Opanowanie muszki nie jest tak trudne, jak mogłoby ci się wydawać. W naszym obszernym poradniku dowiesz się, jak zawiązać muszkę za pomocą 8 łatwych do wykonania kroków i zobaczyć, jak nosić taką jak w podwójnym stylu 007.\nNa zdjęciu Klasyczna turkusowo-granatowa muszka , Klasyczna granatowa bawełniana muszka w groszki, Jedwabna muszka Brodie Boho, Jedwabna muszka Benoit Boho & Różowa bawełniana muszka\nUważamy, że każdy dodatek pomaga opowiedzieć twoją historię. Wiemy również, że niektóre akcesoria mówią głośniej niż inne (patrzymy na ciebie, muszko).\nZakładanie muszki jest jak umieszczanie postu na Facebooku – aktywnie mówisz coś światu. I tak jak post na FB, ludzie reagują na twoją muszkę kciukami, uśmiechami, a nawet fizyczną wersją emoji z oczami w kształcie serca, która, jak się domyślamy, wygląda jak otwarte usta.\nWybrana przez ciebie muszka powie coś o twojej osobowości i historii. Pomogło to Frankowi Sinatrze osiągnąć sławę, a Jamesowi Bondowi pokonać Pana Wielkiego. Zanim wyruszysz na walkę lub serenadę, musisz nauczyć się wiązać i stylizować swoją muszkę.\nMuszki to jedyny obszar, w którym rozmiar nie ma znaczenia (w każdym razie długość). Większość muszek ma wymiary odpowiadające przeciętnym rozmiarom szyi mężczyzn. Najczęstsze długości wynoszą od 38 cm do 50 cm.\nW przeciwieństwie do długości, rozpiętość i szyja również wpływają na ostateczny węzeł i kształt. Zrozumienie 4 głównych części muszki sprawi, że staniesz się świadomym nabywcą i upewnisz się, że muszka, którą kupujesz jest atrakcyjna i tworzy poszukiwany przez ciebie wygląd.\nRozpiętość – Rozpiętość wpływa na szerokość końcowego węzła. Aby uzyskać szerszy węzeł, wybierz większą rozpiętość\nLiść – Liść ma zwykle ½ rozmiaru rozpiętości.\nSzyja – Zazwyczaj ½ rozmiaru liścia. Jej szerokość określa ostateczny kształt i rozmiar węzła.\nPasek – W standardowych muszkach szerokość paska wynosi ¾ rozmiaru szyi. Muszki o zwiększonej szerokości paska będą miały szersze węzły.\nJak zawiązać muszkę w 8 krokach\nDopasuj długość muszki, aby była wystarczająco długa, aby leżała poniżej twojej piersi. Chcesz, aby jedna strona pasowała do szyi (rowka) drugiej strony.\nSkrzyżuj długi koniec ponad górnym końcem – skrzyżuj na pasku tuż nad liściem.\nDelikatnie pociągnij długi koniec do góry przez pętlę na szyi od dołu i pociągnij mocno. Przesuń długi kawałek z drogi, kładąc go na swoim ramieniu.\nUżywając krótkiego końca, złóż go poziomo przed środkiem. Szyja muszki powinna znajdować się na środku i powinna teraz przypominać łuk.\nTen krok jest łatwiejszy z lustrem… lub przyjacielem, który nie ma nic innego do roboty, jak pomóc ci przy twojej muszce.\nZłóż długi koniec (odpoczywający na twoim ramieniu) w dół prostopadle do zagięcia, które właśnie wykonałeś krótkim końcem. Upewnij się, że używasz tylko paska muszki, a nie liścia i skup się na utrzymaniu go w środku.\nWeź długi koniec, złóż go i zaciśnij oba boki. Utworzy to kształt łuku podobny do wcześniejszego.\nPrzesuń palec przez pętlę w górnej części muszki, aby stworzyć trochę miejsca.\nPrzesuń teraz złożony długi koniec przez pętlę za poziomą częścią (złożony koniec wchodzi na pierwszy). Zrób to delikatnie i upewnij się, że tkanina się nie skręca.\nWsuń tkaninę na pół, nie ciągnąc jej zbyt daleko – chcesz, aby była nawet po obu stronach. To tworzy tylną połowę łuku.\nKażda strona powinna mieć złożoną część i końcówkę (prostą lub diamentową, w zależności od muszki).\nGdy jesteś zadowolony z równości, mocno pociągnij za każdy złożony koniec. To zabezpieczy węzeł.\nPrawdopodobnie zauważysz, że jedna strona nie pasuje idealnie do drugiej. Jest to część uroku freestylowej muszki i dodaje jej charakteru.\nJeśli desperacko pragniesz doskonałości, zignoruj kroki 1-8 i przejrzyj nasz asortyment symetrycznych wstępnie zawiązanych muszek .\nProporcje gotowej muszki\nChoć jest całkowicie w porządku, jeśli twoja muszka jest nieco asymetryczna, pilnowanie jej podstawowych proporcji zapewni, że ludzie nie pomylą cię z klaunem z cyrku.\nSzerokość łuku w porównaniu z jego wysokością – 2 do 1\nWysokość łuku w porównaniu z wysokością węzła – 3 do 1\nWysokość węzła w porównaniu z jego szerokością – 1 do 1\nJaka jest różnica między samodzielnie wiązanymi, wstępnie zawiązanymi i przypinanymi muszkami?\nSamodzielnie wiązane muszki (freestylowe)\nWstępnie zawiązana muszka to taka, którą wiąże się samodzielnie. Choć nauka zawiązywania muszki nie jest tak trudna jak rachunek mistrzowski, wymaga praktyki, cierpliwości i wytrwałości.\nOdstaw na bok obawy o doskonałą symetrię. Większość atrakcyjności i charakteru pochodzi z nierównych linii i kształtów – nie bez powodu muszka ta jest nazywana freestylową. Mówimy o pewnym poziomie asymetrii… za dużo i będziesz wyglądać, jakbyś zawiązał ją w ciemności, będąc ściganym przez dzika. Nie wyglądałoby to zbyt dobrze.\nTND BasicsCiemnogranatowa muszka jedwabna w kropki do samodzielnego zawiązania\nTND BasicsPodstawowa muszka w kolorze czerwonym do samodzielnego zawiązania\nWstępnie zawiązane muszki\nWstępnie zawiązane muszki są z definicji zawiązane dla ciebie. Zdajemy sobie sprawę, że wstępnie zawiązane muszki wyglądają równie fantastycznie, jak te, które sam zawiążesz.\nTak, brakuje im trochę rustykalnego, nierównego uroku samodzielnie wiązanej muszki, ale nadrabiają ją oszczędnością czasu. Wszystkie nasze wstępnie zawiązane muszki mają regulowane paski na szyję. Możesz wykorzystać ten czas, aby zrobić coś ważnego, np. aby obejrzeć każdy odcinek Gry o tron… ponownie.\nTND BasicsGotowa granatowa muszka\nTND BasicsGotowa burgundowa muszka\nTND BasicsGotowa muszka w kolorze kanarkowym\nTND BasicsPodstawowa muszka w kolorze czarnym\nPrzypinana muszka to muszka z metalowym zapięciem, którą zapina się do twojego kołnierzyka. Nie jest łatwa do założenia, ale niestety wygląda na taką. Głównym problemem związanym z zatrzaskiwaniem jest to, że haczyk przywiązuje muszkę zbyt wysoko do twojej szyi. Nie tylko trudno jest spojrzeć w dół z muszką zaplecioną pod szyją, ale także wygląda to tak, jakbyś się dusił – żadne z nich nie jest dobre.\nPodczas gdy przypinane muszki są idealne dla dzieci na Wielkanoc lub dla pradziadka na wesele, zasługujesz na wstępnie zawiązaną lub samodzielnie zawiązaną muszkę.\n1. Muszka motylkowa\nMotylek to najbardziej klasyczny, a zarazem najpopularniejszy kształt muszki. Po rozwiązaniu przypomina skrzydła motyla lub głowę kwiatu ostu (często określa się go jako kształt ostu). Muszka motylkowa może być wąska lub szeroka.\nTND BasicsPodstawowa muszka w kolorze bordowym do samodzielnego zawiązania\nTND BasicsPodstawowa muszka w kolorze ciemnej purpury do samodzielnego zawiązania\n2. Diamentowy motylek\nTa odmiana motylka ma spiczaste końce zamiast płaskich. Nazywa się ją również muszką spiczastą lub z diamentową końcówką.\nTailor TokiRóżowa muszka prezydencka\n3. Muszka krykietowa\nMuszka krykietowa ma proste końce jak motylkowa, ale w porównaniu z nią jest znacznie cieńsza. Nazwa pochodzi od podobieństwa do kijka do krykieta. Jest również nazywana „prostą” muszką.\n4. Wyprofilowana muszka krykietowa\nKontur muszki krykietowej jest dość subtelny w porównaniu z dużym przechyleniem muszki motylkowej.\n5. Spiczasta muszka krykietowa\nKształt muszki krykietowej może być również zakończony za pomocą szpiczastego końca podobnego do diamentowego motylka.\nJak stylizować muszkę - zasady stylizacji muszki\nWyglądanie modnie w muszce jest łatwe, jeśli jesteś Bondem, Jamesem Bondem. Łatwo jest również wyglądać jak dorosły pięciolatek, jeśli nie jest ona prawidłowo zawiązana i ułożona.\nKilka prostych wskazówek sprawi, że będziesz wyglądał bardziej jak 007 niż tylko 7.\nSzerokość twarzy – Noszenie muszki, która jest zbyt mała, sprawi, że twoja twarz będzie wyglądała na nadmiernie dużą. I odwrotnie, noszenie zbyt dużej sprawi, że twoja głowa będzie wyglądała na malutką.\nNiezależnie od kształtu, każda muszka powinna mieć taką samą szerokość jak twoja twarz, gdy jest zawiązana.\nDress code – Dress cody mogą być trudne. Dlaczego dress code wymagający fraku i białej muszki musi wymagać właśnie białej muszki? Czy biała muszka może być noszona z koktajlowym strojem?\nPrzeczytaj więcej o dress codach i dowiedz się, jak je odszyfrować (oraz kiedy założyć muszkę) tutaj .\nNie przejmuj się – Jeśli nie jesteś związany dress codem – nie przejmuj się. Zrzuć marynarkę, zawiń rękawy na koszuli w kratkę lub gładkiej i zawiąż odlotowego motyla.\nMieszaj wzory – Nie myśl, że twoją jedyną opcją jest muszka w jednolitym kolorze – użyj wzoru paisley średniej wielkości, aby ożywić kraciastą koszulę lub dodać zainteresowania dzianej fakturze. Oddalenie się od jednolitych kolorów jest łatwym sposobem na zwiększenie zainteresowania. A zainteresowanie jest dobre!\nUnikaj bardzo podobnych kolorów – Oprócz zwracania uwagi na rozmiar wzoru i teksturę , unikaj noszenia innych akcesoriów z podobnej tkaniny lub w podobnym kolorze. O ile the dress code (być może wesele?) wymaga dokładnego dopasowania, nie kupuj podobnej poszetki . Zamiast tego wybierz akcesoria, które podkreślają akcent koloru muszki, jak jasną parę skarpet lub szpilkę do klapy.\nUważaj ze starą szkołą – Muszki można uznać za staroświeckie. Abyś nie wyglądał tak, jakbyś miał sprzedawać gazety w Nowym Jorku w latach ’20, miej oko na inne akcesoria starego świata… takie jak szelki, kamizelki i kaszkiety. Noszenie maksymalnie 2 wygląda elegancko – 3 lub więcej i równie dobrze możesz zacząć krzyczeć „Dodatek! Dodatek!”\nMyśl nieszablonowo – Myśl nieszablonowo, chyba że szablon jest wykonany z drewna. W takim wypadku, myśl o drewnie.\nDrewniane muszki są w zasadzie tematami do rozpoczęcia rozmowy. Noś je, gdy chcesz porozmawiać o swoich akcesoriach na szyję.\nAsymetria jest dla ciebie dobra – Mała asymetria jest dobra dla duszy. Nie martw się, jeśli twoja samodzielnie zawiązana muszka jest trochę nierówna na krawędziach. Nazwij to urokiem, bądź wdzięczny, że ją masz i ciesz się życiem.\nZnaj swoje tkaniny – Wybierasz się na nieformalne spotkanie? Załóż bawełnianą lub lnianą muszkę. Zaplanowałeś bardziej formalny wieczór? Nie możesz się pomylić zakładając jedwabną lub wełnianą .\nTy zapytałeś – My odpowiedzieliśmy\nJaki powinien być rozmiar mojej muszki? Jakiej wielkości muszki potrzebuję?\nŚrednia muszka do samodzielnego zawiązania jest dostępna w jednym rozmiarze i jest uniwersalnym dodatkiem. Wszystkie nasze wstępnie zawiązane muszki posiadają regulowane paski i pasują większości dorosłych.\nZ reguły standardowe freestylowe muszki są dopasowane do rozmiarów szyi od 36 cm do 50 cm.\nJak zacisnąć muszkę?\nAby zacisnąć wstępnie zawiązaną muszkę, najpierw załóż wiązanie i zabezpiecz je haczykiem. Przesuń klamrę, aby znaleźć idealne dopasowanie.\nAby zacisnąć samodzielnie wiązaną muszkę, pociągnij złożone części po obu stronach, aby zapiąć węzeł. W zależności od materiału konieczne może być ponowne dostosowanie przez cały wieczór.\nCzy możesz nosić muszkę z dowolną koszulą? Jak często nosisz muszki i na jakie okazje?\nMożesz nosić muszkę z dowolną koszulą z kołnierzem. Zgodnie z ogólną zasadą, jeśli krawat jest odpowiedni, akceptowalna jest również muszka. Niektóre formalne okazje określają wymagania dotyczące ubioru. Przed wybraniem swoich akcesoriów na szyję, sprawdź dwa razy to zaproszenie na wesele lub imprezę.\nCo do zasady... jeśli chcesz założyć muszkę, załóż muszkę! To twoja historia – stwórz swoje własne zasady.\nCzy muszkę nosi się na kołnierzu?\nMuszki zazwyczaj przechodzą pod kołnierzem koszuli. Sprawdzało się to dla 007 od 1962 roku i nie będziemy się spierać z Bondem.\nNoszenie muszki pod kołnierzem jest szczególnie ważne w przypadku wstępnie zawiązanych muszek, ponieważ kołnierz ukrywa regulowaną sprzączkę.\nCzy powinienem założyć muszkę na rozmowę kwalifikacyjną?\nTo trudne pytanie. Odpowiedź zależy od niezliczonych okoliczności, takich jak… pierwsze wrażenia, rzeczywista praca, co jeszcze masz na sobie, czy jest to świecąca w ciemności muszka, która również gra muzykę (widzieliśmy taką!)... lista jest długa.\nSpójrz na to, co mają na sobie inni mężczyźni w tym biurze i wykorzystaj swój najlepszy osąd co do noszenia odpowiedniej. Muszki są często postrzegane jako „akcesoria do prezentowania stylu” i mogą pomóc w zapamiętaniu pierwszego wrażenia – pamiętaj o tym i powodzenia na rozmowie!\nGdzie mogę znaleźć drewnianą muszkę?\nTrendhim ma szeroki wybór drewnianych muszek. Unikaj otwartego ognia i noś swoją z dumą!\nZobacz asortyment drewnianych muszek.\nCzy zamiast muszki mogę nosić zwykły krawat do smokingu?\nJeśli masz na sobie smoking, prawdopodobnie dotyczy to dress codu. Jeśli to bardzo eleganckie wydarzenie, załóż muszkę. Jeśli nosisz plisowaną koszulę ze smokingiem, załóż muszkę, aby nie zakryć guzików koszuli. Jeśli nie ma dress codu, a koszula nie jest plisowana, dobrze jest nosić krawat.\nJakie okazje są odpowiednie do noszenia białej muszki zamiast czarnej?\nBardzo eleganckie wydarzenia wymagające smokingu i białej muszki wymagają (zgadliście) białej muszki. Czarne muszki są zazwyczaj wymagane w przypadku bardzo eleganckich wydarzeń.\nBiałe muszki spotkasz również na wielu weselach tak długo, jak pan młody wyróżnia się od drużbów.\nDlaczego to krawaty, a nie muszki stały się standardowym strojem?\nNie jesteśmy pewni, dlaczego krawaty są częściej widoczne u mężczyzn niż muszki. Wiemy, że muszki wyglądają inaczej i powodują, że ludzie zwracają na ciebie uwagę. Kluczem do noszenia jest nie robienie tego codziennie... chyba że próbujesz stać się „muszkowym facetem”.\nCzy można nosić muszkę z kamizelką? Czy możesz założyć muszkę z szelkami?\nMuszki i kamizelki łączą się jak lody i wisienki. Pysznie.\nJeśli chodzi o szelki… twoja muszka może być łatwo postrzegana jako staroświeckie akcesorium. Miej to na uwadze podczas łączenia jej z szelkami lub nawet kaszkietem . Dobrym pomysłem jest wybranie jednego „wyrazistego” akcesorium i noszenie go.\nJaka jest historia muszki?\nWszystko zaczęło się od chorwackich najemników w XVII wieku. Francuskie elity lubiły szaliki, które noszono wokół kołnierzy. Styl ten został skopiowany i narodził się „krawat”. Dodaj lata stylu, trendów i manipulacji, a otrzymasz samodzielnie wiązaną muszkę, którą wszyscy znamy i kochamy.\nW jaki sposób muszka kelnera różni się od innych?\nMuszka kelnera jest inna, ponieważ jest na kelnerze. Twoja muszka jest inna, ponieważ nie chodzisz, dostarczając zupę do pokoju pełnego ludzi.\nCzy przypinane muszki są tandentne?\nPrzypinane muszki nie są tandetne, jeśli masz 5 lat. Może nawet 6. Jeśli nie wieszasz malowideł na lodówce swojej mamy, nie zachęcamy cię do zakładania przypinanej muszki.


