Tanuki-Anime - Recenzja Sci-Fi Harry\nCzas trwania: 20×23 min\nWidownia: Seinen; Postaci: Policja/oddziały specjalne, Uczniowie/studenci; Rating: Nagość; Pierwowzór: Manga; Miejsce: Ameryka; Czas: Współczesność; Inne: Supermoce\nZdolności parapsychiczne potrafią sprawiać kłopoty. Przekonuje się o tym główny bohater tego anime, które, mimo początkowego potencjału, zmienia się w pseudonaukowy bełkot.\nJak to zwykle w japońskich seriach bywa, niezwykłe moce dostaje ten, który zdaniem ogółu na to nie zasłużył. Tak jest również w tym przypadku. Nastoletni Harry McQuinn to typowy outsider – wiecznie nerwowy, nieśmiały, nie ma przyjaciół, jest obiektem żartów i świetnym kozłem ofiarnym dla silniejszych kolegów. Sytuacja ulega zmianie, gdy jedna z atrakcyjniejszych dziewczyn w szkole, Catherine, zaczyna się nim interesować. Jej uwagę przykuwają niezwykłe umiejętności telekinetyczne chłopaka, które ten objawia podczas wizyty w domu swojej nowej koleżanki. Chłopak Catherine, John, zaczyna się poważnie zastanawiać, dlaczego spędza ona tyle czasu z Harrym. Tymczasem umiejętności głównego bohatera zostają zauważone i staje on przed szansą wystąpienia w programie telewizyjnym. Początek obiecującej kariery? Niezupełnie, gdyż moce Harry’ego mają również swoją ciemną stronę. Zainteresowany sprawą tajemniczych morderstw John podejrzewa, że mają one coś wspólnego z nowymi umiejętnościami chłopaka. Jednak nie udaje mu się powstrzymać tragedii, która ma miejsce w czasie premiery nowego programu z udziałem „utalentowanego” nastolatka. Sam Harry znika w niewyjaśnionych okolicznościach tuż po incydencie. Okazuje się, że w sprawę zamieszana jest pewna organizacja…\nTak właśnie zaczyna się kolejna seria o młodych, „zdolnych” i wyklętych. Czy można jeszcze coś dodać od siebie do tego typu opowieści? Coś, co będzie ciekawe, i sprawi, że będzie się oglądało dane anime z zapartym tchem? Można, ale… No właśnie, nie skorzystano z okazji. Zawiązanie akcji nie jest wyjątkowo oryginalne, aczkolwiek daje pewne nadzieje. Jak grzyby po deszczu wyrastają kolejne tajemnice, dramaty, spiski i tym podobne. Fabuła skupia się nie tylko na losach samego Harry’ego, mamy również okazję śledzić poczynania jego przyjaciół, policjanta zamieszanego w całą sprawę oraz kilka innych historii pobocznych, które w pewnym momencie zazębiają się z głównym wątkiem. Starano się stworzyć coś ciekawego i zapewne zaskoczyć widza rozbudowaną i przemyślaną intrygą. Nie znam pierwowzoru, jednak oglądając Sci‑Fi Harry miałam nadzieję na coś więcej niż przeciętna historyjka. Wraz z rozwojem wydarzeń pojawiają się nowe fakty, akcja rozszerza się i oczywiście można podejrzewać, że we wszystko zamieszane są grube ryby, nie tylko z półświatka, ale i wysoko postawieni urzędnicy. Spisek rządowy na skalę krajową. Oczywiście, twórcy lubią sięgać po wszystko, co w normalnym świecie zakazane, pojawią się więc również eksperymenty na ludziach. Temat chwytliwy, ale wyeksploatowany.\nNie ma tu szaleńczego tempa, dynamizmu, wręcz przeciwnie, mimo ilości wydarzeń akcja pełznie momentami wolniej niż ślimak. Nie mam nic przeciwko przeplataniu się wątków kryminalnych z obyczajowymi, ale składniki należy odmierzać proporcjonalnie i stosować z umiarem poszczególne zabiegi. Z jednej strony można mówić o dramacie Harry’ego, a z drugiej o zamieszanych w sprawę jego przyjaciołach. W tym przypadku postanowiono iść na łatwiznę i naszpikować zarówno Catherine, jak i Johna, problemami wyciągniętymi z kosmosu i kompletnie niepasującymi do tematyki serii. Czymś jednak trzeba wypełnić historię, jeśli brak twórcom pomysłów na wątek główny. Motywy te wpychane są wszędzie, gdzie najmniej się ich oczekuje (tak, żeby było dramatyczniej). Sama kreacja świata jest już wariacją na temat, jednak można było postarać się o większy realizm, biorąc pod uwagę fakt, że znaczna większość społeczeństwa pozostaje w błogiej nieświadomości (ludźmi można manipulować, ale bez przesady). Nawet nie myślcie o zdrowym rozsądku. A wszystkim trzeba we wszystkie wyjaśnienia wierzyć na słowo.\nChaos w początkowych odcinkach można zrozumieć, widz jest tak samo zdezorientowany jak główny bohater i nie do końca wie, co jest grane. Wtedy jeszcze śledziłam fabułę z niejakim zainteresowaniem. W pewnym momencie twórcy przestają jednak panować nad całością i niedociągnięcia wychodzą na jaw. Z czasem dłużyzny stają się coraz bardziej irytujące, a kolejne pomysły scenarzystów i zbiegi okoliczności osłabiają serię. Mogłoby to wynagrodzić ciekawe wyjaśnienie piętrzącej się od samego początku intrygi, jednakże w momencie, gdy wszystko staje się jasne, widz łapie się za głowę i zaczyna się poważnie zastanawiać. Nad czym? Pomysł na ostateczne rozwiązanie głównego wątku okazuje się jeszcze bardziej absurdalny niż rewelacje ujawnione po drodze. Sam punkt kulminacyjny następuje już po wszystkich wydarzeniach i właściwie tylko on ma szansę naprawdę zaskoczyć widza. Czy pozytywnie? Kwestia gustu. Pojawiają się również wątki naukowe, które podobnie jak w większości tego typu historii pozostają najbardziej umowną częścią fabuły i nie należy wnikać w ich autentyczność. Sci‑Fi Harry nie oferuje pod tym względem nic nowego: nie dowiadujemy się „jak”, wiemy za to, co chciano osiągnąć, tylko nie otrzymujemy jasnej odpowiedzi, jaki w tym wszystkim cel mają te tajemnicze organizacje. Teoretycznie zostaje to pokrętnie wyjaśnione, ale pytanie „po co?” cały czas zapewne będzie towarzyszyć widzowi po seansie tego anime.\nNie spodziewałam się pomysłowej, ale chociaż dobrze poprowadzonej fabuły, jednak najbardziej zawiodłam się na bohaterach. Od początku wiedziałam, że trudno będzie ich polubić, mogli jednak mieć oni mnóstwo okazji, aby rozwinąć się w interesujący sposób. Najbardziej odpychający jest sam główny bohater: introwertyczny, znerwicowany i wyjątkowo nieśmiały, na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się z tłumu uczniów. Niejaki zalążek odwagi pojawia się w nim dopiero, gdy Catherine odkrywa jego moce i zachęca go, aby je rozwijał. Ich początkowe, bardzo kruche zresztą, relacje, pokazane są w sposób subtelny i dający pewne nadzieje, jednakże do czasu. Rzucony w wir wydarzeń Harry jest zdezorientowany i wystraszony, kompletnie nie wie, co ma robić. To właśnie początkowo może tłumaczyć jego dylematy i nielogiczne zachowanie, lecz potem mgiełka tajemnicy opada, a on nadal zachowuje się równie nieprzewidywalnie i nienaturalnie. Dodatkowo nie ma on praktycznie żadnej przeszłości, więc widz nie ma jakiegokolwiek punktu odniesienia. W sumie łatwo jest przewidzieć, co zrobi, biorąc pod uwagę użyte schematy, ale wolałabym wiedzieć, o czym on myśli. Na przestrzeni całej historii jego relacje z pozostałymi bohaterami prezentują się różnie, jednak chyba najbardziej emocjonalnie Harry związuje się z pewną tajemniczą dziewczyną, Genori (w innej wersji Chinori), która ratuje go z paru niebezpiecznych sytuacji. Motywy jej postępowania ujawniane są stopniowo i pomimo pewnej wtórności najmniej mnie drażniły. Dwójka ta przeżywa emocjonalne wzloty i upadki powodowane przez najróżniejsze wydarzenia, zwykle sztampowe, ale jednak łatwiej w nie uwierzyć niż w przypadku Catherine. Jest ona zwykłą nastolatką, która wplątuje się nieświadomie w niebezpieczną intrygę. No dobrze, ma prawo nie wiedzieć, co robić w niektórych sytuacjach, ale można było nie tłumaczyć tej niepewności traumą z powodu rozwodu rodziców… To już była przesada. Dziewczyna sama nie potrafi podjąć jakiejkolwiek logicznej decyzji, często pakuje się w kłopoty, wiedząc, że coś może jej grozić. Na samym początku jej relacje z Harrym były ciekawie zarysowane, niestety wraz z rozwojem akcji, zostały spłycone i właściwie nie można powiedzieć, co właściwie kierowało Catherine, litość czy rzeczywista sympatia. Podobnie jej związek z Johnem prezentuje się wyjątkowo marnie, a rozdmuchane i udramatyzowane problemy w kontaktach dziewczyny z młodszym bratem, doprowadzały mnie do szewskiej pasji. W przypadku Johna nie da się nic konkretnego powiedzieć: podobnie jak jego dziewczyna ma niezbyt rozwiniętą osobowość, brakuje mu wyobraźni i zarysowane są też jego Problemy Rodzinne. Swoją drogą, zastanawiam się, gdzie na początku byli rodzice tej dwójki, którzy wkraczają na scenę dopiero, gdy trzeba czymś zająć znudzonego widza.\nJeśli ktoś liczył na charyzmatycznego antagonistę, to może porzucić wszelkie nadzieje. Po raz kolejny mamy bowiem do czynienia z wszechwładnym molochem, w którym anonimowi ludzie pociągają za sznurki, a ich tożsamości i motywy do końca pozostają jedną wielką niewiadomą. W przypadku tej serii rozmiary wrogiej organizacji i sposób jej działania, wyjaśnione w ostatnim odcinku, rozbroiły mnie kompletnie, gdyż nie mam pojęcia, kto w takie bzdury uwierzy. Owszem pojawiają się przeróżni podwładni, ale są oni tak jednowymiarowi i sztuczni, że nie da się o nich wiele napisać. Ot, pewna pani, która ma Dylematy, ot, pewna pani doktor, która pragnie Władzy. I tyle. Zastanawia mnie fakt, że przynależność do Tajnej i Niebezpiecznej Organizacji nie wymaga lojalności i posłuszeństwa. Obserwujemy bowiem radośnie głupie roszady bohaterów, następujące pod wpływem jakichś niezrozumiałych motywów, o których wiedzą tylko scenarzyści. A wszystko to bez jakichkolwiek konsekwencji w postaci zawieszenia w obowiązkach czy likwidacji. Jedynym wyjątkiem jest przypadek policjanta, który zostaje wyrzucony z pracy po tym, jak miesza się w nie swoje sprawy. Zastanawiająca dla mnie była jego niezwykła determinacja i bezmyślność, z jaką docierał do kolejnych „szokujących” faktów. To jeden z tych typów postaci, które nie uczą się na błędach i mimo oczywistych ostrzeżeń brną dalej w bagno jakiejś sprawy tylko po to, aby odkryć Prawdę przed widzem. Doprawdy, wzruszająca jest tak bezinteresowna chęć poświęcenia własnego życia dla wyższych idei…\nAż dziwi fakt, że do tej produkcji zaangażowano kilkoro znanych seiyuu. Yui Horie w roli Catherine łudząco przypomina Yuuki z Vampire Knight, acz początkowo zmyliła mnie. W rolę Harry’ego wcielił się raczej nieznany Ryu Itou, który wyjątkowo dobrze zarysował charakter tego niezrównoważonego chłopaka (jest pochwała, gdyby tylko nie sama postać, to byłoby dobrze, ale…). Kolejnym zaskoczeniem była Yukana, która użyczyła głosu Genori, i ta kreacja najbliższa jest chyba Lottie z Soukou no Strain. Pojawiają się jeszcze m.in. Saeko Chiba i Akio Outsuka. Udźwiękowienie serii w postaci różnych odgłosów wypada całkiem przyzwoicie, jednak trudno wyłowić z tła jakiekolwiek godne uwagi utwory muzyczne. Przeważają cichutkie solówki pianina, czasem w duecie z brzdąkającą gitarą czy skrzypcami. Większość z nich jest kompletnie nijaka i tonie gdzieś w morzu dialogów, a ich „różnorodność” i powtarzalność też znacznie wpłynęła na moją ocenę. Podobał mi się natomiast trochę ostrzejszy akcent w postaci endingu Ai wo Shiru ni wa Hayasugita no ka, do piosenki z czołówki mam stosunek całkowicie obojętny – ot, raczej nic specjalnego. Warto zwrócić uwagę na groteskową animację w openingu, która jednych może zachęcić do obejrzenia, a innych odrzuci już na samym wstępie. Mnie wyjątkowo się ona nie spodobała, ale trzeba przyznać, że sama jej jakość nokautuje animację w samej serii. Na szczęście nie próbowano eksperymentów z grafiką komputerową, ale efekt końcowy i tak jest niezbyt zadowalający. Ja wiem, że anime ma dziewięć lat, ale ruchy postaci, puste i rozmyte tła oraz do znudzenia powtarzane ujęcia boleśnie obnażają niski budżet produkcji. Dwie biegnące postaci poruszają się dokładnie tak samo, a idący tłum sprawia wrażenie pacynek na kijku poruszanych odpowiednio na boki, w górę i w dół. Największe „ale” mam do projektów postaci, które w większości ujęć są po prostu okropne. Owszem, zdarzają się przebłyski (np. brak przezroczystych włosów), jednak to wciąż za mało. Jeśli chciano, żeby Harry nie tylko zachowywał się, ale i wyglądał odpychająco, to spisano się na medal. Jego projekt dotknęły wszystkie istotne wady: nienaturalnie długi nos, dziwnie wykrzywione usta tuż pod nim i oczy, które należą do szaleńca. U innych również pojawiają się te cechy, co sprawia, że nawet postacie żeńskie nie są atrakcyjne (co zapewne chciano osiągnąć, rysując im rybie usta), a kilka z nich wyróżnia się jedynie wyeksponowanym biustem. Nawet mój ulubiony projekt Genori nie ustrzegł się ujęć rodem z koszmaru. A szkoda, całkiem ładna z niej dziewuszka. O poprawności anatomicznej nie wspominajmy… Dla odmiany na plus trzeba zaliczyć stonowaną, szarawą paletę barw, które pasują do ogólnego klimatu.\nSci‑Fi Harry można porównać do dziurawego statku, który stopniowo idzie na dno. Brak oryginalnego pomysłu nie musi dyskwalifikować serii, ale stanowi przeszkodę w wybiciu się z tłumu. W takim przypadku przydają się umiejętności sprytnego wykorzystania schematów, a nie ambicja wciśnięcia ogromnych pokładów absurdu. Wielowątkowość pociąga za sobą pewną odpowiedzialność i zmusza do umiejętnego dozowania napięcia oraz ciekawych przeskoków. Tymczasem ta seria to mała łódeczka, która dryfuje od jednego wątku do drugiego, a sternik spokojnie sobie śpi i nie słyszy szumu wodospadu, który jest tuż za zakrętem. Powoduje to całkowite zagubienie sensu i płynności akcji, tonącej nie tylko w nielogicznych pomysłach, ale przede wszystkim w bałaganie. To taki bezpłciowy twór, którego trudno polubić i jednocześnie trudno znienawidzić. Zarówno miłośnicy akcji i science‑fiction, jak i amatorzy kina obyczajowo‑romantycznego, srodze się na tej serii zawiodą.\nEnevi, 29 maja 2009\nGASHAW, Shin'ya Takahashi


