Rozwiązanie Novacura | Novacura\nZmieniamy zasady funkcjonowania systemów biznesowych. Dzięki naszej koncepcji Twoja firma i pracownicy odzyskują nad nimi kontrolę. Dajemy Ci swobodę pracy w dowolny sposób i w każdym miejscu, tak aby nic nie przeszkadzało Ci w rozwijaniu działalności. Żadne oprogramowanie nie powinno ograniczać Twojej wydajności.\nCzym jest rozwiązanie Novacura?\nInterfejsy użytkownika zapewniające niezwykle łatwe w obsłudze narzędzie, którego można używać w dowolnym miejscu i na każdej platformie. Jeśli chodzi o aplikacje, może to być zarówno pojedyncza aplikacja biznesowa wzbogacająca kluczowy proces biznesowy w funkcje mobilności, skanowania kodów kreskowych lub automatyzacji, jak również rozwiązanie zmieniające całą działalność, pozwalające udoskonalić cały łańcuch dostaw, całą działalność usługową oraz ogólne podstawy sposobu pracy z systemami biznesowymi.\nRozwiązanie Novacura opiera się na zasadach BPM — zarządzania procesami biznesowymi — ale oferuje więcej niż inne rozwiązania BPM.\nWitamy w świecie rozwiązań Novacura!\nNovacura Flow to innowacyjna platforma zmieniająca zasady funkcjonowania firmy, opracowana w jednym celu: udoskonalenia Twoich kluczowych procesów biznesowych. Zastosowanie platformy Novacura Flow ułatwia koncentrację na działalności i użytkownikach oraz umożliwia tworzenie inteligentnych, łatwych w obsłudze aplikacji w trzech prostych krokach: projektowanie, konfigurowanie i uruchamianie. Następnie możesz skupić się na udoskonalaniu działalności.\nMobilność jest integralną częścią każdego rozwiązania Novacura. Nie zastanawiamy się nad tym, czy należy pracować w sposób mobilny — odpowiadamy na pytanie, jak to robić. Dzięki platformie Novacura Flow stworzysz inteligentne mobilne aplikacje bezpośrednio zintegrowane z Twoim systemem biznesowym. Możesz uzyskać potrzebne dane w dowolnym miejscu, pracując online lub offline. Będziesz mieć także dostęp do wszystkich aplikacji mobilnych w jednym miejscu.\nPrzeczytaj więcej o rozwiązaniach mobilnych firmy Novacura >\nDzięki naszej inteligentnej, łatwej w użyciu platformie internetowej obsługujemy współpracę ponad granicami. Dzięki niej można stworzyć portale dla klientów lub dostawców, jak również rozwiązanie do zarządzania sprawami biznesowymi — wystarczy odpowiednio skonfigurować zawartość rozwiązania i sposób pracy.\nPrzeczytaj więcej na temat współpracy i rozwiązaniach internetowych >\nPrzeczytaj więcej na temat systemów biznesowych >\nFirmom, które chcą pracować w aplikacjach Microsoft Excel lub Microsoft Project i zachować ścisłe powiązania z systemem zaplecza, oferujemy dwie wtyczki przeznaczone do pakietu Microsoft Office.\nPrzeczytaj więcej na temat integracji z pakietem Office >


15 sie 2019, 09:57\nNie udalo mi sie tam nigdy spotkac polki\nRejestracja: 15 sie 2019, 09:23\n16 sie 2019, 14:26\nmamutt, ja na zagranicznych nie przyznaję się, że jestem polką bo widzowie z pl robią wtedy siarę. Myślę, że nie tylko ja się ukrywam.\nPowiem wam tylko, że na samym chaturbacie są setki polek:) Problem jest taki, że większość z nich podaje sie za Litwinki, Łotyszki, Czeszki, Ukrainki, Estonki i tak dalej. Część z nich ma blokadę na Polskę, a część z nich nie, bo wiedzą, że tak na prawdę ciężej znaleźć Polkę na Cb która nie ma blokady niż ta która ma bo automatycznie się zdradza skąd jest.\nNo i Polki dzielą się jeszcze na dwie grupy. Na te które robią streamy u siebie w domu na własną rękę i na te które pracują dla agencji (tych jest znacznie wiecej). Moja znajoma pracowała tak a razem z nią jej kilka koleżanek, które są tam do dziś. Przeczytała ogłoszenie na którym nie można się niczego domyslić, po prostu szukają hostessy i tyle. Dopiero na miejscu jej mówią na czym polegać będzie ich praca i albo sie na to godzi albo nie. praktycznie dziennie można znaleźć jakieś nowe dziewczyny z Polski które przyszły pierwszy raz. Często kończą swoją pracę po jednym dniu a czasem przychodzą w kolejnych dniach. Można je rozpoznawać po charakterystycznych wystrojach pokoju. Typowy mały pokoik z jakąś lampką, zegarkiem na ścianie, obrazkiem. Oczywiście to nie jest jakaś reguła, że wszystkie to napewno Polki, bo w innych krajach takie agencje tez pewnie działają, ale wierzcie mi... dwa lata temu nawet sobie nie wyobrażałem ile ich tam może być. a przede wszystkim ile ich tam może być z moich okolic:)\nRejestracja: 05 wrz 2019, 01:01\n09 paź 2019, 21:43\n15 paź 2019, 20:31\nRosjanka, ale sympatyczna i mówi po polsku\nRejestracja: 15 paź 2019, 20:26\n15 paź 2019, 22:51\nLokalizacja: Polska; 34 lata, zgrabna, nie wiem, czy się rozbiera, ale za to na pewno potrafi się ruszać , minus to brak kamerki HD\n16 paź 2019, 08:27\nkostek pisze: https://tv.chaturbate.com.pl/lady_ada/\nTo jest Rosjanka/Ukrainka\n29 paź 2019, 11:02\nkornel85, zajrzałem w gugle i nie poznaje.\n12 lis 2019, 08:28\nSweetwera Na cb doś taka Z chłopakiem nadaje ;p\nrym3k pisze: Sweetwera Na cb doś taka Z chłopakiem nadaje ;p\nna też byli jak kamwar222\n21 lis 2019, 13:11\nNo ja wam powiem,że nie ma lepszego miejsca niż nasze ShowUp.tv )\n06 gru 2019, 23:15\n05 sty 2020, 15:00\nFunny and cute girl. I am a hookah girl. Do u like hookah?\nhttps://tv.chaturbate.com.pl/anabel054/ kurwiszon z ukry ale mieszka w warszawie, we 4 kurwy ruchaja sie z 1 typem , pewnie oficjalnie kazda studentka albo cos\nogólnie wiekszosc kurewek wpisuje rozne kraje ,ciezko poznac kto skad


Leasing - kredomoto.pl - Ogłoszenia | Ogłoszenia Ozarów, ogłoszenia drobne i lokalne Ozarów\nLAKIEROWANE SNEAKERSY - ANIMAL PRINT WA099B /S1-111P\nnr. ogłoszenia: 15721\nNie każdy może podpisać dług, ażeby kupić swój własny, wyśniony wóz, dlatego też nasza jednostka oferuje Państwu leasing, jaki z całą pewnością zaskoczy każdego wieloma pozytywnymi przymiotami. Z naszej oferty mogą skorzystać nie tylko jednostki prywatne, ale także instytucje oraz firmy. Nie ulega wątpliwości zaskoczymy Państwa niską opłatą i bardzo dostępnymi wymogami umowy. Przebijemy dowolną ofertę. Doświadczony leasing dla każdego. Nie szukaj już żadnej oferty dla siebie, my wypatrzymy dla Państwa najważniejszą ofertę leasingu!