ciasto malatańskieciasto ucieraneciasto ucierane z owocamiciasto ucierane ze śliwkamiciasto z owocamiciasto ze śliwkamicynamonśliwkiucierane z owocami\n8 łyżek 96 g masła\n1 ½ szklanki 225 g mąki\n4 łyżki 60,61 ml 12 ¼ łyżeczki rumu (ja dodatkowo nasączyłam ciasto ponczem rumowym)\n800 g 61,54 szt śliwek (dałam ok. 600 g)\n2 łyżki 5 ⅔ łyżeczki 39 g płynnego miodu\n20 ml 1 ⅔ łyżki 20 g gęstej kwaśniej śmietany (dałam 18%)\n50 g 5 łyżek pestek słonecznika (pominęłam)\nUtrzeć masło z cukrem na puszystą masę, wbić 2 jajka. Ucierać, aż ciasto będzie mieć konsystencję gęstego kremu. Wymieszać mąkę z cynamonem i proszkiem do pieczenia, przesiać do masy. Dodać rum, dokładnie wymieszać.\nTortownicę (o średnicy 22-24 cm) wyłożyć papierem do pieczenia, a następnie wyłożyć ciasto.\nUmyć śliwki, naciąć, usunąć pestki. Ułożyć owoce na cieście.\nUtrzeć jajka z 2 łyżkami miodu i otartą skórką z cytryny. Wymieszać ze śmietaną, polać ciasto.\nCiasto piec około 1 godziny w temperaturze 180 stopni (z termoobiegiem 165° C). Po 30 minutach posypać wierzch ziarenkami słonecznika. Upieczone ciasto wyjąć, ostudzić. Przed podaniem oprószyć je cukrem pudrem.\nDziś mam dla Was ciasto, na które przepis dostałam od Czytelniczki Agnieszki Aleksandrowicz. Pani Agnieszka polecała mi to ciasto już jakiś czas temu i w końcu ciekawość wzięła górę, a wszystkie składniki były akurat „pod ręką”, więc zakasałam rękawy i przystąpiłam do dzieła. :) Ciasto podczas pieczenia pachnie tak, że bardzo trudno się powstrzymać, żeby nie skubnąć choćby kawałeczek jeszcze gorącego. Przyznam, że mnie się to nie udało i wcinałam z brytfanny jeszcze gorące. Najlepsze jest w dniu upieczenia, później dość szybko wysycha.\nCynamon, rum i śliwki to są zdecydowanie moje „klimaty”, w związku z czym ciasto bardzo trafiło w moje gusta. Natomiast mój mąż, który cynamon toleruje tylko w szarlotce, nieco kręcił nosem, że za bardzo cynamonowe. :) Dla mnie akurat to jest zaleta, ale jeśli też nie jesteście wielkimi fanami cynamonu, to spokojnie można dodać go tylko szczyptę albo pominąć. Ciasto wychodzi puszyste, aromatyczne z wyczuwalną nutą rumu. To kolejna propozycja na jesienne, nieco już chłodniejsze wieczory, z kubkiem gorącej aromatycznej herbaty stworzy duet doskonały. :)\nSwoją drogą kiedyś myślałam, że nie przepadam za jesienią, a teraz dochodzi do mnie, że naprawdę lubię tę porę roku, jest taka magiczna i wyjątkowa, mamy więcej czasu na refleksje i czas z bliskimi… A nasze oczy mogą cieszyć się niezliczoną ilością kolorów spadających liści, które wspaniale szeleszczą pod stopami, nosy z kolei cudownymi aromatami typowo jesiennych węgierek, antonówek czy gruszek. Tak, zdecydowanie lubię tę porę roku… :)\nWitaj Kasiu! Czy mogę zamiast rumu dać olejek rumowy ? jeśli tak to ile olejku?\nWitaj Olu, przepraszam za opóźnienie w odpowiedzi, ale jestem właśnie w trakcie przeprowadzki. Tak, można dodać olejek, wystarczy ok. 1 łyżeczki. Pozdrawiam\nCiasto wyszło pyszne i bardzo mokre. Musiałam je tylko dłużej piec bo godzina to za malo dla niego. Jednak smak bardzo mi odpowiada. Będę robiła częściej:)\nSuper! Ogromnie się cieszę, że Ci zasmakowało. :)\nUpiekłam dziś to ciasto. I jest obłędnie pyszne. Niebo w gębie. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie!\n@Bea - jakoś udało sie nasączyć, ale łatwo nie było, bo polewa i śliwki faktycznie dość szczelnie ograniczają dostęp do ciasta... u mnie ciasto być może dzięki temu nasączeniu było wilgotne, choć zaraz po upieczeniu jeszcze przed nasączeniem również było niezłe... niestety zdecydowanie traci na wilgotności dnia kolejnego i wtedy faktycznie suchość jest już dosć mocno wyczuwalna. A co do gustów, całe szczęście, że są różne, w innym przypadku świat byłby strasznie monotonny... a co za tym idzie kulinaria również. :)) Takie komentarze są jak najbardziej mile widziane, każdy z nas ma jakieś oczekiwania wobec wypieku i jeśli on go nie spełni warto o tym sygnalizować, prowadzi to często do ulepszania danych wypieków, aż powstaje ten wymarzony. :) pozdrawiam serdecznie!\nTeż pomyślałam o nasączeniu, ale nie bardzo to widziałam przez warstwę śliwek i polewy śmietanowej... więc dałam spokój, przecież to tylko jedno ciasto, i tak zniknie :) śliwki śliwkami, ale jednak pod spodem tę suchość czuć. To, że o gustach się nie dyskutuje, to sprawa oczywista :). Piszę po prostu o swoim rozczarowaniu mocno reklamowanym przepisem - bo takie komentarze sama również uważam za cenne, kiedy szukam nowych pomysłów na wypieki.\nBea - może po prostu niektórzy lubią cuche ciasta. :) A tak poważnie to ja swoje nasączyłam ponczem rumowym, o czym piszę w przepisie, było też wilgotne od mocno soczystych śliwek, więc zdecydowanie nie było suche.\nNie do końca rozumiem zachwyty tym ciastem. Już w zeszłym roku czytałam dużo entuzjastycznych komentarzy, wreszcie dziś zrobiłam... i szału nie ma. Nie jest złe, ale powtórki nie będzie.I tak ku przestrodze: dodałam mniej mąki, ok 1 i 2/3 szklanki (bo w oryginalnym chyba było 1,5?), a i tak wyszło zbyt suche jak na mój gust.Pozdrawiam :)\nJesień z takim kawałkiem ciasta od razu robi się fajniejsza:) ....choc ja ogólnie lubię każdą porę roku:) pozdrawiam\nBardzo intrygująca nazwa :-)Takie ciasto musi być pyszne, bo też tak wygląda :-)Pozdrawiam serdecznie!\nDo pewnych rzeczy trzeba dojrzeć... Nawet do polubienia jesieni... Kasiu pięknie zaprezentowałaś to ciasto :)) Ja już je parę ładnych lat piekę, gdy rozpoczyna się sezon na śliwki :))\nCiasto wyglada pysznie, takie jesienne ,cudowne smaki:)Pozdrawiam\nKoniecznie muszę wypróbować :) Prezentuje się smakowicie, no i rum ♥ śliwki ♥ o cynamonie już nie wspomnę ;)))Akurat szukałam czegoś nowego :)


Stażysta/tka do działu księgowości - Mamopracuj\nStażysta/tka do działu księgowości\nZapraszamy do kontaktu wszystkie osoby zainteresowane płatnym stażem w dziale księgowości Kancelarii Prawa Podatkowego!\n– weryfikacja formalno-rachunkowa dokumentacji finansowej;\n– księgowanie dokumentacji w programie Symfonia;\n– sporządzanie zestawień w programie Excel;\n– weryfikacja zapisów księgowych na kontach;\n– wykonywanie innych czynności i zadań zleconych przez pracodawcę.\n– wykształcenie min. wyższe zawodowe w zakresie rachunkowości;\n– systematyczność, skrupulatność, dokładność i odpowiedzialność;\n– kandydat/-ka powinien/-nna być zameldowana w Katowicach i być zarejestrowana w PUP lub mieć możliwość formalną dokonania takiej rejestracji\nZgłoszenia w terminie do 10.06 proszę wysyłać na adres [email protected]


Pora coś zjeść - apetyczny blog kulinarny. Proste przepisy i piękne zdjęcia.: Faworki-kokardki na piwie\nFaworki-kokardki na piwie\nKarnawał trwa w najlepsze, a Tłusty Czwartek zbliża się wielkimi krokami. Zatem dzisiaj prezentuję Wam idealny przepis na te okazje. Faworki w formie kokardek, przygotowane nieco nietypowo, bo na piwie. Czy to piwo zmienia ich smak? Nie wydaje mi się, bo mimo tego, że wybrałam dość wyraźne, ciemne piwo, to nie było wyczuwalne. Na pewno za to powoduje, że ciasto jest trochę bardziej "puszyste". Jeśli szukacie alternatywy do tradycyjnych faworków, to możecie spokojnie sięgnąć po ten przepis.\nPrzepis pochodzi z bloga Moje Wypieki, zmodyfikowałam jedynie rodzaj piwa.\nPozostałe przepisy na Tłusty Czwartek.\nFaworki kokardki na piwie\n2 łyżeczki alkoholu (użyłam rumu)\n3/4 szklanki piwa (użyłam ciemnego, na miodzie gryczanym)\nZ mąki, żółtek, alkoholu, masła, piwa i soli zagniatamy gładkie ciasto. Następnie przez 15 minut je dobrze wybijamy - za pomocą wałka lub rzucając nim o blat wysokości pół metra. Musimy wtłoczyć powietrze w nasze ciasto. Wybite ciasto wkładamy do lodówki na godzinę.\nNastępnie odrywamy niewielki kawałek i wałkujemy go bardzo cienko, powinien być niemal przezroczysty. Obręczą cukierniczą, szklanką lub foremką wycinamy kółka, które następnie składamy w harmonijkę na środku i lekko dociskamy, aby się skleiły.\nOlej lub smalec rozgrzewamy do temperatury 180 stopni, kiedy osiągnie tą temperaturę wrzucamy do niego nasze kokardki, smażmy je z obu stron na złoto, a następnie odsączamy z nadmiaru tłuszczu na ręczniku papierowym. Po ostudzeniu oprószamy cukrem pudrem.


