Córka mafii (La hija de la Mafia)- Odcinek 19 - Telenowele\nCórka mafii (La hija de la Mafia)- Odcinek 19\nWysłany: 16:41:48 21-11-11 Temat postu:\nRestauracja „Zacisze”, 6 lipca 2010\nPaula Ruiz wiedziała jak zaskarbić sobie przychylność ludzi. Była w tym naprawdę dobra. Kiedy chciała osiągnąć swój cel potrafiła tryskać dobrym humorem, być miła i uprzejma. I to zrobiła także tego dnia. Adriana Romero nie wiedziała co się kryje za anielską twarzą nowej znajomej. Myślała, że znalazła nową przyjaciółkę. Od pierwszej chwili obdarzyła sympatią kobietę, która jej pomogła po napadzie. Paula zaprosiła ją do swojej restauracji i podała coś do picia i jedzenia, aby mogła się uspokoić. Przez cały czas jej towarzyszyła. Swoją życzliwością sprawiła, że zapomniała o przykrym incydencie z tego dnia. Chciała jej się jakoś odwdzięczyć za okazane serce.\n– Bardzo dziękuję – odrzekła Adriana kończąc posiłek. – Wszystko było pyszne.\n– Cieszę się, że ci smakowało. – Kobiety podczas rozmowy przeszły na ty. – Będziesz tu zawsze miło widziana.\n– Może kiedyś zabiorę męża. Jest bardzo zapracowany i rzadko kiedy wychodzimy. Mam nadzieję, że mu się tu spodoba.\n– Chętnie go poznam – odparła Paula uśmiechając się. – Zapraszam serdecznie. Bądź pewna, że zostaniecie obsłużeni niczym królowie.\n– Co do tego nie mam żadnych pewności. A może przyszłabyś do nas na kolację. Chociaż tak będę mogła ci się odwdzięczyć za to co dla mnie zrobiłaś.\n– Bardzo chętnie. – W oczach Pauli pojawił się błysk. – Będzie mi miło poznać twoją rodzinę.\n– Więc jesteśmy umówione. – Adriana spojrzała na zegarek. – O rany, nie wiedziałam, że już tak późno. Mam jeszcze kilka spraw do załatwienia. Zadzwonię do ciebie w sprawie kolacji.\n– Będę czekać.\nKiedy Adriana Romero wyszła z lokalu na ustach Pauli zawitał uśmiech triumfu. W pewnym momencie podszedł do niej jeden z kelnerów.\n– Szefowo, jakiś młody człowiek do pani. Czeka na zapleczu.\nWzięła torebkę wiszącą na oparciu krzesła i wyszła do swojego gościa. Podała mu zwitek banknotów. Chłopak szybko przeliczył.\n– Coś się nie zgadza? – spytała.\n– Wszystko w porządku, ale może przydała by się jakaś dodatkowa premia. Tamta babka wyglądała na nadzianą.\nPaula rozejrzała się, czy nikogo nie ma. Kiedy nabrała pewności złapała go za gardło i przygwoździła do ściany. Chłopak był raczej marnej postury, więc nie miała z tym kłopotów.\n– Posłuchaj gówniarzu! Nie wyciągniesz ode mnie więcej. I tak za tą robotę zapłaciłam ci więcej niż powinnam. Więc bierz kasę i zjeżdżaj. – Puściła go. Chłopak chwilę jeszcze\nkasłał. – Dam ci dobrą radę. Nie bądź chytry i pazerny. Może się to kiedyś źle dla ciebie skończyć. Aha i wyrzuć wszystkie karty kredytowe. Na pewno zostaną zablokowane. Jeśli gliny cię przyskrzynią nie uwierzą, że działałeś na moje zlecenie. Wszystkiego się wyprę. Twoje słowo przeciwko mojemu. A teraz spływaj!\nWyrzuciła go za drzwi i sama wyszła aby zapalić. Pierwszy krok za mną, pora na następne, pomyślała.\nCentrum Dowodzenia, 6 lipca 2010\nMarcos nadal patrzył na ekran komputera, który nadal był zaśnieżony. Nie podobało mu się to. Ricardo ciągle próbował coś zrobić, aby odzyskać łączność z Ericą. Niestety bez skutku.\n– I co? – spytał wyciągając z paczki kolejnego papierosa. Przez chwilę nerwowo trzymał go w palcach, po czym zapalił.\n– Nadal nic – odrzekł Ricardo. – Nie mam pojęcie co się mogło stać.\n– Niech to szlag! Jak to możliwe, że ten sprzęt zawiódł. Miał być najnowszej technologii. Może wsadzili nam jakiś szajs?\n– Nawet najlepszy czasami zawodzi... – stwierdził Ricky.\n– Ale czy musiało to się stać właśnie teraz? Mamy pecha. Nie wiadomo co się może teraz z nią dziać. – Spojrzał na Almę. Kobieta podeszła do okna. – Widzisz coś?\nPolicjantka pokręciła głową, nadal wpatrywała się w sąsiednią posesję. Na jej twarzy malował się niepokój. Martwiła się o Ericę. Niby dziewczyna była silna, ale mogłoby jej się coś stać.\n– A jeśli coś się stało? – spytała.\n– Nawet tak nie myśl! – krzyknął Marcos. – Nie mogło. Ta mała to spryciara. Zawsze się wywinie. Będzie musiała to nam jakoś wytłumaczyć, kiedy następnym razem się spotkamy.\n– Tylko kiedy? Nie możemy ryzykować. Ten jej bodyguard ciągle za nią łazi.\n– To spotkanie będzie bliżej niż ci się wydaje – oznajmił tajemniczo Hernandez.\n– Jak to? – spytała Alma z zainteresowaniem.\nRicardo odszedł od komputera i także podszedł do okna.\nMarcos sięgnął do marynarki i wyjął z niej dwie koperty. Jedną dał Almie. Dziewczyna jednym ruchem otworzyła zawartość. To było zaproszenie na aukcję prowadzoną przez Adrianę Romero.\n– Chyba nie chcesz...\n– Oczywiście, że tak. – Marcos wszedł jej w słowo uprzedzając jej pytanie. – Zostaliśmy zaproszeni, więc nie wypada odmówić. To by było w złym guście. Taka zamożna rodzina, jak my, zna się na dobrych manierach. – Widząc minę Almy dodał: – Lorenzo Romero nas nie zna, więc możemy czuć się bezpiecznie.\n– Ale przecież wiesz, o co mi chodzi... – zaczęła tajemniczo Alma.\n– Minęło tyle czasu – odrzekł Marcos. – Nie obawiaj się. Nikt nie wie, że jesteśmy glinami. – Wypuścił ostatni kłęb dymu i zgasił peta w popielniczce. – Zacznijcie szykować stosowne ubranie.\nRezydencja Lorenza Romero, 6 lipca 2010\nW ostatniej niemal chwili udało jej się odwrócić nie zwracając niczyjej uwagi. Westchnęła z ulgą i spojrzała na aparat cyfrowy trzymany w ręku. Jeżeli ktoś by zobaczył zdjęcia, musiałaby nieźle się nagimnastykować, żeby wymyślić dlaczego je zrobiła. A tym bardziej przed własnym „ojcem”. Był człowiekiem, który nie dałby wcisnąć sobie kitu. Erica wyszła zza drzewa i skierowała się w stronę basenu. Opalanie się i kąpiel było pretekstem, żeby mogła bez problemu paradować po ogrodzie.\nWcześniej przez okno w kuchni, zauważyła jak z drugiej strony domu, podjeżdżały jakieś ciemne samochody. Mężczyźni, którzy z nich wysiedli byli elegancko ubrani. Postanowiła powęszyć. Ubrała więc bikini, wzięła aparat, kosmetyczkę i ręcznik. Potem wyszła. Miała szczęście. Mężczyźni nie weszli jeszcze do środka. Stali i rozmawiali z Lorenzem i Martinem. Towarzyszył im także Manuel. Schowała się za drzewo aby zrobić zdjęcia. Pomyślała, że pewnie się przydadzą. To na pewno byli ludzie, z którymi jej „ojczulek” prowadził ciemne interesy.\nTeraz siedziała na leżaku przy basenie. Aparat schowała do kosmetyczki. Dotknęła swojej szyi i zorientowała się, że nie ma naszyjnika. Cholera! Gdzie go mogłam zostawić, zastanawiała się. Zawsze miała go na sobie. Pamiętała o tym co jej powiedziała Alma. Po chwili zbladła. Ostatni raz go miała w basenie, jak się kąpała. Musiał się odpiąć. Jak mogłam być tak głupia, zarzucała sobie. Szybko zanurkowała. Miała rację. Leżał na dnie. Szybko do niego podpłynęła i wypłynęła na powierzchnię. Patrząc na niego pluła sobie w brodę, jak mogła być tak nieostrożna. Usiadła na leżaku i spoglądała na jego kwiatowy wzór. A jeśli coś się zepsuło, myślała. Marcos nie wie, co się ze mną dzieje. Może powinnam do nich zadzwonić. Nagle poczuła jak ktoś delikatnie wyciera jej włosy. Zatopiona we własnych myślach nie widziała ani nie słyszała nikogo. Powoli się odwróciła. To był Manuel Gonzales. I patrzył na nią takim samym wzrokiem jak pierwszego dnia, kiedy się spotkali. Nie wiedziała czemu, ale ten człowiek nie podobał się jej. Przecież był młody przystojny, ale było w nim coś odpychającego. Przynajmniej ona miała takie odczucie. Może na innych kobietach robił wrażenie, ale nie na niej.\n– Cześć! – Uśmiechnął się. – Mam nadzieję, że mnie pamiętasz?\n– Tak – odparła odbierając od niego ręcznik. Chcąc się czymś zająć, sama wycierała sobie włosy. – Jesteś Manuel, kolega Martina.\n– Zapamiętałaś – odrzekł, szczerząc zęby. Erice ten uśmiech działał na nerwy. Jej dawna natura mogłaby mu powiedzieć, żeby spadał. Ale Roxana Romero nie mogła tego uczynić. – Więc być może myślałaś trochę o mnie. Bo ja o tobie tak.\nFacet spadaj na drzewo! Skąd ty się urwałeś? Z choinki a może z księżyca. Takie teksty były modne w średniowieczu! Może Roxana Romero by się na to nabrała, ale nie ja.\n– Naprawdę? – zapytała nieśmiało, wczuwając się w rolę.\n– Owszem. Twój brat co nieco mi o tobie opowiadał. Same dobre rzeczy oczywiście. Od tamtej pory czekałem chwili, kiedy będę mógł cię poznać.\nErica już dawno by kazała temu palantowi spadać na drzewo. Wyraźnie miał na nią ochotę. Bezczelnie gapił się w jej biust, a to nie było trudne gdyż miała na sobie skąpe bikini. Widziała jak jego wzrok prześlizgiwał się po jej ciele. Wkurzał ją coraz bardziej, ale nie mogła być dla niego niemiła. Przecież Roxana Romero tak by się nie zachowała. A ona przecież teraz nią była.\nPrzypomniała sobie wpisy z pamiętnika Roxy, które pobieżnie czytała. Nie było w niej żadnej wzmianki o Manuelu, a więc Martin nic o nim nie opowiadał.\n– Powiedz coś o sobie – odparła zarzucając ręcznik na ramiona i okrywając swoje piersi przed jego spojrzeniem. – Martin nic o tobie nie mówił. Ostatnio jest zajęty, więc nie mamy czasu rozmawiać tak jak kiedyś.\n– A co chcesz wiedzieć?