O sile i ulotności pamięci, czyli 4 książki o wspomnieniach [KONKURS] | Lubimyczytać.pl\nO sile i ulotności pamięci, czyli 4 książki o wspomnieniach [KONKURS]\nPodoba mi się własne w powietrzu wołanie, —\nI pachnie macierzanka — i słońce śpi — w sianie.\nTo początek krótkiego wiersza Bronisława Leśmiana „Z lat dziecięcych” – pełnego nostalgii i sentymentu powrotu do młodości. Wypełnione kolorami i wrażeniami wspomnienia licznie znajdziemy też na kartach książek. W końcu to przecież pamięć sprawia, że jesteśmy sobą, definiuje nas, nasze pragnienia i marzenia.\nLiteratura wielokrotnie sięga po motyw wspomnień. Niezależnie od gatunku – refleksje na temat roli pamięci w naszym życiu znajdziemy także w powieściach przygodowych czy sensacyjnych. Przykładem może być gorąca nowość ostatnich tygodni – książka Zygmunta Miłoszewskiego, który popularność zdobył kryminałami, lecz obecnie zmienił literacki kurs i skierował się ku powieściom awanturniczym. Taka jest właśnie „Kwestia ceny”, quasi-kontynuacja „Bezcennego”, bo z tymi samymi bohaterami, lecz już poruszająca nieco inną tematykę. Wśród niej – problem pamięci, a raczej jej ulotności. Oto Karol, mąż profesorki Zofii Lorentz, stopniowo gubi wspomnienia. Umykają mu rozmowy i kłótnie, w których brał udział, wydarzenia z przeszłości, a nawet ludzie. Zapomina, a wraz z zapominaniem traci nie tylko siebie, lecz także innych – w tym swoją żonę. Dla Zofii bowiem Karol wygląda, uśmiecha się i gotuje jak jej mąż, ale już nim nie jest.\nMiłość to wspólne wspomnienia i plany. Związek polega w dobre dni na przywoływaniu bez końca szczęśliwych chwil, a w złe rozpamiętywaniu traum, „bo ty zawsze” i „bo ty nigdy”. Różne wydarzenia, spojone zaprawą wspólnej pamięci, tworzą związkowe gmaszysko, po którym szwendamy się z pokoju do pokoju i planujemy kolejne etapy rozbudowy. Bez wspomnień i planów nie ma związku. Nie ma miłości.\nI choć „Kwestia ceny” to dość lekka, iście wakacyjna lektura, to okrucieństwo utraty wspomnień jest w niej wyraźnie zarysowane. Powieść dobitnie ukazuje, jak bardzo przeszłość wpływa na naszą teraźniejszość, definiuje współczesne relacje z ludźmi, z którymi wiele przeszliśmy.\n„Twe oczy, jak piękne świece / a w sercu źródło promienia / Więc ja chciałbym twoje serce / ocalić od zapomnienia” – pisał Konstanty Ildefons Gałczyński, a śpiewał Marek Grechuta. Tych, których kochamy, chcemy już zawsze pamiętać. Pamięć, mocna i silna jak lina okrętowa, związuje nas na zawsze. Nic zatem dziwnego, że motyw retrospekcji i wspomnień często znajdziemy w najpiękniejszych historiach miłosnych. Pamiętacie „Titanic”? W tym kinowym hicie James Cameron sięgnął te ten sprawdzony sposób wzruszania widza, wyjawiając na końcu filmu, że romantyczna opowieść o Jacku i Rose to już tylko wspomnienie staruszki, która powoli żegna się z życiem. Płomienny romans, wybuchy namiętności i obezwładniające uczucie miłości – jeśli ktoś jest takim szczęściarzem, by tego doświadczyć, wspomnienie pełnych uniesień chwil będzie już zawsze przechowywał w pamięci jak najcenniejszy skarb.\nNie odchodźmy więc tak bardzo od świata filmu, lecz Leonardo DiCaprio zamieńmy na Ryana Goslinga i przypomnijmy sobie melodramat „Pamiętnik” w reżyserii Nicka Cassavetesa. Dla przyzwoitości dodajmy także, że w duecie z Goslingiem zagrała również Rachel McAdams (para wygrała zresztą MTV Movie Award za najlepszy filmowy pocałunek).