Profesor Wilczur/14 | Ogród Petenery | FANDOM powered by Wikia\n←Rozdział XIII Profesor Wilczur • Rozdział XIV • Tadeusz Dołęga-Mostowicz Rozdział XV→\nŁucja nie dowiedziała się o śmierci Antoniego Suszkiewicza ani tego dnia, ani następnego. Podczas opatrunku w pokoju ambulatoryjnym dostała ponownego zawrotu głowy, lecz już znacznie silniejszego. Ledwo zdążyła pokryć pacjentowi ranę gazą i wydać Donce polecenie obandażowania. Półprzytomna, opierając się o ściany, doszła do swego pokoju. Przerażona Donka pobiegła po Jemioła, który zmierzywszy nieprzytomnej temperaturę sam się przestraszył. Rtęć w rurce przekraczała czterdzieści stopni. Zabrał się do ratowania, jak umiał.\nPrzede wszystkim napoił Łucję odwarem z tych ziół, które profesor dawał chorym na obniżenie temperatury, potem kazał Donce rozebrać Łucję i ułożyć ją w łóżku. Dalej jego wiadomości lekarskie nie sięgały, wobec czego usiadł przy łóżku i komentował się odpędzaniem much.\n- Spadło tu na nas, czcigodny eskulapie, siedem plag egipskich. Mego starego przyjaciela pogryzł pies, w apteczce wyczerpał się spirytus, no i panna Łucja leży w gorączce nieprzytomna. Zaaplikowałem jej dekokt z jakichś ziół na obniżenie temperatury, ale wciąż ma czterdzieści. Niechże pan zobaczy, co z nią jest. Mam nadzieję, że to nic poważnego, pomimo wysokiej temperatury.\n- Panna Kańska ma zdrowe serce - wyjaśnił Jemiołowi - wobec czego nie przewiduję żadnych poważniejszych komplikacji. Po paru dniach wróci do zdrowia. Zresztą będę tu co dziennie zaglądał.\nIstotnie dotrzymał przyrzeczenia. Co dzień, po swoich normalnych przyjęciach w Rado - liszkach przyjeżdżał do lecznicy, gdzie nie tylko interesował się stanem zdrowia Łucji, lecz zajmował się również tutejszymi pacjentami.\nWiedział już od Pawlickiego o chorobie Łucji i przyjechał z ogromnym naręczem kwiatów.\n- O, pewno pan miał dużo kłopotów z tymi kwiatami - dziękowała Łucja. - To bardzo miłe z pańskiej strony.\n- Co tam miłe. Przecież, do licha, choroba pani to po części moja wina. A jeżeli nie moja, to moich dziadów i pradziadów, że się w Kowalewie osadzili. Bo pani pewno nie wie, że to paskudne błociszcze należy do Kowalewa. Głowiłem się już nieraz nad tym, jak te bagna osuszyć. Sprowadzałem nawet różnych inżynierków. Chodzili, kręcili głowami, mierzyli, a z tego wszystkiego figa z makiem.\n- Po pięćset złotych wzięli i pojechali do diabła. A błoto jak było, tak i jest.\nMówił bardzo głośno, śmiał się szeroko. Cały dom napełnił się dudnieniem jego barytonu. Gdy poruszał się po pokoju, zdawało się, że poprzewraca wszystkie sprzęty. Pełno od niego było i głośno w lecznicy.\nPonieważ przyjechał wprost z sumy w Radoliszkach i była właśnie pora obiadowa, Jemioł zakrzątnął się, by przy jedzeniu nie zabrakło wódki. I nie zabrakło jej rzeczywiście. Pan Jurkowski okazał się dobrym kompanem. Obiad już był dawno zjedzony, a obaj przepijali do siebie nieustannie. Łucja, czując się zmęczona, pożegnała ich, by położyć się do łóżka. Gdy tylko wyszła, pan Jurkowski pochylił się ku Jemiołowi i powiedział szeptem, który doskonale słychać było w promieniu dwudziestu metrów dookoła domu:\n- Ależ panie! Co to za nadzwyczajna kobieta! Na kamieniu takie powinny się rodzić.\nJemioł poważnie skinął głową.\n- Nie mam nic przeciw tego rodzaju porodom, zacny agrariuszu. Chociaż mniemam, że one wolałyby rodzić się na czymś pulchniejszym. Pan Jurkowski zmarszczył brwi z zainteresowaniem:\n- Na pulchniejszym?\n- Si, signore. No, nasze kawalerskie. Wypili i pan Jurkowski zapytał rzeczowo:\n- Pan jest kawalerem?\n- Tak. Ale nie maltańskim.\n- A wie pan co, że mnie już obrzydło kawalerstwo. Człowiek dojeżdża do czterdziestki, czas już. Najwyższy czas. - I dlaczego pan się dotychczas nie ożenił?\n- Właśnie czas. Czasu nie miałem. Śmiech powiedzieć, ale szczera prawda. Bo to tak, panie kochany: najpierw wojna. Człowiekowi wówczas takie rzeczy nie w głowie. A potem wracam do mego Kowalewa, a tu jak wymiótł. Wszystko spalone do fundamentów. Fundamenty chłopi rozkradli. Jak się to mówi, nie było o co rąk zaczepić. Więc jakże żenić się? Trudno wziąć żonę, posadzić ją, panie kochany, pod gruszą i powiedzieć: siadaj no, umiłowana, tutaj i poczekaj, aż ja chałupę zbuduję i kawałek chleba dla ciebie z ziemi wyorzę. Gdy zaś już zabrałem się do odbudowy gospodarstwa, no to od świtu do nocy człowiek na nogach. Dopiero wszystko jako tako uładziłem, a tu kryzys. Myślę sobie: jakie licho? Ludzie przecież jeść nie przestaną. Ziemia swoje dać musi. Ale przez kilka lat nie dawała. Metr żyta czy funt kłaków - jedna cena. Sam pan wiesz.\n- Wiem, wiem. Bo wprawdzie żyta nie siałem, ale za to miałem plantację kłaków.\n- Jak to? - zdziwił się pan Jurkowski.\n- Całkiem zwyczajnie. Kłaków na czaszce. Jak pan widzi, Cyncynacie, plantacja funkcjonuje nieszczególnie. Zbyt słaba krescencja.\n- Cha, cha, cha! - zmiarkował pan Jurkowski. - Że niby pan łysieje? Cha, cha, cha! Ale komik z pana zawołany! Więc co to ja mówiłem? Aha. Do żeniaczki nie przychodziło. Bo i prawdę panu powiedzieć, tutejsza okolica nieurodzajna na panny. A co były, to już powychodziły za mąż. Człowiek przyjdzie do tego sąsiada, do innego - każdy żonaty. U każdego po domu kobieta chodzi, dzieciaki...\n- Na kamieniu urodzone - odpowiedział Jemioł.\n- Na kamieniu urodzone - powtórzył z rozpędu pan Jurkowski i połapawszy się w niewinnym podstępie towarzysza znowu wybuchnął śmiechem. - Ale z pana to wyszczekany warszawiak. Niech pana nie znam, kochany panie!... A pan nigdy nie był żonaty?\n- Nigdy - potrząsnął głową Jemioł.\n- I nigdy pana nie ciągnęło do żeniaczki?\n- Owszem. Raz ciągnęło mnie dwóch facetów, żebym się ożenił z ich siostrą.\nPan Jurkowski porozumiewawczo przymrużył lewe oko.\n- Tak się pan zagalopował?\n- Jeżeli to można nazwać galopem, carissime.\nTak sobie gawędzili niemal do zmroku, kiedy gość zaczął się zbierać do odjazdu. Ponieważ niezdecydowanie chrząknął, zwlekał i rozglądał się, Jemioł podpowiedział:\n- A może chciał się pan pożegnać z panną Łucją?\n- O, właśnie, właśnie. Jeżeli dość dobrze się czuje i jeszcze nie śpi. Łucja nie spała, lecz pożegnała się z panem Jurkowskim przez drzwi, a po jego odjeździe powiedziała Jemioł owi:\n- Jaki to miły człowiek. Tyle w nim bezpośredniości i tej ujmującej prostoty, którą daje szczere i dobre serce.\n- Prawda - podstępnie przyznał Jemioł. - A przy tym uroda. Bary Herkulesa, bicepsy Tytana, kark żubra, fantazja Kmicica! Hej, hej! Biedny mój przyjacielu, biedny mój przyjacielu!\nŁucja zdziwiła się.\n- O kim pan mówi?\n- O moim przyjacielu. O Wilczurze. Nieszczęsny leczy się tam w mieście i ani się domyśla, że Penelopa tu zapomniała o pruciu swojej tkaniny po nocach, że przeciwnie, nocami marzy, ale nie o nim, nieszczęsnym Odyseuszu!...\nŁucja z lekka zaczerwieniła się i zaśmiała.\n- Co też pan za głupstwa opowiada.\n- O biada ci, biada, Orestesie - jękliwym głosem zawodził Jemioł. - Zaprawdę powiadam ci, bezpieczniejszy byłeś wówczas, gdy cała kupa zalotników dybała na serce twej Penelopy, niż teraz, gdy jest tylko jeden! Jeden, ale jaki! Postura Zawiszy Czarnego, wąsik, psiakrew, Leszka Białego, no i w ogóle. Jedzie teraz sobie do swego Kowalewa, rumaki batogiem podcina, pogwizdując z zadowolenia, a w trop za nim biegną myśli i westchnienia pewnej .uroczej Dulcinei z Toboso. Pędź, rycerzu, z wichrami w zawody! Są to zawody, w których zawód cię nie spotka.\nRozbawiona Łucja śmiała się bez przymusu.\n- Słaby z pana prorok.\n- Słaby?... Chce pani powiedzieć nemo profeta w swojej lecznicy. Oby moje przepowiednie były błędne!\n- Zapewniam pana, że nie mogą się sprawdzić - powiedziała z naciskiem.\n- A mnie się zdawało, że ten agricola podbił pani serce od pierwszego wejrzenia.\n- Rzeczywiście podbił moje serce, lecz nie w tym znaczeniu, jak pan myśli.\n- A wie pani, że on najwyraźniej w świecie sunie do pani w koperczaki? To są konkury według wszelkich reguł wiejskich tradycji. Łucja machnęła ręką.\n- Jestem mocniej przekonana, że i tu się pan myli.\n- Ręczę za to całym swoim majątkiem - upierał się Jemioł. - I kto wie, czy nie dopnie swego? Kto wie? Cierpliwością i pracą... Zobaczy pani, że będzie nas odwiedzał coraz częściej!\nJemioł nie mylił się. Rzeczywiście nie było niemal dnia bez wizyty pana Jurkowskiego. Przyjeżdżał pod różnymi pozorami. Raz dlatego, że było mu po drodze do któregoś ze znajomych domów, raz z tej racji, że w miasteczku miał interesy, to znów, by przywieźć jakieś prowianty ofiarowane przez jego matkę lecznicy. Preteksty te nie były ani szczególnie przebiegłe, ani wyszukane. Uniemożliwiały jednak Łucji wszczęcie z nim otwartej rozmowy. Nawet wówczas, gdy zabrakło panu Jurkowskiemu konceptu sztucznych pozorów, mówił otwarcie:\n- Niewiele mam teraz w gospodarstwie do roboty, a człowiek przez cały rok napracuje się tyle, że zasłużył przecież na jakieś wytchnienie. Gdy pojadę do sąsiadów, rozmowa, jak państwo wiecie, nie jest zanadto urozmaicona. Gawędzi się o sprawach życia codziennego, a to o życie, a to o krowach, a to o służbie. Darujcie mi tedy, że was najeżdżam, ale miło mi spędzić tu godzinkę czasu.\nGodzinka wprawdzie przeciągała się zazwyczaj do kilku godzin, ale znów niepodobna było powiedzieć mu, że chociaż jego wizyty są i dla Łucji przyjemne, niemniej nie mogą doprowadzić do tego, czego się on spodziewa. Pan Jurkowski w swoich z nią rozmowach nigdy najmniejszym słowem nie zahaczał o te sprawy. Pomimo temperamentu i otwartości nie należał widać do ludzi agresywnych i wolał wprzódy wybadać grunt, niż narażać się na przykrą odmowę.\nTak siały sprawy, gdy pewnego dnia przed wieczorem bez żadnej zapowiedzi powrócił profesor Wilczur. Siedzieli właśnie przy herbacie, gdy usłyszeli zajeżdżającą furmankę. Zanim Jemioł zdążył wyjść na ganek, do sieni wszedł Wilczur. Łucja i pan Jurkowski powitali go radosnymi okrzykami. Przy świetle lampy wyglądał zdrowo i normalnie.\nMoże zeszczuplał nieco i przybladł, ale to przypisać należało zejściu wiejskiej opalenizny. Dopiero gdy usiadł przy stole. Łucja zauważyła: - lewa ręka profesora drżała, drgała nieustannie, a drganie to zwiększało się, ilekroć próbował utrzymać w niej widelec lub łyżeczkę.\nŁucji łzy napłynęły do oczu. By je ukryć, wstała i wyszła do swego pokoju. Tu nie potrzebowała hamować płaczu. Niewątpliwie zarówno Jemioł, jak i pan Jurkowski również zauważyli to drżenie ręki, lecz tylko ona rozumiała cały tragizm sytuacji: Wilczur jako chirurg już nie istniał. Te najprecyzyjniejsze ręce, którym setki i tysiące pacjentów powierzały swoje życie, stały się aparatem zepsutym, aparatem nie do użytku. Żadnej poważniejszej operacji Wilczur odtąd już nie będzie mógł samodzielnie przeprowadzić. Wprawdzie wiele z nich nie wymaga koniecznie użycia obu rąk i przy asyście innego lekarza mogą być zrobione, jednak utrata części władzy nad swoimi rękami musiała być dla Wilczura straszliwym ciosem.\nŁucja długo nie mogła się opanować. Była przecież lekarzem i rozumiała, że owo drżenie ręki nie może być objawem przemijającym. Podobne rzeczy w wyjątkowych wypadkach dają się usunąć przy pomocy naświetlań i elektryzacji, czyli zabiegów, których tutaj nie mogli stosować, nie posiadając potrzebnych aparatów. Lekarze na pewno nie puściliby Wilczura, gdyby rzecz uważali za uleczalną. On sam bez wątpienia zostałby tam na najdłuższej bodaj kuracji, byle nie utracić swoich możliwości chirurga. Stan zatem był beznadziejny. Należało się domyślać, że zęby wściekłego psa uszkodziły jeden z ważnych nerwów i że nic się już nie da naprawić.\nGdy wróciła do towarzystwa, pan Jurkowski zaczął się żegnać. Wkrótce i Jemioł poszedł spać. Zostali sami. Wilczur uśmiechnął się do niej ze smutkiem.\n- Widzi pani?...\nI wyciągnął ku niej rozdygotaną rękę. W porywie czułości i współczucia chwyciła jego dłoń i zaczęła ją okrywać pocałunkami, Widocznie sam był zbyt wstrząśnięty, by się przed nimi bronić.