Szczęście - Enneagram\n#1 Post autor: Celice » wtorek, 29 lipca 2008, 11:38\nPodobno prawidziwe szczęście polega na niepotrzebowaniu wiele. Człowiek jest nieszczęśliwy gdy wmawia sobie że potrzebuje czegoś do szczęścia, czegoś czego nie ma i takie myślenie paraliżuje egzystencję. Gdy człowiek nastawia się do zycia w taki sposób:\njak będę miał to i to - będę szczęśliwy, nigdy nie osiągnie prawdziwego szczęścia. Będzie tylko naturalną koleją rzeczy że jakieś nasze życzenie od zycia się spełni, potem pewnie znajdzie się kolejne na które będziemy czekać...\nA szczęście jest stanem gdy nie potrzebujemy do niego wiele. Szczęściem jest potrafić czerpać przyjemność z samego życia.\nWidzę że nie każdy tak potrafi nastawić się do zycia ale może to moja Dziewiątkowa osobowość, która zapomina o swoich potrzebach umozliwia mi takie spokojne i szczęsliwe nastawienie\nCzy mysli ktoś podobnie jak ja\n#2 Post autor: Jar of gypsy tears » czwartek, 31 lipca 2008, 12:19\nTo bardzo mądre słowa i bardzo prawdziwe. Rzeczywiście człowiek szczęśliwy nie szuka satysfakcji wewnętrznej, bo jest świadomy jej obecności w samym sobie. Wtedy, potrafi prawidziwe cieszyć się samym życiem\nDziewiątkowe zadowolenie z zycia to jednak kompletnie cos innego. Jest to kompulsywne. Kompulsywne - znaczy automatyczne, niezależne od nas, motywowane przez ego. To nie jest prawdziwe szczęscie, a jego iluzja. Każde dążenie osobowości jest z natury skazane na niepowodzenie.\n#3 Post autor: koefe » czwartek, 7 sierpnia 2008, 12:47\nTo prawda, że ludzie uzależniając swoje szczęście od posiadania czegoś, potrafią odebrać sobie radość z życia. Jednak nie zgadzam się z poglądami mówiącymi, że należy wyrzec się pragnień, ponieważ są one podstawą rozwoju. Problem często polega na tym, że to co chcemy, niekoniecznie jest tym czego potrzebujemy.\nKiedyś, wracając ze znajomymi z klubu, spotkaliśmy na przystanku pijanego gościa, który zadał nam pytanie: "Gdybyście mieli w skali od 1% do 99% określić stopień swojego szczęścia, ile byście dali? Większość osób stwierdziła, że tak koło 30%-40%, a byli to radośni, rozrywkowi ludzie.\n#4 Post autor: Jar of gypsy tears » wtorek, 12 sierpnia 2008, 10:04\nŚwięte słowa koefe. To naprawdę bardzo mądre co napisałeś.\nNie ma zasady, że dużo posiadam - jestem nieszczęśliwy, posiadam mało - jestem szczęśliwy. Są ludzie żyjące w małych wioskach, którzy są bardzo szczęsliwi, ale też nie każdy korporacyjny szczur warszawski jest płytki.\nNajważniejsze co człowiek może zrobić w tej kwestii to zdawać sobie sprawę, że prawdziwego szczęścia osiągnać nie można w wyniku zwiększenia stanu posiadania. Nowy samochód, bluzka - to wszystko jest spoko, ale radość z ich zakupu szybko mija, prawda? Czujesz chwilową satysfakcję, ale w głebi duszy wiesz dobrze, że to nie jest to co sprawia że jesteśmy prawdziwie szczęsliwi.\nMoim zdaniem, powinniśmy ograniczać wartość przedmiotów do ich funkcjonalności. To znaczy, że gdy kupuje zestaw sztućców, wiem że dokonuje zakupu aby mieć czym jeść obiad. Nie kupuje złotych, żeby poczuć aprobatę znajomych albo po to aby poczuć się bogatym człowiekiem.\nTendencję do kompulsywnego dążenia do poszukiwania szczęścia wskutek zwiększenia stanu posiadania, prezentuje Typ 3. Ale każdy z nas jest po troszę każdym typem, więc warto cechy Trójkowe dostrzegać u siebie. Kiedy kupuje spodnie bo są wygodne, a kiedy dlatego by poczuć się modnym?\nPowiem więcej, nie tylko posiadanie rzeczy materialnych daje złudne poczucie szczęścia. Często zaspokojenia szukamy w związku z drugą osobą. W zdobywaniu nowych znajomości. W niezwykłych przygodach. W rozrywkach.\nNie zrozumcie mnie źle - nie sugeruje abyśmy nagle wszyscy uciekli do jaskiń w Tybecie. Twierdze tylko, że miałbyś się lepiej, gdybyś zdawalł sobie sprawę, że te rzeczy nie zaspokoją głebokiej potrzeby Twojego serca.\nSeks jest fajny, imprezka i alko są fajne. Udany związek jest ok. Dobry samochód jest ok.\nAle pamiętajmy, że prawdziwie szczęśliwy nie możesz być tak długo jak nie poszukujesz go w samym sobie.\n#5 Post autor: GARNIAK od GIERTYHA:) » wtorek, 12 sierpnia 2008, 10:25\n#6 Post autor: sonja » poniedziałek, 18 sierpnia 2008, 22:15\nGARNIAK od GIERTYHA:) pisze: własnie\nTo jest bardzo dobre pytanie, ale niestety chyba niewielu ludzi kiedykolwiek je sobie zadało.\nMyślę, że większości ludzi zależy na akceptacji innych, nawet jeśli ich nie lubią. Ja jeśli wiem, że muszę mieć jakąś rzecz albo zachowywać się w określony sposób żeby się komuś przypodobać, to znajomość z tą osobą jest dla mnie gówno warta, a jednak gotowa jestem stanąć na głowie, żeby zdobyć jej aprobatę, kompletnie nie wiem dlaczego. Ogólnie zawsze jest mi bardzo przykro, kiedy wiem, że jakaś osoba nie razi mnie sympatią i bardzo ciężko mi przebywać z taką osobą, mam wrażenie, że to właśnie akceptacja innych jest dla mnie jedną z najważniejszych rzeczy potrzebnych do szczęścia.\n#7 Post autor: Celice » wtorek, 19 sierpnia 2008, 08:39\nsonja pisze: Ogólnie zawsze jest mi bardzo przykro, kiedy wiem, że jakaś osoba nie razi mnie sympatią i bardzo ciężko mi przebywać z taką osobą, mam wrażenie, że to właśnie akceptacja innych jest dla mnie jedną z najważniejszych rzeczy potrzebnych do szczęścia.\nJa podobnie nie czuję się dobrze nie będąc akceptowana. Nawet jeśli znajdę się w grupie kilku osób gdzie tylko od jednej wieje niechęcią do mnie To było powodem dla którego na jakiś czas zrezygnowałam z "towarzyskiego życia"\nAle 8) kiedyś ktos mi powiedział że powinnismy być uroczy dla naszych wrogów bo tym ich najbardziej zdenerwujemy. Myślę że to jest jakiś sposób. Jak ktoś robi głupie miny gdy coś mówię - wysyłam ładny uśmiech w jego stronę i zaraz przestaje Pod żadnym pozorem nie daję odczuć że biorę do siebie złosliwe uwagi i gesty. W końcu takiej osobie robi się bardzo głupio...\n#8 Post autor: sonja » wtorek, 19 sierpnia 2008, 14:23\nCelice pisze: Jak ktoś robi głupie miny gdy coś mówię - wysyłam ładny uśmiech w jego stronę i zaraz przestaje Pod żadnym pozorem nie daję odczuć że biorę do siebie złosliwe uwagi i gesty. W końcu takiej osobie robi się bardzo głupio...\nBo takim osobom cho9dzi o to, żebyś wzięła to do siebie, a jak nie bierzesz, to widzą, że nie uda im się zepsuć Ci nastroju, więc przestają\n#9 Post autor: edy » wtorek, 20 stycznia 2009, 20:44\nCelice doskonale oddała w słowach to czego się uczę od jakiegoś czasu:)\nczasem mam problem z wyznaczeniem autonomicznej przestrzeni w ktorej sie obracam i ktorej nie mozna naruszac pod pretekstem odmiennosci , uprzedzen badz powierzchownego spojrzenia.\na czasem przeraza mnie z jaka latwoscia i brakiem jakichkolwiek skupolow wchodza niektorzy z brudnymi butami i nie czuja ze zadaleko sie posuneli...\n#10 Post autor: Hydra » środa, 21 stycznia 2009, 20:57\nkoefe pisze: Problem często polega na tym, że to co chcemy, niekoniecznie jest tym czego potrzebujemy.\nPrzed świętami zostałam jak zwykle zasypana życzeniowymi rymowankami, które wszyscy namiętnie przesyłają na komórki. W tych "wiekopomnych" dziełach był jeden motyw, który bardzo często się powtarzał: "spełnienia wszystkich marzeń". Motyw ten był dla mnie natchnieniem do napisania poniżej zaprezentowanego równie "wiekopomnego" dzieła:\nA teraz, gdy stary rok na nowy się zmienia,\nNiech ślepy los spełni wszystkie Twe życzenia:\nWielkie i małe, jawne i ukryte,\nTe wyraźne i te zamglone, rozmyte,\nRozsądne i głupie, trafne i chybione,\nTe przemyślane i te, co naprędce stworzone,\nDotyczące ludzi, rzeczy i wydarzeń.\nNiechaj się spełni każde z Twoich marzeń!\nI niechże Cię nigdy ta myśl nie opuszcza,\nŻe sam odpowiadasz za każdy swój krok.\nNiechaj się spełni wszystko, o czym marzysz!\nTaką na Cię klątwę rzucam w Nowy Rok…\n#11 Post autor: Tensai » piątek, 13 marca 2009, 22:22\nCóż. Jakoś dawno temu dużo w tych rejonach myślałem (w połączeniu z religią i celami życia i tego typu rzeczami)\nKoncepsja z pierwszego postu w temacie, o pragnieniach i ich przyczynianiu się do nieszczęścia. Bardzo podobne to do 4 prawd z Bhadawadghity.\n1) Wszelkie życie poddane jest nieustannemu cierpieniu (narodziny, choroba, starość, bieda). Korzystniej dla człowieka byłoby się w ogóle nie narodzić.\n2) Przyczyna cierpienia tkwi w namiętnościach (kiedy odczuwamy ból, żądze zmysłowe, rozkosz miłości, żądza dalszego istnienia, pragnienie sławy, potęgi i rozwijania się -> przyczyna naszych nowych wcieleń).\n3) Cierpienie zostaje zniszczone dzięki uwolnieniu się od żądzy, osiągnięcie nirvany - spokój, wyzwolenie od żądz, stan głębokiego spokoju, nie da się tego opisać językiem.\n4) Aby osiągnąć wyzwolenie należy wyjść z kręgu sansary.\nOptymistyczne jak cholera.\nCoś w tym jest, ale widać że takie coś operuje tylko skrajnościami.\nAlbo pragniesz, albo nie pragniesz.\nWięc doszedłęm do wniosku dość prostego w moim mniemaniu.\nJeżeli zobrazować sobie życie jako drogę, a rzecz na jej końcu nazwać celem życia, to mnie będzie interesowało nie to, co tam na końcu jest (bo to jest kwestia "z jakiego drzewa trumna" i "jak wygląda nagrobek"), ale to, co mam pod nogami. Jakie ślady zostawiam. Czy zostawiam ślady.\nMnie szczęscie daje świadomość że jestem. Że są ludzie, którzy mnie znają i mają pozytywne o mnei myśli. Że ktoś, kogo kiedyś znałem ale nie utrzymuję z nim kontaktu mnie gdzieś tam we wspomnieniach ma.\nCzuję się trochę pusty, ze względu na brak jakiegoś większego celu, ale to raczej wynika z kwestii tego, że wszyscy wokół mają jakiś cel i wydaje mi się głupim, że ja takiego nie mam. Ale mam świadomosć, że to chore poczucie winy jest i zwykle je tłumię.\n#12 Post autor: Rosveen » wtorek, 17 marca 2009, 21:25\nO szczęściu myślałam zawsze jako o pełnej harmonii, o znalezieniu swojego miejsca w nurcie życia. Moje szczęście było związane z nieustannym ruchem, przepływem uczuć i wrażeń, akceptacją naturalnego rytmu zdarzeń i wejściem w ten rytm. Było odnajdywaniem niezwykłości w codziennym życiu, dawaniem siebie światu.\nWydaje mi się, że problemy w osiągnięciu szczęścia wynikają z niedostatecznej znajomości samego siebie. Koefe pisał, że to, czego chcemy, nie zawsze jest tym, czego potrzebujemy. Całkowicie się z tym zgadzam. Nie możemy pragnąć dobrych dla nas rzeczy, jeśli nie wiemy nic o sobie. W tym kontekście wyjątkowo trafny jest wierszyk Hydry Istnieje nawet takie powiedzenie: "Jeżeli Bóg chce kogoś ukarać, spełnia jego marzenia". Najgorsze jest to, że ludzie nie tylko pragną, oni cały czas dążą do urzeczywistnienia tych pragnień. Powodowani sugestiami otoczenia lub własnymi błędnymi przekonaniami tracą czas i siły na osiągnięcie czegoś, czego w rzeczywistości nie chcą, a potem zostają z owocem swojej pracy, zdziwieni, jak to możliwe, że wcale nie czują się szczęśliwsi. Zamiast szczęścia dostają frustrację i rozgoryczenie. Czyli to raczej niewarte zachodu...\nChyba właśnie to spostrzeżenie skłoniło autora 4 prawd do wygłoszenia tychże. Ale przecież nie wszystkie pragnienia są złe. A to, co powoduje cierpienie, może tez dawać radość, prawda?\nMyślę, że wyrzeczenie się wszystkiego nie jest rozwiązaniem. W swoim życiu postępowałam zawsze dokładnie na odwrót. Zamiast odrzucać uczucia, przyjmowałam je, odczuwałam całą ich pełnię, cieszyłam się nimi - zarówno dobrymi, jak i złymi.\nDziewiątki, jak myślicie - w jaki sposób powinniśmy osiągać zalecaną równowagę? Rezygnując ze wszystkiego czy też raczej przyjmując wszystko, tyle samo dobrego, co i złego?\n#13 Post autor: Nature » wtorek, 18 sierpnia 2009, 23:55\nNo ja np. myślę, że nam, Dziewiątkom, zalecane jest raczej przyjmować niż rezygnować, skoro:\n"Dziewiątka jest "zasiedziała", ogólnikowa, zmanierowana, bez wyrazu i bez zainteresowań."\n[cyt. Enneagram w Związkach]\nWiecie, gdybyśmy wszyscy zrezygnowali z wpływów z zewnątrz, to co by nam pozostało? ;] (jeśli nie widać, to zdanie ocieka ironią)\nJeśli chodzi o moje zdanie, to stawiam na życie pełnią życia, czyli: świadomość i akceptacja własnego ja, jego potrzeb, które są naturalne, ale i też zgubnych rządz które należy poskramiać, oraz budowanie głębokich więzi z ludźmi co moim zdaniem jest konieczne do uzyskania pełni szczęścia. We własnym szczęściu powinniśmy być także zadowoleni z tego, jak spełniamy się w życiu zawodowym, bądź w tym, czego chcielibyśmy dokonać za życia tu na Ziemi.\nNo i cieszenie się chwilą, drobiazgami codziennego życia\nMaterializm jest u nas chyba tak głęboko zakorzeniony, że nie da się go wyeliminować.\n#14 Post autor: Grin_land » czwartek, 4 lutego 2010, 16:42\nja nie potrafię być szczęśliwa. Jak już uda mi się osiągnąć jako taki pokój ducha i dobre warunki, to automatycznie czuję i wiem, że to się kiedyś skończy.\nDlaczego? w jakim sensie materializm?\n#15 Post autor: tyfus » czwartek, 11 lutego 2010, 19:50\nGrin_land pisze: jaautomatycznie czuję i wiem, że to się kiedyś skończy.\nNiestety u mnie jest podobnie. Dominuje poczucie ulotności szczęścia. Czasem zastanawiam się tylko, czy nie jest to swoisty strach przed szczęściem i natychmiastowe "przygotowanie się" na ciosy, które na pewno prędzej czy później nadejdą bo przecież stan szczęścia ogłupia i usypia czujność a tu życie to pole walki (często z samym sobą).


