czerwca 2010 r. w sprawie\nokreślenia zasad pobierania opłat za świadczone\nusługi edukacyjne dla studentów i doktorantów\nUniwersytetu Wrocławskiego (p. BIP, wewnętrzne\n wysłuchał informacji o Wrocławskiej Unii\nAkademickiej. Senatorowie w dyskusji zadawali\npytania referującemu temat dr. Ryszardowi Balickiemu oraz zgłaszali swoje wątpliwości i propozycje.\nNa stronie internetowej Uniwersytetu Wrocławskiego w menu – Media – dostępny jest magazyn Wrocławskiej Unii Akademickiej „Spektrum”\nKilka dni po obradach Senatu Rada Wydziału Matematyki i Informatyki podjęła uchwałę\nw sprawie Wrocławskiej Unii Akademickiej.\nUchwała nr 16/2011\nRada Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego, doceniając wysiłki\nna rzecz konsolidacji środowiska akademickiego Wrocławia, sprzeciwia się przystąpieniu\nUniwersytetu Wrocławskiego do Wrocławskiej\nUnii Akademickiej, zwanej dalej Unią, w formie\nopisanej w przedstawionym Senatowi Uniwersytetu Wrocławskiego projekcie uchwały.\n• Koncepcja Unii jest niespójna zarówno\nw aspekcie akademickim, jak i finansowym.\n• Powołanie Unii spowoduje powstanie dodatkowych struktur zarządzania. Wiąże się to ze wzrostem uciążliwej biurokracji i zbytecznymi kosztami, które obciążą wydziały Uniwersytetu.\n• Większość planowanych zadań Unii można\nskutecznie realizować w drodze pogłębionej\nwspółpracy uczelni wrocławskich, bez konieczności tworzenia kosztownych struktur.\n• Projekt Unii nie został dotychczas poprzedzony szczegółowym studium skutków finansowych i organizacyjnych dla uczelni i środowiska.\n• Argumenty na rzecz Unii nie zostały poparte\njeszcze wiarygodnymi analizami, np. w kwestii\nawansu w rankingach międzynarodowych.\nUchwalono jednomyślnie na posiedzeniu Rady\nWydziału Matematyki i Informatyki UWr w dniu\n5 kwietnia 2011 r. w obecności 41 członków\nrady. W posiedzeniu brali udział w charakterze zaproszonych gości profesorowie Leszek\nZ. Ciunik (dziekan Wydziału Chemii), Robert Olkiewicz (dziekan Wydziału Fizyki i Astronomii)\ni Jan Burdukiewicz (prodziekan Wydziału Nauk\nHistorycznych i Pedagogicznych).\nprof. dr hab. Piotr Biler.\nPo uchwale Rady Wydziału Matematyki i Informatyki idei Wrocławskiej Unii Akademickiej\nnie poparły Rady Wydziałów Biotechnologii\nZmarła dr Annette Bussmann, wieloletnia\nwicekonsul Niemiec we Wrocławiu, współpracująca efektywnie z Uniwersytetem Wrocławskim; zebrani uczcili pamięć minutą ciszy.\n• Państwowa Komisja Akredytacyjna przyznała ocenę wyróżniającą kierunkowi informatyka.\n• Dziekani otrzymali listę profesorów, którym\nrektor proponuje wpisanie do księgi pamiątkowej uczelni.\n• Memorandum dr. Andrzeja Dybczyńskiego\ndyskutowane było na posiedzeniach dwóch\nkomisji senackich: Organizacji i Rozwoju oraz\nStatutowej. Ze względu na ogólny zakres propozycji nie podjęto dalszych decyzji. Dr Dybczyński zgłosił chęć współpracy z tymi komisjami.\nKandydaci do Nagród Ministra Nauki\ni Szkolnictwa Wyższego pozytywnie zaopiniowani przez Senat UWr z listy nominowanych\nSenat Uniwersytetu Wrocławskiego zaopiniował pozytywnie 23 lutego 2011 r. przedstawione wnioski o nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia naukowe\ni dydaktyczne w roku 2010 dla następujących\n dr hab. prof. nadzw. Józef Szykulski\n prof. dr hab. Marek Bożejko\n dr Jarosław Byrka\n dr Miłosz Grodzicki\n prof. dr hab. Zbigniew Szewczuk z zespołem\n prof. dr hab. Andrzej Warchałowski\n prof. dr hab. Ryszard Kryza\n prof. dr hab. Zdzisław Latajka z zespołem\n prof. dr hab. Jan Łoboda\n dr hab. Justyna Ziarkowska\n dr Grażyna Antczak z zespołem\n dr hab. Artur Kozłowski\n prof. dr hab. Tomasz Rolski\n dr hab. prof. nadzw. Zofia Tarajło-Lipowska\n dr hab. Rafał Wojciechowski\n dr Robert Bronisz z zespołem\n prof. dr hab. Jan Harasimowicz\n dr hab. Paweł Kaczyński\n dr hab. prof. nadzw. Piotr Machnikowski\n prof. dr hab. Krzysztof Nawotka\n dr hab. Dariusz Skrzypiński\n prof. dr hab. Andrzej Antoszewski\n(zebr. kad, ak)\nNowości Wydawnictwa UWr\nN owe książki oficyny wydawniczej\n „The European Union’s Neighbourhood Challenge. Transborder Cooperation,\nMigration and Europeanization”, Klaus\nBachmann, Elżbieta Stadtmüller (red.),\n2011, format B5, ss. 275, cena 31,50 zł\nPublikacja poświęcona jest wyzwaniom,\nprzed jakimi stoi Unia Europejska, w dziedzinie polityki sąsiedztwa. Autorzy poruszając kwestię współpracy UE zarówno\nz krajami kandydującymi, jak i zewnętrznymi partnerami, omawiają: rolę państw\nczłonkowskich UE w kształtowaniu stosunków międzynarodowych, wzajemne\nrelacje UE i krajów sąsiadujących oraz problem migracji. Ten ostatni przedstawiony\nzostał jako jeden z aspektów Europejskiej\nPolityki Sąsiedztwa, ściśle powiązany ze\nzmianami zachodzącymi na granicach UE\ni ich przyczynami.\n „Pomiar efektywności procesu kształcenia w publicznym szkolnictwie akademickim”, Anna Ćwiąkała-Małys, 2010,\nformat B5, ss. 235, cena 28,35 zł\nMonografia Anny Ćwiąkały-Małys jest\npoświęcona prezentacji problemów efektywności oraz narzędzi umożliwiających\njej pomiar w uczelniach publicznych.