Klaps jest jak kiepski lek - Gazeta Olsztyńska\n2019-07-05 19:45:34 (ost. akt: 2019-07-05 14:46:32)\n— Czy klaps to już bicie?\n— Na pewno nie jest to głaskanie. Klaps jest formą przemocy fizycznej, więc tak - to też bicie.\n— Z raportu Rzecznika Praw Dziecka wynika, że ponad połowa Polaków uważa klapsy za dopuszczalne i uważa, że bicie dziecka w pośladki - to nie bicie.\n— Znam te badania.\n— Panuje przekonanie, że jeśli uderzysz dziecko w głowę - bijesz. Jeśli w brzuch - bijesz. A jeśli uderzysz w pośladki - uczysz i wychowujesz.\n— A jeżeli uderzysz za pomocą gazety, to również nie bijesz. Albo za pomocą linijki czy kabla. To dalej bicie - tyle że wymierzone za pomocą narzędzia. Niebywałe, że w XXI wieku zastanawiamy się, czy 90-kilogramowy mężczyzna może bić dziecko, który waży sześć razy mniej. To patologia. Dorośli biją, bo sobie nie radzą. Nie wiedząc, co robić, uciekają się do przemocy fizycznej. Pomyślmy, jakby to wyglądało, gdybyśmy w podobny sposób reagowali w banku na wiadomość, że nie dostaniemy kredytu? Moglibyśmy tupać nóżkami, złapać doradcę finansowego za kołnierz i wymierzyć mu pięć klapsów. I on wtedy być może przyznałby nam ten kredyt. Ale regulowanie zachowań za pomocą przemocy jest, o zgrozo, akceptowane tylko w relacjach dorosły-dziecko.\n— Jakie mogą być skutki bicia dzieci?\n— Takie dzieci uczą się, że najskuteczniejszym sposobem na to, żeby dopiąć swego, jest po prostu komuś przyłożyć. Nie uczą się natomiast negocjowania stanowisk. Rodzic może się z dzieckiem porozumieć. Na przykład: idziemy do hipermarketu, daję ci określoną sumę pieniędzy, a ty możesz sobie wybrać co chcesz.\n— Ale jak to wytłumaczyć trzylatkowi?\n— Ależ można. Mam niespełna 4-letniego syna, który ma swoje fundusze i wie, że jeżeli kupi sobie byle jaką zabawkę, to nie będzie go później stać na inną rzecz.\n— I po prostu to przyjmuje?\n— Trzeba to było przepracować. Oczywiście mogliśmy z żoną wybrać krótszą drogę, bijąc dziecko. Wybraliśmy drogę związaną z negocjowaniem.\n— Jakie są inne skutki bicia?\n— Bite dziecko jest łamane przez rodziców. Na przykład nie chce iść w prawo, bo wydaje mu się, że ścieżka po lewej jest fajniejsza. Dziecko ma jakiś pogląd na świat, a my się z nim szarpiemy, i wtedy w jakimś stopniu łamiemy je. Po pewnym czasie dziecko nauczy się, że nie ma sensu realizować swoich pomysłów z rodzicem. A jeżeli nie z rodzicem to z kim? Kolejna rzecz: niszczymy zaufanie. A przecież nie chodzi o to, by dziecko myślało, że za każdym razem, gdy rodzic jest sfrustrowany, to mu przyłoży. Klaps pochodzi od osoby, którą dziecko kocha. Czy chcielibyśmy, by żona dawała klapsy mężowi, gdy on nie robi tego, co ona chce? To by były jakieś patologiczne sytuacje. I jeszcze jedna sprawa. U starszych dzieci bicie wiąże się z upokorzeniem. To złe emocje, które są potem odreagowywane. Jeżeli nie przy rodzicach, to w stosunku do słabszych kolegów.\n— Zgadzam się z panem, ale znam wiele osób i sama też się do nich zaliczam, które dostawały klapsy od taty, obrywały ścierką od mamy…...i sobie chwalą.\n— Tak. I mają dobrą więź z rodzicami, nie przeżywają żadnej traumy.\n— Antyszczepionkowcy wskazują na przypadki, w których dziecko po szczepionce zachorowało na autyzm. Pani powiedziała: dostawałam ścierką w głowę i wyrosłam na zadowoloną z życia dziennikarkę, która ma dobre relacje z rodzicami. Nikt nie pyta o to, ile osób dostawało lanie od rodziców i nie wyrosło na dobrych ludzi.\n— Słyszałem wypowiedź jednego z polityków, który mówił o tym, że dostawał klapsy i wyrósł na polityka. Może gdyby nie dostawał klapsów, zostałby noblistą?\n— A może gdyby nie dostawał klapsów, byłby przestępcą?\n— Może. W Skandynawii robiono badania. Na tysiącach osób, trwające kilkadziesiąt lat. Potwierdziły, że osoby, które nie były bite, rozwijały się lepiej. I jeszcze jedno: karą jest każda konsekwencja zachowania, które obniża prawdopodobieństwo tego zachowania w przyszłości. Istnieje szereg różnych kar, które nie są klapsami. Więcej: dla mnie klaps nie jest karą.\n— Ale jak zastosuję klaps, to będzie...\n— Świat nie polega na tym, że wszystko jest natychmiast. Kiedy wpłacamy pieniądze na lokatę, dopiero po kilku miesiącach mamy odsetki.\n— Ale sfrustrowany rodzic nie myśli w ten sposób.\n— Nie musimy bić dziecka, żeby zmieniło swoje zachowanie. Są bardziej skuteczne metody.\n— Np. tzw. koszt reakcji. Wiem, że mój syn lubi się bawić traktorkiem. Widząc, że celowo wylewa wodę z muszli sedesowej, mogę powiedzieć: dopóki nie posprzątasz, traktorek leży na szafie. Dziecko uczy się, że istnieje konsekwencja zachowania. Drugi przykład to zadośćuczynienie. Jeśli nastolatek wymaluje sprayem ścianę, powinniśmy skłonić go, by sam kupił farbę i ją odmalował. To z pewnością bardziej skuteczne niż klepanie go po tyłku. Jest też taka procedura - „time out”, czyli wykluczenie: pozbawiamy dzieci dostępu do czynności i rzeczy, które są dla nich nagrodą, czyli - wzmocnieniem. Takim wzmocnieniem dla dziecka jest uwaga dorosłych. Często dziecko zachowuje się źle, by dorosły zwrócił na nie uwagę. Nawet, gdy jest za to bite.\n— Czyli paradoksalnie bicie traktuje jako nagrodę.\n— Tak jest. Jako wzmocnienie.\n— Wiele osób uważa, że współczesne pokolenie nie ma dyscypliny. Czy bezstresowe wychowanie oznacza wychowanie bez klapsa?\n— Uważam, że prawdopodobnie istnieje inny czynnik w wychowaniu, który jest ważniejszy niż klapsy lub ich brak, sprawiający, że ludzie zachowują się tak, jakby byli wychowywani bezstresowo. To raczej kwestia tego, co oferuje popkultura - taki styl easy going, bez skrępowania. Jakiś czas temu wybrałem się z synem nad staw. Na brzegu siedziały dwa dorosłe łabędzie z łabędziątkiem. Widok chwytający za serce. W pewnym momencie podeszło dwóch młodzieńców - jeden miał podkoszulek z napisem: Stop islamizacji Polski. Byli z psem. Zaczęli nim szczuć te łabędzie. Gdybym miał taką moc, ubrałbym ich w pomarańczowy kombinezon i skłonił, żeby przez trzy miesiące zbierali psie kupy. Może takie prace społeczne by ich zmieniły.\n— Kiedy małe dziecko zachowuje się w nieakceptowalny sposób, na przykład mówi do rówieśnika: jesteś głupi - trzeba z nim rozmawiać. W czym gorsze jest tłumaczenie od klapsów?\n— Chyba nie ma rodzica, któremu nie zdarzyło się stracić cierpliwości czy podnieść głosu… Sama wkurzam się na siebie, że znów dałam się wyprowadzić z równowagi.\n— Refleksyjny rodzic zastanawia się nad sobą. W takiej sytuacji wie, że przegrał. Sam ze sobą.\n— Korczak pisał, że kto uderza dziecko, jest oprawcą. Stawiał sprawę jasno: jeśli rodzic nie umie czegoś wytłumaczyć dziecku słowem, to tym bardziej nie wytłumaczy siłą. Jednak mądrość ludowa głosi co innego…\n— Mądrość ludowa mówi, że ziemia jest płaska, a światem rządzą wielkie jaszczury, które przypominają ludzi. Im szybciej wydoroślejemy i zaczniemy myśleć w racjonalny sposób, tym lepiej.\n— A może problemem jest to, że skupiamy się na emocjach dzieci, a własne spychamy na margines?\n— Rzadko rodzice są przygotowani do tej roli. Nie ma szkół, które tego uczą. A jak się pojawia dziecko, to na jakieś 45 lat. Trzeba być cierpliwym. No, chyba że chcemy jak najszybciej się z nim pożegnać, gdy tylko skończy 18 lat, wyprawić je na koniec świata. Gdy jesteśmy sfrustrowani albo zmęczeni, łatwo się irytujemy. Ale jeśli wyeliminujemy jakieś zachowanie za pomocą bicia, to dziecko będzie się zachowywało jak automat albo kukła, która nie ma własnego zdania. Miałem kolegę w szkole podstawowej, który był tłuczony przez swoją matkę, wylewała na niego wszystkie frustracje związane z tym, że nie poszła na studia. Od pierwszej klasy biła go za najdrobniejszą rzecz, np. za to, że zapomniał piórnika albo zrobił kleks w zeszycie. Do dziś pamiętam, jak ten kolega pisał coś w zeszycie i litera mu wyszła poza linijkę. Wtedy matka podarła mu cały zeszyt i kazała przepisywać go od początku. Gdy chłopak skończył 18 lat, nie chciał mieć z nią nic do czynienia, wyprowadził się. Pamiętam jego ręce. On nie miał paznokci. Zjadał je z nerwów. To było przerażające. Oczywiście ktoś powie, że zestawienie tego z klapsami jest nie na miejscu. Tylko jeśli klapsy są w porządku, to jaki będzie kolejny i kolejny krok? To jak z każdym uzależnieniem. Ludzie mówią, że jak zaczniemy od pięciu złotych postawionych w ruletce, to na tym skończymy.\n— Popada pan trochę w skrajności.\n— Że nie na miejscu to porównanie? Że jeżeli ktoś zacznie od pięciu złotych, to niekoniecznie zaraz straci fortunę w kasynie?\n— Że tutaj była jawna przemoc domowa. A taki klapsik od czasu do czasu, cóż w tym złego?\n— Rodzic ma często dobre intencje: chce powstrzymać złe zachowanie dziecka. W akcie ostatecznej bezsilności podnosi rękę na dziecko. Potem czuje się winny, wstydzi się, ma wyrzuty sumienia. Takie osoby raz-dwa wyperswadują sobie, że to nie jest dobry sposób, że można skorzystać ze skutecznych metod, które oferują np. poradniki.\n— To może należałoby obowiązkowo edukować rodziców w tym zakresie? Najlepiej wtedy, gdy spodziewają się dziecka. Słyszałam, że w Szwecji organizuje się takie kursy wychowawcze.\n— Wszystko to, co jest robione na siłę, wzbudza opór. Dopóki nie zrozumiemy, że tego typu kursy mogą nam pomóc, to jakiejkolwiek formy przymusowe będą przeciwskuteczne. To tak, jak kursy przedmałżeńskie organizowane w kościele katolickim. Ludzie przechodzą, wysłuchują różnych historii a większość pewnie uważa, że to trzeba po prostu zaliczyć i mieć z głowy.\n— Znam ludzi, którzy doświadczyli w domu przemocy. Zakładając swoje rodziny, postanawiają nie powielać takich zachowań. A im bardziej nie chcą upodabniać się do rodziców, tym bardziej ich naśladują. Czy da się wyrwać z tego błędnego koła?\n— To podobne mechanizmy, jak w przypadku tak zwanych dorosłych dzieci alkoholików. Niektórzy uczestniczą w różnego rodzaju terapiach przez lata.\nŻycie bardzo często polega na tym, że musimy być cierpliwi.\nTagi: klaps pas kara bicie dzieci przemoc rozmowa poradnik\nCo Wy na to? Temat: Potrafię się zatrzymać. #2758773 | 81.190.*.* 8 lip 2019 01:41\nMoim zdaniem przegięcie. Jeśli pani (w spocie radiowym, internetowym, itp.) daje klapsa dziecku po jego wbiegnięciu na jezdnię, po czym twierdzi, że teraz już potrafi się zatrzymać. Czego to dotyczy? Czyli co? Teraz beztrosko pozwoli mu biegać po ulicy wśród jeżdżących pojazdów?\nalekss #2758384 | 83.9.*.* 6 lip 2019 22:00\noczywiście nie mówimy o patologicznym biciu w szemranych rodzinkach\nalekss #2758383 | 83.9.*.* 6 lip 2019 21:58\ndobry klaps nie jest zły. A bachor otrzeźwieje\nMazur #2758159 | 37.248.*.* 6 lip 2019 10:47\nW niczym nie można przesadzać, a każda ideologia skrajna jest szkodliwa. Zasada jest jedna... zdrowy rozsądek to podstawa i reagowanie w sposób adekwatny do sytuacji. Nie na jednej recepty na wychowywanie dzieci (nie mówię o tzw chowie) i takie gledzenie to teoretyzowanie. Pamiętam że szkoły że na jednego działał autorytet, na drugiego ostre słowo ale byli też tacy na których oprócz dyscypliny nie działało nic. Tacy też są i terroryzuja klasy, rodziny, innych na osiedlu i wyrastają z nich bandziory. Znam też takich którzy sami po latach mowi a że gdyby nie byli w adekwatny sposób dyscyplinowani to by skończyli u prokuratora. A co do przykładów skandynawskich to akurat to są bardzo zle przykłady. Mam paru znajomych w Szwecji i to co opowiadają to ogarnia normalnego człowieka dreszcz. Neomarksizm społeczny poczynił tam spustoszenie nie tylko w relacjach rodzinnych ale stworzył patologie. Są takie miejsca że strach wyjść a jeszcze 40 lat temu nikt tam nie zamykał domów czy samochodów. Paru Szwedów (znajomych rodowitych) kupiło sobie mieszkania w Gdańsku i mowi a że wreszcie nie boja się żyć i mówić co myślą. To tak a propos...\nAle żenua #2758102 | 37.30.*.* 6 lip 2019 07:57\nBędziesz grzeczny to dostaniesz kasę. Noż kuźwa co za głupota. Skąd ten gość się urwał.


Bezbolesne znieczulenie THE WAND\nStrach przed bólem jest głównym powodem, dla którego obawiamy się wizyty w gabinecie stomatologicznym. Znieczulenie to dodatkowy stres i źródło strachu, zwłaszcza dla najmłodszych pacjentów, którzy strzykawkę znają z gabinetu szczepień.\nPodawane przy pomocy The Wand™ znieczulenie jest stopniowo wchłaniane, a nie jak w przypadku tradycyjnej strzykawki wtłaczane pod dużym ciśnieniem. Zdaniem stomatologów The Wand™ jest rozwiązaniem, z którego powinni chętnie korzystać pacjenci do tej pory obawiający się dentysty. Wielką zaletą THE WAND jest brak odrętwienia twarzy. Pacjent przez cały czas działania leku zachowuje pełną mimikę, nie odczuwa opuchlizny, może normalnie mówić i funkcjonować.


Wojnacja: Pyrkon - wyniki turnieju\nSzczególne uznanie za odwagę należy się Kajetanowi, który własnowolnie przystąpił do turnieju najbardziej skomplikowaną frakcją po jednej tylko grze pokazowej - zagranej zresztą zupełnie inną frakcją.\nOprócz turnieju a także w jego trakcie rozegraliśmy chyba rekordową ilość gier pokazowych i spotkaliśmy sporo mniej lub bardziej starych znajomych z forum. W kolejności przypadkowej pozdrawiam więc Zakopane, Nowy Targ, ekipę kapitana Molo oraz Gymleta.\nPrzepraszamy z góry za fatalną ilość i jakość zdjęć. Na Pyrkonie działo się tak dużo rzeczy jednocześnie, że aparat został zwyczajnie w budynku ze stoiskami - gdzie został zamknięty i zapieczętowany o 21.\nAutor: Dragon Warrior o 23:08


Jesteś tutaj: Home Kraków. Komunikat w sprawie spotkania V Komandorii św. Sebastiana\nZapraszamy na inwestyturę nowych rycerzy św. Sebastiana, która odbędzie się podczas mszy świętej w Bazylice Mariackiej 26 kwietnia (piątek) o godz. 16. Uroczystości przewodniczył będzie ks. bp. Stanisław Salaterski, kapelan Bractwa Kurkowego w Tarnowie. Słowo Boże wygłosi ks. inf. Dariusz Raś, archiprezbiter Bazyliki Mariackiej, kapelan krakowskiego Bractwa Kurkowego.\nZbiórka braci kurkowych o godz. 15 przy hotelu Wyspiański (dawny Dom Turysty PTTK) przy ul. Westerplatte 15, gdzie uformuje się orszak, który w rytm muzyki orkiestry przemaszeruje do Bazyliki Mariackiej. Orszak otwierać będą bractwa z Krakowa, Gorlic i Tarnowa, w dalszej kolejności bractwa z Polski, potem sztandar EGS i bracia, który zostaną w czasie nabożeństwa mianowani rycerzami św. Sebastiana i wreszcie władze EGS.\nPo mszy świętej uczestnicy uroczystości, którzy wnieśli opłatę w wysokości 130 zł zostaną przewiezieni do obiektu Projekt Strzelnica przy ul. Królowej Jadwigi 220.\nWażna informacja: bracia kurkowi proszeni są o przybycie na uroczystość bez broni białej (karabele i szable zostawiamy w domach), zabronione jest jakiekolwiek strzelanie na miejscu zbiórki i podczas przemarszów.\nKolejna ważna informacja: W czwartek, 25 kwietnia w godz. 12-19 prowadzona będzie rejestracja uczestników na recepcji w Hotelu Wyspiański przy ul. Westerplatte 15. Każda osoba, która wpłaciła 130 zł musi zgłosić się po pakiet uczestnika, w którym najważniejszy będzie imienny identyfikator. Bez tego dokumentu, nikt do obiektu Projekt Strzelnica nie zostanie wpuszczony. Rejestracji będzie można dokonać również w piątek w godz. 10-15.\nUwaga! Lista chętnych do udziału w wieczornym spotkaniu na terenie obiektu Projekt Strzelnica przy ul. Królowej Jadwigi 220 jest zamknięta. Nie ma możliwości dokupienia wejściówek!\nUdział w mszy świętej inwestyturowej rycerzy św. Sebastiana jest wolny dla wszystkich chętnych.


„Godzina łaski dla świata”-zapraszamy do wspólnej modlitwy | Parafia Wojskowo - Cywilna pw. Matki Bożej Królowej Polski w Kielcach\n„Godzina łaski dla świata”-zapraszamy do wspólnej modlitwy\nAutor GarnizonKielceOpublikowano 29 listopada 2018 9 grudnia 2018\nW uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w godzinach od 12.00-13.00 przypada „Godzina łaski dla świata”. Łączy się ona z objawieniem Maryi, która 8 grudnia 1947 roku w Montichiari, we Włoszech, powiedziała: Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia, w południe obchodzono „Godzinę łaski dla całego świata”. Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Będą masowe nawrócenia. Dusze zatwardziałe i zimne jak marmur poruszone będą łaską Bożą i znów staną się wierne i miłujące Boga. Jest moim życzeniem, aby ta Godzina była rozpowszechniona. Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny łaski. Jeśli ktoś nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech modli się w domu".\nOpublikowano 29 listopada 2018 9 grudnia 2018 Autor GarnizonKielce\nPoprzedni artykół11-11-2018 Msza w 100-lecie Odzyskania Niepodległości\nNastępny artykół:Adwent 2018