Ferrari Enzo z 2003 roku na aukcji RM Sotheby’s 25 stycznia 2021 roku zostało sprzedane za ponad 2 mln dolarów. Ten konkretny egzemplarz znalazł się na okładce Car and Driver w lipcu 2003 roku, a w 2007 został sprzedany kolekcjonerowi. Wyróżnia się ciekawą konfiguracją z żółtym lakierem Giallo Modena i beżową skórą we wnętrzu w kolorze o nazwie Cuoio.\nFerrari Enzo zadebiutowało na paryskim salonie samochodowym w 2002 roku. Inżynierowie projektując ten model wykorzystali swoje doświadczenie wyniesione z Formuły 1. Samochód wyróżniał się zaawansowanymi rozwiązaniami technologicznymi oraz nowoczesnymi materiałami. Wszystko miało jeden cel: osiągnąć możliwie niską masę własną, wysoką efektywność aerodynamiczną oraz świetne osiągi. Plan udało się zrealizować w 100%. Ramę wykonano z włókna węglowego i materiału Nomex o strukturze plastra miodu. Na niej zamocowano aluminiowe ramy pomocnicze.\nZa unikatowy projekt nadwozia odpowiedzialne było studio Pininfarina, z designerem Kenem Okuyamą na czele. Samochód miał przywodzić na myśl pojazdy typu open-wheel. Pojazd dopracowano pod kątem aerodynamicznym, zaś nadwozie składało się z elementów wykonanych z włókna węglowego i kevlaru. Za felgami aluminiowymi w rozmiarze 19 cali znalazły się 15-calowe ceramiczne hamulce sygnowane przez firmę Brembo. Unikalne drzwi unoszone ku górze dopełniły unikatowego charakteru modelu.\nUmieszczony centralnie silnik stanowił o mistrzowskim kunszcie inżynieryjnymi mistrzów z Maranello. Wzięli oni jednostkę V8 i dorzucili 4 cylindry, dając początek silnikowi o nazwie Tipo F140B V12. Była to największa jednostka napędowa wyprodukowana przez Ferrari od czasów wyścigu 712 Can-Am w latach 70. W efekcie uzyskano imponującą moc 660 KM i 657 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Ta ostatnia wartość trafia na tylną oś za pośrednictwem 6-biegowej skrzyni sekwencyjnej. Osiągi imponują tym bardziej ze względu na niska masę własną, wynoszącą 1365 kg. Sprint od 0 do 100 km/h trwa zaledwie 3,3 sekundy, a do 160 km/h – 6,4 s. Prędkość maksymalna to 355 km/h. Powstało zaledwie 400 egzemplarzy.\nEnzo to nie lada gratka dla kolekcjonerów. Definiuje hipersamochód XXI wieku, stanowiąc pomost między legendarnym F50 a hybrydowym LaFerrari. Ten konkretny egzemplarz o numerze podwozia 131919 został zbudowany w styczniu 2003 roku. Pierwszym właścicielem był Boba Rappa, znany tifosi. W 2007 roku pojazd sprzedano.\nOferowany na aukcji dysponuje układem wydechowym firmy Tubi, przy czym oryginalny zestaw został dołączony. Od przeprowadzenia serwisu w 2007 roku przebieg wzrósł z 7800 mil do 11400 mil, czyli około 18 300 km. Do auta dołączono oryginalną instrukcję obsługi, kartę gwarancyjną i zestaw narzędzi.\nNiedawno Sebastian Vettel wystawił na sprzedaż swoją kolekcję Ferrari, w tym F50, Enzo i LaFerrari.\nTak wygląda jazda F430 Scuderią Spider z perspektywy kierowcy\nMocniejszy wariant Ferrari 812 ma zadebiutować 5 maja\n16-latek najmłodszym zwycięzcą w Ferrari Challenge. Triumfował na Monzie


Mieszkanie na sprzedaż - Olsztyn - Jaroty - MBNR-MS-231 - 70.00m² - MB Nieruchomości Monika Brzuzy\nOlsztyn, Jaroty, ul. Mroza, mieszkanie dwupoziomowe w doskonałej dla każdego lokalizacji, na sprzedaż.\nOferuję Państwu ciekawe 3 pokojowe mieszkanie położone na trzecim piętrze w cichej i spokojnej lokalizacji. Znajduje się w zadbanym czteropiętrowym budynku przy ul. Mroza wybudowanym w 1998 roku.\nPowierzchnia mieszkania mierzona po podłodze wynosi 70 m2, dzięki czemu mieszkanie wydaję się jeszcze większe niż jego faktyczna powierzchnia użytkowa która wynosi 59,20 m2. Jest dwustronne i składa się z dwóch poziomów. Na pierwszym poziomie znajduje się strefa dzienna: przestronny salon z wyjściem na balkon, oddzielna duża i jasna kuchnia otwarta na korytarz oraz wygodna łazienka z zabudowaną wanną i wc. Z korytarza na drugi poziom prowadzą urokliwe drewniane schody. Na drugim poziomie znajdują się dwie sypialnie oraz dodatkowa łazienka z wc.\nW cenie mieszkania pozostaje sprzęt AGD i meble w zabudowie, pozostałe meble do uzgodnienia. Do mieszkania przynależy piwnica wielkości 6,2 m2.\nŚredniomiesięczny czynsz wraz z funduszem remontowym liczony jest na dwie osoby.\nBudynek położony jest w głębi osiedla w bardzo atrakcyjnej zagospodarowanej zielenią okolicy: przedszkole (144 m), szkoła (423 m), plac zabaw (141 m), sklepy (312 m), przystanek autobusowy (155 m), tramwajowy (413 m), przychodnia (104 m). Szacunkowe czasy dojazdu: Centrum 15-25 min, Dworzec Główny 15-25 min, Kortowo 10-20 min.\nSymbol oferty MBNR-MS-231


PODOBNE DO: Egzamin MCITP 70-647 Administrowanie systemem Windows Server 2008 w skali przedsiębiorstwa - ebook/pdf - CYFROTEKA.PL\n00082 003691 18787270 na godz. na dobę w sumie\nPodwójny zestaw szkoleniowy Książka pozwala zdobyć umiejętności potrzebne do zdania egzaminu MCITP 70-647, a także w pracy. Stosując własne tempo można przerobić kolejne lekcje, wyczerpujące każdy temat egzaminu. Wzięte z życia scenariusze przykładowe i zadania pomagają utrwalić zdobytą wiedzę i zastosować ją w praktyce. Ten oficjalny podręcznik firmy Microsoft został zaprojektowany z myślą o maksymalnym wykorzystaniu czasu nauki. (Dla czytelników eBook'a obraz dysku CD towarzyszącego książce jest dostępny na stronie wydawcy - dokładny link podano we wstępie eBook'a). Zwiększ swój wynik na egzaminie ucząc się, jak: Planować usługi sieciowe, łącznie z DNS i łącznością IPv4-do-IPv6 Projektować lasy, domeny i topologię Active Directory® Planować stosowanie zasad grupy na poziomie przedsiębiorstwa oraz ich administrację, łącznie z delegowaniem Projektować rozwiązania wykorzystujące NAP (Network Access Protection), PKI oraz usługi certyfikatów Planować migrację, współdziałanie oraz struktury oddziałów Przygotowywać aplikacje – wdrażać, aktualizować i zapewniać zgodność Projektować wirtualizację systemów, zarządzanie danymi oraz rozwiązania służące zapewnieniu ciągłości działania Testy próbne Oceń swoje umiejętności dzięki praktycznym testom ćwiczeniowym na dołączonym dysku CD. Setki pytań w wielu trybach testowych pozwalają sprawdzić wiedzę na różne sposoby. Dostępne są też szczegółowe objaśnienia zarówno dla poprawnych, jaki błędnych odpowiedzi, wraz ze wskazaniem zalecanej metody uzupełniania informacji. Certyfikacja Microsoft Certified IT Professional (MCITP) jest powszechnie uznawaną gwarancją umiejętności na poziomie eksperckim. Ten zestaw zawiera: Oficjalny podręcznik do samodzielnej nauki. Testy ćwiczeniowe z licznymi opcjami dostosowawczymi i planem nauki opartym na uzyskiwanych wynikach. Ponad 275 pytań praktycznych i przeglądowych. Scenariusze, ćwiczenia i najlepsze praktyki. W pełni przeszukiwalny podręcznik w formie książki elektronicznej (w języku angielskim). O autorach Orin Thomas (MCSE, MCITP, MVP) jest administratorem systemów, autorem książek oraz redaktorem i współautorem czasopisma Windows IT Pro. John Policelli (MCTS, MCSA, MVP) jest konsultantem IT specjalizującym się w architekturze, zabezpieczeniach i planowaniu strategicznym. Ian McLean (MCITP, MCTS, MCSE) ma 40-letnie doświadczenie w działalności akademickiej i komercyjnej i prowadzi własną firmę consultingową IT. J.C. Mackin (MCITP, MCSE, MCT) ma ponad 10-letnie doświadczenie w dziedzinie sieci Microsoft i jest konsultantem IT, szkoleniowcem oraz autorem książek. Paul Mancuso (MCITP, MCSE, MCT) od ponad 20 lat jest instruktorem, konsultantem i autorem książek z dziedziny IT. David R. Miller (MCITP, MCT, CISSP) jest konsultantem inżynierem w dziedzinie sieci i IT, instruktorem oraz autorem książek. Firma GrandMasters specjalizuje się w dziedzinie IT, opracowywaniu egzaminów oraz indywidualnej pomocy technicznej.\nMicrosoft SharePoint 2013 PL. Architektura i skuteczne rozwiązania - ebook/pdf\nWprowadź platformę SharePoint do Twojej organizacji!\nSharePoint to platforma pozwalająca zapanować nad ogromem informacji przetwarzanych w firmach i korporacjach. Rozwijana od lat przez firmę Microsoft, zdobyła ogromną popularność i jest wykorzystywana w najbardziej wymagających warunkach. Jej poprawne wdrożenie pozwala uzyskać błyskawiczny i atrakcyjny wizualnie dostęp do danych. Jeżeli chcesz w pełni wykorzystać potencjał platformy...\nInstalowanie i konfigurowanie Windows Server 2012 R2 Poradnik szkoleniowy - ebook/pdf\nNiniejszy Poradnik szkoleniowy ułatwi administratorom w przedsiębiorstwach poszerzać swoje specjalistyczne umiejętności w zakresie wdrażania, konfigurowania i zarządzania usługami w systemie Windows Server 2012 R2. Prezentowane w książce lekcje i ćwiczenia, opracowane na podstawie wiedzy ekspertów, ułatwiają nabycie praktycznych doświadczeń i zwiększają efektywność pracy. Ten Poradnik Szkoleniowy firmy Microsoft:


Albergue Milpés Arzua - rezerwuj pokoje w hotelu Albergue Milpés|Agoda.com\nŁóżko w koedukacyjnym pokoju wieloosobowym dla 6 osób - Łazienka\nRibadiso, 7, Rivadiso, Arzua, Hiszpania, 15819 - pokaż na mapie\nAlbergue Milpés – więcej informacji\nJeśli szukasz dogodnie położonego hotelu w mieście Arzua, Albergue Milpés jest strzałem w dziesiątkę. Odwiedzający miasto mają stąd świetny dostęp do wszystkich atrakcji, jakie to miejsce ma do zaoferowania. Dzięki doskonałej lokalizacji, hotel zapewnia łatwy dostęp do najważniejszych atrakcji w mieście.\nDoskonała obsługa i udogodnienia w hotelu Albergue Milpés zapewnią swoim gościom przyjemny pobyt. Hotel oferuje dostęp do szerokiej gamy różnych usług, takich jak restauracja, gazety, wycieczki, pralnia, bar.\nDodatkowo, każdy pokój wyposażony jest w wiele udogodnień. Niektóre z nich nawet w ogrzewanie, balkon/taras, telefon, telewizor, telewizor LCD/ekran plazmowy, aby zaspokoić gusta nawet najbardziej wymagających gości. Hotel oferuje szeroki wybór atrakcji takich jak ogród, pokój do gier i zabaw, dzięki którym zrelaksujesz się po pełnym wrażeń dniu spędzonym w mieście. Albergue Milpés to miejsce idealne dla wszystkich, którzy szukają hotelu najwyższej jakości w mieście Arzua.\nKażdy typ podróżujących (300)


Każdy chłopiec kiedyś marzył, by zostać Indianinem. Bydgoszczaninowi Adamowi Piekarskiemu to się udało. Został Walkerem - plus.expressbydgoski.pl\nZaległy urlop: ministerstwo pracy potwierdza, że pracodawca może zmusić do urlopu wypoczynkowego, ale pod pewnym warunkiem. Jakim?\n"Przysięga" odcinek 178. Reyhan cierpi z powodu Emira [streszczenie, emisja - 25.05.2020]\n"Elif" - odcinek 735. Vildan jest załamana decyzją Tarika [streszczenie, emisja - 25.05.2020]\nZniewolona - co słychać u gwiazdy serialu? Katierina Kowalczuk kusi w internecie [prywatne zdjęcia - 25.05]


Święty Wawrzyniec Iustiniani, biskup - wspomnienie liturgiczne 8 styczeń\nWawrzyniec urodził się 1 lipca 1381 r. w Wenecji w znanej rodzinie, z której pochodzi kilkoro świętych. Na jego dalsze życie duży wpływ miała pobożność matki. Na chrzcie otrzymał imię Jan. W 1400 r. wstąpił do kongregacji kanoników w San Giorgio di Alga nieopodal Wenecji i przybrał imię Wawrzyniec. Podziwiano go za jego ubóstwo, umartwienia i żarliwość w modlitwie. W 1406 r. (albo w 1415 r.), po przyjęciu święceń kapłańskich, Wawrzyniec został wybrany przełożonym tej wspólnoty, a wkrótce, w 1424 r. - generałem zgromadzenia.\nPrzygotował wówczas konstytucje, które gorliwie wprowadzał w życie. W tym samym czasie papież Eugeniusz IV mianował go biskupem Kastylii. W 1447 r. zaangażował się w pomoc ofiarom epidemii. Kiedy w 1451 r. papież Mikołaj V rozwiązał unię między diecezją kastylijską a patriarchatem w Grado, Wawrzyniec został pierwszym patriarchą Wenecji. Reformy, które tam wprowadził, są słusznie uważane za prekursorskie wobec późniejszych o sto lat działań św. Karola Boromeusza w Mediolanie po Soborze Trydenckim.\nWawrzyniec zmarł 8 stycznia 1456 r. Klemens VII beatyfikował go w 1524 r. Kanonizował go Aleksander VIII w 1690 r. Jego dzieła, przede wszystkim listy i kazania, były wielokrotnie wydawane drukiem. Uderza w nich wielkie nabożeństwo do męki Jezusa.


Jak dziś wygląda Conchita Wurst? Jest nie do poznania! | Popularne\nJak dziś wygląda Conchita Wurst? Gwiazda jest teraz nie do poznania!\nW 2014 roku podbił scenę Eurowizji. Thomas Neuwirth wystąpił jako „Conchita Wurst” i swoją piosenką (oraz brodą) na długo zapadł wszystkim w pamięci. Zdziwicie się, jak dziś wygląda Conchita Wurst!\nO Conchicie Wurst usłyszeliśmy dokładnie 7 lat temu. W 2014 roku Thomas Neuwirth wystąpił pod tym pseudonimem w 59. Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką „Rise Like a Phoenix”. Jako reprezentant Austrii wywalczył dla niej zwycięstwo zdobywając aż 290 punktów.\nJednakże publiczności zapadł w pamięci nie tyle sam utwór, jak wizerunek Conchity. Jego znakami rozpoznawczymi były długie włosy, bardzo kobiece stylizacje, makijaż i przede wszystkim zarost. Jak wyjaśnił po wygranej w konkursie:\nBroda jest deklaracją, że można wiele osiągnąć bez względu na to, kim jesteś czy jak wyglądasz. Jeżeli ktoś ma ochotę być kobietą z brodą, to nie ma w tym nic złego, bo przecież nie ranię tym nikogo. Jako nastolatek zmagałam się z dyskryminacją, dlatego stworzyłam “kobietę z brodą” jako symbol tolerancji i akceptacji.\nThomas Neuwirth, gdy występuje jako „Conchita Wurst” posługuje się żeńską formą czasowników, jednak prywatnie używa męskiej formy. Nie jest także trans kobietą.\nJesteście ciekawi, jak dzisiaj wygląda? Można go nie poznać!\nJak dziś wygląda Conchita Wurst?\nChociaż Thomas Neuwirth zasłynął jako „kobieta z brodą” to dzisiaj jego wizerunek mocno odbiega od postaci, którą wykreował 7 lat temu. Okazuje się, że porzucił eleganckie suknie na rzecz odważnych kostiumów, które nie pozostawiają zbyt wiele dla wyobraźni. Po jego zdjęciach w mediach społecznościowych widać, że Austriak uwielbia łączyć elementy garderoby męskiej i kobiecej. Przestał też nosić peruki, jednakże nie zrezygnował z charakterystycznej, gęstej brody.\nJako „Chonchita Wurst” osiągnął wielki sukces w branży muzycznej. Jednakże na co dzień używa swojego głównego wizerunku – drag queen. Pragnie przez to zwrócić uwagę na środowiska LGBT i konieczność walki z homofobią. Wykorzystując swoją popularność gościł m.in. w Organizacji Narodów Zjednoczonych i Parlamencie Europejskim. Oprócz tego Thomas aktywnie działa także na rzecz osób z wirusem HIV. W 2018 roku ogłosił, że sam od lat jest nosicielem.\nTo nie tylko wygrana dla mnie, ale także dla tych wszystkich, którzy wierzą w przyszłość bez objawów dyskryminacji; w przyszłość, która będzie opierała się na tolerancji i szacunku do drugiego człowieka\n– powiedział po wygranej na Eurowizji.\nZobaczcie, jak Thomas zmienił się od 2014 roku!\nMichał Szpak ostro o porównywaniu go do Conchity Wurst\nTagi: conchita wurst | Thomas Neuwirth | metamorfoza\nŹródła: www.pudelek.pl, www.wprost.pl, www.radiozet.pl


UFC 2 - recenzja i przegląd podobnych gier mobilnych - MyApple.pl\nUFC 2 eliminuje liczne błędy poprzedniej części, a ponadto wyróżnia się dopracowaniem wielu szczegółów, bardzo dobrą oprawą graficzną, naprawdę interesującymi trybami rozgrywki i świetną grywalnością. Nigdy nie byłem w stanie wciągnąć się na dłuższy czas w gry pokroju Mortal Kombat, Tekken czy Street Fighter, a tu niespodzianka. Nowa gra EA jest bardziej „techniczna” od wymienionych tytułów i na szczęście nie daje możliwości łatwego poradzenia sobie z przeciwnikami przez losowe wciskanie przycisków pada na oślep.\nNa gracza czeka kilka trybów rozgrywki. Możemy zagrać z drugim graczem (komputerowym, internetowym lub siedzącym obok nas na kanapie), rozpocząć karierę, zagrać w knockout mode pozwalającym na szybką grę albo pobawić się w UFC Ultimate Team bazujący na tych samych zasadach, co popularny wśród miłośników FIFY tryb. Niemniej jednak warto zaznaczyć, że wylosowanie dodatkowego ciosu barkiem budzi mniejsze emocje, niż uśmiech od losu w postaci karty z Lewandowskim.\nNie sposób zapomnieć, że najważniejszym elementem UFC 2 jest walka. EA odwaliło kawał dobrej roboty. Fizyka, animacje, reagowanie postaci na ciosy to elementy dopracowane w niemal każdym calu. Oczywiście zapasy na macie mają charakter minigry i nie odwzorowują rzeczywistych walk, ale ograniczone możliwości komputerowej rozgrywki usprawiedliwiają ten fakt. Ciosy padające na zawodników zginają ich w pół, widzimy zakrwawione twarze odskakujące pod gradem pięści przeciwnika, uniki naprężające umięśnione ciała. Aż przyjemnie się ogląda, jak dużo się na tej płaszczyźnie zmieniło nie tylko od czasu Fight Night, ale i poprzedniej odsłony serii.\nEA postarało się, aby w trybie kariery oraz Ultimate Team, gracz mógł stworzyć takiego zawodnika, jakiego tylko chce. W trybie manualnym czeka na nas mnóstwo suwaków, możliwości wyboru oraz korekcji, które pozwalają nam stworzyć wierną kopię samych siebie. Dla leniwych przygotowano funkcję GameFace, która tworzy zawodnika na podstawie zdjęcia naszej twarzy. Do skorzystania z tej możliwości potrzebny jest jednak komputer, przeglądarka internetowa i… Flash Player. Niestety to nie jedyne ograniczenie. Nazwisko naszego zawodnika musi zostać wybrane z przygotowanej przez EA puli, podobnie jak miejsce jego urodzenia, które w przypadku Polski ogranicza się do Olsztyna i Gdyni. O braku polskich nazwisko chyba nie muszę wspominać. Po części rozumiem ten ruch, gdyż nasze nazwisko wyczytują komentatorzy podczas walki, ale mimo wszystko szkoda, że nie mogłem pograć Ziębą.\nUFC 2 to bardzo dobra gra, która przypadła mi do gustu, choć nie jestem miłośnikiem „bijatyk”. Możliwość gry z siedzącym obok nas kolegą to świetna sprawa, ale i pozostałe tryby dają wiele satysfakcji. Doceniam, że EA zadbało o przeniesienie do swojej produkcji prawdziwych zawodników z różnych kategorii wagowych, w tym kobiet. Sam oglądam gale MMA sporadycznie, ale jestem pewien, że będzie to gratka dla miłośników tego sportu. W UFC 2 gra się mimo drobnych mankamentów naprawdę przyjemnie, sterowanie jest wygodne, a oprawa graficzna cieszy oko. Ciężko mi ocenić tak wąską mimo wszystko tematycznie grę, ale po głębszym zastanowieniu przyznaję jej 8 na 10 punktów. W nową produkcję EA grałem na PlayStation 4.\nPodobne gry mobilne:\nW ubiegłym roku EA zdecydowało się na udostępnieniem w App Store mobilnej wersji UFC, która jest stale i dynamicznie rozwijana. Gra bazuje na takich samych zasadach, jak jej konsolowy odpowiednik, ale w przypadku mobilnej odsłony deweloperzy zdecydowali się na udostępnieniem gry za darmo. Oczywiście wiąże się to z mikropłatnościami, które jednak nie uprzykrzają rozgrywki. UFC wygląda bardzo dobrze, w grę gra się dość przyjemnie, ale ze względu na ograniczenia ekranu dotykowego sterowanie, a tym samym możliwości zawodników, zostało bardzo ograniczone.\nPolska seria gier związanych z boksem doczekała się kila miesięcy temu drugiej odsłony nawiązującej do filmów z serii Rocky. Prosta ścieżka kariery, ładna oprawa graficzna, relatywnie szeroki wachlarz ciosów to cechy wyróżniające Real Boxing i to zarówno pierwszą, jak i drugą część. Warto dodać, że gra jest dostępna za darmo i podobnie jak opisywane wyżej UFC znajdują się w niej mikropłatności.\nMortal Kombat X oferuje graczom bardzo przyjemną rozgrywkę dzięki prostemu systemowi sterowania, dobrej grafice oraz uwielbianym przez fanów serii atakom – fatality oraz brutality. Gra została pozbawiona fabuły, a naszym zadaniem pozostało jedynie pokonywanie kolejnych przeciwników oraz rozwijanie postaci. Do każdego pojedynku wybieramy trzech wojowników, w tym tak znanych, jak Sub Zero oraz Scorpio. W czasie walki możemy przełączać się między postaciami oraz wykonywać akcje specjalne, które w widowiskowy sposób niszczą zdrowie przeciwnika.\nJak wprowadzą tam badania antydopingowe to pogadamy o nazywaniu tego sportem :)\nW UFC są badania antydopingowe, nie ma w naszym rodzimym KSW :-)\nkoh darckar 2016-03-30\nOd lipca zeszłego roku UFC bada doping :) ... a mimo to są takie kwiatki: http://www.antydoping.pl/pl/aktualnosci,8421\nAlbo tekst w stylu Mameda Khalidova: „Odmówiłem testów antydopingowych dla zasady.” http://www.mmanews.pl/2015/11/mamed-khalidov-odmowilem-testow-antydopingowych-dla-zasady-video/\nkoh koh 2016-03-30\nPS. ale ok, wprowadzili, chwali im się... niech będzie, że to już sport :)


Loty Sztokholm Kraków, Loty z NYO do KRK\nLoty z Sztokholmu (NYO) do Krakowa (KRK)\nNajkorzystniejszy cenowo lot z Sztokholmu do Krakowa realizowany jest 01 luty 2022 r. Najtańszy powrót z Krakowa jest 10 luty 2022 r. Jeżeli chcesz zarezerwować najtańsze połączenie lotnicze postaraj dostosować się do jednej z tych dat.\nWybierz daty i rezerwuj za 50 PLN\nNajniższa cena biletu za połączenie lotnicze tam i z powrotem (loty z NYO do KRK) wynosi: 50 PLN. Ceny połączeń lotniczych z Sztokholmu (NYO) do Krakowa (KRK) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów.\nLoty Sztokholm Kraków obsługiwane są przez linie lotnicze Ryanair, LOT i Lufthansa. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Krakowa) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Sztokholmu do Krakowa.


Odnalezione dzieło Karola Wojtyły 3 października w Wydawnictwie Literackim – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nTo wydarzenie, które z całą pewnością zasługuje na miano „sensacji wydawniczej”. 3 października nakładem Wydawnictwa Literackiego ukaże „Kazanie na Areopagu. 13 katechez” – pierwsze opracowanie zapomnianych na wiele lat tekstów Karola Wojtyły. Zapisane odręcznie kartki zostały odnalezione i ukazują się jako spójne dzieło równo 40 lat po tym, jak w październiku 1978 roku arcybiskupa krakowskiego Karola Wojtyłę wybrano na papieża.\nKsiążka „Kazanie na Areopagu. 13 katechez” trafi na półki księgarskie w całym kraju 3 października.\nLektura tekstów katechez była dla mnie osobiście podróżą w jakże żywe wspomnienia papieża pogrążonego w Bogu. Głębia katechez odzwierciedla doskonale to jego niesamowite spojrzenie na świat z perspektywy wspólnoty z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Fragment wstępu ks. kardynała Stanisława Dziwisza\nJan Paweł II, Karol Wojtyła, jest autorem naszego wydawnictwa od dawna. Pierwsza publikacja jego pióra ukazała się w Wydawnictwie Literackim w r. 1995; był to Sonety. Magnificat. Później ukazywały się kolejne tytuły, w tym takie, do których jako wydawcy przywiązujemy wielką wagę tj. np. dwujęzyczne tomy poezji Karola Wojtyły – polsko-angielski i polsko-włoski oraz autobiografia, która stała się wielkim bestsellerem, wielokrotnie, aż po dzień dzisiejszy wznawianym. Publikowaliśmy także książki o Janie Pawle II; jedną z najnowszych jest Zamach Jacka Tacika, gdzie wytrawny dziennikarz w sposób fascynujący odsłania różne aspekty dramatycznego, niewyjaśnionego wydarzenia. Toteż, gdy po trzynastu latach od odejścia Jana Pawła II ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz powierzył Wydawnictwu Literackiemu publikację odnalezionych niedawno w ogromnym archiwum katechez o kazaniu św. Pawła na Aeropagu, dotychczas nieznanych, odebraliśmy to jako wielkie wyróżnienie, a także wyzwanie wydawnicze. Należy bowiem od razu stwierdzić, że lekcje te odtąd stanowić będą niezwykle ważny punkt odniesienia w rozważaniach filozoficznych, historycznych, naukowych, w tym socjologicznych i psychologicznych, we wszelkich dysputach oraz rozważaniach nad istotą i sensem człowieczeństwa. Lecz także, co niezwykle ważne, jeśli nie najważniejsze, będą miały wielkie znaczenie dla każdego, kto w osobistej refleksji, szukając swojej drogi, sięgnie po tę lekturę. Z pewnością jest to niezwykle cenna wskazówka w zamęcie życia, jaki ogarnia dzisiaj świat i naszą globalistyczną rzeczywistość. Anna Zaremba-Michalska, Prezes Zarządu Wydawnictwa Literackiego\nBiblijne źródło, istotna obecność tradycji Kościoła i wielkich dziejów myśli filozoficznej, pełen wiary opis sakramentalnej liturgii – to wszystko w organicznej jedności stanowi strukturę i poszczególne warstwy katechez Wojtyły, które jako całość można nazwać jego autorską Wielką Katechezą. Ze względu na jej konstrukcję, syntetyczność i skrótowość, szerokość i głębię spojrzenia trzeba stwierdzić, iż mamy tu do czynienia z jednym z najważniejszych dzieł biskupa z Krakowa. Bez wątpienia katecheza ta stanowić będzie cenne narzędzie nie tylko w myśleniu o wierze, ale i w jej przekazywaniu w czasach, kiedy Bóg na nowo stał się dla wielu „Bogiem nieznanym”. Każdy, kto dzisiaj staje oko w oko z wyzwaniami współczesnego świata i chce w nim mówić o Bogu, prowadząc od konkretnej sytuacji Jego zaćmienia i zapoznania wśród ludzi do rozpoznania, powinien poświęcić wiele uwagi temu, co i jak Wojtyła zapisał w swoich katechezach. Wielka Katecheza bowiem to nie tylko intelektualna przygoda odkrywania prawdy chrześcijaństwa, ale i praktyczny przewodnik, jak dzisiaj mówić o Bogu. ks. Robert J. Woźniak, „Wielka Katecheza Karola Wojtyły – wprowadzenie teologiczne”\nTags: Wydawnictwo Literackiejan paweł IIKarol WojtyłaKazanie na Areopagu. 13 katechez\nNajnowsza książka Marii Nurowskiej „Pamiętnik znaleziony w Katyniu”\nUcieknij zanim lód się roztopi ("Hej, to moja ryba!" Recenzja)


Zoofarmakognozja stosowana jako metoda wspierająca zdrowie psów – Część 2 - Czasopismo specjalistyczne Animal Expert | Zaburzenia behawioralne psów i kotów, plany treningowe i postępowanie dietetyczne\nZoofarmakognozja stosowana jako metoda wspierająca zdrowie psów – Część 2\nZoofarmakognozja stosowana (ang. Applied Zoopharmacognosy – AZ) to sposób wspierania zwierząt poprzez oferowanie im biologicznie aktywnych związków pochodzenia roślinnego. Metoda ta opiera się na zjawisku samoleczenia, obserwowanego u wielu organizmów od tysięcy lat.\nSamoleczenie polega na naturalnym dążeniu do fizycznej i psychicznej homeostazy, czyli „wrodzonej” umiejętności wybierania substancji naturalnych odpowiadających na aktualne potrzeby danego osobnika. Obecnie zwierzęta towarzyszące człowiekowi żyją na ogół w środowisku dość ubogim w roślinne związki aktywne, dlatego wykorzystanie metody AZ wydaje się odpowiednim wsparciem na drodze przywracania im pełni zdrowia1. AZ oferuje pełen wachlarz substancji aktywnych biologicznie, wśród których można wyróżnić:\nFitonutraceutyki – czyli produkty pochodzenia roślinnego (na ogół, ale nie zawsze, w formie sproszkowanej), którym przypisuje się działanie zarówno odżywcze, jak i prozdrowotne i regulacyjne. Nutraceutyki występują w formie samodzielnych składników pokarmowych, suplementów diety lub jako element produktów spożywczych. Produkty te podawane są w celu wzmocnienia organizmu i uzupełnienia niedoborów odżywczych lub oczyszczenia przewodu pokarmowego ze szkodliwych substancji (takich jak źle strawiona karma lub przypadkowo połknięte ciało obce).\nEkstrakty roślinne takie jak hydrolaty i olejki eteryczne, które są bogate w metabolity drugiego rzędu, ale nie posiadają żadnych wartości odżywczych.\nJak wygląda pełna sesja AZ?\nDziałając terapeutycznie w zakresie możliwości AZ, przyjęty został pewien schemat postępowania z pacjentem, który niczym małe dziecko nie powie nam słowami, gdzie tkwi problem. Schemat ten może ulegać pewnym modyfikacjom w zależności od zwierzęcia, jego historii, miejsca jego pobytu (np. dom czy schronisko) oraz bieżących reakcji psa. Kompletna sesja AZ składa się z następujących elementów:\nWywiadu, którego celem jest poznanie pełnej historii zwierzęcia – dotyczy on zarówno schorzeń cielesnych, jak i ewentualnych problemów behawioralnych (które często są wynikiem dyskomfortu odczuwanego przez zwierzę). Zebranie informacji na temat stanu fizjologicznego i psychicznego psa pozwala ustalić, w jaki sposób rozpocząć spotkanie, na co zwrócić szczególną uwagę, czego ewentualnie się wystrzegać (np. w pracy z sukami ciężarnymi należy zachować ostrożność przy użyciu ekstraktu CO2 z arniki – Arnica montana, gdyż jego spożycie może wywołać skurcze macicy).\nOferowania nutraceutyków w specyficzny i typowy dla AZ sposób, a mianowicie wszystkie środki powinny zostać zwierzęciu udostępnione jednocześnie, lecz w osobnych naczyniach. Takie postępowanie pozwala psom zdecydować, zgodnie z teorią wzmocnienia sensorycznego, nie tylko o tym, jaki związek jest im potrzebny, ale też w jakiej ilości chcą go pobrać. Warto zaznaczyć, że wybór tych związków przez psy nie jest powodowany uczuciem głodu i nie wiąże się z poborem podstawowych składników odżywczych, takich jak białko ogólne, tłuszcze i węglowodany, lecz spowodowane jest koniecznością uzupełnienia niedoborów witamin, minerałów, aminokwasów limitujących czy innych związków wspierających metabolizm zwierzęcia, czyli związków ułatwiających organizmowi powrót do wewnętrznej homeostazy.\nOferowania ekstraktów roślinnych bez wartości odżywczych.\nZachowanie wszystkich trzech etapów sesji jest ważne z kilku powodów. Po pierwsze, taki tryb postępowania pozwala na indywidualne podejście oraz działanie z poszanowaniem dla wyborów dokonywanych przez zwierzę. Po drugie, podczas przeprowadzania wywiadu dajemy zwierzęciu szansę na oswojenie się z nową osobą w otoczeniu. Po trzecie, oferowanie nutraceutyków przed zastosowaniem np. olejków eterycznych pozwala na weryfikację problemów cielesnych, których często właściciel nie jest świadomy, zaś obserwacja zachowania zwierzęcia przy podejmowaniu decyzji (np. co do kolejności wyboru konkretnych suplementów) dostarcza informacji, w jakim stanie się ono realnie znajduje.\nOczywiście, nutraceutyki są dostępne dla zwierzęcia w czasie całej sesji, gdyż zdarza się, że zwierzęta wracają do wcześniej wybranych lub pominiętych suplementów w celu uzupełnienia niedoborów substancji aktywnych. Zapotrzebowanie na te dodatkowe elementy jest zmienne i ściśle zależy od aktualnego stanu fizjologicznego zwierzęcia. \_\nDziałając terapeutycznie w zakresie możliwości zoofarmakognozji stosowanej, należy przyjąć pewien schemat postępowania z pacjentem, który niczym małe dziecko nie powie nam słowami, gdzie tkwi problem. Schemat ten może ulegać pewnym modyfikacjom w zależności od zwierzęcia, jego historii, miejsca jego pobytu (np. dom czy schronisko) oraz bieżących reakcji psa.\nCO MOŻNA PROPONOWAĆ?\nDo najczęściej oferowanych suplementów i produktów odżywczych należą:\nSpirulina (Spirulina maxima) – to alga będąca źródłem łatwostrawnego białka o wysokiej wartości biologicznej (czyli bogatego w rzadko występujące aminokwasy), witamin z grupy B, wit. C i E oraz mikroelementów, takich jak żelazo. Jest to roślina chętnie pobierana zwłaszcza przez przedstawicieli „wodnych” ras psów (np. retrivery), jednakże ze względu na występujące w niej w dużym stężeniu puryny powinna być stosowana bardzo ostrożnie u osobników dotkniętych hiperurykozurią, czyli genetyczną chorobą metaboliczną wykrywaną przede wszystkim u dalmatyńczyków (100% osobników cierpi na tę mutację, gdyż związana jest z typem umaszczenia), ale też u innych ras (np. buldogów, rosyjskich czarnych terrierów, amerykańskich staffordshire terierów). Spirulina w postaci wysuszonej jest często wybierana przez zwierzęta cierpiące na choroby stawów i choroby autoimmunologiczne, takie jak alergia oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy. Ponadto badania udowodniły, że spirulina nie tylko stymuluje układ odpornościowy, ale także wpływa pozytywnie na regenerację neuronów w mózgu po przebytym udarze oraz przyspiesza oczyszczanie się organizmu narażonego na długotrwałe promieniowanie3.\nMłody jęczmień (Hordeum vulgare) – to roślina charakteryzująca się niezwykłym bogactwem pełnowartościowego białka oraz witamin (m.in. z grupy B), a także minerałów takich jak magnez, wapń, mangan, potas, fosfor, cynk czy selen. Ten suplement jest istotnym wsparciem dla zwierząt wykazujących zachowania lękowe i nadaktywnych; często wybierana wspólnie z owocami dzikiej róży, gdyż wit. C zwiększa przyswajalność bioskładników zawartych w młodym jęczmieniu4.\nSproszkowane owoce dzikiej róży (Rosa canina) – owoce dzikiej róży znane są przede wszystkim jako źródło antyoksydantów wspierających układ odpornościowy. Produkt ten wybierany jest także przez zwierzęta cierpiące na niedokrwistość oraz problemy stawowe. Jak pokazują badania, witami-na C służy jako kofaktor enzymów odpowiedzialnych za stabilizację włókien kolagenu, a także bezpośrednio pobudza syntezę kolagenu przez aktywację syntezy prokolagenu5.\nKorzeń lukrecji gładkiej (Glycyrrhiza glabra) – sproszkowana lukrecja charakteryzuje się unikatowym, słodkawym smakiem z czasem przechodzącym w gorycz. Jest to lecznicza bylina doceniana już w starożytności. Jej aktywność biologiczna wynika przede wszystkim z obecności saponin triterpenowych o działaniu wykrztuśnym, antybakteryjnym, przeciwzapalnym, modulującym aktywność układu hormonalnego, flawonoidów (wpływających rozkurczowo na mięśnie gładkie oskrzeli i przewodu pokarmowego) oraz kumaryn. Z powodu swoich właściwości ten nutraceutyk często jest wybierany przez zwierzęta po sterylizacji. Ze względu na wysoki biopotencjał lukrecji niezwykle istotne jest pozwolenie zwierzęciu na samodzielny dobór dawki terapeutycznej, gdyż przedawkowanie tego suplementu może powodować obrzęki, zawroty głowy, hipokaliemię, zaburzenia rytmu serca i ostrą niewydolność nerek6.\nKorzeń hakorośli (Harpagophytum spp.) – roślina popularnie zwana czarcim pazurem, posiada właściwości przeciwzapalne i przeciwbólowe. Ponadto hamuje ekspresję czynnika transkrypcyjnego NF-kB, regulującego m.in. odpowiedź immunologiczną organizmu. Chętnie wybierany w stanach zapalnych układu kostno-ścięgnowego. Ze względu na zawartość tanin może być wybierany także w celu zwalczania pasożytów układu pokarmowego7.\nMacerat z liści żywokostu lekarskiego (Symphytum officinale) – w składzie tej pospolitej rośliny można wyróżnić substancje takie jak alantoina, kwas alantoinowy, kwas kawowy, kwas chlorogenowy czy kwas asparaginowy oraz śluzy. Pomaga ona w leczeniu stłuczeń tkanek miękkich i urazów kostno-stawowych. Wykazuje właściwości przeciwzapalne (nie tylko wobec elementów kostno-stawowych, ale także w obrębie płuc i żołądka) i działa przeciwbólowo. W tradycyjnej medycynie ludzkiej często używany był korzeń tej rośliny, który posiada podobne właściwości prozdrowotne, lecz także większą niż w liściach zawartość hepatotoksycznych alkaloidów pirolizydynowych. Dlatego obecnie nie zaleca się stosowania maceratu z korzenia żywokostu do użytku wewnętrznego. Bazę maceratu z liści żywokostu stanowi olej roślinny, dlatego także w tym przypadku trzeba pamiętać o zasadzie oferowania, pozostawiając zwierzęciu wybór co do dawki. Ponadto w przypadku psów wykazujących problemy z trawieniem tłuszczów należy myśleć także o wsparciu trzustki i wątroby poprzez zaoferowanie odpowiednich olejków eterycznych wspomagających pracę tych narządów, takich jak olejek z grejpfruta, cynamonu czy nasion marchwi8.\nOlej kokosowy (Cocos nucifera) tłoczony na zimno – olej kokosowy nie jest traktowany przez psy jako pożywienie, lecz jako nutraceutyk i dlatego (podobnie jak wszystkie wcześniej wymieniane substancje) nie powinien być dodawany do jedzenia. Olej kokosowy jest często wybierany przez psy, które chcą oczyścić swój przewód pokarmowy z niestrawialnych obiektów, z pasożytów lub ze szkodliwych mikroorganizmów. Olej kokosowy zawiera ponad 90% nasyconych kwasów tłuszczowych o właściwościach przeciwwirusowych, przeciwgrzybiczych i przeciwbakteryjnych9.\nWiększość z wymienionych powyżej produktów dostępna jest w postaci sproszkowanej, dlatego przed podaniem powinny one zostać odpowiednio przygotowane, czyli zawieszone w fazie płynnej. Najsilniejsze działanie na organizm występuje wtedy, gdy zostaną przyswojone przez błony śluzowe (czyli jeszcze w pysku), gdyż po połknięciu w żołądku ulegają strawieniu i zmieniają swoje pierwotne właściwości. Zwłaszcza podczas tej fazy procesu bardzo ważne jest, aby zwierzę zawsze miało dostęp do świeżej wody. Czasami psy, zwłaszcza po przeżyciu traumy, psy odratowane czy psy schroniskowe, nie chcą podchodzić do nowych obiektów w ich otoczeniu i próbować oferowanych suplementów, co na ogół wynika ze zbyt wysokiego poziomu stresu. W takim przypadku nie należy zmuszać ich do podejścia ani podstawiać im misek pod pysk, lecz rozpocząć sesję od poprawy ich komfortu psychicznego poprzez zaoferowania np. hydrolatów. Hydrolaty powstają jako produkty uboczne w procesie pozyskiwania olejków eterycznych metodą destylacji parowej (stanowią frakcję wodną). Zawierają one niewielkie ilości związków aktywnych, dzięki czemu są bezpieczne w stosowaniu, charakteryzują się delikatnym zapachem i posiadają lekko kwaśne pH. Wody roślinne wpływają na aktualny stan emocjonalny, w jakim znajduje się zwierzę, pomagają mu nabrać zaufania do człowieka lub nowego nieznanego otoczenia.\nDlatego najczęściej zaleca się, aby spryskiwać wodą ręce i ubranie człowieka, ewentualnie elementy otoczenia, w celu zamaskowania własnego zapachu. Absolutnie nie powinno się pryskać hydrolatem bezpośrednio na ciało zwierzęcia, zgodnie z zasadą oferowania i wolnego wyboru. Można natomiast zaproponować zwierzęciu wodę aromatyczną pochodzącą ze sprawdzonego źródła do picia.\nTrzeci etap sesji polega na oferowaniu naturalny...\nZoofarmakognozja stosowana jako metoda wspierająca zdrowie...


Muzeum Gdynia - Światło obrazu – poranny spacer fotograficzny - Muzeum Gdynia\nStrona główna \_ Wydarzenia \_ Światło obrazu – poranny spacer…\nŚwiatło obrazu – poranny spacer fotograficzny\nO godzinie 7:33 (dokładnie 10 minut przed pojawianiem się słońca na horyzoncie) spotkajmy się przy restauracji „Panorama” na Kamiennej Górze. Wystarczy, że zabierzesz ze sobą aparat fotograficzny i termos z herbatą.\nInspiracją dla naszego spaceru stały się fotografie Tadeusza Wańskiego. W jego fotograficznym świecie światło odgrywa główną rolę. Spotykając się o świcie, wspólnie przespacerujemy się Kamienna Górą i wykonamy kilka zdjęć, odkrywając siłę światła, zmieniającego się z minuty na minutę. Spacer potrwa około 20 minut, a wykonane zdjęcia umieścimy na platformach społecznościowych.\nRozpocznij z nami dzień!


Amiga - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "Amiga" (84)\n#Komputery #Komputer #Technoologia #ARMIGA #Amiga\nBanzaj.pl: ARMIGA - miniaturowy spadkobierca duchowy Amigi\n#Komputery przenośne #ARMIGA #Amiga #Komputery PC\nBanzaj.pl: ARMIGA - miniaturowy komputer z systemem Amiga OS\nOstatnio panuje moda na retro. Ludzie przypominają sobie o starych produktach, które nie goniły za postępem, ale skupiały się na cieszeniu ludzi. Takim czymś był komputer Amiga pełniący...\n#geek #foto #7D #Bydgoszcz #vintage #Canon #Amiga #EOS #fotografia #Commodore #komputery\ngeekon: Jeszcze taki sympatyczny, nostalgiczny szczegół z Bydgoszczy:\nKamienica na ulicy Sienkiewicza, w której najwyraźniej znajdował się niegdyś sklep lub serwis specjalizujący się w sprzęcie spod znaku Commodore i Atari.\nMimo upływu lat elewacja kamienicy nie zmieniła się, pozostając jako unikalna pamiątka po markach, które od dawna już nie istnieją.\n#geek #komputery #Amiga #vintage\ngeekon: Dan Wood przygotował świąteczne wideo, w którym udzielił porad na temat wyboru modelu klasycznej Amigi:\n#geek #komputery #Amiga #felieton #vintage\ngeekon: Oto pierwsze sprawozdanie z frontu robót nad moją nową Amigą 4000.\nFabryczne egzemplarze wyposażone były w Kickstart 3.0 (więcej informacji o Kickstarcie w artykule z okazji podobnej operacji, którą przeprowadziłem dwa lata temu na A600: geekon.pinger.pl/m/5134415). Chcąc korzystać z nowszych wersji AmigaOS, wypuszczonych już po bankructwie Commodore, należy wymienić chipy Kickstartu na nowsze, 3.1. Kickstart 3.1 dla A4000 zajmuje dwie 256-kilobajtowe kości ROM:\nJednak w przeciwieństwie do "małych" Amig, wymiana Kickstartu w A4000 to nie pięciominutowa operacja, lecz skomplikowane przedsięwzięcie, wymagające rozmotowania niemal całego komputera.\nPo zdjęciu pokrywy obudowy zaczynamy od odłączenia kabli diód Power i HDD oraz kabla zamka blokującego klawiaturę i mysz.\nNastępnie zdejmujemy plastikowy bezel ściskając zatrzaski przytrzymujące go do obudowy. Oto A4000 bez bezelu (bezela?):\nOdłączamy zasilanie i taśmę stacji dysków oraz ewentualnych innych urządzeń, które możemy mieć zainstalowane w zewnętrznych zatokach 5.25" i 3.5". Następnie odkręcamy koszyk z zatokami przymocowany do obudowy dwiema śrubkami i całość wysuwamy do przodu zgrabnym ruchem. Oto on (ten ruch):\nOdłączamy kable twardego dysku i odkręcamy całe to ustrojstwo (trzyma się na czterech śrubkach). Widzimy wreszcie kartę procesorową umieszczoną równolegle do płyty głównej:\nOstrożnie, ale zdecydowanie wyciągamy ją z 200-pinowego złącza. Oto spód karty, widoczny procesor 68EC030 25 MHz i koprocesor matematyczny 68882:\nPo usunięciu karty procesorowej naszym oczom ukazuje się wreszcie miejsce montażu Kickstartu. Widać tam stare kości ROM (3.0):\nKości trzeba ostrożnie wyciągnąć podważając płaskim śrubokrętem raz z jednej, raz z drugiej strony. Należy pamiętać, że podstawki Kickstartu są kiepskiej jakości i łatwo je uszkodzić.\nPo wyciągnięciu starych chipów wkładamy nowe, zwracając szczególne baczenie na kierunek montażu. Nacięcie na kości powinno pokrywać się z nacięciem na podstawce. Niezwykle ważne jest też, by każda z kości trafiła do odpowiedniej podstawki – są one podpisane "U175" i "U176" i takie same oznaczenia powinny być na samych ROM-ach. Błąd spowoduje uszkodzenie chipów i awarię komputera. Oto nowe kości na swoim miejscu:\nPrzed ostatecznym zmontowaniem Amigi z powrotem warto przeprowadzić test, mocując kartę procesorową i uruchamiając komputer. Jeśli zobaczymy taki obraz:\nto znaczy, że operacja się powiodła i nowy Kickstart został rozpoznany. Można złożyć już Amigę do kupy.\nNiebawem (mam nadzieję) następne sprawozdanie!\nGuyMontag: Jak miło zobaczyć , że ktoś uzywa najlepszego komputera jaki istniał.\ngeekon: Amiga 4000\nDzisiaj opowiem Wam o moim nowym nabytku amigowym. Jest nim ni mniej ni więcej jak Amiga 4000, obiekt westchnień amigowców przez całe lata dziewięćdziesiąte, najwyższy model Amigi i jeden z ostatnich produkowanych przez firmę Commodore.\nA4000 kosztowała, w latach swojej świetności, ok. 50-60 mln starych złotych, czyli dwukrotnie więcej niż przeciętny pecet. Z tego powodu rzadko trafiała pod strzechy zwykłych użytkowników, natomiast zagościła w studiach telewizyjnych i graficznych, jako profesjonalna stacja robocza. Dziś ten model nadal jest stosunkowo rzadki i kosztowny (w porównaniu z pospolitymi Amigami 500 czy 1200). Swój egzemplarz sprowadziłem z Holandii, bo było to bardziej opłacalne i pewniejsze niż kupowanie wraku w niewiadomym stanie od allegrowych spekulantów.\nAmiga 4000 miała europejską premierę na targach w Kolonii w październiku 1992 r., niedawno więc obchodziła dwudzieste urodziny. Zalicza się do linii „dużych” Amig, z wyodrębnioną klawiaturą i jednostką (najczęściej w obudowie desktop), o znacznie większych możliwościach rozbudowy niż „domowe” modele typu A500, A600 czy A1200. „Czterytysiączka” jest następczynią udanego modelu A3000 i ma z nim wiele cech wspólnych, a także stosunkowo dużą kompatybilność sprzętową (możliwość używania tych samych kart procesorowych i kart rozszerzeń), co jest rzadkością w amigowym sprzęcie.\nA4000 była pierwszym modelem z nowym chipsetem, AGA, który opisywałem w recenzji Amigi CD32. Chipset modernizował możliwości graficzne Amigi, które na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęły już odstawać od pecetowego standardu SVGA. Paletę kolorów zwiększono z 4096 do 16777216 (24 bity), zaś liczbę jednocześnie widocznych kolorów na ekranie w trybach indeksowanych zwiększono do 256, bez względu na rozdzielczość (wcześniej 32 lub 64 w niskiej rozdzielczości i 16 w wyższej). Nowy, specjalny tryb graficzny, HAM8, umożliwiał wyświetlenie na ekranie jednocześnie 262144 kolory, jednak kosztem ogólnej jakości obrazu i szybkości działania komputera.\n„Czterytysiączki” oferowane były w dwóch wariantach, różniących się procesorem. Droższa wersja miała na pokładzie Motorolę MC68040 25 MHz, najmocniejszy wówczas procesor tej rodziny, dzięki któremu była szybsza od poprzedniczki, A3000, około czterech razy. Tańsza o niemal połowę wersja A4000/030 wyposażona była w słabszy procesor, Motorola MC68EC030 25 MHz (prostsza wersja procesora z Amigi 3000). Pod każdym innym względem obie konfiguracje były identyczne. Mój egzemplarz ma właśnie ten wolniejszy procesor.\nWraz z nową Amigą debiut miała też nowa wersja systemu operacyjnego, AmigaOS 3.0. W stosunku do starszej wersji nie był to tak przełomowy skok jakościowy, jak w przypadku „przesiadki” z 1.3 na 2.0, ale mimo to nowy system wprowadził szereg istotnych innowacji. Do najważniejszych zaliczyłbym obsługę datatypów (specjalnego systemu uniwersalnych pluginów, rozpoznającego formaty plików; możliwe było dzięki temu np. otwarcie pliku przez aplikację, która pierwotnie danego formatu nie rozpoznawała; z datatypów korzystała uniwersalna przeglądarka MultiView, dołączona do systemu, która mogła wyświetlać pliki tekstowe, graficzne, dźwiękowe itp.), wsparcie bogatszej palety chipsetu AGA i kart graficznych i poprawki w interfejsie użytkownika.\nTyle teorii, teraz przyjrzyjmy się Amidze 4000 „in the flesh”.\nJednostka główna to średniej wielkości „beige box” w stalowej, ciężkiej obudowie z plastikowym bezelem (frontem). W przeciwieństwie do Amigi 3000, która miała własną, specjalnie dla nią zaprojektowaną obudowę, A4000 upchnięto w budę zaadoptowaną z commodore'owskiej linii pecetów (prawdopodobnie Commodore SL386). Producent przewidział montaż jednego urządzenia 5.25” (np. napędu optycznego) i dwóch 3,5” (w standardzie była pojedyncza stacja dysków HD 3,5”). Ponadto, w środku obudowy znalazło się miejsce na kolejne dwa, wewnętrzne, urządzenia 3,5” (z czego jedno było zajęte przez montowany fabrycznie dysk Quantum lub Western Digital o pojemnościach nie przekraczających 200 MB).\nBezel, udekorowany logotypem Amigi i plakietką Commodore'a z nazwą modelu, jest też wyposażony dwie diody, sygnalizujące zasilanie i pracę twardego dysku. Jak przystało na dwudziestoletni komputer, nie mogło też zabraknąć zamka na kluczyk, blokującego działanie klawiatury i myszy.\nZ tyłu obudowy widoczne są cztery otwory kart rozszerzeń i amigowe złącza. Prądu dostarcza niestandardowy zasilacz typu AT z czterema moleksami i dwiema wtyczkami zasilania stacji dysków. Kwestię włączania komputera rozwiązano w najśmieszniejszy i najbardziej dziwaczny sposób, z jakim się spotkałem – za pomocą najdłuższego na świecie przycisku Power, biegnącego przez prawie całą długość obudowy i wchodzącego do zasilacza. Wygląda to kuriozalnie, ale działa bez zarzutu.\nSpójrzmy teraz na płytę główną Amigi 4000. Wykorzystuję zdjęcie z internetu, bo nie miałem czasu aby rozmontować swoją „Czterytysiączkę” i dokładnie ją sfotografować. Mój egzemplarz płyty głównej odrobinę się różni od tego ze zdjęcia, co opiszę później.\nPłyta główna w A4000 jest umieszczona poziomo, na spodzie obudowy. Złącza widoczne na zdjęciu po lewej stronie wychodzą z tyłu komputera, zdjęcie jest więc obrócone o 90 stopni.\nW lewej dolnej ćwiartce widzimy trzy scalaki tworzące chipset AGA – Lisę (odpowiedzialną za grafikę, następczynię Denise/SuperDenise), Alice (będącą czymś w rodzaju amigowego odpowiednika Northbridge'a, zastępującą dawną Agnus/SuperAgnus) i niezmienioną od pierwszego modelu Paulę, odpowiedzialną głównie za dźwięk.\n„Czterytysiączka” ma też kilka innych chipów, niewystępujących w „małych” Amigach. Zalicza się do nich Buster, umieszczony na prawo od Lisy, którego zadaniem jest obsługa slotów kart rozszerzeń Zorro. W moim egzemplarzu Buster tkwi w podstawce PLCC, ale wielu amigowców usuwa tę podstawkę, bo często sprawia problemy z kontaktem, i lutuje Bustera bezpośrednio do płyty.\nPośrodku górnej połowy płyty widoczny jest Gary, kontrolujący szyny danych i niektóre funkcje stacji dysków. Po jego prawej stronie rzucają się w oczy dwie kości ROM, zawierające Kickstart. Na zdjęciu, nietypowo, Kickstart jest wlutowany w płytę; w większości egzemplarzy te kości montowane są w podstawkach, aby ułatwić ich wymianę w razie modernizacji systemu operacyjnego.\nRamsey, na prawo od Kickstartu, to kontroler montowanej na płycie pamięci Fast RAM.\nOprócz tego, na płycie znajdziemy też kilka drobniejszych chipów, w tym CIA (kontrolery wejścia/wyjścia) i przetwornik cyfrowo-analogowy.\nCzas na opis złączy wewnętrznych na płycie głównej. Szczególnie rzuca się w oczy centralnie umieszczony slot, przewidziany do prostopadłego montażu daughterboarda. To dodatkowa płyta zawierająca sloty kart rozszerzeń, które instaluje się równolegle do płyty głównej. O daughterboardzie i samych slotach opowiem później.\nPrzy górnej krawędzi widoczne jest 200-pinowe złącze karty procesora. Bardziej uważni czytelnicy prawdopodobnie zorientowali się, że w moim opisie scalaków na płycie zabrakło wzmianki o procesorze. A to dlatego, że – w przeciwieństwie do „małych” Amig – procesor w A4000 nie jest montowany na płycie głównej, lecz na oddzielnej karcie, instalowanej właśnie w tym 200-pinowym złączu. Wyjątkiem jest tylko specjalna, późniejsza, odmiana – A4000-CR (od „Cost Reduced”), w której procesor 68EC030 wlutowano w płytę, na szczęście bez rezygnacji z owego złącza karty procesorowej, które w fabrycznych egzemplarzach A4000-CR było po prostu puste.\nPo lewej stronie slotu procesora widzimy dziwaczne, 6-pinowe złącze zasilania, przez które doprowadzany jest prąd do płyty głównej.\nPoniżej projektanci umieścili złącze stacji dysków i złącze kontrolera ATA – 40-pinowe (do dysków 3,5”), zamiast 44-pinowego (do dysków 2,5”), znanego z A600 i A1200.\nWreszcie, w prawej dolnej ćwiartce płyty znajduje się pięć banków modułów SIMM. Pierwszy z nich odpowiada za Chip RAM (pamięć, z której korzysta chipset) i można tam zainstalować moduł o pojemności maksymalnie 2 MB (bowiem tyle wynosi limit Chip RAM-u). Pozostałe cztery banki odpowiadają za Fast RAM (pamięć, z której bezpośrednio korzysta tylko procesor) i można w nie wetknąć maksymalnie 16 MB (4 moduły po 4 MB).\nDalsze rozszerzanie pamięci A4000 jest możliwe za pośrednictwem kart procesorowych firm trzecich i kart rozszerzeń Zorro. Dlatego nikogo dziś nie dziwi 20-letnia Amiga 4000 z 128 MB RAM-u.\nPozostało nam opisanie złączy zewnętrznych. Przy dolnej krawędzi widzimy dwa gniazda DE9, do których podpina się mysz i joystick. W komputerze ustawionym normalnie na biurku, te złącza są po lewej stronie (nie po prawej, jak w A3000), co być może jest wygodne dla osób leworęcznych, lecz dla mnie (jestem praworęczny) – nie bardzo.\nZ tyłu komputera (czyli po lewej stronie na zdjęciu) mamy wyjścia audio (2x RCA), wyjście monitorowe (DB23), 6-pinowe gniazdo klawiatury (miniDIN; ciekawostka – to samo złącze występuje w CD32 i faktycznie można do niego podpiąć klawiaturę A4000, zamieniając konsolę w normalny komputer), dalej mamy złącze zewnętrznej stacji dysków (DB23) i wreszcie, umieszczone jeden nad drugim porty: szeregowy (DB25) i równoległy (DB25).\nBrakuje, znanego z „małych” Amig, wyjścia kompozytowego i modulatora z wyjściem antenowym, bowiem ten model Amigi nie był przewidziany do podłączania do telewizora.\nA, jeszcze jedna rzecz – obok slotów SIMM na płytach A4000 instalowano niklowo-kadmowy akumulatorek zasilający zegar czasu rzeczywistego (podtrzymujący godzinę i datę przy wyłączonym komputerze). Ten akumulatorek zapadł w pamięć wielu użytkownikom modelu 4000, jako że notorycznie wylewał swoją zawartość na płytę główną, prowadząc – w skrajnych przypadkach – do jej uszkodzenia. We wspomnianym wcześniej wariancie A4000-CR niklowo-kadmowy akumulatorek zastąpiono baterią „zegarkową”; podobnie czynili, własnym sumptem, świadomi użytkownicy starszych wariantów. Na zdjęciu powyżej akumulatorek został wylutowany.\nNareszcie możemy przyjrzeć się daughterboardowi, dodatkowej płycie, tkwiącej pionowo pośrodku obudowy, wyposażonej w sloty kart rozszerzeń.\nAmiga miała swój własny standard kart rozszerzeń, Zorro, znacznie nowocześniejszy od slotów stosowanych wówczas w pecetach. W Amidze 2000 (a także w A500, o czym mało kto pamięta) występują 16-bitowe sloty Zorro II, w Amidze 3000 wprowadzono 32-bitowe Zorro III, a w A4000 usprawniono i ujednolicono obsługę Zorro III. W standardowej A4000 użytkownik ma do dyspozycji cztery 100-pinowe sloty Zorro III, w których może zainstalować dowolne z szerokiej gamy kart rozszerzeń (karty dźwiękowe, sieciowe, rozszerzenia pamięci, kontrolery napędów, genlocki, digitizery i rekordery wideo i inne, jeszcze bardziej wyspecjalizowane i bardziej niszowe akcesoria).\nRównolegle z najniższym slotem Zorro zamocowano slot wideo – to tam instaluje się amigowe karty graficzne, które omijają ograniczenia chipsetu w dziedzinie obróbki grafiki (między innymi limit narzucany przez skromne 2 MB Chip RAM-u) i dodają wspomaganie grafiki 3D.\nPowyżej slotu wideo, równoległe z pozostałymi trzema slotami Zorro umieszczono trzy 16-bitowe sloty ISA. Dla osób urodzonych po 1980 r. wyjaśniam, że ISA było poprzednikiem popularnego standardu PCI, obecnym w pecetach w latach osiemdziesiątych.\nSloty ISA w Amidze 4000 są nieaktywne i można je wykorzystać wyłącznie ze specjalną kartą, zwaną Bridgeboard. Jest to nic innego, jak sprzętowy emulator peceta, ze swoim własnym procesorem (286, 386 lub czymś jeszcze starszym), własną pamięcią i innymi komponentami. W ten sposób możemy mieć w jednej obudowie dwa zupełnie różne komputery, korzystające ze wspólnych zasobów i sterowane jedną klawiaturą.\nCommodore przedstawiało Amigę 4000 jako swoje szczytowe osiągnięcie i liczyło na powtórzenie sukcesu poprzednich „dużych” Amig. I choć wśród początkowych opinii dziennikarzy i użytkowników przeważały zachwyty, wkrótce zaczęły pojawiać się głosy krytyki, a z czasem uznano, że model A4000 nie wykorzystuje swojego potencjału i ostatecznie jest gorszy od poprzednika, A3000.\nNajczęściej wytykanymi wadami A4000, w stosunku do „starszej siostry”, to brak fabrycznie zainstalowanego scan-doublera i zamiana profesjonalnego kontrolera SCSI na amatorski ATA. Narzekano też, że nowy chipset działa wolniej od starego, ECS, a jego możliwości graficzne wciąż nie dorównują dedykowanym kartom graficznym, tym do peceta i do Amigi. Pojawiły się też głosy krytykujące przegrzewającą się obudowę i liczne niedoróbki konstrukcyjne, jak wspomniana wcześniej wadliwa podstawka pod chip Buster czy wylewająca bateria.\nZ czasem te krytyczne opinie zelżały i dziś, z perspektywy tych dwudziestu lat od premiery, Amiga 4000 cieszy się opinią sprawnego, sympatycznego komputera.\nBrak scan-doublera przestał być dokuczliwy w momencie pojawienia się nowoczesnych monitorów z tunerami TV, doskonale radzącymi sobie zarówno z sygnałem telewizyjnym, jak i cyfrowym. Zachwalany w latach dziewięćdziesiątych kontroler SCSI w Amidze 3000 dziś bardziej przeszkadza, niż pomaga, bowiem nie można do niego bezpośrednio podpiąć tanich, popularnych kart pamięci Compact Flash, zastępujących twardy dysk – a w A4000 jest to możliwe. Wielkich jak stodoła skanerów SCSI czy zewnętrznych nagrywarek CD nikt już dziś nie używa.\nChipset AGA faktycznie działa czasem wolniej niż ECS, ale za to umożliwia uruchamianie gier z lepszą grafiką, których ukazało się stosunkowo dużo, i wśród których występują jedne z największych przebojów w historii amigowej rozrywki – np. Worms Director's Cut czy Slam Tilt.\nProblem z źle wentylowaną obudową rozwiązano przekładając „Czterytysiączki” do obudów tower, oferowanych przez firmy trzecie, podstawki Bustera usuwano, lutując chip bezpośrednio do płyty i zastępując niklowo-kadmowe akumulatorki bateriami zegarkowymi.\nOsobiście, do największych zalet A4000, stanowiących o jej przewadze nad poprzedniczką, zaliczam montaż powierzchniowy, który gwarantuje większą żywotność niż scalaki wetknięte w prymitywne podstawki oraz usprawnioną obsługę Zorro III. W A3000 ten standard slotu miał swój debiut, i jak to często bywa, nie był to debiut do końca udany, bo standard po prostu nie był gotowy. „Trzysiączka” jest kapryśna w kwestii kart rozszerzeń, a następczyni tych problemów jest pozbawiona.\nW kwestii wykorzystania potencjału – to sprawa dyskusyjna. A4000 z pewnością ukazała się za późno; w czasach, gdy Commodore stał już nad przepaścią, a coraz potężniejsze i coraz tańsze pecety mogły chwalić się nowocześniejszym i atrakcyjniejszym oprogramowaniem. W latach dziewięćdziesiątych mało który już producent oprogramowania pozostawał przy Amidze – Electronic Arts, firma, która zbudowała swój sukces na amigowym sofcie, ostatni tytuł na komputer Commodore'a (Deluxe Paint V) wydała w 1994 r. Psygnosis ostatnią grę na Amigę, Microcosm, wypuścił w 1993 r. Najdłużej wytrwał Team17, firma o czysto amigowych korzeniach (scenowych), żegnając się z Amigą w 1997 r. ekskluzywnym Worms: Director's Cut.\nUrodzone w bólach karty CPU z procesorem PowerPC, z czym amigowcy wiązali ogromne nadzieje, niewiele pomogły. Co z tego, że można było wreszcie na Miggy pograć w Queja, skoro przeglądarki nie obsługiwały CSS-a, Photoshopa trzeba było odpalać na emulowanym Maku (jak sam to robiłem będąc już na studiach), a o otwarciu dokumentów Worda czy Excela można było najwyżej pomarzyć.\nAmigaOS 4 z 2007 r., system napisany od nowa z myślą o procesorach PowerPC, przedłużył nieco życie „Czterytysiączek” wzbogaconych o odpowiednie karty PPC, ale taka konfiguracja kosztowała więcej niż platformy nowej generacji, na których AmigaOS 4 chodził szybciej i stabilniej.\nZ drugiej strony jednak, w pierwszej połowie lat 90, nawet dynamicznie ewoluujące pecety nie radziły sobie z obróbką (ani nawet płynnym odtwarzeniem) wideo, co dla A4000 wyposażonej w odpowiednią kartę (np. amerykański VideoToaster) nie stanowiło najmniejszego problemu. Stąd tysiące tych komputerów w stacjach telewizyjnych po obu stronach oceanu (np. NBC), stacjach prywatnych (Canal+) czy kablowych. Z Amigi 4000 korzystali filmowcy kinowi i telewizyjni (przy tworzeniu seriali seaQuestDSV, Babylon 5 i Kroniki młodego Indiany Jonesa, a nawet przy wstępnym renderingu dinozaurów do pierwszego Jurrasic Parku).\nSzczególnym powodem do dumy była wieloletnia obecność Amig 4000 w NASA, gdzie zajmowały się obróbką danych telemetrycznych otrzymywanych ze statków kosmicznych. Ostatnie sztuki NASA sprzedało na eBayu dopiero w 2006 r. (swoją drogą, dałbym wiele za taki egzemplarz!)\nPodsumowując, można śmiało stwierdzić, że choć Amiga 4000 nie podbiła świata (a mogłaby, gdyby ukazała się parę lat wcześniej i gdyby produkowało ją Apple), to miała swoje miejsce w historii, pokazała, co potrafi, po czym odeszła na zasłużoną emeryturę jako hobbystyczna maszynka dla takich dziwacznych geeków, jak ja.\nW tej chwili moja „goła” A4000/030 jest wolniejsza od mojej rozbudowanej „Sześćsetki”, ponadto nie ma kontaktu ze światem zewnętrznym, ze względu na brak kompatybilnych złączy. W miarę możliwości czasowych i finansowych, planuję rozbudowę tego egzemplarza, o czym oczywiście będę informował na blogu.\n#geek #komputery #kosmos #Amiga #vintage\ngeekon: Wybaczcie rzadkie ostatnio aktualizacje, ale każdą wolną chwilę poświęcam swojej nowej zabawce.\nA co to za zabawka? Na razie nie zdradzę, ale mogę dać małą podpowiedź w postaci poniższego wideo:\ngeekon: Przy okazji zabawy Amigą wpadłem na pomysł krótkiej demonstracji jej możliwości graficznych.\nNa wstępie nadmienię, że model A600, którym dysponuję, ukazał się w 1991 r. i nawet wtedy nie był specjalnie nowoczesny. Jego układy graficzne uległy kosmetycznej modernizacji w porównaniu z pierwszą Amigą, modelem A1000, z 1985 r.\nA więc poniższa prezentacja będzie nie tyle pokazem możliwości mojej "Sześćsetki", ile demonstracją układów graficznych z 1985 r.\n1. Oto oryginał obrazka, który posłużył do dalszej obróbki na Amidze:\n2. Lo-res (320x256) 32 kolory:\nCzyli standardowy tryb graficzny Amigi. W tej rozdzielczości i w tej ilości kolorów działała większość gier. Na ekranie widoczne są naraz 32 kolory z palety 4096 (dla porównania: wielokrotnie droższy pecet z nowoczesną, jak na 1985 r., kartą EGA mógł wyświetlić naraz tylko 16 kolorów z palety 64; zaś pierwszy Apple Macintosh z 1984 r. generował wyłącznie grafikę czarno-białą).\n3. Lo-res (320x256) EHB, 64 kolory:\nSpecjalny tryb Extra Half-Brite umożliwiał jednoczesne wyświetlenie 64 kolorów na ekranie, ale z pewnym zastrzeżeniem. Pierwsze 32 kolory były definiowane normalnie, natomiast następne 32 (czyli od 33 do 64) było o połowę ciemniejszą kopią pierwszych trzydziestu dwóch. Umożliwiało to wyświetlenie 64 kolorów przechowując w pamięci dane tylko trzydziestu dwóch.\n4. Lo-res (320x256) HAM, 4096 kolorów:\nUnikalny tryb HAM (Hold And Modify) pozwalał na jednoczesne wyświetlenie na ekranie wszystkich 4096 kolorów, jakimi dysponował chipset OCS/ECS. Tryb używał zaledwie 6-bitowej głębokości ekranu, z której cztery bity były bitami danych, zaś dwa kolejne były użyte do modyfikowania lub pozostawienia niezmodyfikowanej (stąd Hold And Modify) każdej ze składowych koloru w odniesieniu do poprzedniego piksela na ekranie.\nUmożliwiło to, pierwszy raz w historii mikrokomputerów, generowanie obrazu o jakości zbliżonej do fotografii. Niestety ceną kolorowej grafiki były artefakty przypominające kompresję stratną i widoczne spowolnienie działania komputera.\n5. Hi-res (640x512) 16 kolorów:\nKlasyczne Amigi dysponowały też wysoką (jak na owe czasy) rozdzielczością. Modele z chipsetem OCS lub ECS były jednak w stanie wyświetlić najwyżej 16 kolorów w rozdzielczości 640x512. Minusem hi-resu był niestety przeplot (migotanie ekranu), na którego lekarstwem był monitor VGA (w Amigach z chipsetem ECS) lub scandoubler.\nW 1992 r. ukazały się na rynku nowe Amigi, z chipsetem AGA o znacznie ulepszonych możliwościach graficznych. Paletę zwiększono do pełnych 24 bitów, zaś liczbę jednocześnie wyświetlanych kolorów na ekranie do 256. Dodano też tryb HAM-8, który umożliwiał wyświetlenie 262144 barw naraz.\nNiestety w tym czasie konkurencja zdołała już dogonić możliwości graficzne Amigi i w latach dziewięćdziesiątych 16 milionów kolorów palety AGA na nikim już nie robiło wrażenia.\n#geek #komputery #Amiga\ngeekon: Dawno nie składałem raportów z postępów prac nad moją Amigą 600, czas więc nadrobić zaległości.\nWiosną zeszłego roku oddałem płytę główną do serwisu. Jak wiadomo, dwudziestoletnia elektronika wymaga konserwacji, tym bardziej, że Commodore chętnie oszczędzał stosując komponenty nienajwyższej jakości. Dotyczy to przede wszystkim kondensatorów elektrolitycznych – na długo przed „plagą kondensatorów” zdarzały się zgony Amig spowodowane wyciekiem elektrolitu. Aby temu zapobiec zaniosłem swoją A600 do znanego mi od lat serwisu specjalizującego się w Amigach, na ul. Batorego w Warszawie.\nPłyta miała być zrobiona w dwa tygodnie. Po mniej więcej pół roku czekania, dzwonienia, proszenia, grożenia i wysłuchiwania kłamstw straciłem cierpliwość i odebrałem płytę. Okazało się, że przez ten czas technik nawet jej nie tknął – wbrew temu, co mówił mi przez telefon.\nTo było moje drugie tego typu doświadczenie z „Amiserwisem”; kiedyś, lata temu, oddałem im płytę główną swojej Amigi 1200 i nowonabyty za ciężkie pieniądze akcelerator BlizzardPPC, który nie chciał ze nią współpracować. Po trzech miesiącach (bez komputera!) oddali mi sprzęt, twierdząc, że nie wiedzą, na czym polega usterka. Rozwiązanie znalazłem sam w ciągu jednego dnia – wystarczyło zaktualizować firmware akceleratora.\nJak widać, mimo upływu 14 lat, fachowość i terminowość „Amiserwisu” nie uległa zmianie.\nZacząłem więc szukać w sieci amatorów-elektroników, którzy podjęliby się zadania konserwacji mojej płyty głównej. Zajęło mi to kilka dni, po których sympatyczny kolega zaproponował swoje usługi. Przesłałem mu płytę pocztą, a po tygodniu otrzymałem ją z powrotem.\nKonserwacja polegała na wymianie aluminiowych kondensatorów elektrolitycznych na tantalowe, dużo wyższej jakości i zdecydowanie bardziej trwałe. Ponadto wymienione zostało uszkodzone złącze zasilania stacji dysków i usunięty zbędny modulator TV, którego blaszana obudowa zdążyła przez dwadzieścia lat zardzewieć.\nW międzyczasie, czekając aż „Amiserwis” wywiąże się ze zlecenia, zamówiłem w Niemczech scandoubler Indivision ECS firmy Individual Computers.\nCzym jest scandoubler? Aby to wytłumaczyć, muszę wpierw objaśnić sposób wyświetlania obrazu przez Amigę. Jej zaletą i jednocześnie wadą jest zdolność generowania sygnału telewizyjnego. Sygnał ten nie jest przystosowany do przekazywania progresywnego obrazu w wysokiej rozdzielczości. Rozwiązaniem zastosowanym przez konstruktorów jest wprowadzenie przeplotu – w 60-hertzowych (NTSC) lub 50-hertzowych (PAL) cyklach wyświetlane są na przemian parzyste i nieparzyste linie obrazu. Powoduje to niestety uciążliwe i niezdrowe dla wzroku migotanie.\nNowsze modele Amigi, takie jak A600, mogły generować obraz innego typu niż sygnał telewizyjny, przystosowany do monitorów VGA, co rozwiązało problem przeplotu; jednak duża część oprogramowania (gier, dem) na Amigę nie pozwala użytkownikowi na wybór trybu wyświetlania obrazu i standardowo uruchamia się w trybach telewizyjnych PAL lub NTSC, których monitor VGA nie wyświetli.\nScandoublery, znane też jako flicker-fixery, zwiększają (podwajają; stąd nazwa) poziomą częstotliwość odświeżania obrazu w trybach telewizyjnych do ok. 30 kHz, co pozwala na wyświetlenie ich na monitorach VGA.\nDziś scandoublery straciły nieco na znaczeniu, odkąd na rynku dostępne są monitory komputerowe VGA z wbudowanymi tunerami telewizyjnymi, które są w stanie wyświetlić zarówno tryby ekranowe VGA jak i zwykły sygnał PAL/NTSC. Najnowsze z nich, jak mój Samsung, potrafią nawet zniwelować przeplot; jednak jakość obrazu pozostawia nieraz sporo do życzenia.\nIndivision ECS to najnowocześniejszy scandoubler, współcześnie produkowany, kompatybilny z modelami Amigi wyposażonymi w chipset OCS lub ECS – A1000, A500, A500+, A2000, A600, A3000 i CDTV. Montaż w Amidze 600 wymaga wpierw użycia rozszerzenia pamięci produkowanego przez tą samą firmę, A603 lub A604.\nW swojej „Sześćsetce” miałem zainstalowany A603, ale okazało się, że niestety producent nie przewidział jednoczesnego montażu A603, Indivision ECS i akceleratora ACA630 (mimo, iż wszystkie te trzy urządzenia pochodzą z tej samej firmy).\nMusiałem więc wymienić A603 na nowszą wersję, A604.\nInvidision ECS sprzedawany jest w zestawie z taśmą sygnałową i gniazdem DE15. Taśma jest jednak odrobinę za krótka, by można ją było elegancko i bezpiecznie poprowadzić po wnętrzu komputera. Kupiłem więc metr czy dwa taśmy dziesięciożyłowej i komplet złączy IDC. Pewnego sobotniego popołudnia spreparowałem sobie estetyczny kabelek i podpiąłem go do scandoublera i monitora. Niestety nie doczekałem się efektu. Czy taśma była wadliwa, czy złącza uszkodzone – bez miernika nie sposób dociec. Zdany byłem zatem na oryginalny kabel. Podpatrzyłem na zdjęciach w sieci, w jaki sposób posiadacze podobnych konfiguracji radzą sobie z tą taśmą i poprowadziłem ją w taki sam sposób. Gniazdo DE15 umieściłem tam, gdzie kiedyś znajdował się modulator.\nEfekt końcowy nie jest najbardziej estetyczny, ale przynajmniej wszystko działa i mogę zamknąć obudowę. Wnętrze mojej A600 jest teraz tak napakowane, że minimalne odgięcie taśmy czy kabla zasilającego wystarczy, by uniemożliwić dokładne przymknięcie górnej połówki obudowy.\nCo zostało jeszcze do zrobienia? Muszę wymienić stację dysków, bo obecnie zamontowana sprawia problemy. Chcę też dokupić zewnętrzną stację i zamontować w niej emulator HxC.\nJeśli uda mi się kiedyś dopaść nieprodukowany już, a w związku z tym bardzo drogi, kontroler USB, będę próbował go zamontować. No i przydałoby się wyczyścić klawiaturę, ale to już innym razem...\n#vintage #komputery #Amiga #geek #Commodore #internet\ngeekon: Dan Wood opowiada jak podłączyć Amigę 1200 do sieci i po co w ogóle to robić. Bardzo ciekawe i przyjemne wideo, polecam:\ngeekon: Wybaczcie brak aktualizacji bloga przez tak długi czas. Mam teraz trudną sytuację i nie mam głowy do blogowania. Ale przynajmniej przez ten wieczór spróbuję to nadrobić.\nNa początek: symulator AmigaOS-a w przeglądarce. Fajna zabawka dla tych, którzy chcieliby przekonać się (albo sobie przypomnieć), jak pracowało się na tym kultowym systemie, a nie chce im się, albo nie umieją instalować emulatora (o kupnie prawdziwej Amigi nie wspomniawszy):\nEmulator, o nazwie TAWS, dostępny jest tutaj: home.datacomm.ch/mrupp/TAWS/WB.html\nWspółpracuje z Firefoksem, Operą, Safari, Google Chrome, Internet Explorerem i amigowymi przeglądarkami.\ngeekon: @mru: Właśnie, dobrze, że o tym wspomniałeś. Premiera BGEE na iPada jest opóźniona o co najmniej tydzień.\n#geek #vintage #Amiga #Commodore #komputery\ngeekon: Ostatnio Dan Wood prezentował jeden z najbardziej nietypowych modeli Amigi, CDTV. Tym razem przyszła pora na jeden z najpopularniejszych, Amigę 1200, która w tym roku obchodzi 20 urodziny.\nZapraszam do obejrzenia tego półgodzinnego, arcyciekawego materiału:\n#cover #gotye #amiga\nkciuk.pl: Gotye - Somebody That I Used to Know zagrane na starym komputerze\nHP Scanjet 3C jako wokalista!\n#vintage #Amiga #geek #Commodore #komputery #HTPC\ngeekon: Znany Wam już Dan Wood opowiada o jednym z najbardziej nietypowych modeli Amigi, CDTV:\nCommodore CDTV był pierwszym w historii komputerem typu HTPC, mającym służyć jako element kina domowego. Nie pomylę się też chyba, jeśli stwierdzę, że był to pierwszy domowy komputer na świecie wyposażony fabrycznie w napęd optyczny. Niestety, jak wiele innych innowacyjnych produktów w tamtych czasach, CDTV okazało się porażką komercyjną. Obejrzyjcie powyższe wideo, by dowiedzieć się, dlaczego.\n#Apple #komputery #Amiga #geek #Mac #notebook\ngeekon: MorphOS to jeden z alternatywnych systemów operacyjnych, kompatybilnych z klasycznym AmigaOS-em.\nNiedawno ukazała się nowa wersja systemu, 3.0. Oprócz szeregu usprawnień, nowych wersji sterowników, nowych aplikacji i narzędzi systemowych, najważniejszą chyba innowacją jest możliwość zainstalowania systemu na Powerbookach G4.\nMorphOS napisany został z myślą o komputerach z procesorami PowerPC i wcześniejsze wersje były kompatybilne z niektórymi produktami spod znaku Apple. Jednak po raz pierwszy miłośnicy Amigi mają możliwość używania natywnie systemu "amigopodobnego" na komputerze mobilnym.\nZapowiadanego na pierwszy kwartał netbooka PPC z AmigaOS-em 4 jak nie było, tak nie ma, najwyraźniej więc MorphOS-owcy wzięli sprawy w swoje ręce.\nDan Wood przedstawia nowości w MorphOS-ie 3.0:\n#recenzja #vintage #książki #Amiga #geek #Commodore #komputery\ngeekon: Nabyłem sobie niedawno na Amazonie dwie nowe książki: "Commodore: A Company on the Edge" Briana Bagnalla i "The Future was here" Jimmy'ego Mahera.\nTa pierwsza to poprawiona edycja najbardziej wyczerpującej publikacji o historii firmy Commodore. Opisuje moment powstania koncernu, ale skupia się przede wszystkim na opracowaniu przełomowych konstrukcji, takich jak Commodore PET czy C64. W drugim tomie, który ma się ukazać jesienią, opisane zostaną, zgodnie z tytułem, "Amiga years" i upadek firmy.\nKsiążka jest próbą wyprostowania pewnych faktów historycznych, zafałszowanych przez zwycięzców "wojen komputerowych", przede wszystkim Apple, IBM i Microsoft. Autor przytacza dowody, iż sukces dzisiejszych gigantów był kwestią przypadku, a to właśnie Commodore wiódł prym we wczesnych latach komputerów osobistych, bo większość przełomowych wynalazków wyszło spod rąk ich pracowników, Chucka Peddle'a i Boba Yannesa.\nDruga książka, której tytuł tłumaczę sobie gorzko jako "Przyszłość już tutaj była [ale tego nie dostrzegliśmy]", pochodzi z cyklu "Platform Studies" wydawanego przez MIT. Autor skupia się na opisie technicznym Amigi i jej systemu, ale sporo miejsca zajmuje też szczegółowy przegląd najważniejszego oprogramowania. Jimmy Maher robi to w sposób obiektywny, bez popadania w zachwyty typowe dla najwierniejszych maniaków Amigi, zaślepionych cokolwiek nostalgią i fanatyzmem. Przytacza przykłady zastosowania Amigi w Hollywood i w telewizji i dokładnie opisuje wpływ, jaki ta platforma wywarła na dzisiejsze komputery. A był to wpływ naprawdę ogromny.\nBardzo się cieszę, że takie publikacje zaczęły się ukazywać, bo nieraz dowiaduję się z nich o rzeczach, o których nie miałem pojęcia, a liczę też, że pomogą uświadomić masy, iż to nie Steve Jobs ani Bill Gates byli ojcami komputera jako maszyny o dzisiejszym kształcie, lecz osoby, których nazwisk prawie nikt dzisiaj już nie pamięta.\ngeekon: Dan Wood prezentuje nową wersję scandoublera do Amigi 1200 - Indivision AGA Mk II:\nMoże któregoś dnia pojawi się też nowa wersja Indivision ECS, którą będę mógł zainstalować w swojej Sześćsetce.\n#Amiga #Commodore USA #Amiga Mini #Commodore #Komputery PC\nBanzaj.pl: Amiga Mini - mały komputer nawiązujący do legendarnej marki\nFirma Commodore USA zaprezentowała nowe dziecko nawiązujące do legendarnych komputerów sprzed lat. Nowy produkt nosi nazwę Amiga Mini i jest niczym innym, jak małym pecetem zamkniętym w...


ból | MedycznyOlej.org\nW łagodzeniu bolesnych objawów stosuje się leki o działaniu spazmolitycznym, które wykazują różnorodny mechanizm działania. […]\nRogówka, czyli najbardziej zewnętrzna, przeźroczysta część oka, jest bogato unerwiona przez zakończenia nerwów czuciowych, co czyni ją niezwykle wrażliwą m.in. na dotyk, temperaturę i związki chemiczne. Kontakt ciała obcego z rogówką wyzwala mimowolny odruch, który zamyka powiekę. Pomimo istniejącego mechanizmu obronnego może dojść do uszkodzenia rogówki w wyniku urazu, a jego konsekwencje często ciągną się […]\n5 prostych sposobów jak wygrać z bólem bez leków\nJak cieszyć się odpoczynkiem mimo bólu? W okresie okołoświątecznym, oczekuje się od nas że będziemy zrelaksowani i mili dla innych… Jednak odczuwanie bólu może całkowicie odebrać nam radość. Zwykle trwa tylko krótki czas, ale co wtedy, gdy nie odchodzi przez miesiące – a nawet lata? Często proste sposoby są najlepsze w walce z bólem – […]\nAutor admin|2016-12-27T14:05:44+00:00Grudzień 27th, 2016|Artykuły|0 komentarzy


Wspólne biesiadowanie na Zamku Grodziec\nKażde koło gospodyń wiejskich ma swoją ciekawą i niepowtarzalną historię, którą skrupulatnie spisuje w kronikach. Relacje z uroczystości i jubileuszów odnotowywane są z ogromną czułością oraz dokładnością co do dnia i godziny. Dlaczego więc nie wyróżnić gospodynie za trud włożony w prowadzenie kronik?\nW niedzielne popołudnie, 19 sierpnia w Grodźcu, na zabytkowym zamku w Sali Biesiadnej, historia prawie 30 kół odżyła na nowo. Gospodynie zaprezentowały swoje kroniki, starannie prowadzone od lat. Oficjalna część spotkania rozpoczęła się podziękowaniem przez prezesa RZRKiOR w Legnicy – Radosława Zysnarskiego: – Warto organizować ten konkurs. W tamtym roku mieliśmy 16 zgłoszeń, w tym roku prawie 30. Zwiększyliśmy liczbę zgłoszonych kronik prawie o połowę, za co bardzo dziękuję. Dziękuję za ich przygotowanie i zaprezentowanie w konkursie.\nGospodynie prześcigały się w kolejce do zdęcia marszałkiem Tadeuszem Samborskim.\nOrganizatorzy konkursu – Regionalny Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych przy wsparciu Powiatowej Rady KGW Powiatu Złotoryjskiego oraz Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Wsi „Pielgrzymka”- nagrodzili wszystkie koła biorące udział w konkursie pamiątkowym dyplomem i statuetką. Nagrody wręczali: Tadeusz Samborski – marszałek województwa dolnośląskiego, Leszek Grala – prezes Dolnośląskiej Izby Rolniczej, Stanisław Laskowski – starosta jaworski oraz Wanda Gołębiowska - Dyrektor Departamentu Spraw Społecznych Urzędu Marszałkowskiego.\nGospodynie wzruszone pozowały do zdjęcia wraz z nagrodami za pięknie prowadzone kroniki.\nWyróżnienia za szczególny wkład w prowadzoną kronikę zdobyły: Koło Gospodyń Wiejskich Nowa Wieś Grodziska oraz Koło Gospodyń Wiejskich Biały Kościół.\nIII miejsce zajęło Koło Gospodyń Wiejskich Grębocice. – Bardzo serdecznie gratuluję Grębocicom, które mają długą tradycję dobrego działania na każdym polu – gratulował marszałek. II miejsce zajęło Koło Gospodyń Wiejskich w Snowidzy. – Gratuluję Snowidzy, która wraca do dobrych tradycji, wspaniałych przedsięwzięć. Zawsze się u Was dobrze czuliśmy – mówił marszałek Tadeusz Samborski. I miejsce zdobyło Koło Gospodyń Wiejskich Przychowa. – Jest to bardzo ambitne koło, bo dba nie tylko o sprawy gospodarcze i sprawy bytu, ale podejmuje zadania szlachetne zadania jak dbanie o dziedzictwo i zabytki kulturowe.\nPo wręczeniu nagród nastała chwila refleksji nad rolą, jaką pełnią koła gospodyń wiejskich i ich kroniki.\n– Gratuluję wszystkim, którzy piszą kroniki, bo to bardzo ważne zadanie, ważna czynność. Dziękuję kołom za wzbogacanie kultury narodowej, za przywiązanie do stroju regionalnego, do pieśni ludowej – bo to są znaki naszej tożsamości. Drzewo bez korzeni traci liście, dlatego dbajmy o kulturę ludową, kulturę wiejską – przemawiał marszałek Tadeusz Samborski.\nLeszek Grala i Tadeusz Samborski zabrali głos podczas wręczania nagród.\n– Nie byłoby chłopskiej kultury, gdyby nie ciężka praca rolników i działalność kół gospodyń wiejskich – podsumował swoje przemówienie Leszek Grala, prezes Dolnośląskiej Izby Rolniczej.\nWśród gospodyń panowała miła i rodzinna atmosfera.\nW biesiadny nastrój wprowadził uczestników Roman Matecha kultowym utworem „Na chwilę”. Panie wesoło kołysały się między stołami, by za chwilę zrywać boki ze śmiechu. Krzysztof Daukszewicz - popularny satyryk, poeta, kompozytor, autor cyklu "Listy do pana hrabiego" oraz komentator w programie "SZKŁO KONTAKTOWE" rozbawił publiczność i zebranych gości do łez. Po humorystycznej części satyrycznej ponownie wystąpił Roman Matecha, który porwał do tańca zebrane gospodynie i gości. W wesołej i rodzinnej atmosferze, zebrani goście długo zabawiali na betonowym parkiecie.


Rząd Wielkiej Brytanii zapowiada koniec rocznych rozliczeń podatkowych - TVN24 Biznes\nNie inaczej było tym razem. Pierwszą część wystąpienia kanclerza George'a Osborne'a w Izbie Gmin zajęło wyliczenie wskaźników gospodarczych mających pokazać właściwą ścieżkę reform gospodarczych obraną przez rząd i realizowaną w ostatnich pięciu latach. Jest to tym bardziej zrozumiałe, że dane z ostatnich miesięcy jak i całej kadencji działają na korzyść rządu Camerona – stabilny wzrost gospodarczy, spadek bezrobocia, zmniejszenie długu czy rekordowo niski poziom inflacji. Według Osborne'a, tylko utrzymanie obecnej ścieżki reform, a więc w domyśle zwycięstwo konserwatystów w majowych wyborach, pozwoli zachować ten pozytywny kierunek zmian. - Pod rządami obecnego gabinetu Wielka Brytania ponownie stanęła na nogach - podkreślał kilkukrotnie minister finansów podczas parlamentarnego wystąpienia. Wskaźniki gospodarcze budzą emocje ekonomistów, ale dla zwykłych obywateli i - co w tej chwili najważniejsze – wyborców, znacznie bardziej istotne są poszczególne decyzje rządu, które mają zapewnić im lepszą jakość życia. Tych z pewnością nie zabrakło, choć sam Osborne podkreślał, że rząd nie zamierza „rozdawać prezentów i stosować tanich chwytów” tylko na użytek zbliżających się wyborów.\nWedług planów rządu w najbliższych latach w górę ma pójść kwota wolna od podatku. Od kwietnia wzrośnie ona do 10,6 tys. funtów, by w kolejnym roku pójść w górę o kolejnych 200 funtów a następnie sięgnąć 11 tys. funtów. Wzrośnie również kwota dochodu, której przekroczenie spowoduje konieczność zapłacenia wyższej stawki podatku. Osborne zapowiedział również wprowadzenie od kwietnia 2016 roku nowej ulgi podatkowej od oszczędności. W praktyce oznacza ona, że zyski z oszczędności do kwoty 1000 funtów będą całkowicie zwolnione z opodatkowania. Z innych, ważnych dla zwykłego Brytyjczyka, obciążeń zapowiedziane zostało kolejne zamrożenie podwyżki akcyzy na paliwo oraz zmniejszenie opodatkowania piwa, cydru oraz whisky a także zamrożenie akcyzy na wino. Szczególnie wyczekiwana była obniżka akcyzy na whisky, która jest jednym z czołowych brytyjskich towarów eksportowych. Ciekawym krokiem jest także zapowiedź całkowitej likwidacji rocznego rozliczenia podatkowego. W to miejsce do 2020 roku pojawić się mają konta podatkowe dostępne online, w których zmiany będzie można wprowadzać w czasie rzeczywistym. Wyjątkiem od tej reguły będą tylko szczególnie skomplikowane przypadki. Przedsiębiorcy z kolei, będą mogli „podpiąć” własne programy księgowe i konta bankowe do systemu podatkowego, co znacząco ułatwi im prowadzenie rozliczeń. Trzeba jednak zaznaczyć, że duża część brytyjskich podatników w ogóle nie musi składać rozliczenia podatkowego. Osoby mające tylko jednego pracodawcę są bowiem rozliczane automatycznie przez niego. W konsekwencji, należny podatek będzie mógł być zapłacony w dowolnym momencie roku lub rozłożony na raty.\nSystem ma ruszyć w 2016 roku i w pierwszej fazie objąć około 5 mln przedsiębiorstw i 10 mln podatników indywidualnych. Minister finansów zapowiedział również całkowite zniesienie składek ubezpieczeniowych od osób samozatrudnionych (tzw. class 2 national insurance, obejmujące składkę emerytalną i zdrowotną). Przechodząc do wielkiego biznesu, Osborne zapowiedział spore ulgi podatkowe, przede wszystkim dla sektora naftowego. Od tego roku podstawowa stawka podatkowa dla firm wydobywających ropę i gaz zmniejszy się z 50 do zaledwie 35 proc. a stawka uzupełniająca spadnie z 30 do 20 proc. Ta druga zmiana obejmie okres od stycznia tego roku. Rząd spełnia więc wcześniejsze postulaty branży naftowej, która straszyła spadkiem inwestycji w nowe złoża a co za tym idzie, nieuchronnym spadkiem zatrudnienia w tym kluczowym sektorze brytyjskiej gospodarki. Oprócz tego rząd zapowiedział zwiększenie ulg podatkowych dla stacji telewizyjnych, sektora filmowego, branży gier komputerowych, prasy lokalnej oraz nowe ulgi dla orkiestr. Szczegóły tych zmian mają zostać przedstawione w najbliższych dniach. Ważnym elementem wystąpienia budżetowego była mocna zapowiedź ukrócenia procederu unikania opodatkowania przez działające w Wielkiej Brytanii firmy. W kontekście ostatnich afer z tym związanych (słynny mechanizm luksemburski pozwalający wyprowadzać zyski brytyjskich spółek do rajów podatkowych), Osborne zapowiedział uszczelnienie systemu podatkowego i wprowadzenie 25 proc. podatku od zysków wyprowadzonych za granicę. Jest on o 5 proc. wyższy od podstawowego podatku korporacyjnego i tym samym ma zachęcić firmy do rzetelnego rozliczania się z brytyjskim fiskusem. Wspomniał również o nowych regulacjach, które pozwolą karać firmy doradzające i pomagające w unikaniu opodatkowania.