Propozycje na razie w sieci - MCKiS Jaworzno\nKażdego dnia w mediach społecznościowych i na stronie internetowej Miejskiego Centrum Kultury i Sportu pojawiają się nowe filmiki. Od 8 lutego rusza cykl związany ze świętem zakochanych pod hasłem “Miłość niejedno ma imię”.\nInstruktorzy Miejskiego Centrum Kultury i Sportu nie próżnują. Oryginalnych propozycji zajęć i warsztatów wciąż przybywa. Mimo że na razie wszystkie spotkania przenieść trzeba było do sieci, to wybór jest spory. Zainteresowani mogą wybierać między innymi spośród zajęć ruchowych, plastycznych czy teatralnych. Pomysłów nie brakuje.\nPraca w sieci to dla nas wyzwanie, które coraz lepiej oswajamy. Tęsknimy oczywiście za tradycyjnymi spotkaniami, ale staramy się jak najlepiej odnaleźć w tej sytuacji, jaką mamy. W sieci sporo jest naszych propozycji i spotykają się one z ciepłym odbiorem – mówi Monika Kuś z Miejskiego Centrum Kultury i Sportu.\nKażdego dnia w mediach społecznościowych i na stronie internetowej Miejskiego Centrum Kultury i Sportu pojawiają się nowe filmiki. Wspólnie z instruktorami MCKiS przygotować można karnawałowe przebranie oraz odpowiedni do stroju makijaż, bajkową przytulankę czy ozdobną broszkę. W sieci odnaleźć można też inspiracje sportowe. Zobaczyć można na przykład treningi mażoretek czy grupy Nordic Walking “Dobra Naprzód”.\nChoć wszyscy mają nadzieję, że pandemiczne ograniczenia powoli będą znoszone, to równocześnie przygotowują nowe propozycje, które w najbliższych dnia znajdą się w sieci. Sporo zajęć inspirowanych będzie walentynkami. Od poniedziałku rusza cykl związany ze świętem zakochanych pod hasłem “Miłość niejedno ma imię”. Pracownicy MCKiS czytać będą poezję miłosną. W ich interpretacji usłyszeć można będzie wiersze Adama Mickiewicza, Kazimierza Przerwy-Tetmajera czy Bolesława Leśmiana.\nWarto już teraz kompletować czerwony strój. Na 13 lutego planowany jest bowiem marsz nordic. Tym razem uczestnicy maszerować będą pod hasłem “Z miłości do kijów”. Aby podkreślić walentynkowy charakter wydarzenia, organizatorzy zachęcają do marszu w czerwonych strojach.\nPrzed wiosną warto zadbać o kondycję. Judyta Fidzińska, instruktorka MCKiS, zaprasza na trening dla dwojga. Wspólnie z mężem pokażą, jak można ćwiczyć ze swoją drugą połówką. Wciąż prężnie działa też facebookowa grupa Fitness w koronie. Aby ćwiczyć wspólnie, wystarczy dołączyć do grupy.\nRuszają też nowe cykle. We wtorki ukazywać się będą materiały z cyklu “Filmowa kuchnia MCKiS”, a tam recenzje filmowych propozycji. Będzie też Pracownia Kreatywności. Tutaj można będzie znaleźć pomysły, jak podarować starym przedmiotom nowe życie.\nW piątki wspólnie z Anitą Miką, instruktorką MCKiS, ćwiczyć można pamięć. To propozycja nie tylko dla seniorów. Skorzystać mogą osoby, którym trudno zapamiętać numer telefonu, datę czy adres. Wspólne ćwiczenia usprawniają pamięć, poprawiają zdolność kojarzenia i spostrzegawczość.


① Dworek Łukowiska Bubel Łukowiska - tanie noclegi w Janowie Podlaskim z rezerwacją online\nBubel Łukowiska 29\n21-505 Bubel Łukowiska\nDworek Łukowiska położony jest w spokojnej i malowniczej okolicy, 6 km od Janowa Podlaskiego. Obiekt ten oferuje zakwaterowanie w 2 domkach, a także bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu w pomieszczeniach ogólnodostępnych oraz bezpłatny parking. Na miejscu znajduje się stadnina i staw z rybami.\nWszystkie pokoje w obiekcie Łukowiska urządzone zostały w tradycyjnym stylu i dysponują łazienką z wanną lub prysznicem. Każdy pokój zdobią odrestaurowane meble z epoki oraz drewniane belki stropowe.\nGoście zatrzymujący się w Dworku Łukowiska mogą korzystać z jadalni. Za dodatkową opłatą obiekt oferuje sprzęt do grillowania i degustacje wina.\nDworek Łukowiska dysponuje ogrodem z huśtawkami i ławkami, a także terenem o powierzchni 8 hektarów, doskonałym na spotkania integracyjne. Za dodatkową opłatą Goście mogą skorzystać z sauny i gabinetu masażu, jak również pojeździć konno.\nPrzeglądaj noclegi w Janowie Podlaskim na mapie\nOferta noclegowa odwiedzana 7 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 7 razy od 23.03.2016\nPodobne w Janowie Podlaskim\nhotele w Janowie Podlaskim (3)\nJanów Podlaski ~5km\nBiała Podlaska ~23km


Niewiarygodny Cel. Jak biegać świadomie [Eric Orton] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00177 003794 21768884 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Eric Orton Liczba stron: 180\nISBN: 978-83-7778-836-3 Data wydania: 2014-09-10\nSpis treściDedykacjaPODZIĘKOWANIAPRZEDMOWAChristopher McDougallROZDZIAŁ 1Ja i mój Niewiarygodny CelROZDZIAŁ 2Witaj w Jackson HoleROZDZIAŁ 3Prawdziwa siłaROZDZIAŁ 4Bieganie wyczynoweROZDZIAŁ 5Strategiczny fundament biegowyROZDZIAŁ 6Dobra dieta, dobry biegROZDZIAŁ 7Jak to wszystko połączyćROZDZIAŁ 8Sprawność = świadomośćROZDZIAŁ 9Twój Niewiarygodny CelWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla Angel: Wspinaj się coraz wyżej przez całe życie, maleńka! Dla Michelle: Dzięki Tobie moja pasja ożyła i wszystko stało się możliwe!\nPODZIĘKOWANIAGdzie tu zacząć, jeśli nie od początku? Dziękuję z całego serca moim rodzicom za ich bezwarunkową miłość i wsparcie, i za to, że nigdy nie pytali „dlaczego?”. Tato, to Ty nauczyłeś mnie, że „NIE MOGĘ jeszcze niczego nie zdziałało” – dziękuję. Do wszystkich moich sportowców – ta książka została tak naprawdę napisana przez Was i nigdy nie powstałaby bez współpracy z Wami. Wielkie uściski zwłaszcza dla Terry’ego Honga (mojego łącznika ze Speedy Dot), Margot Watters, Jenn Sparks, Annie Putnam, George’a Putnama i Keitha Petersa za Wasze wieloletnie zaangażowanie i zaufanie do moich metod szkoleniowych, a także za wpływ, jaki wywarliście na mój Niewiarygodny Cel. Dziękuję trenerom Nugentowi, Havensowi i Schlageterowi za lekcje życia, jakich udzielili mi na futbolowym boisku przed laty. Wciąż z nich korzystam – niemal każdego dnia. Dziękuję wszystkim trenerom – było ich tak wielu! – którzy nauczyli mnie znaczenia podstaw, techniki, powtórek i dążenia do perfekcji. Do Paula Knutsona – to Ty pokazałeś mi drogę. Biegaj w pokoju, przyjacielu. Patricku Kelly, Twoje telefony o 5.00 rano z pobudką na trening były esencją realizacji Niewiarygodnego Celu. Dziękuję Ci za wszystkie nasze wspólne sesje biegowe, pływackie, kolarskie – i za buty śniegowe. Do Christophera McDougalla – Twoje wytrwałe dążenie do prawdy jest dla mnie wielką inspiracją. Ogromnie dziękuję ci za Twoje zaangażowanie, zaufanie i niepoddawanie się takim myślom jak „nie powinienem” czy „nie nadaję się do tego”. Niech żyją piły zębate! Do Neala Bascomba – czas jest wszystkim. Dziękuję, że byłeś dyrektorem mojego wymarzonego ultramaratonu. Twoje oddanie i wsparcie umożliwiły mi zrealizowanie tego Niewiarygodnego Celu. Bez ciebie nigdy nie pobiegłbym tak szybko i tak dobrze! No i ta Twoja książka The Perfect Mile. Inspirująca rzecz. Podziękowania dla Scotta Waxmana, mojego agenta, który trenował i wspierał mnie na moim szlaku literackim, udzielając mi porad i podpowiadając szybkie rozwiązania, gdy droga robiła się stroma i kamienista. Twoje zachęty, żebym mówił własnym głosem, dały mi pewność siebie tak bardzo potrzebną debiutującym autorom. Mojej redaktorce Claire Zion dziękuję za poprowadzenie tego projektu pewną ręką i pokazanie mi właściwej drogi do mety. Micah True, zwany Caballo Blanco – Ty pokazałeś nam wszystkim, jak wcielić swój Niewiarygodny Cel w życie. Biegaj wolny. No i ukłony dla Mas Locos na całym świecie za podtrzymywanie Twoich marzeń. I wreszcie dziękuję Wam, drodzy czytelnicy: za wybranie się ze mną w tę podróż. Życzę Wam wielu sukcesów w bieganiu i realizowaniu własnych Niewiarygodnych Celów. Chciałbym również poprosić Was o pomoc: zaangażujcie się w mój Niewiarygodny Cel. Wyszukujcie i wspierajcie innych początkujących biegaczy. Zobaczcie, ile osób uda Wam się zainspirować do biegania. Podzielcie się z nimi swoją wiedzą. Zaproponujcie, żeby wybrały się z Wami na lekką regeneracyjną przebieżkę. Stwórzmy razem świat pełen biegających ludzi.\nPRZEDMOWACHRISTOPHER McDOUGALLWstyd przyznać, ale dopiero niedawno zrozumiałem, co tak naprawdę Eric Orton próbował mi powiedzieć od naszego pierwszego spotkania. To klasyczny przykład patrzenia na drzewa i niedostrzegania lasu, ale akurat ten las był dość dziwaczny i biegała po nim naga kobieta, więc sami rozumiecie, że mogłem być trochę skołowany. Najpierw poznałem tę kobietę. Latem 2005 roku mój przyjaciel, strażnik leśny, zaprosił mnie i czterech swoich kumpli na trzydniową wyprawę biegową po rezerwacie River of No Return Wilderness w stanie Idaho. Mieliśmy pokonać biegiem łącznie 80 kilometrów. Transportem naszego sprzętu i prowiantu miał się zająć konny przewoźnik, a my mieliśmy się skupić jedynie na przemierzaniu średnio 25 kilometrów dziennie od obozu do obozu. Propozycja wydawała się ogromnie kusząca, mimo iż nie byłem zaprawionym biegaczem. Jeśli już, to raczej mógłbym nazwać siebie eksbiegaczem. Przez lata moje próby biegania kończyły się licznymi kontuzjami, a trzech niezależnych lekarzy ostrzegło mnie, że przy 193 centymetrach wzrostu i 110 kilogramach wagi jestem skazany na kolejne urazy. Ironia polegała na tym, że w tamtym czasie pisałem artykuły do magazynu „Runner’s World” i miałem praktycznie nieograniczony dostęp do informacji na temat profilaktyki urazów i zasad treningu. Wypróbowałem chyba każdą wskazówkę, jaką można znaleźć w czasopismach dla biegaczy: rozciąganie, treningi krzyżowe, co cztery miesiące wymiana butów na kolejną absurdalnie drogą parę, robione na zamówienie profilowane wkładki do butów, a nawet moczenie stóp w lodowato zimnym strumieniu po każdym biegu. Ale pomimo tych wszystkich starań co kilka miesięcy w moich kolanach, stopach, ścięgnach podkolanowych i ścięgnach Achillesa pojawiał się ten sam przeszywający, palący ból. Gdy dostałem zaproszenie na wyprawę do Idaho, byłem akurat w lepszej formie, więc bez wahania je przyjąłem. Pierwszego ranka zająłem miejsce w kolumnie za byłą strażniczką leśną Jenni Blake. Patrzyłem, jak sprawnie i płynnie pokonuje zwalone drzewa, ledwo muskając pnie czubkami butów, a potem biegnie dalej, nawet na chwilę nie zwalniając tempa. To, w jaki sposób wykorzystywała całe ciało podczas biegu, było dla mnie prawdziwym objawieniem. Zbiegając z górki, rozstawiała szerzej ramiona, żeby utrzymać równowagę; na stromych krętych ścieżkach kręciła biodrami niczym tancerka salsy; a gdy natrafiała na obluzowane odłamki skalne, wybijała się z silnie ugiętych kolan, po czym lądowała na pewnym gruncie. Jej zwinność i siła zrobiły na mnie niesamowite wrażenie, byłem więc zszokowany, gdy dowiedziałem się, że prawie pół swojego życia nie uprawiała żadnego sportu. – Zanim przyjechałam do Idaho, nie wiedziałam za wiele o lasach – powiedziała mi, gdy zatrzymaliśmy się na złapanie oddechu. – W college’u chorowałam na bulimię i miałam skrajnie obniżone poczucie własnej wartości. A potem trafiłam tutaj. Jenni przyjechała do rezerwatu jako wolontariuszka i od razu rzucono ją na głęboką wodę: wyposażona w piłę, siekierę z przecinakiem i dwutygodniowy zapas jedzenia liofilizowanego miała wyprawić się w leśny gąszcz, żeby zająć się oczyszczaniem szlaków. Pod ciężarem ekwipunku ugięły jej się nogi, ale zacisnęła zęby i ruszyła przed siebie. Po kilku dniach z zaskoczeniem odkryła, że jej ciało, którego dotąd nie lubiła, jest na tyle silne, iż pozwala jej wymachiwać siekierą i usuwać ze ścieżek zwalone sosny. Gdy stanęła spocona na szczycie Mosquito Ridge i spojrzała w dół na 1,5-kilometrową trasę, którą właśnie pokonała pod górę, nie mogła powstrzymać uśmiechu. A gdy natknęła się w lesie na samotnego łosia, odkryła kolejną rzecz: była szybka! Wielki zwierz wyskoczył z zarośli bez żadnego ostrzeżenia, ale zanim Jenni zdała sobie sprawę, co się dzieje, nogi same poniosły ją z dala od niebezpieczeństwa. Kiedy zobaczyła, że łoś przestał ją ścigać, stanęła przerażona, wyczerpana… i przeszczęśliwa. Po tym zdarzeniu z niecierpliwością wyczekiwała kolejnego poranka, by wypełznąć z namiotu i ruszyć w drogę. Mając na sobie tylko buty, robiła długie przebieżki po lesie, a wschodzące słońce ogrzewało jej ciało. – Spędzałam tu po kilka tygodni w całkowitej samotności – wyjaśniła Jenni. – Nikt nie mógł mnie zobaczyć, więc po prostu biegłam przed siebie bez końca. To było najwspanialsze uczucie, jakie można sobie wyobrazić. Nie potrzebowała zegarka ani trasy, swoją prędkość szacowała po łaskotaniu wiatru na skórze. Biegła pokrytymi igliwiem