Cisco uwolni kodek H.264, by mógł być wykorzystany przez WebRTC\nStrona główna Aktualności 30.10.2013 18:18\nW przyszłym tygodniu Internet Engeneering Task Force zdecyduje, jaki kodek stanie się standardem w przesyłaniu wideo w czasie rzeczywistym w Sieci na potrzeby WebRTC. Środowisko jest podzielone i wielu ekspertów chętnie widziałoby w tej roli bardzo popularny kodek H.264, którym zakodowana jest obecnie większość materiałów dostępnych w Internecie, a w wielu urządzeniach można znaleźć dedykowane do odtwarzania takich materiałów układy. Jest to jednak niemożliwe, gdyż chronią go patenty licencjonowane przez MPEG LA. Jeśli już producent oprogramowania zdecydowałby się na wykupienie licencji, jej warunki zabraniają dystrybucji kodeka z oprogramowaniem otwartoźródłowym, przez co wiele produktów, w tym niektóre wiodące przeglądarki internetowe, nie może z niego skorzystać.\nJednym ze zwolenników H.264 w Sieci jest firma Cisco. W jego zastosowaniu w WebRTC widzą możliwość ujednolicenia komunikacji między wieloma platformami, w tym mobilnymi, bez potrzeby transkodowania przesyłanego materiału. Zapewnienie jednolitego przesyłania danych na różnych poziomach między wieloma platformami to cel, który Cisco postawiło sobie już dawno temu.\nDlatego właśnie firma udostępni darmową, otwartą implementację kodeka H.264 — OpenH.264 — wraz z binarnymi modułami. Kod stosu H.264 zostanie udostępniony na licencji BSD, a towarzyszyć mu mają kompilacje modułów przeznaczone dla wszystkich popularnych platform lub wszystkich tych, których długoterminowe wspieranie jest wykonalne. Moduły te można będzie pobrać z serwerów Cisco i załadować do dowolnych aplikacji. Tym sposobem otwartoźródłowe projekty będą mogły skorzystać z H.264, zaś koszty licencji na rzecz MPEG LA ponosić będzie Cisco.\nW przygotowaniu tego rozwiązania pomagała Mozilla. Fundacja już zapowiedziała, że Firefox będzie automatycznie pobierał i instalował odpowiednie moduły, jeśli zajdzie taka potrzeba, chyba że użytkownik wyłączy tę funkcję w ustawieniach. Obecnie odtwarzanie materiałów zakodowanych H.264 w Firefoksie jest możliwe, jeśli platforma, na której działa, została dostarczona z odpowiednim kodekiem. Do szczęścia brakuje tylko pasujących dekoderów AAC…\nMozilla zapewnia, że nie zrezygnuje z obsługi kodeka VP8, tak w materiałach w HTML5, jak i w WebRTC, na wszystkich platformach, dla których dostępny jest Firefox. Jednocześnie Fundacja będzie dążyć do realizacji wizji idealnego świata, w którym kodeki, tak samo jak technologie leżące u podstaw Internetu, jak TCP/IP, HTTP czy HTML, są otwarte i każdy może je modyfikować bez żadnych umów i opłat licencyjnych. Dlatego nie przestaje pracować nad kodekiem Daala, który ma wyprzedzić nadchodzące H.265 i VP9. W zespole pracującym nad Daalą znalazła się śmietanka spośród twórców kodeków: Jean-Marc Valin, współtwórca Opusa, Tim Terriberry, kierownik projektu Theora, Jack Moffitt, autor serwera Icecast oraz współzałożyciel Xiph oraz Monty Montgomery, autor Ogg Vorbis i również współzałożyciel Xiph.\n0 Nowości w Cisco Webex: służbowe spotkania nie będą już rutynowe\n„Porozmawiajmy o tym – ustawię spotkanie na Webexie!” Dla wszystkich, którzy pracowali kiedykolwiek…


Wigilia firmowa w górach Sudetach - wigilie firmowe w Kotlinie Kłodzkiej\nWigilie firmowe, spotkania świąteczne – w willi Diana!\nZakończenie roku oraz nadchodzące Święta Bożego Narodzenia to doskonały czas do spotkań, refleksji i podsumowań w kręgach zawodowych. To idealna okazja do spędzenia czasu wspólnie ze współpracownikami, przełożonymi, podwładnymi czy kontrahentami. Te magiczne chwile sprzyjają budowaniu relacji i wspólnej integracji. Spotkanie świąteczne to jednocześnie świetny moment na podziękowania za wszystkie zasługi oraz trud włożony w wykonywaną pracę.\nSpotkania świąteczne w niektórych dużych firmach czy instytucjach stanowią już utartą tradycję. Coraz bardziej popularne stają się także w mniejszych przedsiębiorstwach. Przynoszą szereg korzyści – zarówno dla pracowników jak i pracodawców. Zdecydowanie ocieplają relacje pomiędzy ludźmi, sprawiają również, że pracownicy coraz bardziej utożsamiają się z firmą, w której są zatrudnieni.\nWigilie firmowe mogą przybierać rozmaite formy – obiadów, kolacji czy dwudniowych wyjazdów. Podejmując decyzję dotyczącą ich organizacji, należy mieć na względzie przede wszystkim dobro i preferencje pracowników.\nWilla Diana to doskonale miejsce na organizację spotkania świątecznego – zarówno dla firm znajdujących się w najbliższym otoczeniu Stronia Śląskiego jak i innych przedsiębiorstw z województwa dolnośląskiego. Zapewniamy wyjątkowe chwile spędzone w magicznej, pełnej ciepła atmosferze Świąt Bożego Narodzenia.\nDlaczego warto zorganizować wigilię pracowniczą właśnie u nas?\nOrganizujemy wieczerze tradycyjne jak i kolacje niestandardowe. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w organizacji imprez, co w połączeniu z szeroką wiedzą, intuicją i kreatywnością daje gwarancje sukcesu i udanej zabawy. Zapewniamy mnóstwo dodatkowych atrakcji – możemy zorganizować kulig czy ognisko z grzańcem i pieczeniem kiełbasek. Kolacja wigilijna odbywa się w naszej restauracji, położonej na parterze pensjonatu, która mieści ok. 100 osób. Duch góralski przeplata się tu z elegancją i klasą. Klimat i atmosfera panująca w Willi Diana z pewnością zauroczy każdego. Dbamy o wszystkie detale, począwszy od bożonarodzeniowych ozdób, dekoracji stołu aż po oprawę muzyczną. Dodatkowo, naszym ogromnym atutem jest przepyszna kuchnia. Przygotowujemy posiłki na najwyższym poziomie, gotują u nas sprawdzeni kucharze, profesjonaliści w swej dziedzinie. Łączymy dania tradycyjne z nowinkami, inspiracjami kulinarnymi. Na Państwa życzenie przygotowujemy potrawy specjalnie, dostosowując menu do Państwa indywidualnych potrzeb.\nPodkreślić należy także doskonałą lokalizację Willi Diana – w samym sercu kotliny kłodzkiej, w przepięknej, malowniczej scenerii, otoczonej Masywem Śnieżnika. W pensjonacie znajduje się 50 miejsc noclegowych w kameralnych, przytulnych pokojach z łazienkami. Jest to wyśmienite miejsce zarówno na kolację wigilijną, jak i wypad weekendowy. Z pewnością wyjadą Państwo od nas zauroczeni magią i klimatem Bożego Narodzenia. Jesteśmy do Państwa dyspozycji, chętnie odpowiemy na wszystkie pytania i pojawiające się wątpliwości.


Podręczniki i materiały edukacyjne - zmiany od nowego roku szkolnego - Portal Informacyjny rzeszowska24.pl\nZmiany wprowadzane będą sukcesywnie, począwszy od klasy pierwszej szkoły podstawowej w roku szkolnym 2014/2015. Docelowo, w 2017 r. ? z punktu widzenia rodziców ? podręczniki dla uczniów wszystkich klas szkół podstawowych oraz gimnazjów będą bezpłatne.\nPodręczniki oraz materiały edukacyjne, kupione dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjów, będą gromadzone w bibliotekach szkolnych i wypożyczane, a w przypadku materiałów w postaci elektronicznej udostępniane uczniom. Powinny służyć co najmniej trzem kolejnym rocznikom uczniów poszczególnych klas. Materiały ćwiczeniowe będą uczniom przekazywane bez obowiązku zwrotu.\nW dniach 18 ? 22 sierpnia 2014 r., Ministerstwo Edukacji Narodowej przy współpracy z Kuratorium Oświaty w Rzeszowie dostarczy podręczniki do 1008 podkarpackich szkół podstawowych dla 31 308 uczniów klas pierwszych.\nŚrodki na wyposażenie szkół w podręcznik do nauczania języka obcego nowożytnego, materiały edukacyjne i ćwiczeniowe jednostki samorządu terytorialnego otrzymają od wojewody po złożeniu wniosków o udzielenie dotacji celowej w roku 2014. W województwie podkarpackim będzie to kwota około 2 350 000 zł.\nUczniowie klas pierwszych szkół specjalnych otrzymają podręcznik zaadaptowany dla potrzeb uczniów niepełnosprawnych bezpośrednio z MEN.\nW województwie podkarpackim 18 szkół podstawowych nie zamówiło podręczników: 2 niepubliczne i 16 publicznych. Z informacji uzyskanych przez pracowników Kuratorium wynika, że w przypadku szkół publicznych rezygnacja związana jest z brakiem naboru uczniów do klasy pierwszej


Wąsik: Doszło do buntu w ośrodku dla migrantów. Demolowano budynki, ranny został strażnik | Fronda.pl\n26.11.21, 09:11Fot. Screenshot You Tube Telewizja wPolsce\nWiceminister spraw wewnętrznych i administracji Maciej Wąsik przyznał, że w lubuskim ośrodku Straży Granicznej w Wędrzynie, gdzie oczekują osoby ubiegające się o pobyt stały w Polsce doszło do buntu.\n„Trzeba to nazwać po imieniu - doszło do buntu. Wczoraj (25.11.) grupa ponad 100 migrantów rozpoczęła demolować budynki, w których mieszka, wybijała szyby, wyrywała kraty, domagając się wolności, lepszych warunków, decyzji przeniesienia do Niemiec albo deportacji do Iraku. Postulaty były dosyć chaotyczne” – powiedział na antenie Polskiego Radia 24 wiceszef MSWiA.\n„Do tych 100 osób dołączyła reszta osób tam przebywających - około 600 osób. Doszło do sporego zamieszania. Jeden strażnik graniczny uderzony stołkiem został ranny. Niemniej jednak chciałbym zapewnić, że straż graniczna razem z policją, która udzieliła szybko pomocy, zapanowała nad sytuacją. Część osób została zatrzymana. Są oczywiście spore straty materialne, w tej chwili trwają postępowania, oględziny, żeby ocenić straty i przeprowadzić postępowania” – poinformował Maciej Wąsik.\n„W ośrodku w Wędrzynie przebywają osoby w wieku 20-30 lat, to są osoby, które zazwyczaj trafiały do Polski bez paszportu. To są osoby, w których telefonach ujawniano mnóstwo niepokojących informacji na temat chociażby związków z terroryzmem albo innych przestępstw, także na tle seksualnym. To są osoby, którym przede wszystkim musimy ustalić tożsamość. Większość z nich to Kurdowie, czyli obywatele Iraku, ale duża część z nich to także są Syryjczycy, Jemeńczycy, Afgańczycy” – podkreślił wiceminister spraw wewnętrznych.\n„Polska udziela azylu uchodźcom, ale nie migrantom, którzy przybywają tutaj po to, żeby z Unii Europejskiej brać zasiłek. Takie są generalnie zasady na całym świecie, że udziela się azylu osobom, którym w krajach zamieszkania grodzi niebezpieczeństwo, wojna, prześladowania na tle religijnym czy rasowym” – skonstatował Wąsik.\nnie ślepy2021.11.26 14:46\nDlaczego ich jeszcze nie wy...no z Polski na zbity pysk?! To bydło niby czeka na pobyt w Polsce, no wolne żarty?! Mamy jeszcze robić na takich s...synów, no chyba śnię?!\nPISIUSKOM pasuje to do narracji ..................................... to jest dopiero PATO- CHRZESCIJANIZM pisowski ..................... wstyd\nZ chrześcijaństwem to nie masz nic wspólnego wiec nie wycieraj sobie gęby czymś w co nie wierzysz i nie wiesz nawet co głosi. Nazywacie chrześcijaństwem wszystko co pasuje do waszej narracji ale aborcje już popieracie, obłudnicy i kłamcy\nNO JA SIE BAAAAARDZO CIESZE ze nie mam juz do czynienia z waszym patologicznym chrzescijanswem. ....... a oceniac moge. ........ skoro i tak sie zrzucam na tą czarną zaraze z całym spoleczenstwem .....................MAM PRAWO KOMENTOWAC.................... jeszcze mamy wolnoc slowa............. pis robi wsyzstko zeby uciszyc wszystkich ktorzy mysla inaczej.... ale my damy rade ;] ............................ POCZEKAMY .................... SAMI PRZEMINIECIE ................. jesteście takim krzykiem umietrającyh idei ....... tyle ........... nic więcej.\nJesteś głupi od urodzenia2021.11.26 11:14\nczy życie cię pokiereszowało?\nO tym @ren już ci nie napisze2021.11.26 9:56\nzobacz potem pisz idioto. Z lasu to luksus byle magazyn z dachem nad głową i ciepłym posiłkiem. Jeszcze za mało ?