\n– Gdzie się poznaliście? – spytała z uprzejmości.\nTak naprawdę obchodziło ją to tyle co wczorajsza kolacja, ale musiała jakoś zmienić temat. Chciała go czymś zająć, żeby nie gapił się bez przerwy na nią. Może przy okazji coś mu się wymsknie, co będzie miało dla mnie znaczenie, pomyślała o swojej misji.\nWkurzał go ten cały Manuel. Wiedział, że jest zamieszany w interesy Lorenza i niewiele się różni od niego czy też Martina. Potrafił być bezwzględny tak jak oni. A teraz bezczelnie podrywał Roxanę! Nie wiedział dlaczego go tak to rozwścieczyło. Przez okno w salonie, skąd rozciągał się widok na basen widział, jak ten gość podszedł do niej i wycierał jej włosy, kiedy wyszła z basenu. Jeszcze pożerał ją wzrokiem. A ona? Najwidoczniej jej się to podobało. Nie odeszła tylko z nim rozmawiała. Chciałby wiedzieć o czym.\nCarlos Montiel nie potrafił przestać patrzeć na Roxanę i Manuela siedzących przy basenie. Nie podobało mu się to. Nie mógł pozwolić aby wpadła w jego sidła. Ale co mógł zrobić? Kim on dla niej był? Tylko starszym bratem. Owszem, ale to było kiedyś zanim wyjechał. Było, czas przeszły. Teraz wszystko się zmieniło. Od tamtej kolacji nie potrafił przestać o niej myśleć, o jej pięknym uśmiechu, o jej oczach. Kiedy zasypiał widział ją przed oczami. Żadna kobieta nie wyryła mu się tak w pamięci. Starał się zapomnieć o niej, dlatego przez parę dni unikał wspólnych posiłków. Wiedział, że jej obecność wytrąca go z równowagi, a na to nie mógł pozwolić. Miał zadanie do wykonania, więc potrzebował absolutnego skupienia. Nawet Adriana zauważyła, że nie jada w domu. Powiedział jej, że załatwia sprawy z przyjęciem na praktykę. A potem jeszcze go czeka aplikacja. To była oczywiście przykrywka. Lorenzo Romero nie wie, jaka jest prawdziwa przyczyna jego powrotu.\nZ zamyślenia wyrwał go odgłos SMS-a. Wyjął telefon i odczytał wiadomość. Jutro o 9 w Motelu Amber przy krajowej 19. Pokój 25. Carlos szybko skasował wiadomość. Ostatni raz spojrzał na parę siedzącą przy basenie. Postanowił sobie jedno. Adriana nie będzie jedyną osobą, którą musi wyrwać z sideł mafii Lorenza Romero.\nWysłany: 14:19:54 15-01-12 Temat postu:\nCóż, straty w lokalu Patricia Navarro są nie do pozazdroszczenia. Zginęli ludzie, a stan klubu jest opłakany. Wiele miesięcy potrwa zanim będzie jak dawniej. Niestety wszyscy się o tym dowiedzą i nie będą chcieli tam wracać. I jeszcze policja będzie węszyć. Navarro wie, że stoi za tym Lorenzo Romero, ale póki co jest bezsilny. Już chciałby się zemścić, ale to trzeba zrobić na spokojnie. Rady Flavia są jak najbardziej na miejscu Tak czy siak widać jak na dłoni, że Navarro jest przy Lorenzie słabiutkim pionkiem, tamten go już dwa razy zaskoczył, a on wciąż nie może wziąć odwetu\nSąsiedzi Lorenza, czyli policja też wiedzą o wszystkim. Do tej pory nikt ich nie odwiedził i nie sprawdził, są czujni i przebiegli, ale właśnie teraz pojawił się pierwszy problem. Stracili kontakt poprzez kamerkę z Ericą vel Roxaną. Fatalna sprawa, bo chociaż na razie jest bezpieczna, to licho nie śpi. Bez nich jest zdana tylko na siebie, a wokół ma pełne gniazdo żmij\nAdriana jest bardzo naiwna. Ktoś ją napadł, ochroniarz tego łobuza nie dogonił, za to na drodze żony Lorenza pojawiła się... jego kochanka Paula. I teraz kobiety się zaprzyjaźnią. Cóż za paradoks\nPaula to spryciara Zaprzyjaźniła się z Adrianą i udaje jej najlepszą przyjaciółkę, a tymczasem okazuje się, że opłaciła zbira, który ukradł Adrianie torebkę. Nie dała mu więcej kasy i potraktowała jak śmiecia. Widać, że to silna kobieta i umie postępować z takimi cwaniaczkami jak ten młody facet. Żal tylko Adriany, że wpadnie w kleszcze. Z jednej strony taki mąż, a z drugiej jego kochanka, która jest zupełnie inną osobą niż ona teraz sądzi...\nObraz zaśnieżył nieco u naszych policjantów - sąsiadów Lorenza Romero, a stało się tak dlatego, że naszyjnik Roxany/Eryki wpadł do wody. Policjanci wezmą w udział w dobroczynnym przyjęciu Lorenza. Zostali zaproszeni. Będą bezpieczni, bo mafiozo ich nie zna. A przyjść muszą, bo dobre obyczaje i te sprawy tak nakazują I muszą się też porządnie ubrać.\nErica zorientowała się, że zgubiła naszyjnik. Szybko odzyskała go pod wodą, ale niestety nagle zaczepił ją Manuel, kolega Martina, odrażający typ, która chce ją tylko poderwać. Musiała być Roxaną, więc traktowała go bardzo grzecznie, ale w głębi duszy chciałaby go pobić z wściekłości.\nCarlos obserwował Roxanę i Manuela. Nie podoba mu się to wszystko, bo dziewczyna wpadła mu w oko. Doskonale wie, że jej ojciec i cała ta mafia to dla niej największe zagrożenie. Zdecydował, że będzie aniołem stróżem nie tylko dla Adriany, ale i dla Roxany. Pytanie tylko co on może zrobić w pojedynkę przeciwko takiemu gigantowi jak Lorenzo Romero.\nWysłany: 22:55:40 30-03-12 Temat postu:\nMotel Amber, 7 lipca 2010, godzina 9.00\nKiedy Carlos wszedł do pokoju, jego gość już czekał. Mężczyzna usiadł na stojącym nieopodal krześle.\n– Jesteś jak zwykle punktualny. – Usłyszał kobiecy głos.\n– Znasz mnie nie od dziś i wiesz, że zawsze stawiam się na spotkanie – odparł.\nKobieta zdjęła okulary przeciwsłoneczne i błękitny szal, którym była owinięta jej głowa. Rzuciła materiał na łóżko. Carlos spojrzał jej w twarz. Ostatni raz widzieli się w USA kilka tygodni przed jego wyjazdem. Kobieta zawsze się kamuflowała, kiedy mieli się spotykać. Nikt nie mógł jej rozpoznać. Była dobra w charakteryzacji, można powiedzieć cholernie dobra.\n– Czemu chciałaś się spotkać? – Nie owijając w bawełnę Carlos od razu przeszedł do rzeczy. Nie lubił marnować swojego cennego czasu.\n– Jak zwykle konkretny. Dobrze więc – odparła spokojnym tonem głosu i wyciągnęła z torby papierową teczkę. – Koniec z urlopem. Trzeba zabrać się do roboty. Wiesz co mam na myśli.\n– Jasne – odrzekł. – Przecież po to wróciłem do Kolumbii. Nie musisz mnie o to pytać. Jaki jest plan i instrukcje?\n– Wszystko masz tutaj. – Kobieta wskazała na wyjętą wcześniej teczkę. – To bardzo ważne. Zapoznaj się z tym i zniszcz. Wiesz, że musimy wykazać się szczególną ostrożnością. Nie może się to dostać w niepowołane ręce. To co tam jest może cię zaszokować. Ale jesteś profesjonalistą więc wiesz jak się zachować w takich sytuacjach i nie muszę ci tego tłumaczyć. A jak tam sytuacja w domu? Jak twój kochany ojczym.\n– Ledwie zauważa moją obecność. Traktuje mnie jak powietrze. Tak jakby mnie tam wcale nie było.\n– I bardzo dobrze. To ułatwia nam sprawę. Lorenzo sam nie wie, kogo ma pod swym dachem.\n– Jak to kogo? Świeżo upieczonego, dobrze zapowiadającego się prawnika. – Carlos roześmiał się głośno. – Przez lata pracowałem na taką reputację. Nawet szukałem już pracy w kancelariach i dostałem się do jednej z najlepszych w mieście. – Wstał z krzesła i podszedł do okna, przez które rozciągał się widok na pobliską okolicę. – Lorenzo Romero zapłaci za wszystkie swoje zbrodnie. Już moja w tym głowa. – Z całej siły zacisnął pięści.\n– Tylko pamiętaj oby zemsta się nie zaślepiła. Nie możesz stracić czujności. Najmniejszy błąd może kosztować cię życie. Zresztą nie tylko ciebie.\nCarlos szybko się odwrócił i spojrzał na kobietę.\n– Wszystko masz w teczce. Jak przeczytasz zawartość zrozumiesz. A teraz czas na mnie.\nKobieta szybko opuściła pokój zostawiając Carlosa z mnóstwem wątpliwości i pytań.\nRezydencja Lorenza Romero, 7 lipca 2010\nErica kolejny dzień spędzała przy basenie. Zauważyła, że był to dobry punkt obserwacyjny. Mogła bez przeszkód spacerować dookoła basenu i po ogrodzie rozglądając się wokoło nie wzbudzając niczyich podejrzeń. Nikt jej nie towarzyszył. Jej ochroniarz nie był teraz z nią, nie było takiej potrzeby. Był z nią tylko poza terenem rezydencji. I bardzo dobrze, myślała Erica. Miała dość tego pacana. Kiedyś była wolną kobietą chadzającą własnymi drogami i nie była przyzwyczajona do drugiego cienia, jak nazywała Javiera.\nZeszła z leżaka i założyła coś na siebie. Nie chciała znowu natknąć się na Manuela, który rozbierałby ją wzrokiem gdyby tylko znowu zobaczył ją w bikini. Wzięła ze sobą aparat i postanowiła przejść się wzdłuż wschodniej części ogrodu. Jeszcze nigdy tam nie była. Zdziwiło ją, że ta część różni się od pozostałego ogrodu. Rosła wysoka trawa i gęste krzaki. Zaczęła robić zdjęcia. Nie wiedziała czemu, ale czuła że to zaniedbanie było celowe. Tak jakby ktoś chciał coś tu ukryć. Tylko co? Zastanawiając się nad tym nie widziała jak podeszła do niej Valeria.\n– Cześć serduszko – przywitała się. – Co robisz?\nErica powoli odwróciła się jej kierunku. Tylko jej mi tu brakowało, pomyślała.\n– Robię zdjęcia przyrody – powiedziała siląc się na uśmiech.\n– Nigdy jakoś nie byłaś zainteresowana fotografią – stwierdziła Valeria patrząc na nią uważnie.\n– Całkiem niedawno odkryłam tą pasję. To jest prawdziwa frajda.