Butikowy hotel - jedna z możliwie najlepszych opcji w Zakopanem - recenzja Gold Hotel, Zakopane, Polska - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Gold Hotel\nAtrakcje w pobliżu obiektu Gold Hotel\nButikowy hotel - jedna z możliwie... - Gold Hotel\nButikowy hotel - jedna z możliwie najlepszych opcji w Zakopanem\nGold Hotel — recenzja\nZdecydowanie 5/5. Jestem fanem tego obiektu.\nJako stały gość Zakopanego muszę przyznać, że obiekt idealnie oddaje górski klimat. Drewno znajdujące się w całym obiekcie sprawia wrażenie otaczającego ciepła. Strefa saun i jacuzzi pozwala się zrelaksować po całym dniu na szlaku.\nPrzemiły personel. Śniadania królewskie, regionalne jedzenie w restauracji.\nObiekt zasługuje przynajmniej na 4*. Zdecydowanie polecam\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: Bartoszzkrk\nWrócimy tu jeszcze raz\nSuper obsługa, pyszne śniadania. Hotel blisko szlaku, a także przystanku autobusowego Bory, jeśli ktoś nie chce jeździć samochodem. W okolicy spokojnie, można bez porządnie wypocząć. Saunarium bardzo dobrze przygotowane - na miejscu są ręczniki i butelki z wodą - zawiera saunę fińską, na podczerwień, jacuzzi, banię i leżaki. Polecam\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: ElizabethS5217\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Gold G, Kierownik sprzedaży, Gold HotelOdpowiedź udzielona 24 sierpnia 2018\nDziękujemy za opinię. Cieszymy się, że pobyt w naszym hotelu był udany. Zgadza się, nasza lokalizacja jest idealna dla miłośników gór ale i nie tylko. Zapraszamy ponownie.\nWarto byc gościem dla samego śniadania... :-)\nAkurat nie mieliśmy tej przyjemności nocować w Gold Hotelu,ale tak rozmawialiśmy z przyjaciółmi,że jeśli pokoje sa tak komfortowe jak smaczne śniadania to nastepny raz wracamy z walizkami ;-)Będąc na Podhalu przez kilka dni,zajechaliśmy tak z ciekawości na śniadanie,poźniej znowu i znowu.Jak cudownie można zacząć dzień od tak samcznego jedzenia to aż sama się dziwię...do tej pory wystarczała mi sama kawa...ale w Gold Hotelu śniadania są przepyszne,tak wielki wybór,wszystko świeżutkie,pachnąca kawa,i co najwazniejsze bardzo miła obsługa.Naprawdę polecam\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: epoxhey-uk\nBardzo fajny hotel z ładnymi pokojami, łazienkami, gustowną restauracją i bardzo miłą obsługą. Polecam saunarium, dwie sauny, jacuzzi, strefa relaksu. Śniadania obfite, ze świeżym ciepłym chlebem, spory wybór, wszystko bardzo smaczne (po za wodnistą jajecznicą). Polecam hotel.\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: bartekp2013\n2 Dziękujemy, bartekp2013\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Gold H, Kierownik sprzedaży, Gold HotelOdpowiedź udzielona 11 czerwca 2018\nDziękujemy za opinię. Miło nam słyszeć że nasza kameralna strefa relaksu przypadła Panu do gustu. Cały czas się rozwijamy i będziemy poszukiwać ciekawych rozwiązań aby nasi goście byli jeszcze bardziej zadowoleni. Zapraszamy ponownie.\nrestauracja Gold Hotel\nMiałam okazję być gościem Restauracji w Hotelu Gold w okresie Świąt Wielkanocnych. Jestem pełna podziwu dla Kucharzy przygotowujących posiłki, które były poezją smaków. Jadałam większość dań z karty i wszystkie są godne polecenia. Na pewno zawitam tam ponownie.\nWystrój i styl Restauracji bardzo klimatyczny. Obsługa miła i sympatyczna.\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: Agnieszka P\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Gold H, Kierownik sprzedaży, Gold HotelOdpowiedź udzielona 7 maja 2018\nDziękujemy za opinię. Cieszymy się, że menu naszej restauracji przypadło Pani do gustu. Zapraszamy ponownie, na pewno jeszcze nie raz nasze menu Panią zaskoczy. Nasze dania są starannie wyselekcjonowane i przygotowane z największą precyzją, tak aby spełniały oczekiwania wszystkich naszych gości.\nFerie 2018 - hotel zasługuje na 4*\nByliśmy z narzeczonym w okresie - końcówka lutego, początek marca 2018.\nHotel przepiękny, pokoje duże!! Zamiast 2osobowego( bo już nie było) zabukowaliśmy się w 4 osobowym, co jak na 2 osoby to jak apartament :) :)\nŚniadanie pyszne, dla każdego coś się znajdzie, czy na słono czy na słodko. Choć nie ukrywam, że na weekend starali się jeszcze bardziej co cieszyło oko :) Co do dań z karty, powiem tak - smakowo jak i wyglądowo można było wyczuć, że zmieniał się co jakiś czas kucharz . Tu bym jedynie zasugerowała - podszlifować zmiennika szefa kuchni :) a zupa rybna - to wywar z ryb a nie dodanie owoców morza do rosołu drobiowego, LITOŚCI!!\nSPA - skromne ale konkretne :) jacuzzi - nieraz za mocno dawało chlorem - słaba wentylacja. Sauny czyste. Wszystko w porządku :)\nObsługa - NIESAMOWICIE UPRZEJMA !!! Panie kelnerki robiły nam codziennie przepyszne capuccino, zawsze obsługiwani byliśmy szczerym uśmiechem:)\nPanie sprzątające mogłyby się szybciej uwijać się z pokojami. Skoro zameldowanie do 15 , chcielibyśmy mieć do tej godziny posprzątane Zwykle w hotelach spotykałam się ze sprzątaniem w południe a nie ok godz 17 - kiedy jesteśmy zmęczeni po nartach i chcemy mieć czysto i spokój ... tu jedynie bym poprawiła :)\nTakże, wszystkim szczerze polecam, bo wszystko jest piękne - niejeden 4* hotel w Zakopanem może się chować swoim wyglądem ( komuna czy jakieś rokoko ) przy tym :)\nWrócimy !!!! :)\nWskazówka dotycząca pokoi: Mieliśmy 3p - cisza i spokój z widokiem na Nosal :)\nGold Hotel — zapytaj autora recenzji: GabrielaL2247\n1 Dziękujemy, GabrielaL2247\nDziękujemy bardzo za opinię. Cieszymy się, że nasz hotel przypadł Państwu do gustu. Będzie nam miło gościć Państwa ponownie. Nieustannie dążymy do doskonałości dlatego wszystkie uwagi są przez nas wnikliwie analizowane. Dziękujemy.


Vertical - Rafał Kosik - ebook + książka - Legimi online\nFelix, Net i Nika oraz Orbitalny Spisek 2\nCOPYRIGHT© 2006-2013 by Rafał KosikCOPYRIGHT© 2006-2013 by Powergraph COPYRIGHT© 2006-2013 for the cover illustration by Rafał Kosik\nREDAKTOR PROWADZĄCA SERII Katarzyna Sienkiewicz-KosikILUSTRACJE ORAZ GRAFIKA NA OKŁADCE Rafał KosikREDAKCJA Katarzyna Sienkiewicz-KosikKOREKTA Danuta Podgórska, Maria Aleksandrow SKŁAD Powergraph\nFirma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. s.k.a. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00www.olesiejuk.pl, e-mail: fk@olesiejuk.pl\nWYDAWCA Powergraph sp. z o.o. Cegłowska 16/2, 01-803 Warszawa tel./faks: 22 834 18 25www.powergraph.pl, sklep.powergraph.pl, e-mail: powergraph@powergraph.pl\n6. Trudna decyzja\n7. Granica równowagi\n11. Nikt nie może mieć wiecznie racji\n12. Tam poznasz swoją przyszłość\n15. To jest niewykonalne\n16. Start w nieznane\n17. Dzieci szczęścia\n18. Wrak miasta\n22. Elektryczne oko\n23. Jak wrócisz, głoś prawdę\n24. Światła w głębinach\n26. Przed początkiem\nTego dnia, kiedy zginął Harsid, padał deszcz. Tęcza miała kształt idealnego okręgu, nim zniknęła w burych chmurach. Woda przeciekała na wylot przez wszystkie pokłady i moczyła moje posłanie, w miejscu gdzie nie starczało brezentu. W jej szarych strugach i podmuchach wiatru sieci falowały jak wielkie ażurowe skrzydła, wprawiając w delikatne bujanie całe miasto. Przesiedziałem kilka godzin w swoim kącie obok magazynu lin. Przez szczeliny krat nade mną widziałem pokład dowodzenia, skąd wydawano polecenia rozwinięcia kolejnych płacht do łapania wody, zamykania i otwierania zaworów przy zbiornikach bądź zluzowania namokłych sieci. Nie licząc krzątaniny kilku osób, na czas deszczu miasto niemal zamierało.\nHarsid wypadł za barierkę, albo sam wyskoczył. Musiało się tak stać, wielokrotne przeszukiwanie wszystkich pokładów nie dało bowiem rezultatu. Kiedyś w dole były sieci, które by go zatrzymały. Potem przeniesiono je wyżej, by zwiększyć połowy. Harsid był niespełna rozumu – tak mówili, ale ja wiedziałem swoje. Był mądry, może najmądrzejszy z nas wszystkich. Znał odpowiedzi na wiele pytań, a co ważniejsze, znał też wiele pytań, na które nie było odpowiedzi. Stary ogrodnik wprawił w ruch nieznane trybiki w mojej głowie. Jego zniknięcie było dla mnie końcem prawdziwego dzieciństwa, a początkiem świadomego, dorosłego życia. To był impuls, który przestawił mój umysł na inny rodzaj pracy. Właśnie wtedy zrozumiałem, że nic nie jest niezmienne. Wkrótce potem dotarło do mnie jeszcze to, że ja też kiedyś będę stary.\nI że kiedyś umrę.\nGdy po kilku dniach wiatr rozwiał nieco chmury, wszyscy zgromadzili się przy barierkach, próbując wypatrzyć zmiany. W zasięgu wzroku jak zawsze było kilkadziesiąt niewykorzystanych lin. Niektóre wystarczająco blisko, by próbować ich dosięgnąć, gdyby zaistniała taka potrzeba.\nSigg zaczął krzyczeć ze swojego małego, okrągłego pokładu, że na południu widzi wiązkę uformowaną na naszej wysokości, więc zapewne było tam inne miasto. Wszyscy z nadzieją zaczęli wpatrywać się we wskazanym kierunku, a kapitan osobiście wdrapał się do obserwatorium, by sprawdzić tę wiadomość.\nOd wielu miesięcy nie zbliżyliśmy się do żadnego miasta wystarczająco blisko, by móc rozpocząć Wymianę. Wysoko w górze i daleko pod nami widzieliśmy wiele czarnych kropek, ale były odległe o rok, albo i więcej.\nKapitan długo siedział w wielkim fotelu i wpatrywał się w okular teleskopu. W końcu wstał i oparł się silnymi dłońmi o barierkę. Był postawnym mężczyzną w sile wieku. Wiatr poruszał jego peleryną i czarnymi, przetykanymi siwizną włosami. Spojrzał z góry na wszystkich mieszkańców.\n— Zobaczyłem miasto na południu — oznajmił. — Jest odległe o kilka miesięcy. Rozwińcie żagle.\nRozległy się wiwaty na cześć kapitana i obserwatora. W ciągu godziny na linach między pokładami i na dodatkowych masztach rozpięto kilka żagli. Północny wiatr popychał nas w stronę spotkania.\nWspiąłem się po krótkich schodkach do małego królestwa Sigga i przytknąłem oko do okularu teleskopu. Między chmurami zobaczyłem czarną kropkę i nieostre, szarawe pasmo ich wiązki. Sigg mruczał pod nosem, zapisując coś starannie w swojej wielkiej księdze. Wreszcie zamknął ją, założył okulary i odwrócił się do mnie. Pokaźny brzuch utrudniał mu poruszanie się po ciasnym i zagraconym pokładzie obserwacyjnym.\n— Oczy już nie te — westchnął. — Widzę zaledwie nieostrą plamkę. Założę się, że ty potrafisz rozpoznać nawet jego kształt.\n— Ma kształt prawie-kuli — przytaknąłem. — Tak jak nasze.\nPamiętam, jak Sigg opowiadał, że kiedyś chciano przerobić jego przyrząd na coś bardziej pożytecznego, ale udowodnił, że teleskop się przydaje. Sigg był wyjątkowym człowiekiem, a jego pokład – wyjątkowym miejscem. Mimo to, nikt poza mną nie interesował się jego pracą. Uważano go za nieszkodliwego dziwaka. Gdyby nie to, że potrafił dostrzec inne miasto z odległości kilku lat, dawno zagoniono by go do innej pracy, a jego skarby wymieniono na pożywienie lub ziemię.\nWychyliłem się przez barierkę i spojrzałem w dół. Wystające poza obrys miasta mechanizmy były przytwierdzone solidnymi wspornikami pod głównym pokładem. Wolno przesuwały się w górę po linach, ciągnąc za sobą całą konstrukcję.\nCesenu podchodził kolejno do każdej z lin. Uderzał w nie i słuchał wibracji, słyszalnych tylko dla niego. Patrzył w górę, potem w dół. Obserwowałem jego poczynania. Chodził zwykle w specyficzny sposób: powoli, w ostatniej chwili wydłużając krok. Sprawiał wrażenie człowieka, który nigdy się nie spieszy, ale i tak zawsze zdąża na czas. Cesenu miał czarne, kręcone włosy i lekko się garbił. Starzał się, to fakt, ale wciąż był niezastąpionym mechanikiem. O napędach i mechanizmach miasta wiedział wszystko. Niewiele mówił. Nie odpowiadał na pytania, jeśli odpowiedź wymagała użycia kilku zdań. Mimo jego dziwactw, szacunek okazywał mu nawet kapitan.\nWreszcie Cesenu poszedł do kapitana poinformować go o wynikach swoich oględzin. Każdy inny wykrzyczałby nowiny na całe gardło, żeby podkreślić swoją rolę w społeczności. Ale nie on.\nPobiegłem na dół posłuchać. Jedna z lin mogła należeć do miasta znajdującego się o dwa lata drogi nad nami. Pozornie swobodne liny od zachodu przez dłuższy już czas nie zmieniały znacząco swego położenia, co mogło znaczyć, że są resztką ich wiązki. Nasze starania o przemieszczenie mogły kolidować z planami tych na górze. Korzystniej było więc odczepić tę linę i zastąpić za jakiś czas inną.\nNasze miasto wisiało na dziewięciu linach, a mieliśmy jeszcze dwa wolne napędy. Pozbycie się tej jednej liny nie powinno zachwiać równowagi. Kapitan ustalił, że wyczepienie nastąpi rano.\nRzadko bawiłem się z innymi dziećmi w moim wieku, a było ich pięcioro, może sześcioro, jeśli liczyć Nykę, który coraz chętniej przebywał w towarzystwie mężczyzn i traktował mnie z góry. Sporo czasu przesiadywałem na brzegu pokładu, wpatrując się w Niebo, lub próbowałem zrozumieć, jak działa któryś z mechanizmów miasta. Zdarzało się, że w mojej głowie kłębiło się tyle pytań, że zapominałem o świecie wokół. Tylko na nieliczne z nich potrafiłem znaleźć odpowiedź, ale i tak nie wiedziałem, czy są prawdziwe. Ktoś inny musiał tu przesiadywać przede mną – w metalu, przy samej krawędzi wyryte były jakieś znaki. Nie wiedziałem, co oznaczają.\nDrgnięcie pokładu i następujący po nim gong oznajmiły, że coś wpadło w sieci. Często zamyślałem się tak, że nie słyszałem, kiedy ktoś do mnie mówił. Gong jednak docierał do mnie zawsze. Zaczekałem, aż wyciągną zdobycz i wytaszczą ją na najbliższy pokład. Wtedy ruszyłem do pracy. Dziś spadło coś ciężkiego, lżejsze przedmioty sam bowiem zdejmowałem. Byłem sieciarzem – łatałem sieci. Niemal zawsze po upadku ciężkiego przedmiotu pękało kilka oczek. Zdarzało się, że przedmiot przelatywał na wylot, zostawiając po sobie poszarpaną dziurę większą od człowieka. Tym razem wyglądało na to, że nic się nie stało, ale i tak musiałem tam wejść i sprawdzić.\nPrzypiąłem linkę asekuracyjną i doszedłem do połowy długości poziomego masztu. Zeskoczyłem na sieć. Ugięła się pode mną i jak zwykle doznałem uczucia, jakbym spadał. Dziwne mrowienie gdzieś wewnątrz mięśni znów dało o sobie znać. Nie lubiłem mieć Nieba pod stopami, a jednocześnie pociągało mnie. Zawsze była jeszcze linka asekuracyjna... W kilku susach dotarłem do żółtej wstążki, którą oznaczono prawdopodobne miejsce upadku. Zgodnie z przewidywaniami nie było uszkodzeń. Położyłem się nad bezdenną przepaścią i zapatrzyłem w dół. Wolno bujałem się w wielkim hamaku, rozkoszując się uczuciem swobodnego spadania i tego podskórnego niepokoju, który nie dopuszczał do pełnego rozluźnienia. Bałem się, ale właśnie ten strach sprawiał, że było to przyjemne. Liny naszej wiązki robiły się coraz cieńsze i znikały w błękitnym Niebie, na granicy spojrzenia. Z mojego miejsca widziałem wyraźnie trzy miasta. Odwróciłem się na plecy. To samo – liny znikające w oddali, w bezmiernym błękicie.\n— Murk! Śpisz tam?\nMurk to byłem ja. Nie spałem i nie miało to żadnego znaczenia, czy naprawię sieć teraz, czy za pięć minut. Nie miało znaczenia nawet to, że sieć nie jest uszkodzona. Chodziło o dyscyplinę. Zerwałem się i wróciłem na pokład.\nŁatanie nie należało wcale do prostych czynności. Takie naprawienie sieci, by nie była w tym miejscu słabsza ani mniej elastyczna, wymagało sprawnych rąk i doświadczenia. Łata powinna być taka sama jak każde inne miejsce. Należało zrobić to tak, by nie dało się potem odnaleźć śladu dziury. Bywało, że spędzałem na sieci pół dnia, niemal nie czując potem rąk.\nDwie z sieci miały większe oczka i grubsze linki. Były mocniejsze od pozostałych i miały inną budowę. Służyły do łapania najcięższych zdobyczy. Gdy coś uderzało w sieć, ta wyrywała mocowania i leciała w dół, ciągnąc za sobą elastyczne liny, które amortyzowały upadek. Tak zdobyliśmy jeden zapasowy napęd, który zwykłą sieć zamieniłby w niezdatną do naprawy plątaninę frędzli. Oczywiście, nie sposób przewidzieć co, kiedy i gdzie upadnie – część potencjalnych zdobyczy musiała się wymknąć. Łapał je pewnie ktoś kilka lat niżej. Najmocniejsza sieć znajdowała się w górze, ponad miastem i zabezpieczała je, by nic nie spadło nam na głowy.\nNoc. Gwiazdy w górze, gwiazdy w dole. Cisza, nie licząc poświstywania wiatru i cichych trzasków naciągów sieci. Pająk pod sufitem też rozpinał własną sieć, a ja nie zamierzałem mu przeszkadzać. Staruszek obok cicho pochrapywał. Większą część pokładów i ścian wykonano z drobnych krat bądź perforowanych blach. Przez małe otwory w ścianie oddzielającej nasze mieszkania wyraźnie widziałem jego siwe włosy. Przypomniał mi się Harsid. Wraz z nim odeszła część starej mądrości. Nie zdążył jej nikomu przekazać. Może nie miał komu.\nJuż nie mogłem zasnąć. Leżałem i patrzyłem na słabo jarzące się okrągłe lampy, wmontowane w elementy nośne. Same zapalały się o zmierzchu, a gasły rano. Rozpraszały mrok, ale pozwalały też spać. Wyszedłem z korytarzyka, w którym miałem swój kąt, potem wspiąłem się po schodach na główny pokład. Pusty, bez ludzi, wydawał się ogromny.\nMężczyzna pełniący nocną straż na pokładzie dowodzenia pomachał do mnie z góry. Pozdrowiłem go dłonią i podszedłem do barierki. Mechanizm napędu mozolnie wciągał miasto po linie bez końca. Obserwowałem go przez kilka minut. Potem przeniosłem się pod Drzewo. W wielkiej, wielokrotnie łatanej donicy rosła największa i jedyna całkowicie nieprzydatna roślina. Rodziła jedynie żołędzie – niesmaczne orzechy, choć podobno w czasach głodu jedzono i je. Drzewo było bardzo stare, miało spękaną głęboko korę. Pewnie mogłoby urosnąć większe, gdyby jego korzeni nie ograniczała donica. I tak było wyższe nawet od dorosłego mężczyzny. Wszyscy lubili Drzewo, więc nie groziło mu przerobienie na opał.\nSigg siedział w swoim ogromnym fotelu i wpatrywał się w okular teleskopu. Konstrukcja z prętów i blach częściowo osłaniała jego królestwo i umożliwiała przykrycie go brezentem na wypadek deszczu. Starając się nie hałasować, wspiąłem się na jego pokład. Obserwator i tak od razu to usłyszał. Wyciągnął ręce i posadził mnie na swoich kolanach. Przyłożyłem oko do teleskopu. Gwiazdy, widziane przez przyrząd, były tylko odrobinę jaśniejsze, ale wcale nie większe.\n— Czy liny są przyczepione do tamtych gwiazd? — zapytałem.\n— Nie. — Uśmiechnął się. — Gwiazdy się obracają, wszystkie razem, a my nie.\n— Jakbyśmy siedzieli we wnętrzu kuli?\n— Tak to wygląda. A może to my się obracamy, a gwiazdy stoją? Nigdy się nie dowiemy.\nGwiazdy migotały delikatnie w nocnym powietrzu. Patrzyłem na nie długo.\n— Kto zrobił nasze miasto? Wszystkie miasta?\nSigg zmarszczył brwi, a przynajmniej wydał ciche pufnięcie, które zawsze towarzyszyło zmarszczeniu brwi po kolejnym trudnym pytaniu.\n— Pytałeś o to wiele razy.\n— A supły na linach? Czy widziałeś kiedyś supeł?\n— To tylko legenda. Bajka dla niegrzecznych dzieci.\n— A słońce, które pewnego razu zapłonęło w dole?\n— Tak… jakby gdzieś komuś coś się pomyliło…\nSigg lubił mnie, nawet kiedy zadawałem dziwne pytania. Mówił, że go inspiruję, ale nie wiedziałem, co miał na myśli.\n— A co się dzieje ze słońcem? Gaśnie co wieczór, a zapala się co rano. Kto to robi?\nSiwa broda Sigga łaskotała mnie w kark, gdy w zamyśleniu kręcił głową.\n— Jutro wyczepienie liny.\nPowiedział to tak, jakby wszystkie inne rzeczy miały zblednąć i stracić wagę przy tym wydarzeniu.\nWiedziałem, że nie dowiem się już niczego więcej.\nByło nas wszystkich razem około setki. Stałem z innymi na wyższych pokładach i obserwowałem napęd zachodniej liny.\nKilka głośnych uderzeń, krótki jęk dźwigarów i drgnięcie podłogi – konstrukcja zawsze reagowała na zmianę układu sił. Miasto przechyliło się ledwo wyczuwalnie. Regulatorowi zajmie chwilę przywrócenie poziomu.\nSzczęki napędu rozwierały się powoli, a wszyscy patrzyli na to, jak na niezwykłe przedstawienie. Po minucie lina, z dziwnie cichym puknięciem, wysunęła się poza szczęki i odpłynęła powoli. Zaczepiła jeszcze o jeden z masztów, od którego na tę okazję odpięto sieć, i sama oddaliła się na zachód. Naprawdę musiała należeć do wiązki tych z góry, skoro zrobiła to tak szybko. Dobrze, że się jej pozbyliśmy.\nOdprowadzałem linę wzrokiem, aż ktoś mnie potrącił i nie potrafiłem jej już odnaleźć. W jej miejsce za kilka godzin, może dni, trafi inna, współtworząc naszą wiązkę i po tygodniu nikt nie będzie o tym pamiętał.\n— Lina to los.\nOdwróciłem się, słysząc znajomy głos. Kapitan stał za mną i patrzył gdzieś w dal. Miał na sobie długą pelerynę – niepraktyczny, acz przydający majestatu atrybut. Nie wiem, czy mówił do mnie, ale i tak poczułem się wyróżniony. Znaczenie tego prostego stwierdzenia miałem zrozumieć dużo później.\nSigg wyliczył, że miasta szybko zbliżają się do siebie. W ciągu jednej doby pokonaliśmy kilka dni. Nie mieliśmy pewności, czy cały manewr się powiedzie. Jeśli jeszcze któraś z lin naszej wiązki, kilka lat wyżej, poza granicą widoczności, należała do innego miasta, mogło się zdarzyć tak, że wykonamy tylko spore bujnięcie i wrócimy do poprzedniej pozycji. Nie było na to rady. Nie było nawet sposobu, by przekonać się, która lina nas trzyma na taką odległość. Pozostawało wierzyć, że mamy czystą wiązkę. Bardzo potrzebowaliśmy tej Wymiany. Wszyscy liczyli, że uda nam się dostać trochę ziemi. Wiedziałem już wtedy, że ziarenka ziemi powoli ulatują z wiatrem. Nie pomagały żadne zasłony ani przykrywki.\nZapytałem Yeresta, naszego nowego ogrodnika, skąd się bierze ziemia pod uprawy. Właściwie to znałem odpowiedź, nim jeszcze do niego poszedłem. Brzmiała ona w większości wypadków tak samo:\n— Spada z Nieba.\nJakkolwiek by się troszczyć o zielone tarasy, wznoszące się ponad górnymi pokładami, i tak ziemi z nich ubywało. Jeszcze gorzej było ze skrzynkami, w których – wokół niższych pokładów – rosły pnącza. Ogrodnik wbił łopatkę w doniczkę. Nie tak dobry jak Harsid, to wiedziałem nawet ja, ale i tak był najlepszy z nas wszystkich.\n— Inne miasta potrafią ją poławiać — wyjaśnił. — My za to specjalizujemy się w cięższych przedmiotach, które tamtym drą sieci. Wymieniamy się potem.\nNie miało sensu tłumaczyć, że pytałem o to, skąd się wzięła ziemia, zanim spadła z Nieba. Chyba tylko Sigg rozumiał to pytanie, choć i on nie potrafił udzielić odpowiedzi. Zazwyczaj ludzie sądzili, że dokonali niebywałego odkrycia, gdy wpadli na to, że wszystko, co ląduje w naszych sieciach, musiało kiedyś wylecieć z miasta gdzieś nad nami. To wiedziałem od dawna, ale ja przecież chciałem wiedzieć, gdzie była ziemia, zanim trafiła do pierwszego z miast.\nGdy wiatr zmienił się na północny, Sigg oświadczył, że widzi żagle tamtych. Znaczyć mogło to tylko tyle, że i im zależy na Wymianie. Trudno było poznać z tej odległości, co chcą wymienić, ale rada starszych już na zapas denerwowała się o przebieg negocjacji.\nPoszedłem do obserwatorium popatrzeć na zbliżające się miasto. Miało nieco mniejsze ogrody od naszego, ale liczba i wielkość żagli były imponujące. Sigg powiedział, że to dobrze wróży, bo w taki sam materiał, rozciągnięty w poziomie, łapie się ziemię.\nPodobnie jak nasze, tamto miasto miało kształt przypominający nieregularnie wygryzioną od góry kulę. Nad pokład główny wystawało ledwie kilka węższych pokładów i tarasy z uprawami. Niżej zabudowa była zwarta, choć i tam w wielu miejscach na wylot przeświecało Niebo. Tamci zachowali pod spodem sieci, które mogły złapać nieszczęśników podobnych do starego Harsida.\nNiezliczoną ilość razy chciałem zapytać naszego kapitana, dlaczego nie założymy takich zabezpieczeń, ale oczywiście nie uczyniłem tego. Myślałem za to wiele o tym, gdzie teraz jest Harsid. Umarł, czy wpadł bezpiecznie w czyjeś sieci? A może, spadając, wciąż żyje?\nWolałem myśleć, że pielęgnuje czyjeś uprawy wiele lat niżej.\nPodczas kilku ostatnich napraw sieci zauważyłem u siebie niepewność i nerwowość. Postanowiłem z tym walczyć. Nikt nie lubi ludzi, którzy boją się Nieba. Przynoszą pecha.\nPamiętałem, jak przez mgłę, poprzednie Wymiany. Jako dziecko inaczej traktowałem czas i on inaczej traktował mnie. Miesiąc to była cała wieczność. Podczas ostatniej Wymiany siedziałem w swoim kącie. Raz tylko wdrapałem się na jeden z najwyższych pionowych masztów, by obejrzeć drugie miasto. Chciałem, żeby jak najszybciej się odłączyli.\nPamiętałem cały proces. Trapy, wysunięte poza zasięg masztów sieci, łączyły się ze sobą. Powstała w ten sposób kładka obracała się przegubowo w miejscach zetknięcia z pokładami, by nie dopuścić do uszkodzeń, gdy wiatr poruszał jednym z miast. To, że końce trapów pasowały do siebie, było taką oczywistością, że nikt się nad tym nie zastanawiał, a przecież kiedyś istniał ktoś, jakiś... konstruktor, który ustalił choćby ich szerokość i rodzaj zaczepów. Czy tylko mnie męczyły takie myśli?\nMinął jeszcze tydzień, nim tamto miasto zbliżyło się wystarczająco, bym mógł je obserwować bez pomocy teleskopu. Z zaskoczeniem stwierdziłem, że otaczała je jedna wielka sieć. Maszty naciągały ją, sięgając od dołu. To było dobre rozwiązanie – wszystko w niej lądowało i nic nie mogło uderzyć w maszt. Poniżej głównych sieci rozpięte były płachty grubego płótna. Poławiały ziemię.\nRóżnic musiało być więcej i nagle zapragnąłem wejść na ich pokłady i zobaczyć inne konstrukcje. Obawy z czasów poprzednich Wymian na razie nie dawały o sobie znać.\nSigg po raz pierwszy pokazał mi swoją księgę. Całkiem sporo arkuszy papieru, spiętych, może sklejonych z jednej strony i umocowanych w sztywnych, oklejonych skórą okładkach. Księga. Miasto złowiło ją jeszcze przed moim urodzeniem. Kilkanaście pierwszych stron było zapisanych już wtedy, ale reszta, czysta, czekała na nowego właściciela. Sigg zapisał i zarysował prawie pięćdziesiąt kolejnych stronic. Były tam szkice, schematy konstrukcyjne, jakieś wykresy, których nie rozumiałem. Były tabele, opisujące dzień po dniu odległości i położenie innych miast, stan pogody, fazy księżyca, imiona odchodzących i przychodzących. Kronika miasta.\n— Po co to robisz? — zapytałem.\n— Szukam prawidłowości.\nWszystkie tabele były oznaczone numerami dni. Sigg wpisał kolejny numer.\n— Dziś jest dzień 5349 — powiedział. — Numeruję je od dnia, gdy księga trafiła w moje ręce.\nPisał piórem, wykonanym z wydrążonego patyka, z jednej strony zakończonego zakrętką, z drugiej stalówką dociśniętą korkiem. Obie końcówki były ściśle obwiązane grubą nitką.\nPotrafiłem czytać cyfry. Gorzej było ze składaniem ich w liczby. Liter nie znałem wcale.\n— Co to znaczy? — wskazałem nagłówek tabelki.\n— Aristo. To nazwa naszego miasta.\nA więc nasze miasto miało nazwę. Nie przyszło mi to wcześniej do głowy.\n— Nikt jej nie używa — powiedziałem.\n— Taki napis widnieje na podstawie regulatora. Jakoś musiałem oznaczać rysunki i tabele.\nPomysł nazywania naszego miasta wydał mi się odkrywczy, nawet jeśli nie było to do niczego przydatne.\n— A inne miasta? Mają nazwy?\n— Nie wiem. Ja nadaję im numery.\n— Numery trudniej zapamiętać.\n— I tak drugi raz nie spotka się tego samego miasta.\n— Nigdy się to nie zdarzyło?\n— Nigdy, odkąd pamiętam. Każde miasto wspina się z nieco inną prędkością. Z moich wyliczeń wynika, że w ogóle coraz rzadziej spotykamy inne miasta.\nStali jak i my, przy relingach. Niektórzy machali do nas, czasem my machaliśmy do nich. Od jakiejś godziny dawało się poznać poszczególne postacie. Byli niżej od nas. Odniosłem dziwne wrażenie, jakby nasze miasto zwolniło, żeby tamci nas dogonili. Ale to przecież niemożliwe. Nie mieliśmy wpływu na prędkość wznoszenia.\nTrzech mężczyzn skończyło naciąganie katapulty, mającej przerzucić do tamtych rzutkę z liną. Kapitan uznał, że jesteśmy dostatecznie blisko. Zwolniono katapultę. Jęknęła sprężyna i stalowa kula zawinięta w miękkie szmaty ze świstem pociągnęła cienką linkę wysoko ponad ich pokłady. Patrzyliśmy z napięciem na jej lot, aż znikła w oddali. Ze zwoju ubywało liny.\n— Pudło — zakomunikował z góry Sigg. — Bardziej w lewo.\nNie czekając na polecenie kapitana, nadzorujący ludzi Cesenu pociągnął dźwignię. Rozległ się schodzący z wysokich tonów wizg hamowanej liny. Znałem ten dźwięk, choć wcześniej nie wiedziałem, co go wydaje. Myślę, że w takich chwilach, mimo uczucia zawodu, ludzie doceniali to, co robił Sigg. Odwinęła się przecież tylko połowa liny, a przed kolejnym strzałem trzeba ją było wciągnąć ręcznie.\nTrzej mężczyźni z plecami błyszczącymi od potu już mozolnie wciągali linę, a czwarty układał ją równo na pokładzie. Trwało to tak długo, że część oczekujących ludzi zrezygnowała z oglądania.\nKolejny strzał i znów chybiony. Zniecierpliwieni ludzie wydali z siebie pomruk dezaprobaty. Po czwartym strzale zaczęli głośno komentować niezdarność Cesenu i jego podkomendnych. Zerkali też niechętnie w stronę obserwatora, jakby i on był winien. Ludzie zawsze szybko przyzwyczajają się do dobrych rzeczy i zapominają, jak było wcześniej. Ja wiedziałem, jak było wcześniej. Katapulta wpadła w najmocniejszą z naszych sieci już za mojego świadomego życia. Cesenu wyremontował ją i przystosował do wyrzucania liny. Bez katapulty końcową fazę zbliżania można było przeprowadzić tylko skomplikowanym manewrowaniem żaglami. Tę metodę stosowały wszystkie napotkane dotychczas miasta, używając liny, dopiero gdy dawało się ją przerzucić ręcznie.\nKatapulta jęknęła po raz piąty. Część ludzi z napięciem, część ze zniechęceniem obserwowała rozwijającą się linę.\n— Jest! — krzyknął Sigg.\nPobiegłem na górę i zobaczyłem przez teleskop, że nasz pocisk przeleciał nad miastem. Liny ich wiązki nie pozwolą już naszej zsunąć się.\n— Oby tylko wiedzieli, co z tym zrobić — mruknął obserwator.\nOpowiadał mi, że kiedyś przywiązywaliśmy do końca cienkiej liny grubszą, którą tamci mieli wciągnąć, ale tylko raz trafiliśmy na takich, którzy od razu wiedzieli, o co chodzi. Teraz od razu wystrzeliwaliśmy linę, która mogła wytrzymać przeciąganie. Oznaczało to niestety mniejszą precyzję w celowaniu.\nDo liny przypadło kilkunastu mężczyzn i zaczęli ciągnąć. Tamci chyba też zrozumieli, bo ciągnęli już ze swojej strony. Teraz dopiero widzieliśmy, w jakim tempie się zbliżamy: dziesięć pociągnięć ramion na minutę. Nikt już nie dbał o równe układanie liny; zrobi się to potem. Ci, dla których nie starczyło miejsca przy linie, dopingowali ciągnących.\nTrzy dziewczyny siedziały pod Drzewem. Były pięknie wystrojone, szykowały się do odejścia. Pulchna Chloe już zaczynała chlipać. Przez trzy kolejne Wymiany nikt jej nie chciał. Teraz nawet nasi patrzyli na nią z niechęcią. Zdarzało się, że odchodzili i młodzi mężczyźni. Działo się tak jednak bardzo rzadko – za mężczyznę trzeba dużo zapłacić. Dziewczyny były znacznie tańsze, miały więc większą swobodę wyboru. Ludzi nie traktowano wcale jak towaru. Negocjowana cena była raczej rekompensatą za ich odejście z miasta, odejście zresztą dobrowolne. Najczęściej zdarzało się tak, że wymienialiśmy dziewczynę na inną. Harsid mówił kiedyś, że źle jest, jeśli rodzi się więcej niż jedno pokolenie bez wymiany kobiet. Teraz dopiero przyszło mi do głowy zapytać dlaczego. Mogłem pytać Sigga, ale on interesował się innymi sprawami, głównie obserwacjami Nieba. Nie zapytałem więc.\nNa pokładzie głównym, pod pokładem dowodzenia układano towary, które przeznaczyliśmy na wymianę. Trzech członków Rady naradzało się co do wartości poszczególnych przedmiotów i tego, na co chcemy je wymienić. Najbardziej zależało nam na ziemi. Sigg też szykował się na Wymianę. Szperał w swoich kufrach i wynajdywał coraz to nowe, najmniej przydatne drobiazgi, których przeznaczenia nawet się nie domyślałem. Liczył chyba na to, że spotka kogoś podobnego sobie.\nMężczyźni przy linie zmienili się. Byłem jeszcze za mały, by im pomagać. Siedziałem na schodach prowadzących do obserwatorium. Kawałek materiału, niesiony podmuchem wiatru, nadlatywał od strony obcego miasta. Z rosnącym niepokojem przyglądałem się jego dziwnym ruchom. Nagle zdałem sobie sprawę z tego, że wiatr wieje z innego kierunku, a szmata porusza się zbyt regularnie. Z przerażeniem zauważyłem, że to nie jest szmata! Brunatne coś, postrzępione od tyłu, z przodu zaś ostro zakończone szpikulcem, poruszało się, jakby było żywe. Z przodu miało czarny, błyszczący guzik. Frędzle z tyłu tego czegoś poruszały się nieco sztywno. Przeszedł mnie dreszcz. Na dole też zapanowało spore poruszenie.\nDziwna rzecz okrążyła nas i podążyła z powrotem do obcego miasta.\n— Sigg! Sigg! Co to było? — krzyczały z dołu dzieci.\nChciałem obejrzeć go przez teleskop, ale Sigg mi nie pozwolił. Wykonywał pospieszny szkic miasta i mruczał coś pod nosem. Zobaczyłem przez ramię, że narysował ptaki. Gdy kwadrans później miasta były oddalone od siebie o dwie szerokości, też widziałem kilka ptaków dostojnie szybujących wokół ich wiązki.\n— Czy to jakieś mechanizmy? — zapytałem.\nObserwator zaśmiał się i zamknął swoją księgę.\n— To zwierzęta — wyjaśnił, mierzwiąc mi włosy. — Takie jak szczury albo króliki.\nLatające zwierzęta... Interesujące. Poszedłem na jeden z pokładów ogrodniczych, gdzie nie było ludzi, by przyjrzeć się połączeniu i przemyśleć sprawę latających zwierząt.\nMoże ludzie też mogliby latać, gdyby skonstruować dla nich skrzydła? Ta nagła wizja porwała mnie natłokiem kolejnych pytań i pomysłów, których nie nadążałem śledzić. Tak mało wiedziałem...\nTamci nadal byli nieco niżej, ale różnica wysokości malała. Cesenu powiedział mi, że wewnątrz rury stanowiącej podstawę regulatora obraca się szybko bardzo ciężki walec. Zmieniając prędkość obrotową, sprawia, że miasto zawsze jest tak samo ustawione do kierunków świata, a zbliżając się do innego miasta, odwraca się do niego stroną, z której znajduje się trap. Działania tego mechanizmu nie potrafiłem pojąć. Męczyło mnie to.\n— Czy zwolniliśmy wznoszenie, żeby się z nimi spotkać? — zapytałem.\n— Miasta załatwiają to między sobą, bez naszej wiedzy — odparł.\nJuż wysuwano trapy i przerzucano następne liny. Cesenu i jego odpowiednik z tamtej strony kierowali ludźmi przy linach, tak by oba trapy trafiły w siebie. Dodatkowi ludzie przesuwali i opuszczali same trapy.\nPatrzyłem na to z góry. Te haki i odpowiadające im otwory na końcach trapów nie mogły powstać przypadkowo.\nBłysk i suchy trzask pomiędzy końcówkami trapów. Poczułem delikatne, niezależne od woli drgnięcie mięśni. Chwilę później zadrżał cały pokład i zaczepy zaskoczyły z charakterystycznym, podwójnym szczęknięciem. Po obu stronach rozległy się wiwaty. Ja też poczułem radość, choć trochę się bałem.\nWymianie podlegać mogło właściwie wszystko, decydowali o tym starsi. Istniały nieliczne wyjątki od wspólnej własności. Moje ubranie należało do mnie, ale już linka asekuracyjna z paskiem i karabińczykiem – nie. Gdybym przestał naprawiać sieci, odebrano by mi ją. Sigg miał kilka kufrów z dziwnymi przedmiotami, ale należały do niego tylko dlatego, że nikt nie miał pojęcia, do czego mogłyby się przydać. Jestem jednak pewien, że gdyby rada pomyślała, że mogą mieć jakąś wartość, bez wahania zostałyby wystawione do Wymiany. Był to zapewne jeden z powodów, dla których obserwator nie próbował nikomu wyjaśniać ich przeznaczenia, nawet jeśli przypadkiem je znał. Zbieranie indywidualnego majątku nie miało zresztą sensu, bo co to za radość gromadzić dobra i czynić z nich obiekt zawiści.\nNasza starszyzna weszła na pomost i wymieniła grzeczności z tamtymi. Następnie ich przedstawiciele weszli na nasz pokład, a nasi przedstawiciele na ich, by obejrzeć, co mamy sobie nawzajem do zaoferowania. Członkowie rady dyskretnie stali z boku i obserwowali zachowanie gości przy każdym przedmiocie i w myślach podnosili lub opuszczali ceny. Podpowiadali cechy (wyłącznie te pozytywne) bądź tłumaczyli przeznaczenie przedmiotów.\nZapragnąłem nagle przejść na drugą stronę i zobaczyć, jak tam jest. Nie byłem pewien, czy wolno mi to zrobić, ale okazało się to silniejsze ode mnie, zszedłem bowiem na główny pokład. Grupki ludzi już zaczynały przechodzić w obie strony, by porozmawiać i napić się alkoholu. Przeszedłem i ja. Pokład, po którym stąpałem, wyglądał tak samo: drobne kraty osadzone w grubych ramach szkieletu nośnego, wyślizgana stalowa blacha osłaniająca mechanizmy, napoczęte korozją schody, wsporniki wyższych poziomów. I tłum ludzi.\nRóżnice jednak istniały: u nich nad pokładami ogrodniczymi był jeszcze jeden pokład, na którym coś się poruszało. Wytężyłem wzrok i dostrzegłem postacie stojące na jakiejś rurze. Patrzyłem pod słońce, więc nie widziałem dokładnie, ale i tak wydały mi się osobliwe i dziwnie obce. Przysadziste, zgarbione karzełki w płaszczach. Wszedłem wolno po schodach prowadzących przy samej krawędzi miasta. Pokład dowodzenia był podobny do naszego. Przeglądając księgę Sigga, widziałem szkice wielu miast, zdecydowanie różniących się od naszego. Naszkicował je dawno temu pierwszy właściciel księgi. Dodał też opisy, ale niestety nie umiałem czytać.\nMinąłem pokłady ogrodnicze, mniejsze, ale wyglądające niemal tak samo jak nasze. Wąskim, zadaszonym łukiem, obiegającym pół ćwiartki obwodu miasta, dotarłem do najwyższego poziomu. Zamknięte stalowe pudła, a za nimi... zwierzęta. Siedziały w pewnej odległości od siebie, każde na oddzielnej poręczy umocowanej do podłogi. Ciarki przeszły mi po plecach, kiedy spojrzałem w ich groźne twarze bez wyrazu. Stałem dłuższą chwilę w bezpiecznej, jak mi się wydawało, odległości. Byłem gotowy rzucić się do ucieczki, gdyby któreś z nich się poruszyło. Przypominały nieco ptaka, którego widziałem przed połączeniem.\n— To sokoły. — Usłyszałem za plecami.\nOdwróciłem się. Kościsty mężczyzna w skórzanym płaszczu stał tuż za mną. Kapelusz o szerokim rondzie rzucał cień na jego twarz.\n— Ptaki? — zapytałem niepewnie. — Wyglądały inaczej...\n— Teraz mają złożone skrzydła. Łapią w locie spadające przedmioty i przynoszą do gniazda. To główny z nich pożytek.\n— Muszą mieć doskonały wzrok.\nSłyszałem wiele razy powiedzenie „sokoli wzrok”, ale nie zastanawiałem się nad tym, skąd się wzięło. Ptasznik wskazał mi krawędź nadbudówki z przeciwnej strony miasta. Było tam gniazdo wykonane z wyschniętych gałęzi. W środku siedziały małe sokoły, następne pokolenie. Ich rodzice stali na krawędzi i od czasu do czasu machali skrzydłami.\n— Szukam ucznia.\nPo chwili dotarło do mnie, że właśnie otrzymałem propozycję Wymiany. Nie, nie byłem gotowy na takie decyzje, ani nawet na rozważanie ich. Przebiegłem obok niego, zeskakując po dwa stopnie.\n— Zastanów się! — krzyknął za mną. — Masz czas do zgaśnięcia słońca.\nSłońce zniżało się, przybierając bardziej pomarańczowy odcień. Dokonałem kolejnego spostrzeżenia, dotyczącego podstawowego faktu, na który nikt nie zwracał uwagi. Pomost łączący oba miasta pozostawał na tym samym poziomie, mimo że nikt nie manipulował regulatorami. Połączone miasta wznosiły się teraz w tym samym tempie.\nPozbyliśmy się sporej ilości króliczych skór i prawie połowy innych wystawionych dóbr. W zamian dostaliśmy dużą beczkę ziemi. Musiało ją toczyć trzech rosłych mężczyzn. Dostaliśmy też jeden błyszczący, mosiężny przedmiot, którego zastosowania nie znałem.\nWymiana dobiegła końca. Na tę okazję oba miasta, po równo dzieląc się kosztami, przystąpiły do przygotowywania zabawy. Wyglądało na to, że główna jej część odbędzie się w tamtym mieście, choć większa beczka z winem stała już na naszym pokładzie. Na dole zaczynał grać bęben. Po chwili dołączyła do niego piszczałka. Kilka kobiet tańczyło w kółku. Mężczyźni na razie pozostawali z boku, klaszcząc jedynie do taktu. Dalej ktoś grał w kości o skórę królika i butelkę podejrzanego napoju.\nDzieci bawiły się w berka lub przechwalały się, w czym ich miasto jest lepsze. Przed rozłączeniem trzeba je będzie pozbierać i przeprowadzić na właściwą stronę pomostu. Tchnięty nagłym impulsem, spojrzałem w górę. Na jednym z pokładów ogrodniczych zobaczyłem czarnowłosą dziewczynę. Stała oparta o barierkę i wyglądało na to, że przyglądała mi się od dłuższego czasu. Gdy zobaczyła, że na nią patrzę, cofnęła się, znikając w gąszczu winogron.\nZapłonęło kilka ognisk w metalowych misach. Na rożen nabito króliki i po pokładach rozeszła się cudowna woń pieczonego mięsa. Już nalewano zupę z wielkiego kotła, a każdy mógł jeść świeżo zerwane, słodkie owoce.\nSzedłem dalej po obcym pokładzie. Ktoś wetknął mi w dłoń kubek z wodą i poklepał po ramieniu. Pociągnąłem spory łyk i zakrztusiłem się. Słodko-ostry smak palący w gardle. Alkohol.\nZłapałem się stołu. Zakręciło mi się w głowie. Pokład zawirował, a ja upadłem, przytrzymując się czegoś, by nie wypaść w przepaść. Młode kobiety tańczyły coraz szybciej, migając w świetle ognisk roześmianymi twarzami. Jedna odsłoniła piersi i wirowała z kubkiem w ręku. Coraz to nowe pary znikały w zakamarkach. Muzyka stawała się głośniejsza, a pokład pode mną wibrował w rytm podskoków.\nObok mnie upadła ze śmiechem dziewczyna. Zapach jej gorącego ciała dał mi przedsmak zupełnie nowych pragnień. Spojrzała na mnie i pocałowała mnie w usta. Jakieś ręce pomogły jej wstać i znikła gdzieś wśród innych postaci. Zdawało mi się, że kręcę się wraz z całym miastem, to znów, że wiszę głową w dół. Muzyka docierała jakby z oddali, tańczące postacie zlewały się w kolorowe smugi. Starczyło mi świadomości na tyle, że przesunąłem się w kąt pod schodami, by nikt mnie nie nadepnął.\nPtak na wysokim gnieździe krzyknął i zamachał skrzydłami na tle gwiazd. Wstałem i z trudem powlokłem się w stronę pomostu. Ręce i nogi były tak odległe ode mnie, że nie potrafiłem ich w pełni kontrolować. Skręcałem albo wręcz przewracałem się, zauważając to dopiero, gdy łokcie i kolana sygnalizowały ból.\nCzarna postać zastąpiła mi drogę. Błysnęły wyszczerzone w złym uśmiechu zęby. Ktoś złapał mnie za ręce i zasłonił twarz skórzaną rękawicą. To nie sen! Otrząsnąłem się, gdy ciągnięto mnie w boczny korytarz. Szarpnąłem się, ale dłonie na moich ramionach zacisnęły się mocniej. Gryzłem, kopałem i biłem na oślep. Uścisk zelżał. Wyrwałem się, doprawiając pięścią. Stęknięcie z ciemności zostało w tyle. Wybiegłem pod gwiazdy i przewróciłem się na stopniach. Ból eksplodował w lewej ręce, ale od razu o nim zapomniałem. Wstałem, dobiegłem do pomostu i przedostałem się na drugą stronę, o mało nie spadając w sieć zabezpieczającą. Nie pamiętam, jak dotarłem do swojego posłania i zasnąłem.\nObudził mnie ból w lewym przedramieniu. Ręka od nadgarstka do łokcia była spuchnięta, a ból potęgował się przy każdej próbie poruszenia choćby palcem. Ręka... przewróciłem się. Bolała mnie też głowa, ale to, jak przypuszczałem, było wynikiem wypicia zawartości kubka.\nZielarka Phora na pewno będzie wiedziała, co zrobić. Krzywiąc się z bólu, z ręką wiszącą bezwładnie wyszedłem na pokład, w jasne światło dnia. Pierwsze, co zrobiłem, to zwymiotowałem do kompostownika. Nieco mi ulżyło. Wytarłem dokładnie twarz i rozejrzałem się. Rozłączenie nastąpi wkrótce, może jeszcze przed południem. Wypiłem zawartość stojącego obok kubka, upewniwszy się uprzednio, że zawiera wodę.\nPhora siedziała na pokładzie i wystawiała twarz do słońca. Nie była już młoda. Miała pełno drobnych zmarszczek, ale nie wyglądała jak inne stare kobiety. Zapewne dzięki jej ziołom, pod tymi zmarszczkami wciąż zachwycała pięknością. Na jej długich, czarnych włosach nie było śladu siwizny. Zobaczyła mnie, spojrzała na moją rękę i uśmiechnęła się smutno. Wstała, bez słowa poprowadziła schodami do swojej pachnącej odurzająco komórki usytuowanej obok najniższego poziomu ogrodniczego. Posadziła mnie na zydelku i ostrożnie położyła chorą rękę na stole. Syknąłem z bólu. Ze współczuciem pogłaskała mnie po głowie.\n— To nic groźnego — powiedziała łagodnie. — Za miesiąc nie będzie śladu.\nRozpaliła malutkie palenisko, postawiła nad nim kociołek z wodą i wsypała do niego kilka rodzajów suszonych ziół. Od samego ich zapachu ból zdawał się słabnąć. Obserwowałem, jak zielarka krząta się po komórce, zaglądając w szuflady i dosypując jakieś proszki do kociołka. Gdy ogień zaczął przygasać, zwinęła szmatkę, która dotychczas leżała na stole, i wylała na nią wonny napar z kociołka. Zaczekała, aż szmatka wystygnie. Potem owinęła nią moją opuchniętą rękę.\nPhora pomagała nowemu ogrodnikowi, tak jak i poprzedniemu. Podejrzewałem, że wiedziała o roślinach więcej od Yeresta, ale nie została następcą Harsida. Starsi bali się, że zamiast roślin jadalnych wszędzie zasieje swoje tajemnicze zioła.\nNie wiem, ile czasu tam siedziałem, rozkoszując się kojącym działaniem wywaru. Zielarka znów zdawała się mnie nie zauważać, aż w końcu podeszła i zdjęła opatrunek. Opuchlizna niemal zniknęła, ale za to widziałem, w którym miejscu pękła kość. Wyraźnie wypychała skórę.\n— Wypij. — Podetknęła mi kubek. Wypiłem paskudnie smakujący płyn, starając się nie zwymiotować. Zakręciło mi się w głowie, ale inaczej niż wczoraj.\n— Teraz zaboli.\nPrzytrzymała mnie za łokieć i szarpnęła moją dłoń. Krzyknąłem tak, że słychać mnie było chyba na końcu drugiego miasta. Ból wciąż pulsował, ale gdy spojrzałem na rękę, była już prosta. Zielarka przyłożyła do niej trzy łupki i owinęła ściśle kilka razy długim pasmem materiału. Krótsze zawinęła pod ręką i zawiązała mi na karku.\n— Może swędzieć, ale nie ruszaj nią przez dziesięć dni. Potem możesz pomachać palcami, żeby nie drętwiały. Po trzydziestu dniach przyjdź, zdejmę opatrunek.\nPocałowała mnie w czoło i odprowadziła do drzwi. Podziękowałem jakoś niezdecydowanie i zszedłem na dół.\nLudzie Cesenu przymierzali się do rozłączenia trapów. Zawsze był to smutny moment. Po tamtej stronie, wśród wielu innych, zobaczyłem czarnowłosą dziewczynę. Tę samą, która obserwowała mnie wcześniej. Patrzyła na mnie z niepokojem. Była w moim wieku, nie mogła mieć więcej niż piętnaście lat.\nZgrzyt i jakby wystrzał. Szarpnięcie zmusiło mnie do przytrzymania się barierki. Szczelina między trapami poszerzała się powoli i po chwili zauważyłem, że tamten trap zaczyna się unosić. Obce miasto wznosiło się szybciej od nas. Dziewczyna podjęła jakąś decyzję, zobaczyłem to w jej oczach. Zacisnęła usta i zaczęła się przepychać między ludźmi, do trapu. Stanęła na jego początku i, nim ktokolwiek zdążył ją powstrzymać, pobiegła w stronę poszerzającej się szczeliny. Wszyscy zamarli, a ona pędziła coraz szybciej, ściskając pod pachą szmacianą lalkę. Odbiła się od końca ich trapu i wylądowała na naszym, przyklękając na jedno kolano. Lalka wysunęła jej się z ręki i zaczęła spadać w Niebo. Dziewczyna złapała ją w ostatniej chwili za skrawek materiału. Wstała i zeszła na nasz pokład między rozstępujących się, oniemiałych ludzi. W górze zobaczyłem ponurą postać Ptasznika, bezsilnie wpatrującego się w uciekinierkę.\nByło już za późno, by ją oddać. Miasta oddalały się i nikt nie zamierzał marnować sił ani czasu, by połączyć je na nowo. Wszystko, co miało być wymienione, zostało wymienione.\n— Źle mi tam było — rzuciła z determinacją. — Mogę być waszą ogrodniczką.\nKtoś próbował zadawać jakieś pytania, ale czarnowłosa zignorowała je i podeszła do mnie. Poczułem, że gapią się na nas chyba wszyscy.\n— Zrobiłam to dla ciebie. — Popatrzyła mi w oczy.\nZatkało mnie. Wszyscy z napięciem czekali, co odpowiem. Właśnie przestałem być dla nich dzieckiem. Rozejrzałem się i zobaczyłem zachmurzoną twarz Passina, głównego sieciarza, który myślał chyba tylko o tym, że za sprawą złamanej ręki przez miesiąc nie będzie miał ze mnie pożytku.\n— Skąd wiesz, że będziemy do siebie pasować za dziesięć lat? — zapytałem.\n— Matka Fo kiedyś powiedziała mi, że spotkam kogoś takiego jak ty i że zrozumiem od razu, że chodzi o ciebie.\nNie wiedziałem, co na to odpowiedzieć. Wybawiła mnie Phora. Stanęła obok, kładąc rękę na ramieniu nowej.\n— Potrzebuję uczennicy — powiedziała.\nKapitan obserwował całą scenę z góry. U jego boku stała młoda kobieta, która przeszła do nas wczoraj. Szepnęła mu coś do ucha, a on zmarszczył brwi. Nie był jednak zły. Odchowana dziewczyna za darmo, czysty zysk. Skinął głową. Zielarka wzięła ją za rękę i poprowadziła do siebie. Czarnowłosa rzuciła mi jeszcze długie spojrzenie. Ludzie rozchodzili się. Passin, przechodząc obok, klepnął mnie w ramię i rzucił:\n— Zdrowiej szybko.\nOstatnio wszyscy klepali mnie po ramieniu albo mierzwili mi włosy. Miałem tego dość. Chciałem już być dorosły.\nTamto miasto było już tak daleko, że nie widziałem, co się w nim teraz dzieje. Zauważyłem jednak coś innego: wokół ich wiązki krążyło kilka ptaków. Jeden z nich zmienił tor lotu i poszybował w naszą stronę. Chwilę potem podążyły za nim następne. Cofnąłem się w cień, rzucany przez pokład dowodzenia. Nie wiedziałem, czy powinienem zwrócić czyjąś uwagę na te ptaki. Teraz, po przypieczętowaniu losu Czarnowłosej, znów byłem dzieckiem.\nCzekałem. Ptaki zbliżały się ze sporą prędkością. Miały ostre dzioby i pazury, mogły więc być niebezpieczne. Nie zaatakowały jednak. Zaczęły krążyć wokół nas i wtedy już zauważyli je wszyscy. Kobiety zabrały dzieci z odsłoniętego pokładu. Mężczyźni rozglądali się za czymś, co mogłoby posłużyć za broń.\nZanim ktokolwiek się spostrzegł, jeden sokół zwinął skrzydła i runął w dół, wprost na kapitana. Ten cofnął się dwa kroki, ale ptak nie mierzył w niego. W ostatniej chwili rozłożył wielkie skrzydła i wyhamował. Chwycił w szpony coś leżącego na blacie obok regulatora i odleciał poza pokłady. Wydał donośny pisk i zawrócił w stronę domu. Reszta ptaków podążyła za nim.\nCo zabrał? Ten dziwny, cenny drobiazg, mosiężną tulejkę, której przeznaczenia nie znałem. Spóźniona zapłata za dziewczynę. Wygórowana – widziałem to w oczach kapitana.\nCzarnowłosa zbiegła ze schodów i goniona gniewnymi okrzykami ludzi, podbiegła do brzegu pokładu. Odwróciła się tyłem do Nieba.\n— Wyskoczę, jeśli mnie nie chcecie!\nUniosła się na palcach stóp, przy samej krawędzi, tuż nad Niebem. Delikatnymi ruchami rąk łapała równowagę. Wydawało się, że musi runąć do tyłu.\n— Odpracuję stratę — powiedziałem szybko, wychodząc z cienia. Pusty gest, tym bardziej zważywszy mój stan, ale wywołał efekt. Usprawiedliwił bezsilność.\nKapitan po raz drugi odezwał się do mnie:\n— Nawet nie wiesz, co to było, Murk. — Jego głos przepełniała gorycz.\nCzarnowłosa podeszła kilka kroków do przodu. Między mną a nią rozciągał się pusty pokład. Uniosła lalkę i rozerwała jej plecy na szwie. Spośród wylatującego pierza wyciągnęła identyczną mosiężną tuleję z martwą, czarną soczewką z jednej strony. Teraz mogłem przyjrzeć się tej rzeczy dokładniej, ale nadal nie miałem pojęcia, czemu to może służyć.\n— Będzie wściekły, kiedy spostrzeże jego brak. — Uśmiechnęła się lekko. — Miał tylko dwa.\n— Wiedziałaś, że to zrobi — oskarżycielskim tonem stwierdził Finxeb, przewodniczący rady starszych. — Mogłaś nas ostrzec.\n— Wiedziałam — przyznała, patrząc z dołu na starca. — Dlatego przyniosłam wam drugie oko.\nDobra odpowiedź, utrącająca dalsze oskarżenia. Finxeb opierał się o reling pokładu dowodzenia. Z jego twarzy nie dawało się nic wyczytać. Po długiej chwili wyciągnął dłoń, a Czarnowłosa wbiegła po schodach, by podać mu „oko”.\n— Phoro! — rozkazał przewodniczący, ważąc w dłoni tuleję. — Zabierz swoją uczennicę.\nPrzeszły do nas muchy. Takie same jak te, które wytępiliśmy w zeszłym roku. Te duże, bo małych nigdy nie udało nam się pozbyć. Zawsze po solidniejszym wietrze much ubywało, ale tydzień później znów było ich tyle samo.\nPająki się ucieszą, pomyślałem, za to kucharz się wścieknie.\nSigg dłubał coś przy niezidentyfikowanym przedmiocie leżącym na stole i palił fajkę. Lubiłem jej zapach.\n— Dlaczego nie sprzedaliśmy im królików, by sami mogli je hodować? — zapytałem. — Przecież nigdy więcej ich nie spotkamy.\n— Oni mogą spotkać kogoś, komu przekażą króliki, a tamci następnym i tak dalej. W końcu, za ileś lat, okaże się, że nie możemy sprzedawać naszych skór, bo inni mają własne. — Dlatego trzymamy monopol na króliki. Takie zasady. Wydają się głupie, ale mają sens. Nie wszyscy ludzie są dobrzy, jak sam widziałeś.\n— Jeśli u nas zginą wszystkie króliki, to nigdzie i nigdy już nie będzie królików.\n— Martw się najpierw o siebie. Rozdawaj tylko zbędny nadmiar. To najbardziej rozpowszechniona strategia Verticalu.\nSwędziała mnie ręka, jak to zapowiedziała Phora. Na razie udawało mi się opanowywać odruch drapania bandaży. Patrzyłem na obserwatora w milczeniu. Wreszcie odwrócił się do mnie, porzucając dłubaninę.\n— Ta dziewczyna przeskoczyła nad Niebem dla ciebie. Musisz się jej podobać.\n— Może jest szpiegiem?\n— Szpiegiem? Jak?\n— Może przekazywać informacje w nocy przez ptaki.\n— Jakie informacje? I po co? Nigdy więcej ich nie spotkamy. Są wyżej i wciąż się oddalają. Przestaliśmy mieć ze sobą cokolwiek wspólnego.\nZdawało mi się, że przed Wymianą to my poruszaliśmy się szybciej, ale nie byłem pewien. Spojrzałem na obserwatora i moje myśli poszybowały w innym kierunku.\n— Może dziewczyna ma trochę nie po kolei w głowie — dodał jeszcze Sigg, wzruszając ramionami.\nNie spodobało mi się to, co powiedział, ale nie zareagowałem. Obserwowałem, jak zabiera się do swojej roboty. Przypomniałem sobie, co mówili o Harsidzie i jego dziwactwach.\n— Chciałbym, żebyś nauczył mnie pisać i czytać — powiedziałem.\nSpojrzał z zaskoczeniem, które stopniowo zamieniło się w uśmiech.\nBudziłem się na dźwięk gongu. Potem następowało szarpnięcie za kark, gdy ręka na temblaku próbowała chwycić się ściany i dźwignąć mnie do pionu. I tak kilka razy każdej nocy. Przez pierwszy tydzień. Potem budziłem się tylko z nerwowym drgnięciem. Mimo moich skłonności do zamyślania się, Passin uważał mnie za najlepszego sieciarza. Wstawałem sam, nie musiał przychodzić i szarpać mnie za ubranie. Zawsze zjawiałem się przy zdobyczy bez przypominania. Dwaj pozostali sieciarze byli regularnie wyzywani od leni i nierobów.\nOdkąd Sigg zaczął uczyć mnie pisać patykiem po piasku, śniły mi się stalowe litery latające po Niebie bez pomocy lin. Miały sokole skrzydła i krążyły wokół miasta.\nKilka nocy temu doszła do tego postać Ptasznika. Nie widziałem jego twarzy, skrytej w cieniu szpiczastego kapelusza z szerokim rondem. Czasem odrobina światła padała na jego garbaty nos, nadając mu wygląd sokolego dzioba, ale najczęściej występował tylko jako postać w ponurej, księżycowej scenerii. Wyciągał po mnie ręce albo przyzywał, kiwając szponiastym palcem. Jego dłonie wyglądały tak, jak zapamiętałem ptasie nogi. Pokryte gładką skórą palce były chude, guzowate i zakończone długimi pazurami. Kiedy moje sny zaczęły sprawiać, że budziłem się zlany zimnym potem, nie mogąc do rana zasnąć, postanowiłem udać się po pomoc do Phory. Miałem cichą nadzieję spotkać przy okazji Czarnowłosą. Tak będzie lepiej, nie pójdę tam przecież po to, by ją spotkać, ale spotkam i tak. Miała pomagać, uczyć się ziół.\nUkładałem sobie w głowie, co jej powiem i od rana zbierałem się, by wejść na górę. Bardzo chciałem z nią porozmawiać, ale jednocześnie obawiałem się tego. Widywałem ją wysoko, na górnych pokładach ogrodniczych, jak zbierała do koszy owoce. Uśmiechała się do mnie, ale nie robiła nic, by zejść, zamienić choć słowo. Kilka razy zauważyłem, jak przyglądała mi się, sądząc, że patrzę w inną stronę. Szczerze mówiąc – zdarzało mi się robić to samo. Nie mogłem się przełamać, by tam pójść.\nMoi rówieśnicy, z którymi i tak nie znajdowałem wspólnego języka, zauważyli ten dziwny układ. Zaczęli mnie jeszcze bardziej unikać.\nWychylając się przez barierkę, przyglądałem się pustemu napędowi po wyczepionej przed ostatnią Wymianą linie. Nieużywany mechanizm wjechał do wnętrza miasta i teraz wystawały same końcówki masywnych szczęk.\nPrzez szczeliny w podłodze zobaczyłem ludzi. Zszedłem na pokład napędowy, znajdujący się pod pokładem głównym. Dwanaście zestawów szyn, mniejszych kratownic i popychaczy odchodziło od pionowego walca zawierającego Regulator. Wiedziałem, że mieliśmy jedenaście napędów, z czego cztery były obecnie nieużywane. Dwunasty zestaw trzymał trap.\n— Jak ręka? — zapytał Cesenu, poprawiając coś wewnątrz jakiejś skrzynki. — Passin wciąż narzeka.\n— Jeszcze ze dwa tygodnie.\nZgodnie z instrukcjami zielarki poruszałem palcami, by pobudzić obieg krwi. Usztywniona ręka czasem drętwiała.\n— Niektóre miejsca trzeba czyścić — powiedział Cesenu, odpowiadając na pytanie, które wcale nie miało paść. Wszedł głębiej do środka mechanizmu.\nNad samym napędem znajdowała się lita osłona z grubej, stalowej blachy, ale dookoła, przez niezliczone perforacje, dostawało się sporo światła. Przysiadłem na cokole regulatora obok napisu „Aristo” i zacząłem przyglądać się wnętrzu pokładu napędowego. Pracowało tu jeszcze trzech mężczyzn, chociaż nie potrafiłem ich poznać przez gąszcz stalowych konstrukcji i nakładające się na nie cętki światła.\nNiżej, na obrzeżach miasta, znajdowały się kabiny mieszkalne, otoczone przez uprawy wytrzymalszych odmian roślin pnących. Wewnątrz zainstalowano instalacje techniczne niezbędne do funkcjonowania miasta: plątaninę rur, pomp i zbiorników do oczyszczania ścieków i odzyskiwania wody. Podziwiałem ludzi, którzy wiedzieli, co płynie w której rurze i kiedy który zawór przekręcić, w którą stronę. Fascynowały mnie te skomplikowane mechanizmy, ale jednocześnie drażniło mnie, że nie rozumiem zasady ich działania.\nNie chciałem schodzić dalej. To było tylko uciekanie od problemu czekającego mnie na górze.\n— Czy można założyć drugi trap? — zapytałem.\nCesenu wyprostował się.\n— Zobacz. — Wskazał wnętrze kratownicy, gdzie na kilkudziesięciu rzędach kół trzymał się wspornik napędu. W środku znajdował się jednolity, gruby, prostokątny kształt zakończony blisko krawędzi miasta szczękami. — To jest napęd. Czyścimy i konserwujemy to od zewnątrz, ale co jest w środku ani jak działa, nie wiemy. Lepiej nie kombinować i robić to, co się umie, tak jak się to robiło od zawsze. Nowe pomysły to nowe kłopoty.\n— Czy dlatego nie łapiemy nowej liny?\n— Każda zmiana osłabia konstrukcję, a wytrzymałość materiału, nawet stali, ma swoje granice. Bez potrzeby nie zmieniamy układu sił.\nWiedziałem, że drut, zgięty pięćdziesiąt razy, pęknie.\n— Czyli że jest określona ilość wyczepień, jaką miasto może wytrzymać?\n— Tak, choć ja jej nie znam.\nZajął się ponownie pracą.\nTak jak człowiek – może wytrzymać tylko określoną ilość rozstań. Nie wiem, skąd przyszła mi do głowy ta myśl.\n— Tak? — W jego głosie wyczułem delikatne zniecierpliwienie.\n— Co zabrał ten ptak?\n— Elektryczne oko.\nElektryczne oko. Nie chciałem przeciągać i postanowiłem drążyć temat przy następnej okazji. Milczałem, snując domysły, choć rozumiałem, że do niczego sensownego nie dojdę, nie wiedząc, co znaczy słowo „elektryczne”.\n— Idź do niej — powiedział niespodziewanie, schowany prawie do połowy wewnątrz mechanizmu. — Może jest nieśmiała.\nZerwałem się i zacząłem wchodzić po schodach, próbując wykorzystać ten bodziec, z nadzieją, że starczy mi energii na następne sześć poziomów. Chwilę później, sam nie wierząc, że to robię, stałem przed wejściem do zielarni. Zapukałem w ścianę.\nZza przepierzenia wyszła... Czarnowłosa. Była zaskoczona, ale odezwała się pierwsza:\n— Cześć, przyszedłeś do mnie?\n— I tak, i nie... Właściwie... tak!\nRęce miała ubrudzone ziemią. Przekrzywiła lekko głowę i czekała na ciąg dalszy.\n— Jak ci na imię? — zapytałem.\n— Wołali mnie Hersis. Dlaczego czekałeś tyle czasu, nim tu przyszedłeś?\n— Też mogłaś zejść do mnie na dół.\n— Dlaczego miałabym to robić pierwsza?\n— Skoczyłaś nad Niebem.\n— Więc następny krok należy do ciebie.\n— Skoczyłaś dla mnie.\n— Źle mi tam było. — Wzruszyła ramionami.\nOczy miała błyszczące, przejęte rozmową, bardziej niż to wynikało ze słów. Widząc moje badawcze spojrzenie, opuściła wzrok.\n— Porwał mnie pół roku temu. Inni udawali, że nie wiedzą. Boją się go.\nPrzypomniałem sobie postać w płaszczu, ale niczego, co stało się tamtego wieczoru, nie byłem pewien. Na pewno był to Ptasznik, ale czy chciał mnie porwać? Szukał ucznia... Nie! Passin i kapitan nigdy by mnie nie zostawili w obcym mieście!\n— Witaj, Murk! — Phora weszła, trzymając garść świeżo ściętych roślin. — Za wcześnie na zdjęcie opatrunku.\nPatrzyła na mnie swoimi mądrymi oczyma. Wiedziała przecież, że sprowadza mnie co innego. Czekała, aż sam to powiem.\n— Nie chodzi o rękę...\nPosadziła mnie przy stole, odsyłając Czarnowłosą do jakiejś pracy. Obejrzała jednak opatrunek i wysłuchała krótkiej opowieści o snach.\n— Na to nie ma lekarstwa — odezwała się z powagą. — Mogę ci dać wywar na mocny sen. Sen będzie się śnił, ale nie będziesz się budził w nocy.\n— To chyba gorzej.\n— Rano nie będziesz nic pamiętał.\nCzy ja we śnie to ten sam ja, co w dzień? Nie pamiętam snów, jeśli się nie obudzę w trakcie, a we śnie nie pamiętam siebie spoza snu. Żyjemy więc razem, tu, w tym ciele. Ja dzienny i ja nocny. Dwie osoby. Nie mogę mojemu drugiemu ja zrobić czegoś takiego.\n— Dziękuję, lepiej nie. Jakoś sobie z tym poradzę... Wrócę na zdjęcie tego. — Wskazałem bandaże. — Dziękuję.\nWyszedłem. Hersis stała na zewnątrz. Opierała się o poręcz i patrzyła w dal. Zatrzymałem się obok. Błękitne Niebo przekreślone pionową kreską, kilka chmur na granicy widoczności.\n— Obserwator uczy mnie pisać — powiedziałem niespodziewanie dla samego siebie. — Mogę go zapytać, czy...\n— Byłoby wspaniale.\nTabliczka z drobnym piaskiem i cienki patyk – tak wyglądał nasz przyrząd do nauki. Papier był zbyt cenny. Wiedziałem o tym i nawet nie myślałem, żeby poprosić o kartkę i pióro. Mogliśmy pisać tylko w bezwietrzne dni.\nPrzez pozostały czas, potrzebny na zrośnięcie się ręki, spędzałem z Hersis po kilka godzin dziennie na mozolnym dłubaniu liter i wyrazów w piasku oraz na czytaniu zapisków Sigga. Inni, widząc, co robimy, zaczęli omijać nas dużym łukiem, jakbyśmy byli niebezpieczni.\nChyba trzeciego dnia Hersis urwała pisane zdanie w połowie i spojrzała na mnie.\n— Ja wiem, że to jesteś właśnie ty — powiedziała i, jakby nigdy nic, wróciła do pracy.\nPtasznik śnił mi się nadal. Stał tylko gdzieś ponad mną i machał połami płaszcza jak skrzydłami. Może to naprawdę były skrzydła? Może tylko wiatr... A choć koszmary zdarzały się coraz rzadziej, to nie mogąc zasnąć, żałowałem, że nie skorzystałem z pomocy zielarki.\nOd ostatniej Wymiany minęło pół roku. Ręka odzyskała dawną sprawność i zapomniałem prawie o złamaniu.\nJa i Hersis byliśmy jedynymi, obok rady starszych, kapitana i Sigga, którzy potrafili czytać i pisać. Sigg powiedział, że jeszcze z miesiąc i będziemy to robić tak sprawnie jak on. Chwilę potem zmartwił nas jednak, dodając, że powinniśmy też umieć liczyć.\nNowa umiejętność jeszcze bardziej izolowała mnie od rówieśników. Dla dzieci byłem dorosłym, dla dorosłych wciąż dzieckiem. Na szczęście miałem Hersis. Możliwość spędzania z nią czasu dawała mi coś wyjątkowego. Jej również moja obecność sprawiała radość, choć wciąż wyczuwałem dziwny dystans, narastający czasem bez wyraźnego powodu.\nPewnego dnia, gdy po ciężkim, wypełnionym pracą dniu siedzieliśmy na brzegu pierwszego pokładu ogrodniczego, zapytała:\n— Sigg mówił, że interesuje cię sens. Co to znaczy?\nSens... Chwilę zastanawiałem się, co właściwie miała na myśli. Nie przypominałem sobie, żeby obserwator kiedykolwiek mówił o poszukiwaniach jakiegoś sensu...