przedwczesne wygasanie czynności jajników - Niepłodność - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nkwiatuszek7m 14.05.08, 17:40\nWitajcie, czy którąś z Was też to dotknęło?? Jedyna szansa to in vitro, czy\nudało się Wam mieć dzidziusia??\naba1122 14.05.08, 18:43\nJa mam stwierdzone prze gina przedwczesne wygasanie czynnosci\njajników. Fsh skaczące raz 22 raz 20 raz 18 za każdym razem inne. No\ni @ coraz skąpsze to z tych naocznych rzeczy. Lekarz z Bociana po\nobejrzeniu moich wyników powiedział że widzi nikłe szanse na\nnaturalną ciąze i ze względu na wiek(35l)żebym podchodziła do in\nvitro bo szkoda czasu.\nOdpusciałm sobie bo mam już jedno dziecko i musiałam dojrzeć do\ndecyzji o in vitro.\nTydzień temu okazało się że jestem w ciązy , naturalnej! zero\nDo dziś nie mogłam w to uwierzyć robiłam 6 testów , a dziś odebrałam\nbetę i mam potwierdzenie czarno na białaym.\nPowodzenia i będz dobrej myśli.\nLekarze to nie Pan Bóg.\nkwiatuszek7m 15.05.08, 10:29\noch to ogromnie gratuluję, ale rozumiem, że nie brałaś żadnej zastępczej terapii\nhomonalnej. Bo ja już biorę i nie wiem w związku z tym, czy to już stracone....\nmagda010 15.05.08, 12:46\na moglabys napisac jakie masz FSH? i ile masz lat? i jakie FSH\nswiadczy o normalnej plodnosci i jak szybko zmieniaja sie te wyniki?\nja mam 29 lat i FSH 9.75, wiec przekroczylam prog obnizonej rezerwy\njajnikowej.. nie bardzo wiem czy to w moim wieku norma czy nie i czy\nprzy tym FSH powinnam sie obawiac?\nkwiatuszek7m 15.05.08, 15:31\nJak miałam 30 lat, teraz mam 33, to FSH miałam strasznie wysokie 173 mIU/ml. Ty\nmasz prawidłowe, bo nie powinno byc takie wysokie, w laboratorium, którym\nrobiłam badania są takie normy: fazy folikularnej 4-13, w fazie owulacyjnej\n5-22, w fazie lutealnej 2-13, i własnie menopauzalnej 20-138. Także jak jest FSH\nb. wysokie, to jest źle.\naba1122 16.05.08, 09:11\nNie nie brałam rzadnej terapi jedynie Bisteron, byłam w szoku że\nmajac 35 lat mogę usłyszeć od lekarza o przedwczenym przekwitaniu.\nStarałam się 7-8 m-cy , wiele nocy przepłakałam,potwierdziałam to\nwszystko u innego gina. W końcu dałam sobie spokój bo psychicznie\njuz nie wyrabiałam.\nNo i stało się to o czym wielokrotnie na forum czytałysmy jak\nodpusciłam to zaszłam ! bez starania.Co ciekawe mój mąż wyjechał na\n7 dn akurat wtedy gdy były dni płodne,niby cykl stracony a tu proszę.\nSama w to nie wierzę,gdyby nie ta wysoka beta.....\nlusiasia 16.05.08, 17:53\nja mialam 5 lat temu FSH okolo 9, obecnie ostatnie badanie z listopada FSH 12,\nmam teraz 30 lat\nproblemy mialam ogromne, leki do stymulacji do in vitro nie dzialaja na mnie\n(podeszlam do 2 programow, krotki i dlugi protokol, inne leki, inna klinika,\nwedlug niektorych mialam zbyt male dawki jak na takie Fsh, ogolnie mam niby\nowulacje co miesiac, cykle mam regularne co do godziny (4 iui zrobione na\npekniete i niepekniete pecherzyki), ale jak biore leki do in vitro mam 1-2\npecherzyki do punkcji (czyli wygasanie czynnosci jajnikow, jeszcze cos\nprodukuja, ale malo i pewnie slabej jakosci)\nprzy okazji FSH to nie jest moj jedyny problem\nobecnie sie nie lecze, w jednej klinice jestem w kolejce po darowane jajeczko,\nprzymiezalismy sie do adopcji\nkwiatuszek7m 18.05.08, 09:57\nJa jestem po pierwszym in vitro, ale niestety się nie udało, też z darowanym\njajeczkiem. Jednak wiem, że udają się takie transfery, także trzymam kciuki.\nkwiatuszek7m 18.05.08, 09:54\nA lekarz Tobie aba1122 nie proponował zastępczej terapii hormonalnej?? Nie\nczujesz żadnych objawów przedwczesnego wygasania, np. uderzenia gorąca itp.? Bo\nja już to miałam, teraz zastanawiam się, czy w ogóle jest możliwe, bo podobno\njest parę przypadków na milion osób, że zachodzą w ciążę dziewczyny przy braniu\nhormonów zastępczych. Teraz też zaczynam stosować tzw. dietę optymalną, bo\nkiedyś się mocno odchudzałam i od tego momentu zaczęły się moje problemy z\nmagda010 19.05.08, 08:51\nZ tego co pisze lusiasia wynika chyba, ze mam powody do zmartwienia :\n( Jesli mam prawie 30 lat i fsh 9,75 to znaczy ze czas sie bardzo\nspieszyc, czy dobrze to rozumiem? czy przy tym wyniku sa juz\nproblemy z zajsciem w ciaze? bo lusiasia pisze, ze przy wyniku 12 ma\nbardzo duze problemy. jaki jest normalny wynik dla kobiety w wieku\naba1122 19.05.08, 11:39\nDziewczyny ja nie miałam kompletnie żadnych objawów wygaznia\njajników. Okresy co do dnia regularne jak w zegarku , żadnych\nuderzeń,potów i innych cudów. BYłam totalnie zaskoczona takim\nfsh...żaden gin nic mi nie proponował od razu gadali o in vitro.\nkwiatuszek7m 19.05.08, 20:47\nNo widzisz, ja już sama nie wiem, ale miałam objawy przedwczesnej menopauzy,\ntakże o in vitro od razu mówiono. Z tego co zauważyłam, trzeba zadawać wiele\npytań lekarzowi, samemu trochę poczytać i wtedy konsultować się z lekarzem i\nprzede wszystkim pytać o konsekwencje, o różnych sposoby leczenia, bo jeśli nie,\nto w gruncie rzeczy zawsze są niedomówienia i nie wiemy jak sobie radzić i co\nmyśleć o tym co nam się przydażyło.\njagabet 09.01.14, 15:56\nU mnie 30 lat, fsh 80. Dostałam htz, po 5 opakowaniu nie dostałam @, ciąża bliźniacza Dzieciaki mają 2 lata. A nikt mi nie dawał szans\njoann27 09.01.14, 22:50\nGratuluje cudownie u mnie FSh ostatnio 79... Brak miesiaczek, HTZ ciagle... Ale w poprzednim cyklu była owulacja! I to naturalna, bez leków! Byly starania, ale sie nie udalo... Przy takim wyniku nierealne a jednak... więc wszystko jest możliwe cieszę sie z Tobą\nmysza2828 21.09.14, 19:36\nmam gorącą prośbę do jagabet, czy mogłabym porozmawiać z Panią na prv. Mój mail mysza2828@wp.pl\napetyt_na_truskawki 09.01.14, 20:45\nU mnie właśnie zdiagnozowano. Mam 27 lat. W przyszłym tygodniu zaczynam HTZ (plastry). FSH wcześniej dwucyfrowe, aktualnie jest już trzycyfrowe Za około rok planujemy podejść do in vitro z KD. Do tego czasu chcę podreperować swoje zdrowie i samopoczucie (przyplątała się osteoporoza). Chętnie nawiążę kontakt z osobami, które borykają się z tym problemem. Pozdrawiam.\njoann27 09.01.14, 22:53\nChętnie pogadam musimy sie wspierać\naniama12 12.12.14, 21:42\nJa też chętnie porozmawiam, mam podobne problemy, inkarwila@wp.pl\nsentiero81 12.09.18, 15:15\nProszę o kontakt kobiet z Łodzi którym wykryto przedwczesne wygasanie jajnikow i przedwczesna menopauza udało się Wam zajść w ciążę...\naneti022 13.02.19, 19:34\nWitam! U mnie rownież zdiagnozowano wygaśnięcie czynności jajników. I rownież chętnie porozmawiam z kimś kto przez to przechodzi. Zostawiam maila aneti022@wp.pl\njoanna.ordonska 16.03.19, 12:30\nHej! U mnie bardzo wcześnie zdiagnozowano pwcj Dzisiaj mam 32 lata A to było około 25r.z. Miesiączka zanikala i całkowicie odeszła Dwa lata temu dostałam przełomu nadnerczowego Mam problemy autoimmunologiczne Totalna klapa w relacji przysadka mozgowa - gonady żeńskie Mam niedoczynność nadnerczy i tarczycy co za tym idzie jajniki nie pracują w ogóle. Biorę hydrocortisonum letrox i do niedawna klimonorm który mi szkodzil Odstawiony do maja Lekarz powiedział że ten ostatni nieodpowiedni dla mnie Zbyt młoda jestem Rezerwy jajników prawie nie ma Staram się normalnie funkcjonować Ale ciężko jest Ciągle zmęczenie i inne objawy nie pomagają by w pełni cieszyć się życiem Ktoś podobnie ma jak ja? Zapraszam do dialogu Razem raźniej w tych samych okolicznosciach\n24.04.19, 21:07 In vitro 2017/2018/2019 część 7 (1218) aguska_88\n24.04.19, 18:40 Prosba o pomoc-jakie badania jeszcze robic (6) dragica\n24.04.19, 10:47 Przestroga przed in vitro (29) iskierka4\n23.04.19, 17:21 Bezpłodność?? (6) zagubionami\n23.04.19, 17:14 niepłodność bez przyczyny? (6) Gość: Aśka\n21.04.19, 12:35 czy hsg boli? (23) kalipso30\n17.04.19, 17:45 Azoospermia - czy to juz koniec? (41) kasku_h\nBractwo się o mnie upominało.\nBałtyk w lipcu 55+\nCo stoi na Okinawie?\nLista monografii do zmiany\nCytologia LBC/ NFZ\nZdrada partnera z kimś kogo nie znam\nKobiety mające problem z zajściem w ciążę\nIrlandia: Konflikt między sztabami WOŚP\nObalacze pomników Stalina, Lenina, Dzierżyńskiego\nModlitwa o dobrego męża działa zawsze :)\nDo Milówki wróć...\nSprzątanie będąc w odwiedzinach u teściowej


Internet religijny – raport PBI - Internauci\nAgnieszka Kluska 27-02-2010, 00:30\nWzrasta popularność serwisów o tematyce religijnej. Czytają je już ponad 2 miliony osób (13% ogółu internautów), dokonując miesięcznie 44 milionów odsłon. Wśród najpopularniejszych witryn znalazły się m.in. portale Opoka, Adonai i strona Tygodnika Powszechnego.\nPodczas konferencji organizowanej przez PBI oraz Biuro Prasowe Episkopatu Polski przedstawiono prezentację "Internet religijny w Polsce." Z zebranych danych wynika, że witryny o tej tematyce mają 2 miliony czytelników, zaś w skali roku (listopad 2008 - listopad 2009) liczba osób odwiedzających strony chrześcijańskie wzrosła o 31%.\nW grupie czytelników przeważają kobiety (57%). Największy odsetek odwiedzających stanowią osoby w wieku 15-24 lat (29%), zaraz po nich najliczniejszą grupę stanowi przedział 24-35 lat (25%). Pod względem wykształcenia użytkownicy witryn chrześcijańskich to osoby z wykształceniem: średnim – 34%, podstawowym – 31%, wyższym – 23% i zawodowym – 12%. Najwięcej odwiedzających serwisy chrześcijańskie (29%) mieszka na wsi. Mieszkańcy małych miast liczących 20-100 tysięcy osób częściej niż pozostali internauci korzystają ze stron WWW o tematyce religijnej.\nNajczęściej odwiedzanymi witrynami w tej grupie są Opoka, Adonai, strona Tygodnika Powszechnego, Wiara i Kai.\n>> Czytaj także: Intela problem z Żydami\nSam Papież Benedykt XVI nauczał o potrzebie ewangelizacji „cyfrowego kontynentu”. Internet daje możliwości zawiązania szerokiego dialogu internautów nad problemami wiary. Web 2.0 jest doskonałym sposobem dotarcia do wiernych, a religijne witryny internetowe przestają być jedynie hobby nielicznych. Misją współczesnego Kościoła powinno być kształcenie swoich duszpasterzy i uzmysłowienie im, w jaki sposób używać nowych mediów i wykorzystać internet do nauczania wiernych. Wielu duchownych prowadzi własne blogi i udziela się na forach dyskusyjnych. Przykład dał sam Watykan, rozpoczynając współpracę z serwisami YouTube i Facebook.\n>> Czytaj także: Papież przemówi przez Youtube\nKościół dostrzega też minusy swojej działalności w sieci. Problemem są zwłaszcza nierozwiązywalne, często jałowe, długie dyskusje i zagłuszanie jednych rozmówców przez drugich. Wykorzystanie potencjału, jaki niesie sieć, na kłótnie i bezkompromisową wymianę zdań może i stanowi jedną z głównych zalet Web 2.0, jednak nie sprzyja rozwojowi chrześcijańskiego dialogu.\nstatystyki religia raporty PBI kościoły badania