\n– A co może być przyjemnego w fotografowaniu jakiejś trawy i krzaków? – zdziwiła się dziewczyna i parsknęła z obrzydzeniem. – Swoją drogą nigdy jeszcze nie byłam w tej części, chociaż znamy się już tyle lat i znam tu niemal każdy kąt . Ktoś tu zaniedbał. Ogrodnik powinien już dawno być wywalony na zbity pysk. Jak można było tak tu zapuścić? Przecież to wygląda okropnie. Jak na jakiejś wiosce zabitej dechami.\n– Ma to swój urok. To naturalna przyroda, pozbawiona ingerencji człowieka. To idealne miejsce na zdjęcia plenerowe.\n– Widzę, że całkiem ci odbiło na punkcie fotografii.\n– Owszem. Może miałabyś ochotę mi pozować.\n– Na tle tego czegoś?\n– A czemu by nie. Śmiało.\nValeria zastanawiała się chwilę, po czym się zgodziła. Weszły w głąb ogrodu. Erica specjalnie ustawiała ją w pewnych miejscach, które mogłyby coś kryć. Domyślała się, że ta zaniedbana część kryje jakąś tajemnicę, sekret i ona go odkryje. Dziewczyny były tak zaabsorbowane swoim zajęciem, że nie zauważyli jak ktoś stanął obok nich.\n– Co tu robicie?\nObie szybko się odwróciły. To był Martin.\n– Robimy sobie zdjęcia – szybko odparła Erica.\n– Tutaj? Masz cały ogród, a ty przyszłaś tu? Są chyba lepsze miejsca.\nErica wyczuła w jego głosie złość. O co może mu chodzić, zastanawiała się w myślach.\n– Ale... – chciała coś powiedzieć, ale brat jej przerwał.\n– Przecież doskonale wiesz, że ojciec zabrania komukolwiek przychodzenia tutaj. Gdyby się dowiedział, wpadłby w złość. To jego azyl, miejsce gdzie chce w spokoju pomyśleć, odetchnąć od trudu codziennego życia. Dlatego nie chciał, żeby ktoś z tym zakątkiem robił cokolwiek. Czy nie możesz tego zrozumieć? Tyle razy ci już to tłumaczyłem, ale do ciebie dociera to jak do ściany.\nWięc Roxana też tu się zakradała, wywnioskowała Erica z jego słów. Widocznie nie była taką posłuszną dziewczyną, jak o niej myślała.\n– Zabronił ci tutaj przychodzić i lepiej posłuchaj. Nigdy się więcej tu nie pokazuj, jasne? To było ostatni raz. Tym razem ci się upiekło. Nie powiem nic, że tutaj byłaś. Następnym razem możesz nie mieć tyle szczęścia. Jak cię nakryje wpadniesz w niełaskę i już nie będziesz jego ukochaną córeczką. Ukochane córeczki nie łamią zakazu i są zawsze posłuszne. A teraz zmykajcie, obie. I nie kręć się tu więcej.\nErica wraz z Valerią spełniły jego polecenie. Poszły nad basen.\n– O co chodzi? Nigdy wcześniej nie widziałam twojego brata w takim stanie. Nikomu nie wolno tam przychodzić. Tak jakby to było miejsce jakiś tajnych spotkań.\n– Wiesz, mój tata ma czasami takie swoje dziwactwa – odparła Erica. – I to jest jedno z nich. Zupełnie zapomniałam o tym zakazie. Może zajmiemy się czym innym?\n– Miałam to samo ci zaproponować. Wzięłam z sobą bikini. Poopalamy się trochę i poplotkujemy.\n– Dobrze. Idź się przebrać, a ja tu na ciebie zaczekam – rzekła Erica i położyła się na leżaku.\nWciąż rozmyślała o tym co powiedział Martin. Nikomu nie wolno tam wchodzić. Tak jakby coś ukrywali. Kazał się jej tam więcej nie kręcić. O nie braciszku, pomyślała. Nie spełnię twojej prośby. Muszę wiedzieć, co ukrywacie. I dowiem się tego prędzej czy później.\nOkolice San Cristobal, 9 lipca 2010\n– Co ty w ogóle kombinujesz? – zapytał siedzącej obok niej kobiety.\n– Zobaczysz. – Uśmiechnęła się tajemniczo. – To będzie niespodzianka.\n– Dla wszystkich.\nIch samochód był ukryty w przydrożnych krzakach, gdzie z drogi nie można było go zobaczyć. Byli jakiś dwadzieścia kilometrów od San Cristobal, miasteczka przez które się przejeżdżało, jeżeli się jechało do stolicy. Kobieta bez przerwy patrzyła przez lornetkę. Dostrzegła z oddali białą półciężarówkę.\n– Są – rzekła.\nMężczyzna jej towarzyszący wziął od niej lornetkę, a kobieta wzięła swoją komórkę i gdzieś zadzwoniła.\n– Szykujcie się dziewczynki. Już nadjeżdżają. Wiecie co macie robić.\nJej towarzysz cały czas patrzył przez lornetkę. Zauważył sportowy wóz, który wyjeżdżał z polnej drogi. Zatrzymał się przy drodze. Wysiadły z niego dwie skąpo odziane kobiety. Jedna z nich otworzyła maskę samochodu i chwilę grzebała przy silniku. Potem zatrzymały zbliżającą się ciężarówkę.\n– Po co ten cały cyrk?\n– Niedługo wszyscy się dowiedzą – rzekła i odebrała od niego lornetkę. Dziewczyny zniknęły. Mężczyzn z ciężarówki też nie było. Plan się udał. A raczej połowa planu. Pora na drugą część. Ponownie zadzwoniła ze swojej komórki. – Szykujcie się chłopaki. Byle szybko.\nTereny starej fabryki samochodów, 9 lipca 2010, godzina 19.00\nLorenzo Romero po raz kolejny spojrzał na zegarek. Jego cierpliwość ma swoje granice.\n– Spóźniają się – rzekł.\n– Nie martw się tato – uspokajał go Martin. – Na pewno niedługo będą.\n– No mam nadzieję, nie mam całego wieczoru. Musimy szybko to załatwić i wrócić do domu. Nie chcemy chyba wzbudzać niczyich podejrzeń. Adriana jest naiwna, ale nie chce żeby zadawała niepotrzebne pytania. Chce mieć spokój. Chociaż w domu.\nBoss bardzo cenił sobie swój czas. Nie tolerował spóźnień i dlatego był zdenerwowany jeżeli ktoś był niepunktualny. Oprócz syna był z nimi także Manuel. Lorenzo miał do niego zaufanie. Już nieraz ten chłopak udowodnił swoją lojalność wobec niego. Mimo że nie był Włochem, przyjął go do swojej organizacji. Był przyjacielem Martina. Kiedyś uratował go od niechybnej śmierci. Gdyby miał kiedyś drugiego syna, to właśnie takiego jak Manuel.\n– Jadą – poinformował Martin.\nMężczyźni zauważyli jadącą drogą półciężarówkę, która następnie skręciła na trawę, blisko miejsca gdzie stali. Kierowca zatrzymał auto i wysiadł z kabiny.\n– Co tak długo? – spytał Lorenzo na przywitanie.\n– Mieliśmy po drodze przymusowy postój. To nic ważnego.\nLorenzo poszedł za nim i i poczekał aż tamten otworzy naczepę. Zajrzał do środka.\n– Co to ma k***a być?!\nWysłany: 0:06:46 08-11-12 Temat postu:\nStare magazyny na peryferiach miasta, 9 lipca 2010, godzina 20.00\nCamila Navarro zatrzymała samochód niedaleko starych magazynów, które jej mąż odkupił za bezcen. Nikt się nie interesował na co mu te rudery, a on niewielkim kosztem je odnowił. Były mu potrzebne do prowadzenia swoich interesów. Policja na szczęście o nich nie wiedziała. Dzięki temu mógł bez przeszkód i ryzyka prowadzić swój biznes.\n– Po coś mnie tu przywiozła? – zapytał Patricio siedząc obok niej, na miejscu pasażera. – Co to za tajemnice?\n– Niedługo wszystkiego się dowiesz – rzekła tajemniczo, uśmiechając się lekko.\nWyszli z samochodu i skierowali się do wejścia. Patricio mocno pchnął wielkie, metalowe drzwi. Kiedy wszedł do środka rozejrzał się uważnie. Nadal nic z tego nie rozumiał, ale miał nadzieję, że żona wkrótce go oświeci. Na środku stała ciężarówka, z której wyszedł kierowca. Nie poczekał nawet na swego szefa tylko odszedł na bok, aby zapalić. Camila dołączyła do męża i wzięła go za rękę.\n– Chodź za mną. – Pociągnęła go za sobą do naczepy.\nKierowca wciąż trzymając papierosa w zębach podszedł do nich i mocnym ruchem otworzył naczepę.\n– Co to ma być? – spytał zdziwiony Patricio widząc pudła z bananami.\nCamila uśmiechnęła się lekko a potem przy pomocy kierowcy weszła na naczepę i wyjęła jednego banana. Obrała do połowy skórkę i zjadła połowę owocu a potem podała go mężowi. Patricio obrał resztę. Ze środka wypadła foliowa torebka z białym proszkiem w środku. Podniósł ją z ziemi i szybkim ruchem otworzył. Palcem nabrał odrobinę proszku i wziął do ust. Przez chwilę degustował, żeby potem wyplunąć.\n– Wyśmienite świństwo – powiedział patrząc z dumą na swoją żonę. – Ktoś miał niezły pomysł z tymi bananami. Jak ci się udało zdobyć tyle tego towaru? I skąd go masz?\n– Domyśl się. – Uśmiechnęła się tajemniczo.\nPatricio po chwili głośno się roześmiał. Od razu wiedział o kim myślała jego żona. I miała doskonały plan. Jak jej się to udało, zachodził w głowę. Wiedział, że dokonał słusznego wyboru żeniąc się z nią, mimo że było sporo od niego młodsza. Była jego partnerką nie tylko w łóżku, ale także w interesach. Miała głowę na karku.\n– Lorenzo Romero miał dziś zły dzień. Chciałbym zobaczyć jego minę. Punkt dla nas kochanie i to dzięki tobie.\n– A to dopiero początek – odrzekła Camila. – On jeszcze nie wie na co nas stać. Będzie przeklinał dzień w którym wszedł nam w drogę.\nTereny starej fabryki samochodów, 9 lipca 2010, godzina 20.00\n– Zabierzcie te ścierwa. Cuchnie na kilometr – powiedział Lorenzo Romero do swoich ludzi patrząc na leżące na ziemi ciała swoich byłych pracowników.\nZabił ich z zimną krwią. Tym razem osobiście, nie wyręczał się swoimi gorylami. Nawet nie mrugnęła mu powieka. Nie potrzebował darmozjadów i nieudaczników. To przez nich stracił cały towar. Żeby tak się podejść, jak małe dzieci. Ale tacy kretyni myślą tylko fiutem. Wystarczyło, że na drodze pojawiły się napalone laski, którym rzekomo popsuł się samochód. Lorenzo znał takie sztuczki. On na pewno nie dał by się na to nabrać. A oni? Nie chciał już myśleć o tych debilach. Odszedł na bok i ze złością popatrzył na otwartą naczepę. W środku były pudła mandarynek. Szlag go trafił jak nie zobaczył swojego towaru. Domyślał się kto za tym stoi. Tylko jeden człowiek mógł to zrobić: Patricio Navarro. Nie docenił „dziadka”. Wciąż miał potęgę. Ale już on się postara, żeby wykurzyć go z przestępczego półświatka. Jedna wygrana bitwa jeszcze nie oznacza wygranej wojny. Lorenzo zrobi wszystko aby wygrać to starcie i wyjść z niego bez większych strat. Trzeba będzie obmyślić nową strategię.