Chciał zabrać znajomą nad jezioro. Źle się to skończyło. Odnaleziono auto - o2 - Serce Internetu\n| 23.06.2020 20:46\nO zdarzeniu poinformowali funkcjonariusze Policji Lubelskiej. Na miejscową komendę zgłosił się lublinianin, który zeznał, że został okradziony. Sprawcą przestępstwa miał być 33-latek wynajmujący od niego mieszkanie.\nUkradł samochód i kartę do bankomatu. Co zrobił z łupem?\nŁupem 33-latka padły karta do bankomatu oraz warty 35 tysięcy złotych Jeep. Lubelskim policjantom udało się go szybko namierzyć. Okazało się, że złodziej wyjechał nad jezioro Firlej.\nPrzeczytaj także: Warszawa. Myślał, że jest sprytny. Niefart złodzieja\n33-latek zabrał swoją 35-letnią znajomą na wycieczkę. W czasie wyjazdu płacił skradzioną kartą do bankomatu. Na hotel, paliwo oraz zakupy wydał blisko 5 tysięcy złotych.\nZobacz także: Zobacz też: Karma szybko wraca. Kradł w sklepie. Tego się nie spodziewał\nFunkcjonariusze policji odnaleźli i aresztowali 33-latka. Udało się im także odzyskać skradziony samochód. Złodziej trafił do celi, został także poddany przesłuchaniu oraz usłyszał zarzuty. Będzie musiał odpowiedzieć za kradzież samochodu z włamaniem, włamanie na kartę do bankomatu oraz kradzież pieniędzy.\nPrzeczytaj także: Mężczyzna z USA spędził cztery dni w zamkniętej restauracji\nProkurator zdecydował, że 33-latek zostanie poddany dozorowi policyjnemu. Za wszystkie popełnione przestępstwa grozi mu nawet 10 lat pozbawienia wolności.\nAle żeś się chłopie popisał!!!!\nKochaś zwiał z laską, autem i kartą więc nie miał wyjścia i doniósł na Policję. Ale ta męska "przyjaźń" nawet w sądzie się nie wyda.\nChłopak na coś liczył no to musiał czymś zabłysnąć. Herbatniki go podszkolą jak się randki organizuje.\nPIN do karty też ukradł?\nNo przecież on tylko pożyczył ten samochód a karta?Pewnie była w samochodzie a on chwilowo nie miał gotówki więc o co ten krzyk?\nUkraińskie metody - cofamy się w rozwoju o 150 lat.\nFajne jeziorko Firlej tojtoje stoją co 100m. Radzę omijać Okuninke tam jest jedna płatna toaleta wszyscy piją i leja do wody. Ludzi w sezonie setki się przewija.\nAle dała mu na tej randce, czy nie?\nDozór - chyba POlycyjny. Teoretyczne państwo prawa w POstaci nadzwyczajnej. A 5 tys. przepadło wlascicielowi. Przyjdzie mu chyba ręcznie to odebrać dozorowanemu.\n10 lat za kradzież A 3 lata za gwałt polskie prawo chore\nZa morderstwo po 4 latach wychodzą, za kradzież 10 lat, sprawiedliwość i prawo.\njak by mógł uczciwie w polsce zarobić to nie musiałby kraść.\nPoddany przesłuchaniu.K..a kto to pisze ?\nA Tusk ukradł miliardy i zrobił miliardowe straty i co i ma posadę za 100k na miesiąc


O szkole | patron\n,,Podoficerska Szkoła Piechoty dla Małoletnich" patronem PSP 5\nDruga promocja 1932-1935\nTrzecia promocja 1933-1936\nCzwarta promocja 1934- 1937\nPiąta promocja 1935- 1938\nSzósta promocja 1936- 1939\nAbsolwenci Szkoły Nr 3\nZ życia żołnierzy\nHasło szkoły to:\n,,BOGU, OJCZYŹNIE I HONOROWI ZAWSZE WIERNI!".\nW 1932 roku rozkazem ministra spraw wojskowych gen. dyw. Tadeusz Kasprzyckiego została utworzona w Nisku trzyletnia Szkoła Podoficerska Piechoty dla Małoletnich, jako trzecia tego typu szkoła w Polsce.\nDotychczas istniały dwie takie szkoły: w Koninie oraz w Śremie. Pierwsi uczniowie niżańskiej szkoły zdawali egzaminy wstępne w Koninie i w Śremie, skąd zostali skierowani do Niska. Tworzyli oni trzon kompanii, której okres nauki trwał dwa lata. Uczniowie ze szkoły w Kominie zostali skierowani do Niska w 1932 roku i stanowili pierwszą kompanię, która uczyła się już przez trzy lata. Na komendanta szkoły powołano majora Jana Szewczyka. Do szkoły przyjmowano chłopców w wieku od 15 do 17 lat, którzy ukończyli co najmniej 7 klas szkoły podstawowej. Do szkoły napływało każdego roku około 12 tysięcy zgłoszeń. Ostatecznie po konkursowych egzaminach przyjmowano około 120 chłopców. Struktura organizacyjna szkoły przewidywała podział na trzy kompanie: pierwszą, drugą i trzecią. Ta numeracja oznaczała kolejne lata nauki. Każdego roku po promocji absolwenci trzeciej kompanii odchodzili do różnych pułków. Drugim komendantem szkoły był podpułkownik Rudolf Matuszek. Program nauczania w szkole obejmował przedmioty wojskowe i ogólne. Zakładał, że absolwenci mieli być instruktorami żołnierzy o różnym poziomie wykształcenia. Mieli szkolić żołnierzy na podoficerów, a także podchorążych rezerwy. Trzyletni pobyt wychowanków w szkole dawał im możliwość wszechstronnego opanowania tajników wojskowości, przy równoczesnym poszerzeniu wiedzy ogólnej. Absolwenci byli w pełni przygotowani i zahartowani do znoszenia trudów życia żołnierskiego. Wybuch 2 wojny światowej nie pozwolił w pełni zrealizować założonego programu. Szlak bojowy wychowanków szkoły był trudny i długi. Walczyli oni z Niemcami na wszystkich frontach 2 wojny światowej. Wielu wychowanków działało w konspiracji zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Po zakończeniu wojny przystąpili do odbudowy zniszczonego kraju. Część wychowanków pozostała w wojsku, większość zdobywała kwalifikacje w szkołach zawodowych i na wyższych uczelniach. Mimo upływu czasu nadal utrzymują kontakt. Są zrzeszeni w Środowisku Małoletniaków, ich organizacji.\nDla upamiętnienia działalności Małoletnich Szkoła Podstawowa nr 5 w Nisku nosi imię Podoficerskiej Szkoły Piechoty dla Małoletnich.\nSzkoła Nr 3 podlegała bezpośrednio departamentowi Wyszkolenia Ministerstwa Spraw Wojskowych, zaś gospodarczo Okręgowi Korpusu X w Przemyślu. Szkoła posiadała trzy roczniki: rocznik I, II i III. Każdy rocznik tworzył kompanię podzieloną na trzy plutony, a pluton na drużyny. Program szkolenia obejmował szkolenie wojskowe z równoległą nauką ogólną.\nWedług relacji pana ppłk. Jana Wantucha - ostatniego Komendanta Szkoły, program nauczania z każdym rokiem podnosił wymagania, zarówno w wyszkoleniu wojskowym, jak i ogólnokształcącym. Szkolenie wojskowe prowadzili oficerowie specjalnie do szkolenia małoletnich przygotowani. Naukę ogólną w zakresie szkoły powszechnej i dalej średniej do małej matury prowadzili nauczyciele zakontraktowani. Całością szkolenia tak wojskowego, jak i ogólnego kierował Komendant Szkoły, mając do pomocy dyrektora nauk ogólnych.\nProgram rocznika I-go: obejmował szkolenie wojskowe zasadnicze, znajomość broni używanej w piechocie jak Kb, KM, granatnika, moździerza, armatek piechoty, współpracy bojowej w drużynie, (sekcji) terenoznawstwa, nauka ogólna z zakresu szkoły powszechnej.\nProgram rocznika II-go: obejmował dalsze szkolenie znajomości broni, współdziałania drużyn w plutonie, szersze terenoznawstwo, czytanie map, orientacja w terenie w nocy, w terenach zalesionych, sporządzanie szkiców sytuacyjnych, dowodzenia plutonem. Taktyka natarcia, obrony, wycofania. Ogólnie o artylerii w lotnictwie, pracach saperskich. Nauka ogólna w zakresie pierwszych klas szkoły średniej.\nProgram rocznika III-go: rozszerzenie wiadomości i współpracy z artylerią, bronią pancerną, lotnictwem dalsze szkolenie w umacnianiu terenu, współdziałanie plutonów w kompanii, dowodzenie kompanią.\nKażdy rok kończył się wyjazdem na obóz letni. Trwał on przeważnie miesiąc. Uczniowie jak i cały personel naukowy przebywali w namiotach. Co roku rejon obozu był zmieniany by dać możność uczniom poznania swego kraju. Na początku sierpnia uczniowie rozjeżdżali się na wakacje. W miesiącu wrześniu rozpoczynała się nauka.\nZjeżdżali się powołani na rocznik I-szy, uczniowie rocznika II i III, zaś absolwenci na promocję i pożegnanie. Pożegnanie odbywało się po wspólnym obiedzie całej szkoły na placu apelowym. Na pożegnanie zapraszani byli rodzice absolwentów oraz wyżsi d-cy wojskowi z DOK przedstawiciele miasta i instytucji oraz szkół. Absolwenci otrzymywali świadectwa. Prymus awansowany był do stopnia kaprala zaś reszta do stopnia st.strzelca.\nUkończenie tej szkoły dawało absolwentom możność przyjęcia bez egzaminów do wojskowych szkół specjalistycznych jak: szkoły mechaniczne, motoryzacyjne, lotnicze, łączności, saperów oraz możność dalszego uczenia się do dużej matury włącznie.\nSzkoła podoficerska dla małoletnich dawała absolwentom duży zakres wiadomości i praktyki wojskowej oraz nauki ogólnej. Szkoła wyrabiała samodzielność, bardzo dużą moralność, koleżeńskość, ofiarność, a w działaniach tak wojskowych, jak i w życiu prywatnym, współpracę i poświęcenie. Szkoła ta miała bardzo dobrą opinię, toteż rocznie wpływało dziesięciokrotnie więcej próśb o przyjęcie, aniżeli określona była ilość miejsc.\nKandydaci wznosząc prośbę o przyjęcie przekładali następujące załączniki: zgodę rodziców z zobowiązaniem, że po ukończeniu szkoły syn najmniej trzy lata poświęci na służbie wojskowej. W razie rezygnacji zobowiązuje się pokryć ustalone koszty nauki, świadectwo ukończenia szkoły podstawowej lub ostatnie świadectwo ukończenia klasy gimnazjalnej, ewentualnie świadectwo szkoły zawodowej.\nPierwszeństwo przyjęcia miały: dzieci rodziców odznaczonych orderem Virtuti Militari lub K.W., inwalidów wojskowych, rodziców służących czynnie w wojsku, sieroty po zmarłych wojskowych. Termin składania podań upływał 30 kwietnia. Od kwietnia do końca maja, specjalna komisja wyłoniona z wychowawców wojskowych i nauczycieli kontraktowych, lekarza i oficera wychowania fizycznego pod kierownictwem Komendanta Szkoły z nadesłanych podań ustalał listę kandydatów powołanych do egzaminu - około 400 osób. Egzamin obejmował :\nO ile te badania były ujemne, kandydatowi dziękowano i odsyłano do domu. Dalszy egzamin polegał na sprawdzeniu wiadomości ogólnych, rozwiązaniu kilku tekstów w określonym czasie. Każdy test obejmował 50 pozycji. Sprawdzian na orientację w terenie. Reakcję w trudnych warunkach i sytuacjach.\nPo egzaminie kandydaci wyjeżdżali do domów. W tym czasie Komisja ustalała ilość punktów zdobytych przez każdego kandydata oraz sporządzała listę z uwzględnieniem lokat. Z ustalonej listy powoływano na dzień 1 września do szkoły 150 kandydatów, którzy uzyskali lokaty od 1-150. Ci, którzy zdali z lokatą po Nr 150 byli zawiadamiani, że pozostają w rezerwie. Do trzech miesięcy pierwszego rocznika dopuszczalne były zmiany. W tym czasie można było stwierdzić, że niektórzy nie dają się do dalszego szkolenia, byli też tacy, którzy rezygnowali. W miejsce tych powoływano z rezerwy.\nW okresie od 1.09.1932r. do 31.08.1939r. ukończyło S.P.P Nr 3 w Nisku około 1.000 uczniów."\nW okresie zimowym uczniowie byli budzeni o godz.7.00 a w niedzielę o godz. 8.00. W okresie letnim o godz. 6.00, a w niedzielę o 7.00. Zajęcia rozpoczynały się od gimnastyki.\nPo umyciu się i uporządkowaniu sal odbywał się apel.Później były wykłady z przedmiotów ogólnokształcących. Następnie było czyszczenie broni, rozkaz dzienny, kolacja, krótka przerwa i nauka własna. Później znowu był apel.\nO godzinie 21.00 odbywał się zasłużony odpoczynek.\nŚniadanie składało się z bułki i bardzo słodkiej kawy z mlekiem. Bułka była przekrojona na pół, dolną część miała grubo posmarowaną masłem.Chłopcy zjadali tylko tę część . Natomiast części górne były konsumowane przez tych kolegów, którzy przegrali zakłady.\nObiad składał się z trzech dań: zupy, dania mięsnego i z deseru ( kompot, ciastka, jabłka, a czasem pomarańczy).\nKolacja – to gorące danie np. kluski z serem lub bigos.