Jesteś tutaj: Strona główna » Pedagog testuje » Wiek 5+ » To wszystko rodzina!\n„To wszystko rodzina!” jest już kolejnym wydaniem opowieści o tym, jak wyglądają współczesne rodziny. A wyglądają bardzo różnie. Dzięki tej książce wszystkie maluchy mają szansę odnaleźć siebie i własną rodzinę na obrazkach.\nOdpowiedzi na prośby o wznowienie nakładu podjęło się wydawnictwo SAM. Znajdziemy tu konkretne informacje o tym, jak wygląda rodzina patchworkowa, adopcyjna, wielopokoleniowa. Rodzina całkiem mała, tęczowa, skłócona, pogodzona, zafiksowana na jeden temat np. hobby, radosne. Są też rodziny stworzone z ludzi, którzy wcale spokrewnieni ze sobą nie są. To wszystko rodzina!\nRodzina to wybór\nNajwiększą siłą tej książki jest dystans. Nikt tu nikomu nie mówi jak żyć, nie ocenia, nie komentuje indywidualnych wyborów życiowych. Różnorodność natomiast sprawi, że każde dziecko odnajdzie w niej kawałek własnego życia. Być może też dowie się, jak to może wyglądać w innych domach.\nProwadząc grupę Aktywne Czytanie – książki dla dzieci na FB oraz konsultacje pedagogiczne online z osobami mieszkającymi praktycznie w każdym zakątku świata, nie mam wątpliwości. Współczesna rodzina jest ogromną, różnorodną mozaiką powiązań, zależności i emocji. Niezależnie od kraju, religii czy wieku, tak właśnie to wygląda. Od zawsze tak było.\nMoja rodzina też tu jest\nCo jakiś czas w grupie pada prośba o polecenie książki, w której bohaterem jest dziecko z rodziny np. adopcyjnej, rozwiedzionej, patchworkowej, osieroconej. Taki maluch odnajdzie się i będzie mogł powiedzieć: Nasza rodzina też tu jest! O nas też tu napisali. Wiele osób szuka też po prostu tytułu pokazującego tę naszą ludzką różnorodność familijną. Mało jest takich książek na polskim rynku. Dlatego z wielką radością objęłam ten tytuł patronatem.\nRodzina to nie kaprys\nJeśli ktoś uważa, że taka potrzeba odnalezienia siebie (swojego miejsca) w literaturze, kulturze czy bajkach nie ma większego znaczenia, jest oznaką próżności, to nie. Spieszę z informacją, że jest w tym o wiele więcej niż kaprys. Chodzi o potrzebę przynależności, którą pragniemy (także jako dorośli) zaspokajać przez całe życie. Nikt nie lubi być wykluczony. I nie widzę powodu, dla którego ktoś miałby być.\nDlatego cieszę się, że mamy (kolejne już) polskie wydanie książki pokazującej dzieciom te wszystkie zależności: rodzinna i emocje związane z byciem częścią małej społeczności. Czasem dorosłym trudno je zrozumieć, co dopiero dzieciom. A tych emocji jest całe mnóstwo. To nie jest przecież przypadek, że mówimy: „Z rodziną najlepiej wychodzi się na obrazku”.\nDla wszystkich zainteresowanych zostawiam szczegółowe z informacjami na temat tego, co konkretnie znajdzie się w najnowszym wydaniu i o jakich rodzinach można będzie z najmłodszymi porozmawiać. Jest tu Wasza rodzina?\nCzuję, że warto przybliżyć tę książkę choćby. Obserwując Aktywne Czytanie znalazłam znakomity komentarz, który w zasadzie jest najlepszą rekomendacją: „Obejrzałam obrazki. Jestem Zaskoczona… na plus”.\nRodzina na okładce\nZacznę od okładki, bo już ona dla wielu jest intrygująca. Jak to możliwe, że „nowa partnerka” jest szczupłą blondynką w kozaczkach, a „poprzednia żona” niekoniecznie tak wygląda. Stereotyp?\nKiedyś czytałam wywiad z psychologiem pracującym z tą książką i rodzinami od lat. Słusznie zauważył, że spoglądając na okładkę, nie zastanawiając się nad napisami i faktycznym przekazem, oceniamy na podstawie pierwszego wrażenia zamiast spróbować zrozumieć.\nMówiąc najprościej – irytujemy się, że „ta nowa” jest szczupłą blondynką w kontrze do „byłej”, bo taki stereotyp siedzi w naszej głowie. Podświadomie tak sytuację oceniamy, nie zadając sobie trudu zauważenia, jak jest naprawdę. Osoby niemające zakorzenionego takiego stereotypu, w pierwszej kolejności zaczną zbierać informacje, dopiero potem skomentują.\nRodzina i stereotypy\nFaktycznie, kiedy dokładnie przyjrzymy się obrazkowi i odczytamy napis układający się w podtytuł, dowiemy się książka jest „O dziecku nowej partnerki brata taty poprzedniej żony i innych krewnych”. Wszyscy tam są narysowani i opisani. Zawiłe? Jasne! Jak każda rodzina. Ja też w pierwszej chwili się nabrałam.\nTo naprawdę ciekawy zabieg socjologiczny ze strony twórców książki, pokazujący, co siedzi w naszych głowach i czy naprawdę zależy nam na dowiedzeniu się „jak to faktycznie jest”, czy tylko powierzchownej ocenie. Osobiście uwielbiam takie smaczki w książkach dla dzieci i dorosłych. Zmuszają do refleksji, obnażając nasze myślenie stereotypami i zamiłowanie do porównań.\nRodzina kiedyś i dziś\nKsiążka zaczyna się od pokazania rodzin zwierząt i ludzi żyjących w jaskiniach. W rodzinie (grupie) żyło się łatwiej, dlatego ludzie zaczęli je tworzyć. Od ogromnych, wielopokoleniowych rodzin, przechodzimy do tych współczesnych, małych komórek społecznych.\nPo tym krótkim wstępie, pokazującym „klasyczny model rodziny”, zaczyna się opowieść o tym, jak wygląda ta mniej klasyczna rodzina np. tylko z jednym dzieckiem. Przy czym „klasyczny” nie oznacza tu (ani nigdzie na świecie) „jedyny słuszny”, a po prostu najczęściej spotykany.\nPozostając w kontekście myślenia stereotypami i (absurdalnego) pozwalania sobie na ocenianie innych, przypomina mi się niezliczona ilość momentów z naszego rodzinnego życia, w których moje dziecko (jedynaczka) kolejny raz usłyszała od obcej osoby: „Życzę ci żebyś miała braciszka lub siostrzyczkę, na pewno bardzo tego pragniesz”. To takie oczywiste, że obcy ludzie wiedzą czego pragniemy i co jest dla nas dobre, prawda?\nMyślę, że małym czytelnikom bardzo spodoba się rozdział o podobieństwach i różnicach w wyglądzie osób spokrewnionych. Często lubimy opowiadać o tym, co mamy w genach np. kolor włosów, a czym się różnimy. Rodzina to też oczywiście więzy krwi.\nPrzy okazji wyglądu jeszcze dwa słowa o ilustracjach. Wiadomo, że to akurat jest kwestią gustu, doceniam zamysł, w którym ludzie na nich przedstawieni nie są karykaturami lub modelami z reklam. Za to są właśnie tędzy, chudzi, wysocy, niscy, łysi, rudzi, piegowaci itd. Prawdziwi.\nRodzina to też różnice\nWarto z dziećmi rozmawiać nie tylko o podobieństwach, ale też o różnicach. Tak jak różne są rodziny, tak też różnie wyglądamy. Czasem dzieci dochodzą do wniosku, że nie są podobne do rodziny i zaczynają się tym martwić. Wiele 7-9 latków rozważa swoją przynależność do rodziny. Często też zastanawiają się czy przypadkiem nie zostały adoptowane lub podmienione w szpitalu.\nBędą się martwić dopóki ktoś im nie wyjaśni, że różnice i kontrowersje są zupełnie normalne. Nie chodzi zresztą tylko o wygląd, ale też o cechy charakteru lub „talenty do” np. śpiewania, grania, malowania, majsterkowania itd.\nChoć przy talentach nie da się iść z wyjaśnieniami jedynie w kierunku genów. Nie od dziś wiadomo, że to rodzice kształtują zainteresowania dzieci. Gdy w domu czyta się książki, jest duża szansa, że dziecko będzie czytało w przyszłości. Uprawiając czynnie sport, pewnie zarazi się dziecko. Jeśli się krzyczy i stosuje przemoc, raczej też tak będzie, kiedy dziecko dorośnie i założy swoją rodzinę. Powielnie bezrefleksyjnie stereotypów sprawi, że dziecko będzie je powtarzać.\nRozwiedziona – też rodzina\nW książce jest też mowa o rodzicach, którzy się rozstali, ale żyją w zgodzie oraz o takich, którzy po rozwodzie nijak nie potrafią się dogadać. Osobiście uważam, że pokazanie życia w dwóch domach (jakże powszechnego obecnie wśród dzieci, zwłaszcza weekendowo) jako pozytywnej sprawy, jest dość istotne.\nDzieci z rozwiedzionych rodzin niekoniecznie oczekują współczucia z powodu posiadania dwóch pokoi, dwóch podwórek i dwóch kompletów pościeli. To tylko niektórym dorosłym wydaje się, że litowaniem się nad takimi maluchami poprawiają komuś humor.\nPatchworkowe rodziny są przepiękne i często świetnie się dogadują. Najcześciej dlatego, że tworzą je ludzie po przejściach, rozumiejący, że nie wszystko w życiu idzie zgodnie z planem. Tacy, którzy musieli o nową rodzinę zawalczyć oraz ci, którzy wyciągnęli wnioski z poprzednich doświadczeń.\nChoć są tu też przedstawione bardzo prawdziwe, czasem negatywne emocje, kiedy dzieci wykrzykują: Nie jesteś moją mamą! Bywają i zgrzyty, zresztą w życiu zdarzają się znacznie częściej niż to „książkowe” dogadywanie się.\nTaka jest MOJA rodzina\nTa książka jest swego rodzaju antidotum na „dobre rady” postronnych: „Nie mam nic do dziecka, dziecko nie zawiniło więc się dziecka nie czepiam. Czepiam się rodziców, bo żyją na kocią łapę”. Otóż, czepiając się rodziców sprawiamy ból, zakłócamy spokój i narzucamy swoje „widzimisię” ludziom zupełnie obcym.\nJest rodzaj przemocy psychicznej, która nie pozostaje bez śladu na psychice i zdrowiu fizycznym każdego człowieka. Jeśli ktoś próbuje sobie wmówić, że nie ma to żadnego wpływu na dziecko z takiej lub innej rodziny (np. żyjącej bez ślubu), to zdecydowanie sam się oszukuje.\nAdopcja – szansa dla rodziny\nPięknie w tej książce pokazana jest również miłość rodzinna. To, jak się do siebie zwracamy np. pieszczotliwie. To buduje poczucie przynależności i relacje.\nTuż obok jest rozdział dotyczący rodzin adopcyjnych, w których dzieci często obchodzą urodziny dwa razy, bo świętują też dzień, w którym poznały nową rodzinę.\nNie mam rodziców – czy jestem sam?\nNie omija się też maluchów mieszkających bez rodziców np. z dziadkami lub w domach dziecka. Ludzie z domu dziecka też mogą być rodziną. Często przecież rodziny tworzy się z wyboru, niekoniecznie przez więzy krwi. To najbardziej zgodne społeczności (bo nie powstały z przymusu) powiązane wspólnymi zainteresowaniami, hobby lub troską o większe sprawy np. ekologię, podróże, zdrowie.\nMądrze pokazana jest też próba założenia nowej rodziny po śmierci jednego z rodziców. To także rodzaj rodziny patchworkowej, z jeszcze większą dawką emocji niż zazwyczaj, bo do przerobienia są również tematy: śmierci, bólu, tęsknoty, buntu.\nRewelacyjnie przy okazji rozprawiono się ze słowem „macocha”, która dzięki baśniom kojarzy się raczej negatywnie. Wiedziałaś, że we Francji na macochę mówi się (dosłownie tłumacząc) „piękna mamo”? Ja dowiedziałam się właśnie z tej książki.\nEmocje – rodzinna codzienność\nW każdej rodzinie zdarzają się lepsze i gorsze momenty oraz relacje. O nich również autorka nie milczy. Są rodziny, w których dzieci są bite, w których wmawia się maluchom, że klaps to nie przemoc. Są rodziny poranione emocjonalnie lub po prostu zafiksowane na pieniądze. Jest zazdrość, jest chaos, jest brak dojrzałości dorosłych. Udawanie, że rodzina wygląda jak ta z reklamy telewizyjnej jest po prostu udawaniem. Wie to każdy, kto żyje w mniejszej lub większej społeczności.\nA skoro bywa różnie, to też cieszę się, że dzieci dostają jasny komunikaty np. o tym, że dorośli nie powinni bić, a po każdej kłótni da się dojść do porozumienia używając słów: „Przykro mi” lub „Przepraszam”. I ten rozdział przydałby się chyba bardziej dorosłym czytelnikom, dla których wciąż przepraszanie dziecka jest tym samym co tracenie autorytetu w jego oczach.\nOstatnia część książki jest moją ulubioną, bo pokazuje jak bardzo różnimy się jako rodziny. Znasz rodzinę, w której rzadko się wietrzy w domu? A znasz kogoś zafiksowanego na punkcie nart lub planszówek? Czym pachnie wasz dom? Czy ktoś z twojej rodziny mieszka za granicą? A znasz kogoś po rozwodzie? Może jest w pobliżu dziecko wychowywane tylko przez kobiety np. mamę i babcię? Czy któraś z tych rodzin jest lepsza lub gorsza? Jeśli o mnie chodzi… każda jest wyjątkowa.\nTęczowe rodziny są wśród nas\nPatchworkowe są również tzw. tęczowe rodziny, gdzie dzieci wychowują dwie mamy lub dwóch ojców. Wydaje mi się, że ten moment wzbudza najwięcej kontrowersji w polskich czytelnikach, dlatego zatrzymam się przy nim na chwilę, choć w książce zajmuje tylko dwie strony.\nSkąd te kontrowersje? Oprócz myślenia stereotypami (rodzina to kobieta, mężczyzna i dzieci oraz nadużywania słowa „tylko” – tylko tak i koniec), po prostu niewiele się o tym tak naprawdę społecznie mówi, w kontekście racjonalych (bez emocji) rozważań. Bez konkretnej edukacji niewiele też się zmieni.\nKontrowersje są zawsze\nNiezależnie jednak od wyznania, kraju czy koloru skóry, takie rodziny są. W Polsce w związkach homoseksualnych żyje ok. 2 mln ludzi (kliknij po więcej informacji jeśli tego potrzebujesz – tu). A przecież na Polsce świat się nie zaczyna ani nie kończy. Nasze dzieci raczej nie będą zainteresowane odcięciem od globalnych źródeł informacji. Mają możliwość podróżowania po całym świecie i poznawania najróżniejszych kultur, religii, światopoglądów i środowisk. I to mnie cieszy.\nChoćby z tego powodu warto rozmawiać o tęczowych rodzinach. Co ciekawe, czasami zdarza mi się słyszeć lub czytać wypowiedzi tupu: „Nie zgadzam się na to” lub „Nie chcę tego pokazywać dziecku”. Cóż… to nie jest kwestia zgadzania się lub niezgadzania na ich istnienie. One są. To tak jakby ktoś nie zgadzał się na istnienie rozwodów, rozwodników, alkoholików, wojen i nie zamierzał o tym rozmawiać z dzieckiem. Oczywiście, jeśli ktoś tak właśnie postanawia, szanuję jego wybór. Nie oceniam.\nZawalczyć o rodzinę\nOstatecznie, do każdego z nas może kiedyś przyjść syn i powiedzieć: „Kocham Adama. Rozwodzę się z żoną, bo chcę żyć zgodnie z moją naturą. Mam z Aśką dzieci i postanowiliśmy się podzielić opieką”. Takich rodzin w Polsce jest ok. 50 tysięcy.\nKtoś inny natomiast usłyszy: „Tato, jestem twoją małą córeczką i zawsze nią będę, ale kocham Julkę i z nią chcę założyć rodzinę”. Taka ewentualność nie jest kwestią naszej rodzicielskiej zgody ani sposobu wychowania dziecka. To fakt, z którym przyjdzie się niektórym zmierzyć.\nNie mogę też uciec od argumentu związanego z naturą: „Gdyby natura chciała żeby się dwóch mężczyzn rozmnażało to by im to umożliwiła”. Nie od dziś wiadomo, że w naturze zdarzają się różne rzeczy. Inność jest częścią natury, ani gorszą, ani lepszą. Jednego jestem pewna – natura z całą pewnością nie oczekuje i do niczego nie potrzebuje naszej zgody, aprobaty czy oceny.\nRozsądek ponad utarte schematy\nNatura jest naturą i ma swoje powody do tworzenia inności. Większości ludzi na szczęście dała też mózgi. Korzystajmy więc z darów natury i myślmy, jeśli mamy taką możliwość. Bo idąc wyłącznie tokiem rozumowania „gdyby natura chciała”, w zasadzie nie powinniśmy używać lekarstw, protez czy chodzić do dentysty, leczyć dzieci, siebie czy tak bardzo walczyć o lepszą opiekę dla seniorów (i dla nas). Wszystko jest kwestią indywidualnych decyzji i odpowiedzialności.\nOstatnia strona to miejsce na opisanie własnej rodziny. Chwila prawdy, bo właśnie tu można (śmiało!) czarno na białym wyjaśnić dziecku wszelkie rodzinne zawiłości. Kto ma jaką partnerkę, kto jest czyją żoną? Kto odszedł od rodziny i dlaczego? Kto jest po rozwodzie, kto ma nieślubne dziecko, z kim i jak to możliwe? Kim jest konkubent i dlaczego nie jest mężem? Kto jest sierotą, kto adoptowany, a kogo uważamy za rodzinę, choć nie jesteśmy związani genami?\nJeśli ktoś myśli, że rozmawianie o rozdziałach dotyczących rodzin patchworkowych, adopcji, osieroceniu dziecka lub rozwodzie jest trudne, to spieszę z informacją, że najtrudniejszą do ogarnięcia częścią tej książki jest właśnie ta (pusta na razie) strona – szczera opowieść o własnej rodzinie. Najtrudniejsza i najpiękniejsza zarazem. Powodzenia!\nAutorka Aleksandra Maxeiner\nTłumaczenie Katarzyna Weintraub\nIlustracje Anke Kuhn\nNajbardziej spodoba się dzieciom 5+.\nWydawnictwo sam to marka Anity i Roberta Jonczyków – jesteśmy młodymi rodzicami, tłumaczami i literaturoznawcami. Na polskim rynku wydawniczym jest wiele wspaniałych książek, ale jeszcze tyle można przetłumaczyć dla naszych dzieci!\nSkąd nazwa „Sam”? To jedno z pierwszych słów, które wypowiada każde dziecko (poza „nie!”). Tę samodzielność chcemy wspierać. Nasze książki kupisz tylko na wydawnictwosam.pl\nTa książka dostępna jest tylko w sklepie wydawnictwa SAM\nTo wszystko rodzina – recenzja filmowa\nWtedy razem możemy zajrzeć do środka i sprawdzić, co ciekawego wypatrzyło pedagogiczne oko. Nie przegapisz żadnego filmu zapisując się na Newsletter – KLIK!\nAgnieszka dnia 11 stycznia 2019 o godz. 23:03\nBardzo wartościowa, piękna i mądrze napisana recenzja. I mimo, że obszerna to zamiast zaspokoić to jeszcze bardziej rozbudziła ciekawość i apetyt na tą książkę 🙂 Dziękuję 🙂\nTylko na stronę wydawnictwa nie można wejść i kupić jeszcze 😔\nAnna Jankowska dnia 12 stycznia 2019 o godz. 19:15\nDziękuję za takie miłe słowa, cieszę się, że recenzja zachęciała. Książka będzie w przedsprzedaży jeszcze w styczniu 2019, wtedy na stronie wydawnictwa będzie można kupić.\nOliwia dnia 7 czerwca 2019 o godz. 07:05\nPierwszy raz dzisiaj przeczytałam recenzję tej książki.\nO rany, chcę ją!\nDomyślam się, że dla 6miesiecznej dziewczynki jest jeszcze wcześnie, ale ja ją chcę dla siebie! Jest świetna!\nAnna Jankowska dnia 7 czerwca 2019 o godz. 18:06\nDo niedawna była bardzo poszukiwana, bo poprzedni nakład się wyczerpał. CIeszę się, że jest wznowienie. 🙂\nAda dnia 20 stycznia 2019 o godz. 22:06\nWow! Wow! Wow! I dla książki i dla recenzji! Teraz to musze ją mieć 😊\nAnna Jankowska dnia 21 stycznia 2019 o godz. 09:19\nDziękuję i cieszę się, ze chcesz ją mieć, bo jest bardzo wartościowa. 🙂\nMajka dnia 23 kwietnia 2020 o godz. 12:28\nWszystko super ale…co oznacza „tęczowa rodzina'”? I dlaczego ich tak nazwałaś? są to zwyczajne związki jednopłciowe, homoseksualne ale dlaczego tęczowe? Taka typowa rodzina nie może być tęczowa? A to dlaczego? Świetna recenzja, ale z tym się nie zgadzam. To tak jakbyś tłumaczyła małemu dziecku, że coś jest fajne bo jest cacy….No takie mam odczucie. I żeby nie było – mam znajomych w związkach jednopłciowych i oni też uważają, że ich to strasznie infantylizuje. Każda rodzina jest tęczowa, wielobarwna, kolorowa…..\nAnna Jankowska dnia 28 kwietnia 2020 o godz. 14:19\nBardzo zachęcam do wejścia na stronę organizacji Tęczowe Rodziny – to ważne określenie, nie użyłam go przypadkowo. Nie jest to infantylne określenie związków jednopłciowych (na zasadzie „cacy”), to bardzo przemyślana nazwa. Poczytaj proszę tę stronę: http://teczowerodziny.org/ Możesz też przy okazji wesprzeć. 🙂