\nOdszedł od ciężarówki i podszedł do swojego samochodu. Jego ludzie już wrócili pozbywszy się ciał.\n– I co teraz robimy? – zapytał Martin podchodząc do niego.\n– Na razie nic. Trzeba przeczekać tą burzę. A teraz wracajmy – rzekł wsiadając do auta. – Na dzisiaj mam dosyć atrakcji. Jedźmy do domu. Adriana już pewnie czeka z kolacją. Chociaż w domu chce mieć trochę spokoju.\nRezydencja Lorenza Romero, 9 lipca 2010, godzina 20.30\nCarlos cały czas myślał o tym czego się dowiedział. Przeżył szok. Od razu wiedział, że Roxana nie była tą osobą co kiedyś. I nie mylił się. Teraz miał na to dowody. Wszystko było w teczce którą dostał. Tylko on w tym domu wiedział kim ona była. I tak musiało zostać. Nikt nie mógł się o tym dowiedzieć. Jeszcze raz przejrzał wszystkie dokumenty, które dostał. Nie chciał czegoś przeoczyć. Trzeba było wszystko zniszczyć. W tym domu kręciło się za dużo osób. Szybko włożył wszystkie kartki do niszczarki stojącej na podłodze, niedaleko jego biurka. W jego ręku zostało tylko jej zdjęcie. Lekko się uśmiechała a z oczu biły diabelskie ogniki. Powinien zniszczyć to zdjęcie, tak mu podpowiadał rozum. Ale serce mówiło coś innego. Nie potrafił go wyrzucić.\n– Jesteś piękna – szepnął delikatnie przesuwając opuszkami palców po twarzy na zdjęciu.\nOpamiętał się i szybko schował zdjęcie do jednej z najgrubszych książek stojących na regale. Wiedział jaką miał misję do spełnienia. Wszystko omówił z kobietą, z którą dwa dni wcześniej się spotkał.\nJednak wciąż nie mógł zapomnieć o Roxanie. Myślał, że jeżeli będzie jej unikał, to wszystko minie. Pomylił się. I to bardzo. A teraz, jak na ironię losu, dostał nowe zadanie. Musiał mieć na nią oko, chronić ją, a to oznaczało, że będzie musiał częściej obok niej przebywać. Była dla nich zbyt ważna. Dla niego też. Postanowił jednak zwalczyć w sobie to nowe uczucie. Tylko nie wiedział jak mu się to uda, skoro gdy tylko ona znajdowała się w pobliżu zapominał o całym świecie.\nSpojrzał na zegarek. Należało zejść na kolację. Powoli wyszedł z pokoju i od razu się zatrzymał. Na drugim końcu korytarza zauważył Roxanę. Ona go nie widziała. Szybkim krokiem skierowała się do schodów nieświadoma, że ktoś ją obserwuje. Carlos dziękował, że ich pokoje nie są obok siebie. To byłoby dla niego nie do zniesienia wiedząc, że ona jest tuż za ścianą, a nigdy nie będzie należeć do niego. To nie może i nie powinno nigdy się zdarzyć. Nigdy nie powinni należeć do siebie.\nLorenzo gdy tylko zjawił się w rezydencji chciał od razu pójść coś zjeść do jadalni, ale zatrzymała go żona. W progu powitała go uśmiechem.\n– Witaj kochanie. Zmęczony? – spytała z troską w głosie.\n– Owszem – odparł Lorenzo. – Miałem wyjątkowo ciężki dzień.\n– Kolacja już jest gotowa. Zaraz każe podać, ale najpierw mam dla ciebie\nniespodziankę . – Uśmiechnęła się tajemniczo.\nLorenzo tylko przewrócił oczami. Miał dość atrakcji na ten dzień, chciał aby jak najszybciej się skończył. A tu jeszcze Adriana wyskakuje z jakimiś duperelami.\n– O co znowu chodzi? – zapytał zniecierpliwiony.\n– Mówiłam ci kiedyś, że zaprosiłam na kolację moją przyjaciółkę. Nigdy nie miała czasu, aby przyjść. Aż do dzisiaj. Znalazła wolny termin. Chciałabym, żebyś dzisiaj ją poznał. Jest u nas. Wiesz, to ona mi pomogła, kiedy mnie napadnięto, pamiętasz.\n– Tak – odrzekł. – Gdzie ona jest? – Chciał mieć już za sobą wymienianie uprzejmości.\n– Czeka w salonie – rzekła Adriana.\nŻona wzięła go pod rękę i razem weszli do salonu. Lorenzo mało co nie zszedł na zawał, gdy zobaczył wygodnie siedzącą na kanapie Paolę, swoją kochankę.\nWysłany: 22:17:33 05-06-13 Temat postu:\nRezydencja Lorenza Romero, 9 lipca 2010\nWidząc niezręczne milczenie Paula postanowiła je przerwać. Nie chciała, żeby Adriana zorientowała się, że ona i Lorenzo się znają. Była może naiwna, ale nie aż do tego stopnia. Na pewno domyśliłaby się czegoś, gdyby stali tak dłużej w milczeniu. Paula nie mogła dopuścić, żeby coś podejrzewała. Przynajmniej na razie. Miała swoje własne plany. Szybko wstała z sofy i uśmiechając się szeroko podeszła do Lorenza i Adriany.\n– Bardzo mi miło pana poznać – rzekła podając mu swoją dłoń.\nLorenzo podjął rozpoczętą przez nią grę i uścisnął jej wyciągniętą dłoń. Nigdy nie spodziewał się jej ujrzeć w swoim własnym domu. Co ona kombinuje, myślał patrząc prosto w jej oczy. Ale nic nie mógł z nich wyczytać.\n– Więc to pani pomogła mojej żonie po napadzie – powiedział. – Bardzo pani dziękuję.\n– Nie ma za co. Mam taką naturę. Kiedy komuś dzieje się krzywda, zawsze idę z pomocą. Ale może mówmy sobie po imieniu. Paula. – Jeszcze raz podała mu swoją dłoń.\n– Cieszę się, że w końcu się poznaliście – odrzekła szczęśliwa Adriana. Bardzo lubiła Paulę i chciała, żeby jej ukochany mąż także ją polubił. Dotknęła lekko ramienia Lorenza patrząc na niego z czułością. – Kochanie, pójdę zobaczyć co z kolacją.\nGdy ich opuściła Lorenzo spojrzał z wrogością na swoją kochankę.\n– Możesz mi łaskawie wytłumaczyć co tutaj robisz, do cholery? – Oczekiwał od niej wyjaśnień.\n– I po co te nerwy? – roześmiała się. – To był po prostu zwykły przypadek, że się poznaliśmy.\n– Ja nie wierzę w przypadki – odparował Lorenzo.\nWyjął papierosa i zapalił. Adriana nie lubiła jak palił ale w tej chwili stracił cierpliwość. Ten dzień był dla niego okropny, a teraz jeszcze to. Tylko brakowało mu Pauli we własnym domu, miejscu gdzie chciał mieć odrobinę spokoju. Ale widocznie nie było mu to dane.\n– Mówię prawdę – odrzekła Paula i usiadła wygodnie na sofie. Miała na sobie elegancki dwuczęściowy komplet. Żakiet i krótką spódniczkę, odsłaniającą jej zgrabne nogi. Paula wiedziała jak się ubrać, aby podkreślić swoją idealną figurę. – Przykro mi, że mi nie wierzysz. Nie mogłam się wykręcić od tej kolacji. Zapewne wiesz, że twoja żona jest uparta. Kto ją zna lepiej niż ty. Musiałam się w końcu zgodzić. Suszyła mi głowę od kilku tygodni. Zabrakło mi już wymówek.\nLorenzo słuchał jej słów, ale wiedział, że wszystko co powiedziała było kłamstwem. Było jej na rękę, żeby się tutaj zjawić. Ona coś planowała, a on nie wiedział co. Ale dowie się. Kiedyś się o tym dowie. Na pewno. Przed Lorenzem Romero nic się nie ukryje. Paula była przebiegła, ale z nim nikt jeszcze nie wygrał. Nie da się takiej taniej dziwce.\n– Posłuchaj mnie uważnie. Nie kombinuj niczego za moimi plecami, bo możesz gorzko tego pożałować – wycedził przez zaciśnięte zęby.\n– Ale o co mnie posądzasz? – zapytała niewinnie. – Po prostu chciałam spędzić miło czas. Bardzo lubię Adrianę...\n– Mnie nie nabierzesz – przerwał jej w pół słowa. – Radzę ci po dobroci, żeby to był ostatni taki wygłup.\nW tej chwili do salonu weszła Adriana. Od razu wyczuła zapach dymu.\n– Kochanie – powiedziała do męża – tyle razy cię prosiłam, żebyś nie palił w salonie. I to w dodatku przy naszym gościu. Co Paula sobie pomyśl?\n– Złotko, mnie to absolutnie nie przeszkadza. – Podeszła do Adriany i lekko dotknęła jej ramienia. – Palenie to zgubny nałóg, ja też wpadłam w jego szpony i nie mogę się oduczyć, chociaż bardzo bym chciała. Ale nie mówmy już o tym. Muszę ci powiedzieć, że twój mąż to bardzo zabawny człowiek. Taki miły.\n– Pilnuj go dobrze. Taki mąż to prawdziwy skarb.\nLorenzo mocno zgasił niedopałek papierosa w popielniczce stojącej nad kominkiem. Nie mógł słuchać tego fałszywego tonu jej głosu.\n– Będę – odrzekła patrząc na swojego męża. Uśmiechnęła się lekko do niego. – Chodźmy na kolację. Już podana.\nW dużej sali jadalnej siedzieli już prawie wszyscy. Adriana szła z Paulą i po kolei ją wszystkim przedstawiała. Martin zrobił wielkie oczy na widok kochanki ojca. Wiedział, kim ona była, ale zachował się tak jak ojciec. Udał, że jej nie zna. Znał wiele tajemnic ojca, w końcu był jego jedynym synem. Paula na szczęście go nie znała. Lorenzo nie przedstawiał jej swojej rodziny, dlatego teraz zachodził w głowę jak to się stało, że poznała Adrianę. Nigdy nie wierzył w dzieła przypadku. Musiała to planować. Tylko co chciała w ten sposób osiągnąć?\nErica bez przerwy obserwowała nową przyjaciółkę Adriany. Nie wiedziała co, ale było coś co jej się nie podobało w tej kobiecie. Na pewno nie była tak miła, sympatyczna za jaką chciała uchodzić. Lorenzo mierzył ją groźnym wzrokiem. Zachowanie ojczulka wydało jej się wyjątkowo podejrzane. Musiała się dowiedzieć o co chodzi, w końcu była szpiegiem. Od złodzieja do szpiega, ciekawe co mnie jeszcze czeka, pomyślała Erica.\nKiedy Paula poznała Ericę spojrzała na nią z podziwem. Musiała przyznać, że dziewczyna była niezwykle piękna.\n– Jesteś bardzo ładna – rzekła.\n– Dziękuję, pani – odparła uprzejmie Erica siląc się na uśmiech. Nie znała tej kobiety, więc nie miała powodu jej nie ufać, ale jednak coś ją niepokoiło. Wyczuwała intuicyjnie, że ten uśmiech na jej twarzy to poza.