\nFilm ten był oparty na książkowym pierwowzorze, w którym Nicholas Sparks opowiedział czytelnikom o Noah i Allie, która cierpi na chorobę Alzheimera. Zrozpaczony mąż walczy o żonę i decyduje się każdego dnia czytać jej opowieść o dwojgu zakochanych. Allie jest nią głęboko poruszona, lecz jej pamięć jest tak ulotna, że nie zdaje sobie jednak sprawy, że to ich własna historia…\n„Pamiętnik” był oparty na podstawie prawdziwej historii dziadków byłej żony Nicholasa Sparksa, Cathy. Para była razem przez 60 lat. Niestety z powodu choroby nie mogli przybyć na ślub swojej wnuczki. Państwo młodzi postanowili ich zaskoczyć i dzień później zjawili się w ich domu z porcjami tortu weselnego, ubrani w ślubne stroje. To właśnie podzielili się z Państwem Sparks historią swojej miłości, która zainspirowała pisarza. Co ciekawe, w prawdziwym życiu zdarzały się też inne pary, których życie przypominało to Noah i Allie. Jak na przykład Jack i Phyllis Potterowie z angielskiego hrabstwa Kent, którzy również zmagali się z chorobą, a o pamięć walczyli odczytując na głos fragmenty z pamiętnika mężczyzny. Inny przykład to historia Teresy i Isaaka Vatkonów, którzy byli razem 69 lat. Ich miłość była tak wielka, że spełnienie znalazła w obietnicy „póki nas śmierć nie rozłączy” – małżonkowie zmarli tego samego dnia, trzymając się za ręce, zaledwie 40 minut po sobie. Tym samym ich historia zakończyła się w niezwykle podobny sposób, jak w „Pamiętniku”, a literatura pokazała, jak bardzo bliska jest prawdziwemu życiu… oraz śmierci.\nKu młodości i jeszcze dalej\nCzęsto wspomnienia prowadzą nas przez czasy młodości i jeszcze dalej, aż do okresu dojrzewania. Gatunek Bildungsroman (czyli „powieści o formowaniu”, przedstawiającej proces formowania się osobowości młodego bohatera) wykorzystuje również Antoni Libera w „Madame”, choć, jak utrzymywał sam autor, jego zamiarem była raczej parodia. Książka ta opowiada o miłości, jaką młody, inteligentny uczeń zaczyna pałać do nauczycielki języka francuskiego. Wyjątkowy jest przede wszystkim język tej książki, a także niezwykła erudycja autora. Liczne nawiązania do innych dzieł kultury sprawiają, że czytelnik może czerpać przyjemność z ich odszukania i odszyfrowania. Nostalgiczna podróż w czasy Polski Ludowej, której siermiężność osładzało pierwsze mocne uczucie, to świadectwo wtajemniczenia – zarówno uczuciowego, jak i literackiego.\nPowrót do minionych czasów czasami miewa jednak gorzki smak, o czym przypomina Margaret Atwood. Laureatka Nagrody Bookera z 2019 roku w „Kocim oku” opisuje losy Elaine Risley, która po latach wraca do rodzinnego Toronto. Przez to przypomina się jej relacja z ojcem, związek ze starszym mężczyzną, a w końcu toksyczna przyjaźń. Elaine, skonfrontowana z bolesną przeszłością, musi poradzić sobie z tęsknotą, nienawiścią, poczuciem zdrady…\nLubię powieści, w których postać dorasta, przechodzi przez koleje życia, może sięgnąć do wspomnień. Zawsze za jakimś zachowaniem stoi pewna historia. Trzeba tylko zrobić stop klatkę i ją zobaczyć. I zobaczyć siebie w danym momencie. Wtedy przychodzi zrozumienie – pisze użytkownik MTop.\n„Kocie oko”, w którym bohaterka przywołuje obrazy i sceny z dzieciństwa, może być dla czytelnika również katalizatorem wspomnień. Dawni przyjaciele, pokryte kurzem zapomnienia sekrety, czy dziecięce zabawy, do których nawiązuje tytuł powieści – wszystko to możemy sobie sami przypomnieć, towarzysząc Elaine w jej podróży do przeszłości.\nCzy w swojej pamięci również przechowujecie wspomnienia, na podstawie których mogłaby powstać piękna książka? Jeśli tak, to mamy dla was konkurs! Opiszcie nam swoje wybrane wspomnienie. Może ono być związane są ważnym momentem waszego życia lub po prostu być historią, którą lubicie się dzielić.