\n— Spójrz tutaj. — Wskazałem brzeg pokładu, gdzie perforowana blacha była wyślizgana do połysku. — Gdy siadaliśmy w tym miejscu, dotykaliśmy podeszwami butów do krawędzi. Przed nami siadało tutaj wiele pokoleń ludzi. Od milionów otarć ten fragment stał się odrobinę cieńszy.\n— Ledwo co. — Przyjrzała się dokładniej wskazanemu miejscu.\n— Ledwo co — przyznałem. — Ale za trzysta lat nawet stal się przetrze.\n— Nas już nie będzie za trzysta lat.\n— Chodzi mi teraz o przeszłość. Wszystko wokół nas starzeje się i będzie się starzeć.\n— Przeszłość? Mówisz wciąż o przyszłości. Po co się martwić czymś, co nastąpi za kilkaset lat? Z Nieba spadną nowe rzeczy.\n— Ale nie konstrukcja miasta. Te główne belki nośne nie spadają z Nieba. One są tu od... początku. Zużywają się przy każdej zmianie układu sił. To nie może się dziać w nieskończoność. Miasta nie są wieczne.\n— Może nim się zużyje, dotrzemy do Celu. — Wzruszyła ramionami.\n— Chodzi mi o to, że... przed miastami musiało być coś innego. Rozumiesz?\nNie wiedziałem, czy rozumiała. Siedzieliśmy więc i machaliśmy nogami nad Niebem. Mrużyliśmy oczy i odwracaliśmy twarze do słońca. Było tak spokojnie. Nic nie wskazywało na to, co miało już wkrótce nastąpić.\n— Pokażę ci coś. — Wstała i pobiegła do kabiny Phory. Wróciła po chwili, niosąc kawałek materiału rozpięty na dwóch skrzyżowanych patykach. Do środka miał przywiązany sznurek.\n— Latawiec — wyjaśniła. — Patrz!\nWyrzuciła go w Niebo, rozwijając sznurek. Latawiec opadł, ale zaraz złapał wiatr i... uniósł się do góry, ponad nas. Hersis pozwalała mu oddalać się coraz bardziej, aż został jej obwiązany wokół nadgarstka koniec napiętego sznurka. Latawiec tańczył w powietrzu, polatując to w prawo, to w lewo. Wznosił się i opadał, ale wciąż napinał sznurek.\n— To ciekawe. Unosi się dzięki temu, że ciągnę go w dół. Musi czuć opór, musi walczyć. Gdy dam mu swobodę – spadnie.\nMiasto wypatrzyłem właściwie ja, ale nie miałem śmiałości krzyczeć na całe gardło. Zrobił to jak zwykle Sigg, zamieniając na kilka minut naszą sprawnie funkcjonującą społeczność w totalny chaos.\nKapitan tradycyjnie osobiście potwierdził nasze obserwacje i zarządził przygotowania. Rozwinęliśmy żagle, gdy tylko wiatr zmienił kierunek.\nTydzień później zbliżyliśmy się na tyle, by zobaczyć więcej. Ich wiązka nie była dobrze widoczna, musiało być w niej mniej lin, ale i tak dostrzegałem ten efekt „szarego nieba” między linami wiązki. Nie wiem, czy było to złudzenie, czy niedokładność teleskopu – powietrze wewnątrz wiązki zawsze wydawało się przyciemnione. Miasto było inne od naszego. Miało cylindryczny kształt, jakby pionowo ustawionej, spłaszczonej beczki. Mechanizmy napędowe znajdowały się niemal na samej górze. Ponad główny pokład wystawała tylko wąska galeryjka, jakieś dźwigi i kilka niewielkich pomostów. Byłem ciekawy, jak to wygląda od środka, ale czułem też dziwny niepokój na myśl o przejściu na ich pokłady.\nDopiero po trzech dniach zorientowaliśmy się, że coś jest nie tak. Tamci nie zrobili nic, by ułatwić nam zbliżanie. Jakby nas nie widzieli. Sigg całymi godzinami wpatrywał się w teleskop, próbując ustalić, o co im chodzi. Jeśli nie chcieli Wymiany, to tylko traciliśmy czas i energię na manewry.\nPo następnych dwóch dniach zbliżyliśmy się na tyle, że widziałem już puste pokłady. Tam nie było nikogo. Nie próbowałem o tym rozpowiadać – nadzieje na Wymianę były zbyt silne. Sigg już zauważył to co ja i też milczał. Po jakimś czasie poszedł jednak do kapitana i powiedział mu to na osobności. Widziałem ich rozmowę. Zdziwiło mnie, że kapitan nie okazał zawodu.\n— Miasto widmo — złowieszczo rzucił Yerest, gdy byliśmy już blisko. Stojące obok kobiety ofuknęły go, że straszy dzieci.\nWszyscy patrzyli w milczeniu na wolno zbliżające się wymarłe pokłady. Kwadrans później przerzucono cumy z hakami, a dwóch ludzi Cesenu przeszło na tamtą stronę i wysunęło trap. Wiatr osłabł wieczorem, więc połączenia udało się dokonać sprawnie i szybko.\nZnów poczułem ten dziwny wstrząs całego ciała, gdy oba trapy zetknęły się. Echo szczęknięcia mechanizmów ucichło, ale nikt się nie poruszył. Nie widziałem jeszcze ludzi w takim stanie.\n— To może być pułapka — ostrzegł Secnis, jeden ze starszych. Powiedział to cicho, ale i tak wszyscy usłyszeli. Rozległy się szepty.\nKapitan rozkazał dwóm mężczyznom, którzy byli po tamtej stronie, żeby przeczesali miasto. Nie byli zachwyceni swoim zadaniem, ale wykonali je bez słowa. Wrócili po kilku minutach, nie napotkawszy nikogo.\n— Nie będzie Wymiany — oświadczył Kapitan. — Wszystko jest nasze. Sprawdzimy, co może się przydać, i jutro przeniesiemy do nas.\nO to chodziło! Dlatego się nie martwił, że miasto jest puste... Całe było nasze. Czysty zysk. A przecież i tak nie przeniesiemy wszystkiego – większy ciężar, to wolniejsza wspinaczka. Dłuższa droga do Celu.\nPierwszy przeszedł Cesenu, za nim inni. Niepewnie i bez entuzjazmu zajęli się przetrząsaniem miasta i wyszukiwaniem przydatnych rzeczy, które gromadzili potem na pokładzie. Nyka, który wraz z innymi oceniał stan mechanizmów miasta, wyciągnął z jakiegoś zakamarka księgę, przypominającą tę, którą miał Sigg. Przyniósł ją. Widziałem, jak obserwatorowi zaświeciły się oczy, gdy wziął ją w dłonie. Przekartkował pobieżnie i oznajmił, że sam musi się wybrać na poszukiwania.\nMimo obaw poszedłem razem z nim.\nMiasto naprawdę było inne, trudno było się połapać, co gdzie jest. Pokład dowodzenia znajdował się dwa poziomy pod pokładem głównym i nie było z niego widać Nieba. Panel sterujący regulatora został uszkodzony, jakby przewróciło się na niego coś ciężkiego. Na podłodze leżało elektryczne oko z rozbitym szkłem. Wylał się z niego czarny płyn, teraz już zaschnięty. Martwe ogrody znajdowały się niemal na wszystkich pokładach, wzdłuż ich zewnętrznych krawędzi. Bliżej osi miasta umiejscowiono kabiny mieszkalne, a za nimi pomieszczenia techniczne.\nSigg przeczesywał głównie kabiny. Po przejrzeniu dziesiątej znudziło mnie to, tym bardziej że musiałem wysłuchiwać nieustannego sapania i ciężkiego do zrozumienia, mruczącego monologu. Wyszedłem z ciemnego wnętrza na wąski zewnętrzny taras. Konstrukcję oplatały kruche brązowe pnącza. Słońce prawie już zgasło, a w zasięgu wzroku pod i ponad nami pojawiały się płaskie, granatowe chmury.\nTrzy poziomy niżej Yerest wraz z jakimiś dwiema kobietami i z Hersis sprawdzali, które z upraw da się uratować. Czarnowłosa zobaczyła mnie i wbiegła po schodach. Uśmiechnęła się i pocałowała mnie w policzek.\n— Coś przeżyło? — zapytałem.\n— Tylko fasolki na samym dole. Tam jest jakiś automatyczny podlewacz.\nSigg siedział w jednej z kabin obok otwartego kuferka i obracał w dłoniach czarny, matowy przedmiot, dziwne, precyzyjnie wykonane pudełko bez żadnego otworu, z kilkoma tylko poprzecznymi bruzdami. Mniejsza ścianka była niemal w całości pokryta mosiężnymi bolcami. Przy okazji zapytam go, co to jest.\nPrzeszedłem głębiej do wnętrza miasta, widząc, że udali się tam kapitan i kilku starszych. Doszedłem za nimi do pokładu technicznego znajdującego się, odwrotnie niż u nas, nad pokładem dowodzenia i przezornie zatrzymałem się za ścianą. Cesenu sprawdzał łożyska prowadnic nieużywanego napędu.\n— Co tu się właściwie stało? — zapytał któryś ze starszych.\n— Kto to wie? — odpowiedział Cesenu, wycierając ręce w szmatę. — Musieli opuścić miasto ponad miesiąc temu. Większość upraw uschła, w kątach leży kurz.\n— Mechanizmy są sprawne?\n— Na to wygląda. Wciąż dąży do Celu.\n— Wodnik twierdzi, że nie zdołamy przenieść nawet czwartej części wody. Nie mamy jej gdzie zmagazynować.\nRozpoznawałem tylko głos kapitana i Cesenu. Kapitan mówił szybko i zdecydowanie, a Cesenu na pytanie zwykle odpowiadał dopiero po chwili. Nie dlatego, żeby był powolny. Myślę, że musiał najpierw dokładnie przemyśleć odpowiedź.\n— To miasto było liczniejsze od naszego.\n— Zdobyliśmy sporo ziemi. Jest jej tu znacznie więcej, niż teraz mamy u nas.\n— Więcej niż potrzebujemy?\n— Yerest znalazł sporą beczkę wina. Spróbował i twierdzi, że jest dobre.\n— Wino też się przyda — powiedział kapitan. — Przenieśmy wszystko, co się da. Resztę zniszczymy.\n— Ale najpierw dowiedzmy się, co się tu wydarzyło.\n— Szkoda, szkoda... — mruczał Cesenu.\nWycofałem się po cichu na górę. Pomyślałem, że to zły pomysł, żeby niszczyć pozostałe dobra. Czyste marnotrawstwo. Oczywiście rozumiałem, czemu chcą to uczynić – żebyśmy podczas następnej Wymiany nie trafili na miasto, które obłowiło się tutaj. Wiedziałem i rozumiałem, ale nie podobało mi się to.\nPassin wraz z pomocnikami wytaszczył na pokład zwinięte sieci i teraz z nadmiaru szczęścia nie miał pojęcia co robić. Byłem za mały, by dźwigać ciężkie pakunki, toteż chwilowo byłem wolny. Rano zaczną się wielkie przenosiny. Lepiej położyć się spać i zebrać siły. Miałem cichą nadzieję, że dodatkowe sieci rozwiesimy pod miastem, by ratować przyszłych nieostrożnych.\nZebrałem całą odwagę i podszedłem do kapitana.\n— Może... nie będziemy rozłączać miast... — powiedziałem niepewnie.\nSpojrzał na mnie i uśmiechnął się.\n— Dwa miasta to o jedno za dużo — odparł. — Każde miasto starannie dobiera swoją wiązkę, by była jak najbardziej spójna. Dobranie naraz dwóch dokładnie równoległych wiązek jest niemożliwe. Dlatego łączymy się tylko na czas Wymiany. Napięcie lin musi w końcu rozerwać pomost i cumy.\nDwa miasta to za dużo! A ja myślałem o dziesięciu miastach połączonych pomostami, razem wspinających się w równym tempie po linach.


W Gdańsku działa Kinguin Esports Lounge - www.esporter.pl\nPiątek, 23 października (12:11)\nGdańsk - Kinguin Esports Lounge został oficjalnie otwarty już w czerwcu 2020. Zlokalizowany w Galerii Metropolia lokal powstał z udziałem czołowych polskich ekspertów branży esportu. To jedna z najnowocześniejszych inicjatyw tego rodzaju w Europie.\nKinguin Esports Lounge /materiały prasowe\nPomimo niedawnego otwarcia, w Kinguin Esports Lounge już odbyły się wydarzenia, których organizację umożliwiło powstanie nowoczesnego klubu gamingowego. Najciekawsze z nich to największa regularna seria turniejów LAN w CS:GO dla amatorów oraz charytatywny turniej "Gramy w Dobrej Sprawie", w ramach którego raperzy zmierzyli się ze stand-uperami, zaś datki widzów zostały przeznaczone na Pomorskie Hospicjum dla Dzieci.\nU podstaw Kinguin Esports Lounge leżą trzy filary, na których oparta będzie przyszłość esportu i gamingu: społeczność, edukacja oraz rozwój stabilnej branży. Lokal łączy świat online i offline, oferując wcześniej niedostępne możliwości interakcji pomiędzy fanami gier, a profesjonalistami z branży gamingu i esportu.\nScena z ekranem 165"\nNasze otwarcie symbolizuje początek kolejnego rozdziału w historii lokalnych społeczności graczy.\nmówi Viktor Romaniuk Wanli, pomysłodawca i założyciel Kinguin Esports Lounge\nW ramach otwarcia Kinguin Esports Lounge ogłosił współpracę z partnerami i pierwsze wspólne inicjatywy. Wszystkie wiążą się z przygotowaniem rozwiązań wspierających rozwój branży gamingu.\nWSPARCIE DLA ESPORTU: Izako Boars i Morsy będą pierwszymi "home teamami" Kinguin Esports Lounge, dla których lokal stanie się miejscem treningów i spotkań z fanami. W planach jest także założenie drużyny esportowej, w skład której będą wchodzić lokalni gracze pragnący wybić się na arenie esportu.\nMarka Kinguin od zawsze jest ukierunkowana na przyszłość gamingu i esportu. Kinguin.net był pierwszym globalnym rynkiem gier i dóbr cyfrowych. Esports Performance Center to pionierskie w Europie centrum szkoleniowe dla esportu. Podobnie Kinguin Esports Lounge wychodzi naprzeciw dopiero rodzącym się oczekiwaniom graczy, a związanym z posiadaniem miejsca, w którym świat wirtualny styka się z rzeczywistym.\nmówi Viktor Romaniuk Wanli


Sąd kołobrzeski coś wymyślił, żeby ten upośledzony psychicznie chłopak z tego więzienia wyszedł i już tam nie wracał. A miał tam siedzieć jeszcze prawie 3 lata.\n2. Obserwowało się biegłym psychiatrom, którzy wydawali opinie dla sądu i źle ocenili stan psychiczny chłopaka. Oberwało im się słusznie, ale gdzie był najwyższy biegły, czyli sąd?\nBle, ble, ble... - , artykuł taki....bla, bla, bla... - paragraf owaki...ble, ble, ble...- nic nie mogę....bla, bla, bla – nic nie zrobię...\n4. Znam sprawę, w której niepełnosprawnego człowieka, chorego na afazję, bez kontaktu słownego, a ponadto niczemu niewinnego, za nic nie skazanego, przez pomyłkę zamknęli i trzymali w więzieniu dwa lata. Interwencja w Prokuraturze Generalnej - odpowiedź l – ble, ble, ble – bla, bla, bla – Polacy, nic się nie stało!\nA ja myślę - ilu taki sędziów jak ten co skazał chorego Agatowskiego jest w polskich sądach? Ilu ich jeszcze tam trafi?


Koronawirus: Korea. Koreańczycy zmęczeni pandemią. Dochodzi do zamieszek w autobusach\ndata publikacji: 01.07.2020, 16:25\nKoreańczycy mają dość maseczek. Robi się coraz cieplej, a obowiązek zakrywania ust i nosa w miejscach takich, jak autobusy, jest coraz bardziej uciążliwy. Z tego względu część mieszkańców Korei Południowej rezygnuje z maseczek. To prowadzi do konfliktów i bójek.\nfotografkr / Shutterstock\nJak Korea Południowa poradziła sobie z koronawirusem SARS-CoV-2?\nMaseczki miały chronić, a są przyczyną bójek\nRząd Korei Południowej nie dopuścił do rozwinięcia się pandemii w swoim kraju. Do sukcesu w walce z COVID-19 mógł przyczynić się obowiązek zasłaniania ust i nosa, w celu ograniczenia transmisji koronawirusa\nZe względu na zagrożenie drugą falą epidemii COVID-19 rząd nadal wymaga od swoich obywateli noszenia maseczek w określonych sytuacjach\nUpały panujące w Korei Południowej sprawiły, że noszenie maseczek stało się uciążliwe. Odmawianie ich noszenia stało się przyczyną bójek m.in. w autobusach\nW Korei Południowej, podobnie jak w Japonii i innych krajach Azji Wschodniej, powszechne noszenie osłon ust i nosa mogło przyczynić się do względnego sukcesu w opanowaniu pandemii COVID-19. Korea Południowa od początku pandemii intensywnie działała w celu opanowania transmisji wirusa. Najwięcej zachorowań w tym kraju było w lutym, zanim jeszcze koronawirus rozprzestrzenił się w Europie i Ameryce Północnej.\nDo tej pory w Korei Południowej koronawirusem zaraziło się 12 850 osób, a 282 zmarły. Liczba aktywnych przypadków w tym kraju wynosi ok. 980. W kwietniu i maju dziennie notowano ok. 10 nowych przypadków zakażeń. W czerwcu nowe zakażenia pojawiają się jeszcze w Seulu i okolicach.\nW celu uniknięcia drugiej fazy, południowokoreański rząd wymagał od swoich obywateli noszenia osłon ust i nosa we wszystkich autobusach, metrze, taksówkach i innych środkach komunikacji publicznej. Kierowcy mogli odmówić wstępu do pojazdu pasażerom bez osłony twarzy.\nO ile noszenie maseczki wiosną czy zimą, kiedy temperatury nie były zbyt wysokie, nie wiązało się z dużymi niedogodnościami, o tyle w czerwcu, podczas upalnego lata, stało się bardzo niewygodne. Koreańczycy zaczęli się więc buntować.\nJak radzić sobie podczas wielogodzinnego noszenia maseczek ochronnych?\nW czerwcu temperatura w Korei Południowej regularnie przekraczała 30ºC, co sprawiało, że noszenie maseczek stało się uciążliwe i część mieszkańców kraju zaczęła odmawiać noszenia maseczek w ogóle lub nosi je w sposób nieprawidłowy (na brodzie, z odsłoniętym nosem). Taki sposób noszenia maseczek spowodował dziesiątki przypadków szarpanin między kierowcami autobusów a mieszkańcami Korei Południowej, którzy korzystają ze środków transportu publicznego, podróżujących codziennie do pracy.\nWedług agencji prasowej Yonhap, w czerwcu policja odnotowała w Korei Południowej 840 bójek, w większości rozgrywających się pomiędzy kierowcami autobusów a pasażerami, którzy odmawiali noszenia maseczek.\nWszyscy 43 sprawcy, dla których bójki zakończyły się przed sądem, to mężczyźni, a większość z nich ma między 50 a 60 lat. Na krótko została również zatrzymana jedna kobieta, która pokłóciła się z pasażerami metra, gdy ci zażądali, żeby założyła maseczkę. Policja interweniowała też w sprawie mężczyzny, który napadł na kierowcę i innego pasażera autobusu, gdy ci napomnieli go, aby zakrył usta i nos.\nByć może w Korei Południowej pojawią się niedługo rozwiązania, które opracowywane są w Japonii. Tamtejsze firmy, w obawie przed upałami, tworzą maseczki, które wykonane są z zaawansowanych technologicznie materiałów, zwiększających komfort noszenia maseczki podczas upałów.\nProducent odzieży sportowej Mizuno sprzedaje np. maseczki wykonane z tkanin używanych do produkcji strojów kąpielowych czy strojów do lekkiej atletyki. Inna firma - Yonex - ma w swoim asortymencie szybkoschnące maseczki.\nW Polsce też w ostatnich dniach zmagamy się z falą upałów. Mimo znoszenia obostrzeń, noszenie osłon twarzy i nosa wciąż jest obowiązkowe w określonych przypadkach. W jakich? Zobacz naszą ściągę: W maseczce czy bez? Wyjaśniamy, kiedy wciąż jest obowiązkowa\nEksperci przestrzegają, że noszenie maseczek w wysokich temperaturach może powodować problemy z oddychaniem, przyśpieszenie akcji serca i odwodnienie. Japońscy eksperci zalecają ludziom zdejmowanie masek w razie potrzeby i regularne nawadnianie.\nKoronawirus nikogo już nie obchodzi? Trafne podsumowanie Andrzej Rysuje\nPrzychylnie patrzymy na szwedzki model walki z koronawirusem [LISTY DO MEDONETU]\nByłeś świadkiem nieprzyjemnej sytuacji związanej z obowiązkiem noszenia maseczek? Uczestniczyłeś w konflikcie na tym tle? Napisz do nas na listy@medonet.pl i opowiedz swoją historię.


Dermipred na sprzedaż online Tanio\nJak produkt dermipred użyciu?\nShe's had a life filled with, dermipred 40mg, 20mg, 10mg, 5mg. Należy rozważyć udowo panewkowy wyprost, rotację oraz orientację miednicy i. Bez względu na środek lokomocji, którym wybierasz się na wakacje, może dopaść Cię choroba, jak zdobyć epiduo tanio. Podczas podawania albuminy ludzkiej należy monitorować: ciśnienie tętnicze, tętno, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej. Celem pracy była ocena zależności między intensywnością próchnicy a szybkością wydzielania śliny oraz nawykami higieniczno-żywieniowymi u dzieci, leki podobne do dermipred tabletki. Udać się do stomatologa, a może samodzielnie uporać się z problemem w domowym zaciszu. Analiza konkurencji i jej poczynań to jedno z bardzo istotnych działań dla każdej firmy chcącej sprawnie funkcjonować na rynku, dermipred generyk. Dwa lata trwało badanie przez biegłych hostii, która zabarwiła się na czerwono w kościele św. Ten po obejrzeniu zdjęć i wykonaniu badania dotykowego nogi stwierdził, iż pies ma uszkodzone więzadło krzyżowe w tej łapie, jak kupić dermipred warszawa. Sztywny Pal Azji, Róże Europy i Kobranocka to za sprawą ich wspólnego koncertu na.\nDermipred: Częste stosowanie\nJelito echogenne u płodu z zesp, prednisone 40mg, 20mg, 10mg, 5mg. Aby wskazane objawy miały miejsce nie musi zostać zamknięta sama tętnica. Można wybrać tylko jedną datę odbioru na zamówienie, dermipred polski odpowiednik. Zadanie: układ szkieletowy u ptaków budowa i funkcje Rozwiązanie: szkielet lekki,wytrzymały osiowy czaszkajest mała, duże oczodoły, kości. To oczywiście przywodzi skojarzenia z podziałem na starą i nową Europę z czasów Busha Jr, odpowiednik dermipred w aptece warszawa. Oferujemy różne typy zbiorników służących do gromadzenia deszczówki do nawadnia. Pewien homolog benzenu o wzorze sumarycznym C8H10 ma tylko jedną grupę alkilową, dermipred dostepny w aptece. Ok 200m do metra Młociny, obok pętla Polski Bus, oraz pętla autobusowa i tramwajowa. Cena dostępna jest dla zarejestrowanych Klientów, sprzedaż dermipred gdzie. Kodon ten jest znakiem końca, gdyż niesie informację o zakończeniu translacji.\nJak dermipred kupić online?\nZłamanie kości łódeczkowatej to najczęściej spotykany typ złamań w obrębie nadgarstka, Dermipred (prednisone) 40mg, 20mg, 10mg, 5mg. Poziom neurologiczny określa się na podstawie oceny. Silny ból dużego palca u nogi, który często promieniuje do stóp, wiąże się z obecnością haluksów, porównanie cen dermipred warszawa. Tak więc jeśli wodór jest jednowartościowy, a tlen dwu, to musisz te liczby przenieść. Przejdź do naszego sklepu on-line, polski odpowiednik dermipred warszawa. Pozostałość po drewnianym słupie zniknie z chodnika przy ulicy Mościckiego w Tarnowie. Niefortunne zlokalizowanie budowy kombinatu chemicznego stanowi pretekst do, generyki dermipred w polsce. Jestem przerazony pomóżcie mi nie wiem co robić. Szanowna Pani Profesor Bardzo niepokoi nas zachowanie naszego synka Kacperka, który skończył 26 miesięcy, esidrix wroclaw sklep. Od Noteci wiał spokojny, orzeźwiający wiatr.\nCo jeśli zapomnę dawkę leku dermipred?\nTa popularna choroba skóry może świadczyć o alergii na pszenicę, dermipred prednisone. Lewotyroksyna to ogólna nazwa dla takich leków jak Euthyrox, Levothroid, Levoxyl, Synthroid i Unithroid.Tarczycy w organizmie wytwarza hormon, który. Występuje tu duża skłonność do powstawania zastojów limfatycznych oraz tworzenia tzw, podobne do hipoartel gdańsk. Ten radzi mu, by spotkał się z jego znajomą, która chodzi na zajęcia terapeutyczne dla ofiar przemocy psychicznej. Przepuklina udowa to schorzenie diagnozowane głównie u kobiet, dermipred sprzedaż wrocław. Uczy się dykcji, korzysta z rad życzliwego mu starego. Zobacz synonimy słowa recepta w najlepszym słowniku synonimów języka polskiego, dermipred gdzie można kupić. Chce poinformować panią, że czeka na nią do odebrania fiolka z banku nasienia. Tłumaczenia ustne konsekutywneTen rodzaj tłumaczeń najczęściej stosowany jest podczas oficjalnych przemówień, rozmów handlowych, negocjacji oraz ws, pigułki tadapox zamienniki. Specjalna komisja badała, jak dużo jest w mieście komarów.\nDermipred: Kto powinien unikać?\nOpinia w sprawie wykonywania przez położne zadań na stanowisku instrumentariuszki, 40mg, 20mg, 10mg, 5mg dermipred. Po wcześniejszym podaniu leku powodującego rozszerzenie źrenicy, okulista za pomocą oftalmoskopu obserwuje na dnie oka tarczę nerwu wzrokowego. Istnieją dwa typy dializ: hemodializa i dializa otrzewnowa, pigułki dermipred warszawa. U wielu pacjentów, zarówno u dzieci jak i u dorosłych, wizyta u stomatologa i samo leczenie wywołuje często uczucie. Nie moga sie przyzwyczaic do czlowieka, gdyz, kupie dermipred otc. Tak się złożyło, że zarówno mój ojciec jak i matka do szczupłych nie należą. Od roku w cenie biletu za miejsce w I klasie Pendolino był gorący posiłek, trevilor cena bez recepty gdańsk. Stolik wykonany z plastra dębowego drzewa oraz drewnianych nóżek. Toxicant-induced and drug-induced coma, pigułki dermipred kraków. Zajęło mi to rok czasu, ale udało się.


Sklepu internetowego Praca, Zatrudnienie | Freelancer\n9,791 sklepu internetowego znalezione projekty, cennik w USD\nProject for Marcin W. Zakończone left\nHi Marcin W., jestem zainteresowany kompletnym projektem sklepu w systemie droppshipping. Prosze ewentualnie o numer telefonu. Pozdrawiam. Darek Bartczak\nAndroid Linux PHP SQL Projektowanie stron www\nProjekt okleiny samochodu dostawczego Zakończone left\nZależy nam na prostym i dynamicznym designie okleiny samochodu dostawczego, który będzie reklamą naszego sklepu i serwisu motocyklowego. Samochód jest biały i chcielibyśmy aby biel pozostała jako kolor zdecydowanie dominujący. Dodatkowo, chcielibyśmy uwzględnienia kolorów firmowych: czerwony (0 100 100 0) i grafit (0 0 0 90). Mamy pomysł aby czerwone elementy zrealizowane były...\nSzablon aukcji Allegro Zakończone left\nZlecę wykonanie szablonu aukcji Allegro dla sklepu z gadżetami erotycznego. Szablon powinien zawierać tagi tagi do zaciągania zdjęć, opisów itd z hurtowni. Otwarty jestem na ewentualne sugestie.\nZaprojektuj szablon aukcji allegro Zakończone left\nWitam, Zlecę wykonanie profesjonalnego szablonu Allegro dla sklepu z artykułami dziecięcymi. Posiadam materiały- logo i baner.\nZlecę stworzenie serwisu internetowego. Wszelkie szczegóły podam w wiadomosci prywatnej.\nStworzenie sklepu internetowego w pełni funkcjonalnego. Dodanie około 400 produktów z opisami. Zakończone left\nStworzenie sklepu internetowego w pełni fukncjonalnego. Dodanie około 400 produktów wraz z opisami, instalacja bramki płatniczej, dodanie banerów promocyjnych itp. Więcej informacji w wiadomości prywatnej.\nAsystentka lub asystent sklepu internetowego -- 2 Zakończone left\nAsystentka lub asystent sklepu internetowego\nstwórz dla mnie logo i baner internetowego sklepu Zakończone left\nTrophy icon Odświeżenie logo sklepu z biżuterią srebrną i złotą Zakończone left\nKonkurs na odświeżenie logo sklepu z biżuterią srebrną i złotą [zaloguj się, aby wyświetlić URL] Zależy nam na prostym nowoczesnym i minimalistycznym wyglądzie\nInne projekty powiązane z sklepu internetowego\ntowarowania sklepu , projekt sklepu , freelancer designer sklepu internetowego , logo dla sklepu internetowego , przebudowa strony sklepu internetowego freelancer , uruchomienie sklepu prestashop freelancer , obsługa sklepu internetowego , sklepu , woocommerce strona sklepu , praca dodawanie produktów do sklepu internetowego , praca zdalna wprowadzanie produktów do sklepu internetowego , pisanie tekstów do sklepu internetowego , praca wprowadzanie produktów do sklepu internetowego


Sony reklamuje PlayStation Classic a gracze... narzekają - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościSony reklamuje PlayStation Classic a gracze... narzekają\nDo Sieci trafiła dzisiaj nowa reklama PlayStation Classic.\nTym razem Sony prezentuje po kolei 20 gier, które znajdziemy w pamięci PlayStation Classic. Materiał wideo jest sam w sobie przygotowany bardzo profesjonalnie, ale oceny pod filmikiem nie pozostawiają złudzeń - graczom nie podoba się taki wybór gier z PlayStation Classic. W większości komentarzy przewijają się narzekania na brak takich klasyków jak Crash Bandicoot, Spyro, Tomb Raider, Crash Team Racing, Dino Crisis czy Silent Hill.\nJak wy oceniacie PlayStation Classic? Skusiliście się już na zakup?