Aferyprawa - ANGLIA DRAMAT POLSKIEJ RODZINY Z MANCHESTER czyli jak został zniszczony Polski Obywatel, uprowadzone POLSKIE dziecko przy cichej aprobacie Polskiego Konsulatu\nAferyprawa.com Interwencje ANGLIA DRAMAT POLSKIEJ RODZINY Z MANCHESTER czyli jak został zniszczony Polski Obywatel,\nSprawa Marcina i Rebeki została już raz poruszona interwencyjnie: Nie tylko Sądy Rodzinne w Polsce porywają rodzicom dzieci - interweniujemy w sprawie Rebeki i Marcina którym podczas ich pobytu w Anglii ukradziono ich dzieci.\nTeraz poruszamy wątek angielski ich problemów związanych z emigracją i oszukiwaniem cudzoziemców przez urzędników angielskich, czyli tubylców...\nTen element układani jest bardzo ważny w dalszym dociekaniu prawdy , wprawdzie jest to tylko wprowadzenie ale pozwolę sobie już teraz zawrzeć kilka uwag i opisać sytuację tzw. ”ataku matki na dziecko” ,która miała być głównym powodem odebrania Lini i Emanuela ! Ale aby dotrzeć do tego feralnego dnia muszę wspomnieć o skandalicznym i zarazem zagadkowym postępowaniu opieki społecznej z Bury . Rebecca została sprowadzona z Sudanu do Wielkiej Brytanii przez organizację humanitarną, miało to na celu zapewnienie jej i córce bezpieczeństwa . Sudan jest państwem wyznaniowym ( Islamskim ) wszelkiej maści Chrześcijanom grozi tam ciągle śmierć o czym mało kto zdaje sobie sprawę ! Nie jest aż tak wielką tajemnicą ,że w tamtych regionach dochodzi do częstych pogromów i mordów na ludności Chrześcijańskiej podobnie jak w krajach ościennych choćby dla przykładu Nigeria gdzie pod koniec 2010 roku życie straciło ponad 2000 chrześcijan – wycięto ich maczetami ! Dzieci, kobiety, starcy … byli mordowani z zimną krwią przy cichej aprobacie rządu ! Takich przypadków można mnożyć w nieskończoność o czym mówią raporty ONZ czy raporty Watykanu !\nTam podziały są proste jesteś muzułmaninem to żyjesz jesteś ”inny” to cię zarżniemy ! Ot taka religia miłości , jak to się przyjęło mówić oficjalnie o islamie . Rebecca wraz ze swoją córką dostała szansę ucieczki przed ”maczetą” lub przymusową konwersją na islam , w jej oczach cała ewakuacja była ucieczką do swoich ( chrześcijan) Oni tam nie rozgraniczają świata na Polaków, Brytyjczyków, Nigeryjczyków czy Sudańczyków ale na Chrześcijan lub Islamistów – prosty podział między życiem a śmiercią !\nRebecca wraz z córką Linni jadąc do UK ( w jej mniemaniu) jechała do swoich .. błąd – wpadła z deszczu pod rynnę ! Rząd Brytyjski przyjmując ją jako uchodźcę zapewnił jej utrzymanie i opiekę , Rebecce przysługiwało w/g brytyjskich regulacji dotyczących uchodźców – 150 funtów tygodniowo , zakwaterowanie w pobliżu społeczności z jej kraju ( Sudan Community) ,opieka socjalna i inne formy pomocy w celu asymilacji ! A jak się stało :\nOtóż trzy panie które miały jej pomagać w tym tj : Liza Watson , Diane Carr i Anca Tudor według naszych ustaleń totalnie zignorowały swoją pracę ,zakwaterowały ją 15 km od ludzi z Sudanu !! Rebecca ,która nie posługiwała się nawet w stopniu minimalnym językiem angielskim miała poważne kłopoty z komunikacją i asymilacją z miejscową społecznością angielską -czuła się zagubiona i wyobcowana ,do tego doszły kłopoty w uzyskaniu pracy ! Rebecca została zakwaterowana w domu na Radcliffe – 14 Haworth Cort ! Zagadką jest czemu Rebecce było wypłacane 55 funtów na tydzień a nie cała kwota ? Co się stało z pozostałymi pieniędzmi ? Czy Watson , Carr,Tudor które miały pieczę nad wszystkim przekazywały przyznane pieniądze, czy tylko pobierały je z kasy miejskiej a Rebecce dawały jedyne 55 funtów ? Wiele pytań jak na tym etapie nie zamierzam stawiać oskarżeń ! Ale to raz ,że dziwne a dwa takie zachowanie miało później duże reperkusje i być może było powodem do odebrania matce dziecka z powodu niewystarczających środków na utrzymanie !\nZnam kilka przypadków z terenu Aberdeenshire ( Szkocja) o których pisałem na portalu , gdzie pracownice Social Service po prostu kradły publiczne środki przyznane dla potrzebujących ludzi a nawet zapadły w Aberdeen Sheriff Court wyroki za takie skurwysyństwo i to nie jeden RAZ ! Daleki jestem ( jak na razie) od posądzania obu pań o takowe czyny ale niedbalstwem byłoby pominięcie tegoż faktu ! Gdyby ..powtarzam gdyby sie okazało ,że moje podejrzenia nie są bezpodstawne to by to wiele wyjaśniało , ponieważ obie panie w późniejszym okresie odegrały kluczowe role w rozbiciu rodziny ! Gdyby się okazało ,że owe podejrzenia mają zasadność to śmiało można a nawet trzeba wysnuć teorię ,że obie tuszowały kradzież prawie 18 tys. funtów ale aby im się to udało, to trzeba było wykazać ,że matka sobie nie radzi ,że jest niezaradna i musowo jej odebrać dziecko dla rzekomego - dobra dziecka !\nAle do tego wrócimy później , zatrzymajmy się przy owym feralnym dniu kiedy to Rebecca miała według jednych zranić nożem córkę według innych grozić jej nożem !! Terry Morgan z Bury Times ( taka wiejska gazetka, oraz nazwisko Morgan pojawia się w dalszych dokumentach i chodzi o urzędniczkę o tym nazwisku -może to zbieg okoliczności) napisał artykuł pod tytułem - ”Threat To Kill Daughter Was a Desperate Act” , następnie jego kolega -Dale Haslam z pobliskiej wsi popisał się też’‘obiektywnym” materiałem pod tytułem -” Newborn Taken From Its Violent Mother” ale zatrzymajmy się przy pierwszym ! Otóż w/g doskonałego brytyjskiego jurnalisty miało to wyglądać tak :\nRebecca została wezwana na tzw. ”ostatnie widzenie z córką” wtedy w obecności 2 policjantów i pracowników zamkniętego przedszkola w którym znajdowała się Linni ( córka rebeki) miała przyłożyć nóż do szyi dziecka i krzyczeć – ” She Dies Today” - Rebecca miała rzekomo grozić zabiciem córki jeśli ją jej odbiorą ! Jakim cudem kobieta wniosła na teren strzeżonego ośrodka nóż ? Bo nikt nie zaprzecza ,że miała ze sobą nóż .. skoro to zrobiła to gdzie są nagrania z monitoringu na których z pewnością byłoby widać całe zajście ..co skasowały się tak same się skasowały ? .. Jeśli matka zraniła dziecko jak twierdzą pracownice to gdzie jest obdukcja lekarska i czemu dziecko w takim wypadku nie zostało zabrane do lekarza !!! ?\nCoś strasznie dużo tego ALE . Dlaczego Terry Morgan pisząc swe bzdety nie zainteresował się tym co się działo wcześniej ,pominął znaczące dla sprawy okoliczności -czemu On jako super brytyjski dochodzeniowy ( dochodzi z sąsiedniej wsi do pracy) dziennikarz nie rozpytał o losy kobiety i jej córki , dlaczego nie zainteresował się pismami wysłanymi do matki przez ”troskliwe” opiekunki , które sprowokowały celowo cały incydent ,bo był im jak widać bardzo na rękę ! Czyżby znane na całym świecie brytyjskie lenistwo mu na to nie pozwoliło a może miał wtedy TEA TIME !\nTen uczciwy dziennikarz oparł swoje wynurzenia tylko i wyłącznie na tym co mu powiedzieli pracownicy Victoria Familly Centre w Manchester . Czy tak pracuje dziennikarz ,który ma za zadanie dotrzeć do prawdy czy tak pracuje wyrobnik !? Wrócimy do tego później , ale jaka była wersja rebeki :\n-” Nigdy nie podali mi powodu dlaczego odebrali mi córkę , pozwalali mi ją widywać tylko raz w tygodniu , miałam problemy z komunikacją bo ja mówiłam wtedy tylko w swoim rodzimym języku -dunka- nie znałam angielskiego . Nikt mi nie pomagał szukałam pomocy u swoich u pastora Petera i innych , różnie bywało ale ich też mało kto chciał słuchać .. po odebraniu mi Lini znalazłam pracę poprawiłam swój status materialny , mój dom był zadbany i czysty nie wiem do dziś dlaczego mi ją ukradli . Nie zaprzeczam ,że gdy byłam na ostatnim widzeniu z córką zrobiłam głupotę ale proszę zrozumieć ja byłam kłębkiem nerwów one mi przysłały pismo że mogę się z Lini zobaczyć po raz ostatni ponieważ oddają ją do adopcji !..Świat mi się zawalił straciłam wszelką nadzieje , prosze zrozumieć mnie jako matkę ..\nmiałam iść na spotkanie z moją ukochaną córeczką po raz ostatni ( tutaj płacz ) nigdy więcej jej już nie zobaczysz - tak było napisane w piśmie do mnie , nie mogłam powstrzymać emocji wzięłam ze sobą nóż , na spotkaniu było kilku policjantów i opiekunki pokazano mi córkę abym mogła się z nią POŻEGNAĆ … rozryczałam się , nie umiał powstrzymać emocji … wzięłam nóż przyłożyłam sobie do piersi - SOBIE.. i powiedziałam ,że się zabije na ich oczach jak mi nie oddadzą dziecka . ..wtedy obezwładnili mnie policjanci , powalili na ziemię i zakuli w kajdany ”\nGdyby jednak przyjąć wersję opieki i policji oraz światłego pismaka z Bury Times za prawdę to jednak okoliczności zajścia dają wiele do myślenia !!! Nie ulega najmniejszym wątpliwościom ,że pracownicy socjalni celowo sprowokowali zajście ,że duża część winy leży po ich stronie ,że samo pismo wysłane do rebeki było wręcz zaproszeniem do POPEŁNIENI GŁUPSTWA ! Niech każda matka czytająca to zastanowi się co by zrobiła w takiej sytuacji ? Co wy byście zrobili w TAKIEJ SYTUACJI !! To jest jawne barbarzyństwo ,nieludzkie postępowanie ,zwyrodniałe i ohydne granie na emocjach zarówno dziecka jak też matki ! Jest to jawne pogwałcenie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka !\nSprawy w sądzie o odebraniu dziecka wyglądały tak : Rebecca nie miała zapewnionego tłumacza władającego dunka , mogła słuchać tylko co do niej mówią bez zrozumienia sentencji co ograniczyło jej prawo do obrony , mało tego kancelaria Woodcock& Son zbytnio do sprawy się nie przyłożyła, ale do wystawienia rachunku za swoje mierne usługi już tak ! Rebecca miała jedyne 15 minut na przedstawienie swojej wersji lecz sędzia raczej w języku dunka nie mówił więc i nie zrozumiał co mówiła ( o ile rozumie coś w innym języku niż ang) rzekomy tłumacz ,który miał pomagać władał językiem zbliżonym jak czytamy w dokumentach sądowych . Co to znaczy do jasnej cholery ”zbliżony” czy Polak stający przed Brytyjskim sądem mając tłumacza Czecha zrozumie co ten szwargoli bo mówi w języku ”zbliżonym” !\nNa procesie zarówno w/s odebrania i adopcji Lini jak też procesie karnym w/s użycia noża ograniczono zeznania świadków ze społeczności Sudanu – i tak Margareth ( mamy z nią kontakt) która była świadkiem obrony została totalnie zignorowana , a jej zeznania nie stanowiły większej wartości , pastor Peter tak samo nawet zeznania anglików którzy zeznawali po stronie Rebeki były dla sądu powiedzmy to mało wartościowe ! Ludzie dali świadectwo o Rebece jako dobrej i dbającej matce , kobiecie bezkonfliktowej i przyjaznej i to jakoś do przyjętego wizerunku i linii oskarżenia mało pasowało . Błędy i zaniedbania proceduralne są tak rażące ,że jest to (mam nadzieje ,że będzie) powodem wznowienia sprawy ! Jeśli nie w UK to z pewnością przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości .\nDla przypomnienia – tylko w 2010 roku Wielka Brytania wypłaciła za takie zaniedbania 7.1 miliarda funtów odszkodowania ! Setki spraw toczą się przed europejskimi sądami za łamania przez Brytyjczyków Europejskiej Konwencji Praw Człowieka .. ta sprawa będzie następną ? Oby ! Skandalem należy nazwać ten proces KAWKI ..\n-Odmowa jasnego wyjaśnienia dlaczego matce zabierają dziecko\n-Ograniczenie wsparcia finansowego ze strony państwa udzielającego azyl\n-Nękanie rodziny bez podania przyczyny\n-Złamanie wszelkich procedur prawnych dotyczących zabezpieczenia tłumacza, prawnika\n-Odmowa prawa do składania wyjaśnień\n-Ukrywania rażących zaniedbań ze strony urzędu miasta i opieki społecznej\n-Złamanie warunków wizowych przez kraj udzielający wizy\nDobry prawnik rozjedzie ten układ jak walec , o ile się taki znajdzie ! Reasumując , mieli jej pomóc na jej skórze skorzystały hieny społeczne które w dziwny sposób zamiast pomagać szkodziły ile się tylko dało wyszło tu jeszcze rasistowskie ,dyskryminujące i jednostronne zachowanie organów policji . A na sam koniec aby postawić kropkę nad i .. dla zatuszowania niedbalstwa gwiazda miejscowego dziennikarstwa dobiła ostatni gwóźdź do trumny ukazując sprawę jednostronnie i tendencyjnie ale do profesjonalizmu brytyjskich dziennikarzy w sprawach emigrantów czy azylantów już zdążyliśmy się przyzwyczaić !\nNastępna odsłona ”brytyjskiego walca sprawiedliwości” w połączeniu z lenistwem Polskiego konsulatu w Manchester będzie o wiele ciekawsza gdyż wchodzimy na scenę gdzie został zniszczony Polski Obywatel oraz wręcz uprowadzone POLSKIE dziecko przy cichej aprobacie ”Piłata” z Polskiego Konsulatu …\nC D N ..\nhttp://www.forum.polscott.com/viewtopic.php?f=56&t=4371 polecam ten materiał !\nMateriały związane z rodziną Pobiarzyn :\nDRAMAT POLSKIEJ RODZINY Z MANCHESTER\nLENISTWO I IGNORANCJA – POLSKI KONSULAT W MANCHESTER\nPOBIARZYN I POMÓWIENIA WISIŃSKIEJ – CIĄG DALSZY TRAGEDII RODZINY POBIARZYN\nREPORTAŻ TV O KRZYWDZIE RODZINY POBIARZYN\nPOBIARZYN I JEGO RODZINA BEZ POMOCY W POLSCE !\n06-05-2011 / 22:40\n06-05-2011 / 22:16\nzdegenerowani genetycznie anglosasi już niedlugo porzadza, my zolci azjaci i murzyni jestesmy przyszloscia angli i ameryki


Kamuflaż blizn i przebarwień skóry - Aden Salon\nOsoby które cierpią na dowolnego rodzaju łysienie, bądź przebyły mniej udany zabieg przeszczepu włosów lub operacje po których zostały widoczne na głowie blizny, blizny po wszczepie, blizny po bruździe, blizny redukcyjne na skórze głowy mogą skorzystać z nowoczesnych metod Mikropigmentacji Skóry Głowy która jest jedynym ratunkiem na poprawę swojego wyglądu oraz komfortu życia.\nKamuflaż blizny pozwala na pokrycie blizn w taki sposób że nie będziesz już musiał poddawać się bolesnym przeszczepom włosów. Niezależnie od tego, czy chcesz ukryć blizny po zabiegu chirurgicznym czy wypadku, Pigmentacja Skóry Głowy jest w stanie pokryć blizny w taki sposób aby nie były one widoczne dla osób trzecich.\nDlaczego warto zastosowań Mikropigmentację Skóry Głowy do kamuflażu blizny?\nMikropigmentacja skóry głowy może być zastosowana na obszarze skóry głowy, które mają bliznowacenie, przez co stają się prawie niewidoczne przez innych. Podczas konsultacji masz pełną kontrolę nad tym, w jaki sposób chcesz, aby twoje blizny zostały ukryte, od określenia koloru, stylu i linii włosów zapewniamy, że masz wpływ na ostateczny rezultat. Dzięki naszemu doświadczeniu zabieg ten może utrzymywać się od dziesięciu do piętnastu lat bez konieczności korekty, oczywiście jeśli chcesz zmienić kolor włosów na ciemniejszy odcień wymagana będzie dodatkowa wizyta Bez względu na styl i kolor, gwarantujemy doskonałość.