\nDziesięciu autorów najciekawszych z nich firma Colorland nagrodzi możliwością stworzenia fotoksiążki, w której zachowacie zdjęcia, na których utrwaliliście szczęśliwe chwile.\nWspomnienia opisujcie w komentarzu do tej aktualności. Macie czas do niedzieli, 16 sierpnia 2020 roku. Wszystkie szczegóły znajdziecie w regulaminie konkursu.\nDodatkowo sponsor nagród, firma Colorland, przygotowała specjalne promocje dla użytkowników lubimyczytać.pl. Zajrzyjcie na tę stronę – znajdziecie na niej kody rabatowe na fotoksiążkę, magnesy i magiczne kubki.\nLubimyCzytać 24.08.2020 10:36\nthe_bowska 24.08.2020 23:13\nVirgo13 24.08.2020 23:59\nmitomo 16.08.2020 23:22\nPierwsze trzy miesiące tego roku były niezwykle pracowite.\nNie zrozumcie mnie źle, to nie tak że w erze pracowania z domu obijałem się. Wręcz przeciwnie, pracowałem nawet dłużej niż zwykle.\nRzecz w tym, że tuż przed całym tym szaleństwem miałem - wraz z małżonką - bardzo pracowite 3 miesiące..\nW tym czasie udało nam się zdecydować... i załatwić wszystkie ślubne formalności (a dokumentów było sporo), usadzić gości, wybrać restaurację, zadbać o dekoracje.. a nawet upolować osobę z lustrzanką do robienia zdjęć. Ba, nawet podróż poślubną udało się odbyć!\nWierzcie lub nie - ale kalkulacji i wróżenia z czarodziejskiej kuli w tym nie było. Zupełnie nie spodziewaliśmy się tego, co stanie się ze światem wkrótce potem.\nJedyna - wciąż niezałatwiona rzecz.. to wybranie i wywołanie pamiątkowych zdjęć. A te, szczególnie teraz, gdy wciąż przebywamy głównie w domu, byłyby miłym przypomnieniem tych szczęśliwych, beztroskich chwil. Bez stresu i obostrzeń. Wypełnionych miłością, uśmiechami i znajomymi, radosnymi twarzami.\nTo co, powinniśmy wybierać już zdjęcia :)?\nW tym czasie udało nam się zdecydować... i załatwić wszystkie ślubne formalności...\nArecki 16.08.2020 22:06\nMoje wspomnienie dotyczy idealnego dnia. Oczywiście z perspektywy dziecka. W natłoku obowiązków i spraw do załatwienia. Coraz szybszym trybie życia i ogarniającej rutynie miło jest wrócić do czasów podstawówki. Piękny dzień. W kilkudniowej perspektywie zakończenie roku - lekcje skrócone i luźniejsze. Czas upływa na rozmowie o planach na wakacje i poznawaniu nas lepiej przez nauczycieli, dotychczas związanych podstawą programową. Po szkole nie ma czasu na obiad bo za kilka chwil zaczyna się odcinek „Króla Szamanów”. Po obejrzeniu go u kolegi mieszkającego najbliżej szkoły można wypełnić obowiązek - zjedzenie obiadu u mamy lub babci. Jakby kromka chleba z wodą i cukrem nie mogła załatwić sprawy. Pracy domowej nam nie zadają więc głównym problemem jest wybór piłki jaką zabrać. Koszykówka czy piłka nożna? Pada na tą drugą. Zespoły znacznie liczniejsze niż przewidują zasady ale co poradzić. Każdy chce zagrać, nikt nie będzie siedział w domu. Po meczu, którego wynik jest jedną wielką niewiadomą przychodzi pora na wypad do sklepu. Pięć złotych podarowanych przez mamę w zupełności wystarcza. Biorę paczkę chipsów ketchupowych, oranżadkę i paczkę gum-kulek. Pochłania to połowę funduszy. Słońce zaszło ale nikt nie myśli o powrocie do domu. Przeciwnie - zaczyna się zabawa w chowanego. Kto wcześniej nie pomyślał - pędzi do domu po jak najciemniejsze ubrania aby stać się mistrzem kamuflażu. Około dwudziestej drugiej pora iść do domu bo jutro wszystkich czeka kolejny „pracowity dzień”.\nMoje wspomnienie dotyczy idealnego dnia. Oczywiście z perspektywy dziecka. W natłoku obowiązków i spraw do załatwienia. Coraz szybszym trybie życia i ogarniającej rutynie miło jest wrócić do czasów podstawówki. Piękny dzień. W kilkudniowej perspektywie zakończenie roku - lekcje skrócone i luźniejsze. Czas upływa na rozmowie o planach na wakacje i poznawaniu nas lepiej przez...