3 lutego 1943 roku Folwark Burki\nJednak muszę ja te moje Zapiski Stalinowi zadedykować. Taki już mój los!\nTeraz wszystko mi w głowie poplątało się i nie wiem, co robić. Było już mi całkiem dobrze i wierzyłem, że zawsze tak będzie. Tymczasem czuję, że nadchodzą dla mnie marne dni.\nNiedawno pani Józefa mocno się zaziębiła i nie mogła pojechać do miasteczka na targ. A trzeba było koniecznie kupić szkło do lampy i gwoździ. Poza tym potrzebne było lekarstwo dla pani Józefy. Więc ja musiałem sam te sprawy załatwić. Wytłumaczyła mi ona wszystko dokładnie, dała pieniądze i kartkę do aptekarza.\nDroga była bardzo marna. Nie wiadomo, jak jechać: saniami czy wozem. W dolinach śnieg leży. A tam, gdzie droga wyżej idzie, zamarzniętą ziemię widać. Więc powiedziałem ja do pani Józefy:\n- Lepiej ja na piechotę do miasteczka pójdę. Nic ciężkiego nie ma do niesienia, więc prędzej ja to załatwię pieszo, niźli jadąc saniami albo wozem.\nOna się zgodziła na to. Wdziałem ja nowe palto, wziąłem brezentową torbę na rzeczy i poszedłem. W miasteczku bardzo prędko załatwiłem wszystko i skierowałem się do domu. W połowie drogi zachciało mi się bardzo pić. Zobaczyłem ja w pobliżu drogi chłopski dwór i wstąpiłem na dziedziniec. Widzę: obok szopy jakiś mężczyzna, w kożuszku bez rękawów, drzewo rąbie. Zbliżyłem się ja do niego, pozdrowiłem bardzo grzecznie i mówię:\n- Dajcie mi gospodarzu wody napić się.\nOn do mnie się obrócił. Patrzę ja jemu w twarz i poczułem, że mi krew w głowę uderzyła, a potem w nogi poszła. Od razu poznałem: kto on jest! Pomyślałem sobie: „Teraz ja na pewno zginę!”. Chciałem nawet uciekać, ale nogi mi zdrętwiały i jakby w ziemię wrosły. Widzę ja: siekiera mu z rąk wypadła, a oczy jakby zbielały. To znaczy, że i on mnie poznał.\nBył to tamten major NKWD, który mnie w Wilnie kiedyś badał w sprawie termosu i mordę mi poważnie zbił, oraz zęby nieco nadwerężył. Pewnie on pomyślał, że teraz ja na nim za tamto urzędowe mordobicie się zemszczę. A ja sobie co innego pomyślałem: „Jeśli on już tu jest, to kiepskie są moje sprawy! To znaczy, że NKWD tu działać zaczyna!”. W tym momencie chwycił on mnie za rękę i mówi:\n- Towarzyszu, drogi! Proszę nikomu nie mówić, kto ja jestem. Wy tak samo jesteście oficerem jak i ja, więc musicie mnie zrozumieć i za tamtą przykrość, którą wam wyrządziłem, nie gniewać się. Taką służbę miałem, która mi nakazywała formalnie klientów załatwiać. Myślicie, że mnie w mordę nie bili?... Jeszcze jak bili!... I to zupełnie bez powodu. Ja zaś do bicia was państwowy powód miałem.\n- Towarzyszu majorze... - powiedziałem.\nAle on mnie mówić nie dał i ręką na mnie macha:\n- Tsss... - mówi. - Psss. Ani słówka, że byłem majorem! A jeszcze do tego majorem NKWD!... I mnie zgubisz takim sposobem, i siebie!... Ja tu jako zwykły sołdat jestem i u chłopa jako robotnik pracuję. Bo oni oficerów i naszego NKWD nienawidzą strasznie! A jako szeregowca zwykłego bardzo dobrze mnie traktują.\nOświadczyłem ja majorowi, że to wszystko rozumiem należycie i że może być zupełnie pewny, że tajemnicę jego zachowam odpowiednio. A co się tyczy mordy mojej, poważnie przez niego potrzaskanej, to powiedziałem mu szczerą prawdę, że właściwie ja to uważałem nawet\nza zaszczyt. Wtedy major zrozumiał, że jestem nadal człowiekiem socjalistycznie dobrze uświadomionym, więc uspokoił się.\nChciałem ja z nim więcej pogadać, bo powinien, jako enkawudzista, dużo ciekawych rzeczy o obecnej sytuacji wiedzieć. Ale on dał mi wody do picia i wyprowadził z dziedzińca na drogę. Tam spytał mnie:\nMnie to pytanie jak szpilką ukłuło. Ale musiałem mu przecież prawdę powiedzieć.\n- Wspaniale! - rzekł on. - Blisko siebie mieszkamy. Tylko trzy kilometry drogi. Dlatego lepiej my teraz nie rozmawiajmy, ale spotkamy się tak, żeby nas nikt nie mógł widzieć. Najlepiej w sobotę wieczorem w połowie drogi. Jest tam długi wąwóz i obok wysoka brzoza stoi. Otóż w tamtym miejscu w sobotę wieczorem, gdy się zrobi zupełnie ciemno, będę na was czekał. A teraz idź do domu. O mnie nie wspominaj nikomu ani słówkiem.\nPoszedłem ja dalej. Bardzo smutno i strasznie mnie się zrobiło. Żyłem ja cicho, spokojnie i myślałem, że zawsze tak będzie, a jeśli się zmieni, to na lepsze. Aż tu, jak kamień na głowę, ten major NKWD spadł. I po jakiego czorta ja tam po wodę poszedłem! Wolałbym trzy dni nie pić, niźli go spotkać! Czułem się ja tak paskudnie, jakbym w sprawie politycznej do NKWD został wezwany. Tak: marne są moje sprawy i zdaje mi się, że nic z moich planów na lepsze życie nie będzie. Niedawno jeszcze marzyłem ja, że u pani Józefy będę zawsze pracował, a może nawet do jakiejś chłopskiej rodziny się przyżenię i sam na gospodarza wykieruję się. A teraz koniec! Jeśli nawet nie zastrzelą mnie, to na wykończenie do łagru wyślą. A w najlepszym razie będę znów przez całe życie młodszym oficerem na pajok czekał i bał się każdego słowa.\nKiedy przyszedłem ja do domu, to pani Józefa spytała mnie:\n- Czegożeś taki wystraszony?... Zbladłeś zupełnie... Może znów Niemców spotkałeś?\n- Nie - powiedziałem. - Coś gorszego od Niemców mnie spotkało. Wilka dużego ja zobaczyłem i bardzo przestraszyłem się.\n- Jeden wilk nie jest straszny - powiedziała ona. - Gorzej jest, jak stado wilków spotkasz. Ale teraz nie powinno ich tu dużo być.\nA ja do niej tak powiedziałem:\n- Gdzie jest jeden wilk, tam może ich i dużo znaleźć się. Teraz właśnie ich pora.\nTak skończyło się moje szczęśliwe życie i zginął na zawsze mój spokój.\n7 lutego 1943, niedziela Folwark Burki\nWczoraj wieczorem poszedłem ja na spotkanie z majorem. Blisko to jest od naszego folwarku. A brzozę, która rośnie na brzegu wąwozu, z daleka widać dobrze. Codziennie ja na nią patrzyłem i nie jak drzewo w moich oczach wyglądała, lecz jak szubienica.\nDo wąwozu ja wszedłem nie od strony drogi do miasteczka, lecz od lasu. Właśnie nasz zagajnik z tamtym lasem się łączy. W ten sposób mogę ja do wąwozu tak dojść, że nikogo nie spotkam, bo wszystkie drogi ominę.\nGdy znalazłem się w wąwozie, to było już zupełnie ciemno. Myślałem, że ja pierwszy przyszedłem, ale major już na mnie czekał. Na dużym kamieniu siedział, mnie zaś inny, mniejszy, wskazał i powiedział:\n„Tak - pomyślałem ja sobie - akurat na to wygląda, że na badanie do NKWD trafiłem”.\nUsiadłem ja i zacząłem cygaretkę z samosiejki kręcić. Major też zapalił. Potem spytał mnie:\n- Jak ci się udało Niemcom z łap wydrzeć?\nOpowiedziałem ja jemu, jak mnie porzucono w Wilnie i jak ja potem tułałem się jak zwierz po lasach, dopóki tu schronienia nie znalazłem. Tylko o dokumentach swoich i o nowym nazwisku nie powiedziałem mu. Lepiej, żeby tego nie wiedział, bo nie wiadomo jeszcze, co może być w przyszłości. Może z tymi dokumentami będę musiał gdzieś uciekać z tych stron i innego ukrycia szukać.\nSpytałem ja go: jak on pozostał, bo wiem, że całe NKWD w porę uciekło. A on mówi:\n- Byłem ja w powiecie, w delegacji służbowej, kiedy Niemcy na miasto nalot zrobili. Myślałem, że to Anglicy. A nazajutrz rano przyjechałem do Wilna i już nikogo z naszych nie zastałem. Nie wiedziałem: gdzie i jak jechać, i co robić? Na szczęście miałem ja cywilny garnitur i dokumenty aresztowanych Polaków. Więc przebrałem się po cywilnemu, swoje dokumenty spaliłem, a paszport i metrykę jednego z aresztowanych sobie wziąłem. Potem na piechotę z miasta wyszedłem. Myślałem, że może gdzieś do naszych się dołączę. Ale nigdzie nikogo nie znalazłem. Długo ja tułałem się, dopóki mi Polacy dali schronienie. Przez całą zimę u nich byłem, a na wiosnę 42 roku tu przyszedłem, bo gospodarz właśnie człowieka do pomocy w gospodarstwie potrzebował. Stary jest. Synowie mu gdzieś poginęli, więc sam nie może w pracy podołać, chociaż gospodarkę ma małą. Tylko jedna starsza córka jest przy nim i wnuk mały. Prawie rok już u nich żyję.\nDowiedziałem się ja od majora, że dużo naszych żołnierzy w polskich folwarkach i osiedlach się ukrywa.\n- Co z nami teraz będzie? - spytałem ja go.\n- Dobrze będzie - powiedział. - Niemcy ledwie się trzymają. Jak nie w tym roku, to w następnym koniec im będzie. Nasi też są słabi, ale Anglicy i Amerykanie potężne armie wystawili. Pewnie w tym roku uderzą na całego. Wówczas Niemcy na pewno nie wytrzymają. Zbyt długi mają front.\n- Więc nasi znów tu przyjdą?\n- Oczywiście przyjdą.\n- Co będzie wówczas z nami? Władze radzieckie mogą uważać nas za dezerterów.\nMajor na to powiedział:\n- Nad tym trzeba zawczasu pomyśleć i tak sprawą pokierować, żebyśmy nie dezerterami, lecz bohaterami walki o wyzwolenie Rosji od najeźdźców byli. Dlatego będziesz mi potrzebny. A ja tobie też się przydam. Na razie musimy tylko uważnie śledzić: co w tym terenie Polacy robią? Wiem, że już po lasach są ich partyzanckie oddziały. A jak cieplej się zrobi, to więcej ich będzie. Ta sprawa może być dla nas bardzo pożyteczna. Więc ty po chłopach więcej chodź, z nimi gadaj, wypytuj ich i uważaj na wszystko. A w każdą sobotę będziemy tu się spotykać i naradzać. Jeśli zaś będzie coś bardzo pilnego i ważnego, to do mnie przyjdź, pokaż się tylko, wtedy wieczorem ja tu przyjdę. Droga bliska. A teraz najważniejszą jest rzeczą obserwować nastrój tutejszej ludności i ruch partyzancki. W ten sposób możemy bardzo pożyteczną dla Związku Radzieckiego robotę wykonać. Przyda się to na ten czas, gdy Niemców stąd wypędzimy.\n- Więc uważasz, że Polski tu nie będzie... takiej, jaka była przed 1939 rokiem.\n- Rzecz jasną że nie będzie. Nie po to my olbrzymie straty ponieśli i wojnę prowadzimy, żeby panom ich państwo odbudowywać!\nPożegnaliśmy się i poszedłem ja do domu. Smutno mi się zrobiło bardzo. Zrozumiałem, że muszę na zawsze w Rosji pozostać i że wielkie będzie to szczęście, jeśli ja życie swoje zachowam. Teraz jedyna moja nadzieja: ten major. Widać, że jest on wielkim spryciarzem i może mnie poratować. Zresztą i siebie musi obronić. Teraz muszę ja bardzo uważnie wszystko dookoła obserwować i majorowi donosić. Nie udało mi się wykierować na samodzielnego gospodarza, więc trzeba zatroszczyć się chociaż o to, żeby w Rosji kulą w kark nie dostać albo nie trafić na wykończenie do łagru.\n25 lipca 1943 roku Folwark Burki\nDawno nie pisałem, bo do pisania chęć straciłem. Nie mogę ja zrozumieć tego, co na świecie się dzieje. Po prostu dom wariatów się zrobił!\nKiedyś pani Józefa powiedziała mi, że Niemcy za Smoleńskiem, w miejscowości Katyń, groby znaleźli, w których są ciała 10 tysięcy zamordowanych polskich oficerów (Taką ilość mordów podało radio niemieckie w komunikacie z 13 kwietnia 1943 r.). Dodała, że Niemcy twierdzą, iż morderstw tych dokonali Rosjanie. A rząd rosyjski tej zbrodni się wypiera. Ja jej od razu powiedziałem, że to na pewno niemiecka robota, bo nie może być w socjalistycznym państwie, którym rządzi znany całemu światu ze swej nadzwyczajnej dobroci i sprawiedliwości Stalin, żeby mogli takiej zbrodni dokonać. Ale ona twierdzi, że to na pewno sowiecka robota. Bo Niemcy, owszem, potrafili miliony ludzi wymordować, ale jeńców wojennych nie zabijają i trzymają ich w specjalnych obozach.\nGdy w sobotę spotkałem się z majorem, to spytałem go: kto tamtych oficerów w lesie katyńskim pozabijał? A on mi na to odpowiedział:\n- Wiadomo: nasza robota. I bardzo dobrze, że ich unieszkodliwiono na zawsze. Byli to nasi wrogowie i nic dobrego nie mogliśmy od nich oczekiwać. Ich by trzeba wszystkich w Polsce wytępić i tylko małe dzieci zostawić, żeby po naszemu wychować. Bo z dorosłymi zawsze tylko kłopot będzie. Cały polski naród jest podły. Zawsze przeciw Rosji się buntowali, różne powstania i rewolucje urządzali. I nigdy nie mieli poszanowania dla państwa, prawa i władzy.\nMoże on i ma rację. Chyba lepiej ode mnie na tych sprawach się zna. Na to on specjalne wykształcenie otrzymał.\nPrzy ostatnim spotkaniu major powiedział, że z Niemcami jest zupełnie krucho i chyba niedługo wytrzymają. Że możemy spodziewać się wkrótce wielkich zmian. Kazał mi odwiedzać częściej chłopów, zawierać znajomości wśród młodzieży i śledzić uważnie, co robią. Powiedział mi też, że znalazł jeszcze trzech naszych żołnierzy, którzy od wojska zostali i ukrywają się u chłopów. Ma z nimi stałą łączność, lecz oni nie wiedzą, że on jest majorem NKWD. Powiedział mi również, że zamierza w przyszłości, gdy Niemcy będą wycofywać się w tym kierunku, zacząć przeciw nim dywersyjną działalność, aby dopomóc Armii Czerwonej zwyciężyć wroga. Byłaby to wielka zasługa wobec Rosji. Nie bardzo to wszystko mi się podobało, ale nie zaprzeczałem mu w niczym. Sami rozumiecie: major NKWD!