\n– Ale mów mi po imieniu, złotko. – Paula dotknęła jej ramienia czułym gestem.\nZłotko, pomyślała Erica. Co za kretynka! Jeśli jeszcze raz mnie tak nazwiesz to połkniesz własne zęby.\n– Na pewno masz tabuny wielbicieli – ciągnęła dalej.\n– Roxana ma jeszcze czas – odparował Lorenzo. Nie podobała mu się obecność Pauli w swoim domu. Chciała się spoufalić ze wszystkimi. Tak jakby była panią tego domu. A ona nią nigdy nie będzie. Chciał, żeby ta kolacja jak najprędzej się skończyła. – Może usiądźmy. Kolacja stygnie.\nCentrum miasta, Bogota 9 lipca 2010\nPrzyglądała się małej kruszynce śpiącej spokojnie w łóżeczku. Tak chciałaby jej dotknąć, przytulić, pocałować. Ale nie mogła. Przynajmniej nie teraz, to nie był odpowiedni czas.\n– Jest śliczna – powiedziała cicho.\n– Podobna do ciebie.\nKobieta spojrzała na swoją rodzoną siostrę stojącą po przeciwnej stronie. Chciała się znaleźć na jej miejscu. Chciała być przy swojej maleńkiej córeczce cały czas, dwadzieścia cztery godziny na dobę. Ale nic nie mogła na to poradzić.\n– Tak – rzekła i posmutniała. – Zdrowo wygląda. Wspaniale się nią zajmujesz. Isabel jestem ci tak wdzięczna...\n– Daj spokój. – Isabel czule objęła siostrę. – Jakże mogłabym inaczej postąpić w tej sytuacji? Jesteś moją siostrą.\nKobiety weszły do kuchni. Isabel zaparzyła kawę i postawiła przed siostrą.\n– Widzę jak się męczysz. Ile to jeszcze potrwa. Powinnaś być tutaj przy swojej córce, póki nie jest jeszcze za późno. Ona niedługo zacznie do mnie mówić „mamo”. Ale to przecież ty jesteś...\n– Wiem … – przerwała jej gwałtownie. – To dla jej dobra. Ona nie byłaby ze mną bezpieczna, zresztą nie byłabym dobrą matką. Moja praca...\n– Bredzisz! – Isabel wzięła do ust łyk kawy. – Byłabyś wspaniałą matką. Wiem to widząc jak na nią patrzysz, jak się uśmiechasz.\n– Na razie nie mogę być dla niej matką. Muszę ją chronić przed nimi, przed jej ojcem.\n– Do dzisiaj nie mogę zrozumieć jak mogłaś pokochać kogoś takiego jak Rafael Cordoba?\n– Ja też. Wiedziałam co to za człowiek, czym się zajmuje. A jednak. Serce nie sługa. Całkiem inaczej zachowywał się w moim towarzystwie. – Cicho westchnęła. – Na szczęście już mi przeszło.\n– Czy oby na pewno?\n– Tak. Byłam głupia. Powinnam zachować się jak profesjonalistka, zachować zimną krew. Miałam grać tylko jego kolejną kochankę, żeby zdobyć potrzebne informacje odnośnie jego kuzyna.\n– Powinnaś to rzucić w cholerę! – rzekła jej siostra sadowiąc się naprzeciw niej. – Teraz córka powinna być dla ciebie najważniejsza, nic więcej.\n– Myślisz, że o niej nie myślę. Cały czas. To dla niej to wszystko. Muszę dokończyć tą sprawę. Muszę ich wszystkich wsadzić do pierdla, tą całą szajkę. Tylko wtedy Gaby będzie bezpieczna. Dopiero wtedy będę mogła normalnie żyć. A na razie nie mam innego wyjścia. Ona musi u ciebie zostać. To dla jej bezpieczeństwa, już nie wiem który raz ci to mówię. Nie mogę pozwolić, żeby Rafael się o niej dowiedział. On cały czas mnie szuka, wiem to. Dlatego nie mogę jej narażać.\n– Wierzysz, że ci się uda wsadzić tych wszystkich bandziorów za kratki? To niebezpieczni ludzie. – Isabel wzięła siostrę za rękę. Martwiła się o nią, zawsze tak było. Przecież była jej ukochaną, jedyną siostrą. Nie miała nikogo poza nią. – Boję się o ciebie.\n– Nie martw się. Nie z takimi dawałam sobie radę. Gdy to wszystko się skończy wezmę się za papierkową robotę. Zrezygnuje z pracy operacyjnej.\n– Na pewno? Przecież to twój żywioł.\n– Tak, ale przychodzi czas kiedy należy zmienić priorytety. Nie mogę dać się zabić. Mam dla kogo żyć.\nW tej chwili kobiety usłyszeli otwierające się drzwi mieszkania. Po chwili do kuchni wszedł wysoki, przystojny mężczyzna o ciemnych włosach.\n– Co za miła niespodzianka! – Mężczyzna uśmiechnął się na powitanie.\n– Cześć, Gonzalo.\n– Witaj, kochanie. – Isabel ucałowała w policzek swojego ukochanego męża. Widać, że był zmęczony po całodziennym dniu pracy. – Odgrzeję ci kolację.\n– Jesteś aniołem.\nGonzalo całymi dniami ciężko pracował, podczas gdy Isabel zajmowała się córką swojej siostry. Nie miał o to do niej pretensji. Wszystko rozumiał. Były siostrami i wspierały się. On sam też by uczynił wszystko dla swojego brata. A poza tym pokochał małą Gaby jak własną córkę.\n– Pójdę już. – Siostra Isabel szykowała się do wyjścia. Jak zwykle owinęła głowę szalem a na oczy założyła przeciwsłoneczne okulary. Nie chciała, żeby ktoś ją rozpoznał. – Jeszcze raz wam dziękuję, za opiekę nad moją Gaby.\n– Nie ma sprawy – odparł Gonzalo. – Odwdzięczysz się nam, kiedy będziemy mieć własne dziecko.\n– Na pewno. Nie zapomnę ile dla mnie robicie.\n– Jesteśmy rodziną – rzekła Isabel. – Zawsze możesz na mnie liczyć.\n– Dziękuję. Opiekuj się nią.\n– Będę. A ty uważaj na siebie – odparła otwierając jej drzwi. Przez chwilę jeszcze wsłuchiwała się w jej kroki na schodach. Gdy całkowicie ucichły zamknęła drzwi i oparła się o nie. – Boże, miej ją w swojej opiece.\nPo skończonej kolacji Paula bardzo podziękowała za miły wieczór. Adriana była bardzo zadowolona z tej wizyty. Nie widziała nic podejrzanego w zachowaniu swojej nowej przyjaciółki. Za to Erica nie była tak naiwna. Widziała w tej kobiecie jakiś fałsz. Była ona zbyt pewna siebie i starała się udawać sympatyczną, miłą kobietę. A taką nie była. Erica instynktownie to wyczuwała. Musiała się dowiedzieć co to za jedna i co planuje. Bo nie wierzyła w jej czyste intencje. Już ja cię rozszyfruje, pomyślała. Gdy tylko pożegnała się ze wszystkimi a Adriana zaproponowała mężowi, żeby odprowadził gościa, Erica chyłkiem, wymknęła się do ogrodu przez drzwi salonu. Zaczaiła się za jednym z drzew rosnącuch jak najbliżej samochodu Pauli i czekała, że będą tędy przechodzić. Chciała przysłuchać się ich rozmowie. Cicho przykucnęła.\nGdy tylko Lorenzo i Paula znaleźli się przy jej samochodzie, mężczyzna od razu ją zaatakował.\n– Co to miało znaczyć? Po coś ty przylazła.\n– Ale czemu się denerwujesz, kochanie? – Uśmiechnęła się lekko. – Nie zaprzeczysz, że spędziliśmy miły wieczór.\n– Mam odmienne zdanie – odparował ze złością. – Co ty planujesz?\n– Nic takiego. – Zrobiła niewinną minę. – Chciałam tylko spędzić z moją przyjaciółką i jej rodziną wieczór. Było uroczo. Nie szukaj w tym żadnych podtekstów. – Zwilżyła językiem wargi i zbliżyła się do niego. – Nie musisz się obawiać, ona się nigdy o nas nie dowie. Jest naiwna jak dziecko, sam przyznasz. Po prostu chciałam cię zobaczyć więc dlatego przyjęłam zaproszenie. Ot cały powód. – Dotknęła jego twarzy. – Przyznaj się, że nie mogłeś doczekać się chwili, kiedy znajdziemy się sami. Pożerałeś mnie wzrokiem, wiem to. Pragniesz mnie tak samo jak ja ciebie.\nPołożyła jego rękę na swoim nagim kolanie. Przez chwilę Lorenzo opierał się, ale potem ogarnęło go pożądanie. Zaczął przesuwać dłoń coraz wyżej. Wiedział, że nikt ich nie zobaczy. Paula zaparkowała auto w niewidocznym miejscu. Chciał ją mieć tutaj, teraz. Paula oparła się o samochód i odchyliła głowę lekko do tyłu. Gdy Lorenzo pocałował ją w szyję jęknęła. W porę się opamiętał. Ale nie mógł sobie na to pozwolić. To nie czas i miejsce. Niechętnie się od niej oderwał.\n– Przyjdę do ciebie. Czekaj na mnie.\nPocałował ją namiętnie na pożegnanie. Gdy Paula odjechała a Lorenzo wszedł do domu, Erica ukryta za drzewem wstała z ziemi. Słyszała całą rozmowę. Cicho gwizdnęła. Niezłe z ciebie ziółko, ukochany tatusiu, pomyślała. Intuicja jej nie zawiodła. Paula Ruiz to kochanka Lorenza. Ale po co się tu pojawiła, zastanawiała się w myślach. Wypierała się przed nim, że niczego nie planuje, ale już Erica wiedziała swoje. Znała się na ludziach i podejrzewała, że Paula ma swój własny plan, który chce zrealizować.\nChwilę jeszcze stała, a potem ruszyła przed siebie do rezydencji. Nagle potknęła się o jakiś kamień leżący na ziemi i walnęła by na ziemię jak długa, gdyby nie czyjeś silne ręce, które ją podtrzymały. Podniosła głowę i w świetle księżyca rozpoznała twarz mężczyzny, który ją uratował przed niechybnym upadkiem. To był Carlos. Przez chwilę stali wpatrzeni w siebie, nie mówiąc ani słowa.\nJest taka piękna, myślał Carlos stojąc naprzeciw niej i patrząc jej w oczy. A jej usta aż proszą się, żeby je pocałować. Sam nie wiedział co się z nim dzieje. To było jakieś magiczne. A wyszedł na zewnątrz tylko na chwilę, nie wiedział, że ona tu jest. Miał ją uważnie obserwować i chronić. A ona po kolacji zniknęła mu z oczu i spotkał ją przypadkowo gdy o mało co się nie potknęła kiedy szła w stronę domu. W ostatniej chwili ją zauważył i niczym książę z bajki przyszedł jej z pomocą. Teraz powinien jak najprędzej przerwać to milczenie i powiedzieć cokolwiek, nawet głupiego, żeby nie stać jak kołek, ale coś go powstrzymywało. Jakaś nieznana siła pchała go do niej. Znowu spojrzał na jej usta. Chciał poczuć ich smak. Wystarczyło zrobić jeden krok i pochylić się, żeby jego marzenie się spełniło. Tylko ten jeden krok.\nWysłany: 20:54:46 30-06-13 Temat postu:\nChciałabym wiedzieć, czy ktoś to jeszcze czyta, bo jeżeli nie, to zgłaszam do usunięcia. Poczekam tydzień.


Kolejny reprezentant Polski zmienił klub! - Polsat Sport\nKolejny reprezentant Polski zmienił klub!\n31.08.2016, 18:45 Piłka nożna\nPiłkarz reprezentacji Polski Paweł Wszołek został wypożyczony na rok z Hellas Werona do grającego w Championship Queens Park Rangers. Przedstawiciele angielskiego klubu przebywali w środę w Warszawie, a warunkiem kontraktu były pozytywne testy medyczne 24-letniego skrzydłowego.\nW Queens Park Rangers występują także inni Polacy - Ariel Borysiuk i Marcin Brzozowski.\nWszołek od poniedziałku przebywa w Warszawie na zgrupowaniu reprezentacji Polski, która w niedzielę zainauguruje eliminacje mistrzostw świata 2018 wyjazdowym meczem z Kazachstanem. W maju, na zgrupowaniu w Juracie, doznał złamania ręki. Kontuzja wyeliminowała go z udziału w mistrzostwach Europy 2016.\nW poprzednim sezonie grał w barwach włoskiego klubu Hellas Verona FC. Wystąpił w 26 meczach.\nPAWEŁ WSZOŁEKREPREZENTACJA POLSKI


Niebezpieczne związki/List CVI - Wikiźródła, wolna biblioteka\nNiebezpieczne związki/List CVI\nNiebezpieczne związki - List CVI\nBrawo, wicehrabio, za to coś zdziałał, wart jesteś doprawdy, aby cię pokochać! Zresztą, po pierwszym z twoich dwóch listów można się było spodziewać drugiego: to też nie zdziwił mnie ani trochę; podczas gdy ty, dumny z przyszłych zwycięstw, domagałeś się już za nie nagrody, i pytałeś się mnie, czy jestem gotowa, ja wiedziałam dobrze, że nie ma powodu tak bardzo znów się spieszyć. Daję ci słowo: czytając piękny opis tej tkliwej sceny, którą uczułeś się tak żywo wzruszony, widząc twoją wstrzemięźliwość, godną pięknych czasów naszego Rycerstwa, powiedziałam sobie po dwadzieścia razy: Oto sprawa chybiona!\n Ale bo też czy mogło być inaczej! Cóż chcesz, aby zrobiła biedna kobieta, która się poddaje, a której się nie bierze? Nie pozostaje jej nic innego, jak tylko ratować honor; i to właśnie zrobiła twoja prezydentowa. Co do mnie, umiałam ocenić drogę, jaką ona obrała, i obiecuję sobie zrobić z niej użytek, na swój rachunek, przy pierwszej poważniejszej sposobności, jaka się nastręczy: ale to sobie przyrzekam, że jeżeli ten, dla kogo zadam sobie tyle trudów, nie skorzysta z nich lepiej od ciebie, może z pewnością wyrzec się mnie na zawsze.\nOtóż więc i zostałeś zupełnie na lodzie! i to pośród dwóch kobiet, z których jedna już doszła, jak mówisz, do nazajutrz, a druga niczego tak nie pragnęła, jak właśnie tam dopłynąć. Możesz sobie myśleć, że się chwalę i że łatwo jest bawić się w proroctwa po fakcie; ale przysięgam ci, że spodziewałam się tego. Bo też w istocie ty nie posiadłeś ducha swojego zawodu; wiesz tylko to, czegoś się nauczył, ale pomysłowości niemasz żadnej. To też, skoro tylko okoliczności nie pokrywają się z twemi zwyczajnemi formułkami, i kiedy trzeba ci wyjść z ubitej kolei, nie umiesz sobie rady dać, jak student. Ot, zwykłe dzieciństwo z jednej strony, powrotny napad skrupułów z drugiej, ponieważ nie zdarza się z niemi spotykać codziennie, wystarczają, aby cię zbić z tropu; nie umiesz ani ich uprzedzić, ani im zaradzić. A kiedy spiętrzyłeś doprawdy głupstwo na głupstwo, wtedy uciekasz się do mnie, tak, jakbym ja nie miała nic innego do roboty, jak tylko je naprawiać. To prawda, że to już dawałoby dosyć do czynienia.\nOstatecznie rzeczy stoją tak: z tych dwóch przygód, jedną podjąłeś bez mego udziału i wbrew mojej chęci i do tej się nie mieszam; co do drugiej, ponieważ okazałeś w niej nieco względów dla mnie, podejmuję się tem zająć. Mam nadzieję, iż załączony list, który przeczytasz najpierw, a następnie oddasz małej Volanges, jest bardziej niż wystarczający, aby ją do ciebie nawrócić: ale, proszę cię o to, zadaj sobie nieco pracy nad tem dzieckiem tak, abyśmy z niej, we dwoje razem, zrobili przedmiot rozpaczy matki i Gercourta. Nie ma obawy o przesadzenie dawek. Widzę jasno, że młoda osóbka wcale się tem nie wystraszy! a skoro nasze widoki na nią zostaną już ziszczone, niech się inni troszczą o dalsze jej losy.\nCo do mnie, to zraziłam się do niej zupełnie. Miałam zrazu nieco ochoty coś z niej zrobić i użyć bodaj do grywania komparsów pod moim kierunkiem; ale widzę, że nie ma tu materyału; jest w niej jakaś głupia naiwność, która nie ustąpiła nawet pod działaniem użytego przez ciebie, a zazwyczaj niezawodnego specyfiku: a to jest, mojem zdaniem, najniebezpieczniejsza choroba, jaką kobieta może być obciążona. Przedewszystkiem wada taka jest oznaką słabości charakteru prawie zawsze nieuleczalną i udaremniającą wszystko: tak, że podczas, gdy mybyśmy się wysilali, aby ułożyć tę dziewczynę do przygód w większym stylu, zrobilibyśmy z niej tylko kobietę łatwą. Otóż, nie znam nic bardziej płaskiego nad tę łatwość płynącą z głupoty, która się poddaje, nie wiedząc ani jak, ani dlaczego, jedynie ponieważ ją ktoś atakuje, i ponieważ nie umie się opierać. Ten rodzaj kobiet, to bezwarunkowo tylko przyrządy dla męskich przyjemności.\nPowiesz mi, że wystarczy z niej zrobić tylko to właśnie, i że to dosyć dla naszych zamiarów. Wybornie! ale nie zapominajmy, że w takich przyrządach sprężyny i motory stają się rychło widoczne dla całego świata; to też, jeżeli się chce nimi posłużyć bez niebezpieczeństwa, trzeba się spieszyć, zatrzymać się w porę i zniszczyć następnie. Co prawda, to na środkach pozbycia się jej nam nie braknie i Gercourt zawsze w porę ją zamknie, kiedy nam się spodoba. Bo też, skoro już nie będzie mógł wątpić o swojej katastrofie, skoro już rzecz stanie się publiczna i należycie rozgłośna, cóż nam to szkodzi, że on się zemści, byleby sam wyszedł z tego z niezatartą plamą? To, co ja mówię o mężu, ty myślisz z pewnością o matce; schodzimy się więc najzupełniej w tym punkcie.\nW tej myśli, którą uważam za najlepszą i przy której ostatecznie stanęłam, zdecydowałam się poprowadzić młodą osóbkę w nieco szybkiem tempie, jak to zobaczysz z mego listu; dlatego też bardzo ważne jest, aby nic nie pozostało w jej rękach, coby nas mogło skompromitować i proszę cię, zechciej o tem pamiętać. Skoro będziemy zabezpieczeni z tej strony, podejmuję się zająć stroną moralną panienki, do ciebie zaś należy reszta.\nCzy ty wiesz, że mało brakowało, a starania moje byłyby stracone i że szczęśliwa gwiazda Gercourta o włos nie udaremniła wszystkich kombinacyi? Pani de Volanges, wystaw sobie, dostała napadu słabości macierzyńskiej! była już niemal gotowa oddać córkę Dancenyemu! To to właśnie przebijało się w owem czułem zainteresowaniu, które zauważyłeś nazajutrz. Jeszcze ty byłbyś twórcą tego pięknego arcydzieła! Na szczęście, czuła matka rozpisała się do mnie o tem i mam nadzieję, że moja odpowiedź zbrzydzi jej te plany. Tak dużo mówię o cnocie, a przedewszystkiem tak obficie przeplatam list pochlebstwami, że z pewnością uzna, iż słuszność jest po mojej stronie.\nŻałuję szczerze, że nie mam czasu sporządzić odpisu z tego listu, aby cię zbudować surowością moich zasad moralnych. Zobaczyłbyś, z jaką pogardą odnoszę się do kobiet, które „zapomniały o swoich obowiązkach“. Ta niezłomna surowość w słowach, to jest rzecz tak wygodna!... Szkodzi jedynie drugim, a nas nie krępuje w niczem... A potem, nie jest dla mnie tajemnicą, że zacna damulka, jak każda inna, miała swoje słabostki w czasie pięknej młodości i miło mi było upokorzyć ją nieco przynajmniej w jej sumieniu; to mi zaciera nieco trochę tych pochwał, jakiemi muszę ją raczyć wbrew własnemu mniemaniu.\nDo widzenia, wicehrabio; pochwalam bardzo zamiar pozostania w zamku jeszcze przez czas jakiś. Nie mam środków po temu, aby przyspieszyć twoje postępy: ale radzę ci, byś urozmaicił nieco czas pokuty zabawą z naszą wspólną pupilką. Co zaś do mojej osoby, to, mimo uprzejmego wezwania, widzisz dobrze, że jeszcze trzeba zaczekać; a przyznasz chyba, że nie z mojej winy.\nTę stronę ostatnio edytowano 8 sie 2013, 22:06.


Za nami wernisaż wystawy „Radomian Portret Własny”, który zgromadził tłumy zainteresowanych. Wystawę będzie można oglądać do połowy stycznia 2022 roku.\nNa wystawie zaprezentowanych zostało w formie zdjęć i obrazów około 100 portretów najwybitniejszych radomianek i radomian. Wystawa to wyjątkowa opowieść o historii Radomia malowana portretem. - Zwiedzający mogą podziwiać portrety władców związanych z Grodem nad Mleczną, wybitnych przedstawicieli nauki, kultury i sztuki urodzonych w Radomiu lub związanych z Radomiem – mówił Leszek Ruszczyk, dyrektor Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu.\nWystawa „Radomian Portret Własny” przypomina kultową wystawę „Polaków Portret Własny” Marka Roztworowskiego z 1979r., która została zorganizowana w Muzeum Narodowego w Krakowie. Tytuł radomskiej ekspozycji bezpośrednio nawiązuje do koncepcji wystawy z Krakowa. – Tą wystawą chcemy pokazać wielki Radom. Miasto budowali ludzie i chcemy ich przypomnieć. Tą wystawą rozpoczynamy budowę nowej tożsamości Radomia. W czerwcu 2022 r. otworzymy Muzeum Historii Radomia, które będzie opowiadało o pozytywnej historii naszego miasta. Na ekspozycji zwiedzający zobaczą Radom z nieznanej wcześniej strony. Dla mnie to także była lekcja, a wystawa jest moim debiutem – mówił kurator wystawy Adam Duszyk.\nPaulina Szymalak-Bugajska, kierownik Działu Sztuki, drugi kurator wystawy, skupiła się na artystach malarzach oraz architektach z XIX wieku, nie tylko twórcach związanych czy urodzonych w Radomiu, ale także tych, którzy pozostawili dzieła i projekty, które wrosły w tkankę i krajobraz miasta. – W mojej części pojawi się Jacek Malczewski, Józef Brandt, a także artyści, którzy tworzyli w ich środowisku. Część osób może być zaskoczona, że z Radomiem jest związanych tyle ważnych osób, które nierzadko powiązania z naszym miastem utraciły. Mam nadzieję, że ta wystawa będzie mocnym impulsem, aby skupić się na twórczości poszczególnych artystów i dalej ich poznawać – mówiła Paulina Szymalak-Bugajska.\nCzęść dotycząca środowiska artystycznego Radomia w XX wieku to część należąca do Magdaleny Kołtunowicz. – Skupiłąm się na artystach związanych ze szkołą Wacława Dobrowolskiego. Chcemy, żeby zwiedzający poznali to artystyczne środowisko i dowiedzieli się dużo więcej o historii Radomia i tych wyjątkowych postaciach. Na wyróżnienie na pewno zasługuje Jolanta Owicka, artysta dość nieznana radomianom, a uważana obok Magdaleny Abakanowicz za jedną z najwybitniejszych twórczyń tkanin monumentalnych. Nie brakuje także znanych nazwisk. Jest Andrzej Wajda, Zwoliński i artyści, którzy niedawno odeszli: Jerzy Kutkowski i Leszek Kwiatkowski – wyjaśniała Magdalena Kołtunowicz.\nPoza artystami na wystawie zwiedzający zobaczą portrety i autoportrety przemysłowców, pisarzy, reżyserów, polityków, bohaterów walczących o wolną Polskę.\nAtrakcją tej wystawy jest zbudowany specjalnie w tym celu „Radomski fotoplastykon”,w którym można obejrzeć fotografie portretowe radomskich mieszczan z II połowy XIX stulecia.\n10 października o godz. 12:00 odbędzie się oprowadzanie kuratorskie. Wystawę będzie można oglądać do połowy stycznia 2022 roku.\nTego samego dnia otwarta została wystawa „Andrzej Pinno. Wille spiętrzone”. W latach 2000-2006 zbiory muzeum w Radomiu wzbogaciły się o dar przekazany przez prof. Andrzeja Pinno, męża Pani Barbary. Bogatą i różnorodną kolekcję stanowią w większości przedmioty pochodzące z reprezentacyjnej kamienicy Karchów przy pl. Konstytucji 3 maja w Radomiu, zamieszkiwanej przez kilka pokoleń spokrewnionych ze sobą rodzin Karschów, Łagodzińskich i Pinno. Zbiór liczy ponad 1150 pozycji inwentarzowych i nosi nazwę „Kolekcji Rodziny Pinno”. - Utworzenie kolekcji przez Pana Andrzeja Pinno nie byłoby możliwe bez udziału jego żony Barbary, która w pełni popierała jego zamiary i uczestniczyła we wszystkich działaniach związanych z przygotowaniem tego zbioru do przekazania na rzecz muzeum – wymieniał wicemarszałek województwa mazowieckiego Rafał Rajkowski.\nZa zaangażowanie i wkład w ochronę dziedzictwa i historii Marszałek Województwa Mazowieckiego reprezentowany przez wicemarszałka Rafała Rajkowskiego wręczył pani Barbarze Pinno Medal „Pro Masovia”.\nPani Barbara Pinno uczestniczyła także w procesie powstawania katalogu. Jest to jeden z nielicznych w muzealnictwie polskim katalogów tak wszechstronne opracowany i opisujący tak bogaty i bardzo różnorodny zbiór. - Choć proces tworzenia katalogu był długi, to nie udałoby się bez zaangażowania muzeum i Samorządu Województwa Mazowieckiego. Na wystawie „Wille spiętrzone” poznacie Państwo koncepcję rozbudowy miast, przygotowaną przez mojego męża Andrzeja, która miała pogodzić indywidualne marzenia o posiadaniu własnego domu z coraz większą potrzebą ograniczania rozrostu suburbiów na rzecz zagęszczonej tkanki miejskiej – mówiła Barbara Pinno.