pless.pl: Poznaliśmy laureatów nagrody "Za Zasługi dla Gminy Pawłowice" - Pawłowice\nAgnieszka Kempny, Janusz Nowak i Aleksander Szymura zostali tegorocznymi laureatami nagrody "Za Zasługi dla Gminy Pawłowice".\nWręczenie nagród „Za Zasługi dla Gminy Pawłowice” - 11.11.2020 · fot. Sabina Bartecka / UG Pawłowice\nWręczenie nagród - srebrnych medali z wygrawerowanym napisem "Za Zasługi dla Gminy Pawłowice" odbyło się 11 listopada w Centrum Kultury w Pawłowicach. Spotkanie, choć kameralne i bez widowni, miało uroczysty charakter, a dzięki mediom społecznościowym mogło być śledzone przez mieszkańców on-line.\nWójt gminy Franciszek Dziendziel w swoim wystąpieniu nawiązał do wysokiego, 20. miejsca gminy Pawłowice w ogólnopolskim Rankingu Samorządności i podziękował wszystkim, którym zależy na współpracy dla dobra gminy. Laureatów odczytał Damian Herman - Przewodniczący Kapituły Nagrody.\nPani Agnieszka Kempny - od 1977 roku pracowniczka Urzędu Gminy Pawłowice, a od grudnia 1990 r. do lipca 2020 roku Skarbnik Gminy odpowiedzialna za racjonalne gospodarowanie finansami, pozwalające inwestować w rozwój gminy.; współzałożycielka i działaczka Stowarzyszenia Kulturalno-Społecznego Karola Miarki w Pielgrzymowicach, inicjowała i organizowała cykliczne Biesiady Kultury Śląskiej, pozyskiwała fundusze na działalność stowarzyszenia m.in. na wydanie albumu "Pielgrzymowice wczoraj i dziś", organizację plenerów malarskich, remont budynku przeznaczonego na cele kulturalno-społeczne dla mieszkańców, zaangażowana w pozyskiwanie środków na remont zabytkowego kościoła św. Katarzyny w Pielgrzymowicach znajdującego się na szlaku Architektury Drewnianej Województwa Śląskiego.\nWręczenie nagród "Za Zasługi dla Gminy Pawłowice" - 11.11.2020 · fot. Sabina Bartecka / UG Pawłowice\nPrzed spotkaniem w Centrum Kultury, delegacja samorządowa w osobach wójta Franciszka Dziendziela, Przewodniczącego Rady Gminy Pawłowice Damiana Hermana i zastępcy wójta Joanny Śmieji, w obecności gminnego sztandaru złożyła kwiaty i zapaliła znicze przy Pomniku Ofiar Drugiej Wojny Światowej.\nDelegacja samorządowa złożyła kwiaty i zapaliła znicze przy Pomniku Ofiar Drugiej Wojny Światowej - 11.11.2020 · fot. Sabina Bartecka / UG Pawłowice


Śpiewająca Polska – BB365.info - portal czasu wolnego\nRozmowa Jana Pichety z dyrygentem Chóru Mieszanego “Hejnał Mazańcowice” Krzysztofem Przemykiem.\n– W 2016 roku obchodzili Państwo jubileusz 50-lecia działalności chóru „Hejnał Mazańcowice”. Pan natomiast świętował 25-lecie pracy artystycznej. Jakie wydarzenia uważa Pan za najbardziej istotne – z jednej strony dla chóru, z drugiej – dla Pana w ciągu tych lat?\n– Bardzo istotny dla mnie i dla chóru jest udział w konkursach i festiwalach, to bardzo nas motywuje do dalszej do pracy. Każdy koncert jest dla nas ważnym wydarzeniem, jednak konfrontacja umiejętności dodaje nam motywacji. Ważne są także wymiany kulturalne z innymi zespołami – osobiste przyjaźnie zostają na długo.\n– Kalendarz wydarzeń zespołu przewiduje koncerty, organizację warsztatów chóralnych, udział w nich oraz w koncercie inauguracyjnym Międzynarodowego Festiwalu Chórów im. Kazimierza Fobera “Gaude cantem”. Łączenie występów lokalnych z koncertami festiwalowymi oraz udziałem w warsztatach muzycznych wskazuje, że stara się Pan o rozwój artystyczny swych chórzystów. Jak jest to możliwe, jeśli większość z nich nie ma zawodowego przygotowania muzycznego?\n– To są próby i próby, i próby… dwa, a czasami trzy razy w tygodniu).\n– Biorą Państwo udział w podróżach artystycznych po wielu krajach Europy. Czy występy w tak pięknych miejscowościach jak Wenecja, Padwa, Udine, Loreto, Matera czy Crotone służą bardziej poznaniu architektury lub sztuki, czy wpływają także na muzyczną kulturę członków zespołu?\n– Podczas każdej podróży artystycznej podziwiamy piękno przyrody i architektury danego kraju, ale najważniejsza jest muzyka. Bardzo często koncertujemy z zaprzyjaźnionymi zespołami (często śpiewając wspólnie jako połączone chóry), co pozwala nam na poznanie ich kultury muzycznej.\n– Tegoroczna jesienna wyprawa z Mazańcowic na Cypr była bardzo krótka. Czy jest sens lecieć na krańce Morza Śródziemnego, żeby wrócić za parę dni?\n– Byliśmy na Cyprze od 9 do 15 listopada. Festiwal co prawda trwał tylko dwa dni, ale były próby i wycieczki. W zeszłym roku to my gościliśmy tak samo długo chór Aris z Limassol, a teraz oni nas. Było pięknie. Odpowiadając na pytanie: czy jest sens lecieć na parę dni? Tak, ale na zorganizowany koncert lub festiwal, na którym możemy zaprezentować kulturę polską.\n– Na stronie internetowej zespołu widać, że zaangażowanie grupy jest bardzo duże. “Słusznie zauważono, że każde 10 lat systematycznych prób po cztery godziny tygodniowo to… rok (nieodpłatnej) pracy na pełny etat – co, według stażu, powinno się liczyć każdemu chórzyście do wcześniejszej emerytury”! Czy Pan podziela zdanie swych podopiecznych? Innymi słowy: czy zasłużyli na wcześniejszą, dobrze płatną emeryturę?\n– Zasłużyli. To jest ciężka praca i poświęcenie, ale uczy dyscypliny i poczucia odpowiedzialności za grupę.\n– Jest Pan kierownikiem mazańcowickiej filii Gminnego Ośrodka Kultury w Jasienicy, organistą, dyrygentem, prezesem Bielskiego Oddziału Polskiego Związku Chórów i Orkiestr, dyrektorem artystycznym kilku znaczących festiwali muzycznych, w tym Międzynarodowego Festiwalu Orkiestr Dętych „Złota Trąbka” oraz Międzynarodowego Festiwalu Chórów im. Kazimierza Fobera „Gaude Cantem” w Bielsku-Białej. Wygląda na to, że Pan jest bardzo zapracowany. Jak Pan godzi tak wiele różnorodnych obowiązków z życiem rodzinnym?\n– W chórze śpiewa moja żona, moje dzieci, mój brat, więc pracując z chórem, rodzinę mam przy sobie, a pracując społecznie dla PZChiO i organizując te wszystkie festiwale, mam ich wsparcie. W większości imprez organizowanych przeze mnie chór “Hejnał” bierze udział, więc i rodzina też.\n– Jednym z najważniejszych festiwali chóralnych w kraju jest Międzynarodowy Festiwal Chórów im. Kazimierza Fobera „Gaude Cantem”, gdyż biorą w nim udział najlepsze zespoły śpiewacze z niemal wszystkich krajów Europy. Jakie zespoły pragnie Pan zaprosić?\n– Jest bardzo wiele świetnych chórów w Polsce i na świecie, które chciałbym zaprosić na festiwal. Zespoły patrzą na wysokość nagród i atrakcyjność festiwalu. Jak będą pieniądze na nagrody, to będziemy mieć dobre zespoły. Zwykle zapraszam zespoły zaprzyjaźnione lub zaprzyjaźnionych dyrygentów. Oprócz tego co roku wysyłamy zaproszenia do chórów na całym świecie (mamy sporą bazę adresów internetowych zespołów), umieszczamy informacje na portalach społecznościowych i stronach internetowych.\n– Współpracujecie z wieloma chórami w Europie. Od jakich zespołów Pańscy chórzyści mogą się najwięcej nauczyć?\n– Podziwiamy wiele chórów – chóry państwa Borowskich, Harmonię z Cieszyna itd. To jest trudne pytanie, bo współpraca polega zwykle na wspólnych koncertach, a nie na warsztatach.\nZawsze można coś podpatrzeć i ulepszyć.\n– Co zrobić, żeby podnieść żenujący w Polsce poziom edukacji muzycznej czy w ogóle artystycznej?\n– To musi zmienić Ministerstwo Edukacji Narodowej. W szkołach nie ma chórów, plastycy uczą muzyki, a muzycy plastyki. KATASTROFA. Jest ogólnopolski program „Śpiewająca Polska”, skierowany właśnie do chórów szkolnych, ale niestety nie wszystkie szkoły chcą w tym uczestniczyć (w naszym regionie jest ich bardzo mało).\n– Mieszkańcy Mazańcowic garną się do chóru czy raczej do piłki nożnej?\n– Piłka wygrywa, ale nie narzekam.\n– Na czym polega atrakcyjność Pańskiego chóru?\n– Dobre pytanie, sam nie wiem, może repertuar, wyjazdy, atmosfera w zespole, radość ze śpiewania.\n– Co Pan zrobił, że tak świetna sopranistka jak Joanna Korpiela-Jatkowska śpiewa z chórem?\n– Chodziłem z nią 12 lat do szkoły, więc musi. A tak poważnie, to prowadzi w chórze zajęcia z emisji głosu i po prostu lubi z nami śpiewać.\n– Wiele chórów mocno się starzeje. Czy jest Pan w stanie przeciwdziałać temu? Czy raczej chóry Śląska Cieszyńskiego są na wymarciu…\n– Jest sporo chórów seniora, ale i młodych nie brakuje. Ja mam przekrój w swoim zespole – od gimnazjum do seniorów. Dla młodych w chórze musi się coś dziać (koncerty, festiwale, wyjazdy, wspólne imieniny, urodziny, warsztaty chóralne, no i sukcesy na konkursach) i staram się im to zapewnić. Staram się pracować z młodzieżą od podstawówki.


Fake egzamin - jak zarobiłem na studiach - Joe Monster\nForum > Kawały Mięsne > Fake egzamin - jak zarobiłem na studiach\n# Fake egzamin - jak zarobiłem na studiach\n2019-02-14 21:51:18 Zgłoś\nBył czas, kiedy koledzy od piwa studiowali. W tym też czasie różne głupoty się robiło przy piwie. Jednego razu, przy spotkaniu, kolega zarzucił temat swoich problemów na studiach AWF i wróżył sobie "czarną dupę" z tytułu nadchodzących egzaminów. Rozchodziło się o budowę serca, układy kostne, krążenie, RKO i takie tam. Ogólnie temat dla mnie raczej hobbystyczny. Zaproponował mi, abym za "flaszkę" poszedł za niego. A ponieważ pomysł wydał mi się tak popier**** jak to tylko możliwe, to się zgodziłem.\nI jak sobie tak trzeźwiałem przed salą, zebrali się prawdziwi studenci. Ku mojemu zaskoczeniu "in-standów" było kilku, ale generalnie wszyscy się zgrali i uczyli się swoich "nazwisk" Moje brzmiało "Kowalczykowski" (powiedzmy... ale było cholernie skomplikowane). Wchodzę na salę wraz z 18-20 osobami. Na początku wykład - pani profesor wielokrotnie rehabilitowana przegaduje 30 minut i w końcu wywołuje tych zagrożonych. Na pierwszy strzał oczywiście Kowalczykowski...\nWstaję, jest wielkie "oooo na sali" ale trzymam się.\n- Ja cię chyba nie kojarzę, Panie Kowalczykowski\nNerwy trzymam na wodzy ale bardziej mnie trzyma alko z wczoraj.\n- Ja panią też tak średnio...\n- Wy wszyscy jesteście jednego warci... Zaraz? - Kobieta ściąga okulary, wyciąga jakiś zeszyt, wertuje kartki. Po chwili zamyślenia odkłada zeszyt i wwierca we mnie wzrok. - Pan to raczej nie przepada za naszymi murami... jak ja mam zaliczać, jak pana ciągle nie ma!\nI tutaj zonk, bo nie wiedziałem, co powiedzieć. Sala szemra coś, ja generalnie mam wywalone ale nie do końca... ratuję sytuację.\n- Przejdziemy do meritum?\n- No, noooooooooo, i to mi się podoba.\nCałe pytanie o długości pierniczonej stronicy z encyklopedii. Sala w chichot, ktoś nawet pokusił się o komentarz dla Kowalczykowskiego. A ja już całkiem spokojnie po prostu odpowiedziałem. Pytanie dotyczyło RKO i budowy serca (mięśnia, komory itd.) Odpowiadałem około 15 minut. Były pytania pomocnicze.\nKowalczykowski otrzymał "zaliczenie" (nie mógł więcej) i generalnie ja zarobiłem 150 złotych. Po wyjściu z sali wyszedłem przed uczelnię i fama o mnie doszła szybciej, niż ja na dół - otóż, na dole było kilkanaście osób z "ofertą". I tak, robiłem takie rzeczy kilka razy za "flaszkę" i nawet trzy razy u tej samej babki pod innym nazwiskiem. Takie to nieogary\n# Re: Fake egzamin - jak zarobiłem na studiach\n2019-02-14 22:17:51 Zgłoś\nCałe szczęście, że ci goście studiowali tylko AWF. Gorzej, jakby pokończyli w ten sposób medycynę.\nelmaz1 Bojownik od 16 lutego 2017\n2019-02-14 22:42:52 Zgłoś\nMógłbyś się zdziwić. Tylko stawki wyższe.\n2019-02-15 06:55:05 Zgłoś\nA ćwiczenia z patomorfologii też za innych zaliczałeś?\n2019-02-15 12:07:27 Zgłoś\nU nas jest taki Adrian, ktory sie za prezydenta podaje. Chlopak nic nie umie ale sie stara\n2019-02-15 18:20:12 Zgłoś\nzialena82 jak nic nie umie?? Co Ty gadasz, przecież pisać umie, co prawda tylko imię i nazwisko, ale ładnie podpisuje kartki co mu podsuwają...\nja na AWFie pływałem za ziomków z zaocznych\n2019-02-15 20:10:14 Zgłoś\n:komancz nie pierdol, w Moskwie nie ma AWF-u...\n2019-02-15 23:43:55 Zgłoś\nza drugim, trzecim razem było nawet łatwiej bo Pani Profesor zaczynała kojarzyć twarz może\n2019-02-19 13:34:43 Zgłoś\n:yanzy po starej znajomości - trzy!


NA SKARPIE Hotel, MIKOŁAJKI, Polska, - Biuro Podróży Krywań Nowy Sącz\n10 951 862\nHotel - Kod: 707\nObiekt znajduje się nad samym Jeziorem Mikołajskim co czyni go miejscem wyjątkowym. Charakterystyczna panoramiczna recepcja z której widać płynące żaglówki to nasz znak rozpoznawczy.\n26 komfortowo wyposażonych pokoi 2, 3 , 4-osobowych dla 64 osób. Każdy pokój wyposażony jest m.in. w łazienkę, telewizor, lodówkę, prawie wszystkie mają prywatne tarasy z przepięknym widokiem na jezioro. Każdy taras dodatkowo wyposażony jest w stolik i krzesła, a także leżaki, aby móc tym bardziej wykorzystać wolne chwile do odpoczynku i relaksu.\nRestauracja, sala bankietowa, sala konferencyjna, strefa SPA oferuje: zabiegi fizykoterapii, lasery, ultradźwięki, światłolecznictwo, kąpiele lecznicze borowinowe oraz solankowe, okłady fango.\nLicznik przeglądania hotelu = 2028