\nIlona_05 16.08.2020 12:51\nWiatr rozwiewa mi włosy. Jest schyłek ciepłego lata. Niosę świeże maliny, dopiero co zerwane z własnego ogródka i kładę je na stole,\nprzy którym siedzi Babcia. Udało mi się wyrwać na chwilę z gwarnego miasta i jestem tu, gdzie najlepiej - na wsi, u Babci. Znowu słyszę,\nże jestem za chuda. Śmiejemy się do rozpuku. Opowiadam jej, co się ostatnio wydarzyło. Pyta, co u moich znajomych, przecież zna wszystkich moich przyjaciół. Czas leci szybko, zdecydowanie za szybko. Muszę wracać. Ściskam się mocno z Babcią i mówię, że przyjadę niedługo, obiecuję: na dłużej.\nTakie chciałabym mieć wspomnienia… Niestety, Babci nie udało mi się poznać. Ale jestem pewna, że tak by to wyglądało. Nie idealizuję.\nZ opowieści wiem, że była wspaniałą kobietą.\nże jestem za chuda. Śmiejemy się do rozpuku. Opowiadam jej, co się ostatnio wydarzyło. Pyta, co u moich...\nVirgo13 16.08.2020 09:02\nWspomnieć chwilę, która odmieniła moje życie? Bardzo proste zadanie.\nNarodziny mojego syna.\nPamiętam doskonale chwilę, gdy pierwszy raz go zobaczyłem i co wtedy czułem. To jedyny prawdziwy, poważny rozjazd na torach życia. Moment, w którym to, co było do tej pory, staje się niewiele znaczącą przeszłością i szybko oddala się gdzieś w niebyt. Moment, gdy życie wystartowało z nową siłą w nieznane i to nieznane stopniowo odkrywa swoje karty już od kilku lat, fundując wzruszenia, emocje, wspólne chwile, zaskoczenia. Autentyczne, mocne, ważne, pełne odpowiedzialności i radości.\nMamy ogrom zdjęć i filmów. Sam nie przepadam za fotografowaniem się, ale lubię przeglądać zdjęcia rodziny. Pamięć zostawiona samej sobie bywa ulotna, zawodna, trochę przekłamująca. Ale wystarczy jej trochę pomóc i wszystko wraca na swoje miejsce. Zdjęcia przydadzą się na później :).\nPamiętam doskonale chwilę, gdy pierwszy raz go zobaczyłem i co wtedy czułem. To jedyny prawdziwy, poważny rozjazd na torach życia. Moment, w którym to, co było do tej pory, staje się niewiele znaczącą przeszłością i szybko oddala się gdzieś w niebyt. Moment, gdy życie wystartowało...\nAliceInWonderland 15.08.2020 23:16\nWielokrotnie myślałam o napisaniu powieści fabularnej lub dziennika ze wspomnieniami z moich podróży w basenie Morza Śródziemnego, związanych z pracą jako animator i rezydent turystyczny.\nOd tych doświadczeń upłynęło już 6 lat, ale często wracam do nich pamięcią gdyż ukształtowały moją tożsamość, otworzyły umysł na to co nowe, inne, obce oraz rozbudziły apetyt na delektowanie się życiem, jego smakami, zapachami i wszechobecnym pięknem.\nCzasami staram się zainspirować moim spojrzeniem innych ludzi z większym lub mniejszym sukcesem np. podczas wakacji namawiając na wybór restauracji w widokiem na morze lub nakłaniając do obserwacji podwodnego świata przy okazji powierzchownego opalania się na plaży. Tą szczegółową obserwację świata zawdzięczam m. in. rocznemu pobycie w Tunezji, która jest mozaiką różnych kultur, ale głównie arabskiej.\nDzisiaj wciąż żywe wspomnienia o niej zaprowadziły mnie do kina na film „Arab Blues” produkcji francusko -tunezyjskiej. Dzięki tej komedii przeniosłam się ponownie na ulice Tunisu, o którym w Tunezji niekiedy mówi się „mały Paryż”. I właśnie w tym stwierdzeniu jest zawarta mentalność i historia Tunezyjczyków, aspiracje i pewne podobieństwo do kultury europejskiej, charakteryzujące tych nieraz zabawnych i ekscentrycznych, niejednokrotnie specyficznych, ale przede wszystkim interesujących ludzi.\nOd tych doświadczeń upłynęło już 6 lat, ale często wracam do nich pamięcią gdyż ukształtowały moją tożsamość, otworzyły umysł na to co nowe, inne, obce oraz rozbudziły apetyt na...\nKailaaMoor 15.08.2020 23:13\nRok mojej 18-nastki, był szalonym czasem pełnym planów, marzeń i zadań, które sama przed sobą postawiłam. Zbyt wiele tego, by opisywać dokładnie, ale... zaczęłam jeździć o stolicach... polskich województw. Sporządziłam listę książek do przeczytania na rok, oraz na życie! Bawiłam się na urodzinowych imprezach znajomych. Tworzyłam dla bliskich własnoręczne prezenty i fotografowałam je! Rozbiłam dużo zdjęć, by zachować wspomnienia, ale te najpiękniejsze noszę w sercu. Właśnie wtedy zaczęłam ćwiczyć i dbać o zdrowie. 2013 rok był rokiem bardzo, bardzo pozytywnym - dzięki niemu obecnie mam wiele rzeczy, które chce dokończyć, wiele pomysłów na siebie i życie, wielu (teraz już) przyjaciół. Decyzja, że rok w którym wchodzę w dorosłość to rok wyzwań dała mi kopa, bym na każdy rok robiła sobie listę planów. Nauczył też nie płakać, jeśli czegoś nie spełnię, coś się nie uda - dał wiarę, że z czasem wszystko osiągnę.\nRok 2013 jest dla mnie jednym wielkim PIĘKNYM wspomnieniem! On dał mi silę do działania i wiarę we własne siły.\nRok mojej 18-nastki, był szalonym czasem pełnym planów, marzeń i zadań, które sama przed sobą postawiłam. Zbyt wiele tego, by opisywać dokładnie, ale... zaczęłam jeździć o stolicach... polskich województw. Sporządziłam listę książek do przeczytania na rok, oraz na życie! Bawiłam się na urodzinowych imprezach znajomych. Tworzyłam dla bliskich własnoręczne prezenty i...\nDecerto 15.08.2020 18:53\nWspomnienie Pierwszej Randki.\nPoznałam Go przez jeden z popularnych portali randkowych, a że z natury jestem ostrożna i nie umawiam się z Nieznajomymi długo zajęło Mu przekonanie mnie, aby się z Nim spotkać. Korespondowaliśmy ze sobą niemal codziennie. O wszystkim. I pomyśleć, że nawet mu się nie przedstawiłam. Przez długi czas nie wiedział nawet jak mam na imię. Zakładając, że mógłby być świrem albo innym psychopatą wolałam by wiedział o mnie jak najmniej, ja za to wyciągałam od niego coraz to więcej informacji. Wiedziałam jak się nazywa, gdzie mieszka, gdzie pracuje.\nBył wytrwały w moim trzymaniu go na dystans oraz bardzo nienachalny, po prostu Był i było mi z tym bardzo dobrze.\nPostanowiłam się z nim umówić. W moim mieście, na dobrze znanym mi gruncie, w rejonie gdzie czułam się komfortowo i bezpiecznie, w końcu z natury jestem ostrożna ;) Był punktualnie na 16.00. Oczywiście ja się spóźniłam. Zajechałam autem na parking, wysiadłam i rozglądam się za 'Hatchbackiem', tak, z tego wszystkiego tylko tyle powiedział mi o aucie, którym będzie. Zatem co to ulicha znaczy 'Hatchback'?! Dostawczym przyjedzie czy jak? No psychopata, myślę, jak nic.\nPodszedł. Wysoki. Dużo wyższy ode mnie, choć to nie trudne w przypadku gdy ma się 160 cm :) Wykupił bilet w parkomacie, dla mnie i dla siebie. Szarmancki myślę, nieźle. Zasłużył żeby mu się przedstawić, oficjalne uprzejmości i spacer.\nPo spacerze - kino, z założenia gdyby rozmowa nie była wciągająca. Pomyliłam się. Dawno z nikim nie rozmawiało mi się tak dobrze. Jakbyśmy znali się od dawna. Po kinie przyszedł czas na pizzerie, po pizzy znów spacer, później kawiarnia, ta najdłużej czynna w mieście (do 02.00). Czas leciał, a Nam ciągle było mało.\nPrzyszedł czas się rozstać, zwłaszcza że od mojego miasta do jego miejscowości dzieliło Go 100 km trasy. Była okropna mgła. Mleko. Na metr przed maską auta nie było nic widać. Uparł się, że musi mieć pewność, że cała i zdrowa dojadę te kilka kilometrów od miasta do domu, więc zaproponował, że pojedzie za mną. Zgodziłam się, 'odprowadził' mnie swoim hatchbackiem ( ;)) i przegadaliśmy jeszcze godzinę siedząc na klatce schodowej. Ładnie się pożegnał, pocałowałam Go w policzek i pojechał.\nByło to 7 lat temu, a wspominam to jakby było wczoraj, bo od tamtej pory codziennie On patrzy na mnie tak jak wtedy, rozumie mnie jak nikt, słucha i rozmawia jakbyśmy dopiero co się poznawali, każdego dnia od nowa.\nDziś mój Nieznajomy jest moim Mężem, a niebawem będzie Nas Troje ;)\nPoznałam Go przez jeden z popularnych portali randkowych, a że z natury jestem ostrożna i nie umawiam się z Nieznajomymi długo zajęło Mu przekonanie mnie, aby się z Nim spotkać. Korespondowaliśmy ze sobą niemal codziennie. O wszystkim. I pomyśleć, że nawet mu się nie przedstawiłam. Przez długi czas nie wiedział nawet jak mam na imię....\nAlas105 15.08.2020 15:17\nJednym z moich najlepszych wspomnień jest moja przyjaciółka z podstawówki. Przeprowadziła się z innego miasta i to zmieniło nasze życia. Początkowo ostrożnie, a z czasem stałyśmy się nierozłączne. Obie miałyśmy dość dużo pomysłów. Byłyśmy jak Jo z "Małych kobietek" L.M. Alcott. Biegałyśmy po lesie, wspinałyśmy się po drzewach. W w głowie utknęło najbardziej to, jak sprawdzałyśmy czy sadzawka jest głęboka po prostu do niej wchodząc. Oj była. Bałyśmy się wrócić potem do domów. Ale następnego dnia wpadłyśmy na jeszcze lepszy pomysł. Sprawdziłyśmy, co się stanie jak będziemy zjeżdżać z górki w lesie, trzymając nogi na kierownicy. Uwaga, spojler - nic dobrego. Nic nam się nie stało, ale i tak nas to na długo nie powstrzymało, bo za kilka dni pojechaliśmy na rolkach do koleżanki mieszkającej od nas 25 km i ktoś musiał po nas przyjechać.\nDziś nie mamy kontaktu. Wiem, że mieszka gdzieś w Japonii i tylko tyle. Ale wspomnienia pozostały i mam nadzieję, że ona też wspomina to z takim uśmiechem jak ja.\nJednym z moich najlepszych wspomnień jest moja przyjaciółka z podstawówki. Przeprowadziła się z innego miasta i to zmieniło nasze życia. Początkowo ostrożnie, a z czasem stałyśmy się nierozłączne. Obie miałyśmy dość dużo pomysłów. Byłyśmy jak Jo z "Małych kobietek" L.M. Alcott. Biegałyśmy po lesie, wspinałyśmy się po drzewach. W w głowie utknęło najbardziej to, jak...\nKarolina_B 15.08.2020 13:49\nJest tyle chwil uchwyconych we wspomnienia, że ciężko wybrać to jedno. Może więc sięgnąć po te najbardziej odległe, jeszcze z czasów dzieciństwa?\nWakacje powoli dobiegają końca, rodzice myślą już o powrocie dzieci do szkoły, dzieci wolą chyba ten moment odwlekać. Wspomnieniami wracam do mojego pierwszego dnia w szkole. Widzę „naszą panią”, bardzo młodą, właśnie kończy studia, z charakterystycznymi tapirowanymi rudymi włosami. Dużo dzieci, wszystkie ubrane podobnie na biało i granatowo, prawie każde z tasiemką zawiązaną na kołnierzu bluzki czy koszuli. Ja z wielką, białą kokardą we włosach, której szczerze nienawidzę. Przyglądam się nowym koleżankom i kolegom, jeszcze nie zdaję sobie sprawy z tego, że spędzimy razem osiem najbliższych lat. Trochę nieśmiało podchodzę do jednej dziewczynki, pytam jak ma na imię. Rodzi się przyjaźń, która trwa już nieprzerwanie od 30 lat.\nWspomnienie pierwszego dnia w szkole jest takie kolorowe, chociaż czasy były wtedy szare. Szkoda, że nie mam żadnych zdjęć z tego wydarzenia.\nWakacje powoli dobiegają końca, rodzice myślą już o powrocie dzieci do szkoły, dzieci wolą chyba ten moment odwlekać. Wspomnieniami wracam do mojego pierwszego dnia w szkole. Widzę „naszą panią”, bardzo młodą, właśnie kończy...