\n- I niech pani sobie wyobrazi, panno Łucjo - mówił cichym głosem - niech pani sobie wyobrazi, że nie udało się stwierdzić uszkodzenia jakiegoś nerwu. Nie jest również nadwerężony żaden mięsień... Próbowaliśmy tam wszystkiego. Byli bardzo dobrzy specjaliści. Orzekli, a i ja skłaniam się do ich poglądu, że na to nie ma już rady. Zaobserwowałem, że to w dość znacznym stopniu uzależnia się od stanu psychicznego. Im bardziej jestem podniecony lub zniecierpliwiony, tym bardziej wzrasta natężenie drgań. A na przykład w nocy, podczas snu, ustaje zupełnie.\nŁucja w obu rękach zaciskała jego dłoń, jakby pragnąc serdecznym uściskiem stłumić jej drżenie.\n- To nic. To nic, proszę pana. Niech pan się nie smuci. Niech pan pamięta, że zawsze będę przy panu. Przecież i dotychczas nie wszystkie operacje pan sam przeprowadzał. W tak wielu wypadkach wystarczała tylko pańska diagnoza i pańskie instrukcje.\nWilczur pogładził ją po włosach.\n- Wiem, wiem, droga panno Łucjo. Bywają przecież gorsze kalectwa niż to. Ostatecznie, któż bardziej ode mnie może być przyzwyczajony do kalectw... Będziemy sobie jakoś radzić.\nNazajutrz z rana przyjechał doktor Pawlicki, którego doszła wiadomość o powrocie Wilczura. Był również bardzo wstrząśnięty stanem ręki profesora i, niby przypadkiem, powiedział:\n- Nie miałem wprawdzie szczęścia korzystania z wykładów i z kliniki pana profesora, ale teraz w swojej bezczelności chcę się posunąć aż tak daleko, by wykorzystać pańską obecność tutaj dla uzupełnienia swoich skąpych wiadomości z dziedziny chirurgii. Znając pańską dobroć sądzę, że nie odmówi mi pan wskazówek i możności praktykowania pod pańskim okiem.\nWilczur spojrzał nań poważnie.\n- Nie, panie kolego. Nawet wdzięczny panu będę za to. Najczęściej poważniejsze zabiegi chirurgiczne przeprowadzamy tu rano. Niechże pan zagląda o tej porze do nas.\n- Postaram się nie ominąć żadnej okazji - skinął głową Pawlicki.\nIstotnie, niemal codziennie zaczął przyjeżdżać do lecznicy i pod kierunkiem Wilczura lub przy jego współudziale przeprowadzał operacje. A ponieważ rzeczywiście nie miał w okolicy zbyt wielkiej praktyki, mógł sobie pozwolić na bezpłatną pracę. Zwłaszcza że będąc dzięki małżeństwu dobrze sytuowany materialnie, nie potrzebował uganiać się za dochodami.\nOprócz niego częstym gościem lecznicy po dawnemu był pan Jurkowski. Wilczur nie mógł nie zauważyć, kto jest głównym celem jego przyjazdów. I chociaż widział również, że Łucja odnosi się do młodego ziemianina li tylko ze zwykłą sympatią, spytał ją kiedyś:\n- Jakże się pani podoba pan Jurkowski? Spojrzała nań zdumiona.\n- Czyżby to pytanie mogło mieć jakieś znaczenie? Wilczur z lekka się zmieszał.\n- No, nie, proszę pani. Zdawało mi się, że przyjeżdża tu głównie dla pani. Wzruszyła ramionami.\n- Być może. Jeżeli pan jest z tego niezadowolony, nic łatwiejszego, jak mu dać do zrozumienia, że bywa zbyt często.\n- Ależ cóż znowu! - oburzył się profesor. - To jest bardzo przyjemny człowiek. A poza tym, po cóż pani ma się nudzić? W pani wieku i tak to duże poświęcenie przebywanie na tym pustkowiu z dala od wszelkich rozrywek i zabaw. Przecież jakieś towarzystwo pani musi mieć.\nSpojrzała nań z serdecznym uśmiechem.\n- Pan wie najlepiej, że nie tęsknię za rozrywkami i że towarzystwo pana najzupełniej mi wystarcza.\nNie mówiła tego zupełnie szczerze, choć może sama o tym nie wiedziała. W gruncie rzeczy bywały chwile, gdy się po trochu nudziła. Jeżeli wtedy nie przyjeżdżał pan Pawlicki ani Jurkowski, zabierała się do pisania listów i listy te były dłuższe niż zwykle. Miała zresztą i powody do obszerniejszych korespondencji. Kolski pisywał niemal codziennie, a ton jego listów stawał się coraz smutniejszy. Nietrudno było się domyślić, że popadł w rodzaj melancholii, i Łucja uważała za swój obowiązek pocieszać go i zachęcać do życia.\nPomimo sympatii, jaką żywiła dla pana Jurkowskiego, na skutek rozmowy z Wilczurem postanowiła rozmówić się z młodym ziemianinem i wyraźnie dać mu do zrozumienia, że jego wizyty w lecznicy nie mogą mieć tych następstw, których się spodziewa. Przypadek jednak zrządził, że pewnego popołudnia Jurkowski przyjechał wraz ze swoją siostrą. Była to niemłoda już panna, o miłej powierzchowności i chorowitym wyglądzie. Przyjechała z zaprosinami. Z racji jej imienin w Kowalewie miał odbyć się bal i stara pani Jurkowska najusilniej zapraszała Wilczura i Łucję. Profesor, gdy usłyszał, zaśmiał się serdecznie.\n- Ależ drodzy państwo! Bal i ja! Ja od niepamiętnych czasów nie byłem na balu. A nie tańczyłem od czasów studenckich. Na cóż ja wam się przydam?!\n- Nie odmówi nam pan tego - odezwała się panna Jurkowska. - Przecież na balu będzie dużo osób starszych i nie tańczących. A mamusia tak bardzo prosiła... Tak by chciała poznać pana profesora. Tyle o panu słyszała. I od brata, i od ludzi.\n- Ależ ja i fraka nie mam - bronił się.\nOkazało się jednak, że i to nie jest przeszkodą, gdyż w okolicy rzadko kto używa aż tak paradnego stroju na sąsiedzkich zabawach.\nWilczur spojrzał na Łucję, jakby, oczekując od niej pomocy w obronie. Niespodziewanie jednak Łucja przyłączyła się do atakujących:\n- Jeżeli istotnie balowe stroje nie są koniecznością, moglibyśmy skorzystać z zaproszenia. Uśmiechnęła się do panny Jurkowskiej i dodała:\n- Ja też strasznie dawno nie tańczyłam, a tak lubię taniec.\n- No to i nie ma gadania - z rozmachem klepnął się po kolanach pan Jurkowski. - Znaczy, w sobotę o szóstej przysyłam po szanownych państwa konie i rzecz załatwiona.\nWilczur nie oponował dłużej, istotnie nie miał prawa odmawiać Łucji przyjemności potańczenia, wiedział zaś, że nie pojechałaby bez niego. Że zaś było to dla niej przyjemnością nie byle jaką, przekonał się nazajutrz, gdy zastał ją przy pruciu jakiejś sukni. Okazało się, że przy pomocy Donki zabrała się do przerabiania swojej warszawskiej wizytowej sukienki na coś, co mogłoby przypominać balową toaletę. Tak była tym zajęta, że ledwo dostrzegła wchodzącego Wilczura.\n- Myślę, że jeżeli tu wyciąć ze trzy centymetry - mówiła z przejęciem do Donki - a tutaj zmarszczyć, to fałdy dobrze się ułożą...\n- Doskonale się układają - z pobłażliwym uśmiechem powiedział Wilczur.\n- Rzeczywiście tak jest dobrze? - zapytała poważnie.\n- Moja droga pani. Żebym ja się na tym znał choć odrobinę.\nDonka przyklękła przed Łucją i obciągając w dół sukienkę, powiedziała:\n- Jeżeli wypuścić tu obrąb na dwa centymetry, to i długość będzie jak raz. Wilczur chrząknął.\n- Hm. Gdy panie już to skończą, to proszę mi dać znać.\n- Dobrze, dobrze - w roztargnieniu powiedziała Łucja. - Zaraz skończymy.\nWilczur wyszedł i usiadł na ganku obok Jemioła, który zajęty był robieniem papierosów. Dawniej się nigdy tym nie zajmował. Wilczur zwykł był sam robić papierosy dla siebie, a Jemioł zabierał z jego pudełka tyle, ile mu było potrzeba. Od czasu jednak powrotu profesora okazało się, że drgająca ręka uniemożliwia mu wykonywanie nawet tak prostej czynności. Któregoś dnia Jemioł to zauważył i odtąd, nie powiedziawszy słowa, sam przejął tę funkcję.\n- Oto drobny szczegół, charakteryzujący człowieka. Myśl o przyszłości. O najbliższej choćby, lecz o przyszłości.\n- Czy widzisz w tym coś złego? - pytał Wilczur.\n- Naturellement, sire. Czyż można mieć łeb wiecznie zaprzątnięty przyszłością? Czy nie widzisz katastrofalnych skutków takiego Standpunktu?\n- Przyznam ci się, że nie widzę, przyjacielu.\n- Bo nie umiesz na rzeczy patrzeć filozoficznie, darling. Zastanów się:\nludzie myślą wciąż o jutrze. Co dzień o jutrze. I tylko o jutrze. Dzięki temu nie dostrzegają takiego drobiazgu jak dzień dzisiejszy. Nie dostrzegają teraźniejszości. Wciąż żyją jutrem, a gdy to jutro staje się wreszcie rzeczywistością, gdy zegar przemierzy odpowiednią ilość godzin i przeniesie ich w to jutro, już na nie nie zwracają najmniejszej uwagi. Bo jak wariaci wpatrzeni są w następne jutro. Płyną koło nich zdarzenia, przewalają się sprawy, coś się dzieje. Oni tego nie mogą widzieć, nie widzą, nie potrafią skupić na tym uwagi, bo cała ich uwaga skoncentrowana jest na przyszłość. Gdybym pisał monografię naszych czasów, dałbym jej tytuł: „Ludzie bez teraźniejszości". W tych warunkach człowiek dopiero na łożu śmierci, gdy z ust lekarza słyszy, że już nie ma przed nim żadnego jutra, dostrzega swoje dzisiaj. Niestety, to dzisiaj jest mało pociągające. I oto takim happy endem kończy się długi film życia dwunogiej istoty, pozbawionej upierzenia, a obarczonej bzikiem w pogoni za jutrem. Czy nie uważasz, maestro, że tkwi w tym paradoksalne marnotrawstwo?... Czy nie sądzisz, że ten system egzystencji spoczywa na niezachwianym fundamencie kretynizmu? Jeżeli mi oświadczysz, że system jest doskonałym narkotykiem przeciw świadomości prześmierdłej nudy dnia dzisiejszego, powiem ci, że widzę w tym głęboką moralność. Nie na próżno lekarze przez długie lata wrogo się odnoszą do używania narkotyków przy porodach. Musi w tym tkwić jakaś racja. Czemu tedy człowiek, rodząc swoje dzisiaj, ma być narkotyzowany gorączkową myślą o przyszłości? Nie można być mędrcem, nie znając teraźniejszości, nie widząc jej ani siebie w niej. Teraz już wiesz, dlaczego jestem mędrcem.\n- Ho, ho, przyjacielu. Gdzież się podziała twoja mądrość, twój wstręt do „systemu jutra"?\n- Moją mądrość znajdziesz w jasnym spojrzeniu moich pięknych oczu, a wstręt w skrzywieniu moich złotoustych warg. Jeżeli zaś myślisz, że zmieniłem zdanie, grubo się mylisz. Po prostu zauważyłem, że ostatnimi czasy niedbale robisz papierosy, a ponieważ lubię palić porządnie napchanę, poszedłem na drobny kompromis z przeciwnościami życia i zrobiłem im małe ustępstwo.\nWilczur spojrzał na swoją drgającą rękę.\n- Tak... Niedbale... Masz rację, przyjacielu. Stopniowo staję się zupełnym niezdarą.\nJemioł nieznacznie wzruszył ramionami.\n- I jakież stąd wnioski?\n- Nie podzielam tego zdania. Mogę śmiało powiedzieć, że przeciwstawiam się mu całkowicie i z najgłębszym przekonaniem.\n- Jakimże znowu poczęstujesz mnie sofizmatem? - Wilczur blado uśmiechnął się. - Nie wmówisz mi chyba, że utrata ręki czy nogi, słuchu czy wzroku jest rzeczą radosną.\n- Radosną to jest złe wyrażenie. Trafniej będzie powiedzieć: pożyteczną.\n- W czymże jej pożytek?\n- W stopniowości. Mądra natura wymyśliła niezgorszą regułę odzwyczajania istot żyjących od życia. Jakże mogła łatwiej to przeprowadzić, niż zamykając stopniowo kontakty człowieka z otaczającym go światem? Najczęściej śmierć przychodzi, już wtedy, kiedy życie niewiele jest warte. Reumatyzm uczynił ręce niezgrabnymi, podagra wyeliminowała nogi, że tak powiem, z obiegu, żołądek nie przyjmuje żadnych smakowitych pokarmów i nie trawi nic oprócz obrzydliwej kaszki, nerki nie chcą przepuszczać ani najmniejszego kieliszka wyborowej, serce nie pozwala na biegi konkursowe, uszy nie usłyszą śpiewu słowików i szemrania strumyków, nos nie odróżnia zapachu starej fajki od zapachu konwalii, oczy niedowidzą powabów najpiękniejszej kobiety, a gdyby i dowidziały, to i tak organizmowi nic by z tego nie przyszło, bo reszta jest już dawno na emeryturze... Wszystko to jest pięknie i logicznie skomponowane. Człowiek stopniowo staje się odizolowany od spraw tego świata. Pracuje w nim sprawnie tylko mózg, który oczywiście musi się czymś pocieszyć. Pociesza się tedy z reguły tym, że istnieje świat inny, gdzie można doskonale egzystować bez używania takich przyrządów, jak kończyny, żołądek, organ powonienia i temu podobne łatwo dezelujące się instrumenty. Powiedziałbym nawet, że to jest bardzo uprzejmie ze strony natury stwarzanie tak łagodnego przejścia między życiem a śmiercią. Starość z jej wszystkimi niedomaganiami jest dobrodziejstwem człowieka.\nWilczur zmarszczył brwi.\n- Pod pewnym względem przyznaję ci słuszność. Ale wszystkie kalectwa i mankamenty, o których mówiłeś, nie zawsze są udziałem ludzi starych. Często spadają na tych, którzy znajdują się w wieku powszechnie uznanym za młodość lub dojrzałość.\nJemioł zapalił papierosa i wsmakowując się w zapach dymu przecząco potrząsnął głową. - Nie biorę pod uwagę kwestii wieku. Taka kwestia dla mnie nie istnieje. Wilczur zaśmiał się.\n- Nie pozostaje mi nic innego, jak przyznać ci oryginalność i pod tym względem, przyjacielu. Bo chyba jesteś na świecie jedynym wyjątkiem, który nie bierze pod uwagę wieku.\n- Mogę być jedynym. Czyż to w jakikolwiek sposób podważa prawdziwość moich twierdzeń i logikę rozumowania? Wiek to jest sprawa czasu. I tylko czasu.\n- Gruntownie się mylisz. To nie tylko sprawa czasu, lecz i rozwoju indywiduum w tym czasie. Kwestia osiągnięć wewnętrznych i zewnętrznych. Kwestia dojrzałości duchowej i umysłowej. Kwestia pozycji w społeczeństwie. Przechodząc od abstrakcji do rzeczywistości weźmy przykład. Przykład możliwości bliski i oczywisty. Weźmy mnie. Bynajmniej nie czuję się zgrzybiały i sądzę, że o wiele bardziej mógłbym być przydatny, gdyby nie to uszkodzenie ręki, gdyby nie to kalectwo. A po wtóre, mylisz się sądząc, że człowieka trzeba odzwyczaić od życia, przerywając mu stopniowo z nim kontakty. Tu stan psychiczny decyduje mocniej i dobitniej niż mankamenty fizyczne. Jakieś stosunkowo drobne niepowodzenia wywołują czasem zupełne zniechęcenie do życia i zobojętnienie na śmierć. Ba, trzydniowe bóle żołądka u człowieka młodego i całkiem zdrowego mogą mu tak obrzydzić życie, że bliski jest samobójstwa. A miałem i takich pacjentów, którzy po amputacji obu rąk i nóg nie przestawali jak najżywiej interesować się wszystkim, co ich otacza. Jemioł podniósł się.\n- Wybacz, cesarzu. Zastrzegam sobie prawo kontynuowania tej dysputy, ale zrobię to innym razem. Teraz, niestety, nie mogę ci służyć, gdyż zbliża się właśnie pora mojej codziennej procesji do Radoliszek. A ubezpiecz tymczasem swoją argumentację w jakimś towarzystwie asekuracyjnym. Zarobisz na tym na czysto, gdyż wypłacą ci grube odszkodowanie. Rozbiję ją tak, że nie zostanie kamień na kamieniu.\n- Kamień na kamieniu, na kamieniu kamień, a na tym kamieniu jeszcze jeden kamień.\nI oddalał się wciąż nucąc, podczas gdy Wilczur z uśmiechem patrzył za nim: doskonale wiedział, że Jemioł przyśpieszył swoją wycieczkę do karczmy tylko dlatego, że właśnie nie umiał znaleźć kontrargumentów, a z zasady nie lubił komukolwiek w dyskusji przyznać słuszności.\nGdy Wilczur zajrzał do Łucji, zastał ją zajętą szyciem. W ogóle stopień zainteresowania się Łucji oczekiwaną zabawą był dla Wilczura niespodzianką. O ile sobie przypominał, w Warszawie Łucja nader rzadko bywała na balach czy dancingach, nie przepadała nawet za takimi rozrywkami, jak teatr i kino. Wilczurowi wydawało się to zupełnie naturalne, gdyż odpowiadało jego własnym zainteresowaniom. Uważał ją za dziewczynę poważną, która nie na próżno poświęciła się tak odpowiedzialnej i wartościowej pracy, jak praca lekarza.\nZaskoczony był teraz jej przemianą, bo za przemianę musiał uważać nagły pociąg do tańców. Jeszcze przed paru dniami śmiałby się, gdyby mu powiedziano, że Łucja przez wiele godzin może poświęcać swoją uwagę takim śmiesznym drobiazgom, jak przerabianie sukni.\n- Przecież dzisiaj mamy ten bal w Kowalewie i musiałam pójść do fryzjera, by mnie uczesał.\nTeraz dopiero zauważył na jej głowie jakieś dziwne fioki i loki. Nawet ładnie jej z tym było. Nie mógł się jednak zdobyć na powiedzenie czegoś więcej jak:\n- No, naturalnie, naturalnie.\n- Nie powinienem temu wszystkiemu się dziwić - perswadował sobie. - Jest młoda, a pędzimy tutaj taki szary i bezbarwny tryb życia. Ten bal jest dla niej zdarzeniem.\nSadowiąc się obok Łucji w bryczce Wilczur poczuł zapach perfum. To zdeprymowało go do reszty i by pokryć zmieszanie, zaczął obszernie opowiadać Łucji ó jakiejś skomplikowanej operacji dwunastnicy, o której przeczytał w świeżo otrzymanym miesięczniku lekarskim. Ten temat zajął im całą drogę.\nBale w Kowalewie i we wszystkich innych dworach owych stron dość znacznie różnią się od podobnych zabaw w stolicy. Różnią się przede wszystkim tym, że zaproszeni goście nie uważają sobie za punkt honoru przyjechać jak najpóźniej, lecz właśnie na oznaczoną godzinę, a czasem i na kilka godzin wcześniej. Toteż gdy Łucja z Wilczurem wysiadali przed gankiem kowalewskim, wewnątrz już było rojno i gwarno. Na powitanie do bryczki wybiegł młody gospodarz, a za nim przydreptała jego matka. Na ganek wyszło jeszcze kilka osób, by zobaczyć, kto przyjechał.\nWilczur i Łucja spośród kilkudziesięciu obecnych gości znali zaledwie kilka osób. Poza Pawlickim i proboszczem byli to przeważnie ziemianie z bliższych i dalszych okolic, ich żony, siostry, córki lub matki. Nie dotarł tu jeszcze modny zwyczaj odmładzania się, i matki wyglądały istotnie jak matki, żony jak żony, a córki jak córki. Matki obsiadły kanapy, żony skupiły się w bocznym saloniku zawzięcie rozprawiając o sprawach gospodarskich, panny stały grupkami szepcąc, śmiejąc się i zerkając ku jadalni, gdzie podano dla panów wódkę i przekąski.\nTymczasem w salonie rozległy się pierwsze tony strojonych instrumentów. Sprowadzony z Radoliszek zespół orkiestrowy nie był wprawdzie liczny, gdyż składał się z trzech osób: pianisty, skrzypka i harmonisty, ale za to wypróbowany i cieszący się w całej okolicy dużym wzięciem.\nZ wolna młodzi panowie wynurzali się z jadalni i teraz dopiero pan Jurkowski zaczął przedstawiać ich Łucji i Wilczurowi. Oboje ze słyszenia znani byli już wszystkim od dawna. Nie tylko dlatego, ale i dzięki urodzie Łucji wkrótce dookoła nich zebrało się sporo młodzieży i wraz z dźwiękami pierwszego walca Łucja zaproszona została do tańca. Z kolei Pawlicki poprosił pannę Jurkowską i wkrótce salon zapełnił się wirującymi parami. Przekąska, a raczej wypite przy niej nalewki doskonale wpłynęły na humor mężczyzn i na ochotę do kręcenia się przy dźwiękach muzyki. Panie i tej podniety nie potrzebowały, gdyż sam taniec był dla nich podnietą.\nŁucja wyglądała ładnie. Mówiło jej to nie tylko lustro, w którym za każdym okrążeniem salonu kontrolowała swoją powierzchowność, lecz i spojrzenia wszystkich mężczyzn. Były tu kobiety i młodsze od niej, i lepiej ubrane, lecz mogła się nie obawiać braku powodzenia.\nNiestrudzona orkiestra prawie nie robiła przerw, a ponieważ danserów było więcej niż danserek, Łucja na krótkie zaledwie chwile przysiadała, by odpocząć, i znowu ją ktoś porywał do tańca.\nW dalszych pokojach starsi panowie zasiedli do brydża. Wilczur jednak, który w ogóle w karty grać nie umiał i nie lubił, stał na progu salonu rozmawiając z panią domu. O ile to było możliwe, nie spuszczał wzroku z Łucji i nie mógł się pozbyć dziwnego uczucia, że stała się dlań obca i daleka. Wydawało mu się, że ten połysk w jej oczach, te żywe rumieńce, ten uśmiech zalotny, że wszystko to jest czymś nienaturalnym i jakby nieprzyzwoitym. Nie licowało z jej powagą i z jej wartością wewnętrzną, którą tak wysoko oceniał, owo bezmyślne kręcenie się w ciasnej przestrzeni, w natłoku tańczących, przeginanie się w biodrach, niemal kokieteryjne przechylanie głowy. To nie była Łucja.\nNie pomagały żadne refleksje. Na próżno tłumaczył sobie, że wszystko jest w porządku, że tak być powinno, że Łucja jest młodą dziewczyną, a taniec od wieków jest przywilejem właśnie młodych dziewcząt, że to raczej dobrze o niej świadczy: umie pracować intensywnie, pożytecznie i poważnie, umie głęboko patrzeć na sprawy życiowe i na swoje obowiązki, a jednocześnie potrafi być wesołą i naturalną, bawić się tak, jak bawią się inne kobiety w jej wieku. Wszystko to było słuszne i przekonywające. O ile jednak mózg przyjmował to do wiadomości i akceptował, o tyle gdzieś w emocjonalnych ośrodkach tym silniej występował sprzeciw.\nOto Łucja w objęciach swego partnera przesunęła się w tangu obok Wilczura i uśmiechnęła się doń ciepło i serdecznie. Odpowiedział jej uśmiechem, lecz natychmiast odwrócił głowę. Musiała to zauważyć. Gdy tylko orkiestra umilkła, zbliżyła się do niego.\n- Jak tu przyjemnie, prawda? - zapytała.\n- O tak - powiedział bez przekonania.\n- Orkiestra może nie jest najlepsza pod względem muzycznym, ale do tańca przecież sam rytm wystarcza. I niektórzy z tych panów naprawdę świetnie tańczą.\nWilczur nic nie odpowiedział i teraz przyjrzała mu się zdziwiona. - Pan, zdaje się, z czegoś jest niezadowolony?\n- Ja? Ależ bynajmniej.\n- Pan się nudzi?\n- Cóż znowu...\n- O, bardzo mi przykro. Namówiłam pana na ten bal, kochany profesorze. Jaka ze mnie egoistka...\n- Przed kolacją nie wypada wyjechać, ale zaraz później wrócimy do domu. Wilczur wzruszył się jej gotowością.\n- Za żadne skarby, panno Łucjo.\n- Kiedy pana to wcale nie bawi! Z uśmiechem rozłożył ręce.\n- Ha, to już moja własna wina. Skoro nie tańczę, należałoby przynajmniej nauczyć się grać w brydża lub interesować się polowaniem. Miałbym wtedy dość interesującego zajęcia. Niechże pani da spokój wszelkim skrupułom. Musi pani raz wreszcie wybawić się za wszystkie czasy. Bo jeżeli...\nNie dokończył, gdyż orkiestra zagrała znowu i przed Łucją skłonił się nowy danser.\n- Czy mogę panią prosić do fokstrota?\n- Z przyjemnością - odpowiedziała Łucja i dopiero teraz spostrzegła, że Wilczur nie dokończył zdania. Nie mogła się jednak cofnąć. Skinęła mu głową i znalazła się w objęciach wysokiego bruneta o marzycielskich oczach. Znała go tylko z widzenia i wiedziała, że jest ziemianinem gdzieś z północnej części powiatu. Nazywał się Nikorowicz. Spotykała go czasami w Radoliszkach.\n- Widzę już panią po raz trzeci. Pani może na mnie nie zwróciła uwagi. Nie wszyscy mają takie szczęście jak Wicek Jurkowski...\n- Czymże się to szczęście wyraża? - zapytała lekko rozbawiona.\n- Ba, żebym umiał pani dokładnie odpowiedzieć. Ale Wicek to taka skryta bestia, że tylko chrząka i mruczy pod nosem. Wiem jednak, że widuje panią bardzo często. A czy już to samo nie jest szczęściem?\n- Niechże pan ze mnie nie żartuje - zaśmiała się. - Rzeczywiście pan Wincenty zagląda dość często do nas do lecznicy, lecz takie „szczęście" dostępne jest każdemu, kto cierpi na niestrawność lub ma skaleczony palec.\n- Och, wobec tego będę się starał przy dzisiejszej kolacji nabawić się niestrawności, a jeżeli to nie poskutkuje, jutro sobie utnę palec.\n- Widzę, że pan zdolny jest do poświęceń - zaśmiała się.\n- O tak. Do każdych. Powtarzam jednak, że Wicek ma wyjątkowe szczęście. Bo braku apetytu nigdy u niego nie zauważyłem i nie dostrzegłem również, by brakowało mu palców. A jednak bywa u pani często. Czy nie może mi pani powiedzieć, w jaki sposób udałoby mi się dostąpić takiegoż przywileju?\n- To nie jest żaden przywilej, proszę pana. Miło mi będzie, jeżeli pan nas kiedy odwiedzi w lecznicy.\n- Dziękuję pani. I na pewno z tego skorzystam w najbliższym czasie. Chwilę tańczyli w milczeniu, po czym Nikorowicz zapytał na pozór obojętnym tonem:\n- Jakże się pani podoba Kowalewo?\n- Bardzo tu ładnie i miło.\n- A te braki, które tu jeszcze są, zostaną wkrótce uzupełnione.\n- O jakich brakach pan mówi? - Spojrzała nań zaciekawiona. Zawahał się i odpowiedział:\n- Właściwie mówię o jednym braku. O jedynym braku: Wicek nie ma żony, a Kowalewo pani.\nDomyśliła się, do czego Nikorowicz zmierza, i powiedziała:\n- W Kowalewie są aż dwie panie. Nie słyszałam też, by pan Jurkowski zamierzał się żenić.\nNie wspominał mi o tym.\n- Ach, tak? - zdziwił się Nikorowicz. - Więc jeszcze nie oświadczył się pani?\nPonieważ zmarszczyła brwi, pośpieszył dodać:\n- Bardzo przepraszam za wtrącanie się w nie swoje sprawy. Pani łaskawie mi wybaczy, ale sądziłem, że to już jest tajemnica publiczna. W całym powiecie wszyscy mówią głośno, że Wicek stara się o pani rękę.\n- To pomyłka - powiedziała z naciskiem. - Mogę zapewnić pana, że nie ma w tym źdźbła prawdy.\n- Jednak... - zaczął Nikorowicz. Przerwała mu:\n- Pan Jurkowski jest znajomym profesora i moim i przykro mi, że jego odwiedziny w lecznicy mogą być tak nietrafnie komentowane.\nRozmowa ta wzburzyła Łucję. Nawet nie przypuszczała, by bywanie Jurkowskiego w lecznicy tak bardzo wszystkim rzuciło się w oczy. Teraz jednak dopiero ze spojrzeń obcych, z niektórych powiedzeń i stosunku do siebie Łucja mogła wywnioskować, że uważają ją tu prawie za narzeczoną gospodarza. Długo wahała się nad wyborem sposobu zdementowania tych mylnych przypuszczeń. Wreszcie postanowiła rozmówić się jasno i otwarcie z Jurkowskim.\nWkrótce nadarzyła się ku temu sposobność: poprosił ją do tańca. Ponieważ mogli ich usłyszeć tańczący obok i z urywków dosłyszanych zdań domyślić się, o czym mówią, gdy już tango się kończyło, zaproponowała:\n- Chciałabym z panem pomówić na osobności.