XTPL w programie akceleracyjnym MIT Enterprise Forum Poland | Link to Poland\nXTPL w programie akceleracyjnym MIT Enterprise Forum Poland\nSpółka XTPL, twórca przełomowej technologii wytwarzania ultracienkich linii przewodzących prąd elektryczny, została zakwalifikowana do prestiżowego programu akceleracyjnego MIT Enterprise Forum Poland, posiadającego afiliację z Massachusetts Institute of Technology(MIT) . Aktualnie przedstawiciele firmy biorą udział w serii warsztatów i walczą o udział w wielkim finale, który odbędzie się w czerwcu 2016 r. w Bostonie.\nMIT Enterprise Forum to globalna organizacja zaangażowanych profesjonalistów tworzących sieć lokalnych oddziałów, współpracująca z Massachusetts Institute of Technology. Pomaga przedsiębiorcom technologicznym na wczesnym etapie w rozwoju ich pomysłów, oferując wsparcie mentorów i ekspertów z różnych dziedzin. W Polsce swój program prowadzi po raz pierwszy pod nazwą MIT Enterprise Forum Poland, patronatem objęły go m.in. Ministerstwo Rozwoju oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.\n– Naszą wizją jest tworzenie lepszego świata poprzez przyczynianie się do rozwoju światowej klasy firm technologicznych. Misją z kolei jest coaching i edukacja przedsiębiorców technologicznych, tak by potrafili sprawnie przekształcić swoje pomysły w firmy – mówi Paweł Bochniarz, prezes Fundacji Przedsiębiorczości Technologicznej, która jest operatorem programu akceleracyjnego MIT Enterprise Forum Poland.\nMIT Enterprise Forum Poland rozpoczął swoją działalność od cyklu warsztatów dla zakwalifikowanych firm. Spotkania, w których co dwa tygodnie biorą udział przedstawiciele wybranych do programu startupów, pomagają im w dopracowaniu modelu biznesowego i przygotowują do przeprowadzenia prezentacji przed inwestorami.\n– Dla nas warsztaty to przede wszystkim możliwość zdobycia nieocenionej wiedzy w zakresie pitchingu, czyli skutecznego prezentowania siebie i swoich produktów. Szkoli nas dr Linda Plano, która pomogła już ponad 600 startupom na całym świecie w uzyskaniu finansowania w wysokości w sumie ponad 250 mln USD – mówi Sebastian Młodziński, prezes zarządu w XTPL.\nProgram pomaga najbardziej obiecującym polskim startupom w rozwoju, odkrywając tajniki efektywnych działań biznesowych i przygotowując je do działalności na arenie międzynarodowej.\n– Pracuję naukowo od wielu lat, ale w biznesie jestem tak naprawdę nowy i dopiero muszę się nauczyć tego, jak przedstawiać firmę i nasz produkt, aby zainteresować potencjalnych inwestorów. Warsztaty, w których uczestniczymy w ramach MIT Enterprise Forum Poland, są dla nas źródłem niezwykle cennej wiedzy. Czujemy, że z po każdej sesji warsztatowej wiemy więcej, specjaliści szkolą nas według metody 24 kroków prowadzących do efektywnego wykorzystania potencjału startupu, stworzonej przez prof. Billa Auleta , który jest wykładowcą na MIT Sloan School of Management i dyrektorem Centrum Przedsiębiorczości MIT – mówi dr inż. Filip Granek, jeden z dwóch naukowców opracowujących metodę w XTPL.\nWarsztaty to nie tylko zdobywanie wiedzy, ale też ocena startupów pod kątem ich potencjału biznesowego. Pięć najlepszych zespołów zakwalifikowanych zostanie do drugiego etapu akceleracji, który odbędzie się w czerwcu na kampusie MIT w Cambridge, Massachusetts. Wybrane startupy zostaną też opisane w MIT Technology Review – najbardziej opiniotwórczym czasopiśmie o nowych technologiach, dzięki czemu będą mogli o nich przeczytać inwestorzy i odbiorcy technologii na całym świecie.\nMIT EF powstała w 1978 i jest jedyną globalną, nienastawioną na zysk organizacją skoncentrowaną na wspieraniu przedsiębiorczości technologicznej i posiadającą afiliację z uczelnią.\nFotografia © XTPL – Filip Granek i Zbyszek Rozynek


Hama STACJA POGODY EWS-370 - Stacje meteo - Zadowolenie.pl\nHama STACJA POGODY EWS-370\nNr katalogowy: AMHAM092656\nKod producenta: 092656\nHama STACJA POGODY EWS-370 - Zestaw dwuczęściowy, składający się ze stacji bazowej oraz czujnika zewnętrznego (zasięg: maks. 30 m; 433 Mhz); stacja przeznaczona do obserwacji pogody z funkcją podawania czasu i kalendarzem. Wyświetlacz LCD z podświetleniem. Możliwość podłączenia maks. 3 czujników zewnętrznych....\nHama STACJA POGODY EWS-370 - Zestaw dwuczęściowy, składający się ze stacji bazowej oraz czujnika zewnętrznego (zasięg: maks. 30 m; 433 Mhz); stacja przeznaczona do obserwacji pogody z funkcją podawania czasu i kalendarzem. Wyświetlacz LCD z podświetleniem. Możliwość podłączenia maks. 3 czujników zewnętrznych. Możliwość montażu na ścianie lub postawienia na stópce. Wskaźnik naładowania baterii.\n- Zakres pomiaru wewnątrz: 0°C do +50°C (+32°F ~ + 122°F)\n- Zakres pomiaru zewnątrz: -20°C bis +50°C (-4°F ~ + 122°F)\n- Możliwość przełączenia jednostek °C i Fahrenheit\n- Maks./min. temp.\n- Alarm temp. (max./min.)\n- Wilgotność powietrza: 20% do 99%\n- Możliwość podłączenia maks. 3 czujników zewnętrznych\n- Możliwość montażu na ścianie lub postawienia na st&\nData , Zegar , Kalendarz\nZapytaj o produkt: Hama STACJA POGODY EWS-370


Michał Szpak pisze! | TopStars.pl - Plotki, fotki, gwiazdy, skandale, fotorelacje, celebrities\n22 sierpnia 2011\tTagi: Michał Szpak, piosenki, wokalista, X Factor\nUczestnik programu „X Factor” już nagrał kilka piosenek. Teraz pisze teksty do kolejnych!\nTeraz więcej czasu poświęca na taniec niż na śpiew, jednak Michał Szpak już dziś pracuje nad swoja nową płytą: po treningach siada przed komputerem i… wymyśla teksty piosenek!\n– Michał ma lekkie pióro, więc na pewno kilka piosenek na płycie będzie jego autorstwa. Na razie nie wiemy czy płyta będzie po polsku czy angielsku. Jak dobrze pójdzie Michał do studia wejdzie już we wrześniu, teraz robimy zbiórkę całego materiału – powiedział „Faktowi” menadżer wokalisty.\nNa razie nie wiadomo jeszcze, o czym będą teksty Michała. O związkach, miłości, jego inności, a może o… tańcu?\n25 sierpnia 2011 20:36\nJesteście troszkę do tyłu z wieściami. Michał już przed „X Factor” pracował nad płytą, lecz z przyczyn wyższych (niezależnych od niego) nie mógł jej ukończyć. Natomiast, cóż, chyba wszyscy fani wiedzą, o czym będzie ów album – do czego będzie nawiązywał (ale ja tego nie zdradzę), co Michał zdradził już parę dni temu (w łatwo dostępnym miejscu, o ile ktoś jest zarejestrowany). Na pewno NIE będzie banalna i konwencjonalna (będzie raczej progresywna, alternatywna), tak więc sam Szpak jest świadom tego, że może się dobrze nie sprzedać. Nawet w TzG będzie występował, gdyż tam (między innymi) dokona się promocja jego płyty, bowiem zaśpiewa.


Szczepionka na koronawirusa powinna pojawić się w tym roku. Może jednak napotkać przeszkody\nJeżeli mimo poluzowania obostrzeń pamiętacie jeszcze, że mamy na świecie pandemię, to mamy dla was dobrą wiadomość – pojawiło się światełko w tunelu dotyczące walki z wirusem.\nZarażenia COVID-19 w Europie powoli wygasają, więc w wielu krajach szykowane są ogłoszenia dotyczące wygranej walki z niewidzialnym wrogiem. By jednak zwycięstwo było pełne, potrzeba jak najszybszego opracowania szczepionki, by uniknąć chociażby jesiennego nawrotu i kolejnych zamrożeń gospodarki. Nadzieję dały majowe badania pokazujące, że osoby, które już przeszły chorobę, wytwarzają przeciwciała dające odporność na powtórne zachorowanie, co w prostej linii oznacza, że wirusa da się zdusić szczepionkami.\nW lipcu mają rozpocząć się testy w ramach amerykańskiego programu rządowego Operation Warp Speed. Pięć wybranych koncernów farmaceutycznych ma pełnić rolę głównodowodzących w procesie opracowywania szczepionek, które według naukowców przy dobrych wiatrach mają być gotowe do końca tego roku. Anthony Fauci, szef National Institute of Allergy and Infectious Diseases twierdzi, że do końca roku powinno być gotowych 100 milionów dawek, a na początku 2021 roku dwukrotność tej liczby.\nFauci dodaje jednak, iż nie ma gwarancji, że powstanie stuprocentowo skuteczna szczepionka. Dotychczasowe badania pokazują, że zaszczepienie nie zawsze daje pełną odporność (tak było w przypadku mniej więcej 30% testów), a w większości przypadków powodowało jedynie lżejsze symptomy zachorowania. Nie wypracowano także odpowiedzi na to, która z wielu metod naukowych przy pracach daje najlepsze efekty, co przy przyspieszonych pracach może przynieść nieoczekiwane scenariusze i kolejne obsuwy. Na dodatek na drodze lekarzy leżą jeszcze dwie kłody.\nGłównym problemem społecznym jest rosnący w siłę ruch antyszczepionkowy. Według badań sondażowych z maja nieco mniej niż połowa ankietowanych Amerykanów odpowiadała, że przyjęłaby szczepionkę na COVID-19, za to aż 20% twierdzi, że nie ma zamiaru dokonać szczepienia, gdy będzie już dostępne. Rodzi to pytanie – czy nie zaogni to sytuacji, wytwarzając nowe ogniska zachorowań w grupach osób, które zdecydowanie lubią być na bakier z nauką?\nDrugim z zagadnień dotyczących przyszłości walki z wirusem są zbliżające się na jesieni wybory prezydenckie w Stanach. Lekarze boją się, że administracja wymusi wcześniejsze wypuszczenie szczepionek na rynek w ramach walki politycznej i próby zgarnięcia głosów, co mogłoby doprowadzić do wykorzystywania nie w pełni gotowych produktów, a to drastycznie pogłębiłoby brak zaufania do instytucji szczepień.\nProblem prac nad szczepieniami jest niebywale złożony i nawet przy specjalnym trybie działania możemy jeszcze poczekać na działającą broń w starciu z wirusem. Mamy jednak nadzieję, że do jesieni będziemy słyszeli już same pozytywne newsy i nie będziemy musieli ponownie zamykać całego społeczeństwa w domach.


3 pomysły na rozgrzewające imprezowe dania \nwtorek, 19 stycznia 2016 11:23\nZupa na gorący start\nZupa na imprezę? A dlaczego nie? Ciepła zupa jest najbardziej rozgrzewającym posiłkiem, jaki możesz wymyślić. Taką propozycją na pewno zachwycisz zmarzniętych gości. Sycącą i bardzo rozgrzewającą, a jednocześnie szybką potrawą jest choćby ziemniaczana zupa krem.\nAby ją przygotować, obierz kilka ziemniaków i pokrój je w kostkę. Cebulę i czosnek posiekaj, a potem zeszklij. Do garnka z gotującą się wodą wrzuć kostki rosołowe oraz przygotowane warzywa. Wszystko zmiksuj, a następnie dopraw do smaku solą i pieprzem. Zupę możesz podać z płatkami migdałowymi, pokrojoną kruchą kiełbasą albo grzankami.\nDanie główne, czyli mocny zastrzyk energii\nWspaniałym pomysłem na główne danie na ciepło jest zapiekanka - zwłaszcza jeżeli imprezę organizujesz dość spontanicznie. Do jej przygotowania możesz bowiem użyć prawie każdego składnika, który akurat znajdziesz w lodówce.\nPodstawą zapiekanek jest zwykle ryż albo makaron. Do tego dołóż obrane i pokrojone warzywa (marchewki, ziemniaki, brokuły, cebula czy pomidory). Mężczyźni na pewno docenią dodanie do zapiekanki podsmażonego mięsa (np. kawałków kurczaka). Na górę zapiekanki najlepiej dać starty żółty ser. Aby potrawa nie była sucha, polej ją sosem zrobionym choćby ze śmietany wymieszanej z pasującymi do danej zapiekanki przyprawami.\nPamiętaj, że zapiekankę najlepiej posypać żółtym serem dopiero na ostatnie 10 minut pieczenia.\nCiepłe przekąski, aby móc przetańczyć całą noc\nPo głównym daniu czas na ciąg dalszy szalonej imprezy. Mile zaskoczysz swoich gości, jeżeli po kilku godzinach podasz jeszcze szybkie przekąski na ciepło, dzięki którym wszyscy odzyskają nieco sił i będą mogli tańczyć do białego rana. Najlepszym wyborem są takie przystawki, które przygotujesz wcześniej, a potem jedynie wsadzisz do piekarnika. Nie chcesz przecież spędzić imprezy w kuchni! Do przyrządzenia szybkich przekąsek świetnie nadaje się ciasto francuskie. Możesz choćby pokroić je w paski, posmarować od wewnątrz ketchupem i owinąć nim połówki parówek. Następnie wystarczy posypać przekąski startym żółtym serem i włożyć do piekarnika na 15 minut.\nSzalejąc kulinarnie, nie zapomnij o odpowiednich napojach. Na zimową zabawę, zamiast zwykłych imprezowych drinków, świetnie nadaje się grzane wino.


Stowarzyszenie Dębicki Klub Biznesu / Projekt: Akademia Aktywnych Obywateli (FIO 2014-2016) / O projekcie\nOśrodek Działaj Lokalnie - Działaj Lokalnie - edycja 2019\nStrona główna › Projekt: Akademia Aktywnych Obywateli (FIO 2014-2016) › O projekcie\nProjekt finansowany jest ze środków otrzymanych od\n„Tu jest moja Ameryka”, ludzie od wieków poszukują tej wybranej krainy w której żyje im się dobrze. W tym celu przemierzają tysiące kilometrów i podejmują wyzwanie. A gdyby tak popatrzeć na swoje miejsce zamieszkania i powiedzieć tu jestem szczęśliwy/a. Znam potrzeby swojego środowiska. Wspólnie z innymi mieszkańcami inicjuje działania na rzecz mojej okolicy. Rozwijam siebie, rozwijam swoje środowisko. Chcę tu mieszkać. Tworzę INICJATYWY LOKALNE! I powiedzieć wówczas z dumą i pewnością siebie, np. „Tu są moje Bieszczady”.\nPoprzez projekt, pt.: „Akademia Aktywnych Obywateli - Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” mieszkańcom województwa podkarpackiego chcemy pokazać, że aktywność na rzecz swojego środowiska, swoich zainteresowań może być pożyteczna. Promujemy postawę proaktywną, sprzyjającą odpowiadaniu na palące lokalne problemy, zakładającą uczenie się od siebie nawzajem oraz wzrost kompetencji w byciu aktywnym mieszkańcem swojej miejscowości. Stwarzamy przestrzeń dla tworzenia kapitału społecznego województwa podkarpackiego przez mieszkańców dla mieszkańców. W projekcie uczymy, doradzamy, konsultujemy i dofinansowujemy Inicjatywy Lokalne.\nTrzon projektu „Akademia Aktywnych Obywateli - Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” stanowią cztery organizacje z województwa podkarpackiego: Stowarzyszenie Dębicki Klub Biznesu, Fundacja Generator Inspiracji, Lokalna Grupa Działania Stowarzyszenie „Partnerstwo dla Ziemi Niżańskiej” oraz Fundacja Fundusz Lokalny SMK.\nGłównym celem projektu jest wzrost do 2016 roku wiedzy i umiejętności z zakresu realizacji oddolnych inicjatyw przez min 600 osób i 220 organizacji pozarządowych, poprzez udzielenie tym podmiotom wsparcia konsultingowego, szkoleniowego, doradczego i finansowego.\nProjekt jest skierowany do młodych, rozwijających się organizacji pozarządowych (działających nie dłużej niż 18-ście miesięcy, a których roczny budżet za ostatnie 12 miesięcy, nie przekracza 25 tys. zł), a także do grup nieformalnych i grup samopomocowych z terenu województwa podkarpackiego (minimum 3 osobowych), które realizują działania w obszarach określonych w art. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.\nW ramach projektu „Akademia Aktywnych Obywateli - Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” 3-krotnie na przestrzeni lat, tj. 2014 r., 2015 r. 2016 r. odbędzie się nabór do konkursu na pozyskanie przez w/w podmioty mikrodotacji, na łączną kwotę ponad 1,5 mln zł. Dokonamy wyboru najlepszych Inicjatyw, przeprowadzimy szkolenia dla przedstawicieli zwycięskich Inicjatyw. Będziemy wspierać zwycięzców na każdym etapie realizacji mikrodotacji.\nProjekt „Akademia Aktywnych Obywateli - Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” umożliwia mieszkańcom podejmować różnego rodzaju działania, projekty, pomysły, czy też inicjatywy, które mogą spowodować zmianę procesów w otoczeniu lokalnym, tworzenie klimatu do integracji czy też motywowanie do wspólnego działania na rzecz dobra wspólnego. To właśnie te, realizowane przez mieszkańców, dają najlepsze rezultaty, gdyż są odpowiedzią na potrzeby społeczności lokalnej.\nMieszkańcy rzadko sięgają po środki zewnętrzne na realizację sowich pomysłów/planów. Powstrzymują ich skomplikowane procedury aplikowania o środki, trudności w opracowaniu wniosku o dotację, wykazanie wkładu własnego, trudności związane z rozliczaniem projektu, ubogie środowisko lokalne, etc. Projekt „Akademia Aktywnych Obywateli - Podkarpackie Inicjatywy Lokalne” pokazuje inną drogę - współpracę obywateli na rzecz dobra wspólnego i wykorzystanie wspólnego, pozytywnego doświadczenia.\ntel./fax: (14) 681 90 30 - Copyright 2006 - 2018


Och, Elvis! [Marika Krajniewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00065 002936 20668091 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9-788-379-769-513 Data wydania: 2018-07-04\nCopyright © Maria Krajniewska, 2018 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018 Redaktor prowadząca: Adriana Biernacka Redakcja: Karolina Borowiec Korekta: Kamila Markowska / panbook.pl Projekt okładki: Anna Damasiewicz Fotografie na okładce: © alexroz|Depositphotos, © lifeonwhite|Depositphotos Konwersja: Grzegorz Kalisiak ISBN 978-83-7976-951-3 CZWARTA STRONAGrupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 fax: 61 853-80-75 redakcja@czwartastrona.pl www.czwartastrona.pl\nRozdział I Warszawa 2017 Without a song a man ain’t got a friendWithout a song the road would never bendWithout a song… Elvis Presley* Zardzewiałe skrzypnięcie drapało pod czaszką. Przynajmniej takie miała wrażenie, jej koleżanki też. – Nie wytrzymam, no zejdź wreszcie z tej starowinki! – Gienia siedziała na jedynej desce, która pozostała w piaskownicy, by chronić zamki, wieżowce i podziemne parkingi przed nachalnym atakiem chuliganów z podwórka. Do ich grona zaliczały się też psy, koty i gołębie, czyli okoliczni milusińscy. Gienia od zawsze lubiła piasek, zresztą nie tylko. Skamieliny w każdej postaci serdecznie ją bawiły. Często wynosiła z domu farbki i zupełnie nie zwracając uwagi na liczne wybałuszone oczy gapiów w różnym wieku, oddawała się sztukom magicznym. Zaczarowywała kamienie, które zmieniały się w biedronki, mrówki, żabki, a nawet wiewiórki i koty. I zawsze, za każdym razem, niezależnie od tego, jakie dzieło sztuki zmalowała na kamieniu, dorysowywała serce. Czerwone, strukturalne, prawie że tętniące życiem. Bo kamień nie jest bez serca, powtarzała. – Marudzisz jak ta baba z warzywniaka za rogiem. A sama skrzypisz jeszcze lepiej od tej huśtawki, starowinko! – Alicja roześmiała się zachrypniętym głosem. Zatrzymała huśtawkę i zeszła z niej, przytrzymując kwiecistą sukienkę. Stojąc na błotnistej ziemi, poprawiła słomkowy kapelusz, wyciągnęła z kieszeni błyszczyk i użyła go zgodnie z przeznaczeniem, wykrzywiając usta w nierówne „O”. Cmoknęła nie wiadomo kogo przed sobą i powędrowała na zjeżdżalnię. – Czy tobie całkiem odbiło? – żachnęła się Marysia, nie odrywając wzroku od rozłożonej przed nosem gazety. – Odbiło? Nie mnie, ja przynajmniej się dobrze bawię i niczego nie wstydzę. Odbija to tobie co dzień rano. Chyba te gazety kupujesz dla tego gościa. – Alicja zjeżdżała ze zjeżdżalni, ciesząc się, że część, na której właśnie usiadła w swojej kwiecistej sukience, została niedawno wymieniona na plastikową, nowiutką, czerwoną. Dawniej musiała na plac zabaw zakładać stare dresy, ponieważ każdy zjazd groził pojawieniem się nowej dziury na tym, co miała na sobie. Od tych wakacji wszystko się zmieniło. – Jakiego znowu gościa, Alka? O czym ty do mnie rozmawiasz? – Maria wlepiała oczy w gazetę, co chwila pogwizdując ze zdumienia, podziwu lub oburzenia. Jej koleżanki dawno nauczyły się rozpoznawać rodzaje gwizdnięć i już o nic nie pytały. – Niczego się nie wstydzisz, mówisz? – prychnęła Gienia. – To czemu jesteśmy tu o piątej pięćdziesiąt trzy rano? – Bo do kościółka trzeba biec… – burknęła pod nosem, jednocześnie pogwizdując, Marysia, zapowiadając odpowiedź swojej przyjaciółki. – Bo do kościółka trzeba biec! – Głośno i wyraźnie wyrecytowała Alicja. – No tak, a różaniec w torebce, w kieszonce z zameczkiem – zanuciła Gienia, odkładając plastikową łopatkę i otrzepując dłonie. – A myślałam, że o tej porze ludzie przez okna nie patrzą, bo śpią. – Śpią, śpią, ale do kościółka trzeba biec. – Maria odłożyła wreszcie gazetę i przeciągnęła się dyskretnie, czując na sobie promienie letniego słońca, kojarzące jej się z błogim lenistwem, na które wreszcie mogła sobie pozwolić. Po wielu latach mogła. I w dupie miała, czy ktoś patrzy na nie z okien o piątej pięćdziesiąt trzy, na trzy stare baby bawiące się w najlepsze na podwórkowym placu zabaw, między starymi kamienicami na warszawskim Żoliborzu. – O jakim kolesiu mówiłaś, moja droga? – Tym z kiosku, Szczepanie. – Alicja znów skorzystała z błyszczyka i jej usta ponownie rozchyliły się w nieudolnym „O”. – On jest co najmniej dwadzieścia pięć lat młodszy ode mnie! – oburzyła się Marysia, choć głęboko w sercu uśmiechnęła się do tej myśli. – A czemu byś nie miała być jak Madonna? – Gienia próbowała wygramolić się z piaskownicy, rozcierając swoje reumatyczne kolana. Skrzywiła się, ponieważ mimo upływu lat nie zdołała przyzwyczaić się do schorzenia, cierpiała. Nie umiała, za namową pana doktora, młodego i jurnego jak jeleń skaczący na łonie natury, przywyknąć i godnie znosić bólu. – Nie bluźnij. – Alicja rzuciła w koleżankę zwiniętą w rulon gazetą, którą wcześniej czytała Maria. – Jezu Chryste! Zaczyna się! Jej chodziło o wokalistkę. Ty ze swoim kościółkiem już całkiem zgłupiałaś! – Maria oblizała usta. Słońce o tej porze już bezlitośnie wysuszało starą skórę. – Nie oblizuj! Masz błyszczyk. – Alicja rzuciła koleżance swoją torebkę. – A co ta wasza Madonna? – Sypia z młodszymi mężczyznami – Gienia usiadła na huśtawce, tej skrzypiącej, której dźwięku nie mogła znieść tak samo jak swojego reumatycznego bólu. – No widzisz, Mryśka, ty też możesz być jak Madonna. – Alicja wyraźnie się ucieszyła. Podeszła do huśtawki i zaczęła delikatnie bujać Gienię. Ta ostatnia podkurczyła nogi w starych, podartych już, ale jedynych wygodnych sandałach i przymknęła powieki. – To nie znaczy, że mam od razu pakować się do łóżka ze Szczepanem z kiosku. – Marysia schowała pożyczony błyszczyk i podeszła do koleżanek. Druga huśtawka była zepsuta od siedmiu lat. Stanęła przy Alicji, chwyciła pomarszczoną dłonią drugi pręt działającej huśtawki i przyłączyła się do rytmicznego kołysania. Skrzypnięcia wykonywały znajomą arię. Myśli trzech kobiet zsynchronizowały się z rdzawą melodią. Jest taka sama jak my trzy, myślały wszystkie. Alicja, która zaraz pogna do kościółka, a potem będzie musiała wrócić do swojego pokoju w domu spokojnej starości. Marysia, która przejdzie się dostojnie przed kioskiem i puści oko z opadającą powieką Szczepanowi, tak dla zabawy, bo przecież wiek już nie ten. Gienia, która kulejąc, dobrnie do sklepiku za rogiem, zajrzy do portmonetki, aby sprawdzić, czy z emerytury starczy na dziesięć deko galaretki w czekoladzie, i pójdzie do domu, by zamknąć się w dwupokojowym mieszkaniu i przerobić żuka Frania na wiewiórkę Hankę, i koniecznie domalować jej większe, czerwieńsze serce. – Przed śmiercią chcę odwiedzić grób Elvisa – powiedziała Alicja, schodząc z huśtawki, która nadal skrzypiała w głowach trzech babć. – Idź już, idź! – Maria delikatnie pchnęła Alicję do jej coniedzielnej krainy czarów. Ciężkie drzwi bezgłośnie wciągnęły siedemdziesięciojednolatkę do środka. Maria została na zewnątrz. Zerknęła na ponurą budowlę, wyjęła z kieszeni błękitną chusteczkę z wyhaftowaną trupią czaszką i uśmiechnęła się po raz kolejny do swojego dzieła, wycierając nim zwilżone czoło i dekolt. – Niestandardowy wzór, pani Mario. – Szczepan z kiosku ukłonił się, przechodząc obok. – Może wody? Dziś taki upał… – Dziękuję, pędzę załatwiać sprawunki. – Maria mimo szorstkiej odpowiedzi w duchu przemieniła się w młodą Marysię, wymazując momentalnie z metryki co najmniej pięćdziesiąt lat. Oddalając się od Szczepana z kiosku, w myślach zaczęła nawet nucić Dwudziestolatków, zapominając o pajęczynie zmarszczek, które w takich momentach, a nie było ich już za wiele, stawały się niewidzialne. Niewidzialne – to słowo, o którym z kolei bardzo często myślała Gienia, zawsze kiedy opuszczała swoje cztery kąty, zastawione kamieniami o wielkich sercach, i wychodziła na ulicę, by pobyć trochę wśród żywych ludzi, którym jednak jakoś tak zazwyczaj tych serc brakowało. W kieszeni znoszonych sztruksowych ogrodniczek nosiła czerwoną temperę, dzięki której nabierała przekonania, że w każdej chwili przecież może domalować serca: przechodniom, kasjerkom, kierowcom autobusów, dzieciakom na deskorolkach. Nigdy jednak tego nie zrobiła, choć prawą rękę zazwyczaj trzymała w kieszeni, miętosząc palcami tubkę z farbą. – No, co tak długo? – Gienia podniosła się z ławeczki, obok której żwawym krokiem przeszła Marysia. – Ty masz dwadzieścia lat, ja mam dwadzieścia lat… – Odbiło nieco? Zaczekaj, ja nie mam dwudziestu, ale za to mam reumatyzm, no zaczekaj! Maria zatrzymała się w połowie drogi i westchnęła. Czar prysł, lat znów przybyło, zmęczenie i spiekota momentalnie dały się we znaki. – Wszystko popsułaś tym swoim reumatyzmem – burknęła, obejmując ramieniem Gienię. – Idź, ty jej powiedz. – Gienia zatrzymała się kilka kroków od dwupiętrowego budynku z szarej cegły, z którego łypały na przechodniów świeżo odmalowane drewniane okna. Łypały na błękitno i fioletowo, co dodawało temu miejscu uroku, choć okoliczni mieszkańcy starali się raczej to miejsce omijać szerokim łukiem. Tuż przy wejściu widniała tabliczka z napisem „Dom Spokojnej Starości Patrycja”. Co ciekawe, żadna kobieta z personelu ani żadna pensjonariuszka mieszkająca w tym przybytku nie nosiła dumnie brzmiącego imienia Patrycja. – Tchórz! – warknęła Maria i weszła do środka, zostawiając przyjaciółkę spiekocie porannego słońca. – No dobra, miejmy to już za sobą – wydukała pod nosem, dodając sobie otuchy. Tym samym przyznała się przed sobą samą, że również tchórzy, gdy tylko przekracza próg „Patrycji”. – Z wielką przyjemnością – usłyszała za sobą nieco ponury, stanowczy głos. Znała go już od kilku lat, ale wciąż nie potrafiła się przyzwyczaić ani do jego brzmienia, ani do tego, że miał w zwyczaju pojawiać się znienacka. Maria odwróciła się powoli, pilnując swojego wyrazu twarzy. Bardzo jej zależało na tym, aby wyglądać naturalnie, na pewną siebie. Choć dawno minęły czasy, kiedy dbała o to, jak zostanie odebrana przez rozmówcę, w tym miejscu, przy tej kobiecie, lekko się płoszyła. Próbowała się nawet zastanawiać nad przyczyną, ale nie umiała jej sensownie uargumentować. „Nie zawracaj sobie tym głowy” – mawiała zazwyczaj Alicja, dlatego Maria faktycznie szybko przestała się nad tym rozwodzić. – No, gdzie jest nasza uciekinierka? – Na Marię patrzyły olbrzymie zielone oczy. Olbrzymie zielone oczy na drobnej twarzy należały do Joanny, na którą towarzystwo mieszkające w domu opieki mówiło „Mała Mi”. Mała, owszem, była; co najwyżej metr pięćdziesiąt cztery. Z premedytacją nie nosiła butów na obcasie, koturnie czy nawet grubej podeszwie, jednak nadrabiała miną i spojrzeniem, które nawet z tej nikłej wysokości było spojrzeniem „z góry”. Olbrzymie zielone oczy zamrugały niecierpliwie. Drobne usta na drobnej twarzy wygięły się w podkówkę, jak u małych dzieci na ułamek sekundy przed obwieszczeniem całemu dorosłemu światu, że stała się tragedia i należy się spodziewać wrzasku wniebogłosy. – No? – A gdzie może być w niedzielę rano? Naprawdę pani tego nie wie? – Maria złożyła dłonie jak do modlitwy i przymknęła powieki, po czym szybko przeżegnała się i machnęła na odchodne Małej Mi. – Myślałam, że coś się zmieniło, skoro się tu pani pofatygowała. – Nie chciałam, żeby się pani niepokoiła. Drzwi otworzyły się na moment, by wpuścić odrobinę świeżego powietrza i wypuścić zmęczoną Marię, na którą w cieniu starego orzecha czekała Gienia. Joanna stała przez chwilę na korytarzu, nie mogąc zdecydować, co robić dalej. „Nie chciałam, żeby się pani niepokoiła” – powiedziała. „Żeby się nie niepokoiła” – powiedziała. Joanna nie była do takiej troski przyzwyczajona. Do tego stopnia, że nawet splunąć chciała byle gdzie, ale nie wypadało. Zwłaszcza że drzwi do pokojów nagle się otworzyły i z każdych po kolei gapiły się na nią oczy. Rozmaite. Rozmaite stare oczy. Wyblakłe, zmęczone, tylko czasem radosne. Przez chwilę, może dwie. – Nie ma! – warknęła Joanna i poszła do swojego pokoju. – Nie ma się na co gapić – powiedziała po cichu, zamykając za sobą drzwi. Usiadła przy biurku – zwykłym, drewnianym, popisanym przez dziecko, do którego wcześniej ten mebel należał. Nie jej dziecko, ona takowego nie miała. Posiadała za to biurko, przy którym to nie jej dziecko rysowało obrazki nie dla niej. Rozdzwonił się telefon, tak nagle i niespodziewanie, jak tylko stacjonarne telefony starej daty rozdzwonić się potrafiły. Odebrała i zamknęła oczy. – Wszystkiego najlepszego. Życzę ci, żebyś spotkała wreszcie miłość swojego życia, no i żebyś pracę zmieniła. – Głos w słuchawce już od pierwszego zdania zabrnął za daleko. Tak jak miała w zwyczaju jego właścicielka. Jak miała w zwyczaju od zawsze, czyli od kiedy Asia skończyła dwa lata i nauczyła się odtwarzać w pamięci zasłyszane słowa, odczuwane emocje, zapamiętane myśli, utrwalone czyny. – Mamo… – Moja droga, masz już trzydzieści pięć lat, wszystko tyka, wszystko tyka. – Mamo… – Teraz o tobie mówimy, nie przerywaj. Zawsze to robiłaś. Miałaś manię przerywania, zwłaszcza jak starsi rozmawiali. Dopiero zaczynałam mówić coś cioci Stasi, a ty już byłaś przy spódnicy i przerywałaś; nawet jak nie umiałaś mówić, to też przerywałaś. Ale o czym to ja… Ach tak, słuchaj! Z okazji twoich kolejnych już urodzin bardzo ci życzę przystojnego, bogatego, no wiesz, takiego, co by się wreszcie tobą zajął. Jak będziesz wracać, kup masło i mleko, i może coś słodkiego. Chciałam ci upiec szarlotkę, bo przecież lubisz, ale nie ma masła ani mleka, ani mąki nie ma, a przecież z samych jabłek nie zrobię. – Mamo… – Dobra, muszę kończyć, pogadamy, jak wrócisz. – Przecież masz sklep pod blokiem, mamo… – Z telefonu wydobywały się długie sygnały. – I mąka tam jest, i masło, mleko też. Mamo. Joanna odłożyła słuchawkę i złożyła głowę na biurku. Nie będzie dziś płakać. Tak sobie postanowiła już rano, przed wyjściem do pracy, kiedy matka jeszcze spała. Nie ufała jednak samej sobie, i dobrze na tym wychodziła. Poczuła łzę na policzku. Szybkim ruchem wytarła ją rękawem i walnęła pięścią w stół. Ktoś zapukał do drzwi. – Wejść! – krzyknęła, nerwowo strzepując niewidzialne pyłki z biurka. Drzwi otworzyły się po cichu. Bez zbędnych skrzypnięć i bez zbędnych słów do środka weszła dziewczynka z cienkim warkoczem i piegami na poważnej buzi. Zupełnie niedziecięcej, zupełnie niestereotypowej. Była blada i chuda. Miała na sobie koszulę w kratę i krótkie czerwone spodenki. W dłoni trzymała kilka świeżo ściętych róż. Róż, które Joanna co dzień widywała na podwórku „Patrycji”. Róż, które starannie podlewał i pielęgnował woźny Stach. – Skąd je masz? I po co żeś je ścięła? Stach wie?! – ryknęła niespodziewanie Joanna. – To dla pani z okazji urodzin. – Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko, czym wprawiła Joannę w osłupienie. – Nie musiałaś niszczyć krzewu… – zaczęła Joanna tonem pedagoga szkolnego, którego tak bardzo nie lubiła u swojej matki. Odwróciła się do okna, odruchowo spoglądając na zniszczony krzew. Stał przy nim Stach, machając swoją wielką dłonią i rozpływając się w uśmiechach. Obok róż, tuż za dyżurką Stacha, pod krzakiem bzu stał stolik, a na nim blacha z szarlotką, w samym środku której tkwiła świeczka. – Stach zaprasza na ciastko urodzinowe. – Dziewczynka wciąż się uśmiechała, trzymając mozolnie pielęgnowane przez mężczyznę kwiaty. – Dziękuję – wydukała Joanna. – Dziękuję. Nie ma co się dziwić. Odkąd pamiętała, Stach miał talent do cukiernictwa. Był nawet szefem kuchni w „Patrycji”, ale do czasu, w ośrodku przeszli bowiem na catering, co było pierwszą rewolucyjną decyzją Joanny, która zapoczątkowała długotrwałe, ożywione dyskusje patrycjuszy. Od tamtego właśnie zdarzenia mówili, że jest wredna. Tak, taka się tu czuła. Wredna. Mała i wredna. Zwolniła kucharki, a szefa kuchni „awansowała” na woźnego. Cóż, tylko tak mogła zachować Stacha. Jedynego człowieka, który się uśmiechał na jej widok. I zdejmował kaszkiet, kłaniając się tak nisko, jak tylko na to pozwalał zwyrodniały kręgosłup. * Fragment przemówienia Elvisa Presleya podczas rozdania nagród The Ten Outstanding Young Americans.