Konferencja "Siła zespołu to jego różnorodność. Innowacyjne narzędzie zarządzania" - 06.02.2015, Poznań\nUczestniczki i uczestnicy poznańskiej konferencji na temat Koncepcji Diversity poznali innowacyjny pomysł na udoskonalenie i ulepszenie pracy zespołu poprzez ponowne rozpoznanie potencjału jego członków.\nKonferencja "Siła zespołu to jego różnorodność. Innowacyjne narzędzie zarządzania" - 30.01.2015, Gorzów Wielkopolski\nKonferencja "Siła zespołu to jego różnorodność. Innowacyjne narzędzie zarządzania" odbyła się 30.01.2015 r. w Hotelu Qubus w Gorzowie Wielkopolskim. Eksperci zaprezentowali innowacyjny pomysł na udoskonalenie i ulepszenie pracy zespołu poprzez ponowne rozpoznanie potencjału jego członków.\nSeminarium informacyjne CSR–EFR w Koszalinie - 09.12.2014 r.\nOstatnie organizowane przez ZPPZ Lewiatan seminarium informacyjne CSR odbyło się 9 grudnia w Koszalinie. Nasi eksperci z zakresu CSR oraz reprezentanci firm, które wdrażają społeczną odpowiedzialność biznesu w ramach realizowanego projektu opowiedzieli o swoich doświadczeniach w tym temacie.\nSeminarium informacyjne CSR–EFR w Szczecinie - 04.12.2014 r.\nSzczecińskie seminarium informacyjne odbyło się 4 grudnia 2014 r. w Restauracji Zamkowej. Uczestnicy spotkania mieli okazję posłuchać naszych ekspertów z zakresu CSR, a także poznać kilku reprezentanów firm wdrażających w ramach projketu strategię CSR.\nNa planie c.d. - 02.12.2014 r.\nKolejny dzień zdjęciowy na planie filmów związanych z Koncepcją Diversity. Będą one obrazowały różne typy osobowości. Efekt tej pracy poznacie już niebawem.\nLunch z Lewiatanem w Restauracji Zamkowej - 27.11.2014 r.\n27 listopada br. odbył się ostatni w tym roku Lunch z Lewiatanem w Restauracji Zamkowej. Kolejne spotkanie w gronie przedsiębiorcy-media dopiero na początku przyszłego roku.


Weź przykład ze swojego psa i ciesz się życiem! - Blogi o psach - Psy.pl | Psy.pl\nWeź przykład ze swojego psa i ciesz się życiem!\nA gdyby tak wziąć przykład ze swojego psa i spróbować żyć przez kilka dni w miesiącu tak jak on? Warto wziąć to pod uwagę, robiąc plany i postanowienia na Nowy Rok!\nWeź przykład ze swojego psa! To nie jest szalone. Życie według psiej filozofii szybko sprawi, że będziesz szczęśliwszy i mniej zestresowany. Sprawdź, jakie to proste.\nNie przepuszczaj żadnej okazji do wyjścia na spacer\nCiesz się z każdej aktywności, z każdego spaceru, ze słońca i z wiatru. Pies cieszy się na każde wyjście z domu, gdy może chłonąć zapachy i cieszyć się przestrzenią. Bądź jak on! Nic tak nie poprawia humoru i nie redukuje stresu jak aktywność na świeżym powietrzu, i to bez względu na pogodę, porę roku czy dnia. Właściciele psów nie bez powodu cieszą się lepszym zdrowiem, dłużej żyją i są bardziej zrelaksowani.\nBaw się, skacz, biegaj, daj ujście emocjom i zrób coś szalonego dla swojego wewnętrznego dziecka\nA gdyby tak wytarzać się w świeżej trawie lub bawić się w śniegu jak dziecko? Zapomnij, ile masz lat, przestań spełniać czyjeś wymagania i myśleć o tym, co wypada, a co nie. Ciesz się chwilą, szalej i baw się. Nic tak nie poprawia nastroju jak regularne pielęgnowanie w sobie wewnętrznego dziecka. Z psem jest to dziecinnie proste. Widziałeś pewnie nie raz, że dorosłe psy zachowują się jak szczeniaki podczas udanego spaceru. Psy dają ujście swoim emocjom, weź z nich przykład.\nOkazuj uczucia i nie chowaj ich w sobie\nWitać się wylewnie z dawno niewidzianym przyjacielem na ulicy, czy jednak nie? Dać ujście złości i powiedzieć, co o kimś myślisz? Tak, zdecydowanie warto częściej dawać ujście swoim emocjom. Widzisz, jak pies cieszy się z każdego spotkania z psim kumplem albo jak wita cię po powrocie z pracy? Skumulowane emocje i tak kiedyś wybuchną i to często w złym momencie.\nJasno mów, czego oczekujesz\nJeśli pies chce wyjść, jeść lub chce się z tobą bawić, to jasno i szybko komunikuje swoje potrzeby. A ty? Ile razy jasno mówisz, czego oczekujesz i na co masz ochotę? Inni nie czytają w twoich myślach. Ułatw im zadanie – zamiast się złościć, że znów coś poszło nie po twojej myśli.\nCzasem odpuść i po prostu idź spać, a po pobudce leniwie się przeciągaj\nPewnie nieraz obserwowałeś z zazdrością słodko śpiącego i przeciągającego się psiaka, który ma wszystko gdzieś. Warto w życiu czasem odpuścić, wyhamować i zrobić coś dla siebie, żeby odzyskać motywację i chęci do pracy. I do życia! Może to być drzemka obok ukochanego psa i wzmacnianie w jej trakcie waszej więzi.\n5 rozrywek, które umilą dzień twojemu psu. Wypróbuj je już dziś!\nZawsze bądź lojalny\nPsy zawsze są lojalne. Ukochanemu człowiekowi popędzą na ratunek, nawet jeśli same mają przypłacić to życiem. Tak samo, jeśli widzą, że ich psi kolega ma problem. Nie zachęcam do rzucania się w przepaść, ale warto być w życiu szczerym i lojalnym. Prawda w końcu i tak wyjdzie na jaw. Mniej kłamstw i więcej szczerości to mniej problemów.\nNie ufaj pochopnie obcym i nie bądź łatwowierny\nPsy doskonale znają się na ludziach i trudno je oszukać. Nie wierz każdemu we wszystko i nie ufaj we wszystko, co widzisz i słyszysz. Jeśli twój pies komuś nie ufa i nie lubi go, zastanów się, bo może warto zdać się na psi nos. Niestety nawet jeśli my mamy tylko dobre zamiary, to inni ludzie niekonieczne zawsze są dobrzy. Warto przyjaźnić się tylko z tymi, którzy naprawdę na to zasługują.\nWyznaczaj jasno granice i przestrzeń osobistą\nNie daj sobie wejść na głowę. Nie bierz na swoje barki zbyt wiele. Masz prawo do tego, aby dano ci spokój. Nie musisz chcieć zawsze witać się ze wszystkimi. Takie same potrzeby i granice mają nasze psy. W przeciwieństwie do psa, który szczeka, warczy i bardzo jasno wyznacza swoje granice, my mamy z tym czasem problem. Nie chcemy być niegrzeczni i znosimy wdzieranie się w naszą przestrzeń osobistą. Częściej mówmy stanowcze „nie”. Życie szybko stanie się piękniejsze.\nCiesz się z najmniejszych rzeczy, takich jak zielona trawa czy pyszne ciasteczko\nW codziennej gonitwie, przytłoczeni obowiązkami i codziennością nie umiemy cieszyć się z małych rzeczy. Często nie dostrzegamy drobnych gestów i małych kroczków do przodu. Ciągle wymagamy od siebie więcej. A pies? Pies żyje tu i teraz, docenia najdrobniejszy gest, zapach i najmniejszy okruszek ciasteczka. Spróbuj przynajmniej raz na jakiś czas wziąć przykład ze swojego psa i cieszyć się nawet najdrobniejszą pozytywną rzeczą, która cię spotka.\nNigdy nie udawaj kogoś innego\nPies jest, jaki jest, zawsze jest sobą i nigdy nie udaje. Udawanie i nakładanie na siebie maski kogoś innego jest męczące na dłuższą metę. Po co to robić, kogo chcesz oszukać? Bądź zawsze sobą i żyj w zgodzie z sobą i ze swoimi przekonaniami, tak jak twój pies.\nPamiętaj, że dla swojego psa zawsze jesteś najlepszym, najpiękniejszym i w ogóle naj, naj, naj człowiekiem na świecie. On nie patrzy na twój strój, makijaż, nie widzi złamanego paznokcia, podkrążonych oczu czy nieogolonej twarzy. Weź przykład z psa i ciesz się życiem – takim, jakie jest!


