Samotność w Tokio | Miłosna Globalizacja\nHome Miłosna Globalizacja Samotność w Tokio\nW marcu 2009 spakowałam walizkę i ruszyłam w podróż do mojej wyśnionej, wymarzonej Japonii. Przez kolejnych kilka miesięcy miałam studiować na Dokkyo University w Saitamie, poznając Kraj Kwitnącej Wiśni i doskonaląc język.\nA skoro już o języku mowa. Wiele razy pytano mnie, czy japoński jest językiem trudnym. I tak i nie. Nie znajdziecie tu bardzo skomplikowanej gramatyki, odmiany przez przypadki, miliarda czasów i trybów. Jednak samo to, że Japończycy upierają się korzystać z czterech alfabetów jednocześnie, na pewno sprawy nie ułatwia. Podobnie jak to, że konstruują zdania od tyłu (jeśli spojrzeć na to z perspektywy większości języków zachodnich) – nie wiem czy do tego można przywyknąć. Ma to swoją dobrą stronę – zanim coś powiem w języku japońskim, muszę się dobrze zastanowić co chcę przekazać. Nie ma ryzyka słowotoku, do którego w innych językach mam silne tendencje. Oczywiście żadne słowo nie brzmi znajomo, z niczym się nie kojarzy, nigdy nie miało nic wspólnego z naszymi korzeniami lingwistycznymi. Wreszcie, jakby tego wszystkiego było mało, przez pierwszy rok nauki uczymy się standardowej formy tego języka, tylko po to, żeby w którymś momencie, na drugim roku dowiedzieć się, że i tak nikt tak nie mówi. Może poza gaijinami (obcokrajowcy, często pejoratywnie), którym wydaje się, że ten język znają. Dalsza nauka to z jednej strony język, a z drugiej wieczne zastanawianie się nad zależnościami społecznymi. Do kogo mam mówić w keigo – języku szacunku, do kogo w mowie potocznej. I na odwrót. Czemu ktoś mówi do mnie tak a nie inaczej? Tak naprawdę jedynym miejscem, gdzie usłyszałam standardowy japoński był sexshop. Ale to później.\nNajpierw wylądowałam na Naricie. Dosyć sprawnie znalazłam pociąg, który zawiózł mnie z lotniska do stacji Ueno – Tata wynajął mi tam na dziesięć dni hotel – dziesięć dni na znalezienie i wynajęcie mieszkania. Wydawało się łatwe. Uniwersytet proponował zakwaterowanie w akademiku, ale po pierwsze nie byłam gotowa na to, żeby dzielić z kimś pokój, a po drugie – nie po to jechałam do Tokio, żeby zamieszkać w prowincjonalnej Saitamie. Byłam gotowa każdego dnia dojeżdżać półtorej godziny na zajęcia, to w końcu część doświadczania japońskiego życia ale wegetować na przedmieściach? Zresztą, podobnie jak przy decyzji o wyborze uniwersytetu, stwierdziłam, że “ja chcę sama”. Chcę na chwilę stać się częścią społeczeństwa tokijskiego, a nie być po prostu studentką na wymianie, która wszędzie porusza się w grupie podobnych do niej dziwolągów.\nJak wynająć mieszkanie w Tokio\nMogłabym teraz wykreować obraz siebie jako bohaterki, która dzielnie poradziła sobie ze wszystkim sama. Ale jednak będę szczera. Nie miałam pojęcia, jak zabrać się za poszukiwanie mieszkania. Gdyby nie moja koleżanka z liceum, która już od pół roku była na wymianie studenckiej na uniwersytecie Ochanomizu, znała okolicę i nie miała prawie rocznej przerwy w nauce języka, zapewne bym poległa. To ona chodziła ze mną po biurach nieruchomości i w razie potrzeby pomagała mi w zrozumieniu trudnych słów związanych z wynajmem. To ona wytłumaczyła mi, że w Japonii większość właścicieli życzy sobie, oprócz depozytu, opłaty dziękczynnej – podziękowanie za to, że zgodzili się wynająć mieszkanie, potrafi wynosić tyle, co dwumiesięczny czynsz.\nW końcu udało nam się trafić na malutkie mieszkanko (14m2, ale z własną łazienką, ba, nawet wanną i aneksem kuchennym) w Oyamie, tuż obok Ikebukuro. Czynsz był bardzo rozsądny, okolica spokojna, w pobliżu sklepy i restauracje, sześć minut piechotą od dworca. Nieumeblowane, ale co tak naprawdę jest mi potrzebne, poza futonem (materacem)? Nic tylko się wprowadzać.\nNiestety. Nie ma tak różowo. Nie mogę wynająć mieszkania, jeśli nie jestem zarejestrowanym kosmitą (registrated alien – obcokrajowcy, którzy w Japonii mieszkają, muszą się zarejestrować), a kosmita zarejestrować się nie może, jeśli nie jest zameldowany. Hotel się nie liczy, musi być mieszkanie, którego kosmita nie wynajmie, jeśli uprzednio się nie zarejestruje… Kontynuować?\nOczywiście jest jeszcze jedno wyjście. Za kosmitkę może poręczyć Japończyk, stając się jej sponsorem. Wyobrażacie sobie, jak kosmitka wychodzi na ulicę i prosi Japończyków, żeby zostali jej sponsorami? Oj, z pewnością któryś by się zgodził, zwłaszcza, jeśli byłby akurat fanem hentai (erotyczne anime) o kosmitkach. Nie. Nie. NIE!\nZdesperowana zadzwoniłam na uniwersytet, pytając, czy nie mają jakiegoś mało rozerotyzowanego sponsora pod ręką. Nie mieli, ale stwierdzili, że jeśli zapłacę jakieś tam specjalne ubezpieczenie, to cały uniwersytet stanie się moim sponsorem, dostanę zaświadczenie i będę mogła wynająć mieszkanie. Udało się. Tych dziesięciu dni starczyło mi akurat na styk.\nPtaszydło w parku w Ueno\nMoje japońskie mieszkanko\nWymeldowałam się z hotelu, z walizką poszłam na stację Ueno, stamtąd Yamanote sen (linia JR jeżdżąca po kole, trochę jak londyńskie Circle line, gdyby jeździło co dwie minuty i nie spóźniało się nawet o sekundę) do Ikebukuro i z Ikebukuro lokalną linią do Oyamy. Jeszcze kilka minut spacerem i wstawiałam walizkę w malutkim pokoiku, w którym miałam spędzić kolejnych kilka miesięcy. Z Polski wzięłam malutki, cienki śpiwór, dlatego pierwszego dnia musiałam kupić sobie tylko futon i jakąś poduszkę.\nNa głównej uliczce handlowej bez problemu znalazłam czego szukałam. Następnie, robiąc sensację na całą dzielnicę, zatargałam futon do domu. Tej nocy bardzo zmarzłam. W Japonii nie ma centralnego ogrzewania a w marcu jest dość zimno. Dopiero po kilku dniach odkryłam, że klimatyzator ma też funkcję grzewczą – musiałam najpierw przestudiować pilota ze zrozumieniem, identyfikując wszystkie znajdujące się na nim kanji (czy jak kto woli – krzaki). Tej pierwszej nocy obiecałam sobie, że następnego dnia wrócę do sklepu, w którym kupiłam futon i nabędę sobie przepiękny, bardzo gruby koc z Hello Kitty i długą kamizelo-podomkę z polaru do kompletu. Nie lubię marznąć.\nTęsknota na placu zabaw\nPrzeprowadzka z hotelu do mieszkania wiązała się z chwilowymi problemami z dostępem do internetu. Wcześniej przełamałam swoje opory psychiczne i kupiłam nawet kamerkę do rozmów internetowych – musicie wiedzieć, że był to dla mnie najwyższy dowód miłości, bo ja nienawidzę rozmawiać przez telefon (jedno z bardzo wielu moich dziwactw) a o połączeniach video już nie wspomnę. Jeśli jednak Ksiażę potrzebował patrzeć w moje wirtualne oczy przy każdej rozmowie, żeby przetrwać kolejną rozłąkę, byłam w stanie się poświęcić. A że znalazłam perłowo-różową kamerkę, to jakoś mi było lżej. I jakoś tak przywykłam do tego, że widzimy się codziennie. Aż do przeprowadzki.\nPodłączenie internetu leżało po mojej stronie – właściciel mieszkania i pośrednik się tym nie zajmowali. Byłam gotowa, mogłam się z tym zmierzyć sama. Nie mogłam ciągle polegać na koleżance, która już i tak pomogła mi z kupnem telefonu (różowego oczywiście) i pieczątki (w Japonii każdy musi mieć swoją pieczątkę, która na oficjalnych dokumentach pełni funkcję podpisu). Zadzwoniłam gdzie trzeba, zamówiłam instalację i czekałam. Chyba tydzień. Swoją drogą wtedy wydawało się, że to wieczność, ale podczas semestru spędzonego w Madrycie przekonałam się, że może to trwać znacznie dłużej… Ktokolwiek miał przyjemność (tak! Mimo wszystko przyjemność!) mieszkania w Hiszpanii, wie o co chodzi.\nZanim zostałam podłączona, łapałam WiFi na placu zabaw tuż obok mojego domu. O drugiej w nocy siedziałam na huśtawce i mówiłam ukochanemu jak bardzo tęsknie. Gaijini to są jednak dziwni.\nZbliżał się czas rozpoczęcia zajęć. Na początku zostaliśmy wszyscy (studenci z wymiany plus japońscy studenci, którzy podjęli się opieki nad nami, zapewne celem zapunktowania u nauczycieli) zaproszeni na piknik pod kwitnącą wiśnią połączony ze wspólnym gotowaniem. Po pikniku, takim jak w anime, osoby zameldowane w akademiku poszły z opiekunką do lokalnego urzędu zajmującego się cudzoziemcami, gdzie bez żadnych problemów zarejestrowano ich jako legalnych kosmitów. Mnie zajęło to przynajmniej miesiąc i na pewno nie było tak proste – ale pamiętajcie, ja doświadczałam Japonii! Nie żyłam pod uniwersyteckim kloszem.\nTo samo mówiłam sobie codziennie rano wstawiając pół stopy do pociągu z Oyamy do Ikebukuro, licząc na to, że jak już zabalansuję na krawędzi pociągu, masa ludzka wessie mnie do środka samoistnie. Wsysała. Mówiłam to sobie również biegnąc na platformę Yamanote sen, którą to linią jechałam z Ikebukuro do Ueno, gdzie przechodziłam labiryntem stacji do metra, mającego mnie zawieźć na stację uniwersytetu. Po dwóch miesiącach poruszania się metrem, byłam częścią tego organizmu. Byłam jak spiesząca się czerwona krwinka pędząca krwiobiegiem do mózgu. Wiedziałam, w którą część pociągu wsiąść, żeby na docelowej stacji wysiąść jak najbliżej przejścia do kolejnego pociągu. W którym miejscu przedziału powinnam stać, żeby wylać się wraz z wciąż falującą masą ludzką akurat na tej stacji, która mnie interesowała. Wiedziałam gdzie na danej stacji są automaty (jidohanbaiki) sprzedające moje ulubione napoje. Ba! Doszłam do tego, że dodając sobie jeszcze jedną przesiadkę, de facto skrócę czas podróży o całe dwie minuty! Niezwykła punktualność japońskich pociągów, ich niezachwiany rytm koiły mnie i sprawiały, że czułam się bezpiecznie. Podobnie jak swojski zapach kosmetyków Lush na stacji Ikebukuro.\nPrzywykłam też do tamtejszych dziwactw. Do tego, że na prawie każdej stacji JR grana jest inna melodyjka. Kojarzyłam na jakiej stacji grają najładniejsze. Do ludzi śpiących z otwartymi ustami, opartymi o obcych współpasażerów, z którymi przecież nawet nie wymieniliby uścisku dłoni. Do tych samych pasażerów podrywających się dokładnie na tej stacji, na której powinni wysiąść – może temu miały służyć melodyjki? Przywykłam do pociągów z koszmarnie zaparowanymi oknami – klimatyzacja nie radziła sobie z taką ilością wydychanego powietrza. Otwierające się drzwi pociągów wjeżdżających na stacje przywodziły na myśl otwieranie puszek z sardynkami. Tak, panowie dopychający dłońmi odzianymi w białe rękawiczki pasażerów to nie jest wymysł zachodnich mediów. Taki ścisk to raj dla wszelkiego rodzaju zboczeńców, dlatego w godzinach szczytu w pociągach są wyznaczone wagony tylko dla kobiet.\nCzasami złorzeczyłam na swój kretyński pomysł zamieszkania tak daleko od szkoły, ale gdybym miała być ze sobą szczera – ani przez chwilę tego nie żałowałam. Japońskie pociągi mnie fascynowały.\nDzień przed właściwym rozpoczęciem zajęć byliśmy poddawani badaniom – bardzo wnikliwym, ważono nas, mierzono (w Japonii byłam chyba najwyższa w życiu, wyszło, że mam 174cm), robiono powtórny rentgen płuc, mimo że kazali nam robić jeden już przed wyjazdem. Ja się załapałam na dwa bonusowe, bo pierwsze nie wyszło – nawet płuca czasami bywają niefotogeniczne. Cud, że nie świeciłam później w ciemności. Najlepiej jednak wspominam… uwaga… badanie moczu. Nie wiem, czy powinnam o tym wspominać na blogu, zwłaszcza, że to nie będzie jedyny “toaletowy” incydent… W każdym razie w Polsce zawsze dostawałam kubeczek. O dosyć sensownej średnicy. W Japonii dostaliśmy coś w rodzaju testu ciążowego, tylko nie należało siusiać NA, a DO. Wybaczcie dosłowność, ale nigdy w życiu aż tak się nie koncentrowałam uskuteczniając tę, jakże prozaiczną, czynność fizjologiczną.\nPotem przyszedł czas na zbadanie stanu naszego intelektu, a właściwie znajomości japońskiego, żeby zakwalifikować nas do odpowiedniej grupy. Okazało się, że grupy były trzy – dla początkujących, bardzo zaawansowanych i jeszcze bardziej zaawansowanych. Wszyscy zachodni studenci trafili do grupy początkującej, razem z Chińczykami, którzy nie potrafili powiedzieć praktycznie nic. Nie wróżyło to dobrze. Grupy zaawansowane składały się z samych Koreańczyków. W tym trójki takich, którzy z powodzeniem mogliby być częścią K-popowego boysbandu. Zakochałam się w nich od razu, ze wzajemnością. Oczywiście platonicznie.\nUczyliśmy się (okazało się, że jednak można zróżnicować poziom w obrębie jednej grupy), polowaliśmy na kupony na stołówce uniwersyteckiej – najlepszy udon i soba, jakie w życiu jadłam, miseczka za około 5zł, ale kolejka nieziemska, dlatego kupony kupowaliśmy przed przerwą lunchową – chodziliśmy do pobliskiego sklepu z rzeczami za 100 yenów, gdzie stała maszyna do purikury (zaawansowana fotobudka – robiłam tam sobie zdjęcia też sama i dołączałam je do listów do Księcia, do tej pory ma je wszystkie!), po zajęciach chodziliśmy zjeść coś w lokalnych restauracjach (znalazłam nawet fantastyczną knajpkę indyjską), oglądaliśmy filmy w akademiku. W weekendy w pokojach odbywały się imprezy, po których wracałam sama w nocy do domu.\nCzasami imprezowaliśmy też w Tokio, również z ludźmi z roku z Cardiff, którzy trafili na inne uniwersytety w okolicy. Było karaoke, był clubbing w Shibuya, były 21 urodziny kolegi, które opiliśmy w “tym barze” w hotelu Park Hyatt. Kiedy z koleżanką jechałyśmy po 21-letnią szkocką, którą sprzedawali w specjalistycznym sklepie na Shinjuku, niechcący wysiadłyśmy po złej stronie stacji (największej w Japonii) i trafiłyśmy na teren Yakuzy. Szybko wróciłyśmy w bezpieczne podziemia dworca, a ja stwierdziłam, że żaden z nich do Masai Kato się nie umywa.\nPo jednej z imprez okazało się, że uciekło nam ostatnie metro (wydaje mi się, że Nowy Jork jest jedynym miejscem na świecie, gdzie metro jeździ 24 godziny na dobę), wpadliśmy wtedy na genialny pomysł, żeby zdrzemnąć się w jednym ze słynnych japońskich hoteli miłości. W społeczeństwie, w którym o prywatność bardzo trudno, wiele par, również po ślubie, decyduje się na wynajęcie pokoju na godziny. Dodatkowego smaczku dodaje to, że pokoje są zwykle urządzone tematycznie, co sprzyja spełnianiu najbardziej perwersyjnych fantazji – podwodna jama ośmiernicy-potwora, stary japoński zajazd, klasa w szkole, gabinet lekarski, amerykański motel… cokolwiek przyjdzie Wam do głowy, możecie być niemal pewni, że któryś z licznych tokijskich love hoteli będzie mial to w swojej ofercie. Głupio zwiedzać w pojedynkę, a tak pójdziemy parami, pooglądamy, pozwiedzamy, poznamy lepiej japońską kulturę, a przede wszystkim – prześpimy się do pierwszego metra!\nNic z tego. Gaijinów nie obsługują. I tyle. Stanowcza odmowa wywołała u jednej z koleżanek coś w stylu załamania nerwowego. Od początku pobytu w Japonii każde z nas spotykało się, w mniejszym lub większym stopniu, z dyskryminacją. Nawet na uniwersytecie inni studenci obgadywali nas, stojąc tuż obok. Kilka razy zwracałam uwagę, że mogliby się pofatygować i odejść kawałek, bo my naprawdę wszystko rozumiemy. Nie. Gaijini nie mówią po japońsku. Gaijini mówią tylko po angielsku. Nawet wtedy, kiedy mówią po japońsku. Można się śmiać. Można kpić. Można znosić z pokorą, może w ten sposób dosięga nas karma. Ale prędzej czy później, każde niemiłe spojrzenie, każdy paskudny komentarz, każdy przejaw otwartej czy zamaskowanej wrogości w końcu się skumulują. I uderzą. W S. uderzyło akurat w tamtej chwili. Stojąc w środku nocy gdzieś na obrzeżach Shibui zaczęła płakać i krzyczeć (po japońsku), że może jest gaijinką, ale przecież nie jest brudna…\nDom strachów w Yokohamie. Zdjęcie robiła moja koleżanka ze studiów – ja wtedy nie miałam aparatu, więc trzy zdjęcia sobie przywłaszczyłam. Mam nadzieję, że mi to wybaczy, jeśli kiedyś tu trafi.\nJestem gaijinem, proszę mnie nie bić\nZanim pojechałam do Japonii, byłam przekonana, że Japończycy przyjmą mnie bardzo dobrze. W końcu nie jestem typową gaijinką – dobrze mówię po japońsku, znam ich kulturę, nie popełniam typowych dla zachodnich barbarzyńców faux pas (dwa mi się zdarzyły, zaraz o nich opowiem), jestem… cywilizowanym kosmitą.\nNic bardziej mylnego. Biały barbarzyńca pozostanie białym barbarzyńcą. Nawet w czarnej peruce i ciemnych okularach – Japończycy wyczuwają obcość jakimś tajemnym, siódmym zmysłem. I od razu pokazują niechęć. “Mój Japończyk” z wymiany, z którym w Cardiff byliśmy prawie nierozłączni, który polecił mi uniwersytet Dokkyo, który twierdził, że w Japonii natychmiast wyhaczy mnie jakaś agencja modelek… ten sam kolega przez pół roku nie znalazł nawet chwili, żeby się ze mną spotkać na swoim terytorium. Naprawdę było mi przykro.\nDwa faux pas\nPierwsze miało wymiar toaletowy. Na naszym uniwersytecie były dwa rodzaje toalet – klasyczne japońskie – dziura w podłodze (ale bardzo elegancka i nowoczesna; podobne były też na dworcach, młoda byłam, korzystałam nawet w szpilkach i pod wpływem alkoholu) lub fotel pilota promu kosmicznego (podobnie opisała to Joanna Bator, bardzo mi się spodobało, więc pożyczam określenie). Fotel pilota miał konsolkę z całym mnóstwem krzaków – nie ma to jak korzystać z toalety ze słownikiem kanji, prawda? Fotel grzał, podmywał, suszył, psikał, dużo rzeczy robił. Posiadał również zagadkowy guziczek z napisem oznaczającym dosłownie “księżniczkę dźwięku”. Guzik wydawał dźwięk spuszczanej wody. Japończycy odkryli kiedyś ciekawą zależność – kobiety korzystające z toalety zużywały więcej wody, niż panowie, ponieważ wstydziły się dźwięku siusiania. Zamiast wytłumaczyć paniom, że każda płeć ma prawo siusiać, Japończycy podeszli do kwestii dbania o środowisko pragmatycznie – dodali funkcję zagłuszania siusiania. I wyobraźcie sobie, że kiedy pierwszy raz siusiałam na uniwersytecie, nie włączyłam tej funkcji. Kiedy wyszłam, wszystkie japońskie laleczki spojrzały na mnie z obrzydzeniem. No tak. Jednak jestem barbarzyńcą.\nDrugie faux pas rzeczywiście sprawiło, że się zawstydziłam. Już pod koniec pobytu w Tokio kupowałam w lokalnym sklepiku yukatę (takie jakby kimono, ale bawełniane, jednowarstwowe, ogólnie proste i nie kosztujące tyle, co nowy samochód) u przemiłej pani, która traktowała mnie jak człowieka. I nawet kiedy stanęłam klapkiem na tatami (matę) nie zaczęła mnie nienawidzić. Krzyknęła tylko z trwogą a ja zeskoczyłam jak oparzona, zaczęłam się kłaniać i przepraszać. Bo na tatami się w butach nie wchodzi. Ja o tym wiedziałam, ale zaślepiona wizją mierzenia japońskich szat, nie pomyślałam nawet o tym, że w sklepie może być tatami.\nRelaks w Yokohamie\nW każdym razie japońska niechęć uderzyła we mnie dość szybko – w przeciwieństwie do innych nie miałam buforu bezpieczeństwa w postaci znajomych, nie miałam tego klosza, którym przecież wzgardziłam. Miałam swoje 14m2 i Księcia mieszkającego w komputerze. I mrówki – przez chwilę miałam inwazję mrówek. Ale to było później. W pewnym momencie na moim tarasiku o szerokości 20cm pojawiła się też kotka z małymi kociętami. Wtedy kupując sobie jedzenie w pobliskim konbini (convenience store, sklep ze WSZYSTKIM) kupowałam również kocie konserwy. Nie byłam już całkowicie sama. Jednak dużo wcześniej do Tokio przyjechał mój Tata. Kiedy powiedział, że będzie służbowo, bardzo się ucieszyłam. Kiedy spytał, czy ma wynajmować hotel, czy ma spać u mnie, krzyknęłam, że oczywiście, że u mnie! Po dwóch dniach spędzonych wspólnie na 14 metrach kwadratowych chcieliśmy się zabić. (Tato! No odsuń się, przecież ja muszę sięgnąć do szafy! Zaraz. Teraz!) I wtedy pojechaliśmy do Yokohamy (Tata służbowo, ja rekreacyjnie). Apartament w hotelu był trzy razy większy od mojego mieszkania, a wszyscy Japończycy byli mili. Do tego Yokohama była prześliczna! Wracałam tam jeszcze dwa razy – raz sama, raz z koleżankami z uniwersytetu.\nDużo chodziłam po Tokio zwiedzałam różne dzielnice, próbowałam znaleźć nieistniejące centrum miasta. Często umawiałam się z koleżanką z liceum – razem zwiedziłyśmy na przykład gigantyczne, kilkupiętrowe sexshopy w Akihabarze, gdzie na filmiku pokazującym jak korzystać z maszyny do masturbacji dla panów, po raz pierwszy od przyjazdu usłyszałam standardową formę japońskiego. Byłyśmy też razem na Harajuku i w wielu innych kultowych miejscach. Poza tym R. powiedziała mi o serwisie, w którym można było zarejestrować się jako nauczyciel języków obcych. Tak też uczyniłam. Zaczęłam uczyć angielskiego, udzieliłam jednej lekcji japońskiego i wreszcie spotkałam młodego (wtedy strasznie starego, z trzydzieści parę lat miał) biznesmena, który zapragnął, żebym uczyła go i angielskiego i polskiego, ponieważ… był zakochany w Annie Marii Jopek.\nKolejne „kradzione” zdjęcie z Yokohamy. Ale stałam obok, to tak jakbym prawie je robiła, prawda?\nMoje dni były wypełnione od rana do wieczora. Nawet kiedy przyszły słynne tokijskie upały, nie poddawałam się. Zwiedzalam dalej. Sama, lub z moimi “białymi” znajomymi. Trafiliśmy nawet na Dzień Argentyny w Odaibie, gdzie poznałam przemiłą argentyńską rodzinę, która była zszokowana, że Polka w Japonii mówi po hiszpańsku i wie co to cueca.\nNocami rozmawiałam z Księciem. Tęskniłam. Nie tylko za nim. Za rodziną, za Europą, za tym, żeby ktoś się mną chociaż trochę zaopiekował. W Japonii byłam niechciana. Lubię samotność, lubię ciszę, ale w Tokio okazało się, że lubię je tylko wtedy, kiedy są moim wyborem. W pewnym momencie moim największym marzeniem było to, żeby ktoś (najlepiej Mamusia) zrobił dla mnie… kanapkę. Kocham onigiri (ryżowe kulki nadziewane czymś i owijane wodorostem), ale oddałabym wszystko za kawałek polskiego chleba. (Teraz mam straszną ochotę na onigiri z kolei… nie dogodzisz.)\nW pewnym momencie miałam już dość. Skróciłam pobyt w Japonii o miesiąc. Bez problemu wypowiedziałam wcześniej umowę najmu, dzień przed wylotem przeprowadziłam się na jedną noc do hotelu, tego samego, w którym zatrzymałam się na początku. Mój scenariusz pożegnania się z Japonią był piękny. W ostatnią noc zaczynał się festiwal sztucznych ogni, miałam się spotkać ze znajomymi ze studiów, z dziewczynami miałyśmy się ubrać w yukaty i miało być tak pięknie, jak w japońskich anime.\nNa miejscu był taki tłum, że nie zdołaliśmy się znaleźć. Sama, w przepięknej yukacie (granatowo czarnej w jasno-błękitne rybki koi, które wyglądały jak spadające gwiazdy, do tego kontrastowy czerwony pas obi), z ozdobami we włosach, w niewygodnych drewnianych klapkach. Ściśnięta w tłumie zostałam porwana przez nurt ludzkiej rzeki w koryto wyznaczone przez prowizoryczne ściany zbudowane z dykty. To była kolejka do mostu, na którym widać było fajerwerki. Nie mając jak uciec, miałam tylko nadzieję, że nie zasłabnę i “nie sprawię tym nikomu kłopotu”. Kiedy już przeszłam przez mostek, ledwo znajdując siłę, żeby spojrzeć na sztuczne ognie, odkryłam, że nie mam pojęcia gdzie jestem. Przez następne dwie godziny błądziłam po pogrążonych we śnie, wąskich ulicach Tokio. Obtarłam stopy i chyba nawet trochę się popłakałam. Nie zdołałam się nawet pożegnać z ludźmi, których polubiłam, a miałam ich nigdy więcej nie zobaczyć.\nO życiu w Japonii mogłabym pisać długo. O festiwalu gwiezdnych kochanków, który nigdy się nie wydarzył. O problemach z kupieniem dezodorantu, czy plastrów do woskowania. O tym, jak futon zaczął mi gnić przez wilgoć w powietrzu. O wychodzeniu w środku nocy do automatu za rogiem, bo nie miałam lodówki a chciałam coś zimnego. O pralni, która nie prała w temperaturze wyższej niż 30 stopni, ale za to mieszkało w niej dużo kotów. Wróciłam stamtąd na pograniczu depresji, ale im więcej czasu mija, tym bardziej czuję, że naprawdę muszę tam wrócić. Tęsknię za tym miejscem. Dlatego dzisiaj zabiorę Was w kilka najfajniejszych (bardzo subiektywnie) miejsc w Tokio i jego okolicach.\nTokio to przedziwny organizm. To miasta w mieście. To malutkie shintoistyczne świątynki na każdej bocznej ulicy, obskurne salony pachinko, szalenie nowoczesne Shinjuku i Shibuya, tradycyjne, ale tylko częściowo, Ueno i sąsiadujące z nim świątynie, niedostępny pałac cesarski, “wodna” Odaiba, czy odjechana Akihabara.\nW zależności od tego na jakiej stacji wysiądziecie a nawet w jaką stronę na tej stacji pójdziecie, możecie trafić do zupełnie różnych światów. Nawet w nowoczesnej Shibui wystarczy odejść kawałek dalej, żeby trafić w inny wymiar.\nNie sposób wszystkiego opisać, zwłaszcza, jeśli się tam kiedyś mieszkało – wydaje się wtedy, że każda uliczka jest warta odwiedzenia a każdy sklep oferuje coś ciekawego. Moja rada – zastanówcie się, czego w Tokio szukacie. I dopasujcie do tego plan zwiedzania. Nie rzucajcie się od razu na wszystko, co to miasto oferuje, bo możecie się przejeść.\nZdecydowanie warto odwiedzić. Choćby ze względu na przepiękne… Chinatown. Feeria kolorów, mnóstwo interesujących sklepów i fajnych restauracyjek. Można się zgubić. Jeśli macie ochotę obejrzeć Yokohamę i okolicę z wysoka, bardzo polecam Sky Garden. Możliwe, że jest już coś lepszego i wyższego, ale ja byłam zachwycona. Obserwatorium było poświęcone celebracji miłości, można było doklejać swoje życzenia do gigantycznego serca pokrytego karteczkami z prośbami kochanków i sprzedawano lody włoskie. Lody uwielbiam, poprosiłam o jednego, pani mi powiedziała, że mi nie sprzeda, bo są tylko dla par. Dwuosobowe takie. I ja sama nie dam rady. Moja koleżanka spojrzała na panią z politowaniem i oświadczyła, że jeszcze nie wymyślono takiej porcji lodów, której ja nie podołam (wymyślono, ale po drugiej stronie oceanu, w Ameryce i wtedy o tym nie wiedziałyśmy). Pani pozostała sceptyczna, ale uległa. A ja podołałam. Oprócz tego w Yokohamie, tuż nad wodą, jest cudowne wesołe miasteczko – takie bardzo w starym stylu, nie ma (a przynajmniej nie było) tu nadzwyczajnych, bijących rekordy prędkości czy wysokości rollercoasterów, ale jest na przykład diabelski młyn, z którego gondolek można podziwiać przepiękny widok. Dojazd z Tokio nie powinien Wam zająć więcej niż godzinę (w zależności od tego, na którym końcu miasta akurat będziecie) i zabierze Was tam jedna z linii JR.\nTeż kradzione… Chinatown w Yokohamie.\nWreszcie – moje ulubione wspomnienie. Dzień spędzony na wałęsaniu się po licznych świątyniach – jedna przechodziła w drugą. Przemykając gdzieś między żywopłotami hortensji, trafialiśmy na coraz to nowe cuda, byliśmy świadkami tradycyjnej ceremonii ślubnej, znaleźliśmy Wielkiego Buddę i lody o smaku czerwonych ziemniaków (dobre były!) Przy okazji dowiedziałam się, że Kamakura to miasto kotów, kupiłam kocie pamiątki. Japonka, która z nami pojechała przypomniała sobie, że marzyło mi się kanzashi – tradycyjna japońska ozdoba do włosów, więc weszła ze mną w wąskie uliczki miasteczka i znalazła specjalizujący się w kanzashi sklepik. Pamiętam, że w którymś momencie staliśmy na nierzeczywistej, sprawiającej wrażenie zapomnianej, stacyjce pociągów w lesie. Miałam wrażenie, że nagle trafiłam do filmów Miyazakiego. To o takiej Japonii śniłam przez lata. Dzień zakończyliśmy kolacją w restauracji na plaży, przy światłach pochodni. To był zdecydowanie najbardziej magiczny dzień całego mojego pobytu w Kraju Kwitnącej Wiśni i z całego serca polecam Wam, żebyście będąc w Tokio pojechali na jednodniową wycieczkę do Kamakury. Jeśli dobrze pamiętam, dojedziecie tam pociągiem ze stacji Shibuya.\nA jak już będziecie jechać do Japonii, proszę dla mnie przywieźć smakowe KitKaty! Chociaż jedno malutkie opakowanie :3\n09 września, 2020, 11:38 pm\nTeż bardzo lubię Miyazakiego 🙂 Lody za to preferuję w smakach tradycyjnych; w ogóle słodycze azjatyckie to nie moja bajka. W Japonii jeszcze nie byłam (póki co z Azji odwiedziłam tylko Wietnam, Koreę i Bali; podobało mi się zresztą bardzo). Do JP prędzej czy później natomiast pewnie trafię, bo mój przyjaciel wyjechał tam kilka lat temu na stałe i nieustająco zaprasza; trzeba będzie poddać się presji 😀\n11 września, 2020, 8:37 am\nW Japonii ze słodyczami zachodnimi był pewien problem… Aczkolwiek na niektórych stacjach metra sprzedawali M&Ms 😀 Ja pokochałam mochi z pastą z czerwonej fasoli, ale do słodyczy tylu barwione na tęczowo kulki z cukru się nie przekonałam. Kojarzysz jak w „Krainie Bogów” rzucali sadzy takie kolorowe gwiazdeczki? Też były i też sam cukier.\n15 października, 2020, 4:19 pm\nMiałam lepsza opinie o Japonii dziękuję Maju za ta podróż 😊\n19 października, 2020, 7:11 pm\nTen wpis był bardziej o samym Tokio – nadal myślę, że reszta Japonii by mi się spodobała! Kiedyś zamierzam tto zweryfikować, tym razem z mężem u boku!\n13 września, 2020, 9:51 pm\nA wiesz, że w Polsce można kupić kitkaty o smaku zielonej herbaty? Ale tylko na stacji benzynowej i to jednej korporacji… nie pamietam jakiej\n13 września, 2020, 9:56 pm\nNie wiedziałam, ale te o smaku zielonej herbaty aż tak mi nie robią. Co innego winogronowe, truskawkowe itp. W Nowym Jorku można w niektórych sklepach trafić, ale tylko te, które są w stałej ofercie, nie ma sezonowych. A sezonowe smaki są najlepsze *_* Podobnie jak sezonowe menu w japońskich Starbucksach 😀\n14 września, 2020, 6:49 pm\nNie byłam w Japonii, ten kraj mnie kusi i odpycha.\nNie znoszę tłoku, jazgotu, dworców, pociągów i małych klitek.\nW tej, w której zamieszkałaś, dostałabym klaustrofobii po jednym dniu.\nPrzypomina mi się Hongkong i kilka dni , które tam spędziłam i miliony ludzi pędzących przed siebie w jakimś obłędzie.\nMoże Japonia jest cudowna?\nMoja znajoma prowadzi bar sushi w jednym z wojewódzkich miast. Była na szkoleniu w Japonii i wróciła zachwycona. Zakochała się we wszystkim, co japońskie.Uczy się języka, zrobiła sobie tatuaż. Miała lecieć na kolejne szkolenie, ale pandemia pokrzyżowała jej plany.Rozchorowała się z nerwów.\nJaponia może tak działać?\nNa mnie działa tylko kuchnia japońska, którą uwielbiam i bym się dała pokroić za sashimi.\nPodziwiam Cię, że sobie dałaś radę. Ale Ty chyba zawsze i wszędzie dajesz sobie radę.\nTwój wpis pochłonął mnie całkowicie.\nBardzo ciekawie, jak zawsze.\n15 września, 2020, 1:41 pm\nSzalenie interesujący wpis, z chęcią później zajrzę też do innych. Piszesz w świetnym stylu i doskonale się Ciebie czyta. Co do Japonii – nigdy mnie w tamtym kierunku nie ciągnęło, z biegiem czasu coraz mniej lubię zbiorowiska ludzkie, hałas, życie w biegu. Myślę, że będąc na Twoim miejscu poddałabym się bardzo szybko. Mam znajomą, która spędziła w Japonii trochę czasu i mocno utkwiło mi w pamięci jej słowa – że tam ludzie są smutni i samotni. To, co piszesz zdaje się ten pogląd potwierdzać.\n15 września, 2020, 9:44 pm\nBARDZO DZIĘKUJĘ! Będzie mi naprawdę miło, jeśli jeszcze kiedyś do mnie zajrzysz <3\nJaponia ma różne oblicza - wydaje mi się, że można tam znaleźć szczęście, po prostu nie w wielkim mieście. Być może gdybym trafiła na uniwersytet poza Tokio, miałabym zupełnie inne odczucia. Co nie zmienia faktu, że jest to naród introwertyków z przymusu, a tłamszenie emocji i negowanie własnych potrzeb w imię dobra społeczeństwa nie daje im szansy na bycie szczęśliwym.\nPamiętam jak na drugim roku poszłam z moim japońskim kolegą do kina na Mr. Magorium's Wonder Emporium - rozmawialiśmy później o filmie i zszokowała mnie różnica w naszym podejściu do życia. Kolega powiedział wtedy, że chciałby, żeby takie coś było możliwe. Ja odparłam, że oczywiście, że jest, że ja nie mam zielonego pojęcia jak potoczy się moje życie, ale jestem pewna, że będzie niezwykłe, że zdarzy się w nim coś magicznego i nie wyobrażam sobie, żeby nie czekało mnie po studiach nic poza rutyną, pracą od 9 do 5 i tak aż do emerytury. A on, będąc ode mnie zaledwie rok starszy, był absolutnie przekonany, że nic ciekawego go w życiu nie czeka. Przeraziło mnie to. Myślałam, że wszyscy wierzą, że za zakrętem czeka na nich coś wyjątkowego i właśnie to motywuje ich do życia. Okazało się, że się myliłam.\nKolega pracuje, ma żonę i dziecko, a ja nadal uważam, że kiedyś trafię do dżungli i odnajdę tam magiczny portal, który przeniesie mnie do innego wymiaru, gdzie przeżyję epicką przygodę 😀\n15 września, 2020, 2:10 pm\nPo Twoim wpisie zaczęłam się zastanawiać, jak bardzo różnią się opowieści osób, które były w Japonii, także w zależności od… płci. Mam wrażenie, że europejscy faceci mają tam po prostu o wiele łatwiej.\n15 września, 2020, 9:34 pm\nTeż to zauważyłam! Kobiety-gaijinki są największym złem, natomiast panowie-gaijini budzą zachwyt wśród japońskich studentek, które patrzą na zachodnich chłopaków jak na idealne akcesoria dopełniające całości ich imidżu, tak jak markowe torebki. Ale z drugiej strony, kiedy jeździłam w metrze sama, byłam miażdżona i tratowana na równi z innymi, a od moich kolegów nawet w godzinach szczytu ludzie starali się odsuwać – raczej ze wstrętu/strachu niż w dowodzie uwielbienia…


Denon przedstawia 3-portowy przełącznik HDMI AVS-3\nSPRZĘT RTV / Dźwięk / 2021-08-26 11:53:29\nDenon®, wiodący producent najwyższej klasy komponentów domowej rozrywki i osobistego audio, zaprezentował przełącznik HDMI 8K z trzema wejściami / jednym wyjściem, zaprojektowany po to, aby zapewnić właścicielom kompatybilnych amplitunerów Denon 8K AVR możliwość łatwego podłączenia do trzech urządzeń źródłowych 8K i 4K/120 Hz do swojego systemu rozrywki.\nPrzełącznik Denon AVS-3 charakteryzuje się kompaktową formą ułatwiającą umiejscowienie — nie większą niż obudowa odtwarzacza Blu-ray na szerokość i głębokość, z panelem przednim ze szczotkowanego aluminium i kompaktowym pilotem na podczerwień do przełączania wejść. Co więcej, przełącznik jest kompatybilny z HDMI CEC, więc automatycznie włącza się i wyłącza oraz przełącza wejścia po włączeniu funkcji HDMI CEC na wszystkich podłączonych urządzeniach HDMI, w tym rozdzielaczu, amplitunerze AV, telewizorze i podłączonych urządzeniach źródłowych 8K. Jako bonus, AVS-3 można również kontrolować za pomocą pilota amplitunera AV, jeśli użytkownik preferuje tą opcję od dedykowanego pilota na podczerwień lub HDMI CEC.\nPrzełącznik HDMI AVS-3 firmy Denon będzie dostępny w sprzedaży we wrześniu 2021 roku u autoryzowanych dealerów w sugerowanej cenie detalicznej 899 złotych


Mąż dziennikarki TVP został oskarżony. Szykuje się gigantyczny skandal | WTV\nŹródło: (zdj.il.) needpix.com/ROOKIE23 (pixabay.com)\nMąż dziennikarki TVP został oskarżony. Szykuje się gigantyczny skandal\nMąż Magdaleny Ogórek został zatrzymany przez krakowską prokuraturę. Piotr M., były rektor oraz poseł SLD, usłyszał już zarzuty dotyczące przynajmniej kilku przestępstw. Niewykluczone, że partner dziennikarka trafi na trzy miesiące do aresztu, informuje "Gazeta Wyborcza".\nDziennikarka Telewizji Polskiej, która z ramienia SLD startowała w wyborach prezydenckich z 2015 roku, stosunkowo niewiele mówi o swoim mężu. Trudny przypuszczać, by wzmożoną chęć do poruszania jego tematu Ogórek wykazała i teraz. Jej partner, Piotr M., został bowiem zatrzymany przez prokuraturę w Krakowie. Informacje przytaczane przez "Wyborczą" potwierdził już rzecznik krakowskiej prokuratury, prokurator Jacek Para.\nMąż Magdaleny Ogórek oskarżony\nOskarżony został zatrzymany w piątek, 31 lipca. – Składał wyjaśnienia, ale się nie przyznał – wskazał cytowany przez "Gazetę Wyborczą" prokurator Para. Dziennikarka Telewizji Polskiej, w przeszłości, podobnie jak jej mąż, związana z obozem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, jak dotąd nie odniosła się do rewelacji dziennika.\nPiotr M. usłyszeć miał kilka zarzutów. Pierwszy z nich ma mieć związek z oszustwem, które zdaniem prokuratury w Krakowie polegało na wyłudzeniu od osoby prywatnej kwoty ok. 2,6 mln zł. Kolejny dotyczyć ma działani na szkodę Małopolskiej Wyższej Szkoły im. Dietla. Oskarżony w tej sprawie miał ukrywać majątek w kwocie przekraczającej 200 tys. zł. Trzeci ze stawianych byłemu posłowi SLD zarzutów mówi o wyrządzeniu szkody Wyższej Szkole Gospodarki i Zarządzania w Krakowie.\nWspomniane "szkody" wobec uczelni sięgać mają nawet 500 tys. zł. – Te pieniądze zostały wytransferowane i przywłaszczone – zapewnia rzecznik krakowskiej prokuratury, którego wypowiedź przytacza "GW". Na tym jednak nie koniec. Mąż Magdaleny Ogórek dopuścić miał się ponadto uporczywego naruszania praw pracowniczych, nie wypłacając pracownikom wynagrodzeń, a także nie płacić za nich obowiązkowych składek. Owe składki na ubezpieczenie społeczne miały osiągać wartość przeszło 1 miliona złotych. Ostatnim z opublikowanych zarzutów jest niezgłoszenie przez Piotra M. wniosku o upadłości spółki.\nPowołując się na prokuratora Jacka Parę, "Wyborcza" wskazuje, że w przypadku potwierdzenia zarzutów stawianych mężowi dziennikarki Telewizji Polskiej za kratkami może on spędzić nawet 10 najbliższych lat.


Ścieżka konwersji - jak osiągnąć idealną?\nCzym jest ścieżka konwersji?\nŚcieżka konwersji - najczęściej występujące modele\nWygląd sklepu projektowany pod kątem użytkownika\nZasady tworzenia skutecznej ścieżki konwersji\nOdpowiednio przemyślana, logiczna ścieżka konwersji w sklepie internetowym ułatwi poruszanie się po stronie oraz zwiększy liczbę zrealizowanych zakupów. Aby klient dotarł do oczekiwanego przez nas miejsca, czyli zakończenia złożonego zamówienia, musi przejść przez szereg stron i wykonać wiele czynności. Badania przeprowadzone przez amerykańską firmę See Why wykazują, że 7 na 10 klientów porzuca swój koszyk, dlatego warto stworzyć efektywną ścieżkę zakupu, która zwiększy prawdopodobieństwo sfinalizowania transakcji.\nŚcieżka konwersji jest to szereg zdarzeń, które zachodzą zanim nastąpi oczekiwane działanie. Inaczej mówiąc, jest to droga jaką musi pokonać użytkownik, zanim dojdzie do zakupu wybranych przez niego produktów. Ścieżka powinna być tak zaplanowana, aby skłaniała użytkownika do podejmowania konkretnych kroków oraz ułatwiała mu poruszanie się po stronie. Czasem najmniejszy problem ze złożeniem zamówienia bądź trudność w odnalezieniu odpowiedniej funkcji może spowodować rezygnację z zakupu. Ścieżka konwersji w sklepie internetowym może przyjmować różną formę, najczęściej występuje w postaci lejka. Na każdą kolejną podstronę dociera coraz mniej użytkowników, a naszym zadaniem jest sprawić, aby liczba odrzuceń była jak najmniejsza.\nModel A to idealna ścieżka konwersji, która nie jest możliwa do osiągnięcia. W tym modelu lejka liczba zrealizowanych zakupów równa się liczbie użytkowników, którzy je rozpoczęli.\nModel B wskazuje na wysoki wskaźnik rezygnacji użytkowników, którzy nie przechodzą do kolejnego poziomu.\nModel C to najbardziej optymalna ścieżka. Przedstawia niewielki stopień porzucania ścieżki zakupowej, a tym samym wysoki poziom zrealizowanych transakcji.\nModel D obrazuje źle skonstruowaną ścieżkę, gdzie pewna część użytkowników dołącza do procesu dopiero na drugim etapie.\nUpodobania użytkowników i główny cel istnienia strony powinny stanowić podstawę przy całym procesie projektowania sklepu. Ścieżka konwersji w sklepie internetowym powinna być odzwierciedleniem ich nawyków i przyzwyczajeń związanych z realizacją czynności płatniczych takich jak zakupy, opłacenie abonamentu czy zasilenie konta. Jeśli każdy kolejny krok w sklepie internetowym będzie intuicyjny oraz da użytkownikowi wyraźną wskazówkę, jaką czynność następnie należy wykonać, przełoży się to na efektywność sklepu.\nŹródło ruchu na stronie - ścieżka konwersji może mieć swój początek jeszcze przed odwiedzeniem twojego serwisu. Wiedząc, skąd pochodzi ruch na naszej stronie i gdzie najpierw trafiają nasi użytkownicy, możemy odpowiednio przygotować te miejsca, aby wzbudzały ich zainteresowanie oraz zaufanie.\nWygląd strony - użytkownik, trafiając na naszą stronę, najpierw ocenia jej wygląd. Powinna ona przyciągać nowoczesnym i atrakcyjnym projektem, który zainteresuje i zachęci do zakupów.\nAnaliza - badanie ścieżki konwersji pozwoli na udoskonalenie jej oraz wyeliminowanie występujących ewentualnych błędów. Do tego zadania doskonale sprawdzi się Google Analytics, który umożliwia sprawdzenie sposobu poruszania się użytkowników na stronie.\nOptymalna ścieżka konwersji - kiedy ścieżka zakupu zostanie odpowiednio opracowana, to oprócz większej konwersji możemy dodatkowo zdiagnozować, które kanały marketingowe są najskuteczniejsze. Podczas prowadzenia badań zachowań użytkowników na stronie możemy wyselekcjonować najbardziej efektywne formy reklamy, ale również najbardziej efektywne elementy strony.\nŚcieżka konwersji powinna być dobrze przemyślana, dlatego przedstawimy najważniejsze zasady, które ułatwią ci jej zbudowanie.\nPokaż, że twój sklep to najlepszy wybór, jakiego użytkownik mógł dokonać. Powinieneś dokładnie przedstawić użytkownikowi argumenty, dlaczego to właśnie w twoim sklepie ma zakupić produkt, a nie u konkurencji. Odpowiedzią na to jest unikalna wartość oferty (Unique Selling Proposition). Przedstawia ona, czym twoja oferta wyróżnia się na tle innych. Unikalną wartością oferty może być darmowa dostawa czy dłuższy okres gwarancji.\nPostaraj się o brak dodatkowych kosztów. Badania wykazują, że jest to główna przyczyna opuszczenia koszyka. Kiedy użytkownik widzi, że cena jest wyższa, niż początkowo się tego spodziewał, czuje się oszukany i najczęściej rezygnuje z zakupu.\nZapewnij jak najszybszy czas wczytywania się witryny. Zbyt długi czas oczekiwania na otworzenie się strony może zdecydowanie odstraszyć użytkownika i spowodować jego rezygnację z zakupu. Jeśli strona jest wolna lub pojawiają się błędy, nie ma co oczekiwać, że ktoś zdecyduje się u nas coś kupić.\nSpraw, aby ścieżka konwersji była tak prosta, jak to tylko możliwe. Cały proces musi przebiegać sprawnie, szybko i intuicyjnie. Wszystkie komunikaty muszą być łatwe do zrozumienia, niewzbudzające wątpliwości.\nNa koniec warto też wspomnieć, że ścieżka konwersji powinna zawierać również możliwość znalezienia odpowiedzi na pytania. Na każdym kroku stosuj podpowiedzi i staraj się rozwiać wszelkie wątpliwości użytkownika. Dobrym sposobem jest stosowanie ikony podpowiedzi z objaśnieniem w chmurce. Dodatkowo możesz wstawić formularz lub czat na każdym etapie ścieżki, z możliwością zadania pytania.\nPłatności w e-commerce - bezpiecznie, szybko i tan...


BOSTON TERIER – Zwierzaki Zwierzęta\nWzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 140 (14. V. 1971 r.)\nJest on rodzimym psem amerykańskim i w ojczyźnie swej nazywany jest „amerykańskim dżentelmenem”. Pochodzi, jak nazwa wskazuje, z miasta Bostonu, gdzie w końcu ubiegłego wieku zespół miłośników zabrał się do hodowli nowej rasy według tej samej w zasadzie recepty, która w Anglii dała w wyniku bullteriera. Skrzyżowano mianowicie buldoga angielskiego z białym angielskim terierem. O ile jednak w Anglii wyselekcjonowano typ terierowaty, o tyle hodowcy bostońscy położyli główny nacisk na krótką głowę i typ raczej buldogowaty. Początkowo rasa ta nazywana była ,,round headed” (okrągłogłowy), a dopiero w 1893 r. ustaliła się nazwa ,,boston terier”, pod którą została wpisana do ksiąg amerykańskiego Kennel Club, a następnie, zgłoszona przez Anglików, wpisana do rejestru FCI.\nBoston terier jest to pies zbudowany harmonijnie, raczej mały, zbliżony do buldożka francuskiego, lecz bez jego karykaturalnych cech. I on nie jest psem użytkowym w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz idealnym psem pokojowym. Amerykanie chwalą go jako nadzwyczaj inteligentnego stróża i towarzysza domowego. U nas znany jest z filmów amerykańskich jako typowy towarzysz bawiących się dzieci.\nU nas dotychczas nie hodowany, lecz pojawia się na wystawach u sąsiadów, a przez publiczność bywa mylony z buldożkiem francuskim.\nWrażenie ogólne. Pies bardzo żywy, bardzo inteligentny, robiący wrażenie zdecydowanego, silnego, aktywnego. Budowa zwarta, głowa krótka, dobre zrównoważenie, wzrost średni. Pies ma ruchy płynne, zgrabne.\nGłowa. Część mózgowiowa płaska, graniasta, bez fałdów, płaskie policzki, czoło proste, krawędź czołowa dobrze zaznaczona. Oczy szeroko rozstawione, okrągłe, ciemnego koloru, o czujnym wyrazie, przyjazne i inteligentne. Oczy są dobrze osadzone, jeśli oglądane z przodu wewnętrzne kąciki są na linii policzków. Powieki o kwadratowym wykroju. Kufa krótka, graniasta, szeroka, głęboka, proporcjonalna do części mózgowiowej czaszki, bez fałd, krótsza w szerokości i w głębokości (nie powinna być dłuższa niż 1/3 długości części mózgowiowej). Grzbiet nosa równoległy do pokrywy czaszki; nos niezbyt szeroki z linią zaznaczoną wyraźnie między nozdrzami. Policzki szerokie, graniaste. Zęby krótkie, regularne, lekki przodozgryz uwidacznia graniastą brodę, nie cofniętą. Wargi głęboko zachodzące, lecz nie obwisłe, okrywają całkowicie zęby. Uszy (zwykle przycięte) noszone prosto ku górze, małe, delikatne, możliwie blisko na czaszce osadzone.\nTułów. Klatka piersiowa głęboka i dość szeroka, łopatki ukośne, grzbiet krótki, żebra nisko i daleko zachodzące, lędźwie krótkie, muskularne; tył lekko zaokrąglony.\nKończyny. Niezbyt szeroko rozstawione, proste, dobrze umięśnione, nadgarstki krótkie, ani na zewnątrz, ani do wewnątrz nie skręcone. Łokcie zwarte z tułowiem. Łapy okrągłe, małe, zwarte, prosto ustawione, palce wysklepione.\nChody. Pewne, lekkie, kończyny przednie i tylne poruszają się w jednej płaszczyźnie; ruchy bardzo harmonijne.\nOgon. Nisko osadzony, krótki, niezbyt gruby, prosty lub na kształt korkociągu, bez szczotki lub szorstkich włosów. Noszony w poziomie.\nSzata. Krótka, lśniąca, delikatna, miękka.\nMaść. Pręgowana z białym znaczeniem, prążki regularne i wyraziste. Umaszczenie czarne z białym znaczeniem dopuszczalne, lecz prążkowane wyżej cenione. Znaczenie idealne: kufa biała, biała plamka na froncie i pokrywie czaszki, biała obroża, białe skarpetki z przodu, a z tyłu białe do stawów skokowych.\nMasa. Nie przekraczająca 11 kg. Waga lekka poniżej 7 kg, średnia od 7—8,5 kg, ciężka od 8,5 do około 11 kg.\nWady. Czaszka wypukła lub cofnięte czoło, brak krawędzi czołowej, oczy małe, zapadnięte lub wypukłe, jasne, ukazujące za dużo białka; pysk zaostrzony, zęby widoczne, ogon za krótki i gruby lub za długie podgardle (łałok), lekka budowa, płaskie żebra, grzbiet garbaty (wypukły). Umaszczenie całkowicie białe lub bez bieli, za dużo białego na tułowiu, pręgowanie lub biel nieregularnie rozmieszczona na głowie. Włos za długi — szorstki.\nWady dyskwalifikujące. Umaszczenie czarne, czarne podpalane, wątrobiane, mysie. Nos rozłupany, ogon obcięty.\n← KING CHARLES SPANIEL → YORKSHIRE TERIER


EU3 Gra MniejSmerfowa - Forum S.M.F.\nStrona główna Fantastyka Gry komputerowe\nEU3 Gra MniejSmerfowa\ncRPG oraz inne gry komputerowe o tematyce fantastycznej\nRejestracja: 2008-06-03, 08:49\nPost autor: Silvanel » 2013-02-02, 11:24\nDobra druga gra w EU3 Multiplayer. Mniej smerfowa bo grają osoby również nie związane ze smerfem.\n1.Silvanel: Hanza-powtórka z rozrywki.\n2.Kaimada:Portugal- kto będzie pierwszy w nowym świecie?\n3.Bartek:Savoy- źle mieć Austrię za sąsiada (Austria OP) teraz będę sąsiadem Francji!\n4.Paweł:Teutonic Order- oby nie do trzech razy sztuka.\n5.Nizioł: Novogrod- What Your Elf Eyes See? Teutonic Order is tooo close...\n6.Damian:Wenecja- Let the Trade begin!\nZasady jak poprzednio ale z uwagi na poziom noobostwa: Difficulty:HARD.\nTen temat dotyczy tej gry. Tu będą reporty i dyskusje o tej grze. Proszę nie mieszać.\nOstatnio zmieniony 2013-02-03, 18:23 przez Silvanel, łącznie zmieniany 2 razy.\n"44000-Pydna" a true sequel to "300".\nWhenever You think Spartans are cool.\nPost autor: Silvanel » 2013-02-04, 11:25\nNie wiem nawet jak to skomentować. .....Mieliśmy problemy z odpaleniem gry na sześciu. Ostatecznie udało się na pięciu (bez Nizioła). Zagraliśmy może dwie i pół godziny....\nPaweł zragequitował. Bartek i Damian zostali podbici. Za to Kaimada ma się świetnie z tego co widziałem, ja cąłkiem nieźle, choć zrobiłem coś głupiego.\nJak zwykle chciwość zabija. Zamiast czekać na okazję starają się te okazje forsować. A potem jak stracą pół armii i mają dwadzieścia wojen się dziwią, że wszyscy na około się rzucają i zbierają ochłapy.\nPost autor: Silvanel » 2013-02-05, 14:55\nDobra podsumowanie z ostatniej rozgrywki.\nPaweł---->Nizioł: Teutonic Order---->Novogród\nJa i Kaimada bez zmian.\nMamy rok 1418. Weźcie pod uwagę, że to dane z mojego ostatniego sava. Są stąd trochę do tyłu. W stosunku do reszty najwięcej straciła Hanza, bo w wyniku trzech ciężkich wojen musiłem/muszę oddać 3 wasali.\nBavaria: Infamia 0 Prestiż 1% Inflacja 0 Dochód 168.4 Handel 27% Produkcja 18%\nGenua:: Infamia 0 Prestiż -10% Inflacja 1% Dochód 199.2 Handel:19% Produkcja 21%\nNovogród: Infamia 0 Prestiż -21% Inflacja 4% Dochód 231.7 Handel: 26% Produkcja 21%\nHanza: Infamia 14.8 Prestiż 89% Inflacja 0 Dochód 517.5 Handel: 42% Produkcja 25%\nPortugalia: Infamia 0 Prestiż 28% Inflacja 0 Dochód 297.6 Handel 37% Produkcja 21%\nOstatnio zmieniony 2013-02-05, 21:56 przez Silvanel, łącznie zmieniany 3 razy.\nPost autor: Silvanel » 2013-02-06, 10:49\nBavaria: Infamia 0 Prestiż 35% Inflacja 0 Dochód 201 Handel 29% Produkcja 19%\nGenua:: Infamia 0 Prestiż 36% Inflacja 1% Dochód 262.4 Handel:27% Produkcja 23%\nNovogród: Infamia 0 Prestiż -7% Inflacja 8% Dochód 256.5 Handel: 17% Produkcja 24%\nHanza: Infamia 3.3 Prestiż 67% Inflacja 0 Dochód 503.7 Handel: 33% Produkcja 30%\nPortugalia: Infamia 0 Prestiż -9% Inflacja 0 Dochód 504.1 Handel 33% Produkcja 28%\nPortugalia:10 (+1) A może więcej???\nZ ciekawszych rzeczy. Bartek został cesarzem! Gratulujemy. Miejmy nadzieje, że lepiej mu pójdzie obrona imperium przed wrogami zewnętrzenymi i wewnętrznymi niż poprzedniemu cesarzowi (Burgundia....). Właśnie Burgundia rozrasta się strasznie w centrum Europy, w dodatku większość jej prowincji należy do imperium, jak i sama Burgundia. Francja ma problemy z jednoczeniem. To chyba będzie jedna z niewielu gier gdy Burgundia będzie postrachem Europy.\nZ innej beczki. Kaimada i ja mamy quest for the new world i zaczynamy kolonizacje i podboje. Co prawda pół mojej armii zniknęło w niewyjaśnionych okolicznościach a explorer umarł mi po roku. Co do Kaimady, to jedynie cudem nie utopił swojej armady w atlantyku. Czas zysków z kolonii jeszcze nie nadszedł. Narazie to czas inwestycji, zobaczymy czy się zwrócą.\nOstatnio zmieniony 2013-02-06, 11:12 przez Silvanel, łącznie zmieniany 3 razy.\nRejestracja: 2009-11-24, 21:14\nLokalizacja: ten fenomen?\nPost autor: kaimada » 2013-02-07, 00:19\nTragedia ekonomiczna która spotkała Portugalię... ale i tak svět bude náš\n“Co powiedział Xerxes do Leonidasa? - Pan tu nie stał!”\nPost autor: Silvanel » 2013-02-08, 08:59\nPrzeskoczyliśmy jedną sesję. Podczas niej Genua została podbita i Damian zaczął grać Neapolem.\nKto kim gra/grał.\nBavaria: Infamia 16.2 Prestiż 57% Inflacja 0 Dochód 378.8 Handel 32% Produkcja 27%\nNeapol:: Infamia 3.6 Prestiż 29% Inflacja 1% Dochód 243.5 Handel:29% Produkcja 24%\nNovogród: Infamia 0 Prestiż -69% Inflacja 9% Dochód 303.9 Handel: 33% Produkcja 28%\nHanza: Infamia 19.2 Prestiż 58% Inflacja 0 Dochód 703.1 Handel: 40% Produkcja 31%\nPortugalia: Infamia 0 Prestiż 50% Inflacja 2% Dochód 445.3 Handel 36% Produkcja 30%\nBavaria:5 (+2) W tym Wenecja\nHanza:24 (+16) Głównie nowy świat.\nPortugalia:17 (+7) Głównie nowy świat.\nBavaria:5 (+3) Imperator, kieruje unią personalną z Anglią.\nPortugalia:3 (+3) Chimu, Creek, Maya (Nie pokazuj swoich wasali w Europie:P)\nCo do ogólnej sytuacji, to Burgundia kontynuuje rozrastanie się. Napięcia w koloniach między Hanzą a Portugalią wzrastają, choć do potyczek jeszcze nie doszło. Księstwo moskiewskie zostało wchłonięte przez złotą ordę. Z pomocą Bartka Austria odbudowuje swą siłę. Jak zwykle czas pokaże jak to się skończy.\nOstatnio zmieniony 2013-02-08, 15:44 przez Silvanel, łącznie zmieniany 2 razy.\nPost autor: kaimada » 2013-02-08, 09:20\nJa wyzwoliłem biednych indian spod jarzma złych bogatych indian...\nPost autor: Silvanel » 2013-02-08, 15:29\nTwoi wasale to nie są goście siłą od pługa oderwani. Oni są za głupi, żeby obsłużyć pług. Bratać się z takimi....taki pomysł mógł powstać tylko na zaścianku w Lizbonie.\nPost autor: Silvanel » 2013-02-16, 10:10\nTo kiedy teraz gramy?\nPost autor: Silvanel » 2013-02-18, 11:48\nCoś chyba nic z tego, bo nikt nie wykazuje jakiegokolwiek zainteresowania.\nPost autor: kaimada » 2013-02-18, 22:30\nMi się czas posypał masakrycznie...\nDam znać do końca tygodnia co dalej.\nPost autor: Silvanel » 2013-02-26, 12:31\nI co nie masz nawet 30 sekund coby napisać, że nie masz czasu?\nPost autor: kaimada » 2013-02-27, 18:08\nNo mniej więcej tak xd\nPost autor: Silvanel » 2013-02-27, 19:21\nMogłeś chociaż napisać czy Bartek będzie grał.


Historia stworzenia - część 1\nŻyliśmy w niewielkich stadach. Wprawdzie duże stado zapewnia większe bezpieczeństwo, ale trudno jest mu się wyżywić. Nasze lasy i sawanny nie zapewniały ilości pożywienia, umożliwiającej przetrwanie wielkiej hordy, dlatego żyliśmy w grupach składających się z samca dominującego, kilku samic z młodymi i młodzików. Młodzicy, to samce, które już osiągnęły wiek rozrodczy, ale jeszcze nie zdobyły się na opuszczenie stada i samiczki, już krwawiące, ale jeszcze nie w pełni rozwinięte. Byłam jedną z nich. Do czasu Wymiany brakowało mi jeszcze tylko jednej zimy. Wymiana była dorocznym spotkaniem sąsiadujących stad, w gaju ogromnych baobabów, podczas którego samce dominujące dobierały sobie kolejne samice z dorosłych młodziczek, wychowanych w innym stadzie, oddając w zamian swoje córki w podobnym wieku. Zawsze sztuka za sztukę. Niezagospodarowane samiczki stanowiły kąsek do podziału, oddawany przez ojców w celu utworzenia kolejnych zaprzyjaźnionych stad. Jednak młode samce musiały walczyć o prawo stania się głową nowej rodziny. Wygrywał najsilniejszy, dający największą gwarancję utrzymania się nowej rodziny. Na dobry początek, miał prawo wybrać trzy samiczki. Następny wybierał kolejne trzy i tak aż do wyczerpania zasobów. Ci, którym się nie powiodło w walkach, musieli czekać do kolejnej Wymiany, lub odejść w poszukiwaniu samic w odległych rejonach.\nByli też tacy, którzy próbowali wykorzystując nieuwagę samca dominującego, wychędożyć jedną z jego samic. Często im się to udawało, bo samice nie przywiązywały zbytniej wagi, do tego kto. Były przyzwyczajone do codziennego dosiadania. Dla nich była to tylko krótka przyjemność. A z kolei samiec dominujący, nie był w stanie upilnować wszystkich swoich samic. Dlatego jedyną gwarancję, że potomstwo będzie jego, dawało mu nieustanne chędożenie. Musiał codziennie choć raz dopaść zadek każdej ze swoich samic i napełnić jej łono swoim nasieniem. Gdy opuszczał stado w celu upolowania jakiejś zwierzyny, zabierał ze sobą wszystkich młodzików, których chuć mogłaby pozbawić go ojcostwa. Łatwo było rozpoznać, którzy osiągnęli już odpowiedni wiek, bo ich dzidy prawie zawsze sterczały, ukazując gotowość rozrodczą. Ale po powrocie z wyprawy przecież musiał sypiać. Właśnie wtedy, wbrew swojej woli, umożliwiając młodym partyzancką pochędóżkę. Wprawdzie, jeśli wcześniej sam wychędożył wszystkie swoje samice, ryzyko wychowywania cudzych potomków malało, ale jednak zawsze mogło się zdarzyć.\nSam akt kopulacji nikogo nie dziwił, wszystko odbywało się na oczach pozostałych członków stada, przyzwyczajonych do oglądania tego od momentu narodzin. Po prostu samiec dominujący ustawiał swoją wybrankę na czworaka i wchodził w nią od tyłu, kiedy tylko przyszła mu na to ochota. Akt nie trwał zbyt długo, bo w trakcie kopulacji istnieje największe zagrożenie - ludzie są wtedy bezbronni, skoncentrowani tylko na przedłużeniu gatunku. Spada czujność, dlatego natura wyposażyła większość stworzeń, w mechanizm szybkiego zapładniania. Młodzicy, odpędzani przez niego za każdym razem, gdy próbowali się zbliżyć do którejś z samic, albo ręką zaczynali strugać swoje kołki, aż trysnęło z nich mleczko, albo dopadali najsłabszego i naśladując ruchy przewodnika stada, chędożyli go po kolei. Nikogo to nie dziwiło i było traktowane zupełnie naturalnie. Właściwie poza polowaniem i obroną stada, obowiązki samca dominującego sprowadzały się do codziennego dosiadania samic. I pilnowania, by nie zrobił tego nikt inny.\nCodzienne chędożenie samic, jest niezbędne także z innego powodu. Bez tego nie byłoby życia i dziecko umarłoby z głodu. Każdy przecież wie, że samiec wlewając swoje mleczko w samicę, nie tylko podlewa jej nasionko, z którego wyrasta dziecko, ale także później, w trakcie ciąży dostarcza mu pokarmu. To, czego małe dziecko w brzuszku matki, nie jest w stanie zjadać na bieżąco, gromadzi się w piersiach samicy i dzięki temu, ma ona czym karmić po urodzeniu. Dlatego wraz z rozwojem ciąży, powiększają się one znacznie, wypełnione życiodajnym mleczkiem. Wszyscy wiedzą, że to zasługa samca dominującego.\nPoza okresem Wymiany, nasze stada nie wchodziły sobie w drogę, wędrując po rozległych terenach w poszukiwaniu zwierzyny i innego pożywienia. Nocami kryliśmy się w jaskiniach, lub w legowiskach umoszczonych wysoko na drzewach. Nie marzliśmy, bo nasze ciała pokrywało ciepłe, miękkie futerko. Używaliśmy narzędzi wykonanych z kamienia, drewna i kości. Cały czas zachowując czujność, bo wokół nas było mnóstwo niebezpieczeństw – od dzikich zwierząt poczynając, a na obcych stadach, z samcami chętnymi na powiększenie lub pozyskanie swojego haremu kończąc. Zdarzało się, że grupy młodych samców próbowały nas zaatakować, aby porwać samice, ale zawsze broniliśmy się wszyscy razem, bo tworzyliśmy jedność. Oczywiście, zdarzało się, że podczas ataku ginął samiec dominujący. Jego miejsce zajmował wtedy najsilniejszy z napastników. Odganiał swoich dotychczasowych sprzymierzeńców, by w chwale zwycięzcy jak najszybciej wychędożyć zdobyte samice, pokazując im kto tu rządzi. Samice przyjmowały nowego władcę, bez żadnych sentymentów. On miał zapewnić bezpieczeństwo i zdrowe potomstwo. Skoro pokonał dotychczasowego, to znaczy, że jest lepszy. Ich łona stały dla niego otworem.\nPodczas mojego dorastania, już trzeci samiec zapładniał dorosłe samice naszego stada. Takie czasy. Łatwo było zginąć podczas polowania, choroby, napaści, ukąszenia węża lub skorpiona. Śmierć towarzyszyła nam na co dzień, zbierając szczególnie obfite żniwo podczas zarazy. Jednak dzięki temu, przetrwały tylko najsilniejsze organizmy. Cieszyłam się, że jestem wśród nich i byłam w wieku, kiedy czerpie się z życia najwięcej radości. Z jedną z moich sióstr – Ahą, trzymałam się zawsze razem. Urodziłyśmy się tego samego lata, ale z innych matek. Jej umarła przy porodzie, więc obie ssałyśmy mleko z sutków mojej. Dzięki temu wyrosłyśmy na dwie długonogie, szczupłe gazele. Biegałyśmy równie szybko jak samce. Czasem byłyśmy wręcz niedoścignione. Tak samo zręcznie wspinałyśmy się na drzewa i skały. To był nasz świat. Wieczorem, zmęczone po całodziennych harcach, gonitwach, wspinaczkach i pracy, układałyśmy się do snu, wtulone w siebie, czerpiąc ciepło i poczucie bezpieczeństwa jedna od drugiej. Czasem przed zaśnięciem widziałyśmy, jak młode samce – nasi przyrodni bracia, zakradają się ze sterczącymi dzidami, do samic najbardziej oddalonych od śpiącego przewodnika stada, by je wychędożyć. Oczywiście omijali swoje matki i nas, bo byliśmy rodzeństwem.\nDorosła samica wie, że młoda krew nie woda, że napięcie spinające orzeszki młokosów, musi gdzieś znaleźć ujście, więc gdy przychodzili, bez wahania ustawiała się na czworaka, pozwalając im po kolei zagościć w swoim łonie, uwalniając przy tym miliardy nasionek z ich twardych maczug. Widziałyśmy też, co robi, by zbyt głośnym jękiem nie zbudzić samca dominującego – wgryzała się w swoje przedramię, zatykając nim usta. Kiedy już została wychędożona przez trzech, czterech napalonych młodzików, pozwalali jej spokojnie zasnąć. Choć nie zawsze im to wystarczało, czasem brali ją jeszcze raz lub dopadali drugą, by rozładować do końca swoją chuć. Przyglądając się temu, trochę inaczej reagowałam, niż w trakcie dnia, gdy samiec dosiadał po kolei swoje samice. Wtedy podchodziłam do tego obojętnie i niczego nie czułam. Ale teraz, widząc jak młodzi, w tajemnicy chędożyli raz po raz, poczułam dziwne mrowienie w lędźwiach.\n- Też to czujesz? - usłyszałam przy uchu szept Ahy.\nTę noc spędzaliśmy wśród traw, w wąwozie, ukryci za skałami. Aha leżała za mną, z ręką przerzuconą ponad moim ramieniem. Byłyśmy w siebie wtulone, bo tak jest cieplej i ma się większe poczucie bezpieczeństwa. Oddychałam szybko i płytko, więc nawet nie musiałam odpowiadać. Poczułam jej dłoń na swojej piersi. Przeczesywała moją sierść, w poszukiwaniu sutka. Gdy go odnalazła, wiedziała już, że coś się dzieje z moim ciałem. Coś, co czuła także sama. Nie wiem, skąd wiedziała, co trzeba zrobić, ale włożyła ramię pod moją głowę, dłonią obejmując pierś, a tą, która wcześniej szukała mojego sutka, skierowała w dół, pomiędzy uda. Zadrżałam, gdy jej palce przeczesały gęstwinę porastającą tamtą okolicę, natrafiając na gorące, wilgotne rozwarcie. Moja chędożka płonęła nieznanym mi dotąd żarem. Pragnęłam dotyku w tym miejscu. Moje uda zaciskały się na dłoni, która sprawiała taką rozkosz, o jakiej nie mogłam nawet marzyć. Piersi mi falowały w urywanym oddechu. Pieszcząca je dłoń, powodowała promieniowanie gorących fal po całym tułowiu. Nie byłam przygotowana na przedziwną reakcję mojego ciała, która nadeszła tak niespodziewanie. Przeszył mnie rozkoszny impuls. Wszystkie mięśnie się napięły. Stężałam w niesamowicie przyjemnym stanie. Nie rozumiałam tego. To było tak rozkoszne, a jednocześnie dziwne i nieznane. Cała się trzęsłam. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że moja sierść jest zjeżona, wszystkie włoski stoją na sztorc, a czyjaś dłoń zatyka mi usta. To Aha zapobiegła nieszczęściu. Gdyby nie zareagowała instynktownie, mój krzyk obudziłby samca dominującego, a ten widząc młodzików chędożących jedną z jego samic, mógłby ich w napadzie wściekłości pozabijać.\nByłam siostrze niezmiernie wdzięczna. Nie tylko za uratowanie naszych braci, ale przede wszystkim za to, co przed chwilą przeżyłam. Odwróciłam się przodem do niej i w blasku księżyca ujrzałam szeroki uśmiech na jej buzi. Dyszałam jeszcze ciężko, ale pod wpływem jakiegoś impulsu, dotknęłam wargami tych roześmianych ust. Nie wiem, dlaczego to zrobiłam – nigdy czegoś takiego nie widziałam, ani u samców, ani u samic. Także samiec dominujący nigdy nie dotykał ustami swoich partnerek. Nie wiem. To wyszło jakoś samo z siebie i tak zaskoczyło Ahę, że znieruchomiała, a uśmiech zniknął z jej twarzy. Poruszyłam wargami i polizałam jej usta. Poczułam poruszenie jej warg i język stykający się z moim. Urywany oddech i niepokojące drżenie ciała wskazywały, że też powinnam wsadzić palce w jej gorącą i mokrą chędożkę, bo to pomogło, gdy sama tak ciężko oddychałam.\nAha ułatwiła mi wsunięcie dłoni, unosząc lekko kolano. Poczułam ciepło jej futerka i wilgotne gorąco młodziutkiej chędożki. Głaskałam ją, raz po raz wsuwając dwa palce do środka. Teraz już wiedziałam, że najprzyjemniej jest, gdy się dotyka twardego punktu przy samym wejściu, więc tak robiłam. Aha dyszała cichutko, nie odrywając ust od moich. Lizałam ją zapalczywie, bo ogarnęło mnie przedziwne uczucie podniecenia tym, co robię. Nagle oderwała usta od moich i sztywniejąc, schowała twarz w futrze porastającym moje ramiona, na styku z szyją. Na dłoni pieszczącej jej chędożkę, zacisnęły się dwa gorące, rozedrgane uda. Poczułam zęby wgryzające się delikatnie w moją skórę i drżenie jej ciała, wstrząsanego dziwnymi spazmami. Wiedziałam, że przeżywa tę samą rozkosz, której smak poznałam tuż przed nią. To było dla nas takie nowe, takie niesamowicie przyjemne! Objęłam ją mocno i jeszcze długo leżałyśmy wtulone w siebie. Nasze piersi się stykały, więc czułam szalone bicie jej serca. Poszukała ustami moich i długo jeszcze lizałyśmy swoje wargi, aż wreszcie zaspokojone, szczęśliwe i zmęczone, zasnęłyśmy twardym snem, jak zwykle wtulone w siebie.\nTej nocy wszystko się zmieniło. Poznałyśmy smak rozkoszy. Od tamtej pory, dawałyśmy sobie rozkosz, kiedy tylko przychodziła nam na to ochota. Inne samice, obserwując nasze pieszczoty, też zaczęły dogadzać sobie nawzajem, doznając rozkoszy, której nie mógł im dać samiec, swoim dynamicznym, ale krótkotrwałym chędożeniem. Widziałam nie jeden raz, jak dorosłe samice, tuż po przyjęciu mleczka samca, kończyły własnoręcznie pieszczenie swoich narządów. Nawet się cieszyłam, że to nasza zasługa, bo tak naprawdę, to dopiero Aha i ja to odkryłyśmy, a potem pokazałyśmy wszystkim samicom, jak można się zadowolić. Pewnie już zawsze robiłybyśmy to palcami, gdyby nie przypadkowe znalezisko. Podczas łapania ryb w strumieniu, na dnie pokrytym przeróżnej wielkości kamieniami, moją uwagę przyciągnął jeden długi, przypominający samczego chędożnika. Był cały biały i idealnie wygładzony przez rwący nurt. Bardzo dobrze leżał mi w dłoni, więc przyglądałam mu się z zaciekawieniem, zastanawiając się, jakie może mieć zastosowanie. Można by było rozcierać nim nasiona na mąkę, albo rozłupywać orzechy.\nJednak najpierw postanowiłam sprawdzić, czy nie zastąpiłby paluszków Ahy, w pieszczeniu mojej chędożki. Wsunęłam go pomiędzy rozwarte uda, lekko naciskając na twardy punkt rozkoszy. Moje wargi otoczyły go z dwóch stron. Podparłam dłonią od spodu długi i twardy przedmiot i poruszyłam biodrami w przód i w tył. Gładkość przesuwająca się w mojej muszelce, zaczęła emitować przyjemne impulsy. Wilgoć wnętrza sprawiła, że przesuwający się kamień, choć twardy, wydał się wręcz aksamitnie przyjemny w dotyku. Moje ruchy stały się szybsze i pełne dzikiej namiętności. Jeździłam na gładkiej, wypolerowanej powierzchni, aż wstrząsnął mną rozkoszny dreszcz ekstazy. Opadłam z sił, nogi pode mną zmiękły i wpadłam pupą do chłodnej wody. Kamień wypadł mi z ręki, ale wiedziałam, że go odnajdę. Nie zamierzałam pozbywać się takiego skarbu.\nKiedy wróciłam do reszty stada, niosąc na rzemieniu złowione ryby, przekazałam je młodszym siostrom do czyszczenia, a sama pobiegłam do Ahy, pochwalić się swoim znaleziskiem. Kazałam jej się położyć, rozszerzyłam uda i zaczęłam drażnić kamieniem siostrzaną chędożkę. Aha złapała w mig, do czego służy moja nowa zabawka, wyrwała mi ją z rąk i wbiła w siebie niemal do końca. Gdy wysunęła ją z powrotem, zobaczyłam na białym kamieniu smużkę krwi. Tutaj zadziałał odruch. Zawsze, gdy ktokolwiek z nas się zranił, to naturalnym impulsem było oczyszczenie rany, przez lizanie. Nie różniliśmy się przecież od innych zwierząt. Przyszłam z pomocą siostrze, bo rana była w takim miejscu, że sama nie mogłaby jej odkazić. Lizałam więc zapalczywie jej chędożkę, ale siostra coraz bardziej zaczynała podrzucać biodra, jakby moje działania wywoływały u niej podobną reakcję, jak przy wkładaniu palców. Przerwałam, aby spytać ją, co się dzieje? W odpowiedzi złapała moją głowę i przyciągnęła do swojej rozpalonej, lekko krwawiącej chędożki. Wróciłam więc do lizania i robiłam to tak długo, aż drgawki i jęki siostry oznajmiły mi, że osiągnęła szczyt. Zacisnęła uda na mojej głowie i drżała jeszcze przez dłuższą chwilę.\n- Cudownie! - wyjęczała i przewróciła mnie na plecy – Musisz to poczuć!\nPoczułam. Teraz jej język lizał moją chędożkę. Jego muśnięcia sprawiły, że piersi mi zesztywniały, muszelka obficie wydzieliła soki, których nadmiar spływał pomiędzy pośladkami. Ciepło rozpływające się od magicznego punktu, dotarło do najdalszych części ciała. Płonęłam! Brakowało mi tchu! Gdy na chwilę otworzyłam oczy, zobaczyłam wokół nas wszystkie samice, wpatrujące się w nasze poczynania. Aha lizała mnie nieprzerwanie, dodatkowo wsuwając dwa palce w rozgrzane wnętrze muszelki. Jęczałam z rozkoszy, ale gdy w końcu zamiast palców wsunęła we mnie cudowny, biały kamień, zawyłam z bólu i rozkoszy. Wystarczyło, że poruszyła nim kilka razy w mojej chędożce i polizała wejście do niej, a znieruchomiałam wstrząsana niesamowitą ekstazą, przy czym moje uda ścisnęły głowę Ahy w niepohamowanej rozkoszy. Ciężko dyszałam, dochodząc do siebie, gdy pierwsze ręce wyciągnęły się po mój skarb. To najstarsza samica, widząc do czego jest zdolny, chciała sprawdzić na sobie jego cudowne działanie. Oczy pozostałych samic płonęły! Natychmiast dobrały się w pary i zaczęły lizać swoje chędożki.\nObserwowałyśmy z Ahą, jak całe stado, oprócz samców, które w dzień polowały, oddaje się zabawom. Wieczorem, gdy odzyskałam mój skarb, wypróbowany przez wszystkie samice po kolei, postanowiłam zabezpieczyć go przed zgubieniem. Wytwarzanie narzędzi z kamienia, było jedną z podstawowych umiejętności, jakie się zdobywało aby przetrwać, więc cierpliwie drążyłam dziurkę przy końcu, przez którą zamierzałam przeciągnąć rzemień. Po skończonej pracy, umożliwił on wieszanie kamienia na ramieniu lub szyi, ale także wykorzystywanie go do obrony.\nDzięki opanowaniu do perfekcji sztuki dogadzania sobie, rok do Wymiany minął bardzo przyjemnie. Codziennie lizałyśmy sobie chędożki, albo wzajemnie pieściłyśmy je palcami, czasem używałyśmy do zabaw mojego magicznego kamienia. Było przyjemnie i beztrosko. Jednak zbliżał się dzień, kiedy miałam się rozstać ze wszystkimi, z którymi wychowywałam się od maleńkości, aby zostać dorosłą samicą, napełnianą codziennie mleczkiem jakiegoś nieznanego mi samca. Nasz przewodnik stada poprowadził nas do Gaju Wymiany, gdzie gromadziły się wszystkie stada z okolicy. Niektóre z nich musiały przebyć długą drogę i przez wiele dni podążać do miejsca spotkań. Znałam wiele samic z innych stad, gdyż podczas corocznych spotkań, jeszcze jako dzieci, a później młodzicy, bawiliśmy się ze sobą. Teraz stanowiłyśmy towar do wymiany.\nW tym roku przybyło tyle stad ile jest palców u rąk, więc tylu samców dominujących dobierało sobie nowe samice, oddając w zamian swoje dorosłe córki. Z naszego stada do wydania były cztery samiczki, wśród nich ja i Aha. Kiedy zostałyśmy wystawione, aby samce mogły nam się przyjrzeć, zauważyłam, że nasze długie nogi nie są mile widziane, że dwie niższe siostry cieszą się większym zainteresowaniem. To naturalne – mniejszym osobnikom łatwiej jest się ukryć, nie potrzebują dużo pożywienia, więc stanowią mniejsze obciążenia dla stada. Nasz samiec wymienił je zatem na dwie samice z innych stad. Również nie za wysokie. Ja z Ahą zostałyśmy przekazane do wspólnej puli samiczek dla młodych. Nazbierało się nas tyle co palców. U rąk i nóg. Liczyłam się z tym, że zostaniemy rozdzielone, ale cieszyłam się, że to jeszcze nie dziś. Ten dzień dominujące samce poświęciły na chędożenie swoich nowych nabytków. Taka tradycja. Walki o założenie nowych stad miały się odbyć jutro.


Ocena oddziaływania - KFB Acoustics\nRozwiązania | Ocena oddziaływania\nPomagamy przewidywać wpływ na środowisko na wczesnym etapie planowania projektów, jednocześnie przyczyniając się do znalezienia sposobów ograniczenia negatywnych oddziaływań.\nUmożliwiamy dostosowanie projektów do środowiska lokalnego, a także przedstawianie prognoz i opcji decydentom i opinii publicznej.\nŁączymy interdyscyplinarne podejście z wysokim poziomem fachowej wiedzy i zawsze ściśle współpracujemy z naszymi klientami - od zdefiniowania problemu do zakończenia projektu - utrzymując koszty na minimalnym poziomie.\nIdentyfikacja wpływu na środowisko\nOOŚ często muszą być zgodne z przepisami. Analizy te dostarczają informacji na następujące kluczowe tematy:\nSzczegółowy opis projektu ze wskazaniem źródeł i skutków zanieczyszczeń środowiska.\nPełna lista alternatyw, w tym te odrzucone i szczegółowe badanie tych, które są poważnie rozważane.\nOpis środowiska projektu, w tym fauna, flora, powietrze, gleba, woda, ludzie, krajobraz lub dziedzictwo kulturowe.\nSzczegółowe oszacowanie charakteru i zakresu oddziaływań na środowisko, w tym przejściowych i stałych oraz lokalnych i regionalnych.\nPropozycja środków łagodzących w oparciu o oczekiwane skutki.\nNietechniczne podsumowanie projektu i jego prawdopodobnych skutków, napisane dla szerokiego kręgu interesariuszy, w tym dla ogółu społeczeństwa.\nLista potencjalnych obszarów problemowych lub nieznanych czynników wraz z propozycjami badań w celu wypełnienia luk w wiedzy.


Obraz z zegarem - różowy motylek\n-8% na wszystkie produkty koniec promocji za: 02:52:52\nOpis - Obraz z zegarem - różowy motylek\nObraz z zegarem - różowy motylek w doskonały sposób urozmaici każde wnętrze, stanowiąc praktyczny i niezwykle efektowny dodatek aranżacyjny. Proponowany obraz drukowany jest na wysokiej jakości płótnie, które umożliwia doskonałe odwzorowanie kolorów, zachowując oryginalne wzory i głęboką paletę barw. Połączenie nowoczesnej metody zadruku z wysokiej klasy płótnem umożliwia stworzenie obrazu odznaczającego się możliwie najwyższą rozdzielczością i ostrością obrazu.\nObraz z zegarem - różowy motylek jest od razu gotowy do zawieszenia na ścianie\nEkologiczna metoda zadruku oraz płótno tworzą produkt o wytrzymałej konstrukcji, bezzapachowy. Zadrukowane obrazy są niezwykle trwałe. W związku z tym oferowany Obraz z zegarem - różowy motylek z powodzeniem może być zawieszony w słonecznych pomieszczeniach, w pokojach dziecięcych oraz wszędzie tam, gdzie będzie bezpośrednio narażony na działanie promieni słonecznych.\nObraz z zegarem - różowy motylek naciągnięty na ramę sosnową o grubości 16mm


Uczeń I LO w Radzyniu finalistą olimpiady astronomicznej - RadzyńINFORadzyńINFO\nHome » AKTUALNOŚCI » Uczeń I LO w Radzyniu finalistą olimpiady astronomicznej\nZnamy wyniki 62. Olimpiady Astronomicznej, której finałowe zawody trwały od 8 do 9 marca w Planetarium Śląskim w Chorzowie.\nDaniel Ciołek – uczeń pana Leszka Szalasta w trzeciej klasie matematyczno–fizyczno–informatycznej w I Liceum Ogólnokształcącym w Radzyniu Podlaskim – uzyskał tytuł finalisty.\nOlimpiada Astronomiczna odbywa się w kilku etapach. Pierwszy polega na rozwiązaniu w dwóch seriach łącznie sześciu zadań i zadania obserwacyjnego. Swoich sił spróbowało tutaj 117 uczniów. Z tego grona do etapu drugiego, czyli zawodów okręgowych, awansowało 65 uczestników.\nZawody okręgowe odbyły się w tym roku w Szczecinie, Włocławku i Katowicach. Trzeci etap to zawody finałowe w Planetarium Śląskim w Chorzowie. Do finału zakwalifikowało się 21 uczniów.\nPodczas finału swojego kolegę Daniela oraz swojego profesora Pana Leszka Szalasta odwiedził ubiegłoroczny laureat olimpiady – Patryk Skrzeczkowski.\nDanielowi Ciołkowi i panu Leszkowi Szalastowi serdecznie gratulujemy kolejnego sukcesu.


Ostatnie dni i tygodnie mijają nam przede wszystkim na poszukiwaniach auta do kupienia, fizycznie w Puerto Escondido oraz zdalnie w CDMX. Proces ten oraz wszelkie procedury związane z zakupem, jak już uda nam się go dokonać, podsumujemy w osobnym wpisie pt. „Jak kupić samochód w Meksyku”.\nPóki co, niewiele brakowało do spełnienia marzenia o niebieskim „Ogórku”, ale niestety – przez nasze opóźnienia komunikacyjne i konieczność tłumaczenia wszystkiego – ktoś nam go sprzątnął sprzed nosa. Nie tym razem… ale wierzymy, że gdzieś tam na nas czeka nasz VW Combi!\nW ubiegłym tygodniu dotarliśmy w końcu szczęśliwie do Iguanarium – ogromne legwany i krokodyle zrobiły na nas ogromne wrażenie. Momentami czułam się, jakbym grała w Jurassic Parku. Poza nimi spotkaliśmy tam także żółwie, papugi oraz dwa przygarnięte dzikie koty.\nZ ciekawostek – o panu prowadzącym Iguanarium polska telewizja zrealizowała kiedyś reportaż. Powiedział, że było to dla niego bardzo egzotyczne doświadczenie, ponieważ w Meksyku, żeby wystąpić w TV, trzeba za to zapłacić.\nA jest o czym mówić, bo pan ratuje dzikie zwierzęta, rozmnaża je i ich potomstwo wypuszcza na wolność. Podobno rocznie przywraca naturze 40 tysięcy żółwi (z czego przeżywa na wolności ok. 1%), natomiast od początku działalności wypuścił już 10 tysięcy iguan i 1200 krokodyli.\nNiedawno z bliska widzieliśmy także dwa sępy; coraz bliżej krążą nad nami majestatyczne ogromne orły. Ostatnio miałam zaszczyt obserwować jednego z okna naszej kuchni.\nPrzygotowania do święta\nPrzed nami obchody święta Dia de los Muertos, o uczestniczeniu w których marzyłam chyba całe życie. Jutro wybieramy się na pierwszą imprezę w restauracji znajomych, w piątek jest impreza w szkole, natomiast w sobotę – jeśli będziemy mieli czym 🙂 – ruszamy do San Jose del Pacifico oraz Oaxaca City.\nZ okazji święta zaopatrzyliśmy się w naręcza tradycyjnych meksykańskich Cempasúchil, czyli nagietków, tradycyjne słodkie chleby, znicze, świece oraz ramkę ze zdjęciem ś.p. Taty, Teścia i Dziadka. Degustujemy także Tamales, czyli najstarszą prekolumbijską potrawę, liczącą sobie podobno 8 tysięcy lat.\nNie wiem, jak u Ciebie, ale u nas ostatni czas obfituje w przygody i lekki dreszczyk emocji, choć oczywiście wszystko zawsze dobrze się kończy. Począwszy od tego, że trudno znaleźć…\nPowolne zadomawianie się Jesteśmy w Puerto Escondido od 9 dni. W tym czasie zdążyliśmy znaleźć mieszkanie, w którym dobrze się czujemy, kupić piękną meksykańską narzutę od lokalnych krawcowych, zwiedzić dwa…\nOkej, jeśli mielibyśmy wymienić najbardziej stresującą rzecz związaną z przeprowadzką do Meksyku, to – poza zamykaniem drzwi warszawskiego mieszkania i wrzucaniem klucza do skrzynki pocztowej sąsiadów – byłoby to kupowanie…


1. Gel Visage Nettoyant - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > pielęgnacja skóry > higiena > Gel Visage Nettoyant\nOpis i skład produktu Gel Visage Nettoyant\nGel Visage Nettoyant, 75 ml.\nGel Visage Nettoyant to żel do oczyszczania twarzy o działaniu nawilżającym i ujędrniającym.\nSkład Gel Visage Nettoyant:\nGel Visage Nettoyant to żel z nawilżającą i wygładzającą gliceryną, ze zmiękczającym i kojącym podrażnienia chabrem oraz z ujędrniającą i uelastyczniającą naskórek witaminą E. Gel Visage Nettoyant dokładnie, a przy tym wyjątkowo delikatnie oczyszcza twarz z wszelkich zanieczyszczeń, sprawiając, że cera pozostaje świeża, zdrowa i pełna blasku.\nKosmetyk do codziennej higieny twarzy, odpowiedni dla każdego typu skóry.\nZaaplikować żel na wilgotną skórę twarzy z pominięciem okolic oczu, po czym wmasować kulistymi ruchami, a następnie spłukać wodą.\nGel Visage Nettoyant opinie\nGel Visage Nettoyant ulotka\nGel Visage Nettoyant skład\nGel Visage Nettoyant dawkowanie\nGel Visage Nettoyant przeciwwskazania\nGel Visage Nettoyant cena\nGel Visage Nettoyant zamienniki\nGel Visage Nettoyant zamiennik\nGel Visage Nettoyant odpowiednik\nGel Visage Nettoyant tańszy zamiennik\nGel Visage Nettoyant czy działa\nżel do oczyszczania twarzy żel myjący do twarzy czysta skóra higiena twarzy czym myć buzię kosmetyki do mycia twarzy\nOpinie o Gel Visage Nettoyant\nDodaj opinię o Gel Visage Nettoyant


ul. suwalska warszawa pod jaki urzad skarbowy podlega - Zasoby - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Wyszukiwarka: ul. suwalska warszawa pod jaki urzad skarbowy podlega\npozyczkodawcy podlega polskiemu systemowi podatkowemu majac na uwadze, iz pieniazki byly wyplacane z rachunku bankowego z Anglii i automatycznie transferowane na rachunek bankowy w Polsce? Jezeli tak, to (...)\nw Łodzi o wydanie stosownej opinii. Dane adresowe ośrodka: Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Łodzi, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź, e-mail: KlasyfikacjeUSLDZ@stat.gov.pl\nzwolnione z opłaty skarbowej. Jaki jest numer konta dla opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa, w przypadku złożenia dokumentu pełnomocnictwa w siedzibie Krajowego Rejestru Karnego przy ul\nPorada prawna na temat ul. suwalska warszawa pod jaki urzad skarbowy podlega\nNie szukaj dłużej informacji na temat ul. suwalska warszawa pod jaki urzad skarbowy podlega, zapytaj naszego prawnika, a otrzymasz wycenę Twojego problemu. Opinie prawne od 40 zł, profesjonalnie, błyskawicznie, anonimowo\npośrednictwem poczty jest pomniejszana o koszty jej przesłania).Gdy urząd skarbowy nie wyda decyzji w terminieW sytuacji, gdy urząd skarbowy nie wyda decyzji określającej wysokość kwoty zwrotu (...)\nniewykonania innych obowiązków związanych z karą ograniczenia wolności w okresie, na jaki karę tę orzeczono - sąd orzeka o tym, czy i w jakim zakresie karę tę uznać za wykonaną ze względu na (...)\n. Nie sposób bowiem zaakceptować sytuacji, że to jedno pismo, doręczane przez ten sam organ podatkowy prowadzący postępowanie, podlega w zakresie doręczania odrębnemu reżimowi. Brak jest\nzostały określone w art. 42 ustawy o VAT. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem że: podatnik dokonał dostawy na rzecz (...)\ndołączamy dowód wniesienia opłaty, z tymże wpłaty należy dokonać na rachunek bankowy Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ul. Pawińskiego\npodlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej. § 3. Jeżeli następstwem (...)\nwykonujący taką działalność nie jest przedsiębiorcą. Konsekwencją tego jest to, iż wykonywanie takiej działalności nie podlega wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej. Jeżeli zaś działalność (...)\nwzmianki o umowie, dotyczącej stosunków majątkowych między małżonkami. Zgłoszenie spółki do rejestru podlega stałej opłacie w wysokości 500 zł a opłata za ogłoszenie w Monitorze (...)\nJaka jest odpowiedzialność głównego księgowego za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości oraz za zobowiązania podatkowe? – opinia prawna\nwrześnia 1999 r. Kodeks karny skarbowy Na pewno więc nie można wykluczyć odpowiedzialności głównego księgowego za swą działalność na podstawie ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks (...)\nWybór urzędu skarbowego?\nprzebywania. Pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Osoba\nobowiązki i w jaki sposób (w jakim charakterze) ma Pani wykonywać na rzecz spółki. Rezygnując z pomocy dla spółki, warto wyegzekwować od wspólników oświadczenie, (...)\nnowatorskie) opuszczają terytorium Unii Europejskiej przez urząd celno-skarbowy znajdujący się na terytorium kraju, to przemieszczanie tych wyrobów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy ze składu\nSpraw Wewnętrznych i Administracji – ul. Rakowiecka 2a w godzinach pracy: 8:00 - 16:00, lub przesyłać drogą pocztową na adres: ul. Stefana Batorego 5, 02-591 Warszawa. Przesyłkę (...)\nprzedmiotów w obrocie kolekcjonerskim, który nie będzie miał charakteru działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż podatnikiem VAT może być tylko przedsiębiorca\nFinansów ul. Wspólna 1/3, 00-529 Warszawa. Do pobrania: Przykład zaświadczenia potwierdzającego status studenta albo doktoranta - plik DOCX Przykład zaświadczenia potwierdzającego\nChcesz prowadzić stację benzynową, zobacz jak uzyskać koncesję na obrót paliwami\nnależy przesłać do Prezesa Urzędu Regulacji, na adres: 00-872 Warszawa, ul. Chłodna 64. Co powinien zawierać wniosek? Wniosek o udzielenie koncesji na obrót paliwami nie musi mieć specjalnej (...)\nfaktury, a pominąć pozycję drugą faktury i korektę do niej? JPK _VAT ma być odzwierciedleniem ewidencji w podatku VAT. Zatem nabywca wykazuje tylko podatek VAT z faktur, który podlega odliczeniu\nkorzystania z rzeczy wspólnej w taki sposób, w jaki korzystał z niej spadkodawca, to wówczas spadkobierca może dochodzić dopuszczenia do współposiadania rzeczy wspólnej jako całości, a więc w (...)\n17 zł. Wpłać ją w kasie Urzędu Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy, ul. Nowogrodzka 43, 00-961 Warszawa, lub przelej na konto bankowe przeznaczone dla wpłat opłaty (...)\nart.121|z art. 286 par. 1 kk |ustawa o stowarzyszeniach|art. 279 par 1|jak napisac wniosek do sądu o zgode na wyjazd dziecka za granicę|kodeks wykroczen art.107|Ustawa o podatku VAT od 1.01.2011|ustawa o pomocy publicznej tekst jednolity 2011|umowy najmu lokalu|akt w|obowiązki pracownika na stanowisku bufetowej |wniosek o odrobienie grzywny|kodeks karny art. 119 paragraf2|jak rozkleic buty|wniosek o nie przedłużanie umowy telekomunikacyjnej|dofinansowanie pracodawcy do czynszu|minimalna powierzchnia lokalu|utworzenie|wymuszenie oświadczenia woli|art.275 paragraf 1 kk w zw. z art. 64 paragraf 1 kk|art.64|inny|uprawnienia lekarzy|system D2D. czas|art.60


Czego NIGDY nie powinieneś mówić swojemu lekarzowi?\nCzego NIGDY nie powinieneś mówić swojemu lekarzowi...\nPrzychodzi facet do lekarza – aż dziwne, że właśnie tak nie zaczyna się seria popularnych dowcipów. Dlaczego? Ponieważ męskie wizyty w gabinetach lekarskich niejednokrotnie przypominają kabaret. Panowie, czy to z powodu źle pojmowanej dumy czy po prostu wstydu, potrafią rozbawić lekarzy do łez. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że często wprowadzają też medyków w błąd, ukrywając objawy choroby i utrudniając postawienie prawidłowej diagnozy. Dowiedz się więc, czego nigdy nie powinieneś mówić swojemu lekarzowi, jeśli chcesz żyć dla siebie i swoich bliskich.\nNic mi nie dolega. To tylko przemęczenie\nWielu facetów zrzuca swoją słabą kondycję zdrowotną właśnie na przemęczenie. Czasami oczywiście jest w tym sporo racji, ale jeśli od dawna narzekasz na podwyższone ciśnienie, miewasz zawroty głowy, jesteś skrajnie zmęczony pomimo wysypiania się, cierpisz na bezsenność, masz czarne myśli i po prostu fatalnie się czujesz, przestań to ukrywać przed lekarzem. Poproś o badanie i ewentualnie skierowanie na specjalistyczną diagnostykę.\nŻona kazała mi przyjść. Miejmy to już z głowy\nFaceci bardzo chętnie zrzucają odpowiedzialność za swoje zdrowie na partnerki. Mężczyzna, który wstydzi się, że potrzebuje pomocy lekarza, potrafi wymyślić niestworzoną historię o zaborczej żonie. Dochodzi również do takich sytuacji, że faceci wręcz wymuszają na lekarzach, aby ci pisemnie potwierdzili ich świetny stan zdrowia, tak na odczepnego, żeby uspokoić partnerkę.\nNie mam żadnych uzależnień\nKłamanie lekarzowi nie jest najlepszym pomysłem, a już szczególnie, gdy chodzi o własne zdrowie. Wielu mężczyzn nie chce się przyznać do tego, że np. są nałogowymi palaczami czy nadużywają alkoholu. Wiedzą, że lekarz urządzi im pogadankę i zaleci rzucenie złego przyzwyczajenia, strasząc poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Jeśli jednak faktycznie masz jakieś nałogi, to zawsze poinformuj o tym lekarza, bo to może być bardzo ważny trop na drodze do ustalenia źródła Twoich problemów zdrowotnych.\nNie chcę skierowania na badania, bo nie mam czasu ich robić\nTakich herosów jest na pęczki. Nie chcą się badać, bo przecież im nic nie dolega, a z braku czasu nie będą biegać po lekarzach. Oczywiście medyk nie może Cię do niczego zmusić, ale jeśli sugeruje wykonanie badań profilaktycznych, to zachowaj się, jak na faceta przystało, weź skierowanie i zarezerwuj najbliższy termin.\nDlaczego warto zacząć przygodę z crossfitem?\nStrój koktajlowy – co to takiego?\nDolby Atmos – co to jest?\nSiłownia plenerowa – jak z niej korzystać, aby uzyskać najle...\nGdy ona mówi „zostańmy przyjaciółmi”. Kiedy to nie jest dobr...


Regenerujący peeling do ciała Resibo | Natuo.pl\nNaturalny peeling do ciała do każdego rodzaju skóry\nRegenerujący peeling solny-cukrowy zapewnia skuteczną pielęgnację każdego rodzaju skóry już od pierwszego zastosowania. Regeneruje skórę, przywraca jej sprężystość oraz jędrność, nawilża i odżywia, sprawiając, że staje się przyjemnie miękka i wygładzona. Peeling Resibo oczyszcza skórę z zanieczyszczeń, martwego naskórka, a idealnie skomponowane składniki aktywne stymulują skórę do produkcji nowych, zdrowych komórek. Dodatkowo, peeling otula skórę przyjemnym, cytrusowym aromatem.\nPeeling Resibo to produkt, który działa łagodnie, lecz nadzwyczaj skutecznie – złuszcza, a jednocześnie regeneruje. W jego składzie znajdują się doskonałej jakości składniki o ścierającym działaniu – sól z Morza Martwego oraz cukier, które połączone w idealnych proporcjach zapewniają intensywne działanie. Peeling jest mocniejszy od zwykłych peelingów cukrowych, lecz delikatniejszy dla skóry od tradycyjnych peelingów solnych.\nPeeling wyróżnia się orzeźwiającym, cytrusowym, przełamanym delikatną słodyczą, aromatem (w którym wyczuć można nutę pomarańczy, cytryny, bergamotki oraz słodki zapach wanilii i korzenny cynamonu), który umila chwile spędzone w domowym SPA.\nSkład produktu bazuje na doskonale skomponowanej mieszance składników aktywnych, które w trakcie zabiegu nie tylko złuszczają obumarły naskórek, lecz również silnie nawilżają, regenerują, odżywiają.\nSkładniki aktywne, które zawiera naturalny peeling do ciała Resibo to:\nLotusense - ekstrakt z kwiatu Nelumbo nucifera, czyli lotosu orzechodajnego, działa na skórę ochronnie: zabezpiecza ją przed utratą wilgoci, zapewniając odpowiedni poziom nawilżenia, a także uodparnia skórę na działanie czynników zewnętrznych, zanieczyszczenia i daje skórze poczucie czystości.\nWitamina E – zaliczana do grupy najsilniejszych antyoksydantów. Spowalnia procesy starzenia się skóry spowodowane niekorzystnym działanie promieni UV, wolnych rodników czy zanieczyszczeń środowiska, wzmacnia barierę ochronną skóry, chroni skórę przed utratą wody i podrażnieniami.\nOlej sezamowy – to bogactwo witamin A, E i B oraz mikro- i makroelementy (zawiera fosfor, wapń, magnez, cynk, żelazo), dzięki którym zapewnia produktowi właściwości oczyszczające, zmiękczające, regenerujące, nawilżające, odmładzające. Dodatkowo, masaż olejem sezamowym działa uspakajająco.\nOlej awokado to olej bogaty w witaminy, który dogłębnie nawilża, silnie regeneruje i wygładza nawet wyjątkowo suchą skórę. Działa wzmacniająco na jej barierę lipidową i łagodząco na podrażnienia.\nOlej słonecznikowy to bardzo cenne źródło niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych oraz witaminy E, dzięki którym działa nawilżająco, odżywczo, regenerująco i zmiękczająco. Posiada właściwości przeciwstarzeniowe i fotoochronne.\nRegenerujący peeling do ciała Resibo sprawdzi się w pielęgnacji każdego typu cery. Skutecznie usuwa martwy naskórek i zanieczyszczenia, a jednocześnie regeneruje i intensywnie nawilża nawet bardzo suchą i przesuszoną skórę, zapobiegając przy tym przeznaskórkowej utracie wody. Zapewnia uczucie wygładzenia, miękkości i doskonałej czystości.\nPeeling należy stosować podczas kąpieli, nabierając produkt w dłonie i masując kolistymi ruchami skórę całego ciała, zaczynając od stóp, kierując się stopniowo w górę. Masaż należy wykonywać zawsze w kierunku serca.


WYSPIAŃSKI Stanisław - Warszawianka. Pieśń z roku 1831 [wydanie pierwsze 1898] - Aukcja internetowa / Licytacja online - Cena\nWYSPIAŃSKI Stanisław - Warszawianka. Pieśń z roku 1831 [wydanie pierwsze 1898]\nKraków 1898. W Drukarni Uniwersytetu Jagiellońskiego. 13,5x34 cm, str. 20, twarda oprawa introligatorska, płótno ze zdobieniami na okładce, zachowane okładki broszurowe. Stan dobry (nieznaczne podklejenia kilku stron).\nPierwodruk dramatu, którego akcja rozgrywa się w dniu bitwy o Olszynkę Grochowską 25 lutego 1831 roku. Wydano oryginalnie bez karty tytułowej, tytuł widnieje na karcie z grubszego papieru, z rysunkiem Stanisława Wyspiańskiego i jego imieniem oraz nazwiskiem na dole strony. Na odwrocie karty drukowana dedykacja: J. Wielmożnej pannie, zacnej Leontynie Bochenkównej poświęca autor. Przez długi czas uważano, że pierwodruk Warszawianki ukazał się w czasopiśmie Życie w numerach 45 i 46 z 1898 roku. Po analizie wydania książkowego i gazetowego okazało się, że w czasopiśmie zostały poprawione błędy, które są w książce, co wskazuje na to, że edycja Życia była przygotowana później.\nWydano zaledwie 200 egzemplarzy.\nWyświetleń: 160 | Ulubione: 10\nCena wywoławcza: 1 100 EUR (5 000 PLN)\n1 099.57 EUR\nLot 83 | WYSPIAŃSKI Stanisław - Warszawianka. Pieśń z roku 1831 [wydanie pierwsze 1898] Wiadomość od użytkownika


polityka – Remigiusz Mielczarek\nOpublikowane w 18 grudnia 2020 20 stycznia 2021\nO godzinie milicyjnej w Sylwestra, czyli jak pandemia słabości systemów obnaża…\nJak wiadomo, zgodnie z rozporządzeniem władz RP, w Noc Sylwestrową nie było można wyjść z domu. To znaczy, że Polakom nie wolno było uczestniczyć w żadnej masowej zabawie noworocznej – wyjątek stanowiły domówki, organizowane od 18-tej do 6-tej rano. Pretekstem do wprowadzenia tak drakońskiej zasady była, oczywiście, troska o zdrowie obywateli, zagrożonych wciąż rozwijającą się epidemią COVID-19.\nChoć w zamieszaniu modyfikowano nazewnictwo i zakres tej restrykcji, skutek był taki, że nie było żadnych sylwestrów plenerowych, a Polacy siedzieli w domach. Na wszelki wypadek: żeby nie złapać wirusa ani policyjnego mandatu.\nPomijam już fakt, że polscy obywatele mają w Konstytucji zagwarantowaną wolność poruszania się, gdzie chcą (a ten przywilej naruszyć można jedynie przepisami innej spec-ustawy, nie zaś żadnym rozporządzeniem). Mniejsza też o to, że ludzie – którym można wmówić wszystko poza faktem, że zakazywanie im robienia, co chcą, jest dla ich dobra – pewnie i tak gdzieniegdzie bawili się na ulicach. A tylko niezwykłe zdyscyplinowanie Narodu, choć pewnie i lęk przed karami, nie doprowadziły do masowych, kuriozalnych sytuacji z udziałem Policji\nWażne jest to, dlaczego naprawdę rząd posuwa się do tak drastycznych (i chaotycznych) zachowań, przecząc samemu sobie i wykazując – wciąż – kompletną bezradność w walce z pandemią. Mimo zainaugurowanych już w styczniu szczepień ochronnych.\nTę bezradność widać już nawet w oficjalnych wypowiedziach Ministra Zdrowia. Sam przyznawał, że system ochrony zdrowotnej obywateli jest na granicy wydolności i trzeba go chronić decyzjami rządowymi. Po to, by nie załamał się kompletnie pod naporem „trzeciej fali” wirusowej inwazji.\nJak doskonale wiemy, COVID nie jest zjawiskiem polskim a obostrzenia z nim związane dotyczą ludzi na całym świecie. Mamy więc jaskrawy dowód, że wykazana przez pojawienie się pandemii słabość systemów ochrony zdrowia, tych publicznych, nazywanych „zdobyczą cywilizacyjną współczesnego świata”, również jest zjawiskiem globalnym.\nAle wiemy też, że nie w każdym kraju rządy zachowują się podobnie jak w Polsce, gdzie zakazano ludziom bawić się w Nowy Rok. To z kolei pokazuje, że jednak w różnych krajach systemy ochrony zdrowia funkcjonują na odrębnych, właściwych danemu państwu zasadach szczegółowych.\nSystemy te, w warunkach – nazwijmy to – pokojowych, gdy ludność nie zwraca się do państwa o pomoc zdrowotną masowo, jakoś funkcjonują w większości państw na świecie. Bywa lepiej lub gorzej z tą zdrowotną opieką na poziomie podstawowym, ale generalnie człowiek lżej chory w krajach cywilizowanych do lekarza bez problemu się dostanie. Czy będzie mu przepisany właściwie dobrany antybiotyk, czy tylko paracetamol – to już odrębny temat. Ważne jest, że na codzienne przypadłości system z zasady daje nam odpowiedź pozytywną, od cywilizowanych krajów biednych po najbogatsze. Wyjątek być może stanowią najuboższe państwa afrykańskie, gdzie dostęp nie tylko do służby zdrowia, ale i do wody czy pożywienia, jest wciąż niewystarczający.\nProblem zaczyna się wtedy, gdy leczyć trzeba choroby ciężkie: na przykład onkologiczne, przewlekłe lub, co widać teraz wyraźnie, zakaźne o wysokim stopniu ekspansji. Chodzi rzecz jasna o pieniądze na leczenie. Środków brakuje albo na kosztowne terapie, albo na tworzenie struktur medycznych, gotowych odeprzeć nagły przypływ pacjentów, w jednym czasie wymagających pomocy.\nCzemu tak jest, zapytamy. Czemu świat wciąż nie znalazł sposobu na efektywne działanie systemów ochrony zdrowia, gdy to jest naprawdę niezbędne? Czemu wszystkie bez wyjątku kraje mają nagle problem ze znalezieniem pieniędzy i przekazywaniem ich tam, gdzie są najbardziej potrzebne: na ratowanie życia i zdrowia ludzkiego?\nOdpowiedź, proszę państwa, jest prosta. Otóż każdy publiczny system ochrony zdrowia sam pożera znaczącą część kwot, które w każdym państwie są przeznaczane na jego działanie.\nKażdy system to także biurokracja, która służy do jego obsługi. Czyli działające w tym celu urzędy i zatrudniani w nich ludzie. To oczywiście kosztuje. W niektórych krajach (np. w Skandynawii) tej biurokracji jest mniej, przez co same systemy działają sprawniej. W ogóle wówczas usługi publiczne są na wyższym poziomie, bo z biurokracją jest tak, że z reguły dotyczy całej publicznej sfery życia, nie tylko wybranej działki, np. ochrony zdrowia. Ma to też przełożenie na decyzje rządowe w sytuacjach kryzysowych. Zawsze jakoś godzące w obywateli, ale jednak o różnym stopniu szkodliwości. Na przykład: każdy kraj po swojemu zwalcza pandemię.\nW innych krajach, jak w Polsce, tej biurokracji jest więcej, przez co system zdrowia publicznego jest mniej wydajny. Częściowo to spadek po komunizmie, ale także efekt tzw. reformy powiatowej z lat 90-tych. Mamy Ministerstwo Zdrowia, ale też potężny w swej strukturze NFZ, część ZUS-u, odpowiedzialną za świadczenia zdrowotne – wreszcie różnego rodzaju wydziały i departamenty zdrowia w instytucjach lokalnych, od urzędów wojewódzkich, miast i starostw po urzędy marszałkowskie.\nIle to wszystko kosztuje? Nie mam pojęcia. Ale byłoby dobrze kiedyś zbadać dokładnie: ile miesięcznie, z naszych podatków, przeznacza się pieniędzy na utrzymanie tych wszystkich stanowisk, biur i instytucji. Jaka kasa, zamiast na leczenie chorych obywateli, przeznaczana jest na utrzymanie bezproduktywnych stanowisk pracy w sektorze zdrowia publicznego. Dałoby nam to wyobrażenie, ile można by zrobić w systemie ochrony zdrowia, gdyby te wydatki zostały wyeliminowane.\nSą bowiem dwie proponowane drogi (zgodnie z definicjami nowoczesnej, wolnorynkowej ekonomii) na poprawienie dobrostanu ludzi chorych w każdym państwie. Albo należy sprawić, by ludzie stali się zamożniejsi, zwalniając ich z obowiązkowych składek na rzecz biurokracji państwowej – albo ową biurokrację radykalnie zmniejszyć, pozostawiając strumień kasy z podatków lub składek na realizowanie usług, a nie na mnożenie instytucji system ten obsługujących.\nW pierwszym przypadku ludzie sami odkładaliby pieniądze, np. w systemie dobrowolnych i prywatnych ubezpieczeń, na własne leczenie. Wtedy, gdy zachorują, sami mogą zapłacić za wyjście z choroby, nie oglądając się na jakość usług państwowych. Przykład takiego systemu mamy dziś w USA.\nW przypadku drugim obywatele płacą wysokie świadczenia, przez to są mniej zamożni – ale jakość usług publicznych jest na odpowiednio wysokim poziomie. Bo pieniądze, zamiast na biurokrację, wydawane są naprawdę na potrzebne terapie. Przykład takiego systemu mamy w krajach skandynawskich.\nW Polsce żaden z tych modeli nie jest stosowany. Ludzie są biedni, bo lwią część ich dochodów zabiera im państwo. Otrzymują w zamian bardzo kiepski i mało wydajny system usług publicznych, w tym opieki zdrowotnej. Dlatego, że pokaźny zasób gotówki, potrzebnej do realizacji tych usług, pochłania biurokracja utrzymywana pod pretekstem ich obsługi. Ludzi nie stać więc, generalnie, na leczenie prywatne – a publiczny system zdrowia zatyka się, z braku pieniędzy, gdy tylko pojawiające się wyzwanie staje się poważne. Jak teraz, z COVID-em.\nOt i cała tajemnica niezrozumiałych decyzji rządu w sprawie pandemii. Te rozporządzenia nie służą tak naprawdę ochronie naszego zdrowia. One służą ochronie systemu. Żeby się nie zawalił i nie pociągnął za sobą w przepaść polityków, którzy go pielęgnują. Polityków, żyjących z systemowego socjalizmu – bez względu na to, pod jakim sztandarem, czerwonym czy czarnym, go realizują.


Przewozy osób komfortowymi minibusami - kamil bukowski\nHome » Logistyka » Transport » Przewozy osób komfortowymi minibusami\nDodane: 2017-03-27 :: Kategoria: Logistyka / Transport\nBus Plus to profesjonalnie zorganizowana firma transportowa, świadczą komfortowe przewozy pasażerskie, także na trasach międzynarodowych. Obsługa klientów indywidualnych i zorganizowanych grup to następny atut wyróżnionej firmy, proponującej ekskluzywny transport osobowy (Łódź) nowoczesnymi busami i minibusami. Oferta usługowa dotyczy też przejazdów wysokiej klasy samochodami osobowymi, propozycja jest dostosowywana do precyzyjnych potrzeb zgłaszających się klientów.\nWynajem busów i minibusów z ważnym przeglądem stanu technicznego\nProponowany transport osobowy (Łódź - na terenie tego miasta usytuowana jest siedziba rzeczonego przewoźnika) może odbywać się też w formie wynajmu busów, komfortowo wyposażonych, z ważnym ubezpieczeniem i przeglądem stanu technicznego, wykonanym w autoryzowanym punkcie. Wszystkie oferowane pod wynajem pojazdy, mogą być prowadzone przez wykwalifikowanych kierowców, biegle posługujących się językiem angielskim, co jest szczególnie istotne podczas wyjazdów zagranicznych.