"Monolog dla Zielonego" - Opowiadania bez cenzury - S.T.A.L.K.E.R. TEAM\n"Monolog dla Zielonego"\nAugust 17, 2012 in Opowiadania bez cenzury\nPrzyuważyłem, że macie tutaj dział na radosną twórczość, to skorzystam i wrzucę małą próbkę tego co trzymam w szufladzie. Z góry uprzedzam, że niektóre zabiegi stylistyczne są celowe, jak np pewna prostota wyrażania się, głównego bohatera.\nŻyczę miłej lektury i jednocześnie mam nadzieję, że nie zanudzę... :thumbsup:\nHej młody. Co się tak gapisz? No nie udawaj zielonego, przesz widzę, że od dobrej chwili drepczesz w tym samym miejscu i rzucasz na mnie okiem. Chcesz pogadać, tak? Oczywiście mogłem się tego spodziewać. Ledwo się człowiek pojawi żeby pchnąć Sidorowiczowi jakiś towar, a już młodzi go oblegają jakby miał im uchylić ze swojej czary mądrości ile tylko się da, he he he. No już nie pękaj tak, zielony. Tak Cię będę nazywał. Per Zielony. Chcesz posłuchać o naszej parszywej dwunastce. Skąd wiem? Pierwszy to Ty nie jesteś, nie schlebiaj sobie. Miast tak wybałuszać gały, rozumisz, to skocz no po jakąś przekąskę i coś wysokoprocentowego to może odkupisz ode mnie trochę czasu.\nByło nas dwunastu. Całkiem spora ekipa. Zgrana do granic możliwości, wypróbowana rozumisz? Dzieląca smutki, gorycz porażki i słodycz zwycięstwa. Większość z nas poznała się odbywając służbę wojskową natomiast Luka i Pietia dołączyli do nas jako jedyni z rozbitej przez wojskowych grupy Zebrzyna. Grupa Zebrzyna? Nie słyszałeś? Coś ty. Nie rób sobie jaj. Nie warto o nich pytać, sami jajogłowi. Takie dzieciaki ledwo co po studiach, opętane manią eksplorowania i badania Zony. Połowa z tych gówniarzy marzyła o znalezieniu niesamowitych artefaktów i powrocie do kraju w blasku chwały i fleszy aparatów, rozumisz? Sam Zebrzyn, to inna śpiewka. Doświadczony skurczybyk. Spędził w Zonie chyba całe jedenaście lat. On wiedział co i jak. Nie wpieprzyłby się w to gówno, gdyby na starość nie chciało mu się bawić w Akademię Pana Kleksa. Nie słyszałeś o tym nic, a nic, prawda? Spodziewałem się, że okoliczni Ci co nieco mówili. Wiem, że lubą dokarmiać koty różnymi opowiastkami. Dobra. Opowiem Ci. W końcu, czemu nie?\nByliśmy wtedy nieopodal Kordonu, totalnie na luzie. Wracaliśmy drogą prosto z cmentarzyska. Łysy dźwigał w kufrze chyba ze trzy Ślimaki i dwa Błyskiączki. Nie wspomnę o masie sprzętu, znasz Łysego przesz to cholerna hiena, he he he. I wykmiń sobie. Idziemy normalnie jak ludzie drogą. W pewnym momencie Łysy przestał trajkotać i spojrzał się na mnie. Od razu skumałem o co mu idzie. Od strony posterunku dało się słyszeć odgłosy strzelaniny. W pierwszej chwili pomyśleliśmy, że to dwie grupy nowych się poprztykały o jakieś byle co w stylu jednej Meduzy. Myślę sobie, podbijemy od lewej, wiesz tam las rośnie dość gęsto i zlustrujem co gówniażeria porabia. Może utrzemy im nosa. Łysy się podjarał, bo wiesz już we łbie miał te swoje wizje zdobycia nowego sprzętu. Też mi coś. Widzisz, słyszałem wyraźnie jak naparzali z makarowów, więc nic wielkiego. Dostaniesz u Sidorowicza może z 70 rubli za sprawny egzemplarz. Ale, że Łysy łasy na kase... Swoją drogą czemu on Łysy, a nie Łasy? Włosy gnój przesz ma, a pęd na ruble, to niczym pies na sukę. He he he. No już młody, nie stękaj. Kontynuuję bez stresu.\nW każdym bądź razie idziemy dalej zgodnie z planem. Doszliśmy do tych trzech skał co to leżą tuż przy płocie. Wyobraź sobie kurde, ja się wychylam, a tam wojskowi dają ostro w żółtodziobów. Niby nie nowość, nie? Wojskowi jak się schleją i zapuszczą aż do posterunku, to lepiej im w drogę nie włazić bo ci rozpieprzą łeb za samo pojawienie się na ich drodze. No ale słuchaj. Trepy rozłożone koło tych skał co przy powalonym drzewie były, wiesz jakieś piętnaście może dwadzieścia metrów dalej jest karuzela, nie? A młodziki skulone za szlabanem i wrakiem transportera. Dwóch może ostrzeliwało się, a reszta jak strusie w piachu. I nagle ja Ci patrzę, a tam się mój znajomy, Luka, do cholery kuli przy kole. W Zonie jak to w Zonie, możesz być za perymetrem świnią skończoną, ale tutaj nawet największa menda kumpla nie zostawi i zostawić nie powinna. Więc sam rozumisz, że nie mogłem tak na to patrzeć. Ciągnę Łysego za ramię, a ten wiesz, on rozpierduchę wprost ubóstwia. Już normalne widzę jak mu się z oczu iskry sypią i odbezpiecza kałasza. Więc mu mówię żeby obszedł ostrożnie od lewej sołdatów i pojechał im po nerkach serią, ale konkretnie, a ja mu wejdę w słowo z tej pozycji. Wiesz tutejsze trepy nie należą do bystrzaków. Liczyłem, że im nagle wróci zdrowy rozsądek i pokapują, że pojawili się inni interesanci. Łysy pełznie na pozycję, a ja się szykuję. Nagle ja Ci patrzę, a tu zza pojazdu wypada sam Zebrzyn. W łapie miał kałaszka z granatnikiem. Widzę wyraźnie, że krwawi z ramienia i nogi. Normalnie wmurowało mnie jak pociągnął serią po tamtych i wystrzelił granat. Problem w tym, że biedak trafił w skałę dobre siedem, osiem metrów dalej, a dwie sekundy później te wojskowe cioty odpowiedziały ogniem ze wszystkich luf. Na własne oczy widziałem śmierć jednego z najbardziej znanych i szanowanych Stalkerów. Zebrzyn został posiekany chyba kilkudziesięcioma kulami. Gdyby Łysy był na miejscu szybciej pewnie by do tego nie doszło, chociaż cholera wie. Parę sekund może minęło i usłyszałem jak Łysy ostrzelał trepów. Później zobaczyliśmy że trafił dwóch ze skutkiem śmiertelnym, he he he, a trzeciemu odstrzeliło nogę. Jakim cudem, nie wiem. Ale chuderlawy był, może dlatego. Jak tylko Łysy zagrał im walczyka, to ja ze swojej strony puściłem serią po zielonych łbach, które nagle się pojawiły nad skałą. Trepy pokminiły zgodnie z moimi przypuszczeniami, że są w ogniu krzyżowym i ktoś krzyknął "pułapka!" i "spieprzać należy". No i pognali. Łysy chyba poleciał za nimi jeszcze aż do Karuzeli i skosił dwóch, a reszcie się oberwało przekleństwami które Łysol wykrzyczał w momencie jak iglica uderzyła w pustą komorę.\nWróciłem szybko na pozycję koło posterunku i niestety tak jak się spodziewałem... Mówię Ci człowieku to była rzeźnia. Chyba sześcioro albo siedmioro z tych dzieciaków leżało rozstrzelanych. Luka siedział pod transporterem i płakał. Chyba płakał, twarz miał zakrytą rękami. Jego plecy tak jakoś dziwnie drżały... No i koniec końców zabraliśmy jego i jego kumpla Pietie razem z nami. Reszcie gówniarzy daliśmy parę rubli, kilka konserw i trochę wody, pokazaliśmy drogę i kazaliśmy wypieprzać z Zony. To nie miejsce dla takich. Wiesz podobno jeden z nich później wrócił. Nawet pokumał się z naukowcami. Pietia go pamiętał więc rozpoznał typa w Jantarze. Ale wiesz co najlepsze? Chwilę potem jak młody go rozpoznał musieliśmy gnoja posiekać na kawałki. Tak, zgadłeś. Zombie. Pieprzone Zombie. Jajogłowy pewnie go wykorzystał do badania pola psionicznego i biedak skończył nieciekawie. Ehh.\nWiesz co, wróć jutro. Może pogadamy dłużej. Co? Nie słyszysz świerszczy? Noc człowieku zapadła, idź lepiej do piwnicy. Ja i tak śpię przy ognisku, a dziś Wilk ma wartę więc można spokojnie pokimać. Idź już. Zjedz coś najpierw, napij się, wysraj. Nigdy nie wiadomo kiedy znowu dostąpisz tych przyjemności. Mimo wszystko gdybyś usłyszał hałasy lub inne dźwięki, to waruj przy ścianie z pukawką w dłoni. I nie pękaj. W Strefie da się żyć. Dobranoc\nNo witaj Zielony! Jak się spało? Spałeś w ogóle czy też może całą noc spędziłeś pod kocem wytężając słuch, he he he. Nie przejmuj się, każdy świeżak przez pierwsze tygodnie tutaj pęka co noc. Że jak? Zielony nie gadaj głupot, ja tu już jestem całe siedem lat. Wiesz co to jest siedem lat? Wieczność jak dla mnie. Ni cholery nie wiem co się dzieje poza Strefą. A co do Twojego pytania to nie, nie boję się zamykać oczu nocą i spać, he he he. Toś mnie rozbawił młodziku. Tobie było ciężko zasnąć tutaj w Kordonie, kiedy dookoła pełno ludzi i doświadczonych stalkerów na warcie. A co byś powiedział na spanie w środku lasu, ciemnego jak tyłek czarnucha? Pełno wilgoci, zimno, zewsząd dobiegają różne odgłosy. Nawet nie wiesz co za chwilę może przemknąć obok Ciebie. Ślepy kundel, Snork albo w najgorszym razie zobaczysz te rozżarzone ślepia wpatrujące się w Ciebie. Tak tak! Pijawka młodziku. He he he. Boi się usnąć w Kordonie, dobre sobie. Wiesz co? To mi przypomina jedną historię, która miała miejsce właśnie tutaj i to też niedługo po mojej pierwszej nocy w Strefie. Skocz no tylko do Sidorowicza i wydęb trochę kiełbasy. Co? Nie, chleb mam. Gardło umoczyć też czym jest. No, skakaj. Jak wrócisz opowiem Ci najprawdziwszą historyjkę o duchach. Ha ha ha!\nNo. Jesteś wreszcie. Snorki Cię nie zjadły po drodze? Ha ha ha! W porządku. Siadaj na d**ie, zakąś i słuchaj. To było dokładnie tydzień po moim przybyciu do Strefy. Niedaleko stąd leży opuszczone gospodarstwo. Niecałe dziesięć minut na piechotę drogą w kierunku zawalonego mostu. Przed przystankiem skręcasz w prawo. Kojarzysz? Nie? Jeszcze tam nie byłeś? Idziesz dalej albo przez nieduży las ewentualnie prostą, ubitą dróżką, ale nie radzę. Ostatnio podobno pojawiła się tam anomalia grawitacyjna. Taaak. Widzisz ja też znam różne ciekawe naukowe słowa. Anomalia grawitacyjna, ha ha ha! Co takie oczy robisz? Stalkerzy to prości ludzie, ale nie bierz ich za przygłupów, dobra rada wujka. Co to ja przed chwilą mówiłem? Ah, no i więc idąc dalej trafisz na zrujnowane gospodarstwo. Trzy, cztery budynki obrócone w ruinę, stodoła, pełno walającego się syfu na ziemi i pieprzone wraki. Wiesz, ja to ciekawski byłem. Zaraz na drugi dzień chciałem wściubić nosa na placówkę trepów. Dobrze że Lont mnie przyłapał i opieprzył, pewnie nie siedziałbym dzisiaj tutaj gdyby nie on. Po jego kazaniu szybko sobie rozkminke zrobiłem, że skoro trepy siedzą na południu i nie wyłażą bez większej potrzeby no to może coś ciekawego znajdę na północy. I czujesz Ty nie? Wziąłem sprzedałem ostatni bandaż jaki miałem jakiemuś frajerowi co dał mi całe 300 rubli. Biegnę ja Ci do Sidorowicza i od progu krzyczę że chcę jakiegoś gnata do 300 rubli. Dziadunio tylko popatrzał na mnie i powiedział, że skoro chce tak młodo zginąć, to nie jego sprawa. Rzucił mi makraowa, dwa magazynki i mówi, że to na koszt firmy. Pomyślałem sobie, gitara normalnie. Skoro tak rewelacyjnie się rozpoczął dzień, to pewnie i dalej będę święcił triumfy. Wyszedłem z bunkra, złapałem po drodze mój plecak i zapakowałem do niego kilka przydatnych rzeczy. Wiesz takie tam, butelka wody, ze dwie konserwy, kawałek chleba, kilka szmatek zupełnie nie wiem po co, no i kawałek sznura. Nie miałem żadnej kabury ani niczego podobnego. Więc załadowałem magazynek nabojami i rach ciach, do spluwy go. Drugi magazynek wrzuciłem do kieszeni bluzy, a gnata do prawej w spodniach. Straszna prowizorka, nie? Nóż na szczęście miał mocowanie na pasek, a ja na szczęście miałem pasek, he he. Rozumisz, zawiązałem mocniej buty, nogawki weń włożyłem i po cichu podreptałem w stronę drogi. Musiałem się trochę pomotać żeby mnie Lont albo Piotr nie przydybali. Dostałbym opierdol jak się patrzy. Oni w miarę możliwości ganili młodzików, żeby nie szli za daleko w pierwsze swoje dni pobytu w Strefie. Ale ja to w gorącej wodzie kąpany więc myślę sobie albo teraz albo nigdy, czas na bogactwa. Wiesz Zielony, durny ja wtedy byłem, że strach. No ale idę ja Ci tą drogą cały czas na północ. Doszedłem po chwili do mostu. Tuż obok barak jakiś, dookoła pełno porozpieprzanych betonowych płyt, a pośrodku drogi rozkraczone autko. Całe pordzewiałe. Ja oczywiście jak to nowy. Zlustrowałem wnętrze auta, a potem wlazłem do baraku. Nie wiem czy głupi byłem czy co. Wiesz serio liczyłem, że coś tam znajdę, a tu wielkie gówno.\nSłucham? Gospodarstwo? Rany, Zielony coś Ty taki niecierpliwy? Jakbym widział siebie sprzed kilku lat. Dobra, dobra. W końcu przeszedłem most i dotarłem do przystanku no i widzę że droga odbija na prawo. Se myślę co mi szkodzi kurcze. Nie mieliśmy wtedy jeszcze takich dobrych detektorów młody. Anomalie trzeba było na czuja brać. Dlatego Lont był taki upierdliwy dla nowicjuszy i nie pozwalał im samym wychodzić w pole. I słuchaj. Idę ja tą dróżką i nagle słyszę takie dziwne buczenie. Wiesz takie delikatne, niskie dźwięki. Zwolniłem i rozglądam się i nagle tuż przede mną dostrzegłem takie dziwne coś. Cholera wiesz, takie jakby załamanie powietrza. No nie wiem młody jak Ci to wytłumaczyć. To jest tak jakby pewna część powietrza falowała intensywniej od reszty, z tym że to nie było pieprzone powietrze tylko pierwsza anomalia z którą się zetknąłem. Powiem Ci, że jak byłem ciekaw tak szybko mi przeszła ochota na podziwianie tego. Słyszałeś coś niecoś o tym? To Trampolina. Niezłe gówno się dzieje jak na to wejdziesz. Wyzwala jakąś dziwną energię uderzeniową. Nagle po prostu dostajesz wielką piąchą w ryło albo klatę. Jak wpadniesz w sam środek, to możesz być pewien że dupa zbita.