Szwecja odmówiła ekstradycji do Niemiec obywatela Danii oskarżonego o „negowanie Holokaustu” – Bibula – pismo niezalezne\nGöran Lambertz, jeden z najwyższych przedstawicieli systemu sprawiedliwości w Szwecji, stwierdził że obywatel Danii określany jako „neonazista” nie może być wydalony ze Szwecji do Niemiec, gdyż nie popełnił on żadnego przestępstwa obowiązującego w Szwecji – pisze szwedzki portal The Local.\nLambertz, zajmujący popularne stanowisko „Rzecznika Sprawiedliwości” (justitiekansler), sprzeciwił się żądaniom prokuratora z Frankfurtu nad Menem, który oskarżył obywatela Danii mieszkającego obecnie legalnie w Szwecji o „nienawiść, rozprowadzanie muzyki gloryfikującej siłę białego człowieka, rasizm i negowanie Holokaustu”. Niektóre z płyt CD zawierających „neonazistowską, generalnie rasistowską i negującą Holokaust treść”, były rozprowadzane na terenie Niemiec, co stanowi naruszenie surowych przepisów obowiązujących w tym kraju.\nStrona niemiecka zażądała ekstradycji, zarówno od Danii jak i Szwecji, jednak w Szwecji spotkała się z odmową. Dania zaoferowała natomiast pomoc prawną stronie niemieckiej. W październiku br., Dania pomogła w ekstradycji dwóch osób, obywatela Niemiec i Dani: Stefana Günther i Flemminga Christiansen, oskarżonych o „udział w ruchu neonazistowskim”. Rozprowadzali oni płyty CD z muzyką „gloryfikującą siłę białego człowieka”, poprzez duńskie wydawnictwo płytowe Celtic Moon.\nW przypadku obywatela Danii, któremu zarzuca się dystrybucję nielegalnych płyt CD, strona szwedzka odmówiła pomocy prokuraturze niemieckiej. Chociaż produkowane w Australii płyty CD były rozprowadzane w Szwecji, zarówno drogą pocztową oraz przy użyciu samochodu, to jednak w przypadku rozprowadzania drogą pocztową objęte są ochroną prawną obowiązującą w Szwecji, a w przypadku przewozu samochodem, Göran Lambertz uważa zarzuty za nie wystarczające do zatwierdzenia ekstradycji.\nNajwiększymi promotorami wprowadzenia obowiązującego we wszystkich krajach rygorystycznego prawa ścigającego przestępstwa określane mianem „przestępstw na tle nienawiści” oraz penalizacji tzw. negowania Holokaustu, są wpływowe środowiska żydowskie. Pragną one w ten sposób uciszyć jakąkolwiek dyskusję, w tym prace naukowe, dotyczące problematyki II Wojny Światowej i wydarzeń określanych mianem „Holokaustu”. Środowiska te są również tradycyjnymi promotorami tzw. różnorodności społecznej, wspierając imigrację i rozluźnianie etnicznych więzów społecznych. Zjawiska te są korzystne dla diaspory żydowskiej.\nPowyższy tekst dodano: 2008-11-24


Home › News › ZEON Network wzrasta dziś o ponad 1000%: gdzie kupić ZEON\nZEON umożliwi użytkownikom dostęp do gotówki bez konieczności sprzedaży kryptowalut\nZEON Network (ZEON) doświadczał w przeszłości nadzwyczajnych zmienności w swojej wartości, odnotowując liczne spadki i odbicia. Po dzisiejszym wzroście tej kryptowaluty jej obecna cena wynosi 0,004267$ i wiele wskazuje na to, że ten projekt DeFi może mieć jeszcze kilka asów w rękawie pozwalających mu wybicie się na nowe wyżyny wraz z innymi kryptowalutami cieszącymi się dobrą passą.\nCzytaj dalej, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat projektu ZEON oraz o możliwościach jego zakupu.\nJak i gdzie kupić ZEON Network w Polsce i na świecie\nZEON Network jest dostępny na większości renomowanych platformach brokerskich i giełdowych. Jeśli chcesz rozpocząć handel kryptowalutami, wystarczy, że zarejestrujesz się na jednym z polecanych przez nas serwisów i zasilisz swoje konto. Ponadto, nasi partnerzy są w pełni regulowani i licencjonowani, co gwarantuje bezpieczeństwo Twoich transakcji.\nPomimo, że istnieje opcja zakupu ZEON na zdecentralizowanych giełdach znanych jako "DEX-y", odradzamy korzystania z tej alternatywy. Wynika to z faktu, że tego rodzaju platformy są zazwyczaj nieregulowane, przez co w przypadku oszustwa będziesz miał niewielkie możliwości prawne do odzyskania swoich należności.\nKup ZEON z eToro już dziś\nKup ZEON z Binance już dziś\nCzym jest ZEON Network?\nZEON Network jest zdecentralizowaną platformą finansową (DeFi), której celem jest przyciągnięcie ludzi inwestujących w kryptowaluty. Jej główną cechą jest oferowanie pożyczek gotówkowych, które są przyznawane niemal natychmiastowo dla posiadaczy kryptowalut. Muszą oni jednak najpierw zdeponować posiadane przez siebie tokeny jako zabezpieczenie zobowiązania, które sięga 50% wartości pożyczki. Jest to korzystne rozwiązanie, ponieważ pożyczkobiorcy mogą uzyskać dostęp do gotówki kiedy tego potrzebują bez konieczności sprzedaży swoich kryptowalut.\nZEON umożliwia także udzielania pożyczek przez osoby prywatne. Różni się więc to od tradycyjnego modelu w którym to banki udzielają zastrzyku gotówki, co pozwala użytkownikom uzyskać korzystniejsze warunki dla obu stron.\nCzy warto jest dziś kupić ZEON?\nZEON jest obecnie łakomym kąskiem dla inwestorów krótkoterminowych do osiągnięcia sowitych zysków, co dobitnie prezentuje poniższy wykres. Występujące spadki wartości bliskie zeru i dynamiczne odbicia sprawiły, że jeśli ktoś miał odpowiednie wyczucie czasu mógł pomnożyć swój zysk nawet 100-krotnie. Inwestorzy stosujący tę strategię wiedzą, że takie okazje nie zdarzają się zbyt często, przez co chcą wycisnąć z tej zwyżki ile się tylko da.\nWykres ZEON z ostatnich 24 godzin. Źródło: CoinMarketCap


MIEJSCA MNIEJ ZNANE | DARIEN.PL - Klub Awanturniczej Przygody\nMiejsca mniej znane przeciętnemu zjadaczowi chleba, co nie znaczy mniej interesujące, wręcz przeciwnie interesujące i zarazem intrygujące są bardzo. Właściwie wszystko co robimy sprowadza się do tego, żeby takich miejsc odkrywać coraz więcej i przebywać w nich jak najczęściej.\nFAVELE RIO DE JANEIRO\nO favelach słyszał każdy i nazwa ta wywołuje zazwyczaj skojarzenia ze strzelaninami, śmiercią i skrajną nędzą.\nWypady do faveli to obowiązkowy punkt programu w Rio de Janeiro. Oryginalnie były to wejścia do dzielnic kontrolowanych przez zbrojne gangi narkotykowe, znane przez naszego przewodnika. Obecnie za sprawą działań policji która „uspokoiła” favele południowego Rio eksplorujemy dzielnice gdzie nie ma uzbrojonych gangsterów na ulicach.\nJak wspominała Beata – jedna z uczestniczek naszej wyprawy Na Szlaku Przygody – „favele to nie slumsy, to jest styl życia”. Wejście do faveli to spotkanie z alternatywną wersją społeczeństwa niespotykaną nigdzie indziej, a do tego szalona muzyka, najpiękniejsze widoki na miasto, niezwykle przyjazne powitanie przez ludzi ubogich portfelem ale bogatych sercem. Wizyta w favelach to niesamowita egzotyka w sercu wielkiej metropolii.\nI zawsze wchodzimy tam jako goście i przyjaciele – nie jak masowe wycieczki szukające „ludzkiego zoo”. O ile niektórzy mają obawy przed przekroczeniem z Klubem granicy faveli, wychodzą zawsze z uśmiechem i zyskawszy nowych przyjaciół. Tak, jak Leszek, z którym byłem w Rio w 2006 r., gdzie zobaczył na własne oczy uzbrojonych po zęby członków kartelu Comando Vermelho.\nRelacja z tego wydarzenia!\nGdy po powrocie spotkał kolegę, który też był na wakacjach w Brazylii, ale z dużym komercyjnym biurem podróży, usłyszał że ten widział favele z punktu widokowego przy posągu Chrystusa Zbawiciela. „Człowieku, w favelach to ja mam kumpli!” – odpowiedział nasz uczestnik.\nWejścia do faveli w strefie północnej miasta (kontrolowanych przez kartele) też są możliwe i czasem wykonywane, ale wymagają wcześniejszego uzgodnienia.\nW favelach jesteśmy podczas każdej wyprawy do Rio.\nFotorelacja z wyprawy NA SZLAKU PRZYGODY\nRelacja z wyprawy zamieszczona na blogu klubowym.\nMIASTO POSZUKIWACZY ZŁOTA PATAZ\nTo miejsce żywcem wyciągnięte z dzikiego zachodu. Najbezpieczniejsze miasto Peru, ale nie za sprawą policji bo policjanta w Pataz nie ma ani jednego – a ciekawych obyczajów – złodziei się tu po prostu wiesza, jak w starych dobrych czasach… Lecz ten fakt to tylko wstęp do poznawania kultury tego niezwykłego miasta, „eldorado na żywo”. Własną kopalnię może tu założyć każdy, kto ma trochę grosza i nie brak mu odwagi.\nWidzieliśmy harówkę twardych ludzi gór wydobywających złoty minerał, wczołgiwaliśmy się do kopalnianych tuneli, bawiliśmy się razem z dzielnymi poszukiwaczami na niedzielnej fieście, w której całe miasteczko, na co dzień ciche i spokojne, zatraca się w muzyce i pijaństwie.\nW dzisiejszym świecie, który staje się coraz bardziej uporządkowany takich miejsc jest coraz mniej – tym cenniejsze uczucie zobaczenia ich na własne oczy.\nByliśmy tutaj w 2010 roku, w czasie realizacji ekspedycja Antisuyo w północnym Peru.\nRelacja z bloga Tomka, odnosząca się do naszej wizyty w tym miasteczku.\nZAGINIONA CYWILIZACJA CHACHAPOYAS\nWśród mglistych gór północnego Peru jest kraina, o której zapomniał czas. Prymitywna, uboga, słabo zaludniona prowincja, w której kryją się liczne pozostałości prekolumbijskiej cywilizacji Chachas, zwanych „ludźmi chmur”.\nOlbrzymie ruiny kamiennych fortec, wykute w pionowych klifach skalnych grobowce, w których siedzą mumie sprzed tysiąca lat, to wszystko miejsca jak z ponurej baśni fantasy. Docieranie do tych miejsc okupić trzeba trudem wędrówki pasterskimi ścieżkami, wspinaczki na skalne zbocza i przedzierania się przez dżunglę. Nagrodą była satysfakcja dotarcia do miejsc, będących w istocie żywym muzeum, krainy wciąż nieodkrytych zabytków.\nPodczas ekspedycji do Chachapoyas udało nam się odkryć prekolumbijskie ruiny, do których nigdy nie dotarli archeolodzy.\nDziałaliśmy tutaj w czasie realizacji ekspedycja Antisuyo w 2010 roku.\nFotki z ekspedycji\nTuryści przyjeżdżają do Peru po to, aby zobaczyć słynne ruiny Machu Picchu, ale ten niezwykły kraj oferuje o wiele więcej niż zatłoczoną i skomercjalizowaną atrakcję dla masowych wycieczek.\nTylko mało znane inkaskie ścieżki przecinają kordylierę środkową Andów. Wiodą przez głębokie doliny, wąskimi ścieżkami nad brzegiem przepaści, zaśnieżone przełęcze aż po gęstwinę dżungli. Na tej trasie turyści to ekstremalna rzadkość. Jest dziko, niedostępnie i autentycznie.\nMalutkie osady w których życie wygląda tak samo, jak przez przybyciem Pizarra oraz atrakcja najważniejsza – leżące pośród gór monumentalne ruiny wybudowane przez Inków – fragmenty ich dróg, miast i wiosek. Spotkanie z historią tak namacalną, jakbyśmy przenieśli się w czasie.\nRuiny inkaskiego miasta Choquequirao są absolutnie zniewalające i niepowtarzalne, wielu uważa je za znacznie piękniejsze od słynnego Machu Picchu. My mieliśmy niebywałe szczęście być tam już kilka razy i za każdym razem wywierają ogromne wrażenie, szczególnie ich spektakularne położenie, które jest najlepszym dowodem na to, że wyobraźnia inkaskich budowniczych nie miała granic.\nTrekkingi w Peru organizujemy każdego roku.\nKilka zdjęć z Choqequirao\nTREKKING PERU 2010\nZdjęcia – SZLAKIEM ZAGINIONYCH MIAST 2010\nWYPRAWA DO INDIAN QERO\nCi żyjący wysoko w górach Indianie byli z pewnością najdzikszymi ludźmi z jakimi udało nam się spotkać na południowoamerykańskim kontynencie. Żyją nieodmiennym rytmem od setek lat, skutecznie izolując się od zewnętrznego świata. Domy z kamienia, pobudowane na wysokości 4500 m npm, brak kominów i toalet, boso biegające dzieciaki, temperatury często schodzące poniżej zera i społeczność Indian na co dzień żyjąca w ogromnym rozproszeniu, to obraz który pozostanie w nas na zawsze.\nWyprawę do Indian Qero zorganizowaliśmy w 2011 r.\nTak musiał wyglądać raj utracony. Archipelag koralowych wysp rozsianych wzdłuż dzikiego wybrzeża Panamy. Błękitny ocean, szum wiatru w grzywach palm i żadnych wielkich hoteli ani tłumów turystów.\n– „Takie rajskie wyspy widziałem tylko w jednym miejscu, na Polinezji” – mówił Andrzej, uczestnik naszej wyprawy, gość który zjeździł cały świat. Konsul Morawski z Quito mówi, że wyspy San Blas to jedno z najpiękniejszych miejsc świata.\nJesteśmy tutaj w czasie każda podróż do Panamy, w tym podczas realizacji programu Trzy Światy.\nRelacja z wyprawy TRZY ŚWIATY\nRelacja na blogu z wysp San Blas\nNajwiększa rzeka świata to równocześnie jedna z największych przygód, jakie czekają w Ameryce Południowej. Podróż na amazońskich statkach pasażerskich jest spotkaniem z egzotyką – hamak staje się domem z którego roztaczają się widoki na dżunglę, błotniste wody rzeki i niekończące się rozładunki w zapomnianych przez świat wioskach. Pasażerowie to barwne postaci – Indianie, wieśniacy, poszukiwacze złota, lokalni bonzowie, nieliczni odważni biali. Życie toczy się powolutku, w odwiecznym rytmie „maniana” i na tym polega jego urok, wspominany później przez lata.\nRelacja z rejsu po Amazonce\nPark Narodowy San Cipriano to nie lada atrakcja dla prawdziwych poszukiwaczy przygód. Najpierw dojeżdża się do małej murzyńskiej miejscowości położonej niedaleko Cali w Kolumbii. Potem siada się na niewielkiej wielkości drezynę napędzaną motorem i w tak niespotykany nigdzie indziej na świecie sposób sunie do bram Parku Narodowego. Na miejscu można wybrać się nad wodospad ścieżką przez dżunglę, gdzie można zażyć orzeźwiającej kąpieli, albo zorganizować spływ pontonowy, a raczej dętkowy, rzeką.\nTags: Miejsca mniej znane, Przygoda\nADRENALINA - May 17, 2012


ELEX II premiera gry na XOne, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Gry » Xbox One » ELEX II\nNa co debiutować będzie gra ELEX II?\nGra ELEX II ma zadebiutować na Xbox One, PC, PlayStation 4, PlayStation 5 oraz Xbox Series X. Wersję gry można zmienić korzystając z opcji "Platforma" dostępnej w "Informacjach".\nKiedy gra ELEX II ma zostać wydana na Xbox One?\nAby otrzymywać najnowsze wieści o grze skorzystaj z przycisku "Obserwuj premierę" znajdującego się na pasku z opcjami. Wszystkie zmiany zostaną opublikowane na stronie "Aktualności", a powiadomienie będzie wysłane we wiadomości e-mail.\nW galerii można oglądać obrazki i zwiastuny z gry ELEX II.\nJakie są nowe raporty odnośnie gry ELEX II?\nAby ocenić grę należy zaznaczyć wartość w skali od 1 do 5, a następnie potwierdzić wybór kliknięciem. Głos mogą oddać tylko zarejestrowani użytkownicy serwisu.\nNad zrobieniem gry nadzór sprawuje studio Piranha Bytes. Żeby poznać inne gry od tego studia należy kliknąć utaj albo kliknąć w jego nazwę w polu "Informacje".\nFirma THQ Nordic sprawuje nadzór nad wydaniem gry. Aby zobaczyć listę gier wydanych przez tego wydawcę kliknij w jego nazwę lub kliknij utaj.\nGra ma następujące dodatkowe nazwy: ELEX 2.\nZobacz również: Nash Bridges kiedy wyjdzie? | Kiedy wychodzi Gambit? | Szybcy i wściekli 9 data wydania\nData ostatniej aktualizacji: 2021-09-13 15:01:37


Teraz ja - Łączyć – nie dzielić!\nKażdy radny chce zaistnieć politycznie, zwłaszcza w roku przedwyborczym, m.in. zgłaszając rozmaite pomysły. Zastanowiłem się jednym z takich pomysłów – elbląskiego radnego z okręgu nr 5. Chodzi mi o pomysł zlikwidowania, przerobienia czy przeniesienia pomnika z Placu Konstytucji. Więcej zdjęć.\nW piękne, jesienne popołudnie z grupką przyjaciół, których wcześniej zaprosiłem przed pomnik, postanowiliśmy chwilę zastanowić się, cóż takiego jest nie tak z tym pomnikiem, odczytać i zinterpretować płaskorzeźby, których jest sześć od strony placu i pięć z drugiej strony.\nPo obejrzeniu płaskorzeźb doszedłem do wniosku, że pomysł radnego to po prostu POrażka. Mam wątpliwości, czy widział te wszystkie sceny wyryte na pomniku. Zrobiłem zdjęcia, aby każdy mógł sam zinterpretować i chwilę zastanowić się, co komu przeszkadza ten pomnik?\nNa samej górze po lewej stronie duży Orzeł, poniżej scena z walki podpisana datą znaną już w szkole podstawowej: 1410-1454, powyżej dwa gołe miecze(Bitwa pod Grunwaldem), u dołu król Władysław Jagiełło, powyżej grupa żołnierzy polskich i radzieckich symbolizująca zdobywców Elbląga. Z drugiej strony same lokalne, ale jakże swojskie symbole. Fregata (port w Elblągu), kotwica (były Zamech), koło zębate i kłosy to nic innego, jak symbole Żuław i ciężkiego przemysłu, jaki kiedyś w tym mieście istniał.\nNie znalazłem nic, co mogłoby się wiązać z komunizmem czy PZPR-em. Jedyną rzeczą, jaką można byłoby poprawić, to dorobić koronę Orłowi. Koszt niewielki, efekt znaczny. A przede wszystkim pomnik należałoby umyć.\nTu moja sugestia dla radnego – może podjąłby się pan tego? Zamiast wymyślać problemy, które mogą podzielić społeczeństwo, proponuję zająć się zrobieniem czegoś, co może połączyć. Korona nad głową Orła jest idealnym wyzwaniem.\nPrzypomnę, ze w obrębie okręgu wyborczego nr 5 jest mnóstwo rzeczy do zrobienia. Gimnazjum przy ul. Lotniczej jest nieogrodzone, przy Szkole Podstawowej nr 14 od 20 lat niszczeje rozpoczęta budowa. Przed szkołą i przedszkolem, a zwłaszcza przed wieżowcami brak jest parkingów. Pętla autobusowa jest symbolem niemocy władzy w tej dzielnicy, a o wiadukcie nad torami już nie wspomnę. Tak więc, zamiast bić pianę, proponuje słowa zamienić w czyn, wyjść z ratusza i pochodzić po krzywych chodnikach Zatorza!\n5.5 18 65\nno i Wowka przyznam Ci racje - tylko czy cudowny POmysł owego radnego nie zostanie wdrożony w życie w imię racji wyższych owego radnego - sławnego zresztą z innych cennych inicjatyw i całego kosza obietnic wyborczych.\njakby chłopina taki duży pomnik zniszczył albo przeniósł miałby zasługi w niebie za walkę z komunizmem, a zrobić coś dla ludzi, to takie trywialne małostkowe wielcy ludzie taką płycizną się nie kalają. Bo to się człowiek narobi a do historii nie przejdzie\nNie zgadzam się z Wowką. Ten pomnik jest beznadziejny, choćby z tego powodu, że nie da się odpowiedzieć na pytanie czego lub kogo jest ten pomnik. Poza tym wygląda fatalnie. Zamiast niego powinien tam stanąć pomnik albo króla Kazimierza Jagiellończyka, albo Stefana Batorego ze wskazaniem na pierwszego.\nAby przypieprzyć POlitykowi. A nie poraziło, Cię Wowka, piękno tego "dzieła sztuki" przez małe "d"? Zawalidroga i nic ponadto. Koszmarny sen przechodnia. Nie przenieść, tylko oddać zlomiarzom. Tam w plaskorzeźbach nic zdrożnego nie ma. Cały jest wielką kupą metalu.\na najlepiej postawcie następnego papieża\nLuudzie. Nie wstydzcie się naszej historii. Ty powyżej jak jeszcze nie możesz się domyśleć co pomnik przedstawia to poproś rodzica żeby przeczytał i wytłumaczył Ci ten artykuł. Pomnika nie zlikwidują. .. nie odważą się.\nPomnik powinien być ku czci kogoś lub czegoś. A w tym przypadku mamy jakieś pomieszanie z poplątaniem. Jagiełło i żołnierze radzieccy. Kotwica i kłosy zboża. Nikt nie jest w stanie wytłumaczyć jaki to ma sens, bo sensu jest pozbawione. Pomnik jest jak najbardziej PRL-owski bo zarówno pomysł jak i wygląd pasuje do wytworów tamtych lat. Oczywiście pomnik papieża nie jest głupim pomysłem, jednak uważam że Elbląg nie uhonorował odpowiednio postaci dla siebie zasłużonych. Dlatego proponuję królów którzy zrobili dla Elbląga najwięcej.\nehh Co z nas za ludzie. Każdy kraj ma swoją historię i winna ona być zachowana w taki czy inny sposób. Jeszcze dojdzie do tego, że będziemy dzieciom wciskać, że komuny nie było itp. Przypomina mi to rozmowę z jednym z profesorów z Rosji który został znieważony za to że mówi swym uczniom o łagrach i że nie powinien kłamać. Nie bójmy się naszej historii, jest jaka jest, ale jest nasza. Komuniści ukrywali przed nami naszych autentycznych bohaterów i wciskali nam byle co. Nie mówmy dzieciom, że Stalin czy inni byli dyktatorami, raczej trzeba powiedzieć, że byli matołami i mordercami, którym brakowało umiejętności do rządzenia. Pomnik niech stoi, niech przypomina nam, że Elbląg też był miejscem nieszczęścia XX w. W sumie to jeszcze Czesia możemy postawić i całkiem ogłupić ludzi młodych. Historycznie nie będzie, ale za to jak śmiesznie.\nWydaje mi się, że jest to pomnik 1000-lecia Państwa Polskiego.\nW 1975 roku polskie państwo miało 1010 lat\nNiech portel umieści pomnik w dziale Hit czy Kit (od lipca nic nowego tam nie ma) i zobaczymy co on znaczy dla elblążan a może i "genialny w swoim mniemaniu" radny zajrzy i zobaczy ile stracił głosów przez swój idiotyczny pomysł usunięcia pomnika.\nTen pomnik to brzydactwo, "kupa złomu", jak to nazwał jeden z internautów. To zwykła megalomania minionej, niechlubnej epoki. Wydaje mi się, że poczynania władz miasta całkowicie przypominają zwyczaje minionego czasu. Elbląg nie jest wcale piękniejszy od innych miast (ostatnio miałam okazję pobyć w płn. Polsce), ale mentalnie daleko w tyle za innymi. Wystarczy ruszyć się z tego "grajdołka", aby zobaczyć jak gdzie indziej życie toczy się wartko i z sensem. A pomnik. moim zdaniem, powinien być zlikwidowany, a w jego miejscu mogłaby powstać np. fontanna.


Ford Ka III MK3 [2014 - ] - żarówki i oświetlenie do samochodu\nŻarówki i oświetlenie do Ford Ka III MK3 [2014 – ]\nCeny żarówek montowanych w samochodach marki Ford różnią się w zależności od konkretnego modelu pojazdu, producenta oświetlenia czy typu żarówki. Wybierając żarówki do Ford Ka III MK3 [2014 – ] dokładnie sprawdź specyfikację techniczną każdego modelu, bowiem każdy z nich różni się nie tylko ceną ale także barwą świata. Tanie żarówki do Ford Ka III [2014 – ] świecą słabiej, dlatego jeżeli zależy Ci na dobrym oświetleniu samochodu wybierz nieco droższy model. Poniżej znajduje się kompletny spis żarówek do Ford Ka III [2014 – ]. Znajdziesz w nim oznaczenia trzonu oraz najlepsze żarówki pasujące do tego samochodu wraz z ceną. Przed zakupem dokładnie sprawdź specyfikację techniczną każdej żarówki. Jest to szczególnie ważne w przypadku żarówek halogenowych i ksenonów.\nDane techniczne Ford Ka III MK3 [2014 – ]


Stambul_Meczet_Sulejmana_Wspanialego_ang_Süleymaniye_Mosque_trSüleymaniye_Camii - Worldbook.pl - portal podróżniczy, ciekawe miejsca na mapie;\nStambul Meczet Sulejmana Wspanialego (ang. Süleymaniye Mosque, tr.Süleymaniye Camii)\nazja -> Turcja\nData: 23-10-2016 09:09\nWszystkie punkty: 169 z 234 pkt.\nOcena albumu: 3.61\nGłosy: 1 zobacz\nSulejman to władca o przydomku Wspaniały, bo przeszedł do historii jako jeden z największych sułtanów, zapraszam do obejrzenia jego meczetu i mauzoleum jego i ukochanej corki Mihrimah oraz slynnej czwartej zony Hürrem.(Roksolany).\nWitam i zapraszam do wspolnego zwiedzania ze mna jednego z najciekawszych wielkich meczetów Stambułu. Meczet Sulejmana, położony na wzgórzu, w samym centrum tzw. Złotego Rogu, sprawia, że jest on widoczny niemal z każdego punktu w mieście.Meczet jest jednym z najważniejszych dzieł genialnego architekta ery otomańskiej – Sinana (podobno jego geniusz porównywany był z geniuszem Michała Anioła).\nCytuje fragmenty znalezione w necie (z roznych zrodel),nie jestem ich autorem.\nMeczet Sulejmana (tur. Süleymaniye Camii) – świątynia muzułmańska w Stambule w Turcji, wybudowana za panowania Sulejmana Wspaniałego na trzecim z siedmiu wzgórz Stambułu, w obrębie murów miejskich, na zboczu schodzącym do Złotego Rogu. Po Błękitnym Meczecie jest drugim co do wielkości meczetem w mieście.Budowniczym meczetu był jeden z najznakomitszych budowniczych epoki osmańskiej, Mimar Sinan (zaprojektowal i zbudowal ponad 400 meczetow).Budowa trwała od 1550 do 1557 roku; przeciągała się, ponieważ Sinan w tym samym czasie kierował innymi budowami. Wobec nieustannych napomnień sułtana, Sinan zniecierpliwiony uwagami dokończył meczet w kilka miesięcy. W nagrodę, podczas ceremonii otwarcia meczetu, otrzymał od sułtana złoty klucz. Meczet zbudowano w stylu bizantyjskim, na wzór Hagii Sofii. Gdy w 1660 meczet strawił pożar, na rozkaz sułtana Mehmeda IV architekt Fossatı odbudował go, nadając mu styl barokowy.Meczet postawiono na specjalnym fundamencie, złożonym z cystern wypełnionych wodą, dzięki którym budynek byl czesciowo odporny na trzęsienia ziemi. Niestety budynek nie uchronił się od częściowego zniszczenia. W 1660 roku został spalony, następnie odbudowany na rozkaz sułtana Mehmeda IV. W 1766 roku, podczas bardzo silnego trzęsienia ziemi zawaliła się część kopuły, a jej odbudowa zniszczyła oryginalne dekoracje zaprojektowane przez Sinana.\nMeczet stoi w ogrodzie o wymiarach 200 na 140 m. Przed meczetem znajduje się dziedziniec otoczony kolumnami, za nim cmentarz, na którym jest mauzoleum sułtana Sulejmana Wspaniałego i jego żony Hürrem (Roksolany) i corki Mihrimah. Dookoła meczetu znajdują się budynki, które również zaprojektował Sinan: szkoła teologii, hamam, karawanseraj, szkoła medyczna, kuchnia. Po południowej stronie meczetu znajdują się fontanny do ablucji. Na dziedziniec zachodni wiodą trzy bramy. Sam dziedziniec jest otoczony 24 kolumnami: białymi, różowymi i porfirowymi, wspierającymi 28 kopuł. Nad oknami meczetu wychodzącymi na dziedziniec, umieszczono płyty fajansowe z arabskimi inskrypcjami z Koranu, dotyczącymi podbojów. Meczet ma cztery minarety: dwa z nich mają trzy krużganki, dwa pozostałe - po dwa. Zgodnie z legendą, Sinan zbudował cztery minarety, ponieważ Sulejman był czwartym sułtanem po zdobyciu Konstantynopola, natomiast dziesięć krużganków symbolizuje, że jest dziesiątym sułtanem z dynastii. Inna legenda mówi, że szach Tahmasp I przysłał drogie kamienie na rzecz budowy meczetu, a Sinan na rozkaz znieważonego tym gestem sułtana wmurował je w podstawy jednego z minaretów.\nMeczet ma wymiary 57 na 60 m, jego powierzchnia wynosi 4500 m². Może pomieścić 5000 wiernych. Kopuła główna ma wysokość 50 m i średnicę 26,5 m, podpierają ją cztery filary i dwie półkopuły o średnicy 23 m i wysokości 40 m. Na południu i północy znajdują się dwa łuki, każdy wsparty na kolumnach z czerwonego granitu, pochodzącego z czterech miejsc, symbolizujących pochodzenie czterech pierwszych kalifów Islamu: świątyni Zeusa w Baalbek w Libanie, z Aleksandrii, dzielnicy Vefa w Stambule i z okolic Pałacu Topkapı. Rozmieszczone dookoła kopuły 32 oryginalne szesnastowieczne okna są wykonane z kolorowego szkła; w całym meczecie jest ich 136. Wewnątrz znajduje się również marmurowa loża dla śpiewaków i nisza modlitewna. Tablice z imionami ważnych osobistości Islamu i wersetami Koranu wykonał znany artysta Hasan Çelebi oraz Ahmet Karahisari. Meczet ma bardzo dobrą akustykę. Pomiędzy wiszącymi u sufitu lampkami oliwnymi zawieszono strusie jaja wygotowane w mieszance ziół i korzeni, mające odstraszać pająki.Wewnętrzna sala modlitwy na kształt prostokąta o bokach długości 70 i 61 metrów. Ścianę wschodnią zdobią witraże będące dziełem artysty o imieniu Sarhoş Ibrahim czyli Ibrahim Pijak. Inskrypcje stworzył natomiast słynny kaligraf osmański Ahmed Karahisarı. Dekorację wnętrza uzupełniają ceramiczne kafle z Izniku, które ozdobiono motywami liści i kwiatów w kolorach niebieskim i czerwonym na białym tle. 24 kolumny na galeriach otaczających z zewnątrz i od wewnątrz meczet Sulejmana pochodzą najprawdopodobniej z loży cesarzy bizantyjskich, która niegdyś znajdowała się na hipodromie w Konstantynopolu. Mihrab i mimbar wykonano w prostym stylu z białego marmuru.\nMauzoleum Sulejmana i Hürrem\nMauzoleum znajduje się na cmentarzu z tyłu meczetu. Pochowano tutaj w 1566 sułtana Sulejmana Wspaniałego. Wewnątrz mauzoleum znajdują się trzy drewniane sarkofagi sułtańskie. Pochowano tu również sułtana Ahmeda II, Sulejmana II i córkę Sulejmana Wspaniałego – Mihrimah. Mauzoleum jest przykryte dwiema kopułami. Kopuła środkowa jest ozdobiona kryształami górskimi. Zgodnie z legendą są tu również fragmenty Czarnego Kamienia z Mekki.Obok mauzoleum znajduje się grobowiec żony Sulejmana Wspaniałego, Hürrem (Roksolany). Grobowiec jest również dziełem Sinana. Co roku 9 kwietnia w dniu Sinana mauzoleum jest otwierane dla zwiedzających.\nKilka podstawowych pojec po turecku\nCześć - Merhaba\nDzień dobry - Iyi günler\nDobry wieczór - Iyi Akşamlar\nDobranoc - Iyi Geceler\nDo widzenia aha ismarladik (mówi ten, który odchodzi) - Güle Güle (mówi ten, który zostaje)\nJak się masz? - Nasilsiniz?\nMam się dobrze, dziękuję. - Iyiyim, teşekkür ederim.\nTak - Evet\nNie - Yok\nNie rozumiem - Anlamyiorum\nProszę - Lütfen\nDziękuję - Teşekkür ederim\nKiedy? - Ne zaman?\nO której? - Saat kaçta?\nGdzie to jest? - Nerede?\nLotnisko - Hava alani\nDworzec - Istasyon\nCentrum miasta - Şehir merkezi bürosu\nSzpital - Hastahane\nLekarz - Hekim\nIle to kosztuje? - Bu ne kadar? lub Kaç para?\nTo jest drogie - Bu pahali\nTo mi się podoba - Begendim\nTo mi się nie podoba - Begenmedim\nW nastepny weekend kolejne dwie galerie a w nich odbede rejs statkiem po Bosforze i pokaze Wam budowle Stambulu od strony Bosforu oraz zaprosze do bardzo starego Bizantyjskiego Kosciola aktualnie Muzeum Chora. Kościół posiada bogatą kolekcję mozaik i fresków, odkrytych pod warstwą wapna, którym przykryto mozaiki, gdy zamieniano kościół na meczet. Pozdrawiam z Anglii, Andrzej\nStambul -Bazar Egipski-(Spice Bazaar,Mısır Çarşısı)\nStambul Bazar Egipski cz-2 i recznie malowana ceramika z Anatolii\nStambul Wielki Bazar -Grand Bazaar, Kapalı Çarşı\nStambul Wielki Bazar cz-2\nStambuł Jesienny hüzün nad Bosforem\nWitaj Andrzej, dziękuję za wyczerpujące informacje:) twój trud się na pewno opłaci (mam na myśli pracę) i w przyszłym roku szczęśliwie znowu gdzieś sobie pojedziesz lub polecisz, a my "szczęściarze" znowu obejrzymy Twoje nowe, piękne albumy. Tymczasem czekam niecierpliwie na kolejne odsłony ( z Turcji jeszcze Andrzej?). Ja też preferuję Europę, i zrobiła się dla mnie mała. Uwielbiam góry, morza i jeziora, tak więc jeszcze nie raz wybiorę się "w rejs":). Dla mnie perełki to kraje skandynawskie i zaczęłam je już poznawać w praktyce. Ale przyszły rok pokaże co uda nam się zrealizować z naszych planów. Życzę Ci Andrzej spełnienia swoich marzeń (Teheran itd.). Pozdrawiam. E.\nWitaj Ewo, odpowiadam na Twoje pytanie ktory kontynent podoba mi sie najbardziej – oczywiscie Europa, ma tyle swietnych miejsc do odwiedzenia, to kolebka naszej kultury, lubie zwiedzac stare miasta i miasteczka, zamki, palace, koscioly, muzea- odwiedzilem juz wiekszosc europejskich krajow. Fascynuje mnie Azja z jej barwnym odmiennym od naszego zyciem, chaosem w wielkich miastach, praktykowanymi zwyczajami, buddyjska religia i jej swiatynie. Wielkie wrazenie wywarl na mnie Bangkok w Tajlandii czy szokujaca sterylna czystosc w Singapurze, gdzie w holu lotniska plyna rzeki czystej wody w korytach z pleksi, spadaja wodospady, owocuja wielkie palmy kokosowe wewnatrz holu, przenikajac kolejne pietra itp. Ekspolracja Azji to moje niespelnione marzenia, interesuje sie tez kultura islamska, planowalem w tym roku w pazdzierniku samotna wyprawe do Iranu (3500km podrozy po tym wielkim i fascynujacym kraju ) ale zycie pisze swoje scenariusze, kasa na wyprawe poszla na kosztowna naprawe samochodu bez ktorego nie mam czym dojezdzac do pracy, olbrzymie przygotowania logistyczne (poswiecilem na to kilka miesiecy) musialem odlozyc i moze za rok powrocic do tych planow. Stambul ktory Wam pokazuje teraz na worldbooku mial byc tylko przystankiem tranzytowym w locie do Teheranu. Na poczatku listopada planowalem krotki wypad 3-4 dniowy do historycznych miast-perelek w polnocnych Wloszech (Werona, Mantua, Padwa) ale moi szefowie dowalili mi tyle roboty, ze caly listopad bede pracowal nieomal codziennie w nadgodzinach i z planow wyjazdu musze zrezygnowac, moze polece tam na wiosne, zobaczymy, pozdrawiam Andrzej\nWitaj Andrzej, na imię mam Ewa (tak więc możesz tak do mnie mówić), uznałam, że "Ewela" jest ciekawiej :) dziękuję Ci za informacje, zapowiadało się faktycznie bardzo ciekawie (myślę o pracy w RPA), strasznie daleko, kto wie jak by tam wyglądało Twoje życie..:) ? Ale to rzeczywiście jest koniec świata. ...pozdrawiam i do usłyszenia. E.\nWitaj Ewela (czy Ty masz jakies imie? Jesli tak to jakie, lubie zwracac sie po imieniu a nie loginie). Odpowiadam na Twoje pytania, czy marzy mi sie wyprawa do Kenii czy RPA, odpowiadam krotko-nie, poniewaz jestem realista i nie stac mnie finansowo na takie wyprawy, zycie w Anglii jest drogie, o wiele drozsze niz w Polsce i mimo, ze zarabiam niezle to po zaplacie wszystkich stalych platnosci w tym najwiekszej-splacie kredytu hipotecznego na dom, niewiele zostaje a o oszczedzaniu nie ma mowy z jednej pensji. Kiedys przed laty (w 2008 ) roku mialem okazje wyjechac na 2 letni kontrakt menedzerski do RPA ale moja slubna pamiatka zdecydowanie sie sprzeciwila i odpuscilem, chociaz zapowiadalo sie ciekawie, pensja wyzsza niz w Anglii, do dyspozycji terenowy samochod sluzbowy, dom z ogrodem w Johanesburgu i co ciekawe organizator kontraktu (powazna londynska firma) przyslal mi zapytanie ile osob sluzby bede potrzebowal typu (kucharka, ogrodnik itp.), do tej pory nie mialem i nie mam sluzby, a wszystkie domowe prace wykonujemy wspolnie z moja najlepsza z wszystkich zon:))), jedna i ta sama od 40 lat:))).\nNa drugie pytanie odpowiem Ci jutro wieczorem po powrocie z pracy, pozdrawiam Andrzej\nAndrzej,trochę odskoczyłam od tematu głównego-klimatów tureckich ale liczę na szczerą odpowiedź na powyższe pytanie. Oraz który kontynent podoba Ci się najbardziej?? Pytam doświadczonego podróżnika. E.\nAndrzej masz niesamowitą wiedzę i chęć poznania świata ...podziwiam za ten apetyt:) muszę przyznać, że dzięki Twoim wyprawom moje wyobrażenia o innych kulturach się powiększają :) zwłaszcza te kraje w Afryce raczej nie dane mi będzie odwiedzać ( ryzyko zachorowania na jakąś groźną chorobę bardzo ogranicza mój apetyt na podróże, o finansach nie wspomnę....) a dzięki Twoim albumom wiem więcej, czy marzy Ci się talka wyprawa np. do Kenii czy RPA???\nWitam, poniewaz nie wszyscy ogladali serial "Wspaniale stulecie" i niewiele wiedza o sultance Hürrem, postanowilem zacytowac kilka zdan o niej.\nSułtanka Hürrem to bez wątpienia jedna z najbardziej znanych i kontrowersyjnych osmańskich postaci historycznych. Zwykle przedstawiana jest jako kobieta niezwykle ambitna, żądna władzy i umiejętnie manipulująca samym Sulejmanem. Jak dowodzą fakty historyczne, Roksolana (zdaniem wielu jej prawdziwe nazwisko brzmiało Aleksandra Lisowska) urodziła się na terenach dzisiejszej zachodniej Ukrainy, pozostających wówczas pod panowaniem Królestwa Polskiego. Lisowska, której ojciec był prawosławnym popem, została wzięta do niewoli w trakcie najazdu Tatarów w wieku 12 lat oraz wysłana do pałacu Topkapı. W sułtańskich wnętrzach Aleksandra zmuszona była przyswoić etykietę pałacu. Imię Hürrem miała otrzymać od samego Sulejmana, który zachwycił się jej dobrodusznością oraz często uśmiechniętą twarzą. Ponad piękno zewnętrzne, sułtankę wyróżniać miała jej inteligencja oraz pogoda ducha. Zdaniem historyków, to właśnie jej wsparciu i mądrości, Sulejman zawdzięczał wiele sukcesów. Historia miłości Sulejmana i Aleksandry rozpoczęła się w momencie, w którym młody sułtan wstąpił na tron. Ich pierwszy syn, Mehmet, urodził się rok później, a w kolejnych latach na świat przyszli także Selim, Bayezid, Cihangir oraz Mihrimah – ich jedyna córka. Zdaniem historyków, ulubionym dzieckiem Sulejmana był Mehmet, który zmarł w bardzo młodym wieku w wyniku zarazy.Zgodnie z tradycją, konkubina która urodziła sułtanowi syna, otrzymywała tytuł „haseki” (matka księcia), stąd przyszła sułtanka przez długi czas nazywana była Hürrem Haseki. Kobieta nie chciała zgodzić się na poślubienie Sulejmana, nim ten nie wyzwolił jej przed ceremonią ślubną. Dzięki temu Hürrem nie była zmuszona do wyjazdu z pałacu wraz ze swoim synem, jak zwykle odbywało się to w przypadku poprzednich matek książąt.\nHürrem (Roksolana) zmarła 15 kwietnia 1558 i została pochowana w Stambule, w pobliżu meczetu Sulejmana.\nWitam, moje dwie stale komentatorki:))), rzeczywiscie meczet jest swietny, co do zapachu dywanow nic nie czulem, moze byly swiezo po czyszczeniu:))),byc moze kiedys na worldbooku powroce do niego i pokaze Wam wiecej zdjec, Stambul to naprawde interesujace miasto z mnostwem zabytkow, pozdrawiam Andrzej\nNaprawę robi duże wrażenie ten meczet, rzeczywiście jest wspaniały :) najlepiej zapamiętałam dywany, a właściwie ich zapach :))) Pozdrawiam\nWspaniały meczet. Moje kolory (niebieski), warto go zobaczyć. Jestem usatysfakcjonowana. Pozdrawiam. E.


Czarne herbaty sypkie - Czarna herbata liściasta - relakswdomu.pl\nHerbata Dilmah Premium Ceylon Orange Pekoe...\nHerbaty Dilmah sypkie to herbaty stworzone szczególnie dla osób, które lubią moc herbaty dopasować do siebie, to zazwyczaj smakosze herbat, którzy doceniają tradycyjne parzenie i odpowiednią moc zaparzonego wywaru. Ten wariant to czysta czarna cejlońska herbata. Wariant: 100g herbaty sypkiej\nHerbaty Dilmah sypkie to herbaty stworzone szczególnie dla osób, które lubią moc herbaty dopasować do siebie, to zazwyczaj smakosze herbat, którzy doceniają tradycyjne parzenie i odpowiednią moc zaparzonego wywaru. Ten wariant to herbata czarna nazwana przez producenta jako „najlepsza cejlońska”. Wariant: 125g herbaty sypkiej zapakowanej próżniowo\nHerbaty Dilmah sypkie to herbaty stworzone szczególnie dla osób, które lubią moc herbaty dopasować do siebie, to zazwyczaj smakosze herbat, którzy doceniają tradycyjne parzenie i odpowiednią moc zaparzonego wywaru. Ten wariant, to herbata czarna "angielska śniadaniowa" - mocna, aromatyczna i pobudzająca. Wariant: 125g herbaty sypkiej zapakowanej próżniowo\nDwupak Herbata Dilmah English Breakfast 125g\nDilmah English Breakfast to wariant sypkiej czarnej "angielskiej śniadaniowej" - jest mocna, aromatyczna i pobudzająca. Opakowanie: 2 x 125g herbaty sypkiej zapakowanej próżniowo


Mieszkańcy gminy Żyrzyn domagają się remontu dróg - Dziennik Wschodni\nMieszkańcy gminy Żyrzyn domagają się remontu dróg\nMieszkańcy od dawna narzekają, że dojazd do nich, zwłaszcza jesienią i wczesną wiosną, jest utrudnio\nW Bałtowie na obiecaną drogę czekają już kilka lat. To samo jest w Kolonii Żyrzyn. – Pomóżcie, bo czujemy się zapomniani – skarżą się mieszkańcy.\nO tzw. Przecince w Bałtowie pisaliśmy już wielokrotnie. Przy drodze jest kilkanaście gospodarstw domowych. Mieszkańcy narzekają, że dojazd do nich, zwłaszcza jesienią i wczesną wiosną, jest utrudniony.\n– Wójt przed wyborami obiecał nam asfalt, a jak wygrał i mu o tym przypomnieliśmy, to zmienił zdanie – bulwersuje się Jan Grzęda, mieszkaniec Bałtowa.\n– Mają nam tylko wysypać kamień, a położenie asfaltu nie wchodzi w grę, bo część drogi należy do powiatu. Według wójta, starosta nie jest zainteresowany remontem – dodaje Ewa Cieśla.\nWójt twierdzi, że żadnego asfaltu nie obiecywał. – Droga została wyrównana i można nią teraz przejechać bez problemu – uważa Andrzej Bujek. I zapewnia, że w tym roku na odcinku należącym do powiatu pojawi się kruszywo. A część gminna, jeżeli znajdą się pieniądze, zostanie wybetonowana.\nMieszkańcy czekają także na remont odcinka drogi m.in. w Kolonii Żyrzyn, który biegnie w stronę lasu. – Rozmawiałem o tym z wójtem, ale tłumaczył się, że gmina nie ma pieniędzy i dlatego nie może nic zrobić – mówi Paweł Deputat.\nDlaczego Żyrzyn ma problemy z zapewnieniem swoim mieszkańcom dróg o dobrym standardzie? – Środki są, ale gmina przeznacza je nie na to, co trzeba – uważa Stanisław Wach, radny Żyrzyna, który sam przez długi czas walczył o remont ul. Polnej. – Jak było głosowanie nad budżetem, to prosiłem, żeby 50 tys. zł, zamiast na zakup samochodu strażackiego, przeznaczyć na remonty dróg, żeby ulżyć mieszkańcom. Ale nikt mnie nie słuchał.\nWójt odpowiada, że samochód dla strażaków też jest potrzebny. I że to radni, większością głosów, ustalili budżet. – W tym roku na remonty dróg wydamy 103 tys. zł, na ich budowę 486 tys. zł. Dodatkowo dołożymy 190 tys. zł do dróg powiatowych – wylicza wójt Bujek. I dodaje, że gmina nie może szastać pieniędzmi, bo ma spore wydatki związane z planowaną budową szkoły.\n– Rozumiem rozgoryczenie mieszkańców, bo sam bym się pewnie denerwował, gdybym nie miał dojazdu do swojej posesji. Ale nie od razu Kraków zbudowano. W miarę naszych możliwości będziemy wykonywać doraźne remonty – obiecuje wójt Bujek.\nkoki / 19 kwietnia 2011 o 13:45\na co z istniejącymi drogami? Europa w Żyrzynie kończy się na wyjeździe na Baranów. Masakra!!! Tam jest europejski rekord zadziurowania ulicy "asfaltowej"?????\nwyborca / 16 kwietnia 2011 o 09:59\nWójt nie ma pieniedzy na drogi a robi prezenty swoim wyborcom w postaci przyłącza wody a my musieliśmy w swoim zakresie zrobić. Panie Wach! czas skończyć w gminie te klanowo-rodzinne układy. Jesteś Pan sam ale tych 14 ''radnych bezradnych'' nie dorównuje Panu. A szczególnie radni z Żyrzyna Panu nie dorównują. Nareszcie sie cos rusza małymi krokami. Gratulacje\nA co z ośrodkiem i z Panem Stefanem P. ?\ngość / 16 kwietnia 2011 o 02:44\ndrogi nie robą a ja sie zastanawiam po co w Gminnej Bibliotece tyle ich tam siedzi? nawet sprzątaczka jest!!! za co biorą ponad 3tyś mieś? ZA CO pytam sie? i po co ich aż tam tyle? o ile sie orientuje to 4 osoby tam pracują! PARANOJA\nZ całym szacunkiem dla wójta ale to co robi to przechodzi wszlekie granice. chyba czuje że to jego ostatni kadencja i wykorzystuje wszystko.\nGosia / 15 kwietnia 2011 o 21:48\nA co z drogą od Parafianki do Baranowa????? Tiry to wiedzą którędy puścić, ale żeby drogę nareperować to już nie.\nMoże niech wójt poradzi się gminy Ułęż skad wziąc pieniądze na drogi-tam w całej gminie równiutki asfalt, nawet na bocznych drogach, no i wszędzie chodniki. A w naszej gminie NIC się nie robi dla wsi.\nja / 15 kwietnia 2011 o 14:26\nhahahahaha ;D dobrze! sobie to potrafił załatwić dojazd do posesji, a innym to już nie łaska? cóż... którą to już kadencje pan Bujek sprawuje jako wójt GMINY? 3? 4? i dlaczego jak narazie poprawę widać TYLKO w Żyrzynie?


Książkomaniacy: MROCZNA, ZMYSŁOWA, WCIĄGAJĄCA\nPo tym jak Feyra ocaliła Prythian, mogłoby się wydawać, że baśń dobiegła końca. Szczęśliwe zakończenie, jak to zawsze w bajkach bywa, nie trwało jednak zbyt długo. Dziewczyna otoczona luksusem, przygotowuje się do poślubienia ukochanego Tamlina. Czuje się jednak uwięziona. Nadopiekuńczy ukochany daje jej w kość. Feyra nie jest taka jak inne kobiety. Nie marzy tylko i wyłącznie o przystojnym mężu i bogato zdobionych przepięknych sukniach. Pragnie czegoś więcej - wolności. Dziewczyna nie chce być księżniczką z bajki, ozdobą u boku męża. Nie nadaje się do tej roli. W snach powracają tortury Amaranthy i zbrodnia, którą popełniła, by się ratować. Z obawy o bezpieczeństwo Feyry, Tamlin próbuje zamknąć ją w złotej klatce. Jednak Feyra została stworzona do wyższych celów. Udowodni jej to Rhysand - książę Dworu Nocy, który upomina się o spłatę swojego długu...\n"Dlaczego istoty lgną do innych istot? Może kochają miejsce, w które się udają, tak bardzo, że uznają podróż za wartą ryzyka. Może będą tak wracać, aż zostanie jedna gwiazda. Może ona będzie powtarzać tę podróż po kres czasów w nadziei, że kiedyś pewnego dnia, jeśli będzie wracać wystarczająco często i wytrwale, jakaś inna gwiazda znów ją odnajdzie."\n"Dwór mgieł i furii" to fantastyczna kontynuacja "Dworu cierni i róż". Książka z tak niesamowitą fabułą, że nie da się od niej oderwać. Nie spodziewałam się, że Sarah J.Maas, po tak cudownym pierwszym tomie, będzie potrafiła mnie czymś jeszcze zaskoczyć. A tu proszę - niespodzianka! Tutaj dzieje się jeszcze więcej. Autorka nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Porywa w wir akcji z pierwszą stroną, a pozwala uwolnić się z ostatnią. Drugi tom jest jeszcze bardziej dynamiczny, ale jest też ogromna różnica w poziomie pikanterii. Bardzo widoczna jest przesada z ilością scen erotycznych jak na książkę młodzieżową, ale może to dobry sposób na przekupienie czytelnika, gdy świat opanowało "50 twarzy Grey'a" ?\nJuż po lekturze "Dworu cierni i róż" wiedziałam, że będzie to jedna z moich ulubionych serii. W szczególności urzeka mnie klimat powieści. Nadal baśniowy i magiczny. W książce pełno jest intryg, miłości, kłopotów. Nowe oblicza niektórych bohaterów również wychodzą na światło dzienne. I to nieźle namiesza! Zawiłość niektórych wątków i skomplikowanie tym samym fabuły jest według mnie wielkim plusem. To szansa na wejście do świata wykreowanego przez J. Maas i możliwość oderwania od rzeczywistości. A świat Sarah J. Maas jest specyficzny. Stylizowanie książki na baśń, wykorzystanie mitów i legend - trafienie w samo sedno! Powiew świeżości przy wykorzystaniu czegoś, co znamy od lat. Pomysł rewelacyjny. Minusów w książce nie znalazłam. Jedynym wyjątkiem może być fakt, że ze względu na dość szczegółowe sceny erotyczne książka niekoniecznie nadaje się dla młodszej młodzieży.\nPodsumowując, książki Sarah J.Maas warto i trzeba przeczytać. Świetne, lekkie, wyjątkowe. Polecam.\nAutor: Książkomaniacy Recenzje o 06:26\nEtykiety: recenzja, sarahj.mass, taniaksiazka, uroboros\nAnother Desire 6 marca 2017 14:15\nChciałabym zabrać się za tą serię, planuję pod koniec marca zakupić Dwór cierni i róż :)\nRosa Czyta 7 marca 2017 04:42\nCzytałam również dość słabe opinie, w każdym razie nie czuję nic do tej książki. Tym bardziej, że napisałaś o przesadzie z ilością scen erotycznych - to by mogło sprawić, że okropnie bym się wściekała podczas lektury. Cieszę się, że Ty miałaś z niej taką przyjemność :D\nIr 7 marca 2017 06:29\nFaktycznie zapowiada się magiczna książka. Będę musiała się za nią rozejrzeć.\nPaula 7 marca 2017 11:56\nKocham ten Dwór :D Pierwsza część tez była świetna, ale jak dla mnie, to ta powala ją na łopatki :D A Rhysand... *.*\nKasia 8 marca 2017 05:53\nW prezencie otrzymałam pierwszą część, ale jakoś ciągle odkładałam ją na później.Mam nadzieję, że wkrótce nadrobię zaległości i sięgnę po tę kontynuację :)\nAngelika Ślusarczyk - Tylko magia słowa 9 marca 2017 07:36\nJestem po pierwszej części i nie mogę doczekać się momentu, aż drugą część pożyczy mi koleżanka z klasy. <3\nlivingbooksx 10 marca 2017 12:13\nMam tą serię w planach od bardzo dawna i mam nadzieję, że w końcu znajdę na nią czas! Po tylu dobrych recenzjach mam na nią coraz większą ochotę :)


Straty w polisolokatach - Srebrna Polana\nOpublikowane przez Bartek Głowacki w dniu Kwiecień 29, 2017 Kwiecień 29, 2017\nPaństwo w momentach kryzysowych w pierwszej kolejności powinno zadbać o interes swoich obywateli. Po to jest powoływane do istnienia i to winien być jego cel nadrzędny. Z tym jednak bywa różnie jak niejednokrotnie mogliśmy się przekonać w historii najnowszej. Bywa zbyt często, że państwo zabezpiecza najpierw własny interes rozumiany jako korzyści jego reprezentantów czyli urzędników. Dopiero w drugiej kolejności zajmuje się swoimi pozostałymi obywatelami.\nRozwiązanie złych umów finansowych\nW proporcjonalnej skali z podobnym kryzysem mamy do czynienia obecnie. Państwo nie zapobiegło wprowadzeniu na rynek ubezpieczeniowy skrajnie niekorzystnych dla obywateli umów nazywanych polisolokatami. Teraz gwałtownie próbuje naprawić swój błąd. Jednak bezstratne rozwiązanie polisolokaty dla pokrzywdzonych nie będzie sprawą ani łatwą ani stosunkowo szybką do osiągnięcia. Naczelną kwestią dla struktur państwowych w rozwiązaniu tego problemu będzie pilne doprowadzenie do radykalnych zmian legislacyjnych. Czyli zmiana obowiązujących przepisów prawnych w tej materii. Zarówno tych blokujących możliwość dalszego funkcjonowania podmiotów finansowych w oparciu o tak złe produkty. A w dalszej kolejności wprowadzenie przepisów umożliwiających pokrzywdzonym odzyskanie w całości ich straconych wkładów. Zanim to nastąpi na drodze legislacyjnej powstałą wyrwę prawną próbują zasklepić w pojedynczych co prawda przypadkach – sądy.\nOrzekają one coraz częściej zwrot pokrzywdzonym klientom najbardziej uciążliwych opłat. Do nich należy zaliczyć tak zwaną opłatę likwidacyjną pobieraną w momencie gdy klient chce odstąpić od niekorzystnej jego zdaniem dla niego umowy. Warto nadmienić, że opłata likwidacyjna niejednokrotnie wynosiła całość zgromadzonego przez klienta na polisolokacie wkładu własnego.\nElastyczne biuro księgowe\nOsoby, które w przyszłości pragną wykonywać zawód księgowego, muszą najpierw zdobyć odpowiednie wykształcenie, a następnie doświadczenie. Absolwenci uczelni, najczęściej znajdują pierwsze zatrudnienie w biurze rachunkowym. Kto może pracować w biurze rachunkowym? W księgowości, wymagane jest Więcej…\nJak szybko wymienić pieniądze?\nPrzychodzi taki czas że czasem planujemy wybrać się za granice by zobaczyć coś nowego. Czasem też najzwyczajniej w świecie potrzebujemy zakupić coś u naszych sąsiadów za granicą. To normalnego a szczególnie kiedy jesteśmy w Unii Więcej…\nBanki bardzo restrykcyjnie podchodzą do oceny zdolności kredytowej swoich klientów, ponieważ ona stanowi pewne zabezpieczenie w kwestii spłaty zobowiązania. Nieco bardziej liberalne podejście mają instytucje pozabankowe. Gdzie bezrobotny dostanie pożyczkę? W bankach na dodatkowe środki Więcej…