Praca murarz ciesla zbrojarz Wroclaw- zebrane oferty GoWork\nPraca murarz ciesla zbrojarz Wroclaw - oferty pracy w wroclaw\nZnalezione oferty pracy dla: murarz ciesla zbrojarz Wroclaw (0)\nOFERTY STAŁEJ PRACY W NIEMCZECH -NIEMIECKA UMOWA Biuro Goerlitz2013-11-24\nSZUKASZ STAŁEJ, UCZCIWEJ I LEGALNEJ PRACY NA PODSTAWIE NIEMIECKIEJ UMOWY O PRACĘ ZA GODZIWE WYNAGRODZENIE ??DOBRZE TRAFIŁEŚ .OFERUJEMY PRACĘ TYLKO U SPRAWDZONYCH PRACODWCÓW . ZA NASZE USŁUGI NIE POBIERAMY ŻADNYCH OPŁAT REKRUTACYJNYCH.Niemiecki Pracodawca poszukuje kandydatów do pracy w Niemczech na stanowiskach:ELEKTRYKHYDRAULIKMONTER KLIMATYZACJI KIEROWCA SAM. CIĘŻAROWYCHKIEROWCA WÓZKÓW WIDŁOWYCHNARZĘDZIOWEIECOPERATOR CNC, FREZERMONTER AGREGATÓW CHŁODNICZYCHLAKIERNIK / BLACHARZ SAMOCHODOWYSTOLARZ/ ...\tOpinie o Biuro Goerlitz\nKierowca C+E Profit Fresh2013-12-03\nMiejsce pracy: Alwernia\nW chwili obecnej poszukujemy osób na stanowisko kierowcy zarówno do ruchu krajowego jak i międzynarodowego (kraje Unii Europejskiej).\nMiejsce pracy: Grojec (pow. chrzanowski)\nkółka (PL-ES-PL; PL-GB-PL; PL-F-PL)\nprzerzuty od 4 tygodni (UE)\nWy ...\tOpinie o Profit Fresh\nKierowca C+E Profit Fresh2013-11-21\nAlwernia / Kraków (małopolskie)\nKierowca C+E Profit Fresh2013-10-22\nW chwili obecnej poszukujemy osób na stanowisko: Kierowca C+E Miejsce pracy: Grojec (pow. chrzanowski) Region: małopolskie Wynagrodzenie: 6 - 8 tys. zł Opis stanowiska: Poszukujemy kierowców zarówno do ruchu krajowego jak i międzynarodowego (kraje Unii Europejskiej). Typ pracy: kółka (PL-ES-PL; PL-GB-PL; PL-F-PL) przerzuty od 4 tygodni (UE) Wymagania: doświadczenie min. 2 lata na podobnym stanowisku dyspozycyjność &n ...\tOpinie o Profit Fresh\nPracownik Hali - wykładanie towaru Castor Sp. Z O.O2013-11-29\nPoszukujemy osób do pracy, jako Pracownik Hali - wykładanie towaru. Osoba na tym stanowisku, będzie odpowiedzialna za wykładanie towaru, dbałość o ekspozycję towaru według ustalonych standardów, sortowanie oraz kontrolę terminów przydatności produktów.\n- doświadczenie przy wykładaniu towaru,\n- doświadczenie w pracy w dużych supermarketach,\n- język niemiecki na poziomie komunikatywnym,\n- dodatkowym atutem będzie doświadczenie w planowaniu zaopatrzenia ora ...\tOpinie o Castor Maszynista pojazdu trakcyjnego L&P Agencja Pracy2013-10-25\nAgencja Pracy Tymczasowej „L.&P.” dla swojego Klienta poszukuje Kandydatów do pracy na stanowisko: Maszynista z uprawnieniami na trakcję elektryczną i spalinową\nNr ref: M/11/13\nprowadzenie pojazdu trakcyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami;\nwykonywanie manewrów pociągowych lub stacyjnych;\nobsługa i utrzymanie w należytym stanie technicznym pojazdu trakcyjnego (spalinowego lub elektrycznego) przydzielonego na czas wykonywa ...\tOpinie o L&P Agencja Pracy\nAsystent Koordynatora Operacji (AKO/13) PAN IBS IM CZMIS2013-11-06\nCentrum Zastosowań Matematyki i Inżynierii Systemów działające w Instytucie Badań Systemowych PAN poszukuje kandydata na stanowisko:\nAsystent Koordynatora Operacji (AKO/13)\n&nb ...\tOpinie o PAN IBS IM CZMIS\nSpecjalista ds. Rozliczeń Funduszy Unijnych PROGRESSO2013-11-19\nProgresso dla swojego Klienta, międzynarodowej firmy, ogłasza nabór na stanowisko:\nSpecjalista ds. Rozliczeń Funduszy Unijnych\nsamodzielne przygotowywaniu i rozliczanie projektów UE,\ndokumentacji niezbędnej do rozliczenia dotacji unijnej ,\nprzygotowywanie sprawozdań, aneksów ...\tOpinie o PROGRESSO\nSpecjalista ds. Rozliczeń Funduszy Unijnych PROGRESSO2013-11-21\nSpecjalista ds. Rozliczeń Funduszy Unijnych PROGRESSO2013-12-03\nSpecjalista ds. Rozliczeń Funduszy Unijnych PROGRESSO2013-12-04\nOPERATOR CNC / FREZER CNC / PROGRAMISTA CNC (MAZATROL) Brasco Recruitment Ltd.2013-12-04\nobsługa i ustawianie i programowanie frezarek CNC ze sterownikami MAZATROL;\nbardzo dobra znajomość programowania frezarek CNC (MAZATROL);\nOPERATOR CNC / FREZER CNC / PROGRAMISTA CNC (MAZATROL) Brasco Recruitment Ltd.2013-12-05\nobsługa, ustawianie i programowanie frezarek CNC (MAZAK VTC30, MAZAK 530C) ze sterownikami MAZATROL;\nOferuje ...\tOpinie o Brasco Recruitment Ltd.\nOPERATOR CNC / FREZER CNC / PROGRAMISTA CNC (MAZATROL) Brasco Recruitment Ltd.2013-11-19\nOPERATOR CNC / FREZER CNC / PROGRAMISTA CNC (MAZATROL) Brasco Recruitment Ltd.2013-11-21\nBrasco Recruitment Ltd. poszukuje dla swojego klienta w Newcatle Upon Tyne w Wielkiej Brytanii kandydatów na stanowisko:\nbardzo dobra znajomość rysunku t ...\tOpinie o Brasco Recruitment Ltd.\nOPERATOR CNC / FREZER CNC / PROGRAMISTA CNC (MAZATROL) Brasco Recruitment Ltd.2013-12-03\nKelner / ka Gronowalski & Buddha Pub2013-11-05\nRestauracja klasy Premium Gronowalski & Buddha Pub poszukuje pracowników na stanowisko kelner / kaCzego oczekujemy? dyspozycyjności do pracy w tygodniu weekend oraz święta · miłej aparycji, uśmiechu i umiejętność rozmowy z klientami · min. Rocznego doświadczenia w pracy jako kelner · znajomość języka angielskiego · książeczki sanepidowskiej Co oferujemy? Atrakcyjną stawkę godzinową · Napiwki oraz premie · Grafik dostosowany do indywidualnych potrzeb · Przyjazna atmosfera w młody ...\tOpinie o Gronowalski & Buddha Pub\nSPECJALISTA do spraw sprzedaży ADVERTOO2013-11-05\nLubisz telefoniczny kontakt z klientem ?Masz doświadczenie w sprzedaży lub obsłudze klientów?Szukasz stabilnej pracy?\nSpecjalista ds. sprzedaży reklamy bezpośredniej\n– telefoniczne pozyskiwanie oraz kompleksowa obsługa klientów\n– posprzedażową współpracę z klientami firmy,\n– aktywną sprzedaż,\n– dbanie o zachowanie standardów telefonicznej obsługi klienta,\n– dbanie o utrzymanie dobrego wizerunku firmy,\n– prow ...\tOpinie o ADVERTOO\nWykładanie towaru w sklepie sportowym w Gliwicach - praca dorywcza ITC Grupa - Polski HR sp. z o.o.2013-12-03\nITC Grupa jest Agencją Pracy Tymczasowej zajmująca się rekrutacją oraz zatrudnianiem pracowników do pracy czasowej zarówno w Polsce, jak i zagranicą.\nWykładanie towaru w sklepie sportowym w Gliwicach - praca dorywcza\n- dbanie o ekspozycję towaru.\n- dyspozycy ...\tOpinie o ITC Grupa - Polski HR zobacz podobne oferty (1)\nWykładanie towaru w sklepie sportowym w Gliwicach - praca dorywcza ITC Grupa - Polski HR sp. z o.o.2013-11-21\n- dyspozycy ...\tOpinie o ITC Grupa - Polski HR Murarz ciesla zbrojarz Wałbrzych\nMurarz ciesla zbrojarz Opole\nMurarz ciesla zbrojarz Kalisz\nMurarz ciesla zbrojarz Zielona Góra\nMurarz ciesla zbrojarz Poznań\nMurarz ciesla zbrojarz Częstochowa\nWięcej ofert pracy? sprawdź dolnośląskie Praca Radom\nPowiadomienia są bezpłatne. Aktywuj powiadomienia dla murarz ciesla zbrojarz


Strona główna/Dla Mieszkańca/Aktualności/Konkurs plastyczny "Odblaskowo-Bezwypadkowo" rozwiązany\nKonkurs plastyczny "Odblaskowo-Bezwypadkowo" rozwiązany\nMiło nam poinformować, że 17 listopada br. wyłoniono zwycięzców konkursu „ODBLASKOWO-BEZWYPADKOWO”. Projekt wykonany rzez finalistę będzie widniał na odblaskach, które trafią do pierwszoklasistów z terenu Powiatu Szamotulskiego.\nW ramach cyklicznie organizowanej przez Komendę Powiatową Policji w Szamotułach akcji profilaktycznej „ODBLASKOWO-BEZWYPADKOWO”, której Starostwo Powiatowe w Szamotułach jest partnerem, zorganizowano konkurs plastyczny , przeznaczony dla pierwszoklasistów z terenu Powiatu Szamotulskiego. Wpłynęło blisko 300 prac których tematem było bezpieczeństwo na drogach a celem stworzenie logo, które przeniesione zostanie na odblask. Komisja w skład której weszli przedstawiciele organizatorów konkursu stanęła przed trudnym zadaniem wyłonienia zwycięskiego projektu.\nMiejsce I - Julia Woźniak, Szkoła Podstawowa nr 3 w Szamotułach


Lokalizacja i atrakcje | Irini pokoje\n7km. od Katerini, w piękny sposób, jesteś w czystych plaż Thermaikos. Tutaj jest zbudowany Olympic Beach. Wieś turystyczny idealny do wypoczynku. Olympic Wybrzeże oferuje gościom każdą rozkosz. W zorganizowanych plaż można korzystać z kąpieli i sportów wodnych (surfing, Jet Ski, rower wodny, Siatkówka plażowa etc.)\nPiaszczyste wybrzeże, rozciąga się na długości kilku kilometrów cienką, czysty piasek i płytkie morze.\nWyróżniony Błękitna Flaga Europy i każdego lata od zbyt wielu turystów.\nmożna dokonać jazdy oświetlone nabrzeże, z równoległą ścieżką rowerową i chodnik dla pieszych spacerów nocnych i niezapomniane śniadania.\nPosiada wszystkie niezbędne infrastruktury, takich jak obiekty sportowe, chodniki, Wejście dla osób niepełnosprawnych, miejsca parkingowe, sporty wodne, i kliniki.\nOlympic Wybrzeże mają okazję do ciekawych zakupów sklepów z pamiątkami, jubilerów, butiki, supermarkety, itd..\nDla rozrywki, liczne tawerny, kawiarnie,Klub, buzuki pozostawi żadnego życzenia niespełnionym, ponieważ znajdują się w odległości spaceru.\nPodczas wakacji w Olympic Beach można łatwo spędzić kilka godzin na wycieczkę i dość wystarczająco blisko Celowniki można odwiedzić.\nPrefektura Pieria łączy w sobie piękno gór (Warunki Olympus i Pieria) i intensywne elementu płynu (70km. Jasne Wybrzeże). Niekończące się piękno i historia jest inicjacja Wyzwanie użytkownika do dawnej i współczesnej kultury.\nW pobliżu znajduje się góra Olympus, najwyższy szczyt w Grecji znany na całym świecie przede wszystkim do mitologicznego kontekstu, jak na górze (Mýtikas-2,918 m.) zamieszkany przez „dwunastu bogów olimpijskich” według religii starożytnych Greków.\nΗ Vergina znajduje się około 50 km. z dala. Miasto stało się znane na całym świecie w 1977, kiedy to Uniwersytet ziemne Uniwersytetu Arystotelesa z archeologii profesora Manolis Andronikos i współpracownicy, odkrył pośród innych grobów i pomnik nagrobny, że jego zdaniem to był król Filip II, ojca Aleksandra Wielkiego. Jest archeologicznym, które można odwiedzić.\ntylko 60 km. od Olympic Beach, jest Dolina Tembi, utworzony pomiędzy Olympus i Ossa. Dolina ma długość 10 kilometrów natomiast najwęższym miejscu szerokość gardzieli utworzonej 25 metrów i głębokości około 500 zmierzyć. Wewnątrz płynącej rzeki Penaeus, który następnie przepływa do Aegean. Tempa są głównym przejście z Macedonii do Tesalii tego powodu okolicy były duże starożytności.\nto starożytny Dion Położony u podnóża Olimpu, 5 km od wybrzeża i tuż 15 km od miasta Katerini.(25km. od około Olympic Beach). Tu Macedończycy często zbierają na cześć z ofiar i darów bogów olimpijskich. Obszar ten powinien odwiedzić niezwykłą Dion muzeum archeologiczne na początku parku archeologicznego, z odkryć z regionu Pierii.\nΟ Wodospad Orly Położony w odległości krótkiego spaceru od Dion (Postępuj zgodnie ze ścieżką do strumienia Orly) i wyjątkowa atrakcja. Jest to magiczne miejsce, w którym kończy się i wodospad tworzy mieszane staw w bujny i zielony krajobraz w cieniu Olimpu. Przestrzeń nadaje się na spacer, piknik, kąpiel w krystalicznie czystych wodach jeziora, ale również do obozu wieczorem.\nΗ starożytny Pydna jest 2 km na południe od Makrygialos (o 30 km od Olympic Beach) ostatnia część zachodniego wybrzeża Zatoki Termajską. Na stronie można znaleźć ruiny zamku i bizantyjskie biskupstwo Kítros, zachodnia brama zamku (Naprzeciwko świątyni), fundamenty inn, Kąpiel i małe jednonawowy bazylika.\nNa zachód od starożytnego Pydna jest jednym z największych prehistorycznych osiedli w Grecji Osady neolitycznej Makrygialos. Osada została ujawniona przez które rozpoczęły się w wyrobiskach 1992. Zakres wykopu osiągnął 60 akrów, podczas gdy całkowity obszar powierzchni szacuje się na 500 akrów. Tam odkryli ruiny domów klastrów, Połamane kawałki ceramiki, kamienne narzędzia i drobne narzędzia, figurki z gliny lub marmuru, Zwęglone nasiona i liczne kości zwierząt.


Warszawa: trwa 6. Chrześcijański Kongres Społeczny - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Warszawa: trwa 6. Chrześcijański Kongres Społeczny\n8 grudnia 2018 14:19 /w Informacje, Polecamy, Polska\nNa Stadionie PGE Narodowym w Warszawie trwa 6. Chrześcijański Kongres Społeczny, który odbywa się pod hasłem „Polska przeciw rewolucji”. W wydarzeniu bierze udział ok. 300 osób.\nOsią dyskusji jest projekt Konwencji Praw Rodziny przygotowany wspólnie przez Prawicę RP oraz organizacje katolickie. Uczestnicy poruszają temat zagrożeń wynikających z radykalnie lewicowej ideologii dominującej w ośrodkach politycznych w Europie. Kongres rozpoczęła Msza św. Następnie rozpoczął się panel poświęcony funkcjonowaniu Europy w kontekście chrześcijaństwa.\nOrganizatorem kongresu jest Marek Jurek, europoseł, jeden z liderów Prawicy RP. Polityk tłumaczy, czym jest rewolucja, o której mowa w haśle przewodnim Kongresu.\n– W Europie toczy się rewolucja przeciwko życiu, rodzinie, wychowaniu. Przeciwko wszystkim fundamentom cywilizacji chrześcijańskiej. Po ratyfikacji Konwencji Stambulskiej (konwencji Genderowej) przez Parlament Europejski. Wówczas nawet jedna z posłanek ogłosiła, że od tej pory możemy uznawać aborcję za prawo podstawowe. Nie jakieś tam zezwolenie tylko wręcz za prawo podstawowe, za prawo człowieka. To samo jeżeli chodzi o kwestionowanie naturalnego ustroju rodziny. Jednocześnie ta rewolucja uderza w te podstawowe instytucje ochronne, każdego ładu społecznego, czyli w suwerenność państw. Polska powinna wyraźnie tej rewolucji się przeciwstawić – wskazuje były marszałek Sejmu.\nDrugi panel poświęcony będzie zagadnieniu Polski – jaką rolę do odegrania ma dziś w Europie nasz kraj? Podczas Kongresu głos zabierają kapłani, politycy, dziennikarze oraz liderzy opinii chrześcijańskiej.\nWarszawa: Kolizja z udziałem samochodu Kancelarii Sejmu\nT. Czerwińska: Wskaźnik PMI poniżej 50 pkt nie jest czymś bardzo niepok... M. Kurtyka o COP24: Posuwamy się do przodu, ale nadal mamy wiele do zrobie...


Czy w ramach instrumentów aktywnej integracji o charakterze zdrowotnym istnieje możliwość zakupu sprzętu (np: komputerów) dla uczestników projektu? - FAQ RPO\nCzy w ramach instrumentów aktywnej integracji o charakterze zdrowotnym istnieje możliwość zakupu sprzętu (np: komputerów) dla uczestników projektu?\nNadmieniam, iz część kosztów zakupu sprzętu pokryte będzie ze środków PFRON - w ramach likwidacji barier w komunikowaniu się, a z budżetu projektu byłaby pokryta różnica w faktycznej cenie sprzętu.\nDofinansowanie z PFRON-u byłoby przyznane na wniosek zw. z likwidacją barier w komunikowaniu się i zawartym w nim wskazaniu i uzasadnieniu lekarskim do zakupu ww. sprzętu. Projekt w swych działaniach oferowałby również szkolenie komputerowe.\nO takiej potrzebie świadczy bardzo duże zainteresowanie osób zgłaszających się do PCPR-u, chcących m.in nabyć umiejętność obsługi komputera. Zainteresowani informują o barierach, jakie napotykają ich w codziennym funkcjonowaniu, związanymi nie tylko z niepełnosprawnością, ale również z brakiem środków na podniesienie kwalifikacji, rehabilitacji zdrowotnej itp.\nGłówną barierę stanowi bariera w komunikowaniu się z otoczeniem, przez co czują się wykluczeni. Związane jest to z brakiem dostępu do komputera i internatu.\n- Czy w ramach instrumentów aktywnej integracji o charakterze zdrowotnym istnieje możliwość zakupu sprzętu rehabilitacyjnego dla uczestników projektów?\nCzęść kosztów zakupu sprzętu pokryte będzie ze środków PFRON - w ramach dofinansowania do sprzętu rehabilitacyjnego, a z budżetu projektu byłaby pokryta różnica w faktycznej cenie sprzętu.\nDofinansowanie z PFRON-u byłoby przyznane na wniosek zw. z dofinansowaniem do sprzętu rehabilitacyjnego i zawartym w nim wskazaniu i uzasadnieniu lekarskim.\n- Wkład własny w postaci finansowej może pochodzić m.in. z z dofinansowań ze środków PFRON (np: z dofinansowań do turnusów rehabilitacyjnych). Czy możliwe jest sfinansowanie z budżetu projektu kosztów dojazdu i przyjazdu uczestników projektu korzystających z turnusu rehabilitacyjnego?\nZgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 wydatek można uznać za kwalifikowalny, gdy jest niezbędny do realizacji celów projektu, został poniesiony w związku z realizacją projektu oraz został dokonany w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów.\nW opinii IP w ramach instrumentów aktywnej integracji o charakterze zdrowotnym możliwy jest zakup sprzętu dla osoby niepełnosprawnej, o ile lekarz stwierdzi i uzasadni odpowiednim dokumentem, iż jest to wydatek niezbędny i najbardziej efektywny w likwidowaniu barier w komunikowaniu się. Tego typu sytuacja może mieć miejsce jedynie w indywidualnych przypadkach. Dodatkowo w ramach przedmiotowej integracji możliwy jest również zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych i pokrycie części kosztów ze środków PFRON, a pozostałej części z budżetu projektu.\nPonadto, odnośnie zapytania dotyczącego wkładu własnego, IP informuje, iż może on pochodzić m.in. dofinansowań ze środków PFRON (w tym z dofinansowań do turnusów rehabilitacyjnych aktywizowanych osób z niepełnosprawnością). Finansowanie z budżetu projektu kosztów dojazdu i przyjazdu możliwe jest natomiast jedynie w stosunku do form wsparcia przewidzianych w ramach projektu (zgodnie z Wytycznymi w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego … turnusy rehabilitacyjne nie są instrumentami aktywnej integracji).\nNależy podkreślić, iż wszelkie wydatki zaplanowane w projekcie powinny zależeć od specyfiki projektu i powinny być właściwie uzasadnione we wniosku o dofinansowanie.


Trek Slash w Project One | fabrykarowerów\nOPUBLIKOWANO 17/09/2020 14/09/2020\nCo może być lepsze niż nowy Slash? Nowy Slash z Project One!\nNowy Slash budzi mnóstwo zainteresowania wśród miłośników enduro i szlaków. Rower, który stał się wzorem dla 29erów o dużym skoku został teraz kompletnie odświeżony i wrócił na czoło paczki.\nTeraz, Project One pozwala rowerzystom wyróżnić swojego potwora z wielkim skokiem. Dzięki wprowadzonym niedawno, w lipcu, nowym wzorom malowania mogą mieć rower na szlaki o nieprzeciętnym wyglądzie i dodatkowo dostosować go poprzez dobranie osprzętu trafiającego idealnie w ich potrzeby.\nSplatter Fade to wzór malowania Project One dostępny wyłącznie dla rowerów górskich, nadający nowego sznytu klasycznemu wzorowi. Do wyboru jest 12 specjalnie dobranych wzorów Splatter Fade, od wyrazistych i nieszablonowych neonowych barw po subtelne i klasyczne ziemiste kolory.\nFull Fade/Solid Logo\nMoże klient nie jest do końca przekonany, czy chce wracać do fascynacji rozbryzgami z lat dziewięćdziesiątych? Spróbuj wtedy wyjątkowych opcji Full Fade i Solid Logo, pozwalając klientowi dobrać coś wyrazistego i wyjątkowego lub wyrafinowanego i subtelnego.\nNie ma nic lepszego niż wystrojony rower do enduro. Skorzystaj z prawdziwych dzieł sztuki w kolekcji P1 Icon, aby nadać rowerowi klienta wyrafinowany styl, który przyciągnie wzrok nim zaatakuje on trasę. Slash dostępny jest z następującymi wzorami malowania P1 Icon: Prismatic Pearl, Cosmos, Holographic Diamond Flake, Amplified Alchemy i Sweet Gold Leaf.\nChociaż wybieranie kolorów daje mnóstwo radości, miłośnicy kolarstwa górskiego co najmniej tak samo lubią dobierać osprzęt. W Project One zainteresowani Slashem mogą wybrać swój ulubiony napęd lub zawieszenie spośród produktów firm takich jak Shimano, SRAM, FOX i RockShox. Slash 9.8 i Slash 9.9 dostępne są w Project One.


ilość opinii: 2550\nZdjęcia dotarły ze zgniecionym rogiem okładki :( . Rozumiem, że to wina firmy kurierskiej, ale produkt mógłby być lepiej zabezpieczony przed takimi zdarzeniami.\nWszystko w jak najlepszym porzadku oprocz szybkosci realizacji. Obiecuja realizacje w 24 godziny jednak wysylke juz nie. Zamowilam w sobote i od razu oplacilam. Realizacje rozpoczeli jeszcze w srode ale wyslano dopiero w poniedzialek a wiec otrzymalam przesylke dopiero w czwartek. Za pozno - po Mikolaju [rozwiń/zwiń]\nJakość wywołanych zdjęć oceniam na 5+, ale szybkość realizacji zamówienia już nie. Zamówienie zostało dostarczone przez 2,5 tygodnie. Niestety skusiła mnie cena i wiele dobrych opinii. Proszę poprawić szybkość wysyłania!!\nŚwietna jakość w dobrej cenie :)\npiękne kolory zdjęć. Polecam\nPrzez 3 lata zamawiam na święta zdjęcia. Co roku, polecam wszystkim dookoła tą firmę i nie raz znajomi korzystali właśnie z tej firmy, słysząc moje zadowolenie z realizacji zamówień. Niestety w tym roku bardzo się rozczarowałam. Zamówiłam 4 plakatu. Na jednym z nich były krzywo nadrukowane zdjęcia. Złożyłam reklamację i jaką propozycje otrzymałam? Wysłanie poprawionych plakatów za darmo + koszty wysyłki. Moim zdaniem porządna firma popełniając błąd nie powinna w żaden sposób obciążać klienta (tym bardziej, że nie były to duże kwoty), tylko po prostu wysłać nowy towar. [rozwiń/zwiń]\nW "gratisie" dostałem jedno nie swoje zdjęcie. Kilka zdjeć było zagiętych. W tym przypadku niska cena = niska jakość obsługi.\nNa kuriera czekałam 5 dni. Dodzwonienie się do firmy kurierskiej i uzyskanie jakiejkolwiek informacji graniczy z cudem. Jakość zdjęć ok


Zorganizowali komunię tylko dla jednego dziecka. Chorego na raka Stasia | Dzień Dobry TVN\nDziecko piątek, 25 maja 2018\nChłopiec nadal walczy o życie. Pomóc może mu specjalne leczenie immunologiczne, które zmobilizuje organizm do walki i zniweluje ryzyko wznowy. Niestety jego koszt jest bardzo duży - 1.200.000 zł. Osoby, które chciałyby wesprzeć leczenie chłopca mogą wpłacać pieniądze na konto:\n10529 Stasiu Ossowski darowizna\nWięcej informacji o Stasiu, jego chorobie i formach pomocy znajdują się na stronie siepomaga.pl\nRak prostaty. Przerzuty do kości, węzłów chłonnych. Jakie są metody leczenia tego nowotworu?


Wyjazd wakacyjny ministrantów 2014\nks. M. Andrzejczak\nW środę 16 lipca po Eucharystii o godz. 6:30, grupa ministrantów wraz ze swoim opiekunem ks. Mariuszem Andrzejczakiem wyruszyła na swój wakacyjny wypoczynek. Tym razem celem wyprawy była ziemia świętokrzyska. Pierwszym punktem naszego programu był Park Etnograficzny w Tokarni, który gromadzi najciekawsze i najcenniejsze przykłady drewnianej architektury dawnych wsi i miasteczek regionu świętokrzyskiego. Wtopione w naturalny krajobraz obiekty położone są na 65 ha, wyposażone zostały w meble i narzędzia codziennego użytku typowe dla regionu z którego pochodzą. Na terenie skansenu mamy sektor małomiasteczkowy i lessowy, sektor nadwiślański i świętokrzyski, sektor folwarczano- dworski oraz sektor wyżynny - wyżyna krakowsko-częstochowska.\nStamtąd udaliśmy się do jaskini „Raj” – rezerwatu przyrody nieożywionej. Jest to jeden z najpiękniejszych w Polsce obiektów przyrodniczych, który dzięki bogactwu i różnorodności podziemnego świata otrzymał właśnie nazwę – Raj. Trasa turystyczna długości 180 m prowadzi szeregiem bajkowych korytarzy, komór i sal ukazując prawdziwe cuda przyrody nieożywionej. Piękna szatę naciekową tworzą stalaktyty, stalagmity, kolumny naciekowe, draperie, misy i będące wielka rzadkością pizoidy. W jaskini odkryto szczątki kostne mamuta, nosorożca włochatego czy niedźwiedzia jaskiniowego będące cennym znaleziskiem archeologicznym. Po dniu pełnym wrażeń udaliśmy się na nocleg do Klasztoru Ojców Cystersów w Jędrzejowie, gdzie czekała na nas pyszna obiadokolacja.\nKlasztor w Jędrzejowie jest jednym z najcenniejszych zabytków architektury romańskiej z pogranicza gotyku w Polsce z kościołem w stylu późnoromańskim z I połowy XIII w. p.w. Wniebowzięcia NMP, gdzie codziennie rano gromadziliśmy się na Eucharystii. Tu znajdują się relikwie błogosławionego Wincentego Kadłubka, który wiódł tam życie zakonne.\nKolejny dzień naszej wyprawy rozpoczął się o godz. 7:00 msza świętą, a po śniadaniu zwiedzaliśmy opactwa Cystersów. Następnie spacerkiem udaliśmy się do Muzeum i. Przypkowskich w Jędrzejowie, które gromadzi od 1895 r. zabytkowe zegary słoneczne. Na szlaku naszej podróży znalazł się również dworek Mikołaja Reja w Nagłowicach, gdzie mogliśmy zapoznać się z życiem i twórczością „Ojca literatury polskiej”. Z Nagłowic udaliśmy się do zamku rycerskiego w Sobkowie. Fortalicja ta jest obronną posiadłością szlachecką\nz XVI w., do dziś zachowały się pozostałości murów, trzy baszty kryte drewnianymi daszkami, a w dolnych kondygnacjach strzelnica. Obecnie znajduje się tu stadnina koni i sale restauracyjne. Dodatkowa atrakcją SA spływy gondola po rzece Nidzie, przejażdżki bryczkami, pokazy walk rycerskich i tańców dworskich. Tutaj również mogliśmy zobaczyć na czym polega oswajanie ptaków drapieżnych – myszołowów, sów płomykówek.\nOstatni dzień naszej wakacyjnej przygody również wypełniony był kolejnymi atrakcjami. Pierwszą z nich był zamek Krzyżtopór w Ujeździe, który do powstania Wersalu w Paryżu był największa budowla pałacową w Europie, a jego fundatorem był wojewoda sandomierski Krzysztof Ossoliński.\nZostał on wzniesiony w latach 1621-1644 na wzór kalendarza, czyli posiadał tyle okien ile jest dni w roku, tyle komnat ile tygodni, tyle wielkich sal ile miesięcy oraz tyle baszt ile pór roku. Sufit jednej z komnat tworzyło akwarium wypełnione egzotycznymi rybami, a w stajniach konie jadły z marmurowych żłobów i przeglądały się w kryształowych lustrach. Następnie udaliśmy się do Bałtowa do Jura Parku. Była to podróż w czasie poprzez okresy geologiczne począwszy od kambru aż do dziś. Tam oko w oko stanęliśmy z rekonstrukcjami kilkudziesięciu dinozaurów. Przeszliśmy ścieżką edukacyjną kończąca się wejściem do Muzeum Jurarskiego oraz prehistorycznego oceanarium. Później był czas na zabawę w parku rozrywki pełnym różnorodnych atrakcji: kolejka górska, spływy tratwami, safari, kraina koni, kino 5D.\nNiestety czas szybko płynie, wiec czas naszej wakacyjnej wyprawy dobiegł końca. Do Kalisza powróciliśmy późnym wieczorem.\nDziękujemy Księdzu Prałatowi Jackowi Plocie i naszemu opiekunowi Księdzu Mariuszowi Andrzejczakowi za ten pełen wrażeń wyjazd.


Wrzesień, 2014 | VULPIAN\nO zaletach zdrowego trybu życia\nOpublikowano 29 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nŻeby nie było, że ja tylko o poważnych sprawach chciałbym przedstawić trzeci już chyba wiersz(?), który napisałem w swym życiu. Samego mnie to zdziwiło, bo otwarcie przecież deklaruję nie to, że niechęć, ale wręcz nienawiść do poezji, zwłaszcza tej nowoczesnej, pozbawionej rymów, rytmu, średniówek i czort wie, czego tam jeszcze. Dzieło to, pod znaczącym tytułem „Wiersz dydaktyczny o nierozważnym Jasiu” zaprezentowałem kilka tygodni temu w komentarzach zaprzyjaźnionej strony, jednak doszedłem do wniosku, że nie wszyscy moi czytelnicy muszą tam bywać, więc postanowiłem dać im szansę zapoznania się z tym dowodem mojej chwilowej aberracji i tutaj.\nRaz na jeziora brzegu widziano pannę w biegu,\nCałkiem goła bezwstydnie biegała.\nMigały jej pośladki, opalone łopatki,\nMęska płeć brody swe ośliniała.\nZa nią pobiegł Jaś młody, chłopię cudnej urody,\n(Marzył nocą, żeby stracić cnotę).\nErotyczny żar wciąż miał i wizje splecionych ciał,\nChciał więc swą jej pokazać ochotę.\nNo bo zdrowy tryb życia nie wyklucza pożycia,\nW myśli Jaś te slogany powtarzał.\nJuż ją ujrzał w oddali, czuł, że żądza go pali,\nChętnie z panną po mchu by się tarzał.\nNo i dziewczę stanęło, a Jaś nie wie dlaczego,\nStanął także, lecz wzrokiem ją zjada.\nOdgłosy w tataraku świadczą o chuci ptaków,\nCzuje Jaś, że mu moc się układa.\nCzy panna niedostępna? Wokół łoza posępna,\nStruchlał Jaś, czy biegaczce dogodzi.\nDziewczę głośno się śmieje, niech już co chce się dzieje,\nA myśl jedna po głowie mu chodzi.\nOna k’niemu pomyka, biustem twardym dotyka,\nI zaplata na szyi mu ręce.\nKoszulę mu rozdziera, dalej z szatek odziera,\nNie czekajcie, że powiem coś więcej…\nTak jak przyszła przepadła też nagle.\nZostał chłopca trup biały, łozy nad nim płakały,\nBo nie każdy wiatr wieje nam w żagle.\nMoże lepiej pomału folgować swemu ciału,\nNo i raczej się głową kierować.\nNie wie nawet publika czy Jaś dziewczę to trykał,\nCzy od razu się dał zaszlachtować.\nKategorie: Inne, Prywata\t| Tagi: antykoncepcja bezpieczny seks świadome macierzyństwo\nO pewnych szczegółach życia w Jakucji – suplement\nOpublikowano 26 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nPrzygotowując się do cyklu o marszu na Jakuck znalazłem też wyjątki z książki „A History of the Peoples of Siberia: Russia’s North Asian Colony 1581-1990” pióra Jamesa Forsytha. Szczegóły dotyczące traktowania tam kobiet (zwłaszcza na początku zasiedlania) zapewne nie spodobają się współczesnym paniom, nie mówiąc już o feministkach.\nKozaków wysyłano tam bez kobiet, więc musieli sobie radzić. Mieli do wyboru: albo na wzór spartański podejmować związki homoseksualne, albo zająć się kobietami tubylców. Wybrali to drugie. Ponieważ zaobserwowali, że zwyczajem ludów syberyjskich jest dawanie rodzinie narzeczonej podarków, więc w wygodnickiej naiwności uznali, że to dowód na istnienie rynku kobiet i jedynym problemem może być tylko cena. Dlatego wraz z przyjściem Rosjan na Syberię rozpoczął się tam rozkwit niewolnictwa (chociaż istniało już wcześniej). Wreszcie zaczęto wzorować się na specyficznej gościnności niektórych tamtejszych ludów i normą stało się, że wojskowym wysyłanym w teren należy się na postoju tubylcza kobieta. Podobno zaczęto od tej samczej tradycji odchodzić dopiero w połowie XIX wieku.\nKiedy w ślad za Kozakami zaczęli pojawiać się osadnicy, rychło okazało się, że brakuje kobiet rosyjskich. Dochodziło do aktów kazirodztwa, moskiewscy władcy wysyłali całe konwoje młodych kobiet w celu wydawania ich za mąż za syberyjskich Rosjan. Zdarzały się też ożenki na siłę (żeby wdowy się nie marnowały), a żony biedaków nieraz zabierano gwałtem. Zrozumiano też szybko, że własna kobieta może się przydać w różnych sytuacjach.\nAutor opisuje przypadek, kiedy to w 1642 roku pewien Kozak, wysłany w kilkumiesięczną podróż dał rosyjskiemu traperowi swoją jakucką żonę w zastaw, pożyczając od niego 13 i pół rubla. Kiedy wrócił i chciał dług spłacić, a zabrać zastaw, pojawił się problem, bo traper zagustował już w Jakutce i nie chciał jej oddać. Trudną sprawą był też (bulwersujący chyba współczesnych, skoro go opisano w kronikach) przypadek pewnej kobiety przechodniej. Jakucka rodzina musiała ją uważać za zbędną i szpetną, bo sprzedała ją innemu rosyjskiemu traperowi za „50 kopiejek, garnek do gotowania i dziesięć sznurów koralików”. Ten, po jakimś czasie, odstąpił ją koledze, ale już za rubla. Ten, z kolei, nacieszywszy się kobietą, sprzedał ją pewnemu popowi, podnosząc jednak cenę do 2 rubli. I tu tubylcy pokazali się brzydko, bo nie chcieli uznać, że pacta sunt servanda. Przyszli do domu popa i zwyczajnie zabrali kobietę. A on, jako człowiek wykształcony złożył skargę do władz, domagając się pomocy w zwrocie „żony”. Ostatecznie uznano ją za jego własność, zwłaszcza, że sama głośno wyrażała chęć pozostania przy popie, nie chciała wracać do Jakutów, a nawet zgłosiła chęć przyjęcia prawosławia. Niewykluczone, że wolała należeć do jednego mężczyzny, niż znowu przechodzić z rąk do rąk, skoro rodzina zobaczyła już, że można na niej zarobić. I tak, na długo przed „Manifestem komunistycznym”, na rosyjskiej Syberii nie kryto się specjalnie z konstatacją, że żony mogą być wspólne.\nKategorie: Inne\t| Tagi: Jakucja kobieta niewolnictwo\nO pewnym epizodzie w Jakucji, część #5 i ostatnia\nOpublikowano 24 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nTo już ostatni odcinek cyklu jakuckiego. Pozwolę tu sobie na małą dygresję, trochę jednak z tematem związaną. Kiedy byłem małym chłopcem, wpadła mi w ręce książka „Lwica Uanga”. W tej chwili nic a nic z niej nie pamiętam poza tym, że przeczytałem ją kilka razy. Tak mi się podobała. Kiedy, pełen emocji, opowiadałem o niej przy stole rodzicom (w moim domu rodzinnym dzieci mogły zabierać głos przy stole) ojciec powiedział mi, że autor tej książki miał bardzo bogate życie, bo nie tylko był uczestnikiem walk z bolszewikami w Mongolii pod dowództwem barona Ungerna von Sternberga, ale już w Polsce pisał książki podróżnicze, a wreszcie kupił plantację w Afryce. Był to Kamil Giżycki. No i, przygotowując materiał do tego cyklu o Jakutach, znalazłem informację, że Giżycki zgłosił się w 1922 roku do oddziału generała Piepielajewa, jednak, po krótkim w nim pobycie, przestało mu się tam podobać i zrezygnował jeszcze we Władywostoku, więc nie popłynął na północ z korpusem ekspedycyjnym. Gdyby to zrobił, pewnie nie mógłbym czytać „Lwicy Uangi”. Ale czas wracać do Jakucji.\nPaweł Wasiljewicz Ksenofontow był rdzennym Jakutem. Jednak nie takim w futrze włosami na wierzch, tylko Jakutem nowego rzutu: wykształconym, noszącym się z europejska, swobodnie mówiącym po rosyjsku. Było nie było – ukończył prawo na Uniwersytecie Moskiewskim już po rewolucji, a później był pracownikiem ministerstwa finansów Jakuckiej ASRR, chociaż w bolszewickim slangu to ministerstwo nazywało się zupełnie inaczej. To była dla bolszewików nowość – Jakut, który uwierzył w bolszewickie slogany o równości, braterstwie, sprawiedliwości, absolutnym braku wyzysku jednych przez drugich i prawie narodów do samostanowienia. Гражданин Ksenofontow wkrótce miał boleśnie zrozumieć, że jego idee to zwykłe mrzonki w państwie bolszewickim. Tymczasem jednak, razem z grupą innych wykształconych Jakutów, zaczął domagać się tego, czego bolszewicy mieli pełne gęby. To znaczy upominał się o: podwyższenie statusu Jakucji z Autonomicznej Republiki Radzieckiej do poziomu Republiki Związkowej (jak Białoruś, czy Ukraina), proporcjonalny udział Jakutów we władzach republikańskich, nadanie większej autonomii działania miejscowej władzy, a wreszcie rozdzielnie państwa od partii. Domagał się także zaprzestania przesiedlania rosyjskich osadników do Jakucji, gdzie oddawano im najlepsze ziemie dla wypasu bydła.\nTakie działanie nie mogło podobać się partyjnym bonzom. Dlatego próbowano zamknąć Ksenofontowowi usta. Tymczasem wiosną 1927 roku w Jakucji znowu miały miejsce niepokoje społeczne, przekształcające się w wystąpienia zbrojne. Na tej fali Ksenofontow ogłosił we wrześniu tego roku powstanie nowej siły politycznej: Młodojakuckiej Narodowej Radzieckiej Socjalistycznej Partii Konfederatystów. Lata spędzone w Moskwie nie poszły widać na marne, skoro wierzył w socjalizm i długie nazwy. W odpowiedzi władze Jakucji ogłosiły go i jego stronników bandytami i zapowiedziały zdławienie powstania siłą. Do antysowieckiego buntownika Ksenofontowa zgłosił się wówczas znowu rozczarowany bolszewikami Michaił Konstantynowicz Artiemjew, proponując swoje doświadczenie wojskowe. Powstańcy zgromadzili niemałe, jak na Jakucję, siły, bo liczyli podobno 750 uzbrojonych ludzi. Zajęli wiele ułusów (Jakucja do dzisiaj podzielona jest nie na powiaty, tylko na ułusy), bo miejscowym niespecjalnie podobały się ideologiczne rządy butnych bolszewików. Co ciekawe, podczas całego tego powstania odnotowano wszystkiego z dziesięć niewielkich przypadków wymiany ognia, nie było za to wielkich walk wręcz, zdobywania miast i krwawych zamieszek. To był dość dziwny bunt, stroniący od rozgrywek wojskowych.\nW grudniu 1927 roku odbył się zjazd Partii Konfederatystów i pana Ksenofontowa wybrano jej pierwszym sekretarzem. Tymczasem bolszewickie władze Jakucji uporczywie mu proponowały, żeby się poddał, obiecując amnestię. A on, uważając naiwnie, że cel propagandowy został już osiągnięty (rozpropagowanie programu politycznego partii), a w dodatku widząc brak większego zainteresowania ludzi walką zbrojną, pojechał na rozmowy z bolszewikami. Sami bolszewicy twierdzili, że wcale nie, bo przyjechał do nich pierwszego stycznia 1928 roku tylko po to, żeby się poddać. O amnestii nie było już mowy i pierwszy sekretarz nielegalnej, antypaństwowej partii Ksenofontow został pod koniec marca tego roku rozstrzelany. Jego oddział poddał się już w lutym. Rozstrzelano 128 osób (wśród nich uznanego za zdrajcę Artiemjewa), a 130 dostało długie wyroki, żeby im się odechciało, a inni trochę wreszcie przestraszyli. Za nieudolność w sprawowaniu władzy i dopuszczenie do wrzenia prowincji Moskwa dokonała bezwzględnej czystki wśród miejscowych aparatczyków.\nPóźniej zapanował tam spokój. A przynajmniej niewiele docierało do zewnętrznego świata, który ani nie jest zainteresowany Jakutami, ani nawet zbyt dobrze nie wie, gdzie cała ta Jakucja (dzisiaj Republika Sacha) leży. Współczesne dane twierdzą, że zaledwie połowa Jakutów używa swojego języka (wszystkich jest mniej więcej pół miliona), więc dobre 250 tysięcy jest zrusyfikowanych. Poza tym wszyscy razem we własnym kraju stanowią dumne 49,9% ludności, więc stali się właśnie u siebie mniejszością.\nKategorie: Inne\t| Tagi: Ksenofontow Sacha Ungern von Sternberg\nO pewnym epizodzie w Jakucji, część #4\nOpublikowano 23 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nTymczasem wyjaśniła się tajemnica nagłego zatrzymania bolszewickiej pogoni przez wschodnią Jakucję. W międzyczasie wojska czerwonych zajęły Władywostok, więc grupa Piepielajewa i tak nie miała dokąd uciec, znalazłszy się w pułapce bez wyjścia. Już 24 kwietnia 1923 roku z Władywostoku wypłynął oddział kompołka (komandira pułku) Stiepana Siergiejewicza Wostrecowa z zadaniem zaprowadzenia porządku. (Wostrecow był synem biedniaka, pracował w kuźni, na początku sympatyzował z mieńszewikami, ale szybko przejrzał na oczy i został bolszewikiem. Przez wiele lat wojował, otrzymując czterokrotnie order Czerwonego Sztandaru, a to już coś. Jednak nie wytrzymał ciśnienia czasów i strzelił sobie w łeb w 1932 roku). Na początku czerwca 1923 roku poddały mu się resztki grupy generała Rakitina (w Ochocku). W połowie miesiąca (17 czerwca 1923) Wostrecow zajął Ajan i, po bitwie, przyjął kapitulację generała Piepielajewa. Był to ostatni przypadek istnienia oddziału białogwardzistów w powstałym właśnie Związku Radzieckim. Po tygodniu kompołk Wostrecow wypłynął z Ajanu, a jeszcze tydzień później jego statek przybił do kei we Władywostoku. Wydawało się, że pewien rozdział historii się zakończył.\nSąd wojenny skazał generała Piepielajewa na karę śmierci. Jego prośba o ułaskawienie skierowana do komisarza ludowego Kalinina została przyjęta i zamieniono wyrok na dziesięcioletni pobyt w więzieniu. Na rok przed końcem kary sprawiedliwość bolszewicka przetarła oczy w zdumieniu nad własną wspaniałomyślnością i dowaliła niepewnemu elementowi jeszcze trzy lata. Kiedy wreszcie obywatel Piepielajew wyszedł na wolność, cieszył się nią zaledwie jeden rok. Był gotowym celem czystki w 1937 roku, więc nic dziwnego, że został aresztowany ponownie i, jako wróg ludu, rozstrzelany. Została po nim nazwa używana przez bolszewików na określenie ostatniego zrywu białych wojsk (w czasie, gdy już oficjalnie ogłoszono powstanie ZSRR): „piepielajewszczyna”.\nGenerał-major Rakitin popełnił 7 czerwca 1923 roku samobójstwo w Ochocku.\nGenerał-major Wiszniewski wraz kilkoma ludźmi odpłynął z Ajanu na kungasie (tu źródła były mało dokładne, więc nie wykluczam, że coś źle zrozumiałem, ale chyba jednak jeszcze przed przybyciem kompołka Wostrecowa). Znaleźli ich na morzu japońscy rybacy. Przez Hakodate na Hokkaido w Japonii trafił do Harbinu w Mandżurii (czyli w Chinach) w październiku 1923 roku. W 1933 roku na pewno jeszcze żył, skoro napisał książkę o wyprawie generała Piepielajewa pod tytułem „Argonauci białego marzenia”.\nKornet Korobiejnikow nie był w grupie, którą w Ajanie poddał kompołkowi Wostrecowowi generał Piepielajew. Części wojskowych udało się uciec z portu. Nie potrafię jednak powiedzieć, jak liczny był ten oddział. Grupa przedzierała się dobrze ponad tysiąc kilometrów przez tajgę i dotarła szczęśliwie do Chin. Nie wiadomo, czy to wielka pociecha, ale kornet Korobiejnikow umarł poza zasięgiem bolszewików, bo w Harbinie, rok później – 24 kwietnia 1924 roku.\nW Jakucji bolszewicy stali się panami sytuacji, więc postępowali tak, jak uważali za słuszne, nikogo o nic nie pytając, bo przecież wiedzieli, że prawda leży w czerwonych rękach, a wschód też jest czerwony. Na początek zamknęli dla cudzoziemców porty w Ochocku i Ajanie. Później zakazali handlu poza centralami handlowymi prowadzonymi przez państwo. Wreszcie skolektywizowali jelenie, oczekując w dodatku wdzięczności jakuckich biedniaków, skoro władza uderzyła w kułaków. W końcu skonfiskowano wiele pastwisk, twierdząc, że te właśnie tereny będą potrzebne do nowoczesnego rozwoju Jakucji, która dopiero teraz zobaczy, czym jest szczęście. Tego już Jakuci i Ewenkowie nie przetrzymali. W latach 1924-1925 wybuchło antybolszewickie powstanie. Centrum powstańców okazał się znany już czytelnikowi Nelkan, a wkrótce (czerwiec 1924) ich siły zajęły także Ajan. Tubylcy utworzyli zaraz Centralny Tymczasowy Narodowy Rząd Tunguski, który stwierdził po głosowaniu, że państwo występuje z granic Rosyjskiej Federacji i nie chce mieć z nią nic wspólnego. Na czele miejscowych wojsk pojawił się znany już czytelnikowi pan Artiemjew. Niestety, całe te siły liczyły 300 osób, więc nic dziwnego, że bolszewicy w krótkim czasie zdołali powstanie zdławić. W roku 1925 powstańcy poddali się siłom rosyjskim. Artiemjew został ułaskawiony i nadrabiał grzechy dobrą i wierną służbą, bo został sekretarzem partii w gminie Nelkan*). A jednak na początku 1927 roku coś się znowu popsuło.\n*) Pisałem do tej pory, że Nelkan był osadą. Nie odpowiada to prawdzie. Nelkan był słobodą, co stawiało jego mieszkańców w uprzywilejowanej pozycji. Można chyba zaryzykować, że pojęcie słobody jest znane w świecie ruskim od zawsze, a co najmniej od X wieku. Był to taki typ osady, której mieszkańcy byli zwolnieni na kilkanaście, albo i kilkadziesiąt lat z powinności względem właściciela terenu. Żeby było trudniej, słobodami mogły być także dzielnice miast. Od końca XIX wieku zaczęto przyjmować, że słoboda to „duża wieś, w której jest więcej niż jedna cerkiew, targi lub jarmarki, a także sąd rejonowy” albo również „osada przyfabryczna, w której chłopi prawie już nie zajmują się orką”. O zwolnieniach z powinności w nowoczesnych państwach przestano mówić.\nKategorie: Inne\t| Tagi: Jakucja kompołk piepielajewszczyna\nO pewnym epizodzie w Jakucji, część #3\nOpublikowano 22 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nGenerał Piepielajew wrócił do Ajanu, pozostawiając główne siły w Nelkanie. Bo też do Ajanu przypłynął statek! A na jego burcie generał-major Wiszniewski przywiózł prawie 190 ochotników, prowiant i zapasy. Był już listopad. W połowie grudnia oddział generała Wiszniewskiego dołączył do zasadniczych sił wyprawy, stojących cały czas w Nelkanie i przetrzebiających okoliczną zwierzynę. Źródła twierdzą, że z aprowizacją nie było najlepiej. Mniej więcej w tym czasie generał-major Rakitin wyruszył wreszcie traktem ochockim, zaś do coraz bardziej w tej opowieści centralnego Nelkanu (wszystkie drogi prowadzą do Nelkanu) wrócili Tunguzi (Ewenkowie), którzy tym razem także poparli plany białych Rosjan i przypieczętowali to podarunkiem zrozumiałym w syberyjskiej głuszy dla samych siebie. Dali im znowu stado jeleni i inny prowiant, chociaż nie wiem, co to mogło być. Suszone mięso? Suszone grzyby? Na początku stycznia 1923 roku oddział ruszył wreszcie na niedaleki Jakuck. Po drodze połączył się z grupą generała-majora Rakitina, idącego, zgodnie z planem, traktem ochockim oraz z oddziałem miejscowego białogwardzisty, Michaiła Konstantynowicza Artiemjewa. Ten ostatni był antytezą bolszewii. Syn biedniaka, przystał zrazu do czerwonych, jednak prędko się do ich metod zraził i uciekł z Jakucka do oddziału korneta Korobiejnikowa. Po rozbiciu sił korneta w 1922 roku z grupką ludzi ukrywał się w tajdze, a teraz przystąpił do oddziału generał-lejtnanta Piepielajewa. Innych białogwardyjskich sił nie udało się grupie generała-majora Rakitina napotkać na trakcie ochockim. Nie za każdym syberyjskim drzewem stał białogwardzista. Wbrew propagandzie moskiewskiej dotyczyło to także bolszewików, bo nie wydaje się, żeby rdzenne ludy Syberii słyszały kiedykolwiek o olśniewającej myśli Karola Marksa i Fryderyka Engelsa, twórczo zaadoptowanej przez niejakiego Włodzimierza Iljicza Uljanowa, który twierdził z miedzianym czołem, że proletariat nic a nic nie wie, jak prawdziwy proletariat powinien się zachowywać, więc jego rolę musi przejąć partia mieniąca się proletariacką, która ów głupawy proletariat będzie nawet siłą napędzać do zachowań właściwych. No a niby skąd proletariat na Syberii, gdzie kuźnia była już całą fabryką?\nW lutym 1923 roku nasz oddział białych zajął osadę Amga (obecnie około 6 000 mieszkańców; wówczas – nie znalazłem żadnych danych), odległą mniej więcej 200 kilometrów od Jakucka. Jak na warunki Syberii – o rzut kamieniem. Jednak trudno było oczekiwać, że bolszewicy będą się temu pochodowi przyglądać z założonymi rękoma. W okolicy pojawił się natychmiast oddział czerwonych pod dowództwem towarzysza Iwana Jakowlewicza Stroda, Łotysza z pochodzenia, który uwierzył w komunistyczny raj na ziemi. (Czternaście lat później zostanie niespodziewanie aresztowany przez NKWD, osądzony pod wymyślonym zarzutem i rozstrzelany). Odział Stroda okopał się w terenie charakterystycznym dla Jakucji, tak zwanym ałasie (to rodzaj krasowej niecki wielkich rozmiarów; nie należy mylić z ułusem). Ałas miał nawet nazwę, ale trudno jej dzisiaj szukać na mapie, skoro to teren niezamieszkały: Sasył Sysyy*); co jest dowodem na dziwne brzmienie języka jakuckiego (a może ewenkijskiego, bo nie doszedłem prawdy). Tam zaatakowali ich biali pod dowództwem generała-majora Wiszniewskiego. Okazało się jednak, że czerwoni byli tu górą i nie dało się ich wyprzeć. Iść dalej na Jakuck, zostawiając silny oddział wroga na tyłach, wydało się generałowi Piepielajewowi błędem, postanowił więc okrążyć oddział Stroda i zmusić go do poddania przez oblężenie. Ta decyzja zaważyła na całej kampanii, bo bolszewicy podciągali przez ten czas siły. Pod koniec lutego 1923 „czerwony partyzant”, towarzysz Jefim Iwanowicz Kuraszow (legendarny później dowódca sił bolszewickich w Czurapczy; znany jako „dziad”; dożył 1946 roku) rozbił siły generała Rakitina, który został zmuszony do wycofania się resztkami oddziału. Na wieść o tym z Jakucka wyszedł kolejny bolszewicki oddział pod dowództwem towarzysza Karła Karłowicza Bajkałowa. (To kolejny Łotysz z ubogiej rodziny, który uwierzył w komunizm. Zmienił nawet nazwisko [faktycznie nazywał się Karl Nekunde]. Aresztowany w 1937, przeżył gułag i miał to szczęście, że zmarł własną śmiercią kilka lat po wyjściu na wolność). Po połączeniu się z partyzantami Kuraszowa oddział czerwonych liczył już 760 ludzi, czyli był wyraźnie większy od oddziału białych.\nNa samym początku marca 1923, w dwudniowym boju niedaleko Amgi, generał Piepielajew został pobity, a oblężenia Sasył Sysyy definitywnie zaniechano. Biali zaczęli uciekać – Piepielajew i Wiszniewski w kierunku Ajanu, a Rakitin do Ochocka. Bolszewicy zaczęli ich najpierw gonić, ale mniej więcej w połowie drogi nagle zatrzymali się i, nie wiedzieć czemu, zaprzestali pogoni. Do Ajanu resztki grupy dotarły, jak na ironię, pierwszego maja 1923 roku. Biali mieli nadzieję, że zbudują jakieś łodzie i uda im się, płynąc wzdłuż brzegu, dotrzeć do Władywostoku. Generał Wiszniewski został wraz z grupą ludzi wysłany 10 maja przez generała Piepielajewa do Ochocka, w celu wzmocnienia generała Rakitina. Nie znalazłem w jaki sposób miałby się przemieścić (to dobre pięćset kilometrów), więc zakładam, że jednak łodziami (tak zwane kungasy, czyli małe łodzie, produkowane ręcznie jedynie przez rdzennych mieszkańców brzegów morza Ochockiego, o pojemności 0,5 do 8 ton; nie znalazłem polskiego odpowiednika).\n*) Autorem jedynego, wielotomowego słownika języka jakuckiego był polski zesłaniec z carskich czasów, Edward Piekarski, który po odbyciu kary przymusowego osiedlenia, mogąc już zmienić miejsce zamieszkania, zdecydował się pozostać w Jakucji. Po rewolucji wybrał obywatelstwo radzieckie i zmarł w Leningradzie w latach trzydziestych ubiegłego stulecia jako członek Akademii Nauk ZSRR.\nKategorie: Inne\t| Tagi: Jakucja kungas Sasył Sysyy\nO pewnym epizodzie w Jakucji, część #2\nOpublikowano 21 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nPan Piepielajew jako частный человек imał się w Harbinie różnych prac, żeby utrzymać rodzinę (żonę, matkę i dzieci). Organizował ponadto zrzeszenia pracowników, a także założył dla białych uciekinierów z Rosji Związek Wojskowych, którym zarządzał generał-major Jewgienij Kondratiewicz Wiszniewski. W 1922 roku pan Piepielajew spotkał w Harbinie ludzi, którzy namówili go do objęcia dowództwa korpusu ekspedycyjnego, który miałby zostać wysłany na pomoc kornetowi Korobiejnikowowi. Ten ostatni wówczas albo właśnie uciekał przez góry nad Pacyfik, albo już nad Pacyfikiem był. Jeśli ktoś zdążył zapomnieć, to przypominam – w Ochocku i w Ajanie, dwóch dziurach, które trudno znaleźć na mapie. Warto też pamiętać, że w Harbinie przebywała spora kolonia Rosjan, związanych z tak zwaną Koleją Wschodniochińską (Китайско-Восточная железная дорога), zbudowaną od granicy Rosji, przez Mandżurię do Władywostoku, z odnogą do rosyjskiego Port Artur. Wśród budujących ją inżynierów było wielu Polaków, zaś swoje udziały w tej trasie ZSRR sprzedał z musu Japończykom dopiero w 1935 roku.\nW lipcu 1922 roku wielkorządcą wciąż jeszcze białego Dalekiego Wschodu został generał Michaił Konstantynowicz Diterichs, od lat walczący na różnych frontach Rosji. Miał zdecydowanie prawicowe poglądy, a generała Piepielajewa znał z lat wcześniejszych. Nowy władca łaskawym okiem spojrzał na plany pomocy kornetowi Korobiejnikowowi i chęć zajęcia Jakucka. Dał nawet na to jakieś fundusze, więc sprawa ruszyła teraz szybciej. Biali bezrobotni wojskowi z Mandżurii i Władywostoku zaciągali się do Milicji Cieśniny Tatarskiej, bo tak, dla kamuflażu, nazwano przedsięwzięcie (cieśnina Tatarska to ta cieśnina, która oddziela Sachalin od kontynentu. W najwęższym miejscu ma niewiele ponad 7 kilometrów szerokości). Udało się ich zebrać 720 – mniej więcej 500 było na miejscu, w Kraju Nadmorskim, zaś prawie 220 ściągnięto przez granicę z Harbinu. Oddział otrzymał dwa karabiny maszynowe (niewykluczone, że typu Maxim), 175 000 naboi oraz prawie 10 000 granatów ręcznych. Kadrę dowódczą korpusu ekspedycyjnego stanowili: generał-lejtnant Anatolij Nikołajewicz Piepielajew, generał-major Jewgienij Kondratiewicz Wiszniewski i generał-major Wasyl Aleksandrowicz Rakitin. Ostatniego dnia sierpnia 1922 roku z Władywostoku odpłynęły dwa statki wiozące sporą część oddziału na północ. Dlaczego nie wszystkich, a tylko 553 osoby? Bo statki były za małe i wszyscy się, po prostu, nie zmieścili. Na jednym statku płynął generał-lejtnant Piepielajew, a na drugim generał-major Rakitin. Generał-major Wiszniewski został tymczasem we Władywostoku z resztą ludzi, mając nadzieję uzupełnić jeszcze skład i wykurować chorych.\nNa początku września oddział przeszedł chrzest bojowy, zwierając się zwycięsko z bolszewikami w okolicy rzeki Ternej, wpadającej do morza w zatoce Ternej około 650 km na północ od Władywostoku. Powinno to dać do myślenia, bo niby co mieliby tam robić bolszewicy poza marszem na Ajan i Ochock? Tak przy okazji – ta nazwa wzięła się stąd, że francuski odkrywca La Pérouse odkrył zatokę pod koniec XVIII wieku i nazwał ją na cześć swego rodaka, admirała Charles-Henri-Louisa d’Arsac de Ternay.\nStatki przypłynęły do Ochocka 6 września 1922 roku. Wysadzono niewielki odział. Część ludzi ufortyfikowała się w mieście pod dowództwem kapitana Michajłowskiego, a pozostali, pod dowództwem generała-majora Rakitina, mieli ruszyć we właściwym czasie traktem ochockim w kierunku Jakucka. Od tego momentu na długi już czas trudno poczytać sobie o losach korneta Korobiejnikowa, co nie powinno dziwić, skoro w zasięgu wzroku znalazło się nagle tylu generałów.\nCiekawą sprawą może być to, że w sieci znalazłem współczesne wpisy rosyjskie dotyczące tamtych czasów i uderzyło mnie, że prawie wszyscy wypowiadający się jak jeden mąż wciąż używali niewątpliwie bolszewickiego zwrotu белобандиты (biali bandyci), podkreślając, jak te oddziały (a już szczególnie oddział korneta Korobiejnikowa) grabiły biednych Jakutów i Tunguzów – głównie z żywności. Nie było natomiast wzmianki o tym, czy oddziały czerwone ciągnęły za sobą jakieś tabory wyładowane po brzegi racjami żywnościowymi, skoro zakładano milcząco, że one nie mogły grabić. Mogę się tylko domyślać, że nikt tam nie był święty, bo żreć musi każdy, ale pociechą jest to, że w tajdze stosunkowo łatwo coś upolować.\nDwa dni później statki odpłynęły na południe i wysadziły oddział generała-lejtnanta Piepielajewa wraz z ludźmi w Ajanie. Tam już pierwszego dnia generał zmienił nazwę oddziału z Milicji Cieśniny Tatarskiej na Drużynę Syberyjskich Ochotników. Nie było już po co ukrywać prawdziwego charakteru misji. Cztery dni później odbył się tam Narodowy Zjazd Tunguzów, który poparł oddział białych wojskowych, a nawet podarował im cenną aprowizację, czyli stado jeleni liczące 300 sztuk. Nie znalazłem, czy był to ruch oddolny, czy oszustwo sprokurowane przez Rosjan w celach propagandowych. (Gdyby to kogoś interesowało, to dzisiejsza nazwa Tunguzów to Ewenkowie.).\nW Ajanie został mały, czterdziestoosobowy garnizon, zaś cała reszta oddziału (480 osób) ruszyła traktem ajańskim w kierunku Jakucka. Z prostego policzenia wychodzi, że generał-major Rakitin miał jechać bardziej północnym traktem ochockim z zaledwie kilkunastoma żołnierzami. O co chodziło? Dowódcy mieli nadzieję, że ta grupa zbierze po drodze kryjących się w tajdze białych uciekinierów, zdolnych do walki. Obie grupy miały się spotkać już pod Jakuckiem. Oddział generała Piepielajewa, po kilku dniach marszu przez góry o wdzięcznej nazwie Dżugdżur zaczął zbliżać się do osady Nelkan. Nie wiadomo, czy słowo „osada” nie jest tu na wyrost, bo współcześnie mieszka tam 870 osób, jednak w opisywanych czasach większych osad po drodze nie było i trzeba się było cieszyć tym, co istniało. Generał był ludzkim dowódcą, bo zarządził jednodniowy postój na odpoczynek, choć zapewne chodziło mu też o to, żeby ludzie byli wypoczęci w czasie szturmu na wroga. Ta dobroć boleśnie się na oddziale zemściła, gdyż następnego dnia rankiem okazało się, że trzech „ochotników” było zwolennikami bolszewików i nocą dało nogę do Nelkanu, aby uprzedzić towarzyszy o zbliżającym się wrogu. Dlatego oddział białych ochotników wkroczył do osady, z której czerwony garnizon zdążył właśnie dwie godziny wcześniej odpłynąć rzeką, poturbowawszy wcześniej tubylców, czegoś tam się stawiających, w wyniku czego ci ostatni też uciekli w tajgę (to zastanawiające, bo przecież usiłuje się przedstawiać czerwonych jako takich, co to własnej krwi utoczą, byle innym było dobrze). Był 27 września 1922 roku, a więc zima zaczynała się zbliżać wielkimi krokami. Po bolszewikach zostało 120 karabinów typu Winchester i 50 000 naboi do nich. I tyle znaleziono w opuszczonym Nelkanie.\nKategorie: Inne\t| Tagi: Jakucja Nelkan Piepielajew\nO pewnym epizodzie w Jakucji, część #1\nOpublikowano 20 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nWszystko zaczęło się we wrześniu 1921 na dalekiej Syberii. Miasteczko Czurapcza leży niecałe dwieście kilometrów na wschód od Jakucka. W pięćdziesiątych latach zeszłego wieku prawie już osiągało liczbę trzech tysięcy mieszkańców, więc w chwili, w której rozpoczyna się ta historia nie miało pewnie nawet połowy tej liczby. A jednak było całkiem ważnym punktem na mapie, bo w promieniu tysiąca kilometrów niewiele było miejscowości wyraźnie większych. Znalazł się tam oddział wojska, które opowiadało się po stronie białych. Jak na tamte warunki był to silny oddział, bo liczył około dwustu ludzi. Ich dowódcą był kornet Michaił Jakowlewicz Korobiejnikow.\nKornet był ponoć najniższym stopniem oficerskim w carskiej armii, więc albo pan Korobiejnikow był człowiekiem dość młodym, albo dotychczas nie awansował z nieznanych powodów. Wolę widzieć go młodym człowiekiem, pełnym fantazji niż stale podpadającym pięćdziesięciolatkiem. Tak więc we wrześniu 1921, zapewne po dotarciu hiobowych wieści o postępach bolszewików, dwustuosobowy oddział pod dowództwem korneta Korobiejnikowa ogłosił w Czurapczy powstanie organu władzy: Czasowego Narodowego Rządu Obwodu Jakuckiego, odrzucającego władzę czerwonych, zaś grupa samą siebie zaczęła określać Narodową Armią Jakucji. Dwustuosobowa armia? Nie ma się z czego śmiać, tylko spojrzeć na mapę. Armia przezimowała w Czurapczy, a kiedy tylko dzień zaczął się wydłużać, podeszła pod Jakuck i zajęła go 23 marca 1922 roku. Bolszewicy zostali tam pokonani na głowę i musieli uciekać, zostawiwszy w polu wielu zabitych. Zwycięska Narodowa Armia Jakucji zdobyła w pobolszewickich koszarach sześć karabinów maszynowych, co przy kilkusetosobowych armiach było na Syberii dużą siłą ognia. Kilka tygodni później (w połowie kwietnia 1922) kornet Korobiejnikow nawiązał kontakt z Tymczasowym Rządem białych we Władywostoku, prosząc o wysłanie posiłków wojskowych do Jakucka, skąd (zapewne) miał nadzieję rozpocząć antybolszewicki pochód, a przynajmniej utrzymać tę wysuniętą placówkę. Jakuck w tamtych czasach liczył niecałe 11 tysięcy mieszkańców, więc był istną metropolią.\nTymczasem bolszewicy też nie zasypiali gruszek w popiele i zrobili to, w czym byli mistrzami. Nie mając w swoich rękach Jakucji ogłosili (tu nie znalazłem szczegółów, ale nie zdziwiłbym się, gdyby zrobili to w Moskwie) powstanie Jakuckiej Autonomicznej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Kilka miesięcy później, bo latem 1922, pod Jakuck podszedł oddział bolszewicki i wyparł z miasta Narodową Armię Jakucji, która oderwała się od wroga i odeszła na z góry upatrzone pozycje nad Pacyfik, do miast Ochock i Ajan. Stamtąd biali ponownie wysłali prośbę do rządu tymczasowego we Władywostoku o pomoc, podkreślając, że sytuacja zmienia się na gorsze. Proszę tu zauważyć, że pan Korobiejnikow nadal był kornetem, a nie mianował się generalissimusem, czy przynajmniej pułkownikiem, bo najwyraźniej uważał się za część carskiej armii, a nie za jakiegoś watażkę. Warto też wiedzieć, że Władywostok zamieszkiwało w tamtym czasie prawie 100 tysięcy ludzi.\nAjan miał w 1959 roku raptem 1720 mieszkańców, zaś ludność Ochocka współcześnie nie przekracza liczby 3700. Te dziewięćdziesiąt lat temu były zapewne znacznie mniejsze. Ich ranga była jednak nie do podważenia, bo były to największe rosyjskie osiedla nadmorskie na północ od Władywostoku (może poza Pietropawłowskiem na Kamczatce). W dodatku mogły być wykorzystywane jako ważne porty, bo z każdego z nich wiodła droga do Jakucka. Tak bowiem wyszło, że carat wybudował dwie drogi przez syberyjską dzicz. Ochocki trakt wiódł z Ochocka do Jakucka, podczas gdy Ajański trakt – a jakże, z Ajanu do Jakucka. Strumień jakuckich produktów wożono właśnie tymi traktami i z obydwóch portów ekspediowano dalej na południe, zaś z Ochocka i Ajanu wwożono importowane produkty zagraniczne, głównie zresztą chińskie.\nJuż 30 sierpnia 1922 tak zwana „flotylla pacyficzna” wypłynęła z Władywostoku na północ, wioząc na burtach dwóch statków pomoc wojskową w liczbie kilkuset ochotników. Dowódcą oddziału był generał-lejtnant Anatolij Nikołajewicz Piepielajew. Dobiegał właśnie trzydziestki, zawodowym porucznikiem carskiej armii został tuż przed wybuchem I wojny światowej, a w czasie wojny domowej wykazał się takimi zdolnościami, że szybko był przez białe władze awansowany do rangi generała pomimo niespotykanie młodego wieku (był najmłodszym generałem armii carskiej tamtych niespokojnych czasów). Może pomagał mu też fakt, że jego rodzony brat, Wiktor Nikołajewicz, był ministrem w białym rządzie admirała Aleksandra Wasiljewicza Kołczaka? Tak, czy inaczej pan generał zachorował w grudniu 1919 roku na tyfus, w wyniku czego zdał dowództwo swoich oddziałów i, szczęśliwie przeżywszy ciężką chorobę, w marcu 1920 roku zebrał resztki wojska (bo bolszewicy przez tych kilka miesiecy cały czas zwycięsko nacierali), wycofując się w okolice granicy z Chinami. Został wówczas podporządkowany atamanowi Grigorijowi Michajłowiczowi Siemionowowi, który ściśle współpracował z Japończykami, interweniującymi na Dalekim Wschodzie. Ta wojskowa zwierzchność mu, najwyraźniej, nie odpowiadała i w kwietniu 1920 znalazł się na terytorium Mandżurii, w Harbinie, jako osoba prywatna. (Atamana Siemionowa bolszewicy stracili w 1946 roku, ująwszy go po zajęciu Mandżurii podczas ostatniego aktu 2 wojny światowej).\nKategorie: Inne\t| Tagi: Czurapcza Jakucja Korobiejnikow\nO Beście – dziwacznej bestii\nOpublikowano 18 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nTo było chyba w 1976 lub 1977 roku. Wizyta w leśnym domku znajomych mojej mamy przebiegała pięknie do momentu, w którym nad tę okolicę nadeszły ulewne, niemal zenitalne deszcze. Na kilka dni moja działalność puszczańska została zahamowana, a gospodyni hojną ręką pozwoliła mi czytać wszystko, co tylko mi w oko wpadnie. Kłopot w tym, że gospodarze byli prawdziwymi Humanistami przez duże „H” i w tej leśnej chatce mieli więcej książek i czasopism niż niejeden Polak w życiu widział. Z powodu różnicy pokoleń i tego, że mi autentycznie imponowali postanowiłem siedzieć cicho i rzeczywiście coś w ten deszczowy czas przeczytać. Niezdecydowany brałem do ręki a to to, a to owo i nic mnie specjalnie nie zaciekawiło. Wreszcie, od niechcenia, wyciągnąłem z półki jakiś miesięcznik literacki, którego tytułu za nic nie pamiętam, bo jestem na takie sprawy odporny. Był dość świeży, więc nie mógł mieć więcej, niż ze dwa lata (te szczegóły podaję po to, żeby umieścić okres na osi czasu). Zacząłem czytać, znalazłem jakieś opowiadanie i wciągnęło mnie.\nKilkunastostronicowy tekst opisywał jakiś dziwny świat. Pamiętam, że bohater szedł pieszo przez step, żeby dotrzeć do siedziby pewnego, lekko złowieszczego, profesora. Po co – tego już nie pamiętam, ale profesor był w tym świecie bardzo ważną osobą. Bohater spotkał na swej drodze grupę pastuchów, którzy pędzili (też do siedziby profesora) Besta. Best, z kolei, był apokaliptyczną bestią na sześciu nogach, większą od słonia, stworzoną w ramach eksperymentu genetycznego przez profesora. Pastuchowie przeszukali brutalnie bohatera, szczególną uwagę przywiązując do jego kanapek. Kiedy okazało się, że nie ma w nich rzodkiewek, stali się bardziej uprzejmi i pozwolili bohaterowi przyłączyć się do swojej grupy. Poczęstowali go nawet na postoju strupem zerwanym z ogona Besta, bo tym się byli żywili w stepie, a nawet twierdzili, że takie męczenie bestii sprawia im niejaką przyjemność.\nBest co chwila wypróżniał się potężnie nie żrąc zupełnie, bo przetwarzał powietrze na materię fekalną, co było o tyle ważne, że w tym świecie istniał, o ile dobrze pamiętam, jakiś problem z ubytkiem materii. Dlatego profesor chciał ten problem zażegnać, tworząc Besta. Katalizatorem tej przemiany był pęczek rzodkiewki rosnący na podbródku zwierza i dlatego to warzywo było tam sprawą najwyższej wagi i największej ceny. Jasnym stało się, dlaczego pastuchowie, rewidując bohatera tak wielki nacisk kładli na ewentualne rzodkiewki w kanapkach z masłem.\nPo jakimś czasie karawana doszła do domu (twierdzy?) profesora. Bohater został przyjęty gościnnie i dano mu dla miłego spędzania czasu kobietę wyjątkowo skąpo odzianą, żeby nie miał żadnych wątpliwości. Nie bardzo pamiętam, ale były tam chyba jakieś kłopoty aprowizacyjne, bo bohater stworzył z ofiarowaną sobie kobietą „układ kopulacyjno-laktacyjny”. Później zaczął sobie przypominać cuda, jakie lud opowiadał o poziomie robotyki profesora ze szczególnym naciskiem na sztuczne kobiety i, ku mojemu zdziwieniu, wyłączył kobietopodobnego robota, znajdując wyłącznik na dnie pochwy (bo to jednak nie była prawdziwa kobieta). A może najpierw ją wyłączył, a później jednak włączył, głodny seksu i strawy – nie pamiętam. Wiem, że w opisie kopulacji pojawiały się neologizmy, ale niezbyt je dzisiaj kojarzę.\nWreszcie, chyba już następnego dnia, pojawił się i sam profesor, który – z jakiegoś powodu – zaczął rozmawiać z bohaterem, podczas gdy w tle Best nieudolnie pokrywał uginającą się pod nim słonicę. Dalej już niezbyt pamiętam, ale bodajże profesor, chyba przy pomocy piły łańcuchowej, zaczął dzielić Besta na dwa osobniki trójnogie. Przyznacie, że to dziwny utwór, nawet jeśli coś mi się po tylu latach pomyliło. Chciałbym przeczytać go jeszcze raz, starszy o trzydzieści kilka lat.\nGdyby mój wpis czytał jakiś polonista, który kojarzy utwór, o którym napisałem, byłbym niezmiernie wdzięczny za informację, kto jest autorem i jaki jest tytuł. Próbowałem szukać w sieci, ale – o dziwo! – żadnego śladu.\nKategorie: Inne, Prywata\t| Tagi: Best laktacja proza\nO pewnych wnioskach, które nasuwają się same\nOpublikowano 14 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nRosja z własnej woli przestawia na naszych oczach swoje zwrotnice, kierując się tam, gdzie nie ma najmniejszych szans zachowania status quo, czyli do Azji. Złośliwi powiedzieliby, że azjatycki charakter państwowości zdecydował się wreszcie na przyrodzony kierunek, ale nie należy słuchać zgorzkniałych ironistów. A jednak istnieją mocne przesłanki, że dobre samopoczucie władców Rosji, wynikające z bezspornej hegemonii nad ładnym kawałkiem niezamieszkałej i zlodowaciałej części tego kontynentu najprawdopodobniej pryśnie jak bańka o szmat głazu. Jeszcze za życia moich dzieci. Ale tematem tego tekstu nie jest antyrosyjska polityka Kremla, bo to nie mój problem. Если хотят, пусть идут на хутор бабушки. Tu zaproponuję pewne rozwiązania systemowe, które UE powinna przyjąć jako swoje.\nKontrakt tysiąclecia (do którego Rosja będzie najprawdopodobniej dokładać, skoro wstydzi się ujawnić wynegocjowane ceny) skieruje dużą część syberyjskiego wydobycia do Chin. W ślad za tym rurociągiem pójdą zapewne inne, bo pan Putin postanowił ukarać Europę. I nieważne jest, czy mu się to odwidzi (i zaproponuje jeszcze więcej gazu i ropy, nawet w lepszych cenach), czy nie. Bezpieczeństwo energetyczne Unii nie może zależeć od humoru jednego człowieka, który rządzić będzie swoim krajem dożywotnio (a ma dopiero 62 lata, więc jeszcze długie lata na stolcu przed nim).\nDlatego należy za wszelką cenę zdywersyfikować źródła nośników energii, rezygnując z rosyjskich. Zaniepokojonych zachodnioeuropejskich poputczików uspokajam – sama Rosja mówi, że się tego nie boi, bo ma w zapasie Chiny. Tak więc: należy w ciągu kilku lat wygasić wszystkie kontrakty na rosyjski gaz i ropę, zastępując je dostawami z innych krajów. Jeśli tego nie zrobi się teraz, za kilka lat Rosja i tak wyśle wszystko do Chin, bo, najprawdopodobniej, nie będzie miała możliwości odmówienia swoim chińskim starszym braciom. Wówczas szok będzie jeszcze większy i żal, że jest się mądrym po szkodzie. Poza tym trzeba wycofać wielką forsę z frontu walki z globalnym ociepleniem i przesunąć ją do badań nad alternatywnymi źródłami energii.\nNawet jeśli przez kilka lat będę zmuszony do gotowania na kuchence elektrycznej, to jestem gotów to przeżyć. Warto byłoby, żeby choć raz być mądrym przed szkodą. Tym razem dotyczy to nie tylko nas – kraju będącego absolutnym królem mądrych po szkodzie, ale całej zjednoczonej Europy.\nKategorie: Chiny, Inne, Poglądy\t| Tagi: Chiny gaz ropa\nO kolejnym kroku Rosji w stronę Azji\nOpublikowano 12 września 2014 Autor: Vulpian de Noulancourt\nZnalazłem właśnie informację, że Chiny i Rosja podpisały ponoć już kilka miesięcy temu umowę o zbudowaniu od podstaw nowoczesnego portu na Pacyfiku. Miałby być dużym portem, o zdolności przeładunku ponad 60 milionów ton rocznie i być położony w Rosji „w odległości zaledwie 18 kilometrów od chińskiej granicy, w rejonie Korei Północnej”.\nJest tylko jedno takie miejsce. Na południowy zachód od Władywostoku znajduje się pas o długości jakichś 80 kilometrów i szerokości nie większej niż 20 km. Z jednej strony jest morze, z drugiej faktycznie Chiny. Na północy rozszerza się w okolice Władywostoku, a na samym południu pokazuje się wąziutki obszar Korei. Tak więc ten port musiałby powstać gdzieś tam w okolicy miasteczek Sławianka, Zarubino, Gwozdiewo lub jeszcze dalej na południe, gdzie zatoka Posjet przechodzi w drugą, mniejszą zatokę Ekspedycji. Nie mam, oczywiście, pojęcia, gdzie dno pozwala na budowę oceanicznego portu. Tego dowiemy się w swoim czasie.\nNo i że Chinom to pasuje, bo z Mandżurii zaledwie jeden krok i nie trzeba będzie wozić towarów aż do odległych portów Dalianu, czy Shanghaiguan – to rozumiem. Na mapie widać też chińskie tory aż za miejscowość Hunchun. Ale gdzie tu interes Rosji, dla której zdolności przeładunkowe Władywostoku są aż nadto? Świadomie i dobrowolnie wpuszcza smoka na swoje terytorium? Chyba Moskwie faktycznie odbiło, bo w tym biegu musi ulec Chinom, choćby żyły sobie wypruła i płuca wypluła. Ale skoro nie odpowiadało partnerskie traktowanie na zachodzie, to może będzie pasowało nadstawianie pośladków na wschodzie. Azja ma też swoje niezaprzeczalne plusy.\nKategorie: Chiny, Inne, Poglądy\t| Tagi: Chiny Pacyfik port


Kazimierz Górski na muralu. "Trenera powinny znać kolejne pokolenia Polaków" - Redakcja Polska - polskieradio.pl\nKazimierz Górski na muralu. "Trenera powinny znać kolejne pokolenia Polaków"\nTrwają prace nad muralem poświęconym najwybitniejszemu w historii polskiego futbolu trenerowi Kazimierzowi Górskiemu. Znajdzie się na bloku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, gdzie mieszkał legendarny szkoleniowiec.\nW 2021 roku świętujemy 100-lecie urodzin Kazimierza Górskiego, portret legendarnego selekcjonera był prezentowany na fasadzie Pałacu Prezydenckiego Agencja Forum\n- Idea stworzenia muralu kiełkowała od dłuższego czasu z inicjatywy rodziny Kazimierza Górskiego. Nie udało się nam stworzyć go wcześniej, bowiem trwały przygotowania do obchodów 100-lecia urodzin Kazimierza Górskiego, których kulminacyjnym momentem było nadanie jego imienia Stadionowi Narodowemu w Warszawie. Teraz jednak prace idą pełną parą, bowiem chcemy uciec przed pogodą. Odsłonięcie planujemy na początku listopada - powiedział prezes Fundacji Kazimierza Górskiego Janusz Jesionek.\nAutorem pracy przedstawiającej sylwetkę Górskiego jest duet artystyczny Czary-Mury. Jak przyznają, mural to płaszczyzna wyjątkowa, bo tworzona w dwóch technikach, bo na części malowidła zostaną wykorzystane elementy ceramiczne.\n- Od początku istnienia Czary-Mury zależało nam na stworzeniu muralu trenera Kazimierza Górskiego, dlatego niestrudzenie dążyliśmy do realizacji tego projektu i cierpliwie dopełnialiśmy wszystkich formalności od prawie dwóch lat - podkreślili Marek Grela i Marta Piróg.\n- To najwybitniejszy polski trener piłkarski, którego powinny znać kolejne pokolenia Polaków, a mural niewątpliwie w tym pomoże. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że udało nam się zdobyć przychylność wielu instytucji, aby mural powstał właśnie na bloku, w którym mieszkał, w zasadzie tuż przy jego oknie – dodali artyści.\nPomysł duetu Czary-Mury od razu spodobał się Berenice Górskiej. Wnuczka słynnego trenera jest zarazem fundatorką fundacji jego imienia. Organizacja działa od 2011 roku i dba, by pamięć o sukcesach i dokonaniach Górskiego trwała.\n- Cała rodzina jest ogromnie wzruszona i dumna, iż w budynku, w którym mieszkali moi dziadkowie ze swoimi dziećmi, a teraz mieszkam ja ze swoją rodziną, powstanie mural upamiętniający wspaniałego trenera, ojca i dziadka, jakim był Kazimierz Górski. Mural będzie dla nas i naszych kolejnych pokoleń symbolem upamiętniającym na lata wspaniałego człowieka, którego mieliśmy szczęście być rodziną - powiedziała Berenika Górska.\nW 2009 roku z inicjatywy fundacji powstał przed PGE Narodowym pomnik Kazimierza Górskiego, a 10 grudnia reprezentacyjnemu stadionowi nadano imię "trenera tysiąclecia".\nW 2021 roku odbyło się wiele wydarzeń - świętujemy 100 - lecie urodzin Kazimierza Górskiego. Polskie Radio przygotowało specjalny, multimedialny serwis poświęcony legendarnemu Trenerowi.\nZobacz więcej na temat: Kazimierz Górski Piłka nożna SPORT Polskie Radio\n"Siedzą w więzieniu po prostu za nic". Akcja solidarności z Polakami aresztowanymi na Białorusi\nZ aresztowanymi i przebywającymi w białoruskim więzieniu liderami Związku Polaków na Białorusi Andżeliką Borys i Andrzejem Poczobutem solidaryzowali się w niedzielę w Białymstoku uczestnicy cyklicznej akcji, która odbyła się przy pomniku bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Stoją tam symboliczne portrety Borys i Poczobuta.\nAkcja solidarności z aresztowanymi przedstawicielami polskiej mniejszości na Białorusi Andżeliką Borys i Andrzejem PoczobutemFoto: PAP/Artur Reszko\nAndżelika Borys i Andrzej Poczobut siedzą w białoruskim więzieniu od ponad sześciu miesięcy. Główny cel akcji to przypominanie o aresztowanych, o ich sytuacji oraz solidaryzowanie się ze wszystkimi prześladowanymi przez reżim Aleksandra Łukaszenki.\nAkcje solidarności z nimi odbywają się w Białymstoku co miesiąc. Biorą w nich m.in. udział Białorusini przebywający w Polsce, ale też mniejszość białoruska w Polsce, Polacy z Białorusi oraz wspierające ich osoby. Przynoszą zdjęcia, biało-czerwono-białe flagi. Odśpiewano "Rotę", która - jak mówiła przebywająca w Białymstoku działaczka Związku Polaków na Białorusi Maria Ciszkowska - jest hymnem tego związku.\nOsadzeni za "rehabilitację nazizmu"\nMaria Ciszkowska była aresztowana na Białorusi, została uwolniona, ale musiała stamtąd wyjechać i aktualnie przebywa w Polsce. Andżelika Borys i Andrzej Poczobut na taki wyjazd z kraju - w zamian za uwolnienie - się nie godzą.\nMaria Ciszkowska podkreślała, że o niesłusznie aresztowanych, którzy siedzą w więzieniu "po prostu za nic", nie można milczeć, nie wolno o nich zapominać. Formalnie Borys i Poczobutowi grozi 12 lat więzienia za postawione im przez reżim zarzuty "rehabilitacji nazizmu". Ciszkowska zaznaczyła, że liderzy związku są poddani represjom za "swoją wielką postawę obywatelską".\n- Czy to jest normalne, XXI wiek, że setki ludzi - ponad 800 osób (red. więźniów politycznych na Białorusi) - marnuje swoje życie. Kochani, mówmy o tym. Piszemy, przekazujemy to, żeby każdy wiedział, co jest tam, na Białorusi. Zostały tam nasze rodziny, teraz nie możemy wrócić, nie wiadomo jak długo to będzie trwało [...], ale po prostu bez nadziei nie ma życia - mówiła Maria Ciszkowska.\n#Białystok Akcja solidarności z aresztowanymi liderami Związku Polaków na #Białoruś https://t.co/gOmB3ybkeX\n— Radio Białystok (@radiobialystok) October 24, 2021\n"To bohaterski wybór"\nPodlaski poseł PO Robert Tyszkiewicz, szef Komisji Łączności z Polakami za Granicą i szef Parlamentarnego Zespołu ds. Białorusi, który wziął udział w akcji solidarności, przypomniał, że Andżelika Borys i Andrzej Poczobut "odmawiają wyjścia z więzienia w zamian za nakaz opuszczenia Białorusi", bo chcą być tam z innymi Polakami, a jako liderzy Związku "poczuwają się do tego, by trwać z nimi w tych prześladowaniach". Ocenił, że jest to "bohaterski wybór", który trzeba doceniać i nie można o nich zapomnieć.\n- Siedzą w więzieniu tylko dlatego, że są Polakami i tylko dlatego, że chcą pozostać na Białorusi wraz ze swoimi przyjaciółmi, wraz z Polakami żyjącymi w tym kraju - podkreślił Tyszkiewicz. Dodał, że dokonywany przed liderów Związku Polaków jest "dramatycznym wyborem", dokonywanym przez każdego człowieka. Przypomniał, że represje na Białorusi mają miejsce także wobec polskich szkół, ludzi z oddziałów Związku Polaków w różnych miejscach.\n- Nie możemy dopuścić do tego, aby nad białoruskimi więzieniami gdzie siedzą niewinni ludzie, zapadła cisza. To jest nasze zobowiązanie. To możemy zrobić. My jesteśmy winni solidarność tym ludziom, którzy dziś niewinnie cierpią w białoruskich więzieniach tylko za to, że są Polakami, albo tylko za to, że pragną wolności i podstawowych praw człowieka - dodał Robert Tyszkiewicz.\nDziś w Białymstoku u stóp pomnika ks. Jerzego Popiełuszki, patrona Solidarności, Polacy i Białorusini solidarnie upomnieli się o wolność dla aresztowanych 7 miesięcy temu Andżeliki Borys i Andrzeja Poczobuta. Nie możemy pozwolić, by o ich bohaterskiej walce zapomniano. ⚪🔴⚪🇵🇱 pic.twitter.com/2wDhzDLjwD\n— Robert Tyszkiewicz (@RTyszkiewicz) October 24, 2021\nWsparcie i pamięć są ciągle potrzebne\nAkcję wspiera stowarzyszenie Wspólnota Polska. Przewodnicząca podlaskiego oddziału tego stowarzyszenia Anna Kietlińska powiedziała dziennikarzom, że widać, iż - niestety - białoruski reżim "jest konsekwentny" i niewinne osoby siedzą w więzieniach.\nDodała, że w Białymstoku jest sporo Białorusinów i Polaków, którzy przyjechali z Białorusi, a spotkania solidarności z represjonowanymi pokazują, że głos w tej sprawie jest "jeden, wspólny", ale wsparcie i pamięć są potrzebne przez cały czas.\nZobacz więcej na temat: Białoruś Andżelika Borys Andrzej Poczobut Polacy za granicą Polacy na Białorusi\nNiemcy: szef MSW wyraża zrozumienie dla budowy muru na granicy Polski z Białorusią\nSzef MSW Niemiec Horst Seehofer w wywiadzie dla "Bild am Sonntag" wyraził zrozumienie dla budowy muru na granicy Polski z Białorusią, chroniącego przed nielegalnymi migrantami. "Zasadne jest, abyśmy chronili granicę zewnętrzną w taki sposób, aby uniemożliwić niewykryte przekraczanie zielonej granicy" - powiedział.\nZdjęcie ilustracyjneFoto: twitter.com/StZaryn\n"Kto chce wjechać, musi spełnić wymagania, a to musi być kontrolowane" - podkreślił minister - W duchu idei europejskiej jestem przekonany, że musimy wiedzieć, kto do nas przyjeżdża".\nW rozmowie z gazetą Horst Seehofer zauważa, że "tradycyjnie współpraca na granicy z Polską układa się bardzo dobrze. W kilku punktach wzdłuż granicy znajdują się nawet polsko-niemieckie posterunki policji i regularne wspólne patrole policyjne. Polski minister spraw wewnętrznych odpowiedział na moją ofertę wsparcia w czwartek i zapewnił mnie, że będziemy nadal wzmacniać współpracę. Stoimy obok siebie w tej chwili. Szczegóły są w tej chwili opracowywane przez ekspertów".\nPytany, czy na granicy niemieckiej powinno być więcej regularnych kontroli, mówił, że "jeśli to możliwe, nie powinno być więcej kontroli granicznych w Europie. Ale jest to możliwe tylko wtedy, gdy działa ochrona granic zewnętrznych".\nHorst Seehofer przypomniał, że "w zeszłym tygodniu powiadomiliśmy Brukselę o przedłużeniu kontroli na granicy niemiecko-austriackiej o kolejne sześć miesięcy. Jeśli sytuacja na granicy polsko-niemieckiej nie ulegnie poprawie, będziemy musieli również rozważyć, czy krok ten nie powinien zostać podjęty w porozumieniu z Polską i krajem związkowym Brandenburgia. Ta decyzja będzie musiała zostać podjęta przez następny rząd".\nW Niemczech trwają obecnie negocjacje koalicyjne w sprawie utworzenia nowego rządu, prowadzone przez partie SPD, Zielonych i FDP. W optymistycznym scenariuszu rząd z Olafem Scholzem jako kanclerzem na czele mógłby powstać w połowie grudnia.\nZobacz więcej na temat: Niemcy Białoruś granica Ministerstwo Spraw Wewnętrznych\n"Odpowiedź na kryzys". Premier o Programie Inwestycji Strategicznych\n- Część rządowego Programu Polski Ład: Program Inwestycji Strategicznych jest odpowiedzią na kryzys spowodowany epidemią, to powyżej 23 mld zł, to program jedyny i największy taki przez ostatnie 30 lat - powiedział premier Mateusz Morawiecki w Nidzicy.\nPremier Mateusz Morawiecki w Nidzicy Foto: PAP/Tomasz Waszczuk\nSzef rządu w poniedziałek wziął udział w konferencji dotyczącej ogłoszenia wyników pierwszego naboru w ramach Rządowego Funduszu Polski Ład: Program Inwestycji Strategicznych.\nPremier podkreślał, że dziś jest ten szczególny dzień, kiedy możemy "otworzyć nową księgę inwestycji lokalnych, samorządowych". - Okazuje się, że można, że można przygotować właściwą odpowiedź na kryzys. Rządowy program Polski Ład jest przede wszystkim dobrą, mocną odpowiedzią na kryzys. Jest propozycją wyjścia z tych tarapatów, w które wpadł cały świat wraz z pandemią COVID-19 - zapewniał szef rządu.\n"Skok w nowoczesność"\nJak dodał, naprawione finanse publiczne pozwoliły zbudować fundament do "skoku w nowoczesność, w szybki rozwój gospodarczy".\nPremier podkreślał, że Program Inwestycji Strategicznych jest programem wyjątkowym i bezprecedensowym. - Program rządowy Polski Ład, program inwestycji dla samorządów o wielkości powyżej 23 mld zł, to program jedyny i największy taki przez ostatnie 30 lat, w czasach wolniej Polski - podkreślił Mateusz Morawiecki.\n🇵🇱 Ponad 97% samorządów otrzymało dofinansowanie z Rządowego Funduszu #PolskiŁad na kwotę ponad 23 miliardów złotych ❗ pic.twitter.com/baW4RMIUNa\n— Kancelaria Premiera (@PremierRP) October 25, 2021\n"Dofinansowanie projektów inwestycyjnych"\nPierwsza edycja pilotażowego naboru wniosków rozpoczęła się 2 lipca i trwała do 15 sierpnia 2021 r. W tym czasie każda jednostka samorządu terytorialnego, czy związek JST, mogła zgłosić maksymalnie trzy wnioski o dofinansowanie, w tym: jeden wniosek bez kwotowego ograniczenia, jeden wniosek, którego wartość dofinansowania nie może przekroczyć 30 mln zł, oraz jeden wniosek, którego wartość dofinansowania nie może przekroczyć 5 mln zł.\nZobacz więcej na temat: gospodarka polska Mateusz Morawiecki kancelaria premiera


Harvey Weinstein skazany na 23 lata więzienia. Byłego producenta filmowego z Hollywood uznano winnym seksualnych przestępstw | Gazeta Pomorska\nWojciech Rogacin 11 marca 2020, 16:25\nNa swój proces w lutym Weinstein przybył z fotelem inwalidzkim Zuma / SplashNews.com/East News\nInformację o skazaniu magnata Hollywood podał serwis BBC. Według informacji, były producent filmowy został skazany na 23 lata więzienia, chociaż obrońcy apelowali do sądu o wyrozumiałość, gdyż ich zdaniem nawet pięcioletni wyrok dla 67-letniego Weinsteina mógłby się okazać wyrokiem dożywotnim.\nProkurator żądał maksymalnej kary, twierdząc, że seksualnego nękania czy gwałtów Weinstein dopuszczał się przez długie lata oraz, że nie miał wyrzutów sumienia - podaje BBC. Sam Weinstein podczas procesu mówił, że ma głębokie wyrzuty sumienia, ale jest też zdezorientowany tym, co się stało.\nO przestępstwa seksualne oskarżyło go kilkadziesiąt kobiet. Sąd w Nowym Jorku uznał go winnym w lutym, a teraz ogłosił wyrok. Na ogłoszenie wyroku przybył na wózku inwalidzkim.\nMateriał oryginalny: Harvey Weinstein skazany na 23 lata więzienia. Byłego producenta filmowego z Hollywood uznano winnym seksualnych przestępstw - Polska Times\nGość 12.03.2020 10:40:32\nżyd skazany? ŚCIEMA.Może się powiesi w celi jak Epstein potwór/łajdak i wtyka Mossadu.


Roboty budowlane a prawo budowlane - Uprawnienia Budowlane\nRoboty budowlane a prawo budowlane\nRoboty budowlane to zgodnie z prawem budowlanym nie tylko budowa, ale również prace budowlane, które polegają na montażu, przebudowie, remoncie bądź rozbiórce obiektu budowlanego (program na komputer). Zasady prowadzenia takich robót są regulowane przez prawo budowlane (program na telefon). Przede wszystkim należy pamiętać, że roboty budowlane mogą być rozpoczęte wyłącznie po zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej lub na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoczęcie budowy następuje z momentem podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy – do ich rozpoczęcia niezbędna jest osoba posiadająca uprawnienia budowlane, czyli prawo do sprawowania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (https://uprawnienia-budowlane.pl).\nZaliczenie państwowego egzaminu\nRoboty budowlane mogą być prowadzone przez inwestora lub przez firmę, z którą podpisał on umowę o roboty budowlane (program na egzamin ustny). Jednak zgodnie z prawem budowlanym to inwestor jest zobowiązany do zorganizowania całego procesu inwestycyjnego, w tym m.in. do zapewnienia nadzoru nad wykonywaniem robót budowlanych przez osoby, które mają odpowiednie kwalifikacje zawodowe, czyli uprawnienia budowlane. Art 42 prawa budowlanego nakazuje, aby inwestor powierzył prowadzenie oraz nadzorowanie robót budowlanych kierownikowi budowy (promocja 3 w 1). Ma on również prawo do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego (segregator).\nPrawo budowlane wymaga, aby prace budowlane były prowadzone zgodnie z warunkami technicznymi oraz przepisami budowlanymi. Oznacza to, że osoby, które nadzorują prowadzenie prac budowlanych, muszą posiadać odpowiednią wiedzę i umiejętności, które pozwalają na prawidłową ocenę zdarzeń zachodzących podczas prac budowlanych. Uprawnienia, czyli prawo do sprawowania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, są przyznawane osobom z odpowiednim wykształceniem oraz praktyką zawodową. Muszą one zaliczyć państwowy egzamin, składających się z części pisemnej i ustnej. Dopiero po jego zaliczeniu inżynier budownictwa otrzymuje decyzję wydaną przez organ samorządu zawodowego, czyli wspomniane właśnie uprawnienia budowlane (opinie).


Tłusty Czwartek - Kuchenny bałagan\nDziś wybieramy się do mojej mamy na imieninowy obiad. Ja tradycyjnie już oprócz prezentu przynoszę ze sobą ciasto. Tym razem dostałam zamówienie na coś czekoladowego. Długo wertowałam moje książki w poszukiwaniu odpowiedniego przepisu. Znalazłam go w książce “Razem w kuchni” Zosi Cudny. Wilgotne ciasto czekoladowe…\nBezglutenowa, Karnawał i Tłusty Czwartek (TM), PRZEPISY, Sylwester, Tłusty Czwartek, Walentynki\nW ostatnim numerze Kuchni moją uwagę przykuł przepis na oponki jabłkowe z musem malinowym. Uwielbiam Tłusty Czwartek i te wszystkie pączki oraz faworki, ale nie przepadam za ich smażeniem. A tu wersja nie tylko pieczona, to jeszcze z jabłkami i do tego niezbyt słodka. Nie…\nKarnawał i Tłusty Czwartek, PRZEPISY, Specjalne Okazje, Słodkie Wypieki, Tłusty Czwartek, Wegetariańska\nTłusty Czwartek to zdecydowanie mój dzień. Uwielbiam zarówno pączki, jak i faworki. Od pączków nie stronię także w ciągu roku, moje ulubione kupuję w malutkiej pracowni na Górczewskiej oraz na Chmielnej, gdzie zjadam je na ciepło w posypce z płatków migdałowych. Faworki za to uznaję…\nKarnawał i Tłusty Czwartek, Karnawał i Tłusty Czwartek (TM), PRZEPISY, Słodkie Wypieki, Słodkie wypieki Thermomix, THERMOMIX, Tłusty Czwartek


Zespół Smoketown w nowej odsłonie utworu "Lustro" - Rock Kompas\nZespół Smoketown w nowej odsłonie utworu „Lustro”\nBy AniaPosted on 28 kwietnia 2022\nJakiś czas temu poznaliśmy wyjątkowy utwór formacji Smoketown. Grupa w kawałku „Lustro” porusza tematykę wojny. Gościnnie udział wzięła Julia Romanyuk.\n15 kwietnia światło dzienne ujrzał utwór „Lustro” formacji Smoketown. Kawałek jest już co prawda od lat grany przez grupę, jednak jego tekst przestał być aktualny. Zespół zatem postanowił go nieco odświeżyć. Nowe słowa powstały zaledwie kilka dni po wybuchu wojny u naszych wschodnich sąsiadów. Swoją tematyką nawiązuje wprost do przeżyć osoby widzącej i wyobrażającej sobie wojnę. Nietrudno sobie wyobrazić, jak spotęgowane są, czy mogą być emocje, kiedy śpiewa to osoba, która osobiście doświadczyła wojny.\nJak zdradza nam Zbyszek Włodarczyk:\nKiedy pierwszy raz usłyszałem (i zobaczyłem) jak naszą piosenkę śpiewa Julia Romanyuk z Iwano-Frankowska (studentka UMCS w Lublinie), zostałem porażony jej interpretacją. Barwa plus słyszalne uczucia: smutek, żal, przygnębienie, gniew, tęsknota spowodowały ciarki na całym ciele. Jula bardzo chciała zaśpiewać tę piosenkę. My też poczuliśmy, że to jest piosenka napisana dla Niej. Dzięki Juli utwór autentycznie dotyka serducha słuchacza.\nZespół planuje nakręcić oficjalny teledysk do utworu „Lustro”. Panowie planują do końca maja wszystko domknąć i pokazać nam kawałek w nowej szacie wizualnej. Zespół ma nadzieję, że dopełni się wówczas całościowa wizja piosenki.\nSmoketown – Lustro\nTag: Lustro Smoketown\nPoprzednie Poprzedni wpis: Juwenalia Politechniki Warszawskiej 2022 – znamy szczegóły tegorocznej edycji\nDalej Następny wpis: Barlinecki Meloman recenzuje debiutancką EPkę zespołu Horses


The Mandalorian emocjonuje i szokuje w finale 2. sezonu - recenzja\nMateusz Piesowicz / 18 grudnia 2020, 20:41\nPisząc przed kilkoma tygodniami o premierze drugiej odsłony "The Mandalorian", nie ukrywałem entuzjazmu, licząc, że twórcy utrzymają równie wysoką formę przez cały sezon. Nie rozczarowałem się, bo osadzony w uniwersum "Gwiezdnych wojen" serial zdecydowanie podniósł sobie poprzeczkę względem poprzedniego roku – i to pod każdym względem.\nThe Mandalorian – efektowny finał 2. sezonu\nOznacza to oczywiście, że zachowana została podstawowa zasada każdego sequela, a więc wszystkiego było więcej – akcji, znanych postaci, nawiązań do filmów i seriali, itd. Sprowadzanie sprawy tylko do tego byłoby jednak jej nadmiernym uproszczeniem. Owszem, "The Mandalorian" to teraz już blockbuster jak się patrzy, ale za rozmachem i fanserwisem poszedł również fabularny rozwój, z którym w 1. sezonie były pewne problemy.\nPamiętacie przecież na pewno odcinki, które trudno było nazwać inaczej niż zapychaczami. Świetnie zrobionymi, lecz niemającymi praktycznie żadnego znaczenia dla fabuły serialu, która zresztą wyglądała dość umownie. Kolejny sezon zmienił to w istotnym stopniu. Jasne, wciąż zdarzały się odcinki stawiające w większym stopniu na poboczne wątki, ale wyraźnie określony cel robił swoje i nie było już poczucia proceduralnego przeskakiwania z przygody do przygody. A że jednocześnie historia wciąż była wręcz banalnie prosta, pozostawało cieszyć się widowiskiem.\nUkoronowaniem tegoż miał być natomiast finał, do którego przygotowywaliśmy się wraz z Mando (Pedro Pascal, który wreszcie miał kilka okazji do pokazania twarzy) od paru odcinków. Albo i dłuższej, zależy czy bardziej skupialiście się na ratowaniu Baby Yody (dajcie mi jeszcze chwilę, wkrótce przyzwyczaję się do Grogu), czy na nieuniknionej perspektywie starcia naszego bohatera z Moffem Gideonem (Giancarlo Esposito). Cokolwiek ekscytowało was bardziej, nie powinniście czuć się rozczarowani, bo cały finał to właściwie jedna wielka sekwencja akcji.\nThe Mandalorian – niespodzianka w finale 2. sezonu\nDo tego, że "The Mandalorian" nie owija w bawełnę, zdążyłem się już jednak przyzwyczaić, więc i tutaj natychmiastowe przejście do konkretów kompletnie mnie nie zdziwiło. Chwila kosmicznego pościgu, szybka rekrutacja wparcia w osobie Bo-Katan (Katee Sackhoff), jeszcze szybsze opracowanie planu i już jesteśmy na pokładzie imperialnego krążownika, gdzie nasza grupka stawia czoła przeważającym oddziałom wroga. Oczywiście skutecznie.\nPrzeszkody? Niewielkie. A to drobna kłótnia między Mandaloriankami a Bobą Fettem (Temuera Morrison), a to Carze Dune (Gina Carano) puściły nerwy na wspomnienie Alderaan, a to Moff Gideon próbował zrobić pożytek ze swojego miecza. Ot standard, by każdy miał swój moment chwały w odcinku. Równie zrozumiałe było znaczne pogorszenie sytuacji naszych bohaterów za sprawą mrocznych szturmowców – maszyn, które okazały się o wiele bardziej zabójcze od swoich ludzkich odpowiedników. Ale od czego jest ratunek w ostatniej chwili?\nO ile do tego punktu można było mieć wobec twórców (odcinek na podstawie scenariusza Jona Favreau wyreżyserował Peyton Reed) pewne zastrzeżenia, czy aby nie przesadzają z prostotą wybranych rozwiązań, o tyle końcówka pozwoliła zrozumieć, czemu aż tak im się spieszyło. Zostawiona na finał niespodzianka okazała się bowiem bombą największego z możliwych kalibrów, spychając całą resztę na drugi plan w tempie podobnym do tego, z jakim Luke Skywalker (Mark Hamill) pozbywał się stojących mu na drodze droidów. Zaraz, kto?\nLuke Skywalker w finale 2. sezonu The Mandalorian\nMuszę przyznać, że tego się nie spodziewałem. Oczywiście jasne było, że sygnał wysłany przez Grogu za pośrednictwem Mocy nie zostanie bez odpowiedzi, a biorąc pod uwagę czas akcji (po "Powrocie Jedi"), nasuwało się, kto może przybyć na wezwanie, ale… powiedzmy, że kwestie techniczne to tylko jeden z problemów, jakie stały na drodze takiemu rozwiązaniu. Przynajmniej w teorii. W praktyce okazało się, że przeniesienie Marka Hamilla w czasie nie jest aż tak wielkim wyzwaniem, jak można by sądzić.\nMniejsza jednak o technologiczny wymiar tego rozwiązania. Spór o to, jak ocenić cyfrowe "odmłodzenie" aktora (lepiej niż przyzwoicie, ale nie całkiem dobrze?) nie ma tak naprawdę żadnego znaczenia, gdy weźmie się pod uwagę całą resztę. A ta wypadła idealnie, pozwalając nam krok po kroku śledzić, jak filmowa legenda materializuje się niemal czterdzieści lat później na małym ekranie.\nNajpierw wlatujący do hangaru samotny X-Wing. Potem charakterystyczna postać w płaszczu z kapturem. Zielony miecz świetlny. Prawa dłoń w czarnej rękawicy. W tym momencie musieliśmy już wiedzieć, ale nadal można było wątpić. To on, prawda? Nikt nie robi sobie z nas żartów? Widok znajomej twarzy powinien wystarczyć za dowód, ale jakby ktoś wciąż nie był przekonany, na wszelki wypadek dostaliśmy jeszcze potwierdzającą "autentyzm" zdarzeń obecność R2-D2. Tak, to Luke we własnej osobie.\nWiem że to sztucznie wywoływana nostalgia. Wiem, że twórcy doskonale zdają sobie sprawę z ogromnej mocy sentymentu, zwłaszcza w przypadku "Gwiezdnych wojen", i potrafią to bezbłędnie wykorzystać. Wiem, że za decyzją o takim, a nie innym rozwiązaniu, stoi w mniejszym stopniu artystyczna wizja, a w większym czyste wyrachowanie. Ale wiecie co? Zupełnie mnie to nie obchodzi, o ile efekt końcowy działa. A tutaj zadziałał wręcz spektakularnie, fundując widzom (i bohaterom podglądającym imponującą walkę Luke'a na ekranach) nową odsłonę bajki, którą kiedyś już pokochali.\nThe Mandalorian – wielkie emocje i pytanie co dalej\nSamo to zapewniło wystarczającą dawkę emocji, by obdzielić nimi cały sezon, ale na ożywających wspomnieniach sprzed lat bynajmniej nie skończyliśmy. Pojawienie się Luke'a oznaczało wszak, że końca dobiegły poszukiwania "domu" dla Grogu, co z kolei musiało prowadzić do bolesnego rozstania.\nNa pierwszy rzut oka dziwić może jego emocjonalna skala. Pamiętajmy, że mowa tu o uroczym stworku z jednej strony i małomównym łowcy nagród, którego twarzy nawet dobrze nie znamy, z drugiej. Czy taką parą można się przejąć? Ależ oczywiście, potrzeba do tego tylko (i aż) dobrej historii. O tym, że "The Mandalorian" dostarczał ją co tydzień, można było przekonać się w pełni właśnie podczas pożegnania Grogu z "ojcem".\nCzy Mando zdejmujący hełm, łamiąc przy tym wszystkie reguły, jakimi się kieruje, wzbudziłby choć odrobinę emocji, gdyby pozostawał tylko pozbawioną indywidualnych cech figurą? Czy sięgający do jego twarzy Grogu wzruszałby, gdybyśmy widzieli go wyłącznie jako słodką przytulankę? Czy wreszcie łzy w oczach Mandalorianina mogłyby wyglądać choć odrobinę autentycznie, gdyby wcześniej między nim, a dzieckiem nie wytworzyła się więź, w którą bylibyśmy w stanie uwierzyć?\nOdpowiedź na każde z pytań to oczywiście "nie", dlatego daleko mi do stwierdzenia, że "The Mandalorian" to pozbawiona uczuć, widowiskowa rozrywka. Nie, to serial stanowiący godne dziedzictwo kosmicznej sagi i wiedzący, jak wielka moc tkwi w dobrej opowieści, nawet jeśli ta nie należy do najbardziej skomplikowanych. Liczę, że tak zostanie bez względu na to, w jakim kierunku pójdzie ta historia dalej.\nA opcji na to jest co najmniej kilka, zaczynając od tej najbardziej się narzucającej, czyli skierowania Mando na jego rodzinną planetę. Rozwój bohatera i zarysowany swoisty konflikt między nim a Bo-Katan otwiera różne możliwości, więc nawet jeśli mielibyśmy na dłużej odpocząć od Grogu, atrakcji brakować nie powinno. Kwestia ubrania ich we wciągającą fabułę.\nPrzy okazji zobaczymy też, jak twórcy poradzą sobie bez ulubieńca publiczności, bo choć nie wierzę w zbyt długie rozstanie z tak uwielbianą postacią jak Baby Yoda, patrząc na disneyowską ofensywę, nie wykluczałbym opcji, że mały słodziak prędzej czy później dostanie własny serial. Inna sprawa, że skoro te wyłażą teraz dosłownie z każdego kąta (miłośnikom Boby Fetta polecam obejrzeć scenę po napisach finałowego odcinka), to obawiałbym się raczej o utrzymanie ich odpowiedniego poziomu. Ale to akurat problem, który póki co "The Mandalorian" nie dotyczy.\nBaby Yoda, Disney, Disney Plus, Gwiezdne wojny, Mark Hamill, Pedro Pascal, serial The Mandalorian, seriale, seriale Disney+, The Mandalorian, The Mandalorian sezon 2


Andrzej Markowiak, były prezydent Raciborza nie współpracował z SB | Racibórz Nasze Miasto\nAndrzej Markowiak, były prezydent Raciborza nie współpracował z SB\nSąd: były prezydent Raciborza nie współpracował z SB. IPN: to dla nas już zamknięta sprawa\nAndrzej Markowiak, były wiceminister środowiska, poseł i długoletni prezydent Raciborza nie współpracował ze Służbą Bezpieczeństwa PRL. - Sąd Apelacyjny w Katowicach uznał właśnie za zgodne z prawdą jego oświadczenie autolustracyjne, podtrzymując wcześniejsze orzeczenie Sądu Okręgowego w Gliwicach. Wyrok jest już prawomocny. - W końcu, po 3,5 roku mogę spać spokojnie. IPN nie szuka prawdy, tylko ofiar. To szkodliwa instytucja - twierdzi Andrzej Markowiak, którego sprawą kilka lat temu żyła cała Polska. Przypomnijmy, w styczniu 2008 r. Markowiak pełniąc funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Środowiska, podał się do dymisji po tym jak w lokalnej publikacji historyka z Raciborza, pojawiła się informacja o jego rzekomej współpracy z SB. Raciborzanie nie mogli wówczas uwierzyć w rewelacje o swoim prezydencie, którego zapamiętali m.in. z walki z powodzią 1000-lecia.\n- Markowiak był dobrym prezydentem. Pamiętam, jak pomagał nam, gdy woda zalała nasze domy. Odbudował Racibórz. Nigdy nie wierzyłam w te brednie - mówi Maria Polok, mieszkanka Raciborza. Tymczasem Andrzej Markowiak przyznaje, że podpisał zobowiązanie o współpracy z SB.\n- Podpisałem je w 1983 r., żeby wyjść z aresztu. Tylko głupi zostaje w więzieniu. Ale na nikogo nie donosiłem. Nie przekazałem SB żadnych przydatnych informacji - mówi Markowiak.\nInnego zdania był IPN, według którego "Doktor" (taki pseudonim dostał Markowiak) miał wymienić nazwisko osoby, od której otrzymał materiały opozycyjne, za kolportaż których groziło do 3 lat więzienia. Jednak IPN nie zamierza skorzystać teraz z kasacji wyroku.\n- Nie ma do tego podstaw prawnych. To ostateczność, po którą sięga się niezmiernie rzadko - mówi Andrzej Majcher, naczelnik oddziałowego biura lustracyjnego w IPN w Katowicach. - Chodziło o ocenę prawną materiałów, które posiadamy. Sąd uznał, że zachowanie Markowiaka nie było współpracą ze Służbami Bezpieczeństwa. Dla nas sprawa jest już zamknięta - dodaje.\nTYLKO U NAS: Waldemar Socha, prezydent Żor, po zarzutach: kompromitacja CBA [WIDEO]\nbyły prezydent Racib...