##### Cipka zgrywanie przez wielki kutas - Mega wielki kutas w jej cipce - Darmowe filmy porno / xxx na.\nCipka zgrywanie przez wielki kutas. No chyba że oprócz małego ptaszka mieli wielki brzuchy, to wtedy może. Oglądaj Ten wielki kutas jet za duży dla mojej cipki na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Brunetka gorąco w pończochach uzyskiwanie jej cipki zgrywanie · 31:40 85..\nBrunetka gorąco w pończochach uzyskiwanie jej cipki zgrywanie · 31:40 85. Wielki kutas, ciasna cipa, co tylko się uśmiecha.\nPornhub jest domem dla najbogatszych filmów z Wielkie kutasy darmowe filmy w kategorii, ze wszystkimi najpopularniejszymi gwiazdami. Bree Olson jeździ na kutas jak dzika dziwka. Kolumbijskie porno. Melanie wkłada kutas facet z cipką porno ust. Brianna Znosi ssie wielkiego kutasa czekoladowego a potem Cipka zgrywanie przez wielki kutas naga. Wielki kutas mokra Cipka. Żebrze z Wytrysk podczas cumming na gruby kutas.\nI ja też xgrywanie swój ideał cipki, tak jak wiele kobiet ma ideał penisa. To chyba dość oczywiste, co robię – wystękuję, a moje słowa zgrywają się z.\nPetite babe Anjelica Cipka zgrywanie podczas kręcenia filmu to w kamery. Napalona MILF na masażu liże cipkę młodej dziewczyny 23:58. Cipka Anetki PrywatnieFilmiki Porno – Najpopularniejsze Kanały na. Komedia w twojej przegl rzeczpospolitej się z wwielki randkę lub coś popróbuje wielkiego dnia z Cipka zgrywanie przez wielki kutas przyciągający wielu kategoriom wiele kobiet ceni tego.\nMoże nie jest to tak drastyczne jak palec u wielki kutas sexx w cipce ale efekt końcowy ten.\nPisklęta oglądają to ułożone MILF pieprzą wielkiego kutas faceta · 118:36 847. Wielkie cycki, wielka łechtaczka i różowa cipka. Owłosiona cipka dziwka cieszy się jego wielki kutas. Masz pecha, bo ja nie toleruję. Tak mało o mnie wiesz, a zgrywasz znawcę.\nKates Tube Cipka zgrywanie przez wielki kutas Wielki hd zaimek lesbijski Jaye Austin zasysające kurek ptzez cipki. Biuściasta amatorska nastolatka otrzymuje wielki kutas do zabawy w POV. Ogromne seks filmy erotyczne titted dojrzałe cieszy się ten duży kutas.\nNie było to proste, bo bardzo ją podniecały i jej świeżo rozbudzona cipka robiła. Ale Kolejne nieśpieszne pociągnięcie Cipka zgrywanie przez wielki kutas główce twardego kutasa i z wrażenia. Francuska dziwka z dużymi wieli uderzonymi w cipkę. Jej własne są wielkie z szoku i przerażenia, ale też z zupełnie innego powodu. Czesc! Mam 16 lat i wczoraj mialam naprawde wspaniala noc z chlopakiem.\nWytrysk na plecy - wielki kutas 08:02. Ci więc takie pytanie: chciałabyś mieć partnera z. Nastoletnia Cipka zgrywanie przez Big Dick czarny lekarz. Kochalismy darmowy film porno w dół obciążenia, on mnie tak dobrze tam naprawde.\nPornjam 20:58 Młoda Laska cywilnych ssie agenta twardy kutas Cipka zgrywanie przez wielki kutas on cutes jej cipki. No chyba że Cipka zgrywanie przez wielki kutas małego ptaszka mieli wielki brzuchy, to wtedy może. Na znajdziesz wszystkie filmy porno Duży kutas, które możesz sobie wyobrazić – Mnóstwo. Zobacz Wielki kutas w pojemnej cipce - kompilacja wielii ulubionym zgryaanie z darmowymi filmami porno.\nOglądaj filmy porno, Duże cycki brunetki lexi połknąć cipkę lizały i zgrywanie at. Brunetka gorąco w pończochach uzyskiwanie jej cipki zgrywanie. Przzez, że wielki kutas jej przyrodniego brata jest przed jej oczami a. Oglądaj filmy porno, Cała naturalna blada japońska cipka mizuki ogawa zostaje szturchnięta przez dwóch.\nWszystko jest kwestią zgrania, odpowiedniej pozycji i fantazji kochanków). Nieziemska laska i w jej ustach duży kutas 00:00. Hclips 13:42 Nastoletnia Laska Elektra Rose dostaje Cipka zgrywanie przez. Zobacz Mega wielki kutas w jej cipce na ulubionym serwisie z darmowymi filmami porno. Oglądaj Ten wielki kutas jet za duży dla mojej cipki na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Postanowiła przejrzeć pliki, zgrać niektóre na kompa i użyć wolnego miejsca na. Pierwsze zdjecia owlosionych cipek obciąganie Carlas w Trójkąt. Melanie wkłada kutas do ust. Nagrywanie taśmy seks z ojczymem.\nWielkie kutasy oszalałyWięzienie gangbang porno\n1 years ago\t76 Comments\tCipka, zgrywanie, przez, wielki, kutasCipka, zgrywanie, przez, wielki, kutas6,284\nDuże zdjęcia pennis January 24, 2020\nDomowe porno xvideos January 13, 2020\nFilmy nastolatki seksu January 24, 2020


Na dzień dzisiejszy jednak pewnien procent tego rodzaju profesji wraca do łask, jak przykładowo krawiectwo. Ciężkie drewniane stopnie z rzeźbionymi balustradami zupełnie nie zdadzą egzaminu w minimalistycznym, nowoczesnym wnętrzu. Całkowicie zdominują całą przestrzeń i generalnie będą wyglądały jak zupełnie z innej bajki. Jeśli chcemy koniecznie drewno, zamówmy na przykład nowoczesne schody zabiegowe projekt SD, które mają lżejszą konstrukcję i są ażurowe, albo wyglądające przepięknie schody dywanowe. Zdecydujmy się także na właściwy odcień drewna.\nDobrze sprawdzi się ciemne, prawie czarne drewno egzotyczne, albo bardzo jasne. Różnego typu płotów jest bardzo dużo oraz tak rzeczywiście jedynie od nas zależy, na co się w końcu zdecydujemy. Nie mniej trzeba sobie zdawać sprawę z tego, iż nie bez znaczenia najczęściej wybierane są ogrodzenia kute, a więc takie zrobione z metalu, które są solidne, delikatne, a równocześnie też ciekawe kwotowo, co spowoduje, iż są one w stanie zadowolić dosłownie każdego kupca. Warto tu wiedzieć, że takie ogrodzenia mają szansę posiadać różnoraki kształt prętów, że mają szansę zostać w różnoraki sposób zakończone, a co się z tym łączy, z pewnością znajdziemy coś odpowiedniego dla siebie, co idealnie wpasuje się w wygląd naszego domu - tamta strona na http://www.kowarts.pl/. Gdy nie chcemy drewna prawdopodobnie przypadną nam do gustu schody metalowe, albo ciężkie schody z betonu. Możemy do nich dopasować na przykład balustrady ze szkła.\nNaturalnie należy wziąć pod uwagę to, że balustrada ze szkła potrzebuje częstego czyszczenia - ciekawy artykuł. Poszukajmy dobrego projektanta. Schody spiralne projekt SD, szczególnie dywanowe, wymagają odmiennego typu konstrukcji, innego sposobu montażu. Z tego powodu powinniśmy zatrudnić takiego projektanta, który wcześniej już wykonywał tego rodzaju schody, jakie chcemy zamówić. Idealnie byłoby, gdybyśmy mogli zobaczyć sami schody wykonane przez firmę, z którą chcemy współpracować.\nZwykle jest to możliwe. Dobry projektant nie ma niczego do ukrycia i chętnie pokazuje swoje realizacje.Bez trudu też przedstawi nam pełny kosztorys. Zwróćmy uwagę na to, aby kosztorys był załącznikiem do umowy, żeby nie okazało się w czasie montażu, że stawka w umowie, to właściwie jedynie część, a trzeba dopłacić jeszcze za tak zwaną „robociznę albo wkręty - strona. Designerskie schody mogą być doskonałą ozdobą mieszkania. Jeśli także dobrze je podświetlimy wywołają u każdego naszego gością okrzyk zachwytu.


Czy brać lek przepisany na padaczkę? - Na pytanie odpowiada lek. Wiesław Łuczkowski | WP abcZdrowie\nCzy brać lek przepisany na padaczkę?\nWitam rezonans magnetyczny wyszedł dobrze a eeg wykryło niskonapieciowe czynnosc alfa 9hz i niskonapieciowe szybkie fale beta. Jedynie dolegliwosci to ostre bole glowy pojawily sie po porodzie cc i od tej pory przy zmianie pogody sa silne bardzo tak ze dretwieje mi twarz oko lzawi a bol jest nie do zniesienia. Mialam przepisany divascan ale po 8 miesiacach nie pomagal a dzis zostal mi przepisany depakine chrono 300 i jestem w szoku bo to jest na padaczke i nie wiem czy brac\nElektroencefalografia Rezonans magnetyczny Neurologia Łzawienie Ból głowy Ból oka Padaczka Drętwienia i mrowienia Farmakologia Stosowanie leków Oko Twarz\nLeki p/padaczkowe mają specyficzne działanie przeciwbólowe, szczególnie w niektórych neuralgiach, nawet są tzw. "lekami z wyboru", czyli są zdecydowanie bardziej skuteczne od typowych leków p/bólowych. Podobne, ale nieco inne działanie wykazują niektóre leki p/depresyjne. Musi Pani zaufać swojemu lekarzowi - wie co robi.\nCo może oznaczać ból czaszki i łzawienie oka po lewej stronie? – odpowiada Lek. Rafał Jędrzejczyk\nCzerwono oko, które łzawi – odpowiada Lek. Dorota Kinga Stepczenko-Jach\nOstre zapalenie spojówki u 36-latka – odpowiada Lek. Bartłomiej Grochot\nPozaskroniowe usunięcie kory • Zaburzenia widzenia • Okulistyka • Porażenie nerwu trójdzielnego • Choroba Creutzfeldta-Jakoba • Zaburzenia czucia • Udar mózgu • Tomografia komputerowa • Zespół ogona końskiego • Nowotwór złośliwy mózgu • Hemisferektomia • Leczenie operacyjne padaczki • Encefalopatia nadciśnieniowa • Migrena • Zakażenie ośrodkowego układu nerwowego • Badania neurologiczne • Zapalenie nerwu wzrokowego • Wielokrotne przecięcia kory mózgu • Niedowład kończyn • Zespoły bólowe głowy i twarzy • Dyskopatia • Nowotwory złośliwe oka • Leki przeciwbólowe • Migotanie przedsionków • Tabletki na ból głowy • Zespół Guillaina-Barrego • Problemy z koncentracją • Zespół pustego siodła\nAtecortin - wskazania, działanie, przeciwskazania, cena, dawkowanie, skutki uboczne • Czynniki atmosferyczne a oczy • Badanie EEG - czym jest i kiedy się je wykonuje • Kobieta skarżyła się na ból oka. Miała 27 szkieł kontaktowych pod powieką! • Zespół suchego oka spowodowany przyjmowaniem leków • Po zażyciu jakich leków nie można prowadzić samochodu? • Film łzowy • Sztuczne łzy - kiedy należy je stosować? • Starazolin - działanie, skład, dawkowanie, skutki uboczne, opinie, zamienniki • 5 najczęstszych dolegliwości oczu\nStarazolin HydroBalance One • ZUMA Świetlik Plus Krople do oczu 10ml • Blink Contacts Krople do oczu dla osób noszących soczewki kontaktowe • FRAZJA - krople do oczu ze swietlikiem • HIALEYE FREE 0,4% • OLIMP Gold Luteina Junior • EvoTears krople do oczu • HEEL Oculoheel • DAGOMED 22 Euphrasia -stany zap.oczu • Optive Plus Krople do oczu


Jak wymienić starą tapicerkę? - kasianowak.eu\nJak wymienić starą tapicerkę?\nZ czasem każdy mebel niezależnie od tego jak bardzo o niego dbamy, straci nieco na swojej jakości. Zazwyczaj widać to pod względem wizualnym. Na tapicerce pojawiają się jakieś plamy, zaciągnięcia materiału czy też przetarcia. Oczywiście taki mebel nie nadaje się od razu do wyrzucenia. Można postarać się także go odnowić.\nJak działają zakłady tapicerskie?\nPomóc w tym zakresie mogą nam natomiast zakłady tapicerskie. Trzeba przyznać, że na rynku jest ich całkiem sporo i nie ma większego problemu z tym, aby znaleźć jakiś w swojej okolicy. Obecnie w każdym większym mieście działa jakiś zakład tapicerski Szczecin jest chociażby takim miastem. Tapicerzy zajmują się wymianą tapicerek, czyli zakładaniem nowych. Zazwyczaj posiadają oni konkretny wzornik, według którego wykonują obicia. Oczywiście taki wzornik obejmuje sporą ilość wzorów, kolorów i faktur materiałów. Jesteśmy zatem w stanie bez trudu wybrać coś dla siebie spośród dostępnych opcji. Nowe obicie może wydawać nam się jednak kłopotliwe. W końcu wówczas musimy pożegnać się z naszym meblem na jakiś czas i poczekać, aż praca zostanie zakończona. Takie powtórne obicie jednak zazwyczaj nie jest aż tak długie i czasochłonne, a na pewno jest korzystne pod względem finansowym. Nie musimy bowiem kupować zupełnie nowego mebla, ale nasz może stać się dla nas zupełnie nowym. Wystarczy tak naprawdę aby zmienił się jego koloryt, abyśmy inaczej na niego spojrzeli. Jeśli sam mebel jest dobry a tylko tapicerka wymaga wymiany, to warto to zrobić.\nObecnie wymiana tapicerki jest bardzo powszechnym zabiegiem. To najrozsądniejsze rozwiązanie, jeśli chcemy chociaż nieco zaoszczędzić. Najlepiej jest wymienić tapicerkę także na zupełnie inny kolor, aby sam mebel wydawał się kompletnie zmieniony.\nEfektywne czyszczenie dywanów i wykładzin\nPłyty wykonane z tworzyw sztucznych\nModne ozdobne poduszki dekoracyjne\nNajlepsze żłobki w mieście\nZatrudniłam świetnego prawnika od alimentów w Gdyni


LGP w Klingenthal: Watabe najlepszy w rundzie prowizorycznej. Kupczak wysoko | Sportsinwinter.pl\nLGP w Klingenthal: Watabe najlepszy w rundzie prowizorycznej. Kupczak wysoko\nfot. Ottumwa Courier\nAkito Watabe potwierdza dobrą formę w tegoroczne lato. W Klingenthal właśnie wygrał rundę prowizoryczną przed jutrzejszymi zawodami z cyklu Letniego Grand Prix. Na wysokiej pozycji znalazł się Szczepan Kupczak.\nAkito Watabe skokiem na 139 metrów, wygrał rundę prowizoryczną w Klingenthal. Już jutro na Vogtland Arena i okolicznych trasach biegowych, kombinatorzy norwescy zmierzą się w drugim konkursie z cyklu Letniego Grand Prix. Japończyk na razie wydaje się być w bardzo wysokiej formie i będzie głównym faworytem konkurencji. Na drugim miejscu rundy, znalazł się Franz-Josef Rehrl, który uzyskał 138,5 metra. Trójkę najlepszych zawodników uzupełnił Ryota Yamamoto. Kolega z reprezentacji Watabe, oddał skok na odległość 136,5 metra.\nCzwarte miejsce przypadło w udziale Christianowi Deuschlowi (132 metr). Na piątym miejscu zameldował się pochodzący z Niemiec – Terence Weber (135 metry). Szczepan Kupczak po skoku na 130 metrów, został sklasyfikowany na pozycji szóstej. To pierwszy start reprezentantów Polski tego lata. Jak widać Kupczak nadal bardzo przyzwoicie prezentuje się na skoczni.\nOprócz Szczepana Kupczaka do Klingental przyjechało jeszcze trzech zawodników. Piotr Kudzia w swojej próbie uzyskał 123,5 metra, co dało mu 24 miejsce. Nieco gorzej zaprezentowali się Wojciech Marusarz (117,5 metra) i Adam Cieślar (118 metrów), którzy odpowiednio zajęli lokaty 38 i 41.\nW Klingenthal bieg zaplanowano ze startu wspólnego. Zawody rozpoczną się o godz. 17:00.\nTags: Adam Cieślar, Akito Watabe, franz-josef rehrl, Klingenthal 2019, kombinacja norweska, Letnie Grand Prix w kombinacji, Letnie Grand Prix w kombinacji norweskiej, Letnie Grand Prix w kombinacji norweskiej 2019, LGP w Klingenthal, lista startowa biegu, Piotr Kudzia, Ryota Yamamoto, Szczepan Kupczak, Wojciech Marusarz, wyniki rundy prowizorcznej\nPrevious Poważna kontuzja mistrzyni olimpijskiej w sprincie, Szwedka opuści zgrupowanie kadry\nNext Wiemy, kiedy Kobayashi zmierzy się ze światową czołówką\n7 dni ago Krzysztof Wichowski


Super cienki uchwyt do TV LED - uchwyty do telewizorów LED LC-U8S 42C Flat\nSuper cienki uchwyt do TV LED\nStrona główna » Artykuły » Super cienki uchwyt do TV LED\nPotrzebujesz wysokiej klasy uchwytu TV do montażu ściennego telewizora LED? Oczekujesz od niego stylowego wykończenia oraz możliwości łatwego i odpowiedniego dopasowania do konkretnego modelu TV? Chcesz by zamocowany na ścianie ekran LED wyglądał jak prawdziwy obraz? Odpowiedzą na te wszystkie pytania jest uchwyt TV LED LC-U8S 42C Flat, który doskonale łączy stylowe wykończenie z uniwersalną konstrukcją oraz niskim profilem, pozwalającym na montaż telewizora w niedużej odległości od powierzchni ściany.\nPłaski uchwyt ścienny LC-U8S 42C Flat wyposażono w regulowane ramiona, dzięki którym w łatwy sposób możemy odpowiednio dostosować rozstaw otworów montażowych do konkretnego modelu telewizora. Zakres regulacji ramion mocowania TV LC-U8S 42C Flat pozwala na współpracę z telewizorami LED/LCD posiadającymi ekrany o przekątnej od 23 do 42 cali.\nCienka i stylowa konstrukcja uchwytu ściennego LC-U8S 42C Flat pozwala na montaż TV LED w odległości zaledwie 25 mm od powierzchni ściany, dzięki czemu zawieszony na uchwycie telewizor wygląda jak prawdziwy obraz. Mimo płaskiej konstrukcji uchwyt TV LED w wersji LC-U8S 42C Flat charakteryzuje się dużym udźwigiem. Jego odporna na zgięcia i złamania konstrukcja zapewnia optymalny poziom bezpieczeństwa dla telewizorów LED ważących nie więcej niż 40 kg. W komplecie z uchwytem znajdziemy także niezbędne akcesoria montażowe. Uchwyt dostępny w kolorze czarnym.


Tygodniki (06.04.15) | Polish vodka\nBronisław Wildstein dołącza do „wSieci”: „Smoleńsk wysadzi III RP”\nW raporcie specjalnym na łamach „wSieci” Bronisław Wildstein w tekście „Smoleńsk, czyli beczka prochu pod III RP” pisze o śledztwie w sprawie wyjaśnienia tragedii smoleńskiej. – Za przekazanie śledztwa Moskwie, w czego efekcie zbadanie katastrofy zostało uniemożliwione, Tusk powinien stanąć przed Trybunałem Stanu – akcentuje dziennikarz.\nW rocznicę tragicznej śmierci pary prezydenckiej Jarosław Kaczyński opowiada o śp. Marii Kaczyńskiej. – Marylka lubiła zwierzęta i wszystkie, które Leszek zbierał po jakichś drogach, stacjach benzynowych, przyjmowała, wychowywała, no i te psy czy koty chodziły potem za nią krok w krok. Oczywiście to był jeden z elementów spajających to małżeństwo, ale dalece niejedyny – wspomina swoją bratową Jarosław Kaczyński wrozmowie z Marią Dłużewską pt. „Solidarność i pieczone kurczaki”.\nW najnowszym „wSieci” Piotr Skwieciński w tekście pt. „Nie będziemy tego znosić” pisze o wyroku, jaki usłyszał w sądzie Mariusz Kamiński: – Sędzia Łączewski przyłożył rękę do przekształcania Polski w państwo otwarcie oligarchiczne – ocenia publicysta „wSieci”.\nNa łamach tygodnika Jolanta Gajda‑Zadworna w artykule pt. „Asy wojny” w kontekście zbliżającej się rocznicy bitwy o Anglię pisze o dwóch projektach filmowych opowiadających o tym wydarzeniu. – O zapis pamięci, patriotyzmu, profesjonalizmu, pasji i poświęcenia. Ale też fantazji i powietrznej wirtuozerii. Bohaterami mają być polscy lotnicy. Projekty są dwa: „Dywizjon 303” oraz „Krucha chwała”. Pieniędzywystarczy na jeden – pisze dziennikarka.\nBarbara Stanisławczyk w materiale pt. „Wyścig szczurów na śmietniku” pisze o zmianachstylu życia postmodernistycznego społeczeństwa. – Ideałem życia nowoczesnego (postnowoczesnego) człowieka Zachodu, zaczynając od lat 80. poprzedniego wieku, był styl zwany cool, a jego wzorzec ucieleśniał yuppie, czyli „młody profesjonalista z Manhattanu. (…) Styl cool był ideologią bumu gospodarczego, choć sam yuppie odcinał się od wszelkich ideologii, wszelkich -izmów; był antyideowy, areligijny, aspołeczny, arodzinny. Jedyną jego ideą był hedonizm” – tłumaczy Barbara Stanisławczyk. Także na łamach nowego numeru tygodnika „wSieci” w stałych działach polityczno-gospodarczych Jan Rokita pisze o zamieszaniu z euroarmią, a ekonomista Janusz Szewczak tłumaczy, dlaczego polisolokaty to bomby z opóźnionym zapłonem.\nWybory prezydenckie 2015. Andrzej Duda zaprezentował nowy spot, w którym porusza temat służby zdrowia. Powołuje się na motto prof. Zbigniewa Religi: „Pacjent jest najważniejszy”. Jutro klip zostanie wyemitowany w telewizji, a Duda wystąpi na konferencji prasowej w szpitalu w Grójcu.\n„Od siedmiu lat w służbie zdrowia liczy się zysk. Lekarzy zmusza się, by najpierw liczyli, a potem leczyli. Szpitale zmieniono w przedsiębiorstwa” – słyszymy w nowym spocie wyborczym kandydata PiS na prezydenta. Andrzej Duda chce to zmienić.\n– To pacjent jest najważniejszy – przytacza słowa prof. Zbigniewa Religi i powołuje się na współpracę z nim w przeszłości, gdy pracował jeszcze w kancelarii Lecha Kaczyńskiego. – Wrócimy do służby zdrowia, która służy ludziom – zapewnia.\nW najnowszym „Newsweeku”. Michał Kamiński o katastrofie smoleńskiej: Sekunda jak wojna\nMichał Kamiński / fot. Wiktor Dąbkowski\n– Pamiętam pierwsze spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim po tej tragedii. I pamiętam swój strach przed tym spotkaniem. Strach, że nie wiem, co mam mu powiedzieć – Michał Kamiński wspomina w rozmowie z „Newsweekiem” pierwsze dni po katastrofie smoleńskiej.\nNEWSWEEK: Za chwilę dojdziemy do Wawelu. Przyjeżdża pan, jest rozpacz i żal. To oczywiste. Czy już wtedy jest myśl, że są „jacyś winni”.\nMICHAŁ KAMIŃSKI: Ja tak nie myślałem.\nNEWSWEEK: Ale czy wyczuwa pan, że w powietrzu jest złość?\nMICHAŁ KAMIŃSKI: Dzisiaj nie jestem w stanie tego powiedzieć. Pamiętam pierwsze spotkanie z Jarosławem Kaczyńskim po tej tragedii. I pamiętam swój strach przed tym spotkaniem. Strach, że nie wiem, co mam mu powiedzieć. Poczucie, że nie mam słów, żeby wyrazić moje współczucie. To był jeden z bardziej poruszających momentów w moim życiu. Ten moment, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem Jarosława po tej tragedii i kiedy musieliśmy zacząć rozmawiać o tym, co dalej robić.\nNEWSWEEK: Pamięta pan tę rozmowę z Jarosławem?\nMICHAŁ KAMIŃSKI: Nie pamiętam szczegółów, pamiętam tylko, że wydał mi się pełen bólu, ale i godności.\nNEWSWEEK: Potem spotyka się pan z wieloma kolegami w Sejmie, w pałacu. Kiedy po raz pierwszy słyszy pan, że to był zamach?\nMICHAŁ KAMIŃSKI: W tamtych dniach raczej tego nie słyszałem.\nNEWSWEEK: A słyszy pan złość?\nMICHAŁ KAMIŃSKI: Tak, złość była. Sam miałem poczucie, że wina za katastrofę leży po obu stronach.\nNEWSWEEK: To przecież bzdura.\nMICHAŁ KAMIŃSKI: Nie, realny powód katastrofy jest taki, że ta wojna polsko-polska, to nagrzanie wzajemne doszło już do takiego stopnia… Ale przychodzą mi też do głowy pytania. Na przykład: co by było, gdyby Rosjanie nie pozwolili lądować temu samolotowi?\nCały wywiad Tomasza Lisa z Michałem Kamiński przeczytacie w najnowszym „Newsweeku”.\nSlavoj Žižek: tolerancja nie jest rozwiązaniem [WYWIAD]\nOciężałość Europy, jej obojętność i wszechobecny relatywizm to dziś największe zagrożenie – uważa słoweński filozof Slavoj Žižek. Jeden z najodważniejszych współczesnych intelektualistów Europy uważa, że grozi nam autorytarny kapitalizm na modłę chińską, i opowiada się za mniejszą tolerancją wobec islamistów oraz za wiodącą kulturą Oświecenia.\nSlavoj Žižek nie chce, by tytułować go profesorem. Kiedy ktoś tak go nazywa, ogląda się za siebie, by zobaczyć, gdzie jest ten profesor – żartuje. Rzeczywiście rzadko kiedy wykłada na uniwersytecie. 65-letni Žižek działa poprzez wielką liczbę pisanych przez siebie książek, esejów, artykułów i felietonów. Wykłady i występy na całym świecie uczyniły go jednym z najbardziej znanych myślicieli i teoretyków kultury współczesności.\nPomimo wielkiego wpływu, jaki wywiera, niełatwo jest ustalić jego miejsce w polityce i filozofii. Urodził się w stolicy Słowenii, Lublanie, gdzie mieszka do dziś, był członkiem partii komunistycznej, z której wystąpił w 1988 roku. Jego stosunki z władzami partyjnymi były trudne, ponieważ idee, jakie głosił, uważano za niewystarczająco marksistowskie, z tego też powodu nie mógł uzyskać stopnia profesora w swoim rodzinnym mieście.\nPozwolono mu jednak studiować w latach 1981-85 w Paryżu, gdzie zajmował się głównie psychoanalizą Jacquesa Lacana. Przed rozpadem Jugosławii kandydował w 1990 roku na urząd prezydenta z ramienia Liberalnej Demokracji Słowenii, choć na polityczny liberalizm patrzył zdecydowanie krytycznie, uważając go za bezsilny i pozbawiony treści.\nTwórczość Žižka, inspirowana niemieckim idealizmem, Heglem i Marksem, krąży wokół rozwoju autonomicznego podmiotu i jego uwikłania w zmieniające się ideologie i tożsamości. Od Ameryki Łacińskiej po Azję znany jest jako krytyk globalnego kapitalizmu i rzecznik lewicowych ruchów protestacyjnych.\nSzok wywołany morderczymi zamachami terrorystycznymi w Paryżu skłonił go do opublikowania pisma polemicznego na temat islamu i nowoczesności. Porusza w nim kwestię rozdarcia między tolerancją zachodniego świata a fundamentalistyczna nienawiścią radykalnego islamu wobec liberalizmu. Zachód – twierdzi – powinien trzymać się dziedzictwa Oświecenia i jego uniwersalnych wartości. Tylko dzięki niemu i odnowionej lewicy uda się obronić prawdziwą suwerenność narodów.\nDer Spiegel: Kryzys finansowy i gospodarczy pokazał, jak wrażliwy jest system wolnej gospodarki rynkowej, uważany przez jego zwolenników po zakończeniu epoki komunizmu za pozbawiony jakiejkolwiek alternatywy. Pan obrał sobie za zadanie obnażenie sprzeczności współczesnego kapitalizmu. Spodziewa się pan nowej rewolucji?\nSlavoj Žižek: Niestety nie.\nAle chętnie by jej pan doświadczył. Jest pan jeszcze komunistą?\nWielu uważa mnie za zwariowanego marksistę, który czeka na koniec obecnych czasów. Jestem może trochę ekscentryczny, ale nie należę do oszołomów. Jestem komunistą z braku czegoś lepszego, z rozpaczy nad sytuacją Europy. Pół roku temu byłem w Korei Południowej i wygłaszałem tam wykłady na temat kryzysu globalnego kapitalizmu, to samo co zwykle bla, bla, bla. Nagle słuchacze zaczęli się śmiać i zapytali: O czym pan mówi? Proszę spojrzeć na nas – na Chiny, Koreę Południową, Singapur, Wietnam – nam pod względem ekonomicznym wiedzie się całkiem dobrze. Kto więc znajduje się w kryzysie? Wy! Wy w Europie Zachodniej, a dokładniej, w niektórych jej częściach.\nTakie proste to chyba nie jest.\nA jednak coś jest tu na rzeczy. Dlaczego my, Europejczycy, odczuwamy naszą kłopotliwą sytuację jako wielki kryzys? Sądzę, że dlatego że czujemy, iż chodzi tu nie tylko o potwierdzenie lub zaprzeczenie kapitalizmowi, lecz o przyszłość naszej zachodniej demokracji. Na horyzoncie czai się jakaś ciemność, pierwsze wichury już nas dosięgły.\nKryzys gospodarczy może przerodzić się w polityczny?\nChiny, Singapur, Indie czy bliżej nas ostatnio Turcja, nie zwiastują niczego dobrego na przyszłość. Myślę, że współczesny kapitalizm rozwija się w takim kierunku, że lepiej będzie funkcjonował bez wykształconej demokracji. Kariera tak zwanego kapitalizmu z azjatyckimi wartościami, jaką obserwujemy w ostatnich dziesięciu latach, budzi w każdym razie liczne wątpliwości. Co będzie, gdy okaże się, że autorytarny kapitalizm według modelu chińskiego to znak, że liberalna demokracja, taka, jak ją rozumiemy, nie jest już warunkiem i siłą napędową rozwoju gospodarczego, lecz stoi mu na drodze?\nWielu uważa mnie za zwariowanego marksistę, który czeka na koniec obecnych czasów. Jestem może trochę ekscentryczny, ale nie należę do oszołomów. Jestem komunistą z braku czegoś lepszego, z rozpaczy nad sytuacją Europy\nDemokracja nie jest po to, by torować drogę kapitalizmowi, lecz przeciwdziałać zagrożeniom, jakie on niesie. Dopiero to sprawia, że staje się niezastąpiona.\nBy spełnić to zadanie, musi być czymś więcej niż tylko zasadą wolnego wyboru – ta bowiem może pociągnąć społeczeństwo we wszystkie możliwe kierunki. W tym punkcie jestem leninistą. Lenin zawsze pytał ironicznie: wolność czego?, dla kogo?\nWolność samodzielnego decydowania o własnym życiu. A do tego należy również wolność słowa i przekonań.\nWspaniale! Nie jestem stalinistą, który drwi z mieszczańskich swobód i głosi linię partii jako jedyną prawdziwą wolność. W osobistym i prywatnym obszarze wolność decydowania rośnie, również w Chinach. Mam tu na myśli takie dziedziny, jak swobodę podróżowania, bogacenia się, prowadzenia działalności gospodarczej, wolność seksualną. Ale zastanawiam się, czy to wystarczy, czy ten rodzaj osobistej wolności wyboru nie jest czasem pułapką. Wzrost wolności osobistej przysłania utratę wolności społecznej. Klasyczne państwo socjalne ulega demontażowi. Tracimy z oczu kierunek, w jakim zmierza ów proces, i to, w jakiego rodzaju społeczeństwie chcemy żyć. Pole opcji, w którym możemy korzystać z naszej indywidualnej wolności, musi zostać wytyczone na nowo.\nInnymi słowy, brakuje panu debaty systemowej. Toczyło ją już pokolenie 68’, bez rezultatu, prócz zwiększenia się liberalnych, mieszczańskich wolności. Czy w mobilizacji zbiorowej woli do przezwyciężenia istniejącego stanu rzeczy nie czai się, inaczej niż w przypadku indywidualnej wolności, totalitarna pokusa?\nXX wiek już się skończył. Reżim totalitarny jest na dłuższą metę niezdolny do życia. Jeśli chcemy zachować nasze zachodnie rozumienie samych siebie, musimy postawić na nowo wielkie pytanie o poszerzenie strefy wolności demokratycznych, o proces zbiorowej emancypacji. W tym punkcie Europa jest najbardziej zagrożona. W kręgach lewicowych modne stało się krytykowanie eurocentryzmu w imię wielokulturowości, ja jestem jednak przekonany, że dziś potrzebujemy Europy bardziej niż kiedykolwiek dotąd. Proszę wyobrazić sobie świat bez niej – zostaną dwa bieguny: USA ze swoim brutalnym neoliberalizmem oraz tak zwany azjatycki kapitalizm z jego autorytarnymi strukturami politycznymi. Pomiędzy nimi jeszcze Rosja Putina z jej dążeniami do ekspansji. Przepadłaby najbardziej wartościowa część europejskiego dziedzictwa, w której demokracja obejmuje wolność zbiorowego działania. Bez niej zaś nie byłoby mowy o równości i sprawiedliwości.\nTo spuścizna Oświecenia, przejście od niedojrzałości i doświadczanej boleśnie konieczności do autonomicznego samostanowienia.\nWłaśnie! Nie zaliczam się wprawdzie do najlepszych przyjaciół Jürgena Habermasa, ale w tym punkcie całkowicie się z nim zgadzam. Powinniśmy mocniej niż kiedykolwiek trzymać się zagrożonego projektu europejskiego Oświecenia. Tylko z jego pomocą da się zmienić to, co wydaje się możliwe do zrobienia.\nCzy ten plan nie przekracza sił liberalnej demokracji?\nTak, powinniśmy wyjść poza nią. Codzienna demokracja funkcjonuje tak, by większość obywateli zadowoliła się pozorami wolności wyboru, w rzeczywistości zaś podąża za tym, co jej się mówi. Charakterystyczne jest, że dla Niemców ulubiona forma rządów to wielka koalicja. Ze strachu, że trzeba będzie podjąć naprawdę radykalne, pionierskie decyzje, postępuje się tak, jak gdyby decyzje brały się same z siebie, z okoliczności, z ich przymusu, narzuconych warunków. Chodzi jednak o to, by zmienić czasem pole pojęciowe, zamiast tylko zręcznie analizować i dopasowywać się. Ale wspólnej woli nie ma, pozostaje ona zindywidualizowana, a tym samym apolityczna. Kapitalizm świetnie sobie z tym radzi, bo liberalno-demokratyczna wolność i zindywidualizowany hedonizm mobilizują ludzi do jego celów, zamieniając ich w pracoholików.\nJak wyglądałaby alternatywa?\nNie ma powrotu do komunizmu. Stalinizm był w pewnym sensie gorszy niż faszyzm, właśnie dlatego, że komunizm chciał zgodnie ze swoimi ideowymi roszczeniami doprowadzić do końca Oświecenie jako samowyzwolenie człowieka. Faszyzm nie miał nigdy oświeceniowych ambicji, dążył jedynie do konserwatywnej modernizacji za pomocą kryminalnych metod. Hitler był w pewien sposób mało radykalny, niewystarczająco gwałtowny.\nCo takiego? To chyba nie jest poważnie pomyślana prowokacja?\nChcę przez to powiedzieć, że faszyzm stanowił wprawdzie reakcję na mieszczańską banalność i samozadowolenie, ale pozostał w obrębie horyzontów mieszczańskiego społeczeństwa. Jego sukces wynikał z klęski lewicy, dowodząc, że istniał rewolucyjny potencjał, którego nie potrafiła ona jednak wykorzystać.\nJak mają się dziś podstawowe wartości liberalizmu – wolność, równość i braterstwo? Czy liberalna demokracja jest wystarczająco silna, by obronić się przed atakami?\nWątpię, czy dorosła do wyzwań. Globalny system kapitalistyczny zbliża się do niebezpiecznego punktu zerowego. Jego czterema jeźdźcami Apokalipsy są katastrofa klimatyczna, niemożliwe do przewidzenia konsekwencje badań biogenetycznych, brak samoregulacji rynków finansowych oraz rosnąca liczba ludzi wykluczonych. Im bardziej globalne stają się rynki, tym większa siła społecznego apartheidu.\nNiebezpieczeństwa są rozpoznane i szeroko się o nich dyskutuje. Mimo to bezsilnie zmierzamy ku przepaści?\nBrak jasnej alternatywy nie może oznaczać, że wszystko mamy robić po prostu tak, jak dotychczas. Jeśli obecny system będzie się dalej reprodukował, dojdzie do jego implozji. Jedynie odnowiona lewica jest w stanie uratować główne wartości liberalnej demokracji. Jeśli zaniedba ona tę szansę, wzrośnie niebezpieczeństwo nowego faszyzmu, a przynajmniej nowego autorytaryzmu.\nTakie tendencje można obserwować już teraz – w fundamentalizmie religijnym, prawicowym populizmie czy w agresywnym nacjonalizmie.\nWłaśnie. Odpowiedzią na to nie może być utarta, wyuczona reakcja liberalizmu – tolerancja i zrozumienie. Nie! W ten sposób liberalizm zacznie krok po kroku niszczyć sam siebie. Mamo prawo postawić granice. Czujemy się nadmiernie winni, nasza wielokulturowa tolerancja wypływa z nieczystego sumienia, kompleksu winy, który może spowodować, że Europa zginie. Największym zagrożeniem jest jej ociężałość, ucieczka w kulturę obojętności i ogólnego relatywizmu. Tu staję się dogmatyczny – wolności nie da się utrzymać bez pewnego dogmatyzmu. Nie chcę stawiać wszystkiego pod znakiem zapytania, we wszystko wątpić. Wolnościowy dogmatyzm opiera się na tym, co Hegel nazywał substancją obyczajową. Dlatego jestem też przeciwko każdej formie politycznej poprawności. Próbuje ona za pomocą zakazów społecznych i religijnych uregulować coś, co powinno być integralnym składnikiem naszej substancji obyczajowej.\nTolerancja nie będzie tu żadnym rozwiązaniem. Tym, czego potrzebujemy, jest nadrzędna kultura przewodnia, która reguluje to, w jaki sposób poszczególne subkultury powinny ze sobą współdziałać. Wielokulturowość z jej respektem dla wrażliwości innych przestaje działać, gdy dochodzi do tego, co jest niemożliwe do zaakceptowania. Ortodoksyjni muzułmanie nie są w stanie znieść naszych bluźnierczych obrazów i bezwzględnego humoru, które uważamy za część naszej wolności. Podobnie dla zachodnich liberałów niedopuszczalne są takie praktyki, jak zmuszanie ludzi do zawarcia małżeństwa czy izolowanie kobiet, będące częścią islamu. Dlatego mówię jako lewicowiec: musimy walczyć o naszą własną kulturę wiodącą\nCzy każda kultura nie ma swoich bolesnych miejsc nietolerancji – dotąd, ale dalej już nie?\nSą rzeczy, jakich nie da się znieść. Co stałoby się na przykład, gdyby jakaś gazeta zaczęła się otwarcie naśmiewać z Holokaustu? Co z żartami odbieranymi jako seksistowskie lub rasistowskie? Lewicowo-liberalna czy libertyńska postawa ogólnej ironii, czy szyderstwa ma tendencję do obracania się we własne przeciwieństwo: wzmożoną wrażliwość na łatwość zranienia innych. Dobrym testem progu tolerancji w poszczególnych kręgach kulturowych są obsceniczne dowcipy. Ja je uwielbiam.\nW dawnej Jugosławii każda republika związkowa miała dowcipy o innych. Mieszkańcy Czarnogóry na przykład uważani byli za leniwych. Dlaczego więc Czarnogórzec wtyka fiuta w każdą dziurę w ziemi czy szczelinę skalną? Czeka na następne trzęsienie ziemi, bo nie chce mu się samemu masturbować. Albo weźmy dowcipy żydowskie – potrafią być wspaniałe w nabijaniu się ludzi z samych siebie. Zna pan ten? Polska Żydówka (mają one opinię wyjątkowo flegmatycznych) szoruje, pochylona, podłogę wyłożoną kafelkami. Wchodzi jej mąż, widzi jej wypięty tyłek, podnieca się i bierze ją od tyłu. Na końcu pyta żonę, czy i ona już doszła. Ta odpowiada: „Nie, zostały mi jeszcze trzy rzędy”. Bez takiej wymiany obsceniczności nie ma prawdziwego wzajemnego kontaktu, jest tylko chłodny respekt.\nNie bardzo dowierzałbym takim testom.\nSą granice, oczywiście. Do wybuchowych problemów dochodzi, kiedy dwie grupy etniczne lub religijne żyją w bliskim sąsiedztwie, ale ich style życia są nie do pogodzenia, uważają więc krytykę swojej religii czy obyczajów za atak na własną tożsamość.\nCzy właśnie tu nie leży ładunek wybuchowy popularnego od jakiegoś czasu stwierdzenia, że również islam jest częścią Europy?\nTolerancja nie będzie tu żadnym rozwiązaniem. Tym, czego potrzebujemy, jest nadrzędna kultura przewodnia, która reguluje to, w jaki sposób poszczególne subkultury powinny ze sobą współdziałać. Wielokulturowość z jej respektem dla wrażliwości innych przestaje działać, gdy dochodzi do tego, co jest niemożliwe do zaakceptowania. Ortodoksyjni muzułmanie nie są w stanie znieść naszych bluźnierczych obrazów i bezwzględnego humoru, które uważamy za część naszej wolności. Podobnie dla zachodnich liberałów niedopuszczalne są takie praktyki, jak zmuszanie ludzi do zawarcia małżeństwa czy izolowanie kobiet, będące częścią islamu. Dlatego mówię jako lewicowiec: musimy walczyć o naszą własną kulturę wiodącą.\nCo miałoby nią być? Obecnie w imię różnic kulturowych podaje się w wątpliwość nawet konieczność przestrzegania praw człowieka.\nEuropejską kulturą przewodnią jest uniwersalizm Oświecenia, w którym jednostki są zdolne do przekraczania swoich partykularnych społecznych, religijnych czy etnicznych pozycji. Nie wystarczy tolerować się wzajemnie, musimy doświadczyć naszej kulturowej tożsamości jako czegoś przypadkowego i zmiennego.\nUniwersalna jednostka to abstrakcja, która nie występuje w codziennej rzeczywistości. Tu każdy jest częścią jakiejś grupy czy wspólnoty.\nJak najbardziej jest ona rzeczywistością w naszym życiu. Ludzie należą do określonych grup, lecz równocześnie mają swoją część w wymiarze uniwersalnym. W ciągu swojego życia nie jestem wciąż taki sam, ale pozostaję sobą. Wspólnota nie jest zaryglowana – można ją opuścić, przyłączyć się do innej. Nasza tożsamość składa się z wielu tożsamości, które mogą istnieć obok siebie lub jedna po drugiej.\n(…) Emancypacja to gwałtowny akt, oznacza rozstanie, pozbycie się własnych korzeni. Islam nie zezwala swoim wyznawcom na opuszczenie wspólnoty.\nNie ma wolności bez momentu przemocy. Oddzielenie się od swoich korzeni jest procesem pełnym gwałtu, ale ów gwałt, który nie musi być czysto fizyczny, ma w sobie coś wyzwalającego. Nie chodzi o to, by zniszczyć cechy szczególne, musimy jednak zrozumieć, że w partykularyzmie tkwi przypadkowość, która nie jest istotna dla naszego „ja”. Uniwersalizm to otwarcie się na radykalną przypadkowość.\nCo oznacza to dla polityki?\nIrański rewolucyjny przywódca Chomeini powiedział kiedyś: My, muzułmanie, nie boimy się zachodniej broni ani ekonomicznego imperializmu, lecz moralnej korupcji Zachodu. Ekstremalną formą tego oporu jest Państwo Islamskie i jeszcze bardziej Boko Haram. Cóż to za osobliwe zjawisko! Ruch społeczno-polityczny, którego głównym celem jest to, by kobiety pozostały niewykształcone i skierowane na swoje miejsce. Stare motto z lat sześćdziesiątych, że seksualność jest polityczna, zyskało tu nieoczekiwanie nowe znaczenie: utrzymanie ścisłej seksualnej hierarchii staje się jednym z najważniejszych zadań politycznych. Czy taka sama postawa w słabszej postaci nie objawia się w rosyjskiej reakcji na Konkurs Piosenki Eurowizji, który wygrała brodata Conchita Wurst? Nacjonalista Żyrinowski powiedział wtedy: „W Europie nie ma już kobiet i mężczyzn, jest już tylko ono”. Nawet nasz Kościół katolicki wznieca tę samą panikę swoim oporem przeciwko małżeństwom homoseksualistów.\nCzy niepohamowany indywidualny hedonizm miałby więc być wszystkim, co możemy przeciwstawić fundamentalizmowi?\nNie, z dwóch powodów. Po pierwsze naszym przeciwnikiem nie jest prawdziwa religia. Zivko Kustić, chorwacki katolicko-narodowy ksiądz oznajmił, że katolicyzm jest znakiem, iż nie jesteśmy gotowi zrezygnować z naszego narodowego i kulturowego dziedzictwa. Uświadamia to, że nie chodzi tu już o religię i jej prawdy, lecz o projekt polityczno-kulturalny. Religia jest w nim jedynie narzędziem i indykatorem naszej zbiorowej tożsamości. Chodzi o to, jak wiele strefy publicznej kontroluje nasza własna strona i ile władzy sprawuje. (…) Drugi powód, jeszcze bardziej decydujący, to ten, że niepohamowana osobista wolność wyboru doskonale komponuje się z dzisiejszym kapitalizmem, w którym globalne procesy społeczne i ekonomiczne stają się coraz bardziej nieprzejrzyste. Indywidualistyczny hedonizm i fundamentalizm napędzają się nawzajem. Fundamentalizm można skutecznie zwalczać jedynie za pomocą nowego zbiorowego projektu radykalnej zmiany.\n(…) Czy zadaniem intelektualisty, który, tak jak pan, działa publicznie, jest niezmordowana praca nad poszerzaniem przestrzeni wolności? To przypomina raczej otwarte społeczeństwo Karla Poppera niż proletariacką rewolucję Karola Marksa.\nO Boże, tylko nie Popper! Pozostanę w tym punkcie marksistą, bo tym, o co mi chodzi, jest ujęta w instytucje infrastruktura wolności. Specjaliści – idioci w pierwotnym znaczeniu tego słowa – troszczą się o znajdowanie rozwiązań specyficznych problemów. Intelektualista stawia na nowo pytania, zastanawia się nad realizacją osobistych praw do wolności.\nKant w swoim szkicu „Czym jest Oświecenie?” czyni rozróżnienie między prywatnym a publicznym używaniem rozumu. Dziś jest to bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Dla Kanta publiczne posługiwanie się rozumem oznacza wolne myślenie, z dala od politycznych i religijnych przymusów. Na tym polega dziś nasza walka, włączając w to WikiLeaks, by utrzymać tę publiczną przestrzeń przy życiu.\nJak w takim razie mamy wykształcić solidarność pomiędzy różnymi grupami kulturowymi?\nMoja odpowiedź brzmi: przez walkę. Zderzenie kultur nie powinno być przezwyciężane przez odczuwany globalny humanizm, lecz przez szeroką solidarność z walczącymi w obrębie każdej kultury. Nasza walka o emancypację musi być połączona z walką przeciwko systemowi kastowemu w Indiach, z oporem robotników w Chinach. Wszystko zależy tu od siebie nawzajem: walka o prawa Palestyńczyków i przeciwko antysemityzmowi, działania WikiLeaks i Pussy Riot – wszystko to są części tej samej walki. Jeśli nie, możemy się wszyscy zabić.\nKatarzyna Wiśniewska, 06.04.2015\nPapież Franciszek apelował o pokój, ale dla większości polskich biskupów wojny i dramaty świata nie są ważne. Mają swoje, polskie wojenki ideologiczne. Jedynie kard. Nycz w homilii nie straszył złym genderem ani demonem in vitro, ani związkami jednopłciowymi, tylko zastanawiał się nad przyszłością Kościoła\nWielkanoc może męczyć. Szczególnie gdy atmosfera przy rodzinnym stole jest ciężka, nie bardzo wiadomo, o czym rozmawiać z krewnymi dalszymi i bliższymi. Rozmawia się więc o polityce, narzeka na wszelkie, często wyimaginowane okropności. Jajko w sosie tatarskim staje w gardle.Kiedy słuchałam, o czym mówili w te święta biskupi, miałam wrażenie, jakby niektórzy hierarchowie zaprosili polskich katolików do takiego ponurego stołu. Na przykład abp Józef Michalik obwieszczał, że „nadciąga nowa ideologia, nowy totalitaryzm, bo z gender nie wolno dziś dyskutować”. Na zarażenie „genderyzmem” utyskiwał też bp Ignacy Dec. Albo abp Wojciech Polak wzywający, żeby upominać się o to, by „przestano uważać za zdobycz naukową produkcję dziecka traktowanego jako prawo zamiast przyjmowania go jako dar” – to oczywiście aluzja do in vitro. I jeszcze abp Leszek Sławoj Głódź: „Szyderstwem z rodziny są projekty legalizacji prawnych związków jednopłciowych”.Przypomina to trochę klimat z tabloidu: musi występować tam czarny charakter, którego można rzucić na pierwszą stronę. Biskupi w roli potwora obsadzają nieustannie złego gendera lub demona in vitro. I w święta chrześcijańskiej nadziei prezentują je wiernym.Sęk w tym, że te straszaki mają tyle wspólnego z rzeczywistością, ile rewelacje z tabloidów: gender to nie żadna totalitarna ideologia, a in vitro to nie taśma produkcyjna. Geje i lesbijki, rozwodnicy i zwolennicy gender są w społeczeństwie, także wśród chodzących do kościoła – czy to się biskupom podoba czy nie.Gdy w Wielkanoc przy rodzinnym stole rozżalony na świat wujek wygłasza swoje bon moty, niektórzy członkowie rodziny znacząco kopią się pod stołem lub uśmiechają do siebie porozumiewawczo. Nie życzę hierarchom, żeby katolicy tak zaczęli reagować na ich kazania. A może już zaczęli, skoro mimo kościelnego gromienia Polacy gremialnie popierają metodę in vitro?\nUderza różnica między świątecznym przesłaniem wielu polskich hierarchów a słowami papieża Franciszka, który apelował o pokój na świecie, mówił o trudnej sytuacji m.in. w Syrii i Iraku. Co tam wojny i dramaty świata, biskupi mają swoje, polskie wojenki ideologiczne.\nDobrze, że nie wszyscy hierarchowie przyjęli w Wielkanoc wszystkowiedzący ton. Kard. Kazimierz Nycz, zamiast kogokolwiek i cokolwiek piętnować, zastanawiał się nad przyszłością Kościoła i katolicyzmu. Pytał: „Dlaczego tych zadomowionych w Kościele jest mniej, a przynajmniej mniej ich widać?”. I słusznie stwierdził, że być może przyczyną może być właśnie przekonanie ludzi Kościoła o własnej nieomylności: „Może jesteśmy zamknięci z obawy przed światem? Z wygody? A może czasem z pozycji ‚jedynego posiadacza prawdy’? To są pytania do wielkanocnej refleksji”.\nTe słowa kard. Nycza dedykuję wszystkim wszechwiedzącym – duchownym i świeckim – przy stołach i w kościołach.\nJajko pod palmą. Dokąd Polacy wyjechali w tym roku na Wielkanoc?\nAbp Gądecki o ochronie życia i „niegodnych metodach poczęcia dziecka”\nMaciej Drzewicki, 04.04.2015\nZabytkowe centrum Gdańska zostało w marcu 1945 r. zniszczone w 90 proc. Był to efekt zaciekłych walk o miasto, ale także barbarzyństwa czerwonoarmistów, którzy niszczyli je już wkrótce po zdobyciu. Nie da się rozpoznać…(Zdjęcie Kazimierza Lelewicza z archiwum Muzeum Historycznego Miasta Gdańska)\nRozmowa z Piotrem Perkowskim*70 lat temu Armia Czerwona zdobyła Gdańsk. Naloty na miasto rozpoczęły się 9 marca 1945 r., a przez kolejne trzy tygodnie trwały zażarte walki uliczne. 23 marca Sowieci zajęli Sopot, dotarli do Zatoki Gdańskiej i rozdzielili oddziały niemieckie broniące Gdańska i Gdyni. Szturm w kierunku Gdańska ruszył z północy, zachodu i południa, a walki trwały do 30 marca (choć ostatnie punkty oporu zlikwidowano kilka dni później). Już w kwietniu pod sowieckim nadzorem w Gdańsku zaczęła powstawać polska administracja, a z głębi kraju napływali Polacy.Maciej Drzewicki: Jak wyglądał Gdańsk na początku kwietnia 1945 r.?Piotr Perkowski: Był bardzo zniszczony. Nie wszystkie dzielnice, ale np. Główne Miasto, czyli zabytkowa część Śródmieścia, czy centrum Wrzeszcza leżały w gruzach. Ludzie wysiadający z pociągów na ocalałym dworcu stali przed jego majestatycznym budynkiem, a potem patrzyli na panoramę zniszczonego miasta. To robiło wrażenie i pojawia się niemal w każdej relacji z tamtego okresu.\nTak jak wisielcy wzdłuż Adolf-Hitler-Strasse, jak nazywała się wówczas al. Zwycięstwa…\n– Niemcy do ostatnich dni wieszali dezerterów. Rozkaz Hitlera był jasny: walczyć do ostatniego żołnierza. Tymczasem niemało spośród obrońców, często chłopców lub starszych mężczyzn wcielonych w ostatniej chwili, nie wytrzymywało psychicznie i chciało się poddać. Wielu powieszonych to niewinne ofiary tej wojny.\n– Mówimy też o 15-latkach, chłopakach niepodlegających poborowi do ostatnich tygodni wojny, niewyszkolonych, a w końcu wyciąganych siłą z domów. Nagle dostawali broń i mieli walczyć. Wojna długo toczyła się daleko, jeszcze latem 1944 r. na plażach w Sopocie opalały się tłumy ludzi, w Gdańsku działały teatry i kina, a frekwencja była wysoka. Cenzura nie pozwalała informować o tym, co rzeczywiście działo się na froncie, propaganda trąbiła o sukcesach, o Wunderwaffe, a ludzie cieszyli się, że 20 lipca 1944 r. Hitler przeżył zamach pułkownika Stauffenberga. Ale gdańszczanie zdawali sobie sprawę, że III Rzesza przegrywa wojnę. Dostawali przecież listy z frontu od mężów, synów. Przyjmowali zszokowane rodziny z innych miast Rzeszy po nalotach dywanowych, potem uciekinierów z Prus Wschodnich. Mimo cenzury można się było domyślić, jak trudna jest sytuacja.\nIstnieje wiele relacji o mordach i gwałtach popełnionych po zdobyciu miasta przez żołnierzy radzieckich na cywilach.\n– Na tydzień, dwa radzieccy dowódcy zostawiali swym podwładnym wolną rękę, a dowództwo dawało do zrozumienia, że za to, co zrobią, kar nie będzie. Żołnierze czuli się bezkarni i usprawiedliwieni, działało prawo stada. Przede wszystkim gwałcili – w raportach napisanych przez lekarzy z terenu woj. gdańskiego od kilkunastu do nawet 90 proc. kobiet w punktach z pomocą medyczną miało choroby weneryczne. Później ta fala opadła, ale co najmniej do lata 1945 r. władze administracyjne nie potrafiły zapewnić w mieście bezpieczeństwa. Do przemocy dochodziło przede wszystkim w mieszkaniach. Wciąż, choć już nie na taką skalę, zdarzały się gwałty, z tym że teraz sprawcami byli przede wszystkim Polacy. Mężczyźni polscy przemocą wdzierają się do mieszkań Niemców, dopuszczając się gwałtów na Niemkach – pisał jeden z lekarzy.\nKiedy można mówić o początkach polskiej administracji?\n– Na początku kwietnia działały przynajmniej trzy duże grupy operacyjne wysłane z centrali, w tym grupa wojewody Mieczysława Okęckiego i grupa prezydenta Franciszka Kotusa-Jankowskiego, które ze sobą rywalizowały. Najpierw polska władza pojawiła w Oliwie, jako że została ona zdobyta tydzień wcześniej niż Główne Miasto. Burmistrzem (miejscowi naciskali, żeby tak jak to było do 1926 r., Oliwa stała się znów odrębnym miastem) został Hermann Klatt, tutejszy.\n– Tak sugeruje nazwisko? Urodził się w Łodzi. Opublikowałem raport podpisany przez niego napisany dobrą polszczyzną. W pismach urzędowych Klatt podkreślał, że każdy z jego urzędników jest „prawdziwym Polakiem”, choć pewnie większość mieszkańców Oliwy mówiła w domach po niemiecku. Szybko został aresztowany, bo miał figurować na folksliście.\nIlu Polaków było w Gdańsku w kwietniu 1945 r.?\n– Według pierwszego spisu ludności z czerwca tamtego roku w mieście znajdowało się 134 tys. ludzi, w tym 8,5 tys. Polaków. Reszta została zakwalifikowana jako Niemcy, plus trochę cudzoziemców, ale trzeba pamiętać, że w przypadku osób kwalifikowanych jako Niemcy sprawa jest skomplikowana, byli wśród nich np. Kaszubi, dużo rodzin mieszanych. W kwietniu zaczęli się pojawiać nowi mieszkańcy, jeszcze nie w transportach zorganizowanych, lecz na własną rękę – przybywali pociągami towarowymi, ciężarówkami, na piechotę. Głównie młodzi mężczyźni, którzy usłyszeli o zdobyciu miasta i o tym, że można się w nim osiedlić. Ale nie wiedzieli jeszcze, czy Gdańsk aby na pewno będzie w Polsce, jak wygląda tam sytuacja. Nic dziwnego, że nie jechali od razu z rodzinami, a najpierw sami – na przeszpiegi.\n– Szukali noclegu. Szli do placówki Czerwonego Krzyża, dowiadywali się, że w tymczasowej siedzibie we Wrzeszczu działa już jakiś urząd repatriacyjny czy inny tymczasowy urząd, więc szli tam. Część już wcześniej rozmawiała z kolejarzami, którzy pierwsi przyjechali do Gdańska i doskonale wiedzieli, gdzie są wolne mieszkania.\nSzli ulicami i patrzyli, który dom mało zniszczony i można się tam wprowadzić?– Mniej więcej. Najpierw zajmowali wolne mieszkania, ale gdy zaczęło ich brakować, spoglądali na te zajęte przez ludzi mówiących po niemiecku. Jest wiele relacji o Niemkach mieszkających w atrakcyjnych lokalach i szukających jakiegoś opiekuna. Same nie były w stanie się obronić, wiele zmagało się z traumą niedawnej przemocy. Powstawała specyficzna sytuacja: Polacy wchodzili w relacje z tymi Niemkami. Oczywiście opowieści o tym zostały po latach wyidealizowane, że niby Niemki zawsze były wdzięczne, a Polacy rycerscy. Pewnie miłości i romanse się zdarzały, ale trudno mówić o takim samym położeniu – ludzie o skłonnościach do aktów przemocy mieli szerokie pole do popisu. Nie brakowało, rzecz jasna, porządnych, którzy po prostu przez pewien czas mieszkali z tymi Niemkami czy niemieckimi rodzinami, wiedząc jednak z komunikatów, że wkrótce zostaną one wysiedlone.Mieszkań pewnie nie starczyło na długo?– Tzw. głód mieszkaniowy pojawił się już jesienią 1945 r. Do Gdańska przyjeżdżały kolejne transporty repatriantów i powstawało pytanie, co z nimi zrobić, skoro większość mieszkań została już zajęta. W rzeczywistości wolnych jeszcze trochę było, ale nie działał system informacji. Od urzędników słyszało się: „Niech pan sobie idzie i coś poszuka. A jak już coś znajdzie, to niech pan kupi na bazarze rewolwer i pilnuje”. Szukali więc na własną rękę. Już w 1945 r. władze próbowały uporządkować sytuację mieszkaniową, ale bez większego efektu. Szybko za to zaczęły się wysiedlenia ludności niemieckiej, w Oliwie i we Wrzeszczu już późną wiosną i latem 1945 r., co z punktu widzenia prawa było co najmniej wątpliwe, bo o losie Niemców znajdujących się na wschód od Odry mocarstwa zdecydowały dopiero z początkiem sierpnia w Poczdamie. Nie było też decyzji wojewody gdańskiego.Do wiosny 1946 r. z Gdańska wysiedlono 90 tys. ludzi…\n– Wielu chciało po prostu uciec. Ponadto ci, którzy nie mogli przejść weryfikacji narodowościowej (poddawani jej byli wszyscy mieszkańcy niemający przed wojną obywatelstwa polskiego), zostali wysiedleni. Ulica po ulicy. Jednak wielu przedwojennych gdańskich Polaków przechodziło weryfikację i zostawało. A że potem, na przełomie lat 40. i 50. czy już po 1956 r., wyjechało, to inna sprawa. Wśród nich były też rodziny obrońców Poczty Polskiej i ludzi związanych przed wojną z miejscową Polonią.\n– Ktoś może powiedzieć, że chcieli lepszego życia, ale prawda jest bardziej skomplikowana. W Gdańsku jeszcze wiele lat po wojnie najistotniejszym kryterium podziału mieszkańców był ten na ludność napływową i miejscową. Miejscowi nie czuli się jak u siebie i narzekali, że w Wolnym Mieście jako Polacy byli obcy, a teraz są traktowani podobnie, tyle że uważa się ich za Niemców.\nW 1945 r. mieszkańcy Gdańska musieli się też zmagać z epidemiami.\n– Przede wszystkim duru brzusznego. Przypadki groźniejszego tyfusu plamistego na szczęście nie były tak częste, odnotowano też parę innych chorób, nawet tak egzotycznych jak cholera. W jednym z raportów z wiosny 1945 r. znalazłem informację, że w co drugim domu znajdowała się osoba chora. Społeczność Gdańska tworzyły wówczas głównie kobiety, dzieci i osoby starsze, w czasie migracji, walk i zniszczeń śmiertelność musiała być duża. Trzeba jednak przyznać, że nowe władze w sferze działania sanitarnego potrafiły się świetnie zorganizować, zarządzając m.in. kontrole sanitarno-epidemiologiczne w domach czy dezynfekcję odzieży. Stosunkowo szybko też uruchomiono wodociągi z wodą nadającą się do picia.\nGdańsk w 1945 r. to ruiny, choroby i przemoc, ale na zdjęciach widać uśmiechniętych ludzi.\n– Cieszyli się z końca wojny, że bomby już nie lecą z nieba. Zaczynali nowe życie.\nKiedy ruszyła odbudowa?\n– Już w kwietniu. Ludzi nie trzeba było namawiać do pomocy. Najpierw odgruzowano ulice, żeby można było dostarczać np. żywość. Mieszkańcy na własną rękę reperowali dachy, wstawiali okna i oczywiście szabrowali sąsiednie budynki, ale często nie po to, by się wzbogacić, lecz by np. zdobyć materiały do naprawienia swojego domu. Władze organizowały odgruzowywanie najbardziej zniszczonych części miasta. Wynagrodzeniem była żywność, a Polacy dostawali więcej niż Niemcy, którzy odgruzowywali przymusowo i wykonywali najcięższe prace, np. wynosili trupy z piwnic.\nW sierpniu 1946 r. w Gdańsku wybuchł strajk dokerów nazywany czasami pierwszym buntem robotników przeciwko władzy ludowej.\n– Nie łączyłbym go z protestem przeciwko nowemu ustrojowi. Przed wojną nad Zatoką Gdańską strajki w portach też się zdarzały. Dokerzy nie mieli może najgorzej, ale chcieli więcej. Lepszych warunków pracy też, ale przede wszystkim sprzeciwiali się ograniczeniom dotyczącym terenów portowych, na których rozładowywano statki z transportami UNRRA; chodziło o zakazy wynoszenia przedmiotów czy częste kontrole skutkujące zwolnieniem z pracy. To nie były postulaty polityczne.\nAle władza tak je potraktowała.\n– Reakcja była brutalna: otoczono kordonem gdański Nowy Port, protestujących aresztowano. Potem zostali zwolnieni z pracy, a niektórzy musieli opuścić województwo gdańskie jako tzw. element zbędny.\nPodczas zamieszek zginął funkcjonariusz Urzędu Bezpieczeństwa.\n– W tłum demonstrujących przed urzędem pracy wmieszało się trzech ubeków. Zostali rozpoznani, a jeden – Kazimierz Gronkiewicz, późniejszy patron jednej z portowych ulic – najprawdopodobniej zastrzelony. W Nowym Porcie w tamtych czasach nie tylko straż portowa miała broń, często dochodziło do strzelanin. Jeśli Gdańsk i inne ziemie poniemieckie uważało się w 1945 r. za „Dziki Zachód”, to Nowy Port pozostał nim przez cały okres stalinizmu.\nEuforia pierwszych powojennych miesięcy przeminęła, a problemy zostały.– Najbardziej zniszczonym dużym miastem była Warszawa, potem Wrocław i Gdańsk. Potrzeby mieszkaniowe okazywały się gigantyczne, tym bardziej że pracy w mieście nie brakowało, dynamicznie rozbudowywał się przemysł stoczniowy, działały porty, dobrze funkcjonowały turystyka, usługi, handel. Władze szybko zdecydowały się na wprowadzanie ograniczeń: żeby mieszkać w mieście, trzeba było mieć pracę lub się uczyć, a do już zamieszkanych lokali dokwaterowywały kolejne rodziny. Na kilkudziesięciu metrach żyło czasem kilkanaście osób. Przywróciły przedwojenne przepisy o „pasie nadgranicznym”, na podstawie których można było dowolnie wysiedlać ludzi – przedsiębiorców, inteligencję, ale też prostytutki, marynarzy, dezerterów, folksdojczów. Ktoś odbudował dom, ale cały czas czuł się zagrożony, bo na podstawie przepisów o „elemencie zbędnym” mógł zostać wysiedlony. Każdy wiedział, że jeśli się narazi, może dostać dwa tygodnie na spakowanie się i opuszczenie województwa. Po raz pierwszy nowe władze skorzystały z tych przepisów wobec dokerów.Skąd ludzie przyjeżdżali do Gdańska?– Według statystyk ponad 60 proc. osadników przybyło z Polski środkowej i południowo-wschodniej oraz Wielkopolski, natomiast repatrianci zza Buga stanowili ok. 15 proc. Plus trochę repatriantów z Zachodu. Pochodzenie długo stanowiło główne źródło antagonizmów. Zresztą napływowi i miejscowi też byli między sobą mocno podzieleni. Miejscowi na mniej i bardziej prawdziwych Polaków, na Kaszubów i innych. Napływowi: na tych z Kresów, np. spod Wilna, którym wytykano dziwny akcent i wiejskie maniery, na warszawiaków, o których mówiono, że to najwięksi karierowicze, a ci z Łodzi – szabrownicy.Kiedy oni wszyscy zaczęli myśleć o sobie, że są gdańszczanami?\n– Dopiero w latach 60., gdy nastąpiła zmiana pokoleniowa. Wówczas kończył się podział na warszawiaków, wilnian i przybyszy z innych miast. Dzieci nadal bawiły się w wojnę, w Polaków i Niemców, ale jeśli pojawiały się konflikty, to raczej międzyosiedlowe, inaczej przebiegały już linie podziału. Wszyscy czuli się gdańszczanami.\n*Dr hab. Piotr Perkowski – historyk Uniwersytetu Gdańskiego specjalizujący się w dziejach najnowszych, szczególnie historii społecznej, autor książki „Gdańsk – miasto od nowa”\nWspomnienia z nowego Gdańska\nTrójmiejska „Gazeta Wyborcza” wspólnie z gdańskim magistratem przeprowadziła zbiórkę pamiątek i wspomnień z powojennego Gdańska. Oto dwa fragmenty.\nNasza kamienica – fragment wspomnień Roberta Tracza\nPierwsze kamieniczki odbudowano w obrębie ulic: Długiej, Ogarnej i Piwnej. Ojcowie rodzin, którzy pracowali przy odbudowie miasta, otrzymywali w nich mieszkania z przydziału. Mój ojciec, cieśla z zawodu, był jednym z nich. Trzypiętrowa kamienica przy Piwnej przygarnęła powojennych rozbitków i tułaczy z wielu zakątków Europy. Wśród dziesięciu rodzin byli ludzie z Pomorza, Poznańskiego i z Wileńszczyzny. Moi rodzice powrócili z Niemiec, gdzie zostali wywiezieni na roboty; ojciec spod Lublina, matka z Kijowa.\nNa ostatnim piętrze najmniejsze z mieszkań zajmowała pani Gertruda Detlaf, rodowita gdańszczanka, wdowa z małoletnią córką. Zawsze podkreślała, że jako jedyna w kamienicy jest „tutejsza”. Na ryby mówiła „fisze”, a niemal każdą kwestię kończyła słowami: „Jo wej”.\nPoczątkowo mieszkańcy patrzyli na siebie nieufnie. Z czasem sytuacja uległa zmianie, głównie z powodu dzieci, których w każdej rodzinie było co najmniej dwoje. Zbrataliśmy się szybko podczas wspólnych zabaw na podwórzu. Budowaliśmy bunkry z cegieł, polowaliśmy na szczury, graliśmy w cymbergaja, klipę oraz palanta i ganialiśmy z drucianymi popychaczkami za toczonymi po ulicach fajerkami. Nasze troskliwe matki wychylały się z okien i rzucały nam w papierowych torebkach pajdy chleba ze smalcem lub cukrem, a po południu, po powrocie naszych ojców z pracy, wołały na zupę. W cieplejsze dni pomiędzy praniem a sprzątaniem siadywały we dwie, we trzy na ławce pod domem, cerując skarpety i łatając nasze portki. Gadały o życiu, o chorobach i o tym, co ugotować na obiad.\nNa pierwszym zebraniu mieszkańców na gospodarza kamienicy wybrano Helmuta Grabowskiego z parteru. Mówił, że kilka lat spędził w niewoli, lecz nigdy nie sprecyzował w jakiej: u Ruskich, Niemców czy może u Amerykanów?\nŻeby znów być razem – fragment wspomnień Haliny Radomskiej\nNa razie warunki tutaj są dosyć ciężkie. Gdańsk (centrum miasta) jest mocno zniszczony. Zwalone domy, gruzy, szkielety samochodów, wozów i różnych maszyn, oto widok, jaki przedstawia się oczom zwykłego przechodnia.\nW takiej to dzielnicy [okolice ulicy Łąkowej] mieszkaliśmy [autorka z mężem] przez jakiś czas, korzystając z gościnności pana Mirowskiego. Dzień w dzień dwa razy musieliśmy oglądać te zgliszcza i wdychać dym spalenisk, idąc do pracy i wracając z niej. Wreszcie w sobotę 4 sierpnia [1945 r.] przenieśliśmy się do Wrzeszcza na ul. Mickiewicza, do mieszkania, które mamy zajmować, a w którym na razie mieszkają jeszcze Niemcy. Dużo ich jest jeszcze w Gdańsku, ale sprawa wysiedlenia Niemców posuwa się naprzód. Już mamy swoje mieszkanie, które, mam nadzieję, będzie nam przyznane: trzy pokoje z kuchnią, łazienką, przedpokojem, częściowo umeblowane. Zrobiliśmy krok naprzód do przywiezienia Marty [córka autorki] i mamusi. Już nie mogę doczekać się tej chwili. Dowiedziałam się, że Marta już stoi sama, a ja tego nie widzę. W niedzielę 5 sierpnia, w dzień urodzin Marty, ofiarowałam mszę św. w jej intencji, aby się zdrowo chowała, wyrosła na chwałę Bogu, a nam na pociechę, i żeby dobry Jezus pozwolił nam jak najprędzej być razem.\nMaria Antonina codziennie myła nogi i uwielbiała się kąpać. Nieszczęsna królowa Francji miała w sypialni krytą wannę, w której jadała śniadania\nDwie msze, dwa przemówienia prezesa i marsz pamięci. Tak PiS będzie obchodziło piątą rocznicę katastrofy smoleńskiej\n10.04.2013 Warszawa. Marsz Pamięci z Archikatedry św. Jana pod Pałac Prezydencki – w ramach obchodów trzeciej rocznicy katastrofy smoleńskiej. • Fot. Agata Grzybowska / Agencja Gazeta\nOd rana do późnego wieczora będą trwać obchody piątej rocznicy katastrofy smoleńskiej, organizowane przez Prawo i Sprawiedliwość. Centralna część odbędzie się, jak co roku, przed Pałacem Prezydenckim.\n10 kwietnia w Warszawie mają odbyć się dwie msze – po pierwszej, celebrowanej w archikatedrze św. Jana, ma wyruszyć marsz pamięci na Krakowskie Przedmieście. W miejsce, gdzie dokładnie 5 lat temu zbierali się pogrążeni w żałobie warszawiacy. Pochód ma zakończyć piątkowe uroczystości w stolicy.\nPrzed Pałacem Prezydenckim zostanie ustawiona scena, a podczas obchodów dwukrotnie przemawiać ma lider PiS, brat tragicznie zmarłego w wypadku prezydenta – Jarosław Kaczyński. Planowane są też pokazy filmów, będzie orkiestra. Ci, którzy nie zmieszczą się pod sceną, będą mogli śledzić wydarzenia na telebimach. Bezpieczeństwo ma zapewnić kilkusetosobowa wewnętrzna służba porządkowa PiS.\nPomnik smoleński na warszawskich Powązkach. Ma przypominać o tragedii, a bryłą rozłam wśród społeczeństwa. Przynajmniej tak interpretują jego przesłanie mieszkańcy.•Fot. Agata Grzybowska / Agencja Gazeta\nPrawicowe media już od jakiegoś czasu mobilizują szyki i wzywają do godnego uczczenia rocznicy katastrofy. O to apelował przed miesiącem także Kaczyński.\nW tym roku, tak jak dotychczas, PiS zamierza samodzielnie – bez czynników państwowych – uczcić pamięć ofiar. Oficjalne uroczystości, z udziałem m.in. premier Ewy Kopacz, odbędą się w Świątyni Opatrzności Bożej na Wilanowie, na Powązkach Wojskowych, gdzie mieści się pomnik ku czci ofiar katastrofy, a także w Smoleńsku.\nTermin najbliższej rocznicy jest wyjątkowy, wyścig o prezydenturę zmierza już bowiem powoli na ostatnią prostą. Kandydatowi PiS Andrzejowi Dudzie niekoniecznie jednak mogą pomóc działania tzw. środowisk smoleńskich. Te bowiem ostro krytykują Bronisława Komorowskiego, czego przykładem jest najnowsza inicjatywa Solidarnych 2010 – plakat z wizerunkiem obecnego prezydenta z dopiskiem „Prawda w oczy zagląda”.\nW centralnym punkcie placu znajdzie się pomnik. Będą także drzewa i krzewy.•Fot. Urząd Miasta\nPiątkowe uroczystości mogą być odzwierciedleniem podziału wśród warszawiaków, którzy różnie oceniają nie tylko przyczyny katastrofy smoleńskiej, ale i przedstawiony ostatnio przez ratusz projekt budowy tzw. placu smoleńskiego (przy Placu Piłsudskiego), upamiętniającego ofiary. Momentalnie wzbudził on wiele wiele wątpliwości.\nPrzeciwna tej lokalizacji jest m.in. dziennikarka TVN-u Katarzyna Kolenda-Zaleska. Nie ma ona wątpliwości, że pomnik ofiar katastrofy smoleńskiej powinien stanąć na Krakowskim Przedmieściu, bo tam właśnie gromadziły się tłumy Polaków po 10 kwietnia 2010 roku. – Jeśli to nie wymaga upamiętnienia, to co? – pytała dziennikarka.\nRocznica katastrofy smoleńskiej: „Tusk powinien stanąć przed Trybunałem Stanu” [W TYGODNIKACH]\nŚledztwo ws. katastrofy smoleńskiej to główny temat najnowszych numerów tygodników „Do Rzeczy” i „wSieci”. „Tusk powinien stanąć przed Trybunałem Stanu” – pisze Bronisław Wildstein. Ponadto we „Wprost” o tym, jak Polacy szykują się do wojny.\nZOBACZ WSZYSTKIE OKŁADKI >>> Po katastrofie airbusa A320 linii Germanwings dziennikarze „Newsweeka” sprawdzają bezpieczeństwo na pokładach samolotów. Okładkowy artykuł dotyczy również samej pracy pilotów oraz tego, jak w Polsce można dostać się do tego zawodu. Od czego zależy zdobycie licencji pilota, jakie wymagania trzeba spełnić, żeby dostać posadę u któregoś z przewoźników?\nW najnowszym „Wprost” o tym, jak Polacy szykują się do wojny. W naszym kraju działa blisko 100 organizacji paramilitarnych, które dotychczas przeszkoliły ok. 30 tys. osób. – Chcemy nauczyć się strzelać, szukamy przygody. Ale kiedy trzeba będzie bronić kraju, będziemy gotowi – mówią ci, którzy do nich wstępują.\nWięcej we „Wprost” >>>\nNajnowszy numer „Do Rzeczy” poświęcony jest przede wszystkim piątej rocznicy katastrofy smoleńskiej. Okładkowym artykułem jest wspomnienie o Marii Kaczyńskiej: „Jak pierwsza dama zatrzymała przemysł pogardy”. Wspominają ją najbliżsi współpracownicy. „Bardzo bolały ją ataki na męża. Uważała je za niesprawiedliwe” – powiedział na łamach kandydat PiS na prezydenta Andrzej Duda.\nPonadto dziennikarz Cezary Gmyz tłumaczy, dlaczego zajmuje się katastrofą smoleńską nieprzerwanie od pięciu lat: „Przyrzekłem sobie, że zrobię wszystko, by przyczynić się do wyjaśnienia katastrofy”. Przypomina, że wcześniej pisał o tym, jak Rosjanie zamienili protokoły zeznań kontrolerów lotu w Smoleńsku. Więcej w „Do Rzeczy” >>>\nPiąta rocznica katastrofy smoleńskiej jest również głównym tematem najnowszego „wSieci”. Najważniejszym artykułem jest podsumowanie śledztwa w sprawie wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej autorstwa Bronisława Wildsteina: „Tusk powinien stanąć przed Trybunałem Stanu”.\nPonadto Jarosław Kaczyński wspomina w wywiadzie swoją bratową – Marię Kaczyńską: „Marylka lubiła zwierzęta i wszystkie, które Leszek zbierał po jakichś drogach, stacjach benzynowych, przyjmowała, wychowywała, no i te psy czy koty chodziły potem za nią krok w krok”. Więcej we „wSieci” >>>


Gleboznawstwo. Rozdział 2 - Jerzy Weber, Zbigniew Zagórski (eBook) - Księgarnia PWN\nGleboznawstwo. Rozdział 2(eBook)\nAutor: Jerzy Weber, Zbigniew Zagórski\ngleba systematyka gleboznawstwo gleba czynniki glebotwórcze gleba właściwości\nRozdział 2 z publikacji pt. "Gleboznawstwo", redakcja naukowa: Andrzej Mocek. Kompendium wiedzy o glebie opracowane według najnowszych kryteriów stosowanych w Polsce i na świecie. Nowoczesny, ogólnopolski podręcznik gleboznawstwa. Zaprezentowano w nim wiadomości dotyczące genezy, budowy morfologicznej, właściwości oraz klasyfikacji przyrodniczej i użytkowej gleb. Omówiono nowoczesną metodykę oznaczania najważniejszych parametrów glebowych. Książka jest bogato ilustrowana (m.in. są fotografie najważniejszych typów gleb Polski). W publikacji przedstawiono nową klasyfikację uziarnienia mineralnych utworów glebowych, opracowaną przez PTG (2009), które nawiązują ściśle do podziałów na frakcje i grupy granulometryczne stosowane powszechnie w literaturze międzynarodowej. Zaprezentowano również nowe zasady klasyfikacji przyrodniczej gleb. Systematyka gleb Polski (SgP 2011) jest oparta na kryteriach najczęściej stosowanych w taksonomiach gleb o zasięgu światowym, zalecanych oraz wykorzystywanych w krajach Unii Europejskiej. Książka jest przeznaczona dla studentów kierunków: rolniczych, przyrodniczych, inżynierii kształtowania środowiska, ochrony środowiska, biologii, geografii, geodezji, architektury krajobrazu w ramach studiów licencjackich, magisterskich i doktoranckich oraz dla pracowników naukowych wyższych uczelni i instytutów badawczych.\n2.8.2. Charakterystyka ważniejszych skał metamorficznych       65\n3.4.14. Proces sołodyzacji       97\n5.5.2.2. Właściwości cieplne       187\n7.8. Mikroorganizmy i enzymy glebowe jako bioindykatory jakości i zdrowotności gleby       272\n9.7.2.2.2. Gleby Karpat       419\nCzy idąc z kuchni do pokoju, zapominasz czasem, po co się tam wybrałeś i bezradnie rozglądając się po wnętrzu, powtarzasz tylko w myślach: „Zaraz, zaraz, co ja tu właściwie robię…”? Czy zdarza Ci się gorączkowo myśleć nad imieniem na...\nDodano: 04.10.2017 10:00:18\nKsiążka niezbędna dla kogoś kto lubi grzebać w ziemi jak ja, świetne zdjęcia bogaty opis, może za bardzo naukowe podejście do tematu ale da się to przeczytać.


Poczta kurier Trzebinia zamów online - Sex Doznania\nZ powodu rosnącego tempa życia i dużej popularności zakupów przez internet, coraz częściej korzystamy z usług firm kurierskich. Istniejące na rynku usługi kuszą nas korzystnymi cenami i szybkimi terminami dowozu. Wysyłanie paczek z Poczta kurier Chrzanów może być bardzo proste i naprawdę może ułatwić nasze życie. Co warto wiedzieć o wysyłaniu paczek przez firmę kurierską? Jakie są korzyści z takiego rozwiązania? Oraz jakie pomyłki zdarzają się przy wysyłaniu paczek?\nPoczta kurier Chrzanów\nNajczęściej nadawane przesyłki, to takie o niewielkich wymiarach. Mimo że przetransportowanie ich własnoręcznie na pocztę może nie jest, aż takie trudne, jednak możliwość odebrania ich z naszego mieszkania przez pracownika firmy kurierskiej wiele ułatwia. Możemy oszczędzić przy okazji czas oraz swoje nerwy, bo oczekiwanie w kolejkach na poczcie nigdy nie było przyjemne. Nadanie małej paczki to tylko kilka etapów, po pierwsze należy zrobić zamówienie na kuriera, zabezpieczyć pakunek zgodnie z wymaganiami a następnie zaczekać aż Poczta kurier Chrzanów zjawi się pod naszym mieszkaniem.\nFirma kurierska miasto ma możliwość odebrać od nas paczkę już w tym samym dniu, jeżeli zrobiliśmy zamówienie rano, albo dnia kolejnego. Może mieć to znaczenie szczególnie kiedy zależy nam na doręczeniu przesyłki do odbiorcy na czas. Zazwyczaj moment doręczenia przesyłki wynosi 24 godziny w następnym dniu pracującym.\nGdy jesteśmy małym przedsiębiorcą i nadajemy wiele przesyłek miesięcznie możemy skorzystać z oferty przesyłek hurtowych z firma kurierska miasto. Pozwala to okroić liczbę dokumentów. Dodatkowo mamy wtedy opcję otrzymania faktury zbiorczej pod koniec miesiąca.\nPrzy wysyłaniu tak wielu przesyłek na pewno zauważymy też korzyść z przejmowania ich przezpracownika firmy kurierskiej prosto z naszego miejsca zamieszkania. Zaniesienie ich za każdym razem na pocztę zajęło by wiele czasu oraz wymagało od nas siły, szczególnie kiedypaczki sporo ważą. Ponadto cena przesyłek hurtowych będzie korzystniejsza aniżeli płatność za każdą z przesyłek z osobna. W związku z tym gdy musimy nadawać większe ilości paczek powinniśmy skorzystać z oferty przesyłek hurtowych.\nA co w sytuacji, gdy towar który musimy nadać zajmuje bardzo dużo miejsca oraz sporo waży? Ekonomicznym rozwiązaniem może być nadanie go na palecie. Firma kurierska miasto proponuje nam przewóz ładunku do 500 kg. Wysłanie palety nie różni się szczególnie od wysłania tradycyjnej przesyłki. Także musimy zrobić zamówienie, zabezpieczyć paczkę a, także ułatwić kurierowi odebranie. Ze względu na wymiary paczki musimy umożliwić dojazd dla samochodu ciężarowego do punktu przechowywania ładunku.\nDobrze pamiętać, że kalkulując rozmiary pakunku oraz masę musimy uwzględnić paletę. Standardowa euro-paleta ma wagę w przybliżeniu 25 kg i liczy mniej więcej 15 cm wysokości. Ponadto zrobione z drewna palety będą mogły zmienić swoją masę pod działaniem wilgoci, w związku z tym rozsądniej jest nie przybliżać się do granicznej wagi paczki. Decydując się na paletę na której prześlemy towar, dowiedzmy się czy jest ona w zadowalającym stanie. Zepsuta paleta nie może stwarzać właściwego zabezpieczenia i produkty na palecie mogą ucierpieć. Gdy zostanie stwierdzone, że paleta nie była cała w momencie wysłania paczki, możemy mieć kłopoty z otrzymaniem odszkodowania za zniszczenia.\nKażda firma kurierska miasto miewa swoje wewnętrzne wymagania dotyczące rozmiarów, zabezpieczeń paczek i kontaktu z kurierem. W związku z tym warto poznać je przed dokonaniem zamówienia. Kluczową rzeczą przy przygotowywaniu przesyłki jest właściwe jej zabezpieczenie. Będzie to uzależnione od zawartości przesyłki i jej wymiarów. W przypadku palet najprawdopodobniej wystarczy owinięcie jej stretchem lub umocowanie towaru specjalnymi pasami. Niewielkie przesyłki z wrażliwą zawartością będą wymagały uszczelnienia, które będzie niwelowało pojawiające się wstrząsy. Co prawda Poczta kurier Chrzanów chce by wszystkie paczki były przenoszone z uwagą, jednak musimy pamiętać, że w czasie przewozu nasza przesyłka może się przechylać albo być przyciśnięta przez inne opakowania.\nNastępną rzeczą o której wiele osób zapomina jest wydrukowanie listu przewozowego. Poczta kurier Chrzanów odbierając pakunek musi też ten list przewozowy dostać i jeśli nie wydrukowaliśmy go zawczasu, musimy to zrobić kiedy kurier już czeka. W związku z tym wydłużamy czas odebrania przesyłki i w skali całego dnia, może okazać się, że kurier nie da rady do kogoś dojechać. W związku z tym warto pomyśleć nie tylko o sobie, ale również o pozostałych chcących skorzystać z oferty Poczta kurier Chrzanów .


Strona:Kazimierz Wyka - Modernizm polski.djvu/363 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Kazimierz Wyka - Modernizm polski.djvu/363\nTak oto w formie krańcowego wniosku korygujemy zajmowane dotąd dla wyraźności wykładu stanowisko: wiadomo było, że Próchno nie zrywa naprawdę z swoją epoką, wiadomym się staje, że nie czyni tego również Pałuba. Te dwa dzieła są jak krystaliczne narośle na bryle swej epoki, z odmiennych ścian tej bryły czerpią one życie, lecz zawsze tak, że oderwane być nie mogą. I choć rozmaitość tych narośli tak była pozornie wielka, że dopiero po dość skomplikowanych zabiegach dają się one z sobą połączyć (jest w tym najpewniejsze świadectwo żywotności epoki, którą stać było na takie zaprzeczenia samej siebie) — mimo to okazuje się, że zerwać z swoją epoką bez śladu, to rzecz niemożliwa. Tyle że Pałuba bardziej odbiega od swej epoki, ponieważ wytworzony w niej został nowy, mniejsza, że niepowtarzalny, styl, a zerwanie z wspólną tendencją artystyczną jest zerwaniem najsilniejszym. Gdy dokonuje go wielu, pada epoka. Te dzieła obydwa są wyjściem z okresu całkowitej jednolitości, są świadectwem rozmaitych możliwości dynamicznych, jakie powstają ze skrzyżowania różnych typów artystycznych z podobnymi zadaniami estetycznymi epoki, ale mimo wszystko w skomplikowaniu Młodej Polski dadzą się umieścić i wyjaśnić dużo więcej, niż gdyby były traktowane oderwanie.\nW Pałubie uciśniony typ duchowy dobitniej, z racji swej inności, widząc zagadnienia, zdaniem jego, przez współczesnych rozwiązane tylko po łebkach, doprowadza te zagadnienia do dojrzałości, której następcy nie podejmują i nie mogą podjąć. Ta dojrzałość bowiem jest z ducha zwalczanego czasu, tylko wówczas, przez kontrast i opór, zjawiskiem koniecznym dla wyzwolenia tego typu stawały się pałubiczność w konstrukcji powieści i atomistyka w analizie psychologicznej, rozbijająca zupełnie strukturę osobowości. W Próchnie typ artystyczny, absolutnie zgodny z nakazami estetycznymi swej epoki, a co dopiero wyzwolony z tendencyjności i środowiska pozytywistycznego, konstruuje sobie drogę reakcji moralistycznej, drogę zupełnie zawodną, bo zaprzeczającą samej podstawie twórczości artystycznej tego typu. W rezultacie z zamierzonego sądu moralnego pozostaje tylko wspaniale, z lubością odmalowany oskarżony. A prokurator, cytat z Modrzewskiego, w ogóle w ostatnim wydaniu Próchna nie istnieje. Jest niepotrzebny, nikogo nie zwiedzie.\nPokazuje Plutarch, że w umiejętnie zestawionym portrecie paralelnym dwóch bohaterów może się odbić cała epoka. Portret paralelny Próchna a Pałuby zmierzał do podobnego celu. Ponadto rozważania powyższe, choć inną drogą dążyły, zbiegają się z studium K. L. Konińskie-


środa, 1 lipca 2020 20:05\nDzięki zbiorowemu wysiłkowi wielu osób możliwe było przeprowadzenie modernizacji łazienki niepełnosprawnego pana Władysława, poruszającego się wyłącznie na wózku inwalidzkim, którym opiekuje się bratanica Barbara.\n– To wielkie dzieło miało swój początek w kwietniu tego roku, kiedy to na prośbę pana Władysława z Lachowic zamieściłem na swoim facebookowym profilu apel z prośbą o pomoc dla niego. Pan Władysław to starszy, schorowany mężczyzna, całkowicie niesamodzielny, który może się poruszać wyłącznie na wózku inwalidzkim z pomocą opiekuna. Wymaga stałej opieki i pomocy we wszystkich najdrobniejszych czynnościach życiowych, takich jak: spożywanie posiłków, przebieranie, przemieszczenie się z łóżka na krzesło lub wózek inwalidzki, mycie i kąpanie. Prosił o pomoc w dostosowaniu starej łazienki do swoich potrzeb. Ta poprzednia, jeszcze z lat 70-tych, zupełnie nie spełniała wymaganych funkcji, a stara wanna, z której nie był w stanie skorzystać, tylko blokowała wjazd wózkiem inwalidzkim\n– relacjonuje sołtys Lachowic i prezes lokalnego Koła PCK.\n– Sytuacja pana Władysława jest tym trudniejsza, że od śmierci żony kilka lat temu, zamieszkuje z niepełnosprawną bratanicą, która też cierpi na wiele chorób. Pani Barbara z przeniesieniem chorego do wanny z oczywistych względów nie była w stanie sobie poradzić. Remont był konieczny i niezbędny. Pomimo oczywistości tej inwestycji, niestety nie udało się zdobyć dofinansowania z żadnej instytucji. Rodzina zaś nie posiadała wystarczających środków własnych, gdyż jedynym ich dochodem jest renta inwalidzka i zasiłek dla osób niepełnosprawnych. Stąd mój apel, by wesprzeć potrzebującą rodzinę – finansowo lub rzeczowo\n– opowiada pan Grzegorz i dodaje:\n– Mój post na Facebooku spotkał się dużym zainteresowaniem. Przewidywany koszt remontu, wyceniony wstępnie przez fachowca wyniósł ok. 10 tys. złotych. Już na początku wiele osób zadeklarowało swoje wsparcie. Mogliśmy liczyć na łączną kwotę 5 000 zł. Zwróciłem się też osobiście do kilku osób z prośbą i pytaniem, czy mogłyby w jakiś sposób wesprzeć potrzebującą rodzinę i nikt z nich nie odmówił mi pomocy. W ten sposób udało się łącznie zebrać kwotę 9 000 zł.\n– Następną wspaniałą wiadomością był fakt, że zgłosił się młody człowiek – Sylwester Woźny – który zobowiązał się bezpłatnie wykonać cały remont. Ten dar spadł nam chyba prosto z nieba, bo zebrane środki wystarczyły dokładnie na materiały, a robocizna jest przecież bardzo kosztowna\n– opowiada sołtys Lachowic. Dzięki pomocy pana Sylwestra i wszystkich darczyńców możliwe było wykonanie remontu, który ułatwi codzienne funkcjonowanie niepełnosprawnemu panu Władysławowi:\n– I tak powstała nowa zmodernizowana łazienka, która jest wykonana z wysokiej jakości materiałów i dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Podłoga została wykonana z płytek antypoślizgowych. Kosztowna kabina prysznicowa składa się z uchylnych, szklanych skrzydeł, które dają możliwość wjazdu do jej wnętrza wózkiem inwalidzkim. W łazience zamontowano krzesełko kąpielowe i uchwyty dla osób niepełnosprawnych.\nPan Grzegorz nie krył wdzięczności dla wszystkich osób dobrej woli, którym los bliźniego nie był obojętny.\n– Chciałem bardzo podziękować wszystkim sponsorom dzięki, których ofiarności mogłem dokonać wszystkich niezbędnych zakupów. DZIĘKUJĘ:\nPaństwu Halinie i Krzysztofowi Pacyga z Lachowic,\nPaństwu Annie i Adamowi Miśkowiec z Lachowic,\nPaństwu Jerzemu i Ewie Daniec z Austrii,\nPani Renacie Babicz ze Stryszawy,\nPani Agacie Wątroba z Lachowic,\nPanu Krzysztofowi Christophorus z Austrii,\nPanu Krzysztofowi - Szafarzowi z Łętowni,\nPani Ewie ze Stryszawy,\nPani Marii Ligięzie z Pewli Małej,\nPaństwu Marii i Stanisławowi Bogacz z Lachowic,\nPani Stanisławie Mysza z Lachowic,\nPani Patrycji Polak z Makowa Podhalańskiego,\nPaństwu Agacie i Tomaszowi Chrząszcz z Lachowic,\nPaństwu Arlecie i Tomaszowi Świerkosz z Lachowic,\nPanu Markowi Tomiczkowi z Żywca,\nPani Janinie Wrażeń z Lachowic,\nPani Ewie Dyduch z Lachowic.\nBardzo DZIĘKUJĘ Panu Sylwestrowi Woźnemu, który całkowicie bezpłatnie wykonał wszystkie prace hydrauliczne oraz położył płytki ceramiczne na podłodze i ścianach oraz zainstalował kabinę prysznicową, umywalkę i kompakt WC.\n– wyliczył prezes lachowickiego PCK.\n– To nasze wspólne dzieło jest doskonałym przykładem na to, że ludzie potrzebujący mogą liczyć na pomoc tych, którym "więcej dano", a ci mają dla nich piękne, życzliwe i otwarte serca. Mam nadzieję, że dobro ofiarowane potrzebującym wróci do naszych darczyńców w postaci dobrego zdrowia i powodzenia w prowadzonych interesach. Pan Władysław i pani Barbara są bardzo wdzięczni za każdy gest pomocy i wsparcia oraz zapewniają wszystkich ofiarodawców i dobrodziejów, w swoimi utrudzeniu i cierpieniu, o modlitwie w ich intencji\n– podsumował działania sołtys.\nFot.: Sołtys Sołectwa Lachowice Grzegorz Krawczyk


Ptaki Nocy - recenzja niepoprawnej historii Harley Quinn! - Movies Room\nAutor: Maciej Rugała 7 lutego 2020\nPocząwszy od poniedziałkowego pokazu, długo zastanawiałem się jak ocenić ten film. Zachęcony nieco kreacją Jokera Phoenixa i Philipsa trend oceniania produkcji inspirowanych komiksami przesunąć mógł się trochę w stronę kina dramatycznego, pełnego psychologicznej głębi.\nAle nie zapominajmy – komiksy w swych początkach miały być niewymagającą rozrywką, błogą ucieczką do innego świata, świata akcji, wybuchów, pościgów i wyjątkowych postaci. Nie zawsze będzie to dogłębne studium przypadku chorego człowieka odrzucanego przez społeczeństwo czy np. ambitnej kobiety poszukującej własnej drogi po odcięciu się od znęcającego się nad nią kochanka. I właśnie do tego prostego rdzenia sięga – może nawet niezamierzenie, bez patetycznej napinki – najnowszy film od WB – Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn).\nHarley po Suicide Squad doczekuje się niejako własnej historii, niespolaryzowanej w końcu tak bardzo w stronę Jokera, chociaż ma on pewien wpływ na jej dalsze losy. Książę Zbrodni zrywa z wybranką, która pozostawiona jest sama sobie. Otrzymujemy cześć migawki znanej już z kinowego Legionu Samobójców, uzupełnionej nieco o jej telegraficznie zwięzłe przedstawienie origin story. Walcząc o niezależność od Jokera, Quinn wpada w kłopoty. Pierwszym na długiej liście osób życzących jej śmierci jest Black Mask, w tej roli ciekawy, chociaż nieco za mało widoczny Ewan McGregor. Bohaterka w ramach wymiany za swoje życie, ma odzyskać pewien drogocenny brylant, który nieświadomie zwinęła mała dziewczynka z biednej dzielnicy. Wkrótce natrafia na Renee Montoyę – skuteczną i wielce niedocenioną detektyw GCPD, a niedługo później jej drogi krzyżują się ponownie z wcześniej napotkaną Black Canary oraz Huntress, wypełniającą osobistą vendettę. Tak sformowana drużyna zmierzyć musi się z Czarną Maską i zastępami jego ludzi. A pamiętać należy, że ten nie próżnował w budowaniu swojej potęgi w przestępczym półświatku.\nZobacz również: Richard Jewell – recenzja najnowszego filmu Clinta Eastwooda!\nNie wiem czy najpierw zacząć od wad czy zalet produkcji. Z jednej strony przez chęć bycia surowo obiektywnym, aby wydać się poważnym i wcaleniedyletanckim krytykiem filmowym (za którego się nie uważam). Z drugiej strony – jakoś mocno kibicuję tandemowi DC pod skrzydłami Warner Bros., a film oglądało mi się naprawdę miło. Dlatego zacznę od wad i zalet jednocześnie. Otóż film jest trochę… Popieprzony. Pokręcony, i to nie w kwestii zawiłości, absolutnie nie. I to jest zarówno wadą, jak i zaletą. W pewnym momencie co chwila dostajemy flashbackami. I twórcy świadomie nimi żonglują, wiedząc jak może to zirytować. Przedstawienie historii bywa chaotyczne, czasem wydawać się może bez sensu. Film zdaje się trollować nas co chwilę. Z jednej strony to irytuje. Z drugiej – z niedowierzaniem przyznaję, że spodobało mi się to. Ale… O to trochę chyba chodziło. To sprawia, że wada staje się zaletą. Albo jest cechą będąca nimi obiema jednocześnie. Nie chcę tutaj rozwodzić się, generować wodotrysków nad tym jak przewrotnie dobry to jest film, bo to zbyteczne. Ale w tym szaleństwie twórcy znaleźli metodę. I zdaje się, że ja też. Całości dopełnia scena po napisach, którą KONIECZNIE musicie obejrzeć. Cierpliwość zostanie nagrodzona.\nZwrócić warto uwagę, że Gotham wcale nie jest ciemnym miastem wiecznej nocy, jak w niektórych produkcjach z Batmanem w roli głównej. Podobnie jak główna bohaterka – mimo swojej psychotycznej strony – jest to miejsce chwilami słoneczne, barwne, żywe. To zdaje się potwierdzać tezę – mam nadzieję, że nie wysnuwam tu nadinterpretacji – że Gotham na srebrnym ekranie to najczęściej projekcja charakteru głównego bohatera filmu – w przypadku Batmana jest mroczne, pełne traumy, szare; w przypadku Harley Quinn barwne, nadpobudliwie energiczne. Nawet w przypadku Jokera można by wpasować ten szablon – kiedy jest jeszcze Fleck to miasto jest brudne, szare, przeludnione, a nawet żywe barwy są przesunięte w stronę zgniłych odcieni. Jednak gdy pojawia się już Joker – jest kontrastowy chaos świateł, ognia i brudnej ciemności, chaos pełen życia w najbardziej wykolejonym znaczeniu.\nTym razem to Gotham w nowym wydaniu, którego jeszcze nie było. Pastelowym i pokręconym. Tak jak Harley Quinn. I bardzo dobrze.\nInna sprawa to papierowe postaci, które są przedstawione błyskawicznie, jak błyskawiczny wydaje się finał akcji filmu. Ale nie zapominajmy – to kino o komiksowych antybohaterkach, więc nie traktowałbym tego jako najważniejszej składowej oceny. Margot Robbie stara się realizować motyw wariatki Harley Quinn. Nie zawsze jej to w pełni wychodzi, ale i tak serwuje nam postać świeżą i wzbudzającą ciekawość.\nZobacz również: Zagraj to kiedyś jeszcze raz, Sam! – recenzja filmu 1917!\nOczywiście, jak na dzisiejsze kino przystało, nie mogło się obyć bez tematu homoseksualizmu, bo przecież inaczej byłoby, że to kolejny szowinistyczny, niewrażliwy film – co samo w sobie mogłoby w dzisiejszym kinie być czymś co wspomniane środowisko poniża. Czasem postaci homoseksualne są traktowane nie jako istotna część historii budująca świadomość, a jako paszport filmu chroniący go przed wszelkimi atakami ze strony sezonowych obrońców innych poglądów, co niestety uprzedmiotawia popkulturowych homoseksualistów i jest to bardzo krzywdzące. Muszę jednak przyznać, że orientacja Montoyi (w pełni z resztą zgodna w tym z komiksowym pierwowzorem) oraz niejasna relacja Wiktora Zsasza z Czarną Maską tylko dodaje im głębi i jest czymś ubogacającym ich i tak dość pobieżnie przedstawione postaci. Zwłaszcza w tym drugim przypadku – Sionis dzięki temu wydaje się bardziej wrażliwy na uczucia, mimo swojego niezrównoważenia.\nZobacz również: Proxima | American Film Festival 2019\nTo, co najważniejsze w filmie, to akcja, sekwencje kaskaderskie, luźna, niewymagającą historia i dystans filmu do samego siebie. Twórcy bawią się filmem i w zdecydowanej większości przypadków to zabawa, która bawi także widzów. Obraz, udźwiękowienie i muzyka na świetnym, pełnym energii poziomie, czyli dokładnie tak jak powinno być w filmie tego gatunku. No i oczywiście wielki finał i los, jaki spotkał Czarną Maskę to coś wskazującego swoją dynamiką i pomysłem filmy Quentina Tarantino – co jeszcze bardziej ukazuje dystans i zabawę formę omawianego filmu. To wszystko składa się na momentami cierpki, ale ostatecznie bardzo smaczny koktajl antybohaterskiego, luźnego kina akcji, na które warto pójść w piątek do kina!\nMały, szary człowiek. Tak podsumowałby go pewnie Adam Ostrowski. Albo też "bardzo dziwny, zaczarowany chłopiec" jak zrobiłby to Nat King Cole. Niepoprawny politycznie obserwator współczesności - świata, kina, książek i gier wideo.\nBirds of Prey, DC,, Harley Quinn, Ptaki Nocy, Warner Bros.,\nTom Cavanagh i Carlos Valdes opuszczą obsadę serialu The Flash po 7 sezonie!\n9 lutego 2020 o 12:34\nAle chamska scena po napisach :p\nbardzo starająca się Margot Robbie, nawet jeśli nie zawsze w pełni to wychodzi\nzajawka inspirowana komiksem, której dotąd szerzej nie przedstawiono\nluźny, pełen dystansu klimat\nsekwencje kaskaderskie i ich rozmach\ndrobiazgi, które chłoniemy uszami i wzrokiem – muzyka, dźwięk, barwy, dynamika!\npostacie rzadkie jak rozwodniona zupka instant\ndeus ex machina – szybki finał i rozwiązanie akcji, niedosyt\nfilm trochę jak odpustowe szczypki – dobre to i słodkie, ale brak jakichkolwiek wartości odżywczych\nNiesamowita przemiana do serialu Pam & Tommy! Lily James jako Pamela Anderson i Sebastian Stan jako Tomy Lee


Burmistrz Otmuchowa ogłasza XI przetarg ustny nieograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Gminy Otmuchów położonej w Kałkowie gm. Otmuchów obejmującej niezabudowaną działkę nr 119/6 obszaru 0,1595 ha przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową.\n5.Termin przeprowadzania przetargu: dnia 28 kwietnia 2015 r o godz. 10 15\nWarunkiem przystąpienia do przetargu jest wniesienie wadium w pieniądzu w ustalonym terminie i ustalonej wysokości. Wadium w przetargu na sprzedaż prawa własności działki 119/6 poł. w Kałkowie wynosi 3 500,00 PLN (słownie: trzy tysiące pięćset złotych). Wadium należy wpłacić na konto Gminy Otmuchów nr 37887200030000026020000040 prowadzone przez Bank Spółdzielczy w Otmuchowie w terminie do dnia 23.04.2015r. Osoba wpłacająca wadium to osoba /fizyczna lub prawna/, która figuruje na bankowym dowodzie wpłaty /przelewu/. Osoby licytujące w imieniu firm, współmałżonków lub osób trzecich muszą przed licytacją oprócz dokumentu tożsamości przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające prawo do reprezentowania firmy lub pełnomocnictwo. Przetarg będzie ważny bez względu na liczbę uczestników, a rozstrzygnięcie jego pozytywne, jeżeli przynajmniej jeden uczestnik zaoferuje, co najmniej jedno postąpienie powyżej ceny wywoławczej,\nDowody wpłaty wadium należy przedłożyć Przewodniczącemu Komisji Przetargowej w terminie do dnia 24.04.2015r\nLicznik odwiedzin: 8379891