\nI proszę ja Ciebie, obszedłem to coś z prawej strony, a następnie powoli i ostrożnie stawiając kroki idę dalej w stronę tych budynków. Wszedłem powoli na dziedziniec no i odpuściłem trochę tej ostrożności. Wiesz myślałem że oho, pewnie znajdę tu nieprzebrane skarby i w ogóle. A teraz słuchaj młody, najlepsze będzie. Ani się spostrzegłem jak zrobiło się ciemno. Mówię Ci jaka mnie kurwica dopadła wtedy jak rozkminiłem, że dookoła ciemno, latarki nie mam, po drodze anomalie, a na dodatek jakieś cholerstwo zaczęło całkiem niedaleko wyć. I to nie jak jakiś wilczek z lasu czy inne bydle. To wycie pamiętam do dzisiaj. Prawie zabrudziłem gacie. Nogi same mnie poniosły do najbliższego budynku. Wbiegłem na górę po schodach i cud, że się pode mną nie załamały, plecami oparłem się o przeciwległą ścianę. Pamiętam, że wyjąłem też pistolet i mocno zaciskałem na nim rękę. To pieprzone wycie nie ustawało. Jakby jakiegoś stwora polewali wrzątkiem, cięli żyletką i jednocześnie solili te rany. Mówię Ci młody, srałem po nogach równo, taki ze mnie stalker był. I wtedy tak ni z tego, ni z owego przypomniała mi się rozmowa, którą podsłuchałem pomiędzy Lontem i jednym stalkerem rzadko bywającym w Kordonie. Nie streszczę Ci jej ale uwierz, jak wtedy ją sobie przypomniałem, to gdybyś był w stanie mnie zobaczyć pewnie byś zwątpił. Tak zbielałem. Lont i ten drugi mówili o chłopakach od Waleriana. Gnoje bali się łazić do tego gospodarstwa bo już kilku twierdziło, że coś tam straszy i jakieś białe postacie przemykają między budynkami. Lont pewnie ciężko myślał bo dopiero po chwili coś tam zaczął sugerować czy to nie Poltery czasem ale ten drugi powiedział że nie, że chłopaki świrują, że białe zjawy i że... wycie. Przyznam Ci się, że już nigdy w Strefie nie bałem się tak jak tamtej nocy. Siedziałem w tej pozycji chyba z trzy bite godziny. I w pewnym momencie coś tak kurewsko głośno zawyło! Ledwo co powstrzymałem się od tego żeby po prostu wyskoczyć przez okno i spieprzać gdzie oczy poniosą! Czy to przez anomalie czy nie, serio miałem to w dupie. Chłopie siedzę ja tam przyparty do ściany, rękojeść od Makarowa prawie miażdżę, a to coś wyje i krzyczy! I nagle coś mi do uszu doleciało. Brzmiało jakby kroki. Wiesz, jakby ktoś po chodniku tupał buciorami. Zebrałem w sobie resztki godności, he he he, i podpełzłem do okna. Wychylam się najbardziej jak mogę i zdębiałem. Młody, kurde no nie uwierzysz jaka bajka. Wyobraź sobie. Na środku stoi koleś, w ręku trzyma butelkę Kozaka i wyje. Najnormalniej w świecie wyje. Zrobił pauzę, golnął sobie z gwinta porządnego łyka i dalej w najlepsze wyje. Patrzę dalej, a tam pod ścianą budynku czterech typów się męczy z przesunięciem takiego sporego bloku. Taki betonowy, rozumisz ? No i sapią, stękają i szurają tym draństwem po ziemi. Ale to nie wszystko. Jak już przesunęli tego kloca to jeden z nich odszedł kawałek, wyjął coś z plecaka i zaczął się rozbierać na środku dziedzińca. Myślę sobie, jacyś sekciarze popieprzeni. Wypatrzą mnie, dopadną i podetną gardło wykrzykując jakieś sekciarskie pierdoły.\nMłody takie mnie zdziwienie dopadło, mówię Ci. Ten gość rozebrał się i schylił się po to coś co wyjął z plecaka. Patrzę, a ten rozsmarowuje sobie na ciele jakiś biały proszek czy cholera wie co to było. Jak już skończył się mazać, rzucił na ziemię to pudełeczko i pobiegł tuż przed wyjście na tę drogę w kierunku przystanku. Rozumisz. Ja nadal skulony musiałem się przetransportować do drugiego okna bo mnie ciekawość nieziemska zżerała odkryć co te świry wyprawiają. W końcu powoli doszedłem do tego okna, wyglądam na zewnątrz i widzę, że ten wymalowany biega między krzakami. Tak bez ładu i składu. Ha ha ha! Rozumiesz młody? Zjawy! Wycie? Zjawy? Kminisz już? Odczekałem na tym piętrze do rana. Tamci panowie zwinęli się tuż przed świtem, a mnie wręcz skręcało co by zobaczyć cóż takiego chowają pod tym betonowym blokiem. No i rozumisz wstaję, kości rozprostowałem, bolały jak cholera. Wychodzę przed budynek, rozglądam się ostrożnie. Pusto dookoła, cicho. Podszedłem do tego klocka. Tak łażę w kółko, myślę. Parę razy wczepiłem się weń paluchami, ale nic z tego. Nie dałem rady samemu. Co zrobiłem? No jedyne wyjście z sytuacji to wrócić do Kordonu i zdać relację Lontowi. On skrzyknął Piotra i Wańkę, no i całą czwórką ruszyliśmy po południu znowu w stronę gospodarstwa. I wiesz co? Nie oberwało mi się nic a nic od chłopaków. Nie mam pojęcia czemu. Że jak? Ha ha ha! Też Cię mierzi co tam było tak? No więc słuchaj. Doszliśmy na ten dziedziniec i pokazuję chłopakom, które to miejsce. Ściągnęli rękawiczki, splunęli w dłonie i zabrali się za przesuwanie tego cholerstwa. Ja patrzę, a tam dziura w ziemi spora, w środku skrzynia. Lont mnie tyrpnął i mówi żebym otworzył, że należy mi się i tylko mam być ostrożny. Otwieram ja Ci powoli to coś i uwierz mi młody, było jasno na dworze, popołudnie, słońce stało wysoko. A z tego kufra taki blask bił, aż normalnie oślepiał wszystkich. Lont wybałuszył gały, a reszta stała jak zahipnotyzowana. Co tam było? Artefakty Zielony, artefakty. Cała masa artefaktów. Bączki, Ślimaki, Skrzypce, Meduzy, Świecidełka nawet jeden Blask księżyca się znalazł! Oprócz tego w podzielonej przegrodzie skrzyni leżało kilka sztuk broni, trochę amunicji i jakieś łachy. Pokrwawione, dokładnie. Dobrze kombinujesz młody. Ci kolesie byli bandziorami. Napadali na stalkerów i okradali ich. Często taki stalker kończył gdzieś w piachu z kulą w głowie. Te mendy zabierały im nawet ubrania. I po prostu wszystko składowali tam, a historyjkę z nawiedzonym miejscem wymyślili na poczekaniu żeby odstraszyć innych. Koniec końców Lont posłał po większą ekipę i w nocy zaczaili się na tamtych. Myślałem że ich jakoś aresztują, wrzucą do piwnicy czy coś. He he. Oj głupi ja byłem, głupi i niedoświadczony. Tamtej nocy pierwszy raz w życiu zobaczyłem najprawdziwszą rzeź. Wystrzelali ich wszystkich jak kaczki. Lont powiedział mi "tak to już jest w Strefie". Przysługa dana, przysługa oddana. Z czasem nauczyłem się, że ten świat rządzi się swoimi prawami. Ty młody też się nauczysz.\nDobra wstawaj. Wystarczająco dużo czasu zmitrężyliśmy na te gadki przy ognisku. Wyrzuć butelki, a potem przyjdź pod cmentarzyk. Tak. Pomożesz mi pogrzebać jednego kota. Co zrobił? Ano nic nie zrobił. Stał tylko i pozwolił się podziurawić trepom. Idź już. Czeka nas sporo pracy. Może wieczorem przy Kozaku co nieco opowiem. Aha, weź od Wilka łopatę. Przeca nie będziemy ziemi łapskami rozgrzebywać jak jakieś Snorki czy inne bydło.\nHej Zielony! Ciężki dzień co? Słyszałem, że po obiedzie polazłeś z Łysym pomóc przy naprawie podjazdu. Słucham? Ha ha ha! Młody nie jojcz. Co z tego, że inni też już wołają na Ciebie per Zielony? Uwierz mi za kilka dni kwestia jak na Ciebie wołają, to będzie Twoje najmniejsze zmartwienie. Masz imię? Naprawdę? Ha ha ha! Oj no spoko już, wyluzuj dzieciaku. Nikogo tutaj nie obchodzi Twoje imię. Większość ze stalkerów ma swoje ksywy na które w jakiś sposób zapracowali, albo po prostu sobie zasłużyli. Proszę ja Ciebie taki Wania Wichajster na ten przykład. Złota rączka, zawsze coś tam naprawia, skrobie, ulepsza. Dlaczego Wichajster? Bo nie umie nazwać żadnej rzeczy po imieniu. Dasz mu sprężynę, powie że to wichajster, dasz mu kurek wymontowany z gnata, powie że to wichajster w końcu dasz mu jelec i co? Tak! Brawo młody. Wichajster, a jakżeby inaczej. Ktoś inny? No niech będzie Profesor. Mądry człek. Oczytany, stonowany, zawsze mówi spokojnie i rzeczowo. A do prawdziwego profesora to mu daleko jak prostytutce do osiągnięcia śladowych ilości moralności. Ha ha ha! No i co z tego, że źle się kojarzy. Zielony, co Ty tak narzekasz? Wolałbyś żeby na Ciebie wołali jak na kilku chłopaków którzy byli u Waleriana ale wylecieli z hukiem? Nie słyszałeś. Oczywiście nie słyszałeś. Skąd miałeś słyszeć. Był sobie taki jeden, Krzywy na niego mówili bo łaził tak jakoś dziwnie. Coś z kręgosłupem miał. No i wysłali raz Krzywego razem z jakimiś chłopaczkami do takiej małej doliny na zachód stąd. Mieli wydostać jakąś skrzynie z bajorka i przytargać ją z powrotem. Po drodze wpadli na Snorka a Krzywy jako jedyny miał karabin. Zdaje się kałaszka. I miast pruć w bestię która z powodzeniem zaczęła masakrować jego kolegów z oddziału, ten biedak najpierw się rozpłakał, potem porzucił broń i uciekł do Waleriana. Żaden z walczących nie przeżył. A Krzywy ? Przez tydzień dostawał wpieprz od każdego na szlaku kto go rozpoznał. Zaczęli na niego wołać Tchórz, Uciekinier. W końcu nie wytrzymał. Uciekł po raz drugi. Potem Walerian dowiedział się że chłopak powiesił się tuż obok wejścia do Rostoku. Po dziś dzień jego truchło tam dynda, odstrasza innych.\nDobra, dość biadolenia. Zielony siadaj, wyjmuj wałówkę i gadaj o czym chcesz dzisiaj posłuchać. Aaa. No proszę, widzę że te legendy o naszej parszywej dwunastce nie dają Ci spokoju. Zgoda. Niech będzie ale wyjątkowo krótko, bo mnie spanko dopada co raz mocniej.\nTak jak mówiłem Ci wczoraj, większość z naszej grupy znała się już z wojska. Służyliśmy razem w jednostce pod Kijowem. Ot typowe trepy z nas były. Wiesz, nikt z nas nic specjalnego wcześniej nie umiał. Tam skąd pochodzę o dobrym wykształceniu i pracy możesz zapomnieć. Dlatego poszedłem do wojska. Identycznie było z resztą chłopaków. Pokumaliśmy się, trzymaliśmy się razem, dziadkom stawialiśmy jako taki opór jak przeginali. Ileż razy ja dostałem wpieprz, to nie zliczę, ale wojo to wojo. Szkołę dostałem i po wyjściu na pewno byłem twardszym sukinkotem, z taką różnicą że nadal nie umiałem nic poza strzelaniem i wojaczką. Wtedy właśnie Łysy wyjechał z całą Strefą. Wiesz, wtedy uważałem że to nieosiągalne miejsce tylko dla wybranych. Ale okazało się, że Łysy znał kogoś, kto znał kogoś co to potrzebował przeszkolonych kolesi do tego żeby za niego brudzili łapy. Podzwoniliśmy do reszty chłopaków i każdy z nich, bez wyjątku mówię Ci, był chętny. Umówionego dnia stawiliśmy się pod Wilczą i czekaliśmy jak te kołki do trzeciej w nocy. W końcu pojawiło się dwóch kolesi w towarzystwie trepa. Krótka gadka i okazało się, iż nasz dobroczyńca opłacił nasze wejście do Strefy, tak więc pierwszą robotę jaką nam nagrali robiliśmy za frajer, czujesz? Żeby spłacić należność. Psia jego mać! Tfu! Do dziś jak wspomnę tego zarobaczonego gnoja, Zdeba to mi się rzygać chce. Świnia była z niego. Dodam, że bogata świnia. Wysługiwał się kotami, takimi jak Ty czy ja wtedy. No i, proszę ja Ciebie, przetargali nas przez granicę, pogonili przez jakąś starą drogę. W końcu dotarliśmy do jakichś zabudowań. Wyglądało mi to na starą ubojnię świń. Sam Zdeb wyszedł ku nam i bez ceregieli zaczął nawijać. Że wisimy mu przysługę, że jak spieprzymy sprawę to każdy z nas skończy w anomalii i takie tam bzdety. Każdy z nas dostał po jakimś gnacie, kilka magazynków do podziału i trochę żarcia.\nZaraz potem wywieźli nas dalej drogą, poza most i wysadzili tuż przy jakimś budynku. Gość który nas wiózł dał instrukcję i powiedział co tam na nas może czekać, potem zaczął grozić tak samo jak Zdeb, że nam nogi z dupy powyrywa jak nie wykonamy zlecenia. Wiesz co wtedy zrobił Łysy? On zawsze narwany był, ale tego wieczora przeszedł samego siebie. W pewnym momencie po prostu podniósł obrzyna który mu się dostał w ubojni, wycelował w kierowcę i rozpieprzył mu głowę w drobny mak. Chłopie. Żebyś Ty widział konsternację na naszych twarzach! Łysy tylko wzruszył ramionami i powiedział że nie przyjechał do Strefy tylko po to żeby robić na jakiegoś pieprzonego warchoła. Po fakcie pierwszy ocknął się Borys, szybko przeszukał kierowcę, zabrał mu mapę, jakieś papiery, broń i trochę fantów z kamizelki. Później zatargaliśmy go za mur, a Łysy upuścił trochę benzyny z baku. Całkiem niezgorszo się paliło. Wiesz, przede wszystkim nie spękaliśmy. Mimo faktu, iż byliśmy w kompletnej dupie, to nadal myśleliśmy w miarę trzeźwo. Borys rozłożył mapę i zaczęliśmy rozkminiać gdzie się znajdujemy. Całe szczęście, że ten kretyn kierowca miał na niej pozaznaczane wszystkie ważniejsze lokacje w tej zafajdanej dolinie. W jednym miejscu było naskrobane mazakiem "koty". Nie wiadomo jak byłbyś głupi, na pewno pokapowałbyś o co chodziło. Tak samo i my zrozumieliśmy że jeśli mamy się udać gdziekolwiek to tylko tam. I tak trafiliśmy całą ekipą prosto w ręce Lonta, który akurat tej nocy był z chłopakami koło przejścia do doliny. Szkoda żeś nie widziałeś miny tego gościa jak nagle na drodze stanęło mu dziesięciu chłopa. Jakiś czas później powiedział mi, że tej nocy wziął nas za bandziorów i ledwo co nie doszło do czegoś poważniejszego. He. Jak widzisz młody wszystko jednak poszło gładko. Przetransportowali nas do Kordonu, wysłuchali, napoili, nakarmili a później kazali siedzieć w piwnicach a sami rozkminiali co z nami zrobić. A co ze Zdebem tak? No cóż młody, wdepnęliśmy wtedy w niezłe gówno i niedługo potem przyszedł czas że trzeba było wyczyścić buty, rozumisz?\nLeć spać człowieku. To już nie na dzisiaj gadka. Słucham? Przecież mówiłem wcześniej. Dzisiaj nie będę Ci bajkować pół nocy. Zielony ja też spać muszę, jestem człowiekiem, nie mutantem. Spadaj. Kiedy indziej Ci opowiem o Zdebie i jego bajzlu. Dobranoc chłopie.\n"Zona jakiej nie znasz"\nCzołem Młody. Kopę czasu się nie widzieliśmy. Jak było? No wiesz, jak to na typowym wypadzie w głąb Strefy. Tym raczej było raczej spokojnie. Dziękować Bogu, wszyscy wróciliśmy w jednym kawałku i to z całkiem niezłym łupem. Czekaj zerknę do plecaka. No jeszcze nie byłem u Sidorowicza więc mam towar przy sobie. Hmmm. Dwie Baterie, dwa Ślimaki, jeden Blask księżyca, trzy Patyki i jeden Kolec. Nawet nieźle co nie Zielony, he he he. Proszę, trzymaj. Tak to dla Ciebie. No co robisz takie gały. W życiu nie miałeś jakiegoś swojego artefaktu pewnie co? Weź ten. Nie jest dużo wart bo jego właściwości są raczej kiepawe, ale jak na początkującego stalkera to wystarczy. Powiedzmy, że przyda Ci się jak wódeczki braknie. A teraz siadaj tu, wyjmuj procenty, a ja skoczę do Sidorowicza, pchnę kilka rzeczy i wracam. Opowiem Ci o Zonie.