\n- Ależ z największą przyjemnością. Tym bardziej, panno Łucjo, że i ja panią o to chciałem prosić.\nPrzeprowadził ją przez sień i przez pokój, gdzie grano w brydża, do swojej kancelarii. Nie było tu nikogo.\n- Proszę pana - zaczęła rzeczowo, siadając na fotelu, który jej przysunął - dowiedziałam się dzisiaj, że w okolicy krążą niedorzeczne plotki, jakoby pan w stosunku do mnie czy też ja w stosunku do pana żywimy zamiary małżeńskie.\n- Dlaczego pani te pogłoski nazywa niedorzecznymi?\n- Po prostu dlatego, że opierają się na czczym wymyśle. Na absurdalnym wymyśle.\n- Jeżeli nawet na wymyśle, nie widzę bynajmniej jego absurdalności. Chciała mu oszczędzić odmowy i dlatego potrząsnęła głową.\n- Absurd polega tu na tym, że zarówno pan, jak i ja doskonale wiemy, że nie jesteśmy przeznaczeni dla siebie.\n- Ja wcale tak nie sądzę - odrzekł marszcząc brwi.\n- Na pewno pan tak sądzi - powiedziała z naciskiem. - Po pierwsze, pan jest ziemianinem. Potrzebuje pan żony ziemianki, która by zajęła się gospodarstwem, która by prowadziła panu dom. Ja Jestem lekarzem. Jak pan wie, przeniosłam się w te strony po to, by pracować społecznie. Nie mam pojęcia o gospodarstwie. Nie znam się na tym i uważałabym, że marnuję swoje zdolności, swoje fachowe przygotowanie, gdybym zarzuciła pracę lekarską. Pracę tę zresztą uważam za swoje powołanie i nigdy się jej nie wyrzeknę. Milczał przez chwilę i odezwał się wreszcie prawie gniewnie:\n- A któż pani powiedział, że ja wymagałbym od pani jakichkolwiek wyrzeczeń się? A któż pani powiedział, że ośmieliłbym się narzucać pani gospodarowanie w Kowalewie?... Niczego więcej nie pragnę, tylko tego, by pani została moją żoną, i w niczym pani nie zamierzam krępować. Będzie pani mogła robić, co się pani podoba. Zechce pani, to wybuduję tu w Kowalewie dla pani lecznicę jeszcze większą niż tamta. Powiada pani, że nie jesteśmy dla siebie przeznaczeni. A. to nieprawda. Bo odkąd panią poznałem, to widzę, że żadna inna nie była dla mnie przeznaczona, tylko pani. Oczywiście, może nie jestem wart takiej żony jak pani.\nZdaję sobie z tego sprawę. Ale za to wiem, że potrafię być dobrym mężem, że nie zawiedzie się pani na mnie. Bo jak mówię, to mówię, a jak powiadam, że panią kocham, to nie ma w tym źdźbła kłamstwa. Umyślnie nie spieszyłem się z wyznaniem, bo chciałem, żeby pani mnie mogła poznać i wyrobić sobie o mnie sąd. Co zaś dotyczy gospodarstwa, to do tej pory, dzięki Bogu, matka żyje i tym się zajmuje. Siostra już pewno za maż nie wyjdzie, bo i ochoty do tego wielkiej nie ma. Słowem, o gospodarstwo nie ma się co kłopotać. Otóż, panno Łucjo, zapytuję panią, gdzie tu jest absurd? Gdzie tu jest niedorzeczność? Niech pani się nie obawia, nie jestem młokosem i zanim do pani się z tym zwróciłem, wszystko przemyślałam i wziąłem pod uwagę.\nŁucja zaprzeczyła ruchem głowy.\n- Nie wszystko. Bardzo mi przykro, że muszę to panu powiedzieć. Wcale nie wziął pan pod uwagę moich uczuć i moich zamiarów. Nie zgadzam się z tym, co pan mówił o sobie. Nie wierzę w to, bym mogła być dla pana odpowiednią żoną. To jedno. A po wtóre, nie mogłabym nią zostać i dlatego, że nie jestem wolna. Że mam pewne zobowiązania...\n- A nie może się pani ich pozbyć?\n- Nie chcę się pozbyć tych zobowiązań. Opuścił głowę.\n- To znaczy, że pani kogoś kocha. - Tak - odpowiedziała krótko.\n- A to rzeczywiście wyrwałem się jak Filip z konopi... Ale któż mógł wiedzieć?... Jakże nawet miałem przypuszczać... Nie słyszałem, by ktoś tu w okolicy starał się o panią, a znowu z Warszawy nie wyjeżdżałaby pani, gdyby tam... Bardzo przepraszam. Nigdy bym nie ośmielił się narzucać... gdyby nie przeświadczenie, że pani jest wolna. Najmocniej przepraszam.\n- Proszę pani... - zaczął. - A może pani tylko w ten sposób chce osłodzić mi gorzką pigułkę? Byłoby to dla mnie nad wyraz krzywdzące, gdyby pani za moją szczerość i za moje uczucia odpłaciła mi takim wykrętem. Jednak naprawdę nie zauważyłem, by ktoś zabiegał tu o pani względy. A w naszej okolicy nic długo nie da się utrzymać w tajemnicy. Niechże mi pani powie szczerze i po prostu: - nie podobasz mi się, będę czekała na lepszego.\n- Pańskie przypuszczenia się nieuzasadnione. Powiedziałam pani prawdę. Istotnie kocham innego i zostanę jego żoną.\n- Czy... czy mogłaby pani wymienić mi jego nazwisko?\n- Nie sądzę, by to było potrzebne - powiedziała chłodno.\n- Ach, jeżeli to tajemnica... - zauważył z ironią.\n- Wcale nie tajemnica. Nie zależy mi jednak na rozgłaszaniu tego, bo to jest moja prywatna sprawa.\n- Czy pani mnie uważa za plotkarza? Interesuję się tym dla siebie i wyłącznie dla siebie.\n- Więc dobrze. Mogę panu to powiedzieć. Mówiłam o profesorze Wilczurze.\n- Jak to?... Łucja wstała.\n- Jeszcze sekunda - zatrzymał ją. - Czy chce pani powiedzieć, że kocha pani profesora i że zostanie jego żoną?\n- Tak, proszę pana. I proszę, byśmy na tym skończyli rozmowę.\nGdy wrócili do salonu, właśnie proszono do stołu. W jadalni i w przyległym pokoju zrobiło się gwarno. Kolacja, jak zwykle w tych stronach, była aż nadmiernie obfita. Siedzący jednak obok Łucji gospodarz prawie nic nie jadł, natomiast dużo pił i był wciąż ponury, na próżno usiłując nadrabiać miną. Musiało to zwrócić powszechną uwagę, gdyż zwłaszcza panie zerkały w jego stronę, zaciekawione, i przenosiły swój wzrok z niego na Łucję, domyślając się, że między nimi musiało zajść jakieś nieporozumienie. Łucja, ratując sytuację, starała się być wesoła i ożywiona, rozmawiając z swoim drugim sąsiadem.\nPo kolacji znowu zapytała Wilczura, czy nie lepiej byłoby pojechać do domu. Teraz naprawdę tego chciała, lecz Wilczur, wciąż dopatrując się w jej gotowości poświęcenia, najkategoryczniej odmówił.\n- Poznałem tu bardzo interesujących dwóch panów i doskonale mi się z nimi gawędzi - zapewniał. - Jutro niedziela, możemy sobie pozwolić na jeszcze parę godzin zabawy.\nOrkiestra znowu zagrała i Łucja znowu tańczyła prawie bez odpoczynku. Wilczur w poszukiwaniu owych dwóch interesujących panów zajrzał do jadalni, gdzie służba krzątała się przy sprzątaniu ze stołu. Przy końcu jednego z nich siedział samotny pan Jurkowski i pił wódkę. Wilczurowi wydało się, że go nie poznał, zmierzył go bowiem prawie nienawistnym spojrzeniem. Musiał już być porządnie pijany. Zawsze bowiem odnosił się do Wilczura nader życzliwie.\nWkrótce potem spotkali się ponownie w małym saloniku. Ponieważ w salonie słynny mazurzysta pan Skirwoyn popisywał się właśnie swoim niezrównanym mazurem, tutaj było pusto.\n- A, pan profesor. Jak to dobrze, że pana profesora widzę - odezwał się Jurkowski. - Chciałem panu opowiedzieć jedną zabawną historyjkę.\nWyglądał przytomnie, lecz pewne niedokładności w dykcji świadczyły o nadmiarze pochłoniętego alkoholu.\nWilczur uśmiechnął się wyrozumiale.\n- Z przyjemnością jej wysłucham. Chociaż przyznam się panu, że nie należę do znawców humoru.\n- O, na tym humorze to szanowny profesor pozna się z łatwością. Po prostu boki zrywać. No, mówię kochanemu profesorowi, boki zrywać. Wilczur udał zaciekawienie.\n- Otóż niech pan sobie wyobrazi, mam tu polowego. Porządne chłopisko. Od dawna już u mnie służy. U ojca mego służył. Coś już będzie ze czterdzieści lat, jak jest u nas polowym. Dzieci wychował, doczekał się wnuków. A coś przed trzema laty owdowiał. Rozumie pan? Owdowiał.\n- Rozumiem - łagodnie potwierdził Wilczur.\n- I uważa profesor, wszystko byłoby w porządku, ale w zeszłym roku diabeł go opętał. Przychodzi do mnie, całuje mnie w rękę i mówi, że się chce żenić. Uważa pan: chce się żenić! Zdumiałeś, powiadam. Po co tobie się żenić?... Przy córce mieszkasz, baby nie potrzebujesz. Stary pryk z ciebie. I z kimże się chcesz żenić?... A, powiada, z Małgośką od Lawończuka. A Lawończuk, trzeba profesorowi wiedzieć, to biedak nad biedaki. Ziemi dziesięcin dwie czy trzy, a chałupa pełna dzieci. Głodem przymierają. Ta jednak Małgośką była niebrzydką dziewczyną. Nieraz ją tam matka do roboty w ogrodzie brała, to zauważyłem, że niebrzydka. Tylko zmizerowane to, zachudzone...\nNo, ale pobrali się. Dałem im tam krowę i myślę sobie: co to z tego będzie?... Aż i niedługo czekałem. Patrzę, na folwarku parobki i dziewuchy wciąż się śmieją i śmieją, palcami polowego wytykają. Aż i on sam do mnie przychodzi. Prosi, by go nocnym stróżem zrobić. Zacząłem wypytywać o powody, a on mi do nóg. Rady nijakiej znaleźć nie mogę - powiada. - Jak mnie wielmożny pan nie wyratuje, to sczeznąć przyjdzie. Zacząłem się dopytywać. A okazuje się co. Że żona mu, gdy tylko się odpasła, na prawo i na lewo z parobkami się puszcza. On w pole, ona do parobków. A wie profesor, co ja mu na to powiedziałem?\n- Skądże mogę wiedzieć? - Wilczur wzruszył ramionami.\n- A ja mu powiedziałem: - To i wszystko w porządku, durniu jeden. A cóż ty myślałeś, że młoda kobieta życia nie potrzebuje? Ze wciąż na ciebie, starego grzyba, będzie się patrzeć i za tobą świata nie widzieć? Chciałeś się żenić - trzeba się było żenić z babą starą jak ty. A nie z młodą dziewuchą. Prawo takie jest na świecie, że młody do młodego ciągnie. Więc jak byłeś durniem, to teraz cierp... Tak mu powiedziałem. Cha... cha... cha...\nZłapał profesora za guzik i zbliżając twarz do jego twarzy, pytał natarczywie:\n- Miałem rację czy nie?... No co, profesorze? Miałem rację czy nie?... Wilczur przybladł. Już od połowy opowiadania pana Jurkowskiego zrozumiał aluzję. W pierwszej chwili uczuł się najboleśniej dotknięty, później zrobiło mu się wstyd za człowieka, który we własnym domu pozwala sobie na podobnie niegodne obrażanie swoich gości. Teraz zorientował się, że zarówno podchmielenie, jak i zaczepka musiały mieć jakąś poważną przyczynę. Prawdopodobnie Jurkowski oświadczył się Łucji, a otrzymawszy odmowę, popadł w rozgoryczenie, które podyktowało mu ten nie licujący nie tylko już z gościnnością, lecz ze zwykłą przyzwoitością postępek.\n- No, profesorze, założę się o dwa konie z bryczką, że pan powiedziałby to samo. Czyż nie? Jest przecież pan lekarzem i rozumie pan, czego organizm wymaga, gdy jest młody, a czego nie może dać, gdy jest stary.\n- Zanadto symplifikuje pan swoje poglądy, sądząc, że małżeństwo jest jedynie i wyłącznie sprawą organizmu.\n- Ale i organizmu - upierał się Jurkowski. - Niechże mi profesor powie, co owa Małgośką miała robić. Powie pan, że jest niemoralna. Zgoda i na to. Ale gdyby była moralniejsza, to co zrobiłaby?... Co?... Ano, uciekłaby od niego. Rzuciłaby go do ciężkiego diabła i poszłaby z innym. A gdyby była jak ta lilia bezgrzeszna, no to zostałaby przy nim i cierpiała do śmierci. Takie jest prawo na świecie, profesorze. I nikt go nie zmieni. Ot, co.\nWilczur z trudem panował nad swoimi nerwami. Aluzja była bardziej dotkliwa, niż jej autor mógł przypuszczać. Przypomnienie Beaty i jej ucieczki odżyło z całą jaskrawością. Uczuł się nagle niewypowiedzianie starym, zmęczonym i zniechęconym do życia. Nie miał żalu do Jurkowskiego. Rozumiał, co ten człowiek przeżywa sam. Marzył teraz tylko o jednym: jak najprędzej stąd się wydostać. Korzystając z napływu gości do saloniku, wymknął się gospodarzowi i udał się na poszukiwanie Łucji. Zastał ją w salonie. Tańczyła. Minęła dobra godzina, zanim zdołał zamienić z nią kilka słów.\n- Jakże się pani bawi? - zapytał. Spojrzała nań z niepokojem.\n- Ach, nic - zbagatelizował. - Czuję się trochę zmęczony. Odzwyczaiłem się już od wielkich przyjęć, tłoku i hałasu.\n- Więc może pojedziemy już do domu? - zaproponowała.\n- Jeżeli nie sprawi to pani zbyt wielkiej przykrości...\n- Ależ żadnej - przerwała mu. - Zaraz poproszę o konie.\nNa dworze padał deszcz. Siedząc w otwartej bryczce okryci kapturami burek nie mieli ochoty do rozmowy. Prawie całą drogę odbyli w milczeniu. Każde z nich przeżuwało własne myśli. Łucja rozpamiętywała oświadczyny Jurkowskiego. Wiedziała, że postąpiła słusznie. Uważała go za człowieka miłego i na wskroś porządnego. W żadnym jednak wypadku, nawet wówczas, gdyby nie kochała się w Wilczurze, nie zostałaby żoną tego młodego człowieka. Nie tylko dlatego, że nie odpowiadał jej jako typ, ale i z tej racji, że była przekonana o słuszności swoich argumentów. Ludzie powinni się żenić w swojej sferze. Powinni się żenić tak, by zainteresowania jednej strony były jednocześnie zainteresowaniami drugiej. On nie mógł mieć pojęcia o jej pracy, ona o jego. Po prostu nie znaleźliby wspólnego języka. Byliby jak dwoje obcych, skazanych na współżycie. Na przykład z takim Kolskim, chociaż go nie kochała, chociaż ich zapatrywania były często diametralnie przeciwne, zawsze miała o czym mówić, nie tylko dlatego, że był lekarzem, lecz dlatego, że wychował się i pracował w mieście, że oboje czerpali swe pojęcia, wyobrażenia, upodobania, zwyczaje z jednego środowiska, z tego samego gatunku kultury. Nie widzieli się teraz przecież od tylu miesięcy. Rozdzieliła ich tak duża przestrzeń i nawet odmienny tryb życia. A jednak korespondowali z sobą bardzo często i zawsze mieli sobie coś do powiedzenia.\nA z profesorem na przykład. Czyż mogła się z nim nudzić? Była przekonana, że rozumie każde jego spojrzenie, każdy jego ruch. I zdawało się jej, że również on czuje się jej bliski, że nie widzi w niej żadnych dla siebie tajemnic. Przebywają przecież z sobą od tak dawna, i każda z nim rozmowa nie przestaje być największą przyjemnością.\nPatrząc w przyszłość, w przyszłość u boku tego człowieka, nie widziała przed sobą najmniejszej chmurki. Nie wątpiła, że będzie szczęśliwa. Może na chwilę gdzieś na dnie świadomości odezwało się w niej trochę żalu, że przyszłość ta nie będzie obfitowała w rzadkie bodaj rozrywki tego rodzaju, jak na przykład dzisiejsza. Zaraz jednak przyszła rozsądna refleksja, że zdolna jest przecież do tak niedużych ofiar, jak wyrzeczenie się tańca.\nCiemno już było zupełnie, gdy zajechali przed ganek lecznicy. Wilczur w sieni zapalił lampę i pierwszy zauważył jakiś papierowy pakiecik, oparty o kałamarz na stole.\n- Cóż to jest? Depesza? - powiedział, biorąc do ręki. Istotnie był to telegram adresowany do Łucji. Zbliżyła się do lampy i otworzyła. Spojrzała na podpis. Depesza była od Kolskiego.\nPodczas gdy Wilczur poszedł zajrzeć do szpitalnego pokoju, Łucja zaczęła czytać:\n„Zwracam się do pani w imieniu profesorowej Dobranieckiej z gorącą prośbą. U jej męża stwierdzono niebezpieczny nowotwór w mózgu. Stan jest prawie beznadziejny. Minimalne szansę ratunku w operacji. Zabieg będzie trudny i skomplikowany. Dobraniecki nie chce mu się poddać w przekonaniu, że nie może się udać. Oświadczył, że zgodzi się na operację jedynie w tym wypadku, jeżeli zechce jej dokonać profesor Wilczur...”\nŁucja przetarła ręką czoło. Wprost wierzyć nie mogła swoim oczom. „Pani Dobraniecka błaga panią, a i ja do tej prośby się przyłączam, aby zechciała pani wpłynąć na profesora Wilczura, by nie odmówił ratunku umierającemu. Wie, że nie ma prawa o to prosić. Ze niczym sobie na taką przychylność nie zasłużyli i że profesor Wilczur uważa ich za wrogów. Dlatego zwraca się przeze mnie i do pani. Ufamy, że nie odmówi pani swojej pomocy. Czekamy telegraficznej odpowiedzi. - Kolski".\n- Ach, podli. Po trzykroć podli. - myślała. - Nazywali go pogardliwie znachorem. Rozpowszechniali oszczerstwa o nim. Twierdzili, że powinien porzucić chirurgię. A teraz, gdy zagroziła śmierć, jak psy skomlą o łaskę!\nDo sieni wszedł profesor. Impulsywnie chwyciła go za rękę. Spojrzał na nią zdziwiony. Jej oczy iskrzyły się triumfem, a na policzki wystąpiły silne rumieńce. Oddychała szybko.\n- Czy coś się stało? - zapytał. - Pani jest taka wzburzona...\n- A tak! Tak. Stało się. Stało się coś, co musi przekonać o sprawiedliwości Boskiej! Niech pan posłucha.\n- Bóg mi świadkiem. Nie mogę... Jakże... Nowotwór w mózgu... I taka ręka...\nWyciągnął przed siebie lewą rękę, która widocznie pod wpływem niespodziewanego wrażenia dygotała bardziej niż zwykle.\n- Jakże ja z tą ręką... To przecież niepodobieństwo.\n- Ale ta bezczelność - wybuchła Łucja. - Ta bezczelność tych nędznych płazów! Po tym wszystkim, co panu zrobili, ośmielają się!... Ludzie o miedzianym czole!...\n- Napiszę Kolskiemu, że dziwię się temu, jak mógł podjąć się pośrednictwa. I w dodatku mnie również o pośrednictwo prosi. Wilczur zatrzymał się przed nią.\n- Nie może mu pani z tego robić zarzutu, panno Łucjo - powiedział. - Nie wolno pani zapominać, że jest on przede wszystkim lekarzem. Że jako lekarz obowiązany jest nie pominąć żadnego, absolutnie żadnego sposobu ratowania pacjenta.\n- Czy nawet wtedy, gdy ten pacjent jest zbrodniarzem? - zawołała w podnieceniu. Wilczur spojrzał poważnie w jej oczy.\n- Nawet wtedy. Nawet wtedy, proszę pani. Znowu zapanowała cisza.\n- Niech pani do niego zadepeszuje - odezwał się Wilczur. - Niech pani napisze, że nie mogę. Że nie władam jedną ręką... I depeszę trzeba wysłać z samego rana. Czekają tam na odpowiedź... A teraz dobranoc, Łucjo. Niech pani śpi dobrze.\nGdy zamknęły się za nim drzwi, długo stała nie ruszając się z miejsca. Jakże bardzo podziwiała tego człowieka. Przecież wiedziała doskonale, że musi on żywić do Dobranieckich już jeżeli nie chęć zemsty, jeżeli nie nienawiść, to w każdym bądź razie najgłębszy wstręt, najsłuszniejszą pogardę. Najhaniebniej go skrzywdzili, chwytając się ohydnych środków walki. Opluli jego dobrą sławę, wydarli mu jego majątek, zmusili do opuszczenia stanowiska, do wyjazdu z Warszawy. Nie. Ona nie znalazłaby w sobie dla nich cienia litości. Nie potrafiłaby na chwilę zapomnieć o doznanych krzywdach, tak jak wiedziała, że i Wilczur musi o nich pamiętać. A jednak on aż Boga musiał wzywać na świadka szczerości swojej odmowy.\nDługo nie mogła zasnąć, wzburzona tym wydarzeniem. Obmyślała tekst depeszy, którą jutro rano wyśle. Chciała ją zredagować w słowach cierpkich i dotkliwych, po namyśle jednak uznała, że byłoby to nielojalne w stosunku do Wilczura.\nNazajutrz rano sama postanowiła odnieść depeszę do Radoliszek. Gdy wychodziła z lecznicy, spotkała konnego posłańca z Kowalewa. Miał list od młodego dziedzica. Ze zdziwieniem stwierdziła, że na kopercie nie było jej nazwiska, lecz nazwisko profesora. Zaintrygowało ją to. O czym mógł pisać pan Jurkowski do Wilczura?... Oddała mu list nie pytając o jego treść. Wilczur w milczeniu otworzył kopertę, przeczytał i widząc oczekującą Łucję, uznał za potrzebne wyjaśnić:\n- Ach, nic, proszę pani. To taki drobiazg. Rozmawialiśmy wczoraj o pewnej sprawie, którą pan Jurkowski uznał za tak ważną, że przysłał mi jeszcze dodatkowe informacje.\n„Czcigodny Panie Profesorze! Wczoraj nieco nadużyłem alkoholu i nie byłem zupełnie przytomny. Zdaje się, że pozwoliłem sobie opowiadać Czcigodnemu Panu jakieś nieprzyzwoite historyjki. Zdaję sobie sprawę z tego, że nic mnie nie usprawiedliwia. Najmocniej jednak przepraszam, wyrażam najszczerszy żal i proszę Pana Profesora o niechowanie do mnie urazy. Z najgłębszym szacunkiem - Wincenty Jurkowski".


Sałatka ziemniaczana | BasjulowePasje\nBasJula 19 czerwca 7\nSałatka ziemniaczana, z jajkiem, cebulą i obowiązkowo ogórkiem kiszonym. Sprawdza się świetnie jako dodatek do grilla, a także jako samodzielne dania. Młode ziemniaki gotuję w mundurkach, nie obieram ich (dokładnie myję), moim zdaniem wtedy sałatka smakuje najlepiej. Sos przygotowuję na bazie jogurtu i dodaję czosnek, ale możecie z niego zrezygnować (na przykład jeśli zabieracie sałatkę do pracy) i wykorzystać świeże zioła. Polecam.\n3 łyżki majonezu (jeśli jesteś na diecie, możesz z niego zrezygnować)\nZiemniaki dobrze umyj, nie obieraj. Ugotuj (w całości) w osolonej wodzie, do miękkości, ale żeby ziemniaki się nie rozpadały. Odcedź je i zostaw do wystudzenia. Wystudzone ziemniaki pokrój na kawałki. Jeśli masz małe ziemniaki, pokrój je na ćwiartki, jeśli są większe, na 6 kawałków. Nie ma potrzeby krojenia ziemniaków bardzo drobno.\nPrzełóż ziemniaki do miski. Jajka na twardo obierz i pokrój na kawałki, wielkością zbliżone do ziemniaków. Czerwoną cebulę obierz i pokrój w cieknie piórka. Ogórki kiszone pokrój na kawałki. Jeśli ogórki są bardzo kwaśne, dodaj najpierw cztery sztuki. Później, jak doprawisz sałatkę zdecydujesz, czy jest potrzeba dodać jeszcze jednego ogórka. Lepiej dodawać je stopniowo, żeby sałatka nie okazała się za kwaśna.\nPrzygotuj sos. Jogurt naturalny wymieszaj z majonezem, musztardą, przeciśniętymi przez praskę ząbkami czosnku, solą i pieprzem. Polej sosem sałatkę, wymieszaj, spróbuj i jeśli potrzeba, dopraw do smaku. Odstaw na pół godziny, żeby smaki się przegryzły i podawaj.\nGrill Przekąski i przystawki Sałatki i surówki\nLena 19 czerwca 2018 20:19\n*Nataleczka* 19 czerwca 2018 21:29\nJak ja uwielbiam sałatkę ziemniaczaną.\nBasJula 22 czerwca 2018 11:05\nspróbuj też tej wersji :)\nAnna S. 20 czerwca 2018 10:42\nBardzo lubię wszelkiego rodzaju sałatki :) Pysznie wygląda :)\nBasJula 22 czerwca 2018 11:06\nuwielbiam sałatki ziemniaczane pod każdą postacia\nBasJula 19 lipca 2018 10:31\nMam tak samo, jadłabym na okrągło :)


» Category » Zdrowie\nBy admin | Published 3 grudnia 2014\nCiekawi jesteśmy ilu jest odważnych, którzy nie zwracają uwagi na zbyt niskie temperatury nadal jeżdżąc na swych rumakach. Ja osobiście przystopowałem, ze względu na zbyt mocne wyziębianie organizmu a przede wszystkim kolan.\nZadałem parę dni temu to samo pytanie na grupach dyskusyjnych. Komentarzy było sporo, jeden z nich najbardziej mnie zainteresował, którego tu zacytuję, jet to cytat Z książki „Complete Medical Guide for Cyclist” Andy Pruitt, medyka, rowerowego guru.: „Trzymajcie kolana w cieple. Jazda w chłodzie z gołymi kolanami to PROSZENIE SIĘ O KŁOPOTY. Ścięgna w kolanie umiejscowione są blisko powierzchni skory. Zakładam ocieplacze albo opaski gdy temperatura powietrza spada poniżej 18’C”.\nTen temat poddaję pod dyskusję\nPosted in Zdrowie | 2 Comments\nPrzy długiej jeździe na rowerze nasz organizm spala duże ilości kalorii. Aby schudnąć należy jeździć codziennie co raz to zwiększając czas jazdy. Nasz organizm doskonale spala skutecznie tłuszcz wzmacnia mięśnie nóg, dlatego też korzystajmy jak najczęściej z jazd na świeżym powietrzu, rezygnując z auta. Lekarze zalecają wycieczki rowerowe jako świetny sposób na zwiększenie wydajności układu oddechowego i układu krążenia. Podczas takiego wysiłku serce bije szybciej, w związku z tym krew szybciej krąży i zwiększa ilość tlenu w naszym organizmie\nJeżdżenie na rowerze to jedna z tych form ruchu, które świetnie wpływają na cały organizm…W czasie jazdy wzmacniamy mięśnie, poprawiamy funkcjonowanie układu oddechowego i układu krążenia. Na rowerze mogą jeździć praktycznie wszyscy, a nawet sercowcy, którzy powinni utrzymywać spokojne tempo bez żadnych zrywów i szaleństw. Modeluje ona sylwetkę, dodaje wigoru i zdrowia. Chcesz zadbać o kondycję w sposób miły, łatwy i przyjemny? Wskakuj na rower.\nRower poprawia pracę układu oddechowego i krążenia. Równomierny wysiłek sprzyja dotlenieniu organizmu. Rośnie liczba uderzeń serca na minutę, krew zaczyna szybciej krążyć i organizm dostaje więcej tlenu. Pedałowanie wzmacnia mięśnie nóg, a także grzbietu i brzucha, pomaga rozruszać stawy biodrowe i kolanowe. Ponieważ jazda na rowerze wspomaga przepływ krwi, szczególnie zalecana jest osobom cierpiącym z powodu żylaków. Wszystkie te korzystne efekty osiągamy za darmo, bez konieczności zażywania leków i regularnego odwiedzania lekarza. Wystarczy 2-3 razy w tygodniu udać się na krótką wycieczkę rowerową, do czego bardzo zachęcamy.\nNiektóre choroby, zażywanie leków, wzmożony wysiłek fizyczny oraz życie w stresie- wszystkie te czynniki mogą prowadzić do powstawania niedoborów magnezu w organizmie. Jak wykazały badania osoby zamieszkujące tereny, na których występuje twarda woda bogata w magnez, rzadziej zapadają na zawal serca. Pierwiastek zapobiega bowiem powstawaniu skrzepów w naczyniach oraz wzrostowi ciśnienia tętniczego.\nMagnez (prócz wapnia i fosforu) stanowi budulec kości i zębów. Ten pierwiastek pełni bardzo rolę w naszym organizmie, wpływa na stan kości, serca, mięśni oraz nerwów\nObciążenia kolan rowerzystów i biegaczy\nBy admin | Published 15 listopada 2014\nRower jest dobry przy bieganiu jako odpoczynek, ale jedno jest pewne – podczas jazdy na rowerze maksymalne obciążenie nie przekracza wagi zawodnika, a podczas biegania siły działają znacznie większe, bo przy każdym kroku jest wstrząs o ziemię. praca i obciążenie kolan podczas biegu są inne niż na rowerze. Przy bieganiu obciążenie przekracza 2X wagę zawodnika, natomiast przy rowerze 1X wagę zawodnika. Dlatego przy bieganiu unikajmy asfaltów i twardych nawierzchni.\nJeśli chcesz uniknąć problemów z kolanami na rowerze, to miej właściwie wyregulowane siodełko. Kontuzji kolan na rowerze sprzyja też jazda siłowa. Lepiej jeździć kręcąc szybko niż mocno depcząc w pedały. Optymalna kadencja (częstotliwość kręcenia) to 80-100 obrotów na minutę. Naturalna ludzka skłonność, to jazda siłowa, dla kolan nie najzdrowsza. Ponadto trzeba uważać na kolana w zimne dni. Znacznie bardziej niż przy bieganiu. Bo na rowerze chłodzenie jest znacznie intensywniejsze niż przy bieganiu.\nUciekaj przed zawałem, oczywiście rowerem:)\nBy admin | Published 15 października 2014\nNiehigieniczny tryb życia spowodował rozwój chorób układu krążenia. Ruch przede wszystkim podnosi ogólną sprawność organizmu. Ma szczególne znaczenie w przypadku chorób serca i układu krążenia. W wyniku treningu i ćwiczeń fizycznych zwiększa się zdolność pochłaniania tlenu, a więc i jego zawartość we krwi. Wzrasta wydolność serca, staje się ono mocne i nie boi się zawału. Ponadto bardzo ważnym czynnikiem jest zwiększenie aktywności fizycznej zmniejsza poziom cholesterolu i zmniejsza ciśnienie tętnicze krwi. Do najbardziej wskazanych ćwiczeń to jest: bieganie, pływanie, jazda na rowerze itd.\nSerce w ciągu jednej doby kurczy się ok 100.000 razy i przepompowuje ok. 7 ton krwi. Troska o serce to nie jego oszczędzanie. Troska o serce to ruch i okresowe zmuszanie serca do intensywniejszej pracy. Aby osiągnąć pożądany efekt, powinniśmy dość intensywnie ćwiczyć co najmniej dwa razy w tygodniu zmuszając serce do wzmożonej pracy.\nAby być zdrowym należy nie tylko uskuteczniać treningi ale drugą czynnością bardzo ważną jest odpowiednie odżywianie. Te dwa warunki muszą iść ze sobą w parze.\nNależy trenować z wielką rozwagą czyli spokojnie wchodzić w rytm wiosenny w przeciwnym bowiem wypadku przez nieostrożne trenowanie może zakończyć się tragicznie. Wiadomo ile jest śmiertelnych wypadków na arenach sportowych.\nKolor moczu świadczy o odwodnieniu\nBy admin | Published 3 października 2014\nCo pić podczas treningów, warto o tym wiedzieć, bardzo ważna informacja.\nOdwodnienie na poziomie zaledwie 2,5% masy ciała może prowadzić do 25% spadku wydolności, a już odwodnienie na poziomie 1% wywiera niekorzystny wpływ na nieprzyzwyczajone do niego osoby. Woda jest drugim po tlenie najistotniejszym składnikiem dla ludzkiego ciała. Już na same wymienione powyżej funkcje tracimy jej ponad dwa litry dziennie. Jeśli dodać do tego pływanie, jazdę na rowerze i bieg w umiarkowanej temperaturze, utrata wody może wzrosnąć nawet do ośmiu litrów! Czy myślisz, że pijesz jej wystarczająco dużo?\nMocz przezroczysty lub słomkowy oznacza, że jesteś odpowiednio nawodniony,ciemnożółty lub pomarańczowy – że odwodniłeś się i powinieneś się napić, ciemnopomarańczowy lub brązowy – że jesteś poważnie odwodniony i powinieneś przerwać ćwiczenia, pójść w chłodne miejsce, w którym przestaniesz się pocić i uzupełniać płyny do chwili, kiedy twój mocz odzyska słomkowy kolor.\nBadania wykazały, że przyjmowanie płynów w czasie jazdy może skutecznie obniżać temperaturę ciała. Kolarzy poddano wysiłkowi w wymiarze 75% tętna maksymalnego prze okres dwóch godzin w komorze klimatycznej. Po treningu zawodnikom zmierzono temperaturę. Kolarz który przyjmował płyny miał temperaturę około 39,5˚C, a kolarz który jechał „na sucho” prawie 41˚C.\nZadarza się, że kolarze wybierają się na dłuższe, kilku dziesięcio kilometrowe trasy jedynie z dwoma bidonami, nie planując po drodze postojów na uzupełnienie w nich wody. Na takiej trasie (50mil~75km), jadąc intensywnie i w ciepły dzień kolarz może stracić nawet od 2,5 do 3,5 litra wody. Wypijając nawet dwa bidony wody (około 1,2 lita) pozostaje nadal 1,3 – 2,3 litra utraconej wody. Taka ilość ma już wpływ na zmniejszenie wydolności tlenowej organizmu.\nZimą ciężko jest powstrzymać się od różnych smakołyków… zwłaszcza teraz, kiedy przed nami święta i Sylwester, a karnawał w pełni! Na szczęście jest na to sposób – chrupmy orzechy! To zdrowa, energetyczna przekąska która na długie godziny zaspokoi apetyt i chęć na słodkie, puste kalorie.\nStrażnik zdrowego serca\nDwieście dwadzieścia tysięcy ludzi nie może się mylić. To jest całkowita liczba osób biorących udział w kilku badaniach na uniwersytecie w Iowa – mających udowodnić korzystny wpływ orzechów na nasze serce i układ krwionośny. Wszystkie wyniki badań opublikowano w raporcie „Current Arrtherosclerosic” i były one zadziwiająco zgodne. Głównym motorem działania zdrowotnego są tłuszcze i białka zawarte w orzechach. Białko charakteryzuje się niezwykle dużą zawartością argininy. Ten aminokwas przyczynia się do rozszerzenia naczyń krwionośnych a dokładniej poprzez stymulację produkcji tlenku azotu – który to właśnie czyni. Tłuszcz zawarty w orzechach to w sporej większości nienasycone kwasy tłuszczowe które między innymi obniżają cholesterol, zapobiegają miażdżycy, przyspieszają regenerację po treningu i zapobiegają stanom zapalnym. Jest jeszcze jedna rzecz – fitosterole (odpowiednik roślinnego cholesterolu), które mogą w naszych organizmach przekształcać się w inne pożyteczne substancje. Kolejną sprawą jest wysoka zawartość witaminy E, która pełni rolę silnego antyutleniacza. Zapobiega także utlenianiu się cholesterolu – a ten dopiero w tej formie tworzy osady tłuszczu w tętnicach. Z kolei kwas foliowy obniża poziom homocysteiny we krwi (wysokie stężenie homocysteiny sprzyja miażdżycy). Minerały które w największej mierze znajdują się we krwi to magnez, potas i wapń – cała trójca obniża ciśnienie krwi!\nBy admin | Published 12 lutego 2011\nKażdy chociaż raz słyszał o VO2max. Pojęcie to często pada z ust kolarzy. Co to jest VO2max? Jak je zmierzyć? Czy wartość 66 jest dobra, czy zła? Na te pytania postaram się odpowiedzieć.


Mocna fala koncertów w Poznaniu! - Poznań - Retro Hostel\nlut 5, 2015 | Blog 2015, wydarzenia w Poznaniu | 0 komentarzy\nNadchodzące miesiące w Poznaniu będą obfitować w naprawdę mocne i duże wydarzenia muzyczne!\nJuż 28 lutego w Hali Arena odbedzie się Rocket Festiwal, a na nim artyści których nikomu nie trzeba przedstawiać: Hey, Happysad i Luxtorpeda. Poza muzycznymi legendami zagrają też odrobinę mniej znani wykonawcy, czyli: Muchy, Chemia i Oberschlesien. Bilety w cenie 75/85 zł już w sprzedaży!\nTo jeszcze nie koniec muzycznych zapowiedzi! 29 marca Międzynarodowe Targi Poznanskie ugoszczą zespół Archive. To bardzo oryginalny zespół łączący melancholijne rockowe brzmienia z elektroniką. Podczas jednego z 4 koncertów zespołu w Polsce, będzie można posłuchać utworów m.in. z najnowszej płyty zespołu – „Restriction”. Co ciekawe, na płycie tej swego głosu użyczyło aż 4 wokalistów. Bilety do nabycia za 119/130 zł.\nNa koniec proponujemy Wam Spring Break Showcase Festival & Conference. W dniach 23-25 kwietnia odbędzie się już druga edycja tej imprezy. Festiwal łączy w sobie elementy warsztatowo-konferencyjne i część typowo koncertową. Jest to wspaniała okazja dla młodych zespołów na wypromowanie swojej twórczości. W zeszłym roku festiwal gościł m.in. w CK Zamek, Blue Note i w Dragonie, a tegoroczna edycja wzbogaci się dodatkowo o kilka ciekawych miejsc na mapie Poznania. Imprezę swoją obecnością zaszczyci wiele gwiazd m.in. zespol Years & Years – laureat nagrody BBC Sound Of 2015, a także zespoły: Besides, Coals, Lass Mela Koteluk, Dog Whistle i wiele innych. Łącznie zagra dla nas około 70 zespołów! Teraz uwaga – karnety na wszystkie dni festiwalu w cenie 79 zł!\nNadchodząca wiosna zapowiada się bardzo koncertowo 😉\nWięcej informacji znajdzieci pod adresami:\nOficjalna strona festiwalu Spring Break.\nEventim – bilety na Rocket Festiwal.\nEventim – bilety na koncert Archive.


Data dodania: 07.06.2011 03:05 Kategoria:Społeczeństwo Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nRozwój regionu, także w zakresie turystyki, trudno sobie wyobrazić bez uporządkowania... gospodarki wodno-ściekowej. To nadal problem wielu gmin. Już niedługo unijna pomoc wesprze w tym zakresie część...\nData dodania: 20.05.2011 03:08 Kategoria:Turystyka Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nZnani artyści śpiewają piosenkę - hymn promujący akcję Mazury Cud Natury i nagrywają teledysk.\nProwincja i... dusza miasta - posłuchaj!\nData dodania: 22.04.2011 02:45 Kategoria:RADIO E-KULTURA Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nRewitalizacja miast i miasteczek Dolnego Powiśla i Żuław to wiodący temat trzeciego numeru pisma Prowincja. W kwartalniku można też znaleźć m.in. teksty literackie i poświęcone historii regionu.\nData dodania: 15.04.2011 08:15 Kategoria:Społeczeństwo Autor:J. Kozłowska - Dyrla, inf.nadesłane Miasto:Region\nJednocząc swoje siły młodzież z Warmii i Mazur chce wspólnie pracować na rzecz realizacji własnych pasji i zainteresowań. Dzięki pieniądzom z Unii Europejskiej mogą zorganizować m.in. wspólne debaty...\nData dodania: 13.04.2011 01:37 Kategoria:Społeczeństwo Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nKto pamięta film przygodowy Pierścień księżnej Anny? Zdjęcia kręcono w Lidzbarku Warmińskim, 40 lat temu. To okazja, by obejrzeć film, spotkać się z aktorami i statystami. W Olsztynie ciekawie zapowiada...\nDni Fromborka, Gołdapi, Giżycka...\nData dodania: 05.04.2011 03:53 Kategoria:Turystyka Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nWładze miast i gmin z naszego regionu przygotowują programy świąt swoich miejscowości, które odbędą się latem.\nData dodania: 05.04.2011 02:16 Kategoria:Społeczeństwo Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nData dodania: 04.04.2011 03:50 Kategoria:Społeczeństwo Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nPromujmy region wspólnie!\nData dodania: 28.03.2011 10:00 Kategoria:Turystyka Autor:Agnieszka Jarzębska Miasto:Region\nMożliwości promowania miasta i gminy w internecie, organizacja wydarzeń, które pomogą kreować markę miejsca czy zasady współpracy z mediami - wiedza na ten temat przyda się każdemu samorządowcowi. 31...\nLiczba odwiedzin: 5905834


W jaki sposób Polacy kupują samochody? – Moja motoryzacyjna pasja\nWedług danych statystycznych, Polacy znacznie częściej decydują się na kupno samochodu używanego- o wiele częściej niż całkiem nowego prosto z salonu, co za pewne bezpośrednio związane jest z poziomem płac w naszym kraju. Jednak warto wziąć pod uwagę, że tak naprawdę nie jest tak łatwo kupić samochód używany dopasowany do naszych potrzeb. Trzeba poświęcić trochę czasu na to, aby obejrzeć różne auta używane Kraków i spośród nich wybrać model o odpowiadających nam cechach.\nZacznijmy od posiadanego budżetu\nZawsze posiadamy jakąś kwotę zaporową, której nie chcielibyśmy przekroczyć. W ramach budżetu zastanawiamy się czy lepiej postawić na mniejszy, ale bardziej kompaktowy i ekonomiczny samochód miejski z niewielkim przebiegiem i bez wypadków, czy lepiej kupić samochód znacznie większy, ale i starszy i droższy w codziennej eksploatacji. Ciężko jest znaleźć samochód idealny, w przypadku którego nigdy nie będziemy musieli iść na kompromisy w żadnej kwestii.\nTo właśnie na te aspekty najczęściej zwraca się uwagę. Auta używane Kraków mogą mieć duży silnik i spalać masę benzyny, ale możemy też kupić taki wóz, który będzie posiadał instalację gazową, a gaz LPG jest o wiele tańszym paliwem od benzyny. To może mieć niebagatelne znaczenie, jeśli mamy na przykład dojeżdżać w pojedynkę, codziennie tym właśnie samochodem wiele kilometrów do pracy i mocno zależy nam na jak najwydajniejszej jeździe.\ntagi: auta używane, motoryzacja, samochody\n22 marca 2016 23 marca 2016 JacekComments are off for this post.\nJedna myśl na temat “W jaki sposób Polacy kupują samochody?”\nJa mma to szczęście że mąż za mnie wszytsko załatwił. Ja tylko pojechałam do toyoty w piasecznie i wybrałam kolor i markę.


