Przestroga czy potępienie? - Wojciech Bonowicz , Artur Sporniak - Portal OPOKA\nZ Maciejem Bielawskim OSB, Bartłomiejem Dobroczyńskim, Janem Andrzejem Kłoczowskim OP oraz ze Stanisławem Obirkiem SJ rozmawiają Wojciech Bonowicz i Artur Sporniak\nPrzestroga czy potępienie?\nDebata "Tygodnika": sprawa ojca de Mello\nTYGODNIK POWSZECHNY: - Niedawno watykańska Kongregacja Nauki Wiary wypowiedziała się krytycznie o niezwykle popularnym autorze książek z dziedziny duchowości, indyjskim jezuicie Anthonym de Mello. Zwrócono uwagę, że szereg tez przez niego popularyzowanych "nie jest do pogodzenia z wiarą katolicką i może prowadzić do poważnych szkód". Po tym wydarzeniu otrzymaliśmy list, w którym nasza czytelniczka pisze m.in.: "Dla mnie to kolejny przejaw lękliwego zwierania szeregów w obliczu nadchodzącego jubileuszu z jednej strony, a ogólnego duchowego i moralnego chaosu na świecie z drugiej. Piszę to jako osoba wierząca, która posiada pewną wiedzę i sądzi, że umie dokonać dobrych wyborów, także literatury. Kościół nie po raz pierwszy odbiera mi prawo takiego wyboru. Nie zapytał mnie, co zyskałam po lekturze dzieł Anthonyego de Mello, więc nie wie, że stałam się bogatsza i szczęśliwsza. Mimo swojej niepodważalnej troski o wiernych często wyrządza im krzywdę, traktując ich jako osoby niedojrzałe czy wręcz niepełnosprawne umysłowo. To boli. Gdzie szacunek dla ludzkiej wolności sumienia?" Czy Kościół odebrał nam prawo sięgania po książki o. de Mello?\nO. STANISŁAW OBIREK: - Najpierw nieco pragmatyki: sprawa de Mello jest dobrą okazją, żeby nauczyć ludzi czytać dokumenty watykańskie. Trzeba pamiętać, że tekst kard. Ratzingera stanowi wykładnię oficjalną, ale nie nieomylną. Jest on zapewne reakcją na wysyłane do Kongregacji Nauki Wiary listy duszpasterzy zatroskanych o stan duchowy swoich wiernych. Jak sama nazwa Kongregacji wskazuje, jest to urząd, którego głównym zadaniem jest troska o jasność wiary. Wydaje mi się, że dokumentu Ratzingera nie należy traktować jako "napad" na książki czy na autora, tylko po prostu jako ostrzeżenie, że jest możliwa lektura wprowadzająca w błąd. Sprawa ma się podobnie, jak z kroniką wypadków, której zadaniem jest ostrzec przed niebezpieczeństwem. Można do takiej kroniki podejść w dwojaki sposób: albo ze strachu w ogóle z domu nie wychodzić, albo po prostu zastanowić się, co z tym fantem robić dalej. Tak rozumiem sens naszej rozmowy.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Jest to także okazja do dyskusji nad sposobem lektury i asymilacji książek tego typu. W Polsce odbyła się jedynie krótka debata na ten temat (głównie na łamach "Tygodnika Powszechnego"). A potem właściwie zapadło milczenie, książki dobrze się sprzedawały, duszpasterze z wielkim zapałem z nich korzystali - to też trzeba powiedzieć - nie znajdując w nich czegoś specjalnie niestosownego. Myślę, że nadszedł czas na bardziej refleksyjną, a tym samym również i krytyczną lekturę książek ojca de Mello, które są przecież bardzo różne. Warto zastanowić się nad rodzajem literackim tego typu książek. Przecież nie mamy do czynienia z tekstami uniwersyteckiego teologa, który w swoich badaniach doszedł do jakichś niestosowności. Ich autor jest nauczycielem pewnej duchowości, który z jednej strony bardzo głęboko czerpał z duchowości ignacjańskej, a z drugiej próbował wykorzystać to, czym na co dzień oddychał - kulturę Wschodu. Czy ta synteza jest trafna i przekonująca? Mam szereg wątpliwości. Warto więc o tym rozmawiać.\nJeżeli de Mello nie był znaczącym teologiem, czy nie wystarczyło w takim razie ostrzeżenie umieszczane od jakiegoś czasu w jego książkach przez wydawców (jezuitów indyjskich)? Czy potrzebna była aż krytyczna nota Stolicy Apostolskiej? Efekt jest taki, że - jak podały agencje - w ciągu ostatniego tygodnia sprzedaż książek de Mello wzrosła pięciokrotnie. Wielu niepokoi się z kolei, że konsekwencją kroku Watykanu będzie całkowite zniknięcie książek de Mello z półek. Powróciłoby wówczas widmo "indeksu ksiąg zakazanych". Krakowscy jezuici już zapowiedzieli, że wstrzymają wydawanie tego autora, powołując się na list, jaki ordynariusz diecezji krakowskiej otrzymał od Kongregacji Nauki Wiary.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Wszystko zależy od tego, jak potraktujemy watykańską notyfikację. Czy ten dokument zamyka dyskusję, czy ją otwiera? Czy nasze wydawnictwo, drukując przez kilkanaście lat książki de Mello uczyniło Kościołowi fatalną przysługę, robiąc zamieszanie w głowach ludziom? Czy też jest teraz świetna okazja, by tak licznych czytelników de Mello w Polsce sprowokować do głębszego namysłu nad tym, czym jest nasza wiara i czym jest spotkanie chrześcijaństwa z innymi wielkimi religiami?\nAutor notyfikacji, kard. Ratzinger, jak pokazała choćby książka "Sól ziemi", jest wybitnym teologiem, otwartym na poszukiwania, który nie boi się trudnych pytań i który przyznaje także, iż rozmowa, dialog jest dla niego zawsze twórcza. Może więc warto o de Mello rozmawiać.\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - Moim zdaniem watykańska wypowiedź ani nie zamyka dyskusji, ani nie otwiera. Jest jedynie punktem dyskusji, która toczy się od dawna, choć właściwie rzeczywiste spotkanie obu tradycji dokonuje się dopiero w naszym stuleciu. De Mello jest jednym z ludzi, którzy stoją pośrodku, którzy szukają punktów stycznych. Trudno przewidzieć, jak dialog potoczy się dalej. Ale pewne jest, że pogłębienie spotkania chrześcijaństwa z religiami Wschodu jest nieuniknione. Dokument Ratzingera można potraktować jako krok na drodze tego spotkania. Wskazuje on także, że samo spotkanie między chrześcijaństwem a tradycjami Wschodu nie jest rzeczą ani łatwą, ani oczywistą, i że wymaga ogromnego wysiłku tak ze strony chrześcijan, jak i ze strony niechrześcijan.\nDla wielu ludzi, żyjących w demokracji i przyzwyczajonych do wolności wypowiedzi, watykańska reakcja na książki de Mello jest odbierana jako jej ograniczenie. Zauważmy, że jeżeli jezuici indyjscy chcieliby być konsekwentnie posłuszni Kongregacji Nauki Wiary, rzeczywiście powinni schować dzieło de Mello do szuflady i nikomu go już nie pokazywać.\nO. STANISŁAW OBIREK: - To jest zawężona interpretacja tego dokumentu.\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - Jakie są pierwsze reakcje ludzi? Byłem akurat u przyjaciół, kiedy ktoś przyniósł gazetę z informacją o "potępieniu" de Mello. Zanim jeszcze zapoznano się ze szczegółami, pierwsze skojarzenie - inkwizycja! Mówię: "W tym liście nie ma mowy o tym, że teraz będzie się te książki wycofywać, że nie wolno z nich korzystać..." Na to oni, że jest jeszcze jeden list...\nNo bo jest...\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - ...do biskupów i tam jest mowa o wstrzymaniu druku książek. "Jak to? - dziwią się. - W XX wieku?!" Przecież jutro w Internecie będzie cały de Mello. Będą w obiegu fotokopie i pirackie wydania; niektórzy zrobią na tym miliony. Proces recepcji tej twórczości jest nie do zatrzymania, przeciwnie - zainteresowanie nią jeszcze wzrośnie.\nOprócz wspomnianych dokumentów "LOsservatore Romano" drukuje także obszerny komentarz, nie podpisany zresztą nazwiskiem, który zawiera rozwinięcie i uzasadnienie tez wyrażonych w notyfikacji. Ma on być dołączany do tych książek, które jeszcze są w sprzedaży.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Na razie trudno o nim mówić, bo nie mamy oficjalnego tłumaczenia. Natomiast podkreśliłbym fakt, że w samym Kościele jest cały szereg różnych systemów komunikowania i w tych systemach - tak jak teraz w "Tygodniku" - odbywać się będzie dyskusja nad tym, co robić dalej. Jak wytłumaczyć ludziom, dlaczego taki dokument powstał i co on znaczy? Mnie osobiście ten aspekt duszpasterski interesuje najbardziej.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Ale tłumacząc to ludziom, trzeba też podjąć problem, który stoi za całą ta sprawą: jakie są obecnie możliwości dialogu międzyreligijnego? I trzeba też zwrócić uwagę na inną równie szeroką i istotną kwestię - metod wewnętrznej ewangelizacji. Czym się posługiwać, na jakie tradycje się otworzyć, żeby nasze życie religijne było głębsze? W tym zakresie książki ojca de Mello - tego nikt nie neguje - spełniły bardzo ważną rolę i taką rolę spełniać będą pewnie nadal. Myślę, że w tym duchu możemy odpowiedzieć tej pani, której list został zacytowany na wstępie. To, co obudziło ją duchowo i prowadziło do Chrystusa, na pewno nie traci nic ze swej wartości. Ale można tu też przypomnieć to, co napisał sam de Mello: że słowo "Bóg", podobnie jak inne pojęcia, to jest taki osiołek, który nas doprowadza do bram raju, a potem trzeba z niego zejść. Myślę, że z książkami de Mello jest tak samo. W pewnym momencie trzeba de Mello zostawić, przestać go czytać, a zacząć czytać Ewangelię i karmić się czymś innym.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Wspomniano, że de Mello nie był właściwie teologiem, sam lubił siebie określać jako psychoterapeutę, który każdemu aplikował inną metodę. Miał bardzo mocną świadomość tego, do kogo mówi i dostosowywał się do jego możliwości. Stąd zresztą chyba problem "Przebudzenia", książki najbardziej kontrowersyjnej i rzeczywiście nie do zaakceptowania z punktu widzenia chrześcijańskiej ortodoksji. Złożyły się na nią nieautoryzowane przemówienia wygłoszone w Stanach Zjednoczonych do ludzi o bardzo nieuporządkowanej wiedzy na temat religii. De Mello, jak sądzę, poszukiwał jakiegoś wspólnego języka z nimi, nie zawsze z dobrym skutkiem... Wiedział jednak, że gdyby zaproponował im po prostu jakiś pobożny wykład, to prawdopodobnie nie zaprosiliby go tam w ogóle. Pojawia się tu problem znalezienia właściwego języka ewangelizacji. Jest wreszcie nie podjęta przez nas kwestia formy literackiej...\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - Z tego i wielu innych powodów patrzyłbym na dokument Kongregacji raczej jako na otwarcie możliwości nowej, bardziej uważnej lektury de Mello.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Staracie się wymowę tego konfliktu załagodzić, ja ją spróbuję wyostrzyć. Dla mnie pointa watykańskiej notyfikacji, mówiąca, że teorie zawarte w książkach de Mello "mogą prowadzić do poważnych szkód", nie jest zwykłą sugestią typu: "prosimy braci w Chrystusie, żeby uważniej czytali te książki". Przecież Ratzinger nie ma na myśli szkód natury estetycznej czy ekonomicznej, chodzi o poważne szkody duchowe. Jest to groźne oskarżenie.\nCzytając notyfikację, czuję się tak, jakby Kościół (hierarchia) nie miał do mnie zaufania i znów uważał za konieczne powiedzieć, że mi nie dowierza i że ja sam nie potrafię przeczytać de Mello i wybrać w nim czegoś dla siebie, za każdym razem dokonując trafnego wyboru. Odbieram to jako brak szacunku dla mojej wrażliwości religijnej. Wygląda na to, że nie mam dostępu do Ducha Świętego i Bóg nie jest w stanie mną pokierować.\nCzy rzeczywiście uzasadnione jest twierdzenie, że Kościół nie tyle opatrzył komentarzem de Mello, ile go potępił?\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Czy Kościół, w tym wypadku Urząd Nauczycielski Kościoła, nie ma prawa wypowiadać się na temat treści nauczania kościelnego? Wydaje się, że odpowiedź jest oczywista. Istnieje natomiast problem stylu, w jakim jest to robione. Obecnie oczekujemy coraz bardziej stylu ojcowskiego. Niemniej zawsze Kościół ma prawo zwrócić mi uwagę, wyostrzyć moją wrażliwość, wskazać błędy.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Kiedy dowiadywałem się z różnych historycznych opracowań okresu reformacji i kontrreformacji, że wówczas nawet przekupki dyskutowały na tematy teologiczne, z nostalgią myślałem, że dzisiaj trudno się takich dyskusji spodziewać. Tymczasem tekst kard. Ratzingera, który problem książek o. de Mello postawił tak ostro i budzi tyle emocji, może paradoksalnie przyczynić się do tego, że o ważnych zagadnieniach teologicznych będzie się rozmawiać nie tylko na uczelniach, ale także w naszych domach. Gdyby taki dokument był napisany za łagodnie, mało kto by go po prostu przeczytał.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Łatwo mi skwitować tekst kard. Ratzingera stwierdzeniem: mam swój rozum i jestem gotów wziąć za lekturę książek de Mello odpowiedzialność. Boję się jednak, że odbiór watykańskiego dokumentu jest zupełnie różny w zależności od wykształcenia, zdolności do samodzielnego osądu etc. Mój znajomy lekarz, zajmujący się homeopatią, żalił się ostatnio, że ma wielki problem z Radiem Maryja. Rozgłośnia ta stwierdziła bowiem, że homeopatia jest satanizmem, gdyż twórca tej gałęzi medycyny był... masonem. Od tego czasu dzwonią do niego przerażone pacjentki zupełnie zdezorientowane, czy wolno im brać leki homeopatyczne. Zastanawiamy się tutaj nad różnymi walorami tekstu Ratzingera, a tymczasem ludzie nie wykształceni religijnie bądź będący pod wpływem pewnych środowisk religijnych, mają małe możliwości ruchu. Obawiam się, że dokument watykański wzmocni postawy reprezentowane np. przez rozgłośnię z Torunia, gdzie zapewne będzie można usłyszeć: jeśli książki de Mello mogą prowadzić do poważnych szkód, to znaczy, że ich autor zbłądził całkowicie.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Wiele zależy od duszpasterzy. Książki de Mello są bardzo różne. Są w nich rzeczy cenne, na co zresztą zwrócił uwagę sam kard. Ratzinger. Wielu duszpasterzy korzystało z nich już wcześniej. Myślę, że większość zareaguje rozsądnie, bez nadmiernego ducha inkwizytorskiego. Choć trzeba się przygotować na to, że wielu wiernych będzie pytać o de Mello.\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - W Polsce odzwyczailiśmy się od takich interwencji Kościoła: nie było właściwie dotychczas podobnego dokumentu, który dotykałby spraw tak żywo interesujących wielu Polaków. Sprawa de Mello wskazuje kilka ważnych problemów, które zainteresowani muszą na nowo przemyśleć: problem autorytetu, doktryny, depozytu wiary. Dotyka to zwłaszcza tych, którzy znajdują się na - jeśli można tak powiedzieć - "peryferiach" Kościoła.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Czy jednak nie można odnieść wrażenia, że watykański dokument w sposób ukryty (w kontekście, między wierszami) odnosi się lekceważąco do innych tradycji religijnych?\nO. STANISŁAW OBIREK: - O dokumencie kard. Ratzingera dowiedziałem się, uczestnicząc akurat w spotkaniu rektorów seminariów z całego świata na uniwersytecie katolickim w Lowanium w Belgii. Jednym z prelegentów był teolog z Ameryki Łacińskiej, który jakiś czas temu miał poważne kłopoty z Urzędem Nauczycielskim Kościoła - Gustavo Gutiérrez. Jego przypadek może stanowić klucz także do przypadku de Mello. Gutiérrez, niegdyś krzewiciel teologii wyzwolenia, miał przez długi czas zakaz publikowania. A teraz okazuje się, że wnosi coś bardzo cennego, duchowego, do tradycji Kościoła nie tylko latynoamerykańskiego. Sam kard. Ratzinger tak się wyraził o rozmowach z tym teologiem: "Nam pomogło to zrozumieć stanowisko Gutiérreza, jemu zaś dostrzec jednostronność swego dzieła i rozwinąć je w uprawnioną formę »teologii wyzwolenia«". Zastanawiam się, czy za dziesięć lat nie będzie tak, że na podobnym spotkaniu Hindus wygłosi konferencję bardzo zakorzenioną w tradycji Wschodniej, która okaże się bardzo twórcza dla rektorów seminariów na Zachodzie.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Nie zapominajmy, że Gutiérrez wiele rzeczy przemyślał i teraz zupełnie inaczej spogląda na zagadnienie teologii wyzwolenia.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Sam o tym zresztą mówi. W Lowanium zwierzał się, że gdy ludzie pytają go, co sądzi obecnie o swojej głośnej książce sprzed 20 lat "Teologia wyzwolenia", niezależnie od tego, jak odpowiada, zawsze odpowiedź wzbudza niezadowolenie rozmówców. Od pewnego czasu odpowiada więc pytaniem: czy można napisać taki sam list miłosny do żony po ślubie i po dwudziestu latach małżeństwa? Z upływem lat się zmieniamy i myślę, że dotyczy to także Kongregacji Nauki Wiary.\nZastanawiający jest fenomen popularności de Mello w Polsce. Jego książki zaczęły się pojawiać pod koniec lat 80. Zapewne jednym z czynników tłumaczących zainteresowanie tą twórczością było zauważalne znużenie - jeśli można tak powiedzieć - "Kościołem patriotycznym"...\nO. MACIEJ BIELAWSKI: - Mogę mniej więcej powiedzieć, kto książki de Mello czytał w środowisku akademickim Rzymu. Czytali je ci, którym pomagał w modlitwie i medytowaniu. Także ci, których pociągał język, tak inny od tego na co dzień słyszanego (w tej grupie było dużo zakonnic!). Po de Mello sięgali również studiujący kwestie ekumenizmu i eklezjologii. Nawet niektórzy profesorowie na wykładach chętnie cytowali jego przypowiastki. Ludzi przyciągało to, że de Mello potrafił żartować z funkcjonujących w środowiskach kościelnych uświęconych tradycji, praktyk, postaw czy utartych opinii. W jego książkach proponowana jest pewna hierarchia wartości. Potrafił ludzi przebudzić - pokazać, że to, co się wydawało ważne, jest w rzeczywistości o wiele mniej ważne. Ten duch protestu jest u tego autora bardzo wyraźny. Trzeba zwrócić także uwagę, że historyjki opowiadane przez de Mello są dobrze skonstruowane, łatwo zapadają w pamięć.\nNatomiast, kiedy się zastanawiamy, skąd takie zainteresowanie Urzędu Nauczycielskiego Kościoła twórczością de Mello po 11 latach od jego śmierci, musimy wziąć pod uwagę także wątek azjatycki całej sprawy. W tym roku obradował w Watykanie Nadzwyczajny Synod Biskupów Azji. Oczywiście, na Synodzie musiała się pojawić problematyka dialogu międzyreligijnego. Niewykluczone, że zainteresowanie Kongregacji Nauki Wiary naukami tego indyjskiego jezuity wzrosło właśnie po Synodzie.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Nie jestem ani księdzem, ani teologiem. Patrzę na sprawę de Mello jako ktoś, kogo zajmuje zawodowo duchowość (zwłaszcza nieortodoksyjna) i dostrzegam kilka istotnych elementów. Po pierwsze - w tym konkretnym watykańskim dokumencie widzę starcie się dwóch typów religijności, które ze względu na swoją naturę nie muszą, ale najczęściej nieuchronnie prowadzą do konfliktu. Chodzi o odmienny stosunek do praktyk religijnych, przede wszystkim zaś odmienny stosunek do słowa jako takiego. To, co w książkach de Mello jest niechrześcijańskie, silnie związane jest - moim zdaniem - z buddyzmem zen. Ta tradycja buddyjska jest klinicznym przypadkiem religii będącej dokładną odwrotnością rzymskiego katolicyzmu. Dlatego zapewne będzie ona w XXI wieku największym wyzwaniem dla Kościoła katolickiego.\nTymczasem - i to: po drugie - dostrzegam w Kościele pewną ignorancję i nonszalancję wobec buddyzmu. Sam kard. Ratzinger pozwolił sobie kiedyś na sformułowanie bardzo niegrzeczne: nazwał buddyzm duchowym autoerotyzmem, który do niczego nie prowadzi. Co prawda szybko się z tej niezręczności wycofał, ale pozostało wrażenie, iż wielu ludzi ważnych w Kościele nie rozumie ducha orientu.\nPo trzecie wreszcie - de Mello próbował zmiksować chrześcijaństwo z tym drugim typem religijności, ale - moim zdaniem - uczynił to bardzo niezręcznie. Także u niego widać pewną nonszalancję, tyle że skierowaną w drugą stronę - w stronę katolicyzmu. Chcąc przedstawić swoje widzenie rzeczywistości duchowej, bardzo często formułował je w sposób, który dla ludzi Kościoła jest całkowicie obcy i niezrozumiały, i może być zakwalifikowany jako bełkot albo bardzo niebezpieczna gadanina.\nNa czym polega różnica między buddyzmem a katolicyzmem?\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Religijność, integralność wiary czy tożsamość religijna w rzymskim katolicyzmie polega przede wszystkim na zgodzie na pewne twierdzenia, np.: Bóg jest osobą. Jeśli powiem, że Bóg nie jest osobą, natychmiast zostanę osądzony jako głoszący tezę niezgodną z wiarą. Podobnie jeśli powiem np., że Bóg jest "czwórnią" (jak u Junga), głoszę herezję. Jeśli odrzucę niepokalane poczęcie Maryi, wystąpię przeciwko dogmatowi. Można powiedzieć, że w obrębie tej religii język traktowany jest bardzo poważnie. Choć dotykamy tajemnicy, kategorie logiczne odgrywają w teologii katolickiej ogromną rolę. Nie można być w zgodzie z tym typem religijności i równocześnie twierdzić, że "a" i nie "a".\nNatomiast buddyzm traktuje język zupełnie inaczej. Dobrze to ilustruje pewien słynny koan (rebus czy zagadka, zadawana adeptowi przez mistrza po to, żeby mistrz mógł się przekonać, na jakim poziomie rozwoju duchowego uczeń się znajduje). Przychodzi uczeń do mistrza zen i pyta: "Powiedz mi mistrzu, jaka jest natura Buddy?" (Przez sformułowanie "natura Buddy" w buddyzmie rozumie się pytanie o naturę ostatecznej rzeczywistości). Mistrz odpowiada: "Cyprys na końcu ogrodu". Zauważmy, że odpowiedź jest z punktu widzenia naszej religijności absurdalna. Ale to jeszcze połowa problemu. Uczeń odchodzi, medytuje, wraca, mistrz go pyta: "Powiedz mi, jaka jest natura Buddy?" Uczeń odpowiada: "Cyprys na końcu ogrodu". Mistrz na to: "Nieprawda". Okazuje się, że w ramach tego typu religijności można zasadnie twierdzić: "a" i nie "a", w zależności od sytuacji, osoby bądź innych uwarunkowań.\nJaką odpowiedź w takim razie powinien dać uczeń?\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Taką, która pozwoliłaby mistrzowi przekonać się, że uczeń oparł ją na autentycznym przeżyciu. Mistrz po prostu zarzucił uczniowi, że powtarza cudze słowa. W buddyzmie słowa nie są najważniejsze. Chodzi raczej o pewien typ doświadczenia. Nie chcę przez to powiedzieć, że chrześcijaństwo odrzuca praktykę, a buddyzm - teologię. W duchowości Wschodu dominuje jednak indywidualne doświadczenie. Jeśli doświadczyłeś, jeśli przeżyłeś, to słowa są kwestią twojej kultury, wychowania, temperamentu i bardzo wielu innych czynników. Można powiedzieć: w buddyzmie zen słowa są jak palec, który wskazuje na księżyc (doświadczenie). Nie można mylić palca z księżycem.\nDlatego w buddyzmie nie ma dogmatów, są natomiast pewne praktyczne wskazania: nie pytaj, nie mów, siedź i oddychaj, albo: siedź i medytuj, rób coś konkretnego; jesz - jedz, myślisz - myśl, idziesz - idź, ale się nie wahaj, nie zastanawiaj. Jeśli będziesz te rzeczy robił w sposób uważny, bardzo nastawiony na "tu i teraz", to one cię do czegoś doprowadzą. I takie wskazania można odnaleźć u de Mello. Oczywiście, jest wielu głębszych pisarzy wywodzących się z katolicyzmu, np. Bede Griffiths czy "późny" Merton. Proponują oni jednak pewien sposób myślenia, który nie przystaje i nie może przystawać we wszystkim do dogmatów Kościoła. Bowiem odwołuje się do innego doświadczenia religijnego.\nPowtarzamy pytanie: skąd w takim razie popularność de Mello w Polsce?\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Wielu ludzi, czytając takie teksty, odkryło wymiar duchowości, który w naszej kulturze był prawie całkowicie nieobecny. Od tego czasu mogli powiedzieć: kiedy myję naczynie, mogę być religijny; kiedy obieram ziemniaki, odkrywam duchowość; kiedy przewijam dziecko, doświadczam głębi. Gdy zastanawiam się nad reakcją Watykanu, nie myślę o de Mello: jego to bezpośrednio już nie dotyczy. Człowiek wierzący powie: on już z Bogiem ma swoją sprawę załatwioną, Bóg wie, za co ten jezuita jest tak naprawdę odpowiedzialny. Sprawa de Mello wskazuje bardziej na silny konflikt różnych tradycji religijnych, konflikt religii egzystencjalnej z religią rozumową, objawianą.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Zgadzam się z zasadniczą tezą Bartka, że to jest problem spotkania dwu typów duchowości. Z tym, że zdecydowanie protestuję przeciwko takiemu zakwalifikowaniu, iż jedna duchowość jest egzystencjalna, a druga dogmatyczna i słowna. Myślę, że to są dwa odmienne typy doświadczeń. Rzeczywiście nie sprowadzalnych do siebie. W tym sensie uważam, że wszelkie próby eklektycznego połączenia są niemożliwe. Dlatego, że funkcjonują jakby na innych długościach fali. To nie jest kwestia wiary w tak czy inaczej sformułowany dogmat. Po prostu: kiedy siedzę i milczę albo szukam oświecenia, mam do czynienia z innym typem doświadczenia niż wtedy, kiedy spotykam drugiego człowieka. Są dwa rodzaje religii: monologiczna i dialogiczna. Niewątpliwie buddyzm jest religią monologiczną, a chrześcijaństwo, judaizm, islam - religiami dialogicznymi. Ostatecznie, w chrześcijaństwie nie chodzi o formułki; nie wierzę w coś, tylko - Komuś.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Intelektualnie się z tobą zgadzam, ale mimo to nie odważyłbym się tak powiedzieć. Kiedyś ks. Tomasz Węcławski powiedział, że najważniejszym problemem dialogu religii Wschodu i Zachodu jest pojęcie osoby. I zadał wówczas kapitalne pytanie: czy jest tak, że w religiach Wschodu nie ma koncepcji osoby? (Jeśli nie ma, musimy zapytać: dlaczego?) Czy raczej jest tak, że w religiach Wschodu jest koncepcja osoby, tylko my tego nie potrafimy dostrzec? Zapytałbym jeszcze inaczej: czy w naszej tradycji zachodniej jest ktoś, kto mógłby bez wahania powiedzieć, że zgłębił do końca znaczenie słów: Bóg jest osobą? Przecież u nas także istnieje silna tradycja apofatyczna, wyraźnie wskazująca, że poznanie ostatecznej rzeczywistości religijnej jest niemożliwe. Tutaj zbliżamy się do Wschodu.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Problem de Mello, to także problem debaty nad pewną metodą duszpasterską. Cóż robił de Mello? Przejmował pewne doświadczenia duchowości Wschodu po to, aby w praktyce osadzać ludzi głębiej w chrześcijaństwie. Prawdą jest, że nasze duszpasterstwo (nie chrześcijaństwo jako takie w swym rdzeniu) jest werbalistyczne. Jest często pouczaniem o pewnych formułkach. De Mello stanowi wyzwanie dla katechetów, dla duszpasterzy, by przemyśleli pewne metody. To naprawdę nie o to chodzi, żeby umieć wyrecytować Credo. Chodzi o to, by wejść w rzeczywistość dialogicznego spotkania z Bogiem. De Mello prowokuje nas - i słusznie - żeby bardziej odkryć egzystencjalny sens chrześcijaństwa. Jest tym, który podjął autentyczne wyzwanie czasu. W tym dostrzegam źródło jego popularności.\nCzy udało mu się połowicznie? Podobnie jak Ratzinger, też jestem raczej sceptyczny. Natomiast pomysłu bym bronił. Próby połączenia Ewangelii z pogłębioną duchowością trzeba będzie kontynuować.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Mówimy dużo o doświadczeniu. Przyznaję, że w pewnym sensie jestem "ofiarą" de Mello, bo w moim zakonie niektóre formy medytacji są od dawna obecne (de Mello wpisał się tu w długą tradycję). Przygotowując się więc na tę naszą dyskusję, spróbowałem medytacji zgodnie z radami de Mello, które zawarł w książce "Sadhana. Ścieżka do Pana Boga". Po pewnym czasie - odpowiednio oddychając - zacząłem spontanicznie recytować Credo. Zabrzmiało ono w jakiś nowy, radosny sposób. Czyli taka rzecz jest możliwa nawet w tym podejrzanym "sosie demellowskim".\nDlatego, gdyby nadarzyła się okazja, nie bałbym się kard. Ratzingerowi powiedzieć, że w swoim rozwoju duchowym owocnie czerpię z de Mello. On mnie w pewnym sensie oczyścił. Pomógł mi bardziej radośnie spojrzeć na wiarę. Trudno też, bym teraz, po dziesięciu latach wykorzystywania w duszpasterstwie (np. w konfesjonale) niektórych elementów z książek de Mello, zaprzestał nagle to robić. Taka lękowa reakcja na opublikowaną przez Stolicę Apostolską notyfikację jest mi obca. Nigdy De Mello nie polecałem na kazaniu i nie będę polecał, ale w rozmowie prywatnej, w pewnych sytuacjach uważam, że ludziom może pomóc.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Mam bardzo podobne doświadczenie. Ponieważ zawodowo badam inne, niechrześcijańskie rodzaje duchowości, postanowiłem zatem, że muszę zobaczyć, jak to wygląda w praktyce i zaangażowałem się w medytację pochodzącą z tradycji indian amerykańskich. Nie przeszkadza mi to uważać się nadal za chrześcijanina. Odnoszę wręcz wrażenie, że te dwie rzeczywistości religijne są komplementarne, a nie sprzeczne, i że obie mają sobie bardzo dużo do powiedzenia i do ofiarowania. Natomiast nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego np. buddyzm, od którego Kościół mógłby się naprawdę dużo nauczyć, ma tak złą sławę. Zaś islam, który w jakimś stopniu jest promotorem światowego terroryzmu i właściwie w większości miejsc na Ziemi odpowiada za niesłychane akty agresji, jako tzw. bratnia religia monoteistyczna, ma tak wysokie notowania.\nKontakt z szamanizmem czy buddyzmem nauczył mnie, że ten typ duchowości ma pewne braki, które chrześcijaństwo może uzupełnić. Na przykład to, co Andrzej Kłoczowski tak często lubi podkreślać: niewrażliwość na koncepcję osoby, a w związku z tym niemożność spotkania konkretnego "ja" człowieka z boskim "Ty". Albo nieumiejętność odpowiedzi na ważne pytania: Dlaczego istnieje świat? Jak to się stało, że jest zło? Chrześcijaństwo daje niezwykle wartościowe odpowiedzi na te pytania. Bóg stwarza świat z niczego, tworzy człowieka na swój obraz, współcierpi z człowiekiem w męce i śmierci Chrystusa. Natomiast tamten typ duchowości o wiele lepiej się "zna" na człowieku, na mechanizmach jego funkcjonowania na poziomie psychicznym: w panowaniu nad sobą, w dostrzeganiu różnych ukrytych motywów itd. (Dlatego też często bywa oskarżony o psychologizację). Równocześnie pozwala doświadczać rzeczywistości w pewien bardzo konkretny sposób. Nie dziwi mnie zatem, że jest wielu zakonników, którzy tak chętnie elementy buddyzmu zen, sufizmu czy taoizmu włączają w swoją duchową formację (np. benedyktyn o. Bereza czy jezuita o. Bolewski). Często przyznają np., że zamiast wymawiać mantrę, mówią modlitwę Jezusową. Ciekawe, że przedstawiciele buddyzmu nie mieli by nic przeciwko temu. Tutaj uwidacznia się ten bardziej praktyczny aspekt duchowości Wschodu.\nKard. Ratzinger, chwaląc "elementy mądrości wschodniej", wspomina o kłopotach tych religii z osobą Chrystusa. Czy jest możliwe komplementarne dopełnianie się obu tradycji, jeżeli Chrystus - jedyna droga zbawienia, nie jest przekładalny na język tych religii?\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Ratzinger mówi raczej, że Chrystus nie jest "przekładalny" na język de Mello...\nZ problemem, jakim dla mentalności wschodniej stanowi osoba Chrystusa, nie tylko de Mello się zmagał, ale także wielcy prekursorzy spotkania Wschodu i Zachodu, np. wspomniany Bede Griffiths.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Suzuki, znakomity przedstawiciel buddyzmu, zen bardzo precyzyjnie ujął ten dylemat: albo oświecony, albo ukrzyżowany. W spotkaniu obu tradycji ujawnia się jeszcze jedna sprawa bardzo trudna: problem historii. W książkach de Mello jest nieobecny Stary Testament. Zupełna ahistoryczność tych książek jest bardzo charakterystyczna. Jest to zapewne jedna z przyczyn powodzenia de Mello. Cała nasza kultura w ostatnim czasie jest ahistoryczna. Ludzi Zachodu przestał interesować problem czasu, pamięci.\nTak więc trudności na styku tradycji są ogromne. Można wyróżnić pewne etapy dialogu międzyreligijnego. Najpierw spotkanie, rozmowa, zaufanie, modlitwa (przykładem tego etapu była modlitwa zorganizowana przez Jana Pawła II z przedstawicielami różnych religii w Asyżu). Potem wspólne działania. I wreszcie etap najtrudniejszy: czerpanie z innej duchowości, osmoza. Bardzo ważna jest wtedy umiejętność nieredukowania własnej duchowości do jakiejś wszystko obejmującej papki. Taki eklektyzm, pomieszanie, byłby nieuczciwością zarówno wobec własnej tradycji, jak i tych, z których chcemy zaczerpnąć. Tradycje Wschodu są w sobie spójne. Buddyzm, choć reprezentowany przez różne szkoły, jest pewną zwartą koncepcją świata i człowieka.\nCzy wobec tego dialog, który byłby wyraźnym zbliżeniem religii, jest w ogóle możliwy? Czy skazany jest jedynie na instrumentalne potraktowanie innych tradycji religijnych, np. wykorzystanie wypracowanych przez nie "technik" (choćby jogi), ale w oderwaniu od głębokiego kontekstu, w jaki są wpisane?\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI: - Problem polega według mnie na tym, czy poszczególne religie widzi się jako wyraźnie odrębne całości - i wtedy na przykład można je hierarchizować, uznając, że w tej jest więcej prawdy, a w tej mniej - czy też (czego zwolennikiem w naszym stuleciu był Aldous Huxley, a za nim wielu ideologów New Age) rozdziela się to, co jest wspólnym duchowym doświadczeniem, od tego, co jest owego doświadczenia "obudową" - część ezoteryczną i egzoteryczną. Części egzoteryczne religii różnią się między sobą i te różnice są przyczyną konfliktów, wojen religijnych itp. Ale każda religia ma też swoją część ezoteryczną - jest ezoteryczny buddyzm, ezoteryczne chrześcijaństwo, ezoteryczny islam - i treści, które przekazują te części, są identyczne (Huxley nazwał je "filozofią wieczystą"). Jeżeli przyjmie się taką właśnie perspektywę, to wówczas nie ma problemu, że coś jest wzięte z tej tradycji, a coś z innej, ponieważ wszystkie są w tej swojej warstwie najgłębszej równorzędne. Ostateczna rzeczywistość jest jak góra, a różne drogi rozwoju duchowego są jak ścieżki na tę górę prowadzące - czy wejdziesz z północy czy z południa, z zachodu czy ze wschodu, to jest kompletnie obojętne, bo cel jest ten sam. Naturalnie pogląd ten jest nie do pogodzenia z chrześcijaństwem.\nO. JAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI: - Tu muszę wtrącić, że przeciwnikiem tego rodzaju eklektycznych teorii teozoficznych nie jest bynajmniej tylko chrześcijaństwo. Gershom Sholem opisując wspaniałe nurty mistyki żydowskiej, pokazuje, że mistyk jest zawsze mistykiem danej tradycji religijnej, a nie żadnej innej. Mistyk żydowski różni się od mistyka chrześcijańskiego. Oczywiście, powstaje pytanie, co to znaczy, że obaj są zarazem mistykami, ale to problem na inną rozmowę.\nO. STANISŁAW OBIREK: - Od tego rodzaju teorii, jakie lansował Huxley, bardziej interesujące wydają mi się udane egzystencjalnie próby połączenia tych dwóch tradycji, o których mówimy. Przykładem najlepszym byłby Hugo Enomiya-Lassalle, jezuita, który przeżył Hiroszimę i był mistrzem zen, a zarazem uznanym mistrzem duchowości ignacjańskiej. Jego spotkanie z zen zaczęło się zresztą przypadkowo - kiedy miasto zostało zupełnie zniszczone, wszedł do pierwszej świątyni, jaką napotkał, żeby się pomodlić, i okazało się, że jest to świątynia buddyjska. Później założył w Niemczech dom rekolekcyjny, działający do dzisiaj, gdzie prowadzone są medytacje właśnie w oparciu o zen (i to ścisły zen) i św. Ignacego. Ten niezwykły człowiek, w osobie którego niejako dokonało się spotkanie Wschodu z Zachodem, przyznał kiedyś, że praktykowanie zen wyostrzyło jego widzenie chrześcijańskiego dogmatu. Obok takich doświadczeń na pewno nie można przejść obojętnie. I o ile zrozumiała jest, i jak najbardziej uzasadniona troska Kongregacji, która znalazła wyraz we wspomnianym dokumencie, o tyle nie powinno się generalizować jej orzeczeń i przekreślać doświadczenia wielu ludzi, których życie religijne znacznie się wzbogaciło dzięki spotkaniu dwóch tradycji religijnych.\nTu od razu pojawia się problem inkulturacji: co ma robić misjonarz na przykład w Indiach, który natrafia na określony kontekst kulturowy i w nim musi głosić Chrystusa Zmartwychwstałego? Jakim językiem się posłużyć? Do których elementów tradycji się odwołać, a które odrzucić?\nO. STANISŁAW OBIREK: - Odpowiedzi na te pytania szukać trzeba w dokumentach Synodu Biskupów Azji. Nasza (to znaczy europejska) perspektywa nie uwzględnia bowiem wielu istotnych czynników. Zwróćmy jednak przy okazji uwagę, jak na oświadczenie Kongregacji Nauki Wiary zareagował hinduski prowincjał jezuitów. Nazwał on ów dokument nieporozumieniem, ponieważ z jego perspektywy książki de Mello (naturalnie chodzi o te wydane z imprimatur) są dla tego kontekstu kulturowego, w którym chrześcijaństwo jest tylko maleńką mniejszością, jedyną możliwością nawiązania kontaktu.\nI kto ma rację w takiej sytuacji?\nO. STANISŁAW OBIREK: - To nie jest problem racji, lecz problem - powtórzę - różnych kontekstów. Kongregacja zabrała głos zapewne pod wpływem zaniepokojonych biskupów i księży z całego świata, którzy mieli wątpliwości, bo ludzie czytają takiego autora i zaczynają wątpić w to, czego nauczają księża. I sens watykańskiej wypowiedzi jest taki: faktycznie, jeżeli go będą czytać w ten sposób, że się im dogmaty będą rozpływały jak sól w wodzie, to niedobrze. Dokument pokazuje, gdzie kryją się niebezpieczeństwa i wzywa do czujności. Jest to dokument typowo duszpasterski. Możliwe są różne jego interpretacje. Kolejny krok należy teraz do nas, duszpasterzy. Obyśmy nie potraktowali go, jak wezwania do boju!\nMACIEJ BIELAWSKI - benedyktyn, kierownik instytutu monastycznego w rzymskim "Anselmianum", zajmuje się ekumenizmem i dialogiem międzyreligijnym.\nBARTŁOMIEJ DOBROCZYŃSKI - psycholog, adiunkt UJ, ostatnio wydał w Znaku książkę "New Age".\nJAN ANDRZEJ KŁOCZOWSKI - dominikanin, rektor Kolegium Dominikanów w Krakowie, zajmuje się filozofią religii, ostatnio wydał "Więcej niż mit. Leszka Kołakowskiego spory o religię".\nSTANISŁAW OBIREK - jezuita, historyk i filozof kultury, redaktor naczelny kwartalnika "Życie duchowe", tłumacz de Mello.\nData publikacji: 1998-11-24Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: inkulturacja New Age Kościół Kongregacja Nauki Wiary kard. Ratzinger Anthony de Mello psychoterapeuta Urząd Nauczycielski Kościoła


Kradł tablice rejestracyjne i paliwo - Aktualności - KPP Busko-Zdrój\nPolicjant z Komendy Powiatowej Policji w Busku – Zdroju w czasie wolnym od służby zauważył na parkingu jednego ze sklepów mężczyznę, który swoim wyglądem przypominał osobę dokonującą kradzieży tablic rejestracyjnych pojazdów oraz paliwa na stacjach benzynowych na terenie województwa świętokrzyskiego.\nNa podstawie ustaleń buscy policjanci dziś zatrzymali 21 latka mieszkańca powiatu pińczowskiego który dokonywał tych kradzieży. Schemat działania sprawcy, był zawsze taki sam. Mężczyzna najpierw kradł tablice rejestracyjne innego samochodu, zakładał je na własny pojazd, a następnie tankował paliwo i odjeżdżał. 21-latek został przesłuchany i przyznał się do popełnienia tych przestępstw.\nTeraz mężczyźnie za kradzież grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawy szkody. Policjanci ustalają, czy zatrzymany nie dokonywał podobnych kradzieży w innych miejscowościach.


Jak udekorować wesele - http://o-weselach.forcars-auto.com.pl/\nJak udekorować wesele czyli wypożyczalnia dekoracji weselnych y, jak i pojedyncze sztuki. Dostępne w punkcie meble są w idealnym stanie, choć niektóre noszą wyraźne ślady stylizacji na stare czy wręcz nadgryzione zębem czasu. W niektórych przypadkach w ten sposó\nDodane: 31-08-2019 20:30\nEstetyka wynajętych mebli\nJak wypożyczyć meble na event?\nImprezy i eventy - sprawy organizacji mebliTylko tutaj więcej informacji o tym jak obejrzeć pokaz tańca we WrocłwiuWynajem dekoracji weselnychWynajem dekoracji weselnychWynajem mebli eventowychJakie meble na eventCzy warto wynająć namiot eventowy?Meble na stoiskaWartość tego jak wynająć krzesła w 2020Gdzie wynająć sofę?Gdzie wypożyczyć namiot?Czy żeby wypożyczyć stół trzeba wydać dużo?Czy można wypożyczyć hoker w sobotę?Jak wypożyczyć stół przydatnie?Lepsze metody jak wypożyczyć krzesła na imprezęCo to są hokery?Jak wypożyczyć stół Od RękiGdzie wypożyczyć meble?Stoły i inne meble na wynajem na weseleBardzo Dziwna Ale Skuteczna Metoda Aby Wypożyczyć Krzesło10,10 Internautów Już Wie Jak wynająć meble. A Ty?TargiO meblach na imprezePo co Ci swoje krzesła? Możesz je pożyczyćTemat dnia - meble na eventPożycz meble na Twój event!Wynajmowanie mebli to niezły biznesEventowe meble do wypożyczeniaWynajmowanie mebli to niezły biznes\nJakie meble na eventPożycz meble na Twój event!Namioty eventoweImprezy i eventy - sprawy organizacji mebliMeble na imprezę, ale pożyczoneJak wynająć krzesła?Meble eventowe w praktyce. Kilka faktów i informacjiWynajmowanie mebli to niezły biznesGdzie wynająć fotel?Dekoracje weselneOzdoby na weseleDekoracje na weseleEventowe meble do wypożyczeniaGdzie wypożyczyć namiot?Stoły i inne meble na wynajem na weseleMeble na stoiskaJakie meble na eventWynajmowanie mebli to niezły biznesCo to są hokery?O meblach na imprezePo co Ci swoje krzesła? Możesz je pożyczyćMeble na stoiskaW temacie mebli do wypożyczeniaJakie meble na eventMeble eventoweCzy warto wynająć namiot eventowy?Gdzie wynająć sofę?Jakie meble na eventKto powinien skorzystać z usług wypożyczalni namiotów i mebli?Jak wypożyczyć meble?


Ile waży rower elektryczny? - Rowerowy Świat\nHome » Rodzaje rowerów » Ile waży rower elektryczny?\nW ostatnich latach widoczny jest stały niesłabnący wzrost zainteresowania różnymi odmianami kolarstwa na całym świecie.\nProces ten z pewnością przyczynił się do tego, że producenci i projektanci stale oferują coraz to nowsze modele rowerów po to, aby wpasować się w nowe trendy i w oczekiwania klientów.\nNa przestrzeni ostatnich lat sporym zainteresowaniem zaczęły cieszyć się rowery elektryczne. Konstrukcje tego typu mają pewne wady i zalety, ale bez wątpienia są czymś nowym, co przyciągnęło uwagę wielu rowerzystów. Rowery tego typu ważą jednak zdecydowanie więcej od zwykłych rowerów niewyposażonych w silnik elektryczny. Jednak czy ma to jakikolwiek wpływ na komfort podczas jazdy?\nIle zazwyczaj waży rower elektryczny?\nJeśli weźmiemy pod uwagę np. rowery elektryczne Haibike, to pod względem wagi różnią się one od zwykłych rowerów dość znacząco. Elementami, jakie mają na to wpływ, jest z pewnością silnik, akumulator, niezbędne okablowanie, sterownik, czujniki oraz sama budowa ramy, która zazwyczaj jest znacznie masywniejsza.\nPrzeciętny rower tradycyjny waży zazwyczaj w granicach 14–17 kg, w zależności od rodzaju roweru, wielkości ramy, średnicy kół, materiału, z jakiego została wykonana rama i wielu innych czynników. Oczywiście istnieją również rowery dużo lżejsze, a nawet i cięższe. W przypadku rowerów elektrycznych wartość ta jest znacznie większa, ponieważ zazwyczaj oscyluje w granicach 20–25 kg. Jest to więc różnica prawie 10 kg, między rowerem tradycyjnym a elektrycznym.\nOczywiście waga roweru elektrycznego zależna jest też od jego rodzaju, systemu zawieszenia, wielkości akumulatora i wielu innych rzeczy. Dla osób, które są zwolennikami ultralekkich rowerów i przy ich zakupie lub wymianie części walczą o każdy gram, waga roweru elektrycznego może być szokująca.\nWiele osób myśli także, że te 10 kg różnicy sprawi, że rower będzie ociężały, straci zwinność, trudniej będzie na nim podjeżdżać i ogólnie komfort jazdy będzie dużo gorszy. Jak się okazuje, w rzeczywistości jest zupełnie inaczej.\nJak waga roweru wpływa na komfort jazdy?\nW teorii rower lżejszy nawet o kilkadziesiąt czy kilkaset gram, będzie lepiej przyspieszać, a jazda na nim będzie lżejsza i szybsza. Jednak w rzeczywistości taka różnica jest praktycznie niezauważalna i może mieć znaczenie jedynie dla zawodowych kolarzy, którzy ścigają się na granicy wytrzymałości, ponieważ w ich przypadku te kilkadziesiąt czy kilkaset gram mniej może zadecydować o wygranej.\nW przypadku rowerów elektrycznych różnica jest znacznie większa, bo to często aż 10 kg. Taka waga roweru bez wątpienia jest odczuwalna, szczególnie podczas jazdy w terenie i na podjazdach. Jednak warto pamiętać, że rowery elektryczne Haibike posiadają silnik, który wspiera rowerzystę podczas jazdy.\nDzięki temu nie tylko większa waga roweru będzie nieodczuwalna, ale za sprawą wspomagania, na pewno będzie się na nim dużo lżej i przyjemniej jeździć niż na najlżejszym rowerze tradycyjnym. Ponadto wiele osób jeżdżących na rowerach elektrycznych chwali sobie ich większą wagę, ponieważ dzięki niej rower wydaje się stabilniejszy w trudnym terenie.\nWiększa waga roweru elektrycznego może być wadą w przypadku gdy mieszkamy np. na wyższym piętrze i trzymamy rower w mieszkaniu. Jeśli w danym budynku nie ma windy to wejście na piętro z 25 kg rowerem może być dość problematyczne.\nJak dobrać wagę roweru do naszej masy i postury?\nOgólnie sama waga roweru nie powinna być czynnikiem, który decyduje o jego zakupie. W tym przypadku ważniejsze są takie parametry jak wielkość ramy, jej geometria, typ roweru czy też jego poszczególne części.\nWarto jednak zwrócić uwagę na wagę roweru w przypadku gdy mieszkamy na wysokim piętrze lub gdy chcemy przewozić rower na bagażniku samochodowym. W tych dwóch sytuacjach waga roweru elektrycznego może znacząco wpływać na komfort jego użytkowania, a także na bezpieczeństwo i ilość rowerów, jaką będziemy mogli ze sobą zabrać na bagażniku.\nW przypadku osób lekkich, o drobnej posturze waga rowerów również może mieć spore znaczenie, ponieważ lekki rower na pewno będzie dużo łatwiejszy w przenoszeniu, a jazda na nim nie będzie wymagała dużo siły.


W jaki sposób legginsy push up mogą korygować mankamenty figury?\nLegginsy to bardzo wygodny element stroju. Sprawdzają się zarówno w sportowych, jak i casualowych stylizacjach. Wiele Pań decydując się na ich zakup, wie, że inwestuje w rzecz, która na pewno będzie wykorzystana. Nie wszyscy jednak wiedzą, że poza komfortem noszenia, mogą też skutecznie wymodelować sylwetkę. Służą temu specjalnie wyprofilowane legginsy push up, które zaokrąglają i podnoszą pupę bez konieczności spędzania wielu godzin na siłowni. Dodatkowo różnorodność fasonów pozwala na idealne dopasowanie do każdej figury, dzięki czemu niezależnie od noszonego rozmiaru, kobiety mogą poczuć się seksownie i atrakcyjnie.\nW jaki sposób legginsy push up modelują sylwetkę?\nRóżnorodność modeli legginsów push-up sprawia, że każda kobieta ma szansę skorygować te elementy sylwetki, które najbardziej jej nie satysfakcjonują. Modelujące legginsy charakteryzują się innowacyjną formą przeszyć, które umieszczone w odpowiednich miejscach, optycznie uwypuklają i unoszą pośladki. Szwy znajdujące się pod i nad tylnymi kieszeniami sprawiają, że pupa wygląda na bardziej okrągłą i napiętą. Niektóre typy legginsów push up dodatkowo są wzbogacane o pasy podnoszące pośladki i utrzymujące je w tej pozycji niezależnie od wykonywanych ruchów. W zaokrągleniu pupy pomagają też specyficzne marszczenia na biodrach.\nCo więcej, oprócz poprawiania wyglądu pośladków, legginsy push up posiadają również wiele innych zalet. Mianowicie ich wyższy stan efektownie ukrywa nadmierne kilogramy oraz eksponuje talię. Kobiety, które mają problem z wystającym brzuszkiem, nie muszą martwić się o widoczne fałdki. Elastyczny materiał skutecznie opina sylwetkę i unosi te części ciała, które powinny być odpowiednio zaprezentowane. Przy czym jednocześnie nie uciska i nie odbiera komfortu noszenia. Oprócz tego dodatkowe przeszycia umieszczane na przedniej stronie ud wydłużają i wyszczuplają nogi. Sylwetka jest zatem nie tylko pozbawiona widocznych mankamentów, ale jest również wysmuklona i zyskuje modelowe proporcje.\nDlaczego warto wybrać legginsy push up?\nKażda kobieta, która chce poczuć się atrakcyjnie na co dzień, powinna postawić na legginsy push up. Dzięki nim zyska wymarzoną sylwetkę bez zbędnego wysiłku. Krągłe pośladki nie muszą już być wyłącznie efektem genów lub ciężkiej pracy na sali treningowej. Modelujący strój skutecznie poradzi sobie z każdym typem sylwetki, ukrywając to, co nie powinno być widoczne, przy jednoczesnym wyeksponowaniu największych kobiecych walorów. Dodatkowo legginsy push up są jednym z najwygodniejszych elementów stroju, który nie ogranicza ruchów i daje całkowitą swobodę funkcjonowania.\nRóżnorodność dostępnych na rynku modeli pozwala z kolei na prawdziwe zakupowe szaleństwo. Legginsy przestały już być traktowane jako element stroju do ćwiczeń. Dzisiaj często stanowią bazę wielu codziennych stylizacji, nie wyłączając również eleganckich outfitów. Wykonywane są z różnych materiałów przez poliester aż po eko skórę, która nadaje się do ekstrawaganckich i nieco odważniejszych połączeń modowych. Legginsy push up to doskonały sposób na to, by wyglądać seksowanie i czuć się komfortowo w każdej sytuacji.


Uczciwy i dobrze płacący skup złota w Szczecinie… | palmtop.pl\nUczciwy i dobrze płacący skup złota w Szczecinie – jakieś rekomendacje?\nTak się składa że mam trochę starej złotej biżuterii, w tym nawet męskie złote łańcuchy z dawnych czasów ;) Chciałbym to spieniężyć bo nie ma sensu żeby zalegało w szufladach. Rozglądam się za zaufanym skupem gdzie można uzyskać jakąś ludzką wycenę. Z góry dzięki za wszelkie sugestie.\nMyślę że w mieście jest takich miejsc sporo ale zdecydowanie odradzam wszelkie lombardy i punkty z wielkimi tablicami typu „skup złota” i tak dalej. To niemal zawsze są jakieś szemrane historie. Lepiej iść do normalnego jubilera.\nNo z tego co wiem nie każdy salon jubilerski czy złotniczy skupuje kruszce. Tylko niektóre się tym zajmują – zazwyczaj te z nieco wyższej półki.\nJakoś w ubiegłym roku kilka pierścionków sprzedałam, zapewne poszły na przetopienie i powstały z nich jakieś nowe ozdoby. Niektórzy w ten sposób zapewniają sobie nową biżuterię, bo zlecają od razu wykonanie czegoś.\nAle kolega to raczej chce zarobić na tych błyskotkach a nie płacić za kolejne ;) Też odradzam lombardy, także z powodu zaniżanych stawek. Tylko u dobrego jubilera dostaniesz godziwe pieniądze za złoto.\nSprzedawałam parę razy tutaj, bardzo solidne miejsce: http://virago.sklep.pl/info/skup-zlota-szczecin-19. Jak ma to być naprawdę porządny skup złota Szczecin nie ma lepszego adresu w tym momencie. Wycena szybka i bardzo rzetelna, ceny są uczciwe – nie ma sztucznego zaniżania o jakim przed chwilą kolega wspominał a co jest normą w praktycznie każdym lombardzie. Tu jest ceniony jubiler i skupują złoto na uczciwych zasadach więc można tam spokojnie przyjść i pokazać te swoje precjoza :)\nNa razie nie mam z taką sprzedażą żadnych doświadczeń – lubię swoją biżuterię, złota w sumie zbyt wiele nie posiadam. Ale wiem że część osób się decyduje, zwykle w okresach trudnych finansowo.\nDla mnie takie skupy to też sposób na to co chce OP zrobić – ma coś czego nie używa, może na tym zarobić więc kalkulacja jest prosta. Czasami może być z tego całkiem niezła kasa.\nPamiętam że moja mama niedawno jakiś pierścionek oddała do skupu. Była bardzo zadowolona z kwoty, możliwe bardzo że to było u tego jubilera z linka.


Ziemia strukturalna - GCL\nMateriał użyty przy sadzeniu drzewa ma bezpośredni wpływ na rozwój drzewa. Z tego względu aby zapewnić drzewu optymalne warunki do wzrostu należy zastosować specjalnie przygotowany substrat. W bezpośrednim sąsiedztwie bryły korzeniowej – substrat do wzrostu drzewa (CitySoil Ukorzeniacz). W obszarze ciągów pieszych i jezdnych – substrat przenoszący obciążenia I zapobiegający kompresji gleby (CitySoil oraz miejsc wyjątkowo narażonych na nacisk UrbanSoil).\nSubstrat CitySoil Ukorzeniacz Substrat CitySoil Ukorzeniacz to odpowiednio dobrana mieszanka składników organicznych i mineralnych, zapewniająca optymalne warunki rozwoju korzeni drzew. Substrat CitySoil zawiera szczepy grzybów antagonistycznych z rodzaju Trichoderma, zwalczających patogeny systemów korzeniowych roślin.\nSubstrat CitySoil jest stosowany bezpośrednio przy bryle korzeniowej drzewa. Stosuje się go również przy przesadzaniu starszych drzew oraz wykonywaniu aktywnych ekranów korzeniowych.\nMaksymalny ciężar substratu [g/cm3] – 1,50\nPH – 6,0-7,0\nSubstrat strukturalny CitySoil CitySoil to substrat do nasadzeń drzew w bliskiej odległości nawierzchni utwardzanych, zwiększający strefę korzeniową i wpływający na prawidłowy rozwój całego drzewa. W przeciwieństwie do standardowych podbudów drogowych zapewnia prawidłowe warunki do rozwoju korzeni, tworząc miejsce pod drzewo odpowiednio zagęszczonym z jednoczesną dostateczną ilością powietrza.\nPodłoże składa się ze specjalnie dobranej mieszanki klińca, gliny oraz części organicznych.\nMaksymalny ciężar substratu [g/cm3] – 2,00\nWskaźnik nośności CBR [%] wg normy PNS-02205:1998:\nbez namaczania – >40%\npo 4 dobach nasycenia wodą – >35%\nPH – 6,5-8,0\nSubstrat strukturalny UrbanSoil Substrat UrbanSoil tworzy szkielet, który przenosi obciążenie ciągów komunikacyjnych, oraz zapobiega nadmiernej kompresji gleby. Struktura substratu umożliwia swobodną penetrację układu korzeniowego, co jest niezbędne do odpowiedniego rozwoju drzew, oraz charakteryzuję się prawidłową wodoprzepuszczalnością.\nCzęści organiczne, wypełniające przestrzeń pomiędzy klińcem dostarczają ważne dla prawidłowego rozwoju drzew makroelementy.\nUrbanSoil posiada odpowiednią nośność umożliwiającą zastosowanie go pod drogą z ruchem ciężkich pojazdów.\nMaksymalna objętość szkieletu gruntowego ρds[g/cm3] – 1.60\nZawartość części organicznych – ok. 10%


TYCHY - sala weselna, dekoracje ślubne, samochód, zespół weselny\nZapraszamy do przejrzenia ofert firm z branży ślubnej i weselnej z Tychów! Każda przyszła Para Młoda znajdzie na naszych stronach zarówno oferty domów przyjęć, sal weselnych , dekoratorów, jak i samochodów weselnych, czy zespołów. Planujesz w najbliższym czasie uroczystość ślubną i weselną, zajmujesz się organizacją ślubów profesjonalnie – koniecznie przejrzyj nasze strony. Śląski Poradnik Ślubny to miejsce, w którym prezentujemy podpowiedzi, porady, opinie i komentarze dotyczące poszczególnych firm. Internet to kopalnia wiedzy jeśli chodzi o ślubne podpowiedzi i porady – nasi specjaliści podpowiadają jaką salę weselną wybrać, jak udekorować uroczystość ślubną, trzeba bowiem pamiętać, że w tym przypadku cena nie jest wcale najważniejsza – tutaj liczy się gust i styl, ślub i wesele to wyjątkowe chwile – każdy z nas ma zupełnie inne marzenia i potrzeby!\nHotel Adria - wesele - Bieruń, Tychy\nNietuzinkowe miejsce na organizację wymarzonego balu weselnego. W restauracji znajdziemy salę lustrzaną, w której z powodzeniem zorganizujemy przyjęcie marzeń. Doskonała obsługa i perfekcyjnie przygotowane wnętrza. Sala weselna w Hotelu Adria w Bieruniu – zobacz więcej!\nLimuzyna ślubna - Audi A8 - Tychy\nKlasyczna, nowoczesna, dobrze wyposażona limuzyna ślubna – to idealna propozycja dla Par Młodych ceniących sobie luksus i nowoczesną stylistykę. Podróż ślubna z domu do kościoła a następnie na salę weselną. Limuzyna ślubna Audi A8 – Tychy – zobacz prezentację!


Dewastacje i brak szacunku dla miejskiego mienia! - Interwencje - Aktualności | Myslowice.net - Przyjazny portal mieszkańców Mysłowic\nW sierpniu tego roku, na zieleńcu w okolicach ulicy Jodłowej w dzielnicy Janów, stanęła altana rekreacyjna wraz z grillem i drewnianymi siedziskami. Miało być to miejsce spotkań dla młodzieży, które przygotował prezydent miasta Dariusz Wójtowicz, po wcześniejszym spotkaniu w dzielnicy. Niestety, po kilku dewastacjach i pijackich burdach, w ostatni weekend obiekt został przewieziony w inne, spokojniejsze miejsce.\nAltaną zaopiekowali się społecznicy z Rady Dzielnicy Kosztowy. Obecnie naprawiane są zniszczone drewniane elementy. - Jest mi przykro, że tym razem moje próby współpracy z lokalną społecznością zakończyły się porażką.\n- Miałem nadzieję, że altana i grill pozwolą zintegrować lokalne środowisko, stworzy się miejsce wspólnych spotkań. Kolejny raz przekonałem się na własnej skórze, że niektórzy nie zasługują na wsparcie i poważne traktowanie - skomentował prezydent Dariusz Wójtowicz, który wydał dyspozycję, aby altankę przekazać w okolice szkoły podstawowej w Kosztowach.\nO inicjatywie postawienia altany na Janowie możecie przeczytać tutaj:


Jak firmy konsultingowe mogą pozyskać utalentowanych pracowników z pokolenia milenialsów | Blog Todis Consulting\nJak firmy konsultingowe mogą pozyskać utalentowanych pracowników z pokolenia milenialsów\nObecnie na rynku pracy mówi się o „rynku pracownika”, który może dyktować warunki zatrudnienia. Bardzo trudno jest znaleźć osobę z odpowiednimi kwalifikacjami. Pokolenie tzw. milenialsów weszło na rynek pracy i początkowo krytykowane za roszczeniowość i egoizm, stało się bardzo pożądane przez firmy ze względu na wysokie kwalifikacje, ambicje, zadaniowość, otwartość oraz ogólny niedobór kadr.\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez MonsterPolska.pl tylko 15% młodych ludzi na rynku pracy chciałoby pracować w dużych korporacjach. 45% preferuje średniej wielkości firmy. Wbrew pozorom, także wynagrodzenie nie stanowi już kluczowego kryterium przy wyborze miejsca pracy. Czynnik ten wybrało jedynie 27% badanych.\nCo zatem zrobić, aby w dzisiejszych czasach stworzyć miejsce pracy atrakcyjne dla młodych talentów? Jakie czynniki wpłyną pozytywnie na wybór danej firmy jako miejsca pracy? Przede wszystkim należy poznać potrzeby potencjalnych pracowników, ponieważ z wyników badań MonsterPolska.pl jasno wynika, że większość pracodawców ich nie zna i nie rozumie.\nMilenialsi cenią bardzo kulturę firmy i wartości przez nią wyznawane, ponieważ chcą się z nimi utożsamiać (np. ekologia, wspieranie akcji charytatywnych itp.). Szukają bowiem miejsca pracy, gdzie mogą być sobą i wyrażać siebie, także poprzez ubiór, poglądy itp. Ponadto, jest to grupa, dla której bardzo istotny jest sens wykonywanej pracy – motywacja, na którą składają się m.in. możliwość rozwoju, regularny feedback (coaching, zamiast corocznych podsumowań), docenienie i nagrody, możliwość wyrażenia własnych poglądów, praca zespołowa, a także elastyczne opcje pracy (czas pracy, formy zatrudnienia, możliwość pracy zdalnej itp.) oraz tzw. work-life balance. Kolejnym bardzo ważnym argumentem przy wyborze firmy jest możliwość rozwoju oraz indywidualna, spersonalizowana ścieżka kariery.\nJednym z najważniejszych czynników, które mogą wpłynąć na wybór firmy przez pokolenie Millenium jest korzystanie przez organizację z najnowszych technologii i rozwiązań, ponieważ dla nich praca na urządzeniach mobilnych jest w zasadzie intuicyjna i daje elastyczne możliwości pracy, w tym pracy zdalnej. Erin Passons, była konsultant ds. zarządzania w firmie Gallup oraz założyciel i dyrektor generalny Passons Consulting, doradza firmom w zakresie korzystania z urządzeń, narzędzi i technologii, których oczekują milenialsi. Opisuje milenialsów jako "najbardziej podłączone pokolenie w historii" i mówi, że posiadają oni intuicyjny poziom we wszystkich formach komunikacji elektronicznej. Erin radzi żeby firmy korzystały z tych form komunikacji, a osoby z pokolenia Millenium będą znacznie bardziej skłonne do budowania pozytywnych relacji z organizacją.\nPonadto, firmy, które chcą zdobyć do swojego zespołu pracowników z pokolenia milenialsów, powinny dołożyć starań do wykreowania wizerunku marki „employer brand of choice” oraz w miarę możliwości włączyć w proces rekrutacji obecnie zatrudnionych już reprezentantów tej grupy.\nPodsumowując, zdobycie do zespołu utalentowanych młodych pracowników z pokolenia Millenium jest możliwe, jeśli działania firmy będą spójne i konsekwentnie będą realizować strategię mającą na celu stworzenie warunków pracy odpowiadających na potrzeby tej grupy.


Mecz jak senne marzenie...\nUtworzono: wtorek, 29, lipiec 2014 22:00 | Adam Winiarczyk | | | Odsłony: 3465\nTa data przejdzie do historii Orląt. 3 sierpnia o godz. 16.00 przyjedzie do Radzynia drużyna będąca spadkobierczynią czterokrotnego mistrza kraju sprzed wojny - Pogoń, też LKS, ale nie ludowy, a lwowski, aby rozegrać mecz z okazji obchodów 90 Lecia Klubu Orlęta Radzyń. Mecz odbędzie się pod patronatem Marszałka Województwa Lubelskiego Sławomira Sosnowskiego.\nZespół Pogończyków lub Pogoniarzy ma barwy czerwono-niebiesko-białe i jest z klubu o 20 lat starszego od Orląt. Za rok założenia przyjmuje się 1904, kiedy to powstał Klub Gimnastyczno-Sportowy IV Gimnazjum. Drużyna zadebiutowała w najwyższej lidze 3 kwietnia 1927. Od 1907 do 1939 roku grała pod nazwą LKS Pogoń. Po wejściu wojsk radzieckich na tereny II Rzeczpospolitej przestała\nistnieć. Reaktywowano ją 70 lat później. Obecnie zajmuje 31. miejsce w tabeli wszech czasów ekstraklasy, będąc zarazem jednym z najbardziej utytułowanych przedwojennych naszych klubów piłkarskich. Lwowski Klub Sportowy był współzałożycielem Związku Polskiego Piłki Nożnej przy federacji austriackiej, a potem Polskiego Związku Piłki Nożnej i pomysłodawcą mistrzostw kraju. Tu ciekawostka. W roku 1909 Pogoń założyła klub sportowy JKS Jarosław. Był jej filią do 1914 roku i występował pod nazwą Pogoń Jarosław. Lwowska drużyna piłkarska do roku 1939 była jedną z sekcji i wielosekcyjnego LKS. Dziś oprócz futbolowej, jest tylko sekcja kolarska. Pogoń, obok Warszawianki, jest jedynym zespołem, który nigdy nie spadł z ekstraklasy. W 1938 roku ZwiązekPolskich Związków Sportowych przyznał jej tytuł najlepszego i najbardziej zasłużonego klubu sportowego w Polsce. Najbardziej charakterystycznym miejscem stadionu Pogoni były rosnące wokół boiska kasztanowce, na które podczas meczów wspinali się batiarzy i za darmo z konarów obserwowali wydarzenia na boisku. Każdy z kibiców miał swoją gałąź, a gałęzie te przechodziły z ojca na syna lub... zostawały w rodzinie. Z kasztanowców w czasie spotkań słychać było gwizdy, będące zarówno oznaką satysfakcji z gry, jak i niezadowolenia (widzowie nie mogli bić braw, ponieważ musieli trzymać się drzewa). Funkcję lwowskiej Pogoni pełniło dotąd 14 prezesów. Większość z nich była profesorami lub żołnierzami w stopniu wyższego oficera. Od 2009 prezesem jest Marek Horbań. Od lipca 2012 pierwszym szkoleniowcem jest Ukrainiec Konstantyn Lemiszko. Przed II wojną światową kibicowali lub sympatyzowali z nią wykładowcy i studenci Uniwersytetu im. Jana Kazimierza oraz Politechniki Lwowskiej, miejska palestra, oficerowie, artyści, dziennikarze i arystokracja. Współcześnie fani klubu skupiają się wokół Stowarzyszenia Sympatyków Pogoni Lwów. Stowarzyszenie zajmuje się zbieraniem pieniędzy na rzecz kresowych cmentarzy, kombatantów, polskich dzieci na Ukrainie i samego klubu. Kibice Pogoni podejmują też współpracę z fanami innych drużyn, m.in. Legii Warszawa i Śląska Wrocław. W 2012 we współpracy z kibicami leszczyńskiej Unii zostały zaprojektowane szaliki Pogoni. Hymnem lwowskiego klubu jest pieśń marszowa Marsz Pogoni, rozpisana na chór męski. Autorem słów i muzyki był Henryk Zbierzchowski.\nWacław Kuchar, zawodnik Pogoni w latach 1912-1935. Liczba sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej: 13 (1927-1939)\nPierwsze zwycięstwo w ekstraklasie: 3 kwietnia 1927 Pogoń Lwów - Hasmonea Lwów 7:1 (3:0)\nNajwyższe zwycięstwo w ekstraklasie: 3 września 1927 Pogoń Lwów - Legia Warszawa 11:2 (6:1)\nNajwyższe zwycięstwo w mistrzostwach Polski: 1922 Pogoń Lwów - Ruch Hajduki\nWielkie 12:0 i 1926 Pogoń Lwów - Lublinianka 12:0\nNajwyższa porażka w ekstraklasie: 15 kwietnia 1928 Legia Warszawa - Pogoń Lwów 7:0 i 26 kwietnia 1931 Warta Poznań - Pogoń Lwów 7:0\nNajwięcej meczów w historii: Wacław Kuchar - 1052\nNajwięcej goli w historii: Wacław Kuchar - 1065\nRekordy indywidualne: Spirydion Albański, bramkarz Pogoni w latach 1928-1939\nNajwięcej goli ligowych:\nInicjatywa zjednoczenia młodzieży polskiej we Lwowie wokół sportu pojawiła się w 2007. Rozpoczęły się pierwsze treningi w hali sportowej Uniwersytetu Medycznego. W treningach brali udział studenci narodowości polskiej. We wrześniu 2008 dostali dotację Fundacji „Semper Polonia". Opłacono wynajem hali. Pod koniec 2008 członkowie klubu wystąpili z pomysłem rejestracji organizacji i przyjęcia nazwy LKS Pogoń Lwów. W styczniu 2009 r.dzięki staraniom młodych Polaków mieszkających i studiujących, wsparciu Konsulatu RP we Lwowie (z konsulem Grzegorzem Opalińskim) i Fundacji "Semper Fidelis", która przekazała dotację na działalność Lwowski Klub Sportowy Pogoń został reaktywowany. Drużyna rozgrywała mecze najpierw w szkolnych halach. W kwietniu zaczęto wynajmować boisko od ukraińskiego Dynama. Klub formalnie zarejestrowano w sierpniu. 10 października doszło do oficjalnej inauguracji: odprawiono mszę w katedrze lwowskiej, złożono kwiaty na Cmentarzu Orląt i rozegrano towarzyski mecz z Polonią Chmielnicki na boisku Szkolar na Pohulance przy Cmentarzu Łyczakowskim. Pogoń wygrała 2:0 po bramkach Pawła Winiarskiego. Na mecz przybyły delegacje sejmu i senatu, zabrakło jednak przedstawicieli PZPN. Reaktywacja Pogoni Lwów została entuzjastycznie przyjęta w Polsce. Klubowi pomagało Stowarzyszenie Sympatyków LKS Pogoń Lwów (SSPL). W 2010 sponsorami klubu zostały firmy PZU Ukraina oraz Fabryka Farb i Lakierów Śnieżka. Pogoń wystartowała w rozgrywkach ligi okręgowej obwodu lwowskiego. Wygrała je i uzyskała awans do Wyższej Ligi obwodowej (piąty szczebel). W 2011 współpracę z klubem rozpoczął PKP Cargo. Pierwsza drużyna regularnie rozgrywa mecze z drużynami na terenie RP, dotąd m.in. z Radomiakiem, Cracovią, Wartą Poznań i Siarką Tarnobrzeg. Ponadto klub nawiązał współpracę z Chrobrym Głogów, Polonią Przemyśl i Strugiem Tyczyn. Sezon 2011 drużyna ukończyła na siódmym miejscu w tabeli Wyższej Ligi, lecz władze klubu postanowiły zgłosić zespół do Premier Ligi lwowskiej (IV poziom). Debiutancki sezon zakończono na siódmej pozycji. Od listopada 2012 klub wspiera spółka Trade Trans. W rozgrywkach sezonu 2013 drużyna seniorów uplasowała się na dziewiątym miejscu. Po reaktywacji w 2009 stroje Pogoni stanowią tradycyjne pasiaste koszulki, niebieskie spodenki oraz getry czerwone lub niebieskie. Od 2010 komplety szyła duńska firma Hummel International. Od 2012 pierwszej drużynie stroje dostarcza polska firma Colo, a juniorom hiszpańska Joma.\nNa podstawie wpisów Wikipedii opracował JCH\n0 #5 mecz — kibic radzyń 2014-07-31 10:21\nMecz Orleta SPOMLEK Radzyń-Pogon Lwów 3 sierpnia g.16:00\n0 #4 RE: Mecz jak senne marzenie... — adrian 2014-07-31 09:24\nrdz jakich ty napastnikow chcesz testowac jak ich nie ma:)\n0 #3 ciekawy mecz — rdz 2014-07-31 02:12\nCiekawy mecz z druzyna zagraniczna z Lwowa ktora grala w ekstraklasie.Mo zna testowac napastnikow.. w meczu przed liga.\n0 #2 ..... — adrian 2014-07-30 23:30\nto prawda ze na sparing z pogonia lwow bilety beda po 5zl???:)\n0 #1 orleta już grały z Pogonią lwów — roxy 2014-07-30 15:29\nprzeczytaj na stronie 12 PROMENADAZSP RADZYN


Aukcje Klaravik Komplet kluczy Płasko-oczkowych GEKON 25 SZTUK- 3 komplety - Klaravik\nKlaravik -> Pozostały sprzęt -> Komplet kluczy Płasko-oczkowych GEKON 25 SZTUK- 3 komplety\nKomplet kluczy Płasko-oczkowych GEKON 25 SZTUK- 3 komplety\nNumer produktu: 30780 Sprzedający: Firma handlowa Miejscowość: Kujawsko Pomorskie\nIlość 3 komplety\nProfesjonalnej jakości zestaw narzędziowy, polecany do serwisów i warsztatów. Bardzo rozbudowany komplet pozwoli wykonać większość prac warsztatowych. Z powodzeniem można go zastosować jako bazowy zestaw narzędzi ręcznych zarówno w serwisie stacjonarnym jak również w serwisie mobilnym. Dzięki swej uniwersalności polecany do każdej branży technicznej.Każdy element jest skrupulatnie sprawdzony, estetycznie wyglądający z ORYGINALNYMI wytłoczeniami marki produktu oraz rozmiarem. Klucze świetnie sprawdzają się w profesjonalnych serwisach i warsztatach samochodowych jak również w przydomowych garażach.\nJeden Zestaw zawiera 25 kluczy ( 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 32 mm ) w futerale.


Książki / Magazyny | naszeklocki\nStrona głównaWpisy oznaczone 'Książki / Magazyny'\nKsiążki / Magazyny\n21 grudnia 2016 21 grudnia 2016 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\nJak Wasze przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia? Choinka już przystrojona?\nU nas jest już zwyczajem, że co roku dochodzą nam kolejne ozdoby zrobione z klocków LEGO. W tym roku skorzystaliśmy z pomysłu na zielony wianuszek z TEJ książki.\nCiekawą inspirację można znaleźć także na poniższym filmie. 🙂\nKlocki do magazynów…\n7 października 2016 7 października 2016 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\n… czy magazyny do klocków? 😉\nW ostatnim czasie mamy w kioskach prawdziwy wysyp magazynów LEGO z dołączonymi do nich klockami.\nDziś mamy niepowtarzalną okazję zakupu najnowszego i ostatniego już magazynu LEGO BIONICLE z walecznym sokołem Ekimu (cokolwiek to znaczy).\nTrzej Królowie AT-AT\n7 stycznia 2016 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\n„Trzej królowie” – tak właśnie nazwał jedno ze swoich zdjęć Vesa Lehtimäki. 🙂\nTen człowiek naprawdę umie stworzyć fotograficzne arcydzieła z użyciem klocków LEGO z serii STAR WARS.\nJeżeli chcecie zobaczyć więcej jego takich zdjęć, to koniecznie zajrzyjcie na Flickr i do książki, której jest autorem – „LEGO Star Wars Small Scenes From A Big Galaxy„.\nCo ma wspólnego Scratch i LEGO?\n15 października 2015 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\nCzy słyszeliście o SCRATCH–u? To wizualny język programowania, którego uczą się już nawet 6-cio latki. 🙂\nJęzyk ten został opracowany przez Mitchela Resnicka – pomysłodawcę serii Lego MindStorms.\nJeżeli i Wy chcecie poznać ten język, to polecamy Wam książkę „Scratch. Komiksowa przygoda z programowaniem”.\n25 lipca 2015 25 lipca 2015 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\nJuż w przyszłym tygodniu w kioskach pojawi się pierwszy numer nowego magazynu dla wszystkich fanów LEGO i Gwiezdnych Wojen.\nZ zapowiedzi wynika, że będzie on zbliżony formułą do obecnych na rynku już od dłuższego czasu magazynów Chima, Ninjago i Friends.\nNas najbardziej cieszy oczywiście fakt, że do magazynu będą dodawane KLOCKI! 🙂\n22 lipca 2015 26 lipca 2015 kpusz Bez kategorii\tKsiążki / Magazyny\nLećcie do księgarń! Na półki rzucili właśnie najnowszą książkę Sariela (Pawła Kmiecia) pt. Niesamowity świat LEGO Technic!\nTa bogato ilustrowana książka pełna fascynujących modeli zbudowanych z klocków LEGO powinna zadowolić wszystkich fanów serii TECHNIC.\nMy już zamówiliśmy kilka sztuk tej (dla nas obowiązkowej) książki. 🙂


— WTA (@WTA) październik 31, 2015\nGratulacje Aga, mam nadzieje na powtorke w niedziele!\nTa przedostatnia akcja - miodzio. Tym powinna wygrać nawet zagranie roku o ile jest taki ranking.\nAga na królową Polski.\n@goscGPlus następny co liczy na darmochę, załóż serwis bez reklam, a wszyscy będziemy sie sie do Ciebie logować...\nStop okradaniu ludzi z megabajtów pod postacią samo włączających się reklam , których nawet nie można zastopować ani wyłączyć. Ludzie wykupują pakiety internetu , który jest zjadany przez dziesiątki reklam. Może nareszcie prokuratura zajmie sie tematem bo jest zwykła kradzież , szczególnie przez główne portale. Nie można przeczytać żadnego artykułu bo do każdego jest przypięte po kilka reklam , szczególnie durnych samo włączających sie filmików , które nie są wyciszone i dodatkowo rykiem dźwięku działają jak straszak. To jest kradzież naszych pieniędzy.\nKomentarze głupie,bezsensowne itp w ogóle nie winny być publikowane bo zaśmiecają internet.Radze tym wszystkim co wypisują takie "bzdety"-wezcie się za rakiety i pokażcie jak to się robi-przecież jesteście takie genialne du..ki,że nic tylko się śmiać hahaha.\nSzarapowej nie obowiązuje embargo? Dziwne. Kacapy - na napaść na Ukrainę powinny mieć 100 letni zakaz wjazdu na wszelkie turnieje i salony zachodnich państw.\nJakby ten 2gi serwis byl inny to Muguruza w zadnym z ostatnich 5 meczy niie mialaby nic do gadania\nA Serenie to wali , że wszyscy sie zachwycaja jak AR gra.Przyjdzie Australia open i będzie papa.


Energia odnawialna. Innowacyjny projekt złożony przez gminę zyskał uznanie ekspertów! | Gmina i Miasto Czerwionka-Leszczyny\nStrona główna/Urząd/Aktualności/Energia odnawialna. Innowacyjny projekt złożony przez gminę zyskał uznanie ekspertów!\nEnergia odnawialna. Innowacyjny projekt złożony przez gminę zyskał uznanie ekspertów!\nW kwietniu Urząd Marszałkowski ogłosił konkurs na dotacje unijne w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego, Priorytet: V Środowisko, Działanie: 5.3 Czyste powietrze i odnawialne źródła energii.\nGmina opracowała i złożyła w konkursie wniosek dotyczący zastosowania na terenie Czerwionki-Leszczyn rozwiązań z zakresu wykorzystania energii odnawialnej dla potrzeb oświetlenia ulicznego.\nW miniony piątek ogłoszone zostały wyniki konkursu - innowacyjny projekt uzyskał dofinansowanie z UE w kwocie 2 368 060,83 zł (co stanowi 85% wartości zadania).\n"Tylko nasza gmina, na aż 172 złożonych do konkursu wniosków, aplikowała o dofinansowanie na budowę infrastruktury oświetleniowej z wykorzystaniem energii odnawialnej. Śmiało można powiedzieć, że staliśmy się pionierami w tym zakresie. Nieliczne gminy w skali całego kraju zastosowały już uliczne oświetlenie hybrydowe. My natomiast, sięgniemy po to innowacyjne rozwiązanie nie dość, że jako jedni z pierwszych, to na bardzo dużą skalę" - komentuje Andrzej Wącirz, naczelnik Biura Funduszy Zewnętrznych.\nDzięki projektowi na terenie gminy zamontowane zostaną:\n82 lampy uliczne hybrydowe zasilane przez systemy pobierające energię wiatru i słoneczną\n25 lamp ulicznych solarnych\n18 lamp parkowych solarnych\n2 znaki drogowe oświetlane 1 modułem fotowoltaicznym.\nUliczne oświetlenie hybrydowe – to połączenie energii odnawialnej produkowanej przez baterie słoneczne i turbiny wiatrowe. Na szczycie latarni zamontowany jest panel słoneczny i turbina wiatrowa, poniżej znajduje się źródło światła. Bez słońca i wiatru świecą nawet kilka dni. Ci , którzy sięgnęli po tego typu rozwiązania przekonują, że latarnie świetnie się sprawdzają.\n"To rozwiązanie daje nam szansę na uzupełnienie luk w oświetleniu tradycyjnym" – wyjaśnia burmistrz Wiesław Janiszewski. A więc wszędzie tam, gdzie na przykład ze względu na brak gęstej zabudowy prowadzenie sieci energetycznej nie byłoby efektywne.\n"Projekt poprzedziliśmy także pytaniami do sołtysów oraz przedstawicieli rad dzielnic. We współpracy z nimi wyłoniliśmy lokalizacje dla ekologicznych i ekonomicznych lamp" - wyjaśnia Piotr Łuc, dyrektor ZDiSK-u w Czerwionce-Leszczynach, który nadzorować będzie realizację projektu.\nLampy zamontowane zostaną w następujących lokalizacjach:\nul. Armii Krajowej (droga powiatowa)\n(droga łącząca dwie dzielnice)\n62 lampy uliczne hybrydowe\n8 lamp ulicznych hybrydowych\nul. Szeroka na odcinku od ul. Gajowiec\n10 lamp ulicznych solarnych\n12 lamp ulicznych hybrydowych\nskwer w rejonie skrzyżowania ulic Ligonia-Morcinka-Broniewskiego\n4 lampy parkowe solarne\nplac postojowy za budynkiem Miejskiego Domu Kultury przy ul. Wolności\n3 lampy uliczne solarne\nplac zabaw w rejonie skrzyżowania ulic Wolności-Kombatantów\nul. Wolności przejście dla pieszych\n2 znaki drogowe solarne\nskwer przy skrzyżowaniu typu rondo ul. Furgoła, Parkowa, 3 Maja\nul. Swobody (dzikie wysypisko)\n1 lampa uliczna solarna (z czujnikiem ruchu)\n12.1 i 12.2- pętle autobusowe\nOdpowiednio 1 i 2 lampy uliczne solarne (razem 3)\nrejon ośrodka zdrowia\n3 lampy parkowe solarne\nrejon boiska sportowego\nplac zabaw przy ul. Rybnickiej\nsiedziba Zarządu Dróg\ni Służb Komunalnych, ul. Polna\n2 lampy uliczne solarne.\n"Z niecierpliwością czekałam na wynik konkursu ogłoszonego przez Urząd Marszałkowski. To doskonała wiadomość! - komentuje Stefania Szyp, radna z Czuchowa. - Mieszkańcy ulicy Nowej wielokrotnie zwracali się z prośbą o montaż dodatkowych słupów oświetleniowych. Bardzo się cieszę, że będziemy mogli zrealizować to oczekiwane zadanie".\nNowoczesne rozwiązania to także konkretne oszczędności."Gmina obliczyła, ze utrzymanie 50 klasycznych latarń przez 10 lat kosztuje ponad 300 tys. złotych, a rachunek przy lampach solarno-wiatrowych wyniósłby tylko 60 tys. zł" – podaje Grzegorz Wolnik, pełnomocnik ds. planowania, rozwoju i gospodarki w UGiM Czerwionka-Leszczyny.\nZakup jednej lampy hybrydowej to wydatek ok.18 tys. zł. Pierwsze nowoczesne latarnie mają pojawić się w gminie już wiosną 2012 r.


hdmi-DVI - Połączenie komputera z projektorem - elektroda.pl\nzuchek 15 Sie 2012 14:00 7770 12\n#1 15 Sie 2012 14:00\nByłbym zobowiązany za jakąś podpowiedź:\n1. Próbuję podłączyć kompa (karta graficzna Radeon HD 2400) z Projektorem Optoma 200x. i jest ok gdy robię to przez przejściówkę DVi/Hdmi z krótkim (1,5 m) kablem HDMi.\n2.Mam na stałe w ścianie (i w suficie) zamontowany 10 m kabel HDMI high speed którym bez problemu łączyłem DVD z projektorem i wszystko spoko hulało. .\n3. Nie działa podłączenie kompa z projektorem przez ten kabel high speed 10m i przejściówkę DVI/Hdmi.\nBardzo proszę o jakieś wskazówki co z tym zrobić/czy można coś z tym zrobić. Nie chciałbym wyrywać kabla ze ściany:) a inne kabelki będą "ślicznie" zwisać z projektora zamontowanego na suficie.\n#2 18 Sie 2012 14:31\nPoprostu fatalnej jakosci kabel. Firmowy kabel powinie rozwiazac problem. Jednak jest male ale ... o ile wiem to firmowy kabelek kupisz max 5m. Bo do tej dlugosci gwarantowany jest poprawny sygnal. Ja mam u siebie 15m kabla podpietego komp - TV i dziala. Kabelek no name.\n#3 19 Sie 2012 02:46\nZmniejsz rozdzielczość w komputerze i sprawdź. Miałem podobny problem z 15 metrowym przewodem HDMI-HDMI, który na sygnałach HD sypał zielonymi pikselami. Tak jak napisał (a) @angelica_n - po wymianie przewodu na lepszy (czytaj: grubszy) wszystko działa nawet na 1920x1080P.\n#4 19 Sie 2012 10:57\nBardzo dziękuję za Wasze podpowiedzi.\nObie sugestie sprowadzają się wymiany kabelka. Czy nie ma żadnej możliwości jego naprawy albo czy Waszym zdaniem pomogłoby zastosowanie wzmacniacza sygnału?\n#5 19 Sie 2012 12:09\nZakup wzmacniacza sygnalu mialby sens, gdybys pracowal z dluzszymi niz 20m kablami. Tak czy siak po zamontowaniu kiepskiej jakosci kabla i tak bylyby problemy. A sam wzmacniacz sygnalowy to koszt znacznie wiekszy niz samego dobrego kabla.\n#6 19 Sie 2012 12:18\nTak jestem "przywiązany" do tego kabelka, gdyż został on niefortunnie wmurowany w ścianę jak robiłem remont i w związku z tym jest niewymienialny.\nCóż wszystko wskazuje chyba na to, że będę musiał poprowadzić nowy kabelek.\n#7 19 Sie 2012 12:20\nNie wiem czy ktos sie bawi w takie naprawy, bo musialbys wymienic cala zyle 19pinow. Pewnie daloby sie, ale czas i sam kabel czasami drozszy niz gotwy.\nA teraz przyklad kabel tani:\nW przypadku do 1,5-2m nie bedzie to mialo wiekszego wplywu jednak powyzej 2m ma to ogromne znaczenie.\n#8 19 Sie 2012 12:27\nCzy przewód został poprowadzony pod tynkiem razem z innymi przewodami, w tym zasilającymi 230 V?\n-Zdajesz sobie sprawę z tego, że przewody sygnałowe powinny być odseparowane od elektrycznych?\n#9 19 Sie 2012 13:14\njest poprowadzony osobno\nMoże przy następnym remoncie schowam w ścianę i ten nowy.\n#10 19 Sie 2012 13:15\nNie chowaj w tynku, tylko takie kable, wazne, sygnalowe, poprowadz w rynience. A rynienke, mozesz wmontowac przy podlodze, tak aby zawsze mozna bylo instalacje zmodernizowac bez zbednej demolki!\n#11 19 Sie 2012 13:20\ntak - dałem trochę z tym podtynkiem ciała - jak życie dowiodło. dzięki i pozdrawiam.\n#12 04 Paź 2012 21:41\nmam podobny problem. uzywam projektora Epson EB-X10 podlaczonego przez HDMI do laptopa Acer 5930G. Przez pierwszy rok uzytkowania projektora nie miałem absolutnie żadnego problemu. Pewnego dnia wspollokatorka, pod moja nieobecnosc, uszkodzila przewod HDMI (oderwała metalowa czesc wtyczki - nie pytajcie jak, w koncu to kobieta), zatem nie pozostało mi nic innego jak kupic nowy przewod. Kupiłem przewod o standardzie 1.4a (nie z najnizszej polki) i podlaczylem w/w urzadzenia. wszystko odpaliło i było super, tyle ze po około 5 minutach obraz wyswietlany przez projektor stał sie czarny, nastepnie niebieski (brak sygnału). i zglupialem; probowalem mieszac na wszelkie sposoby w ustawieniach ekranu/wyswietlania i nic to nie dało. Co ciekawe z projektora wydobywa sie cichy, ciagly 'pisk' kiedy jako zrodlo sygnalu podany jest port hdmi. kiedy natomiast z menu projektora wybieram ''search source'' to podczas automatycznego wyszukiwania i skokach przez wszystkie dostepne wejscia (video, s-video, usb itd) owego pisku brak. kiedy natomiast wyszukiwanie dochodzi do hdmi to projektor przez 1-2 sekundy ''mysli'' po czym dalej brak sygnalu i charakterystyczny cichy pisk.\ndodam ze kable ten stary jak i nowy maja 10metrow.\n#13 04 Paź 2012 22:08\nMogles uszkodzic gniazdo lub kontroler HDMI w projektorze. Wez swoj projektor i podlacz pod inny komputer z wyjsciem HDMI z innym kablem!!! Ten pisk sie wydobywa kiedy jest polaczony kablem HDMI z laptopem, czy takze jesli kabel jest calkowicie odlaczony?\nCo do "najnowszej" wersji Twojego kabla, zacytuje jeden tekst:\nCzy mogę uaktualnić mojego HDMI (1.x do v1.4)?\nA to oznacza ze w Twoim przypadku to zakup ktory z kilku powodow nie jest najlepszy.\nPodobne tematy hdmi-DVI - Połączenie komputera z projektorem\nPytałem, ale widocznie trafiłem nie na to forum co trzeba na początku :) Kupilem już przejściówkę Scart/RCA i kabelek 2x3 RCA. Zaraz będę testował.... (8)\npołączenie PC z rzutnikiem i głośnikiem HDMI/DVI\nWitam, Proszę o pomoc. Chcę połączyć swój komputer z rzutnikiem i dodatkowo z głośnikiem. Oba urządzenia mogą być podłączone tylko za pomocą hdmi. Pr... (4)


Wayne Shorter @80, Wayne Shorter@81 | jazzarium\nWayne Shorter @80, Wayne Shorter@81\nNaprawdę zabił mnie płytą Joni Mitchell „Mingus” - mówi znakomity trębacz Dave Douglas. Dla kontrabasistki i wokalistki Esperanzy Spalding przełomowe było nagranie „Native Dancer” - album stworzony wspólnie z Miltonem Nacimiento. Pianistka Gerri Allen tak wspomina jego koncert na Uniwersytecie Harvarda w roku 1970: Muzyka wydawała się tak pełna, jakby grała cała orkiestra, a przy tym tkwiła w niej delikatność, kruchość. Pomyślałam wtedy, że chciałabym by moja muzyka była właśnie taka. Dziś Wayne Shorter skończy 80 lat.\nOficjalne świętowanie swoich urodzin rozpoczął Shorter jeszcze pod koniec czerwca. W ramach festiwalu Blue Note, w nowojorskim ratuszu odbył się jubileuszowy, potrójny koncert. Obok kwartetu jubilata usłyszeć można było projekt Dave’a Douglasa i Joe Lovano Sound Prints: nawiązujący do twórczości Shortera, tak nazwą („Foot prints” z albumu „Adam’s Apple”) jak i muzycznymi inspiracjami - kwintet dopełniają Lawrence Fields (fortepian), Linda Oh (kontrabas) i Joey Baron (perkusja) - wieczór zaś zamknęło trio A.C.S. - Gerri Allen (fortepian), Teri Lyne Carrington (perkusja), Esperanza Spalding (kontrabas). Panie - każda z nich ma na koncie współpracę z Shorterem - wykonały wyłącznie jego kompozycje, jednak przepisane na zupełnie inną muzyczną narrację - tria z fortepianem. Te trzy grupy podróżują teraz wspólnie w urodzinowej trasie po USA i Kanadzie.\nW owej rocznicowej aurze przyjaciele i muzyczni partnerzy Jubilata odpytywani są na tę okoliczność przez dziennikarzy z całego świata.\nKontrabasista John Patitucci doskonale pamięta czarną płytę, którą jako 10-latek dostał od swojego dziadka: 'Mosaic' Arta Blakey’go - z Waynem Shorterem na saksofonie tenorowym. Słuchałem tej płyty na okrągło. Szczególnie kompozycja Wayne’a „Children of the Night” wydawała mi się dziwna i magiczna. Jego gra była oczywiście świetna, ale wtedy urzekł mnie przede wszystkim jako kompozytor. Mnie - małego chłopca, który nigdy wcześniej nie słyszał jazzu.\nPerkusista kwartetu, Brian Blade, pierwszy raz usłyszał Shortera na płycie "Live at the Plugged Nickel" Davisa, z 1965 roku. Dla mnie Wayne jest spoiwem siły jaka tkwi w tej muzyce.\nPianista kwartetu Shortera, Danilo Perez, wyznał nawet, że pamięta czas, gdy marzył by opuścić zespół - dziś uchodzący za najlepszy mały skład we współczesnym jazzie - przytłoczony nieustanną zagadką pracy z Mistrzem. Kwartet praktycznie nie grał prób. Zamiast partytur Shorter wręczał muzykom książkę, film czy nawet aforyzm, który w jego ocenie powinni znać. Koncerty były więc improwizacją, poszukującą formy, stroniącą zaś od jakiejkolwiek jazzowej sztampy.\nPrzez cały czas zadawałem sobie pytanie: Co tu się do licha dzieje?! To było jak lekcja kształcenia słuchu dla zaawansowanych - niekończące się zmagania z odnalezieniem się w przestrzeni. Miałem tego dość - wspomina Perez na łamach Ottawa Citizen.\nPrzełom nastąpił podczas koncertu w Danii, kiedy Perez zapatrzył się na... karuzelę. Kiedy jego myśli uwolniły się od pogoni za kolegami na scenie, zaczął grać kierowany wyobraźnią. Shorter od razu podszedł do niego i powiedział: O to właśnie chodzi!\nDziś Perez mówi o Shorterze jako o wielkim nauczycielu, przewodniku, muzycznym, ale i duchowym ojcu. Saksofonista porozumiewa się ze światem własnym językiem, budowanym z sentencji, które przywodzą na myśl skojarzenia z Zen.\nMuzyka - mówi Perez - jest tylko przepustką do tego by rozwijać swoje człowieczeństwo. Wydaje mi się, że to jest rdzeń jego nauki. Nie chowaj się za swoim instrumentem. Pisz i graj muzykę w taki sposób, w jaki chciałbyś urządzić świat.\nSam Shorter twierdzi, że nauczył go tego Miles Davis: Wayne, czego się boisz? - pytał go trębacz, gdy grali razem w legendarnym kwintecie. Tę naukę przekazuje i rozwija dziś Shorter. Tę samą myśl przekazuje dziś swoim studentom Perez. Gdy odpowiesz sobie na to pytanie dopiero wtedy zaczyna się twoja wolność.\nShorter w swoim bogatym życiu miał się czego bać. W roku 1983 zmarła jego 14letnia córka, głęboko niepełnosprawna w wyniku błędu lekarskiego. “Krytyczny stan zdrowia Iski wyniszczał także Wayne’a. Tragedia sprawiła, że zwątpił w muzykę, rodzinę a nawet życie.” - pisze w biografii Shortera „Footprints: The Life and Work of Wayne Shorter” Michelle Mercer. 3 lata później zmarł jego jedyny brat: trębacz Alan Shorter. Dopiero pod koniec lat 80tych saksofonista wygrał walkę z nałogiem alkoholowym. W roku 1996 w katastrofie lotniczej zginęła jego żona - matka Iski - Ana Maria. Była jedną z pasażerek feralnego lotu TWA 800: kilka minut po starcie z Nowego Jorku samolot eksplodował i runął do Atlantyku.\nDziś nawet same tytuły nagrań Shortera - Beyond the Sound Barrier, On Wings of Song, As Far As The Eye Can See, Without A Net, Zero Gravity czy Unidentified Flying Object - zdają się przekazywać wiarę Artysty w siłę, która jest ponad nami.\nNa scenie, nawet gdy w danej chwili nie gra, wnosi do naszej gry tak wiele - mówi Brian Blade - Mróży oczy i wiesz, że właśnie w jego głowie powstają wizje. Potem patrzy na ciebie tak, jakby pytał „I co? To wszystko co masz? Mów do mnie!”. Każda jego intencja ma w sobie niezwykłą intensywność i to sprawia, że chcesz dawać z siebie wszystko zawsze.\nKoncerty kwartetu wciąż są wielką improwizacją - jak podkreśla Perez: w dużo większym stopniu niż wydawać może się słuchaczom. W gruncie rzeczy od samego początku naszej relacji nic się nie zmieniło. Wciąż muzyka jest dla nas podróżą w nieznane. Po prostu nieco dojrzało w nas nasze człowieczeństwo. Z muzycznego punktu widzenia sam nie jestem w stanie tego pojąć: ja siadam do fortepianu, Wayne bierze saksofon i na 20 nut, które zagra każdy z nas - 15 z nich to te same dźwięki - choć niczego nie ustalaliśmy, na nic się nie umawialiśmy. To jest zupełnie szalone. Tak samo jest oczywiście z Johnem [Pattituccim] i Brianem [Bladem]. To wszystko opiera się na jakimś niezwykłym zaufaniu.\nNa początku tego roku ukazał się album "Without A Net" - trzecia płyta znakomitego kwartetu Shortera. Magazyn Down Beat uznał ten kwartet grupą roku, "Without a Net" płytą roku a samego saksofonistę artystą roku oraz najlepszym saksofonistą sopranowym. Krytycy zrzeszeni w Jazz Journalist Association (obok wyróżnienia dla grupy i dla Shortera jako instrumentalisty) przynali mu honorowe wyróżnienie za całokształt twórczości.\nDorsay Alavi realizuje film dokumentalny poświęcony Shorterowi pod tytułem "Zero Gravity". , który obejrzymy pewnie jeszcze w tym roku.\nW tej sposób pisaliśmy, kiedy wielkie Wayne Shorter obchodził 80 urodziny. Wówczas było światowe święto i koljene odsłony urodzinowej fety rozgrywały się w różnych miescach na świecie. Teraz rocznica nie jest okragła i pewnie nie bedzie tak hucznie, ale to w dalszym ciągu święto jednego z największych improwizatorów naszych czasów. ZAtem Happy Birthday Mr. Shorter


Piec kaflowy OWCZAREK PK1 Eko Krem 5,7 kW Owczarek - sklep internetowy\n» Piec kaflowy OWCZAREK PK1 Eko Krem 5,7 kW\nCena: 5 237,00 zł 5237.00\nKod produktu: PK1 Eko Krem\nTen piec kaflowy to idealna propozycja dla wszystkich, którzy szukają rozwiązania najlepszej jakości w celu generowania ciepła, ale chcą również, by kominek stanowił funkcję dekoracyjną danej przestrzeni. Prezentowany piec wolnostojący jest doskonałym przykładem na to, że ogrzewanie wnętrza może odbywać się przy zastosowaniu elementów o niezwykłym designie.\nTen model to piec do dużych pomieszczeń, bo jego zdolność grzewcza to 57 metrów kwadratowych, a moc 5,7 kW. Uwagę zwraca jego wykonanie - kominek został wyłożony dekoracyjnymi kaflami najwyższej jakości ceramiki. W naszej ofercie dostępny jest w kolorze brązowym bądź kremowym. Na uwagę zasługują również jego parametry techniczne oraz wyposażenie. To piec kaflowy z żeliwnym rusztem, funkcjonalnym popielnikiem oraz górnym wyjściem spalin. Zamontowano w nim podwójną regulację dopływu powietrza oraz detektor, który poprawia jego sprawność. Dzięki temu ten piec wolnostojący obsługuje się bezproblemowo, do tego będzie służył w pełnej wydajności przez wiele lat, ciesząc domowników generowanym ciepłem oraz nietuzinkowym wyglądem.\nTen piec wolnostojący to model, który waży 57 kilogramów, a jego wymiary to 580x910x360 mm. Jesteśmy pewni, że spełni oczekiwania wszystkich, którzy szukają kominka ozdobnego, który nada wyjątkowo przytulny klimat całej aranżacji. Nie ma wątpliwości, że piece kaflowe to nadal jedne z najczęściej wybieranych kominków, które od lat wykazują doskonałą jakość.\nDostępny w kolorze krem lub brąz.\nWylot spalin góra 150 mm\nKupilam piec pare dni temu, na razie wszystko ok, a obsluga klienta na najwyzszym poziomie, aż miło :)\nBardzo byłem sceptyczny w stosunku do takich pieców ale kupiliśmy mieszkanie i żona namówiła mnie na ten piec. Ciepło z tego pieca jest absolutnie najprzyjemniejszym rodzajem ciepła! Tak naprawdę doceniliśmy go teraz, kiedy się chwilowo zepsuł. Zmuszeni byliśmy używać tzw. pieców akumulacyjnych (elektrycznych). Powietrze suche, drapie w gardle i cały czas kichamy. Tak samo jak u teściów w bloku... Przy tym kaflaku nie chorowałem od dawna, polecam - bardzo zdrowy, a roboty przy nim jest na pół godziny dziennie\nJak na piec o tak niewielkich rozmiarach daje radę. Ja akurat musiałem nieco pokombinować z wylotem spalin bo mam podłączenie komina w ścianie na wysokości 1,5m, ale wszystko gra. Testowałem palenie drewnem i brykietem drzewnym. W miarę szybko się rozgrzewa.\nPiec kaflowy OWCZAREK PK6 Krem 7,8 kW\nWymiary: 75x120x50 cm\nOgrzewana powierzchnia: 78 m²\nWęglarka o wymiarach 18x38x80 cm i wadze 1,33 kg. Idealna do mniejszych kominków. Wykonana z najlepszej jakości stali, malowana proszkowo w kolorze czarnym. Jest odporna na korozje i zniszczenie oraz łatwa w utrzymaniu czystości.


Hesse - Dziesięć dobrych powodów ...\nKariera w firmie Hesse ...\nDziesięć dobrych powodów ...\nPostrzegamy siebie jako zespół\nZespół, który opiera się na mocnych stronach jego członków. Nasi pracownicy chętnie pracują w firmie Hesse. Wszyscy szanujemy się wzajemnie. Nasz system wartości kolegialnej struktury jest oparty o nasze 10 Zasady współpracy.\nNasi pracownicy czują się bardzo mocno związani z firmą, fluktuacja pracowników jest bardzo mała. Wielu pracowników od lat pracuje w zakładzie. Doceniamy doświadczenie długoletnich pracowników, a także cieszymy się z nowych pracowników, którzy przychodzą do naszego przedsiębiorstwa.\nOrganizując wspólne przedsięwzięcia w czasie wolnym od pracy (udział w wyścigu smoczych łodzi w Hamm, udział w biegu firmowym, własny turniej piłkarski i uroczystości zakładowe), wzmacniamy naszą spójność.\nTy jesteś dla nas najważniejszy\nPotwierdzeniem naszej wyjątkowej koncepcji strategii personalnej jest otrzymanie przez nas w 2008 roku nagrody „Dortmunder Personalmanagement Prädikat”. (Artykuł New Deals)\nUmożliwiamy godzenie życia rodzinnego i zawodowego\nZmiany demograficzne w społeczeństwie i rosnący niedobór specjalistów na rynku sprawia, że nasi pracownicy są niezbędnym elementem przedsiębiorstwa. Nie możemy sobie dzisiaj pozwolić na rezygnację z dobrze wykształconych osób, które mają obowiązki rodzinne.\nJesteśmy organizacją uczącą się, która stale się rozwija, wspierając działalność prorodzinną i poprawiając w ten sposób wizerunek pracodawcy.\nJako firmie rodzinnej o orientacji prorodzinnej leży nam na sercu, aby nasi pracownicy godzili pracę zawodową z życiem prywatnym. Uczestnicząc w projekcie „Firma proRODZINNA w Hamm” organizowanym przez wydział Promocji Gospodarczej Hamm i firmę doradczą B.A.U.M., realizujemy przyjazne dla rodziny przedsięwzięcia, dostosowane do indywidualnych potrzeb. W maju 2011 roku nasz udział w projekcie został wyróżniony certyfikatem .\nPrzekazujemy naszym pracownikom aktualne informacje na tematy związane z rodziną przez sieć Intranet i pismo dla pracowników. Oferujemy też poradnik omawiający zagadnienia związane z odejściem z pracy zawodowej i reintegracją zawodową, a także zapewniamy elastyczność dzięki elastycznemu czasowi pracy. Chętnie poruszamy z naszymi pracownikami tematy stanowiące dotąd tabu, a związane ze starością i opieką.\nHesse jest członkiem sieci przedsiębiorstw „Erfolgsfaktor Familie”(„Rodzina jako czynnik sukcesu”). Ta wspólna inicjatywa Federalnego Ministerstwa do Spraw Rodziny i Niemieckiego Zrzeszenia Izb Przemysłowo-Handlowych ma na celu uczynienie działań przyjaznych rodzinie znakiem firmowym niemieckiej gospodarki. Hesse znajduje się w dobrym towarzystwie liczącym ponad 3500 przedsiębiorstw i dzięki temu wyznacza trendy.\nOpieramy się na płaskich hierarchiach\nPłaskie hierarchie gwarantują bliskość przełożonego, a na wyciągnięcie ręki są także dyrektorzy przedsiębiorstwa. Dzięki temu każdy pracownik jest nie tylko ważnym ogniwem systemu, ale również tak się czuje i za takiego jest uznawany.\nOferujemy dalszy rozwój w nowoczesnym środowisku pracy\nHesse tworzy ramy nowoczesnego środowiska pracy z możliwościami osobistego rozwoju dla najważniejszej części naszego przedsiębiorstwa: naszych pracowników.\nW firmie Hesse obowiązuje zasada: tylko zdrowi pracownicy tworzą zdrowe przedsiębiorstwo. Dlatego stworzyliśmy zaawansowany system zarządzania zdrowiem. Jest on ważnym uzupełnieniem profesjonalnej ochrony i bezpieczeństwa pracy i ma na celu nie tylko zmniejszenie liczby absencji, ale traktuje zdrowie i psychikę naszych pracowników w sposób kompleksowy.\nNie zostawiamy Cię własnemu losowi\nDla niektórych jest to obowiązek, a dla nas to kwestia wyboru. Od 2004 roku jest stosowany system BEM (zakładowy program zarządzania integracją). Chodzi o przezwyciężanie i zapobieganie niezdolności do pracy. Efektem stosowania systemu były liczne usprawnienia: nie tylko wyposażenia technicznego, ale przede wszystkim wzmocnienie świadomości zdrowotnej pracowników. W 2010 roku za nasz wzorcowy system BEM otrzymaliśmy od LWL dyplom i premię w wysokości 15 000 EUR.\nIntegrujemy osoby niepełnosprawne\nCzy w Hesse mogą pracować wyłącznie zdrowe osoby? Nie. Przekraczamy minimalne wymagania prawne i we wzorcowy sposób uwzględniamy osoby niepełnosprawne i ich interesy. Hesse zatrudnia 5,7% niepełnosprawnych pracowników i dzięki temu przekracza zalecany prawnie udział procentowy wynoszący 5%.\nDziałamy w skali międzynarodowej\nNasza sieć sprzedaży obejmuje cały świat. Nie ma chyba kraju, gdzie nie można korzystać z naszych produktów o wysokiej jakości. Mamy własne przedsiębiorstwa handlowe w Belgii, Francji, w Indiach, Chinach i w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a także partnerów handlowych w niezliczonych krajach na świecie. Jeżeli dobrze znasz języki obce i planujesz międzynarodową karierę, oferujemy różnorodne możliwości rozwoju.\nJesteśmy wierni naszej siedzibie w Hamm.\nNasi założyciele pochodzą z Hamm. „Made in Germany” jest uznanym symbolem jakości, do którego przywiązujemy dużą wagę. Dlatego nasza siedziba wciąż znajduje się w Hamm. Nasi pracownicy doceniają bezpieczeństwo lokalizacji i dobre wynagrodzenie zgodne z układem zbiorowym.\nJesteś z Hamm? Doskonale, nie masz do nas daleko.\nMieszkasz w innym mieście i nie znasz takiej miejscowości jak Hamm?\nHamm to miasto liczące 182 000 mieszkańców, posiadające najlepszą infrastrukturę i położone na wschodnim krańcu Zagłębia Ruhry, w pobliżu Münster, Dortmundu i Soest.\nJeżeli chcesz w przyszłości dołączyć do naszego zespołu i przeprowadzić się do naszego rejonu, chętnie pomożemy w poszukiwaniu mieszkania/domu, a na okres przejściowy oferujemy mieszkanie zakładowe.\nChcesz, aby Twoje życie stało się bardziej kolorowe?


Referendarz sądowy a Konstytucja - Publicystyka - Obserwator Konstytucyjny\nMichał Pałka| 2012.03.14\nKonstytucja| Kpc| referendarz\nJuż w aktualnym stanie konstytucyjno-prawnym można powierzyć referendarzowi sądowemu rozpoznawanie znacznego zakresu spraw, bez potrzeby nowelizowania ustawy zasadniczej niczym regulaminu parkingu.\nWyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca br. w sprawie P 39/10 jest doskonałą okazją, aby zaprosić do pogłębionej refleksji na temat kompetencji procesowych referendarza sądowego. Pierwszy wniosek de lege ferenda, jaki nasuwa się po tym wyroku, to przeniesienie zasady wyrażonej w art. 505 § 1 Kpc do nie-elektronicznych postępowań: upominawczego i klauzulowego. Ale zarówno ten, jak i poprzedni wyrok TK z 12 maja 2011 r. (P 38/08), powinny dodać twórcom prawa odwagi także w dalej idącym rozszerzaniu tych kompetencji. W pierwszym z tych wyroków uznano bowiem, że referendarz może w pierwszej instancji orzekać nawet o dostępie do sądu (choć na to Trybunał nie zwrócił uwagi w uzasadnieniu). Zwolnienie od kosztów sądowych nie jest przecież samym tylko gospodarowaniem środkami budżetowymi, ale przede wszystkim wyważaniem dwóch wartości: odpłatności postępowania w związku z zasadą równego obciążenia daninami publicznymi oraz prawa dostępu do sądu. Natomiast wyrok z 13 marca br. stwierdza, że ustalenie jednej z przesłanek procesowych, jaką jest właściwość miejscowa sądu, również nie jest zastrzeżone przez Konstytucję dla sędziów.\nTemat rozszerzenia kompetencji procesowych referendarza powraca ostatnio w wypowiedziach osób publicznych, jednak daje się odczuć pewną powierzchowność w traktowaniu tej kwestii. W szczególności uderza lekkość, z jaką przychodzi wyrażanie propozycji powierzenia referendarzowi orzekania w sprawach o wykroczenia oraz zmiany Konstytucji w tym celu. Stawianie na projekty zakładające zmianę Konstytucji nie tylko odsuwa w czasie rozwiązanie problemu nadmiernego obciążenia sędziów, ale i niesie za sobą dwa inne zagrożenia. Po pierwsze, jest to szukanie rozwiązań poprzez obniżanie poziomu gwarancji konstytucyjnych. Po drugie, ewentualna zmiana Konstytucji pochłonie zbyt dużo politycznej energii i czasu, które by można przeznaczyć na działania legislacyjne o wiele bardziej potrzebne i uzasadnione. Uważam, że i aktualny stan konstytucyjno-prawny zezwala na powierzenie referendarzowi sądowemu znaczniejszych kompetencji procesowych, zarówno w postępowaniu cywilnym jak i karnym, z pożytkiem dla budżetu i dla sprawności postępowań.\nZanim przedstawię argumenty na rzecz tego poglądu, postaram się wykazać, że problem zakresu kompetencji referendarza nie powinien być rozpatrywany w oderwaniu od szerszego tła, na które składają się dwa wątki: 1) nadmierna kognicja sądów; 2) nieracjonalne rozłożenie obowiązków procesowych pomiędzy sędziów, referendarzy, asystentów i urzędników.\nAd. 1. W polskim systemie prawnym nadal funkcjonują pewne anachroniczne procedury sądowe, które należałoby raczej znieść lub zastąpić czynnościami wykonywanymi przez organy poza strukturą sądownictwa. Przykładem niech będzie wyjawienie majątku (art. 913 i n. Kpc), rozstrzygnięcie zbiegu egzekucji (art. 773 i n. Kpc). Wymienione procedury zostały niestety powierzone referendarzowi w ostatniej nowelizacji Kpc, która wejdzie w życie 3 maja br. Tymczasem pierwsza powinna raczej zostać zastąpiona odpowiednim zaświadczeniem wystawianym przez komornika, zaś druga - ustawowym domniemaniem na rzecz organu sądowego. Bardziej szczegółowe argumenty są tu zbyteczne, gdyż wylano już na ten temat morze atramentu.\nKolejnym problemem jest niekontrolowanie przez ustawodawcę ilości i jakości spraw wpływających do sądów. W sprawach cywilnych koszty sądowe powinny być ukształtowane w taki sposób, by obywatelowi bardziej opłacało się załatwić sprawę polubownie, a w kwestiach niespornych – u notariusza. Obecnie jednak taksy notarialne za relewantne czynności prawne są dużo wyższe od opłat sądowych. W rezultacie sąd, np. w przypadku stwierdzenia nabycia spadku, albo działu spadku, jest tylko tańszą i powolniejszą wersją notariatu. W sprawach o wykroczenia wpływa dużo takich wniosków o ukaranie, w których obwiniony chętnie przyjąłby mandat, ale Policja nie może wystawić mandatu, a to z powodu upływu ustawowego terminu. Zamiast więc powierzać referendarzowi orzekanie w sprawach niespornych, lepiej odesłać obywateli do notariuszy; zaś w sprawach o wykroczenia – rozszerzyć przesłanki postępowania mandatowego, aby do sądu trafiały tylko sprawy naprawdę sporne, w których obwiniony nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności. Wówczas byłoby oczywiste, że sprawę musi rozstrzygnąć sędzia, ale takich spraw mogłoby być znacznie mniej.\nTrybunał o referendarzach