ścieżkami tak długo, aż nogi i płuca zaczynały błagać ją o odpoczynek. Poranne przebieżki odpokutowywała męczącymi popołudniami, gdy podczas dłuższych wędrówek jej mięśnie ud odmawiały posłuszeństwa. Mimo to stale wydłużała treningi. Nowo nawiązany romans z własnym ciałem był zbyt ekscytujący, aby tak po prostu z niego zrezygnowała. Od tamtej pory bieganie stało się jej wielką pasją. Wraz z najlepszą przyjaciółką Nancy Hatfield założyła prężny klub biegaczek w swoim rodzinnym miasteczku McCall. Gdy zimą spadnie gęsty śnieg, idą wspólnie pobiegać (jeszcze zanim w miasto wyruszą pługi) i jako pierwsze przedzierają się przez wysokie zaspy. – Bieganie zimą jest najlepsze! – potwierdziła Nancy, która była z nami na tej wyprawie. Podobnie jak Jenni Nancy jest żywym zaprzeczeniem tego, jakoby wieloletnie bieganie było wyniszczające dla organizmu. W wieku 47 lat wciąż porusza się z naturalną lekkością, sprawnie, powoli pracując nogami, a niebieski kolczyk w jej pępku podskakuje radośnie z każdym krokiem. Dla mnie jednak wyprawa do Idaho nie miała szczęśliwego finału. Gdy trzeciego dnia z grymasem bólu na twarzy kończyłem ostatni kawałek trasy, ledwo mogłem chodzić, a co dopiero biegać. W piętach czułem przeszywający ból, a obydwa ścięgna Achillesa płonęły żywym ogniem. Dokuśtykałem do strumyka i usiadłem z nogami w wodzie, zastanawiając się, co ze mną jest nie tak. Jakim cudem te dwie kobiety w średnim wieku mogły co roku pokonywać biegiem kolejne kilometry po błocie, śniegu i asfalcie, a ja nie byłem w stanie trenować dłużej niż kilka miesięcy bez kolejnej kontuzji? Oczywiście odpowiedź znajdowała się tuż przed moim nosem. W otaczającym mnie lesie. Wtedy jednak jeszcze nie wiedziałem, czego szukam. Kilka tygodni po mojej porażce w Idaho „Men’s Journal” zlecił mi przeprowadzenie wywiadu z pewnym trenerem sportów wyczynowych w Jackson Hole w stanie Wyoming. Redaktor magazynu zainteresował się Erikiem, ponieważ jego specjalnością było rozbijanie poszczególnych dyscyplin sportowych na najbardziej elementarne ruchy w poszukiwaniu umiejętności, które mogą przydać się w innych sportach. Eric studiował więc alpinistykę, szukając techniki pracy ramion przydatnej dla osób uprawiających kajakarstwo, i przyglądał się możliwości zastosowania płynnych ruchów odpychających z nordic walkingu w kolarstwie górskim. Podczas naszego spotkania w Denver odkryłem, co tak naprawdę interesuje Erica Ortona: podstawowe zasady funkcjonowania ciała. Uważa on, że kolejne wielkie postępy w sporcie nastąpią nie za sprawą nowoczesnych struktur treningu czy technologii, ale właśnie techniki ruchu. Na czoło wybiją się ci sportowcy, którzy będą w stanie uniknąć kontuzji. Co ciekawe, jego zdaniem w żadnej dyscyplinie nie było aż tak wiele do zrobienia na tym polu jak w bieganiu. Można by pomyśleć, że ten najstarszy i najbardziej popularny sport świata został już opanowany do perfekcji, ale tak naprawdę stał się sportem podwyższonego ryzyka. Co roku ponad 50 procent biegaczy doznaje kontuzji – ten wynik pojawia się od czasu, gdy zaczęto gromadzić dane na ten temat, a więc od lat 70. XX wieku. Urazowość w tym sporcie jest więc zasadą, a nie wyjątkiem. Gdyby udało nam się wyeliminować czynniki ryzyka, otworzyłoby to drogę do niesamowitego postępu nie tylko w zakresie wyników sportowców, ale także ogólnej popularności biegania. Wyobraź sobie miliony osób, które chciałyby biegać, ale nie mogą ze względu na dotychczasowe urazy, i miliony innych, które zniechęciły się do treningów, słuchając historii o zniszczonych kolanach. Postęp w dziedzinie techniki biegu uwolniłby je i od bólu, i od strachu. Dla Erica było zagadką, dlaczego nikt nie zdaje sobie sprawy z prostej zależności: zmień sposób, w jaki porusza się twoje ciało, a zmienisz to, co się z nim dzieje. Sądził, że jeśli bieganie jest powodem kontuzji, to kolejnym logicznym krokiem jest zmiana sposobu, w jaki biegamy. – Wszyscy myślą, że wiedzą, jak trzeba biegać, ale to czynność równie złożona co każda inna – powiedział. – Kogokolwiek zapytasz, usłyszysz: ludzie po prostu biegają. To nonsens. Czy ludzie po prostu pływają? W każdym innym sporcie nauka techniki jest czymś podstawowym. Nikt nie kupuje kija golfowego i nie wychodzi z nim na pole albo nie próbuje zjechać z góry na nartach bez lekcji z instruktorem. Inaczej nie byłby w stanie poradzić sobie z nowym sportem i łatwo nabawiłby się kontuzji. – Z bieganiem jest dokładnie tak samo – dodał. – Jeśli nie nauczysz się biegać poprawnie, nigdy nie odkryjesz, jak dużą może to sprawiać przyjemność. Moment – dlaczego nikt wcześniej mi tego nie powiedział? Gdy usłyszałem to z ust Erica, nagle wydało mi się to śmiesznie proste. Stało się dla mnie oczywiste, że jest coś takiego jak poprawna i niepoprawna technika biegu. W wypadku każdej czynności biomechanicznej istnieją lepsze i gorsze metody jej wykonywania, od rzucania piłką po jedzenie pałeczkami. Dlaczego więc bieganie miałoby być jedyną czynnością nieobciążoną prawami fizyki? A jednak nigdy wcześniej nie spotkałem się z podobnym tokiem rozumowania. W czasopismach dla biegaczy czytałem tylko o wszystkich tych rzeczach, które należy kupić – butach stabilizujących, wkładkach ortopedycznych, skarpetkach kompresyjnych. Nigdy o tym, co należy robić. To, co potem powiedział Eric, było dla moich uszu piękną muzyką: – Każdy jest stworzony do biegania. Przez lata wmawiano mi coś wręcz przeciwnego. Lekarze i fizjoterapeuci powtarzali, że bieganie jest szkodliwe dla ludzkiego ciała, zwłaszcza dla kogoś z posturą Shreka. A ja im wierzyłem, bo miałem dowód w postaci szwankujących ścięgien Achillesa. Mało tego, Eric postanowił udowodnić swoją nowatorską tezę. Zaoferował, że będzie przesyłał mi mailem wskazówki treningowe, dzięki którym z obolałego eksbiegacza stanę się nie tylko maratończykiem, ale i ultra-maratończykiem. Obiecał, że za dziewięć miesięcy będę w stanie ukończyć 80-kilomerowy wyścig w Miedzianym Kanionie organizowany przez legendarne plemię Indian Tarahumara. Oczywiście zaintrygowało mnie to, ale podobną ciekawość wzbudziła we mnie również wizja wyprawy do Idaho, a wiemy już, jaki był jej rezultat. Poświęciłem trzy dni na przebiegnięcie 80 kilometrów, a na koniec wylądowałem z nogami w strumieniu. Chłodziłem zerwane ścięgna i przysięgałem sobie, że nigdy więcej nie zrobię niczego równie głupiego. A teraz Eric nie tylko proponował, żebym przebiegł 80 kilometrów w jeden dzień, ale też żebym zwiększał dystanse szybciej, niż przewiduje to zasada 10 procent tygodniowo, jaką zaleca większość branżowych magazynów. „Nigdy nie dotrwam do wyścigu”, pomyślałem. „Wykończą mnie same treningi”. – Za każdym razem, gdy próbuję biegać więcej, kontuzje wracają – powiedziałem. – Tym razem tak nie będzie. – Mam kupić wkładki ortopedyczne? – Zapomnij o nich. Nadal byłem sceptyczny, ale pewność siebie Erica zaczynała mnie przekonywać. – Chyba powinienem najpierw zrzucić kilka kilo, żeby tak bardzo nie obciążać nóg. – Nawet się nie zorientujesz, gdy zaczniesz się inaczej odżywiać. Poczekaj, to zobaczysz. – A joga? Joga chyba pomaga? – Zapomnij o jodze i rozciąganiu. Napięcia mięśni nie można usunąć rozciąganiem. Każdy znany mi biegacz, który uprawia jogę, cierpi na bóle mięśni. Podobało mi się to, co usłyszałem. Żadnej diety, żadnej jogi, żadnych wkładek. Zaczynałem się łamać. – Jesteś pewien, że się uda? – Prawda jest taka – powiedział Eric – że masz zerowy margines błędu i naprawdę możesz to zrobić. Pochłonięty wątpliwościami nie zastanawiałem się nawet nad wyzwaniem, jakie podejmował Eric. Nie tylko miał przywrócić sprawność facetowi, którego trzech lekarzy specjalistów uznało za niezdanego do biegania, ale musiał też przebić się przez gruby mur moich oporów. Tak jak wszyscy czasem obiecuję, że coś zrobię, choć wcale nie mam takiego zamiaru. Nie było sensu dawać mi planu treningowego, który i tak bym zignorował, więc Eric musiał ustalić, jakiego rodzaju ćwiczenia sprawiają mi przyjemność. Nie miał pojęcia, z czym się mierzy. – Chodzisz na siłownię? – Nie. – Jaki sprzęt treningowy masz w domu? – Żadnego. Nie znoszę podnoszenia ciężarów. Nie cierpię liczenia i powtarzania. To potwornie nudne. Nie wiem, dlaczego Eric nie wycofał się już wtedy. Z jakiegoś powodu dzielnie brnął dalej. – No dobra – powiedział. – A co w takim razie lubisz? Milczałem chwilę, zastanawiając się, czy to, co odpowiem, zabrzmi dziwnie, czy jedynie zupełnie nie na temat. – Są takie wielkie piły zębate – zacząłem. – Wiesz, takie, jakich używano w dziewiętnastym wieku do ścinania sekwoi. – Nooo…? – Mam na ich punkcie bzika. Ogrzewamy dom drewnem. Kilka lat temu przestałem używać piły mechanicznej i przerzuciłem się właśnie na zwykłą, zębatą. Większość ludzi tego nienawidzi, ale ja mógłbym ciąć nią cały dzień. Mam ich chyba z sześć. – Dobrze – odparł Eric. – Wykorzystamy je. Plan, jaki opracował, był po prostu genialny. Tak genialny, że cały jego geniusz odkryłem dopiero niedawno. Byłem tak podekscytowany drzewami – planem treningowym Erica, jego rewolucyjną techniką biegania i filozofią, według której każdy biegacz musi najpierw zostać sportowcem – że nie widziałem spoza nich lasu. Zresztą, jak mówiłem, była jeszcze ta naga kobieta. Eric z pewnością próbował mi to wszystko wytłumaczyć, ale nawet gdybym go wysłuchał do końca, jego twierdzenia były dla mnie wówczas zbyt radykalne, żebym mógł je w pełni pojąć. Teraz, po kilku latach, gdy miałem czas przetworzyć to wszystko i oswoić się z wpływem, jaki trening Erica wywarł na moje ciało, wreszcie jestem w stanie docenić to, co starał się mi przekazać, a co Jenni Blake udało się odkryć samodzielnie podczas samotnych treningów w rezerwacie w Idaho. A jest to rzecz bardzo prosta: ludzie kochają się ruszać. Ruch mamy zapisany w genach; dzięki niemu staliśmy się najlepiej rozwiniętym i najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem na Ziemi (i poza nią). Jednak dla współczesnego człowieka brzmi to podejrzanie. Od dnia narodzin wmawia się nam, żeby podejrzliwie podchodzić do wszystkiego, co sprawia nam przyjemność, wszystkiego, co wydaje nam się zbyt miłe. Każdą zabawę i każdą przyjemność obracamy więc w jeszcze jedną formę pracy. Nikt nie mówi, że idzie na siłownię się pobawić, prawda? Idzie „popracować nad rzeźbą”. Eric jednak wie, że sprawność fizyczna i sukcesy nie są zależne od siły woli. Jest na tyle szczery, by przyznać, że jeśli próbujemy się do czegoś zmuszać, prędzej czy później z tego rezygnujemy. Model samodyscypliny i poświęcenia w imię sukcesu po prostu się nie sprawdza. Dlatego opracował model, który zastępuje cierpienie przyjemnością. Sprawił, że aktywność fizyczna odzyskała znamiona sztuki, co w moim wypadku zmieniło wszystko. Dziś wychodzę z domu, rozglądam się i obieram kierunek, który wydaje mi się ciekawy. Zaczynam biec i nie przestaję, dopóki mam ochotę – tak jak robiłem, gdy byłem dzieckiem. Nie myślę o kontuzjach i wiem, że prędzej zabraknie mi czasu albo wody niż energii do dalszego treningu. Kiedy kończę, już nie mogę doczekać się kolejnego razu. Gdyby ktoś powiedział mi to pięć lat temu, uznałbym, że to niemożliwe.\nROZDZIAŁ 1JA I MÓJ NIEWIARYGODNY CELPozwól, że opowiem ci pewną historię. W marcu 2006 roku stałem na starcie biegu na 80 kilometrów, wiedząc, że oto realizuję swój wielki Niewiarygodny Cel. Oprócz koszulki i szortów z szybkoschnącego materiału, plecaka wypełnionego napojami i batonami energetycznymi poupychanymi po kieszeniach nic w tym wyścigu nie miało być zwyczajne. Prawdę mówiąc, miał być bardzo daleki od zwyczajności. Znajdowałem się w malutkiej, odciętej od świata wiosce Urique, ukrytej pomiędzy rzeką a stromymi zboczami Miedzianego Kanionu w północno-zachodnim Meksyku. Nie było pompowanej bramy startowej, mikroczipów z pomiarem czasu w butach, wystrzału z pistoletu ani zwartego tłumu biegaczy czekających na sygnał do startu. Było tylko kilkadziesiąt osób, zwykła linia namalowana na chodniku pośrodku miasta i wysoki opalony Amerykanin z blond czupryną o pseudonimie Caballo Blanco, który wykrzyknął głośno: „Start!”