Porady | Face-club dla urody\nJak zadbać o swój nienaganny wizerunek\nNapisany przez admin dnia Jun 19, 2013 w Porady | 0 komentarzy\nZawsze dbanie o swój wizerunek wymaga poświęcenia czasu, jednak nie jest tak, że aby się dobrze i nienagannie prezentować. Trzeba faktycznie wiele godzin spędzać przed lustrem. Tutaj chodzi o przestrzeganie pewnych zasad, podstawowych i elementarnych, które pomogą w dbaniu o swój wizerunek. Przed wszystkim chodzi o wygląd schludny, spójny, zgodny z okolicznościami. Dzięki temu będzie można zaprezentować się jako osoba, która potrafi znaleźć się w każdej sytuacji i odpowiednio dobrać strój, obuwie czy makijaż zgodnie z daną okazją. Dlatego tutaj takie ważne jest to, by można było właśnie na takie istotne czynniki zawsze zwracać uwagę. Tym samym będzie możliwe zadbanie o kwestie wizerunkowe, które zawsze są bardzo ważne. Nie jest tak, że wygląd to kwestia drugorzędna. Tutaj chodzi o robienie dobrego wrażanie. Bardzo ważne jest więc, by móc w ten sposób do tego podejść, by można było jak najlepiej się zaprezentować, oczywiście nie w tym sensie porządnego dbania o siebie. Chodzi też o to, by zachować umiar.\nTagi wpisu: elegancja, wizerunek.\nNapisany przez admin dnia Jun 3, 2013 w Porady | 0 komentarzy\nDbanie o urodę to znak czasów. Obecnie panuje moda na młody i piękny wygląd. Chęć zachowania tak wspaniałego wyglądu na długi czas, jest bardzo ważna, szczególnie zaś dla kobiet. Jednak przede wszystkim należy do tego podchodzić kompleksowo i racjonalnie. Kupowanie wielu kosmetyków, drogich wydawanie na nie mnóstwa pieniędzy – wcale nie jest konieczne. Trzeba tylko dobierać je racjonalnie, zgodnie z typem cery i pamiętać o tym, by pielęgnacja odbywała się w kilku podstawowych etapach. Zawsze więc na początek będzie to odpowiednie oczyszczenie skóry. To jest związane z typem cery. Demakijaż, tonizowanie, usuwanie zaskórników, oczyszczanie porów – wszystko w zależności od potrzeb skóry. Zaś od czasu do czasu musi być też stosowany peeling. W przypadku cery normalnej i tłustej, mieszanej – może być to peeling mechaniczny. Zaś w przypadku cery delikatnej, wrażliwej, suchej – lepszy będzie enzymatyczny. Kolejnym etapem jest nakładanie maseczki od czasu do czasu, a kremu – codziennie po oczyszczeniu skóry.\nTagi wpisu: dbanie, uroda.\nModny wygląd to podstawa dbania o swój wizerunek. Bardzo ważne jest, by wypracować więc swój indywidualny styl, który będzie doskonale to odzwierciedla. Nie ma też co ślepo podążać za modą, jej nakazami, ale wybierać spośród nowych trendów rzeczy, które faktycznie do nas pasują. Dlatego tutaj jak najbardziej o te trendy trzeba zadbać. Nie ma też potrzeby wymieniania całej garderoby co rok. Można zgromadzić klasyczne, podstawowe rzeczy, które modne będą przez wiele sezonów, a skupić się jedynie na modnych dodatkach. Dzięki temu można zaoszczędzić, dbając o swój modny wizerunek i nienaganny wygląd,. Tak więc także te aspekty są istotne, jeśli chodzi o budowanie wizerunku, o jaki chcemy zadbać. Dzięki temu można zadbać o spójny wizerunek. Tak naprawdę wiele osób nie chce aż tak bardzo podążać za modą, wybierać nowe rzeczy. Można więc zawsze postawić na uniwersalność, na klasykę, która będzie odpowiednia na różne okazje, to ważny i dobry trend, który zawsze się będzie sprawdzał w różnych okolicznościach.\nTagi wpisu: moda, wygląd.\nJak odpowiednio dbać o wizerunek\nNapisany przez admin dnia Feb 19, 2013 w Porady | 0 komentarzy\nDbanie o wizerunek to dbanie o wygląd, zdrowie, sylwetkę, o ubiór. Te wszystkie elementy są więc ze sobą powiązane, to one składają się na nasz wizerunek zewnętrzny, który z kolei przekłada się na postrzeganie nas przez inne osoby, ale też na postrzeganie nas samych w naszych oczach. Tak więc te kwestie nie są drugorzędne, mogą mieć one poważny wpływ na życie. Dlatego takie ważne jest, by dbać o siebie, nie zapominać o takich kluczowych kwestiach, jak dbanie o wizerunek. Moda, styl, uroda – to są elementy, które się na to składają. Ale by to uzyskać, trzeba trochę na to poświęcić czasu. Trzeba na pewno umieć zadbać o swoją skórę, urodę. To jest kwestia między innymi dobrego dobrania kosmetyków, w ten sposób, by mogły one spełniać swoją rolę. Nie da się bez tego określić, jakie mamy w tym względzie potrzeby i jak możemy odpowiednio dbać o swoją urodę. Tutaj więc tak naprawdę można dobrze zadbać o to wszystko, co się z tym może wiązać. To może być kluczowym wyborem w takiej sytuacji.\nTagi wpisu: wizerunek, wygląd.


Jacek Sasin: Spadek inflacji na początku 2022 r. będzie bardzo wyraźny - Górnictwo - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\nJacek Sasin: Spadek inflacji na początku 2022 r. będzie bardzo wyraźny\n- Uprawnienia do emisji jednej tony CO2 kosztowały rok temu 28 euro, a obecnie ceny przebiły już 70 euro - podkreśla wicepremier Jacek Sasin\n- Dzięki tarczy antyinflacyjnej spadek inflacji na początku 2022 r. będzie bardzo wyraźny i będzie wynosił ok. 1 proc. - podkreślił w czwartek, 25 listopada, wicepremier Jacek Sasin.\n- Po prezentacji tarczy poprosiłem Bank Pekao SA, który dysponuje chyba najlepszym w tej chwili zespołem analitycznym o to, by dokonać takiej projekcji tych rozwiązań na inflację. Jaki to będzie miało wpływ inflację i efekty tej analizy są jednoznaczne. Spadek inflacji na początku przyszłego roku będzie bardzo wyraźny. Będzie wynosił ok. 1 proc. - mówił w Gościu Wiadomości wicepremier i minister aktywów państwowych Jacek Sasin.\nSasin ocenił, że zaprezentowane w czwartek rozwiązania zmniejszą presję inflacyjną. - Można powiedzieć, że nie tylko inflacja nieco spadnie, ale przede wszystkim nie będzie rosła. Nie będzie wyższa, gdybyśmy tych rozwiązań nie wprowadzili w życie - dodał.\nSasin zaznaczył, że obserwowany obecnie wysoki wskaźnik cen towarów i usług ma swoje źródła w obszarach, które nie zależą od nas. Wicepremier wskazał m.in. na kryzys covidowy i wychodzenie z niego gospodarek, przerwanie łańcuchów dostaw, bardzo wysoki wzrost cen surowców energetycznych, w tym ropy i gazu. Dodał, że za drożejącą energię odpowiada również unijna polityka klimatyczna. Podkreślił, że uprawnienia do emisji jednej tony CO2 kosztowały rok temu 28 euro, a obecnie ceny przebiły już 70 euro.\nOdnosząc się do cen paliw Sasin podkreślił, że działania rządu dotyczące obniżki cen paliw mają wejść w życie jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia. Według wicepremiera obniżenie akcyzy i czasowa rezygnacja z poboru podatku od handlu paliwami, spowodują istotne obniżenie cen paliw na stacjach. - Ponad 20 groszy na litrze lub więcej - jak dodał.


Dużym sukcesem mogą pochwalić się karatecy ze Świnoujścia. Z ostatnich Mistrzostw Świata i Europy przywieźli aż sześć medali. czytaj\nW dniu 20 listopada 2021 r. odbył się okolicznościowy bieg z okazji Odzyskania Niepodległości.czytaj\niswinoujscie.pl • Poniedziałek [22.11.2021, 14:04:45] • Świnoujście\n5 grudnia 2021 roku, w niedzielę, odbędzie się mikołajkowy turniej piłki nożnej o puchar Konsorcjum PORR-TGE.czytaj\niswinoujscie.pl • Poniedziałek [22.11.2021, 10:04:15] • Świnoujście\niswinoujscie.pl • Poniedziałek [22.11.2021, 10:03:49] • Świnoujście\nW dniu 21 listopada 2021 r. w Toruniu odbyły się Halowe Mistrzostwa Polski w Lekkiej Atletyce w ramach programu Lekkoatletyka Dla Każdego.czytaj\niswinoujscie.pl • Niedziela [21.11.2021, 15:28:37] • Świnoujście\nKolejna sobota rozpoczęła weekendowy wypoczynek. Jedni spędzają go aktywnie, a inni biernie i gdyby ktoś pokusił się o roztrząsanie, który lepszy, to ile osób tyle byłoby zdań. Nie nam jednak rozstrzygać ten problem, bo my tu i teraz właśnie postawiliśmy na przyjemności, a dla nas właśnie, to poranny rozruch jest tym, co czyni nas szczęśliwymi. I nie ważne, czy będzie to szybka czy relaksacyjna piątka, ważne, że wstaliśmy rano i ruszyliśmy do parku.czytaj\niswinoujscie.pl • Poniedziałek [15.11.2021, 23:04:46] • Świnoujście\nOSiR na sportowo świętuje Odzyskanie Niepodległości przez Polskę\nNa sportowo świętujemy Odzyskanie Niepodległości przez Polskę.czytaj\niswinoujscie.pl • Poniedziałek [15.11.2021, 17:34:13] • Świnoujście\nPiłkarskie zmagania świnoujskich Szkół Średnich dziewcząt (licealiata) i chłopców w ramach igrzysk młodzieży szkolnej Szkół Podstawowych\nW środę 10 listopada 2021 r. na boisku piłkarskim Ośrodka Sportu i Rekreacji „Wyspiarz" przy ulicy Matejki 17 A odbyły się Mistrzostwa Świnoujścia w piłce nożnej dziewcząt szkół średnich, rocznik 2002 i młodsi oraz chłopców szkół podstawowych w ramach Igrzysk Młodzieży Szkolnej- rocznik 2008/2007.czytaj


Rozbudowa stacji dializ - Powiat Ostrowski\nRozbudowa stacji dializ\n30 lipca 2009 roku\nOstrowska Stacja Dializ wzbogaciła się o kolejny segment – ambulatorium dializy otrzewnowej. Oznacza to, że pacjenci z terenu południowej Wielkopolski mają zapewnioną kompleksową - a co najważniejsze, na najwyższym, klinicznym poziomie – opiekę nefrologiczną.\nPrzypomnijmy. Super nowoczesną, jedną z najlepszych w Polsce, stację dializ oddano do użytku w powiatowym szpitalu przy ulicy Limanowskiego, 19 grudnia 2005 roku. Stację uruchomiła spółka Euromedic International Polska z Warszawy, a koszt inwestycji wyniósł około 1,5 miliona Euro. Stacja jest wyposażona w sztuczne nerki najnowszej generacji, a każdy z dializowanych pacjentów ma zapewnione komfortowe warunki pobytu - chorzy mają do dyspozycji telewizor, toalety i wygodne pomieszczenia socjalne, co znacznie ułatwia kilkugodzinny pobyt na dializie. To jednak nie koniec inwestycji prowadzonych przez Euromedic w Ostrowie.\nDo tej pory nasi pacjenci mieli do dyspozycji 14 stanowisk oraz dodatkowo jedno, dla tak zwanych ostrych przypadków. W tej chwili działa 18 sztucznych nerek, docelowo będzie ich 23. Ta liczba w zupełności zabezpiecza potrzeby pacjentów z terenu powiatu ostrowskiego, ostrzeszowskiego i pleszewskiego, czyli populacji sięgającej 200 tysięcy - wyjaśnia ordynator, dr Robert Krawczyk.\nObecnie ze sztucznych nerek korzystają 72 osoby. Dzięki nowym stanowiskom hemodializy będzie można prowadzić w dogodnym dla pacjentów czasie. W ostatnim czasie Stacja Dializ wzbogaciła się o nowy segment - ambulatorium dializy otrzewnowej. W ten sposób ostrowski ośrodek jest w stanie zapewnić pacjentom kompleksową opiekę nefrologiczną.\nDo tej pory funkcjonowała u nas poradnia oraz stacja hemodializ umożliwiająca leczenie nerkozastępcze za pomocą sztucznej nerki. Ze względu na duży przybór pacjentów, Euromedic zdecydował o rozbudowie stacji i poszerzeniu oferty leczenia. Nasza stacja została wzbogacona o kolejny segment. W nowym ambulatorium pacjenci w doskonałych warunkach mogą samodzielnie lub z pomocą wykwalifikowanych pielęgniarek dokonać wymian płynów w programie dializ otrzewnowych. To propozycja zwłaszcza dla osób aktywnych, pracujących - czyli takich pacjentów, którzy są na tyle sprawni manualnie, aby samemu tę dializę przeprowadzić. Leczenie polega na samodzielnej wymianie płynu dializacyjnego w obrębie jamy brzusznej i systematycznych kontrolach przeprowadzanych co parę tygodni w naszym ambulatorium - informuje ordynator Krawczyk\nAmbulatorium dializy otrzewnowej składa się z pokoju badań i pokoju zabiegowego, który bezpośrednio sąsiaduje z przeszklonym stanowiskiem pielęgniarskim, dzięki czemu pielęgniarka ma stały nadzór nad chorym. Ambulatorium koordynuje także dostawę płynów do domu pacjenta oraz wykonywanie badań okresowych pacjentów. Wyposażone jest także w specjalne stanowisko, gdzie prowadzi się szkolenia instruktażowe dla chorych i ich rodzin.\nMnie osobiście bardzo cieszy ta nowa inwestycja, ponieważ pacjenci nie tylko z terenu naszego powiatu, ale także powiatów ościennych mają w tym momencie zapewnioną opiekę zgodną z najlepszymi standardami medycznymi. Jestem w Stacji Dializ przynajmniej raz w tygodniu, rozmawiam z ordynatorem, personelem medycznym i pacjentami. I mogę jednoznacznie stwierdzić, że obecna kadra lekarska i pielęgniarska zapewnia opiekę medyczną na najwyższym poziomie. Życzyłbym wszystkim tak wspaniałych specjalistów. Jestem przekonany, że nasza Stacja Dializ należy obecnie do najlepszych, najnowocześniejszych i najbezpieczniejszych w Polsce - uważa starosta Włodzimierz Jędrzejak.\nNowa inwestycja kosztowała około 200 tysięcy złotych. Warto również wiedzieć, że poza prowadzeniem dializ w ostrowskiej stacji pacjenci są na bieżąco kwalifikowani pod kątem przeszczepu nerek. W tym roku już 3 chorych zostało przeszczepionych w ośrodkach klinicznych w Katowicach, Poznaniu i Warszawie. Aktualnie na aktywnej liście oczekujących znajduje się 6 osób, dalszych kilka jest w toku kwalifikacji.


Przenośny monitor Lilliput BM120-4KS 12.5" 4K 3D LUTS HDR\n Lilliput BM120-4KS 12.5" przenośny monitor 4K 3D LUTS HDR\nKreatywnie zintegrowano natywną rozdzielczość 3840 x 2160 z 12,5-calowym 8-bitowym panelem LCD, co znacznie odbiega od identyfikacji siatkówki. Obejmuje 97% przestrzeni kolorów NTSC, dokładnie odzwierciedlając oryginalne kolory\nWyświetlacza Quad Views na poziomie A +\nObsługuje poczwórne widoki rozdzielone z różnych sygnałów wejściowych jednocześnie, takich jak 3G-SD1, HDMI i VGA. Obsługuje również funkcję obrazu w obrazie.\n4K HDMI i 3G-SDl\n4K HDMI obsługuje do 40960160 60p i 38400160 60p; SDI obsługuje sygnał 3G-SDl. Sygnał 3G-SDI może zapętlać sygnał wyjściowy do drugiego monitora lub urządzenia, gdy sygnał wejściowy 3G-SD1 do monitora.\nObsługa zewnętrznego nadajnika bezprzewodowego\nObsługuje bezprzewodowy nadajnik SDI / HDMI, który może przesyłać sygnały 1080p SDI / 4K HDMI w czasie rzeczywistym. Podczas użytkowania moduł można zamontować na bocznych wspornikach (zgodnych z gniazdami 1/4 cala) obudowy.\nPo włączeniu HDR wyświetlacz odtwarza większy zakres dynamiki jasności, umożliwiając wyraźniejsze wyświetlanie jaśniejszych i ciemniejszych szczegółów. Skutecznie poprawia ogólną jakość obrazu. Obsługa HDR 10.\nSzersza gama kolorów, aby uzyskać precyzyjne odwzorowanie kolorów w przestrzeni kolorów Rec.709 dzięki wbudowanemu 3D-LUT z 3 dziennikami użytkowników.\nZ boku mierników ekranowych wyświetlane są poziomy audio mierników poziomu dla kanałów 1 i 2 źródła wejściowego\nWyświetlacz wskazujący, ile pikseli ma zdjęcie przy danym poziomie jasności.\nFunkcje pomocnicze aparatu\nZapewnia wiele funkcji pomocniczych do robienia zdjęć i nagrywania filmów, takich jak sprawdzanie wartości szczytowych, fałszywe kolory i miernik poziomu dźwięku.\nPłytka na baterie V-mount jest osadzona w walizce i może być zasilana przez litowo-litowy akumulator o napięciu 14,8 V. Zapewnia dodatkową moc podczas fotografowania na zewnątrz w terenie.\nZ mocowaniem typu V Kompatybilna z markami baterii mini z mocowaniem typu V dostępnych na rynku. Akumulator o pojemności 135 Wh zapewni działanie monitora przez 7-8 godzin. Długość i szerokość akumulatora nie powinna przekraczać 120 mm x 91 mm.\nPoziom militarno-przemysłowy! Zintegrowany materiał PPS o wysokiej wytrzymałości, wyposażony w pyłoszczelny, wodoodporny, odporny na wysoką temperaturę, odporność na uderzenia i odporność na korozję. Lekka konstrukcja sprawia, że fotografowanie na zewnątrz jest łatwe i wygodne. Jego wielkość odpowiada wymaganiom wejścia na pokład, które można zabrać do kabiny.\nPanel 12,5 "LCD\nJasność Kwadrat 400 cd / m\nKąt widzenia170 stopni / 170 stopni (H / V)\n3G-SDI 3G-SDI (obsługa do 1080p 60 Hz)\nHDMI 2x HDMI 2.0 (obsługa do 4K 60 Hz)\n2x HDMI 1.4b (obsługa do 4K 30 Hz)\n3G-SDI3G-SDI (obsługa do 1080p 60 Hz)\nNapięcie wejściowe 10–24 V prądu stałego\nPobór energii <= 23 W.\nTabliczka na baterie\nPłyta akumulatora z mocowaniem V.\nWymiary (dł. X szer. X gł.) 14 x 12,19 x 4,80 "(356,8 x 309,8 x 122,1 mm)\nWaga 9,59 funta (4,35 kg) (w zestawie akcesoria)


Resko24.pl - niezależny portal informacyjny - „Regenwalde dawniej, Resko dziś” – warsztaty topograficzno - historyczne [FOTORELACJA]\n„Regenwalde dawniej, Resko dziś” – warsztaty topograficzno - historyczne [FOTORELACJA]\n1 października 2020 r. odbyły się już ostatnie warsztaty topograficzno - historyczne w ramach projektu „Regenwalde dawniej, Resko dziś”, poprowadzone przez pana Marcina Peterlejtnera.\nW zajęciach wzięli udział uczniowie Liceum Ogólnokształcącego w Resku oraz Tomek, uczeń 3 klasy Szkoły Podstawowej – mały historyk, który prowadzi swój kanał w serwisie "YouTube". Serdecznie zapraszam do obejrzenia jego filmików i poznania w jaki sposób można pasjonować się historią, nie tylko naszego miasta.\nSpotkanie rozpoczęliśmy na Zamku Borków, gdzie uczniowie mogli dowiedzieć się o etapach prowadzonych badań sondażowych w latach 2014 – 2017, a także zapytać o przełomowe momenty w czasie wykopaliskowych prac. Poznaliśmy również rozwój przestrzenny Regenwalde w ciągu kilkuset lat.\nNa koniec podsumowaliśmy wszystkie zajęcia i dokonaliśmy ewaluacji projektu w postaci uzupełnienia 4 plakatów: wiedzy, umiejętności, ludzi i marzeń.\nZdjęcia Bartosz Daśko: