Zestawienie opracowań na temat protetyka w tematyce Dentystyczny - http://dentystyczny.auto-centrum.rzeszow.pl/\nZestawienie opracowań na temat protetyka w tematyce Dentystyczny\ndobry dentysta cieszyn Stomatologia jest prężnie rozwijającą się dziedzinąStomatologia jest prężnie rozwijającą się dziedziną medycyny, co nie dziwi, jako że zapotrzebowanie na usługi dentystyczne wcale nie maleje. Największą plagą wydaje się być próchni przeczytaj więcej\nleczenie kanałowe pod mikroskopem cieszyn Większości z nas wydaje się żeWarto jest zadbać o stan swojego uzębienia jeszcze zanim zaczną się poważniejsze problemy. Większości z nas wydaje się, że kwestia ładnego, kompletnego i pros dodatkowe informacje\ndentysta cieszyn Zawód stomatologa to profesja która jestZawód stomatologa to profesja, która jest coraz bardziej znacząca w życiu każdego człowieka. Nowe technologie i innowacyjne techniki działania pozwalają wykonywać coraz bardziej skomplikowane dział spójrz na to\nlicówki cieszyn Współczesna stomatologia umożliwa leczenie zębów podWspółcześnie niezmiernie ważne jest, aby dbać o zęby. Duża zawartość cukru i chemii w jedzeniu, negatywnie wpływa na nasz organizm. Doprowadza także do powstawania pełen artykuł\nlicówki cieszyn Współczesna stomatologia umożliwa leczenie zębów podWspółcześnie niezmiernie ważne jest, aby dbać o zęby. Duża zawartość cukru i chemii w jedzeniu, negatywnie wpływa na nasz organizm. Doprowadza także do powstawania zobacz\nstomatolog cieszyn Dentysta to nasz przyjaciel i nie powinniśmy przed nim uciekaćJeżeli ktoś do tej pory niezbyt dbał o swoje uzębienie i jego jama ustna pozostaje w nie najlepszym stanie, to zdecydowanie czas to zmienić. Utarło się bowiem takie błędne p pełen artykuł\ndentysta cieszyn Endodoncja czyli leczenie kanałowe może byćZazwyczaj stan naszych zębów jest dla nas bardzo ważny, dlatego dbamy o to, aby regularnie je czyścić szczoteczką i nitkować. Niektórzy używają również płynu do płukania, który zabija bakterie. zobacz wszystko\nprotetyka jastrzębie Zdrowy i piękny uśmiech gwarancją sukcesuPrzyszło nam żyć w czasach, w których piękny i zdrowy uśmiech to podstawa. Białe równe zęby dodają atrakcyjności każdemu człowiekowi oraz podnoszą pewność siebie, co wpływa na to ja dodatkowe informacje\ndobry dentysta cieszyn Zdrowa jama ustnaKażda osoba, która decyduje się na wizytę stomatologiczną, pewne obawy. Zazwyczaj te obawy dotyczą dolegliwości bólowych, które często towarzyszą, albo lepiej użyć czasu przeszłego, towarzyszyły, wizytom u dentysty doczytaj więcej\nProtetyka cieszyn Wcześnie wykryte schorzenie oznacza również szybszyWizyta u dentysty to bardzo często trudna decyzja wśród potencjalnych klientów. Nie kojarzy się zbyt dobrze przede wszystkim ze względu na ból towarzyszący leczen zobacz wszystko\nProtetyka cieszyn Wcześnie wykryte schorzenie oznacza również szybszyWizyta u dentysty to bardzo często trudna decyzja wśród potencjalnych klientów. Nie kojarzy się zbyt dobrze przede wszystkim ze względu na ból towarzyszący leczen doczytaj resztę\nprotezy jastrzębie Piękny uśmiechJak dbać o zwoje zęby? Wszak piękny uśmiech, to symbol zdrowia i urody. Na szczęście nowoczesna stomatologia może nam pomóc rozwiązać praktycznie każdy problem z naszymi zębami. Od czego zacząć? Podstaw doczytaj wszystko\ndentysta cieszyn Warunki przeprowadzania skutecznego leczenia zębówŻeby leczenie zębów mogło być skuteczne, musi zostać przeprowadzone według powszechnie przyjętych standardów przy użyciu najlepszych środków oraz sprzętów dentystycznych. Mogą być one kup zapraszam do lektury\nWybielanie zębów cieszyn Wizyta u dentysty nie taka jak kiedyś Często mamy w głowie zły obraz dentysty. Wynika on z przeżyć z naszej wczesnej młodości, gdy usługi tego typu były świadczone w sposób dużo gorszy niż obecny. N dodatkowe informacje\nrtg zębów cieszyn Zabiegi stomatologiczne wykonywane bezpłatnie Bezpłatne leczenie zębów dostępne jest dla osób ubezpieczonych. Muszą one jednak pamiętać o tym, że nie wszystkie usługi związane z leczeniem zębów dostępne są w sposób bez doczytaj więcej\ndentysta cieszyn Procedura zakładania mostu protetycznegoI wizyta wykonywane jest zdjęcie radiologiczne (zdjęcie zębowe, bądź pantomogram) w znieczuleniu miejscowym zęby są oszlifowywane następnie pobierany jest wycisk, który wysyłany jest do labora całość na stronie\nWizyta u dentysty - kilka poradJak Mieć zdrowe zęby przydatnie?Stomatolog - co warto wiedzieć przed wizytąZdrowe zęby. Kilka poradStomatologiczny punkt widzeniaWybieramy się do stomatologaJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaOgólnie o stomatologiiRegularne wizyty u stomatologaIdziemy do stomatologaStomatologia to rozległy tematDentysta i jego gabinetLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówTemat dnia: dentyściZęby - trzeba o nie dbaćOgólnie o stomatologiiIdziemy do dentysty!Artykuł o kwestiach stomatologicznychArtykuł o współczesnej stomatologiiKilka ważnych spraw zębowychWcale nie tak krótko o dentystachHigiena jamy ustnej i stomatologiaStomatologia estetyczna kilka słówPoradnik - o wizytach u dentysty i implantologiiPoradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeSprawy stomatologiczne - ogólnieWylecz swoje zęby - m.in na temat leczenie kanałowego pod mikroskopemKiedy trzeba do dentystyLepsze sposoby jak znaleźć dobrego stomatologa


Rajd Dakar. Jakub Przygoński dojechał dzięki benzynie ze skutera kibica Sport\nkd, orlenteam.pl 05.01.2010 14:25\nWyniki i klasyfikacje Rajdu Dakar 2010 ?\n- Już na 5. kilometrze zaczął mi przerywać motocykl, aż całkiem zgasł. Zdjąłem kask i zacząłem rozbierać motocykl. Rozebrałem zbiornik, żeby mieć dostęp do gaźnika. Przeczyściłem go, ale straciłem z 40 minut. Po pięćdziesięciu kilometrach sytuacja się powtórzyła. Wtedy już wiedziałem, co zrobić i tym razem zajęło mi to 15 minut - wyjaśnia Polak, który dojechał do mety etapu z półtoragodzinną stratą. - Pod koniec odcinka zaczęło brakować mi paliwa. Przez to, że było złej jakości, motocykl bardzo dużo palił i mógł nie dojechać do mety. Zatrzymałem się i ze skutera jakiegoś kibica argentyńskiego zlałem trochę benzyny do swojego motocykla wyjaśnił.\nPowodem problemów, według startującego na quadzie Rafała Sonika ? , było feralne paliwo na ostatniej stacji benzynowej przed startem odcinka specjalnego. Według Polaka dolano do niego etanolu, co przy wysokiej temperaturze nie pozwalało silnikom na normalną pracę.\nRajd Dakar z pierwszej ręki. Wejdź na blog dakarowców ?\nPodobne problemy miał 69. w poniedziałek Marek Dąbrowski. - Etap był dla mnie jednym z najtrudniejszych w życiu. Jestem skrajnie wyczerpany. Leżałem w południe między wydmami. Motocykl się zagotował, silnik zaczął świszczeć. Zgasł, nie mogłem go odpalić. Po 30 minutach odpaliłem, ale tylko na chwilę. Po 40 minutach zdjąłem zbiorniki. Po półtorej godzinie, gdy wszystko ostygło, motocykl znowu odpalił, ale jechał tylko przez pięć minut normalnie.\nKilkudziesięciu kierowców dojechało do mety poniedziałkowego etapu nocą. Organizatorzy zdecydowali się przesunąć o półtorej godziny etap wtorkowy z Fiambali do Copiapo i skrócić go o 40 km.\nKrzysztof Hołowczyc: ? Trzeci etap był obrzydliwy


Haken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3 - Baka-Tsuki\nHaken no Kouki Altina PL: Tom 5 Rozdział 3\nRevision as of 15:41, 18 August 2019 by Sacredus (talk | contribs) (→Rozdział 3)\nNastępnego dnia w południe siódma armia dotarła do Rouen. Ich głównymi siłami byli piechurzy, weterani z frontu wschodniego, na którym toczyły się walki równie intensywne jak te na północnym, tak więc ich doświadczenie równoważyło braki w kawalerii. Składała się na nią głównie prywatna armia diuka Barguesonne, z czego połowę stanowili żołnierze zawodowi i najemnicy, resztę lekka piechota, stworzona z poborowych. Wszyscy mieli jednak doświadczenie bojowe, stąd też wzięła się aura pewności siebie, bijąca od ich generała.\nObóz regimentu Beilschmidt leżał na południe od miasta. Siódma armia ustawiła się, tworząc wokół nich półokrąg, jakby próbowali ich otoczyć.\nAltina zmarszczyła czoło.\n– Co to ma znaczyć? Wszystkie pozostałe strony miasta są puste, więc czemu ustawili się w taki sposób akurat na południu?\n– Chcą nas zastraszyć?\nRegisowi nie przychodziła do głowy żadna inna możliwość.\nW takiej sytuacji nie powinno się doprowadzać do głupiej, bratobójczej walki, nawet generał siódmej armii powinien to wiedzieć. Innymi słowy, ta prowokacja była bezcelowa, chyba że mieli własne plany. Z drugiej strony jak by na to nie patrzeć, Altina i jej towarzysze nie mogli dać się zastraszyć.\nKsiężniczka jednak nie potrafiła się uspokoić.\n– Chcesz przeciwko temu zaprotestować?\n– To jedynie tania prowokacja, nie musimy na nią\nreagować. Za to jeżeli nie zachowamy ostrożności, będzie można oskarżyć nas o nadużycie autorytetu.\n– Ach, to nie tak źle. Zawsze to jakiś sposób.\n– Nie znam generała Barguesonne, ale mam przeczucie, że to ktoś, kogo nie chcę spotkać.\n– Ojoj, ty kogoś nie znasz, to rzadki widok.\n– Co prawda, szlachta pisze swoje biografie, ale nie da się ich używać jako punktu odniesienia, bo za dużo w nich upiększeń.\n– Pewnie wypełniają je same pochwały i komplementy.\n– No cóż... Gdyby wszystkie opisane w nich wyczyny były prawdziwe, podbilibyśmy wszystkie sąsiednie kraje, i to trzykrotnie. A mimo to wciąż z nimi walczymy.\n– Co za głupie legendy.\nPodczas tej rozmowy przyjechał posłaniec siódmej armii. Sądząc po jego wyglądzie, ten ciężki kawalerzysta nie tylko posiadał stopień oficera, ale należał także do szlachty.\nChociaż był sojusznikiem, żołnierze regimentu mieli żądzę krwi w oczach - w końcu otoczono ich, traktując jak wrogów.\nNie dbając o swoje otoczenie, wysłannik zsiadł z konia i uklęknął.\n– Wiadomość od generała Barguesonne!\nGenerał Barguesonne miał wyższy stopień niż Altina, tak więc to oni powinni dołączyć do siódmej armii.\nAltina zrobiła przerażającą minę, dlatego Regis, chociaż nie chciał się wyróżniać, podszedł do posłańca. Wolał uniknąć sytuacji, w której księżniczka sprawiłaby jakieś problemy.\n– Przekaż rozkazy.\n– Niedługo zbierze się narada wojenna. Stawcie się w kwaterze siódmej armii.\n– Przyjęliśmy, wykonamy rozkaz tak szybko, jak to możliwe.\nRegis nie przejmował się należną etykietą, jednak nie był zdenerwowany ani arogancki jak ten posłaniec.\nMuszą aż tak zaznaczać swoją pozycję?\nStrateg wyjął z kieszeni zegarek, żeby sprawdzić godzinę.\n– Proszę przekazać, że stawimy się o czternastej.\nPosłaniec wstał z kolan i spojrzał na innych żołnierzy.\n– Słyszałem, że regiment Beilschmidt utrzymał północną granicę i zdobył Fort Volks, ale nie wygląda jakoś specjalnie wybitnie.\nRycerze rzucili mu spojrzenia, jakby zaraz mieli się na niego rzucić. Zanim Altina osiągnęła punkt wrzenia i zrobiła to jako pierwsza, Regis odpowiedział:\n– Generał Barguesonne chce nas znieważyć?\n– Więc proszę przekazać mu wiadomość. Lepiej nie wysyłać pyskatych posłańców.\nWysłannik był równie wściekły, co zawstydzony, a otaczający go żołnierze wybuchnęli śmiechem. Gdyby Regis tego nie powiedział, cała ta sytuacja mogłaby negatywnie wpłynąć na morale regimentu.\nGdyby posłaniec powiedział teraz cokolwiek, wyszedłby na głupca. Wiedząc to, w milczeniu zasalutował, wsiadł na konia i odjechał, otrzymując jeszcze wiwaty rycerzy na pożegnanie.\nAltina westchnęła z ulgą.\n– Dziękuję, Regisie.\n– Pomyśleć, że po dwóch tygodniach marszu dojdzie do utarczki słownej między sojusznikami.\n– Gdyby nie ty, wyciągnęłabym miecz.\n– Musimy spotkać się z generałem, więc trzymaj nerwy na wodzy.\n– Widać mamy przed sobą przeciwnika innego niż wroga armia.\nOna nie żartuje... Chyba zaraz rozboli mnie głowa.\n– Dziękuję za przybycie, wejdźcie - powiedział siedzący na najwyższym krześle generał Barguesonne, jednocześnie składając pokłon. Sądząc po wcześniejszym zachowaniu posłańca, ten gest stanowił jedynie grzecznościową formalność.\nBył to mężczyzna w podeszłym wieku, z siwą brodą i włosami, co w połączeniu ze zmarszczkami oraz bystrym wzrokiem tworzyło przerażający wizerunek.\nStał przy nim doradca wyposażony we włócznię.\nGenerał broni miał na swoim koncie wiele starć wojennych, i to zanim jeszcze Regis przyszedł na świat.\nAltina zasalutowała, kładąc prawą rękę na piersi.\n– Generale Barguesonne, zanim przejdę pod twoje dowództwo, mam pytanie.\nRegis poczuł, jakby uderzyło go coś ciężkiego.\nCo ona zamierza mu powiedzieć?\nDo obozu siódmej armii wyruszyli we dwójkę, mając ze sobą jedynie kilku strażników czekających na zewnątrz. Jerome ze względu na swoją pozycję też powinien im towarzyszyć, ale powiedział tylko, że zostawia kłopotliwe sprawy w ich rękach.\nNamiot-kwatera siódmej armii był większy od tego, jakim dysponował regiment Beilschmidt. Ze względu na siedzącego w centrum generała, a po jego bokach tworzących przejście trzydziestu oficerów, co nawet jak na zebranie strategiczne stanowiło sporą grupę, przypominał bardziej salę audiencyjną.\nAltina wpatrywała się bezpośrednio w generała, a zebrani oficerowie uważnie przypatrywali się jej. Regis chciał ją powstrzymać, jednak byłoby to niestosowne.\nW końcu księżniczka powiedziała:\n– Generale, rozumiem, że mnie nie akceptujesz, ponieważ wspierasz Latreille. Jednak jeżeli podczas bitwy podejmiesz jakąkolwiek akcję przeciwko regimentowi Beilschmidt, będę mogła uznać to za akt zdrady przeciwko cesarstwu?\nRegis nagle stracił całą siłę w nogach. Altina miała oczywiście rację, jednak nie wiedział, jak na te słowa zareaguje generał. Sam przed jakąkolwiek prowokacją przeciwnika dobrze by się najpierw przygotował, dlatego sposób, w jaki zrobiła to księżniczka, nie wpływał za dobrze na jego serce.\nGenerał odpowiedział jedynie:\n– Jesteś o dziesięć lat za młoda, aby rozmawiać ze mną o cesarstwie. Ustaw się w formacji.\nAltina zasalutowała i zgodnie z poleceniem ustawiła się w szeregu.\nWięc nie jest jedynie żołnierzem - pomyślał Regis.\nNie zareagował na buntownicze słowa księżniczki, prawdopodobnie ze względu na swój podeszły wiek. Właściwie to dobrze, bo w przeciwnym razie nie mieliby jak odpowiedzieć na jego reakcję. Co więcej, Altina nie otrzymała odpowiedzi, co oznaczało „nie mieszaj polityki i prywatnych spraw do armii”. Mimo to użył słowa "cesarstwo". Gdyby mieli równy stopień, księżniczka mogłaby stwierdzić, że generał nie zrozumiał głównego założenia jej pytania, jednak ponieważ przewyższał ją rangą, nie miała możliwości kontynuować rozmowy.\nJest wyjątkowo przebiegły - skomentował w myślach Regis.\nStary strateg wyszedł przed szereg, zdając raport z sytuacji:\n– Armia Wielkiej Brytanni zajęła nabrzeże Chaineboule, należące do rodu Trouin. Na ląd zeszło trzydzieści tysięcy zbrojnych, w starciu z którymi druga armia poniosła porażkę. Na szczęście generał Beaumarchais przetrwał starcie. Wróg podzielił swoje wojska na trzy części. Dwie okupują miasto oraz fortecę, trzecia natomiast wyruszyła w kierunku stolicy. Zgodnie z wolą cesarza to te siły zniszczymy.\nOficerowie zaczęli wznosić okrzyki typu:\n– Właśnie! Tak będzie!\nPowinienem zaakceptować różnicę w kulturze regimentów? Chociaż nie przywykłem do tego. - Regis czuł się niepewnie, chciał przynajmniej rozdzielić ważne informacje o obecnej sytuacji od ich poglądów. Jednak stary strateg wrócił do szeregu, zanim tamten zdążył cokolwiek powiedzieć.\n– Teraz główny strateg wyjaśni nasz plan. Drugi oficer administracyjny Vicente.\nNajwyraźniej role zostały dobrze rozdzielone.\nPrzed szereg wyszedł młody oficer, niesprawiający wrażenia żołnierza w pełni sił. Wyglądał raczej na bardzo chorowitą osobę.\n– Wyjaśnię teraz plan na nadchodzącą bitwę.\nJego wygląd i imię przypominały kogoś Regisowi. Zauważając jego reakcję, Altina wyszeptała mu do ucha:\n– Czyżbyś znał go z akademii wojskowej?\nPodczas jednej z bitew ćwiczebnych Regis prowadził debatę z Vicente, reprezentującym inną szkołę. Nie udało mu się wygrać, co równało się także z jego pierwszą przegraną. Chociaż wiele plotek mówiło, że walka była nieczysta, porażka pozostawała porażką. Regis nie spodziewał się go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć, jednak ucieszył się z tego spotkania - w końcu ktoś, kogo znał ze szkoły wojskowej, żył i miał się dobrze.\nZgodnie z poleceniem Vicente wniesiono mapę pokazującą obecną sytuację w cesarstwie. Siódma Cesarska Armia wraz z Przygranicznym Regimentem Beilschmidt były na niej reprezentowana przez czerwone pionki, wrogie jednostki natomiast przez niebieskie.\n– Według raportów zwiadowców dziesięciotysięczna armia kieruje się w stronę stolicy. Co prawda, pole bitwy różni się od wschodniej linii frontu, ale Siódma Cesarska Armia dysponuje dwudziestoma pięcioma tysiącami zbrojnych. Tak jak zwykle, nic nie zatrzyma nas przed odniesieniem zwycięstwa!\nZebrani oficerowie wznieśli okrzyk.\nNie było zbyt wielkiej różnicy pomiędzy tym, czego Regis dowiedział się wcześniej w regimencie, a tym, co tu usłyszał. Jednak nawet w starciu z dziesięciotysięczną armią należy brać pod uwagę, że wróg podzielił swoje siły na trzy. Podstawy sztuki wojennej zakładają rozdzielenie wrogich sił na mniejsze części, jednak wróg sam dzielący swoją armię? To przypomniało mu jedną z setek książek opisujących bitwy i strategie, które kiedyś przeczytał, przez co naszły go wątpliwości.\n– Wrogie siły naprawdę mają jedynie dziesięć tysięcy?\nPo jego pytaniu w namiocie zapanowała cisza i zanim się spostrzegł, wszystkie spojrzenia skupiły się na nim.\nNie zdawał sobie sprawy, że powiedział tamte słowa na głos.\nStojący przy generale Vicente wlepiał w niego ostre jak sztylety spojrzenie.\n– Oficerze administracyjny piątego stopnia, Regisie Auricu, co takiego powiedziałeś? Dokończ myśl. Nawet jeżeli to opinia kogoś siedzącego na końcu stołu, chcemy ją usłyszeć.\nNie przedstawił się, mimo to wywołano go po imieniu i stopniu, jednak przywódca powinien znać dowództwo sojuszniczego regimentu, a Vicente był doradcą siódmej armii.\nRegis nie przywykł do wyrażania opinii przy tak wielu ludziach, jednak należało to do jego obowiązków, więc nie miał wyboru.\n– Zdobyliśmy informację, że wrogie siły podzieliły się na trzy części. Samo to jest nietypowe i nie wiemy, dlaczego tak zrobili. Czy jednak mamy pewność, że maszerujące na nas siły liczą jedynie dziesięć tysięcy?\n– Ach, czyżbyś wątpił w wiarygodność naszych raportów?\n– Jestem jedynie tchórzem, po prostu nie mogę przestać się martwić...\n– Jeżeli chodzi o pozostałe dwie części, pierwsza armia w liczbie trzydziestu tysięcy zbrojnych ruszyła w stronę jednej z nich. Prowadzi ich sam generał Latreille, tak więc nie ma wątpliwości, że odniosą zwycięstwo. Siły okupujące nabrzeże najprawdopodobniej stanowią rezerwy.\n– Z trzydziestu tysięcy aż jedna trzecia to rezerwy?\n– Nic w tym dziwnego, w końcu zajmują nieznane tereny. Wrogi dowódca wydaje się niebywale ostrożny.\nNa bocznej części mapy, na wybrzeżu, stały trzy pionki reprezentujące przeciwnika. W oczach Regisa wróg poruszał się na wschód jak wąż. W odpowiedzi na podział brytańskich wojsk północną linię stanowiła pierwsza armia, natomiast południową - siódma. Jeden pionek odpowiadał dziesięciu tysiącom jednostek, tak więc przeciwnik miał łącznie trzy, podczas gdy cesarstwo trzy w północnej części i dwie w południowej, a także trzy jednostki rezerwy z tyłu, chociaż tak naprawdę były to siły zbyt powolne, aby dołączyć na czas. Albo spędzili zbyt wiele czasu, zbierając siły, albo celowo poruszali się wolno, nie chcąc odnieść strat. Ich powody nie miały jednak teraz znaczenia, odpowiedzą za tę sytuację później. Gdyby regiment Beilschmidt został dłużej przetrzymany przez armię Varden, oni też należeliby do jednostek rezerwy.\nPoza tym chociaż cesarstwo miało stutysięczną armię przygotowaną na odpowiedź na ten atak, na schemacie znajdowało się jedynie osiem pionków. Brakujące dwadzieścia tysięcy stanowiła prawdopodobnie wybita druga armia.\nRegis skupił się na mapie.\n– Jeżeli wrogie oddziały z północy ruszą na południe, a te z tyłu naprzód, wtedy całym impetem uderzą na siódmą armię, co oznacza, że nasze dwudziestopięciotysięczne siły będą musiały zmierzyć się z trzydziestoma tysiącami żołnierzy.\nW tę kalkulację Regis wliczył także jednostki wsparcia, tak więc ich siły aktualnie zdolne do walki nie były aż tak liczne.\n– Nic się nie zmieniłeś. To może się stać, tamto może się stać. Zawsze byłeś taki strachliwy. To przecież niemożliwe, żeby brytańska armia przyspieszyła marsz.\nNajwyraźniej pamiętał Regisa, który przypomniał sobie w tym momencie debatę z Vicente, chociaż nie była to najlepsza chwila na takie wspominki.\n– Doprawdy? Wielka Brytannia używa statków parowych do zaopatrywania armii. Nawet jeżeli ich ładownie są pełne, mogą wrócić tutaj w ciągu dziesięciu dni. Ich siły zeszły na ląd szesnastego kwietnia, mamy już szesnasty maja. Tak więc może lepiej wziąć pod uwagę, że są obecnie lepiej przygotowani, niż zakładaliśmy? Dla przykładu mogą już dysponować kawalerią?\nWybrzeża państw dzieliło jedynie 150 Li (666 km). Nawet najszybszy parowiec wypełniony zaopatrzeniem mógł pokonywać 30 Li (133 km) dziennie, jednak drogę powrotną przebywał już z pustą ładownią, co zwiększało jego szybkość. Dlatego też według Regisa zakładanie, że Wielka Brytannia dysponuje jedynie trzydziestoma tysiącami żołnierzy, było bardzo ryzykowne.\nVicente zachowywał się jak nauczyciel rozmawiający z nieudolnym uczniem.\n– To chyba oczywiste, że wziąłem pod uwagę możliwość wykorzystania parowców. Dlatego właśnie oszacowałem liczebność przeciwnika na trzydzieści tysięcy. Nie musisz nawet pytać o takie rzeczy.\n– Nie mamy szczegółowych informacji o ich statkach. Czyżbyś dał radę jakoś je uzyskać?\n– Parowce są w stanie podróżować z dużą szybkością nawet w bezwietrzną pogodę, jednak środkową część kadłuba zajmują silnik i węgiel, przez co pozostaje niewiele przestrzeni na ładunek. Tyle informacji mi wystarczy.\nBelgaria próbowała już wcześniej zbudować parowiec.\nTaki statek miał dwa koła napędowe pośrodku obu burt. Co prawda, nie wymagał wiatru, jednak w istocie większość ładowni zajmowały węgiel oraz silnik, dlatego w końcu uznano go za niepraktyczny. Problem rozwiązywała śruba napędowa, jednak Cesarstwo nie eksperymentowało z nią, ponieważ wymagała wywiercenia dziur w spodzie kadłuba, co mogłoby doprowadzić do wielu wypadków.\n– Nie przejmujesz się Cesarstwem? Słyszałem, że niedawno ulepszono koło napędowe i nawet mniejsze jest w stanie osiągnąć dobrą prędkość. Skoro istnieje już taka technologia, czemu nie założyć, że przeciwnik jej używa?\nW najnowszej wersji napędu brano pod uwagę różnicę w wytworzonej sile pchającej statek. Okręty z małym kołem napędowym, o niewielkich skrzydłach zanurzonych w wodzie, osiągały większą prędkość od tych posiadających duże koła po bokach statków. Te wyniki osiągnięto kilka lat temu metodą prób i błędów. Regis przeczytał o tym w książce, którą kupił podczas jego ostatniego pobytu w stolicy. Opowiadała o młodym kapitanie piratów, walczącym z najnowszym modelem parowca Wielkiej Brytanni. Strateg\nzostałby zrugany za podanie źródła swojej wiedzy, tak więc postanowił przemilczeć ten detal.\n– Hmph! Może więc wyjawisz nam swój najlepszy plan?\nRegis po słowach „wyjawić” i „najlepszy” zrozumiał, że zapowiadała się ciężka wymiana zdań, jednak jeżeli by się teraz cofnął, miałoby to negatywny efekt na reputację Altiny. Poza tym obecna strategia stwarzała zagrożenie dla całej armii, tak więc musiał wykorzystać okazję, żeby jakoś wpłynąć na jej zmianę.\n– Sugeruję... Żeby siódma armia ruszyła na północ i połączyła się z pierwszą, co zapewniłoby nam dodatkowe pięćdziesiąt tysięcy sił do walki.\nŻołnierze stojący w szeregu zaczęli między sobą szeptać.\n– Widzę, że chcesz zmieść ich przewagą liczebną. Powiedz jednak - co będzie z obroną stolicy?\n– Trzydzieści tysięcy jednostek rezerwy powinno do tego wystarczyć.\n– Rezerwy? W takim razie ostatnia linia obrony leżałaby przy samej stolicy.\n– Jeżeli zwyciężymy, nie będzie mieć znaczenia, gdzie odbędzie się bitwa.\n– Rozumiem. Niczego innego nie oczekiwałbym po oficerze z pospólstwa. Ważne, by wygrać, nieważne jak. W ogóle nie rozumiesz natury wojny!\nRegis nie zaprzeczył.\nVicente kontynuował wymownie:\n– Belgaria nie potrzebuje dużo większych sił, by zgnieść przeciwnika! Haniebnym czynem byłoby pozwolić wrogowi chociaż zbliżyć się do stolicy! Już nawet nie wspominając, że wszedłby tak daleko w głąb naszego terytorium! Czyżbyś próbował obniżyć reputację i prestiż siódmej armii?!\nZebrani żołnierze się z nim zgodzili.\nWidać jestem tu niemile widziany. Skoro używają reputacji i prestiżu jako argumentu, nie mam wyboru - pomyślał Regis.</p>\n– Rozumiem. Jeżeli musimy odnieść zwycięstwo tutaj, na południowej linii, powinniśmy przechwycić armie przeciwnika, mając przewagę wysokości terenu. W pobliżu jest kilka odpowiednich wzniesień.\nVicente zamyślił się na chwilę, po czym pokiwał głową.\n– Też o tym pomyślałem. Wrogie wojska zajmują rozległe tereny Cesarstwa, co rozciąga ich linię zaopatrzenia, dlatego też chcą walczyć najszybciej, jak to możliwe. Zaatakują nas bezpośrednio, nawet jeżeli będziemy mieć nad nimi przewagę.\n– Nie byłoby prościej, gdybyśmy odparli ich natarcie, wykorzystując przewagę wysokości terenu? To chyba dopuszczalne, prawda?\n– Tak, jednak ta armia nadaje się lepiej do ataku. Przeciwnik ma najnowsze modele broni palnej oraz armat, jednak jeżeli użyjemy naszej przewagi liczebnej, nie będą nawet mieli szansy użyć dział! Nie tak walczy Belgaria?!\n– Właściwe działanie...\nW jego planie nie było błędów, po prostu podążał za metodami walki opisanymi w podręcznikach. Dlatego właśnie przeciwnik mógł łatwo odgadnąć ich sposób działania. Najprawdopodobniej ruszył naprzód z oddziałem liczącym jedynie dziesięć tysięcy żołnierzy, ponieważ wiedział dokładnie, jaką strategię obierze cesarstwo, i potrafił na nią skutecznie odpowiedzieć.\nTylko dlaczego uważają, że wygrają mniejszymi siłami? Czyżby aż tak wierzyli w swoje nowe uzbrojenie? Czy może mają coś jeszcze, co mogłoby odwrócić losy wojny? Za mało informacji...\nRegis co prawda wysłał zwiadowców, jednak nie zauważyli oni żadnych podejrzanych ruchów wojsk przeciwnika. Chcąc ocenić siłę Cesarstwa, kazał im sprawdzić także własnych sojuszników. Posiadanie błędnych informacji było w końcu bardziej niebezpieczne niż brak jakiejkolwiek wiedzy o czekającej ich walce.\nNiestety, bardzo trudno było o zwiadowców potrafiących przekazać dokładne raporty. Kryteria dla takiej osoby obejmowały odwagę, zdolności oraz dobre wykształcenie. W dodatku pozycja zwiadowcy nie zapewniała sławy ani dobrej zapłaty, na co mogli liczyć kawalerzyści i rycerze walczący na pierwszej linii.\nWidząc, że dyskusja pomiędzy Regisem a Vicente dobiegła końca, generał Barguesonne uniósł rękę. Wtedy wszyscy oficerowie wrócili na swoje pozycje, stając na baczność. Dowódca siódmej armii wstał z krzesła i powiedział:\n– Użyjemy planu doradcy wojennego Vicente.\nNastępnie kolejno wywoływano jednostki i przydzielano im role.\nMają zamiar umieścić Regiment Beilschmidt na tyłach, prawda?\n– Generał dywizji Belgaria, zajmiecie pozycję na tyłach formacji. Siądźcie sobie i obserwujcie, jak wygląda wojna.\n– Przyjęłam. - Altina zasalutowała.\nStojący wokół nich rycerze nie mogli powstrzymać śmiechu.\nDla nich ta bitwa miała być kolejnym zwycięstwem na koncie. Armia Belgarii była nie tylko silna, posiadała także przewagę liczebną. Przegrana nawet z wrogiem dysponującym najnowszym uzbrojeniem nie mieściła się w głowie. Dlatego też z góry założyli wygraną i z tą myślą ustawili pozycje jednostek. Dla oficerów siódmej armii przeciwnicy jawili się jak ryby same wskakujące na łódź rybaka. Wszyscy inni mieli stać z tyłu i patrzeć, jak ci pożerają zdobycz. W taki właśnie sposób zaszydzono z regimentu Beilschmidt.\nW oczach Regisa jednak nie tylko przeciwnicy mieli wylądować pod nożem...\nAltina spojrzała na żołnierzy stojących w szeregu.\n– Nie mamy zamiaru interweniować. Nie krępujcie się jednak prosić o pomoc, jeżeli zaczniecie przegrywać. Bez wahania przybędziemy wam z odsieczą.\n– Hmph. Nie ma takiej potrzeby. Postrzelona wróblica może wrócić na północ z pustymi rękoma!\nTa obelga dobiegła od posłańca, który przekazał im wcześniej rozkazy, będącego tak naprawdę dowódcą batalionu.\nOd dawna nie słyszałem tego przezwiska Altiny. Właśnie, ciekawe, czy mój szwagier był już w muzeum. W końcu chciał jak najszybciej zobaczyć obraz z oryginalnym mieczem. Jeśli tak zrobił, pewnie opuścił już stolicę.\nPogrążony w myślach Regis podniósł rękę.\n– Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś ukryty motyw, dlatego też wnioskuję o zwiększenie liczebności zwiadowców.\n– Ukryty motyw? A niby jaki? - parsknął Vicente.\nRegis jednak się nie ugiął.\n– Tego nie wiem, jednak lepiej zachować ostrożność.\n– Ha. Strateg tak łatwo mówiący, że czegoś nie wie.\nByłoby lepiej, gdybym udawał, że coś wiem? Cóż, lepiej odstawić na bok zachowanie prawdziwego stratega.\n– Więc, doradco wojenny Vicente, możesz przewidzieć zamiary przeciwnika?\nZapytany się uśmiechnął.\n– Wielka Brytannia najechała nas, ponieważ dysponują teraz nowymi modelami dział i broni palnej. Dlatego też ich taktyka będzie przewidywać używanie ich. Tak podpowiada nawet zdrowy rozsądek. Tak więc będą chcieli efektywnie używać nowego uzbrojenia, zwłaszcza dział przeznaczonych do rażenia wielu przeciwników naraz. Nie przywykli jednak do dużych bitew. Widząc naprzeciwko siebie stutysięczną armię Cesarstwa, uciekną w popłochu bez oddania nawet jednego strzału. Dlatego mając na uwadze ten fakt, stan psychiczny żołnierzy oraz ich nową broń, wrodzy dowódcy zdecydowali się podzielić armię na mniejsze części.\nBez wątpienia Vicente potrafił dobrze wyrażać swoje myśli.\nSłysząc jego wyjaśnienia, generał i pozostali oficerowie pokiwali głowami, żołnierze natomiast wznosili okrzyki typu „to nasz doradca wojenny”.\nZanim jednak Regis zdążył odpowiedzieć na jego argumenty, Vicente kontynuował:\n– Piąty oficerze administracyjny Regisie Auricu, jeżeli twoje tchórzostwo się rozprzestrzeni, wpłynie negatywnie na morale. Zważaj więc na słowa.\nRegis nie miał wyboru, musiał posłuchać rozkazu wyższego stopniem. Zasalutował, mówiąc:\n– Przygraniczny Regiment Beilschmidt pozostanie w stanie gotowości na tyłach formacji i nie będzie przeszkadzać sojusznikom.\nZebrani oficerowie wybuchnęli śmiechem, jakby zobaczyli nowego rekruta. Generał Barguesonne pokiwał jedynie głową.\nNa tym zakończyła się narada wojenna Siódmej Armii.\nAltina kopnęła leżący na ziemi kamień, który poszybował w niebo jak wystrzelony z katapulty.\nRegis wzruszył ramionami.\n– Testują nową broń?\n– Grrrr, to mnie wkurza!\nOpuścili już obóz siódmej armii i wracali do swojego regimentu. Towarzyszyli im strażnicy, jednak szli z tyłu i nie mogli niczego usłyszeć, chyba że zostałoby to powiedziane naprawdę głośno. Mimo to wciąż byli otoczeni przez cesarską armię, ustawioną w zasięgu strzału łuczników.\nAltina kopnęła kolejny kamień.\n– Czego oni chcą?! Po co było nas wzywać na naradę wojenną, skoro mogli wcześniej rozkazać nam trzymać się z tyłu?! Nie mieli w ogóle zamiaru z nami dyskutować!\n– Cóż, nie mogę temu zaprzeczyć...\nMimo wymiany zdań między strategami żadne wspólne uzgadnianie planu nie miało miejsca. Od samego początku mieli zamiar działać według wcześniej ustalonego planu i odrzucić wszelkie opinie Regisa i Altiny.\n– Robią z nas głupców!\n– Bez wątpienia nas lekceważą. Prawdopodobnie dali nam szansę wyrażenia naszego zdania, jednak nie mieli w planach brać go pod uwagę. A może chcieli po prostu mieć spokój?\nNarada wojenna, w której z miejsca odrzuca się opinię drugiej strony, jest jedynie stratą czasu dla wszystkich zebranych.\n– Być może... to równie nieprzyjemne dla nich, jak i dla nas. Sama siódma armia nie była świadoma, że od samego początku mieli zamiar odrzucić nasze zdanie.\n– Co? - Księżniczka zrobiła zdziwioną minę, w końcu było oczywiste, że nie zaakceptowali ani jednego pomysłu Regisa.\n– Człowiek zadręczyłby się, gdyby zmieniał ciągle zdanie pod wpływem opinii innych osób. Dlatego też rozmowy otwierające oczy i zmieniające spojrzenie na świat są jedynie zwykłą iluzją. Gdyby ktoś miał takie same poglądy jak oni, przyjęliby je z otwartymi ramionami. W końcu ludzie cieszą się, kiedy są akceptowani przez innych.\n– To rozumiem, ale...\n– Gdyby przyjęli opinię innych, zaprzeczyliby samym sobie, całkowicie niszcząc część własnego ciągu myślowego. Nie znieśliby tego.\n– Naprawdę? Ja lubię słuchać różnych opinii.\n– Odpowiedziałem jedynie na twoje wątpliwości. Gdyby mogły stopnieć jak lód, byłabyś o wiele szczęśliwsza. Jeśli różnilibyśmy się w zdaniu na jakiś temat i miałabyś silne przekonanie co do swojej racji, nie mogłabyś zaakceptować mojego punktu widzenia. Pamiętasz, jak próbowałem zatrzymać cię, kiedy postanowiłaś zostać cesarzową? Albo powstrzymać twój pojedynek z sir Jeromem czy atak na Fort Volks?\n– Aaach, wystarczy! Rozumiem! To mnie po prostu drażni! - Altina zaczęła machać rękami.\n– Cóż, pomimo to wciąż mógłbym z tobą rozmawiać.\n– Ach, naprawdę? Dlaczego?\n– Mimo bólu powstałego po zaprzeczeniu własnemu ciągowi myśli należy przyjąć punkt widzenia innych i wymienić poglądy. Jednak do tego trzeba założyć, że twój partner jest lepszy od ciebie. Albo przynajmniej zaakceptować jego przewagę w jakimś konkretnym przypadku. Jeżeli wtedy uznasz, że możesz się czegoś nauczyć, wysłuchasz jego opinii. Oczywiście ból samego zaprzeczenia sobie pozostanie, jednak wtedy jest do zaakceptowania.\nAltinie aż oczy zabłysły.\nTo pewnie był ten respekt, o którym sam chwilę wcześniej wspominał, ale czuł się niezręcznie, kiedy patrzyła tak na niego dziewczyna młodsza o cztery lata.\n– Tego mogłam się po tobie spodziewać!\n– Innymi słowy, odrzucają nasze pomysły, ponieważ nas lekceważą!\n– Można to odnieść do książek. Jeżeli ktoś uważa czytanie za nudne, wszystkie książki takie dla niego będą. Jeżeli jednak sądzi, że zyska coś z lektury... Cóż, prawdopodobnie...\n– Nie, to nic takiego. W końcu na świecie są miliony książek.\nRegis zaczął błądzić w myślach.\n– To dlatego, że moja matka pochodzi z pospólstwa? Odrzucili mnie, chociaż całkowicie niepotrzebnie...\n– Też... Ale jest pewnie jeszcze jeden powód.\n– Bo jestem dziewczyną? Na dodatek niepełnoletnią?\nNiewykluczone, jednak nie to miał na myśli Regis.\n– Patrzyliby z góry na wszystkich.\n– Co? Nawet na Latreille?\n– On by podpadł pod specjalną kategorię. Jeśli miałbym je jakoś nazwać, byłyby to specjalne osoby, nasi ludzie oraz inni. Najprawdopodobniej swoi oraz specjalne osoby podlegałyby dalszej klasyfikacji.\nAltina się skrzywiła, wyraźnie nie rozumiejąc.\n– Ten ranking byłby czymś jak rangi w armii albo tytuły szlachty.\n– Moim zdaniem nie są świadomi, że patrzą na innych z góry ani że stawiają samych siebie za wysoko. Jeżeli masz wszystko zorganizowane, a twoi towarzysze się nie zmieniają, podczas oceny i akceptowania nowych osób z miejsca wszystkich odrzucacie.\n– Nie ma nic złego w zaakceptowaniu i sprawdzeniu przyjaciół. Ale dlaczego odrzucają innych?\n– Zobaczmy. Dla przykładu: nie lubisz siódmej armii, prawda? Twoim zdaniem się mylą?\n– Zmieńmy punkt widzenia na regiment Beilschmidt. Oceniasz go wysoko i uważasz za najlepszych, prawda?\n– Jak byś się czuła, gdyby pojawił się ktoś zaprzeczający opinii twoich towarzyszy?\n– Uch, ja...?!\nAltina była bezpośrednia, jednak nie głupia. Z tej rozmowy zrozumiała, że popełniłaby taki sam błąd jak sojusznicza armia.\n– Doświadczyliśmy razem wielu rzeczy i zacieśniliśmy łączące nas więzi. Jednak to nie daje nam prawa do zaprzeczania innym.\n– Masz rację. Wierzę w moich towarzyszy i cenię ich wysoko, ale odrzucanie innych z tego powodu... wydaje się nie na miejscu.\n– Nie wolno jednostronnie oceniać. Dziwne, prawda? Powinniśmy być bezstronni w ocenie opinii i osób je wygłaszających.\n– Cóż... Ludzie często z miejsca zakładają, że inni się mylą. Taki autorytatywny sposób myślenia powinien być z miejsca odrzucony podczas rozmów.\n– Odrzucony? Ale czy to nie oczywiste, że mając do wyboru twoją opinię i opinie innych, postawię na tę pierwszą?\n– Dla ludzi to wydaje się naturalne. Jednak mnie nie obchodzi, kim jest dana osoba. Zawsze traktuję opinie innych na tym samym poziomie. Tak właśnie chcę patrzeć na sprawy. Chociaż można to też nazwać filozofią oświecenia.\n– Nieważne, o kogo chodzi, traktować opinie tak samo... To dotyczy także zwykłych obywateli i cesarza?\n– Tak. Chociaż takie teorie można znaleźć jedynie w książkach. Pośród filozofów oświecenia znalazł się nawet taki, który wszedł w głęboką dyskusję ze swoim szczekającym psem... Chociaż jego asystenci szybko go z niej wyciągnęli.\n– Doprawdy? Więc nawet ty myślisz, że tak nie można, tak?\nAltina wpatrywała się w niego jak w chorą osobę.\nJaka szkoda... To była dobra anegdota.\n– Patrząc na mnie, nawet uliczny, szczekający pies ma lepsze spojrzenie na świat niż ja.\n– To nie oświecenie, tylko coś, co ci wmówiła twoja siostra!\nOsiemnasty maja, zmierzch, wyjątkowo pochmurny dzień.\nRegis otrzymał informacje od swoich zwiadowców. Niestety, jego obawy się potwierdziły i dziesięć tysięcy wrogich żołnierzy z północy, zmierzających na wschód, zmieniło kierunek marszu na południe. W dodatku doradca wojenny siódmej armii odmówił zmiany miejsca planowanej bitwy.\n– O ile wrogie intencje są jasne, nie dadzą rady połączyć sił z południową linią, jeżeli zakłócimy wcześniej ich plan. Bez wątpienia wygramy!\nWedług niego armia Brytanni potrzebowała dwóch dni, żeby połączyć te dwie jednostki, a oni znajdowali się jedynie pół dnia marszu od przeciwnika. Doszedł do wniosku, że bitwa rozpocznie się już następnego dnia.\n– Siódma Cesarska Armia dziewiętnastego, to znaczy jutro, zaatakuje żołnierzy Brytanni. Następnie dwudziestego przechwycimy kolejną falę przeciwników, która maszeruje obecnie na południe. Przy tym starciu połączymy siły z Pierwszą Armią, dowodzoną przez generała Latreille, i zmieciemy wroga z powierzchni ziemi! - powiedział Vicente.\nRegis jednak nie mógł przestać się martwić.\n– Byłoby wspaniale, gdyby wszystko przebiegło według tego planu. Jednak jest w ogóle możliwe, aby przeciwnik zrobił coś tak dziwnego i maszerował na pewną śmierć?\nCzekając na kolejne raporty zwiadowców, próbował przewidywać działania wroga. Niestety, jego obecna pozycja i tak nie pozwalałaby mu zmienić działań siódmej armii.\nDziesięć tysięcy wrogich jednostek stacjonujących w Chaineboule nie opuściło swoich pozycji.\nW dodatku otrzymał też informację, że wrogie siły dysponowały sześcioma statkami, które nie wyglądały na transportowe. Cesarstwo próbowało je zatopić, co nazwano bitwą morską Trouin. Podczas tego starcia duma belgarskiej floty, Ateluna, posiadająca osiemdziesiąt dział, przy wsparciu dwudziestu czterech okrętów zaatakowała przeciwnika.\nKlasa okrętów Aterna miała 40 Co (18 m) i trzy maszty oraz pokłady dział, przez co wyglądała jak pływająca forteca. Same armaty nie strzelały jedynie wielkimi kulami, mogły używać także wybuchowych ładunków oraz kartaczy (pocisków rozpadających się na mniejsze części, powodujących ogromne zniszczenia obszarowe, mających jednak mniejszy zasięg). Niestety, działa wciąż były starego typu, ładowane od przodu, przez co wolniejsze, co dawało przeciwnikowi przewagę pod tym względem.\nFlota Wielkiej Brytanni, Queen’s Navy, jako pierwsza zawsze wprowadzała nowe technologie. Statki zaopatrzeniowe eskortowało sześć okrętów klasy Princess, parowców uzbrojonych w siedemdziesiąt cztery armaty, chociaż nie wszystkie stanowiły nowe działa typu 41 Elswick. Przeciwnik posiadał zatem przewagę zarówno w szybkości, jak i sile ognia.\nTrzynastego maja Belgaria zastawiła zasadzkę na przewidywanej trasie linii transportowej przeciwnika. Przygotowania były wręcz idealne, jednak w starciu z najpotężniejszym okrętem na świecie siły Belgarii poniosły sromotną porażkę, zostając zmuszone do ucieczki.\nPóźniej zdecydowano się użyć opancerzonego okrętu klasy Posejdon, mającego aż sto dwadzieścia dział i uznawanego za pływającą fortecę, jednak niewiarygodnie powolnego. Wprowadzenie go do bitwy miało zająć sporo czasu, a do tego momentu nie przewidywano wysłania żadnego wsparcia drogą morską.\nRok 851, 19 maja.\nDwadzieścia dwa tysiące cesarskich żołnierzy ustawiło się na wzgórzu leżącym w pobliżu Lafressange, całe wsparcie wysyłając na tyły formacji.\nPorażka drugiej armii nauczyła ich, że jeżeli użyliby muszkietów na pierwszej linii, daliby jedynie przewagę przeciwnikowi mającemu lepsze wyposażenie, utrudniając własne natarcie. Dlatego tym razem planowali postawić na włócznie, rozstawione na wzgórzu jak dywan.\nNa terenach pod wzgórzem, 50 Ar (3573 m) od nich, ustawiło się dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwnika. Przednią linię stanowiła piechota wyposażona w strzelby Snider, znane z ich ognia powtarzalnego (żołnierze Brytanni mogli wystrzelić trzy pociski w czasie, jaki zajmował Belgarom na oddanie jednego wystrzału) oraz niezawodności przy każdej pogodzie. Za nimi stali żołnierze z dużymi tarczami, co było powszechną strategią w walce z włóczniami na krótkim dystansie. Kolejne w formacji były działa, około dwustu typów 41.\nZ porażki drugiej armii wyciągnięto wniosek, że te armaty miały zasięg około 45 Ar (3216 m). Utrzymując obecną pozycję na wzgórzu, belgarscy żołnierze znajdowali się poza ich polem rażenia, tym bardziej że zasięg strzału się skracał, jeżeli cel stał na wzniesieniu. To oczywiście działało też w drugą stronę - armaty ustawione na wyższych pozycjach mogły strzelać dalej, jednak siódma armia posiadała na wyposażeniu jedynie działa o zasięgu 28 Ar (2000 m), tak więc nawet w takiej sytuacji przeciwnik miał przewagę w tej kwestii.\nSkupiający trzy tysiące żołnierzy, po odliczeniu jednostek wsparcia, Regiment Beilschmidt stał na tyle formacji siódmej armii, za ich liniami zaopatrzenia. Tym razem namiot dowodzenia ustawiono na przedzie. Altina miała na sobie ciężką zbroję, co było rzadkością, podobnie jak i Jerome, Regis jednak pozostał w swoim zwykłym mundurze.\n– Hmph, te działa nie są w stanie dosięgnąć celu i będą jedynie zawadzać w walce. Po co w ogóle oni je zabrali?\n– Ponieważ strateg siódmej armii lubi postępować zgodnie z podręcznikiem.\nŻadne podręczniki nie wspominały jednak, jak postąpić w sytuacji, kiedy wróg posiada armaty o dużo większym zasięgu.\nJerome spytał ironicznie:\n– Podręczniki też lubisz?\n– Tak... Ale ślepo za nimi nie podążam.\n– Moim zdaniem zarówno podczas ataku, jak i obrony najważniejsze jest uniemożliwienie przeciwnikowi odczytania twoich zamiarów. Dzięki temu wróg zaczyna panikować, nie mogąc opracować planu pozwalającego przeciwdziałać moim strategiom.\n– O ile podręczniki opisują właściwe działania, na polu walki dochodzi do wielu nieprzewidzianych wydarzeń, a każde, nawet najmniejsze z nich, może mieć wielki wpływ na przebieg walki.\n– Hmph... - Jerome się uśmiechnął, co było rzadkością.\nGdyby się przysłuchać dobrze tej rozmowie, można by wyciągnąć wnioski, że dotyczyła tak naprawdę wielu tematów, nie tylko samych strategii.\nNagle Altina krzyknęła.\n– Ej, ruszyli?!\n– Tak, zaczęło się - odpowiedział Regis, kiwając głową.\nSiódma armia, licząca dziewiętnaście tysięcy, maszerowała powoli w stronę przeciwnika.\nAltina przekrzywiła głowę.\n– Jeśli będą tak iść, to przeciwnicy ich nie wystrzelają?\n– Nie mogą nic na to poradzić. Na pełnej prędkości, nawet biegnąc w dół wzgórza, mogliby pokonać co najwyżej 5 Ar (357 m). Mają ograniczone ruchy, tak więc zmęczyliby się jeszcze przed właściwą walką. Jeżeli nie będą w stanie biec później, kiedy wejdą w zasięg broni przeciwnika, poniosą większe straty niż z ostrzału armat.\n– Ach, rozumiem!\nRegis właśnie zdał sobie sprawę, że po raz pierwszy brali udział w tak dużym starciu na otwartym polu. Nie mieli zbyt wielu piechurów. Ich główne siły stanowiła ciężka kawaleria Czarnych Rycerzy, dowodzona przez bohatera - Jerome’a, tak więc to wokół nich koncentrowałaby się strategia regimentu.\n– Altino, przyglądaj się dokładnie. Siódma armia jest jedną z niewielu formacji wyspecjalizowanych w używaniu piechoty.\n– Cóż, tamten generał kazał mi patrzeć, jak wygląda prawdziwa wojna.\n– Gdyby tylko do tego ograniczyła się nasza rola...\nSiódma armia stopniowo zwężała tył swojej formacji, kiedy kolejni żołnierze ruszali w dół wzgórza.\n– Myślisz, że mają szansę wygrać?\n– O ile szybko doszłoby do bezpośredniego starcia... Jeżeli zredukują liczbę strzelb oraz dział przeciwnika o połowę, doświadczona siódma armia powinna wygrać, jednak... <p style='text-indent:12pt'> – Jednak?\n– Dowódca przeciwnika też powinien to wiedzieć i na pewno ma przygotowany jakiś plan.\nJeżeli wszystko dalej by szło jak do tej pory, zgodnie ze słowami Vicente, siódma armia przebiłaby się przez linię przeciwnika, odnosząc szybkie zwycięstwo, a Regis zostałby skrytykowany i uznany za tchórza z powodu swoich uwag podczas narady wojennej. Trzeba jednak pamiętać, że Brytannia zaatakowała wybrzeże Cesarstwa zaraz po koronacji nowej królowej, w dodatku zachęcając jednocześnie inne państwa do szturmu na granice Belgarii. Skoro wrogi dowódca do tej pory był aż tak kompetentny, raczej nie pozwoliłby, aby jego siły zostały rozgromione w starciu mającym zaznaczyć granicę frontu.\nAltina ponownie przechyliła głowę.\n– Mają jakąś ukrytą zasadzkę?\n– Wątpię. Dowódca siódmej armii jest inteligentny. Wzięli to pod uwagę i przeprowadzili bardzo dokładny zwiad tych terenów.\nSkoro temat wszedł na inteligencję, Regisowi nasunęła się inna kwestia.\n– Poznałem już imię prowadzącego jednostkę maszerującą na południe. To pułkownik Oswald Coulthard, jego stopień odpowiada pierwszemu oficerowi bojowemu w Cesarstwie. Nie ma zbyt wysokiej pozycji i jest młody, więc dlaczego generałowie słuchają jego rozkazów?\n– Nie jest strategiem?\n– O to chodzi. Ranga sugerowałaby, że jest albo nim, albo doradcą odpowiedzialnym za opracowywanie planów, jednak według raportów Oswald ma autorytet do wydawania rozkazów.\n– W takim razie powinien pełnić rolę dowódcy.\n– Tak. Chociaż oficjalnie jest nim generał w podeszłym wieku.\nOswald w takim razie powinien być doradcą.\n– Tego nie rozumiem. Jak to możliwe? Jest szlachetnego pochodzenia? W armii nie tytuły szlacheckie, ale stopnie wojskowe powinny mieć znaczenie... Chociaż to często się miesza.\nZwłaszcza w Belgarii, gdzie istniały armie szlacheckie, w których tytuły miały większe znaczenie od rangi. W Brytanni jednak nic takiego nie miało miejsca. Nie krążyły także plotki o szlachcicach, którym po prostu przyznano zwierzchnictwo nad wojskiem. Nie było zatem jasne, jakim sposobem Oswald zdobył dowodzenie nad armią.\n– Wciąż próbuję dotrzeć do jego przeszłości... Przy okazji, to wciąż niepotwierdzone, ale wygląda na to, że królowa Margaret Steelart także tu jest.\n– Cóż, w przeszłości cesarze walczyli na pierwszej linii frontu, jednak Wielka Brytannia od pokoleń jest rządzona przez królową i coś takiego prawie nigdy nie miało miejsca.\n– Jeżeli to prawda, wygląda na aktywną władczynię. Chcę ją spotkać.\n– Ale o ile to możliwe, w bardziej pokojowych okolicznościach.\n– Ciekawe, jak sobie radzi z mieczem!\nAltina podekscytowała się myślą, że jej przeciwniczka jest do niej podobna. Na twarz Regisa zawitał jednak gorzki uśmiech.\n– Raczej nie jest taką osobą...\nNajwyraźniej jedynie rodzina cesarska Belgarii posiadała tak wyjątkowe cechy. Żadne plotki nie wspominały o nadludzkiej sile kogokolwiek z królewskiego rodu Brytanni.\n– W każdym razie jednostka na południowej linii frontu to zawodowi żołnierze, a maszerujący teraz na południe to głównie najemnicy. Trzon armii powinni stanowić ci pierwsi, a najemnicy być w dużej mniejszości. Czyżby mieli powód, by tak podzielić siły?\n– Masz może jakiś pomysł, czemu tak jest?\n– Hmm. O ile utrzymanie jednostki złożonej jedynie z żołnierzy jest kosztowne, potrafią oni bez problemu współpracować. Najemnicy są silni w pojedynczych starciach... Ale żeby przez nich opóźniać marsz północnej formacji? Jest... Nie, i tak nie mają szansy przegrać...\n– Co prawda, to cała jednostka najemników, jednak dowodzi nimi Gilbert Schweinzeberg, nazywany królem najemników.\nSłysząc to imię, Altina zmarszczyła czoło, przypominając sobie prawdopodobnie, jak Eric został ranny w starciu z jego siłami oraz o uszkodzonym mieczu.\n– Chwila, to nie byli najemnicy Federacji Germanii?\n– Chodzi właśnie o to, że można ich wynająć. Pracują dla tego, kto zaoferuje najwięcej pieniędzy. Według raportów atakiem na regiment dowodził Renard Pendu. To jedni z najlepszych dowódców, tak więc wątpię, aby czas tych ataków był przypadkowy.\n– Ale przecież cała jednostka nie może składać się wyłącznie z sił Renarda Pendu, prawda?\n– Tak. Nie mam pewności, ilu jest ich ogółem, jednak siły Renarda Pendu powinny liczyć niecały tysiąc. Pozostałe dziewięć muszą stanowić inne grupy.\n– Będą mu posłuszne?\nAltina miała tu rację. Nawet jeżeli dowodził sam Gilbert, nie wszyscy najemnicy musieli podążać za jego rozkazami.\n– Poradzi sobie, nawet jeżeli jednostka na południu ruszy na północ. Trzymają się szeregu. Łatwo przewidzieć tempo ich marszu, więc powinien nad nimi zapanować.\n– Ich plan naprawdę nie ma żadnych luk?\n– Dowodzi trzydziestoma tysiącami żołnierzy. Wątpię, by popełnił taki błąd.\n– Ale ich siłom nie udało się połączyć na czas.\nW tym momencie wystrzały z armat obwieściły początek bitwy.\nSiódma armia mogła jedynie przyjąć na siebie ten atak. Byli oddaleni od przeciwnika o 40 Ar (2848 m), tak więc dotarcie do wroga powinno im zająć dwadzieścia minut. Pośród żołnierzy piechoty ta sytuacja była znana jako ‘marché de la mort’ (marsz śmierci).\nPociski dział typu 41 miały wielkość dziecięcej głowy, tak więc trafiony nimi żołnierz był dosłownie rozrywany na kawałki. W dodatku pocisk uderzający za nim w ziemię tworzył falę uderzeniową, raniącą wszystkich dookoła.\nŻołnierze maszerowali blisko siebie, nie zostawiając żadnych szpar w linii, przez co wyglądali jak ruchoma ściana. Gdyby pozwolili sobie na przerwy w formacji, mogłoby dojść do sytuacji, w której jeden żołnierz miałby przed sobą trzech przeciwników naraz.\nW ich stronę leciały teraz białe pociski, mogące niszczyć ściany.\nNie powodowały jedynie fizycznych obrażeń. Dźwięki wybuchów, płacz towarzyszy, strach przed śmiercią powoli osłabiały wolę walki ostrzeliwanych. Wśród nich znaleźli się zarówno tacy, którzy chcieli jak najszybciej dotrzeć do przeciwnika, jak i osoby zwalniające ze strachu, ale formacja jako całość zachowała tempo marszu. Kluczem do tego okazało się strategiczne umieszczenie dowódców każdej z formacji na tyłach, którzy krzyczeli na podwładnych.\nPrzeciwnikami siódmej armii zazwyczaj były małe państwa jak Królestwo Estaburg. Chociaż bitwy z nimi także nie należały do prostych, nie posiadały one najnowszego uzbrojenia, natomiast tym razem belgarscy żołnierze maszerowali "w nieznane".\nBelgaria także otworzyła ogień ze swoich dział.\nDystans pomiędzy armiami się kurczył.\nPrzeciwnik nie ruszał się z miejsca. Regiment Beilschmidt stał na tyłach formacji, tak więc nie widzieli wszystkiego dokładnie, ale najwyraźniej nie było żadnych przypadków żołnierzy próbujących uciekać ani ruszyć do przodu.\nNajprawdopodobniej chcieli kupić trochę czasu, żeby jednostka z północy mogła do nich dołączyć.\nDzieliło ich już tylko 25 Ar (1878 m).\nStarcie wyglądało jak zdobywanie fortu.\nPrzeciwnicy dysponowali najnowszymi modelami dział, niemogącymi co prawda strzelać dokładnie na dalekie dystanse, jednak powodującymi ogromne zniszczenia. Maszerujący żołnierze, modląc się o przeżycie, w jednej chwili byli rozrywani na krwawe kawałki, w tym oczywiście dowódcy pchający podwładnych naprzód. Ciała ich towarzyszy latały cały czas w powietrzu, a tych, którzy się przewrócili, zadeptywano na śmierć. Mimo to armia posuwała się przed siebie, pośród ognia armatniego, po ciałach swoich niedoszłych kolegów.\nRegiment Beilschmidt kontynuował obserwację bitwy z wyżej położonego punktu.\nAltina zakryła usta. Wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować, a w kącikach oczu zbierały jej się łzy. Nie powinna widzieć szczegółów bitwy z tak dużej odległości, jednak posiadała też o wiele lepszy wzrok od normalnych ludzi.\nNa samą myśl, co dzieje się na pierwszej linii, Regisowi także żołądek podszedł do gardła, jednak stłumił to w sobie. W końcu oboje nie mogli okazać słabości na oczach żołnierzy.\n– Widzisz coś takiego po raz pierwszy?\n– Nigdy dotąd nie obserwowałam czegoś tak przerażającego...\n– Ach, no racja.\n– Tobie nic nie jest, Regisie?\n– A czy wyglądam, jakby było?\nZ dystansu wyglądał na niewzruszonego, jednak odkąd dotarli na wyznaczoną pozycję, nie mógł przestać się trząść. Nawet bez przeciwnika wyposażonego w najnowsze działa pole bitwy zawsze było tragicznym widokiem, przepełnionym śmiercią. Nawet jeżeli byliby świadkami morderstwa kompletnie obcej osoby, zareagowaliby tak samo jak tutaj.. Tam umierali ludzie. Sama świadomość tego faktu sprawiała, że zasychało im w gardle. Nieważne czyja, śmierć zawsze była przerażająca, nagła i ostateczna. Wiatr niósł ze sobą smród krwi, co utrudniało nawet oddychanie.\nJerome szybko rozwiał jednak tę atmosferę.\n– Przestańcie panikować! Ludzie i tak umierają. Nieważne gdzie i kiedy, to tylko kwestia czasu!\n– Nawet jeżeli to prawda...\n– Jeśli będziesz wspominać takie nudne sceny, w końcu do nich dołączysz.\nRegis pokręcił energicznie głową.\nNie mogę dać się pochłonąć atmosferze. Jeżeli popełnię błąd jako strateg, wielu żołnierzy i Altinę czeka pewna śmierć. Muszę zacząć myśleć...\nAltina wyciągnęła rękę do trzęsącego się z nerwów Regisa i chwyciła jego dłoń.\n– He? O-O co chodzi, Altino?\nChociaż strażnicy stali daleko z tyłu i nie słyszeli ich rozmowy, bez wątpienia mogli zobaczyć, co takiego robią. Co sobie pomyślą, widząc, jak trzymają się za ręce? Wszelkie nieodpowiednie plotki mogły osłabić morale w jednostce.\nAltina spojrzała w oczy Regisa.\nNaprawdę jest wyjątkowo piękna. Jej dłoń... Taka ciepła...\n– Regisie, nic mi nie jest. Uspokój się.\n– Ach, dobrze.\nBył już na granicy wytrzymałości, ale dzięki pomocy Jerome'a i zaufaniu Altiny wziął się w garść. Wziął głęboki oddech, myśląc: Nawet jeżeli powietrze przepełnia śmierć, musimy oddychać, żeby przeżyć i pomóc przetrwać innym.\nOdzyskał w końcu trzeźwość myślenia i powiedział:\n– Moim zdaniem przeciwnik ma jakiś plan i przegramy, jeżeli dalej zostaniemy w miejscu, przyglądając się walce.\nJednak nie mogli działać bez rozgryzienia zamiarów wroga. Strateg zaczął przyglądać się polu walki, tym razem ze spokojem, bez zbędnych emocji, jak szachownicy podczas rozgrywki.\nSiódma armia, ruszając w dół wzgórza, miała formację jak dywan, teraz jednak była ona pełna dziur, jakby zjadały go szkodniki. Obecnie zostało im około szesnastu tysięcy żołnierzy.\nDziesięć tysięcy zbrojnych Wielkiej Brytanni stało ustawionych w półokrąg. Działa powoli przesuwali w tył, utrzymując je na maksymalnym dystansie rażenia, żeby cały czas mogły siać spustoszenie w siódmej armii. Na pierwszej linii stali muszkieterzy, a za nimi żołnierze z tarczami. Strzelcy po wycofaniu się dział zaczęli maszerować przed siebie.\nZa tymi wszystkimi zmianami w formacji coś musiało stać. Kwatera dowodzenia była położona w środku formacji, otoczona przez ciężkich zbrojnych.\nRegis przeszukał w pamięci przeczytane książki, jednak żadna z nich nie wspominała o najnowszych modelach broni palnej i dział.\n– Nie... To... Jednak... Gdzie ja widziałem ten kształt? - mówił do siebie, przerywając co kawałek.\nMinęła dłuższa chwila, jednak nie dał rady sobie przypomnieć żadnej książki o nowym modelu uzbrojenia.\nRegis po prostu nie znał żadnych strategii dotyczących takiej broni.\n– Ale gdzie... Ach! Właśnie! Magia!\n– He? Regisie?\nChłopak spojrzał na Altinę, patrzącą na niego zatroskanym wzrokiem, mówiąc głośno:\n– Jestem legendarnym czarodziejem!\n– Co ty mówisz? Wszystko z tobą dobrze?!\n– A, to tylko tytuł książki napisanej przez Olenburke'a. Ten autor słynie z dziwacznych opowieści. W jednej z nich Armia Państwa Magii używała takiej samej formacji jak oni.\nSłysząc słowo "magia", Altina niepewnie przechyliła głowę.\nJerome za to spojrzał na niego z pogardą.\n– Regisie, można to wykorzystać w walce? Użyłbym nawet błota, gdyby było użyteczne. Jeżeli nie, rzuciłbym to do ognia!\n– Ach, oczywiście, że można tego użyć. Zapomnijmy o pochodzeniu, samo działanie tej formacji jest prawidłowe. Nie mamy czasu, wyjaśnię w drodze. Powóz zostawimy na tyłach, razem z zaopatrzeniem.\nLuksusowa karoca, w której czekała na nich Clarissa, została powierzona oddziałom wsparcia, a że Regis nie potrafił jeździć konno, maszerował razem z żołnierzami. Jednak teraz to nie wchodziło w grę, ponieważ musiał wszystko wyjaśnić Altinie i Jerome'owi, którzy jechali na koniach.\nNie mam na sobie żadnego wyposażenia, więc dam jakoś radę. Prawdopodobnie.\nAltina podjechała do niego.\n– W takim razie możesz jechać na mojej Karakarze!\n– To imię konia?!\n– Tak. Słodkie, nie?\n– Aaaach, tak... Ale to nie będzie kłopot? - Regis ledwie zachował płynność mowy.\nJerome zgodził się jednak z księżniczką, co było wyjątkową rzadkością.\n– Zróbmy tak! Księżniczka nie ma ze sobą miecza, zaś inne ostrze, do którego nie jest przyzwyczajona, tylko by jej zawadzało. Może jedynie jeździć z tobą i uważać na nasze plecy.\n– W-W-Więc... P-Przynajmniej z tyłu...\nJeżeli żołnierze zobaczyliby coś takiego... To mogłoby rozsiać jakieś plotki... - Regis w zamyśleniu pokiwał głową.\n– Dobrze. Powierzam się w twoje ręce, Altino. Wyjaśnię wszystko podczas jazdy.\n– Ej, Regisie, możemy ruszyć armię?\n– Tak. Do połowy wzgórza. Zrobimy objazd dookoła miejsca, gdzie uderzają pociski. Nie wiem jeszcze, z której strony, decyzja zajmie mi jakieś pięć minut. Na razie ruszajmy.\n– Pięć minut? Tch, naprawdę cię nie rozumiem! - Mimo że się skarżył, Jerome od razu wziął swoją Le Cheveu D'une Dame i wsiadł na konia. - Słuchać, ludzie! Koniec drzemki! Ruszamy!\nWielu żołnierzy sądziło, że pozostaną siłą rezerwową, tak więc ich reakcja była powolna.\n– T... Tak jest!\n– Ha! Strateg powiedział coś w stylu "jestem czarodziejem", więc lepiej ruszcie dupy, bo inaczej zamieni was w żaby! Za księżniczką!\nNa te słowa generała żołnierze wznieśli okrzyki bojowe.\nPlotki o Regisie krążyły już od jakiegoś czasu. Pokonanie armii barbarzyńców, zdobycie Fortu Volks, podpalenie bagna, żeby spalić rycerzy z pierwszej armii. Tego nie mógł dokonać normalny człowiek, tak więc uznano, że jest albo jakimś monstrum, albo czarodziejem. Belgaria od wieków wyznawała monoteistyczną religię, w której potwór był wrogiem Boga, a czarodzieja uznawano za mędrca wspierającego wiernych. Jednak ten ostatni nie dawał jedynie rad, ale także wymierzał kary zdrajcom. Dzieciom mówiło się, że albo będą grzeczne, albo czarodziej zamieni je w w żaby. W wielu książkach fantasy magowie używali zaklęć typu Smoczy Piorun czy Promieni Negatywnej Energii (choć najczęściej była to sprawka władców demonów). Jednak większości żołnierzy czarodziej kojarzył się z osobą z ich świętego pisma, tak więc ci bardziej religijni, słysząc żart Jerome’a, aż pobledli. W oddziałach zaczęły też rozchodzić się szepty typu „to prawda?!”, „więc naprawdę jest czarodziejem” czy „wiedziałem!”.\n– Chwila! To był tylko tytuł książki!\nRegis, chcący wyjaśnić nieporozumienie, siedział na koniu jak jakiś ładunek. Zupełnie jak podczas ucieczki ze stolicy, Altina wciągnęła go za nadgarstek, rzucając go przed siebie, a kiedy już znalazł się na rumaku, mógł co najwyżej chwycić się konia.\n– Nie przywykłeś do tego?! - spytała księżniczka.\n– Po prostu nasze sposoby jazdy są inne.\nAltina najwyraźniej nie usłyszała jego cichej odpowiedzi.\n– Wszyscy gotowi?! - krzyknęła w stronę swojej armii.\n– Taaak! - odpowiedzieli żołnierze.\n– Przeciwnik coś knuje, jednak Regis się tym zajmie! Zbierzcie w sobie odwagę i ruszamy! - Po tych słowach skierowała miecz w stronę pola bitwy.\n– Taaak jest!\nAltina zacisnęła lekko nogi, dając koniowi rozkaz do ruszenia. Regis jednak nie był w stanie dostrzec szczegółów całego pola bitwy, po części przez głowę konia zasłaniającą mu widok, ale przede wszystkim z powodu pyłu powstałego podczas walki, który pokrywał rozległe równiny leżące obok wzniesień, na których toczyła się walka.\nKoń księżniczki przyspieszył.\nJerome jechał z tyłu, ponieważ musiał wcześniej zebrać swoich Czarnych Rycerzy. Za nimi maszerowało trzy tysiące zbrojnych.\nDookoła wznosiły się bojowe okrzyki i stukały końskie kopyta.\nRegis jednak słyszał głównie coraz szybsze bicie swojego serca.\nWróć do Rozdział 2 Strona Główna\nRetrieved from "https://www.baka-tsuki.org/project/index.php?title=Haken_no_Kouki_Altina_PL:_Tom_5_Rozdział_3&oldid=558017"\nThis page was last edited on 18 August 2019, at 15:41.


[PL] Idea Steemit.com - jak to może w ogóle działać? — Steemit\nWydawać by się mogło, że serwis rozdaje pieniądze za darmo, bo przecież "...nie może im się to opłacać i kiedyś to na pewno się skończy!". Prawda jest inna: Nikt tutaj nic nie rozdaje za darmo, tutaj ludzie są wynagradzani za swoją pracę.\nCzym jest defacto praca?\nW trakcie lat spędzonych w internecie, przywykliśmy już do widoku wolontariuszy na każdym kroku. Nie dziwi nas to, że ktoś spędza czas wolny pomagając komuś rozwiązać zadanie z matmy na mikroblogu, że ktoś za darmo w internecie publikuje filmik pod tytułem "Tani sposób na krystalicznie czystą wodę w basenie", albo że ktoś spędza tygodnie na edytując Wikipedię. Nawet ty pisząc komentarz, że w artykule jest literówka, stajesz się wolontariuszem.\nWydawać by się mogło, że te czynności nie mają dużej wartości, a jednak gdy to my otrzymujemy taką pomoc, widzimy to w zupełnie inny sposób. Ta pomoc z matmy mogła nam uratować rok w szkole, ten tani sposób na czysty basen mógł - dosłownie - pomóc nam zaoszczędzić masę czasu i realnych pieniędzy.\nWniosek z tego jest jeden: wartość jest subiektywna, a rzeczy wcale nie są warte tyle, ile ludzie są w stanie za to dać, lecz tyle ile ludzie dzięki tym zyskują - dlatego to co znamy obecnie pod pojęciem wolontariatu jest tak cenne, a nie bezwartościowe.\nTo jakim człowiekiem jesteś każdego dnia, buduję Twoją reputację. Dość łatwo sobie uzmysłowić, że dobra reputacja potrafi być wiele warta. Jeżeli ludzie wiedzą, że jesteś w czymś dobry, mogą polecić Cię komuś jako korepetytora, wykonawce, czy nawet jako męża/żonę :)\nReputacja jest przechodnia\nJeżeli ktoś o bardzo dobrej reputacji, poleca kogoś jako osobę godną zaufania, to ta druga osoba, zyskuję znaczą reputację. Jeżeli ktoś o kim wiesz, że jest kłamcą - ktoś o niskiej reputacji - poleci Ci inną osobę, jako "super mechanika magika", ta druga osoba wcale nie zyskuje tak dużo na reputacji.\nWniosek: głos różnych osób, ma różną wartość\nOgólna zasada działania serwisu\nSerwis wynagradza swoich użytkowników, proporcjonalnie wedle tego jaką wartość widzą w tym inni użytkownicy serwisu.\n#polish #pl-tutorial #pl-steem #pl-steemit #idea\npolish pl-tutorial pl-steem pl-steemit idea\nCałkiem fajny wstępniak dla początkujących. Mógłbyś jeszcze napisać o co dokładnie chodzi z tym steem power, steem dollars, bo sam się troszkę w tym gubię.\nto będzie w następnym artykule. Chciałem mieć do tego dostępne grafiki, które już w sumie mam :)\nSwoją drogą, weźcie tam dajcie plusa, kolesiowi który zrobił grafikę STEEM DOLLARA, bo jest świetna.. i mi aż głupio, że zrobił ją tak dobrze a to mój post dostał więcej, bo był główny.\nstarlord (47) · 3 years ago (edited)\nFajnie napisane choć zabrakło mi prostych opisów faktycznego mechanizmu działania steemita w odniesieniu do załączonych przykładów. Na przykład przy wniosku "głos różnych osób, ma różną wartość" można odnieść się że w serwisie steemit odniesieniem do tego przykładu jest Steem Power żeby początkujący użytkownicy lepiej załapali te analogie, ale pewnie opiszesz w kolejnych artykułach.\nsuper, mogłbyś jeszcze napisać jak edytować tekst tj.wielkość trzcionki, grubość, jak pod "TUTAJ" stawić link itd. :)\nna początek wydaje mi się, że najłatwiej pisać w składnie Markdown\nU mnie tryb markdown jest domyślnie włączony, wówczas np. link wstawiasz posługując się składnią:\nczego efektem będzie takie coś: tutaj\nZapraszam do lektury artykułu: [PL] W jaki sposób napisać swój pierwszy post/artykuł (w tym wstawianie zdjęć)\ndvdnwk (32) · 3 years ago


Blaski i nędze fantasy - Strona 4 - Forum Fahrenheita\nPost autor: Bakalarz » wt, 23 paź 2007 19:06\nJa tą książkę odebrałem jako fantasy :)\nPost autor: deyot » wt, 23 paź 2007 22:44\nTylko, że o to chodzi, że fantasy ma ten swój schemat, w który jakże często wpada, który zwalnia od znacznego kombinowania przy świecie przedstawionym. Na mój gust niewielu jest autorów, którzy wychodzą poza klasyczny schemat. Przynajmniej ja się jakoś tak nie bardzo z tym spotkałem . Nie czytałem "Innych pieśni", więc się nie wypowiem. Słyszałem, że dobre -trzeba, znaczy się, nadrobić braki. Ale a propos: "Czarne oceany" tegoż autora to dla mnie osobiście mistrzostwo jeśli chodzi o ciekawą, skomplikowaną i spójną wizję jakiej nie widziałem w żadnej fantasy.\nPost autor: Bakalarz » wt, 23 paź 2007 22:56\nWydaje mi się, że za bardzo generalizujesz tą kwestię, deyot.\nIMAO wszystko zależy nie od fantasy, SF, czy jakiegokolwiek innego gatunku literackiego w jakim ktoś się porusza, ale od autora właśnie. To on decyduje na ile jego fantasy będzie się wpisywało w prosty schemat, na ile będzie to zupełnie oryginalny świat wykreowany od podstaw w wyobraźni twórcy.\nPost autor: karakachanow » czw, 25 paź 2007 13:53\n90% książek to chłam?\nOtóż, moi drodzy, nie.\nKsiążka jest kształtowana w takim stopniu przez autora, jak i czytelnika.\nSą książki proste, łatwe i przyjemne, wciągające i dopracowane. Ekstremum - Harry Potter.\nSą książki trudne, o skomplikowanej treści, wymagające wysiłku. Taki Witkacy na przykład.\nSą książki średnie, toporne, bez polotu, z których dużo można wyczytać o autorze bądź jego świecie.\nSą książki dziwne, powichrowane, fascynujące. Żwikiewicz na przykład.\nCzytając książki czasem wyciągane na chybił trafił z półek, wiem co mówię. Czytałem od deski do deski socrealistyczną powieść o życiu łotewskich rybaków (400 stron) , nieprzyswajalne i niespójne "Delirium z Tharsys" Żwikiewicza, "Placówkę" Prusa....\nW życiu znajdzie się może siedem książek, które odrzuciłem i stwierdziłem, że do niczego się nie nadają. Są książki gorsze, lepsze i beznadziejne. Tych trzecich jest może 10%.\nPost autor: agrafek » czw, 25 paź 2007 15:18\nCo do "Innych pieśni", to jest to, w moim przekonaniu książka fantastyczno - naukowa. Tyle, że element naukowy nie pochodzi tu z fizyki, matematyki (tzn. - nie wprost), czy też osiągnięć technicznych, ale z filozofii i nauk humanistycznych. Jakkolwiek zdaję sobie sprawę z istnienia sporu co do terminu "nauki humanistyczne", pozostaje on w użyciu.\nI za tworzenie takiej fantastyki naukowej jestem Dukajowi wdzięczny.\nPost autor: deyot » śr, 31 paź 2007 08:50\nBrodatyBakałarz pisze: Wydaje mi się, że za bardzo generalizujesz tą kwestię, deyot.\nToż właśnie o to mi chodzi, że, moim zdaniem, forma fantasy niejako wymusza pewną schematyczność bo jest bardziej zamknięta od formy SF. Ja w fantasy jakoś nigdy nie zauważyłem naprawdę oryginalnego świata przedstawionego. Pewnie, że generalizuję, ale w końcu mowa jest o fantasy jako całości. Pewnie mniej znam fantasy od SF, bo SF czytam znacznie częściej. Jeżeli znasz jakąś naprawdę oryginalną fantasy - poleć mi ją. Na pewno przeczytam.\nagrafek pisze: Co do "Innych pieśni", to jest to, w moim przekonaniu książka fantastyczno - naukowa. Tyle, że element naukowy nie pochodzi tu z fizyki, matematyki (tzn. - nie wprost), czy też osiągnięć technicznych, ale z filozofii i nauk humanistycznych. Jakkolwiek zdaję sobie sprawę z istnienia sporu co do terminu "nauki humanistyczne", pozostaje on w użyciu.\nNie zgodzić się ze stwierdzenie, że Dukaj zrobił jakiś niesamowity przełom opierając swój utwór o nauki nie będące naukami przyrodniczymi. Elementy filozoficzne są moim zdaniem co najmniej w połowie z co bardziej ambitnych tworów SF. Do głowy tak na tę chwilę przychodzi mi chociażby Zajdel ze swoją SF socjologiczną, Dan Simmons z nachalnym enwiromentalizmem (i idiotycznymi drzewostatkami w cyklu hyperiońskim - choć sam cykl bardzo lubię) itd. itp.\nA propos fantasy.\nMam takie przeczucie, że obecnie fantasy znalazło się w miejscu, w którym swego czasu był w SF nurt cyberpunk. Powstało kilka świetnych, przełomowych książek a potem temat się wyczerpał, bo ile można pisać o megakorporacjach, cyborgizacjach, hakerach itd. Myślę jednak, że fantasy jeszcze pociągnie, bo mimo wszystko ten schemat jest pojemniejszy.\nPost autor: nosiwoda » śr, 31 paź 2007 09:25\ndeyot pisze: Pewnie mniej znam fantasy od SF, bo SF czytam znacznie częściej. Jeżeli znasz jakąś naprawdę oryginalną fantasy - poleć mi ją. Na pewno przeczytam.\nChina Mieville: "Dworzec Perdido", "Scar" (czyli "Blizna"), "Iron Council". No i Dukaj. Poza "Innymi Pieśniami" także "Ruch Generała".\nPost autor: bio » pt, 02 lis 2007 23:48\n"Córka żelaznego smoka" Swanwicka, "Małe, Duże" Crowleya, "Las ożywionego mitu" Holdstocka, "Jonathan Strange i pan Norrell" Su Clarke,"Tigana" Kaya. Co to znaczy naprawdę oryginalną ? Te powieści powstawały w różnym czasie i były oryginalne. Część nie znalazła naśladowców, część owszem - także w swych własnych twórcach powielających już pomysły. To nie znaczy, że nie były czymś nowym w chwili pisania. A nowatorstwo Dukaja nie polega na opieraniu sensu powieści na naukach humanistycznych, ale na zbudowaniu świata opartego właśnie na innej fizyce zależnej od światopoglądowej wizji tego uniwersum. Zresztą współczesna fizyka coraz bardziej docenia rolę obserwatora w mechanizmach tego naszego świata. Nie podoba mi się to, ale na szczęście jeszcze nic nie jest przesądzone. A może wręcz na odwrót ?\nPost autor: mr.maras » śr, 07 lis 2007 19:57\nPoza Mieville mamy tez oryginalnego przeciez Duncana ("Wielin"), jest Steph Swainston i "Rok naszej wojny", cykl Eriksona czy chociazby "Mrok, ktory nas poprzedza Scotta R. Bakkera. "Nowa" fantasy bywa nowatorska i ucieka od schematow i szablonow.\nPost autor: ElGeneral » czw, 22 lis 2007 14:26\n"Przebiegłem wzrokiem" dyskusję i dziwi mnie to, że rozdzielacie, moi drodzy, SF i fantasy. Jak facet wali z magią z posocha, to to jest fantasy, jak są elfy, to fantasy, a jak strzela z blastera, rąbie mieczem świetlnym i w utworze mamy Evoków, to już SF? Przecież nikt nie wie, jak działa taki blaster, czy miecz świetlny podobnie jak niewiadome są zasady działania magicznego posocha, a Evoka nikt nie widział podobnie jak orka (choć kilku moich znajomych jakieś tam orcze geny z pewnością ma). Ja czytuję literaturę fantastyczną, i niewiele mnie obchodzi rozróżnianie... Byle się dobrze czytało.\nPost autor: nosiwoda » czw, 22 lis 2007 15:01\nElGeneral pisze: rozdzielacie, moi drodzy, SF i fantasy. Jak facet wali z magią z posocha, to to jest fantasy, jak są elfy, to fantasy, a jak strzela z blastera, rąbie mieczem świetlnym i w utworze mamy Evoków, to już SF?\nPost autor: Alfi » czw, 22 lis 2007 16:26\nOczywiście. Kiedy jakiś gadżet powstał i działa w wyniku magicznego zaklęcia, albo dlatego, że ktoś tam czerpie z zasobów Mocy - mamy do czynienia z fantasy. Kiedy coś nazwiemy wynalazkiem - to już science fiction.\nPost autor: Gustaw G. Garuga » sob, 24 lis 2007 17:21\nPrzy odpowiednio sprawnej retoryce i z kobiety zrobi się mężczyznę, i z kota psa, i z s-f fantasy ;-) Zgadzam się z nosiwodą i Alfim, acz z jednym zastrzeżeniem - niektóre utwory korzystające ze sztafażu s-f w istocie działają na zasadach fantasy. Przykładem mogą być właśnie Gwiezdne Wojny.\nPost autor: Dabliu » sob, 24 lis 2007 19:40\nJeśli mielibyśmy rozdzielać fantastykę na Fantasy i SF tylko ze względu na sztafaż (nie oszukujmy się - przecież zawsze raczej tandetny), to ja się z takiej fantastyki wypisuję. Bo to mi pachnie sztuką dla sztuki i to przez wyjątkowo małe "s", a także jakimiś konfekcyjnymi cyklami z rodzaju tych autorstwa Salvatore bądź Webera.\nPost autor: Marcin Robert » ndz, 25 lis 2007 11:21\nGustaw G. Garuga pisze: (...) niektóre utwory korzystające ze sztafażu s-f w istocie działają na zasadach fantasy. Przykładem mogą być właśnie Gwiezdne Wojny.\nKosmos 1999 jest klasycznym przykładem.


W Pępku Trójmiasta: Jessica Sorensen: Przyszłość Violet i Luke'a\nJessica Sorensen: Przyszłość Violet i Luke'a\nTytuł: Przyszłość Violet i Luke'a\nSeria: Coincidence, t. 4\nOd wydarzeń z części pierwszej minęło kilka miesięcy. Przez ten czas Luke i Violet nie spotkali się ani razu. Odkąd wyszło na jaw, że matka Luke'a była zamieszana w morderstwo rodziców Violet, drogi bohaterów rozeszły się. Violet zamieszkała znowu u Prestona, który bez skrupułów wykorzystuje ją fizycznie i psychicznie. Przygnieciona ogromem i okrucieństwem faktów, Violet nie umie się wydostać z zamkniętego kręgu. Sądzi, że jest sama i nie ma dokąd pójść. Może też po części karze się za to, co się stało i za własne uczucia? Luke natomiast coraz więcej pije, nie zważając na swoją cukrzycę, a także wikła się w hazardowe długi. Gdy zostaje przyłapany na oszustwie karcianym, dostaje ultimatum. Musi w szybkim czasie oddać pieniądze, bo inaczej źle się to dla niego skończy.\nJedynym wyjściem wydaje się wyjazd do jaskini hazardu Las Vegas, gdzie chłopak ma szansę się odegrać. Zdesperowana Violet postanawia jechać z nim. Czy podróż ta pomoże im osiągnąć porozumienie?\nW sumie w drugiej części nie dzieje się zbyt wiele. Raz, że książka nie jest zbyt obszerna, dwa fabuła toczy się dość spokojnie. Luke i Violet próbują się odnaleźć na nowo, bo, pomimo tego, co ich dzieli, łączy ich jeszcze więcej, a poza tym mają tylko siebie.\nDopiero końcowe rewelacje policjanta prowadzącego sprawę zabójstwa rodziców Violet ożywiają trochę fabułę, sugerując, że sprawa zabójstwa jest bardziej skomplikowana niż się początkowo mogło wydawać. Do tej pory myślałam, że był to przypadkowy mord pod wpływem narkotyków, teraz wygląda na to, że raczej były to porachunki, a może i coś więcej.\nPolubiłam bohaterów na tyle, by kontynuować czytanie ich historii, jednak muszę przyznać, że część pierwsza dotycząca Luke'a i Violet podobała mi się bardziej. Ta druga to trochę takie odwlekanie ostatecznego rozwiązania, tego co i tak musi nadejść. Mam nadzieję, że trzecia część spełni moje romansowe i sensacyjne oczekiwania.\nKsiążkę polecam tylko miłośnikom serii, znającym poprzednie części. Przypadkowy czytelnik niech nie zaczyna od środka, bo historia będzie dla niego niejasna i niezrozumiała.\no stycznia 02, 2018\nPatrycja whothatgirl.pl 2 stycznia 2018 17:47\nNawet nie wiedziałam, że jest trzecia część. W ogóle zapomniałam o tej historii, a czytałam Przypadki Callie i Caydena :D Będę musiała w takim razie nadrobić tę historię :)\nTaki jest świat 2 stycznia 2018 19:56\nNiestety nie znam I częsci\nvaiybora 6 stycznia 2018 03:19\nJeszcze dźwięczniej czyli Pitch perfect 2


Dni Dobrosąsiedztwa 2015: Most na Ukrainę - Dziennik Wschodni\nDni Dobrosąsiedztwa 2015: Most na Ukrainę\nFot. Agnieszka Mazuś / Archiwum\n„Nasze Polesie, Nasz Bug” – to hasło przewodnie tegorocznych Europejskich Dni Dobrosąsiedztwa. W programie: transgraniczne biegi, rajd rowerowy, spływ kajakowy, Jarmark Nadbużański, piłkarski turniej służb mundurowych i koncerty.\nImpreza rozpocznie się w czwartek, 6 sierpnia, o godz. 9 uroczystym otwarciem mostu pontonowego zbudowanego przez saperów z Dęblina.\nO tej samej godzinie ze Zbereża wyruszą biegacze. Mają dotrzeć do położonego po ukraińskiej stronie jeziora Świtaź i wrócić. Szczegóły na stronie www.biegpolesie.pl. Pół godziny później za nimi tą samą trasę mają pokonać rowerzyści.\nKiedy jedni będą wiosłować, pedałować czy biegać w Starostwie Powiatowym o godz. 11 rozpocznie się IV Poleskie Forum Gospodarcze. Informacje i zapisy: (82) 572 50 47, www.cechwlodawa.pl.\nDni Dobrosąsiedztwa Zbereże Adamczuki\nSet / 31 lipca 2015 o 06:31\nDobrze za mieszkam na zachodzie Polski i tych,,sasiadow,,mam daleko\nGość / 28 lipca 2015 o 14:36\nhahah nie ma to jak sasiad ktory uznaje ludobójców Polaków za bohaterów... musi byc dobry sąsiad.


Peacock to cudowny ptak o wspaniałym puszystym kształciekolorowy ogon. Jej marzeniem jest widzieć "żywych" zarówno dzieci, jak i dorosłych. A co z rysowaniem tego ptaka? Jeśli nigdy nie brałeś ołówków, nauczymy cię, jak narysować pawia. Nie potrzebujesz specjalnej wiedzy ani umiejętności, dostarczymy Ci obraz krok po kroku, na który musisz się zorientować.\nJak narysować pawia etapami ołówkiem\nŁatwiej narysować pawia, niż się wydaje. Nawet dziecko może sobie z tym poradzić, jeśli krok po kroku następuje nasza klasa mistrzowska. Na zdjęciach dla każdego etapu zobaczysz dwa kolory: czerwony i niebieski. Czerwony jest tym, co rysujesz na tym etapie, a niebieski jest tym, co już masz na papierze. Tak więc, przejdźmy do odpowiedzi na pytanie, jak narysować pawia!\nKrok 1-st. Już na samym początku\nZacznijmy od obrazu ciała ptaka. Jest mały, w formie niewłaściwego owalu. Następnie narysuj linię - podstawę dla szyi, a na jej końcu - małe kółko - głowę przyszłego pawia. Następnie obrysuj dolną granicę luźnego ogona ptaka i nieuważnie narysuj dwie linie u góry - to jest jej górna granica. Dodaj linie dla przyszłych nóg pawia.\nKrok 2-ty. Wciąż się przygotowuję\nWokół naszego owalu, narysuj podstawę dla niższychkilka kolorowych pawich piór. Następnie - narysuj szyję ptaka i jedno skrzydło, jak pokazano na poniższym obrazku. Ułóż nogi nieco bardziej czytelne i narysuj podstawę dla drugiego rzędu piór. Jak narysować pawie pióro, powiedzą trochę później. Podczas gdy my rysujemy tylko linie przygotowawcze dla przyszłego ptaka.\nKrok 3-ty. Połowa jest już z tyłu!\nTak więc minął prawie połowę i praktyczniewiedzieć, jak narysować pawia. Jednak najbardziej interesujące jest dopiero przed nami! Teraz wystarczy narysować oko, dziób i piękne loki na głowie pawia. Pozostaje dodać linie do następnego rzędu piór i możesz iść dalej.\nKrok 4-ty. Najmniejszy\nW tym kroku musisz trochę narysować: linie do ostatniego rzędu piór i kilka loków wokół ciała pawia, jak pokazano na poniższym rysunku. Zwróć uwagę, że przedostatnie i ostatnie rzędy piór dotykają linii, które narysowaliśmy w pierwszym kroku. Po to są!\nKrok 5-ty. Ważne szczegóły\nCzas narysować pojedyncze piórapawie, które są również nazywane "oczami". Zobacz, jak się to robi na poniższym obrazku i powtórz to samo. Narysuj linię prostą, a następnie okrąg, który musisz "ubierać" w małe pióra. Wewnątrz koła musisz narysować kilka loków.\nKrok 6-ty. Podziwiamy wynik\nTwój pawi ptak jest prawie gotowy! Pozostaje usunąć niepotrzebne linie, które wykorzystaliśmy, aby ułatwić rysowanie i malowanie cudownego ptaka! Jeśli nie wiesz, jakie kolory możesz użyć, spójrz na pierwszy obraz w tym artykule. To powinien być twój ptak na końcu.\nTeraz wiesz, jak narysować pawiaołówki. Okazuje się, że to bardzo proste! Mamy nadzieję, że lekcja dla Ciebie była dostępna i zrozumiała. Rysuj z przyjemnością, a może odkryjesz nowe talenty!\nJak narysować wilka etapami: lekcja jest animowana przez Kotyonochkin\nProfesjonalny algorytm: jak narysować osobę w ubraniu\nLekcje plastyczne: jak narysować rysunek 3D na papierze


Zamierzasz się przeprowadzić i nie wiesz, jakiej firmie zlecić przetransportowanie mebli oraz innych przedmiotów? Najrozsądniej jest zdecydować się na doświadczoną firmę, która bez szkód przetransportuje wszystko do nowego mieszkania. Z pewnością nie chcesz, żeby Twój majątek uległ zepsuciu przez niewłaściwe zabezpieczenie.\nNie ulega wątpliwości, że istotną rolę odgrywa ponadto cena - oszczędna okazja jest zawsze najlepsza. Czy jest możliwe przeprowadzić się szybko, tanio i bez ryzyka w Warszawie? Tak, pod warunkiem, że zatrudnisz spółkę Przeprowadzki Warszawa Drozdowicz - mamy odpowiednie kompetencje, by sprawnie przewieźć meble. Dodatkowo proponujemy pomoc w przyzwoitej cenie.\nJeżeli interesują Cię przeprowadzki Warszawa cennik musi być zawsze dobrany do możliwości indywidualnego klienta. Wymiary mebli, ilość przedmiotów do przetransportowania, zabezpieczenia - każdy klient ma inne wymagania. Dlatego też trudno jest zasugerować wspólny w kwestii przeprowadzki Warszawa cennik. Mamy na uwadze masę aspektów, które wpływają na kosztorys, lecz możemy obiecać, że nasza pomoc jest tania a także efektywna!\nwarszawaprzeprowadzki.pl przeprowadzka w Warszawie cennik style="border:0" allowfullscreen>\nNajistotniejsze jest to, że korzystna cena idzie w parze z wzorową jakością. O wszystkie znaczące szczegóły dbają nasi niezawodni pracownicy. Zaręczamy, że z naszą pomocą odbywają się przeprowadzki Warszawa tanio i umiejętnie!\nPodczas konsultacji pomożemy Ci przyszykować się w najlepszy sposób do zmiany mieszkania. Podpowiemy Ci, jak też możesz przygotować rzeczy, by zwiększyć bezpieczeństwo przewozu mebli. Nie tylko osoby prywatne zdarza nam się przeprowadzać. Transport mebli firmowych również jest możliwy. Ciesz się pozbawioną ryzyka przeprowadzką i zdecyduj się na pomoc specjalistów.


efekty uboczne: Joanna Bielenica\nZ projektami Joanny Bielenicy poznałam się dzięki jednemu z wpisów na blogu Mileny. Są kobiece, wyrafinowane, mają w sobie coś klasycznego i ponadczasowego, ale nie są nudne. To ubrania z kategorii "inwestycje" - z odpowiednimi dodatkami zabłysną i w nocy, i za dnia. Nie tylko teraz, także za 5 czy nawet 20 lat.\nKolekcja, którą podziwiam już od dłuższego czasu, to praca dyplomowa z warszawskiej MSKPU. Inspiracji projektantka poszukiwała w kobiecie i jej ciele, erotyce, subtelności. Widać tu skupienie na ruchu, proste formy nabierają wyrazu dzięki delikatnym, zwiewnym materiałom. W ubraniach autorstwa Joanny znajdziemy kreatywność - ciekawe połączenia tkanin i kroje, ale także wygodę. Projektantka podkreśla, że to, co robi, to dziedzina sztuki użytkowej, przeznaczona dla ludzi - komfort jest tu wyjątkowo istotny. Haute couture zostawmy więc na wybiegu!\nUbrania z metką "Joanna Bielenica" to przede wszystkim tkaniny naturalne, jedwab czy szyfon. Dzięki materiałom mają one różnorodną formę, zależną od ułożenia ciała i tak czułą na ruch. Nie dziwi mnie więc informacja o współpracy młodej projektantki z Sopockim Teatrem Tańca, przy spektaklu "Dali". Artystka wyznaje, że zakochała się w tańcu i ma nadzieję zaprojektować kiedyś autorską kolekcję z nim związaną. A jaka jest kobieta-inspiracja i potencjalna klientka Joanny? Wrażliwa na detal, ceniąca piękno i prostotę. Biorąc pod uwagę moje zauroczenie kolekcją - chyba wpisuję się na listę!\nObecnie Joanna pracuje nad kolekcją zimową. Na chłody i mrozy przewiduje trochę masywniejsze tkaniny, między innymi wełny. Wśród inspiracji odnajdziemy makramę, czyli sztuka wyplatania wzorów. Projektantka obiecuje nam dużo splotów i ciepłych swetrów. Mam nadzieję, że nie zabraknie im kobiecości i lekkości, tak widocznych w kolekcji dyplomowej!\nWszystkie zdjęcia i informacje pochodzą od samej projektantki. Można ją znaleźć na Facebooku, zapraszam też na jej stronę www. Ubrania z kolekcji SS2011 do nabycia w jednym z butików online. Pierwsze 3 zdjęcia są autorstwa Pawła Bartosika, kolejne to dzieło duetu Kamińska&Dulna.\nAutor: katarzyna o 16:00\nEtykiety: Joanna Bielenica, moda, MSKPU, projektanci, SS 2011, twórcy polscy\nMilles of fashion 22 sierpnia 2011 16:26\nDzięki Kasiu za wspomnienie o moim blogu:) Ubrania Joanny rzeczywiście urzekły mnie na pokazie dyplomowym MSKPU - wyróżniały się kobiecością i delikatnością. Mój nr 1 to koszula z czarną lamówką:)\nlbm 22 sierpnia 2011 21:27\nale śliczne! takie zwiewne i delikatne. podoba mi się ta spódnica z ostatniego zdjęcia, szkoda, że nie mogłabym się w takiej pokazać :<\nIben 22 sierpnia 2011 22:43\nI wish I understood what you wrote! thanks so much for dropping by and leaving me a sweet compliment! it's actually from H&M! Only now it's broken! You can buy similar ones only with black plastic at Topshop..\nKolettaS 23 sierpnia 2011 13:41\nsukienki są niesamowite :-)\nJag 24 sierpnia 2011 09:27\nPierwsza sukienka wydaje się byc fajna i chyba najbardziej w moim stylu. W ogóle pierwsze zdjęcia intrygujące.\nkelly 24 sierpnia 2011 21:24\n@Milena: Dzięki Twoim wpisom o projektantce się dowiedziałam, więc po prostu musiałam wspomnieć! Koszula to i mój faworyt!\n@lbm: Jak już się wzbogacę i coś z tej kolekcji zakupię (muszę, muszę, muszę!), to przyniosę na naszą sesję! :D\n@Jag: Na fanpage'u Asi troszkę więcej zdjęć z tej serii - polecam! I marzę o zobaczeniu ich na żywo!\nKaja 27 sierpnia 2011 15:37\nbardzo fajne zdjęcia z kampanii, zwłaszcza trzecie, niesamowite


Marianna Schreiber to żona prominentnego polityka Prawa i Sprawiedliwości, ministra w KPRM Łukasza Schreibera. Jakiś czas temu wzięła udział w castingu do programu TVN Top Model, gdzie – jak sama przekazała – poszła w tajemnicy przed mężem. Sprawa wywołała niemałe zamieszanie i stała się przedmiotem zainteresowania mediów na kilka tygodni. – Każdy jest wolnym człowiekiem i każdy ma prawo robić, jak uważa. Walczę o wolność w życiu publicznym – mówił o całej sprawie sam Łukasz Schreiber.\nTeraz żona polityka PiS pojawiła się w popularnym programie Kuby Wojewódzkiego na antenie TVN. – Nie interesowałam się polityką, kiedy poznałam swojego męża – powiedziała prowadzącemu żona ministra PiS i dodała: – Chciałabym to przełamać, żeby żony osób publicznych mogły realizować swoje pasje, marzenia.\nZapytana o to, czy planuje rozwód, odpowiedziała, że „nie ma takiego zamiaru”. – Czekam cierpliwie aż mój mąż wykaże się tą 100-procentową miłością, która pozwoliłaby mu zaakceptować mnie na 100 procent – zaznaczyła.\n– Sama jestem sobie sterem, żeglarzem i okrętem. Mój mąż nie ma Instagrama, więc nie śledzi wszystkiego, co tam wrzucam. Myślę, że nic go już nie zaskoczy. Na pewno nie zamierzam się wyzłośliwiać w stosunku do niego. Bardzo go kocham, nie chcę się z nim rozwodzić. Jesteśmy razem, mamy córkę. Przysięgaliśmy sobie w kościele – stwierdziła i dodała, że dla jej męża „polityka jest miłością number one”.\nWojewódzki zapytał także o słowa Michała Piróga, który nazwał Schreiber „współczesną niewolnicą”. – Jestem współczesną niewolnicą, ja się z tym zgadzam – odparła.\n– Wszystko, czego się nie podejmę i czego nie zrobię, może zaszkodzić mojemu mężowi. Począwszy od tego jak się ubiorę, a skończywszy na tym, jak się wypowiem. Zwłaszcza jeśli to będzie coś, co jest niezgodne ze schematem. To dla nas wielka próba przetrwania – dodała.\nData: 13.10.2021 09:51\nTagi: Marianna Schreiber, Łukasz Schreiber, TVN, Kuba Wojewódzki


Plac Kolegiacki bez zieleni – Poznańskie Nieruchomości\nPlac Kolegiacki zabetonowaną pustynią? Miasto: „to manipulacja!”\nPorównanie, które zaskoczyło mieszkańców | fot. Poznański Trójkąt Bermudzki FB Zdjęcia przedstawiające plac Kolegiacki kiedyś i dziś w ostatnich dniach zrobiły furorę w sieci.\nBył na nim zielony skwer z trawą i kwiatami, a za nim parking dla samochodów. Na zdjęciu z dziś widać natomiast przestrzeń bez samochodów, ale też bez zieleni, co nie spodobało się wielu mieszkańcom. Magistrat postanowił więc ustosunkować się do postów.\n– Przez weekend mogliście zauważyć kilka publikacji dot. placu Kolegiackiego. Czujemy się w obowiązku, by dodać do nich więcej obiektywizmu – napisali urzędnicy. – Na początek kilka faktów, których zabrakło. Zdjęcie porównawcze nie oddaje wyglądu całego placu po remoncie – są tam również drzewa (na dowód publikujemy zdjęcia z lata) i jest ich więcej niż przed przebudową – 15 sztuk drzew oraz ponad 800 krzewów. Przed budową plac był przede wszystkim parkingiem, co widać na załączonych archiwalnych zdjęciach. Po zakończeniu remontu obiekt będzie służył mieszkańcom, nie tylko tym zmotoryzowanym. Będzie miejsce na ławki, ogródki gastronomiczne, wydarzenia kulturalne (auta mogą zaparkować tuż obok na parkingu w budynku przy ul. Za Bramką 1). Jeszcze jedna ważna sprawa! Gdy startowała przebudowa, przesadziliśmy i uratowaliśmy drzewa, które pierwotnie rosły na placu – podkreślają urzędnicy.\nPrzypomnijmy, że prace na placu Kolegiackim cały czas trwają i mają się zakończyć w najbliższych tygodniach.\nPoprzedni: Fryzjer dla ubogich\nNastępny: Celowa dziura w dachu\nUlubiona zieleń poznaniaków\nZieleń w centrum Poznania i jeziora w lasach Wielkopolski są bohaterami akcji wyborcza.pl. Redakcja chciała ...\nFitch Ratings utrzymał na liście obserwacyjnej ze wskazaniem negatywnym (Rating Watch Negative) międzynarodowe długoterminowe ratingi ...\nW marcu 2022 r. największe polskie miasta i otaczające je gminy gościły prawie 70 proc. ...\nKonkretnie chodzi o teren pomiędzy Mostem Uniwersyteckim i ulicą Libelta położony wzdłuż ulicy Roosevelta. Miasto ...\nJesteśmy przygotowani do przyjmowania obywateli Ukrainy, którzy coraz liczniej pojawiają się w Polsce – podkreślił ...


« dnia: Listopad 12, 2016, 18:18:13 »\n« dnia: Listopad 05, 2016, 22:19:35 »\n« dnia: Listopad 01, 2016, 21:29:47 »\n« dnia: Październik 23, 2016, 09:59:25 »\n« dnia: Październik 10, 2016, 19:17:08 »\n« dnia: Październik 10, 2016, 07:23:45 »\nGratuluję udanej wyprawy, bardzo ciekawa relacja, no i podziwiam, że tyle czasu w marszu na raz i daliście radę. Fajnie.\n« dnia: Październik 02, 2016, 21:30:25 »\nWspaniała relacja ! Świetnie się czyta. Krótki może komentarz, a jednak słowa też nie do końca wystarczą. Ja byłem w głównym systemie MRU na dziko, tylko raz, wchodząc przez 724. Już łącząca się z systemem kubatura podziemna tego obiektu (724) robi wielkie wrażenie i zadziwia wielkością.... a potem poterna prowadząca do głównej drogi ruchu Całość - niesamowita.\n« dnia: Październik 02, 2016, 19:36:43 »\nBardzo udana relacja ! Szkoda tylko że te szczeliny zostały tak mocno zdewastowane....\n« dnia: Lipiec 31, 2016, 10:12:51 »\nOj zalega zalega\n« dnia: Lipiec 31, 2016, 10:12:19 »\nTo jest betonowa szczelina plot, z dwoma przedziałami. Ciekawa, bo w środku ma drzwi I OH i zaraz za nimi drzwi poniemieckie. Jest trochę ławek a generalnie to kupa szajsu, i trochę kupy One były budowane między 1935 a 1937. Jak się wchodzi - jeszcze niedawno przez wejście od strony dworca.\nHistoria / Odp: Kolorowe Jeziorka w Rudawach Janowickich - pamiątka po kopalni pirytu\n« dnia: Lipiec 13, 2016, 22:37:43 »\nno i też pięknie.\n« dnia: Czerwiec 22, 2016, 09:51:41 »\nGogo, co do Twojej wiadomości, też mam link:\n« dnia: Czerwiec 19, 2016, 13:50:52 »\n« dnia: Czerwiec 08, 2016, 22:48:55 »\nJesteś Pan botem, nieprawda ?


Znakomite wyroby budowlane Biała Podlaska - Blog Z Artykułami Tematycznymi - Restauracjapark.pl\n25 czerwca 2020 Monika Inne 0\nDoskonaląc własny zieleniec przez dodanie fragmentów z kamienia, planując ogrodzenie również z owego produktu bądź najciemniejsza z sytuacji czyli organizacja pogrzebu i zlecenie stworzenia grobu. Te wszelkie opcje, ale też setki innych łączy jedno. A jest to kamień. Surowiec, który dodaje moc wdzięku, galanterii każdej rzeczy z niej zrealizowanej. Przeważnie chodzi nam po głowie ale nie znamy instytucji, która wiemy, że zadowoliłaby nasze pragnienia i iluzje. Natomiast po to dokładnie jest ten materiał, aby ta przeszkoda już przenigdy was nie zaszła. Przedstawiamy firmę Kamieniarstwo Brodacki. Biznes ten działa już nieskończenie 15 lat. Jest to czas, jaki dostarcza mnóstwo doświadczenia, doskonałych kompetencji w swojej branży oraz rozpoznania zapotrzebowań użytkownika tak by zastąpić jego wizję w życie oraz zaspokoić go w 100%. Osoba, która raz skorzysta z ich pomocy pozostanie z nimi już na zawsze i będzie stosować owy kontakt za jakimkolwiek razem jak nałoży się jakakolwiek myśl z pomniki lubelskie, kominki lubelskie, nagrobki lubelskie, czy cokolwiek podobnego połączonego z kamieniem. Dobrze jest też podkreślić, że na potwierdzenie swoich umiejętność, a też zaspokojenia użytkowników pozyskali oni stan największej instytucji tej specjalizacji w środkowo wschodniej Polsce. A swoje funkcjonowania prowadzą na bardzo szerokim zasięgu tj.:\nSą wówczas oni w stanie stale udoskonalać własne umiejętności na rynku polskim, ale również nadążyli już pójść poza krawędzie kraju oraz powiększać własną naukę na zasadzie międzynarodowej dziedziny.\nWspomniana wcześniej instytucja jest wówczas zdecydowanie warta uwagi także bliższej weryfikacji by utwierdzić się, ze jest w stanie dostarczyć nam to czego poszukujemy, Nie wyłącznie utrzymywanie ich usług wyszło poza krawędzie kraju, natomiast współpracują oni również z hurtowniami z Polski, ale także Włoch oraz Chin. Też może dostarczyć artykuły wyodrębnione oraz o ogromnej estetycy żeby spełnić, choćby tych niezwykle surowych konsumentów. Zakład ten używa do tworzenia swoich zamówień jakiegokolwiek typu kamienie naturalne, jakie są jednym z najatrakcyjniejszych, a co ważniejsze najtrwalszych produktów stosowanych w budownictwie od wieków. W swojej kolekcji posiadają wielki wybór wielu gatunków kamieni importowanych z całkowitego świata, wliczając w to:\nDlatego polecanie, że będą oni w stanie wymienić twoją wizję w rzeczywistość nie było przysłowiowym rzucaniem słów na wiatr. Mają oni bowiem ogromne pole do popisu, z zewnętrznymi kontaktami, dostępem do wielkiej ilości hurtowni posiadającej własne gusta, potrafią naprawdę uczynić, że twoje wymagania będą przeprowadzone pod dowolnym najmniejszym sensem. Co więcej to bynajmniej nie symbolizuje, że będziesz wymagał wyglądać miesiące na swoje zapotrzebowanie, większość rodzajów kamieni o oryginalnej stylistyce posiadają na miejscu. Możesz łatwo wpaść na ich stronę internetową i sprawdzić na własne oczy osiągalne towary, ale także już zrobione modele. Wszelkie zdjęcie niewątpliwie raduje oko i jest godne przyjrzenia się tak żeby docenić magię jego wykonania. Rzeczy, które są przygotowane z owego materiału zwracają uwagę, jednak również jeśli jest to np. kominek natychmiastowo dodaje pomieszczeniu nastrojowość.\nWspaniałe materiały z kamienia Biała Podlaska\nJeśli więc poszukujesz marka, jaka jest istnym czarownikiem w fakcie kamienia. Nawet gdy nie masz planu na wygląd oraz jest to raczej coś co musisz zrobić z niezbędności kiedy np. nagrobek, za każdym razem zapewniają oni usługą oraz poradą tak żebyś pod koniec pełnego procesu patrząc na efekty był oniemiały z zachwytu. Owy kamieniarz Biała Podlaska przedstawia się faktem, że kładzie olbrzymi nacisk na:\nA zatem właśnie to czego szuka się w tego rodzaju firmie. Zlecając u niej własny projekt, swój pomysł, bądź swój obowiązek masz możliwość odpoczywać spokojnie, że pozostanie on przygotowany z odpowiednią precyzją, troską i z zastosowaniem odpowiedniej umiejętności technicznej wspartej doświadczeniem.\nZnaczny okręg usług – piaskowanie liter Biała Podlaska\nZakładowi temu nie jest też obca usługa taka jak piaskowanie liter. Tak zatem wnioskując, szeroki zakres usług jak i materiałów, fachowe grupa ekspertów, ogromna ilość zadowolonych odbiorców i największa wartość jaka jest budowana jako priorytet. A to wszystko jest także za umiarkowaną ceną. Oglądają oni bowiem niejednokrotnie co się dzieje na rynku narodowym w owej specjalizacji oraz bazując na tym wybierają konkurencyjne stawki. Na witrynie internetowej możesz przejrzeć wszystkie projekty.\nTekst został uzupełniony przez administratora strony internetowej kominki lubelskie.