Aktualności-Oceń usługi doradcze LGD PDS! - PDS\nOceń usługi doradcze LGD PDS!\nAktualności » Oceń usługi doradcze LGD PDS!\nJeśli korzystaliście Państwo z usług doradczych świadczonych przez pracowników biura LGD PDS w Krzyni lub Bytowie w 2018 roku to zachęcamy do podzielenia się z nami Waszą opinią poprzez krótką, ok. 3-minutową ankietę.\nJest to dla nas ważna informacja, ponieważ daje nam wiedzę o tym, czy przekazywane podczas doradztwa wiadomości są jasne, a sposób ich przekazywania czytelny dla odbiorców. Cały czas chcemy nad sobą pracować - dajcie nam znać w czym jesteśmy dobrzy, a co moglibyśmy poprawić.\nLink do ankiety stworzonej na formularzach google: https://goo.gl/forms/5VpCF0adn4P1HMUv2\nDziękujemy za każdą odpowiedź!


The Mandalorian - oglądaj serial online - GO VOD\nWyłącz światła Ulubiony Subskrybuj S1 Odcinek 2 Wersja językowa Dubbing Oglądasz: S1 Odcinek 1\nSerial przedstawia losy samotnego strzelca, jednego z Mandalorian, cenionych najemników. Akcja rozgrywa się w okresie pomiędzy upadkiem Imperium Galaktycznego a powstaniem Najwyższego porządku w najdalszym zakątku galaktyki, gdzie nikogo nie interesuje upadek imperium i powstanie nowej republiki. Wszystkie odcinki serialu "The Mandalorian" obejrzysz w naszym serwisie. Miłego oglądania!\nReżyser: Dave Filoni, Deborah Chow, Rick Famuyiwa, Bryce Dallas Howard, Taika Waititi, Jon Favreau\nAktorzy: Jason Sudeikis, Marta Dylewska, Krzysztof Cybiński, Mateusz Kmiecik, Mateusz Kwiecień, Jacek Król, Karol Wróblewski, Luis Richard Gomez, Jude S. Walko, Grzegorz Małecki\nFilmweb : 8.10\nRozdział 1: Mandalorianin Oglądasz\nRozdział 2: Dziecko Oglądaj teraz\nRozdział 3: Grzech Oglądaj teraz\nRozdział 4: Azyl Oglądaj teraz\nRozdział 5: Wspólnik Oglądaj teraz\nRozdział 6: Więzień Oglądaj teraz\nRozdział 7: Rozrachunek Oglądaj teraz\nRozdział 8: Odkupienie Oglądaj teraz\nChapter 9: The Marshal Oglądaj teraz\nChapter 10: The Passenger Oglądaj teraz\nChapter 11: The Heiress Oglądaj teraz\nChapter 12: The Siege Oglądaj teraz\nChapter 13: The Jedi Oglądaj teraz\nChapter 14: The Tragedy Oglądaj teraz\nChapter 15: The Believer Oglądaj teraz\nChapter 16: The Rescue Oglądaj teraz\nDowodzony przez Robina zespół młodych bohaterów staje do walki ze złem.\nMężczyzna z postapokaliptycznej przyszłości cofa się w czasie, aby odkryć źródło śmiertelnej zarazy, która zdziesiątkowała ludzkość.\nSerial przedstawia losy samotnego strzelca, jednego z Mandalorian, cenionych najemników. Akcja rozgrywa się w okresie pomiędzy upadkiem Imperium Galaktycznego a powstaniem Najwyższego porządku w najdalszym zakątku galaktyki, gdzie nikogo nie interesuje upadek imperium i powstanie nowej republiki. ...\nAstrofizycy otrzymali transmisje od obcej cywilizacji. Czekali z niecierpliwieniem na kolejny kontakt. Nie spodziewali się, że krótko po tym ludzkość padnie ofiarą prawie całkowitej zagłady. Przetrwali tylko nieliczni. Teraz muszą nauczyć się żyć w tej smutnej i mrocznej rzeczywistości.\nEmma Green dołącza do niebezpiecznej wyprawy na Marsa jako dowódca międzynarodowej załogi. Na Ziemi pozostawia męża i nastoletnią córkę.\nStargate; Origins opowie o Catherine Langford. Serial przybliży nam nieznaną dotąd część życia bohaterki, czyli czas, w którym starała się odkryć sekret tajemniczych wrót, by ocalić Ziemię przed nadejściem mroku.\nPołączona parapsychicznie grupa ludzi musi ustrzec się przed tymi, którzy traktują ich jako zagrożenie dla całej cywilizacji i porządku świata.\nBrainDead to połączenie komedii, horroru i serialu politycznego. Mary Elizabeth Winstead wciela się Laurel, kobietę wywodzącą się z rodziny waszyngtońskich polityków, która wolała rozwijać swoją pasję jako reżyserka filmów dokumentalnych. Musi jednak powrócić do stolicy i pomóc swojemu bratu prowadz...\nKategorie: Sci-fi, Fantasy, Dramat, Komedia\nKategorie: Komedia, Sci-fi, Fantasy


Zabójstwo barona Arkwrighta Morgana Hawkwooda. Śledztwo prowadzone przez Rycerzy Poszukujących wskazuje jego starszego brata Edwarda jako mordercę. Oskarżony ucieka.\nGrupa szlachty pod przewodnictwem księcia Nikołaja Decadosa organizuje zamach stanu i próbę zamordowania arcyksięcia Hyrama Decadosa. Winni zostają osądzeni i powieszeni. Na stryczku kończy między innymi jedna z najpiękniejszych kobiet Severusa, Alicja Decados.\nIdąc za koordynatami odnalezionymi w kapsule grupa szlachty trafia na ślad zaginionego przed pięciuset laty flagowca należącego do księcia Fryderyka Alecto - brata cesarza Władymira. Okręt zostaje zniszczony w ataku Vau jako opanowany przez Symbiontów.\nShiro Li Halan wraz z małżonką i jednym ze swoich hatamoto udaje się w podróz na Kordeth. Wraca sam.\nNa nowym flagowcu cesarza Alexiusa – „Ticonderodze” - dochodzi do rozmów między przedstawicielami Cesarstwa i rodów a jednym z Sułtanów z Kalifatu Kurga na temat wymiany handlowo-gospodarczej. Rozmowy zostają przerwane atakiem symbiontów. Kontrakt za sprawą Giorgija Decadosa trafia w ręce Decadosów.\nNa planecie pojawia się dziewczynka będąca domniemaną spadkobierczynią rodu Chauki. W wyniku konfliktu między poszczególnymi frakcjami dziewczynka przechodzi pod opiekę rodu Decados.\nJeden z lokalnych możnowładców zostaje zamordowany. O zabójstwo oskarżeni zostają przebywający na planecie podróżni: baronowa Natasza Decados, kawaler Azim ibn-Jamal al-Malik oraz towarzyszące im świty. Oskarżenie zostaje odwołane kiedy obecny na planecie ambasador Vau potwierdza ich niewinność.\nRównocześnie na planecie wybucha powstanie Hironemów, ale udaje się je zdusić w zarodku.\nTrasa Criticorum-Byzantium Secundus\nNa statku "Chwała Ligheim" lecącym z Kordeth na Criticorum dochodzi do dwóch nie wytłumaczonych zabójstw. Później następuje masakra podróżnych w kajutach trzeciej klasy. Zaraz po przylocie statku na Criticorum znika podróżująca nim małoletnia lady Jasmin al-Malik.\n11 września następuje atak kurgańskich sabotażystów na bliźniacze stocznie Vera Cruz przy pomocy porwanego statku pasażerskiego. Zamach zostaje udaremniony dzięki działaniom grupy Rycerzy Poszukujących.\nWrota w systemie Suthec\nZaginięcie transportowca należącego do rodu Decados. Ekipa poszukiwawcza odnajduje Ukara - posłańca z nieznanej wcześniej planety Keth-Kordeth.\nTrasa Byzanium Secundus - De Molay\nRękojeść relikwii znanej jako "Miecz Lexitusa" znika w trakcie przewozu z B2 na De Molay.\nW wyniku rozprzestrzenienia się zarazy wojska avestiańskie otaczają kordonem jedno z miast. W opanowanym zarazą mieście wybuchają zamieszki wymierzone przeciwko obcym. Do momentu pacyfikacji tłumów przez wojska książęce i odwołania kwarantanny ginie ponad 100.000 shantorów.\nZakrojona na szeroką skalę akcja przeciw Symbiontom ukrywającym się w układzie Leminkainen. Ich przywódcą okazuje się być przemieniony w Symbionta zaginiony nestor rodziny Key-Keywitch Hawkwoodów.\nStacja Kosmiczna Cumulus w systemie B2\nPrywatne przyjęcie na Cumulusie z udziałem grupki szlachetnie urodzonych zostaje przerwana przez nieznanego demona. Obecny na przyjęciu eskatonik-egzorcysta odpędza demona. Na przyjęciu znajduje się Jasmin al-Malik cierpiąca na amnezję obejmującą okres od jej podróży na Criticorum do momentu wyegzorcyzmowania demona.\nWyprawa floty cesarskiej i wojsk rodów do systemu Keth-Kordeth.\nW wyniku zaciekłych walk z okupującymi system Symbiontami odbita zostaje Keth- Kordeth Beta. Keth-Kordeth Alfa zostaje zbombardowana zamieniając się w wypaloną skorupę.\nUwolnienie zaginionej Nataszy Decados z rąk piratów\nWrota w systemie B2\nStatek pasażerski "Szept Feniksa" zmierzający ku wrotom systemu B2 ulega katastrofie 26 grudnia. Późniejsze śledztwo wykazuje atak dwóch zamaskowanych okrętów.\nWrak - Księżyc planety Iblis w systemie B2\nW dniach 27-30 grudnia wybucha nieznana zaraza wśród żołnierzy stacjonujących w bazie obserwacyjnej na Wraku. Dwóch ocalonych z katastrofy "Szeptu Feniksa" arystokratów oraz iluminatus Marco prowadzący śledztwo w sprawie manifestacji na Cumulusie i dalszych losów demona udają się lądownikiem na powierzchnię Iblisa. W wyniku niefortunnej wyprawy ginie jeden z pilotów, drugi traci zmysły. Zaraza wygasa 30 grudnia - okręt arcybiskupa B2 udaje się w kierunku Wrót i zabiera całą trójkę obserwatorów wydarzeń ze stacji.\n31 grudnia okręt flagowy Patriarchy - drednot "Gladius Pancreatori", z Patriarchą na pokładzie, zostaje zniszczony w samobójczym ataku dwóch stealth riderów z pomocą dział pulsacyjnych i torped termonuklearnych kilka sekund po wyjściu z wrót.


Blog - Strona 2 z 10 - Vitalea\nYERSINIA ENTEROCOLITICA- dlaczego jest tak niebezpieczna?\nDo rodziny bakterii Yersinia należy dwanaście gatunków, z czego trzy stanowią zagrożenie dla ludzi- są to Yersinia pestis (wywołująca dżumę), Yersinia pseudotuberculosis (u człowieka wywołująca rodencjozę, u zwierząt- gruźlicę rzekomą) oraz Yersinia enterocolitica. Występowanie bakterii Yersinia enterocolitica stwierdza się na całym świecie, jednak głównie są to strefy klimatu umiarkowanego i subtropikalnego, natomiast…\nMOTYLICA WĄTROBOWA – czy jest groźna dla ludzi?\nMotylica wątrobowa (Fasciola hepatica) jest pasożytem należącym do przywr, wywołującym chorobę zwaną fasciolozą. Występuje w wielu krajach na wszystkich kontynentach, w tym również w Polsce. Według doniesień WHO, pasożyt ten jest bardzo rozpowszechniony w Ameryce Południowej, zwłaszcza na obszarach Peru, Chile i Boliwii. Szacuje się, że przywrą zarażonych jest minimum 2,4 miliona…\nMycoplasma pneumoniae jest najmniejszą znaną obecnie bakterią, wielkością przypominająca wirusa paragrypy. Ma ona bardzo ograniczony genom, składający się tylko z 687 genów. W odróżnieniu od większości bakterii, Mycoplasma nie posiada ściany komórkowej, co czyni ją odporną na niektóre antybiotyki. Do zarażenia się bakterią Mycoplasma pneumoniae dochodzi poprzez kontakt z osobą zakażoną, głównie…\nOstropest plamisty (Silibum marianum (L.) Gaertner) to jednoroczna roślina lecznicza z rodziny astrowatych, której zdrowotne właściwości znane były już w starożytności. W Polsce występuje tylko jeden gatunek ostropestu w postaci rośliny uprawnej. Powszechnie występuje w południowej części Europy, w Afryce Północnej, Azji Mniejszej oraz na Kaukazie.W ziołolecznictwie najczęściej wykorzystuje się owoce ostropestu…\nBrodawki wirusowe, potocznie zwane kurzajkami, są efektem zarażenia się wirusem brodawczaka ludzkiego – HPV. Typów wirusa jest ponad 100, a część z nich odpowiedzialna jest za powstawanie niegroźnych zmian skórnych, pojawiających się najczęściej na dłoniach i stopach. Zarażenie się wirusem jest bardzo łatwe i odbywa się poprzez bezpośredni kontakt z naskórkiem osoby…\nSkąd się bierze zapalenie dróg moczowych? Zakażenie układu moczowego to stan chorobowy wywołany przez drobnoustroje chorobotwórcze powodujące zapalenie błony śluzowej dróg moczowych, czasem również nerek. Najczęstszą bakterią odpowiedzialną za zakażenie jest Escherichia coli, która stanowi przyczynę aż 80-90% wszystkich przypadków zachorowań. Wzrasta również ilość rozpoznań zakażenia dróg moczowych wywołanych przez Chlamydię trachomatis,…\nLamblia – czym jest, jak ją wykryć i skutecznie leczyć?\nCo to jest lamblioza? Lamblioza, zwana również giardiozą, jest schorzeniem jelita cienkiego spowodowanym zakażeniem pierwotniakiem Giardia intestinalis (znany również jako Giardia lamblia lub Giardia duodenalis). Jest on zaliczany do najpopularniejszych pasożytów przewodu pokarmowego i stanowi najczęstszą przyczynę pierwotniakowych chorób biegunkowych u ludzi na całym świecie. Giardia lamblia jest jednokomórkowym pierwotniakiem z rodziny…\nOtyłość a Hydrokolonoterapia – Walczysz z nadwagą? Hydrokolonoterapia jest dla Ciebie!\nNadwaga i otyłość zajmują szóste miejsce na liście najważniejszych czynników ryzyka odpowiadających za śmiertelność na świecie. Jest uznana przez WHO jako jedna z najgroźniejszych niezakaźnych chorób przewlekłych, osiągająca obecnie skalę epidemii. Szacuje się, że w Polsce na nadwagę cierpi ponad 40% mężczyzn i 30% kobiet, z czego otyłość stwierdza się u 20%…


Wyspa. Recenzja Andrieja Plachowa - Katarzyna Papiernik Wyspa. Recenzja Andrieja Plachowa - Katarzyna Papiernik\nWyspa. Recenzja Andrieja Plachowa\n10 grudnia 2009 Katarzyna Papiernik\nWyspa według Lungina\nArcyciekawy film Piotra Lungina to opowieść o prawosławnej Rosji i historia nawrócenia z czasów wojny.\nTaxi Blues- reżyserski debiut Lungina\nReżyserski debiut Pawła Łungina, czyli film „Taxi Blues” (1990), wpisany w kontekst urbanizacji i kultury post-industrialnej, został uznany za metaforę okresu pierestrojki w Rosji.Nastrój filmu, w równym stopniu liryczny co ekscentryczny, ukazywał Moskwę nocą jako wyspę samotnych i zagubionych dusz, wirujących w przypływie adrenaliny w szale postmodernizmu, co miało na celu ukazać, że wszystkie światowe metropolie od Nowego Jorku po Tokio są takie same. Jedną z dwóch głównych postaci gra Piotr Mamonow, filar rosyjskiej muzyki rockowej.\nWyspa, film Lungina\nW języku rosyjskim słowa „rock” (jak w rock’n roll) i „fate” („los”) brzmią tak samo. Jak na ironię los odgrywa ważną rolę w filmie „Wyspa”. Główną postać gra tu znowu Mamonow. Mimo że nadal działa on w „biznesie zła”, czyli rozrywce, los tego nadzwyczajnego człowieka i jego osobista podróż od show-biznesu do świata religii w pewien sposób odzwierciedla fabułę filmu. Film ukazuje człowieka, który zostaje zdrajcą i mordercą podczas II Wojny Światowej. Po latach próbuje on odkupić swoją winę, wiodąc pustelnicze życie w klasztorze.\nKlasztor w filmie Wyspa. reż. Lungin\nSam klasztor przypomina wyspę. Schronienie, w którym przebywa nasz bohater, jest usytuowane na wyspie na lodowatych wodach Morza Białego, którą ma wkrótce pokryć lód. Bohater jest oddzielony od stałego lądu, ale ciągle pozostaje w kontakcie z duchownymi na lądzie, którzy są pochłonięci drobnostkami i intrygami, które mają miejsce w życiu kościoła. Chcąc się przed tym uchronić, pustelnik przesadnie podkreśla swoje mesjańskie zdolności i swój obłęd, które są ponoć źródłem jego cudownej mocy uzdrawiania. Ludzie wierzą w jego świętość, podczas gdy on sam nie. Największą próbą, jakiej poddaje go Bóg, jest moment, kiedy nasz bohater staje twarzą w twarz ze swoją przeszłością podczas Sądu Ostatecznego.\nWyspa a Taxi Blues, dwa filmy Lungina.\nW pewnym sensie historia ta jest takim samym symbolicznym dziełem dla dzisiejszej Rosji jak „Taxi Blues” 15 lat temu. Wówczas wydawało się, że najważniejszą rzeczą w tym kraju było dołączenie do tego, co nazywano cywilizowanym światem; pragnienie to było powszechne. W dzisiejszych czasach jest to bardziej niż prawdopodobne, że za ważniejsze uważa się rozwiązanie wewnętrznych problemów – symbolicznie w zakresie jednostki niż w obrębie danego kraju. Paradoksalnie te osobiste i lokalne problemy pozornie można by było uważać za uniwersalne w swoim charakterze, unikając pozornej „globalistycznej iluzji” przekształcania Moskwy w „Nowy Jork”. Pojęcie wyspy jako laboratorium, w którym testowane jest ludzkie sumienie i moralna wytrzymałość, wydaje się być ważne dla Łungina, jak również dla innych filmowców, którzy próbują stworzyć model świata za pomocą sztuki.\nAndriej Plachow „Kommiersant”\nDobry Film, Pustelnicy, Strefa ciszy klasztor, Lungin, Piotr Mamonow, Recenzja, Taxi Blues, wyspa DVD\nPrevious Article← Modlitwa Jezusowa – modlitwa serca dla każdego\nNext ArticleWyspa. Wywiad z reżyserem, Pawłem Lunginem. →


Snowboard w Szwajcarii (Verbier czyli raj dla kochających freeride) – Liquid Dreams\nCzy można sobie wyobrazić coś piękniejszego zimą niż pokryte śniegiem szczyty gór i świeży puszek na około. Do tego setki kilometrów malowniczych tras i miejsc do zjazdów off-piste. Jeśli kochasz białe szaleństwo, to miejsce skradnie Twoje serce niezależnie od tego czy śmigasz na jednej czy dwóch deskach;)\nfoto: Mateusz Iwańczyk\n4 Doliny to nieformalna nazwa narciarsko snowboardowego raju w Alpach Szwajcarskich składającego się oczywiście z czterech części. Znajdziemy tam takie kurorty jak Verbier, Nendaz, Veysonnaz oraz Thyon. Większość z tych miejscowości położona jest na wysokości ok. 1400-1500 a najwyższy szczyt w regionie Mont Fort wznosi się na 3330 m. n. p.m.. Niezależnie od tego, w której z nich będziemy mieszkać, możemy wykupić karnet na całe 4 Doliny czyli około 410 km tras. Są to naprawdę duże odległości, więc ma to sens jeśli spełniasz następujące 2 warunki:\njesteś zaawansowanym snowboardzistą lub narciarzem\nzamierzasz jeździć na maksa czyli od rana i przez większość czasu otwarcia wyciągów\nW przeciwnym razie, zdecydowanie wystarczy Ci karnet obejmujący tylko “Twoją” dolinę, co i tak oznacza ponad 100 km tras do zjeżdżenia.\nVerbier (1500 m. n. p. m.)\nVerbier wybrało na swój dom wielu profesjonalnych snowboardzistów i narciarzy. To miejsce upodobali sobie również celebryci i rodziny królewskie, których przedstawiciele spędzają tu zimowe wakacje. Dla przykładu w Verbier podobno można spotkać księcia Williama z księżną Kate, księcia Harry’ego, jak również przedstawicieli szwedzkich, duńskich i belgijskich monarchów oraz np. Richarda Bransona czy Jamesa Blunta. Fakt ten nie dziwi ponieważ Verbier zachwyca swoją malowniczością oraz warunkami i zapleczem do uprawiania sportów zimowych. Znajdziemy tu 35 wyciągów, 33 trasy i 2 snowparki w ramach podstawowego karnetu. Miejsce to jest znane i cenione również wśród fanów jazdy off-piste, ale o tym nieco później;)\nJest tu oczywiście mnóstwo restauracji, barów, SPA a nawet pole golfowe (chociaż to raczej letnia atrakcja). Wszystko to jak można się domyślić w odpowiednich cenach nie dość, że szwajcarskich, to jeszcze dostosowanych do przedstawicieli błękitnej krwi;)\nLa Tzoumaz (1500 m. n. p. m.)\nJeżeli nie chcemy wpaść przypadkiem na księcia lub księżniczkę w pubie i wolimy miejsca spokojniejsze i co by tu nie mówić tańsze, to możemy zamieszkać w miejscowości La Tzoumaz. Nazwa miejscowości pochodzi od słowa “tzoumer” co w starym miejscowym dialekcie oznacza zrobić sobie przerwę. I trzeba przyznać, że idealnie się ono do tego nadaje. Jest tu ośmio osobowa gondola, 5 wyciągów krzesełkowych i 5 orczyków. W sumie 12 tras, z których większość to przyjemne czerwone dla średnio zaawansowanych. Jest również bardzo fajna i długa niebieska trasa idealna do nauki – nazywa się Le Taillay. Stacjonując tu możemy łatwo dostać się do Verbier i korzystać z tamtejszych tras jeżeli zakupimy karnet dla sektora Verbier (więcej o skipassach poniżej). Warto wiedzieć, że La Tzoumaz jest po stronie północnej, a co za tym idzie jest mniej nasłonecznione i popołudniami znajdziemy tu lepszy śnieg niż w Verbier. Dodatkowo w miejscowości mamy lodowisko, basen oraz 10 kilometrową trasę saneczkową;)\nSezon trwa tu od mniej więcej połowy grudnia do końca kwietnia, jednak najlepsze warunki panują tu w lutym i marcu. Wtedy (oraz oczywiście w Sylwestra) przyjeżdża najwięcej ludzi, ale spokojnie, jest tutaj tyle kilometrów tras, że nie ma powodu obawiać się o tłumy na stoku czy kolejki do wyciągu.\nCały obszar 4 Dolin to ponad 410 kilometrów tras i 93 wyciągi.\nWyciągi ruszają o 8:45, a ostatni wjazd ma miejsce w zależności od wysokości oraz miesiąca (pod koniec sezonu dzień jest dłuższy) między 15:30 a 17:00\nJedyna drobna niedogodność jest taka, że w Verbier nie wszystkie trasy są ze sobą połączone i czasem, żeby się gdzieś dostać trzeba podjechać skibussem. Nie jest to jakiś wielki problem bo jeżdżą one często i są w cenie skipassu, niemniej jednak na chwilę trzeba wyskoczyć z wiązań;)\nW Verbier jest naprawdę fajny snowpark. Znajduje się on dokładnie na La Chaux (2260 m n. p. m.) i dostaniecie się tu wyciągiem krzesełkowym La Chaux-Express. Najlepsze jest to, że przeszkody są bardzo różnorodne i każdy znajdzie tu coś dla siebie i może się dobrze bawić. Jest tu kilka tras z kickerami i rail’ami o różnych poziomie trudności (od idealnych dla początkujących i dzieci po big air) oraz poducha. Jest też system kamer sponsorowany przez firmę Swatch, dzięki któremu można nagrać swój zjazd i udostępnić online.\nSkipass na całe 4 Doliny obejmujący ponad 400 km tras pozwoli jeździć nam zarówno w Verbier jak i Nendaz, Veysonnaz czy Thyon. Opcja dobra dla osób, które dobrze jeżdżą i lubią spędzać cały dzień na stoku, a nie w knajpie.\nSkipass na sektor Verbier\nObejmuje obszar Verbier i La Tzoumaz czyli jakieś 180 km tras. Wybierając tę opcję nie dostaniecie się jednak na najwyższy szczyt w 4 Dolinach – Mont Fort (3330 m n. p. m.). W tej opcji najwyżej wjedziecie na Mont Gelé (3022 m n.p.m.) skąd podobno jest najlepszy widok na cały obszar 4 Dolin (warto nakręcić panoramę – najlepiej 360:) Uwaga, jeżeli zdecydujecie się wjechać na ten szczyt, to czeka Was jazda off-piste (więcej o tym poniżej).\nSkipass na sektor Savoleyres / La Tzoumaz\nObejmuje mniej tras i tylko w niższych partiach. Może się okazać dobrą opcją dla osób, które dopiero zaczynają jeździć na nartach czy snowboardzie. W każdym razie lepiej przed zakupem sprawdzić warunki śniegowe, żeby się nie okazało, że śnieg owszem jest, ale tylko w wyższych partiach gór;)\nCeny skipassów sprawdzisz tutaj: https://www.verbinet.com/ski-passes/\nSą zniżki dla dzieci, młodzieży i seniorów oraz dla grup. Obowiązuje kaucja zwrotna 5 CHF za kartę magnetyczną.\nVerbier słynie właśnie z freeride’u. Panują tu do tego świetne warunki, a według specjalnego przewodnika (dostępnego w informacji turystycznej) jest tu 87 “tras” poza trasami;) Niektóre z nich mają bardzo zachęcające nazwy jak np. Stairway to Heaven, The Rocky Garden czy The Hidden Valley.\nCo ciekawe to jedno z niewielu miejsc, gdzie mamy wyciąg na szczyt, z którego nie prowadzi żadna trasa (wspomniany wcześniej Mont Gelé, który niestety często bywa zamknięty).\nJeśli interesuje Was heliski, to też dobrze trafiliście. Najbliższe lądowiska to: Rosablanche, Petit Combin i Trient Glacier.\nWarto dodać, że co roku to tutaj właśnie, na Bec des Rosses, rozgrywają się finały Freeride’owego Pucharu Świata – Xtreme Verbier. Jest to jeden z najtrudniejszych stoków w Alpach o nachyleniu między 55 a 60 stopni!\nDo Verbier najlepiej dostać się samochodem. Trzeba mieć jednak na uwadze, że na ostatnim odcinku mogą się przydać łańcuchy.\nNajbliższe lotnisko znajduje się w Genewie (ok. 160 km), a następne w Zurychu (ok. 280 km). Z Genewy w sezonie jeżdżą specjalne minibusy do Verbier. Można również dojechać pociągiem do Martigny ale stamtąd trzeba trochę pokombinować, żeby dostać się na miejsce (pociąg regionalny do Le Châble i stamtąd skibuss albo gondola;).\nCóż to jest Szwajcaria, tu nie może być tanio (szczególnie przy ciągle rosnącym kursie franka).\ngrzane wino na stoku: 5,5 CHF\npizza w La Tzoumaz: 16-18 CHF\nDla tych, którzy wolą trochę zaoszczędzić, zalecane jest zrobienie zakupów po drodze w Martigny lub Sion, gdzie znajdziemy markety Aldi, czyli chyba jedyne miejsce w tym kraju, gdzie ceny nie odbiegają tak bardzo od polskich;)\nVerbier to z całą pewnością miejsce warte odwiedzenia, które polecam szczególnie fanom freeride’u. Oczywiście każdy znajdzie tu coś dla siebie, bo tras jest tyle, że naprawdę jest w czym wybierać, a widoki w górach zapierają dech w piersiach!\nZdjęcia: Mateusz Iwańczyk\nWyjazd Swiss Finest z biurem podróży TAKSIDI\n← 3 powody dlaczego rok 2016 był przełomowy z punktu widzenia surfingu\nSurfing i kite w Maroko – fale, wiatr, wielbłądy i miętowa herbata →


Mozambik jak Radom – stawia na lotnictwo. Tylko po co? - Rynek Lotniczy\nMozambik jak Radom – stawia na lotnictwo. Tylko po co?\nLotniska światowe, Mozambik, Port lotniczy Radom\nPort Lotniczy Radom uznawany jest za jedną z najbardziej nieudanych inwestycji lotniczych w naszym kraju. Wielokrotnie też powtarzano, że Polska pod tym względem mogłaby się wiele nauczyć od Hiszpanii, gdyby chciała. Najwyraźniej jednak nie tylko Polska, bo podobne inwestycje prowadzone są obecnie również w Afryce.\nZaledwie tydzień po tym, jak BBC poinformowało, że międzynarodowe lotnisko Nacala (zlokalizowane w Mozambiku) nie cieszy się zainteresowaniem pasażerów, kraj podpisał kolejną umowę na budowę nowego portu lotniczego. Chiny dały południowoafrykańskiemu państwu 60 milionów dolarów na budowę lotniska w południowym mieście portowym Xai Xai. Minister spraw zagranicznych Mozambiku stwierdził, że lotnisko poprawi mobilność mieszkańców i towarów oraz ułatwi reagowanie na katastrofy naturalne w odległej prowincji Gazy.\nPodczas gdy mozambijskie „lotnisko widmo” Nacala, obsługujące 20 tysięcy pasażerów rocznie (wobec prognozowanych 500 tysięcy rocznie) radzi sobie raczej słabo, Mozambik nie traci apetytu na kolejne projekty infrastrukturalne. Warto przy tym nadmienić, że Nacala otwarto w 2014 roku i kosztowało 200 milionów dolarów.\nNapompowane prognozy pasażerskie nie są jednak problemem wyłącznie Mozambiku, a przykład znamy doskonale z własnego podwórka. Wystarczy wspomnieć, że Port Lotniczy Radom, z którego od 30 października nie jest obsługiwany regularny ruch pasażerski, prognozuje na 2020 rok 470 tys. pasażerów (w 2018 roku ma ich być 180 tys., w 2019 zaś – 310 tys.). Wszystko wskazuje na to, że prognozy przygotowane dla lotniska w 2016 roku wymagają pilnej korekty.\nSenegal: Nowe lotnisko już otwarte. Zastąpi dotychczasowy port w Dakarze\nJustyna Urbaniak 08 grudnia 2017\nBerlin Brandenburg Airport – wielkie pasmo porażek\nJustyna Urbaniak 29 listopada 2017\nNa Krecie powstanie drugie co do wielkości lotnisko w Grecji


Hemofilia: teraźniejszość i przyszłość - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\nRedakcja portalu, 30.11.2015 , Tagi: hemofilia\nJest to choroba genetyczna, dotykająca głównie mężczyzn. Może się jednak zdarzyć niezwykle rzadka konstelacja genów, w wyniku której chorują także kobiety.\nHemofilia to grupa trzech skaz krwotocznych, której przyczyną jest brak lub niedobór czynnika krzepnięcia. W hemofilii typu A brakuje czynnika krzepnięcia VIII, w typie B brakuje czynnika IX, a w C - XI. W łagodnej postaci hemofilii może, ale nie musi, wystąpić długotrwałe krwawienie po operacji chirurgicznej lub w wyniku poważnego zranienia. Życie chorego na umiarkowaną postać tej choroby jest już bardziej skomplikowane. Problem może wystąpić nawet podczas prostego zabiegu stomatologicznego. Krwawienia zdarzają się zazwyczaj raz w miesiącu, ale na ogół nie pojawiają się bez wyraźnej przyczyny. Ciężka postać hemofilii to najwyżej 1% normalnej aktywności czynnika krzepnięcia. Dochodzi wtedy do częstego krwawienia do stawów i mięśni. Szczególnie narażone są tzw. duże stawy: kolanowe, skokowe i łokciowe. Krwawienia mogą występować samoistnie, właściwie bez przyczyny i może dochodzić do nich nawet raz lub dwa razy w tygodniu.\nJak wygląda codzienność takich chorych?\nPacjenci, którzy dożywają wieku dojrzałego, a takich na szczęście jest coraz więcej, są niestety często okaleczeni: mają duże zmiany zwyrodnieniowe stawów, czyli tak zwane artropatie stawowe. Bierze się to stąd, że jeszcze niedawno chorzy nie mieli komfortu leczenia czynnikami krzepnięcia.\nNa przestrzeni ostatnich lat zmieniły się metody leczenia hemofilii?\nPrzez lata medycyna nie bardzo radziła sobie z tą chorobą, jednak, gdy poznano jej mechanizm zaczęto leczyć pacjentów skuteczniej. Początkowo podawano im świeżo mrożone osocze, z którym otrzymywali brakujący czynnik krzepnięcia. Później udało się te czynniki ekstrahować metodą frakcjonowania, uzyskując czynniki osoczopochodne. Najlepsze są jednak preparaty uzyskiwane metodą inżynierii genetycznej, tzw. rekombinowane czynniki krzepnięcia. W wyniku poznania struktury genów udowodniono, że jest możliwe wyprodukowanie czynnika krzepnięcia nie z ludzkiej krwi, ale z hodowli odpowiednich komórek poprzez wprowadzenie do nich odpowiedniego genu. Są to komórki zwierzęce, które po wprowadzeniu genu zaczynają produkować potrzebne białko. Od początku lat dziewięćdziesiątych takie koncentraty rekombinowane wypierają leki osoczopochodne. W niektórych krajach stosuje się jedynie czynniki rekombinowane, w Polsce nadal są one dostępne jedynie dla wąskiej grupy chorych – tzn. dzieci wcześniej nieleczonych czynnikami osoczowymi.\nCzyli mamy leki idealne?\nRekombinowane czynniki krzepnięcia są rzeczywiście niezwykle skuteczne i bezpieczne, chcielibyśmy, aby były dostępne dla wszystkich osób chorych na hemofilię w Polsce.\nOsoczopochodne czynniki krzepnięcia są zatem dostępne praktycznie dla wszystkich pacjentów, a jak wygląda sytuacja z tymi najnowocześniejszymi, czyli rekombinowanymi?\nTutaj wciąż pozostaje wiele do zrobienia. Preparaty rekombinowane otrzymują w ramach kontraktu z NFZ wyłącznie dzieci do osiemnastego roku życia i to tylko te, które wcześniej nie były leczone czynnikami osoczopochodnymi. Nowoczesne leczenie dorosłych w ogóle nie jest refinansowane. Jest jednak światełko w tunelu. Coraz większa konkurencja firm wytwarzających rekombinowane czynniki krzepnięcia spowodowała istotne obniżenie ich ceny. To daje nadzieję, że leczenie stanie się dostępne dla większej grupy chorych, w tym również dorosłych. Walczą o to zarówno sami pacjenci i ich rodziny, ale także lekarze.\nCzy naprawdę jeden poważny incydent wylewu dostawowego może już spowodować u pacjenta niepełnosprawność?\nNajczęściej jest to skutek powtarzających się wylewów, które powodują pogłębianie się artropatii. Ale jeden duży krwawy wylew do dużego stawu też stanowi dla pacjenta poważne ryzyko wystąpienia artropatii.\nCzy można nie dopuścić do takich zdarzeń?\nTo nic innego jak medycyna spersonifikowana...\nBardzo dobrze, że tak jest. Na szczęście nasz płatnik publiczny zapewnia taką możliwość. Za poszczególne regiony naszego kraju odpowiedzialne są Regionalne Centra Krwiodawstwa, z kolei ich działania są koordynowane przez Narodowe Centrum Krwi. Regionalne Centra zawiadują zaopatrzeniem, zabezpieczeniem i dystrybucją koncentratów krzepnięcia. Gdy choremu zaczyna brakować preparatu, zwraca się do lekarza rodzinnego lub swojego hematologa, który z kolei wypisuje zapotrzebowanie na lek, a Centrum Krwiodawstwa go wydaje. Od wielu lat nie pamiętam już takiej sytuacji, aby kiedykolwiek zabrakło czynnika krzepnięcia. Leczenie domowe to naprawdę olbrzymi postęp. Jeszcze do niedawna dostępne było tylko dla dzieci, teraz rozszerzono je także na dorosłych. Jest to znakomite działanie wyprzedzające, które pozwala nie tylko błyskawicznie zadziałać w przypadku urazu ale także, poprzez podanie wcześniejsze czynnika, w ogóle do wylewu nie dopuścić.\nJacy są pacjenci chorujący na hemofilię?\nSą to osoby, które czują się pokrzywdzone przez los, które nic nie zawiniły, a jednak cierpią na nieuleczalną, ciężką chorobę. To nowoczesne leczenie czynnikami rekombinowanymi dostępne jest od niedawna, więc jest spora grupa pacjentów u których deformacje stawowe doprowadziły do niepełnosprawności. Niektórzy nawet poruszają się na wózkach, wymagają operacji ortopedycznych – wymiany zniszczonych stawów, to wszystko to także ogromne koszty dla państwa A nasz kraj wciąż jest zbyt słabo dostosowany logistycznie do potrzeb osób niepełnosprawnych. Dostęp do nowoczesnych leków i leczenia domowego umożliwiającego profilaktykę, nie tylko leczenie krwawień, to najlepszy kierunek – sprawdzony w większości krajów na świecie.\nJak rysuje się przyszłość dla chorych na hemofilię?\nLiczymy na zwiększenie dostępności leków rekombinowanych dla polskich pacjentów, a największe nadzieje wiążemy z terapią genową, eksperymenty są obiecujące. Dzisiaj jednak najważniejsze jest, że chcąc zrobić zdjęcie, żadnemu choremu na hemofilię dziecku nie musimy podkładać pod nogę podstawki. Czasy carewicza Aleksego, syna ostatniego cara Rosji, to już na szczęście przeszłość.\nMateriał przygotowany przez Stowarzyszenie „Dziennikarze dla Zdrowia”, listopad 2015 r.


Tajemnica Andropowa (cz.III) – 3obieg.pl – Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nTajemnica Andropowa (cz.III)\nTrzecia i ostatnia część analizy nt. roli Andropowa w demontażu ZSRR. Kulisy spacyfikowania Armii Czerwonej przez KGB w kontekście stanu wojennego w Polsce.\nMożna postawić tezę, że to właściwie Andropow uchronił Polskę przez inwazją Armii Czerwonej po zarejestrowaniu „Solidarności”. Kluczową w tym momencie rolę Andropowa podkreśla prof. Anatol Dnieprow, którego komentarz, mimo udawanej naiwności i wyraźnej stronniczości rzuca też ciekawe światło na szerszy kontekst strategii demontażu bloku radzieckiego: „Andropow był de facto głównym autorem radzieckiej pierestrojki. Jak wiadomo to on wylansował na lidera KPZR Michaila Gorbaczowa. Andropow ściągnął z Kraju Stawropolskiego nikomu wtedy nieznanego Gorbaczowa i wprowadził go z czasem do elity radzieckiego kierownictwa. Gorbaczow realizował następnie przygotowany pod kierunkiem Andropowa plan demokratyzacji i otwarcia Związku Radzieckiego na świat.Przedwczesna śmierć Jurija Andropowa w lutym 1984 r. nie pozwoliła mu na osobiste zrealizowanie swoich planów, opóźniła znacznie ich wdrożenie i nie pozwoliła na pełną ich kontrolę. Pomimo, że w latach przełomu miało miejsce wiele nie przewidywanych przez Andropowa okoliczności, w sumie przemiany stały sie faktem, a kluczowa w nich rola Andropowa nie ulega wątpliwości. Warto tu jeszcze raz podkreślić szczególne zaangażowanie Andropowa w sprawy Polski, której był zawsze gorącym sympatykiem. Najlepszym tego przykładem jest szacunek, jakim Andropow otaczał pamięć Feliksa Dzierżyńskiego – postaci dziś uważanej za kontrowersyjną, ale niewątpliwie słynnego Polaka.Za główną zasługę Andropowa uważa się dziś to, że za jego wstawiennictwem w 1981 r. nominacje na I sekretarza KC PZPR od L. Breżniewa otrzymał właśnie gen. Wojciech Jaruzelski. A to dzięki Jaruzelskiemu polskie pokojowe reformy były przecież tak udane. Jak wiadomo, Andropow był też zdecydowanym przeciwnikiem interwencji radzieckiej w Polsce. Pamiętał zapewne wydarzenia w Budapeszcie 1956 r. gdzie był podówczas ambasadorem ZSRR. Takiego tragicznego losu chciał niewątpliwie oszczędzić Warszawie. Dzięki podjętej przez Breżniewa i Andropowa decyzji o wprowadzeniu stanu wojennego, którego przebiegiem tak znakomicie pokierował gen. Jaruzelski, Andropow uratował Polskę i utorował drogę do pokojowej transformacji całego bloku socjalistycznego.Dobrze sie więc dzieje, że w Rosji znów z szacunkiem mówi się o Juriju Andropowie, a prezydent Putin odsłonił znow jego popiersie na gmachu Łubianki."\nJest wiele dowodów na to, że Andropow starannie przygotował całą grę na długo wcześniej. Np. nazajutrz po oficjalnym zarejestrowaniu „Solidarności", 16 listopada 1980 r., „Krasnaja Zwiezda", kontrolowany przez KGB organ Armii Radzieckiej, opublikował artykuł o wojnie polsko-sowieckiej z 1920 r., kończący się słynnymi słowami Lenina: „Wojna z Polską została nam narzucona". Istotne światło na metody, jakich Andropow użył w swej grze z generałami o najwyższą stawkę może także rzucić szczegółowa analiza zmian personalnych w radzieckich siłach lądowych w krytycznym okresie między grudniem 1980 a marcem 1981 r. Zmiany zaczęły się w grudniu 1980 r. od usunięcia głównodowodzącego sił lądowych gen. Pawłowskiego oraz jego zastępcy, politkoma, gen. Wasiagina. W ciągu następnego miesiąca we wszystkich okręgach wojskowych graniczących z Polską – z wyjątkiem jednego – z kluczowych stanowisk zostali usunięci doświadczeni dowódcy, a ich miejsca zajęli nieznani generałowie przeniesieni znad granicy chińskiej. Jeśli wojska radzieckie miały być gotowe do przekroczenia polskiej granicy 15 grudnia 1980 r. – jak donosił o tym wywiad amerykański – to był to najgorszy moment na mianowanie nowych dowódców, którym brakowało doświadczenia w nowym terenie. W kilku publikacjach zastanawiano się nad tymi zmianami, wszyscy się dziwili, ale nikt nie pokusił się o ich wyjaśnienie. Oficjalne uzasadnienia przeniesień ukazały się jednak w wojskowej prasie radzieckiej w 1981 r. Zgodnie z nimi wystąpiły ponoć poważne problemy w mobilizacji rekrutów. Rezerwiści wzywani do swych jednostek masowo dezerterowali, z czym dowódcy nie mogli sobie poradzić. Plotkę tę powtarzano także w kręgach KOR-owskich w Polsce. Problem miał wystąpić najsilniej w okręgu karpackim, obejmującym zachodnią Ukrainę, czyli na granicy z Polską. Jest jednak szczególnie interesujące, że właśnie okręg karpacki był tym jedynym okręgiem graniczącym z Polską, gdzie dowództwo pozostało po czystkach niezmienione. Wydaje się dość niezwykłe, że chociaż rzekome dezercje ponoć właśnie w tym okręgu spowodowały czystki w całych siłach lądowych, to akurat jego dowództwo pozostało nietknięte. Można przypuszczać zresztą , że również i doniesienia o masowych dezercjach – mówiąc szczerze w ówczesnej Armii Radzieckiej mało prawdopodobne, gdyż w praktyce równoważne z samobójstwem – zostały po prostu sfabrykowane jako pretekst do czystek blokujących planowaną inwazję na Polskę. Andropow, jak widać, już wtedy w pełni kontrolował sytuację. Wojska Układu Warszawskiego pod wodzą marszałka Wiktora Kulikowa były potem bliskie wkroczenia do Polski jeszcze dwa razy, co w swoich pamiętnikach potwierdza gen. Wojciech Jaruzelski: w grudniu 1980 r., a następnie w marcu 1981 r. Za każdym razem atak był odwoływany.\nNajwiększą przewagą Andropowa nad generałami armii była utrwalona w KGB tradycja tzw. eksportu kadr, na co radziecka bezpieka miała od zawsze zawarowany monopol. Andropow mógł umieszczać swoich agentów na najbardziej drażliwych stanowiskach w każdej instytucji, łącznie z armią, aby w ten sposób sprawować kontrolę nad realizacją najważniejszych decyzji. Jest więcej niż prawdopodobne, że przynajmniej część przeniesień oficerskich w grudniu 1980 roku było w rzeczywistości osadzaniem w armii takiej wewnętrznej agentury, a masowość tego zjawiska miała po prostu zamącić obraz i utrudnić ich identyfikację.\nAndropow był jednak zbyt chory, by długo cieszyć się z takim trudem zdobytą władzą. Zapadał na nerki coraz bardziej i zmarł 9 lutego 1984 r., wyznaczając na swojego następcę Michaiła Gorbaczowa, męża swej dawnej koleżanki Raisy, której rola pozostaje w tym wszystkim równie zagadkowa, jak jej pochodzenie. Znamienna jest pod tym względem wypowiedź Alaina Besancona, francuskiego historyka, b. komunisty i sowietologa, w wywiadzie dla Katarzyny Szymańskiej (www.abcnet.com.pl): „…myślę, że Zachód tworzy nadzwyczajne osobowości z sowieckich przywódców. Andropow, który stał przez 20 lat na czele KGB, został, wkrótce po dojściu do władzy uznany przez prasę amerykańską za… wielkiego liberała. To dość niezwykłe. O inteligencji Gorbaczowa powiedziałbym mniej więcej to samo, co o urodzie pani Gorbaczow. W zupełnie tajemniczy sposób, w Ameryce, we Francji, w Anglii, w krajach, gdzie pięknych kobiet nie brakuje, uznano, że pani Raisa ma w sobie wiele kobiecego wdzięku. To dość zaskakujące, ale jednocześnie uznano, że Gorbaczow posiada dużą inteligencję. Wydaje mi się, że oba wyrazy podziwu powinno się rozpatrywać na jednej płaszczyźnie”.\nJak wiemy, partyjny beton nie dopuścił jednak od razu do zwycięstwa kandydata z tej nominacji i zdołał tymczasowo odbić to kluczowe stanowisko dla starego aparatczyka, 83-letniego Konstantina Czernienki. Nie na długo. Nowy gensek, choć stary Sybirak, pożył tylko 13 miesięcy, zmarł i nastąpiła kolejna runda w starciach między armią i KGB o mianowanie jego następcy. Dało w niej wtedy znać o sobie zjawisko dramatycznego i jednoczesnego zestarzenia się kadr na szczycie władzy ZSRR. W tym samym czasie śmiertelnie zachorował także minister obrony ZSRR Dymitr Ustinow. Gdyby zależało to od armii, jego następcą zostałby zapewne marszałek Nikołaj Ogarkow, najzdolniejszy z radzieckich generałów i zdecydowany zwolennik agresywnej polityki wobec Zachodu. Jako szef sztabu od 1977 roku uważał on, że wobec perspektywy utraty przewagi militarnej ZSRR nad NATO, wynikłej z zapóźnień technologicznych, najlepszym rozwiązaniem jest zaatakować, dopóki różnice na niekorzyść ZSRR nie zwiększą się jeszcze bardziej. Prąc coraz silniej do konfrontacji 1 września 1983 roku doprowadził on zresztą do zestrzelenia nad Morzem Ochockim południowo-koreańskiego samolotu pasażerskiego KAL 007, co wywołało międzynarodową burzę. Decyzję tę Ogarkow podjął sam, bez konsultacji z Kremlem. Najlepszym jednak dowodem na to, że mimo krótkiego okresu swych rządów Andropow zdołał skutecznie podciąć polityczne wpływy armii, jest fakt, że Ogarkow został usunięty ze sztabu, i to zanim dokonano wyboru nowego ministra obrony. Szurnął go zresztą jeszcze sam Czernienko, głównie za to, że krytykował wydatki na dobra konsumpcyjne i domagał się przyśpieszenia wydatków obronnych. Nowym ministrem obrony został mało znany generał Siergiej Sokołow, który nigdy nie był nawet członkiem politbiura. Marszałek Ogarkow został przeniesiony (czytaj: zesłany) do Legnicy, skąd miał dowodzić zgrupowaniem radzieckich wojsk w Polsce i NRD. Gen. Wojciech Jaruzelski wspomina go jako człowieka górującego nad innymi radzieckimi oficerami intelektem, niechęcią do alkoholu i kulturą osobistą. Legnica była ostatnim przydziałem służbowym Ogarkowa (zmarł w 1994 roku). Bodaj ostatnim oficerem KGB, który spotykał się z nim w Lipsku był… Władimir Putin, późniejszy prezydent a obecny premier Rosji, osadzony na tym stanowisku przez notorycznego pijanicę Borysa Jelcyna, (który pojawił się na okładce Newsweeka już w roku 1977, gdy został I sekretarzem okręgu KPZR w Swierdłowsku) i który w czasie puczu Janajewa poparł i obronił Gorbaczowa, wyznaczonego przez Andropowa. Hm. Koło moich rozważań już miało się w tym miejscu zamknąć, ale coś mi się wydaje, że otworzyło się nowe.\nPOPRZEDNI ARTYKUŁUWAGA: Przemyśl i Rzeszów!\nNASTĘPNY ARTYKUŁDebata do d…y\nMARSZ NIEPODLEGŁOŚCI – WROCŁAW 2019 W dniu 11 listopada 2019 roku środowiska patriotyczne zorganizowały we...\nLud chrześcijański i „narodowy” Pan Surmacz był łaskaw zwrócić uwagę że moja wypowiedź na...\nkovac Witam wszystkich. Widziałem komentarze osób, które już zaciągnęły pożyczki z...


Barcelona osobiście obserwuje Krzysztofa Piątka - Aktualności - LigaHiszpanska.com - Wszystko o LaLiga Santander\nStrona główna » Aktualności » Barcelona osobiście obserwuje Krzysztofa Piątka\nFC Barcelona Felczyński D. @16.10.2018 | Przeczytano 458 razy\nPolski napastnik, który robi furorę na boiskach Serie A, jest pod ścisłą obserwacją skautów największych drużyn Europy.\nTakiego wejścia do Serie A nie miał jeszcze nikt. A przed dwoma miesiącami nikt nie powiedziałby, że kimś, kto przełamie tę passę, będzie nic nie znaczący Krzysztof Piątek - były piłkarz Cracovii, drużyny grupy spadkowej LOTTO Ekstraklasy. Jak porównać to do Cristiano Ronaldo - króla strzelców ostatnich edycji Ligi Mistrzów, jednego z najlepszych piłkarzy świata i legendy Realu Madryt i futbolu w ogóle? To po nim spodziewano się cudów, jednak futbol znów pokazał swoją przewrotność.\nKrzysztof Piątek aktualnie znajduje się na czele klasyfikacji strzelców Serie A. W 8 spotkaniach zdobył dziewięć bramek, a mówimy przecież tylko o lidze - Polak strzelał także w Pucharze Włoch oraz w niedawnym spotkaniu reprezentacji Polski z Portugalią (2:3). Nic więc dziwnego, że o Piątku usłyszał cały świat, a - idąc dalej - nic także dziwnego, że zainteresowali się nim skauci innych klubów.\nWśród nich - ci z Barcelony. Jak donoszą źródła zbliżone do mistrza Hiszpanii, na najbliższe spotkanie Genoi do Turynu uda się Josep Braida. Rywalem ekipy Piątka będzie Juventus, a więc najtrudniejszy zespół na Półwyspie Apenińskim. Dotychczas dwunasta ekipa ligi z potentatami się nie mierzyła - w najbliższym czasie zagra za to z Juve, Milanem, Interem czy Napoli. Te spotkania będą prawdziwym testem dla Krzysztofa Piątka.\nWiadomości o zainteresowaniu Piątkiem nie są więc plotkami. Na meczach Genoi naprawdę zjawiają się skauci największych europejskich klubów - w sobotę uczyni to także przedstawiciel Barcelony. Polak może być jednym z najbardziej rozchwytywanych piłkarzy w zimie - niedawno oficjalną ofertę złożyło Napoli, jednak Genoa stoi przy stanowisku, że nie sprzeda piłkarza za mniej niż 60 milionów euro.\nQuincy Promes: Liczyłem na więcej minut Nowy skrzydłowy Sevilli chciałby grać więcej


Szczegóły: Unique Moments Sp. z o.o. - www.naukairozwoj.pl Wyspa Bali to magiczny zakątek Indonezji. Od dziesiątek lat ściągają tu turyści zainteresowani rozwojem duchowych, jogą, ekologicznym jedzeniem oraz różnorodnością prz "> Wyspa Bali to magiczny zakątek Indonezji. Od dziesiątek lat ściągają tu turyści zainteresowani rozwojem duchowych, jogą, ekologicznym jedzeniem oraz różnorodnością prz..."/>\nUnique Moments - Bali wycieczka\nWyspa Bali to magiczny zakątek Indonezji. Od dziesiątek lat ściągają tu turyści zainteresowani rozwojem duchowych, jogą, ekologicznym jedzeniem oraz różnorodnością przyrody. Ta malownicza wyspa oferuje coś zarówno dla zwolenników biernego odpoczynku jak i aktywności fizycznej. Jednym zdaniem - na Bali każda wycieczka to doskonały pomysł.\nTo, co z pewnością warto zobaczyć to Ubud - klimatyczne miejsce pełne aromatu kadzideł, świątyń i salonów masażu. Miłośnicy adrenaliny stawiają na nurkowanie lub snorklowanie. Ci, którym zależy na pięknych fotografiach, powinni rozważyć wizytę nad wodospadami (np. Munduk czy Banyumala), w tarasach ryżowych czy pasmach górskich. Na wyspie istnieje możliwość wypożyczenia skutera, co ułatwia poruszanie się i sprawia, że Bali można zwiedzić w nieco ponad tydzień. Wycieczka na Bali z um24.pl to zawsze udane wakacje!


Ciemne Niebo - Nowe rozwiązania we Francji - latarnie wrażliwe na ciepło\nNa ulicach Tuluzy gasną światła, odkąd pojawiły się tam latarnie wrażliwe na ciepło\n• Kiedy w pobliżu nie ma przechodniów, latarnie przygasają\n• Test energooszczędności to dopiero początek, mówi zastępca burmistrza\nW Tuluzie gasną światła. Nazajutrz ranne ptaszki z Allée Camille-Soula, miasteczka w południowo-zachodniej Francji, wyruszą do pracy w porannym mroku, spowodowanym przez radykalnie nową technologię, która włącza światła jedynie wtedy, gdy przechodzą piesi.\nLatarnie, zamontowane ubiegłego weekendu na 500 metrowym odcinku chodnika, świecą z podwójną siłą, kiedy wyczuwają ciepło ludzkiego ciała. Dziesięć sekund później powracają do stanu przygaszenia.\n„To prototyp. Nie istnieją na świecie żadne takie urządzenia. W zasadzie sami stworzyliśmy tę technologię”, powiedział Alexandre Marciel, zastępca burmistrza odpowiedzialny za roboty publiczne, autostrady, służby sanitarne i oświetlenie.\nCelem projektu jest ograniczenie zużycia energii o około 50%, najpierw na ruchliwej ulicy łączącej stadion sportowy z uniwersytetem, a potem jeszcze dalej. Jeśli plan się powiedzie, projekt ten zostanie rozszerzony na całe, liczące około 450 tysięcy mieszkańców, czwarte co do wielkości francuskie miasto.\nFrancuska technologia wzbudza zainteresowanie w kraju i zagranicą. W ubiegłym miesiącu Tuluzę odwiedziła delegacja japońskich radnych z Osaki. „We wszystkich miastach o znacznej gęstości zaludnienia wprowadzenie naszej technologii sprawiłoby ogromną różnicę”, powiedział Marciel.\nWe Francji rozpoczęła się kampania przeciw nocnemu zanieczyszczeniu światłem. W ostatni weekend miały miejsce ogólnokrajowe demonstracje przeciwko skażeniu nocnego nieba przez oświetlenie miejskie. „Problem ten jako pierwsi dostrzegli astronomowie i inni eksperci, ale teraz staje się on coraz głośniejszy”, mówi Clara Osadtchy, jedna z organizatorek kampanii.\nDziałacze zwracają uwagę, że, według dostępnych statystyk, ilość światła produkowanego na jednego mieszkańca Francji wzrosła o jedną trzecią między rokiem 1990 a 2000 i wciąż rośnie. Astronomowie uważają, że niezanieczyszczone nocne niebo można obserwować jedynie z Korsyki, a z lądu tylko w niewielkim rejonie Quercy, położonym wysoko na odległym południowym skrzydle Masywu Centralnego.\nUbogie i coraz bardziej świadome zagrożeń środowiskowych społeczności próbują ograniczać zużycie energii elektrycznej. Wiele miast zmieniło już żarówki w ulicznych lampach na bardziej ekonomiczne. Po latach, kiedy niskie koszty i obfitość energii oznaczały całonocne oświetlanie, mniejsze gminy wiejskie powracają do wcześniejszych praktyk i wyłączają latarnie uliczne po północy.\n„Nowa technologia może być dobrym pomysłem dla miejsc takich jak Tuluza, ale na wsi najlepszym rozwiązaniem jest całkowite wyłączenie świateł”, powiedziała Véronique Clérin z Narodowego Stowarzyszenia Ochrony Nieba i Nocnego Środowiska (National Association for the Protection of the Sky and the Nocturnal Environment). „Przeciętna gmina (jednostka administracyjna we Francji) może zmniejszyć swój rachunek za prąd o jedną czwartą i chronić naturalne siedliska i ścieżki wędrowne ptaków, owadów i ssaków”.\nParę miesięcy temu 9-tysięczne miasto Dörentrup w Niemczech zaczęło wygaszać światła o godzinie 23. Mieszkańcy mogli oświetlić daną ulicę poprzez wysłanie specjalnego kodu ze swoich telefonów komórkowych. Kod ten zapalał latarnie przy wybranej ulicy na piętnaście minut. Lokalne przedsiębiorstwo komunalne oszacowało, że przedsięwzięcie to zmniejszyłoby emisję węgla w Dörentrup o 12 ton rocznie. Testy wykazały, że wiele latarni ulicznych było zapalanych jedynie dwa lub trzy razy w ciągu nocy.\nMarciel, urzędnik wybrany z ramienia Lewicowej Partii Radykalnej, ma wielkie ambicje. „Proszę sobie wyobrazić, że zamiast postrzegać ruch w mieście jako zużywający energię, pomyślimy o sposobach, jak ruch ten mógłby energię generować. Możliwości są nieograniczone”, powiedział.\nW Tuluzie rozważany jest projekt zamontowania prądnic prądu stałego na tysiącach darmowych rowerów. Energia wytworzona w ten sposób mogłaby być zbierana w ciągu nocy i wykorzystana do zasilenia latarni ulicznych lub narodowej sieci elektrycznej, dodał Marciel.\nWciąż jest jeszcze dużo do zrobienia. Paryż nadal promuje się jako „miasto światła”. Z protestami przeciwko zanieczyszczeniu nocnego nieba zbiegły się uroczystości wykorzystujące spektakularne oświetlenia wieży Eiffela.\nAutor tekstu: Jason Burke,\nźródło: guardian.co.uk, 26 październik 2009


Elektryków X Project Pablo - Ulica Elektryków - Gdańsk - bilety - muno.pl\nPlata o plomo?! ☀?\nProject Pablo nie ma co prawda nic wspólnego ze słynnym kolumbijskim eksporterem, ale pozostajemy za Atlantykiem. Przenosimy się jednak cztery i pół tysiąca kilometrów na północ. Właśnie tyle dzieli Medellin od Montrealu, gdzie ten młody DJ i muzyk został bohaterem sceny elektronicznej.\nZadebiutował w 2015 roku długogrającym albumem „I Want to Believe”, dokładając do tego „Come To Canada You Will Like It” sprzed roku oraz liczne wydawnictwa, które ukazały się nakładem takich labeli jak m.in. Royal Oak, Magicwire, Church czy Technicolour. Project Pablo rozwija również własną oficynę Verdicchio Music Publishing i nagrywa z przyjaciółmi pod szyldami Jump Source, Rest Corp oraz 2 Responsible.\nGłównym obszarem jego zainteresowań jest house, ale jak sam przyznaje, nigdy nie zagra jednostajnego i monotonnego setu. Stawia na ekstremalną amplitudę emocjonalną, prezentując rozhuśtany funk i staroszkolne rave’y obok atmosferycznych, ambientowych dźwięków. Ma przy tym ucho do melodii i nosa do diggingu, dlatego nikt nie powinien być zaskoczony, kiedy podczas jego setu usłyszy dubową wersję „Juicy Fruit” albo coś z repertuaru Pata Metheny.\nJedno jest pewne. Project Pablo może być z mroźnej północy, ale tego wieczoru na Ulicy Elektryków zrobi się gorąco ???


Geneza nazwy „kawa” - Palarnia kawy Coffee World PM\nDzikie krzewy kakowowca porastały wzgórza Etiopii od niepamiętnych czasów i to właśnie na Etiopię wskazuje jedna z legend opowiadająca o odkryciu kawy. Jednak światową sławę zyskała ona najpierw dzięki Arabom, a później dzięki Turkom i Włochom, którzy rozpowszechnili ją na cały świat. Być może właśnie dlatego, choć słowo kawa brzmi podobnie w wielu językach a jego etymologia nie jest do końca znana, to jego pochodzenie wywodzone jest najczęściej od arabskiego słowa qahwa, czyli „substancja pobudzająca”.\nPonieważ picie alkoholu zawsze było dla muzułmanów surowo zabronione, chętnie degustowali oni właśnie kawę, której działanie uważali za pobudzające, tak jak działanie wina. Tureckie kahve powstało właśnie za arabskim qahwa - jako skrót od qahhwat al-bun (wino z ziaren) i to od niego utworzono włoską nazwę caffè. Kahva oznacza zatem po arabsku zarówno kawę, jak i wino.\nNie wszyscy pogodzili się jednak z tą wersją pochodzenia nazwy jednej z najpopularniejszych używek na świecie. Etiopia dzielnie walczy o prymat w tym względzie, rozpowszechniając informację, że nazwa kawa wywodzi się właśnie z regionu Etiopii słynącego ze świetnej kawy i będącego jednym z pierwszych miejsc jej uprawy - prowincji Keffa.\nW samej Etiopii kawę nazywa się różnie, w zależności od regionu. Bywa nazywana: bunna, bun, bona, kawa. Etiopskie nazwy kawy pochodzą prawdopodobnie od najstarszych miejsc uprawy tej rośliny, czyli regionów Keffa i Buno.\nW Polsce kawa pojawiła się po bitwie pod Wiedniem w 1683 roku. Podawano ją „po turecku” (choć wcześniej była już znana regionalnie, np. w Kamieńcu Podolskim, gdzie dla wojsk osmańskich stworzono po zajęciu miasta kawiarnie, więc i polscy mieszkańcy Kamieńca mogli się wówczas zapoznać ze zwyczajem picia kawy).\nNiezależnie od genezy nazwy w kawie najważniejszy jest jednak smak i aromat, którym ludzie zachwycają się od setek lat. Ciekawostki związane z pochodzeniem kawy są zapewne dla smakoszy czarnego napoju interesującym dodatkiem, jednak prawdziwe znaczenie ma dla nich delektowanie się palonymi owocami kawowca - starożytnego krzewu rosnącego od wieków na stepowo-pustynnych wzgórzach Etopii.


Richard Rhodes, Jak powstała bomba atomowa — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 5\nKup i pobierz za 59,92 zł 43,14 zł ($ 10,91)\nBadania Rutherforda na Uniwersytecie McGilla wyjaśniły złożone procesy przemian pierwiastków promieniotwórczych; w 1908 roku uzyskał za nie Nagrodę Nobla z chemii. Chciał dostać tę nagrodę; w końcu 1904 roku pisał do żony, która w tym czasie odwiedziła rodzinę w Nowej Zelandii: „Mam szansę, jeśli nadal będę tak pracował”, a na początku 1905 roku: „Wszyscy idą moim śladem i jeśli mam mieć szansę na Nagrodę Nobla w ciągu następnych kilku lat, muszę dużo pracować”. Rozbawiło go to, że otrzymał nagrodę z chemii, a nie z fizyki. „Do końca życia można było z niego żartować, co bardzo lubił – mówił jego zięć – że w ten sposób został napiętnowany jako chemik, a nie prawdziwy fizyk”.\nKtoś obecny na ceremonii opowiadał, że Rutherford wyglądał komicznie młodo (miał trzydzieści siedem lat), a jego przemówienie było rewelacją wieczoru. Mówił o rezultatach badań opublikowanych zaledwie miesiąc wcześniej w krótkiej notatce, które potwierdziły hipotezę, że cząstki alfa to atomy helu. Decydujące doświadczenie było jak zwykle eleganckie. Rutherford polecił szklarzowi, by wykonał rurę z bardzo cienkiego szkła. Usunął z rury powietrze i napełnił ją gazowym radonem, silnym źródłem cząstek alfa. Rura nie przepuszczała gazu, ale cząstki alfa mogły przeniknąć przez cienkie ścianki. Rutherford umieścił rurę wypełnioną radonem w drugiej rurze, wypompował powietrze z przestrzeni między nimi, po czym szczelnie zamknął zewnętrzną rurę. „Po kilku dniach – z tryumfem mówił zebranym w Sztokholmie – w zewnętrznym naczyniu widać było jasne widmo helu”. „Rutherford był artystą – wspominał jego dawny student. – Wszystkie jego doświadczenia miały styl”.\nWiosną 1907 roku Rutherford opuścił Montreal i wraz z żoną i córką (jego jedyne dziecko, miała wówczas sześć lat) powrócił do Anglii. Przyjął stanowisko profesora fizyki w Manchesterze, mieście, w którym prawie sto lat wcześniej John Dalton ponownie przywołał do życia teorię atomową. Kupił dom i natychmiast przystąpił do pracy, w której pomagał mu doświadczony niemiecki fizyk Hans Geiger, asystent poprzedniego profesora. Po wielu latach Geiger z rozczuleniem wspominał okres, w którym Rutherford kierował fizyką w Manchesterze:\nWidzę jego cichą pracownię na górze budynku, na poddaszu, gdzie trzymał swój rad i w której przeprowadzono tyle znanych prac nad emanacją. Pamiętam także ponurą piwnicę, w której zainstalował delikatne instrumenty do badania promieni alfa. Rutherford uwielbiał ten pokój. Gdy ktoś schodził po dwóch stopniach, słyszał w ciemnościach głos Rutherforda, który przypominał, że na wysokości głowy przez pokój przechodzi rura ciepłownicza i że trzeba przekroczyć dwie rury wodociągu. Wreszcie, w słabym świetle, można było dojrzeć tego wielkiego człowieka siedzącego przy swoim aparacie.\nDom Rutherforda był weselszy; inny z manchesterskich pracowników mile wspomina, że „sobotnie i niedzielne kolacje w pomalowanej na biało jadalni poprzedzały wielogodzinne, przeciągające się narady w gabinecie na pierwszym piętrze; w niedzielę, po przejażdżkach motorem po drogach Cheshire, często podawano herbatkę w salonie”. Alkoholu nie podawano – Mary Rutherford była przeciwniczką picia. Wprawdzie niechętnie, ale pozwalała palić, ponieważ jej mąż palił bardzo dużo, i papierosy, i fajkę.\nW średnim wieku słynął z głośnego zachowania; studenci nazywali go „wodzem plemiennym”. Lubił się przekomarzać i używać slangu. Często, chodząc po laboratorium, śpiewał, fałszując: „Naprzód, żołnierze Chrystusa”. Zajmował już swoje miejsce w świecie i gdy nadchodził, wszyscy o tym wiedzieli. Miał rumianą twarz z błyszczącymi oczami i z czasem dorobił się sporego brzucha. Dobrze ukrywał brak pewności siebie; wymieniał krótki i słaby uścisk dłonią jak gdyby pozbawioną kości; „sprawiało to wrażenie – wspominał jego kolejny były student – że unika fizycznego kontaktu”. Nadal paraliżowało go lekceważenie, czerwienił się wówczas i oniemiały odsuwał na bok. Był spokojniejszy, uprzejmiejszy w stosunku do studentów – szczere złoto. „Był człowiekiem, który nigdy nie robił brzydkich kawałów”.\nChaim Weizman, rosyjski Żyd, biochemik, później pierwszy prezydent Izraela, pracował wówczas na uniwersytecie w Manchesterze, gdzie zajmował się produktami fermentacji. Z Rutherfordem łączyła go przyjaźń. „Młodzieńczy, energiczny, hałaśliwy – wspominał Weizman – zupełnie nie robił wrażenia naukowca. Chętnie zabierał głos, mówił z ożywieniem na każdy temat, często nic o nim nie wiedząc. Gdy schodziłem do sali jadalnej na lunch, często słyszałem jego donośny, przyjazny głos niosący się po korytarzu”. Weizman uważał, że Rutherford w ogóle nie znał się na polityce, wybaczał mu to jednak, wychodząc z założenia, że czas wypełnia mu całkowicie ważna praca naukowa. „Był uprzejmy, ale nie znosił głupców”.\nWe wrześniu 1907 roku, w czasie swego pierwszego semestru w Manchesterze, Rutherford sporządził spis ewentualnych tematów badań. Na siódmym miejscu znalazło się „Rozpraszanie cząstek alfa”. Pracując tyle lat nad identyfikacją cząstek alfa, zaczął doceniać ich ogromną przydatność jako narzędzia do badania atomów; w porównaniu z mającymi dużą energię, ale bardzo lekkimi elektronami, cząstki alfa są masywne i silnie oddziałują z materią. Zbadanie tego oddziaływania mogło wyjaśnić budowę atomu. „Nauczono mnie patrzeć na atom jak na ładną, twardą kulkę, czerwoną lub szarą, stosownie do upodobań” – powiedział kiedyś Rutherford do zgromadzonych przy kolacji. W 1907 roku wiedział już, że atom wcale nie jest twardą kulką, lecz w znacznej mierze składa się z pustej przestrzeni. Dowiódł tego w 1903 roku niemiecki fizyk Philipp Lenard, bombardując pierwiastki promieniami katodowymi. Lenard obrazowo przedstawił swoje wyniki badań, korzystając z metafory: obszar zajmowany przez metr sześcienny stałej platyny jest równie pusty jak przestrzeń międzygwiazdowa.\nAle jeżeli nawet w atomach istnieje pusta przestrzeń – próżnia w próżni – to musi tam być coś jeszcze. W 1906 roku na Uniwersytecie McGilla Rutherford badał ugięcie toru cząstek alfa w polu magnetycznym. Przepuszczał je przez wąską szczelinę, a uzyskaną wiązkę poddawał działaniu pola magnetycznego. Pewnego razu przesłonił połowę szczeliny arkuszem miki grubości zaledwie trzech tysięcznych centymetra; folia była tak cienka, by cząstki alfa mogły przez nią przejść. Rutherford rejestrował cząstki za pomocą papieru fotograficznego. Analiza wyników doświadczenia wykazała, że krawędzie tej części wiązki, która przeszła przez mikę, są rozmazane. Oznaczało to, że w wyniku oddziaływania cząstek alfa z atomami miki nastąpiło ugięcie ich trajektorii – czyli rozproszenie o kąt dochodzący do 2°. Ponieważ silne pole magnetyczne powoduje niewiele większe odchylenie torów ruchu cząstek alfa, to wynik tego doświadczenia wskazywał, że dzieje się coś niezwykłego. Jak na tak masywne, poruszające się z dużą prędkością cząstki odchylenie o 2° było naprawdę olbrzymie. Rutherford obliczył, że rozproszenie cząstek alfa o taki kąt wymagałoby pola elektrycznego o natężeniu około 100 milionów woltów na centymetr miki. „Wynik ten wyraźnie wskazywał – pisał – że atomy materii muszą być siedzibą bardzo wielkich sił elektrycznych”. I właśnie dlatego umieścił rozpraszanie cząstek alfa na liście tematów badań.\nBy zbadać to zjawisko, musiał nie tylko policzyć, ale także zobaczyć pojedyncze cząstki. W Manchesterze zajął się budową odpowiednich detektorów. Razem z Hansem Geigerem zbudowali aparat elektryczny, który sygnalizował trzaskiem pojawienie się cząstki alfa w komorze licznika. Geiger przekształcił później ten wynalazek w dobrze znany licznik Geigera, używany w badaniach promieniowania.\nKażdą z osobna cząstkę alfa można zarejestrować za pomocą siarczku cynkowego; tym związkiem powleczone były rury z roztworem radu, które w Paryżu w 1903 roku Piotr Curie przyniósł nocą do ogrodu. Gdy cząstka alfa uderza w szklaną płytkę powleczoną siarczkiem cynkowym, w punkcie trafienia widać błysk. Jest to znane zjawisko zwane scyntylacją, od greckiego słowa oznaczającego iskrę. Obserwując przez mikroskop słabą scyntylację siarczku cynkowego, można rozróżnić poszczególne błyski i policzyć je. Była to jednak niesłychanie uciążliwa praca; najpierw przez przynajmniej 30 minut trzeba było przebywać w ciemnym pokoju, by przyzwyczaić oczy, później można było liczyć tylko przez minutę, gdyż nie dało się dłużej skupiać wzroku na małej, ciemnej płytce. Koniec okresu liczenia sygnalizował stoper z dzwonkiem. Nawet pod mikroskopem z trudem można było dostrzec scyntylację; prowadzący doświadczenie spodziewał się, że nastąpi kilka błysków, i dlatego zupełnie nieświadomie widział czasem błyski urojone. Nasuwało się zatem pytanie, jak dokładna jest ta metoda. Rutherford i Geiger porównali liczbę cząstek policzonych przez obserwatora i zarejestrowanych za pomocą elektrycznego licznika; gdy okazało się, że obserwacja człowieka daje wiarygodne wyniki, zrezygnowali z licznika, który pozwalał tylko policzyć cząstki, a Rutherford dążył przede wszystkim do ustalenia ich trajektorii.\nGeiger przystąpił do badania rozpraszania cząstek alfa; pomagał mu Ernest Marsden, wówczas osiemnastoletni student z Uniwersytetu Manchesterskiego. Obserwowali cząstki alfa wylatujące ze źródła i przechodzące przez folie z aluminium, srebra, złota lub platyny. Wyniki były na ogół takie, jak się spodziewano: wskutek wielokrotnych zderzeń z atomami podobnymi do ciasta z rodzynkami całkowity kąt ugięcia trajektorii cząstki alfa może osiągnąć wartość 2°. Przebieg doświadczenia zakłócały cząstki poruszające się w przypadkowych kierunkach. Geiger i Marsden przypuszczali, że są one rozpraszane przez molekuły w ściankach rurki wylotowej źródła. Usiłowali wyeliminować te cząstki za pomocą szeregu zwężających się metalowych nakładek przymocowanych do zakończenia rurki wylotowej. Bezskutecznie.\nDo pokoju wkroczył Rutherford. We trzech zastanawiali się nad problemem. Coś pobudziło intuicję Rutherforda; a jeżeli te uboczne zjawiska coś znaczą? Już miał wyjść, gdy zwrócił się do Marsdena i powiedział: „Zobacz, czy zarejestrujesz jakieś cząstki odbite bezpośrednio od powierzchni metalu”. Marsden wiedział, że wynik powinien być negatywny; cząstki alfa przelecą przez cienkie folie, nie odbiją się od nich z powrotem – ale wiedział również, że przeoczenie pozytywnego wyniku byłoby niewybaczalnym grzechem. Przygotował bardzo starannie silne źródło cząstek alfa. Cienką jak ołówek wiązkę cząstek skierował pod kątem 45° na arkusz złotej folii. Ekran scyntylacyjny ustawił po tej samej stronie co folia i wiązka cząstek, w taki sposób, że gdyby cząstki odbiły się od folii, trafiłyby w ekran i pojawiłby się błysk. Między rurką wylotową a ekranem umieścił grubą płytę ołowianą, tak aby cząstki alfa nie mogły dotrzeć do ekranu bezpośrednio ze źródła.\nSchemat doświadczenia Ernesta Marsdena: A–B – źródło cząstek alfa, R–R – złota folia, P – ołowiana płyta, S – ekran scyntylacyjny, M – mikroskop\nKu swemu zdziwieniu Marsden od razu znalazł to, czego szukał. „Pamiętam doskonale, jak opowiadałem Rutherfordowi o wynikach, gdy spotkałem go na schodach wiodących do jego pokoju, i radość, z jaką mu o tym mówiłem”.\nKilka tygodni później Geiger i Marsden pod kierunkiem Rutherforda przygotowali do publikacji opis doświadczenia. „Biorąc pod uwagę dużą prędkość oraz masę cząstki alfa, wydaje się zaskakujące, że, jak pokazuje doświadczenie, niektóre cząstki odbijają się pod kątem 90°, a nawet większym, od warstwy złota o grubości 6 × 10−5 [tzn. 0,00006] centymetra. Do spowodowania podobnego efektu w polu magnetycznym potrzebne byłoby niezwykle silne pole, o natężeniu 109 jednostek absolutnych”. Rutherford zaczął się zastanawiać, co takie rozproszenie może oznaczać.\nZastanawiał się ponad rok, zajmując się jednocześnie wieloma innymi sprawami. Były momenty, kiedy wydawało mu się, że wie, co ten wynik oznacza, ale potem jakoś o tym zapomniał. Nawet po opublikowaniu sensacyjnego wniosku Rutherford niechętnie go rozpowszechniał. Jedną z przyczyn mógł być fakt, że odkrycie nie zgadzało się z modelami atomu, które wcześniej zaproponowali J.J. Thomson i lord Kelvin. Jego interpretacja odkrycia Marsdena budziła również wątpliwości natury fizycznej, które trzeba było wyjaśnić.\nWyniki Marsdena naprawdę zaskoczyły Rutherforda. „Było to najbardziej nieprawdopodobne zdarzenie w moim życiu. To było niemal tak niewiarygodne, jakbyś wystrzelił piętnastocalowy pocisk w kawałek papierowej bibułki, a pocisk odbił się i trafił w ciebie. Po zastanowieniu zrozumiałem, że rozproszenie wstecz musi być wynikiem jakiegoś pojedynczego zderzenia, a kiedy przeprowadziłem obliczenia, stwierdziłem, że nie można uzyskać takiego efektu, jeżeli się nie założy, że główna część masy atomu jest skupiona w maleńkim jądrze”.\nOkreślenie „zderzenie” jest mylące. Prowadząc obliczenia i rysując szkice atomu na dużych arkuszach dobrego papieru, Rutherford wyobrażał sobie, że cząstka porusza się po zakrzywionym torze, zbliża do zwartego, masywnego, centralnie położonego ciała i oddala od niego, podobnie jak kometa krążąca wokół Słońca w czasie grawitacyjnego pas de deux. Zbudował nawet model – ciężki elektromagnes zawieszony jak wahadło na drucie długości 9 metrów. Elektromagnes ten został wprawiony w ruch wahadłowy nad drugim elektromagnesem umieszczonym na stole. Gdy elektromagnesy były zwrócone do siebie tymi samymi biegunami, a zatem odpychały się, wówczas tor ruchu wahadła przybierał kształt paraboliczny. Tak samo zmieniał się kierunek ruchu cząstek alfa. Rutherford, jak zawsze, nie mógł się obyć bez poglądowego modelu.\nGdy następne doświadczenie potwierdziło jego przypuszczenie, że atom ma małe, masywne jądro, był wreszcie gotowy do ogłoszenia swej teorii. Postanowił to zrobić 7 marca 1911 roku na forum starego Manchesterskiego Towarzystwa Literacko-Filozoficznego [Manchester Literary and Philosophical Society]. Przychodziła tam „publiczność o różnych zainteresowaniach – jak wspominał James Chadwick, wówczas student – ludzie interesujący się literaturą i filozofią, w większości przedsiębiorcy”.\nPierwszym punktem porządku dziennego było sprawozdanie manchesterskiego importera owoców o rzadkim okazie węża, który znalazł w transporcie bananów z Jamajki. Mówca zademonstrował gada. Następnie przyszła kolej na Rutherforda. Zachowało się tylko streszczenie jego wystąpienia, ale Chadwick tak wspomina swoje wrażenie: „dla nas, młodych wówczas chłopców, było to niezwykle wstrząsające wydarzenie. [...] Rozumieliśmy, że jest to oczywista prawda, tak być musiało”.\nRutherford odkrył jądro atomu, ale nie znał jeszcze rozmieszczenia elektronów. Na zebraniu w Manchesterze mówił o „centralnym ładunku elektrycznym skupionym w punkcie i otoczonym jednorodnym, sferycznym rozkładem ładunku o przeciwnym znaku i równej wielkości”. To uproszczenie wystarczało do wykonania obliczeń, ale pomijało ważny fakt fizyczny, mianowicie że „rozkład ładunku o przeciwnym znaku” musi mieć postać pewnego rozkładu elektronów, które w jakiś sposób muszą być rozmieszczone dookoła jądra.\nKolejna tajemnica. Japoński fizyk teoretyk Hantaro Nagaoka przedstawił w 1903 roku model atomu przypominający Saturna, w którym płaskie pierścienie elektronów poruszały się wokół „cząstki o dodatnim ładunku”. Nagaoka skorzystał w swym modelu z teorii matematycznej Jamesa Clerka Maxwella, z jego pierwszej wyśmienitej pracy On the Stability of Motion of Saturn’s Rings [O stabilności ruchu pierścieni Saturna], opublikowanej w 1859 roku. Według zgodnej oceny wszystkich biografów Rutherford dowiedział się o pracy Nagaoki dopiero 11 marca 1911 roku, już po manchesterskim zebraniu, z kartki pocztowej nadesłanej mu przez zaprzyjaźnionego fizyka: „Campbell zawiadamia mnie, że w celu wytłumaczenia zjawisk optycznych Nagaoka próbował kiedyś wprowadzić model atomu z dużym dodatnim centrum”. Wyszukał potem pracę Japończyka w „Philosophical Magazine” i wspomniał o niej na ostatniej stronie swojego długiego artykułu The Scattering of α and β Particles by Matter and the Structure of the Atom (Rozpraszanie cząstek α i β przez materię a budowa atomu], który wysłał w kwietniu do tego samego pisma. W pracy tej napisał, że atom Nagaoki „miał się składać z centralnej masy przyciągającej, otoczonej pierścieniami wirujących elektronów”.\nWydaje się jednak, że nieco wcześniej Nagaoka odwiedził go, ponieważ japoński fizyk napisał z Tokio 22 lutego 1911 roku, dziękując „za wielką uprzejmość, jaką okazał mi pan w Manchesterze”. Zapewne nie rozmawiali o modelach atomu, gdyż Nagaoka prawdopodobnie zamieściłby jakieś uwagi w swoim liście, a Rutherford, który był człowiekiem bardzo uczciwym, z pewnością napisałaby o tym w swoim artykule[2*].\nByć może Rutherford nie znał modelu atomu Nagaoki z tej przyczyny, że model został skrytykowany i zarzucony wkrótce po jego ogłoszeniu ze względu na poważny kontrargument teoretyczny, dotyczący również modelu Rutherforda. Pierścienie Saturna są trwałe, gdyż siła działająca między tworzącymi je cząsteczkami i bryłami materii – siła ciężkości – jest siłą przyciągającą. W pierścieniach elektronowych Nagaoki, gdzie wszystkie elektrony mają taki sam ładunek ujemny, działa między nimi siła odpychająca. Z rozważań matematycznych wynika, że ruch wokół jądra dwóch lub więcej elektronów rozmieszczonych na orbicie w równych odstępach doprowadziłby do wystąpienia oscylacji, tj. zaburzeń, które bardzo szybko doprowadziłyby do rozpadu atomu.\nSłuszne zarzuty dotyczące atomu Nagaoki odnosiły się również, przynajmniej teoretycznie, do modelu atomu, który Rutherford zaproponował na podstawie doświadczenia. Gdyby atomem rządziły mechaniczne prawa klasycznej fizyki, obowiązujące w układach planetarnych, to model Rutherforda byłby błędny. Nie była to jednak jedynie konstrukcja teoretyczna. Był to wynik fizycznego eksperymentu. Atom najwidoczniej istniał. Był tak trwały jak świat i odbijał cząstki alfa niczym armatnie pociski.\nKtoś musiał rozwiązać sprzeczność między klasyczną fizyką a modelem atomu Rutherforda, którego słuszność potwierdzały eksperymenty. Musiał to być ktoś innego pokroju niż Rutherford; nie fizyk doświadczalny, lecz teoretyk potrafiący zgłębiać rzeczywistość. Musiał mieć tyle odwagi co Rutherford i tyleż pewności siebie. Musiał być gotowy na przejście na drugą stronę mechanistycznego lustra i penetrację nieznanego, niemechanistycznego świata, w którym zjawiskami zachodzącymi w skali atomowej rządzą inne prawa niż te, które kierują ruchem planet i wahadeł.\nJak gdyby na wezwanie, ktoś taki pojawił się niebawem w Manchesterze. Wiemy o tym z listu Rutherforda z 18 marca 1912 roku do amerykańskiego przyjaciela: „Bohr, Duńczyk, ściągnął z Cambridge i pojawił się tutaj, by zdobyć trochę doświadczenia w pracy nad promieniotwórczością”. Tym „Bohrem” był Niels Henrik David Bohr, duński fizyk teoretyk. Miał dwadzieścia siedem lat.\n„Do pokoju wszedł wątły chłopiec – wspomina wizytę w Manchesterze kolega Rutherforda z Uniwersytetu McGilla i jego biograf A.S. Eve – którego Rutherford natychmiast zabrał do swego gabinetu. Pani Rutherford wyjaśniła mi, że gościem jest młody Duńczyk i że jej mąż wysoko ceni jego pracę. Nic dziwnego, to był Niels Bohr!” Pamięć jest zawodna. Bohr był doskonałym sportowcem. Duńczycy oklaskiwali jego wyczyny w uniwersyteckiej drużynie piłki nożnej. Biegał na nartach, jeździł na rowerze, żeglował, rąbał drzewo, był niepokonany w grze w ping-ponga, z reguły wchodził po schodach po dwa stopnie naraz. Jego budowa fizyczna była imponująca: był wysoki, jak wspomina C.P. Snow, miał „ogromną, wysoko sklepioną głowę”, wydatną szczękę i duże ręce. W młodości był szczuplejszy niż w starszych latach, a masa niesfornych, zaczesanych do tyłu włosów nadawała mu wygląd chłopięcy. Niels Bohr z pewnością nie sprawiał wrażenia człowieka wątłego.\nTo nie wygląd fizyczny Bohra, lecz prawdopodobnie jego zachowanie, wówczas jeszcze dość niepewne, sprawiło, że Eve tak go zapamiętał. Był „znacznie bardziej muskularny i wysportowany, niż wskazywałby na to jego powściągliwy sposób bycia – potwierdza Snow – zwłaszcza że mówił bardzo cicho, niemal szeptem”. Bohr przez całe życie mówił tak cicho (ale niezmordowanie), że ludzie musieli się wysilać, by go usłyszeć. Snow znał go jako „rozmówcę, któremu tak trudno było dotrzeć do sedna sprawy jak Henry’emu Jamesowi na starość”. Na forum publicznym Bohr mówił zupełnie inaczej niż prywatnie, inaczej jeszcze, gdy dopiero zaczynał badać jakiś problem czy gdy już go przemyślał. Według Oskara Kleina, studenta Bohra, a potem kolegi: „dokładał wiele starań, by jak najdokładniej przedstawić wszystkie aspekty problemu”. Albert Einstein podziwiał Bohra, gdyż „wypowiadał swoje opinie jak ktoś, kto nieustannie błądzi po omacku, a nie jak ktoś, kto uważa, że posiadł prawdę ostateczną”. Jeśli Bohr szukał po omacku, rozwijając swoje rozważania, to w miarę opanowywania problemu „jego pewność rosła, mowa nabierała wigoru i pełna była żywych porównań” – zauważył fizyk Otto Frisch, siostrzeniec Lise Meitner. Prywatnie, wśród bliskich przyjaciół – mówił Klein – „wysławiał się bardzo obrazowo, wyrażając równie mocno podziw, jak krytykę”.\nSposób bycia Bohra był podobny do stylu wypowiedzi. Einstein poznał go w Berlinie wiosną 1920 roku. „Nieczęsto zdarzało się w moim życiu – napisał później do Bohra – aby jakiś człowiek samą swoją obecnością sprawiał mi tyle radości co Pan”. Napisał również do ich wspólnego przyjaciela Paula Ehrenfesta, austriackiego fizyka pracującego w Lejdzie: „Jestem w nim równie zakochany jak Ty”. Mimo zachwytu Einstein nie omieszkał przyjrzeć się swemu nowemu przyjacielowi; jego ocena trzydziestopięcioletniego Bohra podobna była do sądu Eve’a o nim w okresie, kiedy miał dwadzieścia osiem lat: „Przypomina nadwrażliwe dziecko, które porusza się po tym świecie jak w transie”. W czasie pierwszego spotkania – dopóki Bohr nie zaczął mówić – teoretyk Abraham Pais uważał, że pociągła twarz Bohra była niezwykle „ponura”, i był zaskoczony tym chwilowym wrażeniem, ponieważ wszyscy mówili „o jego ogromnym ożywieniu i ciepłym, słonecznym uśmiechu”.\nWkład Bohra do fizyki XX wieku ustępuje tylko wkładowi Einsteina. Był naukowym mężem stanu o niezrównanej zdolności przewidywania. W większym niż u przeciętnego naukowca stopniu o jego pracy decydowała osobowość – ciężko przez niego wypracowana, z zakorzenionymi wartościami i uczuciami. Przez pewien czas w młodości Bohr przeżywał okres bolesnego wewnętrznego rozbicia.\nOjciec Bohra, Christian, był profesorem fizjologii na Uniwersytecie Kopenhaskim. Nosił sumiaste wąsy, twarz miał zaokrągloną, a czoło niezbyt wysokie. Prawdopodobnie był wysportowany, na pewno zaś lubił sport; dzięki jego staraniom i finansowej pomocy powstał Akademisk Boldklub, w którym jego synowie później grali w pierwszej drużynie piłki nożnej (Harald, młodszy brat Nielsa, grał w reprezentacji Danii na olimpiadzie w 1908 roku). Politycznie postępowy, działał na rzecz emancypacji kobiet; w sprawach religijnych był sceptykiem, ale oficjalnie należał do Kościoła luterańskiego, słowem – solidny mieszczański intelektualista.\nChristian Bohr opublikował pierwszą pracę naukową, gdy miał dwadzieścia dwa lata, później uzyskał dyplom lekarza i stopień doktora fizjologii; studiował w Lipsku pod kierunkiem Carla Ludwiga, wybitnego fizjologa. Specjalizował się w zagadnieniach oddychania; wprowadził do badań praktykę wykonywania starannych doświadczeń fizycznych i chemicznych, co na początku lat osiemdziesiątych XIX wieku było jeszcze nowością. Jak wspominał jego przyjaciel, poza pracą był „gorącym wielbicielem” Goethego i interesował się poważnymi problemami filozofii.\nJednym z tematów wielkich dyskusji w owym czasie był spór między witalizmem a mechanicyzmem. Stanowił nową wersję starej debaty między zwolennikami poglądu, że świat ma wytyczony cel (wyznawali go również ludzie wierzący), a ludźmi uważającymi, że wszystko przebiega automatycznie i przypadkowo lub też wszystkie zmiany zachodzą cyklicznie i nie przynoszą żadnego postępu. Niemiecki chemik kpiący w 1895 roku z „czysto mechanistycznego świata”, „naukowego materializmu”, zgodnie z którym motyl mógł z powrotem przekształcić się w gąsienicę, brał udział w sporze, który toczył się od czasów Arystotelesa.\nW specjalności Christiana Bohra spór dotyczył pytania, czy organizmy i ich elementy składowe – oczy, płuca – powstały stosownie do pierwotnie istniejącego celu czy wykształciły się zgodnie ze ślepymi prawami chemii i ewolucji. Najzagorzalszym obrońcą mechanistycznych poglądów w biologii był Niemiec Ernest Heinrich Haeckel, który uważał, że nie ma różnicy między organiczną i nieorganiczną materią i że życie powstało samorzutnie. Psychologia jest właściwie gałęzią fizjologii; dusza nie jest wieczna, a wola wolna. Mimo wagi, jaką przywiązywał do doświadczenia naukowego, Christian Bohr był przeciwnikiem Haeckla, być może dlatego, że ubóstwiał Goethego. Musiał się zatem uporać z trudnym zadaniem godzenia swej praktyki z wyznawanymi poglądami.\nCzęściowo z tego powodu, ale i dla przyjemności przebywania w towarzystwie przyjaciół, po piątkowych sesjach Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Literatury zaczął regularnie chodzić do kawiarni na dyskusje z filozofem Haraldem Høffdingiem, który, podobnie jak Christian Bohr, był członkiem akademii. Inny pogląd prezentował sympatyczny fizyk Christian Christensen, który w dzieciństwie był pasterzem. Później, zamiast w kawiarni, spotykali się kolejno w swoich domach. Przyłączył się do nich filolog Vilhelm Thomsen i w ten sposób fizyk, biolog, filolog i filozof utworzyli niezwykłą grupę. Niels i Harald Bohrowie przez całe swoje dzieciństwo przysłuchiwali się ich dyskusjom, gdy wypadała kolej na spotkanie w ich domu.\nChristian Bohr traktował poważnie sprawę emancypacji kobiet; z tego powodu zgodził się prowadzić zajęcia w szkole przygotowującej kobiety do studiów uniwersyteckich. Jedną z jego uczennic była córka żydowskiego bankiera Ellen Adler. Pochodziła z kulturalnej i bogatej rodziny odgrywającej dużą rolę w życiu Danii; ojca kilkakrotnie wybierano do niższej i wyższej izby Folketingu, duńskiego parlamentu. Christian Bohr zaczął się starać o rękę Ellen; ostatecznie pobrali się w 1881 roku. Jak wspominał jeden z przyjaciół jej synów, Ellen była pozbawioną egoizmu „uroczą osobą”. Po ślubie porzuciła judaizm, zrezygnowała także ze studiów uniwersyteckich, choć na pewno kiedyś zamierzała studiować.\nPo ślubie Christian i Ellen Bohrowie zamieszkali w rezydencji rodziny Adlerów. Naprzeciw domu, po drugiej stronie szerokiej, wybrukowanej kamieniami ulicy, znajdował się pałac Christiansborg, siedziba Folketingu. Tam właśnie, w tej zamożnej siedzibie, 7 października 1885 roku urodził się Niels Hendrik; był drugim z kolei dzieckiem, ale pierwszym synem. W 1886 roku, gdy Christian Bohr przyjął stanowisko na uniwersytecie, rodzina przeniosła się do domu obok Akademii Chirurgii, w której mieściły się laboratoria fizjologiczne. W tym domu wychowywali się Niels i młodszy od niego o dziewiętnaście miesięcy brat Harald.\nJak sięgał pamięcią, Niels lubił rozmyślać o głębokich problemach. Ojciec z upodobaniem stosował paradoksy; może refleksyjność usposobienia Nielsa wzięła się z tego ojcowskiego zwyczaju. Jednocześnie chłopiec był bardzo rzeczowy; gdy został fizykiem, ta niedoceniana cecha stała się jedną z jego najważniejszych zalet. Kiedyś, podczas spaceru z trzyletnim Nielsem, ojciec zwrócił mu uwagę na harmonijną budowę drzewa (pień, konary, gałęzie, gałązki), układając dlań jego obraz z poszczególnych części. Dziecko widziało całość i jej części; gdyby tak nie było, mówił, nie byłoby to drzewo. Bohr wspominał tę historię przez całe życie, ostatni raz na kilka dni przed śmiercią w 1962 roku, w wieku siedemdziesięciu ośmiu lat. „Od wczesnego dzieciństwa mogłem coś powiedzieć na temat filozoficznych zagadnień”, rzekł wówczas z dumą. I z powodu tych umiejętności, powiedział, „uważano mnie za dziecko nieco szczególne”.\nHarald Bohr był błyskotliwy, dowcipny, pełen życia; początkowo sądzono, że jest zdolniejszy od brata. „Jednak bardzo wcześnie – mówi późniejszy współpracownik i biograf Nielsa Bohra Stefan Rozental – Christian Bohr inaczej ocenił synów; dostrzegł wielkie zdolności Nielsa, szczególne talenty i skalę wyobraźni”. Wyraził to przekonanie w sposób, który byłby może okrutny, gdyby obaj bracia nie byli tak do siebie przywiązani. „Niels – powiedział – był w rodzinie wyjątkową osobą”.\nGdy Niels był w piątej klasie, polecono mu narysować dom; okazało się, że przedstawił bardzo dojrzały rysunek, ale najpierw policzył paliki płotu. Lubił stolarstwo oraz ślusarstwo i od młodych lat był domową tak zwaną złotą rączką. „Nawet w dzieciństwie uważano go za rodzinnego myśliciela – mówił jego młodszy kolega – a ojciec słuchał uważnie jego poglądów na podstawowe zagadnienia”. Prawie na pewno miał trudności z nauką pisania, a później z pisaniem. Matka była jego sekretarką; Niels dyktował jej zadania szkolne, a ona je przepisywała.\nW dzieciństwie Niels i Harald byli zżyci jak para bliźniaków. „Nierozłączność – pisze Rozental – była podstawą stosunków między braćmi”. Mówili i myśleli à deux – powiedział jeden z ich przyjaciół. „W całym moim dzieciństwie – wspominał Bohr – brat odgrywał bardzo dużą rolę. [...] Miałem z bratem wiele wspólnego. Pod każdym względem był ode mnie zdolniejszy”. Harald z kolei mówił każdemu, kto go o to pytał, że był jedynie przeciętny, brat natomiast był szczerym złotem, i wydaje się, że tak istotnie sądził.\nMowa jest nieporadna, a pisanie zubaża. Nie język, ale powierzchnia ciała jest dla dziecka pierwszą mapą świata, bez podziału na podmiot i przedmiot. Rozdzieli je dopiero obudzona świadomość. Niels Bohr chętnie demonstrował, że kij, używany jako narzędzie do badania przestrzeni – na przykład laska niewidomych – może stanowić przedłużenie ręki. Mówił, że mogłoby się wydawać, iż zmysł dotyku przesuwa się na koniec kija. Często przytaczał to spostrzeżenie (jego studenci uważali je za cudowne), podobnie jak historię o chłopcu i drzewie, ponieważ miało dla niego duże znaczenie uczuciowe.\nKup i pobierz za 59,92 zł 43,14 zł ($ 15,16 $ 10,91)


Elegancja na sportowo – kilka przydatnych porad | Dykcjonarz\n13 czerwca 2019 11 czerwca 2019 Dykcjonarz Życie i styl\nW ostatnich latach dużą popularnością cieszy się łączenie sportowego luzu z elegancją. Trend ten zyskał wielu zwolenników i zwolenniczek, bowiem charakteryzuje go znaczna wygoda, a jednocześnie łatwo przenieść go zarówno na sferę prywatną, jak i ubiór do pracy. Oto kilka porad jak łączyć te dwa warianty.\nKlasyczna elegancja kojarzyła się z koniecznością noszenia określonego obuwia, a więc najlepiej lakierków w przypadku panów, natomiast u pań szpilek lub pantofli. Jest to oczywiście dobre rozwiązanie na wyjątkowe okazje, lecz na co dzień nie okazuje się to zbyt praktyczne i o wiele bardziej lubimy buty o charakterze sportowym. Nie oznacza to jednak, iż przeszkodzi to w jakimkolwiek stopniu w tym by odpowiednio się prezentować.\nWybierając męskie markowe buty sportowe, możemy z powodzeniem zadbać o swoją elegancję i skompletować strój złożony z dżinsów bądź materiałowych spodni oraz koszuli i marynarki. Sprawdza się to także w przypadku kobiet, bowiem do sukienki czy spódnicy dobrać można choćby trampki czy inne buty na płaskiej podeszwie.\nSą to elementy, które każdy ma w swojej garderobie, lecz często chodzimy w nich głównie po domu. Tymczasem z powodzeniem można je zaadoptować do codziennego użytku. Wśród pań niezwykle modna stała się kompozycja złożona z bluzy, tiulowej spódnicy i białych trampek. Spokojnie można się tak wybrać na spotkanie z przyjaciółmi, spacer czy wyjście do kina. Z kolei w modzie męskiej dużą popularnością cieszy się łączenie t-shirtów z marynarką, co pozwala na wygodniejsze połączenie niż z tradycyjną koszulą, a wygląda bardzo dobrze. Na http://vip-brands.pl/ można znaleźć ciekawe koszulki pasujące do takiej stylizacji.\nDecydując się na łączenie sportowego stylu z elegancją warto pamiętać o zachowaniu odpowiednich proporcji, zwłaszcza, gdy wybieramy strój do pracy czy na bardziej formalne okoliczności. Lepiej wybrać wtedy jeden motyw ubrania sportowego i dopasować do niego bardziej eleganckie elementy naszej garderoby.


Program Operacyjny Inteligentny Rozwój (PO IR).\nProgram będzie wspierał prowadzenie badań naukowych, rozwój nowych, innowacyjnych technologii oraz działania na rzecz podnoszenia konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw. więcej\nProgram Infrastruktura i Środowisko 2014-2020.\nProgram Operacyjny Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 (POIiŚ 2014-2020) to krajowy program wspierający gospodarkę niskoemisyjną, ochronę środowiska, przeciwdziałanie i adaptację do zmian klimatu, transport i bezpieczeństwo energetyczny.\nProgram Operacyjny Rozwój Polski Wschodniej 2014-2020.\nProgram Polska Wschodnia 2014-2020 (PO PW) to instrument wsparcia rozwoju społeczno-gospodarczego 5 województw: lubelskiego, podlaskiego, podkarpackiego, świętokrzyskiego i warmińsko-mazurskiego. Jego środki to 2 mld euro z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Program Polska Wschodnia wspierać będzie powstawanie i rozwój strupów, międzynarodową działalność małych i średnich przedsiębiorstw, tworzenie innowacyjnych produktów lub usług oraz umiejętne zarządzanie wzornictwem w firmie.