. Co najważniejsze jednak, moimi rywalami tego dnia nie byli sportowcy, z którymi zwykle stawałem w szranki. To był wyścig łączący dwie kultury – starą i nową – obydwie oddane bieganiu, i to bieganiu ekstremalnemu na bardzo długich dystansach. Tego dnia czekało nas pokonanie 80-kilometrowej trasy przez surowy górzysty krajobraz Miedzianego Kanionu. Nową kulturę reprezentowali najwybitniejsi amerykańscy ultramaratończycy, w tym niesamowici Scott Jurek i Jenn Shelton. Dwoje doświadczonych, utalentowanych biegaczy o stalowych nerwach, z licznymi medalami i tytułami na koncie. Przedstawicielami starejkultury byli Indianie z plemienia Tarahumara. Ciemni, o miedzianej karnacji i umięśnionych nogach, ubrani w przepaski na biodrach i kolorowe koszule z długimi rękawami, które podczas biegu łopotały na wietrze. Ich buty, tzw. huaraches, były tak naprawdę spłaszczonymi kawałkami starych opon, przymocowanymi do stóp skórzanymi paskami. Prawdziwa nazwa plemienia brzmi Raramuri (dosłownie „biegacze”). Wywodzi się ono z kilku odrębnych tajemnych ludów zamieszkujących Miedziany Kanion i prowadzących tryb życia niewiele różniący się od tego, jaki wiedli ich przodkowie kilkaset lat temu. Są znani przede wszystkim z zamiłowania do niezwykłych zawodów wytrzymałościowych wykorzystujących ich wrodzoną umiejętność wielogodzinnego przemierzania górzystych, skalistych ścieżek w jednym z najbardziej wymagających miejsc życia na ziemi. O tych legendarnych biegach słyszałem wiele lat temu, ale możliwość udziału w jednym z nich była dla mnie swego rodzaju cudem. Wśród uczestników znaleźliśmy się ja i Christopher McDougall. Oczywiście miałem już za sobą niejeden ultramaraton, ale zawodnicy tacy jak Scott raczej nie widzieli we mnie groźnego rywala. Zresztą ostatnie miesiące przed wyścigiem spędziłem głównie na zmienianiu pieluszek i kołysaniu do snu swojej nowo narodzonej córeczki. Mój najdłuższy trening biegowy przed przyjazdem do Meksyku trwał nędzne trzy godziny, czyli jedną trzecią tego, co czekało mnie dzisiaj. Wreszcie, nie startowałem jako zawodnik, ale jako trener Chrisa. Chris chyba jako jedyny uczestnik biegu nigdy wcześniej nie brał udziału w ultramaratonie, a gdy poznałem go rok wcześniej, określał siebie mianem wraku człowieka, który nie jest w stanie przebiec nawet krótkiego odcinka bez nabawienia się jakiejś kontuzji. Początkowo plemieniem Tarahumara zainteresował się jako dziennikarz, szukając inspiracji do nowego artykułu. To się jednak zmieniło i teraz Chris miał nadzieję ukończyć ten wyjątkowy ultramaraton – dla siebie, aby udowodnić sobie, że go na to stać. Stał obok mnie na linii startu zestresowany i cichy. To zresztą dość typowe zachowanie, gdyż jako debiutant nie chciał przyciągać uwagi pozostałych. Przy 193 centymetrach wzrostu był zdecydowanie potężnym mężczyzną, ale od czasu naszej pierwszej rozmowy schudł prawie 20 kilogramów. – Co ty z nim zrobiłeś? – zapytał mnie Caballo, widząc, jak bardzo mój podopieczny zmienił się od czasu ich pierwszego spotkania. Ale fakt pozostał taki, że Chrisa czekał 80-kilometrowy bieg po zdradliwym stromym terenie w palącym pustynnym słońcu. Wiedziałem, że fizycznie jest w stanie sobie poradzić. Pytanie brzmiało, czy poradzi sobie psychicznie. On sam miał na pewno wątpliwości i w jednej, i w drugiej kwestii. Tuż przed startem powiedziałem mu: – Zajmij się sobą, własnym wyścigiem. Rób to, co wiesz, że umiesz, a jeśli będziesz miał poczucie, że pracujesz, to będzie oznaczać, że za bardzo się starasz. Wkrótce potem Caballo dał sygnał do startu i ruszyliśmy. Indianie wyrwali do przodu w imponującym tempie niespełna 5 minut na kilometr, a może jeszcze szybciej. Byłem zafascynowany i nieco zdezorientowany – czy oni naprawdę będą w stanie podtrzymać to tempo przez cały wyścig? Trudno było oderwać oczy od ich uśmiechniętych twarzy, nóg unoszących się nad ziemią tak, że niemal nie dotykali jej stopami. W ciągu kilku sekund znaleźli się z dala od zgiełku linii startowej i centrum Urique. Podążyłem za nimi w tempie 5 i pół minuty na kilometr, a za mną, nieco wolniej, Chris. Czekała nas długa droga, dlatego powiedziałem mu, żeby zajął się własnym wyścigiem. Pierwszych kilka kilometrów biegliśmy po piaszczystym brzegu rzeki Barranca. Czułem się dobrze – zrelaksowany, skupiony na sobie. Minęliśmy podwieszany drewniany most, który trząsł się i kołysał na wszystkie strony, gdy przebiegliśmy po nim gęsiego. Zaraz potem zaczęliśmy pierwszy większy podbieg, okropnie wyczerpujący dla nóg. Pod górę biegliśmy 45 minut i na szczycie poczuliśmy to bolesne uniesienie, jakie dane jest doświadczyć wyłącznie biegaczom. Mógłbym wam opowiedzieć, że już w łonie matki miałem na stopach buty do biegania i wprost z sali porodowej udałem się na linię startu. Albo że już w przedszkolu nosiłem na szyi gwizdek, a w ręce notes, nie mogąc się doczekać, aż zostanę trenerem. Ale obydwie te historie byłyby zmyślone, ta zaś jest prawdziwa. Podobnie jak u większości ludzi moja życiowa droga pełna była zakrętów, pętli i zgubionych szlaków. Przy urodzinach musiałem walczyć o pierwszy oddech – moje płuca zaatakowała astma. Pierwszą Gwiazdkę spędziłem w namiocie tlenowym. W szkole wszystkie przyjęcia urodzinowe z nocowaniem kończyły się u mnie szaleńczą zadyszką, podczas gdy moi koledzy, objedzeni tortem i lodami, spali w najlepsze. Już jako dziecko miałem bardzo silną świadomość własnego ciała; doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, co mogę, a czego nie mogę zrobić. Jednak ani moi rodzice, ani lekarze nigdy nie wyznaczali mi granic, nigdy nie zabraniali mi żadnej formy aktywności fizycznej ani uprawiania sportu. Do dziś im jestem im za to wdzięczny, ponieważ gdy stawiałem sobie większe wymagania, nabywałem większej sprawności i siły. W moim rodzinnym miasteczku u podnóża Alleghenów w stanie Nowy Jork byłem kimś w rodzaju gwiazdy futbolu. Oczywiście gwiazdy na miarę naszej małej społeczności. Grałem na pozycji biegacza, równie dobrze radząc sobie z mocnymi zderzeniami, jak i przyłożeniami. W ostatniej klasie liceum zacząłem biegać głównie po to, żeby poprawić szybkość gry. Ku wielkiemu zdziwieniu odkryłem, że podczas biegu odczuwam taką samą radość jak na boisku – mam pełną świadomość swojego ciała, poprzez które mogę wyrazić to, kim jestem. Może zabrzmi to śmiesznie, ale czułem się jak artysta. Potem były dwa lata w drużynie futbolowe w college’u, końcowe egzaminy i bolesne zderzenie z rzeczywistością. Musiałem się zastanowić, co chcę robić w życiu, z czego będę się utrzymywał, znaleźć mieszkanie. Wezwał mnie Dziki Zachód – a dokładniej rzecz biorąc, Denver. Zacząłem biegać, jeździć na rowerze, pływać, wspinać się i wiosłować w rześkim powietrzu Gór Skalistych. Brałem udział w wyścigach kolarskich, maratonach, triatlonach, rajdach przygodowych i ultra-biegach. Stałem się dużo szybszym, silniejszym i lepszym sportowcem, niż kiedykolwiek wydawało mi się możliwe. Ale sport był nadal tylko moim hobby. W tygodniu posłusznie stawiałem się do pracy w firmie konsultingowej zajmującej się ochroną środowiska. Ten układ mi odpowiadał: ciekawa praca, regularna pensja, wspaniałe widoki za oknem i dreszczyk emocji w weekendy. Miałem wszystko, o czym zawsze marzyłem. Mimo to nie czułem się spełniony. Przez wszystkie lata spędzone w Denver żyłem przede wszystkim bieganiem. A jednocześnie nie byłem pewien, dokąd mnie to zaprowadzi. Z czasem zdałem sobie sprawę, że nigdy nie będę najlepszy w tym sporcie. Byłem jednak bardzo dobry dzięki długoletnim treningom i aktywności fizycznej. Zacząłem się zastanawiać, w jaki sposób mogę wykorzystać swój talent – i umiejętności, które z takim trudem udało mi się wypracować. Zdałem sobie sprawę, że chcę poświęcić się sportowi całkowicie – i pomóc innym w odkrywaniu ich sportowego potencjału. Zarzuciłem więc karierę w firmie konsultingowej i zatrudniłem się na pół etatu w recepcji studia fitnessu przy Centrum Medycyny Uniwersytetu Kolorado. Zarabiałem siedem dolarów za godzinę. Niektórzy mówili mi, żebym wreszcie dorósł, że wybrałem niewłaściwą ścieżkę zawodową. Nie przejmowałem się tym. Zapisałem się na zajęcia z fizjologii, anatomii, biomechaniki i żywienia. Pojechałem do Amerykańskiego Centrum Olimpijskiego w Colorado Springs i jako jeden z pierwszych w kraju zdobyłem uprawnienia trenera triatlonu. Wciąż pracując w studiu fitnessu, zacząłem trenować najpierw jedną osobę, potem kolejne. Wkrótce zostałem dyrektorem do spraw fitnessu w Centrum Medycyny Uniwersytetu Kolorado i opiekunem całej armii biegaczy i triatlonistów. Choć prawdę mówiąc, sam byłem nadal w równym stopniu uczniem, co nauczycielem. Z miłości i przywiązania do swojej żony Michelle, która musiała zaopiekować się rodzicami w miasteczku Jackson w stanie Wyoming, zdecydowałem się opuścić Denver. Zanim uznacie mnie za świętego, szybko dodam, że egoizm i strach przed utratą swoich sportowców sprawiły, iż długo nie mogłem pogodzić się z tym wyborem. Wkrótce odkryłem jednak, że nie mogłem trafić lepiej. Jackson, położone w cieniu strzelistych szczytów gór Teton, okazało się najlepszym środowiskiem treningowym, o jakim mogłem zamarzyć, pełnym zapalonych sportowców i wielbicieli aktywności fizycznej. Tuż za progiem naszego domu zaczynał się labirynt najwspanialszych na świecie górskich tras biegowych. W tej atmosferze uniesienia, entuzjazmu i poczucia niekończących się możliwości moja kariera trenerska nabrała rozpędu. Zawsze powtarzałem sobie, że nieważne, ile osób trenuję, ważne, bym spełniał się jako trener i jako biegacz. W Jackson Hole opiekowałem się grupą sportowców startujących w najróżniejszych zawodach (a także kilkoma osobami z Kolorado w formie coachingu online), czerpiąc ogromną satysfakcję z ich regularnych, czasem błyskawicznych postępów, które same w sobie były dla mnie wielką nagrodą. Sukcesy, jakie odnosili w zawodach, pod wieloma względami cieszyły mnie jeszcze bardziej niż moje. A ich lista stale się wydłużała: tytuły mistrzów w biegach i wyścigach kolarskich na 80 i 160 kilometrów, zwycięstwa w różnych kategoriach wiekowych i miejsca na podium na najróżniejszych dystansach, od 5 do 50 tysięcy metrów, kwalifikacje do Maratonu Bostońskiego i hawajskiego Ironmana, srebrny medal w mistrzostwach świata w 24-godzinnym wyścigu na rowerach górskich, mistrzostwo stanu Wyoming w młodzieżowych biegach przełajowych, a do tego możliwość szkolenia zawodowego gracza hokeja, kilku najsprawniejszych ludzi Hollywood i popularnego gitarzysty rockowego. Ubóstwiałem to – rozpisywanie sesji treningowych, opracowywanie programów, planowanie ćwiczeń. Inni również zaczęli to zauważać. Zwłaszcza jedna osoba. Jak to w książkach bywa, zaczęło się od tego, że do moich drzwi zapukał pewien nieznajomy. A właściwie do mnie zatelefonował. Chris McDougall. Było to w 2005 roku. Chciał napisać artykuł pod tytułem Jak najskuteczniej przygotować się do rajdu przygodowego, a ja – jego zdaniem – byłem „absolutnym guru treningowym w najbardziej usportowionym miasteczku Ameryki”. Co do ostatniego, to zdecydowanie miał rację. Aby oszczędzić mu uroków surowej zimy w Wyoming, zaproponowałem spotkanie w Denver. Od razu nawiązaliśmy świetny kontakt, a ja zamęczałem go pytaniami o Indian Tarahumara, o których pisał do „Runner’s World”. Gdy dziesięć lat wcześniej przedstawiciele tego plemienia po raz pierwszy wzięli udział w Leadville 100, morderczym ultramaratonie w samym sercu Gór Skalistych, bezapelacyjnie zostawili konkurentów daleko w tyle. Swego czasu marzyłem, żeby należeć do Tarahumara – albo przynajmniej biegać tak jak oni. Właśnie ci Indianie i ich tajemniczy świat w dużej części zachęcili mnie do uprawiania sportów wytrzymałościowych. Byłem nimi zafascynowany. Jako biegacze byli tacy… pierwotni. Czyści. Chciałem zobaczyć, jak to jest wziąć udział w tym wielkim biegu, doświadczyć tego, co dzieje się w umyśle człowieka, gdy biegnie bez przerwy pięć, osiem, dziesięć godzin. Podobała mi się wizja biegania cały dzień jak Indianie. A teraz siedział przede mną Chris, który miał okazję spotkać się z plemieniem Tarahumara w jego rodzimym kanionie i myślał o przebiegnięciu przynajmniej kawałka 80-kilometrowej trasy. Zawody organizował Caballo Blanco – tajemniczy, ekscentryczny ultrabiegacz, który żył i biegał razem z Tarahumara. Ale Chris nie przyjechał do Denver, żeby rozmawiać ze mną o Miedzianym Kanionie. Chciał poznać tajniki przygotowań do rajdów przygodowych, dowiedzieć się, jak wzmocnić ciało, by móc uprawiać kilka różnych dyscyplin (kajakarstwo, wspinaczka, turystyka wysokogórska), i napisać o tym artykuł. Na początek zabrałem go na przebieżkę po niskich pagórkach. Był dość wysportowany, bo w college’u uprawiał wioślarstwo. Czuł się jednak załamany swoimi problemami z bieganiem. Powiedział, że nie jest w stanie biegać, ponieważ jest to dla niego zbyt bolesne, i że brakuje mu odpowiedniej kondycji. Nie lubił trenować. Słowem, całkowicie się poddał. Tamtego wieczoru wróciłem do hotelu, podarłem nasz program treningowy i postanowiłem nauczyć go biegać. Wiedziałem, że każdy człowiek – wysoki, niski, gruby, chudy, wysportowany albo nie – może przeistoczyć się w sprawnego biegacza. Gdy spotkaliśmy się następnego dnia rano, zaproponowałem Chrisowi, że mu pomogę. Wyjaśniłem, że można biegać prawidłowo albo nieprawidłowo. Chris miał tendencję do overstridingu (zbytniego wydłużania kroku), za niską kadencję, poruszał się mało wydajnie i wybijał się z pięty. Każdy krok coraz bardziej przybliżał go do kolejnej kontuzji. Cały następny dzień demonstrowałem mu prawidłową technikę biegania i opracowałem program, który miał pozwolić mu spełnić jego największe marzenie: biegać ile chce i kiedy chce przez resztę życia. Na koniec sesji usiedliśmy na zielonym polu golfowym w Denver’s City Park i rozmawialiśmy o wyścigu w Miedzianym Kanionie. Chris powiedział, że nigdy nie będzie w stanie wziąć w nim udziału, choć bardzo by chciał. Zawarliśmy układ. Obiecałem, że będą go trenował, a jeśli będzie przestrzegał moich zaleceń i wytycznych, ukończy ten bieg. Zapytał, czy będę mu towarzyszyć podczas wyścigu. – Tak – odpowiedziałem bez chwili namysłu. Z większym przekonaniem wymówiłem to słowo tylko na swoim ślubie. Rok później, po wielu mniej lub bardziej udanych treningach i narodzinach mojej córeczki, zasiadłem obok Chrisa w rozklekotanym autobusie przemierzającym meksykański stan Chihuahua. Autobus wspiął się stromą wąską dróżką 1800 metrów do miasteczka Batopilas. Po jednej stronie mieliśmy urwisko, po drugiej skalistą ścianę i baliśmy się, że nasz dream team, jak nas nazywał Caballo, stoczy się w przepaść, zanim jeszcze zdołamy poznać któregoś z indiańskich biegaczy. Batopilas było pierwszym przystankiem na trasie naszej przygody. Po dwóch nocach w obskurnym hotelu ruszyliśmy pieszo w stronę kanionów. Musieliśmy pokonać niemal 50-kilometrowy odcinek dzielący nas od miasteczka Urique, skąd zaczynał się wyścig. Cały dobytek załadowaliśmy na muły, ze sobą wzięliśmy jedynie niezbędny prowiant. Po 45 minutach doszliśmy do polany osłoniętej baldachimem drzew. I nagle otoczyli nas Indianie Tarahumara. Wyłonili się spośród drzew bezgłośnie niczym duchy. Caballo przedstawił nas nazwami zwierząt, które wcześniej nam przypisał. Ja zostałem El Gavilan, Jastrzębiem – cichym, pewnym siebie i uważnym. Chris otrzymał imię Oso – Niedźwiedź. W jednej chwili poczuliśmy bardzo mocną i bliską więź z Indianami. Nie mówiliśmy wspólnym językiem – my nie znaliśmy ich języka, oni naszego. Podczas całej 50-kilometrowej wędrówki do Ulrique nikt nie odezwał się ani słowem. Były tylko gesty i mimika, ale bieg sprawiał, że pomiędzy nami wykształciło się poczucie wspólnoty. Podczas wyprawy uważnie przyglądałem się członkom plemienia: ich butom, technice biegu, sile, nagłym przyspieszeniom, temu, co jedli, oraz sprawności, z jaką omijali większe kamienie na trasie. Nie mogłem wyjść z podziwu i co chwila musiałem zamykać rozdziawione ze zdumienia usta. Do Urique dotarliśmy już po zmroku. W ciągu kilku dni poprzedzających wyścig maszerowaliśmy i biegaliśmy po niektórych odcinkach trasy wyścigu. Za każdym razem, gdy pytałem, jak ciężki będzie bieg, Caballo uśmiechał się pod nosem. Trenowaliśmy razem z Indianami, mieliśmy na stopach gumowe huaraches, pochłanialiśmy gigantyczne porcje świeżych tortilli i tamali, a wieczorami relaksowaliśmy się przy piwie. Tak naprawdę nie różniło się to wiele od prostego górskiego życia skupionego wokół biegania, jakie stworzyłem sobie w Jackson. Po bezsennej nocy nadszedł dzień wyścigu. Rano Chris, który zawsze na obudzenie pił filiżankę espresso, podzielił się ze mną swoim cennym napojem. Włożyłem koszulkę startową (numer 16) i wsunąłem na plecy system nawadniania. Czekała na nas linia startu. Stałem obok Chrisa, wiedząc, że ma poczucie, iż nie należy do tej grupy biegaczy wytrzymałościowych nowej i starej szkoły. Wyścig miał pokazać, czy się myli. Biegłem przez kaniony, rzeki, pagórki, pokonywałem ostre zakręty i niekończące się wąskie serpentyny w kurzu i upale, kilometr za kilometrem. Bolało. Najmłodszy z Indian Tarahumara, który od razu wyrwał daleko do przodu, zaczął zwalniać. Raczej nie miałem szans na pobicie swojego rekordu – czułem się średnio. Od samego początku wiedziałem, że nie odniosę zwycięstwa, ale jestem ambitny i lubię mieć poczucie, że liczę się w grze. Po około 30 kilometrach, gdy dotarliśmy do płaskiego odcinka trasy, musiałem się zatrzymać. Coś było nie tak. Nie mogłem skupić się na biegu. Gdy traci się koncentrację, łatwo ulec zmęczeniu. Stałem na poboczu, dysząc ciężko, a strumienie potu ściekały mi po twarzy. Zza zakrętu wyłonili się Scott i Arnulfo i przemknęli obok mnie. Ich smukłe, umięśnione nogi poruszały się szybko i pewnie. I wtedy zdałem sobie sprawę, że muszę przestać myśleć o tym biegu jak o wyścigu i zacząć czerpać z niego przyjemność. Cała podróż do Miedzianego Kanionu była częścią mojego życia poświęconego bieganiu, o jakim marzyłem i które od lat pieczołowicie budowałem, nie pozwalając, żeby wątpliwości czy strach odwiodły mnie od celu. To była kwintesencja mojego Niewiarygodnego Celu, z którym zwycięstwo w tym wyścigu nie miało nic wspólnego. Liczył się czas spędzony na trenowaniu Chrisa i towarzyszenie mu podczas biegu przez Miedziany Kanion. Przygoda w Meksyku nie będzie dla mnie w pełni satysfakcjonująca, jeśli Chris nie przekroczy – biegiem – linii mety. Dołączenie do plemienia biegaczy było jego Niewiarygodnym Celem, a moją rolą było dopilnowanie, żeby mu się to udało. Gdy nareszcie uporządkowałem swoje priorytety, mogłem wrócić na trasę, czując, że złapałem wiatr w żagle. Pobiegłem w dół długą wąską ścieżką, tą samą, którą wspinaliśmy się na samym początku. Czułem się silniejszy i szybszy niż wcześniej i odkryłem, że od mety dzieli mnie już tylko kilka kilometrów. Wtedy w pobliżu zwodzonego mostu zobaczyłem Chrisa. Biegł na końcu i powoli zbliżał się do ostatniego wzniesienia. Czekały go jeszcze przynajmniej dwie godziny biegu. Był optymistycznie nastawiony, choć upał i pokonane kilometry wyraźnie dawały mu się we znaki. – Pamiętaj, że teraz podbieg będzie wydawał ci się znacznie dłuższy. Bądź na to przygotowany – powiedziałem i ucieszyłem się, że nie zrezygnował. – Może ci się wydawać, że to najdłuższy odcinek w twoim życiu. Przygotuj się na to i po prostu biegnij. Chris skinął głową i ruszył przed siebie. Podczas treningów nigdy nie byłem do końca pewien, czy to, co mówię, w jakikolwiek sposób do niego dociera, ale cóż. Teraz był zdany tylko na siebie. Moja rola się skończyła. Po przekroczeniu linii mety w Urique – która była też naszą linią startową – usiadłem wraz z innymi zawodnikami, Amerykanami i Indianami, w jedynej w miasteczku restauracji. Jedliśmy, piliśmy i rozmawialiśmy o biegu, przeżywając wszystko jeszcze raz, jak mają to w zwyczaju biegacze. Potem znowu jedliśmy, piliśmy i rozmawialiśmy. Cały czas myślałem o Chrisie, mając nadzieję, że nadal biegnie. Dwie godziny później – a więc po ponad dwunastu godzinach od rozpoczęcia wyścigu – gdy słońce chyliło się ku zachodowi, barwiąc całe niebo na pomarańczowo, dostrzegłem go w oddali. Wszyscy zawodnicy wraz z orkiestrą zebrali się na linii mety. Ruszyłem Chrisowi naprzeciw, chcąc dotrzeć do niego jako pierwszy. Wreszcie wbiegł na rynek. Energicznie, ożywiony adrenaliną, która zwykle zaczyna krążyć we krwi pod koniec najdłuższego nawet wyścigu. Zacząłem wiwatować, a inni poszli w moje ślady. Unieśli zaciśnięte pięści, skandując: – Dalej, Oso! Dalej! Chris zdołał pokonać 80 kilometrów morderczego biegu. Dołączył do plemienia biegaczy wytrzymałościowych. Po przekroczeniu mety podszedł do mnie w milczeniu. Jakiś czas później powiedział mi, że rada, którą dałem mu tuż przed ostatnim wzniesieniem, okazała się bardzo pomocna, ale na mecie był zbyt zdyszany i spragniony, by mówić. Próbowaliśmy przybić piątkę, ale się nie udało. Moja ekscytacja, jego zmęczenie – co tu dużo mówić. Nasze dłonie minęły się w powietrzu. Ale wtedy Chris chwycił moją dłoń w swoją wielką niedźwiedzią łapę i serdecznie ją uściskał. Czułem bijącą od niego radość i żadne słowa nie były potrzebne. Dzięki mojej pomocy Chris osiągnął swój Niewiarygodny Cel. Mogę z dumą powiedzieć, że wielu innym moim podopiecznym udało się to samo. A teraz z radością poprowadzę ku niemu ciebie.\nROZDZIAŁ 2WITAJ W JACKSON HOLENo dobrze. Dość już o mnie i o przeszłości. Teraz chodzi o ciebie i o twoją przyszłość. O ciebie jako sportowca. I używam tego słowa z pełną świadomością i odpowiedzialnością. Ponieważ niezależnie od twojego poziomu zaawansowania i doświadczenia w bieganiu możesz podjąć decyzję, żeby zostać sportowcem. Możesz zacząć myśleć jak prawdziwy zawodnik i uczynić z takiej postawy sens życia. Nikt nie rodzi się sportowcem. To błąd myślowy, mit – serio – który zbyt często staje się przeszkodą albo, co gorsza, wymówką. Bycie sportowcem jest swego rodzaju wyborem. Dokonanie tego wyboru – odpowiednie nastawienie – będzie krokiem, który umożliwi ci wejście na kolejny poziom. O tym jest ta książka. I tego będę od ciebie oczekiwać. U sportowca najważniejsza jest świadomość. Ta prosta fraza jest sednem mojego programu treningowego. Przez to stwierdzenie rozumiem to, że bycie sportowcem oznacza zdawanie sobie sprawy ze swojej formy i techniki, z tego, w jaki sposób porusza się nasze ciało, do jakiego wysiłku jesteśmy zdolni i jak oddychamy, czy zwracamy uwagę na to, jak się odżywiamy (bądź nie zastanawiamy się nad tym), a także, co najważniejsze, zdawanie sobie sprawy z tego, co myślimy (i co w tym myśleniu pomijamy). Tę koncepcję rozwiniemy w dalszych rozdziałach. Najpierw musimy zająć się aspektami fizycznymi. Jestem przekonany, że umysł podąża za ciałem. A gdy podąża za wysportowanym ciałem, dociera tam, gdzie powinien. Od tego więc rozpoczniemy podróż do twojego Niewiarygodnego Celu. Na początek poproszę, abyś spojrzał na pewne rzeczy nieco inaczej, niż zapewne robiłeś to do tej pory. Przedstawię ci kilka nowych metod i poproszę cię o ich wypróbowanie, żebyś mógł wspiąć się na wyższy poziom biegania i maksymalnie wykorzystać każdy przebiegnięty kilometr. Po drodze będę cię namawiać do przekraczania granic, które dotychczas wyznaczałeś sobie w bieganiu, a także – zakładam – w życiu. Chciałbym być dobrze zrozumiany: ten proces, to wyzwanie, ta szansa są dostępne dla każdego biegacza. Ta książka jest przeznaczona zarówno dla rozpoczynających przygodę z bieganiem, jak i zawodowców mających nadzieję odzyskać entuzjazm i optymizm właściwy nowicjuszom w tym sporcie; dla czynnych zawodników szukających nowych metod poprawy wyników na ważnych imprezach sportowych, jak i biegaczy rekreacyjnych traktujących bieganie jako okazję do spotkań towarzyskich; dla osób wracających do biegania po dłuższych kontuzjach, jak i entuzjastów pragnących odkryć uroki biegania boso, kulturę Indian Tarahumara i chcących przeżyć inne przygody. W trakcie lektury tej książki odkryjesz kluczową rolę wizualizacji w osiąganiu sukcesów w sporcie. Umysł podąża za ciałem, a za umysłem podąża wydajność. Opanowanie tej kolejności, kontrolowanie jej i umiejętne wykorzystanie tak, żeby pomogła nam dotrzeć do celu, jest wyzwaniem, z którego wiele osób nie zdaje sobie sprawy. Straciliśmy kontakt ze sztuką snucia marzeń. Nie chodzi mi tu o marzenia, jakie pojawiają się w naszej głowie po kilku godzinach surfowania po wakacyjnych stronach internetowych albo kupieniu biletu na loterii. W tym wszyscy jesteśmy nieźli. Chodzi mi o marzenia, które mogą pokierować naszymi działaniami i przygotować nas do wędrówki w kierunku naszego Niewiarygodnego Celu. Spróbujmy więc. Zróbmy to. Właśnie teraz. Zamiast opisywać, o czym będą kolejne rozdziały, a potem przedstawiać poszczególne programy i ćwiczenia, wyjaśniać mechanikę, fizjologię i psychologię biegu – po prostu pozwolę ci to wszystko przeżyć. Codziennie rano budzę się w Jackson z poczuciem zachwytu dla tego miejsca, które można śmiało nazwać rajem biegaczy i wielbicieli sportów ekstremalnych, wdzięczny, że mogę żyć tak, jak to sobie wymarzyłem. No właśnie: ja to sobie wymarzyłem. A teraz to marzenie stało się równie prawdziwe jak ogromne postrzępione szczyty gór Teton, które witają mnie za każdym razem, gdy przekraczam próg domu, albo jak niedźwiedź, który przecina mi ścieżkę podczas porannej przebieżki, albo jak kłujący ból w płucach po sprincie stromym stokiem. Chciałbym, żeby i twoje marzenia stały się rzeczywistością. Chcę, byś sobie wyobraził, że przyjeżdżasz do mnie na intensywny siedmiodniowy obóz treningowy do Jackson Hole. Ten indywidualny kurs będzie zupełnie niepodobny do wszystkich innych treningów, które być może masz za sobą. Wprowadzi cię szczegółowo we wszystkie elementy mojej metody biegania. Jackson Hole to nie żarty – to prawdziwy Dziki Zachód. Tutajmożesz odkryć swoje granice i ze zdumieniem je przekraczać. Mam nadzieję, że tego właśnie oczekujesz od tej wizyty i od tej książki, gdyż ja tego oczekuję od ciebie. A więc jesteś. Od Denver czy Salt Lake City dzieli cię jedynie krótka podróż samolotem (przesiadka jest konieczna, bo jeśli nie masz prywatnego odrzutowca, do Jackson nie dotrzesz żadnym bezpośrednim lotem). To jak skok w inny wymiar. Samolot wynurza się z chmur i nagle ukazuje się majestatyczny krajobraz, który zapiera dech w piersiach i wywołuje uśmiech na twojej twarzy, gdy przyciskasz twarz do niewielkiego okna: postrzępiony i ośnieżony łańcuch górski wznoszący się aż po horyzont, Snake River wijąca się dolinami, lśniące brązy i zielenie cypli. Z całą pewnością (ani realnie, ani metaforycznie) nie jesteś już w Kansas. Od razu też staje się jasne, dlaczego to miejsce nazywane jest Jackson Hole (hole po ang. „dziura”). Dno doliny znajduje się na wysokości 1980 metrów n.p.m., ale góry Teton po jej zachodniej stronie tworzą pionową ścianę wznoszącą się niemal na 4000 metrów, a pasmo Gros Ventre na wschodzie mierzy ponad 3600 metrów. Traperzy i myśliwi, którzy zawędrowali w te rejony w XIX wieku, musieli odnieść wrażenie, że przekraczają jakąś niewidzialną granicę, schodząc stromymi kanionami do otoczonej górami doliny. Ty też tak się czujesz, gdy twój samolot opada poniżej szczytów i szykuje się do lądowania w Jackson Hole, a niska rustykalna zabudowa lotniska idealnie wtapia się w otoczenie. Raczej nie uświadczysz tu podestu i czerwonego dywanu. Chwytasz walizkę z przywiązanymi do rączki butami do biegania i wysiadasz prosto na asfaltową płytę. Bierzesz głęboki oddech. Powietrze uderza do głowy, a niebo jest szerokie i zadziwiająco nisko nad tobą. Idąc betonową ścieżką w kierunku terminalu, obracasz się, by spojrzeć na góry, i masz wrażenie, że wyrastają tuż przed twoim nosem. Przebiegasz oczami po pofalowanej linii szczytów zdominowanej przez centralny masyw – majestatyczny Grand Teton – i przeciętejgłębokimi kanionami w kształcie litery V. Próbujesz wyobrazić sobie, jak po nich biegniesz szlakiem prowadzącym prosto do Teton Crest. Wydaje się, że to inny świat. A może inny ty. Witaj w Jackson; ta niesamowita panorama, która skrywa wielką obietnicę i wielkie wyzwanie jednocześnie, jest wszechobecna. Właśnie dla niej tu jesteś. W następnych kilku dniach będziesz miał okazję bezpośrednio doświadczyć wszystkiego, co Jackson ma do zaoferowania, a jednocześnie poznasz mój program treningowy, moje oczekiwania oraz perspektywy, jakie mam nadzieję otworzyć przed tobą – w sferze biegania i na innych życiowych polach – dzięki nowej metodzie treningowej i nowemu sposobowi myślenia. Spotykamy się przed lotniskiem. Ja to ten łysy chudy facet z przygarbionymi ramionami i radosnym uśmiechem na twarzy. Cieszę się, że cię widzę. Wsiadamy do samochodu i odjeżdżamy z opuszczonymi szybami. Po drodze z lotniska do domu mijamy na poboczu bawołu – tak, czasem się tędy przechadzają – i łosia widocznego na tle niebieskiego nieba, stojącego na górskim grzbiecie, tym samym, na którym będziemy trenować w najbliższych dniach. Mijamy trójkę rowerzystów, którzy zjeżdżają z góry prawie tak szybko jak my. Wkrótce się przekonasz, że w Jackson Hole trudno nie natknąć się na kogoś, kto nie znajduje się w ruchu; niemal każdy, kogo spotykasz, jedzie na rowerze, biegnie, spaceruje, wiosłuje w dół strumienia, a zimą zjeżdża na nartach. Najbardziej usportowione miasteczko Ameryki – co do tego Chris miał rację. Ale pierwszego wieczoru, zanim na poważnie przejdziemy do działania, mamy czas usiąść i pogadać. Rozmawiamy o tobie i o tym, co osiągniemy przez najbliższe siedem dni, a także później. Siedząc przy steku z sałatą albo grillowanym pstrągu w Snake River Brewery, rozmawiamy o wielu różnych sprawach. O Jackson i historii doliny. O Dzikim Zachodzie. O jeżdżeniu na nartach w porze lunchu i o tym, jak naprawdę człowiek czuje się przy temperaturze – 20°C. O zwariowanych cenach nieruchomości i lwach górskich. Wszystko to jest podszyte atmosferą wyczekiwania, zbliżającej się przygody. Może jesteś nieco zmęczony podróżą, ale jak każdy biegacz przed ważnym sprawdzianem czujesz ekscytację, mrowienie w brzuchu. Rozmawiamy o najważniejszych aspektach czekającego cię treningu. Ponieważ lubię zaczynać od podstaw, wiedz, że najpierw zajmiemy się twoimi stopami. Nie martw się, nie każę ci wyrzucić butów. Jeden z moich współzawodników w Miedzianym Kanionie i pionierów biegania boso mógłby ci powiedzieć wiele mądrych rzeczy na ten temat, dla mnie jednak bieganie bez butów jest jedynie narzędziem – środkiem, który pozwala wzmocnić mięśnie i poprawić technikę – a nie celem samym w sobie ani, jak twierdzą niektórzy, stylem życia. Pamiętaj, że Indianie Tarahumara pokonują kamieniste ścieżki w swoich huaraches, nie boso. Na razie skupimy się na wzmocnieniu twoich stóp. Zależy mi, żebyś czuł – naprawdę czuł – wszystko, co robimy. Zdejmij buty. Nie przejmuj się, jesteśmy w Jackson, nie będziesz pierwszym bosym gościem w tej restauracji. Teraz spójrz na swoje stopy – nieco bledsze poniżej linii skarpetek, z palcami szeroko rozstawionymi na kamiennej podłodze. Większość treningów koncentruje się na mięśniach nóg, gibkości i sile korpusu, ale prawda jest taka, że bieganie rozpoczyna się od tych dwóch śmiesznych struktur. Podobnie jak działanie każdego samochodu wyścigowego, niezależnie od wielkości silnika i zaawansowanego podwieszenia, zależy od czterech okrągłych kawałków gumy niosących go po torze, tak wydajność i zdrowie biegacza zależą od pracy stóp złożonych z 26 kości, 33 stawów i ponad 100 różnych mięśni, ścięgien i więzadeł. Silne stopy pozwalają na prawidłowe wykorzystanie mięśni całej nogi i korpusu oraz osiągnięcie równowagi mięśniowej niezbędnej do prawidłowego biegu. Będziemy nad tym pracować w trakcie naszego kursu. Może zacząłeś sobie teraz wyobrażać siłownię pełną skomplikowanych urządzeń i szczękającego metalu, może zerkasz ukradkiem na swoje bicepsy, starając się przypomnieć sobie, ile razy udało ci się ostatnio wycisnąć sztangę. Ale w treningu siłowym nie chodzi o wielkość obciążenia. Nie na tym polega wyzwanie. Chodzi o zachowanie otwartości umysłu i ukierunkowania na cel. Trening siłowy polega na wykształceniu równowagi mięśniowej tak, żeby duże mięśnie odpowiadające za ruch nie przytłoczyły mniejszych mięśni podtrzymujących. Inaczej całe ciało zostaje wytrącone z równowagi i nie jest w stanie wydajnie się poruszać. Ważniejsze jest nie to, jak sprawnie potrafisz się poruszać i wykorzystywać swoją siłę, ale jak duży ciężarek jesteś w stanie unieść. W równowadze mięśniowej najwspanialsze jest to, że osiągnięta dzięki niej siła atletyczna pozwoli ci lepiej biegać. W ten sposób uda nam się także zapobiec dobrze znanym ci bólom, zakwasom i zesztywnieniu, które dotąd wydawały ci się nieuniknioną ceną biegania. Powiem dobitnie: wszystkich tych bóli i zakwasów można bez problemu uniknąć. Może nauczyłeś się myśleć inaczej, ale w trakcie naszego kursu przekonasz się, że to nieprawda. Siła, równowaga mięśniowa, dobra technika i właściwy program treningowy pozwolą nam wyeliminować powszechne dolegliwości biegaczy i zapewnić ci większą radość z biegania oraz znacznie większe postępy. Ale spokojnie – nie chcę cię przytłoczyć informacjami. Zapłaćmy rachunek i przejdźmy się po rynku. To nie Times Square w Nowym Jorku, ale brak błyszczących neonów rekompensują cichy urok tego miejsca i niezapomniana panorama gór. Chcę się dowiedzieć czegoś więcej o tobie. Jeśli jesteś z natury nieśmiały, zapomnij o skrępowaniu. To ważne. Zanim zaczynam trening z nową osobą, lubię szczegółowo poznać jej dotychczasowe doświadczenia. Zresztą my, biegacze, uwielbiamy rozmawiać o bieganiu. Przychodzi nam to tak naturalnie jak chodzenie. Porozmawiajmy więc o twoich dotychczasowych startach – tych mniej i tych bardziej udanych. O treningach siłowych i dłuższych biegach. Opowiedz mi o swojej ulubionej trasie i o tym, jak szybko udało ci się ją ostatnio pokonać. Pozwoli mi to określić twój poziom zaawansowania i doświadczenia. Zadam ci też pytanie, które na pewno zadałeś już sam sobie: jakie są twoje cele? Czego oczekujesz od biegania – w nadchodzącym sezonie, podczas najbliższych treningów i zawodów, ale także w całym swoim życiu? Jeśli nie brałeś dotąd udziału w zawodach, możemy porozmawiać o tym, jak starty mogą dodatkowo zmotywować cię do działania i nadać twojej przygodzie z bieganiem całkiem nowy wymiar. Okej, jak na razie dużo gadania, a mało konkretów. Miło byłoby napić się razem piwa, a jeśli nie lubisz alkoholu – kawy albo herbaty. Tego pierwszego wieczoru nie powinniśmy jednak siedzieć do późna. Czeka nas długi tydzień, więc czas położyć się spać. Wszystko, czego dowiedziałem się na temat twoich doświadczeń z bieganiem i celów na przyszłość, trafia do mojej dokumentacji. Po powrocie do hotelu kładziesz się spać przy otwartym oknie, rokoszując się chłodnym górskim powietrzem, i zastanawiasz się, co cię czeka w Jackson. Tuż po wschodzie słońca strome zbocza gór Teton wyraźnie odcinają się na tle nieba rozświetlone jasnymi promieniami słońca, a pofalowane podnóże mieni się złotem i zielenią. Spotykamy się w punkcie wyznaczającym początek szlaku Cache Creek Canyon. To popularny szlak spacerowy, rowerowy i rajdowy biegnący wzdłuż Cache Creek w pobliżu centrum Jackson, który doskonale nadaje się na nasz pierwszy, rozpoznawczy bieg. To jeszcze nie trening. To tylko łatwa, lekka przebieżka po lesie pobudzająca krążenie, która tobie da szansę przyzwyczajenia się do wysokości, a mnie poobserwowania, jak się poruszasz. Sesja potrwa pewnie 35-40 minut – tyle, ile dasz radę. Na początek celowo będę starać się ograniczyć swoje uwagi do minimum, do zdawkowego „nie spiesz się” albo okazjonalnego „powolutku”, gdyż najważniejsze dla mnie jest poznanie twojego sposobu biegania. Będę analizować twoją technikę, więc w tym celu na zmianę będę się wysuwać na prowadzenie i zostawać z tyłu. Na wybranych odcinkach mogę nieco przyspieszyć, a potem znów zwolnię. Będę patrzeć na twoje reakcje: czy starasz się dotrzymać mi tempa pomimo moich próśb, żebyś się nie spieszył? Czy też biegniesz po swojemu? Będę obserwować, jak pewnie czujesz się w wybranej przez siebie szybkości. Podczas wspólnej lekkiej przebieżki można dużo dowiedzieć się o naszym towarzyszu. Każdy krok może zdradzić wiele szczegółów. Po drodze będę robić w głowie notatki. Aha, ma dobre tempo. Hm, krzyżuje nogi. Oho, nie używa mięśni pośladkowych. O, biega z pięty. To wszystko pozwoli mi wytyczyć dalszy plan postępowania. Jestem ekspertem od biegania i mówienia, na tym polega moja praca. Podczas biegu opowiem ci więc nieco o prawidłowej technice. Tak jak wytłumaczyłem Chrisowi, można biegać prawidłowo i nieprawidłowo, a ja mam za zadanie pokazać ci różnicę. Szczegóły omówimy później. Na razie zajmijmy się znaczeniem techniki. Jeśli mamy dobrą technikę, biegamy wydajnie. Jeśli mamy złą technikę – tak jest, zgadłeś – biegamy niewydajnie. Zła technika zmusza cię do silniejszego angażowania niektórych mięśni i mniejszego angażowania innych, co nie jest wskazane. Z czasem silniej angażowane mięśnie wzmacniają się, a pozostałe osłabiają. To nie fizyka kwantowa. Jest oczywiste, że w ten sposób wytrącamy ciało z równowagi, o czym wspominałem już wcześniej. Gdy tak się dzieje, twoje mięśnie stają się napięte i zaczynają doskwierać ci typowe dla biegaczy dolegliwości bioder, kolan, stawów skokowych i stóp. Poświęcimy dużo uwagi technice. Jestem pewien, że już niedługo zauważysz pozytywne zmiany. Na razie ważne jest, żebyś biegł rozluźniony, w naturalny sposób, nie koncentrując się nadmiernie na swoim ruchu. Najtrudniejszą rzeczą, gdy wiemy, że ktoś nas ocenia, jest biegać tak jak zwykle. Bardzo możliwe, że będziesz trochę rozproszony – krajobrazem Jackson, budzącym się lasem, górami wyzierającymi spomiędzy drzew, rozmyślaniem o tym, co czeka cię w następnych siedmiu dniach, oraz, oczywiście, wysokością. Jeśli na co dzień mieszkasz na poziomie morza, twój pierwszy bieg na wysokości prawie 1900 metrów będzie