Krótko o tym, jak trafiacie na mojego bloga, czyli najśmieszniejsze hasła z Google - Mówiąc Słowami\n16:28 mowiacslowami 58 Comments\nAsik 4 grudnia 2016 18:13\nNieźle się uśmiałam ;D Kurcze, aż próbuję sobie przypomnieć jak wyszukiwali mojego starego bloga, było parę kwiatków, ale cholera, mam sklerozę...\nmowiacslowami 4 grudnia 2016 19:13\nTego nie sposób zapamiętać. Co miesiąc coś nowego:D\nAnonimowy 4 grudnia 2016 18:20\n:D:D aż muszę sprawdzić swoje hasła :D\npatronat 4 grudnia 2016 18:57\nGenialne hasła. Niepokojące jednak jest to, że 80% z nich zawiera słowo "okres"... :D\nmowiacslowami 4 grudnia 2016 19:14\nSo Alice 4 grudnia 2016 19:36\nDawno się tak nie uśmiałam, zabawny post :-)\nPierwszy raz trafiłam na twojego bloga, po przeczytaniu takich haseł wystraszyłam się, co to za blog :D Ale przejrzałam inne posty i zrozumiałam, że to hasła wariują, a nie ty :)\nP.S obserwuję, fajnie tutaj!\nmowiacslowami 4 grudnia 2016 23:16\nOj zdecydowanie przyciągam wariatów ;D\nAneczkablog 4 grudnia 2016 22:51\nEj jak zobaczyłam tego (gołodupca) na zdjęciu, przypomniało mi się o wyzwaniu jakie teraz panuje na instagramie :D\nRobisz sobie sweet selfie oczywiście nagie do lusterka zasłaniając części intymne jednym palcem 😂 hah\nmowiacslowami 4 grudnia 2016 23:17\nHahahaha muszę zacząć bardziej śledzić Instagrama, tyle mnie omija :D\nAneczkablog 5 grudnia 2016 07:31\nSzukaj pod hasłem ( one finger challenge selfie ) czasami piszą osobno a czasami wszystkie słowa złączone razem :D\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 12:40\nBoję się klikać😂 będę jednak dzielna i sprawdze to!\nmowiacslowami 7 grudnia 2016 23:17\nO matko, zajrzałam. Masakra co oni wyczyniają. Zero szacunku do siebie...\nAleks Andra 4 grudnia 2016 22:56\nNie wierzę hahah\nDobry post i skąd wziełaś info, że ludzie wpisują te hasla, i trafiaja na twoj blog? :D\nmowiacslowami 4 grudnia 2016 23:18\nZ opcji na Bloggerze :) Każdy je ma.\nzyciejakpomarancze 5 grudnia 2016 09:37\nhaha :D dziwnych rzeczy ludzie szukają w internecie :D dziwi mnie w sumie, dlaczego w ogóle takich porad szukają w sieci- przecież łatwiej byłoby, gdyby porozmawiali ze sobą ;)\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 12:41\nWstydzioszki to są!\nUnknown 20 grudnia 2016 11:37\nCondawiramurs 5 grudnia 2016 12:54\nach, tyle problemów z tym okresem naprawdę. ale czym jest "f", co ma dziewczyna, pozostanie dla mnie zagadka niezglębioną :D:D Uwielbiam te Twoje teksty o wyszukiwaniu i nie dziwię sie że poprawiają Ci humor ;p zapraszam do mnie (juz mam dostępne blogi po kliknięciu w mój profil, dzięki za zwrócenie uwagi, zapomniałam o tym, ze kiedyś zmieniłam ustawienia ;p) i pozdrawiam\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 15:54\nWpadnę na bank, jak znajdę więcej czasu :) O, jutro w pracy jestem cały dzień, więc może się uda.\nx 5 grudnia 2016 14:20\nJa chyba nie chce nawet tego czytać, Twoje hasla mi w zupelnosci wystarcza idzie sie usmiac, chociaż do faktow o okresie dodalabym jeszcze umieranie :)\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 15:55\nA to przy bólach powinnam dodać :D\nKlara 5 grudnia 2016 15:03\nOj można się posmiać, co oni wszyscy chcą od okresu haha\nAż się boje przeczytać czego u mnie szukają.\nLubię Twoje odpowiedzi, poprawiają człowiekowi humor :)\nO, wreszcie ktoś zwrócił uwagę na to, że sama coś tam dodaje od siebie w tych postach :D\ncrafty-zone 5 grudnia 2016 19:18\nŚwietny pomysł na posta, faktycznie większość haseł jest związana z okresem. Ale i tak najbardziej podobają mi się Twoje uwagi odnoszące się do każdego hasła, nie powiem - poprawiłaś mi humor :)\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 21:01\nNo cóż- najwyraźniej tematy okresowe wciąż są na topie. Taki jest krąg życia, faceci zawsze będą się głowić nad miesięcznicami ;D\nmowiacslowami 5 grudnia 2016 21:02\nNiech wpadają do mnie, ja ich wszystkich oświecę!\nPandora 6 grudnia 2016 09:58\nhaha świetny post :) wiesz jak poprawić nam humor :)\nPsychoLogika 6 grudnia 2016 10:31\nZ jednej strony to oczywiście śmieszne i to nie mało. Ale z drugiej to wręcz przerażające :D no ale różne ludzie mają problemy i nie od dziś wiadomo,że tylko google zna odpowiedź na (prawie) każde pytanie. Pozdrawiam :)\nmowiacslowami 7 grudnia 2016 14:03\nI ja znam te odpowiedzi! Szczególnie, jeśli chodzi o okres :D\nMarta 6 grudnia 2016 11:00\nHehe ;D Można się nieźle uśmiać z niektórych haseł ;D\nLuna Mira 6 grudnia 2016 16:01\nDla mnie jest to bardziej przerażające i niesmaczne...niż śmieszne ...Ludu\nW szczególności to o dotyku.\nSą ludzi którzy boją się dotyku ,bo może i mają problem ze sobą. Trzeba to uwzględnić .\nLuna Mira 6 grudnia 2016 16:02\nI tak jak powiedzialaś- pogadać.\nmowiacslowami 7 grudnia 2016 14:04\nOj pogadać to zdecydowanie trzeba, ale widać niektórzy wolę Internet...\nkataszyyna 7 grudnia 2016 19:29\nRzeczywiście zabawne xd\nAleksis-Aliss 7 grudnia 2016 20:09\nBardzo ciekawy post taki z humorem :D\nCiekawa opcja na bloggerze :D Ludzie widocznie mają dużo problemów z okresem xD Niektóre frazy są zupełnie bez sensu, z wielu można się uśmiać. Lekko przerażające jest, jakie ludzie zadają pytania i, że odpowiedzi szukają w internecie. Bardzo luźna, fajna seria :) Pozdrawiam\nmowiacslowami 7 grudnia 2016 23:15\nTe okresowe problemy są w gruncie rzeczy takie same - faceci nie wiedzą, co zrobić wtedy z dziewczyną.\nchouetteblanche 7 grudnia 2016 21:43\nDobre na poprawę humoru :)) aż się wierzyć nie chce, co ludzie wpisują :D\nmowiacslowami 7 grudnia 2016 23:16\nDziwne rzeczy wpisują:D\ninakus_ 7 grudnia 2016 22:04\nTen wpis wywołał uśmiech na mojej twarzy. :)\nEwelina J. 8 grudnia 2016 21:41\nFaktycznie beka :D Sama nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś wyszukał mojego bloga po zabawnych hasłach.\nBambi 9 grudnia 2016 19:12\nZ tym co zrobić gdy dziewczyna ma f mam wrażenie, że ktoś chciał dopisać focha, ale google mu urwało w połowie wpisywania frazy w wyszukiwarkę. Przyznam, że trochę śmiechłam, zwłaszcza z okresu - co zrobić gdy dziewczyna ma okres, ja mam wrażenie, że wypierdalać, wystarczy że jak siedzę w pracy to leci wiązanka przekleństw, a co dopiero jak siedzę w pracy podczas okresu - wtedy już jest atomówka. A co do wpisywania dziwnych rzeczy w internecie - oj różne rzeczy słyszałam, różne rzeczy też widziałam.\nmowiacslowami 11 grudnia 2016 18:20\nMoże faktycznie rozwiązałaś tę tajemnicę, to oczywiste, a jednak na to nie wpadłam!\nO jezu, ja jak mam okres i jestem w pracy to zwykle mam ochotę płakać, a nie puszczać jakiekolwiek wiązanki :D\n"Fioła" lub "fiuta" również pasują... ;>\nmowiacslowami 20 grudnia 2016 13:08\nFiuta? Oj Maciek, dziwne masz skojarzenia :D\nKarolina G. 10 grudnia 2016 14:38\n"Będzie dobrze kochanie" - i tak ma być! Ale jak narzeczony nie chce spać z dziewczyną w czasie okresu, to po co się jej oświadczał? Przez resztę życia, co miesiąc przez kilka dni będzie spał w salonie na kanapie albo na podłodze w sypialni? Masochista! :D\nmowiacslowami 11 grudnia 2016 18:25\nTo jest po prostu wariat :(\nMikrożycie 11 grudnia 2016 20:53\nUwielbiam, kiedy piszesz te posty, zawsze kwiczę ze śmiechu. "Jak przytulić wkurwioną dziewczynę" - najlepiej od razu w pozycji bocznej ustalonej. :D To nie fair, moi czytelnicy nie trafiają do mnie po tak zabawnych hasłach!\nmowiacslowami 12 grudnia 2016 08:03\nBaw się z nimi, oni będą bawić się z Tobą ;D\nUnknown 20 grudnia 2016 11:33\nO, widzę, że intencjonalnie lub mimochodem kształtuje się profil Twojego bloga. Profil, który można by określić jako... hmmm... relacyjno-okresowy lub kobieco opiekuńczo-doradczy XD\nmowiacslowami 20 grudnia 2016 13:11\nKurde, widzę, że znalazłam swoje powołanie :D muszę relacjonować, radzić i pisać o okresie! Dzięki! Miałam problem żeby znaleźć tematykę ale już teraz wiem w jakim kierunku podążać.\nUnknown 20 grudnia 2016 23:07\nDooookładnie tak to widzę! "Mówiąc Okresami" ;D\nmowiacslowami 21 grudnia 2016 13:56\nWłaśnie okres przeze mnie przemawia i mogę powiedzieć, że najlepiejmi to brzmi.\nmowiacslowami 21 grudnia 2016 13:57


Mi-14PL/R nr 1012, pierwszy ze smiglowcow 44. Bazy Lotnictwa Morskiego w Darlowie, ktory powrocil do macierzystej jednostki po zakonczonym remoncie glownym.\nWydawało się, że koniec ubiegłego roku wreszcie przyniesie decyzję odnośnie przyszłości przezbrojenia 44. Bazy Lotnictwa Morskiego w Darłowie w nowy typ śmigłowca, który pozwoli na rozpoczęcie zastępowania wysłużonych Mi-14PŁ i Mi-14PŁ/R. Choć jest to obecnie jedyny program związany z zakupem nowych wiropłatów dla Sił Zbrojnych RP, prowadzony od 2017 r. w trybie „pilnym”, to nadal nie doczekał się rozstrzygnięcia bądź… anulowania.\nNiestety, ze względu na niejawny charakter procedury, wszystkie informacje dotyczące postępowania przetargowego pochodzą ze źródeł nieoficjalnych. Jak informowaliśmy w poprzednim numerze „Wojska i Techniki”, jedynym uczestnikiem przetargu, który dostarczył do 30 listopada 2018 r. Inspektoratowi Uzbrojenia swoją ofertę jest Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego PZL-Świdnik S.A., będąca częścią Leonardo. Powyższy podmiot zaproponował Ministerstwu Obrony Narodowej zakup czterech wielozadaniowych śmigłowców AW101 wraz z pakietem szkolno-logistycznym. Jeśli wybór oferty zostanie formalnie potwierdzony, podpisanie umowy mogłoby nastąpić na przełomie pierwszego i drugiego kwartału br. Dobrą okazją ku temu mogłaby być XII Międzynarodowa Wystawa Air Fair, która odbędzie się 17 – 18 maja. Ponoć łączna wartość umowy może wynieść nawet 2 mld PLN, a Biuro ds. Umów Offsetowych MON wstępnie zaakceptowało już propozycje kompensacji części wartości zamówienia złożone przez oferenta.\nJak już wspomniano, przedmiotem zamówienia mają być cztery wiropłaty w wersji zwalczania okrętów podwodnych, wyposażone dodatkowo w specjalistyczny sprzęt pozwalający na prowadzenie akcji poszukiwawczo-ratowniczych CSAR. Oznacza to, że AW101 mogłyby stać się bezpośrednimi następcami (części) Mi-14PŁ i PŁ/R, których służba ma się definitywnie zakończyć ok. 2023 r. Co należy podkreślić, Centrum Operacyjne Ministra Obrony Narodowej zapewniło, że nie są planowane dalsze remonty tych śmigłowców, które ponownie wydłużyłyby okres ich eksploatacji. Ma to związek m.in. z resursem technicznym śmigłowców, który został określony przez producenta na maksymalnie 42 lata.\nDrugi z zakwalifikowanych do złożenia oferty ostatecznej podmiotów, Heli-Invest Sp. z o.o. Sp.k. wraz z Airbus Helicopters opublikował 1 grudnia 2018 r. oświadczenie, z którego wynika, że ostatecznie zrezygnował z udziału w przetargu – pomimo przesunięcia terminu składania ofert o miesiąc – z racji wygórowanych wymagań offsetowych zamawiającego, które nie pozwalały na złożenie konkurencyjnej cenowo oferty. Według dostępnej wiedzy, potencjalnym konkurentem AW101 miał być, oferowany już wcześniej w anulowanym w 2016 r. postępowaniu na śmigłowce wielozadaniowe, Airbus Helicopters H225M Caracal.\nAby utrzymać potencjał 44. Bazy Lotnictwa Morskiego do czasu wejścia do służby nowych maszyn, w połowie 2017 r. Ministerstwo Obrony Narodowej podjęło decyzję o przeprowadzeniu kolejnych remontów głównych dostępnych śmigłowców rodziny Mi-14. Część z nich została już wcześniej wycofana z eksploatacji ze względu na wyczerpanie resursów międzyremontowych (m.in. cztery w wersji PŁ) bądź dlatego, że zbliżała się do tego momentu (m.in. oba ratownicze Mi-14PŁ/R planowano wycofać w latach 2017 – 2018). Wcześniejszy brak decyzji odnośnie ich dalszej eksploatacji był wynikiem chęci skoncentrowania posiadanych środków finansowych na planowanym zakupie Caracali, do czego ostatecznie nie doszło, a także na modernizacji infrastruktury naziemnej bazy z Darłowa. Ten ostatni projekt, po anulowaniu zakupu wiropłatów, został ostatecznie wstrzymany do czasu wyboru dostawcy nowych maszyn.


Elizabeth Hurley w gumiakach - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Elizabeth Hurley » Elizabeth Hurley w gumiakach\nelizabeth hurley reality show farma zwierzęta gospodarstwo kalosze\nPokaże swoją farmę.\nLiz Hurley wystąpi w nowym reality show o sobie. Aktorka pokaże w nim swoje codzienne życie na farmie – wśród kurczaków i owiec.\nHurley mieszka w gospodarstwie w Cirencester, niedaleko Gloucestershire. Pędzi tam żywot opiekując się zwierzętami. Aktorkę widywaną w pięknych kreacjach widzowie show będą teraz mogli zobaczyć w zwykłych roboczych ubraniach. A zamiast butów na obcasie podziwiać będą jej zgrabne nogi w gumiakach.\nLudzie zawsze wyobrażają mnie sobie w idealnej fryzurze. Ale to nie jestem prawdziwa ja. Kiedy mój mąż po raz pierwszy zobaczył mnie na wsi, miałam na nogach zabłocone kalosze - mówi Hurley.


Wdrożenie grywalizacji – czy ma jakieś wady?\npiątek, 21 maj 2021 16:23\nWdrożenie grywalizacji unplash\nGrywalizację stosuje się w przedsiębiorstwach w celu utrzymania zaangażowania pracowników, budowania dobrych nawyków i kształtowania pozytywnych zachowań. Dążenie do celu wraz z innymi pracownikami zależy od współpracy zespołu, a element grywalizacji świetnie napędza zespół.\nKiedy można skorzystać z grywalizacji?\nWdrożenie grywalizacji stosuje się najczęściej w obszarach, takich jak:\nregularne uczenie się,\nbezpieczeństwo i przestrzeganie procedur,\nrozwój wiedzy produktowej,\nbudowanie nawyków efektywnej pracy,\nKażdy przedsiębiorca, który chce zwiększyć zaangażowanie do pracy swoich pracowników, podnieść ich efektywność i zapewnić lojalność, może skorzystać z grywalizacji. Dzięki szerokiemu zastosowaniu można ją wykorzystać w marketingu, sprzedaży, czy podczas rekrutacji. Mimo że ten rodzaj podnoszenia zaangażowania pracowników nie jest całkiem nowy, jego popularność ostatnimi czasy zaczęła wzrastać jeszcze bardziej.\nDlaczego grywalizacja tak dobrze działa?\nJedyną wadą grywalizacji jest fakt, że nie każdy pracownik lubi tego typu wyzwania. Przyzwyczajenie do nudnej, powtarzalnej pracy i pensji na tym samym poziomie przez lata, towarzyszy wielu osobom. Pomimo tego, firmy wciąż próbują zachęcić swoich pracowników do gry. Grywalizacja najczęściej przynosi dobre efekty, ponieważ większość młodych pracowników jest nastawiona na dynamikę, zmiany i sukces. Kolekcjonowanie odznak, punktów i nagród ma bardzo dużą wartość, zwłaszcza jeśli to oznacza, że pracownik zostanie odpowiednio doceniony.\nPorównywanie się do innych to domena ludzi sukcesu, dlatego pracownicy tak chętnie patrzą, na jakim miejscu w tabeli wyników się znaleźli. Dążenie do ustalonego celu jest kolejnym ważnym aspektem, do którego osoby zatrudniane w firmach są przyzwyczajone. Wszystko ma większy sens, jeśli pracownik widzi przed sobą realny cel, do którego może dążyć. Jeśli chcesz przeczytać więcej na temat grywalizacji, wejdź na stronę https://www.gamfi.com/.


Wojciech Kopytek verifiedCreated with Sketch.\n407 odwiedzin w ciągu 30 dni\nJasna 5/7, Skierniewice (lokalizacja)\n46 819 71 53 46 819 71 53\nTesty psychologiczne (od 200 zł) + 23 więcej\nPsychoterapia dzieci i młodzieży (od 120 zł)\nBadania psychologiczne dzieci i młodzieży (120 zł)\nTesty psychologiczne (od 200 zł)\nOcena stanu psychicznego (200 zł)\nPierwsza wizyta konsultacyjna - wywiad psychologiczny (150 zł)\nInterwencja kryzysowa 50-90 min. (od 120 zł)\nPełna diagnoza psychologiczna i neuropsychologiczna (od 400 zł)\nTerapia par i rodzin 50- 90 min. (od 180 zł)\nTerapia dzieci i młodzieży 50 min. (120 zł)\nWsparcie dla służb mundurowych i ratowniczych 50 min. (od 150 zł)\nWizyta domowa 50 - 90 min. (od 180 zł)\nZwykła wizyta 50 min. (120 zł)\nPomoc psychologiczna na skype 50 min. (od 120 zł)\nPsychoterapia na skype 50 min. (120 zł)\nTerapia par i rodzin na skype 50- 90 min. (od 180 zł)\nInterwencja kryzysowa na skype 50-90 min. (od 120 zł)\nCoaching 50-90 min. (od 450 zł)\nCoaching na skype 50-90 min. (od 250 zł)\nPsychoterapia poznawczo - behawioralna 50 min. (120 zł)\nPsychoterapia poznawczo - behawioralna na skype 50 min. (120 zł)\nDiagnoza iq - ilorazu inteligencji (test wechslera) (250 zł)\nOpinia psychologiczna (od 120 zł)\nPomoc psychologiczna online na Skype mój nick wojciechk5. Pracuję z dorosłymi, młodzieżą i dziećmi. Moim głównym nurtem pracy jest psychoterapi...\n23 sierpnia 2018 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna\nŚwietny specjalista. Nie myślałam że będe w stanie aż tak się otworzyć. Bardzo profesjonalne podejście do pacjenta.\nSzanowna Pani Dominiko. Bardzo dziękuję za pozytywną opinię. Cieszę się, że moja pomoc jest skuteczna, dziękuję również za zaufanie jakim mnie Pani obdarzyła. Cieszę się, że mogę Pani pomóc.\n26 czerwca 2018 Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna\nPan Wojciech pomógł mi kiedy miałem problemy. Można powiedzieć że otworzył mi oczy. Kilka wizyt wystarczyło by wszystko wróciło do normy.\nDzięki panu Wojtkowi znalazłem drogę, którą zamierzam teraz kroczyć.\nZdecydowanie jest to psycholog godny polecenia :)\nBardzo dziękuję za pozytywną opinię. Praca z Tobą to czysta przyjemność. Wierzę, że mając pasję, wewnętrzną siłę, silną wolę i z góry wyznaczony cel osiągniesz wszystko, co postanowiłeś osiągnąć.\n12 czerwca 2018 Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna •et; kłopoty z koncentracją u synka, szybko się poddaje, nie wierzy we własne możliwości, brak koncentracji\nPan Wojciech lekarz z fajnym podejściem do dzieci. Wymagający ale skuteczny. Już na drugiej wyzycie złapał kontakt z synem. Wie jak odpowiednio podejść dziecko aby się otworzyło. A przede wszystkim nie jest naciągaczem, któremu zależy tylko ma pieniążkach. Polecam w 100%.\nSzanowna Pani Aneto, bardzo dziękuję za pozytywną opinię.\nPan mgr Wojciech Kopytek zajmuje się moją córką. Widzę poprawę stanu psychicznego, lekarz angażuje się w pracę, nawiązał bardzo dobry kontakt z pacjentką poświęcając jej dwie godziny tygodniowo. Efekty pracy są wymierne. Jestem zadowolona.\nSzanowna Pani Marto, bardzo dziękuję pozytywną opinię i słowa uznania. Cieszę się, że mogę pomóc Pani córce. Praca przynosząca efekty jest dla mnie największą nagrodą. Z uszanowaniem Wojciech Kopytek.\n22 kwietnia 2018 Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna •et; zwykła wizyta 50 min.\nDługo szukałem specjalisty z którym mój nastoletni syn chciałby pracować. Rok temu poznaliśmy Pana Wojtka i nareszcie mogę spokojnie spać wiedząc, że dzieciak objęty jest profesjonalnym wsparciem psychologicznym. Z pełną odpowiedzialnością polecam terapię u Pana Wojtka w różnych życiowych zawirowaniach.\nSzanowny Panie Przemku, bardzo dziękuję za te słowa, za docenienie mojego zaangażowania. To dla mnie bardzo ważne, że mogłem pomóc pańskiemu synowi. Z uszanowaniem Wojciech Kopytek psycholog psychoterapeuta.\n12 kwietnia 2018 Lokalizacja: Przychodnia Lekarska Neuromedyka Poradnia Zdrowia Psychicznego •et; śmierć brata,rozpad malżeństwa\n3 kwietnia 2018 Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna •et; pomoc w ustaleniu przyczyny mojej choroby/pomoc na tle psychicznym\n21 marca 2018 •et; Wizyta umówiona przez ZnanyLekarz.pl •et; Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna •et; terapia młodzieży\n18 marca 2018 Lokalizacja: Psycholog Skierniewice - Studio Nowych Możliwości Pracownia Psychologiczna\nZwykła wizyta 50 min.\n91 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów naZnanyLekarz.pl\nWitam. Z przedstawionego przez pana opisu sytuacji wynika że niewłaściwe relacje między panem a żoną były już dużo wcześniej zanim zanim pan ją zdradził. Prawdopodobnie przyczyną zdrady były te niewłaściwe relacje, to znaczy w małżeństwie nie otrzymywał pan tego wszystkiego czego pan potrzebował, w związku z czym szukał pan szczęścia w relacjach z inną kobietą. Na pewno to zdrada negatywnie wpłynęła na wasze relacje. Pańska żona twierdzi że relacja z przyjacielem to czysta przyjaźni jeśli byłbym na pana miejscu zwróciłbym uwagę na charakter tej przyjaźni na to jak często się spotykają i przede wszystkim co ich łączy. Z mojego doświadczenia wynika że nie ma czegoś takiego jak przyjaźń damsko męska, gdyż prędzej czy później zawsze kończy się ona w łóżku. Przyjaźń damsko-męska w jej szczerej formie może istnieć tylko wtedy gdy jedna ze stron lub dwie strony jest homoseksualna w innym przypadku zawsze może dojść do fascynacji seksualnej. Proszę zwrócić uwagę od jak dawna trwa ta przyjaźń pomiędzy pana żonatym mężczyzną. Od jak dawna jesteście państwo małżeństwem i od jak dawna żona przestała okazywać panu uczucia. W szczególności proszę zwrócić uwagę od jak dawna Pana żona przestała pana całować w usta. Z przedstawionego przez pana opisu wynika iż zbliżenia seksualne, jakie są aktualnie między wami przypominają zbliżenia seksualne prostytutki z klientem, prostytutki nie całują w usta swych klientów. Być może żona Kochając się z panem odrabia tak zwaną "pańszczyznę" a mężczyzną który jest aktualnie mężczyzną jej życia jest jej "przyjaciel". To pan powinien być jej najbliższym przyjacielem. Na pana miejscu wynajął bym prywatnego detektywa w celu zweryfikowania tych kwestii. Być może doszło do sytuacji w której oboje nie byliście wobec siebie uczciwi, a tylko pan miał odwagę by przyznać się do błędu drugiej stronie. Zapraszam do kontaktu i skorzystania z moich usług. Z uszanowaniem Wojciech Kopytek\nCzy eeg biofeedback pomaga przy ADHD i jakie są skutki po treningu\nTak. Pomaga. Z uszanowaniem Wojciech Kopytek\nMoim głównym nurtem pracy jest psychoterapia poznawczo - behawioralna.


Project Manager (projekty szkoleniowe) - Gdynia - Software Development Academy\nProject Manager (projekty szkoleniowe)\nGdynia · OPERATIONS · B2B Project Manager\nJob openings Project Manager (projekty szkoleniowe)\nJeżeli zależy Ci na pracy w międzynarodowym środowisku, a zarządzanie projektami to Twoja codzienność - czytaj dalej! W związku z dynamicznym rozwojem i ekspansją na rynki zagraniczne, poszukujemy Project Managera, który będzie realizował z nami projekty edukacyjne dla największych firm Europy. Czekamy na Twoje CV, żeby zobaczyć co robisz najlepiej!\nA co my robimy najlepiej? W SDA tworzymy kursy, które zmieniają ludziom życie i spełniają ich marzenia o zostaniu programistą/ką. Działamy lokalnie i globalnie z myślą o rozwijaniu kompetencji przyszłości. Mamy dużo planów, wyzwań i nowych projektów, więc jeżeli to Cię nie przeraża, a szybkie tempo działania to Twoja codzienność to SDA jest miejscem dla Ciebie.\nwykształcenie wyższe – preferowane kierunki zarządzanie, ekonomia;\nznajomość języka angielskiego na poziomie min. B2/C1 (praca w międzynarodowym środowisku)\ncertyfikaty z zakresu zarządzania projektami (Scrum, AgilePM, Prince2);\nznajomość narzędzi typu Asana, Jira.\nzarządzanie projektami B2B;\npracowanie i utrzymywanie planów zarządzania projektami, harmonogramu i budżetu projektu,\nutrzymywanie pozytywnych relacji z klientami na etapie realizacji projektów,\nzarządzanie zespołem projektowym, współpraca z innymi działami zaangażowanymi w realizację projektów (marketing, sprzedaż, pion operacyjny),\nkoordynacja i nadzór obiegu dokumentów związanych z prowadzonymi projektami,\nzarządzanie budżetem, ryzykiem i zmianami w projektach,\nStandardowe benefity, o których myślisz - owoce, Multisport, opiekę medyczną czy ubezpieczenie grupowe. Pracujemy na różnych umowach - zleceniach, B2B lub UoP, co kto lubi i czego potrzebuje. Nie mamy oficjalnego dress codu, ani sztywnych godzin pracy 8-16. Zaczynasz pracę do 10, a jak potrzebujesz to pracujesz z domu, bo wszyscy wiemy, że czasem ciężko się umówić z kurierem po 16.\nAle przede wszystkim tworzymy kursy, które zmieniają ludziom życie i spełniają ich marzenia o zostaniu programistą/ką - i Ty możesz mieć w tym swój udział! Na pewno będzie dużo pracy, wyzwań i nieoczekiwanych zmian, więc jeżeli szybkie tempo działania to Twoja codzienność to zapraszamy do aplikowania - chętnie Cię poznamy!\nKarolina Mroch HR Business Partner\nMonika Czarna Chief Operations Officer