Wieliczka. Autobus 304 pęka w szwach. Pasażerowie chcą pojazdów przegubowych | Gazeta Krakowska\nWieliczka. Autobus 304 pęka w szwach. Pasażerowie chcą pojazdów przegubowych\nMieszkancy apelują, by na linii 304 jeździł autobus przegubowy Andrzej Wisniewski\nTłok w autobusie 304, kursującym z Wieliczki do centrum Krakowa, przebrał wszelką miarę. Mieszkańcy określają sytuację jako dramatyczną. Tak jest od marca, kiedy zawieszono przejazdy Szybkiej Kolei Aglomeracyjnej (SKA) w godz. 9-15. W tym czasie nie kursują już także kolejowe autobusy zastępcze do Krakowa.\n„Do mocno już przeładowanego autobusu 304 dosiedli się kolejni pasażerowie, w tym turyści i wycieczki szkolne, z racji rozpoczynającego się sezonu turystycznego. W szczycie komunikacyjnym linia 304 kursuje co 10 minut, jednak w godzinach 9-15 już tylko co 20 minut. Efekt jest taki, iż pasażerowie pozostają na przystankach, nie mogąc wsiąść do pojazdów. Z tego co obserwuję najgorzej jest w godz. 11.30-16 na przystankach w kierunku Krakowa przy Kopalni Soli oraz przy Parku, gdzie nierzadko pozostaje spora grupa pasażerów. (…). Wygląda na to, że ZIKiT postanowił upchnąć w już przeładowanej „304” pasażerów pociągu (od marca w „304” są honorowane bilety okresowe SKA), co owocuje tą dramatyczna sytuacją” - alarmuje mieszkaniec Wieliczki, pan Piotr.\nW Zarządzie Infrastruktury Komunalnej i Transportu słyszymy, że problem przepełnienia „304” jest tam dobrze znany. - Dlatego już od 2 maja zostanie wprowadzony skorygowany rozkład jazdy dla linii 304. Przewiduje on dodatkowy kurs w każdej godzinie, pomiędzy szczytami komunikacyjnymi - poinformowali wczoraj pracownicy zespołu prasowego ZIKiT-u.\nJednak zdaniem wieliczan kolejne zwiększenie częstotliwości przejazdów „304” (kursów dokładano tu już kilkakrotnie, ostatnio jesienią 2017 roku) nie rozwiąże problemu. - Jedyną szansą jest skierowanie do obsługi tej trasy autobusów większych, przegubowych - chociaż na co drugim kursie – twierdzą mieszkańcy.\nBurmistrz Wieliczki Artur Kozioł zapewnia, że gmina jest gotowa współfinansować i dodatkowe kursy „304”, i przejazdy autobusów przegubowych. - Prosiliśmy o takie pojazdy ZIKiT już kilkakrotnie. Odpowiadali zawsze, że brakuje taboru - zaznacza Artur Kozioł.\n„Podstawowym problemem uniemożliwiającymi obecnie wprowadzanie na linię 304 pojazdu przegubowego są wymiary wielickiej pętli autobusowej. Parkujące tam już teraz autobusy prawdopodobnie zostałyby zablokowane przez pojazd przegubowy” - taką informację uzyskaliśmy wczoraj w ZIKiT. Jego pracownicy zaznaczyli też, że „liczba autobusów przegubowych jest ograniczona i obsługa „304” tym typem pojazdów jest obecnie trudna do zaplanowania”.\n- Autobusy przegubowe kursują obecnie na wielu liniach krakowskich i decyzję o ich ewentualnym skierowaniu na trasę do Wieliczki musi podjąć ZIKiT - powiedział nam z kolei rzecznik prasowy MPK Marek Gancarczyk.\nKoleje Małopolskie: linia zastępcza była bardzo kosztowna\nGrzegorz Stawowy, szef spółki koleje małopolskie: - Zlikwidowaliśmy kursy kolejowych autobusów zastępczych poza godzinami szczytu, bo ich utrzymanie było bardzo drogie, a korzystało z nich niewielu pasażerów. Licząc się z tym, jaki wpływ na linię „304” może mieć ograniczenie kursów SKA, jeszcze w marcu sugerowaliśmy ZIKiT-owi, że na tę trasę trzeba puścić autobusy przegubowe.\nMateriał oryginalny: Wieliczka. Autobus 304 pęka w szwach. Pasażerowie chcą pojazdów przegubowych - Dziennik Polski\nwieliczka autobus 30...\ndodatkowe kursy lini...\nautobusy przegubowe ...\nwielki tłok w 304 wi...\nczytelnik 29.04.2018 09:49:21\nO tak przegubowe 304 tak rzadko parkują i odjeżdżają z "niby pętli" przy ul.Piłsudskiego pora już zgłosić problem tego przystanku i zagrożeń jaką zafundowali włodarze miasta mieszkańcą pobliskiego osiedla.Koniecznie trzeba będzie sprawdzić,czy odległość przystanku od bloków jest zgodna z prawem i czy spełnia wymagania z zagrożeniem przeciw pożarowym i chemicznym o hałasie nie wspomnę!!\nJasne 29.04.2018 07:49:05\nBo jakby tory były to pociag mielibyście raz na 2-3 godziny. To nie byla stacja przelotowa. Zamiast torów jest obwodnica, pisowskie trolle tego nie rozumieją.\n! 28.04.2018 21:08:54\nProsze sobie zaplacic za transport to dostaniecie wieksze autobusy a Tyniec tak samo generuje napelnienia w sezonie ppdobne do wieliczki gdzie aatobusy jezdza pelne caly tydzien wiec tabor jest adekwatny do potrzeb\nBartek 28.04.2018 10:47:51\nA myśli że dlaczego nikt tymi autobusami nie jeździł? Dowiedz się na jakich zasadach one funkcjonują. Na alejach nie wsiądziesz, prawie nie mają przystanków, a trasa jak u 304 albo jeszcze gorsza. Raczej mało komu chce się dymać na dworzec specjalnie po to by wsiąść do autobusu SKA\nmf 27.04.2018 20:28:34\nPretensje do tych co zlikwidowali tory do Niepołomic.\nMichal 27.04.2018 15:18:22\nTyniec i kokejne osiedla na trasie maja starymi 16 letnimi trupami jezdzic zeby wieliczka sie w przegubowym nowym taborze rozbijala?puknij sie w glowe\nkrakus 27.04.2018 11:38:40\nJeśli bilety Kolei Małopolskich są honorowane w 304, zlikwidowałeś kursy zastępczych autobusów i wiedziałeś jaki to będzie miało wpływ na 304 to Koleje Małopolskie powinny się dołożyć do 304 (z kasy za zastępcze autobusy). Byłoby sprawiedliwie i z korzyścią dla wszystkich.\nWarszawiak 27.04.2018 10:57:56\nUspokajające jest ki\nkl 27.04.2018 10:23:59\nDo strefy w Niepołomicach która rozrasta się szybko nadal brak komunikacji . Ten problem narasta , coraz więcej firm , ludzi a dojazdu brak !\ncut 27.04.2018 08:50:13\nA może by tak skrócić linię np. do Cracovii ? Mogłyby autobusy jeździć częściej. Na dalszym odcinku funkcjonuje przecież komunikacja Krakowska, więc można się przesiąść na tramwaj czy autobus.\nmieszkaniec 27.04.2018 08:49:58\nRozwiązanie jest proste - pod kopalnią jest pusty parking, tak było choćby niedawno, na którym można zrobić końcówkę nowo uruchomionej linii autobusowej - wiadomo czasowej do kiedy wróci kolej. Takie rozwiązanie odciąży autobus 304 i wszyscy się zmieszczą, proste...\nhenrk 27.04.2018 07:44:50\nRuch kolejowy na Łobzowie minimalny, składy mają kabiny maszynistów po obu stronach pociągu. Wybudowano przystanek na Olszy.\nŚwietna okazja do wypróbowania tej trasy dla mieszkańców, bo odciążono by też autobusy MPK .\nNiestety w Krakowie mamy raka w Radzie Miasta który nazywa się POPiS, i nic pewnie nie da się zrobić.\nlol 27.04.2018 07:29:20\nBzdury, ludzie pracują w centrum aglomeracji i tam mają najlepszy dojazd. Nikt nie będzie robił biurowca w Wieliczce po poza 1/50 teamu wszyscy pozostali będą mieli daleko.\nhenrk 27.04.2018 07:25:52\nNajpierw napisano, że przeładowanie autobusów nastąpiło wskutek zawieszenia połączenia kolejowego, a później można wyczytać z wypowiedzi Grzegorza Stawowego, że zastępcze połączenie autobusowe było drogie i jeździło bardzo mało pasażerów.\nTo się kupy nie trzyma, na chłopski rozum widać, że Grzegorz Stawowy ,szef spółki Koleje Małopolskie chce wrobić ZIKiT w duże straty finansowe, a później po odwieszeniu połączeń kolejowych, odebrać im pasażerów. Burmistrz Wieliczki potrafił przygotować teren pod Światowe Dni Młodzieży Katolickiej, ale nie potrafi wyegzekwować od Kolei Małopolskich aby wywiązały się z umowy ? twierdzi zresztą ,że miasto Wieliczka ma pieniądze , więc niech się dogada z Grzegorzem Stwowym w temacie trasportu zastępczego. Panu burmistrzowi Wieliczki nie opłaci się powiększać czy budować nową pętlę autobusową, tak jak dyrekcji ZIKiT inwestować w linię 304, bo za chwilę sytuacja wróci do poprzedniego stanu, a przecież nie zabiorą autobusów przegubowych z linii miejskich Krakowa, aby zadowolić mieszkańców Wieliczki.\nPan Grzegorz Stawowy powinien wiedzieć, że umowy na przewóz nie zawiera się z dnia na dzień, bo strony najpierw muszą ustalić ilość i częstotliwość kursów, obciążenie autobusów ludźmi. Pan Stawowy Grzegorz , jak już chciał coś komuś sugerować, to powinien to uczynić wobec burmistrza Wieliczki. Nie jestem fanem ZIKiT-u , ale ciśnienie mi wzrasta jak przeczytałem wypowiedź cudownego dziecka krakowskiego kolejnictwa, prezesa Grzegorza Stawowego.\nPp 27.04.2018 06:55:47\nSkoro ZIKIT mówi, że brakuje autobusów przegubowych, to czemu MPK pozbyli się gdzieś rok temu Scani przegubowych? Mogły one dalej kursować na 112, a obecne autobusy z tej linii można by było skierować do obsługi 304.


Elektroniczny pojedynek dwojga cyborgów kończy się zwycięstwem Sophii, która jednak wygraną okupuje przeciążeniem wszystkich systemów i wyłączeniem z dalszej walki. Fiasko ataku rakietowego przekonuje dowódcę sił Propartii, że jedyną szansą jest atak zwykłymi siłami naziemnymi. Ale pułkownik Nazarbajew przygotował się i na tę ewentualność…\nCzytelnicy oczekujący, że w trzecim tomie cyklu Eden nastąpią jakieś wyjaśnienia, z pewnością srodze się zawiedli. Tom trzeci w całości bowiem poświęcony jest walce niewielkiego oddziału Nazarbajewa z wojskiem Propartii. Jak poprzednio, przewaga w liczebności czy uzbrojeniu w niczym nie pomaga wrażym elementom – nasi bohaterowie wykazują wręcz nadludzkie umiejętności bojowe, aczkolwiek tym razem ponoszą pewne straty. Nie sama jednak akcja jest w recenzowanym tomiku najważniejsza, a sposób, w jaki ją przedstawiono. Trudno bowiem znaleźć wśród wydanych w Polsce mang tytuł, w którym skutki użycia broni zostałyby pokazane w tak naturalistyczny i jednocześnie brutalny sposób. Urwane kończyny, wypatroszone korpusy, odcięte głowy – wszystko to wylewa się z kadrów na zaskoczonego czytelnika, który raczej nie miał podstaw oczekiwać takiej rzezi. Eden przebija pod tym względem nawet Hellsinga, w którym groteska i pewna umowność stanowiły barierę niepozwalającą brać przedstawionych okropności na poważnie. Znaczek „dla dorosłych”, znajdujący się na czwartej stronie okładki, nie jest w tym przypadku żadnym nadużyciem. Komiks jest rzeczywiście wyjątkowo brutalny, a przedstawione w nim sceny mogą być wręcz szokujące, przynajmniej dla kogoś, kto nie zna literatury wojennej.\nPrzez tomik przewijają się także reminiscencje Keczuy i Wycliffa; aczkolwiek nieistotne dla samej fabuły, przybliżają nieco świat przedstawiony w serii. Nieco zmienia się postać Eliaha – początkowo niemalże więzień grupy Nazarbajewa, ostatecznie aktywnie włącza się do walki po jego stronie.\nPod względem wydawniczym tom trzeci pozostaje na tym samym poziomie, co poprzedni. Niestety, można mieć pewne zastrzeżenia do redakcji. Zdecydowanie nadużywany jest wielokropek (na przykład na stronie 88. w jednym tylko dialogu występuje aż siedem razy). Zdarzają się też nieznane polskiej gramatyce kwiatki w rodzaju "?…” czy też "...!!!”, w dodatku na początku zdania. Poza tym jednak komiks dobrze się czyta, chociaż trzeba wyraźnie powiedzieć, że akurat tom trzeci nie jest przesadnie bogaty w tekst.\nW charakterze dodatku otrzymujemy szkice techniczne transportera opancerzonego, którym poruszają się nasi bohaterowie. Zajmują one cztery strony i chociaż są niespecjalnie dokładne, mogą być interesujący dla miłośników wszelakiej broni – a ostatecznie to między innymi dla nich przeznaczony jest Eden. Tomik zamyka plansza przedstawiająca zasady czytania komiksów japońskich.\nTeukros, 23 kwietnia 2008