prawdziwym przebudzeniem – nie tylko w dosłownym tego słowa znaczeniu. Już kierując się od samochodu do szlaku, będziesz czuł, jakby z każdym oddechem do twoich płuc trafiało odrobinę mniej tlenu niż zwykle. Nawet gdy będziesz biec wolno, możesz początkowo odczuwać lekką panikę, gdyż każdy kolejny krok pod górę będzie zwiększał twój dług tlenowy. Tak, tak, Jackson jest piękne, przezierające przez korony drzew poranne słońce jest przecudne, a na szlaku możemy spotkać niedźwiedzia, lwa górskiego albo kto wie jakie inne zwierzę, jednak po jakichś 10 minutach spokojnej przebieżki twoje pole widzenia zawęzi się do ścieżki przed twoim nosem, a twój umysł nie będzie w stanie skupić się na niczym innym poza kolejnym krokiem. I to ma być bieg rozpoznawczy? Przypomina raczej test surwiwalowy. Ale nie poddasz się. W końcu po to tu przyjechałeś. I ze zdumieniem odkryjesz, że twoje ciało będzie potrafiło zaadaptować się do nowych warunków. Już pod koniec tego pierwszego krótkiego wypadu poczujesz się nieco silniejszy, bo zauważysz, że wciąż możesz dać z siebie więcej. To też jest część procesu. Gdy na ostatnim spadku w stronę naszego punktu startowego zwolnimy do truchtu, a potem do marszu, twoje tętno i oddech powrócą do normy, a twoje myśli już zaczną krążyć wokół kolejnego biegu i większych wyzwań. Czujesz ochotę, ekscytację, pobudzenie. To dobry moment, żebym przedstawił ci sedno mojego programu. Czasem nazywam go treningiem kardio, ponieważ w znacznym stopniu angażuje układ krwionośny i oddechowy. Ale tak naprawdę elementów będzie dużo więcej – poprawa wydolności podczas biegania, rozwój siły, spalanie tkanki tłuszczowej, podnoszenie progu mleczanowego, zwiększanie prędkości. Nazywam to strategicznym fundamentem biegowym. Nie jest to slogan, ale przede wszystkim system biegów treningowych odbywanych w konkretnych zakresach szybkości lub zakresach tętna, oparty na szczegółowym dziennym harmonogramie. Przestrzeganie go pozwoli ci zbudować fundament wytrzymałości, szybkości i siły potrzebny do dowolnego rodzaju biegów, które chciałbyś uprawiać niezależnie od twojego poziomu zaawansowania. Program jest wystarczająco elastyczny i dynamiczny, by mogła go wykonywać zarówno osoba początkująca, która chce nauczyć się prawidłowych podstaw biegania, jak i doświadczony zawodnik, który chciałby zrobić postępy albo przygotować się do pierwszego biegu na 5 lub 10 tysięcy metrów, półmaratonu, maratonu czy innych wyzwań. Już na samą myśl o tym można poczuć ekscytację, prawda? Kolejny przystanek to śniadanie. Wracamy do miasteczka i wpadamy do Bunnery nieopodal głównego rynku. Jasne wnętrze jest pełne ludzi, którzy zatrzymali się tu w drodze do pracy lub po porannym treningu – biegaczy, kolarzy, alpinistów i kajakarzy. Nie ma przyjemniejszego uczucia niż siąść do śniadania, mając za sobą poranny bieg. Silnik został odpalony i czeka na dolanie paliwa. Wśród zapachu świeżo upieczonych muffinów, bułeczek, burrito i naleśników z jagodami znajdujemy chwilę na rozmowę o prawidłowym odżywianiu. Dieta jest bardzo ważnym elementem mojego programu (co zresztą będziesz miał okazję odkryć w ciągu najbliższych dni), choć nie dostaniesz ode mnie szczegółowego tygodniowego jadłospisu. Nie chodzi też o przyklejenie ci jakiejś łatki (weganin, paleo, wegetarianin). Dla mnie odżywianie to przede wszystkim kwestia mentalności: deklaracja chęci bycia sportowcem wiąże się z zobowiązaniem do życia w świadomy sposób. Obejmuje to także świadomość tego, co jesz. Będziemy rozmawiać o naturalnym jedzeniu i unikaniu żywności przetworzonej, a zwłaszcza cukru. Ale główne założenie jest takie, że każdy z nas tak naprawdę wie, co powinien, a czego nie powinien jeść. Chodzi o to, żeby zarzucić półśrodki i po prostu przestrzegać zdrowej diety. Aha, i podaj, proszę, sos do jajek. Śniadanie skończone i mamy teraz wiele do przetrawienia. Masz czas wolny, możesz odpocząć w hotelu albo udać się na relaksujący spacer. Poznaj lepiej Jackson, porozmawiaj z jego mieszkańcami, staraj się wczuć w miejsce, w którym spędzisz najbliższy tydzień. Przyjadę po ciebie, gdy słońce będzie chyliło się ku zachodowi. Jest późne popołudnie, znów siedzimy w aucie i pędzimy na północ. Mijamy lotnisko i docieramy do Parku Narodowego Grand Teton. Skręcamy w Moose Junction, przecinamy Snake River, którą pokrywają teraz wydłużone cienie. Jedziemy wzdłuż Teton Park Road, zagłębiając się coraz dalej w park. Jest wciąż przyjemnie ciepło, ale twój wzrok przyciągają wąskie słupy rozmieszczone w regularnych odstępach na poboczu drogi. Wyznaczają kraniec chodnika, gdy szlak pokrywa się śniegiem. Są wyższe od naszego samochodu. Patrząc na zielono-brązowy las dookoła, zastanawiasz się, jak to miejsce wygląda zimą, gdy wszystko wokół jest białe. Zanim na dobre rozmarzysz się o jeździe na biegówkach albo rowerem po śniegu, parkujemy na wschodnim skraju Jenny Lake. Tutaj zrobimy sobie kolejny bieg. To miejsce nie przypomina niczego, co w życiu widziałeś. Utworzone 12 tysięcy lat temu przez lodowiec, Jenny Lake jest otoczone przez najwyższe szczyty gór Teton. Ma ponad trzy kilometry długości i ponad półtora kilometra szerokości. W krystalicznie czystej wodzie widać idealne odbicie nieba i gór. Przez następną godzinę ta żywa widokówka będzie tłem dla naszego treningu – choć będziesz się koncentrować bardziej na swoich odczuciach niż na scenerii. Ruszamy pokrytą igliwiem ścieżką wokół jeziora. Chciałbym, żebyś podczas biegu pomyślał, jak ważny jest trening umysłu – nie tylko ciała. Myślenie wpływa na wydajność ruchu. Kropka. W ciągu najbliższych kilku dni będziemy jeszcze sporo o tym mówić, ale na razie chciałbym trochę bardziej szczegółowo omówić kwestię świadomości. Wraz ze świadomością przychodzi możliwość dokonywania kontroli i poprawek, robienia postępów i osiągania mistrzostwa – a także, co najważniejsze, pojawiają się nowe szanse. Pod wieloma względami sama treść naszych myśli nie jest ważna. Ważna jest świadomość tego, o czym myślimy, oraz tego, co możemy z tym zrobić. Na przykład w ludzkiej naturze leży chęć przewidywania konsekwencji naszych działań, więc zanim czegoś spróbujemy, pytamy: Co się stanie? Jaki będzie rezultat? Nasz sposób myślenia – potrzeba, żeby wiedzieć – często powstrzymuje nas przed robieniem tego, na co mamy ochotę, zwłaszcza gdy nie jesteśmy pewni swoich umiejętności. To lęk przed nieznanym. Może nas powstrzymać, zanim jeszcze zaczniemy działać. Jeśli jednak jesteśmy w stanie zidentyfikować ten lęk – mamy jego świadomość – i pomimo niego nie ustaniemy w wysiłkach, znajdziemy się na prostej drodze do sukcesu. Gdy wejdziesz na tę drogę, zaczną się dziać szalone rzeczy. Szalone w pozytywnym sensie. Życie mnie tego nauczyło i stało się podstawą mojej działalności sportowej i filozofii treningu. Jeśli cokolwiek zaczynasz robić, bardzo ważne jest, abyś nie koncentrował się wyłącznie na wyniku. Rzecz jasna każdy sportowiec ma swoje cele, a dążenie do nich jest ważne i potrzebne. Ale nie wiadomo, jak to się skończy – i to właśnie jest piękne. To nie tylko oderwana od rzeczywistości teoria (nie zamierzam przedstawiać ci niczego w teorii bez wyjaśnienia, jak można to osiągnąć w praktyce). Nie. Nauczę cię konkretnych technik. Naszą podróż zaczniemy od tego, że pomogę ci określić twoje cele i ustalić, co tak naprawdę chcesz osiągnąć jako biegacz. Robiliśmy już trochę wizualizacji, ale na dalszych etapach będzie jej więcej. Pokażę ci także, jak wykorzystywać mantrę. Spokojnie. Nie będziesz musiał siedzieć jak Budda ze skrzyżowanymi nogami i kadzidełkiem w ręku, wydając z siebie przeciągłe „om”. Oczywiście możesz, jeśli masz na to ochotę. Mantra może mieć różne formy. Możesz po prostu powtarzać w kółko jakieś powiedzenie, na przykład: „Rób, co do ciebie należy”. Jej siła polega na skupieniu myśli, ukierunkowaniu ich na cel. To mocna rzecz, ale jeśli mi zaufasz i pozwolisz poprowadzić się przez kolejne etapy drogi do Niewiarygodnego Celu, zobaczysz, jak bardzo jest skuteczna. Teraz zwolnij i usiądź obok mnie na brzegu jeziora. Dobrze. Wiem, co ci chodzi po głowie. No śmiało, zdejmij buty, wiem, że masz ochotę zanurzyć zmęczone stopy w zimnej niebieskiej wodzie Jenny Lake. Miłe uczucie, prawda? Powinieneś teraz poczuć przepływ energii przez całe ciało, rodzaj zrelaksowanej więzi z otoczeniem. Siedzimy tak przez chwilę, nie odzywając się do siebie, chłonąc atmosferę tego miejsca. Spójrz w górę na szerokie błękitne niebo nad Wyoming. Gdzieś tam krąży orzeł, pozornie bez wysiłku unosząc się wraz z prądem powietrza, tak jakby nie było dla niego rzeczy niemożliwych. Prawdopodobnie wkrótce poczujesz się tak jak on.\nROZDZIAŁ 3PRAWDZIWA SIŁANo dobrze, czas na prawdziwy trening. Zaczynamy od siły. Zdążyłeś się już zadomowić w Jackson Hole. Może nie całkiem jeszcze przystosowałeś się do wysokości, ale prawdopodobnie odczuwasz coraz większą ochotę i gotowość do intensywniejszych ćwiczeń, które pozwolą ci osiągnąć twój Niewiarygodny Cel. Spotykamy się w Snow King Resort, kawałek drogi biegiem od głównego rynku. To tu mieszkańcy Jackson przychodzą pojeździć na nartach. Farba na wyciągach jest nieco odrapana – ale komu to przeszkadza? Przed nami pionowa, około trzech kilometrów długości ściana stoku wznosząca się na wysokość ponad 450 metrów. Stroma. Po sezonie zimowym ośrodek przeistacza się w centrum innych sportów wyczynowych. Kolarze na rowerach górskich podjeżdżają pod górę, żeby potem doświadczyć szaleńczego pędu w dół. Amatorzy turystyki pieszej przemierzają szlaki prowadzące przez gęsty sosnowy las. Po niebie szybują paralotnie. A nieopodal stołu piknikowego, przy którym zatrzymujemy się na chwilę rozmowy, trójka alpinistów mierzy się z parkiem wspinaczkowym. Spójrz na nich – jak pracują ciałem, jak bardzo są świadomi swoich ruchów, jak doskonale potrafią wykorzystać swoją siłę. Od osób uprawiających wspinaczkę można się wiele nauczyć. Ty możesz się od nich wiele nauczyć. Porzućmy na moment naszą wizualizację. Gdybyś naprawdę przyjechał do mnie na indywidualny kurs treningowy, od razu opowiedziałbym ci o sile, technice, strategicznym fundamencie biegowym, diecie, świadomości i treningu mentalnym. Ale w tej książce mamy dużo czasu, więc po co się spieszyć? W kolejnych rozdziałach szczegółowo przyjrzymy się każdemu z tych elementów. Omówię podstawy teoretyczne, skupimy się na wszystkich ważnych aspektach, a następnie zaprezentuję szczegółowy program treningowy. Pamiętaj jednak, że żadnego z tych elementów nie należy rozpatrywać ani trenować niezależnie od pozostałych. Siła wspomaga technikę, technika wspomaga siłę – i tak jest w wypadku wszystkich zagadnień, o których piszę. I jeszcze jedna, ostatnia uwaga, czy raczej sugestia. Zanim przejdziesz do wykonywania któregoś z programów (na przykład opisywanych przeze mnie ćwiczeń na siłę stóp), zapoznaj się z treścią całej książki, a dopiero później wróć i zacznij wdrażać w życie konkretne zalecenia. Książka jest tak skonstruowana, że pozwala osiągać najlepsze efekty, gdy masz ogląd na całość omawianych w niej zagadnień. Wtedy możesz wykonywać ćwiczenia siłowe, pracując jednocześnie nad techniką biegu (oraz programem przejściowym/reaktywacyjnym), potem przejdziesz do strategicznego fundamentu biegowego. W tym czasie możesz już stosować zasady zdrowego żywienia i zwiększać swoją świadomość. Wreszcie, pod koniec książki, nauczę cię, jak trenować samego siebie i słuchać swojego ciała, a jednocześnie być zadowolonym i trenować zgodnie ze swoim poziomem zaawansowania. Trzeba też dodać, że realizację programu należy rozpocząć w momencie, w którym czujesz się dobrze i nie doskwierają ci żadne kontuzje. Jeśli masz jakieś pytania czy wątpliwości odnośnie do swojego stanu zdrowia, przed rozpoczęciem programu powinieneś skonsultować się z lekarzem lub fizjoterapeutą. Okej, teraz możemy już wrócić do Snow King. Przed nami jeszcze sześć dni. Jak już wiesz, na początku skoncentrujemy się na sile. Może się dziwisz, że proponuję taką właśnie kolejność. W jaki sposób można wykonać trening siłowy w parku u podnóża stoku narciarskiego? Być może, jak wielu biegaczy, sądzisz, że wykonujesz wystarczająco dużo ćwiczeń typu crossfit niebędących bieganiem, zwiększających ogólną sprawność fizyczną. W twojej głowie pojawia się wiele pytań. To dobrze – świadczy to o twoim zaangażowaniu. Po pierwsze, zaufaj mi. Po drugie, pamiętaj, że siła wspomaga technikę, i odwrotnie. Po trzecie, zrozum, że mój program siłowy pozwoli ci rozwinąć ogólną sprawność. Wreszcie pora na mój żelazny argument: długie godziny spędzane w siłowni wcale nie zapewniają poprawy sprawności fizycznej. Wiem, że lubisz biegać, a ćwiczenia siłowe, które polecam, nie są czasochłonne, więc pozostanie ci wiele czasu na to, co lubisz najbardziej. Dziś wyjaśnię dokładniej, jak rozumiem siłę oraz w jaki sposób możemy ją budować (i w których partiach ciała). Opiszę również rolę świadomości w tym procesie, a na koniec przedstawię serię przydatnych ćwiczeń. Dzięki tej sesji poznasz swoje ciało od zupełnie nowej strony. NOWA KONCEPCJA SIŁY Zapomnij o swoim dotychczasowym rozumieniu siły. Nie mówimy tu o podnoszeniu ciężarów, wyciskaniu sztang, przebijaniu się przez tłok na poniedziałkowych zajęciach body sculptingu ani o ćwiczeniach crossfit. Wszystkie wymienione powyżej aktywności pozwalają zaspokoić wiele osobistych potrzeb, jednak ja chciałbym, żebyś zaczął patrzeć na siłę inaczej – z perspektywy biegacza. Pamiętaj, że Indianie Tarahumara są nie tylko doskonałymi biegaczami, ale także wspaniałymi atletami.\nTytuł oryginału: The Cool Impossible Copyright © Train with Eric, LLC, 2013 Foreword copyright © Chris McDougall, 2013 Copyright for the Polish Edition © 2014 Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa 02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15 Dział handlowy: tel. 22 360 38 41-42 faks 22 360 38 49 Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77 Redakcja: Anna Stawińska / Quendi Korekta: Joanna Zioło Projekt okładki: Panna Cotta Zdjęcie na okładce © Corey Rich/Aurora Photos/Corbis Redakcja techniczna: Mariusz Teler Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka ISBN: 978-83-7778-836-3 Skład i łamanie: Katka, Warszawa Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Niewiarygodny_Cel__Jak_biegac_swiadomie-ebookRO/p02017524i020" target="_blank" title="Niewiarygodny Cel. Jak biegać świadomie [Eric Orton] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niewiarygodny Cel. Jak biegać świadomie [Eric Orton] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kluby Gazety Polskiej | „Padło bardzo wiele pytań o Michała Rachonia”. Spotkanie z Tomaszem Sakiewiczem w Piotrkowie Trybunalskim\nHome ⁄ KlubyGP ⁄ „Padło bardzo wiele pytań o Michała Rachonia”. Spotkanie z Tomaszem Sakiewiczem w Piotrkowie Trybunalskim\n„Padło bardzo wiele pytań o Michała Rachonia”. Spotkanie z Tomaszem Sakiewiczem w Piotrkowie Trybunalskim\nTłum osób zapełnił niemal do ostatniego miejsca salę przy kościele pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Piotrkowie Trybunalskim, gdzie dziś odbyło się spotkania z redaktorem naczelnym „Gazety Polskiej”, Tomaszem Sakiewiczem. Wśród poruszanych tematów dominowały wstrząsające wydarzenia ostatnich kilkunastu dni. Nie brakowało również pytań o redaktora Michała Rachonia i wyrazów poparcia dla inicjatyw apelujących o jego przywrócenie do pracy w TVP.\nNaprawdę mroźny wieczór w Piotrkowie Trybunalskim nie był żadną przeszkodą dla dużej grupy osób, która szczelnie, niemal do ostatniego miejsca, wypełniła salę przy piotrkowskim kościele pw. Najświętszego Serca Jezusowego, gdzie odbyło się spotkanie z szefem „Gazety Polskiej”, Tomaszem Sakiewiczem, oraz bardem Strefy Wolnego Słowa, Pawłem Piekarczykiem, koordynatorem zagranicznych Klubów „Gazety Polskiej”. Organizatorem spotkania był Klub „Gazety Polskiej” w Piotrkowie Trybunalskim.\n– Rozmowy dotyczyły przede wszystkim ostatnich wydarzeń – kampanii propagandowej wokół śmierci prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza, wykorzystywania walki z mową nienawiści do walki z przeciwnikami politycznymi i tego, w jaki sposób Platforma Obywatelska rozpętała w Polsce spór polityczny do poziomu, w którym dochodzi do tak ostrej wymiany zdań\n– mówi w rozmowie z portalem niezalezna.pl Tomasz Sakiewicz.\nSporo miejsca w dyskusji zajął również problem należytego zabezpieczenia imprez masowych, m.in. tych związanych z działalnością Jerzego Owsiaka, o czym nie raz informowała m.in. „Gazeta Polska”. Teraz – gdy doszło do tragicznych wydarzeń w Gdańsku – temat ten powrócił jak bumerang, wywołując pytania o skuteczność instytucji zabezpieczających tego rodzaju imprezy.\nPadło bardzo wiele pytań o Michała Rachonia i telewizję publiczną. Jest coraz więcej inicjatyw społecznych – zarówno wśród grup opozycjonistów z czasów PRL, jak i całkowicie oddolnych – coraz więcej ludzi poszukuje petycji i chce pisać do władz TVP w sprawie przywrócenia Michała Rachonia – dodaje w rozmowie z naszym portalem szef „Gazety Polskiej”.\nW spotkaniu uczestniczyła również delegacja Klubu Gazety Polskiej w Skierniewicach\nsty 28, 2019 Kluby GP\tKlubyGP, Piotrków Trybunalski, Skierniewice\tTagged Piotrków Trybunalski\tComments 0\nWstecz Gliwice: Przyrzeczenie Strzelców Rzeczypospolitej\nDalej Dowodzi oddziałem szturmowym w jaskini lwa! Szefowa poznańskiego klubu GP w Wywiadzie z chuliganem (wideo)


Wyciekają coraz to nowsze informacje na temat nowego iPhone'a, zdradzane przez operatorów sieci komórkowych. Znaleziono już w OSie 3.0 numery ID nowych urządzeń, pojawiły się już także informacje o szybszym internecie, czy odkryto w oprogramowaniu panel MobileMe do przesyłania filmów.\nTym razem at&t zdradza nowe szczegóły na temat iPhone'a. Jego premiera ma nastąpić w połowie czerwca, czyli podobnie jak to było przy poprzednich modelach. Ma być szybszy od poprzednika. Będzie posiadał możliwość sterowania obsługą kina domowego innych urządzeń tego typu (start, pauza, przewiń itd) oraz zostanie wyposażony w HSDPA 7.2Mbps.\nDodatkowo Apple zamówiło chip Marvell PXA168 ARM, który mógłby się znaleźć w nowym iPhonie. Chip ten oferuje możliwości laptopa z dolnej półki, w tym wsparcie dla Adobe Flash Lite czy usługę wideokonferencji.\nChoć to na razie plotki, jednak należy pamiętać, że znaczna część z nich, poprzednim razem sprawdziła się.\n· cosik_ktosik dnia 24/03/2009 19:32\nGoogle ogłosiło, że jego serwis YouTube został całkowicie zablokowany przez władze Chin. Według odnotowanych statystyk nastąpił drastyczny spadek odwiedzin z Chin, który spadł praktycznie do zera.\nScott Rubin, przedstawiciel YouTube, powiedział "Nie wiemy, co spowodowało blokadę. Nasi pracownicy próbują skontaktować się z chińskim regulatorem telekomunikacyjnym i chcą się dowiedzieć, dlaczego?".\nChiny dość regularnie blokują nieprzychylne dla siebie witryny internetowe. Zablokowały już witryny Timesa, kanału telewizyjnego BBC, Wikipedii, a także wybiórczo YouTube.\nWedług niepotwierdzonych informacji, przyczyną blokady jest rocznica protestów w stolicy Tybetu i pokazywanych filmów o strzałach służb porządkowych Chin w kierunku tybetańskich mnichów.\n· cosik_ktosik dnia 24/03/2009 18:54\nStrona 1744 z 1811: 1...173717381739174017411742174317441745174617471748174917501751...1811\n· Toshiba TransMemory Mini 8GB\n· Problem podczas uruchamiania laptopa\n· Problem podczas uruchamiania systemu...\n· Bardzo długo startujący lenovo z50-70\n· Usterka i problem z Windows Update\n· Nie działa USB 3.0\n· Instalacja win10 na nowym SSD - Logo...\n· MSI P55-GD65\n· Uczysz się i lubisz pozycjonować ? Z...\n· Sterownik do 802.11 n WLAN USB\n· [Win10] Laptop włącza się bardzo dłu...\n· HItachi zablokowany\n· google chrome użycie 100% procesora\n· Drukowanie danych Word\n· Nowy soft do karty VID = 0BDA PID = ...\n· Liczba newsów: 12683\n· Liczba recenzji: 190\n· Użytkowników forum: 67234\n· Unikalnych wizyt: 46,460,423


PP - Kasety straży pożarnej\nKasety straży pożarnej\nZ problemem, który poruszamy w tym artykule, może zetknąć się każdy strażak wyjeżdżający do akcji na alarm II stopnia z systemu sygnalizacji pożarowej (SSP), który wpłynął do MSK/PSK.\nScenariusz tego typu zdarzeń zazwyczaj przebiega podobnie: alarm, wyjazd sił i środków (SIS) PSP/OSP, dotarcie SIS pod wskazany adres, wejście do obiektu, rozpoznanie sytuacji, ustalenie stanu faktycznego. Realizacja tych trzech końcowych sekwencji to jednak duży problem w sytuacji, gdy obiekt jest zamknięty, a jego personel nieobecny. Strażacy stają wówczas przed dylematem – czekamy na osobę, która zapewni nam dostęp do obiektu (pytanie: jak długo?), czy realizujemy tzw. wejście siłowe?\nTeren chroniony Komendy Miejskiej PSP w Lesznie to obszar 810 km2, który zamieszkuje 120 tys. mieszkańców. Znajduje się tu 97 obiektów wyposażonych w SSP. Z 61 obiektów alarm przesyłany jest do MSK, przy czym 26 obiektów zobligowano do tego przepisami prawa, a 35 podłączyło się do systemu dobrowolnie. Z owych 61 obiektów 27 nie ma całodobowego dozoru. W ciągu ostatnich kilku lat strażacy kilkanaście razy mieli problem, by do nich wejść i przeprowadzić rozpoznanie po alarmie pożarowym. W skrajnych przypadkach dotarcie do obiektu uprawnionego personelu i otwarcie go trwało 60 min. Problem ten nie ogranicza się zresztą do uzyskania dostępu do obiektu (drzwi wejściowych, drzwi dla ekip ratowniczych), lecz także możliwości przeprowadzenia rozpoznania w jego wnętrzach.\nW związku z tym KM PSP w Lesznie wspólnie z PKO BP (jedną z firm monitorowaną przez SSP bez całodobowego dozoru fizycznego), PPHU Watra z Leszna i CNBOP-PIB rozpoczęła pracę nad rozwiązaniem problemu wejścia do obiektu oraz szybkiego i bezkolizyjnego poruszania się po nim. Chodziło o znalezienie narzędzia, które będzie satysfakcjonowało wszystkie strony: zarządcę obiektu, PSP oraz firmę zapewniającą monitoring pożarowy. Wspólne prace zakończyły się sukcesem – obecnie testowane są pilotażowo kasety straży pożarnej (KSP).\nW Polsce KSP są nowością, choć już od lat z powodzeniem stosują je straże pożarne w innych państwach, np. Niemczech czy Stanach Zjednoczonych. System kaset tworzony jest u nas od podstaw z uwzględnieniem doświadczeń innych krajów, dzięki czemu są one bardziej zaawansowane technologicznie.\nKasetę straży pożarnej instaluje się w sposób trwały w elewacji budynku, a w przypadku braku takiej możliwości, np. w betonowym (murowanym) filarze obok niego. Ma ona wzmocnioną odporność na włamanie. Alarm II stopnia w obiekcie, który wpływa do MSK KM PSP w Lesznie, równocześnie zwalnia zamek drzwiczek zewnętrznych KSP. Drzwiczki wewnętrzne otwierane są zaś ręcznie przez osobę uprawnioną, np. strażaka, za pomocą klucza straży pożarnej lub kodu PIN (klawiatura znajduje się na drzwiczkach wewnętrznych), karty SKD itp. Zdeponowany w KSP klucz służy do otwarcia drzwi wejściowych budynku i szafki z kluczami do poszczególnych pomieszczeń.\nKolejny etap działań – równie istotny – to szybkie, bezpieczne dotarcie ratowników do strefy, z której sygnał został wygenerowany. Droga do danego pomieszczenia jest wcześniej przekazywana w formie elektronicznej na tablet, z którym strażacy poruszają się wewnątrz obiektu. Widoczna jest droga dojścia, przeszkody (np. zamknięte drzwi), na ekranie pojawia się też informacja o tym, które klucze należy pobrać, by bezproblemowo dotrzeć do miejsca alarmu. Alternatywą (zabezpieczeniem tego etapu działań) jest wersja papierowa planu budynku.\nSkrócenie czasu dotarcia do źródła pożaru lub ustalenie fałszywego alarmu bez szkód powstałych w trakcie wyważania drzwi to podstawowa zaleta stosowania kaset straży pożarnych. Ale nie jedyna. System KSP można zastosować w kilku konfiguracjach sprzętowo-organizacyjnych, z uwzględnieniem funkcjonujących w danym obiekcie systemów zabezpieczeń, m.in. systemu sygnalizacji pożarowej, transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych (monitoringu pożarowego), systemu kontroli dostępu, urządzeń integrujących, a także systemu sygnalizacji włamania i napadu.\nKSP mogą być zastosowane w obiektach istniejących, projektowanych i obecnie wznoszonych. Przy czym w budynkach, które dopiero powstają, możliwości wdrażania rozwiązań kompleksowych (łączenia z systemami dostępu) i ich integracji są zdecydowanie większe niż w obiektach już użytkowanych, choć w nich także można osiągnąć pełną funkcjonalność systemu KSP. Kasety znajdują zastosowanie w każdej grupie budynków, niezależnie od ich konstrukcji i funkcji. Zasadne wydaje się wyposażenie w nie, biorąc pod uwagę chociażby rachunek ekonomiczny, przede wszystkim obiektów użyteczności publicznej, handlowych, biurowych czy usługowych, a także zakładów przemysłowych i obiektów magazynowych. Pierwsze takie systemy zainstalowano już w placówkach banku.\nUwarunkowania formalne i techniczne\nSystem KSP nie jest obecnie urządzeniem przeciwpożarowym w rozumieniu § 2 ust.1 pkt 9 rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (DzU z 2010 r. nr 109, poz. 719 ). Mieści się wprawdzie w zakresie definicji takich urządzeń: (…) urządzenia przeciwpożarowe – należy przez to rozumieć urządzenia (…) służące do zapobiegania powstaniu, wykrywania, zwalczania pożaru lub ograniczania jego skutków (…), lecz dalsza treść tego przepisu – w której wymieniono, jakie w szczególności systemy i urządzenia należy rozmieć jako urządzenia przeciwpożarowe – już go nie obejmuje. Nie ma jednak przeciwskazań formalnych, aby wówczas, gdy tego typu rozwiązania przyjmą się na rynku polskim, definicja ta została rozszerzona i odnosiła się także do KSP.\nW Polsce nie ma jeszcze żadnych ram prawnych ani wymagań techniczno-organizacyjnych dotyczących funkcjonowania systemu KSP. Obecny stan prawny stwarza jednak możliwość stosowania ich z uwzględnieniem ogólnych wymagań. CNBOP-PIB opracowało i wydało w tym zakresie wytyczne W-0002. Wskazują one zasady wyposażania budynków w kasety straży pożarnej, które umożliwiają strażakom sprawne wejście w razie wystąpienia pożaru lub innego zagrożenia wymagającego dostępu do pomieszczeń obiektu w czasie, gdy jego użytkownicy i ochrona fizyczna są nieobecni.\nWytyczne CNBOP-PIB W-0002 opisują sposób rozmieszczenia elementów systemu w budynkach – tak, by były dostępne i mogły być aktywnie wykorzystywane przez strażaków w czasie prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych.\nWytyczne można kupić i stosować, przy czym należy spełnić następujące warunki:\n- powinny być one powołane w dokumentacji związanej z projektowanym i wykonanym systemem KSP w budynku,\n- do budowy systemu KSP należy stosować wyroby mające odpowiednie dokumenty dopuszczające do obrotu i stosowania oraz opinie techniczne CNBOP-PIB, o których mowa w pkt 4. ppkt 1 wytycznych,\n- dla systemu KSP w określonym budynku należy uzyskać opinię techniczną CNBOP-PIB, o której mowa w pkt. 6. ppkt 3, a w dokumentacji powykonawczej systemu KSP umieścić znak „Opinia techniczna CNBOP-PIB” (po jej uzyskaniu).\nOpinie CNBOP-PIB dla wdrożonych rozwiązań\nWdrażanie KSP łączy w sobie konieczność zastosowania rozwiązań technicznych i odpowiednich procedur organizacyjnych, uzgodnionych przez właściciela i/lub zarządcę budynku, dostawcę systemu KSP i komendanta powiatowego/miejskiego PSP.\nZ tego powodu m.in. rozwiązania techniczne i przyjęte procedury organizacyjne podlegają na każdym etapie weryfikacji i opiniowaniu przez CNBOP-PIB. Rozwiązania techniczno-organizacyjne dla poszczególnych budynków są opisywane w opinii technicznej CNBOP-PIB. Aspekty podlegające ocenie to m.in.:\n1) ocena elementów systemu – czy urządzenia wykorzystanie do budowy systemu KSP mają odpowiednie dokumenty dopuszczające do obrotu i stosowania oraz opinie techniczne CNBOP-PIB, o których mowa w pkt. 4.1 wytycznych W-0002,\n2) ocena przyjętej koncepcji rozwiązania – czy jest właściwa dla danego budynku i czy zawiera wymagane elementy zapewniające uzyskanie dostępu do budynku dla ratowników,\n3) ocena wykonania w obiekcie – poprawność instalacji elementów systemu, okablowania, oznakowania itp.\n4) ocena funkcjonalna – prawidłowość działania instalacji KSP po wywołaniu alarmu II stopnia w CSP, otwarcie drzwiczek zewnętrznych i wewnętrznych KSP, pobór kluczy od obiektu, otwarcie drzwi do obiektu, kasowanie alarmu pożarowego, zamknięcie obiektu, zdeponowanie klucza w KSP, zamknięcie drzwiczek KSP. Ocena emitowanej sygnalizacji optycznej i akustycznej,\n5) uzgodnienie procedur postępowania (porozumienie) przez zainteresowane strony (PSP, zarządca obiektu, firma prowadząca monitoring pożarowy budynku) procedur postępowania związanego z zapewnieniem dostępu do budynku i „zdania budynku” po likwidacji zdarzenia,\n6) akceptacja przez straż pożarną systemu KSP, a także rozwiązań organizacyjnych związanych z jego wdrożeniem przez właściwego miejscowo komendanta powiatowego/miejskiego Państwowej Straży Pożarnej,\n7) wydanie opinii (ocena wdrożenia) – w przypadku pozytywnego odbioru systemu KSP przez PSP wszystkie działania są przedstawiane w sposób opisowy w opinii technicznej CNBOP-PIB, która stanowi formalne, techniczne i merytoryczne potwierdzenie poprawności wykonania i funkcjonowania systemu KSP w danym budynku.\nBudynek dostępny od zaraz\nStosowanie systemu KSP to z jednej strony udogodnienie dla straży pożarnej, z drugiej zaś dla właściciela, zarządcy i/lub użytkownika obiektu. Podkreślenia wymaga fakt, że najważniejsze są w nim przyjęte i uzgodnione założenia organizacyjne powiązane z koncepcją ochrony przeciwpożarowej obiektu. Dla strażaków kluczowa jest łatwość korzystania z systemu, przejrzystość procedur wejścia i przekazania obiektu, a także nieobarczanie ich dodatkowymi obowiązkami, jak np. konieczność przechowywania kluczy do obiektów. Z tego względu KSP mogą być powszechne stosowanie zarówno w nowych, jak i już istniejących obiektach.\nWdrożenie KSP w obiekcie wymaga jednak współpracy stron, przyjęcia określonych standardów, weryfikacji rozwiązań technicznych, ustalenia odpowiednich procedur organizacyjnych, a także ich stałego monitorowania i doskonalenia. Tylko wtedy system ten stanie się ważnym elementem ochrony przeciwpożarowej budynku i zminimalizuje potencjalne straty związane z prowadzeniem działań ratowniczo-gaśniczych.\n CNBOP-PIB W-0002 Wytyczne wyposażania obiektów budowlanych w kasety straży pożarnej, Józefów 2015.\n KR-0001/2013 Koncepcja rozwiązań dla ochrony przeciwpożarowej dla wskazanych placówek banku PKO BP pt. „Zastosowanie możliwych dedykowanych rozwiązań dla ochrony przeciwpożarowej zapewniających dostęp straży pożarnej do wskazanych placówek banku PKO BP, rozpatrywane na przykładzie placówki PKO Bank Polski, Oddział 3 w Poznaniu, 61-569 Poznań, ul. Wierzbięcice 3”.\n CNBOP-PIB W-0001 Wytyczne w zakresie lokalizacji, standaryzacji wykonania i wyposażenia w obiektach budowlanych pomieszczeń obsługi urządzeń przeciwpożarowych wykorzystywanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej do alarmowania o pożarze lub innym zagrożeniu oraz do prowadzenia działań ratowniczych.\n CNBOP-PIB 0031 Standard CNBOP-PIB Ochrona przeciwpożarowa – wyroby stosowane w jednostkach ochrony przeciwpożarowej a wyroby budowlane.\n PKN-CEN/TS 54-14 Systemy sygnalizacji pożarowej. Część 14: Wytyczne planowania, projektowania, instalowania, odbioru, eksploatacji i konserwacji.\n Rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (DzU z 2010 r. nr 109, poz. 719 ).\nbryg. dr inż. Jacek Zboina jest zastępcą dyrektora CNBOP-PIB ds. certyfikacji i dopuszczeń\nst. bryg. mgr inż. Robert Baran jest komendantem miejskim PSP w Lesznie\nst. kpt. mgr inż. Grzegorz Mroczko jest starszym specjalistą w Zakładzie Aprobat Technicznych CNBOP-PIB, koordynatorem ds. testowania wyrobów innowacyjnych w PSP\nfot. archiwum KP PSP w Lesznie


Wojewódzki Dom Kultury im. J. Pi³sudskiego w Kielcach zaprasza do nadsy³ania zg³oszeñ na IX Miêdzynarodowy Konkurs Kolêd, Pastora³ek i Piosenek ¦wi±tecznych "Kolêda P³ynie z Wysoko¶ci..."\nDoda³: administrator Data: 2020-12-02 09:21:26 (czytane: 750)\nZapraszamy do nadsy³ania zg³oszeñ na IX Miêdzynarodowy Konkurs Kolêd, Pastora³ek i Piosenek ¦wi±tecznych "Kolêda P³ynie z Wysoko¶ci…", którego fina³ – koncert laureatów zaplanowany jest na 10 stycznia 2021 i odbêdzie siê w Ko¶ciele Garnizonowym w Kielcach.\nKonkurs adresowany jest do wszystkich placówek o¶wiatowych, domów kultury oraz artystów indywidualnych.\nMa na celu popularyzacjê kolêd, pastora³ek i piosenek o tematyce bo¿onarodzeniowej jako utworów osadzonych w tradycji i obyczajowo¶ci. Organizowany jest, aby rozwijaæ wra¿liwo¶æ estetyczn± dzieci i m³odzie¿y oraz kulturê wspólnego ¶piewania i muzykowania.\nObowi±zuje kolejno¶æ zg³oszeñ.\nZg³oszenia wys³ane po terminie nie zostan± przyjête.\nZalecamy jak najwcze¶niejsze wys³anie zg³oszenia na konkurs – organizator nie odpowiada bowiem za problemy zwi±zane z przepe³nion± skrzynk± odbiorcz± w przypadku, gdy uczestnicy dokonaj± wysy³ki zg³oszeñ w ostatnim dniu / w ostatnich godzinach naboru.


Termin: 01.05.2013 – 05.05.2013\n22 Zjazd miał być troszeczkę nietypowym spotkaniem. Akurat teraz przypadały kolejne urodziny serwisu StephenKing.pl i jak co roku miał być tort, toasty i ogólne świętowanie. Tymczasem sytuacja osobista Mando […]\nTermin: 01.05.2012 – 05.05.2012\nZjazdy majówkowe od dawna uznajemy za te najważniejsze i najlepsze w roku. Przypadają one akurat na urodziny serwisu StephenKing.pl, możemy więc wtedy wspólnie, na żywo świętować kolejne rocznice. To też bardzo przyjemna […]\nTermin: 29.12.2011 – 01.01.2012\nRozalin. To jedna z najszybciej kojarzących się rzeczy gdy myślimy o StephenKing.pl, o starym forum ‚Groza w każdym calu’, ogólnie o naszej małej społeczności. To tam rozpoczęły się nasze wieloletnie znajomości i przyjaźnie […]\nTermin: 29.04.2011 – 03.05.2011\n19 Zjazd miał być tym szczególnym, liczba w końcu zobowiązuje. Po powrocie ze zjazdu 18 nasz zapał nieco osłabł, zastanawialiśmy się nawet nad przyszłością tych spotkań jednak liczba 19 cały czas nas przywoływała więc w końcu […]\nTermin: 13.08.2010 – 18.08.2010\nWakacyjne zjazdy są zwykle najtrudniejsze do zorganizowania. Sylwester i majówka to już nasz stały punkt od dawna wpisany do kalendarza każdego z uczestników. Z letnimi wypadami jest trudniej. Do tej pory tylko kilka razy udało […]\nTermin: 30.04.2010 – 03.05.2010\nPo 5 latach wspólnych spotkań, każdą relację z kolejnych zjazdów można zaczynać już od długich wyliczanek. I tak: zjazd ten był naszym siedemnastym dużym spotkaniem, jednocześnie naszą piątą wspólną majówką […]\nTermin: 30.12.2009 – 03.01.2010\nOd kilku lat staramy się by każdy zjazd odbywał się w innym miejscu. Tym razem za organizację wziął się sierpniowy debiutant – Mandriell – a znaleziona przez niego miejscówka okazała się strzałem w dziesiątkę […]\nTermin: 15.08.2009 – 19.08.2009\nAż 3 lata zajęło nam ponowne zorganizowanie wakacyjnego zjazdu. Od sierpniowego wypadu do Torunia w 2006 roku spotykaliśmy się jedynie na zjazdach sylwestrowych i majówkowych. Dwa razy do roku to trochę mało […]\nTermin: 01.05.2009 – 03.05.2009\nPo zeszłorocznej majówce, która odbyła się w Kobylej Górze, postanowiliśmy z każdym kolejnym zjazdem zmieniać miejsce. Udało nam się to dokładnie 2 razy… a już po roku, co prawda bardzo niespodziewanie, powróciliśmy […]\nTermin: 30.12.2008 – 03.01.2009\nPodbudowani poprzednim bardzo udanym zjazdem, postanowiliśmy wprowadzić w życie pomysł aby każde spotkanie organizować gdzie indziej, tym samym tegoroczny Sylwester po raz pierwszy odbył się w […]


Wegańskie PIERNICZKI bezglutenowe - owsiane, bez cukru - WegePedia\n15 grudnia 2017 9 czerwca 2018 Nina Avzan\nŻeby bezglutenowcy nie czuli się pominięci, tym razem przepis dla nich – proste i szybkie, bo bez rozwałkowywania, kwieciste pierniki z pomarańczową nutą. Zdrowe, pyszne (nawet lepsze od tych z glutenem!), miękkie od razu 🙂 (nie trzeba czekać co najmniej przez tydzień, aż wymiękną jak w przypadku tradycyjnych pierników na miodzie) i superaromatyczne (dziwne słowo, ale niby poprawnie). Bez cukru, słodzone tylko daktylami.\nWegańskie pierniczki bezglutenowe fit – SKŁADNIKI\nOk. 18 pierników\n150 g mąki owsianej bezglutenowej lub dokładnie zblendowanych płatków owsianych górskich\n50 ml mleka owsianego niesłodzonego bezglutenowego lub ewentualnie wody\n1½ łyżki skórki otartej z pomarańczy\n½–1 łyżeczki pasty waniliowej, sproszkowanej wanilii lub miąższ z 1 małej laski wanilii\nDODATKOWO na wierzch (niekoniecznie)\nsuszone wiśnie, żurawina lub rodzynki. Można też pewnie na wierzchu zrobić dołek i nałożyć trochę dżemu\nWegańskie pierniczki bezglutenowe fit – WYKONANIE\nW dużej misce łączymy suche składniki: mąkę, karob, przyprawę do piernika oraz sodę.\nDaktyle blendujemy z mlekiem, sokiem, skórką pomarańczową oraz wanilią na gładki mus i dodajemy do suchych składników. Wszystko mieszamy najpierw łyżką, a później ręcznie – masa wyjdzie bardzo gęsta.\nDłońmi formujemy kulki średniej wielkości, układamy je na blasze pokrytej pergaminem, każdą po kolei przykrywamy małym kawałkiem papieru do pieczenia i za pomocą naczynia o szerokim, płaskim spodzie rozpłaszczamy na grubość 1cm. Wycinamy dowolne kształty. Z resztek ciasta robimy kolejne kulki. Na wierzchu pierników wciskamy suszone owoce.\nPierniki pieczemy przez 10–12 min.\nWegańskie pierniczki bezglutenowe owsiane – szybka domowa produkcja\nOpublikowany w Przepisy wegańskie, SłodkościTagged Bezglutenowe, Ciastka, Daktyle, Do pracy / do szkoły, Na imprezę, Świąteczne, Szybkie