\nRozdział II Warszawa 2017 It’s a long lonely highway when you’re travellin’ all aloneAnd it’s a mean old world when you got no-one to call your ownAnd you pass through towns too small to even have a name, oh yes Elvis Presley, (It’s a) Long Lonely Highway Kłuło w lewym boku, poniżej linii żeber. Zbliżała się do domu swojej matki, w którym tymczasowo przebywała. Lubiła o mieszkaniu w dwupokojowym lokum na dziewiątym piętrze bielańskiego blokowiska myśleć w kategoriach tymczasowości, choć spędzała w tym miejscu trzydziesty szósty rok swojego życia. Coraz rzadziej miała też odwagę marzyć o własnych czterech kątach. – Kupiłaś? – usłyszała, zanim zamknęła za sobą drzwi i przekręciła klucz w zamku. Usiadła na szafce z butami w przedpokoju i potarła czoło. – Nie słyszę, kupiłaś? Sznuk pytał właśnie następną osobę. Joanna nie wychwyciła odpowiedzi, usłyszała natomiast kolejne pytanie prowadzącego teleturniej, a w ślad za nim niecierpliwy pomruk: – Kupiłaś czy nie? – Nie – westchnęła Joanna, wchodząc do kuchni. – Dlaczego nie kupiłaś? – Matka pojawiła się w sześciu metrach kwadratowych ciasno zabudowanych szafkami każda z innej parafii i przybrała pozycję przyczajonej hieny. Mój Boże, przeszło przez myśl Joannie, to przecież moja matka. Czy ja ją w ogóle kocham? – zapytała sama siebie, czując obrzydzenie do odpowiedzi, którą przygotował jej umysł. – Jadłam już dziś urodzinowe ciasto, w pracy – wydukała z poczuciem winy. – Myślisz tylko o sobie! Kogo ja wychowałam?! Matka krzątała się po kuchni, lawirując pomiędzy szafkami, otwierając szufladki, wyciągając, chowając, wsypując, wlewając, mieszając. Dwie kawy stanęły na kuchennym stoliku. – No! Opowiadaj! – zarządziła. – Mamo, ja nie chcę kawy. Późno już. – To była nieudolna próba podzielenia się swoim zdaniem. O jej nieudolności Joanna doskonale wiedziała. – Pewnie, że późno. Mogłaś przyjść wcześniej, tobyś teraz nie marudziła. Słuchaj, ty chyba nie zdajesz sobie sprawy, że z taką postawą to ty sobie męża nie znajdziesz. No i co, stuknęła trzydziestka piątka! Toć to już staropanieństwo, moja droga. Matka patrzyła przenikliwie. Unikanie jej spojrzenia nie miało najmniejszego sensu; dorwałaby słownie. Ciskając uwagę za uwagą, bijąc na alarm, przypominając, jak bardzo córka nie spełniła oczekiwań, a przecież powinna. – Nic nie mówisz, jak zwykle. Nie rozmawiasz z matką. Teraz przeżuwała kromkę chleba z masłem. Dokładnie przeżuwała. A mogła przecież w tej chwili robić szarlotkę urodzinową i potem przeżuwać pyszne kruche ciasto zamiast chleba z masłem. – Mogłaś pomyśleć też o mnie, może ja też chcę szarlotki? Z córcią zjeść. W urodziny. Okazja jest, choć w sumie smutna to okazja. Trzydzieści pięć lat. Boże drogi! Szmat czasu. A ty wiesz, że Mariusz się Kryśce oświadczył. Widzisz, ona kasjerka, a on notariusz. No i popatrz, jak go omotała. Pastę do zębów u niej kupił. Przy kasie. On w kolejce stał, a ona do niego: chodź pan bez kolejki, przecież masz pan tylko jeden produkt. I szybciutko go obsłużyła. I teraz już pracować nie będzie musiała. Nie to co ty, dziecko drogie. Joanna słuchała. Słuchała z pokorą, jak zawsze, zwyczajnie. Nie zadając pytań, nawet samej sobie. Te, które już padły, zawisły w powietrzu i wyparowały, nie doczekawszy się odpowiedzi, a inne jakoś przestały przychodzić do głowy. Słuchała bezszelestnie, tak jakoś bezpańsko. Zwiesiwszy nos na kwintę. Słuchała uroczyście, urodzinowo. I myślała o szarlotce, na którą nie kupiła mąki. – Jadłam już – wymamrotała – szarlotkę w pracy. Stach zrobił. Specjalnie dla mnie zrobił i mąkę kupił. I jabłka obrał. Takie były grubo krojone, nie starte. Startych nie lubię. Ty wiesz przecież, że startych nie lubię, bo ich nie czuć pod zębami, na języku nie czuć ich głębi. Nie czuć ich, matka, słyszysz?! Po raz pierwszy podniosła głos. Dziś. To był wyjątkowy dzień. Jej urodziny. Godzinę później nadal siedziała w kuchni. Przez okno sączyła się ciemnoróżowa poświata zachodzącego słońca. Wcale nie pomarańczowa. Joanna cieszyła się, bo lubiła róż – wszelkie jego odmiany. Zupełnie odwrotnie niż jej matka, która na róż miała uczulenie. Córka wciąż przechowywała różowe lusterko, które pożyczyła z przedszkola, ale nigdy już nie miała odwagi go oddać. Pożyczyła po cichu. Po cichu nosiła w kieszeni. Po cichu też chowała z powrotem, potłuczone przez matkę. Po cichu wyjmowała codziennie wieczorem przed snem i patrzyła na jedyny różowy przedmiot w całym otoczeniu. Jej własny, choć kradziony. Po cichu ciesząc się z jego posiadania i wciąż na nowo wzbudzając w sobie poczucie winy wobec pani przedszkolanki, wobec innych dzieci, których pozbawiła tak magicznego przedmiotu, i co najgorsze – wobec swojej matki. Po cichu, od trzydziestu już lat. Ciemny róż zalewał kuchnię. Oblewał ją też rumieńcem. Siedziała nieruchomo, jakby na coś czekała. Istotnie tak było. Na zbawienie, czekała na zbawienie co najmniej piętnaście lat, bojąc się jednocześnie, że moment ocalenia wreszcie nadejdzie. Co wtedy? Jak jej to powie? Jak oznajmi matce, że odchodzi? Mogła to przecież zrobić dawno temu. Chociażby wtedy, kiedy awansowała na dyrektorkę tej cholernej „Patrycji”. Pensjonariusze-patrycjusze byli wniebowzięci tym awansem, cieszyli się bardziej niż ona sama. Co niektórzy jeszcze się ostali, żyją lepiej lub gorzej, ale chyba całkiem nieźle jej życzą, skoro własnymi starczymi siłami odpicowali dwa pokoiki z osobną łazienką na poddaszu starego budynku. Stach nawet ogrzewanie załatwił. A ona nic, nawet nie pomyślała, że mogłaby się tam wprowadzić. Jakże to tak? A matka? Tylko wazonik tam zaniosła z konwaliami, żeby tym wszystkim bezimiennym staruszkom było miło, a potem zamknęła drzwi na klucz od zewnątrz i nigdy więcej tam nie zaglądała. A darczyńcy nawet się nie obrazili, dalej chadzają swoimi ścieżkami, „dzień dobry” mówią, czasem pytają, jak leci i czy nie potrzebuje pomocy. Zazwyczaj takie pytania padają z ust mieszkańców z najdłuższym stażem, tych, co to do nich nikt w soboty nie wpada. Siedzą sobie w cieniu drzew i w karty grają albo w domino. A potem idą z powrotem i pytają. Czasem o politykę, o imigrantów ostatnio. Ale głównie o to, jak jej leci i czy nie potrzebuje pomocy. Tak jakby ewentualną pomoc mogliby ofiarować. Może i mogą, kto wie? Choć Witold spod czwórki pyta zazwyczaj przy zmianie pampersów. Rzadko chodzi, zazwyczaj leży i pyta, czy w czymś nie pomóc. Kieszeń zawibrowała. Włożyła rękę do środka i wyjęła telefon. Biały był, ładny, z porysowanym ekranem. To nic nie szkodzi, przyzwyczaiła się. Przypominał pajęczą sieć, a Joanna lubiła pająki. Darzyła je wielkim szacunkiem, sama nie wiedziała dlaczego. – Mów – powiedziała bez żadnego zabarwienia emocjonalnego, nawet nie westchnęła, gdy spojrzała na wyświetlacz. Nie spodziewała się usłyszeć od Stacha żadnej innej nowiny niż zazwyczaj. Nie myliła się. – Szukałeś na placu zabaw? – Nie udawała, że się zamartwia, przejmuje. Nie umiała. – Trzeba zadzwonić do… – westchnęła. Poczuła zmęczenie. Wreszcie wspomnienie smaku szarlotki zrobiło miejsce na zmęczenie. Wpuściło je do umysłu i odsunęło się na bok, tak jak się człowiek usuwa na skraj łóżka, kiedy drugi człowiek, ukochany człowiek, najdroższy człowiek śpi na tym łóżku i nie chcesz go budzić, ale tylko poczuć jego oddech na własnym policzku. – Późno już jest. Dobrze, zaraz przyjadę. Jak to się mogło znowu stać? – zastanawiała się, wkładając mokasyny na płaskiej podeszwie. Nie były różowe, choć takie bardzo jej się podobały. Nie miała odwagi na róż. Nie w tym domu, nie z tą matką. Mokasyny były szare i wygodne. – Nic, tylko praca i praca, to nic dziwnego, że… Wyszła, więc nie usłyszała dalszego ciągu. Udawała sama przed sobą, że go nie zna i nigdy wcześniej nie słyszała. Nawet spróbowała w myślach wytworzyć swoistą ciekawość: jakież to słowa mogły dalej paść? Hm? Ciekawe? Nie, to ciekawe nie było. Zeszła po schodach, przeskakując na końcu każdego półpiętra przez trzy stopnie. Była w tym dobra. Wyjęła z piwnicy zardzewiałą gdzieniegdzie, choć poczciwą damkę, z którą się raczej nie rozstawała, niezależnie od pory roku, i ruszyła do pracy. Na zegarze w kuchni wybiła dziewiąta. Był wieczór. Matka spojrzała na zegar z wyrzutem. Na kogoś lub na coś musiała przecież. Z wyrzutem spojrzeć musiała w takich okolicznościach. A jak inaczej? I tak całe życie. Nikt jej nie rozumiał i zrozumieć nie chciał, ani mąż, niech go diabli, ani własna córka. Stara panna, mój Boże, to nawet ta Kryśka z „Motylka” chłopa przygarnęła, i to nie byle jakiego, mój Boże. – Mój Boże, a ty co tu robisz? – spytała Maria, stojąc w drzwiach w samej koszuli nocnej i z rozpuszczonymi siwymi, cieniutkimi włosami do ramion. – Z wizytą przyszłam – odparła Alicja, wchodząc do środka. – No widzę. Czy coś się stało? – Maria spojrzała na komódkę w przedpokoju, sprawdzając, gdzie leży jej komórka. – Już chcesz na mnie donieść? – Alicja się roześmiała, zauważywszy wzrok przyjaciółki. – Nie lunatykujesz, to dobrze. – Marysia poczłapała do kuchni. – Zieloną? – zapytała, wstawiając wodę na herbatę. – Miętę. Albo rumianek. Albo wódkę. – Co? – Maria zajrzała do pokoju, w którym Alicja stała przy kredensie i patrzyła na stare czarno-białe zdjęcie. – Dlaczego nie trzymasz zdjęć Michała? Ani swoich rodziców? Ani Henryka nie trzymasz? Tylko to stoi. Jedno jedyne… – No i co? Nie muszę chyba pytać cię o pozwolenie, czy mogę trzymać na widoku zdjęcia moich przyjaciółek? – A Michał? Heniek? – Jaki Heniek? Nie pamiętasz już, co to był za wybryk natury? – Mówisz o moim mężu! I swoim też… – O tym samym, przez którego ci się źle żebra zrosły. – To był wypadek. – Ty stara sklerotyczko, zapomniałaś już, jak zamykał mnie w komórce, jak tylko chciał się zabawić z kolejną nową koleżanką z pracy? To już nie wypadek. Krople mi podaj. Masz na pewno w torebce. Po co ty tu przyszłaś teraz, co? – Wódkę masz? – Alicja schyliła się i wydobyła z kredensu napoczętą butelkę bolsa. – Ile my ją pijemy? Szósty rok jedną flaszkę? Maria uśmiechnęła się łagodnie. – A Michał, no nie mam Michała, nie mam już Michała. Po co go trzymać na widoku? Oczy co dzień ranić. W serduchu go mam, poharatanym. Polej. Do naparstka. Jak zawsze. – Do Gieni dzwoń, pogadać trzeba! – zarządziła Alicja, nalewając wódkę do dwóch kieliszków. – Do naparstka, powiedziałam – bezgłośnie wyszeptała Maria, sięgając po telefon. Zanim wybrała numer trzeciej muszkieterki w podeszłym wieku, poczłapała do łazienki, usiadła na sedesie i gdy tylko usłyszała przeciągłe „helou”, zamiast standardowego „halo” wyszeptała: – Es o es. – Dlaczego literujesz mi tak proste słowo? Bolognese nie umiałabym zapisać, ale nie sos. – Gienia, es o es, a nie sos. – Co? A! O tej porze? Już jadę! – No. Tylko może idź, a nie jedź, ciemno już. Gienia przyjechała. Na swojej hulajnodze, którą ubóstwiała tak samo jak malowanie kamieni. Jechała ostrożnie, oświetlając sobie drogę lampką, i tylko nogę zmieniała, gdy jedna zdecydowanie dawała się we znaki. Sprytnie to sobie wymyśliła. Jedna boli, druga odpoczywa – i na odwrót. To się nie mieściło w głowie. Lekarzowi się nie mieściło. Marii z Alicją też się nie mogło w dwóch głowach pomieścić. A Gienia miała to, za przeproszeniem, gdzieś. Liczyła też na to, że gdzieś ją będzie miała polska współczesna młodzież, która jak już wyjdzie z zakamarków Internetu, to spluwa hurtowo pod monopolowym 24h. I nie przeliczyła się. Egzotyczny to był dla młodzieży widok – babcia na hulajnodze. Jedyne, na co mogli sobie pozwolić w stosunku do tak ekscentrycznego zachowania seniorki, to śmiech i rzucanie czymś spożywczym, a że w stanie spod monopolowego 24h trafność ich rzutów naprawdę pozostawiała wiele do życzenia, Gieni nie udało się nigdy zdiagnozować tego spożywczego czegoś. Weszła bez pukania i zamknęła za sobą drzwi na klucz. Hulajduszę – tak mówiła na swój pojazd – zostawiła w przedpokoju. – O, naparstki! Nieźle. Co świętujemy? – Weszła do salonu i spojrzała na twarze pozostałych. Dzióbek Marii ją rozbawił, Alicja wyglądała na zrelaksowaną. – Znów jechałaś. Przecież ty nawet prawa jazdy nie masz. – Alicja wydała z siebie piskliwy dźwięk; można by podejrzewać, że to śmiech. Maria, zerkając na przyjaciółkę wlewającą w siebie zawartość naparstka, swój szybko wylała za kołnierz. Dosłownie. I przykryła się po szyję ręcznikiem. – Pocę się – objaśniła. Tak na wszelki wypadek. – Ja to sobie wszystko zaplanowałam. W najdrobniejszych detalach. – Alicja uśmiechała się tajemniczo. Tak tajemniczo, jak tylko potrafiła. Maria patrzyła na tę znajomą od dziesięcioleci twarz, porównując ją w myślach z twarzą, którą widziała, patrząc na Alicję wieki temu. Poznały się całe wieki temu. Wtedy ta twarz była jędrna, opalona, a migdałowe oczy uwodziły wszystkich mężczyzn bez wyjątku. – Dobroci ci przybyło, Alka – powiedziała na głos, choć starała się zatrzymać tę myśl dla siebie. – Ile razy mam cię przepraszać? – Nie o to chodzi. Nie przepraszaj, przecież wiesz. – Wiem, jędzą byłam nie z tej ziemi. Ani nawet nie z tamtej. – Alicja wystawiła w górę koślawy kciuk, wskazując na sufit. – A to, to się dopiero okaże, moja droga. – Gienia wlała sobie do naparstka odpowiedni płyn i rozsiadła się w fotelu. – No, to cóż sobie zaplanowałaś? Alicja zrobiła głęboki wdech. Wydawało się, jakby miętosiła powietrze w ustach, zanim wypuściła je ze świstem, kasłając na samym końcu. Maria z Gienią spojrzały po sobie, wywracając oczami. Jedna starymi, ale wciąż wielkimi i okrągłymi, druga również nie pierwszej młodości, ani nawet nie drugiej, ale wąskimi szparkami, wydłużonymi po zewnętrznej cienką linią zmarszczek. – No dobra, napijmy się! – zarządziła niespodziewanie, napełniając swój osobisty ulubiony naparstek. – Powiesz wreszcie, o co chodzi? I Gieni nie polewaj, żeby po pijaku nie prowadziła. Odkąd przekroczyły pewien wiek nieco starszy, jak to nazywały, czyli siedemdziesiątkę, zazwyczaj spotykały się rano. Wieczory były zarezerwowane na książki, telenowele i łykanie leków. Spotkania pod hasłem „SOS” zdarzały się rzadko. Zazwyczaj wtedy, gdy Alicja zwiewała ze swoich czterech ciasnych ścian w „Patrycji”. A zwiewała, bo miała powód. Zawsze. Trzy miesiące temu powodem była wiewiórka, która nagle zjawiła się na parapecie Alicji. Ta później twierdziła, że wiewiórka się do niej uśmiechała. Pewnie chciała stworzyć swoją wersję wydarzeń, aby wyprzeć pierwszą reakcję, jaką były strach i ucieczka. Ucieczka małymi kroczkami, liliputkami w domowych ciapkach. Patrycjusze ochrzcili Alicję tą właśnie Alicją, która niegdyś biegła za króliczkiem. Byli zachwyceni, że mają taką samą, ale własną, i to w podeszłym wieku, zupełnie jak oni. Kibicowali jej zawsze, zwłaszcza kiedy uciekała, i zazwyczaj wyczekiwali takich chwil z utęsknieniem. Przynajmniej coś się działo. Przynajmniej mogli popatrzeć na rozwścieczoną, coraz bardziej zmęczoną i szarą twarz Małej Mi. To budziło ich do życia. Do życia wspólnego, bo każdy z osobna już dawno swoje pochował pod dachem „Patrycji”, dobijając samodzielnie swoje małe gwozdki do jakże uroczo nazwanej trumienki. „Wasze życie jest w waszych rękach” – mawiała Maria, kiedy miała jeszcze siłę i ochotę wpadać na partyjki tysiąca do świetlicy w „Patrycji”. Ochotę nadal miewała. Siły odeszły jak wody płodowe, szybko i znienacka. Trzy naparstki stały napełnione na małym stoliku. Obok nich dumnie wypinały zaokrąglone boki pączki z dziką różą. Jeden nadgryziony, pozostałe nietknięte. Powietrze wcale nie było gęste od zniecierpliwienia, ale Maria nie mogła się powstrzymać, by co kilka sekund nie wywracać oczami. – Nie wybałuszaj! – rozkazała ze spokojem Alicja. – A właśnie, że będę! Jezus Maria, weź wreszcie mów, bo idę spać. – Nigdzie nie pójdziesz, zanim mnie nie oddasz w dobre ręce Małej Mi. Zauważyłaś, że coś nie dzwoni? – Alka, daj spokój, mów! – Gienia siedziała, patrząc w ścianę, miętosząc palcami schowany w kieszeni kamień, ozdobiony brązową farbą. Tak naprawdę nie był to kamień. To była sowa. Z czerwonym sercem. – Za trzy dni wyruszamy o świcie. Jedziemy na grób Elvisa. I teraz cisza. Ani mru-mru. Żadnego słowa. Ani mi się waż, Maryśka. Nie chcę nic słyszeć. Wyruszamy za trzy dni. W niedzielę, wychodzimy jak do kościoła i zmykamy. Mam wszystko zaplanowane… I już. A teraz wychodzę, dobrej nocy. Idę prosto do „Patrycji”. Nie musicie dzwonić do Małej Mi. Ciąg dalszy w wersji pełnej\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Och__Elvis_-ebookRO/p1038733i1167439" target="_blank" title="Och, Elvis! [Marika Krajniewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Och, Elvis! [Marika Krajniewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


kot | Tamara Tur\nCzłowiek myślący, czy pies myślący, a może kot przewidujący?\nWrzesień 5, 2015 Tamara Tur 5 komentarzy\nNie wiem jak Wy, ale ja nie wyobrażam sobie domu bez sierściucha. Bycie właścicielem zwierza daje tyle frajdy, pomaga w wychowaniu dzieci, a nasz pupil oddziałuje na nas, jak najlepsza terapia: koi nerwy, pomaga wyzbyć się stresu po ciężkim dniu.… Czytaj dalej →\nMamowe FAQ\tdzieci, dziecko, kot, koty, pies, psy, zwierzęta\nListopad 20, 2014 Tamara Tur 2 komentarze\nCześć, nazywam się Lola, a w domu przezywają mnie Lolek, Lolita Chiquita Bandita, Cik Cik. Moja najmłodsza pańcia mówi do mnie Jola albo Jolka 🙂 W przyszłym roku w kwietniu skończę 5 lat. Jestem starsza od mojej małej pańci o… Czytaj dalej →\nJa - mama\tciąża, dzieci, dziecko, kot, koty, zwierzęta


Odblokowany iPhone 3G 8GB za 599 zł - Think Different - Forum MyApple.pl\nNapisano 20 lipca 2008 - 13:36\nKtoś tu chyba fantazjuje.\nNowy iPhone 3G 8GB z USA ODBLOKOWANY!!! (403873932) - Aukcje internetowe Allegro\nNapisano 20 lipca 2008 - 13:40\nkurwdę... to chyba nie może być prawda... bo jesli to nie fejk to bede mial iphone'a...\nNapisano 20 lipca 2008 - 13:47\nKupiłem i każdemu kto zastanawia się nad iPhone 3G też radzę, najwyżej posypie się morze negatywów :-) Poza tym na aukcji jest napisane że w zestawie jest stacja dokująca, której w oryginalnym pudełku od iPhone 3G nie ma z tego co wiem. W każdym razie zaraz wyślę maila temu użytkownikowi że interesuje mnie tylko i wyłącznie odbiór osobisty i będę czekał na kontakt.\nTo raczej fizycznie niemożiliwe, bo daję głowę, że sprzedał by wszystko do jutra za tysiaka od sztuki, gdyby naprawdę je miał, a nie ma.\nNapisano 20 lipca 2008 - 13:58\nPozwól że się powtórzę, kliknąć każdy może,\nnajwyżej posypie się morze negatywów :-)\nSam się zastanawiam jaki jest sens wystawiania takiej aukcji, jeśli nie jest ona prawdziwa. Gość podaje swoje dane, adres, oferuję możliwość odbioru osobistego, nawet telefon podał, ale jest zajęty :-) Zobaczymy co z tego wyjdzie, specjalnie nie zależy mi na tym żeby kupić 3G już teraz, ale i tak miałem zamiar go zakupić w bliższej przyszłości i zamierzałem przeznaczyć na to więcej pieniędzy.\nNapisano 20 lipca 2008 - 13:59\nDziwne, bo człowiek i aukcja rzeczywiście wyglądają wiarygodnie. A swoją drogą, jak on to przewiózł do Polski?\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:02\nA swoją drogą, jak on to przewiózł do Polski?\nPrzemytnicy użyli łodzi podwodnej, by przerzucić narkotyki - Wiadomości24 :-D\na poza tym udostepnił płatnosci allegro. to może zwiekszyc w jakims stopniu jego wiarygodność kliknąłem... czekam na rozwój sytuacji.\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:06\nChyba zaryzykuje.. najwyzej sie skonczy w sądzie jak założymy pozew zbiorowy ;p\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:08\nA co z gwarancją takiego urządzenia? Jaką mamy pewność, że telefony nie wysypią się za kilka dni?\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:13\nTez sie zastanawiam czy nie zamowc, ale trudno mi uwierzyc, ze nie ma tu jakiegos haczyka. Czy ktos umowil sie z gosciem na odbior osobisty i platnosc przy odbiorze?\nDziwne, bo człowiek i aukcja rzeczywiście wyglądają wiarygodnie.\nZastanawiajacy jest fakt, ze nie ma ani jednego sprzedanego przedmiotu poprzez Allegro (poza tymi iphonami).\nWszystkie opinie od sprzedajacych.\nA przeciez w naglowku jest napisane:\nNa chwilę obecną możemy sie poszczycić sporą rzeszą zadowolonych klientów. Nie ukrywamy iż dołożymy wszelkich starań, aby prowadzić serwis o najwyższym standardzie.\nZajmujemy się sprzedażą telefonów komórkowych za pośrednictwem internetu.\nNaszym celem jest stworzenie środowiska e-sprzedaży w którym poczują się Państwo bezpiecznie.\nPosiadamy spore doświadczenie handlowe w Internecie. Kładziemy duży nacisk na obsługę klienta, dlatego każda transakcja jest zapinana na ostatni guzik.\nDzięki Państwu doświadczenia przybywa nam z dnia na dzień.\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:14\nPrzy płatności allegro jest zdaje się opcja ESCROW, cena wtedy jest o kilka % wyższa, ale nie pamiętam czy zawsze jest taka opcja, czy tylko jak sprzedający to ustawi.\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:15\nZ tego co wiem to koleś czeka dopiero na dostawę.\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:16\nweiss: niekoniecznie musiał sprzedawać za pomocą allegro, ale to są tylko moje domysły. też zauważyłem brak komentarzy do kupujacych. coż pewnie w moim przypadku próbuje go "wybielić" bo chcę że by był wiarygodny,a aukcja uczciaw\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:17\nPrzy takiej cenie to mi się opłaca pojechać do WAW tylko po to, żeby odebrać te telefony.. więc skoro jest odbiór osobisty, to może warto zaryzykować?\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:18\nMożna by dla pewności zrobić tak, iż użytkownicy myapple, którzy zaryzykują, umówią się i pojadą tam razem, na wypadek czekających na miejscu 3 dresiarzy\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:19\nz krakowa to bym jeechaał i jeeeeeeechał, ale też rozważałem odbiór osobisty edit: jego ostatnia wygranan aukcja to zakup profesjonalnego layoutu do aukcji. za 139 zł. NIe wiem co mam o tym myśleć\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:21\nz krakowa to bym jeechaał i jeeeeeeechał, ale też rozważałem odbiór osobisty\nBez przesady znowu, tak daleko nie jest :-) Okolica nie wygląda zachęcająco MAPKA ZUMI\nNa korzyść przemawia w zasadzie tylko cena... zdjęcie telefonu nie pokazuje 3G, pudełka też nie są od 3G, w 3G nie ma docka.. coraz mniej mi się to podoba. I do tego nie wysyła za pobraniem, więc jedyne co pozostaje to odbiór osobisty tak na prawdę.\n#20 Stewie Griffin\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:24\nhehe, ale zarobek niezły, jeżeli kupił rzeczywiście po $199 i doliczy za to ok 50 zł za wysyłkę, czyli ma ok 150zł marży od sztuki co daje 45.000 zł do kieszeni\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:25\nwarszawa nigdy nie była piękna z resztą jak i każde miasto ma swoje "plusy" i "minusy"\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:26\nCalkiem mozliwe, ja juz tak mam, ze zastanawiaja mnie takie niułansiki\nNiestety nie mozemy w tego typu transakcjach mierzyć swoją miarą\n(Ja jestem uczciwy to on na 100 % tez )\nWarto sprawdzic delikwenta na wszystkie sposoby.\n#23 Stewie Griffin\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:28\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:30\nO ile się nie mylę Darrarski ma jego numer\nNapisano 20 lipca 2008 - 14:32\nDokladnie tak, lepiej sprawdzic co i jak, bo wyglada to jakos bardzo rozowo.


Podłoga z płyt osb na legarach cennik – Ogrodzenia betonowe dębica\nRekonstruowanie ścian pod glazurę za pomocą zapraw tynkarskich lub płyt gipsowych, bez konieczności stosowania. Montaż podłogi z płyty osb. Jak gruba płyta OSB na podłogę strychu? Zlecenia na montaż paneli, parkietu i desek podłogowych Kopia Podobne Zlecę wykonanie na stropie drewnianym tzw. Zerwać podłogę wykonaną z desek drewnianych i wypoziomować legary oraz ułożyć płytę OSB 22.\nPowierzchnia około m2.\nOSB na legarach drewnianych i podkładkach poziomujących. Wykończenia wnętrz: cennik remontów i usług remontowych. Rockwool Zanim ułożymy na podłodze płyty OSB , MFP albo gipsowo-włóknowe, trzeba wypoziomować wylewkę na stropie, deski na legarach lub same legary.\nCennik usług remontowych. Witam, w mieszkaniu które wynająłem chciałbym zrobic podłogę. Obecna podłoga to stare deski na drewnianym stropie. Czym malować i zabezpieczyć OSB? Krok po kroku pokażę jak zrobiłem nową drewnianą podłogę z płyt OSB.\nMożna też było zrobić to na styropianie.\nRewolucyjny system montażu płyt to produkt całkowicie polski. Zastosowanie – montaż podłogi z płyt osb. Oferujemy nie tylko wysoką jakość usług, krótki czas realizacji, ale przede wszystkim. OSB bez poziomowania, zł . Rozstawy legarów do przykręcenia płyt OSB w zależności od grubości. Podstawę dla podłogi z płyt OSB stanowią specjalnie wyprofilowane belki, czyli tak zwane legary.\nCo ważne, ich wysokość możemy dobrać tak, by wyrównać . I tak mamy podłogi w domach, w których podkładem jest tak zwana ślepa podłoga wykonywana ze sklejki, tarcicy, płyty OSB i mocowana do legarów. Chcielibyśmy przedstawić Państwu cennik kosztów wykonania usługi. Wszystko na temat płyt OSB – zobacz, jakie są ich rodzaje do różnych zastosowań,. Gotowa, ułożona na legarach płyta OSB na podłogę musi być jeszcze . Wybierając płytę OSB na podłogę , trzeba zwrócić uwagę na jej wymiary,. Na folii układamy legary – na początek warto ułożyć je wszystkie na . W celu zwiększenia sztywności podłogi można przykleić płytę do legarów klejem . Niestety, nie zawsze kolejne odnawianie starej podłogi daje trwały efekt.\nGdy płyty OSB lub MFP mają być układane na legarach , trzeba . To właśnie podłoga na legarach trzeszczy kiedy po niej chodzimy. Ponadto cena montażu desek na legarach jest dużo wyższa, bo wymaga więcej czasu.\nJesli deski mocuje się do plyty OSB to nalezy to wykonac z . Rozebranie podłóg z płyt pilśniowych twardych. Przy okazji remontu podłogi można poprawić ocieplenie, wyciszyć dom,. Podłoga z płyt OSB gr 25mm.\nNa płytę OSB położenie paneli. Wymiana legarów (niekoniecznie wszystkich).


• Program partnerski - GoBus.pl\nStart programu partnerskiego 01.05.2011\nWarunki korzystania z programu partnerskiego Gobus.pl\nZapraszamy wszsytkich właścicieli firmowych lub prywatnych stron internetowych, forów, blogów o tematyce motoryzacyjnej, turystycznej, podróżniczej lub pokrewnej do zapisania się do naszego programu partnerskiego. Po rejestracji jako partner otrzymaasz prowizję ze sprzedaży każdej usługi przewozowej poprzez twoją stronę. Jeżeli posiadasz kilka stron - jako partner - możesz zarejestrować się tylko raz.\nTwoja prowizja zależy od tego ilu klientów poleconych przez ciebie wyśle przez nas zapytanie o usługę. Prowizja wynosi od 7% do 15% w zależności od rozdzaju usługi przewozowej. Twoją prowizję wypłacamy raz w miesiącu lub po przekroczeniu 100 PLN. Jeżeli suma twojej prowizji nie przekroczy tej wartości dodajemy do miesiąca następnego.\nNapisz do nas wiadomość, że jestaś zainteresowana/y programem partnerskim. Zarejestruj się jako partner - tutaj. Następnie - do 7 dni - otrzymasz od nas kody HTML, jeden z nich możesz umieścić na twojej stronie internetowej. Każde zapytanie o usługę przewozową wysłane z twojej witryny przypisane zostaje do twojego kodu partnerskiego. Pod koniec każdego miesiąca wysłamy ci raport o ilości zapytań z Twojej strony. W każdej chwili możesz zrezygnować z programu partnerskiego, usuwając kod ze strony, ale wiąże się to z zaprzestaniem naliczania prowizji.\nUwagi i pytania proszę kierować bezpośrednio na email info@gobus.com.pl lub poprzez kontakt.\nDarmowe zlecenia za link lub naklejkę\nPosiadasz stronę internetową o PageRank 3 lub wyżej? Dodaj link, a w zamian otrzymasz darmowe zlecenia. Umieść naszą naklejkę na swoich pojazdach i otrzymaj 3 miesiące darmowe zlecenia przewozowe!


różanecznik 'Red Impulse' - Rhododendron 'Red Impulse' | Katalog roślin - e-katalog roślin\nWyszukiwanie w katalogu różanecznik 'Red Impulse' - Rhododendron 'Red Impulse'\nróżanecznik 'Red Impulse'\nZimozielony, dość zwarty krzew o pokroju rozłożystym, krzaczastym. Po 10 latach dorasta do 1,1m wysokości i 1,3m szerokości. Liście eliptyczne, matowe, średnio zielone. Kwiaty lejkowate, 6-7,5 cm średnicy, czerwone z lekko bordową tonacją, w pąkach intensywnie czerwone, po otwarciu nieco jaśniejsze, z wyraźną, dość dużą, bordową plamką na górnym płatku, na brzegach lekko pofalowane, zebrane po 15 sztuk w efektowne, kuliste, wierzchołkowe kwiatostany. Kwitnie corocznie i obficie w drugiej połowie maja. Wymaga stanowisk półcienistych lub słonecznych oraz gleb kwaśnych, wilgotnych i próchnicznych. Mrozoodporność niezupełna, do -22 st.nC, dlatego zalecane jest sadzenie tej odmiany w ogrodach tylko w cieplejszych rejonach kraju, w miejscach zacisznych i osłoniętych od zimowych wiatrów. Wymaga również dobrego, zimowego okrycia.\nodkrywca, hodowca (selekcjoner): A. Smith/W. Delp USA


Nasz biznes nawozowy - co zrobić, aby przetrwał? - Chemia\n21-02-2017 11:47 | aktualizacja: 21-02-2017 13:30\nProf. Janusz Igras: Trwa walka o to, jak będą wyglądały nawozy. Nie wszyscy są zainteresowani postępem w tym samym stopniu.\nNasze zakłady chemiczne produkują miliony ton nawozów rocznie. Jednak konkurencja na rynku jest ogromna. Jakie działania muszą przedsięwziąć polskie spółki, aby jej sprostać? Mówi o tym portalowi wnp.pl prof. Janusz Igras, dyrektor naukowy Instytutu Nowych Syntez Chemicznych w Puławach.\nPolski rynek rolny jest jednym z największych w Unii Europejskiej i, co z tym związane, bardzo atrakcyjny dla producentów. Nic wiec dziwnego, że jest kluczowym dla wielu firm wytwarzających nawozy. Obecnie prym na nim wiodą krajowi wytwórcy. Niestety, poza lokalizacją i dość dobrym parkiem maszynowym trudno obecnie wykazać nasze przewagi konkurencyjne.\nCo więcej, w tak kluczowych elementach bilansu jak koszt zakupu surowców czy ceny energii nie jest zbyt dobrze. Dodatkowo, do produkcji nawozów musimy importować ogromną większość surowców. Narażeni wiec jesteśmy na wahania światowej koniunktury.\nPotrzebna jest, wydaje się, całkowita zmiana podejścia do produkcji nawozów. Jak mówi prof. Janusz Igras, dyrektor naukowy Instytut Nowych Syntez Chemicznych w Puławach, innowacyjność w nawozach to konieczność.\nNa szczęście widać, że firmy dostrzegają wagę tego procesu. Jeszcze całkiem niedawno polscy producenci oferowali na rynku kilkanaście rodzajów nawozów. Teraz jest ich kilkadziesiąt. W przyszłości może być nawet kilkaset.\nZresztą w chemii nawozowej widać prawdziwą rewolucję. Kto by jeszcze kilka lat temu mówił, że nawozy mogą być „inteligentne” albo że "należy do współpracy zaprzęgać bakterie". Przyszłość, i to raczej bliższa i niż dalsza, to także nawozy produkowane pod konkretne typy upraw i gleb, nawozy dedykowane poszczególnym gospodarstwom rolnym (oczywiście o określonym minimalnym areale upraw).\nW rozmowie z portalem wnp.pl prof. Janusz Igras mówi m.in.:\n• Czy polskie nawozy są dobrej jakości?\n• Jak wyglądać będzie rynek nawozów, czego oczekiwać będą odbiorcy?\n• Co to są inteligentne nawozy?\n• Dlaczego musimy stawiać na innowacyjne produkty?


„Akcja Reinhardt” (17.03.1942 – 17.11.1943) - Muzeum Getta Warszawskiego\nBez tła. Rzeź prowadzona w ramach Akcji Reinhardt dobiegła końca w listopadzie 1943 r. Niemcy uśmiercili w niej – w gettach, w drodze na miejsce kaźni i w samych obozach Zagłady – prawie 2 mln Żydów. W Bełżcu – 470 tys., w Sobiborze – 180 tys., w Treblince – 870 tys. Pomagali im służący w oddziałach pomocniczych Ukraińcy, Litwini, Łotysze; swój udział w mordach miała też ludność polska, rosyjska, białoruska… Najwięcej ofiar pochodziło z Generalnego Gubernatorstwa (ok. 1,3 mln). To tylko cyfry i miejsca. Statystyka. Jakże inaczej można by te dane potraktować, gdyby cyfrom przywrócić imiona…dr Paweł Wieczorek


Mitsubishi L200 – kolejna generacja Sport Utility Truck - Furora.tv\n12.06.2015, 13:34 przez Paulina\n- Całkowicie nowa, atletyczna stylistyka nadwozia, z zachowaniem ekspresyjnego kształtu dolnej krawędzi kabiny w kształcie litery “J”, co stało się znakiem rozpoznawczym odchodzącego modelu L200. Współczynnik oporu powietrza Cx udało się obniżyć do wielkości 0,40, utrzymano też masę samochodu na rozsądnym poziomie, uzyskując znakomity stosunek mocy do masy pojazdu.\n- Powiększono ilość miejsca w kabinie, przy zachowaniu kompaktowych wymiarów samochodu (uzyskując też najmniejszy promień skrętu w tym segmencie pojazdów, wynoszący 5,9 m), zapewniono także długość przestrzeni ładunkowej na konkurencyjnym poziomie.\n- Uzyskano znaczący, łatwo zauważalny postęp w jakości wykonania, wprowadzono wygodniejsze fotele i lepszą pozycję za kierownicą, wyższy komfort jazdy, zredukowano drgania i hałasy, co przekłada się na lepsze wrażenia z jazdy i wyższy komfort podróżowania.\n- Szczególną funkcjonalność uzyskano w wersji Club Cab z podwójnymi, dwuzawiasowymi drzwiami (4 drzwi).\n- Nowy silnik MIVEC Diesel o pojemności 2,4 litra i mocy 154 KM lub 181 KM oznaczony jako 4N15 jest powiększoną pojemnościowo wersją silników 4N13 (napędzających modele ASX i Lancer) i 4N14 (znanego z Outlandera). Różni się od nich między innymi niższą emisją CO2, którą zmniejszono ze 199 g/km w L200 poprzedniej generacji do 169 g/km w najnowszym L200 (w porównaniu do emisji od 190 do 250 g/km w modelach innych producentów).\n- Całkowicie nowa, 6-biegowa przekładnia manualna (oraz nowy 5-biegowy automat) pozwoliły poprawić osiągi samochodu, obniżyć emisję CO2 i ograniczyć zakres czynności obsługowych.\n- Trwałość samochodu zwiększono już na etapie konstrukcyjnym – od wzmocnionego nadwozia i ramy, po wydłużone przebiegi międzyobsługowe układu napędowego (wymiana oleju w silniku co 20.000 km zamiast 15.000 km, przekładnia automatyczna bezobsługowa, zamiast obsługi co 80.000 km), bardziej rozbudowane zabezpieczenie przed korozją itp.\n- Podwyższone bezpieczeństwo aktywne:o zachowano przeniesienie napędu Super Select 4WD II (z reduktorem), z elektronicznym wyborem trybu pracy za pomocą przełącznika obrotowego,o uzyskano o 7% wyższą sztywność skrętną ramy podwozia o całkowicie nowej konstrukcji,o zoptymalizowano geometrię zawieszenia kół,o wprowadzono systemy aktywnego bezpieczeństwa, jak ostrzeganie o opuszczaniu pasa ruchu (LDW), wspomaganie stabilności przyczepy (TSA), wspomaganie ruszania na wzniesieniu (HSA),o wprowadzono reflektory HID (oświetlenie do jazdy dziennej LED oraz projekcyjne reflektory biksenonowe) zapewniające wyższe bezpieczeństwo jazdy nocą, szczególnie w warunkach zimowych.\n- Podwyższono bezpieczeństwo bierne (nowa wersja opatentowanej przez MMC struktury nadwozia RISE, dodano kolanową poduszkę bezpieczeństwa dla kierowcy).\n- Nowe funkcje i elementy wyposażenia (dostępność zależna od wersji modelowej i rynku przeznaczenia):


Home » Malware @pl » Jak usunąć Satyr Ransomware\nOSTRZEŻENIE!Jeśli Twój komputer jest zainfekowany z Satyr Ransomware, istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że Twój system jest zainfekowany zagrożeń jeszcze gorzej. Kliknij tutaj, aby pobrać automatyczne narzędzie do usuwania, aby usunąć Satyr Ransomware!\nSatyr Ransomware jest ransomware, plik szyfrowanie rodzaju złośliwego oprogramowania. Zazwyczaj ransomware wykorzystuje wiadomości e-mail spamu i niebezpiecznych pobrań, aby rozprzestrzeniać się, jak to może wprowadzili swój komputer. Plik kodowanie złośliwego oprogramowania będzie zaszyfrować swoje pliki, jak tylko to infekuje system i prosić o pieniądze, dlatego jest on uważany za bardzo szkodliwe infekcja. Jeśli plik-kodowanie specjaliści złośliwego oprogramowania udało się włamać plik-szyfrowanie malware, mogą utworzyć darmowe narzędzie do dekodowania, lub jeśli masz kopię zapasową, utrata plików nie byłoby problemem. Należy jednak pamiętać, że jeśli te dwie opcje brak, straty byłoby pewne. Ale istnieje możliwość, aby zapłacić okup, można by pomyśleć, ale musimy ostrzec, że to nie może prowadzić do odzyskania plików. Istnieją przypadki, gdy ransomware deweloperzy po prostu wziąć pieniądze i zostawić pliki jak są zakodowane. Zachęcamy, co można anulować Satyr Ransomware zamiast iść razem z zapytaniami.\nJak plik-szyfrowanie złośliwe oprogramowanie wpływa na PC\nPlik kodowanie złośliwe programy nie wymagają skomplikowanej dystrybucji oddechowych, zakażenia dochodzi zazwyczaj poprzez spam e-mail. Złośliwe twórcy oprogramowania doda zainfekowanych plików do wiadomości e-mail i wysłać go, aby uzyskać wiele użytkowników. Gdy użytkownik otworzy załącznik e-mail, plik-Kodowanie pobierze złośliwe oprogramowanie na komputerze. Dlatego, otwierając wszystkie załączniki wiadomości e-mail, narażasz swój komputer na niebezpieczeństwo. Do zapoznania się z tym, jak odróżnić bezpieczne i szkodliwe e-maile, szukać błędów gramatycznych i szanowny kliencie, używać zamiast Swojego imienia. Nieważne, jak prawdziwe wiadomości może się wydawać, uważaj nadawców, którzy was uciskają, aby pobrać załącznik. W ogóle, bądź ostrożny, ponieważ wszelkie załączniki do wiadomości e-mail otrzymasz może zawierać szkodnika. Należy również przerwać pobieranie programów z zaufanych stron internetowych. Tylko polegać na legalnych stron internetowych z bezpiecznego, plik-kodowanie złośliwego oprogramowania-wolne oprogramowanie.\nKodowanie pliku zostanie wszczęte, jak tylko plik-szyfrowanie złośliwego oprogramowania, przybywa do komputera. Ransomware będą kierowane na twoje najważniejsze pliki, takie jak zdjęcia, filmy i dokumenty, tak, że już są gotowi zapłacić. Plik-szyfrowanie złośliwego oprogramowania, spadnie list z żądaniem okupu, a on wyjaśni, co się dzieje. W zamian za plik odblokowujący, zostaniesz poproszony zapłacić. Jednak użytkownicy, najwyraźniej zapomnieli, którzy robią biznes i nie wiesz, że zaufanie do przestępców, aby zachować swoje słowo-to jest trochę niebezpieczne. Dlatego zalecamy, aby nie płacić. Wziąć pod uwagę, że nawet jeśli płacisz, narzędzia dekodowania nie zawsze mogą być wysyłane do ciebie. Nic nie stoi przestępców z po prostu biorą pieniądze, i pozostawiając swoje pliki, jak są one kodowane. U ciebie była kopia zapasowa, można po prostu usunąć Satyr Ransomware i potem przywrócić pliki. Jeśli nie masz kopii zapasowej, to byłby mądrzejszy zainwestować kwotę wykupu w bezpiecznej kopii zapasowej po usunięciu Satyr Ransomware.\nSatyr Ransomware zakończenia\nJeśli chcesz bezpiecznie usunąć Satyr Ransomware, musisz pobrać anty malware. Jeśli jesteś niedoświadczony użytkownik, ręcznie usunąć Satyr Ransomware może być zbyt skomplikowane dla ciebie. Anty-szkodliwe oprogramowanie stworzone, aby anulować Satyr Ransomware i podobne zagrożenia, więc nie czekaj, aby odzyskać pliki\n1. Usunąć Satyr Ransomware w trybie awaryjnym z obsługą sieci.\nKrok 1.2 Usunąć Satyr Ransomware\n2. Usunąć Satyr Ransomware za pomocą przywracania systemu


Instytut książki - podsumowanie projektu\nDzięki kampanii „Mała książka – wielki człowiek” biblioteki pozyskały 28 tys. nowych czytelników.\nNawyk codziennego czytania z dzieckiem oraz regularnego odwiedzania biblioteki warto kształtować już od najwcześniejszych lat życia dziecka, dlatego zaprosiliśmy rodziców trzylatków, żeby wspólnie ze swoimi Maluchami odebrali w bibliotece wyjątkowy prezent. W przygotowanej dla nich „Wyprawce Czytelniczej” znalazły się: książka „Pierwsze wiersze dla…” (antologia wierszy wybitnych polskich poetów), poradnik „Książką połączeni, czyli o roli czytania w życiu dziecka” przypominający o korzyściach wynikających\nz czytania oraz Karta Małego Czytelnika do zbierania naklejek. Za każdą wizytę w bibliotece, zakończoną wypożyczeniem minimum jednej książki z księgozbioru dziecięcego, Mały Czytelnik otrzymuje naklejkę, a po zebraniu dziesięciu zostaje uhonorowany imiennym dyplomem potwierdzającym jego czytelnicze zainteresowania.\nPo sukcesie pilotażu chcemy, żeby w 2019 r. także starsze dzieci otrzymały książki na „dobry start”. Trwają właśnie prace nad publikacją przeznaczoną pod względem estetyki\ni treści dla dzieci w wieku przedszkolnym.\nW Bibliotece Pedagogicznej w Chełmie wydano ponad 50 Wyprawek czytelniczych nowym Małym Czytelnikom.\nOd stycznia 2019 zapraszamy dzieci urodzone w roku 2016 i czekamy na pozostałych czytelników z 2015 roku.\nBiblioteka Pedagogiczna w Chełmie przystąpiła do projektu „Mała książka - wielki człowiek”


Alkalia w glinie wystepuja przewaznie pod postacia mikli i skalenia – Deska elewacyjna i budownictwo\nAlkalia w glinie występują przeważnie pod postacią mikli i skalenia. Szkliwo wyłącznie skaleniowo-kwarcowe ma jednak tę wadę, że dość trudno rekrystalizuje i wypalony klinkier jest dość kruchy. Również tlenek wapnia w nieobecności innych wykazuje złe własności. Klinkieryzacja odbywa się w bardzo wysokich temperaturach powyżej 1270°C i często się zdarza, że wypalony klinkier rozpada się na powietrzu. Klinkiery, zawierające jako jedyny topnik FeO i Fe203, wykazują również ujemne własności. Powstające w czasie wypału metakrzemiany żelazawe nie są, jak się zdaje, zbyt trwałe i pod wpływem wilgoci klin- kier żelazisty traci szybko znaczną część pierwotnej wytrzymałości. [podobne: poręka na wekslu, szkłomal, amicar wrocław ]\nTagged amicar wrocław, poręka na wekslu, szkłomal\nPowiązane tematy z artykułem: amicar wrocław poręka na wekslu szkłomal


Felieton naczelnego: By żyło się (naj)lepiej - plus.dziennikpolski24.pl\nNie jest to wbrew pozorom nazwa okresu w ciągu roku, kiedy w Krakowie przez trzy miesiące klimat dla mieszkańców wreszcie byłby przyjazny. Chodzi o wydzielenie fragmentu dzielnic Kazimierz i Grzegórzki, by stworzyć tam coś na kształt enklawy z ograniczeniem ruchu i miejsca przyjaznego... No właśnie, komu? Wygląda na to, że znów tylko knajpiarzom, hotelarzom i turystom. Bo choć pomysłodawcy przekonują, że chodzi o stworzenie „15-minutowego miasta”, to trudno nie odnieść wrażenia, że nie chodzi tu o to, by wszystko można było załatwić w kwadrans, tylko by nie dało się w nim dłużej wytrzymać - ot, wypić kawę za 13 zł, popatrzeć na zamienione w hotele historyczne budynki, zasępić się i stwierdzić, że nie ma czego tu szukać.\nAle jest coś jeszcze. Słyszymy, że wyraźnym celem tego działania ma być także „ograniczenie emisji dwutlenku węgla”. Cóż, już dziś można się wyzłośliwić, że najmniejsza jego emisja była w obrębie Starego Miasta w trakcie pandemii i lockdownu, gdy okazało się, że praktycznie nikt tam nie mieszka, więc nikt CO2 nie produkuje. Jeśli więc przepędzimy kogo się da, to istotnie, emisja CO2 się zmniejszy. A władze miasta? Znów będą mogły ogłosić, że Kraków jest najlepszy, tym razem w zmniejszaniu śladu węglowego.\nBo przecież od dawna wiadomo, że Kraków jest najlepszy we wszystkim.\nSwego czasu serwis krowoderska.pl zrobił nawet podsumowanie, z którego wynikało, że wg władz miasta przodujemy we wszelkich możliwych rankingach: miasto najlepsze, najtańsze, najbardziej przyjazne, najbardziej europejskie, najbardziej zielone, w czołówce samorządów, lider biznesu, zarobków, jakości życia i pieron wie, czego jeszcze. Gorzej, że niektórzy z miejskich włodarzy, ale i radnych miejskich w to wierzą i dlatego wciąż ulepszają nam życie. A to podświetlają mosty na zielono, by udowodnić, że Kraków jest „Zieloną stolicą” albo na przemian stawiają i likwidują pasy dla rowerów, by udowodnić, że jesteśmy przyjaźni i jednośladom i kierowcom jednocześnie, a to właśnie - kwartały stawiają klimatyczne.\nFinał jest taki, że rankingi - rankingami, życie - życiem, Kraków wciąż najlepszy, a lepsze wciąż wrogiem dobrego.