\nOdwołując się do literatury i prac własnych,\nautorka przedstawia wyniki przeprowadzonych wielowymiarowych badań empirycznych, obejmujących 59 publicznych\nuczelni akademickich podległych MNiSW,\nzwiązanych z problematyką pomiaru efektywności procesu dydaktycznego od strony nakładów i efektów. Badania zostały\nzaprogramowane, a ich wyniki przedstawione z podziałem na kapitał ludzki, zasoby majątkowe i zasoby finansowe. Kolejne\nrozdziały książki poświęcono efektywności jako zasadniczemu zagadnieniu rozpatrywanemu przez autorkę – od podejścia\nteoretycznego, przez analizę kontekstu\nmiędzynarodowego, z przywołaniem\nprzykładów siedmiu krajów (w tym pięciu\neuropejskich), do zasadniczej części pracy,\nczyli koncepcji pomiaru efektywności procesu kształcenia w polskim publicznym\n„Przestrzenie komunikowania”, Igor\nBorkowski, Karina Stasiuk-Krajewska\n(red.), „Dziennikarstwo i Media” 1, 2010,\nformat B5, ss. 234, cena 26,25 zł\nZebrane w tomie teksty poświęcone są zagadnieniu komunikacji ujętej z perspektywy dziennikarstwa i badań nad mediami.\nOprócz mediów tradycyjnych: prasy, radia\ni telewizji, szczególnie szeroko opisywany\njest internet. Autorzy artykułów i komunikatów zwracają uwagę na zjawiska tak\nistotne dla współczesnego uczestnika\nspołeczeństwa medialnego, jak: edukacja\nmedialna (na poziomie szkolnym i uniwersyteckim), wpływ obcego kapitału na\nmedia, tabloidyzacja mediów, blogi, media społecznościowe i dziennikarstwo\nalternatywne; analizują dobrze znane laikom gatunki dziennikarskie (np. prognoza pogody) i z dziedziny public relations\n(komunikaty biur promocji); komentują\nprzypadki aktualnego i historycznego\n„Studenckie Prace Prawnicze, Administratywistyczne i Ekonomiczne” 9,\nMarcin Winiarski (red.), 2011, format B5,\nss. 114, cena 15,12 zł\nArtykuły zawarte w 9. tomie „Studenckich Prac Prawniczych, Administratywistycznych i Ekonomicznych” powstały\nna podstawie referatów wygłoszonych\nw dniach 3–4 grudnia 2010 roku podczas VIII Międzynarodowej Studenckiej\nKonferencji Naukowej pt. Gospodarka\nświatowa, przedsiębiorstwo, konsument.\nTendencje rozwoju gospodarki światowej.\nMłodzi naukowcy poruszyli m.in. problem koncepcji informatora w dobrej\nwierze, zagadnienie roli klastrów w rozwoju gospodarczym czy wzrostu popytu\nna ubezpieczenia na życie. W konferencji\naktywny udział wzięli również studenci\nWydziału Ekonomicznego Uniwersytetu\nLwowskiego im. Iwana Franki, z którym\nNaukowe Koło Ekonomistów UWr współpracuje już od wielu lat.\n„Zaniechanie ukarania jako element\npolityki karnej w prawie karnym skarbowym”, Janusz Sawicki, 2011, format B5,\nss. 379, cena 42 zł\nPublikacja jest całościowym teoretyczno-dogmatycznym opracowaniem problematyki zaniechania ukarania sprawcy\nprzestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Poruszone w niej zagadnienia dotyczące zaniechania ukarania\nsprawcy w prawie karnym skarbowym\nw ramach współczesnej polityki karnej\nstanowią prezentację najbardziej istotnych problemów nurtujących przedstawicieli doktryny i praktyki. Celem książki\njest próba oceny aktualnie obowiązującego modelu zaniechania ukarania sprawcy, przewidzianego w kodeksie karnym\nskarbowym. Autor poddaje szczegółowej\nanalizie instytucje z rozdziału 2 k.k.s.:\nczynny żal, dobrowolne poddanie się\nodpowiedzialności i odstąpienie od wymierzenia kary. Odzwierciedleniem teorii\nw praktyce jest zaprezentowany w ostatnim rozdziale materiał badawczy, zebrany we wrocławskich finansowych organach postępowania przygotowawczego\ni sądach rejonowych. Książkę zamykają\nuwagi końcowe zawierające ogólne konkluzje i wnioski odnoszące się do modelu\nzaniechania ukarania sprawcy w prawie\nkarnym skarbowym, które mogą przyczynić się do właściwego rozwiązania tego\nzagadnienia w przyszłości.\nprzyg. Marzena Golisz\nW Wydawnictwie Uniwersytetu Wrocławskiego ukazał się nowy rocznik naukowy Instytutu Dziennikarstwa\ni Komunikacji Społecznej Uniwersytetu\nWrocławskiego – „Dziennikarstwo i Media”. Redaktorami naczelnymi czasopisma są Igor Borkowski i Karina StasiukKrajewska.\nNa zawartość pierwszego tomu składa się\nkilkanaście artykułów autorstwa pracowników naukowych Instytutu Dziennikarstwa\ni Komunikacji Społecznej UWr, doktorantów, a także zasługujące na uwagę prace\nnapisane przez studentów, dziś już absolwentów Instytutu. Teksty mieszczą się\nw szeroko pojętym obszarze badań nad\nkomunikacją. Większość autorów skupia\nsię na problemach mediów współczesnych,\nktórych relacjami ze światem polityki zajmują się Jacek Grębowiec i Kamil Łyżwa.\nAnna Bednarska-Stec i Łukasz Malina opisują przemiany mediów w dobie popkultury i tabloidyzacji. Sytuację dziennikarstwa\nprasowego w prasie wielkonakładowej i niszowej (zakonnej) w realiach kapitalizmu\nprzedstawiają Igor Borkowski i Adam Szynol. Przeciwne tym tendencjom zjawisko:\ndziennikarstwo alternatywne i społecznie\nzaangażowane, analizują Karina StasiukKrajewska oraz Karolina Lachowska i Marcin Pielużek. Dwa artykuły są poświęcone\ncharakterystyce gatunków dziennikarskich:\nprognozy pogody (tekst Justyny Janus-Konarskiej) i komunikatu prasowego (tekst\nWażnym tematem, wokół którego ogniskują się artykuły i komunikaty, jest nauka\ni edukacja, zarówno w wymiarze naukowym w prezentacji antropologii medialnej jako nowej dyscypliny nauki (w tekście Piotra Kowalskiego), jak i w wymiarze\nszkolnej edukacji medialnej (badanej przez\nMagdalenę Maziarz). Tematyce edukacji\nuniwersyteckiej poświęcone są komunikaty. Marek Bratuń na podstawie obserwacji\nwyniesionych z francuskiej uczelni projektuje nową specjalizację dziennikarską:\nNowo wprowadzoną specjalizację fotografii dziennikarskiej, reklamowej i artystycznej opisuje Karina Stasiuk-Krajewska,\na historię Podyplomowych Studiów Dziennikarstwa i Public Relations UWr prezentuje z okazji piętnastolecia tych studiów Igor\nWydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego Sp. z o.o.\n50-137 Wrocław, pl. Uniwersytecki 15\ntel.: (+71) 375 28 09\ntel./faks: (+71) 375 27 35\ntel.: (+71) 375 28 85\ntel./faks: (+71) 375 25 07\nNiemiecko-Polskie Towarzystwo Uniwersytetu Wrocławskiego\nMiędzynarodowa Konferencja Akademicka z okazji jubileuszu dziesięciolecia istnienia\nNiemiecko-Polskiego Towarzystwa Uniwersytetu Wrocławskiego\n13 maja 2011 r., o godz. 10.30\nw Auli Leopoldyńskiej Uniwersytetu Wrocławskiego\nDysputa na temat\n„Quo vadis Unio Europejska? Problem przyszłości: Rosnąca integracja czy związek państw“\nprof. dr hab. dr h.c. Marek Bojarski, Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego\nprof. dr dr h.c. Norbert Heisig, Prezes Niemiecko-Polskiego Towarzystwa Uniwersytetu Wrocławskiego\nProf. dr dr h.c. mult. Knut Ipsen, były Rektor Uniwersytetu Ruhry w Bochum\n„Unia Europejska w kontekście integracji i współpracy międzypaństwowej”\nProf. dr hab. Krzysztof Wójtowicz, były Prorektor Uniwersytetu Wrocławskiego\n„Uniwersalizm wartości ogólnoludzkich a autonomiczny system ochrony praw podstawowych w Unii Europejskiej”\nProf. dr hab. Andrij Bojko, Dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu Iwana Franki we Lwowie (Ukraina)\n„Podstawy prawa międzynarodowego w zakresie współpracy między Ukrainą a Unią Europejską”\nOprawa muzyczna w wykonaniu kwartetu smyczkowego profesorów Akademii Muzycznej we Wrocławiu.\nmarca w hali Uniwersytetu Wrocławskiego przy ul. Przesmyckiego\nrozegrano XXXII Akademickie Mistrzostwa\nWrocławia w Badmintonie. W zawodach\nwzięło udział ok. 150 studentów, którzy\nreprezentowali niemal wszystkie największe uczelnie Wrocławia.\nkobiet wywalczyły Katarzyna Ziarko i Zuzanna Butkiewicz. Na uwagę zasługują ponadto wysokie lokaty w grze pojedynczej\nkobiet i mężczyzn najlepszych zawodników\nsekcji badmintona UWr Justyny Machalskiej\ni Agnieszki Rydlewskiej oraz Michała Jadczyka i Adama Strycharskiego.\nOd kilkunastu lat studenckim turniejom\nbadmintona towarzyszą działania charytatywne. W ubiegłym semestrze badmintoniści gromadzili upominki dla osieroconych\ndzieci, tym razem zbieraliśmy książki dla\nrodaków mieszkających za wschodnią granicą (zbiórka trwać będzie do połowy maja\n– książki można zostawiać na portierni hali\nsportowej przy ul. Przesmyckiego 9).\nCzęść ważnych zadań organizacyjnych wzięli na swoje barki studenci sekcji badmintona\nUWr oraz uczestnicy zajęć z tej dyscypliny\nprowadzonych w ramach Uniwersyteckiego\nCentrum Wychowania Fizycznego i Sportu.\nZawody w grach podwójnych rozegrano\nlotkami syntetycznymi firmy Victor. Funkcje\nsędziowskie pełniły znakomite przed laty\nbadmintonistki klubu AZS AWF – Jolanta\ni Beata Foltyn.\nDziękując wszystkim za pomoc w realizacji mistrzostw, a w szczególności stu-\nfot. Henryk Nawara\nUroczystego otwarcia dokonał prodziekan\nWydziału Wychowania Fizycznego AWF we\nWrocławiu doc. dr Marek Lewandowski.\nOrganizowane od 32 lat pod szyldem Dolnośląskiej Organizacji Środowiskowej AZS\nw ramach Dolnośląskiej Ligi Międzyuczelnianej badmintonowe mistrzostwa zyskały\ndużą rangę. W ubiegłych latach w uroczystościach otwarcia zawodów brali udział\npełniący funkcję rektora: prof. Romuald\nGelles, prof. Zdzisław Latajka, prof. Leszek\nPacholski, prof. Marek Bojarski, a także prorektorzy: prof. Tadeusz Ziółkowski, prof. Ryszard Cach i prof. Teresa Łoś-Nowak. Z ramienia Akademii Wychowania Fizycznego\n– inicjatora i współorganizatora mistrzostw\n– zachęcali w ubiegłych latach studentów\ndo sportowego współzawodnictwa kolejni\nrektorzy tej uczelni: prof. Krzysztof Sobiech,\nprof. Tadeusz Koszczyc, prof. Juliusz Miga-\nsiewicz, a także prorektor dr hab. Andrzej\nRokita, prof. AWF.\nWarto przypomnieć, że w uroczystości\notwarcia rozgrywanej dwa lata temu jubileuszowej XXX edycji mistrzostw gościem\nhonorowym zawodów, realizowanych w ramach Dni Olimpijczyka, był rektor UWr prof.\nMarek Bojarski wraz z liczną grupą medalistów olimpijskich, którą tworzyli m.in. Artur Olech (boks), Halina Wojno (siatkówka),\nJózef Grzesiak (boks), Leszek Swornowski\n(szermierka), Ryszard Podlas (lekkoatletyka),\nMariola Marzec (dwukrotna wicemistrzyni\nEuropy w koszykówce), a także przewodniczący Regionalnej Rady Olimpijskiej, wybitny\nprzed laty sportowiec Mieczysław Łopatka.\nUdany start w XXXII Akademickich Mistrzostwach Wrocławia w Badmintonie zanotowali studenci UWr występujący w grach\npodwójnych. Tytuły mistrzowskie zdobyli\ndebliści: Łukasz Kuchta i Radosław Majewski, drugie miejsce w tej samej kategorii\nzajęli Rafał Garus i Michał Zieliński. Tytuły\nmistrzowskie i wicemistrzowskie w grze\nmieszanej przypadły Katarzynie Ziarko i Michałowi Biedny oraz Zuzannie Butkiewicz\ni Marcinowi Mazurczakowi. Kolejne medale\n– tym razem srebrne – w grze podwójnej\nMistrzowie gry podwójnej mężczyzn\nRadosław Majewski i Łukasz Kuchta\nUczestnicy XXXII Akademickich Mistrzostw Wrocławia w Badmintonie\nGra mieszana Katarzyna Ziarko i Marcin Biedny,\nwicemistrzowie w grze mieszanej\nFinaliści gry mieszanej z uniwersyteckim trenerem Henrykiem Nawarą\nPunktacja drużynowa kobiet:\n1. Akademia Wychowania Fizycznego 1014\n2. Uniwersytet Wrocławski 818\n3. Politechnika Wrocławska 670\n4. Uniwersytet Ekonomiczny (J.G.) 540\n5. Wyższa Szkoła Edukacja w Sporcie 167\n6. Akademia Muzyczna 137\n7. Wyższa Szkoła Bankowa 107\n8. Uniwersytet Przyrodniczy 100\nPunktacja drużynowa mężczyzn:\n1. Akademia Wychowania Fizycznego 1090\n2. Uniwersytet Ekonomiczny 841\n3. Uniwersytet Wrocławski 681\n4. Politechnika Wrocławska 671\n5. Uniwersytet Przyrodniczy 577\n6. Wyższa Szkoła Edukacja w Sporcie 175\n7. Wyższa Szkoła Logistyki 92\n8. Uniwersytet Ekonomiczny (J.G.)\n9. Akademia Muzyczna 40\n10. Wyższa Szkoła Bankowa\ndentom za liczny udział i sportową postawę, pragnę wyrazić nadzieję, że imprezy tego rodzaju, rozwijając i utrwalając nawyki zdrowego i wartościowego\nspędzania czasu wolnego, realizują\ntakże inny ważny cel – przyczyniają się\ndo integracji wrocławskiego środowiska\nFinalistki gry podwójnej kobiet, od lewej: Zuzanna Butkiewicz i Katarzyna Ziarko (UWr)\nz prawej Izabela Mikołajun (AWF) i Iwona Fleszer (AWF)\nWicemistrzynie w grze podwójnej kobiet Katrzyna Ziarko i Zuzanna Butkiewicz (miss foto turnieju)\nD użym zainteresowaniem cieszył się\nTurniej Piłki Siatkowej studentów\nUniwersytetu Wrocławskiego. W zawodach odbywających się 9 kwietnia udział\nwzięło 15 drużyn 6–8-osobowych.\nMecze rozgrywano na trzech boiskach\nrównolegle w hali sportowej przy ul. Przesmyckiego 10. Zespoły w początkowej\nfazie rozlosowano do trzech grup. W tej\nfazie zawodów pojedynki toczono według\nformuły każdy z każdym do dwóch setów\n(w przypadku po jeden o zwycięstwie\ndecydowała mniejsza liczba straconych\npunktów). Następnie sześć drużyn, które\npo eliminacjach zajęły pierwsze dwa miejsca w każdej grupie, oraz dwie (z lepszym\nbilansem punktowym) spośród trzech\nZdobywcy II miejsca – Zespół „Chaczapuri”\nz trzecich miejsc, systemem pucharowym\nrozgrywały pojedynki. Rozegrano również\nmecze o miejsca 3–4 oraz 5–8. Dalszą kolejność ustalono na podstawie wyników\nz fazy eliminacyjnej. Zawody przebiegały\nw miłej koleżeńskiej, ale sportowej atmosferze. W wyniku tak przeprowadzonego\nwspółzawodnictwa zespoły zajęły następujące miejsca:\nWalka o piłkę\nI miejsce „Prawnicy i spółka” w składzie:\nWojciech Romaniszyn – WPAiE, kapitan\nHanna Prusik – WPAiE\nMichał Rak – WPAiE\nMirosław Rak – WPAiE\nGrzegorz Guła – WNB\nMichał Nowak – WPAiE\nWarto podkreślić, że zespół ten nie przegrał\nmeczu w całym turnieju. W finale pokonali\n2:0 zespół Chaczapurii.\nII miejsce „Chaczapurii” w składzie:\nAdam Mazurek – WNoZiKŚ, kapitan zespołu\nAndrzej Haraśny – MSOŚ\nMarta Pawlus – WNB\nMarek Gasz – WNoZiKŚ\nSzymon Stawrucki –WNoZiKŚ\nBartosz Nieborak – WNoZiKŚ\nRafał Wójcik – WPAiE\nfot. Barbara Sączawa\nZespół „Bażanci Krzyk” i dr Włodzimierz Reczko\nIII miejsce „Nienajmłodsi” w składzie\nAnna Gabrysiak – WNS, kapitan zespołu\nWojciech Makuła – WNoZiKŚ\nMarcin Zawalski – WPAiE\nMarek Korolewicz – WPAiE\nKornel Kozikowski –WMiI\nWojciech Woźniak – WPAiE\nPaulina Zatorska – WNS\nIV miejsce „Znajomi sędziego”\nV miejsce „CCCP”\nVI miejsce „Klub wesołego szampana”\nVII miejsce „Drużyna pierścienia”\nVIII miejsce „Ciepłe kluchy”\nIX miejsce „Ogórki Zenona”\nX–XII miejsce: „Bażanci krzyk”, „W hołdzie\nXII–XV miejsce: „Czarni”, „Szarki”, „Wściekłe\nZdaniem organizatorów i sędziów najlepszą\nzawodniczką była Ania Gabrysiak z WNS III rok\n(„Nienajmłodsi”), a najlepszym zawodnikiem\n– Andrzej Haraśny z MSOŚ IV rok („Chaczapurii”). Zespoły, które zajęły miejsca 1–3 uhonorowano dyplomami oraz upominkami z logo\nUniwersytetu (koszulki, kubki termoizolacyjne, wskaźniki laserowe). Zespoły, które zajęły miejsca 4–9 – dyplomami i upominkami\n(kubkami z logo AZS oraz kuflami). Pozostałe zespoły otrzymały dyplomy. Najlepszych\n– zawodnika i zawodniczkę – uhonorowano\ndyplomami i plecakami z logo Uniwersytetu.\nNagrody i dyplomy wręczyli sędziowie oraz\norganizator. Wszystkim uczestnikom zawodów zapewniono wodę mineralną oraz poczęstunek ciastkami i batonikami.\nWybiegała wicemistrzostwo Polski\nA kademickie Mistrzostwa Polski\nw Biegach Przełajowych, zorganizowane 2 kwietnia w Łodzi, zakończyły\nsię dużym sukcesem dla Uniwersytetu\nNa czterech dystansach stanęło na starcie\nokoło 250 studentek i ponad 300 studentów\nz 43 uczelni z całej Polski. W biegu na 3 km\nwspaniały sukces odniosła studentka II roku\neuropeistyki Alicja Benedyk, zajmując II miejsce na 180 zawodniczek startujących na tym\ndystansie. Została ona akademicką wicemistrzynią Polski, a zarazem mistrzynią Polski\nw klasyfikacji uniwersytetów. Jest to największy sukces w historii startów studentów Uniwersytetu Wrocławskiego w Akademickich\nMistrzostwach Polski w Biegach Przełajowych\ni też jeden z największych indywidualnych\nsukcesów Alicji Benedyk. Na co dzień Alicja\njest zawodniczką Śląska Wrocław, a jej trenerem klubowym jest Marek Adamek.\nAlicja Benedykt (pierwsza z lewej) na podium\nDoc. dr Jerzy Sommer\n(10 V 1938–3 IV 2011)\nPracownik Zakładu Teorii Państwa i Prawa\nInstytutu Nauk Prawno-Ustrojowych Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1960–\n1971, ostatnio na stanowisku docenta. Ini-\ncjator i uczestnik badań oraz konferencji\nnaukowych w dziedzinie prawa ochrony\nśrodowiska, organizowanych wspólnie\nprzez Zespół Prawa Ochrony Środowiska\nInstytutu Nauk Prawnych PAN i Wydział\nPrawa, Administracji i Ekonomii.\nW zmarłym tracimy wieloletniego Kolegę\nUroczystości pogrzebowe odbyły się\n8 kwietnia 2011 r. na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.\nPrawa, Administracji i Ekonomii\nDr Anette Bußmann\nSzanowna Pani Bußmann!\nSzanowny Panie Bußmann!\nSpołeczność akademicka Uniwersytetu Wrocławskiego pogrążyła się w smutku na wiadomość, że odeszła od nas Pani Doktor Annette Bußmann. Więzy wyjątkowej przyjaźni\npołączyły nas w 2001 r., tj. w chwili, gdy Pani\nDoktor kierowała referatem kultury i prasy\noraz referatem konsularno-prawnym Konsulatu Generalnego Niemiec we Wrocławiu.\nPani Doktor Annette Bußmann doprowadziła do podpisania umowy w 2002 r.\nmiędzy Wydziałem Prawa, Administracji\ni Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego\ni Wydziałem Prawa Uniwersytetu Humboldta w Berlinie oraz Niemiecko-Polskim\nStowarzyszeniem Prawników. W ten sposób została powołana Polsko-Niemiecka\nSzkoła Prawa. Od tego czasu rozwinęła\nsię wspaniale współpraca obu ośrodków\nPani Doktor zabiegała o umożliwienie naszym studentom odbycia praktyk zawodowych w najlepszych kancelariach prawnych\nZmarł Profesor Lech Leciejewicz\n(26 I 1931–23 III 2011)\nWybitny polski mediewista, archeolog i historyk, profesor nauk historycznych. Absolwent Uniwersytetu Adama Mickiewicza\nw Poznaniu. W latach 1951–1954 był pra-\nDr inż. Zbigniew Wierzbicki\n3 sierpnia 2010 r. odszedł od nas na zawsze\ndr inż. Zbigniew Wierzbicki, długoletni i zasłużony pracownik Instytutu Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego.\nBerlina czy Poczdamu. Była oddanym orędownikiem współpracy zarówno między\nwydziałami prawa, jak i uniwersytetami.\nZdobywała środki finansowe na prowadzenie Szkoły Polsko-Niemieckiego Prawa.\nTo dzięki Jej zaangażowaniu Szkoła mogła\nfunkcjonować bez większych problemów.\nWspierała też inicjatywy, które daleko wykraczały poza poziom uniwersytetu. To\ndzięki niej były możliwe spotkania z najbardziej znanymi postaciami nauki i polityki\nRepubliki Federalnej Niemiec. Jej zaangażowanie we współpracę między Niemcami\ni Polską pozwoliło mi kiedyś publicznie powiedzieć, że Pani Doktor Annette Bußmann\njest ambasadorem obu krajów – Polski i Niemiec. Pani Doktor miała talent do łączenia,\na nie dzielenia.\nUniwersytet Wrocławski doceniając zasługi Pani Doktor już w 2003 r., uhonorował\nJą Medalem Jubileuszowym, a rok później\nZłotym Medalem Uniwersytetu Wrocławskiego. Władze Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii zawsze znajdowały wsparcie\nPani Doktor nie tylko w zakresie spraw organizacyjnych, lecz także dydaktycznych.\nPani Doktor prowadziła często wykłady\nz zakresu m.in. prawa konsularnego. Współuczestniczyła też w badaniach naukowych\nprowadzonych na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii naszego Uniwersytetu.\nRezultatem tej współpracy były wspólne\npublikacje wydane w Polsce i Niemczech.\nJest ona współautorką m.in. książki pt. „Polnisches Umweltrecht”. W uznaniu jej zasług\nWydział uhonorował ją Medalem 65-lecia.\ncownikiem Katedry Archeologii Uniwersytetu w Poznaniu, od roku 1954 do przejścia\nna emeryturę pracował w Instytucie Historii\nKultury Materialnej PAN, obecnym Instytucie Archeologii i Etnologii PAN. W latach\n1973-2001 wykładał na Uniwersytecie Wrocławskim. Był członkiem Polskiej Akademii\nUmiejętności. Prowadził badania wykopaliskowe nad starożytną i średniowieczną\nkulturą Polski, Słowiańszczyzny i Europy.\nPonadto brał udział w wykopaliskach we\nWłoszech, Francji, Hiszpanii i Szwecji.\nBył Człowiekiem niezwykłym. Urodził się\n16 lipca 1922 r. w Nowogródku w rodzinie o dużych tradycjach patriotycznych.\nWykształcenie średnie uzyskał w Gimnazjum Ogólnokształcącym i Liceum Przyrodniczym im. Króla Zygmunta Augusta\nW czasie okupacji przebywał w przymusowych obozach pracy na terenie ZSRR (Staraja Russa – Diemiańsk), a później na Łotwie\ni w Estonii, pracując w bardzo ciężkich warunkach od maja 1942 r. do czerwca 1945 r.\nPo powrocie do Polski zamieszkał na stałe\nwe Wrocławiu, gdzie jako pionier Ziem Za-\nCzas pozwoli podsumować Twoje dokonania\nna rzecz naszej społeczności akademickiej,\nale już dzisiaj wiem, że wpisałaś się na trwałe\ndo annałów Uniwersytetu Wrocławskiego.\nTy wiesz, że kochaliśmy Ciebie. Bywałaś\nw wielu polskich domach, uczestniczyłaś\nw naszych uroczystościach – służbowych\ni prywatnych. Świadomość, że już nigdy się\nnie spotkamy jest bolesna. Twoja otwartość i radość życia udzielały się otoczeniu.\nW Twoim towarzystwie wszyscy czuli się\ndobrze. Nigdy nie zapomnimy Twojego\nuśmiechu, Twojej życzliwości i wspaniałego\nNie możemy zrozumieć, dlaczego tak szybko nas opuściłaś. Pamięć o Tobie nigdy nie\nzgaśnie w naszych sercach.\nMowa JM Rektora prof. Marka Bojarskiego wygłoszona na uroczystościach pogrzebowych\nw Herne w Niemczech.\npro memoriam • okiem konserwatora zabytków\nchodnich rozpoczął pracę 25 czerwca 1945 r.\nw Zarządzie Miejskim Wrocławia. W 1947 r.\nrozpoczął studia na Uniwersytecie Wrocławskim na Wydziale Nauk Przyrodniczych,\nlecz musiał je przerwać ze względu na trudności łączenia studiów dziennych z pracą,\nktórą wykonywał w Przedsiębiorstwie Hydrogeologicznym we Wrocławiu, a potem\nw Przedsiębiorstwie Geologicznym, pracując m.in. przy dokumentacji złóż węgla brunatnego (Bełchatów, Adamów, Babina).\nW 1955 r. rozpoczął studia na Wydziale Górniczym Politechniki Śląskiej w Gliwicach.\nDalsze studia kontynuował na Politechnice Wrocławskiej, którą ukończył w 1966 r.\nW 1984 r. został przyjęty do pracy w Muzeum Mineralogicznym Instytutu Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego\nna stanowisko specjalisty w zakresie inwentaryzacji minerałów. W tym okresie\nnapisał najwięcej publikacji. Dotyczyły one\nm.in. historii badań diamentu naturalnego,\nminerałów węglanowych, grupy berylu\ni chryzoberylu, halogenków i innych, a także problematyki dziejów zbiorów mineralogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego\n(wspólnie z Michałem Sachanbińskim). Był\nteż współautorem rozdziału dotyczącego zarysu historii nauk mineralogicznych\ni geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1811–1945, opublikowanym\nw dziele „Historia nauk geologicznych na\nUniwersytecie Wrocławskim 1811–2003”\npod redakcją Andrzeja Grodzickiego.\nUkoronowaniem działalności naukowej Zbigniewa Wierzbickiego był doktorat obroniony 17 listopada 1994 r. na temat „Analiza\newolucji wzorów chemicznych minerałów\nze szczególnym uwzględnieniem krzemianów na tle rozwoju mineralogii i chemii\nmineralogicznej w latach 1650–1917”, której\npromotorem był prof. Andrzej Grodzicki.\nRecenzent tej pracy, znakomity geochemik\ni członek korespondent Międzynarodowej\nKomisji Historii Nauk Geologicznych (INHIGEO) prof. Wojciech Narębski napisał: „jest\nto opracowanie niemające odpowiedników\nw piśmiennictwie polskim. Niewiele też\ndzieł tego rodzaju znajdziemy w literaturze\nCiężkie przeżycia Zbigniewa Wierzbickiego\nna Kresach w czasie wojny, a potem gehenna obozów pracy na zesłaniu złożyły się\nna późniejsze trudne jego życie w okresie\npowojennym, lecz także na owocną działalność pioniera Wrocławia. Główny cel swego życia widział przede wszystkim w pracy\nnaukowej, której poświęcił się bez reszty\nz młodzieńczym zapałem i był jej wierny\nDr inż. Zbigniew Wierzbicki stanowił dziś\nrzadki typ badacza nierzucającego się\nw oczy, bezinteresownego w robieniu kariery, o wielkiej skromności i kulturze, ale\ntakże o benedyktyńskiej wprost cierpliwości i ascetycznym samozaparciu w dociekaniu prawdy naukowej.\nW ubiegłym roku zakończył się remont\nsiedziby Instytutu Filologii Romańskiej naszego uniwersytetu, od lat 70. XX\nwieku mieszczącej się w budynku dawnej\nKamery Królewskiej. Jest to – moim zdaniem – jedna z najlepiej przeprowadzonych rewaloryzacji ostatnich lat.\nNarożna parcela przy placu Biskupa Nankiera 4 i ul. Łaciarskiej była zabudowana\njuż od początku XIII wieku. W roku 1701\ndziałka została zakupiona przez Urząd\nKamery Królewskiej i przeznaczona na\ngłówną wrocławską siedzibę tej instytucji, zarządzającej w imieniu cesarza (jako\nkróla Czech) jego śląskimi dobrami. Na\nmiejscu wcześniejszych kamienic mieszczańskich wzniesiono wówczas reprezentacyjne, dwupiętrowe założenie z niewielkim dziedzińcem, do którego prowadził\nPo zdobyciu Śląska przez Prusy w budynku ulokowano Królewsko-Pruską Kamerę\nWojenną i Dominialną. W roku 1802 urząd\nzostał przeniesiony do pałacu Hatzfeldów\nprzy ul. Wita Stwosza, a budynek przy\nNankiera po sprzedaży stał się dochodową kamienicą. Od lat 30. XIX wieku aż do\nlat 40. następnego stulecia na parterze\nfunkcjonowały księgarnie, a mieszkania na piętrach wynajmowano. W latach\n1910–1912 przekształcono mansardowy\ndach w kolejną kondygnację i dodano\nW trakcie II wojny światowej kamienica\nnie została uszkodzona, jednak począwszy od lat 60. XX wieku oznaczana była\njako przeznaczona do remontu. W 1967\nroku projektowano jej adaptację na „budynek dydaktyczno-naukowy” dla Katedry Psychologii i Etnologii. Ówczesny\nkonserwator zabytków postulował wówczas likwidację balkonów i przywrócenie\nmansardowego dachu, chociaż formalnie\ndo rejestru zabytków dawną Kamerę wpisano dopiero pod koniec 1970 roku.\nZasadnicze prace remontowe przeprowadzono w latach 1970–1974, już dla\nromanistów. Spełniono wprawdzie zalecenia konserwatora, jednak wydzielając\nkorytarze zaburzono historyczny układ\npomieszczeń. Niewiele na tym zyskano:\nsale wykładowe były małe, zalewany\ndeszczami dziedziniec służył jedynie gołębiom, o dostępność budynku dla niepełnosprawnych w tamtych czasach nikt\nsię nie troszczył.\nZałożeniem przebudowy, realizowanej od\nroku 2005 z żelazną konsekwencją i determinacją przez prof. Krystynę Gabryjelską, było zarówno przywrócenie wartości\nhistorycznych, jak i stworzenie warunków\nfunkcjonalnych zgodnych z dzisiejszymi\nProjekt, w stałej współpracy ze służbami\nkonserwatorskimi i dyrekcją instytutu,\nopracował architekt Stefan Zalewski. Windę umieszczono w obszarze dziedzińca,\nktóry przykryto szklanym dachem. Po połączeniu jej szybu ze ścianami kondygnacji za pomocą przemyślnych pomostów\nzyskano przestrzeń na ciągi komunikacyjne, dzięki czemu można było odtworzyć\npierwotne wymiary i układ pomieszczeń.\nPrzebudowanie poddasza pozwoliło na\nuzyskanie wrażenia mansardowego dachu niemal bez utraty powierzchni użytkowej.\nElewacje pomalowano w kontrastowej,\nwczesnobarokowej kolorystyce, wynikającej z badań przeprowadzonych przez\nPiotra Wanata. Pod koniec trwającego\ndwa lata remontu stolarkę i wyposażenie\nzaprojektował architekt Józef Cempa, nadając wnętrzom finalny blask. Powstały\nnie tylko piękne drzwi, utrzymane w historycznej stylistyce szafy i tablice ogłoszeniowe, ale też przytulne zakątki, gdzie\nmożna przysiąść z laptopem na żeliwnej\nDr Łukasz Krzywka, historyk sztuki, jest pełnomocnikiem rektora ds. konserwacji zabytków.\nWięcej zdjęć na ostatniej okładce\nArtystyczna (re)Akcja Chemika\nmarca z inicjatywy dziekana została zorganizowana na Wydziale Chemii impreza „Artystyczna (re)Akcja\nChemika”. Zainaugurował ją wykład prof.\nPiotra Drożdżewskiego, kompozytora\ni chemika z Politechniki Wrocławskiej,\nktóry zaprezentował muzykę cząsteczek\nchemicznych. Studenci i pracownicy\nWydziału pokazali w hallu budynku laboratorium swoje talenty malarskie, fotograficzne i wiele innych. Jednodniową\nwystawę zaprojektowała ubiegłoroczna\nabsolwentka chemii – Karolina Stańczak.\nWielkie zainteresowanie słuchaczy, a wśród\nnich rektora prof. Marka Bojarskiego, pani\nprorektor prof. Teresy Łoś-Nowak, dziekana\nprof. Wiesława Fałtynowicza oraz profesorów z Wydziału Chemicznego Politechniki\nWrocławskiej, wywołał wykład o „muzyce” związków chemicznych. Zdumieni\nsłuchacze dowiedzieli się o dysonansach\ndźwięków wody, konsonansach dwutlenku\nwęgla, usłyszeli o podobieństwie muzyki\nalkoholu etylowego i innych cząsteczek\nchemicznych do akordów słynnych utworów muzyki klasycznej.\nProf. Piotr Drożdżewski okazał wielką maestrię zarówno jako chemik, jak i znawca\nmuzyki. Wszyscy słuchacze pozostali długo\npod urokiem Profesora i prezentowanych\nprzez niego dźwięków.\nW doskonałych nastrojach goście udali się\nna wystawę, gdzie z lampką czerwonego wina w ręce rozpoczęli zwiedzanie od\nfotografii autorstwa Wojciecha Nowaka\n– pracownika Wydziału i obieżyświata. Pan\nWojtek zaprezentował nam twarze ludzi\nuwiecznione w podróżach od Peru po daleką Birmę. Twarze zamyślone, egzotyczne,\nzmęczone, pełne pogody i godności. Zaraz\ndalej usłyszeliśmy średniowieczną muzykę,\na na ekranie pojawiły się tańczące postaci. To zespół tańca dawnego, afiliowany\nprzy Wydziale Chemii dzięki dr. Markowi\nCebratowi, pokazywał swój kunszt taneczny. Przechodząc dalej, zobaczyliśmy stoły\nlaboratoryjne z wysuniętymi szufladami,\na w nich zamknięte w antyramach ciekawe\ngrafiki, pastele i zdjęcia. Zbiór przepięknych\nfotografii poświęconych wróblom pokazała dr Alicja Kluczyk. Między jej fotografiami\nznajdowały się różne drobiazgi laboratoryjne, wypełnione substancjami chemicznymi\nnaczynia, zestawy szkła laboratoryjnego.\nStare wagi laboratoryjne i statywy kolorystycznie dobrze komponowały się z rysunkami i grafikami wykonanymi przez Magdę\ni Marka Rudowskich.\nCiekawe efekty wizualne stworzyło „drzewko chemiczne” – kompozycja suchych gałęzi wierzby umieszczonych w podświetlonej\nkuwecie chromatograficznej, obwieszonych\nkolorowymi kolbkami z wodnymi roztwo-\nrami zielonych soli niklu, różowych – kobaltu czy pomarańczowych – dichromianu\npotasu. Drzewko pani Lidii Jabłonki-Car\nstworzyło niepowtarzalną atmosferę, gdy\nna dworze zrobiło się ciemno. Wszystkich\nzdumiewały maleńkie, złote figurki i scenki\nrodzajowe Barbary Latko. Jej bajkowe postaci umieszczone w starej szafce laboratoryjnej były dla wszystkich kompletnym\nzaskoczeniem. Tylko nieliczni wiedzieli, że\npani Basia robi je z… makaronu.\nChemia to świat barw zależnych od struktury elektronowej związków chemicznych.\nMalowanie obrazów przez mieszanie barw\nto wykorzystanie tych związków do pokazywania świata. Rzeczywistość widzianą przez\nsiebie przedstawiła studentka III roku chemii\nbiologicznej Katarzyna Wolna. Interesuje się\nbiologią, chemią, historią i malarstwem.\nInspiracji szukała wszędzie. Przedstawiła\nswoje trzy obrazy – portrety kobiet bardzo\nzmysłowych dzięki wyraźnej linii rysunku\ni niepowtarzalnej barwie. Na innych stołach\nlaboratoryjnych znajdowały się probówki\nwypełnione kolorowymi uwodnionymi solami miedzi i kobaltu oraz lampka spirytusowa – zestaw jakby czekający na reakcje dehydratacji, której towarzyszy odbarwianie.\nNa tym tle swoje fotografie pokazali nam\ndr Krystian Żegadło oraz student Michał\nAdamski. Fotografią zajmują się już wiele lat,\nciągle szukając własnych tematów i własnego\nspojrzenia na świat. Nad stołami rozwieszone były rysunki kolejnego doktoranta Łukasza Majki, który starał się pokazać rzeczy nie\nz „tego świata”. Przebijały z nich surrealizm\ni fantazja. Kolejnym eksponatem wystawy\nbył ustawiony pośrodku hallu ogromny stół.\nPrzykryty udrapowaną tkaniną, zapraszał do\noglądania drobnych cacuszek w małych pudełeczkach, czyli decoupage w wykonaniu\nstudentki chemii biologicznej Karoliny Krauze. Na stole rozrzucono na pozór niedbale\nmnóstwo laboratoryjnych drobiazgów: łapy,\nmufy, łyżeczki, bagietki, statywy. Wkomponowano w to kolbę w płaszczu grzejnym\nz chłodnicą zwrotną. Obok wyeksponowano\nmalarstwo Honoraty Obałki, która posługuje\nsię suchymi pastelami, akwarelami i akrylem.\nBez przenoszenia się do Luwru można było\nzobaczyć Monę Lisę, która wzbudziła duże\nzainteresowanie, gdyż nie została namalowana, lecz wyhaftowana przez panią Julię\nSzyszkowską. Jeszcze inne, Piotra Tegnerowicza, małe arcydzieła wykonane haftem\nkrzyżykowym, swoją barwą bliskie były\nprezentowanym na szalkach Petriego kryształkom i granulkom kolorowych soli: pomarańczowo-brunatnego chlorku żelaza, niebieskiego pięciowodnego siarczanu miedzi\nczy białego chlorku wapnia. Haftowane obrazki wzbudzały zainteresowanie i zachęcały\ndo śmiechu. Student Sergiusz Winogrodzki\nproponował nam zapoznanie się ze swoją\nmuzyką, a pan Zbigniew Pocielej pokazał\noryginalny zbiór monet. Naprzeciw Mony\nLisy ustawiono stare naczynia pochodzące\nz epoki żelaza, zamknięte w chemiczne eksykatory. Eksponaty pochodziły z wykopaliska\nDomasław. Dalej naszą uwagę przykuwały\nksiążki. Wśród nich „Obrazy Michaela Willmanna pod lupą”, autorstwa Marcina Ciby,\nAndrzeja Kozieła i jedynej chemiczki w tym\ngronie autorów – dr Barbary Łydżby-Kopczyńskiej. Za eksponatami, na ekranie wyświetlany był film zrobiony przez dr. Władysława Wrzeszcza, pokazujący pierwszy etap\nbadań obrazu „Święta Rodzina” Michaela\nWillmanna z zastosowaniem nieniszczących\nW drugiej części hallu odbywała się projekcja animowanego filmu Karoliny Stańczak.\nSkupił on liczną grupę widzów. Dla pani\nKaroliny film „to rodzaj cudu, by go stworzyć, wystarczy tylko uważnie obserwować\nOprócz różnych eksponatów omówionych\nwyżej, na wystawie pokazano również płótna olejne dr Agaty Białońskiej. Zadziwiła\nwszystkich. Zajmując się badaniami rozdziału mieszanin racemicznych czy polimerami\nkoordynacyjnymi typu MOF, znajdowała\nczas na malowanie obrazów. Jej malarstwo\nto twórczość bardzo osobista i niesłychanie wymowna, a obrazy zapadają na długo\nw pamięć. Obrazy wystawił również były\npracownik Wydziału – Ireneusz Sanigórski.\nPrzedstawiając serię „Tryptyk Paryski”, „Osadę\nRybacką” i portret psychodeliczny „Czarna”,\nwykazał się absolutnym profesjonalizmem\nmalarskim. Wystawę dopełniały prawdziwie\nchemiczne dzieła sztuki – ilustracje zamieszczone na okładkach najlepszych czasopism\nnaukowych, wykonane w laboratoriach wydziałowych przez autorów publikacji naukowych. Obok obrazów Irka znalazło się również miejsce dla mojej serii obrazów „Wiosna,\nlato, jesień, zima”. Było to dla mnie, podobnie\njak pozostałych osób wystawiających swoje\nprace, nie lada wyzwanie, ponieważ na co\ndzień nie zajmuję się malarstwem, lecz jako\nkustosz dyplomowana pracuję w bibliotece\nwydziałowej. Do malowania używam farb\nolejnych, lubię obrazy bajecznie kolorowe.\nWiększość moich koleżanek i kolegów nie\nwiedziała o mojej pasji, tak jak ja nie znałam\nPod koniec wystawy na dworze zapadł\nmrok. Zwiedzający zrozumieli, że uczestniczyli w ważnym wydarzeniu wydziału.\nW hallu świeciły kolorowo sole różnych\nmetali, niektóre piękną poświatą luminescencyjną rozświetlały wystawione obrazy\ni fotografie. Jeszcze nigdy nie było tutaj takiego magicznego nastroju.\n„Drzewko chemiczne” Lidii Jabłonki-Car, obrazy Katarzyny Wolnej\ni fotografie dr. Krystiana Żegadło\nMona Lisa i inne hafty Julii Szyszkowskiej\nWystawa wzbudziła duże zainteresowanie studentów i pracowników\nUdział chemików w badaniach na rzecz historii kultury\nObrazy Kazimiery Lukjan\nImpresje francuskie Irka Sanigórskiego\nBudynki Kamery Królewskiej\nElewacja przed I wojną światową\nBudynek Instytutu Filologii Romańskiej w 2006 r.\nOrzeł przed konserwacją\nOrzeł po konserwacji\nWinda w dziedzińcu\nŁaweczka na III piętrze\nUchwała Nr 13_2014 Senatu UWr z dnia 22.01.2014 w sprawie\nPrzykład tekstu do tłumaczenia\nStudia magisterskie w języku angielskim na Wydziale Psychologii\nZakres obowiązków służbowych\nRegulacja MIFID - skutki prawne dla funkcjonowania rynku\nZrealizowane działania wynikające z funkcjonowania Instytutowego\nProgram - Studenci\nD Z I E K A N Wydziału Socjologiczno – Historycznego\ndzieje kościoła i parafii św. michała archanioła na wrocławskim ołbinie\nWydział Biotechnologii 20