Wyższa Szkoła Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach - 20 lat minęło….czyli dwudziestolecie naszej Uczelni\nDokładnie 31 lipca 1997 roku minister edukacji narodowej podpisał decyzję zezwalającą na powołanie uczelni pod nazwą Wyższa Szkoła Ekonomii i Administracji z siedzibą w Kielcach, a wkrótce potem została ona wpisana do rejestru niepublicznych szkół wyższych pod numerem 132. O tego momentu Założyciele mogli rozpocząć nabór na jedyny oferowany wówczas kierunek studiów – ekonomię.\nDwadzieścia lat…. Przekroczenie tej symbolicznej granicy skłania do spojrzenia wstecz i podsumowania osiągnięć. Powodów do dumy jest wiele: Wyższa Szkoła Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych jest największą i najnowocześniejszą uczelnią niepubliczną w regionie świętokrzyskim i jedną z większych tego typu w kraju. Od lat zajmuje wysokie miejsca w rankingach, należąc do ścisłej czołówki niepublicznych uczelni magisterskich w Polsce. Kształci obecnie około 3,5 tysiąca studentów, a może się poszczycić rzeszą ponad 30 tysięcy absolwentów. Dysponuje nowoczesną bazą dydaktyczną i oferuje gamę kierunków, kształcących w poszukiwanych przez pracodawców zawodach. Uczelnia jest też dużym pracodawcą; zatrudnia około 170 pracowników naukowo-dydaktycznych i to właśnie dzięki wysokiej jakości kadrze naukowej jest także znaczącym ośrodkiem naukowo-badawczym.\nOsiągnięcia Wyższej Szkoły Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych w perspektywie minionego dwudziestolecia są widoczne zwłaszcza w zestawieniu ze skromnymi początkami. W roku akademickim 1997/98 – pierwszym roku funkcjonowania Uczelni – około 500 studentów studiów I stopnia na kierunku ekonomia kształciło się w pomieszczeniach wynajmowanych od Kolegium Szkół Prywatnych przy ulicy Karczówkowskiej i zakładów NSK Iskra przy ulicy Mielczarskiego w Kielcach. Start był udany skoro wkrótce powiększono ofertę edukacyjną o politologię (1998 rok) i studia II stopnia na kierunku ekonomia. Podjęto również wysiłek stworzenia własnej infrastruktury materialnej – już w październiku 2000 roku studenci mogli rozpocząć rok akademicki w nowoczesnym budynku przy ulicy Karczówkowskiej 27. Szybki rozwój Uczelni, mierzony także wzrastającą liczbą studentów i pracowników naukowo-dydaktycznych, został zauważony i doceniony; już w 2001 roku została zaliczona do instytucji najlepiej promujących region świętokrzyski i wyróżniona po raz pierwszy tytułem i statuetką Lider Regionu 2000.\nW następnych latach wiele jeszcze ważnych dat znaczyło rozwój Uczelni i przybliżało do pozycji, jaką obecnie zajmuje. Jedną z nich było oddanie do użytku we wrześniu 2006 roku nowej siedziby, dzięki czemu zaspokojone zostały rosnące potrzeby lokalowe. W nowoczesnym, dziewięciokondygnacyjnym budynku przy ulicy Jagiellońskiej 109A w Kielcach, o powierzchni 11 tys. m2, znalazło się miejsce zarówno dla pomieszczeń dydaktycznych (między innymi dwa audytoria mieszczące po około 300 osób, 7 auli na około 100 osób oraz wiele mniejszych pomieszczeń – do ćwiczeń, zajęć konwersatoryjnych, pracownie językowe i informatyczne, siedziby katedr, ośrodków badawczych), jak również uczelnianej administracji (Dziekanat, Dział Nauczania, Kwestura, Kancelaria, Biblioteka itp.). Wyposażając obiekt, Uczelnia korzystała ze środków własnych i funduszy Unii Europejskiej.\nDuże zmiany następowały w ofercie edukacyjnej Wyższej Szkoły Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych – stale unowocześnianej, dostosowywanej do potrzeb gospodarki, sytuacji na rynku pracy i oczekiwań absolwentów. W 2004 roku Uczelnia uzyskała zgodę na prowadzenie kierunków – finanse i bankowość oraz europeistyka. Dla jej rozwoju szczególne znaczenie miał jednak rok 2007, kiedy to otworzono aż 4 nowe kierunki, między innymi: prawo oraz pielęgniarstwo, fizjoterapia i ratownictwo medyczne. Rok później listę kierunków medycznych uzupełniła kosmetologia. Osiągnięciem ostatnich kilku lat są nowoczesne kierunki na Wydziale Prawa i Wydziale Nauk Społecznych – administracja, bezpieczeństwo wewnętrzne, bezpieczeństwo i higiena pracy oraz zarządzanie i coaching. Obecnie studenci Wyższej Szkoły Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych kształcą się na w ramach 12 kierunków studiów, przy czym na kierunku prawo są to jednolite studia magisterskie, trzy kolejne – ekonomia, pielęgniarstwo i kosmetologia prowadzone są na poziomie studiów I i II stopnia, pozostałe to studia I stopnia. Równocześnie stale rozwijana jest oferta studiów podyplomowych oraz kursów i szkoleń. Ich prowadzeniem zajmuje się powołane w strukturach Uczelni Akademickie Centrum Kształcenia Ustawicznego (ACKU).\nNa podkreślenie zasługuje zmiana, jaka w ostatnich latach dokonała się sposobie kształcenia i organizacji studiów. Polega na przejściu od kształcenia ogólnego, „akademickiego” na rzecz podejścia praktycznego. Jak zauważa rektor Wyższej Szkoły Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych, doktor Tadeusz Dziekan: - Kandydaci na studia w coraz większym stopniu oczekują od Uczelni zdobycia umiejętności praktycznych, z dobrą perspektywą na znalezienie pracy. Powoli zanikają te kierunki, które oparte są raczej na kształceniu teoretycznym, jak na przykład politologia czy europeistyka, a zwiększa się zainteresowanie takim kierunkami jak pielęgniarstwo, ratownictwo medyczne, kosmetologia czy zarządzanie i coaching.\nZwrot ku umiejętnościom praktycznym widoczny jest również w programach studiów, w których coraz większe znaczenie zdobywają studenckie praktyki zawodowe; znaczna część to praktyki zagraniczne w ramach programu Erasmus+, między innymi w Niemczech, Grecji, Słowacji, Republice Czeskiej i Hiszpanii. Umowy podpisane z ponad 250 interesariuszami Uczelni (instytucjami, placówkami medycznymi, kancelariami prawnymi, przedsiębiorstwami itd.) dają wszystkim studentom możliwości odbycia wartościowych praktyk zawodowych.\nWyższa Szkoła Ekonomii, Prawa i Nauk Medycznych im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach opiera swój rozwój przede wszystkim na środkach własnych (nie korzysta z dotacji państwowych). Odnosi znaczące sukcesy w korzystaniu z programów naukowych i edukacyjnych Unii Europejskiej. Podsumowanie funduszy pozyskanych od 2009 do 2016 roku przez Biuro Pozyskiwania Środków Zewnętrznych dało niebagatelną kwotę ponad 18 milionów złotych. Realizowane projekty dotyczyły przede wszystkim podniesienia kompetencji zawodowych studentów i absolwentów, dokształcania kadry naukowo-dydaktycznej, testowania nowoczesnych rozwiązań organizacyjnych i informatycznych, przygotowania do egzaminów aplikacyjnych.\nAby dotrzymać tempa zmianom zachodzącym w gospodarce i odpowiedzieć na oczekiwania studentów, Uczelnia prowadzi stały monitoring procesów zachodzących w sferze oświaty i edukacji oraz na rynku pracy; współpracuje z wieloma partnerami społecznymi, między innymi organami samorządu terytorialnego, szkołami ponadgimnazjalnymi, ośrodkami metodycznymi, instytucjami rynku pracy, przedsiębiorstwami itp. Angażuje się w przedsięwzięcia, których celem jest podniesienie jakości i innowacyjności kształcenia.


Centrum na peryferiach | zyciewarszawy.pl\nHandel Ogrodnicy w Maximusie W sobotę i niedzielę (15 i 16 maja) w nadarzyńskim Maximusie odbędzie się Kiermasz Ogrodniczy. Po promocyjnych cenach będzie można kupić sadzonki kwiatów balkonowych oraz ogrodowych, a także ciekawe rośliny doniczkowe i różnorodne krzewy. aktualizacja 13-05-2010 14:08 ag\nNowe Życie na zakupach Noc Zakupów w Factory W najbliższy piątek (14 maja) w godz. 20 - 24 w centrum outletowym Factory w Ursusie odbędzie się Noc Zakupów. W tym czasie na klientów czekają duże obniżki cen. aktualizacja 12-05-2010 19:19 ag\nNowe Życie na zakupach Bądź piękna w Factory W sobotę i niedzielę (10 i 11 kwietnia) w godz. 12 - 20 klienci outletu Factory w Ursusie będą mogli skorzystać z bezpłatnych porad makijażystki i stylistki. aktualizacja 07-04-2010 16:39 ag\nCentrum na peryferiach Factory wie, czego pragną kobiety W niedzielę, 7 marca, Factory zaprasza wszystkie panie na specjalne atrakcje z okazji Dnia Kobiet. aktualizacja 05-03-2010 09:26 mkd\nCentrum na peryferiach Druga edycja Jarmarku Staropolskiego W dniach 20-21 lutego M1 Centrum Handlowe Marki zaprasza na Jarmark Staropolski. Klienci odwiedzający M1 będą mogli kupić produkty żywnościowe przyrządzane według starych, tradycyjnych receptur i lokalne przysmaki. aktualizacja 16-02-2010 09:13\nCentrum na peryferiach Pif-PAW w Jankach Rusza kolejna "zwierzęca" akcja w Jankach. Tym razem do wygrania m.in. dwuosobowy pobyt w wybranym ośrodku SPA. aktualizacja 16-02-2010 08:49 mkd\nCentrum na peryferiach Love story w Factory Factory Outlet przygotował specjalną walentynkową ofertę. W wybranych sklepach do 14 lutego można kupić bieliznę i obuwie w specjalnych, jeszcze niższych cenach. aktualizacja 05-02-2010 07:58 mkd\nCentrum na peryferiach Przytul renifera w Jankach Już 11 grudnia nie lada gratka dla dzieci i nie tylko. Przez trzy dni będzie można w Centrum Janki przytulić renifera! aktualizacja 10-12-2009 13:14 mkd\n14:08 Ogrodnicy w Maximusie » 2010-05-13\n19:19 Noc Zakupów w Factory » 2010-05-12\n16:39 Bądź piękna w Factory » 2010-04-07\n09:26 Factory wie, czego pragną kobiety » 2010-03-05\n09:13 Druga edycja Jarmarku Staropolskiego » 2010-02-16\n08:49 Pif-PAW w Jankach » 2010-02-16\n07:58 Love story w Factory » 2010-02-05\n13:14 Przytul renifera w Jankach » 2009-12-10


Mieszkanie na sprzedaż - Kielce - Szydłówek - TWJ-MS-501 - 31.25m² - Twoje M\n6 240,00 zł/m2 cena: 195 000 zł\n2 Pokoje na parterze na Szydłówku.\nNa sprzedaż mieszkanie o powierzchni 31,25 m2 znajdujące się w dzielnicy Szydłówek. Mieszkanie słoneczne, wystawa okien zachodnia. Usytuowane na parterze w czteropiętrowym bloku. Budynek ocieplony, monitorowany oraz zabezpieczony domofonem\nNa metraż 31,25m2 składają się:\nMieszkanie jest bardzo przytulne i funkcjonalnie rozplanowane. Salon ustawny w jasnych kolorach. Sypialnia ustawna która w tym momencie jest pokojem dziecka. W przedpokoju znajduje się miejsce do przechowywania butów oraz odzieży wierzchniej. Łazienka duża z wanną oraz WC.\nKuchnia oddzielna, widna z całym wyposażeniem AGD. Całe wyposażenie widoczne na zdjęciach może pozostać w cenie.\nSymbol oferty TWJ-MS-501


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: krawiec - Zastąpić matkę\n- Opowiadanie: krawiec - Zastąpić matkę\nmężczyzna, Chorzów | 07.03.19, g. 23:48 | znaki: 35069\nKiedy zacząłem pisać opowiadanie zobaczyłem ten konkurs i pomyślałem, że trzeba w końcu spróbować. Potem było betowanie i betowanie (dzięki!)… i ciągle jest wiele do poprawy. Czasu jednak nie ma, więc wysyłam.\nmaster-of-orion, Minuskuła, None, Ospały Leniwiec\nPrzeczytali: Skuul, Finkla, regulatorzy, NoWhereMan, Minuskuła, Anet\n– Sara Wars? – zapytał większy z dwóch mężczyzn, którzy nagle stanęli w progu jej gabinetu.\n– Tak – odpowiedziała ostrożnie kobieta, zmierzywszy ich wzrokiem. Mężczyźni wyglądali na takich, co od razu przystępują do egzekucji – długu, człowieka – wszystko jedno. Jej filigranowa postać wyglądała przy nich niemal komicznie.\n– Mamy dla pani wiadomość – rzucił mężczyzna ewidentnie pełniący rolę osiłka, a jego niższy i szczuplejszy towarzysz rozsiadał się już wygonie w fotelu naprzeciwko. Sara chciała się odezwać, żeby się nie krępował, ale się powstrzymała. Sprawa musiała być poważna, skoro ktoś wysłał posłańców.\n– Pani doktor – przejął inicjatywę ten mniejszy. Od razu zauważyła, że przestrzega etykiety, co sugerowało lepsze wyszkolenie – sprawa dotyczy pani brata.\nZimny dreszcz przebiegł jej po plecach, oddech zwolnił. Obrazy brata, jakie zachowała w pamięci, stanęły jej przed oczami: jako nastolatka przytula malutkiego Bruna, bawi się z nim, łaskocze go, roześmiany Bruno wpatruje się w nią, robi miny; kiedy Bruno ma sześć lat ona jest już pełnoletnia, pamięta dobrze ten dzień, kiedy rodzice mieli wypadek, jak głaskała go po głowie i szeptała do ucha, że wszystko będzie dobrze, choć już wtedy wiedziała, że nie będzie. Pokusa stypendium a potem kariery na uniwersytecie w Oxfordzie była zbyt silna. Potem obraz przechodzi w inny: Sara jedzie z Brunem do ośrodka, chłopiec jest niespokojny, zaczyna płakać, ona stara się go uspokoić, obiecuje bratu, że dadzą sobie radę, tylko teraz będzie musiał na chwilę iść z tą panią i tym panem; pamięta tę ulgę i rozpacz; pamięta też nadzieję, że Bruno trafi w dobre miejsce, że znajdzie dom i ludzi, do których z czasem nauczy się mówić mama i tata. Nigdy więcej nie widziała brata. Nie odezwała się do niego, nie mogłaby spojrzeć mu w oczy. Nic dziwnego, że on też się nie odezwał, ani razu nie dał znaku życia. Jakby nigdy dla niego nie istniała. Boże, jak za nim tęskni.\n– Jak być może pani wiadomo Bruno obecnie przebywa na Marsie. – Głos posłańca wyrwał ją z zamyślenia. – Nadzoruje rozbudowę kolonii. Niestety pani brat zachorował. – Sarę ścisnęło w żołądku.\n– Jak to? Co mu jest? Coś groźnego? – powiedziała zaniepokojona.\n– Nic zagrażającego życiu – odpowiedział, ciesząc się w duchu, że zainteresowała się jego stanem – jakby to ująć… – zawiesił głos, jakby celowo podsycał jej niepokój – zamknął się w sobie. Myślimy, że może mu pani pomóc. W końcu jest pani ekspertką od zaburzeń psychicznych.\n– A panowie jesteście … – wymownie oczekiwała odpowiedzi. Zauważyła, że większy z mężczyzn, który stał przy wejściu i pilnował drzwi, ukradkiem zerknął w stronę siedzącego kolegi.\n– A tak, proszę wybaczyć. Prośbę i zaproszenie wystosował osobiście pan Savini, który naturalnie pokryje koszty pani pobytu. – Zrobił efektowną pauzę, po czym dodał – rektor wyraził już stosowne zgody.\n– Jak to, tak szybko? – zdziwiła się Sara.\n– Pan Savini osobiście rozmawiał z rektorem – wyjaśnił mężczyzna.\nNo tak, któż odmówiłby miliarderowi, jedynemu człowiekowi, któremu udało się zbudować kolonię na innej planecie, pomyślała Sara. W takim razie chyba rzeczywiście nie ma wyboru. Poza tym tak bardzo chciała odbudować relację z bratem, wytłumaczyć się, przeprosić, może nawet jakoś mu to wynagrodzić. Teraz jest okazja, aby zrobić to, na co przez tyle lat nie miała odwagi. Jeśli Bruno jest chory, musi mu pomóc, zdecydowała.\n– Rozumiem – odpowiedziała Sara. – Proszę mi jeszcze powiedzieć, czy kolonia jest bezpieczna? Tyle się ostatnio słyszy o transplanetarnej emigracji przestępców? – zapytała, po czym uświadomiła sobie, że przecież i tak tego nie przyzna.\n– Proszę nie wierzyć, we wszystko co piszą. Pan Savini gwarantuje pani bezpieczną podróż i pobyt – wyjaśnił jej rozmówca. – Wahadłowiec startuje jutro o 8.00, proszę się nie spóźnić – dodał wstając z fotela, po czym skinął na pożegnanie.\nKiedy mężczyźni wyszli Sarę rozbolała głowa. Cała ta sytuacja wydała jej się dziwna.\nW maleńkim plecaku Sara bez trudu zmieściła wszystko, czego potrzebowała. Nie odmówiła sobie jednak zabrania Eneidy Wergiliusza, papierowego wydania, do którego nadmierny sentyment stanowił pamiątkę po fakultecie z literaturoznawstwa. Miała jeszcze kilka minut. Z przeszklonego korytarza dworca spoglądała na swoje ukochane miasto, w ostatnich latach nad wyraz spokojne i bezpieczne.\n– Jest pani gotowa, doktor Wars? – Podskoczyła, kiedy głos lepiej wychowanego posłańca zabrzmiał nagle za jej plecami. – Przepraszam, nie chciałem pani wystraszyć – dodał.\n– Tak, jestem gotowa – odpowiedziała Sara. Przeszło jej przez myśl, że może facet miał nie tylko przekazać wiadomość, ale też dopilnować, żeby wsiadła do wahadłowca.\n– W takim razie chodźmy, za dwie minuty mamy pastylkę.\nPotocznie określano tak wagoniki próżniowej kolejki, kursującej do stacji lotów kosmicznych. Musi być stąd, pomyślała Sara.\nW wahadłowcu czekał już osiłek, którego poznała dzień wcześniej. Siedział w obszytym skórą fotelu znajdującym się w malutkim saloniku vipowskim. Nalewał sobie szklaneczkę MacAllana, najwyraźniej nie pierwszą, gdyż uśmiechnął się na jej widok. Skinął głową w kierunku zwierzchnika, po czym zwrócił się do niej.\n– Dzień dobry – odrzekła Sara obojętnym tonem.\n– Napije się pani? – spytał zachęcająco.\n– Nie, dziękuję – odparła odruchowo, jednak zaraz tego pożałowała. Rysująca się przed nią szansa na odnowienie relacji z jedynym członkiem jej rodziny napawała ją po równo radością i przerażeniem.\nKiedy wszyscy rozsiedli się wygodnie, zapanowała cisza. Sara nie czuła się w obowiązku odzywać. Jej eskorta najwidoczniej też nie była zainteresowana rozmową. Mimo to czuła dziwną niezręczność. Przerwała ją stewardessa prosząc o dopicie drinka i zapięcie pasów.\nDługi lot na Marsa, uciążliwe przesiadki na stacjach orbitalnych i noce spędzone na rozmyślaniu, czy Bruno jej wybaczy, dały się Sarze we znaki. Była przemęczona. Mimo to Savini zaprosił ją do swojego biurze niezwłocznie po wylądowaniu. Sprawa musi być piekielnie pilna, skoro gospodarz nie dał jej nawet odespać podróży, pomyślała. Starała się opanować nerwy napięte do granic możliwości, więc nie zwróciła na to większej uwagi. Miliarder odezwał się pierwszy.\n– Witam panią w mojej marsjańskiej kolonii, doktor Wars. Wszyscy tu jesteśmy szczęśliwcami, którzy dostali szansę zrobić pierwszy poważny krok w historii kolonizacji kosmosu – zaczął. – Jak pani wie, wcześniejsze próby kolonizacji Marsa skończyły się katastrofą, ale nam się powiodło. To w dużej mierze zasługa pani brata. – Powstrzymał gestem pytanie, które pani doktor chciała zadać.\n– Pan Wars opracował algorytmy sterujące głównymi systemami podtrzymującymi warunki do życia we wszystkich obiektach. Bez niego ten projekt by się nie udał. Jego wiedza jest niezbędna dla dalszego rozwoju kolonii. Niestety, pani brat potrzebuje teraz pomocy, nad czym wszyscy niezmiernie ubolewamy.\nPrzez ułamek sekundy pani doktor dostrzegła w oczach Saviniego niepokojący błysk. Odniosła wrażenie, że czegoś jej nie mówi.\n– Proszę mi powiedzieć, co z Brunem? Co mu się stało? Chcę go natychmiast zobaczyć! – zażądała Sara, po czym dodała zdecydowanie łagodniej: – Przepraszam, nie chciałam być nieuprzejma, po prostu… – Nie dokończyła, gdyż Savini wszedł jej w słowo.\n– To zrozumiałe. Oczywiście, możemy iść do pana Warsa od razu – odpowiedział Savini, wskazując drzwi. – Ja też jestem pani winien przeprosiny. Nie chciałem… – zawiesił głos szukając właściwego słowa – nie wiedziałem jak opisać jego stan, dlatego wolałem, aby pani sama go zobaczyła i spróbowała mu pomóc. Prawda jest taka, że wielu osobom tęsknota za Ziemią odbiera rozum. Często prowadzi to do agresji – rzekł smutno. – To nasz największy problem, a ze względów bezpieczeństwa musimy takie osoby izolować. Jak nie udaje nam się im pomóc, odsyłamy ich na Ziemię. Jednak pani brat jest głównym programistą, więc wolę, żeby leczył się tutaj.\nSavini zatrzymał się, wziął głęboki wdech.\n– Jesteśmy na miejscu – powiedział, wskazując na grubą szybę w stalowych drzwiach izolatki.\nSara zajrzała do środka. Bruno leżał na materacu i wpatrywał się w sufit. Przez długą chwilę przyglądała się bratu. Poczuła jak przyspiesza jej tętno. W końcu nadeszła chwila, której unikała przez blisko dwie dekady. Przeszłość ją dogoniła i postawiła pod ścianą, a teraz dostanie to, na co zasłużyła. Jeszcze przez chwilę zbierała się na odwagę, żeby wejść do środka. Savini i dwóch pielęgniarzy, którzy zjawili się niepostrzeżenie, czekali w milczeniu. Kiedy pani doktor skinęła głową na znak, że jest gotowa, miliarder nakazał jednemu z pracowników otworzyć drzwi, po czym przepuścił kobietę w progu.\n– Witaj, braciszku – wyszeptała Sara drżącym głosem.\nSłysząc głos siostry Bruno spojrzał na nią i na Saviniego. Przez ułamek sekundy w oczach izolowanego mężczyzny błysnęła wściekłość, mięśnie żuchwy napięły się.\n– Zostawię panią z bratem. Jak będzie pani chciała wyjść, proszę zapukać w szybę, ktoś z personelu będzie czekał. Proszę się nie spieszyć, jego zdrowie jest dla nas priorytetem – dodał.\n– Dziękuję – odparła pani psycholog.\nTeraz albo nigdy, pomyślała, kiedy Savini wyszedł. Spojrzała na brata, który dalej leżał nieruchomo.\n– Bruno, proszę, wysłuchaj mnie – zaczęła Sara. – Tyle razy układałam sobie w głowie co ci powiem, kiedy się spotkamy, a teraz nie mogę zebrać myśli. Po śmierci rodziców powinnam była się tobą zaopiekować, wiem. Tylko zrozum, byłam wtedy niedojrzała, matkowanie ci mnie przerastało, a stypendium było niepowtarzalną okazją. Zachowałam się egoistycznie i żałuję tego. Gdybym mogła cofnąć czas to był to zrobiła.\nBruno słuchał w milczeniu.\n– Zrozumiem, jeśli powiesz, że nie chcesz mnie znać, ale ja za tobą tęsknię. Wybacz mi, proszę. Już nigdy, przenigdy cię nie zostawię – obiecywała bratu. Łzy napłynęły Sarze do oczu.\nBruno wstał i bardzo powoli podszedł do niej. Wyraz jego twarzy był surowy, ale Sarze zdawało się, że kąciki jego oczu też są wilgotne od łez. Kusiło ją, że rzucić się mu na szyję. Zupełnie zapomniała, że jej brat jest w izolatce nie bez powodu. Savini, obserwował wszystko na monitorze, po czym skoczył na równe nogi. Cios Bruna był tak szybki i silny, że Sara nie zdążyła nawet pisnąć. Jej głowa z hukiem uderzyła o drzwi. Bezwładne ciało usunęło się na podłogę. Mężczyzna doskoczył do siostry i zaczął ją kopać. W tej samej chwili do izolatki wpadli pielęgniarze i powalili go na ziemię. Musieli się mocno natrudzić, aby podać mu środek uspokajający.\n– Pani doktor dochodzi do siebie? – Savini pytał pielęgniarza, kiedy Sara odzyskiwała przytomność. Przez chwilę mrużyła oczy, przyzwyczajając się do światła. Ból rozsadzał jej czaszkę. Do pani psycholog zaczynało docierać, co się wydarzyło. Stęknęła coś niezrozumiałego, wtedy ktoś podał jej wodę.\n– Co… co mu się stało…dlaczego mnie…? – zapytała Sara łamiącym się głosem.\n– Proszę odpocząć, porozmawiamy jak pani dojdzie do siebie – rzekł Savini dość szorstko, ale może jej się tylko zdawało.\nKiedy wyszedł, Sara zaczęła odczuwać działanie środków przeciwbólowych. Zmęczenie i adrenalina dały o sobie znać. Zasnęła niemal od razu.\nKiedy leki przestały działać, panią doktor obudził ostry, pulsujący ból. Leżała w pokoju przypominającym salę szpitalną. Niemal natychmiast pojawił się pielęgniarz. Wkrótce potem zjawił się też Savini wypytując panią psycholog jak się czuje. Nie myślała jednak o bólu, tylko analizowała ostatnie zajście. Dlaczego Bruno był taki agresywny? Zrozumiałaby, gdyby nie chciał z nią rozmawiać, jeśli kazałby jej iść do diabła, ale dlaczego ją pobił? Może rzeczywiście potrzebuje pomocy psychologicznej, albo i psychiatrycznej? Może ją z kimś pomylił? Może nie był sobą? Może ma jakieś fałszywe wspomnienia? Byłaby skłonna uwierzyć w cokolwiek, gdyby nie ten błysk w jego oku, gdyby przez ułamek sekundy nie dostrzegła w jego oczach tego spojrzenia małego chłopca, którego przez tyle lat pieczołowicie nosiła w pamięci.\n– Panie Savini, muszę go zobaczyć, jak najszybciej – rzekła pośpiesznie pani doktor.\nMiliarder chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył.\n– Jeśli miał napad furii, to teraz jest najlepszy moment, zanim emocje znów przybiorą na sile – dodała stanowczo.\n– Hmm… – zawahał się Savini. – No dobrze, ale wejdę z panią.\nTym razem spotkanie odbyło się w pomieszczeniu przypominającym pokój przesłuchań: pośrodku stał stół i trzy krzesła, w rogu pod sufitem wisiała kamera. Żadnych ozdób. Zaniepokoił ją ten anturaż, ale nic nie powiedziała.\nSavini siadł obok niej i kazał uzbrojonemu w tonfę i paralizator strażnikowi przyprowadzić Bruna. Ten wszedł do sali ze spuszczoną głową, ruszał się wolno, bez energii. Strażnik posadził mężczyznę naprzeciwko pani psycholog.\n– Bądźcie w pogotowiu – Savini rzucił komendę strażnikowi.\nSara czuła, że to ona powinna zrobić pierwszy krok. W końcu cisza stała się dla niej trudniejsza, niż słowa. Sara wzięła głęboki wdech.\n– Bruno, poznajesz mnie? Wiesz kim jestem? – spytała drżącym głosem.\nBruno podniósł głowę, przyglądał się jej uważnie. Miała wrażenie, że jej pokiereszowana twarz go brzydzi.\n– Nie – odrzekł cicho.\nTa odpowiedź ją zaskoczyła. Spojrzała na Saviniego. Siedział sztywno ze wzrokiem wlepionym w Bruna i w ogóle nie zwracał na nią uwagi. Jej spojrzenie powędrowało z powrotem w kierunku brata. Starała się analizować odpowiedź Bruna jak psycholog.\nPani doktor postanowiła pokusić się o wstępną diagnozę, więc zwlekała z kolejnym pytaniem próbując złożyć z kilku informacji, którymi dysponowała, jakąś sensowną hipotezę.\n– Bruno pamiętasz co się stało wczoraj, podczas naszego spotkania? – Sara spytała tak łagodnie, jak tylko potrafiła.\nCzuła, że ryzykuje sprowokowanie wybuchu agresji. Jednak nic się nie stało. Bruno nawet nie drgnął.\n– Nie widziałem pani wczoraj – odrzekł z miną pełną zdziwienia.\nPani psycholog analizowała: jeśli tego nie pamięta, to może być objaw schizofrenii. Ryzyko zachorowania jest co prawda niewielkie, ale choroba występuje częściej u osób w jego wieku. To może pasować, pomyślała.\n– Z kim się pan wczoraj spotkał? – wtrącił się Savini. Szorstki ton zdradzał zniecierpliwienie. Zapytany mężczyzna nie odpowiedział tylko zwiesił głowę. Pani doktor zaklęła w duchu: cholerny dureń, po co się odzywa!?\n– Bruno, spójrz na mnie proszę. Jestem twoją siostrą – powiedziała Sara, chcąc przejąć kontrolę nad rozmową.\n– Ale ja nie mam siostry – odrzekł Bruno. Pani doktor poczuła mocny ucisk w żołądku, ale nie poddawała się.\n– Bruno, pamiętasz naszą mamę? Pamiętasz jak z tatą mieli wypadek samochodowy? Miałeś wtedy sześć lat. – Sara uderzyła w czułą strunę.\nBruno wzdrygnął się prawie niezauważalnie, jednak Savini to wyłapał. Świdrował wzrokiem swojego pracownika.\n– Moi rodzice żyją. Niech mi pani da spokój – rzucił Bruno patrząc Sarze prosto w oczy. Jego spojrzenie znowu było pełne gniewu.\nSara nie chciała prowokować kolejnego wybuchu agresji, słowa uwięzły jej w gardle. Zapadła cisza.\nWtedy do pokoju wszedł strażnik.\n– Panie Savini, przepraszam, że przeszkadzam, ale major Oczko wprosił się do pana gabinetu. Żąda natychmiastowej rozmowy – zameldował strażnik.\n– Powiedz mu, że jestem w trakcie sprawy – warknął Savini.\n– Mówiłem, ale się uparł. Panie Savini, ja się boję z nim dyskutować – odpowiedział strażnik rozkładając bezradnie ręce.\nSavini zaklął pod nosem. Rozumiał swojego podwładnego. Z majorem Oczko lepiej nie dyskutować, bo kiedy jest zdenerwowany potrafi rozmówcy wyłupać oko srebrną łyżeczką, którą jakimś dziwnym trafem zawsze ma w kieszeni.\n– Dobra, idę do niego. Sam jest? – Savini zapytał strażnika, który przytrzymywał mu drzwi. Nie czekając na odpowiedź rzucił szorstko obsłudze medycznej. – Pilnować mi Warsów!\nSara z Brunem zostali sami. Przez kilka chwil siedzieli patrząc sobie w oczy. W końcu Sara zdecydowała się przerwać milczenie. Zdążyła jednak wypowiedzieć tylko imię brata, kiedy ten rzucił się na nią. Przywarł do niej i złapał za gardło. Sara już miała zareagować, ale zorientowała się, że wcale jej nie dusi.\n– Uciekaj z kolonii, póki możesz – szeptał jej do ucha – natychmiast!\nPotem usłyszała trzask drzwi i dwóch członków obsługi medycznej powaliło Bruna na ziemię. Wyciągnęli go siłą z pomieszczenia. Sarze szumiało w głowie. Nie potrafiła zebrać myśli. Była zaskoczona i zszokowana, radosna i przerażona.\nSara próbowała poskładać wszystko w całość. To jedno zdanie zmieniło wszystko. Bruno na pewno nie jest chory i mu na niej zależy. Ciągle ma brata, cieszyła się. Euforia szybko jednak ustąpiła miejsca przerażeniu. Jeśli Bruno tylko udaje chorobę przed Savinim, to oznacza, że ma poważne kłopoty! Ma uciekać? O nie, nie może teraz zostawić Bruna! Musi mu pomóc, jest mu to winna. W końcu ma szansę odzyskać twarz w oczach brata. Tylko co robić? Myśl, kobieto, myśl! Cholera, Savini niedługo przyjdzie, aby kontynuować rozmowę. Wtedy już niczego więcej się nie dowie. Nagle Sarę olśniło. Dopóki Savini jest zajęty ona ma szansę porozmawiać z bratem na osobności.\nSara nie zastanawiała się długo, wyszła z pomieszczenia. Przed drzwiami kręcił się jakiś pielęgniarz, którego nie widziała wcześniej. Zagadnęła do niego.\n– Przepraszam, chciałam porozmawiać z Brunem Warsem, jestem psychologiem.\n– Z nim nie wolno rozmawiać bez zgody pana Saviniego – poinformował mężczyzna. Sarę zaskoczyła jego odpowiedź.\n– Ja panią zaprowadzę, Pan Savini zaraz przyjdzie. – Wtrącił się inny pielęgniarz, który wcześniej wprowadził ją do sali przesłuchań.\nSzli krótko wąskim korytarzem. Po chwili byli już na miejscu.\n– To tutaj. Będzie lepiej, jak wejdę z panią. Bruno jest niebezpieczny – powiedział.\n– Dziękuję. Prawdę mówiąc wolałabym zostać z nim sama. Wiem, że to brzmi dziwnie, ale czuję, że jestem blisko przełomu – odpowiedziała Sara, podkreślając tonem głosu pewność siebie.\nPielęgniarz nie był jednak przekonany.\n– Pan Savini z pewnością byłby bardzo zadowolony gdyby Bruno mógł niedługo wrócić do pracy – dodała Sara rzucając pielęgniarzowi wymowne spojrzenie.\nW końcu pielęgniarz ustąpił, choć bardzo niechętnie.\n– Tylko proszę nie zamykać, tak na wszelki wypadek – szepnęła, wchodząc do środka.\nBruno od razu podniósł głowę. Po minie poznała, że nie spodziewał się jej wizyty.\nKiedy zobaczył, że pielęgniarz oddalił się wystarczająco, zwrócił się do siostry.\n– Co ty robisz, mówiłem ci, że masz uciekać. Spieprzaj stąd, póki możesz! – warknął szeptem.\n– Nie, braciszku. Nie zostawię cię bez pomocy – powiedziała czułym głosem, patrząc bratu prosto w oczy. Bruno złapał się za głowę.\n– Savini może tu wrócić w każdej chwili – szeptał w pośpiechu. Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale nie zdążył. W oddali rozległ się trzask i dobiegł ich wściekły głos Saviniego. Bruno spojrzał na drzwi, były niedomknięte. Uchylił je i rozejrzał się po korytarzu. Odgłosy kroków i krzyki Saviniego były coraz głośniejsze. Sara zauważyła, że Bruno zaczyna panikować. Może faktycznie jest chory, pomyślała. Wtedy poczuła, że Bruno załapał ją za rękę.\n– Musimy uciekać! – Wyciągnął Sarę z izolatki i szarpnął w stronę przeciwną do tej, z której dobiegały odgłosy Saviniego.\nSara czuła, że jej brat działała instynktownie. Za zakrętem, kiedy zniknęli z pola widzenia, przywarli do ściany. Bruno gestem nakazał siostrze milczenie, nasłuchiwał.\nSara nie rozumiała co się dzieje, zastanawiała się czy nie lepiej wrócić i porozmawiać z Savinim? Cholera, trzeba było to sensowniej rozwiązać, tylko teraz na to za późno, pomyślała usłyszawszy wściekły ryk Saviniego, nakazujący swoim ludziom ich znaleźć.\n– Wszystko spierdoliłaś, dokumentnie – rzucił Bruno gniewnie.\nWyczekał na odpowiedni moment.\n– Chodź! – mocno pociągnął siostrę za sobą.\nSara ledwo dotrzymywała mu kroku. Bruno wyprowadził ich z bloku izolacyjnego, a potem poprowadził do sąsiedniego modułu, zanim ludzie Saviniego zdążyli się zorientować, dokąd uciekli i je zablokować jedyne przejście. Dotarli do punktu, w którym zbiegało się kilka korytarzy. Bruno przystanął.\n– Już pewnie są na kamerach, widzą każdy nasz ruch. Musisz wytrzymać tempo – rzucił na wydechu i pociągnął ją w boczny korytarz, szeroki i przeszklony, którym spacerowali mieszkańcy kolonii.\nSara była zdezorientowana, wszystko działo się tak szybko. Miała wrażenie, że Bruno ma jakiś plan, ale nie mogła go spytać nie tracąc tchu. Potem będzie czas na wyjaśnienia. Postanowiła zaufać bratu, więc biegła co sił w nogach. Przez szybę oboje dostrzegli jak strażnicy Saviniego blokują zbieg korytarzy w równoległym chodniku. Sara spojrzała za siebie.\n– Są za nami – z trudem zmieściła słowa między wydechem a wdechem.\n– Wytrzymaj! – rzucił krótko Bruno.\nZza pleców brata zobaczyła jak u wylotu korytarza pojawiła się grupka strażników, którzy biegli już w ich stronę. Bruno skręcił gwałtownie w prostopadły korytarz, ciągnąc siostrę za sobą. Sara uderzyła barkiem w ścianę, tępy ból przeszył jej ciało.\n– Szybciej! – ponaglił siostrę.\nMusieli biec gęsiego, gdyż korytarz był bardzo wąski. Po chwili wypadli na węzeł łączący kilka spacerowych korytarzy. Pani doktor rozejrzała się szybko. Wszystkie drogi odciętę. Jej brat wybrał najdłuższy korytarz, złapał ją za rękę i pociągnął za sobą. Sara nie spodziewała się szarpnięcia. Potknęła się i upadła. Bruno silnym ruchem postawił ją na nogi, nic nie powiedział, tylko ciągnął ją wprost na nadbiegających strażników.\n– W lewo! – tym razem ją uprzedził. Sara zobaczyła, że jej brat naparł na ścianę, otwierając drzwi do wąskiego, ciemnego korytarza. Czujniki ruchu zadziałały i zapaliły wątłe światło. Ludzie Saviniego byli już blisko. Rodzeństwo biegło prosto przed siebie. Pani psycholog zdawało się, że trwa to w nieskończoność, w płucach brakowało jej powietrza. Nagle Bruno gwałtownie wyhamował, po czym zaczął otwierać masywny stalowy włazu. Po chwili brat wciągnął siostrę do środka jakiegoś pomieszczenia technicznego, pełnego kabli, przewodów i dziwnych mechanizmów. Następnie szybkim ruchem zatrzasnął właz i zaryglował, żeby ścigający ich strażnicy nie mogli wejść. Zdążyli w ostatnim momencie. Pościg właśnie dopadł do włazu. Próbowali otworzyć, szarpali, ale nie dali rady. Sara słyszała jak meldują o tym Saviniemu. Bruno szarpnął za jeden z kabli i rozłączył jakieś części, których nie potrafiła nazwać. Potem osunął się na podłogę.\n– Gdzie jesteśmy – spytała pani doktor, w jej głosie słychać było strach.\n– W pomieszczeniu serwisowym bramy hali – wyjaśnił siostrze.\n– Cokolwiek to jest, nie wejdą tu? – spytała dla pewności.\n– Zablokowałem wszystkie wejścia, ale nie wiem na jak długo – wyjaśnił Bruno.\nUsiadła obok niego, wykorzystując okazję, że jest zbyt zmęczony, żeby protestować. Oboje milczeli dochodząc do siebie po szaleńczym biegu. W końcu jednak Sara nie wytrzymała.\n– Czego właściwie Savini chce od ciebie? – spytała. Bruno długo milczał, ale dała mu czas.\n– Ehhh… widzisz siostrzyczko, to dość skomplikowane. – Mężczyzna westchnął ciężko.\n– Chyba mamy trochę czasu… – odpowiedziała mu łagodnie. Czuła, że jej brat opuszcza gardę, że niewidzialna ściana między nimi zaczyna pękać. Chciała to wykorzystać.\n– Kiedy Savini ogłosił ekspedycję kolonizacyjną zgłosiłem się. Jeszcze przed wylotem pomagałem głównemu programiście w opracowaniu algorytmów sterujących głównymi systemami kolonii. Potem on miał jakiś wypadek i zmarł, a ja awansowałem.\n– Po udanych testach osadniczych rozpoczęło się zasiedlanie Marsa. Wtedy Savini poprosił, abym zaprogramował hodowlę organów. Miała służyć leczeniu chorób i urazów. Potem… – głos Bruna zadrżał. Coś go dusiło, chciała wiedzieć co, ale nie odezwała się, nie wykonała żadnego gestu, żeby nie naruszyć przemiany, jaka zachodziła w ich relacji. – Potem Savini zażądał, żebym przeprogramował hodowlę organów na… – głos mu się łamał – na hodowlę ludzi. – Sara zrobiła wielkie oczy. Jej brat mówił dalej. – To jest ta hala, w której jesteśmy. Mówimy na to inkubator. Kiedy zaczął działać, po próbnych – słowo znowu uwięzło mu w gardle – ludziach, hodowla ruszyła pełną parą.\n– Po co mu… – zastanawiała się, jak dobrać słowo, ale nic nie przyszło jej do głowy – …tacy ludzie? Przecież nie brakuje chętnych do zasiedlenia – zauważyła Sara. Starała się nie okazywać dezaprobaty dla decyzji brata.\n– Na początku brakowało osiedleńców. W pierwszej fazie kolonizacji ryzyko śmierci było bardzo duże. Dlatego potrzebna była hodowla organów, a potem ludzi, tak przynajmniej tłumaczył to Savini. Prawda jest taka, że od początku hodował ich na niewolników. Kiedy na rynku pojawiły się jachty do żeglugi kosmicznej, elity zaczęły przylatywać z Ziemi na Marsa. Zadziwiające, jak wiele z tych osób chciało kupić sobie niewolnika.\n– Jak to możliwe, że nikt nie interweniował! – krzyknęła Sara zdenerwowana.\n– Sęk w tym, że nie ma podstawy prawnej, bo to inna planeta. Nic mu nie mogą zrobić, a na Marsie to Savini ustala prawo. I wykorzystuje to bez skrupułów. Generalnie co na Ziemi jest zabronione, tutaj jest na porządku dziennym. Bicie, gwałty. Od jakiegoś czasu mieszka tu nawet grupa kanibali. Savini nikgo nie pyta, co zrobił z kupionym niewolnikiem. Najgorsze jest to, że pomogłem mu stworzyć ten makabryczny biznes. – Bruno schował twarz w rękach. Sara nie kryła już oburzenia, to było silniejsze od niej. Zerwała się z miejsca.\n– Jak mogłeś? Rozumiem hodowlę organów, ale jak mogłeś się zgodzić na hodowlę ludzi? Bruno!? – krzyczała na brata z góry, łapiąc się za głowę, ale on nie odpowiadał. Zaczęła nerwowo chodzić po pomieszczeniu technicznym, w którym się znajdowali.\n– Bruno, do cholery, coś ty zrobił?! Przecież z daleka widać, że z tym Savinim jest coś nie tak. Jak mogłeś tego nie dostrzec!? Jej brat dalej milczał.\nWtedy ją oświeciło.\n– Mój boże! Ty wiedziałeś co robisz! Ty się na to zgodziłeś! A teraz zgrywasz mi tu wyrzuty sumienia! Ile ci zapłacił?! Ile!? – Sara wykrzyczała z całych sił, czuła jak gotuje się od środka. Tak bardzo chciała, żeby to był sen. Czuła jak żołądek podchodzi jej do gardła. Lepiej było nie mieć brata, lepiej byłoby, żeby ich drogi raz na zawsze się rozeszły. A teraz są skazani na siebie. Szlag by trafił! Kiedy Sara wyrzuciła z siebie cały gniew, opadła bez sił naprzeciwko niego. Bruno dalej milczał.\n– Jak mogłeś na to wszystko pozwolić? – szepnęła Sara. Przez chwilę milczeli oboje. Bruno wziął głęboki wdech, powoli wypuścił powietrze ustami.\n– Kiedy Savini mnie poprosił, odmówiłem. – Podniósł głowę i spojrzał Sarze w oczy. – Wtedy zagroził, że jeśli tego nie zrobię to cię tu sprowadzi siłą i będzie cię torturował tak długo, aż się zgodzę – wydusił półszeptem. Na twarzy Bruna malował się wyraz bólu i ulgi. Zimny dreszcz przeszył Sarę na wskroś. Miała mętlik w głowie. Cała nienawiść umknęła tak szybko, jak się pojawiła. Sara czuła się wyczerpana jak nigdy w życiu. Wszystko ją bolało.\n– Chciałem cię chronić…. to wszystko moja wina… przepraszam cię… gdybym mógł cofnąć czas… Naprawdę nie wiedziałem do czego to doprowadzi – mówił zmęczonym głosem. Sara dostrzegła, że Bruno dusi w sobie coś jeszcze. Wtedy olśniło ją po raz drugi.\n– Skoro zrobiłeś tę hodowlę, to dlaczego Savini mnie tu ściągnął?\n– Chciał hodować dzieci, ale się nie zgodziłem. Wtedy zamknął mnie w izolatce i sprowadził ciebie. – Po tych słowach Sara zrozumiała, że zdecydował się ją poświęcić. Ta myśl odbijała się echem w jej głowie.\n– Zacząłem symulować chorobę. Miałem nadzieję, że jak cię pobiję to go przekona, żeby cię zostawił. Liczyłem, że szybko zrezygnujesz – wykorzystał okazję, żeby wbić jej szpilę – i że Savini odeśle cię na Ziemię. – Kiedy skończył oparł głowę na kolanach, zasłaniając ją ramionami.\nBruno podniósł się pierwszy. Ruszył w stronę drugich drzwi, które Sara dopiero teraz zauważyła. Otworzył i zablokował, żeby się nie zamknęły. Wyszedł bez słowa, nie patrząc nawet w kierunku siostry. Pozostało jej pójść za nim. Weszła do podłużnego hallu, minęła przesuwne drzwi, które Bruno celowo zepsuł, aby uniemożliwić Saviniemu i jego ludziom wejście do środka. Jej brat stał nieruchomo, wpatrzony w wielką przeszkloną ścianę. Domyśliła się, że została tak zaprojektowana, aby oglądać wyhodowanych niewolników. Po drugiej stronie stała grupka strażników, pracowników technicznych i Savini, który żywo gestykulował do momentu, w którym ktoś z jego podwładnych nie wskazał, że Sara i Bruno pojawili się w środku. Zaczął walić w szybę, aby przykuć uwagę rodzeństwa.\n– Woła nas – zauważyła Sara.\n– Tak, widzę – odrzekł opryskliwie jej brat. Savini pokazywał na migi, żeby podeszli do interkomu przy bramie wejściowej do hali.\n– Sam nie wiem – odpowiedział zrezygnowany.\n– Chodź, zobaczymy co proponuje.\nKiedy podeszli do interkomu, to Sara włączyła mikrofon. Miliarder odezwał się pierwszy.\n– Jesteście w ciemnej dupie, gołąbeczki! Jeśli zrobicie co powiem, daruję życie wam obojgu – syknął.\n– Co konkretnie mamy zrobić? – spytała Sara.\n– Zakładam, że już sobie wszystko wyjaśniliście – warknął Savini. – Potrzebuję młodych chłopców i dziewczynek.\n– A jeśli tego nie zrobimy? – Sara starała zachować spokój.\n– W najlepszym razie zdechniecie z głodu – ryknął do mikrofonu Savini.\n– Muszę porozmawiać z Brunem – odpowiedziała, próbując ukryć rezygnację w głosie, po czym wyłączyła mikrofon.\n– Musimy się zastanowić, co robimy – powiedziała smutno Sara.\n– Taa… – westchnął Bruno – chodźmy do technicznego, tam będziemy mieć spokój – dodał.\nKiedy weszli z powrotem do pomieszczenia usiedli obok siebie. Oboje rozumieli doskonale, że sytuacja jest patowa.\n– Nie mamy za wiele opcji Bruno – zaczęła Sara. – Możemy tu zdechnąć z głodu albo spełnić żądanie Saviniego, licząc, że dotrzyma słowa.\n– Wątpię, że dotrzyma słowa. Chyba, że zaproponujemy mu coś ekstra, co utrzyma nas przy życiu. Ale ja nie chcę mieć nikogo więcej na sumieniu – odparł stanowczo Bruno.\n– Pozostaje nam trzecia opcja… – Sara zawiesiła głos. – Możemy odejść na naszych zasadach. Możemy przecież rozwalić wszystko i odebrać sobie życie, szybko i bezboleśnie – dokończyła szeptem, po czym spojrzała na brata.\n– Nie. Jeśli rozwalimy hodowlę, a potem się zabiję, to Savini nie będzie miał powodu, żeby zabić ciebie.\n– Nie będzie miał też powodu, żeby darować mi życie. Nie ma mowy, nie wejdę do paszczy lwa – zapowiedziała stanowczo Sara.\n– Jakby na to nie patrzeć nasz finał jest marny, normalnie grecka tragedia – skomentował jej brat. Tyłem głowy lekko uderzył w ścianę, pozwolił rękom opaść bezwładnie.\n– Bruno, da się zmieniać ustawienia hodowli? Da się sterować rozwojem psychicznym tych ludzi?\n– Za psychikę odpowiadają algorytmy napisane przez jakieś speca Saviniego, a czemu pytasz?\n– Zastanawiam się po prostu jak to działa – odpowiedziała Sara.\n– Z tego co wiem te algorytmy są połączone ze stymulacją obszarów mózgu i sztucznym socjalizowaniem. Nie wiem dokładnie, możemy zerknąć na kod jeśli chcesz. Ale profesury z tego już raczej nie zrobisz – ironizował. – Do końca tylko kariera i kariera – wbił jej kolejną szpilę.\n– Chcę. Coś mi się skojarzyło, kiedy mówiłeś o greckiej tragedii – powiedziała Sara z nutą nadziei w głosie.\n– No dobra, to chodźmy.\nPrzeszli do pomieszczenia, w którym znajdował się komputer sterujący hodowlą. Bruno uruchomił odpowiednie programy i zaczął analizować kod.\n– Ok, są tu parametry odpowiedzialne za rozwój fizyczny: szkielet, wszystkie układy, narządy – stwierdził po chwili.\n– A psychika? – zapytała Sara nerwowo.\n– Szukam! Nie stój mi nad głową, ok? – krzyknał na siostrę.\nSara zostawiła go w spokoju. Położyła się pod ścianą, próbując się zdrzemnąć.\nKiedy się obudziła zobaczyła jak Bruno jej się przygląda.\n– Ale odpłynęłam, przepraszam – powiedziała Sara nieco zaspana.\nSara zerwała się na równe nogi.\n– Dobra, pokaż – poprosiła.\n– Sporo tego, sama zobacz. Wszystkie parametry są opisane w komentarzach. To te fragmenty, które zaczynają się od nawiasów kwadratowych i podwójnych wykrzykników. To naukowy bełkot, sama musisz go rozszyfrować – powiedział Bruno, wskazując fragmenty tekstu na monitorze.\nSara usiadła do komputera i zaczęła wczytywać się w opisy.\n– Postudiuj sobie, zanim to wszystko rozwalimy – powiedział, siląc się na kolejną złośliwość.\nJego siostra odpowiedziała dopiero po chwili namysłu.\n– Jeśli zniszczymy samą hodowlę, to Savini odbuduje ją bez ciebie, a jak nie da rady to zacznie porywać ludzi z Ziemi, albo wymyśli jeszcze coś innego. Sam mówiłeś, że ten facet jest na Marsie nie do ruszenia. Żaden rząd, żadna organizacja, nikt nie kiwnie palcem. Bruno, prędzej czy później cały ten syf pójdzie także na twoje konto. Ludzie zapamiętają cię jako potwora – tłumaczyła.\n– Co proponujesz? – zapytał siostry.\nWtedy usłyszeli, jak technicy Saviniego próbują na siłę otworzyć bramę inkubatora.\n– Szlag! Oni tu wejdą, to tylko kwestia czasu! – zauważył Bruno.\n– Słuchaj, powiem ci jak ustawić parametry odpowiedzialne za psychikę i zaczniemy hodowanie tych dzieci. Dopóki ich nie dostanie, raczej nas nie zabije – powiedziała Sara.\n– Chyba mnie nie słuchałaś, nie wyhoduję mu dzieci, wolę… – nie skoczył zdania, siostra weszła mu w słowo.\n– Bruno, ustawimy to tak, żeby skurwiel dostało to, na co zasłużył. Musimy spróbować, zaufaj mi.\n– Już raz to zrobiłem – powiedział gorzko. Mimo to, zabrał się do pracy.\nNie dążyli jednak ustawić wszystkiego jak zaplanowali, gdyż strażnicy wdarli się do hali inkubatora. Zanim Savini kazał zaprowadzić Sarę do izolatki, usłyszała, że Bruno zgadza się wyhodować dzieci.\nPanie Savini – młody strażnik wołał już od progu, ledwo łapiąc oddech – Pan Wars ma dla nas dzieci. Żąda widzenia z siostrą.\n– Wreszcie! – wykrzyknął Savini. – Sprawdź czy te małolaty się nadają. Jak nie będzie niespodzianek to szykuj licytację. Major Oczko i reszta dostaną w końcu obiecane maskotki – dodał, zacierając ręce. – A Warsa wpakuj do pani doktor!\n– Tak jest! – przyjął rozkaz młody strażnik.\nPo kilku godzinach wszystko było przygotowane. Grupka młodych chłopców i dziewcząt czekała, aż ludzie Saviniego zaprezentują je zainteresowanym, którzy, zniecierpliwieni, snuli już swoje chore fantazje. Major Oczko drżał z podekscytowania.\nKiedy licytacja dobiegła końca, ofiary trafiły w ręce swoich oprawców.\n– Mój Boże… – westchnął Bruno. – Co myśmy zrobili? – wydukał, patrząc na wielką niewielką szybę izolatki, obficie zbryzganą zakrzepłą już krewią.\n– To co trzeba – jego siostra odpowiedziała beznamiętnie.\n– Jesteś pewna, że nikt postronny nie ucierpiał? A jeśli się pomyliłaś? A co jeśli nie dały rady, w końcu Savini miał sporo ludzi – dopytywał.\n– Bruno, rozmawialiśmy o tym. Sam mówiłeś, że mając do wyboru między poczuciem winy, że stworzyłeś ten system, a poczuciem winy, że zrobiłeś co trzeba, żeby go zniszczyć, wybierasz to drugie.\n– Wiem, ale… – nie dokończył.\n– Poza tym tłumaczyłam ci, że ustawiliśmy parametry tak, żeby system hodowli stymulował regułę wzajemności. Dzięki temu dzieci nie skrzywdzą nikogo, kto ich nie skrzywdzi.\n– Naprawdę jesteś pewna, że prędzej czy później ta armia małych niewiniątek nie wybije nas wszystkich? Możesz to zagwarantować? – nie ustępował Bruno.\n– Jestem pewna – odpowiedziała Sara, starając się ukryć wątpliwości. – To moje dzieci.\nWtedy drzwi izolatki otworzyły się.\nmężczyzna, 31 lat, Łęczyca | 08.03.19, g. 09:47\nTak jak pisałem w becie, nie jest idealnie, ale i tak zrobiłeś wielkie postępy od pierwszej wersji tekstu. Niezależnie od wszystkiego już za samo to należy ci się uznanie. Szkoda, że (miedzy innymi przez moje gapiostwo) nie udało nam się go bardziej dopracować opka.\nkobieta, 26 lat | 08.03.19, g. 12:04\nJako osoba, która widziała tekst, kiedy jeszcze stały przy nim robocze rusztowania, dodam, że jestem pod wrażeniem ogromu pracy, jaki autor włożył w pracę na opowiadaniem. Po zgodnym głosie bet, że pierwsza wersja musiałaby zostać przepisana, by osiągnąć dobry poziom, krawiec… naprawdę ją przepisał, rozwijając i ulepszając swój pomysł w dość krótkim zresztą czasie (terminy). Darzę autora szacunkiem i życzę mu powodzenia w dalszej pracy.\nA powyższe opowiadanie, jak pisze None, ma pewne wady i znając życie kilka pogubionych tu i ówdzie przecinków (znów – gonitwa z czasem), ale widzę w nim też przynajmniej kilka zdań-iskierek, o czym pisałam podczas bety. Myślę, że pozostali czytelnicy też znajdą coś dla siebie :)\nmężczyzna | 10.03.19, g. 03:35\nTak trochę wyrywkowo: (sorki za kąśliwe uwagi)\nSłysząc głos siostry Bruno spojrzał na nią i na Saviniego.\nniezły zez ;)\n3x brak sporo jak na tak mały akapit, dwa odwróciłbym “mu na niej zależy”– zależy mu na niej\nPrzed drzwiami kręcił się jakiś pielęgniarz, którego nie widziała wcześniej.\nPiruety robił?, i zrezygnowałbym ze słowa – jakiś\nusunąłbym słowo – mężczyzna\nale mnie gościu wystraszył, tak podszedł znienacka :),słowo – inny, bym usunął\nBym usunął tych pielęgniarzy, wpada w powtórzenie, a wiadomo o kogo idzie\nza dużo tego “pani doktor” na przemian z “pani psycholog” jest frustrujące, zgrzyta jak stary zawias za każdym razem gdy to widzę, i nie wiem co z tym zrobić, jeden fragment:\nchodzi, że już po pierwszym fragmencie wiemy kim jest jak się nazywa, co robi, a dalej jest Pani, to dystansuje, nie pozwala się zjednoczyć z bohaterką,\n– Po udanych testach osadniczych rozpoczęło się zasiedlanie Marsa.\nto nie powinno się zaczynać od nowego myślnika, skoro kontynuuje wypowiedź, ale sam nie jestem pewien na stówę ;)\nsłowo – jakiś, bym usunął, wiadomo było, że to wypadek śmiertelny mimo wszystko,\na dalej hodowla i hodowla sporo tam tego słowa w wyjaśnieniach Bruna,\nRozwalają hodowlę i się zabijają, a dalej…. nie rozumiem, czyli, że tylko Bruno ma się zabić? a ona nie, ale i tak nie przeżyje bo ją zabije jego szef, coś tutaj jest nie tak…i ona sama to zaproponowała, a później mówi: “Nie ma mowy, nie wejdę do paszczy lwa”…\nto jaka ta szybka w końcu jest?\nJest początek i jest zakończenie, to na plus, ale kupa powtórzeń, (termin gonił i to widać)\nChodzi, o to że opowiadanie nie jest najgorsze, ale nie porywa, czyta się tak bez zaciekawienia, bez zapytania, a co będzie dalej? Raczej jest takie: aha… to tak było, no dobra – lecimy dalej.\nMimo wszystko napracowałeś się i to widać, np tutaj: “Przez ułamek sekundy w oczach izolowanego mężczyzny błysnęła wściekłość, mięśnie żuchwy napięły się.” – był zły na szefa o czym dowiadujemy się później, jednak siostra mogła to wziąć za oznaki choroby.\nDzięki za podzielenie się i powodzenia w kolejnych tekstach o/\nmężczyzna, Chorzów | 10.03.19, g. 23:47\nNone i Minuskuła, szczególne podziękowania za kilkukrotną pomoc. Sporo się nauczyłem z Waszych uwag i mam poczucie, że zrobiłem, nie krok, a skok do przodu. Udało Wam się nie zgasić entuzjazmu, mimo tak wielu niedoskonałości. Powinniście dostać medal.\nSkuul: Dzięki za uwagi. Mam świadomość, że do ideału baaardzo daleko, delikatnie mówiąc. Z drugiej strony jest bliżej niż wcześniej. Myślę, że kolejny tekst będzie lepszy, może uda się zacząć od czegoś przyzwoitego i doprowadzić do dobrego, gdzie zaletą będzie nie tylko to, że opko ma początek o koniec ;)\nW sumie gdyby nie termin, to miałbym czas dopracować tekst, ale z drugiej strony pewnie bym się nie zmobilizował i nie opublikował nic. A tak, pierwsze koty za płoty.\nTerminy to stwory stadne, także błędy poprawię jak złapię trochę luzu.\nkobieta, Katowice | 13.03.19, g. 22:11\nTo ja zostawię uwagę co do konstrukcji i budowania napięcia – już na samym początku, w dłuższym akapicie wyjaśniasz, że Sara porzuciła brata – wydaje mi się, że gdybyś dozował te informacje, to wybrzmiałyby one mocniej. Zacząć od tego, że nie dorastali razem, że jest jakaś pretensja, coś ze śmiercią rodziców – i dopiero potem – może w jakieś scenie konfrontacji rodzeństwa? – wyjawić, że siostra oddała go do przytułku by robić karierę.\nGdybyś wcześniej zbudował ich postacie, przed tym wyznaniem, to wybrzmiałoby ono mocniej – czytelnik miałby jakieś zdanie o Sarze – uznany naukowiec, targany poczuciem winy; nic, tylko trzymać za nią kciuki – a ty się okazuje, że jest kimś innym, niż wydawało się wcześniej.\nI to błyskawiczne programowanie w końcówce jest mało wiarygodne ; )\nkobieta, Łódź | 14.03.19, g. 20:31\nPodobała mi się fabuła – niezłe pomysły tu widzę. Na przykład ten, że na Marsie nie obowiązują ziemskie prawa i można to wykorzystać. Oczywiste, kiedy już ktoś na to wpadnie. :-)\nMoja niewiara spadła z kołka przy scenie ucieczki z izolatki. Do luftu taka izolatka, a pielęgniarze do odstrzału.\nKońcówka fajna. Dobrze im tak, właścicielom jednym…\nPrzeszłość ją dogoniła i postawiła pod ścianą, a teraz dostanie to, na co zasłużyła.\nCo jest podmiotem pod koniec zdania i dlaczego przeszłość?\npo czym zaczął otwierać masywny stalowy włazu.\n– Gdzie jesteśmy – spytała pani doktor,\nkobieta, Łódź | 15.03.19, g. 19:42\nPrzeczytałam bez przykrości, ale i bez szczególnych wrażeń. Widać, co zauważyli też wcześniej komentujący, że opowiadanie jest niedopracowane i że mogłoby być lepsze, gdyby Autor miał więcej czasu. Ale cóż, tak krawiec kraje, jak mu materii staje… ;)\nMam nadzieję, Krawcze, że Twoje przyszłe opowiadania będą należycie dopieszczone i zdecydowanie lepiej napisane.\nMężczyźni wyglądali na takich, co od razu przystępują do egzekucji – długu, człowieka – wszystko jedno. Jej filigranowa postać wyglądała przy nich niemal komicznie. –> Powtórzenie.\n…rzucił mężczyzna ewidentnie pełniący rolę osiłka, a jego niższy i szczuplejszy towarzysz rozsiadał się już wygonie w fotelu naprzeciwko. –> Naprzeciwko czego?\nMa czym polega pełnie roli osiłka?\nSprawa musiała być poważna, skoro ktoś wysłał posłańców. –> Nie brzmi to najlepiej.\n– Pani doktor – przejął inicjatywę ten mniejszy. –> – Pani doktor. – Przejął inicjatywę ten mniejszy. Lub: – Pani doktor… – Przejął inicjatywę ten mniejszy.\nZimny dreszcz przebiegł jej po plecach, oddech zwolnił. –> Wydaje mi się, że ktoś, kto słyszy nagłą, niespodziewaną wieść, tak oddech jak i tętno będzie miał raczej przyspieszone.\n…nauczy się mówić mama i tata. Nigdy więcej nie widziała brata. –> Czy to zamierzony rym?\n– Jak to? Co mu jest? Coś groźnego? – powiedziała zaniepokojona. –> – Jak to? Co mu jest? Coś groźnego? – zapytała zaniepokojona.\n– A panowie jesteście … –> Zbędna spacja przed wielokropkiem.\n…czy kolonia jest bezpieczna? Tyle się ostatnio słyszy o transplanetarnej emigracji przestępców? – zapytała, po czym uświadomiła sobie, że przecież i tak tego nie przyzna. –> Kto i czego nie przyzna?\n– Wahadłowiec startuje jutro o 8.00, proszę się nie spóźnić… –> – Wahadłowiec startuje jutro o ósmej, proszę się nie spóźnić…\nW maleńkim plecaku Sara bez trudu zmieściła wszystko, czego potrzebowała. –> Nie wydaje mi się to możliwe. No, może niechby ten plecak był chociaż niewielki, bo maleńki to może mieć przedszkolak.\nNalewał sobie szklaneczkę MacAllana, najwyraźniej nie pierwszą, gdyż uśmiechnął się na jej widok. Skinął głową w kierunku zwierzchnika, po czym zwrócił się do niej.\n–> Nalewał sobie szklaneczkę macallana…\nDlaczego uśmiechnął się na widok kolejnej szklaneczki? Dlaczego zwierzchnikowi tylko skinął głową, a szklaneczce powiedział dzień dobry?\nRysująca się przed nią szansa na odnowienie relacji z jedynym członkiem jej rodziny napawała ją po równo radością i przerażeniem. –> Czy wszystkie zaimki są konieczne?\nMiejscami nadużywasz zaimkow.\nMimo to Savini zaprosił ją do swojego biurze niezwłocznie po wylądowaniu. –> …do swojego biura…\nBezwładne ciało usunęło się na podłogę. –> Bezwładne ciało osunęło się na podłogę.\nNiemal natychmiast pojawił się pielęgniarz. Wkrótce potem zjawił się… –> Nie brzmi to najlepiej.\n…potrafi rozmówcy wyłupać oko srebrną łyżeczką… –> Raczej: …potrafi rozmówcy wyłupić oko srebrną łyżeczką…\nZagadnęła do niego. –> Zagadnęła go.\n– Ja panią zaprowadzę, Pan Savini zaraz przyjdzie. –> – Ja panią zaprowadzę, pan Savini zaraz przyjdzie.\nBruno wyprowadził ich z bloku izolacyjnego, a potem poprowadził do… –> Nie brzmi to najlepiej.\n…zanim ludzie Saviniego zdążyli się zorientować, dokąd uciekli i je zablokować jedyne przejście. –> Czy to ostateczna wersja zdania?\n…u wylotu korytarza pojawiła się grupka strażników, którzy biegli już w ich stronę. Bruno skręcił gwałtownie w prostopadły korytarz, ciągnąc siostrę za sobą. Sara uderzyła barkiem w ścianę, tępy ból przeszył jej ciało.\n– Szybciej! – ponaglił siostrę. Musieli biec gęsiego, gdyż korytarz był bardzo wąski. Po chwili wypadli na węzeł łączący kilka spacerowych korytarzy. Pani doktor rozejrzała się szybko. Wszystkie drogi odciętę. Jej brat wybrał najdłuższy korytarz, złapał ją… –> Powtórzenia.\nBruno szarpnął za jeden z kabli… –> Bruno szarpnął jeden z kabli…\n…skazani na siebie. Szlag by trafił! Kiedy Sara wyrzuciła z siebie cały gniew… –> Powtórzenie.\n– Potrzebuję młodych chłopców i dziewczynek. –> Masło maślane. Czy bywają starzy chłopcy i stare dziewczynki?\nSara starała zachować spokój. –> Sara starała się zachować spokój.\n– Szukam! Nie stój mi nad głową, ok? – krzyknał na siostrę. –> Literówka.\nPołożyła się pod ścianą, próbując się zdrzemnąć.\nKiedy się obudziła zobaczyła jak Bruno jej się przygląda. –> Siękoza.\n…żeby skurwiel dostało to, na co zasłużył. –> Literówka.\nGrupka młodych chłopców i dziewcząt czekała… –> Masło maślane.\nmężczyzna, 34 lata, Gdańsk | 17.03.19, g. 17:15\nCiężko coś dodać po uwagach Finkli i Wybranietz. Jest tu potencjał, choć wykonanie kuleje. I są pomysły, to bardzo ważne.\nDlatego przeczytaj uważnie od nich rady, a ode mnie – treści spod tych linków.\nmężczyzna, Chorzów | 19.03.19, g. 10:12\nKilka odpowiedzi, według kolejności.\n@ Wybranietz – dzięki, że dałaś radę zerknąć na opko. Faktycznie, lepiej byłoby budować te postacie inaczej. Zwrócę na to uwagę w kolejnym tekście.\n@ Finkla – dziękuję za podtrzymanie żaru i za klika, pomimo tylu błędów. Fajnie, że spodobał Ci się pomysł i końcówka.\n@ Regulatorzy – dzięki za komentarz i wskazanie kolejnych błędów. Od początku zdawałem sobie sprawę, że opko jest niedopracowane. Mimo to, zdecydowałem się je zgłosić. Gdybym nie kliknął, to straciłbym twarz w oczach tego gościa, który patrzy na mnie z lustra ;) Poza tym, zdecydowałem się także po to, żeby nauczyć się warsztatu, nie ma co ukrywać, że od podstaw. Także cała praca betujących i komentujących dała mi kopa i wskazówki do nauki.\ntak krawiec kraje, jak mu materii staje… Podoba mi się :)\n@ NoWhereMan – Dzięki za komentarz, dostrzeżenie potencjału i wskazówki!\nkobieta, Łódź | 19.03.19, g. 12:40\nBardzo proszę, Krawcze, cieszę się, że mogłam pomóc. :)\nPodzielam Twoje zdanie, że decyzja o publikacji opowiadania była słuszna. Nie dość, że gość z lustra nie ma się do czego przyczepić, to masz szansę zebrać komentarze i opinie, które mogą być pomocne w dalszej pracy twórczej. A i Twój warsztat, o czym jestem przekonana, z czasem będzie coraz lepszy. :)\nNo ba, wszak przysłowia są mądrością narodu. ;)\nkobieta, Łódź | 19.03.19, g. 18:33\nNo, aż tak źle nie było. Ogółem mi się spodobało, rażących ortografów nie strzeliłeś…\nkobieta, Warszawa | 19.03.19, g. 23:26\n– Proszę nie wierzyć[-,] we wszystko[+,] co piszą.\n– Wahadłowiec startuje jutro o 8.00,\nKiedy mężczyźni wyszli[+,] Sarę rozbolała głowa.\nPoczuła[+,] jak przyspiesza jej tętno.\n– Tyle razy układałam sobie w głowie[+,] co ci powiem, kiedy się spotkamy, a teraz nie mogę zebrać myśli.\nGdybym mogła cofnąć czas[+,] to był to zrobiła.\nSavini[-,] obserwował wszystko na monitorze, po czym skoczył na równe nogi.\nNie pasuje mi to zdanie. Savini skoczył w trakcie obserwacji, nie po jej zakończeniu. Czyli bardziej coś w stylu “obserwujący wszystko na monitorze Savini skoczył” niż “obserwował, a potem skoczył”. Do przemyślenia.\nSavini pytał pielęgniarza, kiedy Sara odzyskiwała przytomność.\nTo też mi się nie podoba, bo sugeruje, że obie te czynności trwały przez dłuższy czas i nie były jednorazowe.\n– Proszę odpocząć, porozmawiamy[+,] jak pani dojdzie do siebie\nNie wypisuję więcej, ale ogólnie przyjrzyj się przecinkom.\nSavini nikgo nie pyta, co zrobił z kupionym niewolnikiem.\nNie bardzo przejęłam się losem bohaterki i jej brata, co prawdopodobnie wynika z tego, że nie udało mi się z nimi zżyć/polubić = zabrakło mi jakichś emocji.\nNie bardzo rozumiem, po co jest wątek porzucenia brata. Wydaje mi się, że to nie ma znaczenia dla historii a nawet przeszkadza, bo sprawia, że scena ich spotkania staje się mniej wiarygodna. Nie wierzę, że Bruno nie ma żalu, z kolei Sara “powinna” chcieć go ratować również wtedy, gdyby łączyły ich “normalne” relacje.\nMyślę, Krawcze, że powinieneś ćwiczyć, po prostu pisz, a będzie coraz lepiej.