\nKordon znasz. Niedokładnie zapewne, bo chyba nigdy nie byłeś dalej niż posterunek pod mostem. Zaraz za tym posterunkiem droga ciągnie się cały czas prosto, na północ. Po lewej stronie znajduje się to co zostało z meliny Waleriana. Kiedyś to była główna baza wolnych stalkerów. Zlatywali się tam wszyscy, prawie jak muchy do gówna. Wiesz. Ognisko wesoło trzaskające pośrodku, baza otoczona fragmentami betonowego muru, ciężarówkami i tym podobnym szajsem. Oprócz tego dach nad głową, miska gorącego gulaszu i jeden darmowy kieliszek wódki dla strudzonego wędrowca. Mogłeś się wyspać, odpocząć, pogawędzić z chłopakami. Wymienić fantami, kupić coś, a nawet dać Szewcowi swoje zniszczone graty, które za małą opłatą przywrócił jako tako do stanu używalności. Wiesz można śmiało powiedzieć, że to był taki nasz mały raj w Zonie. Owszem zdarzało się też co nieco. Niedaleko od bazy pojawiały się watahy ślepych psów, tych pieprzonych zmutowanych dzików i świń. Kilka razy pojawiły się pojedyńcze snorki. Ale i tak było w miarę spokojnie. No może poza tym okresem kiedy bandziory odbiły dla siebie północny posterunek i stamtąd dwa razy urządzili większy wypad w kierunku Waleriana i chłopaków. Chyba nie muszę nadmieniać, że zawsze wracali z paroma kulkami w dupie? He he he. No i jeszcze ten moment kiedy trepy zaczęły nadawać nasze ruchy bandziorom. Dogadali się z nimi i mieliśmy nieźle przesrane na dwa fronty. Pamiętam że Walerian zatrudnił jakiegoś najemnika którego polecał mu Sidorowicz. Ten koleś załatwił całą sprawę raz-dwa. Powaga. Sołdaty pokapowali się, że ktoś nowy daje im ze wszystkich luf po plecach szybciej niż zdążysz powiedzieć „Snorkmnieugryzłwdupę”. Od tego momentu przycichli i nie wyściubiają nosa poza placówkę dalej niż na 20 metrów. Wiesz to w pewnym sensie czyni Kordon cholernie nudnym miejscem. Ani tu nie nabędziesz doświadczenia, ani nie znajdziesz lepszych artefaktów, nie zapoznasz się dokładnie z fauną i florą Zony. Jedyny plus to fakt, iż jednak masz jakieś tyły na które możesz spieprzać jak zrobi się gorąco. No może jeszcze prócz tych żałosnych mutantów jest jedno zagrożenie. Jak będziesz kiedyś w polu i usłyszysz helikopter to padaj na pysk i waruj przy glebie dopóki nie ucichnie. Wojskowi piloci lubią kosić z tych swoich maszynek do mielenia mięsa. Jak zobaczą jakiegoś biednego stalkera który próbuje dobiec do zabudowań lub skryć się pod którymś z mostów to walą do niego jak opętani. Ileż to razy znajdowało się młodzików podziurawionych jak sito. Kiedyś kilku chłopaków postanowiło zrobić zrzutkę i wybrali się aż do Agropromu, kupić od Powinnościowców wyrzutnię RPG-7. Mieli też kilka artefaktów na wymianę. Na co? No na pociski młody. Poszli, wymienili, wszystko przebiegło gładko i sprawie. Później spędzili noc u Oresta a na drugi dzień ruszyli przez południowo wschodnie przejście. Nigdy nie wrócili do bazy. Znaleźliśmy potem ich ścierwo. Objedzone prawie do kości. Wpadli prosto na legowisko nibypsów. Mieli tylko swoje nędzne makarowy i tą pieprzoną wyrzutnię. Nie mogli się obronić. A wojsko jak latało tak lata.\nCo jeszcze wiem o Kordonie? Tak jak mówię unikaj otwartych przestrzeni i uważaj na watahy kundli. I jeszcze jedno Zielony. Nie pchaj się nigdy przez tę dziurę pod nasypem kolejowym. Tak, tę samą na lewo od posterunku. Widzę, że słyszałeś już o niej. To jedyne takie miejsce w całej cholernej Strefie. Elektro które się tam pojawi jest niewykrywane przez detektory. Nie zobaczysz go, nie usłyszysz, a i rzucenie muterki nie zawsze zda egzamin. Bo to bydlę jest takie dziwne Trzeba mieć szczęście i trafić w sam środek. Wtedy się aktywuje. Daruj sobie łażenie tamtędy. Średnio co kilka dni trzeba się tam wybierać i wyciągać przy pomocy haków ciała kolejnych gości którzy sobie chcieli skrócić drogę do wysypiska. Skrócili sobie, oj skrócili. Ehhh. Słucham? Aaa, Wysypisko młody to już inna śpiewka. Można powiedzieć że w porównaniu do innych miejsc, to Wysypisko jest też spokojne. Ale niech Cię nie zwiedzie ten pozorny spokój na posterunkach. Im głębiej tym bardziej przesrane. Argumentem który najbardziej przemawia za tym, że tam niebezpieczne miejsce, to świadomość że bandziory zainstalowały się tam w tej starej lokomotywowni. Tak. Mają tam swoją melinę. Urzędują tam dzień i noc. A kolesie swego czasu mieli swoje macki prawie nad całym wysypiskiem. Pamiętam jak kilku naszych było więźniami w obozie koncentracyjnym. Co to takiego? Nazywaliśmy tak to radioaktywne cmentarzysko. Te gnoje zapędzali tam stalkerów żeby kopali tam w czasach tzw „Gorączki Złota”. To było wtedy kiedy jakiś cwaniak natrafił na stare składy zakopanego radzieckiego sprzętu. Mówię Ci. Wszyscy tam się pchali niezależnie od tego jakie opowieści krążyły w eterze. Oprócz bandziorów, to i paru „szczęściarzy” trafiło na mięsacze, psy, snorki a nawet na pijawkę. Ha ha ha! Pamiętam te panikę jak ktoś puścił plotę, że po wysypisku biega pijawka. Paru chłopaków z Pchlego Targu tylko pukało się w głowę. Przestali jak pewnego ranka znaleźli dwóch bandziorów i jednego stalkera, wyssanych do sucha. Wiesz to był chyba jeden, jedyny raz jak Joga przysłał do Dzikiego kolesi z propozycją wspólnego załatwienia problemu. Ta sytuacja dawała im obu po kieszeniach i to mocno. No i załatwili problem. Tuż obok lasu który skrywa ścieżkę do Doliny Mroku ekipa natknęła się na tego pieprzonego wampira. Ładowali do niego ze wszystkich luf. Wpompowali w gnoja tyle ołowiu co starczyłoby na kilkanaście sztuk osłon przeciwatomowych. Serio, nie robię jaj. No i koniec końców utłukli bestię ale sami też zaliczyli kilka wtop w drużynie. Problem zaczął się chwile później. Jeden z bandziorów podszedł do skasowanego stalkera i zaczął zbierać z niego fanty. Kumple zabitego zobaczyli to i doskoczyli do gościa. Wywiązała się pyskówka, potem szarpanina i w końcu padł pierwszy strzał. Pamiętasz taki stary film „Wściekłe Wilki”, a może to były „Wściekłe Psy”. Nie pamiętam. Taki popularny gangsterski film z lat 90 ubiegłego wieku. Tam była taka scena w czasie której miłośnicy kina dostawali zbiorowego orgazmu. Kilku twardzieli stoi w kółku, mierzą do siebie z pistoletów i pyskują jak przekupki na rynku. W pewnym momencie wszyscy naciskają spust. BAM! BAM! BAM! I napisy końcowe.\nDokładnie tak samo wyglądała ta sprzeczka między stalkerami a bandytami. Oczywiście wiadomo, że to jeszcze bardziej popsuło atmosferę na wysypisku. Z resztą frajerzy z kryminału to nie jedyny powód dla którego uważa się wysypisko za dobre miejsce testowania nowych. Trafisz tam chłopie niekiedy na konkretne skupiska anomalii. A jak i anomalii sporo, to i artefakty aż się same rwą do plecaka. He he he. Dobra Zielony, ja się zbierać będę. Odespać kapkę muszę te ostatnie dni. Spoko za jakiś czas opowiem Ci o innych miejscach wartych odwiedzenia. Ha ha ha! Gdzie byłem? Słuchaj stary ja byłem prawie wszędzie. Nawet raz dotarliśmy do tej autostrady, która prowadziła do samej Prypeci. Ale nie wspominam tego raczej miło. Dobra nie nudź już. Jeszcze znajdzie się czas na inne opowiastki. Ty lepiej ucz się teraz jak właściwie wykorzystać ten artefakt. To tymczasem młody.\nProszę, proszę. Kogo to moje piękne oczy widzą!? Witaj kolego. Dobrze słyszałeś. Czemu tak znowu wybałuszasz oczy zupełnie jak przy naszym pierwszym spotkaniu? Zielony? Nie kolego. Ty już nie jesteś zielony. Prawie pół roku w strefie i ciągle żyjesz. Nie siedzisz na dupie wśród kotów tylko śmigasz. Skąd wiem? Czyżbyś zapomniał młody, że ja wszystko wiem? He he he! Pamiętasz jak tu dreptałeś w miejscu czając się na sposobność pogadania ze mną? No widzisz. Nie będę Ci wstawiał jakichś horoskopowych pierdół, ale wtedy coś mnie tak pizgało, takie jakby proszę ja Ciebie, przeczucie, że jesteś jeden z tych kotów co to mimo mleka pod nosem dadzą sobie radę. Z resztą na cholerę strzępię jęzor. Jesteś, żyjesz i gitara. Słucham? Pytasz co u mnie? Zważywszy na to, że my tu w strefie prowadzimy dość aktywny tryb życia to trochę się działo. No na co czekasz? Wyjmuj Kozaczka i klapnij sobie przy ognisku. Znam ten Twój blask w oczach. Czekasz na kolejne opowiastki, ale założę się, że sam masz już wiele do opowiadania. Kotów ci u nas dostatek.\nAhh. Nie ma to jak porządny łyk dobrej wódki, co nie kolego? Czasami są takie chwile kiedy człowiek kuli się po ryj w błocie wypatrując kolejnej Pijawy, słońce przypieka jak jasna cholera, a plecak dodatkowo łupie po plecach jak jakaś włócznia. Żebyś Ty wiedział jak mi wtedy tęskno za mały łyczkiem Kozaka. Z resztą nie tylko ja taki łasy na procenty jestem. Trzy czwarte stalkerów to tak okrutne moczymordy, że w życiu byś nie pomyślał.\nBył taki jeden. Z Polski pochodził. Mirek go wołali. Mirosław. Może i Mirek, ale ksywę to on miał, proszę ja Ciebie, Dromader. Co? Nie no kolego, ja sobie doskonale zdaję sprawę z tego, że to niepoprawne. Co Ty sobie myślisz, że jak ja prosty stalker co lubi oglądać dno kieliszka za często to już w tej łepetynie się trochę inteligencji tlić nie może? Nie przerywaj. Mirek… Dromader znaczy się, był wyjątkowym stalkerem. Od momentu jak tylko pojawił się w Kordonie nie mógł usiedzieć na tyłku. Z tego co opowiadał Wołodia to koleś od razu za kasę przytarganą z zewnętrznego świata zakupił u Sidorowicza rozklekotaną Peemkę, jakieś bandaże, antyseptyki, trochę wody i starą, połataną kurtkę, bo bidul był. W swetrze samym pomykał. Kolejne dni spędzał na wypadach co raz dalej i dalej. Podczas gdy niektóre koty będąc tu jeszcze trzeci czy czwarty dzień nadal płaszczą zadki koło chaty Wilka, on dotarł samodzielnie do Waleriana, sprzedał jakiś znaleźny szmelc, dokupił wody i medykamentów, a później ruszył w kierunku zachodniego przejścia do Wysypiska. Jeden z wartowników mówił, że Walerian osobiście kazał za tym łebkiem wysłać dwóch chłopaków, żeby mieli go na oku i ewentualnie sprowadzili z powrotem. Chuj wielki z tego wyszedł bo młody zgubił tych kozaków i rozpłynął się nieopodal tego małego wąwozu. Ci, którzy łebka zapamiętali postawili już na nim krzyżyk, a ten ni z tego, ni z owego pojawił się u Sidorowicza. Ba! Żeby tylko się pojawił. Szczyl przytargał ze sobą siedem artefaktów! Czujesz bluesa kolego? Siedem pieprzonych artefaktów. Niektórzy ze starszych wyjadaczy prychają co prawda, że nic specjalnego. Dwie Meduzy, Świecidełko i inne małe bzdety, ale nie o to się tu rozchodziło. Przeszedłem się wtedy do Wala i spytałem czy wie o tej akcji. Odparł, iż wie i też w głowę zachodzi skąd ten mały, niedoświadczony szczyl zgarnął tyle za pierwszym podejściem w głąb Zony no i, kolego, jakim cudem przeżył? Podyskutowaliśmy trochę i postanowiło się, że trzeba Mirosława wybadać. Co prawda żaden z kotów nie nadawał się na przyjaciela bo sami roztrzęsieni i bojaźliwi, a z kolei my to za stare wygi byliśmy. Ale koniec końców zagraliśmy w otwarte karty. Znalazłem Mirka dwa dni później jak wracał z Wysypiska targając na plecach worek ze znaleźnym sprzętem. Zagadnąłem go, spytałem czy mnie poznaje i czy wie kto to jest Walerian. Chłopek nie w ciemię bity był. Okazało się, że zna nas wszystkich dość dobrze. No w każdym bądź razie, na tyle na ile dało się nas poznać z różnych opowiastek, które krążą tam i ówdzie. Zapytałem wprost czy nie pójdzie ze mną bo ja i moi koledzy chcemy się dowiedzieć paru rzeczy o nim. Trochę nieufny był, co w sumie dobrze o nim świadczyło, ale powlókł się za mną grzecznie.\nDotarliśmy do Waleriana akurat jak zaczęło się ściemniać. Na stół powędrowała butelka Kozaka. Taak. Powiem Ci kolego, że w ten sposób nieopatrznie popełniliśmy jeden z największych błędów. Pytasz jaki? Widzisz. Mirek młodzikiem nie był, ale wódki to on w życiu nie próbował. A jak już spróbował naszego Kozaczka. W jednej chwili rzeczowo odpowiadał na pytania dotyczące tego jak przetrwał tyle czasu sam w dziczy i skąd ma te artefakty, ale w kolejnej łypał tylko okiem na butelkę. A z niej ubywało, oj ubywało i to w piorunującym tempie. Do północy na stole stała już cała cholerna bateria Kozaków a ten nadal trzymał fason. Waleriana nawet to bawić zaczęło, co było też ewenementem na skalę światową, bo on wiecznie jakiś taki zgaszony chodził.\nNie, Mirek nie okazał się być czarodziejem, he he he. Wiesz u nas się mówi o takich że urodzeni pod szczęśliwą gwiazdą. Chłopak był zdeterminowany i wiedział czego chce, a to już połowa sukcesu. Czemu tu trafił? No owszem, opowiedział nam to. Podobno w jego kraju ścigało go wojsko za, czekaj jak on to mówił? Niedopełnienie obowiązku wobec ojczyzny? Chyba tak. W każdym bądź razie zapewniał, że tam jest gorąco i wolał Strefę a nie pierdel. W sumie nie dziwiłem się chłopakowi, ale z drugiej strony żeby wybierać między pierdlem a Zoną? To tak jakbyś wybierał między młotem a kowadłem. Mniejsza o to. Miał silną wolę i chciał coś tutaj osiągnąć. Wiesz, w pewnym momencie można go było stawiać za wzór dla innych kotów. Zorganizowany, zaradny, skuteczny. Miał też w sobie sporo szacunku do życia drugiego człowieka. Sam widziałem jak raz odpuścił bandziorowi, którego chwilę wcześniej własnoręcznie rozbroił. Nie uwierzyłbyś jaką minę miał ten przydupas Jogi, ha ha ha! Niestety pewna rzecz odcisnęła na nim małe piętno. Dokładnie tak przyjacielu. Kozak. Mirek co raz więcej kasy przepuszczał na Kozaka. Owszem, chodził na wypady dalej. Zawsze sam jak ten palec i zawsze wracał bez ani jednej ryski. I artefakty znosił też w sporych ilościach. Ogólnie stalker z niego rósł, jak się patrzy. Tylko te butelki po wódce, które codziennie rano zrzucał ze swojego posłania mówiły mi, że z chłopakiem niedobrze się dzieje.\nInni stalkerzy podeszli do tego raczej z rozbawieniem. Nadali mu prędko ksywę Dromader, a on nawet nie zaprotestował. Mirek zawsze był chętny, żeby postawić kolejkę, a nawet całą skrzynkę wódy. Znalazł sobie kilkunastu kompanów i czasami urządzali takie harce, że nawet wojskowi rezygnowali ze sprawdzania kto tak rozrabia. Szczerze mówiąc to Dromader z chłopakami robili taki burdel że głowa puchła. Na porządku dziennym były przyjacielskie mordobicia, strzelanie w powietrze czy tam do jakichś butelek, bijatyki uskuteczniane ze sztachetami w rękach czy też próby upolowania Mięsacza gołymi rękami. Raz Wilk przyłapał ich jak napruci w trzy dupy wybierali się do Jogi z granatami i nożami. Mirek był w stanie tylko wybełkotać, że... "idą na przyjacielską konwersację". Wilk się wpienił, nawrzeszczał, co by pogrozić spluwę odbezpieczył, granaty zabrał, a resztę zagonił kopami do piwnic żeby trzeźwieli. Ten obraz trochę zmącił nam w głowie, bo przecież Mirek znany był z tego, że niepotrzebnie przemocy nie używał. Uzgodniliśmy z Sidorowiczem wtenczas, żeby odciąć młodego od dostaw Kozaka. Ni cholery nie zdało to egzaminu. Dromader się pokapował, że Sidorowicz mu nie sprzeda to zaczął, rozumisz, naciągać innych chłopaków, żeby mu nabyli trunek. I nie było mocnego na Dromadera. Pił na umór. Po dwóch miesiącach ustawicznego balangowania zaczął dostawać delirki. W nocy bredził coś o niespotykanych artefaktach, o polach artefaktów, które spełniają życzenia, o jaskini, z której dochodzi fioletowy blask zbawienia i prawdziwego szczęścia dla człowieka. Chłopie, ileśmy się natrudzili, żeby go wyrwać z tego stanu. Łebmajstra się sprowadziło, a ten to wiesz konował jak się patrzy. Jakieś tam flakoniki powyjmował i zaczął chłopaka poić i kombinować. W końcu, bodajże po tygodniu Mirek zaczął wracać do siebie. Jak już wytrzeźwiał na dobre odbyliśmy z nim poważną pogadankę. Ja, Walerian, Wilk i Szarak. Obiecał poprawę, stwierdził, że nie weźmie już alkoholu do ust, że brzydzi się tym szajsem i takie tam. Nie wiem czego mu Łebmajster nalewał do gardła, ale jakiś skutek to odniosło.\nCo ciekawe, Mirek dotrzymał obietnic. Mijały już trzy miesiące odkąd przestał drinkować. Wilk rozgłosił wśród kotów i kumatych, że jak którykolwiek da Dromaderowi choćby kroplę wódki to skończy z Kolcem w tyłku. Miruś się trzymał dzielnie. Zaczął częściej chodzić na wypady. Znowu przynosił artefakty, proste bo proste, ale miał za to stały dopływ gotówki. Wiele razy poratował niektórych chłopaków jak brakowało im kasy. Kiedyś widziałem go jak kupował dwóm wystraszonym kotom spluwy, ubrania i leki. Wiedział co znaczy być pierwszakiem. Wydawało się, że wszystko jest git, no nie? Otóż nie. Po jakimś czasie przywlókł się do mnie jeden z kotów i poprosił o chwilę czasu. Przysiedliśmy pod zardzewiałą ciężarówką no i mówię mu, żeby zrzucił ciężar z serca. Łebek opowiedział mi jak to w nocy słyszy Dromadera nadającego przez sen. Podobno nadal bredził coś o jakiejś jaskini i tym fioletowym świetle. Musiałem sam to obadać. Podkradłem się jednej nocy nieopodal jego wyrka i nasłuchuję. Faktycznie. Ten kot miał rację.\nNie mówiłem nic Walerianowi. Postanowiłem sam wybadać chłopaka i pewnego razu poszedłem za nim. Akurat wybierał się na kolejny ze swoich wypadów. Szliśmy tak dobre pół dnia. Dromader zapędzał się w takie miejsca, o których nawet ja czy inne wygi nie wiedzieliśmy. Podążanie za nim okazało się być wyzwaniem na miarę wyprawy do samego reaktora. Pakował się prosto na jakieś pola anomalii. Dookoła szalały cholerne Elektro, na ziemi leżały Galarety, a raz przeciskałem się za nim niecałe piętnaście metrów od cholernego Wiru! Raz wpadł prosto w stado Snorków. Mówię Ci kolego byłem zlany potem jak panna młoda w noc poślubną. Myślałem, że zaraz przyjdzie mi skoczyć prosto w to stado bestii z nożem ręce, ale gdzie tam! Mirek jak opętany rozprawiał się po kolei z każdą z nich. Przyznam, że mnie samemu ciarki po plecach przebiegły jak zobaczyłem tę jego twarz... dziwnie spokojną, a Snorki szlachtował nożem jak jakiś cholerny rzeźnik. Nie chcę z niego robić bohatera, ale naprawdę emanował wtedy jakąś nadludzką siłą.\nW końcu zabił wszystkie bestie i poszedł dalej. Niedobrze mi się robiło kiedy przechodziłem przez to pobojowisko. Wszędzie walały się kawałki wnętrzności, kamienie i trawa zachlapane krwią a dookoła unosił się niezbyt miły dla nosa smród niestrawionego żarcia z żołądków Snorków. Mus to mus. Polazłem dalej.\nNiecałe pół godziny później dotarliśmy do małej jaskini. Od razu mnie coś tknęło. W końcu bredził o tych swoich jaskiniach w snach. Obserwowałem go z odległości może niecałych czterdziestu metrów. Mirek wyjął z plecaka saperkę i zaczął kopać pod drzewem, które rosło obok. Po chwili wykopał jakieś zawiniątko, odpakował i zobaczyłem, że trzyma w rękach kilof. Następnie wszedł, proszę ja Ciebie, nieco głębiej w tę jaskinię i za chwilę usłyszałem jak napierdziala tym kilofem w skałę. Podpełzłem bliżej i zajrzałem do środka. Dobra chwila minęła jak zobaczyłem go w tej ciemności. Naparzał w te skały jak oszalały, a one kruszyły się jakby były ze szkła. W pewnej chwili coś głucho tąpnęło i cała konstrukcja poszła w pizdu! Pomyślałem, że już po nim i skoczyłem szybko, żeby odkopać chłopaka. Kolego nie uwierzysz nawet jakie było moje zdziwienie. W całym korytarzu nie było ani grama gruzu, a przede mną rozpościerało się takie jakby wejście w głębsze partie tej jaskini. Chwilę pokręciłem się zdezorientowany na pięcie, bo ni cholery nie wiedziałem co robić. Myślałem sobie, gdzie jest ten pieprzony gruz? O co chodzi, przecież przed chwilą chłopak naparzał w ścianę jak zawodowy górnik i wszystko zawaliło mu się na głowę, a teraz? Chciałem się odwrócić i po prostu wracać do Kordonu, ale jak to u rasowego stalkera, ciekawość zwyciężyła. Chwyciłem się za broń nieco mocniej i ruszyłem przed siebie. Im dalej szedłem tym bardziej ogarniał mnie strach, bo dookoła wszystko było obleczone fioletową poświatą. Identycznie jak w snach tego kolesia. Ale nic to. Postanowiłem, że dowiem o co się rozchodzi albo zginę. Byłem pewien, że kroiła się niezła afera. No i dotarłem na sam koniec.\nWiesz, to była taka mała salka. Powiedzmy coś wielkości połowy takiej typowej sali gimnastycznej. Dość wysoka. Jej sufit był tak odległy, że ledwo co można było go dostrzec, ale nie ginął w cieniu, bo tak samo jak reszta ścian jarzył się lekkim fioletowym światłem. Z niższych partii ścian wyrastały takie dziwne, kolorowe kryształy. Rozumisz zupełnie jak w tych głupawych historyjkach fantastycznych o posępnej królowej, tabunach krasnoludków i rycerzach polujących na smoczyce czy tam smoki. Powierzchnia była bardzo delikatna, nigdzie nie było żadnych chropowatych miejsc. Wszystko takie wymuskane i gładkie. Rzuciłem okiem gdzie podział się Mirek i zobaczyłem go jak leży na środku sali i trzyma coś kurczowo. Trochę niepewnie podszedłem bliżej, a im bliżej byłem tym bardziej cały fiolet połyskujący tutaj zaczynał pulsować. W pewnej chwili zaczęła mnie co raz mocniej i mocniej piec głowa. Nie boleć, piec. Tak jakby ktoś położył Ci na głowie ledwo co wyparzone prześcieradło. Ale nie poczułem się nawet zbytnio zaniepokojony wiesz? Ta jaskinia i to co tam pulsowało wpływało na mnie wyjątkowo kojąco. Zacząłem walczyć sam ze sobą, bo zdawałem sobie sprawę z tego, że jeśli ulegnę temu, to już stąd chyba nie wyjdę. Powoli, ostrożnie stawiając kroki zbliżałem się do Mirka. Po chwili stanąłem nad nim i przyjrzałem się tej rzeczy, którą trzymał przy sobie. Co ciekawe, on trzymał ją przytkniętą do ust i ssał. Nie kłamię przyjacielu, on ją ssał jak małe dziecko maminego cyca. Ta rzecz? Jakby Ci to opisać. Wielka jak ludzka głowa, niesymetryczna z postrzępionymi brzegami, a jednocześnie równa i gładka. Pulsowała tym przyjemnym i ciepłym fioletem najmocniej ze wszystkiego. Prawie widziałem swoje odbicie w tym czymś. Jednak najbardziej przeraziło mnie to, że za mną w pewnym momencie zobaczyłem twarz mojej babci, Panie świeć nad jej duszą. Skoczyłem wtedy jak oparzony. Nagły przypływ sił przydał się. Chwyciłem Mirka za ramię i potrząsnąłem energicznie. Raz, drugi, trzeci. Nic nie dało. Na dodatek poczułem od niego alkohol. No i wiesz, wtedy rozkminiłem, że trzeba by obadać co to za szajs tak łapczywie spija z tego kamulca. Przejechałem palcem a potem wsadziłem go sobie do gęby. Tak. Dobrze kombinujesz. Tak, ja wiem, że to dziwne w cholerę! Z tego pieprzonego czegoś sączył się najprawdziwszy alkohol! Czysty spiryt przyjacielu! Stanąłem jak wryty. Przejechałem palcem jeszcze raz, ale tym razem nie poczułem nic innego jak tylko wodę. Zwykłą wodę! Zerknąłem jeszcze raz na powierzchnię kamienia i znowu zobaczyłem jak zza moich pleców wyłania się babuszka.\nBystry to ja może nie jestem, ale pojąłem szybko co to oznaczało. Kopnięciem wytrąciłem Mirkowi to coś z rąk, podniosłem go za fraki, zarzuciłem sobie na plecy i pociągnąłem za sobą w kierunku wyjścia. Nie uwierzyłbyś jak wtedy cała sala wariowała i dosłownie mieniła się kolorami! Fiolet, róż, jaskrawa biel, czerwień. Dokoła nas wirowały szare cienie, niebieskie błyski, zielone ogniki. Pod sufitem wiły się żółte języki ognia, a pęknięcia w ścianach skrzyły się wściekle pomarańczowo. Te wszystkie kolory widziałem nawet jak zamknąłem oczy! Wdzierały się prosto w czaszkę i nie dawały spokoju. Przez chwilę wydawało mi się, że ktoś igra z moimi myślami, bo niespodziewanie ogarnęła mnie ochota powrotu tam i szukania artefaktów. Czułem, że znajdę tam niewyobrażalne bogactwo, tony artefaktów, a przede wszystkim spełnienie marzeń!\nW końcu wydostałem się z tego kolorowego piekła. Sam ledwo żywy, z napieprzającą wściekle głową wyciągnąłem ze sobą nieprzytomnego Mirka. Nawiasem mówiąc był zalany w trzy dupy. Ostatkiem sił wysłałem sygnał S.O.S. do Waleriana i kilka godzin później zwaliła się nam na głowy cała ekspedycja ratunkowa.\nObudziłem się kilka dni później w Kordonie. Sam Sidorowicz siedział przy moim wyrku i natychmiast zaczął wypytywać co się stało. Walerian posłał wcześniej po Sacharowa i teraz wszyscy wpatrywali się we mnie oczekując co powiem. No i opowiedziałem. Nawet Sacharow kręcił głową z niedowierzaniem.\nCo to było pytasz? Przyjacielu. To była demonstracja możliwości Zony. Tydzień później wróciliśmy w to samo miejsce a po jaskini nie został nawet ślad. Słyszałeś już na pewno te historyjki powtarzane między kotami o niewyobrażalnie wielkim monolicie spełniającym życzenia, który znajduje się gdzieś w centrum Strefy? Sacharow odmówił postawienia jakiejkolwiek diagnozy. W sumie to każdy z nas milczał, ale każdy też wiedział swoje. Według mnie to, co odkrył Mirek okazało się być czymś na wzór monolitu. Ten dziwny fioletowy kamień, który przy nim znalazłem musiał w jakiś sposób poznawać najskrytsze myśli człowieka i spełniać jego życzenie, a to że trafił akurat na pijaka? Nie dziw się tak. Nieprawdopodobne mówisz? Niemożliwe? Przyjacielu niektórzy ze starszych stalkerów powiadają, że niezbadane są ścieżki Zony. Nie wiem o niej wszystkiego. Nie wiemy o niej praktycznie nic. Myślisz, że jak wyrwiemy jej parę artefaktów to mamy ją na własność? Jeszcze długa droga przed nami przyjacielu. Długa droga. Niezbadane są ścieżki Zony.\nBywaj zdrów. Jutro ponownie wyruszam. Jeszcze żaden stalker nie dotarł na zachodnie tereny Strefy. Mówią, że od Limańska na zachód jest już tylko nicość. Zobaczymy. Tymczasem trzymaj się przyjacielu, dbaj o siebie. Strzemiennego.\nFajnie się czytało plusik leci :thumbsup: *bump* No dalej dalej oceńcie i skomentujcie. Ciekaw jestem co myślicie o tym co Czujny zapodał. PS: To łączenie postów jest świetne.\nEdited August 18, 2012 by Ganges\nŚwietna historia a szczególnie ten fragment o jaskini. :thumbsup:\nDopyl, to był taki polski Kamień Filozoficzny :D nie dał może nieśmiertelności ale stały gorzałka to nawet lepiej :D.\nDzięki za odzew. Miło czytać takie pochwały, acz z krytyką też chętnie się zapoznam. Mam trochę shortów w stalkerskich klimatach, ale większość w szufladzie. Od czasu do czasu mogę coś wrzucić na forum. :thumbsup:\nNo ja przyznam wybredny nie jestem, ale jak będzie naprawdę źle to skrytykuję ;). Ty dawaj tu kolejne bo coś trzeba poczytać w przerwach między wypadami.\nMoże za parę dni coś nowego wrzucę. Niech sobie najpierw Ci, którzy mają ochotę przeczytają te bazgroły. Po co ludzi męczyć swoją "twórczością" jakby się miała nie podobać. :thumbsup:\n@Czujny, jak wydasz w formie papierowej to na pewno kupię\nNie ma sprawy. Już włączam domową drukarkę... format A4 pasuje? :thumbsup: