Across the Wilderness: Irlandia: Wild Atlantic Way pieszo i autostopem (część 1)\nIrlandia: Wild Atlantic Way pieszo i autostopem (część 1)\nPodróż jaką odbyłam ostatnio była chyba najbardziej spontaniczna ze wszystkich. Jeszcze dwa tygodnie wcześniej nie podejrzewałam, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat wybiorę się do Irlandii, choć swego czasu pobieżnie przeanalizowałam wędrówkowy potencjał tego kraju. Nie mając bardziej atrakcyjnych planów na luty, przyłączyłam się do Kasi Nizinkiewicz, która zechciała mnie na ten wyjazd zaprosić.\nWśród podróżników w dobrym tonie jest udawać, że nie liczy się ilość odwiedzonych krajów, lecz nie ma chyba takiego, który nie umiałby podać konkretnej liczby, jeżeli go o to zapytać. Tak więc i ja byłam podekscytowana możliwością dołączenia kolejnego kraju do swojej listy :-)\nW planie była wędrówka kilkoma szlakami południowo-zachodniego wybrzeża Irlandii, wybrzeża Oceanu Atlantyckiego, słynącego z klifów i monstrualnych fal, choć znając Kasię nie liczyłam na ortodoksyjne przejście żadnego z nich. Byłam ciekawa Irlandii jako kraju celtyckiego (bardzo podobało mi się w Bretanii i oczekiwałam analogii), irlandzkiego języka i megalitów, rozmaitych grobowców i kurhanów z epoki brązu, ruin zamków i kościołów.\nKupiłam tanie bilety z Gdańska do Cork, spakowałam wszystko co mam najwodoodporniejszego (zdążyłam się dowiedzieć, że kraj jest wybitnie mokry i pełen torfowisk), obejrzałam na YouTubie "Historię Irlandii w 5 minut" i równie krótki filmik z cyklu Geography Now, co zwykle stanowi sedno przygotowań do wszystkich moich podróży :-). Niedługo potem stanęłam na irlandzkiej ziemi. Lało, ale było ciepło. Odnalazłam szybko sklep outdoorowy, w którym zakupiłam gaz i na dworcu autobusowym złapałam autobus do Bantry, gdzie spotkałam się z Kasią, przebywającą w Irlandii już od dwóch dni.\nJednym z fajniejszych doświadczeń podróżniczych są zawsze wizyty w sklepach spożywczych, a szczególnie pierwsza wizyta w sklepie w nowym kraju. Obie nie miałyśmy wystarczających zapasów na zaplanowane kilka dni (wkrótce się okazało, że tak naprawdę nie trzeba robić zapasów, bo w każdej wsi jest sklep), w związku z czym udałyśmy się najpierw do supermarketu. Eksploracja kolejnych działów nie mogła trwać wiecznie, bo zostawiłyśmy plecaki w informacji turystycznej, którą wkrótce miano zamknąć. W moim koszyku wylądowały bagietki i obtoczona w pieprznej panierce makrela na lunch oraz tradycyjny zestaw czekolady, chipsów i cukierków. Prócz tego zakupiłam tuńczyka w paczce (tym samym Irlandię dołączyłam do listy krajów, gdzie takowe paczki, będące symbolem thru-hikerskiego menu, występują) oraz z pewnym wahaniem kostkę cheddara. Nawet cheddar z najniższej półki okazał się dużo lepszy od gumopodobnych produktów, które jadałam w Stanach i Nowej Zelandii, więc niepotrzebnie kręciłam na niego nosem.\nMiałyśmy przed sobą mało zachęcającą prognozę pogody, wieszczącą nadchodzący huragan z ogromnymi opadami deszczu. Pierwszy z zaplanowanych szlaków miał wieść wokół Półwyspu Sheaps Head w terenie dość eksponowanym i o słabym potencjale biwakowym. Odpuściłyśmy go od razu i pojechałyśmy autostopem 12 km do Glengarriff na początek następnego - Beara Way. Chciałyśmy się od razu zabunkrować na nadmorskim cypelku porośniętym gęstym lasem, bo mapy.cz pokazywały tam wiatę. Wiata jednak była z tych, co to nie chronią przed niczym. Las za to był wspaniały, wyglądał jak tropikalny las deszczowy, niezwykle zielony i pełen mchów. Rosły w nim rodzime dęby, ale i sporo gatunków sztucznie introdukowanych, m.in. rododendrony, które sprowadzone do Irlandii w XIX wieku stały się tam straszną plagą.\nPostanowiłyśmy jednak wyruszyć od razu na szlak, skoro nie padało. Ktoś nas nachalnie namawiał na nocleg we wsi, więc jeszcze chętniej ruszyłyśmy w drogę. Zrobiłam sobie symboliczną fotkę na początku szlaku, choć nie był to w zasadzie żaden oficjalny początek. Głównie szłyśmy drogą, szlak tylko na chwilę zboczył w dolinę strumienia.\nDalej wyszłyśmy już wyżej na krajobraz zwyczajny w tym kraju, a więc na pozbawione drzew pastwiska, przetykane plamkami sztucznych nasadzeń obcych świerków. Wyglądało to smutno i ponuro. Skały wyrastały z czegoś, co kiedyś było bujnym lasem dębowym, a z czego nie zostało dokładnie nic. Mokre owce błąkały się po zżółkłej trawie.\nZmierzch zastał nas w rozległej dolinie. Rozglądałyśmy się za biwakiem, kiedy zatrzymał się samochód. Kierowca jako setna już chyba osoba tego dnia ostrzegł nas przed nadchodzącym huraganem. Zapytałyśmy go o nocleg i zaproponował nam biwak przy gospodarstwie, w którym nikt nie mieszka, a którym sam się zajmuje, przyjeżdżając codziennie dokarmiać pasące się tam owce. Oprócz trawnika znalazłyśmy tam zagraconą szopkę, w której postanowiłyśmy się zamelinować. Kasia wybrała legowisko na ziemi, ja natomiast zainstalowałam się na stercie ogrodowych ławek. Przez większą część nocy padał deszcz.\nRano wyszłyśmy na sucho z zamiarem pokonania wyżej położonego odcinka przed godziną 13, kiedy to miał nadejść huragan. Błotnisto-kamienista ścieżka prowadziła dość stromo na grzbiet. Bura panorama ukazywała nagie wzgórza i skały.\nPrzez chwilę widać było morze. Zaczęło mocno wiać, nadeszły gęste chmury, deszcz lunął znienacka, ale zniknął tak szybko jak się pojawił. Szlak był doskonale oznakowany, widocznie często bywa na nim słaba widoczność. Zgodnie z przewidywaniem było bardzo mokro, na każdym kroku zanurzałyśmy się po kostki w wodzie. Ponieważ miałam na sobie wodoodporne skarpetki niespecjalnie mi to przeszkadzało. Wiatr przybierał na sile.\nMinęłyśmy jeziorko w kotlinie i weszłyśmy na ostatnią przełączkę, po czym zobaczyłyśmy już zatokę, do której miałyśmy zejść. Oficjalny szlak schodził grzbietem, były też znaki szlaku awaryjnego, prowadzącego zboczem. Dość silnie wiało i Kasia wyraziła chęć zejścia szlakiem awaryjnym, wobec czego skręciłyśmy i zeszłyśmy do drogi.\nPrzed wsią Adrigole czekał nas krótki fragment ścieżki, która cała tonęła w błocie. Szlak przypominał mi bardzo Nową Zelandię, był tak samo błotnisty, pełen kolczastych krzewów, kolczastych płotów i zblazowanych owiec. Pierwsze wrażenia nie były pozytywne.\nWe wsi był mały sklep, w którym trochę posiedziałyśmy. Nie było tam żadnego obiektu noclegowego, więc wróciłyśmy się kawałek do świerkowej monokultury rozbić namioty niedaleko sporej rzeczki. Spodziewałyśmy się armageddonu i dłuższego tam kiblowania. Dużo drzew było już zwalonych, reszta rosła ciasno - było całkiem zacisznie. Ledwo się rozbiłyśmy pogoda zaczęła się pogarszać, a nocą wicher chłostał wybrzeże z wielką siłą. Wył w gałęziach drzew i przynosił kolejne fale deszczu. Zatyczki do uszu pozwoliły mi spać spokojnie. Krawędź namiotu Kasi utonęła w kałuży, kilka rzeczy zamokło, ale rano woda szybko gdzieś spłynęła.\nPogoda nie była aż tak zła, żebyśmy w ogóle nie mogły się nigdzie ruszyć, więc ruszyłyśmy. Najpierw przez mostek na wspomnianej rzeczce, która dość mocno wezbrała.\nNa szlak jednak nie wróciłyśmy, wiało jednak bardzo mocno, a na trasie znów odcinek górski, wietrzny i mokry. Nie miałyśmy specjalnej ochoty nim kontynuować. Pojechałyśmy autostopem do Castletownbere, następnej miejscowości. Zmiany planów zawsze wytrącają mnie trochę z równowagi. Choć może się wydawać, że wędrując poruszam się szybko, należę do osób, które doświadczają powoli. Intensywne podróże to nie moja dziedzina. Raczej zawieszam się w jednym miejscu, niż przeskakuję z jednego w drugie. Zdałam się zatem na to, co Kasi przychodziło do głowy. Kierowca wysadził nas przy przystani, skąd zaraz miał odpływać prom na sąsiednią wyspę, Bere Island. Miał tam być szlak, będący częścią Beara Way. Kasia wykrzyknęła: "o, prom. to płyńmy promem!" Ja na to: "Ok..." No i popłynęłyśmy. Lubię promy, podobała mi się szarość morza i nieba, zrezygnowane miny nielicznych pasażerów i załogi promu. Przypomniał mi się film "Kroniki Portowe", w którym atmosfera zdawała się być identyczna. I miny aktorów. Zawsze bardzo go lubiłam, był ponury i traktował o ludzkich namiętnościach, a dział się na Nowej Fundlandii i, co ciekawe, później w czasie tej podróży ktoś ze spotkanych ludzi mówił też o tym, jak zachodnia Irlandia jest podobna do Nowej Fundlandii pod wieloma względami.\nRejs nie trwał niestety długo. Poszłyśmy szlakiem w kierunku latarni morskiej, nie była to długa trasa. Wicher dął od morza, intensywna ulewa pogrzebała nadzieje pozostania w wiatrówce, ale potem na jakiś czas się nawet rozpogodziło i można było wyjrzeć spod kaptura na rozszalałe morze. Zatoka, czy raczej cieśnina między lądem a wyspą jest drugą na świecie (po Sydney) pod względem głębokości naturalną przystanią.\nDalej ścieżka, nieco mniej nasiąknięta wodą niż poprzednie, wyprowadziła nas na coś, co można by określić mianem głównego grzbietu wysepki. Choć znów wokół była tylko trawa, to widok na ocean znacząco poprawiał sytuację. Było całkiem ładnie. Owce pozowały do zdjęć.\nSzukałyśmy jakiegoś miejsca, gdzie w tej namiastce dziczy mogłybyśmy się rozbić, ale niczego nie znalazłyśmy i zeszłyśmy do wsi, gdzie po kilku próbach wypytania mieszkańców dostałyśmy ofertę zabiwakowania przy niezamieszkanym domu. Swoim zwyczajem zrobiłam rekonesans i odkryłam, że drzwi do szopy z narzędziami są otwarte. Uznałyśmy, że nic się nie stanie, jeśli przenocujemy właśnie tam.\nJaka pogoda była nocą, możecie się domyślić. Rano powędrowałyśmy z powrotem do przystani i wsiadłyśmy na prom. Chwilę zabawiłyśmy w kolorowym Castletownbere (zresztą wszystkie miasteczka irlandzkie są pełne jaskrawych kolorów, co niekoniecznie podoba się tradycjonalistom - tradycyjne domy irlandzkie są kamienne i pozbawione tynku).\nZorientowałyśmy się, że niedaleko, na szlaku, znajduje się kamienny krąg, zdecydowanie wart zwiedzenia. Dotarcie tam zajęło nam pół godziny, a wróciłyśmy autostopem (tym razem padał śnieg i nadeszła burza). Tego rodzaju zabytków jest mnóstwo w całej Irlandii, mają po kilka tysięcy lat. Składają się z pionowo ułożonych kamiennych płyt, których położenie ma jakieś znaczenie - słońce w określonych dniach w roku znajduje się na jakichś przecinających kręgi liniach.\nO istnieniu Wild Atlantic Way, malowniczej samochodowej trasy turystycznej wiodącej wzdłuż całego zachodniego wybrzeża Irlandii wiedziałyśmy już wcześniej, ale wtedy właśnie pomysł podążania nią autostopem i przechodzenia co ładniejszych szlaków nadmorskich zakorzenił się w nas na dobre. Miałyśmy zalążek planu - pojechałyśmy do następnej większej wsi, Allihies. Choć droga zdawała się być nieuczęszczana panował na niej dziwny ruch. Wkrótce przekonałyśmy się dlaczego - mieszkańcy całej chyba gminy zmierzali na pogrzeb. Okazuje się, że Irlandczycy z wielką pasją oddają się uczestnictwu w nabożeństwach żałobnych, traktując je jako swego rodzaju rozrywkę kulturalną i formę utrzymywania kontaktu z czasem i bardzo dalekimi sąsiadami. Po pogrzebie wszyscy spotykają się w lokalnym pubie, w niespecjalnie żałobnej atmosferze, choć ubrani na czarno. Bardzo ciekawie było to obserwować, a obserwowałyśmy z bliska, ponieważ same nie uczestniczyłyśmy w pogrzebie, tylko czekałyśmy właśnie w barze. Właściciel stacji benzynowej obiecał nam znaleźć nocleg, ale musiałyśmy zaczekać - wszystkie punkty usługowe zamykano z powodu pogrzebu. Także i z baru chcieli nas wyprosić, ale jak tylko powiedziałam, że w takim razie my również udamy się na pogrzeb, zaproponowano nam przytulny kącik z wifi i prądem.\nUdało nam się dostać pokój, a nawet cały apartament, za który jednak musiałyśmy zapłacić 50 euro, był to najdroższy nocleg w czasie tej podróży, ale bardzo pożądany, bo huragan Ciara uderzył właśnie z całą siłą. Oczywiście chciałyśmy go zobaczyć z bliska, dlatego poszłyśmy na plażę i na nadmorski szlak. Wiało potwornie, z trudnością utrzymywałam się w pionie, zapierając się kijkami. Ogromne fale zalewały plażę, rozbryzgując się w powietrzu. Szybko pokryłyśmy się słoną wodą, moje okulary i obiektyw aparatu również. To był główny problem tej podróży - obiektyw był wiecznie mokry i zasolony, wiatr szarpał rękami, zdjęcia wychodziły nieostre...\nCoś mi strzeliło do głowy włączyć tryb "zachód słońca", może dlatego że w zwykłym nic nie widziałam na ekranie...\nZ trudem utrzymując się na nogach przeszłyśmy 2-kilometrową trasę wzdłuż brzegu, powyżej skał, na których rozbijały się spienione bałwany. Było bardzo mokro i ślisko, raz wiatr pchnął mnie tak silnie, że wylądowałam w błocie. Po powrocie zrobiłyśmy małe zakupy na stacji benzynowej i zaległyśmy w naszym apartamencie. Ponieważ nie było chleba, zakupiłam ciasto i zjadłam je z jajkami i bekonem oraz fasolką w pomidorowym sosie.\nRano pogoda była podejrzanie dobra. Oczywiście wiało, ale nie lało, przechodziły tylko krótkie opady deszczu i śniegu. Wild Atlantic Way wiodła tuż nad morzem i była wariantem Beara Way. Ruszyłyśmy nią pieszo, a po godzienie czy dwóch przejechał samochód i nas zgarnął. Kierowca obwiózł nas dookoła cypla i wysadził w następnej miejscowości: Eyeries.\nMapa wskazywała, że przed nami znajduje się interesująca nadmorska trasa, pogoda zachęcała - ruszyłyśmy. Rzeczywiście było to przyjemne kilka kilometrów wybrzeża. Brzeg był niższy, ścieżka schodziła na małe kamieniste plaże. Kwitły żarnowce. Pod koniec stanęłyśmy pod murowanym barakiem na łodzie i akurat wtedy nadeszła paskudna szudera (w gwarze cieszyńskiej słowo to oznacza gwałtowne zjawisko pogodowe związane z intensywnymi opadami, ulewę albo zamieć - Kasia go nie znała i bardzo jej się spodobało). Przeczekałyśmy za ścianą. Potem doszłyśmy do drogi.\nNiebawem ktoś się dla nas zatrzymał, tym razem był to szalenie miły kierowca, który zechciał nas obwieźć drogą okrężną, tak jak chciałyśmy, chociaż wcale nie jechał w tamtym kierunku. Zawiózł nas aż do Ardgroom, gdzie tak długo siedziałyśmy na stacji benzynowej, aż postanowiłyśmy tam zostać. Zagadnęłam o nocleg w namiocie i pracująca na stacji kobieta bez zbędnych dyskusji pozwoliła nam się rozbić w swoim ogrodzie. Wszędzie było podmokło i jedynym miejscem, w którym dało się rozłożyć obóz było wzniesienie nad podziemną piwniczką. Standardowo nocą sporo padało, i to sporo śniegu w postaci zbitych kuleczek, krup śnieżnych. Mocno się ochłodziło.\nO poranku stanęłyśmy przy drodze. Kasia nie miała cierpliwości stać i ruszyła pieszo, ale zaraz złapałam okazję z miłą starszą panią i zgarnęłyśmy ją kilometr dalej. Poszperałyśmy trochę w mapach.cz i znalazłyśmy miejsce, które wydawało nam się warte odwiedzenia - stary park pełen alejek wśród drzew. W Irlandii drzewa występują tak rzadko, że perspektywa zanurzenia się pod sklepieniem z gałęzi wydawała nam się nader kusząca. Rzeczywiście, było tam ślicznie. Co prawda rośliny nie były rodzime, ale chyba trzymają je w ryzach. Znałam je prawie wszystkie, bo pochodziły z rozmaitych wilgotnych gór w różnych częściach świata, w których byłam. Rosły więc amerykańskie rododendrony, kanadyjskie tuje, zwane cedrami, pnąco-kolczaste krzewy, którymi żywią się baribale na wybrzeżu Pacyfiku i nowozelandzkie drzewiaste paprocie. Wszystkie na raz, w jednym miejscu, wyglądały bajkowo. Rododendrony zaczynały już kwitnąć. A cały park był położony nad morzem, w miejscu gdzie wiele drobnych zatok wrzynało się w ląd. Właśnie był odpływ.\nNie podejrzewałyśmy wielkiego ruchu samochodowego na dalszym etapie, więc podreptałyśmy wzdłuż morza asfaltem. Park się skończył i znów zapanowały wyblakłe pustkowia. Deszczowe chmury nasunęły się zza pasma gór po przeciwległej stronie zatoki i spuściły nam na głowy kolejny opad. Po drugiej stronie cypla zobaczyłyśmy Półwysep Kerry, nasz kolejny cel. Tonął w chmurach i deszczu, a na najwyższych szczytach widać było śnieg.\nWyratował nas stamtąd pracownik poczty, wsadził do części bagażowej razem z plecakami i zawiózł prosto do Kenmare, pod drzwi polskiego sklepu spożywczego. Z racji ogromnej liczby polskich imigrantów w każdym irlandzkim mieście znajduje się co najmniej jeden taki sklep. Liczyłyśmy na ewentualną pomoc w znalezieniu noclegu, ale nic nie wskórałyśmy i poszłyśmy na skrzyżowanie na końcu miasta. Musiałyśmy wzbudzać litość już samym swoim wyglądem, bo autostopowanie szło nadzwyczaj łatwo. Najpierw podwiozło nas mieszkające niedaleko małżeństwo, a potem pani z następnego miasteczka i jakoś szło. W miasteczku nie było żadnego czynnego obiektu noclegowego (na co po cichu liczyłyśmy), wobec czego Ann, bo tak się nazywała kobieta, która nas zgarnęła, zaprosiła nas do siebie. Cieszyłyśmy się bardzo, bo chciałyśmy bardziej z bliska przyjrzeć się Irlandczykom. Wieczorem siedziałyśmy przy stole i rozmawiałyśmy. Po raz pierwszy w życiu spróbowałam herbaty z mlekiem, która okazała się naprawdę smaczna, choć zupełnie inna niż się spodziewałam. Zawsze odkładałam degustację na jakąś specjalną okazję - ta była chyba wystarczająco specjalna. Ann opowiadała nam o tym jak życie się zmieniło od czasów jej młodości, o tym jak leży gospodarka, o Amerykanach zadających głupie pytania.\nRano, po najbardziej deszczowej jak dotąd nocy, podwiozła nas do centrum Sneem, skąd po minucie miałyśmy już kolejny środek lokomocji - wypożyczony samochód pary turystów z Holandii. Byli pierwszymy turystami jakich spotkałyśmy. Przejeżdżali trasę Kerry Ring, wspólną z Wild Atlantic Way, więc też zależało im na widokach na ocean. Zaliczaliśmy wszystkie zatoczki do robienia zdjęć.\nNa rozstanie z Holendrami zdecydowałyśmy się dopiero wczesnym popołudniem, w Baile an Sceilg. Wysiedliśmy przy plaży, a tam okazało się, że to początek szlaku prowadzącego wzdłuż morza przez kilkanaście kilometrów. Postanowiłyśmy się przejść. Po drodze były ruiny zamku i ruiny kościoła z cmentarzem. Dalej na chwilę odbiłyśmy od morza, ścinając niewielki cypel.\nZboczyłyśmy na chwilę do portu, chcąc rzucić okiem na skalistą wyspę, wywleczone na brzeg kutry i pułapki do łowienia homarów.\nNa zboczu wzgórza, które trawersowała na pewnej wysokości wąska i rzadko uczęszczana droga ulokowana była urocza zabytkowa wioska. Odpowiednia tablica informowała, że wioska właśnie została poddana renowacji. Dawniej wszystkie osady mieszkańców wybrzeża wyglądały właśnie tak. Było to najładniejsze miejsce, które dotąd odwiedziłyśmy, wyglądało bardzo naturalnie, bo kamienne domki wtapiały się w krajobraz i nawet nie przeszkadzały mi pocięte murkami pastwiska. Widok na morze był stamtąd cudowny.\nDroga w pewnym momencie po prostu się kończyła, a szlak prowadził na szczyt wzgórza, zwieńczonego ruinami jakiejś budowli z okresu II wojny światowej. Pogoda tego dnia była zachwycająco dobra, co prawda ocean spowijała mgiełka, ale świeciło słońce. Wicher na szczycie był okropny, ale nie był w stanie zepsuć nam przyjemności wędrowania ścieżką nad klifem. Skalne ściany urywały się gwałtownie, a w dole huczały fale. Nieustraszone owce wydeptały sobie ścieżki nawet na stromych fragmentach. Większa z dwóch widocznych na horyzoncie wysepek to Skelig Michael, zamieszkała w średniowieczu przez mnichów, którzy mieli tam swoją pustelnię.\nPo okrążeniu półwyspu szlak wyprowadził nas na kolejną drogę, którą szłyśmy aż do wsi położonej nad dużą zatoką Saint Finan's Bay. Zatoka była przedłużeniem rozległej, płaskiej i bardzo mokrej doliny, przywodzącej na myśl wybrzeże północno-zachodniej Islandii. Domy rozlokowane były rzadko, a o zmierzchu zapaliło się niewiele świateł. Irlandia jest bardzo opustoszała, młodzi ludzie wyprowadzają się do stolicy lub wyjeżdżają do Australii. Ładniej położone rezydencje wykupują Niemcy i czasem Holendrzy.\nJakiś rolnik pracował przy owcach, zagadnięty opowiedział, że owce trzeba koniecznie dokarmiać, trawa jest do niczego, a te które właśnie się tam pasły były ciężarne i spodziewały się trojaczków, każda jedna, co zaznaczył z dumą. Owce zapadały się w torfie, chlupiąc po kałużach. Zapytałyśmy o suche miejsce pod namiot - to raczej nie tutaj, to najbardziej mokra dolina w okolicy, bo cała woda z gór tu spływa. Ale chwilę się namyślił, gdzieś zadzwonił i okazało się, że jego matka wynajmuje pokoje w jednym z wyżej położonych domów. Zgodziłyśmy się, więc wziął nasze plecaki i zawiózł je tam na quadzie, a my niebawem doszłyśmy. Gospodyni była niezwykle uprzejma, okazywała prawie że wytworne maniery, a domek był ciepły i przytulny. Dostałyśmy herbatę i scones, bułeczki z rodzynkami. Zjadłyśmy pół kostki masła. Przygotowałyśmy sobie też sutą kolację, siedząc przy stole pod oknem. Paliło się w kominku - zwróciłam uwagę na czarne brykiety suszonego torfu. Teraz wiedziałam już skąd pochodzi gryzący dym, jaki tu i ówdzie się unosił - wszyscy palą torfem. Nie jako głównym paliwem, bo nie ma go aż tyle, ale palą w kominkach. Torf powstaje bardzo wolno i dziwne, że wciąż go wydobywają, niemniej panują jakieś obostrzenia.\nRano zostałyśmy odwiezione pod bramę prowadzącą do klifów Kerry Cliffs. Tam już na nas czekano, bo pani z B&B zadzwoniła i zapytała czy nas wpuszczą poza sezonem i przy silnym wietrze. Zostawiłyśmy plecaki i ruszyłyśmy przygotowanym dla turystów traktem. Po drodze obejrzałyśmy rekonstrukcję kamiennych domków, jakie kiedyś budowano (podobne znajdowały się na Skelig Michael jako mieszkania dla średniowiecznych pielgrzymów).\nWicher znów pokazywał co potrafi, ale klify były ograniczone barierkami, więc nie musiałyśmy się obawiać, że odfruniemy. Widok był śliczny i żywego ducha, tylko najodważniejsze petrele i burzyki przecinały powietrze pod skałami wirując w porywach. Ich wąskie skrzydła pozwalają na szalone manewry, ptaki są bardzo zwrotne i szybkie. Są drapieżne, więc budzą postrach u innych gnieżdżących się na klifach ptaków.\nWiatr nadmuchiwał pelerynę Kasi jak spadochron, a mnie zmusił do padnięcia na klęczki.\nOdebrałyśmy plecaki i podreptałyśmy dalej, w nadziei że ktoś nas podrzuci do Portmagee i tak się zaraz rzeczywiście stało. Wszyscy nam zachwalali to miejsce no i może rzeczywiście było ładne, ale znowu aż tak się nie różniło od tego, co widziałyśmy w innych. Miasteczko posiadało port i most wiodący na sąsiednią wyspę - Valentia Island. Tam też miały być klify, a także jak się później dowiedziałyśmy zabytki archeologiczne, ale zabrakło nam na ten temat wiedzy, jak również czasu.\nPrzeszłyśmy się tylko na most, a ja wyszłam na ląd na wyspie i zeszłam na plażę poszukać muszelek. Nie były szczególnie ciekawe, sercówki małe i zaglonione, trochę wypolerowanych muszli ślimaków. Zgarnęłam kilkanaście do kieszeni, bo nie wypada wrócić znad morza bez muszelek.\nPóźniej nie pozostało nam nic innego jak tylko znów stanąć przy drodze, tym razem z bardzo konkretnym celem do osiągnięcia. Wrzuciłyśmy na FB info o naszej podróży z zapytaniem czy ktoś by nas nie przygarnął na nocleg i odezwał się ktoś z miasta, które leżało na naszej trasie - Limerick. Ela i Paweł mieli na nas czekać tego wieczoru, bo na następny dzień zapowiedziano kolejny huragan i chciałyśmy się przed nim schować. Plan został zrealizowany, autostopem dojechałyśmy do Killarney, a stamtąd pojechałyśmy już autobusem do Limerick, gdzie na dworcu odebrała nas Ela.\nW Limerick spędziłyśmy dwie noce i wszyscy razem wybraliśmy się zwiedzać kolejną serię klifów, ale o tym, jak i o całej reszcie zimowej podróży po Irlandii, przeczytacie w następnej części relacji.\nAutor: Across the Wilderness o 20:11\nAnonimowy 5 marca 2020 01:54\nAuć! Wcięło mi tekst, więc krótko:\nNieźle Was przewiało w Irlandii, twardzielki ;) Przejrzałem b. pobieżnie relację, bo pora zbójecka. A zajrzałem teraz, bo na dawno nie widzianym blogu Kasi N. wpadłem na początek relacji z Waszej następnej (i oddzielnej) eskapady ;) Akurat początki obu Waszych tras robiłem (5 dni w terenie) z kolegami na nartach w marcu ub. roku... Z przydatnych ciekawostek: supermarkecik w Abisko-Ostra się zlikwidował, sklepik i poczta są jedynie na stacji benzynowej. Powinien być jeszcze sklepik w Abisko-Turiststation w obiekcie STF-u, ale tam nie zajrzeliśmy tym razem, bo ze względu na benzynę do kuchenek wysiadaliśmy z pociągu i zakupy robili w A.-Ostra.\nPrzy okazji, z ciekawości: biorąc pod uwagę długość trasy, bierzesz sprawdzoną gazowa Vegę czy jednak maszynkę benzynową?. Latem na Kungsleden (w każdym razie na północnym odcinku, który znam)nie ma problemu z kartuszami, są nawet w schroniskowych sklepikach w samych górach. Ale jak z tym będzie w marcu, nie mam bladego pojęcia. Sklepiki w małych miejscowościach mogą się zwijać na zimę. Tak jest/było np. w Kvikkjokk w połowie września 2013, ale pozostawał kantorek w stacji tur. STF-u.\nTak czy siak, trzymam kciuki za wyprawę. Pewnie relacje będziesz mogła wypuszczać rzadko, ale jak się tylko da -pisz na bloga\nAcross the Wilderness 5 marca 2020 13:41\nKażde schronisko ma sklepik, ale ceny tam są takie, że nie zamierzam z nich korzystać. Na początek będę mieć zapas czekolady i cukierków, które zakupię oczekując na nocny pociąg, a reszta prowiantu z Polski. Mam w planie pojechać po prostu autobusem do Jokkmokku po zaopatrzenie, a potem jest sklep w Ammarnäs.\nBiorę Vegę, z benzyną bym się nie babrała za nic. Będę kiblować w Nyköping, bo lecę do Skavsty, także zapewne tam kupię kartusz.\nTo nie będzie tak długa eskapada żebym pisała w trakcie - opiszę jak wrócę. No chyba że utknę w Szwecji na święta, co może nie byłoby takie złe :-) Tymczasem Kasia będzie coś wrzucać na bieżąco, a jeśli ogarnę nowy telefon to może zapodam coś na Instagramie.\nAnonimowy 5 marca 2020 22:03\nNo, kilka tygodni na te drobne 480 km to zejdzie, nawet Tobie ;)\nNykoping to urocze, małe, nadmorskie miasteczko, spałem tam w taniutkim Railway Hostel tuż koło stacji kolejowej (z lotniska dojeżdża tam autobus miejski, chyba ze 2 linie nawet). Zakup gazu wydaje mi się tam mocno wątpliwy. Raczej wal prosto ze Stockholm Central Stationen do sklepu Naturkompaniet przy Kungsgatan 4a. Są czynni nawet sob./nd. (chyba do 17/12-tej odpowiednio). Obok masz jeszcze dwa sklepy Alewalds, ale jeden tylko tekstylia, a w drugim raz gaz jest, raz nie ma. O ile pamiętam, to ze stacji można obrócić z buta w 1.5h, 2 lata temu zrobiłem tę rundkę z pulkami na grzbiecie i nartami w łapach, bo w pojedynkę nie ma jak zostawić tak długich gratów na dworcu. Wparowałem więc tak z całym ładunkiem i amokiem w oczach w sobotę do sklepu, budząc wyrozumiałe zaciekawienie obsługi ;)) Fajnie byłoby, gdyby ktoś kontynuował tę tradycję :))))\nMiędzy Kvikkjokk a Jokkmokk jest po 1 autobusie dziennie w każdą stronę i to raczej w dziwnych porach. Nawet latem czy we wrześniu w każdym razie. Pamiętam,że wracając z Sareku musiałem wyjeżdżać dzień wcześniej bladym świtem, bo w sobotę autobus wyjeżdżał później i nie złapałbym pociągu (inna rzecz,że jeszcze chciałem zatrzymać się w Boden). Licz się z tym,że możesz nie obrócić w ciągu 1 dnia. Wiem,że jesteś mistrzynią skandynawskiego autostopu, ale ten wypad do sklepu może zająć ekstremalnie sporo czasu. W razie utknięcia w Jokkmokk możesz spędzić mile czas w lapońskim muzeum Ajte, jeśli nie byłaś tam już dawniej.\nTwój instagram mam gdzieś w zakładkach obok bloga, więc z ciekawością zerknę. Ciekaw jestem, jak Ci podejdzie zimowy Kungsleden. Dla mnie reszta poza odcinkiem Abisko-Singi i Parte-Kvikkjok to też terra incognita, wiec końcowej relacji będę wyglądać chciwie. Idziesz na nartach czy w rakietach? Tak czy owak, powodzenia!\nP.S.1 Bloga Kasi też będę śledził, zimowy trawers całego Sareku sam w sobie to mocna eskapada\nP.S.2 Drążysz mi dusze Irlandią. Jakoś mnie tam nie ciągnęło nigdy, ale mam koleżankę, która jest zakochana w Zielonej Wyspie, jej opowieści i zdjęcia trochę skruszyły już mój opór. Teraz jeszcze Wy z Kasią...\nAcross the Wilderness 5 marca 2020 22:49\nPożyjemy zobaczymy, José ma niestety bilet na samolot powrotny, ja natomiast nic nie muszę, ale nie lubię dobiegać do mety ostatnia :-)\nTak, zakupiłam bilet wspólny od lotniska do samego Abisko, więc czeka mnie właśnie ten autobus i potem zwiedzanie Nyköping, mają tam Team Sportia. Jak nie to będzie Naturkompaniet, ale tam jest strasznie daleko, a nie mam tyle czasu. Lazłam tam już raz z tobołami i nie było to przyjemne doświadczenie.\nByłam w Kvikkjokku właśnie tym autobusem, Szwecja jest krajem w którym wiele się nie zmienia... Mi godziny pasują, rano do miasta, po południu z powrotem. Gdybym była bardzo szybka to mogłabym posiedzieć tam dłużej, bo Jokkmokk bardzo lubię. Ajté jest boskie, wypadałoby nawiedzić je ponownie.\nIdę na nartach, na rakietach to by chyba trwało do maja :-)\nIrlandia to najlepiej samochodem...\nLibertys 5 marca 2020 15:32\nOd teraz wszystkie owce, które zobaczę będą zblazowane :))) i będę się zastanawiać czy te które widzę są wystarczająco dobrze zblazowane i z czego to wynika ? hi, hi, hi.\nChyba sama byłam trochę zblazowana i wyprojektowałam to na te biedne owce :-P\nIstimor Izostar 5 marca 2020 22:14\nJak Szkocja, ale zarazem widać różnicę. Zieleń bardziej intensywna, a architektura nieco inna :P. A wicher znajomy, pamiętam jak mną miotało na Trotternish Ridge (no dobra, nie aż tak).\nAcross the Wilderness 5 marca 2020 22:55\nAkurat architektura to mi się tam podobała najbardziej (szczególnie te starodawne kamienne domki bez tynku). Kurczę, w Irlandii zaliczyłam więcej gleb niż na wszystkich trzech szlakach Korony razem wziętych :-D\nIstimor Izostar 6 marca 2020 12:53\nMorze robi swoje :D. Natomiast architektura super - pewne różnice są, ale w sumie podobna, jak w Szkocji.\nJak chcesz to mogę na maila podrzucić parę zdjęć dla porównania ;)\nAcross the Wilderness 6 marca 2020 21:19\nCzemu nie, chętnie zobaczę :-)\nCoolish 6 marca 2020 16:31\nZdjęcia morza w trakcie huraganu przepiękne! Testowałaś łapawice Salewy może?\nAcross the Wilderness 6 marca 2020 21:20\nCieszę się, że się podobają. Miałam te co wcześniej Arcteryxy, bo mniejsza objętość, Salewy zabieram do Szwecji.\nporseler 10 marca 2020 01:33\ndziękuję za klimatyczną relację, zapytani Irlandczycy zawsze mówią że lubią taką pogodę albo ''Irlandzkie lato'' takie bez widocznego słońca i z dużą wilgocią. czekam na część 2. pozdr\nAcross the Wilderness 10 marca 2020 20:02\nSpotkani Irlandczycy szczerze nam współczuli, bo coś takiego jak cztery huragany w ciągu dwóch tygodni plus powodzie w całym kraju, to jednak nie jest normalne :-). Część 2 w pisaniu.\nporseler 12 marca 2020 00:11\nTak takie ekstrema pogodowe to chyba za duzo nawet dla Irlandczyka :)\nBatrix 3 kwietnia 2020 15:58\nHello, przeczytałam pierwszą część. No, miałyście przygodę deszczową i ostro wiatrową..brrr..ja strasznie boję się wichur, choć jak widać na zdjęciach pięknie wygląda woda i klify w tej scenerii. Więc, warto to zobaczyć i pooddychać takim powietrzem.Widać przebłyski "słońca" choćby na zdjęciach.No...uf zgroza jak czytałam o Twoim aparacie bryzganym przez słoną wodę-przeżył?Fotografuję i pytam hi hi...bo w takich warunkach zawsze mam stracha wyciągnąć aparat.\nOpis bardzo fajny, brawo twardzielki...ogólne jaka była tam temperatura otoczenia?:))\nDobra zabieram się za drugą część.Pozdrowionka\nAcross the Wilderness 3 kwietnia 2020 21:47\nPierwszy raz miałam do czynienia z takim wichrem, który powalał na ziemię podmuchami. W przeszłości zdarzało mi się czołgać na szczycie góry, ale to jednak coś innego. I ten nieustanny huk... Z pewnością nałykałyśmy się jodu :-) Aparat ciężko to znosił, zdjęcia wychodziły rozmazane, szare, ale maszyna jest nie do zdarcia - nadal działa. Kasi porysowały się filtry.\nNie było bardzo zimno, powiedziałabym że między 5 a 12 stopni, raz było zimniej, Padał śnieg, ale tylko wyżej zostawał, a w naszym otoczeniu zawsze zaraz topniał.\nBatrix 3 kwietnia 2020 23:01\nNo to była przygoda. Ja niestety mam traumę wiatrową...oczywiście silną w skali. Przeżyłam Orkan na Helu, gdy tam kiedyś mieszkałam. To czas kiedy zatonął słynny Heweliusz...niby człowiek był w domu ale jak huragan wtargnął przez klapę dachu w nocy do domu to zaczął się horror...Trzy kobietki i szalejący wiatr...Dziś może się śmieje ale od tego czasu wiatr budzi we mnie lęki:))), w górach widziałam jak wiatr zwalał mojego męża z nóg( z ciężkim plecakiem) więc cóż na razie nie polubiłam się z wiatrem o wysokiej skali hi hi...Ale nie powiem hym....chciałabym mieć w swojej galerii zdjęć, foty właśnie sztormowe...o tak:))) bo takich o dziwo jeszcze nie mam.\nTak, polecam filtry, bo przy takich pogodach tylko filtr ucierpi a nie szkło obiektywu:))\nNo 5 st czy 12, pytałam bo bardzo dokładnie oglądałam pod czym śpisz...jak wygląda Twój namiot...leciutki widać...hym...ale chyba ...a może się mylę? Trochę masz przeciąg w namiocie. Dlatego sobie myślę o sobie,że chyba muszę się zahartować, jak chciałabym podobne spania zaliczyć. Bo fajnie byłoby mniej dźwigać w plecaku:)\nAcross the Wilderness 4 kwietnia 2020 00:32\nOgólnie rzecz biorąc jestem przyzwyczajona do wichru, bo tu na południu nieustannie wieje halny. Widywałam łamiące się drzewa i fruwające dachówki, a najgorsze jest to jaki te wiatry mają wpływ na psychikę ludzi, którzy pod górami mieszkają... Sztormy nadmorskie są jednak inne.\nNiestety na kompakty, takie jak mój, filtrów się nie da założyć. Ze swojego obiektywu sól zlizywałam :-)\nNamiot to ten trochę cięższy, 700 g MLD Solomid, Solplexa oszczędzam. Mogę go dobić do ziemi, ale wtedy jest dużo kondensacji, więc wolę jak wieje niż żebym miała pływać.


admin – Opolskie Centrum Kredytowe\nSzybki kredyt na remont!\nŚrodki na remont Twojego domu lub mieszkania! Nareszcie urządzisz dom lub mieszkanie tak, jak chcesz. Możesz zrobić generalny remont, zmienić wystrój, a nawet zatrudnić architekta wnętrz! Oferujemy: *Aż do 120 000 zł kredytu!!! Dzięki wysokiej kwocie kredytu, możesz realizować swoje plany bez ograniczeń. *Niższa rata po przedstawieniu rachunków!!! Przynieś rachunki […]\nCzerwiec 23, 2015 / No Comments / More\nWakacyjny kredyt na wypoczynek!\nZapraszamy do skorzystania z nowej promocji kredytu wakacyjnego! Zafunduj sobie i swojej rodzinie niezapomniany wypoczynek w dowolnym miejscu na świecie. PROMOCJA! Niższa rata po przedstawieniu rachunków!!! Przynieś do nas rachunki za wydatki związane z wyjazdem, a obniżymy oprocentowanie kredytu – aż o 2% ! Aż do 120 000 zł kredytu!!! […]\nPromocyjny kredyt KONSOLIDACYJNY!\nPROMOCJA! Jeden, a dobry! Kredyt konsolidacyjny z oprocentowaniem 4,9%! Zamień wszystkie swoje zobowiązania – kredyty gotówkowe, ratalne, samochodowe, a także limity w kartach kredytowych i pożyczki w koncie osobistym na jedno, z niższą ratą ! To nie wszystko – w ramach tej samej umowy możesz otrzymać dodatkowe środki na realizację […]\nGwarancja niskiej ratki!\nNOWOŚĆ! Tylko teraz w naszej ofercie PROMOCJA! GWARANCJA NISKIEJ RATKI! Biorąc u nas przykładowe kwoty pożyczki Twoje raty będą wyglądać tak: 2 000zł – 38zł 5 000zł – 67zł 10 000zł – 108zł 30 000zł – 287zł Nie czekaj i skorzystaj z PROMOCJI!\nStyczeń 15, 2015 / No Comments / More\nTanie pożyczki gotówkowe !Akceptujemy zajęcie komornicze! Oprocentowanie już od 3%!\nOferujemy Państwu tanie kredyty i pożyczki na dowolny cel. Posiadamy oferty : – dla osób prywatnych -dla firm już od pierwszego dnia działalności – akceptujemy umowę o dzieło, zlecenie – akceptujemy rentę oraz emeryturę – dostępny kredyt na oświadczenie o dochodach – kredyt konsolidacyjny – pożyczki hipoteczne – bez ZUS […]\nPożyczki dla osób za dochodem zagranicznym!\nMasz dochód zagraniczny ? Potrzebujesz gotówki na już ,a bank nie chce udzielić Ci pożyczki? Przyjdź do nas! Udzielamy pożyczek osobom z dochodem zagranicznym na bardzo korzystnych warunkach! Wypłata gotówki do rąk własnych lub na konto! Aby dowiedzieć się więcej zadzwoń pod nr tel podany w ogłoszeniu!\nAtrakcyjne pożyczki dla działalności bez zaświadczeń z ZUS i US!\nMasz firmę? Potrzebujesz gotówki? Przyjdź do nas! W naszej ofercie! -Minimum formalności: bez zaświadczeń z ZUS i US, bez konieczności przedstawiania faktur i biznesplanów -Konsolidacja – jedna rata: obniż swoje miesięczne obciążenia i zastąp pożyczki z innych banków jedną pożyczką -Atrakcyjne oferty bez zabezpieczenia: do 250 000 zł bez zabezpieczenia […]\nGrudzień 5, 2014 / No Comments / More\nPROMOCJA! Weź świąteczną pożyczkę,a my zapłacimy za Ciebie pierwszą ratę!\nJeżeli potrzebujesz szybkiego zastrzyku gotówki to trafiłeś w odpowiednie miejsce!Już nie musisz się zastanawiać skąd zdobyć fundusze na nieprzewidziany wydatki! Oferujemy błyskawiczny terminu realizacji,a także wiele atrakcyjnych promocji, z których zdecydowanie warto skorzystać. Oprocentowanie,które jesteśmy aktualnie w stanie Państwu zaproponować to już od 4%! DO KOŃCA GRUDNIA PROMOCJA! PIERWSZĄ RATĘ […]\nPożyczka na oświadczenie! Bez zaświadczeń o dochodach!\nPotrzebujesz szybkiej gotówki? Nie masz czasu na zbędne formalności? Przyjdź do nas! U nas aby dostać pożyczkę wystarczy dowód osobisty! Nie wymagamy dokumentów dochodowych! Pożyczka od 1000 zł nawet do 20 000zł! Przykładowe raty: 2000 – 38 zł miesięcznie 5000 – 62 zł miesięcznie 10 000 – 108 zł miesięcznie\nOFERTA DLA PRACOWNIKÓW SEKTORA PUBLICZNEGO!\nOferta dla pracowników sektora publicznego! Osobom zatrudnionym w sektorze publicznym oferujemy: -„kredyty na oświadczenie” -kredyt gotówkowy na dowolny cel -niskie oprocentowanie -kredyt łatwo osiągalny, bez zbędnych formalności -kredyt nawet do 200 000 zł – okres kredytowania do 150 m-cy – bez dokumentów finansowych i bez zabezpieczenia majątkowego – bez zabezpieczeń […]\nPaździernik 21, 2014 / No Comments / More


Czy warto sie dziś uczyć języków obcych | Słowa zapytania - Polityka.pl\nCzy warto sie dziś uczyć języków obcych\nWieża Babel obraz Martena van Valkenborcha, 1595 r.\nBariery językowe są jednak dość powszechne.\nBadacze nie są zgodni, czy istnienie wielu grup językowych jest wynikiem rozdzielenia się wspólnego dla pierwotnych ludzi prajęzyka, jak w biblijnej przypowieści o wieży Babel, czy poligenezy – równoległego powstania języków w wielu regionach świata. Faktem jest, że dziś na Ziemi mówi się 6–7 tys. języków i dialektów. Większość ma niewielu rodzimych użytkowników: 96 proc. języków świata posługuje się tylko 3–4 proc. jego ludności. Bariery językowe są jednak dość powszechne. Ludzie więcej podróżują, ich kontakty handlowe sięgają coraz dalej, internet zapewnia im niemal nieograniczony dostęp do informacji. Tylko jak z tego dobrodziejstwa korzystać? Nauczenie się tych 10 języków, którymi posługuje się 2/3 światowej populacji, choć kuszące, jest dla wielu nieosiągalne. Poligloci tacy jak polski przedwojenny językoznawca Andrzej Gawroński, znający ponoć aż 40 języków, czy współczesny tłumacz Ireneusz Kania, są wyjątkami. Nawet władanie jednym językiem obcym wydaje się trudne, choć wg niedawnych badań Eurostatu (opartych na deklaracjach respondentów) wyłącznie językiem ojczystym posługuje się tylko 35 proc. mieszkańców Unii Europejskiej, reszta zna zwykle także angielski. Może zatem problem wielojęzyczności świata rozwiązuje się sam? Paninterlingwa, czyli powrót do przeszłości Popularność języka „imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce” wynika z powojennej eksplozji kultury masowej oraz rozwoju technologicznego i naukowego, bezpośrednio przekładających się na poszerzenie stref wpływów państw. Ten mechanizm nie zmienił się od lat – już od starożytności w naturalny sposób „międzynarodowymi”, i to na szeroką skalę, stawały się języki imperiów. W II tysiącleciu p.n.e. był nim akadyjski (asyryjskobabiloński), w czasach Aleksandra Wielkiego (IV w. p.n.e.) – grecki. Na wschodzie od VII w. n.e. – arabski, na zachodzie od II w. n.e. łacina, aż do momentu ekspansji języka i obyczajowości Wersalu w czasach Ludwika XIV. Bywa i tak, że z powodów praktycznych używane są języki „lokalnie międzynarodowe”. Dagestan, na którego trzymilionową populację składają się ludy o liczebności nieprzekraczającej często 20–30 tys. osób, jest przykładem kraju o dużej dezintegracji językowej – zdarza się, że na zboczach jednej góry żyją ludzie mówiący różnymi językami. Potrzeba wspólnego jest więc bardzo silna – jest nim oczywiście rosyjski, choć etniczni Rosjanie stanowią w tej republice tylko 3,5 proc. populacji. Często podobną funkcję pełnią języki półsztuczne o szerszym zasięgu, takie jak pidżyny – konglomeraty leksyki europejskiej (najczęściej angielskiej) i tubylczej, których pojawienie się miało związek z działalnością kolonizacyjną lub sytuacją polityczną. Najbardziej znany z nich to używany do końca XIX w. w portach Dalekiego Wschodu pidżyn chińsko-angielski. Powstawały jednak także rosyjskie czy niemieckie, używane na terenach przygranicznych Rosji carskiej i zaboru pruskiego. W XIX w. przez Europę przetoczyły się dyskusje na temat możliwości stworzenia powszechnego języka międzynarodowego – paninterlingwy. Zaczęto od łaciny: skoro w obecnych językach narodowych znaczący procent słów ma pochodzenie łacińskie (szacuje się, że w angielskim jest ich ponad 80 proc., w niemieckim 70 proc., w językach słowiańskich 30 proc.), może warto do tego dziedzictwa powrócić, uwspółcześniając leksykę? Z tej motywacji powstało (i nadal powstaje) wiele neologizmów łacińskich, takich jak lux electrica (światło elektryczne) czy bliższa naszym czasom machina elutoria (zmywarka). Przeciwnicy tego rozwiązania podnosili argumenty o niezdolności języka martwego do rozwoju i niemożności jego naturalnego dziedziczenia. Bo to może zatem któryś z języków naturalnych? Czy jednak stopień rozpowszechnienia języka w świecie nie zależy wyłącznie od ekspansywności władającego nim mocarstwa? Przeważył argument o potrzebie neutralności języka i ówczesne przekonanie o większej doskonałości wytworów umysłu niż ewolucji – lekarstwem miały się okazać języki sztuczne. Liczbę zarejestrowanych projektów takich języków szacuje się na kilkaset. Są wśród nich i tak intrygujące propozycje, jak język muzyczny Solresol (1817), i powstałe na bazie istniejących języków naturalnych Universalglot (1868), volapük (1879) czy esperanto (1887). Ten ostatni zna dziś czynnie kilka–kilkanaście milionów osób na całym świecie, stale ukazuje się w nim ponad sto czasopism. Mimo to esperanto wzbudza sprzeciw środowisk naukowych, choćby dlatego, że jego konstrukcja jest sprzeczna z zasadami lingwistyki – wiele słów wymyślonych przez Ludwika Zamenhofa to zniekształcenia rdzeni utrudniające naukę; niepotrzebne wydaje się rozszerzenie alfabetu. Z kilkudziesięciu prób reformy esperanto największą popularność zyskało Ido (1908), dziś także język o ograniczonym zasięgu. Entuzjazm związany z językami sztucznymi szybko ostygł. Może zatem uproszczenie języka naturalnego? W latach 30. XX w. brytyjski lingwista i filozof Charles Kay Ogden stworzył do tego celu Basic English, złożony z 850 słów angielskich: 600 rzeczowników, 150 przymiotników, 100 słów posiłkowych. Choć jego echa znajdujemy do dziś w słownikach jednojęzycznych, w których objaśnienia haseł tworzone są właśnie za pomocą ograniczonej listy słów, w komunikacji okazał się jednak mało efektywny, co nietrudno zrozumieć, czytając: „kura wysiedziała kurczęta ≈ ptak domowy płci żeńskiej spowodował wyjście maleńkich domowych ptaków na zewnątrz z jajek”. Nie przyjęła się również Interlingua (1951) – język ekstrahowany, którego zasób słownictwa opiera się na jednakowo brzmiących rdzeniach ze współczesnych języków zachodnioeuropejskich – angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego i niemieckiego, zaś składnia jest maksymalnie uproszczona. W świecie politycznym wygrało rozwiązanie pośrednie – kilka języków wiodących. Największym zestawem języków roboczych, czyli używanych do prowadzenia rokowań, konferencji i zapisu dokumentacji dysponuje ONZ – są to: angielski, arabski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski. W Unii Europejskiej są nimi angielski, francuski i niemiecki, chociaż teoretycznie status wszystkich 24 języków krajów członkowskich jest równy. Komputer wkracza do gry Skoro więc języki zostają z nami na dobre, a nie wszyscy jesteśmy poliglotami, może moglibyśmy wspomóc się techniką? Możliwość wykorzystania komputerów do tłumaczenia planowano niemal od początku ich rozwoju. Zimnowojenne napięcie tylko przyspieszyło te próby. Już w 1954 r. odbyła się pierwsza demonstracja całkowicie automatycznego systemu opracowanego przez Georgetown University i IBM, w ramach której ponad 60 starannie dobranych rosyjskich zdań zostało przetłumaczonych na angielski za pomocą sześciu prostych reguł gramatycznych i z wykorzystaniem liczącego 250 pozycji słownika rdzeni i końcówek. Pokaz ten obliczony był na pozyskanie funduszy publicznych na dalsze prace – i akurat to zadanie doskonale spełnił. Niestety, wyświadczył niedźwiedzią przysługę całemu środowisku naukowców zajmujących się tłumaczeniem maszynowym: zbyt optymistyczne wypowiedzi obserwatorów sprawiły, że problem uznano za rozwiązany i stwierdzono, że do zrobienia pozostało już tylko usprawnianie narzędzi, by radziły sobie w kontekstach użytkowych. Mimo znacznego wsparcia finansowego dalszych badań ich wyniki rozczarowały – powołana w 1964 r. komisja ALPAC uznała kontynuowanie prac za nieuzasadnione ekonomicznie. Na podstawie raportu końcowego rząd USA drastycznie zredukował wsparcie finansowe dla projektów budowy automatów translacyjnych. Akcent przeniesiono na badania podstawowe w dziedzinie inżynierii lingwistycznej, co doprowadziło do szybkiego rozwoju tej dyscypliny i ostatecznie przysłużyło się także komputerowym tłumaczom. Powrót do prac nastąpił jednak dopiero w latach 70. Podczas konfliktu wietnamskiego z sukcesem tłumaczono dokumenty wojskowe, a na rynku zaczęły pojawiać się proste systemy wspomagające tłumaczenie dokumentów technicznych i handlowych. Lata 80. przyniosły wzrost mocy obliczeniowej komputerów i umożliwiły użycie modeli statystycznych, wykrywających reguły w dużych zbiorach dokumentów przetłumaczonych ręcznie. Na koniec tej dekady przypada też intensywniejsze niż dotąd wykorzystanie pamięci tłumaczeniowych (baz fragmentów tekstów w wielu językach ułatwiających zachowanie spójności przekładu) oraz dalszy rozwój przemysłu tłumaczeniowego. W latach 90. rozpoczęto eksperymenty z tłumaczeniem mowy, a upowszechnienie się komputerów osobistych, a następnie internetu przeniosło technologię tłumaczenia maszynowego pod strzechy. Początek wieku XXI przyniósł kolejne usprawnienia, głównie za sprawą udostępnienia korpusu Europarl – zbioru równoległych tłumaczeń posiedzeń Parlamentu Europejskiego, co ułatwiło tworzenie systemów tłumaczeniowych dla mniej popularnych par języków, dla których do tej pory nie istniało wystarczająco dużo danych uczących. Dziś większość systemów tłumaczenia maszynowego wykorzystuje struktury matematyczne zwane głębokimi sieciami neuronowymi, chmury obliczeniowe oraz ogromne zbiory danych ze stale rosnących zasobów internetowych. Dzięki temu pomysł z fantastycznej serii „Autostopem przez Galaktykę” Douglasa Adamsa stał się rzeczywistością. Ryba Babel – wkładane do ucha i tłumaczące mowę w dowolnym języku żyjątko – ma dziś postać słuchawki połączonej z aplikacją na smartfonie. Tłumaczenie maszynowe już teraz pomaga wielu osobom w zakupach internetowych, dostępie do materiałów edukacyjnych czy komunikacji urzędowej za granicą. Automatyczne translatory nie zawsze działają idealnie, o czym można się przekonać, wpisując do któregoś jakieś mniej typowe składniowo zdanie, choćby „psa ugryzł kot”. Ale z roku na rok postęp technologiczny jest na tyle duży, że typowe zadania wymagające standardowego przekładu można już z dużą dozą pewności powierzyć maszynie. Człowiek nie zamilknie Czy zatem tłumacze mogą już szukać innej pracy, a uczenie się języków obcych jest stratą czasu? Z całą pewnością nie, bo przecież w nauce języków nie chodzi tylko o pozyskanie umiejętności komunikacji. To także uzyskanie łączności ze sposobem myślenia innej społeczności. Często powtarzany dziś argument „ucz się kultury danego kraju, nie języka” wydaje się wewnętrznie sprz


Leczenie trwa ale mnie się ciągle wszystko miesza. • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nLeczenie trwa ale mnie się ciągle wszystko miesza.\nprzez Zupapomidorowa 02 gru 2013, 15:47\nChodzę na terapię grupową i indywidualną od czterech miesięcy. Niestety ciągle mam w głowie chaos. Nadal nie wiem co powinnam zrobić ze swoim życiem. To co się dzieje wokół mnie już lepiej rozumiem ale nadal powraca poczucie pustki i strach przed życiem.\nBoję się życia, tego, że nic nie osiągnę, będę biedna, że wyląduje na ulicy, że zostanę sama, nigdy nie założę rodziny... i tak bez końca.\nPierwsze wspomnienia z dzieciństwa miałam takie, jak leżałam obok mamy a ojciec kopał ją po brzuchu. Ciągłe awantury w domu, które matka zaostrzała (darła się na ojca kiedy ten był pijany przez co atakował ją jeszcze bardziej). Do szkoły miałam na 7:10 a czasami biegaliśmy we troje do 5 nad ranem - ja za ojcem broniąc matkę i na odwrót. Matka jest z natury oschła. Nigdy mnie nie przytulała, nie mówiła że mnie kocha. Ojciec tym bardziej. Albo milczał albo dawał komuś zjebkę.\nMatka nie znosi u mnie i u brata przejawów uczucia. Do siebie jak i do innych. Uczucia to coś wstydliwego, niefajnego itp. nigdy nie dawaliśmy sobie prezentów na święta i tak dalej. No może kilka razy, policzę na palcach jak byłam mała.\nBędąc na terapii zrozumiałam, że moja rodzina jest patologiczna. I mimo tego, że jak się teraz z nimi o coś spieram i kiedy mówią że jestem chora i pojebana to wiem, że to oni mają poważny patologiczny problem.\nJedak to nie zmienia faktu, że sobie nie radzę, że słabnę z roku na rok (chociaż w jakiś sposób terapia mnie podnosi). Oni mnie jako dorosłej osobie nadal próbują wpoić,że świat jest zły, że ludzi są źli i chcą tylko innych wykorzystać. Tylko, że żaden obcy człowiek a spotkałam ich wiele nigdy nie zrobił mi takiej krzywdy jak oni. Teraz kiedy jestem słabsza, przez problemy psychiczne przełożyłam dyplom na luty, wyprowadziłam się z akademika i z nimi mieszkam. Oni mają firmę i naturalnie pomagam im w firmie, klienci mnie chwalą bo bardzo angażuje się w pracę. Ale starzy mi nie płacą pensji. Pracuję za mieszkanie z nimi pod jednym dachem i żarcie. Oni tak mają, że na wszystkim chcą oszczędzić. W domu jest zimno gdy się obudzę bo w piecu wygaśnie do rana. Nie chce mi się przez to wstawać.\nZrezygnowałam z pracy u nich. Bo dojże że w domu muszę ciągle tyrać i sprzątać na zawołanie przed pracą i po, to jeszcze mi nie płacą a ja nie mam czasu ani siły aby przysiąść do dyplomu. Powiedziałam im, że nie będę przychodziła bo nie płacą.\nMatka ma tak, że jest również terrorystką od sprzątania. Kiedy ją widzę myślę tylko o tym do czego się przyczepi (szklanki, brudnego talerza). Wydaje mi się że to chore, że normalni członkowie rodziny jak siebie widzą to nie mają lęków.\nBrat zrobił z matki męczennice - ona zresztą też taką z siebie robi. Mówi że tyle przeszła z ojcem i nie wolno jej tknąć, jest święta. Ona jak się ze mną pokłóci to za chwile buntuje całą rodzinę przeciwko mnie. A dla mnie ona nie jest święta. Pozwoliła na to piekło, nie odeszła od ojca. Zresztą sama jest złem wcielonym i sama bardzo utożsamia się z bohaterką z Placu Zbawiciela - matką męża głównej bohaterki.\nNie wiem czego od Was oczekuję - może tylko byście przeczytali ten post i może pomogli zrozumieć, czemu wciąż czuje się beznadziejnie. Przecież chodzę na terapię... i coraz więcej widzę.\nprzez Candy14 02 gru 2013, 18:46\nczemu wciąż czuje się beznadziejnie. Przecież chodzę na terapię... i coraz więcej widzę.\nwlasnie dlatego, ze coraz wiecej widzisz. Twoj swiat sie rozpada.Na razie jeszcze nie potrafisz sobie z tym poradzic . Nie na darmo mowia im mniej wiesz tym lepiej spisz. Ale ja chcialabym jednak wiedziec wiecej niz wegetowac w takim ukladzie. Za jakis czas poukladasz to sobie. Sciskam Cie :*\nprzez Zupapomidorowa 02 gru 2013, 18:54\nCandy14, dziękuję za dobre słowo. Chyba masz racje. Odkąd więcej widzę tym jestem bardziej przerażona i uświadomiona w jakiej patologicznej rodzinie się wychowałam. Kiedyś np. myślałam bo wmówiono mi że mam normalną matkę i to był jakiś punkt zaczepienia. Ale to była fikcja. Teraz próbuje jakoś stanąć na nogi ale jest ciężko. Jutro wysyłam prace malarskie na konkurs, chce też dać ogłoszenie by uczyć prywatnie malarstwa, przygotowywać na trudne egzaminy na studia na ASP. Kurcze może coś się ruszy...\nprzez Candy14 02 gru 2013, 19:07\nTez mi sie kiedys wydawalo ze to ze mna jest cos nie tak a nie z moja rodzina. Niby widzialam ze inne matki zachowuja sie inaczej ale.......\nTrzymam kciuki zeby plany wypalily!\nprzez Zupapomidorowa 02 gru 2013, 19:11\nCandy14, nie mogę poradzić sobie z pytaniami czemu akurat mi się to trafiło i kim bym była gdybym wychowywała się w normalnej rodzinie... Candy14 czy masz kontakt ze swoimi rodzicami?\nprzez Rebelia 02 gru 2013, 20:01\nPowiem Ci tak, ja wprawdzie na grupową nie chodziłam, ale pamiętam doskonale początki i końcówkę swojej indywidualnej. Tak jak Candy napisała, "świat się powoli rozpadał". Generalnie było lipnie, nie widziałam sensu w uczęszczaniu na terapię, skoro i tak coraz gorzej się czułam, zamiast rozkwitać i jak skowronek poznawać cudowny świat.\nMija z czasem, połazisz na terapię jeszcze trochę i powoli, małymi krokami wsio zacznie się układać w jakąś całość, znajdą się sposoby na radzenie sobie z przeszłością. Pod koniec terapii generalnie czułam się jak nowonarodzona.\nTeż waliłam sobie w głowę pytaniami, czemu akurat mnie to spotyka, przecież inni mają "normalne" rodziny, wsio w życiu im wychodzi, więc to ja muszę mieć jakiś defekt, że takie rzeczy się dzieją akurat mnie. Od siebie powiem, że to minie. Trzeba tylko zacisnąć trochę zęby i na spokojnie przetrawić.\nTeraz próbuje jakoś stanąć na nogi ale jest ciężko. Jutro wysyłam prace malarskie na konkurs, chce też dać ogłoszenie by uczyć prywatnie malarstwa, przygotowywać na trudne egzaminy na studia na ASP. Kurcze może coś się ruszy...\nFajne i zdrowe podejście. :)\nprzez essprit 02 gru 2013, 20:03\nTo że więcej widzisz to podstawa, ale na tym terapia nie polega.\nMasz DOKONYWAĆ ZMIAN !\nprzez Candy14 02 gru 2013, 20:06\nLuktar, takie pytania mam juz za soba :) Teraz pytam sie dlaczego ta cholerna luszczyca akurat do mnie sie przyplatala ale juz powoli i z tym sie godze. Nie ma sensu zamartwiac rzeczami na ktore nie ma wplywu\nKontakt z matka dopoki zyla ograniczylam do minimum..raz do roku robilam rodzinne swieta...glownie dla mojego taty.\nprzez Zupapomidorowa 02 gru 2013, 20:24\nRebelia, dajesz mi nadzieje swoim postem.\nessprit, przez terapię czuję, że powinnam zrobić pewne nowe kroki ale chwilowo jakoś tak powietrze ze mnie ucieka. No dziś wysłałam prace na konkurs i wysłałam ogłoszenie o pracę. Nie wiem na tą chwilę co więcej mogłabym zrobić.\nCandy14, uch łuszczyca też nieciekawa sprawa. Mi się przyplątało hashimoto i niedoczynność tarczycy. Wkurzam się strasznie bo nie mogę schudnąć łatwo. Ale da się przyzwyczaić do tych defektów, nie Candy14? :*\nprzez Candy14 02 gru 2013, 20:27\nMi się przyplątało hashimoto i niedoczynność tarczycy.\noj.. to juz wole swoja luszczyce.U mnie to problem jedynie estetyczny ( a zmiany sa juz tak niewielkie ze prawie niewidoczne) a u Ciebie wplywa na zdrowie No coz.. jak nie mozna czegos zwalczyc to trzeba zaakceptowac i polubic\nprzez Zupapomidorowa 02 gru 2013, 20:40\nCandy14, a no trzeba. Jednak staram się to leczyć i regularnie chodzę do lekarza i zażywam leki co minimalizuje skutki działania choroby. Mówisz, że tylko niewielkie zmiany skórne masz. Kiedyś byłam z chłopakiem który miał zaognioną łuszczycę i nie wyglądało to najlepiej ale też mnie nie odrzucało.\nCandy14 palisz? Ja bezskutecznie próbuję rzucić. Dziś się dowiedziałam, że mojej koleżanki matka ma raka płuc a paliła no i nieźle się dziś wystraszyłam.\nprzez Candy14 02 gru 2013, 20:47\nJa mam krostkowa tylko dloni i stop. Na dloniach juz nie ma sladu..na stopie niewielka zmiana ale teraz zima wiec nie uwiera bo w sandalach sie nie chodzi :)\nKurcze tez nie moge rzucic palenia niby chce a nie moge sie przemoc\nprzez PJT 02 gru 2013, 20:48\nCandy wyslalem Ci obiecanego priva\nprzez Candy14 02 gru 2013, 20:54


Przeboje Lata 2009 - Pomponik\nPlotki Pomponik » przeboje lata 2009\nArtykuły na temat: przeboje lata 2009\n..., że kot może zrobić wszystko. Scenariusz, napisany we współpracy z Andrzejem Kotkowskim, był na tyle ekstrawagancki, że po nakręceniu serial trafił na półkę i musiał aż dwa lata czekać na emisję(...) Ważną rolę w "Siedmiu życzeniach" odegrała muzyka. Utwory skomponowane przez Johna Portera z tekstami Macieja Zembatego, zostały zaaranżowane i zagrane przez modny w latach osiemdziesiątych rockowy...\nWybierz koncert lata!\nBritney Spears czy Madonna? U2 czy Radio head? W ankiecie INTERIA.PL wybieramy najważniejszy, najbardziej atrakcyjny letni koncert zagranicznej gwiazdy w Polsce.\nWideo na temat: przeboje lata 2009


AGNIESZKA CZERKAS - Ametystowe grono - wisior z naturalnych minerałów\nAmetystowe grono - wisior z naturalnych minerałów\nWisior w kształcie grona wykonany ze srebra oraz pięknych naturalnych minerałów. W bogatej kaskadzie można znaleźć: maleńkie kuleczki karneoli, oponki cytrynów i przepięknych mandarynkowych granatów, ametystów i rodolitów oraz kulki cyrkonów i fluorytów. Na samym dole kaskady umieściłam kroplę wysokiej klasy cytrynu. Na końcu łańcuszka również można znaleźć niewielką kroplę cytrynu. Grono zawiesiłam na delikatnym srebrnym łańcuszku. Srebro oksydowane i polerowane.\ndługość wisiora: 5,1 cm\nMateriały: cyrkon, ametyst, granat rodolit, granat mandarynkowy, karneol, cytryn, srebro, fluoryt\nTagi: srebrny wisior, wisior z naturalnymi minerałami, fioletowe grono, wiosenny wisior, wiosenna biżuteria, ręcznie wykonany, agnieszka czerkas, unikatowa biżuteria, wisior w kształcie grona, kolorowa biżuteria, biżuteria na lato\nProdukt ID: #93758, wystawiony: 2020-05-05


Archiwum 08 06 2016 w problematyce o Hiszpanii - http://o-hiszpanii.similar.com.pl/\nArchiwum 08 06 2016 w problematyce o Hiszpanii\nDestynacje wakacyjne - o atrakcjach HiszpaniiRomantyczny urlop - koniecznie Hiszpania!Marzysz i ciepłym kraju na wakacje? Jest bliżej niż myślisz!Południe - może Hiszpania?Skorzystaj ze swobody podróżowania - zobacz HiszpanięAtrakcje w Hiszpanii - plaże, zabytki, widokiPochwal się znajomym wyjątkowym urlopem - wybierz HiszpanięKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićNiezapomniane widoki i romantyczne wspomnienia - Costa del Sol!Zobacz, co czeka na Ciebie w HiszpaniiWaakacjeeeeeee - o HiszpaniiJakie plany na urlop? Może Hiszpania?Czy warto wybrać się do Hiszpanii?Zanim pojedziesz do Hiszpanii, zobacz dlaczego naprawdę wartoDla romantyków - Costa del SolO atrakcjach w AndaluzjiRomantyczne wakacje?Hiszpania!Idealne wakacje? Południe Europy!Hiszpania - to nie tylko plażeCo do zaoferowania ma Hiszpania?Wakacje życia - jedź do HiszpaniiHiszpania dla turystów - o atrakcjachDużo słońca, bardzo ciepło i bajeczne krajobrazyWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićPołudnie - idealny kierunek na urlopO atrakcjach w AndaluzjiDestynacje wakacyjne - o atrakcjach HiszpaniiCzy warto zwiedzić Hiszpanię?Waakacjeeeeeee - o Hiszpanii


Dbanie o jamę ustną to jedna z ważniejszych rzeczy o które powinniśmy dbać. Trzeba zatem poszukać dobrego lekarza, np. usługi stomatologiczne brenna i nie martwić się o zęby.\nLeczenie protetyczne to ostatnia deska ratunku, aby mieć zdrowy i kompletny zes\nDodane: 02-06-2016 12:07\ntaw uzębienia, nawet licząc te sztuczne. Lekarze stomatologii wykorzystują na dzień dzisiejszy różne materiały z których wykonywane są protezy zębowe. Najtwardszym obecnie dostępnym materiałem jest cyrkon i takie korony mają trwałość nawet do 20 lat.\nJak wybrać dentystę?Sprawdzone metody jak znaleźć dentystę w CieszyniePorady na zdrowie. O zębachOgólnie o stomatologiiOgólnie o stomatologii - coś o implantachBardzo silny ból zębów - znajdź pogotowie stomatologiczneGdzie leczyć zęby?Poradnik pacjenta - wizyta u dentystyGdzie iść do dentysty?O zębach i ich chorobachLepsze sposoby jak znaleźć dobrego stomatologaCiekawostki stomatologiczneCzy są zmiany jak leczyć zęby?Liczne usługi dentystyczne- co i jak z dentystami?Czy w 2020 warto poświęcić czas aby znaleźć dentystę w CieszynieNowa metoda leczenia kanałowego zębów - endodoncjaStomatologia - kilka ważnych informacjiCzy ktoś też lubi leczyć zęby?Krótko o dentystachJak uzupełnić ubytki w zębachDbaj o zęby!Wybór dentysty i protetyka, czym się kierować?Choroby zębów i ich leczenieO tym, jak dbać o zębyStomatolog zabrzeU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Co zrobić przy nagłym bólu zęba?Nie taki dentysta straszny...Wizyta u stomatologa - nie ma się czego baćPorozmawiajmy o leczeniu zębów


elka.pl - Chodniki już gotowe\nStart Wschowa Chodniki już gotowe\n18.12.2020. Radio Elka, Bartłomiej Klupś\nKolejne dwie inwestycje drogowe zrealizowano w gminie Sława. Powody do zadowolenia mają mieszkańcy Ciosańca i Lubogoszczy, którzy zyskali nowe chodniki. W sumie zadania kosztowały blisko 180 tysięcy złotych.\nW pierwszej z miejscowości kostką brukową wyłożone zostało prawie 650 metrów kwadratowych ciągu pieszego przy drodze wojewódzkiej.\nByło to zadanie już od dłuższego czasu wyczekiwane. Stare płyty betonowe były już bardzo skruszone i nierówne. Mieszkańcy niejednokrotnie wnioskowali o przeprowadzenie remontu - mówi Krzysztof Gruszewski, wiceburmistrz Sławy.\nNa czas przeprowadzenia inwestycji, gmina przejęła teren od Zarządu Dróg Wojewódzkich. Zadanie, które kosztowało blisko 130 tysięcy złotych sfinansowała całkowicie ze swojego budżetu.\nNiespełna 50 tysięcy złotych kosztowało natomiast wybudowanie odcinka chodnika i podjazdów w Lubogoszczy, w rejonie skrzyżowania drogi wojewódzkiej z przebudowaną w tym roku ul. Bursztynową.\n1. Dodane przez FWS, w dniu - 18-12-2020 18:46\nProponuję zmienić w nagłówkach artykułów z "Wschowa" na Sława, bo to na pierwszy rzut oka wygląda tak jakby u nas we Wschowie się coś działo...\n2. Dodane przez Do FWS, w dniu - 18-12-2020 21:40\nO tym co dzieje się w Gminie Wschowa można przeczytać kilka artykułów niżej .Może nie doczytałeś albo chcesz z premedytacją wprowadzać w błąd. Byłeś już u odpowiedniego specjalisty ? Może da radę wyleczyć tę chorobliwą dysfunkcję umysłu, która nie pozwala tobie odbierać rzeczywistości taką jaka ona jest .Może potrzebny okulista by dostrzegać co dzieje się wokół A ,ty chyba jesteś dalekowidzem .Szukaj pomocy póki nie jest za późno. Odpowiednio dobrane okulary przywrócą właściwe widzenie.\n3. Dodane przez sdf, w dniu - 18-12-2020 23:55\n4. Dodane przez FWS, w dniu - 19-12-2020 10:54\ndo 2, bez nerwów panie burmistrzu.\n5. Dodane przez Do 4, w dniu - 19-12-2020 11:47\nBez przesady z tym tytułowaniem. Nawet nie zamierzam nim zostać . A tak na serio myślisz, że burmistrz miałby ochotę na pyskówki z wami ? Ma więcej klasy niż wy wszyscy razem wzięci. Ale w waszych umysłach, w których tkwi tyle jadu nie mieści się w głowach postępowanie inne niż to jakie sami prezentujecie.Burmistrz nie musi się bronić sam i wdawać z wami w dyskusje.Broni go coś innego , ale wy i tak tego nie jesteście w stanie pojąć.


Interbrok Investment - to jeszcze nie koniec - blog Robert Nogacki\nInterbrok Investment - to jeszcze nie koniec\n15.07.2007 766 0\nJak donosi "Puls Biznesu", pojawiły się pierwsze wiarygodne informacje na temat losu środków zarządzanych przez nielegalny dom maklerski Interbrok Investment sp. j. Wygląda na to, że prawda jest bolesna i banalna: Interbrok Investment sp. j., który przez kilka lat chwalił się przed klientami stopami zwrotu rzędu kilka procent miesięcznie, w rzeczywistości nigdy takich pieniędzy nie zarabiał.\nDziennikarze PB twierdzą, że jeszcze do 2003 r. na kontraktach walutowych spółka rzeczywiście zarabiała. Przez kolejne trzy lata była jednak głęboko pod kreską. Łącznie od 2001 r. do 2006 r. Interbrok na foreksie stracił aż 72,5 mln zł! Tylko w niewielkiej części straty te niwelowały tzw. opcje walutowe, które przez sześć lat dały 13 mln zł zysku. Ogólny bilans poraża: w latach 2001-06 Interbrok "przegrał" blisko 60 mln zł!\nPozostałe kilkaset milionów trafiło w niewielkiej cześci do wspólników Interbroka (w postaci opłat za "zarządzanie środkami" wspólnicy Interbroka wypłacili sobie 40 mln zł), ale przede wszystkim do klientów, którzy regulanie wypłacali środki - razem z nieistniejącymi zyskami. Wypłaty te były bezpośrednią przyczyną utraty przez Interbrok Investment płynności, a następnie niewypłacalności spółki, ponieważ nie były realizowane w wysokości odpowiadającej faktycznym efektom zarządzania rachunkami inwestycyjnymi, ale zgodnie z fikcyjnymi deklaracjami na temat wyników inwestycyjnych. Ponieważ dom maklerski Interbrok Investment nie chciał przyznać się inwestorom, iż w ramach czynności wykonywanych na ich rzecz uszczuplił ich rachunki inwestycyjne, to przypuszczalnie finansował te wypłaty z wpłat kolejnych inwestorów.\n- By nie wzbudzić podejrzeń, właściciele Interbroka wypłacali pieniądze według fikcyjnych danych. Dziura w kasie była coraz większa i firma zaczęła działać jak piramida finansowa. I wcześniej czy później musiała upaść - tłumaczy informator PB.\n- Wciąż będę poszukiwał majątku, który mógł wypłynąć ze spółki. Jest jednak duże prawdopodobieństwo, że wypłaty dla klientów i zyski pobrane przez właścicieli "wyczyściły" firmę niemal do zera. Ostateczną ocenę wydadzą biegli, powołani przez prokuraturę i sąd upadłościowy - mówi Lechosław Kochański, syndyk Interbroku.\nJak podsumowuje PB, w aferze Interbrok Investment nie będzie happy endu, a klienci przypuszczalnie nie zobaczą żadnych swoich pieniędzy - poza zwrotem podatku dochodowego jaki płacili od nieistniejących zysków z inwestycji.\nWarto się jednak na spokojnie zastanowić, czy jest tak w rzeczywistości?\nPrzede wszystkim ustalić należy status prawnych tych kilkuset milionów złotych, które Interbrok Investment przekazał swoim "starym" klientom z tytułu nieistniejących zysków inwestycyjnych, finansując wypłaty z późniejszych wpłat. Istnieje poważna hipoteza, że wypłaty te stanowiły w pewnej części bezpodstawne wzbogacenie klientów Interbrok Investment, albowiem dokonywano ich bez kauzy (podstawy prawnej). Ogólną zasadą prawa cywilnego jest bowiem, że każde świadczenie powinno mieć swoją kauzę, zaś jeśli jej nie posiada, obowiązuje reguła wyrażona w art. 405 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.\nPodkreślić należy, iż w pewnej części wypłaty klientów z lat 1999-2006 posiadają podstawę (kauzę) w umowie o zarządzanie środkami - jednakże podstawa ta obejmuje swoim zakresem tylko taką część wypłaconych środków, która znajduje faktyczne pokrycie w efektach czynności inwestycyjnych. W zakresie, w jakim wypłata ta przewyższa faktyczne efekty zarządzania i pokrywa fikcyjne "wyniki" Interbrok Investment - wypłata środków bezpodstawnie uszczupliła masę upadłość i zarazem bezpodstawnie zbogaciła wypłacających klientów.\nPodkreślić należy, iż odpowiedzialność z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia obciąża wzbogaconego niezależnie od tego, w wyniku jakiego zdarzenia uzyskał korzyść majątkową. Może ona powstać w wyniku działania wzbogaconego, jak i nawet wbrew jego woli z jego dobrą lub złą wiarą (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2005 r., I CK 220/05).\nPrzesłanki bezpodstawnego wzbogacenia wynikają z treści art. 405 k.c. i obejmują uzyskanie korzyści majątkowej bez prawnej ku temu podstawy oraz uzyskanie takiej korzyści kosztem innej osoby. Nie ma innych warunków uznania, że nastąpiło bezpodstawne wzbogacenie. W szczególności nie należy do nich ani wiedza, ani też wola osoby wzbogaconej, wręcz odwrotnie, do bezpodstawnego wzbogacenia dojść może nawet wbrew woli osoby, na rzecz której przysporzenie (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2002 r., V CKN 641/00).\nW kontekście możliwości rewindykowania środków Interbrok Investment istotna wydaje się rola syndyka masy upadłości, albowiem syndyk (podobnie jak nadzorca sądowy i zarządca) odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków. Do obowiązków tych należy m.in. zarządzanie majątkiem upadłego, oraz zabezpieczanie go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne. Dochodzenie roszczeń z bezpodstawnego wzbogacenia zaliczyć należy do zarządu majątkiem, gdyż w nauce i orzecznictwie przyjmuje się że termin zarząd obejmuje wszelkie czynności dotyczące zarządzanego mienia tj. nie tylko czynności prawne, lecz także czynności faktyczne i czynności podjęte w postępowaniu tak sądowym, jak i administracyjnym (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1991 r., III CZP 76/90, OSNCP 1991, nr 10-12, poz. 117).\nWydaje się, że windykowanie środków od dotychczasowych klientów Interbrok Investment będzie procesem wyjątkowo trudnym i obarzconym pewnym ryzykiem porażki (jak dotąd, w historii polskiego rynku kapitałowego nikt jeszcze nie rozliczył piramidy finansowej przy pomocy roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia). Tym niemniej koncepcja taka nie tylko znajduje pewne uzasadnienie w przepisach, ale także w poczuciu sprawiedliwości, bowiem trudno zrozumieć dlaczego klient który wypłacił środki przed upadkiem piramidy finansowej ma zostać z kilkuset procentami nieistniejącego zysku, sfinansowanego z wpłat innych inwestorów, którzy aktualnie nie są w stanie odzyskać ani złotówki.\nOpublikowano: 15 lipca 2007, 19:39


Staże Projects Abroad z weterynarii i opieki nad zwierzętami dadzą ci doświadczenie w leczeniu i dbaniu o zwierzęta za granicą.\nW wielu miejscach na całym świecie, zwierzęta mogą przeżywać stres i ból bez ludzi, którzy o nie zadbają. Dzięki tym stażom, będziesz w stanie dołożyć swoją cegiełkę do leczenia zwierząt i pomagania im z szacunkiem i łagodnością.\nMożesz wybrać pomiędzy dbaniem o bezdomne zwierzęta, dbaniem o dziką przyrodę lub pracą w klinice dla zwierząt. Są także staże dla osób zainteresowanych weterynarią, podczas których będziesz obserwować i uczyć się od wyszkolonych weterynarzy.\nJeśli rozważasz karierę w zakresie weterynarii lub opieki nad zwierzętami, te staże to ważny krok milowy. Zobaczysz, jak wygląda codzienna praca w tej dziedzinie, jednocześnie zdobywając umiejętności i pracując u boku profesjonalistów.\nTe staże to bezpieczny sposób, aby nauczyć się dbania o zwierzęta i poznać wyzwania związane z tą dziedziną.\nWybierz wolontariat lub staż z zakresu weterynarii i opieki nad zwierzętami\nStaż weterynaryjny na Sri Lance\nCzy staż z weterynarii i opieki nad zwierzętami to coś dla mnie?\nNasze staże z weterynarii i opieki nad zwierzętami są odpowiednie dla ciebie, jeśli chcesz poznać lepiej tę dziedzinę i umiejętności, których potrzebujesz, aby odnieść w niej sukces.\nNasi stażyści odgrywają ważną rolę, dbając o zwierzęta w potrzebie, od zwierząt domowych po dzikie, których możesz nie spotkać w swoim ojczystym kraju. Jeśli starasz się o certyfikat w tym zakresie, ten staż dobrze cię do tego przygotuje i pozwoli twojej aplikacji się wyróżnić.\nBędziesz wspierany przez wykwalifikowanych specjalistów i zespół Projects Abroad przez cały czas trwania twojego stażu. Zachęcamy cię także, byś poznał lokalną społeczność i jej kulturę. Możesz mieć szansę, by wspierać szersze kampanie na rzecz dobra zwierząt.\nJeśli weterynaria i opieka nad zwierzętami cię interesuje, ale chciałbyś robić coś innego, może zainteresują cię nasze projekty ochrony środowiska, w których możesz pracować, by chronić niezwykłe ekosystemy. Sprawdź naszą pełną listę staży za granicą.\nCo zyskam, biorąc udział w międzynarodowym stażu z weterynarii i opieki nad zwierzętami?\nZdobywanie doświadczenia zawodowego w zakresie opieki nad zwierzętami da ci umiejętności, które przygotują cię na kolejny etap edukacji lub kariery. Zyskasz także unikatowe doświadczenie, o którym będziesz mógł mówić podczas rozmów kwalifikacyjnych.\nDoświadczenie zawodowe w zakresie weterynarii i opieki nad zwierzętami\nSzansa pracy z różnymi zwierzętami i wyzwania, których nie doświadczysz w ojczystym kraju\nCzym wyróżniają się staże z weterynarii i opieki nad zwierzętami Projects Abroad?\nW Projects Abroad, naszym głównym celem jest przynoszenie korzyści zwierzętom, z którymi pracujemy. Możesz być pewien, że twój staż jest etyczny i dobrze wspierany.\nW tych projektach, będziesz pracował u boku profesjonalistów. Możesz obserwować ich w codziennej pracy, zadawać pytania i dowiadywać się więcej o ich doświadczeniach. Będziesz także częścią szerszej sieci stażystów. W każdym projekcie jest pełnoetatowy pracownik, którego rolą jest wspieranie naszych stażystów.\nBędziesz w stanie zobaczyć efekty pracy, którą wykonujesz na rzecz jednostek i społeczności.


House 7 – goście\nOpublikowane w 15-09-2010 15-09-2010 przez admin\nKogo zobaczymy w najnowszych odcinkach siódmej serii House’a? Pojawiły się informacje, (które producent wykonawczy Katie Jacobs potwierdził), że w hicie FOX’a znajdą się naprawdę ciekawe nazwiska. Gościnnie wystąpią m.in. Dylan Baker, Matthew Lillard i Amy Irving.\nCo tam goście, kiedy wraca 13’tka! Olivia Wilde, która opuściła serial na moment kręcenia „Cowboys & Aliens” z pewnością wróci na plan siódmej serii. Ale oczywiście jeszcze nikt nie podał oficjalnej daty.\nU Huddy będzie gorąco. Intymne sceny między lekarzami w nocy, a w dzień House musi się prosić swojej ukochanej o pozwolenie na badania, czekać na jej decyzje i negocjować. Zobaczymy zupełnie inne relacje między bohaterami i czego się można spodziewać jak sypia się ze swoim szefem?\nKategorieDr House TagiDylan Baker, house 7, House 7 huddy, House 7 nowi aktorzy, House 7 zwiastun, Matthew Lillard i Amy Irving.\nPoprzedni wpisPoprzedni Life Unexpected 2×02 – zwiastun!\nNastępny wpisNastępny Mam ciebie dość!


Z życia wzięte. Odwiózł matkę do domu opieki. Żona uznała, że tak będzie lepiej. Zycie\nZ życia wzięte. Odwiózł matkę do domu opieki. Żona uznała, że tak będzie lepiej\nMonika bardzo kochała swojego syna. Ona i jej mąż czekali na Marcina. W każdej chwili swojego życia kobieta myślała tylko o dobrym samopoczuciu syna.\nJej mąż Jan początkowo nie zwracał uwagi na nadmierną opiekę i śmiał się:\n- Monika, nie jest już mały. Zaufaj sportowi, będzie zdrowszy.\n- Co ty gadasz! Jest jeszcze młody i wymaga ochrony. Nie daj Boże, że tam będzie ranny, wiem o tym.\nZ biegiem lat Jan nie chciał już mieszkać z nimi w domu. W końcu nie zaznał tam uwagi własnej żony.\n- Cóż, nie jesteś mały, zadbaj o siebie. Ale twój syn musi znowu stanąć na nogi, jest chory. Będę obok Marcina.\nI tak się złożyło, że Jan opuścił rodzinę, tworząc nową. Monika domyślała się, że ma inną, ale była bardzo zajęta opieką nad synem.\n- Mamo, tata już mnie nie kocha?\n- Chłopaki powiedzieli, że jak ojciec odejdzie, to nas nie potrzebuje.\n"No coś ty, twój ojciec mnie już po prostu nie kocha." A ty jesteś jego synem, on cię nie opuści.\nAle ojciec nigdy nie odwiedzał dziecka, nie interesowało go jego życie. Miał nową żonę i dzieci. A Marcin dorastał mądry i miły, chociaż często chorował. Minął rok, a on chciał iść do walki, jego matka tego nie doceniła, tylko zaczęła się bardziej martwić. Ale na próżno, uprawiając sport, poprawiał swoje zdrowie. Facet po ukończeniu szkoły poszedł do wojska, w "gorący punkt". Monika nie mogła znaleźć dla siebie miejsca.\n- Marcin, nie daj Boże, zostaniesz zabity, myślisz, że idziesz na wojnę.\n- Mamo, jestem mężczyzną, poradzę sobie, nie martw się. Napiszę do ciebie - powiedział uspokajająco.\nTo trwało rok, podczas którego kobieta drżała o syna. Nagle odebrała telefon...\n- Witam, dzwonię z wojskowego biura poborowego.\n- "Co jest nie tak z moim synem?" Zaniepokoiła się.\n- Był ranny, zapraszamy do nas, niedługo syn przyjedzie. Nie martwi się, najważniejsze jest to, że żyje.\nChłopiec trafił do szpitala z poważnymi obrażeniami. Leczenie zajęło dużo czasu. Kobieta była stale blisko syna.\n- Mamo, nie jestem dzieckiem, już zostałem żołnierzem.\n- Dla mnie zawsze będziesz moim dzieckiem.\nPo leczeniu został odesłany do domu. Wyróżniali za odważną służbę, zaczęli płacić rentę. Więc facet mógł łatwo zdobyć dobre wykształcenie. Następnie podjął pracę w zawodzie, w którym był dobrze opłacany. Miał piękną i skromną dziewczynę Teresę. Jego matka ją lubiła, bo kocha syna. Wkrótce pobrali się i zamieszkali z Moniką.\nKobieta prowadziła gospodarstwo domowe, a nowożeńcy szli do pracy. Wkrótce Teresa zaszła w ciążę, cała rodzina była z tego bardzo zadowolona. Pomogli dziewczynie we wszystkim, zaopiekowali się nią. Tak narodził się Dariusz, którego wychowanie powierzono jego babci. Na początku wszystko poszło gładko, ale Teresa była nieszczęśliwa:\n"Kochanie, twoja mama już nie jest tą jedyną." W ogóle nie słucha, zamiast szpitala zaczęła sama leczyć naszego syna. Cóż, to należy załatwić - poskarżyła się mężowi.\n- Kiedyś tak żyła i tak mnie postawiła na nogi. Uwierz mi, możesz zaufać mojej mamie. Dzięki niej stałem się taki - zapewnił ją Marcin.\nDariusz poszedł do ogrodu. A Monika nie miała nic do roboty.\n- Mogłabym gdzieś pojechać z przyjaciółmi. Mały wspina się już wszędzie, jest ruchliwy, jestem zmęczona - pomyślała Teresa.\nZ każdym dniem coraz bardziej rozwścieczała ją sytuacja w domu. Monika poświęcała zbyt dużo uwagi swojemu synowi i wnukowi, brakowało jej tchu. Dariusz już uczył się w szkole, jak Teresa powiedziała do męża z nienawiścią:\n- Marcin, nie mogę już znieść twojej matki, stała się za bardzo obecna. Nieustannie opiekuje się naszym synem, już w szkole wyśmiewano go, że ciągle za nim podąża.\nMarcin nie miał nic do odpowiedzi, po prostu zakończył rozmowę. Ale to niczego nie zmieniło, napięciom nie było końca. Tylko starsza kobieta nie martwiła się i żyła tak, jak żyła. Udzielała też rad i czuwała nad wnukiem. Mimo swojej choroby i podeszłego wieku nie mniej troszczyła się o swojego wnuka. Ale wtedy Teresa wydawała się eksplodować gniewem.\n- Nasz syn nie dzwoni już do znajomych, dzieli pokój ze starą babcią. Przepraszam, ale wybierz, my lub matka - Teresa zadała pytanie.\nMężczyzna starał się nie wdawać w konflikt, ale Teresa nalegała:\n- Wiesz, najważniejsza dla twojej mamy jest rodzina. Musi o siebie zadbać, czas na to pozwala. Możemy wysłać ją do domu opieki. Mówią, że życie tam jest bardzo dobre. Zaprzyjaźni się, będzie żyła dla siebie, będzie otoczona opieką.\nWięc Marcin z czasem zgodził się z żoną. I powiedział matce:\n„Mamo, martwimy się o ciebie, pracujemy, nie zobaczymy, gdy coś się stanie”. Musisz żyć dla siebie, znaleźliśmy dla Ciebie dobrą placówkę, dla ludzi takich jak Ty. To ci się spodoba. Przyjedziemy do Ciebie\n"Słyszałam cię." Niech będzie.\n— A więc pójdziemy i zbierzemy rzeczy? Już tam czekają.\n„Czy mogę się pożegnać z wnukiem?”\n"Przyniesiemy ci go na weekend." Poszedł do samochodu.\nWięc ze smutkiem poszła za nim. Ten dom opieki był daleko od domu. Jechali w milczeniu. Gdy dojechali, Marcin zaczął rozładowywać rzeczy.\n„Marcin, weź kurtkę, teraz będzie padać” – powiedziała niespokojnie do syna.\nNagle coś kliknęło głowie Marcina. Serce Marcina podskoczyło, jakim był łajdakiem, co robił. I to zamiast wdzięczności za nieprzespane noce spędzone przy jego łóżku, tak postępuje prawdziwy mężczyzna? Tak, czy on jest mężczyzną, kiedy odważył się zrobić to z matką, która całe swoje życie złożyła na ołtarzu ukochanego syna. Marcin odwrócił się ostro, matka podeszła do syna i zarzuciła mu na ramiona kurtkę zabraną z domu. Mężczyzna przytulił Moniką.\n„Przepraszam, mamo, jestem niewdzięcznym draniem”. Wybacz mi i uwierz mi, już nigdy nie pozwolę ci odejść. Sam się tobą zajmę. A mimo to nie mogę ci odwdzięczyć się za wszystko, co dla mnie zrobiłaś.\nWziął matkę za rękę i zaprowadził ją z powrotem do samochodu. Kiedy Teresa zobaczyła, że jej mąż wchodzi do mieszkania, prowadząc znienawidzoną teściową, nie powstrzymywała się:\n"Co się dzieje?" Dlaczego ona tu znowu jest, zgodziliśmy się!\n- Uspokój się, zmieniłem zdanie. Moja mama zawsze będzie z nami mieszkać - podkreślił.\nZ wściekłości Teresa powiedziała:\n"Cóż, wybierz albo mnie, albo ją." Tylko dobrze się zastanów, jeśli odejdę, nie zobaczysz już swojego syna!\nPrzerażona matka wzięła syna za rękę.\n- Rumianek, synu, zabierz mnie z powrotem. Nie przysięgaj.\n- Nie, wszystko w porządku, idź do swojego pokoju.\nMarcin zwrócił się do żony.\n- Teresa, jeśli nie zauważyłaś, już dokonałam wyboru. Co do naszego Dariusza, mam nadzieję, że jego przyszła żona nie stanie przed takim wyborem.\nKobieta wściekła biegała po domu i zbierała rzeczy. I nagle do pokoju wszedł Dariusz.\n"Mamo, tato, co się stało?"\n- Dariusz spakuj się, wyjeżdżamy. On nas nie potrzebuje, twój tata woli babcię bardziej od nas.\nOjciec usiadł obok syna:\n- Dariusz, twoja mama i ja będziemy mieszkać osobno, ale możesz wybrać, czy chcesz jechać z mamą, a jeśli nie, to zostań ze mną i babcią. W każdym razie nigdy Cię nie opuszczę i zawsze będę Cię kochać i pomagać.\nDariusz spojrzał na ojca i matkę w dorosły sposób:\n- Tato jadę z mamą, ty też wybrałeś swoją matkę. Ale ty i twoja mama nie martwcie się, będę cię często odwiedzać.\n„Jesteś prawdziwym mężczyzną, synu i jestem z ciebie dumny”, ojciec syna poklepał po ramieniu.\nWysłano: 14.03 16:24


Auta do ślubu Serock, samochód do ślubu Serock - wynajem\nSamochody-Weselne.pl Auto do ślubu mazowieckie Auto do ślubu Serock\nAuta do ślubu Serock - wynajem samochodu na ślub\n#Auto do ślubu Warszawa - Oddalone o 28 km od miasta Serock\n--Auto do Ślubu BMW X5 , BMW E30 Cabrio -- - Warszawa\nZapraszamy do współpracy.Chcemy zaproponować Państwu wynajem do Ślubu i nie tylko dwóch aut marki BMW . Jednym z nich jest duży,przestronny suv a mianowicie BMW X5 drugim natomiast jest piękny...\ncadillac deville cabrio Teledysk CLEO - warszawa\nZapraszam do obejrzenia teledysku Cleo N-O-C, w którym możecie Państwo obejrzeć nasz samochód w ujęciach z Drona. Link do filmu poniżej. Ujęcia Cadillaca od 3:00 minuty....\n#Auto do ślubu Radom - Oddalone o 111 km od miasta Serock\nAuto BMW do ślubu z kierowcą - Warszawa\nBentley, Jaguar, Maserati, Phantom -najlepsze... - Warszawa\nO nas 1 / 35 Bentley, Maserati, Jaguar, Phantom. Sprawdź nas !!!id:137 O firmie Firma Rentier powstała w 2010 r. Świadczymy profesjonalne usługi w zakresie wynajmu samochodów z kierowcą na ślub i...\n#Auto do ślubu Zielonka - Oddalone o 22 km od miasta Serock\n#Auto do ślubu Żyrardów - Oddalone o 77 km od miasta Serock\nPolonez Borewicz, Chrysler 300C i Subaru Tribeca -... - Warszawa\nOferujemy Państwu kompleksowe usługi przy wynajmie auta, którew sposób szczególny i kolorowy wyróżni uroczystość zaślubin. Przejazd klasykiem epoki PRL-u, morelowym Polonezem, popularnie zwanym...\nZespoły muzyczne Serock 132\nFotografia ślubna Serock 13\nDj na wesele Serock 6\nZaproszenia ślubne Serock 2\nBiuro podróży Serock 1\nSamochód do ślubu Serock czeka na Ciebie! Auta do ślubu Serock, wynajem limuzyn weselnych. Najpiękniejsze samochody weselne, które musisz zobaczyć!\nGenerated in 0.073 Queries: 21 Online: 132 F: 9399


Forum Kamera!Akcja • Zobacz temat - Recenzja SOLIPSIST\nObecny czas: 17 Lut 2019, 11:19\nTemat postu: Recenzja SOLIPSIST\nWysłany: 28 Mar 2012, 20:35\nZapraszam do lektury recenzji filmu SOLIPSIST:\nRecenzja pod tym adresem:\nRzadko trafia się szansa do skomentowania filmu, którego problematyka wyraźnie umiejscowiona jest w filozofii. Wypływa to z faktu, że filozofia nawet wśród artystów współczesnych nie cieszy się popularnością, pomimo zawartych w każdym przejawie twórczości i sztuki mniej lub bardziej ufilozoficznionych myśli i poglądów. Dalej – film jako osobna gałąź humanistyki idzie własnym torem, permanentnie się krystalizuje, przez co filmowcy jeśli tworzyć i czerpać chcą z innych dziedzin myśli humanistycznej, prędzej czynią to w oparciu o twórczość innych artystów, szczególnie literatów, nie zaś filozofów. Wśród nikłej listy obrazów filozoficznych cieszą więc te kształtowane na styku artyzmu i filozofii. A kiedy okazja do oceny filozoficznego filmu się trafia, warto jej udzielić. Jednym z ostatnio zrealizowanych filmów, które w ramach tego typu kina można usytuować jest krótkometrażowy film Adnrewa Huanga SOLIPSYZM (do obejrzenia na dole strony).\nTytułowy solipsyzm - pogląd dawny jak sama myśl filozoficzna, pamiętający jeszcze narodziny sokratejskiej etyki, platońskiego idealizmu i atomizmu Demokryta, głosi subiektywną wyłączność epistemologiczną i poznawczą podmiotu wobec rzeczywistości. Odżegnując się od świata realnego i obiektywnego, uznaje świadomość i umysłowość jednostki oraz wrażeń na nią działających jako jedyną słuszną projekcję świata. Z łatwością i przez wielu krytykowany solipsyzm, za nikłym murem argumentacji nie przetrwał jako solidnie ugruntowana myśl filozoficzna do czasów współczesnych. W podręcznikach filozoficznych, funkcjonuje już jako pojęcie historyczne. Dlatego tym bardziej z punktu widzenia filozofii wydaje się być interesujący film Huanga, który przed sobą postawił zadanie niełatwe.\nMożliwości interpretacyjne są jednokierunkowe – całokształt traktuje i odnosi się do jednego filozoficznego pojęcia zawartego już w tytule. Abstrahując od wartości technicznych dzieła - potrafiących szczególnie zachwycić - estetyki zdjęć, perfekcyjnie wpisujących się we współczesne kanony „dobrego zdjęcia”, rodzi się przede wszystkim pytanie: jaki jest związek między tytułowym solipsyzmem, a poglądem wygłoszonym ponad dwa tysiące lat temu? Raczej niewielki. Twórca swoim obrazem bardziej definiuje się jako artysta-surrelista niż artysta-filozof. Dlaczego? Bo gdzie doszukiwać się argumentacji lub negacji samego solipsyzmu, czy nawet jego zdystansowanego, ale prawdziwego filmowego zwizualizowania? W treści, jak zostało wyżej wspomniane, obraz wpisuje się bardziej w nurt surrealistyczny, niż pogląd solipsystyczny. Floropodobny twór otulający kobiety w transie, skoczno-elektryczne stado niedefiniowalnych istot czy spotkanie podczas nocnego spaceru na plaży identycznych mężczyzny, wzajemny ich rozpad i zderzenie, a wszystko nad wyraz jaskrawo ubrane w różne barwy i kształty – to treść filmu. Według Huanga jest istotą i próbą przedstawienia odcisków wrażeń na umyśle solipsysty. Nikły jednak związek ma treść filmu z faktycznym pojęciem solipsyzmu. Odrealnione, nowatorskie i niekonwencjonalne sceny budują jasne skojarzenia ze sztuką surrealistyczną, jednoznacznie w tej koncepcji sztuki się klasyfikując. Ale surrealizm solipsyzmowi się nie równa. Surrealista nadaje rzeczywistości nowy, alogiczny kształt zmieniając znaczenie i funkcję poszczególnych elementów świata. Solipsysta tego świata w ogóle nie widzi, uważa go za nierzeczywisty, więc nie może uznawać go za podstawę swojej wiedzy, a tym samym jak surrealista - przekształcać. W filmie sposób wyrażania sztuki stał się treścią, co przełożyło się na bezzasadność, choć niecałkowitą, kreacji świata przedstawionego. Nie można powiedzieć natomiast, że treść filmu jest przekładnią tytułowego solipsyzmu.\nOgromnym błędem reżysera był wybór nieadekwatnej do idei filmu narracji. Wiadomo jak ważny w poglądzie solipsystycznym jest podmiot percypujący i definiujący rzeczywistość. Niestety narracja w filmie, którą jako jedyną można utożsamiać z podmiotem przedstawiającym świat nie koreluje ani trochę z myślą naczelną, a nawet boleśnie jej zaprzecza. Trzecioosobowe, o b i e k t y w n e wykorzystanie narracji absolutnie zburzyło sens przekazu. Reżyser na płaszczyźnie narracyjnej będącej notabene najistotniejszym punktem filmu (nawet treść pozostaje do niej wtórna jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że zgodnie z solipsyzmem każda jednostka ową treść rozumie inaczej), mieszczącej w sobie największy potencjał twórczy w obrębie samego zagadnienia, potknął się. Zindywidualizowanie, spersonalizowanie narracji mało, że odmieniłoby formę i sens filmu – dobrze pokierowane mogłoby urzeczywistnić tożsame z pierwotnym rozumieniem solipsyzmu pojęcie.\nSą w filmie elementy, które - stworzone akcydentalnie lub nie - można obronić. Ciekawie wykorzystana została przestrzeń wykreowana w oparciu o filmowy efekt limbo. Dla każdej z przedstawianych „substancji” i „ciał”, używając nomenklatury filozoficznej, pozostała ta sama. Infinitywna ciemność tylko uwypukla nasyconych kolorami bohaterów i przedmioty, które wydają się egzystować w ciemności jak wyobrażenia w nieskończonym umyśle. Niewyrażalne jako autonomiczny kształt, kolor lub ruch, ale tylko w zespoleniu tworzą idee złożone. Reżyser tym samym zasadza się w empirii, zmysłowości dominującej nad racjonalnie uporządkowaną diegezą, co krytycznie przeanalizowane znajduje wyjaśnienie.\nAfabularna kompozycja treści, niczym nieuporządkowany sen przedstawia obrazy połączone ze sobą niewielkim związkiem przyczynowo-skutkowym. Pogłębia to wrażenie, jakby zaprezentowany świat był obrazem niezracjonalizowanej umysłowości połączonej - niepotrzebnie zupełnie – przez końcowy wybuch łączący trzy sceny. Mogło to jednak kapitalnie wyciągnąć subiektywność obrazu, która przypominając sen, kojarzyłaby się mocno z jego charakterystycznym, zamkniętym dla jednego człowieka s u b i e k t y w n y m ś w i a t e m. Przykładem tak ukształtowanej kompozycji treści staje się sztandarowy głos filmowego surrealizmu, Pies Andaluzyjski w reżyserii L. Bunuela i S. Dalego.\nMuzyka jak i dźwięki mistycznie otwierają, choć nie rozciągają perspektywy pojęciowej filmu. Połączenie orientalnych subtelnych i delikatnych dźwięków z ciężkimi brzmieniami dało bardzo niekonwencjonalny efekt w pierwszej części filmu pociągnięty, prócz sceny ze stworzeniami, prawie do końca.\nWartość Solipsyzmu Huanga sama w sobie jest niewielka i daleko jej od sensownego ufilmowienia idei dominacji świadomości i jednostkowych wrażeń nad obiektywnym światem. I, co prawda, film nie nadaje się do edukowania i wyjaśniania zagadnienia filozoficznego solipsyzmu – prędzej wykorzystać go można jako reklamę telewizora, który z ponadprzeciętna dokładnością prezentuje nasycony kolorami obraz najwyższej rozdzielczości. Fascynacja filozofią i jej zagadnieniami nie wystarcza do przeniesienia ich na ekran. Mówiąc więcej –definicja solipsyzmu w filmie zostaje zniekształcona i źle zinterpretowana (albo nieumiejętnie przełożona na język filmu), co nie służy samemu reżyserowi jak i popularyzowaniu filozofii. Duża to odpowiedzialność reżysera - przekazywanie czystej myśli i komunikatu filozoficznego w formie systemu ruchomych obrazów i znaków.


Mity | Warszawski Uniwersytet Medyczny\nStrona główna»PALENIE - FAKTY i MITY»Mity\nTo tylko alibi. Przecież lubisz wiele rzeczy: słodycze, pizzę, lody, lecz nie musisz ich ciągle mieć przy sobie i nie wpadasz w panikę, kiedy okazuje się, że ich nie kupiłeś, a sklepy są zamknięte. Te przysmaki Cię nie uzależniają, a nikotyna tak.\nPalę SLIMY - są mniej szkodliwe\nMitem jest przekonanie niektórych palaczy, że cienkie papierosy, tzw. SLIM są mniej szkodliwe dla zdrowia, niż pozostałe wyroby tytoniowe. Nie ma różnicy. Wszystkie papierosy zawierają mieszaninę ok. 4 tys. związków chemicznych, a około 40 z nich to substancje rakotwórcze.\nPalę, ale się nie zaciągam,\nczyli nie wdycham rakotwórczych związków chemicznych. To nie prawda. Twoje palenie można porównać do bardzo szkodliwego palenia biernego.\nPalę LIGHTY, czyli dostarczam sobie mniej rakotwórczych substancji\nNic bardziej mylnego, papierosy light zawierają tyle samo substancji smolistych, co zwykłe papierosy i nie chronią przed nowotworami lub chorobami krążenia.\nPalenie uśmierza ból po wyrwaniu zęba\nPalacza uspakaja dobrze mu znane zachowanie, sam rytuał palenia, krótkotrwałe i złudne, działanie nikotyny na zakończenia nerwowe, a nie wdychanie nikotyny. Palenie po ekstrakcji zęba może skutkować różnego typu powikłaniami, takimi jak np. suchy zębodół, silny długoterminowy, trwający kilka dni ból związany z zaburzeniami w formowaniu się skrzepu wewnątrz zębodołu czy nawet zapalenie okostnej. Powoduje również znaczne przedłużenie gojenia się rany.\nPalę fajkę, bo to zdrowsze\nPalenie tytoniu fajkowego różni się od palenia papierosów jeśli chodzi o samą czynność, jednak nie zabezpiecza i nie zmniejsza ryzyka zachorowania na choroby typowe dla osób palących. Dym fajkowy wprowadzany jest do jamy ustnej i nikotyna przenika przez błony śluzowe do organizmu do receptorów nikotynowych w mózgu. Szkody zdrowotne wynikające z palenia fajki dotyczą przede wszystkim szkodliwości w obrębie jamy ustnej i skutkują np. rakiem języka czy warg.\nZaprzestanie palenia w starszym wieku jest trudne i nie przynosi takich korzyści jak u osób\nMożliwości rzucenia palenia w starszym wieku są porównywalne do tych jakie mają ludziie młodzi, a 6-miesięczna skuteczność pozostania niepalącym u starszych chorych wynosi około 20%. Palenie w każdym wieku zwiększa ryzyko przedwczesnego zgonu. Zmniejsza także szanse na pomyślne, czyli zdrowsze starzenie się.\nZnam palaczy, którzy dożyli sędziwego wieku, czyli skutki palenia nie zawsze są takie straszne\nJak wiemy, wyjątek nie potwierdza reguły...


Strona:PL Sue - Siedem grzechów głównych.djvu/1504 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Sue - Siedem grzechów głównych.djvu/1504\nani serdecznie ściskali, odezwał się głosem, pochodzącym z głębi serca:\n— Moi przyjaciele, to, com uczynił, uczyniłem wskutek rady mej matki... i przy pomocy mego przyjaciela, pana David’a... W ich zatem imieniu i w mojem własnem dziękuję wam z całego serca za te dowody waszego przywiązania... Co zaś dotyczy tego czółna — dodał młodzieniec, zbliżając się do statku złożonego w ogrodzie i przypatrując mu się z rozrzewnieniem i radością — służyć ono będzie do przejażdżek mej matki po stawie... a ten tkliwy napis zawsze przypominać nam będzie mieszkańców Doliny, których równie kochamy, jak oni nas.\nPotem Fryderyk zwracał się kolejno do otaczających go włościan, pytając jednego, czy z jego pola woda już ustąpiła, drugiego, czy ma nadzieję ocalić jakąś cząstkę swojej winnicy, trzeciego, czy użyźniający szlam, który Loara zostawiła na jego łące, nie wynagrodził trochę poniesionej przezeń straty; słowem, Fryderyk przemówił do każdego w wyrazach dowodzących, że miał jeszcze w pamięci każdego położenie lub szkody.\nMarja rozmawiała ze swej strony z ich żonami, matkami i dziećmi, i dla każdej z nich znalazła jakieś słówko przyjaznego współczucia, okazującego się w jej drobiazgowych pytaniach, dowodzących, że równie jak jej syn dokładnie była obeznaną z położeniem i potrzebami wszystkich.\nFryderyk spodziewał się zobaczyć jeszcze margrabiego de Pont-Brillant; czuł on potrzebę uściśnienia ręki tego, którego tak długo ścigał zawziętą nienawiścią; zdawało mu się, że to jawne uściśnienie powinno zatrzeć ostatnie wspomnienie tego nieszczęsnego czynu, który chciał spełnić... ale nie zobaczył już margrabiego, którego powóz już odjechał.\nDopiero kiedy mieszkańcy Doliny oddalili się, Fryderyk, wróciwszy z David‘em i matką swoją do domu, spot-\nOstatnio edytowano 29 lut 2020 o 08:24\nTę stronę ostatnio edytowano 29 lut 2020, 08:24.


CRYOLIFT / CRIOLED - Artismed\nPielęgnacja twarzy 27 września 2016 503Wyświetleń 0 Likes\nHomeUsługi...CRYOLIFT / CRIOLED\nJeden z ulubionych zabiegów naszych klientek.\nZabieg jest przeprowadzany w oparciu o zasady krioterapii.\nBiostymulujące działanie niskiej temperatury powoduje, że skóra odzyskuje zdrowy i pełen blasku koloryt, jest wypoczęta i wyraźnie młodsza. Zabieg natychmiast ujędrnia i poprawia napięcie skóry, zapewniając efekt modelowania tkanek tzw. krioplastykę skóry.\nDo zabiegu używamy preparatów francuskiej firmy Filorga: intensywnie działającego serum o wysokim stężeniu składników aktywnych, ukierunkowane na różne problemy skóry oraz preparaty wzmacniające efekt działania antiaging.\nTeraz zapraszamy Państwa na jeszcze bardziej spektakularny zabieg oparty na technologii krioplastyki tkanek – CRIOLED. Doskonałe połączenie efektu modelowania zimnem i terapii stymulującej światłem LED. Polecany zwłaszcza w chłodne i pochmurne dni. Intensywny zabieg liftingujący i 40-minutowa sesja światłem LED skutecznie poprawią wygląd i samopoczucie.\nIS CLINICAL ECLIPSE SPF50+E, KREM OCHRONNY ODCIEŃ BEŻOWY, 100ML 180.00zł\nLACTYFERRIN SANITIZER, ŻEL DO DEZYNFEKCJI RĄK, 80 ML 27.50zł\nD’ALCHÉMY INTENSE SKIN REPAIR OIL - Intensywnie regenerujący olejek do twarzy 30 ml 190.00zł


z kubkiem kawy...: Drewniany kulodrom pomaga nam przetrwać zimę\nKulodrom to inaczej zjeżdżalnia kulek. Jest to zabawka edukacyjna, która pobudza wyobraźnię i rozwija zdolności konstruowania. To nie tylko proste budowle z klocków, gdyż należy tak łączyć poszczególne elementy konstrukcyjne, aby wybudować tor dla kulek. Możemy je formować na wszelkie możliwe sposoby, tworząc z nich istny labirynt. Jeśli dobrze połączymy poszczególne elementy wówczas kulka będzie toczyć się bez przeszkód.\nNasz domowy kulodrom w całości wykonany jest z drewna i można składać go naprawdę na wiele sposobów. Mąż tak go zbudował, że po wprowadzeniu kilku metalowych kulek w ruch, każda pokonuje inny tor, gdyż mamy tam zamontowane przekładnie. Do stworzenia niepowtarzalnej zabawki mąż użył też kilku elementów z klasycznych cymbałków. Dzięki temu w trakcie toczenia się kulek wydawane są dźwięki. Ile czasu zajęła mężowi budowa tej niezwykłej konstrukcji?! Naprawdę wiele wieczorów. Podziwiam go za to, bo zamiast odpoczywać po pracy to siedział w swoim mini warsztacie i konstruował, budował, próbował. Tylko prawdziwemu tacie tak by się chciało spędzać wolny czas.\nDrewniany kulodrom pozwala Szymkowi skupić się na samej zabawie: układaniu, budowaniu, konstruowaniu. Klocki są bezpieczne, gdyż Szymek nie ma tu styczności ze szkodliwymi, toksycznymi substancjami, która można znaleźć w plastikowych zabawkach. Klocki nie posiadają trudno dostępnych elementów, więc łatwo można utrzymać je w czystości. Istotne jest również to, że praktycznie nie ma tu co się zepsuć. To taka zabawka na lata, dla wielu pokoleń.\nSzymek sam już próbuje dopasować do siebie poszczególne elementy. Nie zawsze to mu się udaje, ale i tak już dużo potrafi. Ostatnio puszczaniem kulek zainteresował się o 5.00 nad ranem. Widocznie stwierdził, że to najlepsza pora na to żeby kulki ładnie się toczyły. I uwaga!!! kulodrom wciąż się rozrasta, wciąż przybywają nowe elementy. Dzięki temu nie ma szans żeby zabawka ta znudziła się Szymkowi.\nAutor: zapiecek.art13 o 21:03\nKreo Vita 28 stycznia 2017 22:10\nAleż maszyneria - wow:) Masz bardzo zdolnego męża. Dziecko ma niezła zabawę i kształci wyobraźnię przestrzenną. Jestem pod wrażeniem:)\nzapiecek.art13 29 stycznia 2017 14:34\nJest zabawa, jest dużo śmiechu, jest duma... Szymek nawet dzisiaj pokazywał jaką ma zabawkę i jak kuleczki toczą sie po torze.


Na Pomorzu powstanie największa elektrownia fotowoltaiczna Europy Środkowo-Wschodniej | 300Gospodarka.pl\nStrona główna Live Na Pomorzu powstanie największa elektrownia fotowoltaiczna Europy Środkowo-Wschodniej\nprzez Barbara Rogala 11 stycznia 2021\nFarma budowana w Zwartowie przez firmę Respect Energy w ciągu roku wytworzy 230 gigawatogodzin energii. Zajmie obszar 300 hektarów.\n“W całym cyklu życia elektrowni wyprodukujemy około 6 TWh energii. Dla porównania Polska w tej chwili charakteryzuje się popytem na poziomie około 150 TWh, więc jest to znacząca inwestycja” – powiedział portalowi Newseria Sebastian Jabłoński, prezes Respect Energy.\nFarma w Zwartowie wyprodukuje energię, która wystarczy do zasilenia 153 tysięcy gospodarstw domowych. Będzie w stanie zaspokoić potrzeby energetyczne mieszkańców miasta o wielkości Gdańska – podaje Newseria.\nCzytaj też: Know-how od morza do morza: odwiedziliśmy farmę wiatrową, której kopia powstanie na Bałtyku\nFirma szacuje, że powstająca farma słoneczna w ciągu najbliższych 30 lat przyczyni się do zredukowania emisji dwutlenku węgla o 5 mln ton.\nBudowa farmy fotowoltaicznej ruszy w I kwartale tego roku, a za rok popłynie z niej energia. Wartość elektrowni po wybudowaniu ma wynieść około 200 mln euro.\nZa inwestycję odpowiada spółka Respect Energy wraz z niemieckim koncernem Goldbeck Solar.\nenergia odnawialnaenergia słonecznafarma słonecznafotowoltaikaOZEPomorze