3D-MP ©: Zabójca prostytutek\nZostał skazany na 13-krotne dożywocie i 16 lat za usiłowanie zabójstwa. Dokonał 17 morderstw w okresie kilku miesięcy pomiędzy 1997 a 1998 rokiem. Wybierał swoje ofiary przypadkowo. Działał tylko we Włoszech. Zasłynął jako seryjny morderca prostytutek. Siał postrach w Ligurii i Piemoncie zabijając kobiety w toaletach pociągu. Kilka dni temu media poinformowały, że ma powstać książka biograficzna "potwora z Ligurri". Szykuje się bestseller?\nDonato Bilancia urodził się 10 lipca 1951 roku, w małym miasteczku Vaglio, koło Potenzy. Gdy miał cztery lata, przeprowadził się z całą rodziną do Genui. Miał trudne dzieciństwo i już we wczesnej młodości ujawnił skłonności kryminalne. Gdy skończył 17 lat zaczęły się pierwsze problemy z prawem. Został wtedy skazany za kradzież radia z samochodu. Po ukończeniu 18 lat trafił do więzienia za kradzież w kościele, a dwa lata później za rozbój.\nMłodociany złodziej spotkał na swojej drodze prawdziwego mistrza, który nauczył go wszystkich sekretów zawodowych. W ten sposób Bilancia stał się zawodowym złodziejem okradającym mieszkania i bardzo szybko wzbogacił się. Był także nałogowym hazardzistą, znanym w półświatku jako "Walter". Często przegrywał duże sumy pieniędzy, ale zawsze spłacał długi, bo zdobycie dużej kasy nigdy nie było dla niego problemem.\nSamobójstwo brata, który w 1987 roku, rzucił się pod pociąg trzymając na ręku 4-letniego synka, było dla Donato szokiem i pogłębiło jego skłonności psychopatyczne. Trzy lata później uległ wypadkowi samochodowemu i leżał w szpitalu w stanie śpiączki przez kilka dni.\nZ listów, jakie pisał z więzienia do psychiatry Vittorino Andreoli, można dowiedzieć się o dwóch rzeczach, które wpłynęły negatywnie na jego psychikę. Donato w okresie dojrzewania moczył się w nocy, a jego matka - chcąc zawstydzić chłopaka - każdego dnia wystawiała materac na balkon, aby się suszył i aby widzieli to jego koledzy. Także podczas wakacji, gdy Donato wyjeżdżał do ciotki, która miała trzy córki, spotykały go seksualne upokorzenia. Ciotka obnażała go wieczorami w obecności kuzynek, wyśmiewając jego małe przyrodzenie. To spowodowało, że Bilancia znienawidził kobiety i w późniejszych latach mścił się na nich.\n16 października 1997 roku, psychopata zabił Giorgia Centanaro, swojego dobrego znajomego. Udusił go w jego domu nie pozostawiając żadnych śladów i morderstwo zostało uznane za śmierć z przyczyn naturalnych. Dopiero po ujęciu, przestępca przyznał się do zbrodni, podając jako powód to, że Centanaro oszukał go. Denat miał go zwabić do nielegalnej sali hazardowej, w której pracował i "wystawić" zawodowym oszustom. Bilancia w kilka dni przegrał 500 milionów lirów. Same pieniądze nie były problemem. Zabił, bo poczuł się zdradzony.\nOsiem dni później - 24 października - z tego samego powodu zabił Maurizia Parenti i jego żonę Carlę Scotto. Parenti był właścicielem nielegalnej sali hazardowej, gdzie pracował Centanaro. Morderstwo wyglądało jednak na napad rabunkowy, gdyż Bilancia ukradł 13 mln lirów i kilka wartościowych przedmiotów. Trzy dni później zabił inne małżeństwo Bruno Solariego i Marię Luigię Pitto, podczas włamania do ich domu, a 13 listopada tego samego roku, zastrzelił Luciano Marro - właściciela kantoru w przygranicznej miejscowości Ventimiglia i okradł go z 45 mln lirów.\nJak seryjny zabójca wspominał później w swojej korespondencji z psychiatrą Andreolim - po drugim zabójstwie zrozumiał, że ma dwie osobowości B1 (złodziej) i B2 (morderca). Pozbawianie życia drugiej osoby sprawiało mu wielką przyjemność, od której nie mógł się już powstrzymać. Osobowość mordercy w końcu przeważyła nad złodziejem i zaczął kraść już nie dla zysku - jak to robił wcześniej, lecz po to, aby móc zabijać.\nPolował na prostytutki i ochroniarzy\nNowa seria zabójstw zaczęła się 25 stycznia 1998 roku. Bilancia zastrzelił ochroniarza Giangiorgo Canu w Genui, tylko dlatego, że nie lubił mundurowych.\n9 marca tego samego roku, zastrzelił albańską prostytutkę Stelę Truya, a 18 marca Ukrainkę Ljudmylę Zubskovą. Dwa dni później zabił znowu. W miejscowości Ventimiglia "zapolował" na kolejnego ochroniarza - Enzo Gorni. Tym razem jednak szwagier ofiary zobaczył czarnego mercedesa, który odjechał z miejsca zbrodni. Był to pierwszy ślad, jaki po sobie zostawił morderca.\n24 marca Donato zabrał do swojego samochodu prostytutkę-transseksualistę o pseudonimie "Lorena", która w porę zorientowała się, że ma złe zamiary i uciekła, gdy podjechało do nich dwóch ochroniarzy. Morderca kilkakrotnie strzelił do mundurowych i ruszył w pościg za Loreną. Udało mu się postrzelić transseksualistę w brzuch. Był przekonany, że zabił. Wrócił szybko do ochroniarzy (Massimiliano Gualillo i Candido Randò) i zamordował obu strzałem w głowę. Później wsiadł do swojego mercedesa i odjechał z miejsca zbrodni. Rana "Loreny" nie była jednak śmiertelna i prostytutka stała się cennym świadkiem, dostarczając policji dokładnych informacji o samochodzie i wyglądzie zabójcy.\nUrządzał orgie sado-maso i mordował prostytutki. Historia potwora z Terazzo\nSeryjny zabójca Gianfranco Stevanin uśmiercił co najmniej...\nUmówiła się z ministrantem - jej ciało znaleziono po 17 latach!\n12 grudnia 1993 roku przed południem Elisa Claps spacerowała...\nPięć dni później Bilancia zabił kolejną prostytutkę - Nigeryjkę Tessy Adobo. Zabójstwo to stało się punktem zwrotnym w dochodzeniu policji, która dzięki zeznaniom "Loreny" połączyła wreszcie wszystkie morderstwa w całość. Rozpoczęły się poszukiwania seryjnego mordercy. W mediach rozpowszechniono jego rysopis i wyznaczono nagrodę za jego schwytanie.\nZbrodnie w pociągu\nGdy Donato Bilancia wyczuł, że policja depcze mu po piętach, zmienił całkowicie swoją technikę działania. 12 kwietnia 1998 roku, w pociągu na trasie La Spezia-Wenecja, otworzył wytrychem drzwi toalety, do której wcześniej weszła jedna z pasażerek (Elisabetta Zoppetti) i zastrzelił ją. Dwa dni później zamordował kolejną prostytutkę (Kristina Valla), która pracowała w nocy na drodze. Po kilku dniach znów zaatakował w pociągu, tym razem na trasie Genua-Ventimiglia, zabijając w toalecie przypadkową pasażerkę (Maria Angela Rubin) i masturbując się nad jej zwłokami.\nPo tym zabójstwie wybuchła prawdziwa panika. Morderstwa zagranicznych prostytutek, zwykle bez dokumentów pobytowych, nie wywoływały wielkiego zainteresowania opinii publicznej, co nie ponaglało też policji. Ale zabójstwa przypadkowych pasażerek w pociągach zmobilizowały wreszcie organy ścigania do działań na szeroką skalę. Obstawiono stacje kolejowe, śledzono podejrzanych mężczyzn, poszukiwano dwóch samochodów, których używał seryjny morderca: czarnego mercedesa 190 i białego opla kadetta.\n21 kwietnia 1998 roku Donato Bilancia zaatakował po raz ostatni - zastrzelił i okradł właściciela stacji benzynowej Giuseppe Mileto.\n"Potwór z Ligurii" wpadł zupełnie przypadkowo. Jego czarny mercedes był kupiony już dawno, ale morderca zapomniał przepisać go na siebie. Właściciel, na którego adres przychodziły mandaty za różne wykroczenia, zgłosił to wreszcie na policję. Kiedy karabinierzy zapukali do drzwi Donato Bilanci, aby wyjaśnić sprawę, zorientowali się, że mężczyzna odpowiada rysopisowi poszukiwanego mordercy. Policja szybko postarała się o jego DNA, uzyskując je z filiżanki kawy i niedopałków papierosa, które zostawił w lokalnym barze. Ślady biologiczne zgadzały się z tymi, pozostawionymi na miejscach zbrodni. Zgadzały się także ślady kół samochodu...\nBilancia został aresztowany 6 maja 1998 roku, gdy wychodził z domu. Nie stawiał oporu. Po kilku dniach przyznał się dobrowolnie do wszystkich zabójstw, samooskarżając się także o te, których policja nie łączyła z nim. Zwyrodnialec do tej pory odsiaduje wyrok w więzieniu, choć w 2006 roku, prasę obiegła szokująca informacja, że mógłby wyjść na przepustkę za dobre zachowanie.


Małopolskie: przybędzie miejsc w opiece dziennej nad seniorami - Inwestycje\nAutor: UM Dąbrowa Tarnowska/Rynek Seniora 11 października 2016 16:26\nW Dąbrowie Tarnowskiej powstanie dzienny dom Senior-WIGOR. Fot. UM w Dąbrowie Tarnowskiej\n- Będzie to sprzyjało integracji społecznej środowiska seniorów, zwiększeniu zaangażowania seniorów w życie społeczności lokalnych oraz rozwijaniu zadań samopomocowych w tej grupie społecznej - zwraca uwagę urząd.\nUruchomienie dziennego domu Senior-WIGOR planowane jest na przełomie 2016 i 2017 r. Placówka będzie funkcjonowała co najmniej przez trzy lata. Realizacja zadania będzie obejmowała adaptację/remont budynku, jego wyposażenie, a także promocję całego projektu.\nW tegorocznej edycji konkursu Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na dofinansowanie dziennych domów Senior-WIGOR wsparcie otrzyma 146 jednostek samorządu z całego kraju.\nseniorzy Dąbrowa TarnowskaRSS


Tkanina Cornelia Red/Stone Brisley Jane Churchill - tkaniny obiciowe - Tkaniny - HomeHome\nTkanina: 75% bawełna, 10% poliester, 7% wiskoza, 5% poliamid, 3% len. Tkanina obiciowa, zasłonowa i na poduchy. Przedstawiamy zbiór kolekcji Jane Churchill jesień 2012. W tym roku Jane Churchill proponuje m.in. kolekcje Brightwood, Maywood, Brisley, Adler oraz kolekcję tapet Brightwood Wallpapers. Tkaniny z tych kolekcji można dowolnie łączyć - piękna subtelna kolorystyka i ciekawe, niewinne wzory zachowane są w każdej z kolekcji. Tapety Jane Churchill są idealnym koordynatem do tkanin i będą znakomitym dopełnieniem wystroju wnętrza. Firma Jane Churchill zbudowała swoją międzynarodową reputację tworząc świeże projekty, które współgrają ze sobą tak, by powstał szeroki wachlarz możliwości połączenia ich zarówno w sposób nowoczesny jak i tradycyjny. Wciąż rozwijająca się paleta kolorystyczna sprawia, że każda nowa kolekcja odpowiada aktualnym trendom i pozwala udekorować dom dokładnie w taki sposób, jaki tylko sobie wymarzysz. UWAGA: kolory tkanin i tapet na zdjęciach mogą nieco odbiegać od ich rzeczywistych kolorów- w razie wątpliwości prosimy o kontakt. MINIMALNE ZAMÓWIENIE 3 metry bieżące. Podana cena to koszt zakupu 1 metra bieżącego tkaniny. Na stronach naszego sklepu prezentujemy tylko wybrane wersje kolorystyczne- większość wzorów dostępna jest także w innych kolorach. Zapraszamy do obejrzenia próbników z tkaninami Jane Churchill w naszym showroomie w Łomiankach koło Warszawy (ul. Pancerz 6, Łomianki).