Rozdział piąty. Protestantyzm: Rewolucja – nie reformacja – RodzinaKatolicka.pl\nRozdział piąty. Protestantyzm: Rewolucja – nie reformacja\nWielki przewrót religijny XVI wieku niesłusznie nazwali jego twórcy reformacją. Była to raczej po prostu najzwyklejsza rewolucja.\nChrystianizm w wiekach średnich zjednoczył ludy chrześcijańskiej Europy w jedną wielką rodzinę pod jednym ojcowskim zarządem. W tej chrześcijańskiej rzeczypospolitej panowało prawo Chrystusowe i stały porządek w rodzinie, w cechach rzemieślniczych, w gminach, w państwach. Kwitło rolnictwo, kupiectwo i przemysł, coraz widoczniej rozwijały się nauki i sztuki piękne, i najpiękniejsze można było słusznie mieć nadzieje na przyszłość – gdyby ich nie złamały czasy nowe swym na wskroś odmiennym charakterem. Wzrosły gwałtownie ukazujące się od dawna zarodki zniszczenia, wystąpiły na jaw dawne i nowe burze. Nowe zarządzenia, same w sobie często dobroczynne, wstrząsnęły od dawna przyjętym porządkiem. Zaprowadzenie urządzeń pocztowych, rozwiązanie średniowiecznego rycerstwa, wynalazek prochu strzelniczego, zaprowadzenie wojsk stałych, wynalazek druku, odkrycie nowych lądów, wznowienie antycznej literatury z jej pogańskim szczególnie duchem, zaprowadzenie absolutyzmu monarchicznego w Anglii i w państwach romańskich, osłabienie władzy królewskiej w Polsce, na Węgrzech i u ludów germańskich – wszystko to naraz wywołało wrzenie w umysłach, wznieciło nadmierny pociąg do wszystkiego co nowe, a nieufność do wszystkiego co stare, wstrząsnęło wypróbowanymi dotychczas instytucjami, obudziło nowe pragnienia, zrodziło niezadowolenie powszechne, wyśrubowało miłość własną i osobistą wartość poszczególnych osób ponad powagę ogółu, wywołało nieporządny pęd do wolności i swobód, z brutalną bezwzględnością odsłoniło mniej lub więcej ukryte dotychczas słabości i braki, te ostatnie złośliwie powiększało, zmniejszało zaufanie i poszanowanie względem duchownych i świeckich zwierzchności, a w końcu wstrząsnęło zasadą autorytetu.\nW ten sposób owa epoka, stojąca na rozdrożu średnich i nowych wieków, zapowiada erę burzliwą i nosi w swym łonie zarodek religijnego, politycznego i społecznego buntu – jest we wszystkich kierunkach rewolucyjnym okresem czasu, dążącym do powszechnego przewrotu.\nJednocześnie, w tę fermentującą, łatwo zapalną masę rzucił Luter skrzącą się iskrę religijnego buntu i rozniecił najpierw gwałtowny pożar rewolucji religijnej. Rewolucją, bo jest – i niczym innym – tak zwana kłamliwie reformacja. Ona to zburzyła wielką chrześcijańską rzeczpospolitą, ona rozerwała jedność religijną i na strzępy rozbiła dawny porządek świata, słowem we wszystkich kierunkach wywróciła wszystko do góry nogami. Znacząco też, ale bardzo słusznie mówi o niej protestant Droysen: „Nie było nigdy rewolucji, która by się głębiej niż ta wryła w umysły ludzkie, straszniej burzyła i niemiłosierniej sądziła. Jakby za jednym uderzeniem młota wszystko zostało rozbite i na łup powątpiewania wydane, najpierw w dziedzinie myśli ludzkich, a później z błyskawiczną szybkością we wszystkich stosunkach, we wszelkiej karności i porządku. Zarówno rzeczy duchowe jak świeckie wyszły z karbów i chaosowi uległy”. Historyk ten nazywa dalej reformację „rewolucją w najokropniejszej postaci, z której wyrodził się przerażający nieład i zamieszanie”.\nTak samo sądzi o reformacji wielu innych protestantów. Stwierdza to generalny superintendent, dr Carus, przy omawianiu odnośnego do tego przedmiotu pisma (1). Ten protestancki dygnitarz powiada: „W omawianym przez nas piśmie znajdujemy gruntowne wyjaśnienie starego zarzutu, a zawsze na nowo się wyłaniającego i niestety niektóre słabe umysły w Kościele ewangelickim w błąd wprowadzającego, jakoby dzieło naszego reformatora nosiło na sobie cechę rewolucyjną”. Ostatnie te słowa wyglądają na żart ze strony pana superintendenta generalnego. Przeciwnie bowiem, pismo rzeczone jest bardzo powierzchowne i jednostronne; wątpimy nawet, czy będzie ono zdolne zadowolić nawet „niektóre tylko umysły w Kościele ewangelickim”. Łatwo przekonać się o tym, skoro się porówna z tym pismem inne pisma, z przeciwnego, katolickiego punktu widzenia omawiające tę sprawę, jak np. frankfurckie broszury: Ibacha, Der Socialismus im Zeitalter der Reformation (1880), i Zimmerlego, Reformation und Revolution (1881), opracowane jako dopełnienie historii reformacji Janssena. Gruntowniej, aniżeli Jonas, przedstawia tę sprawę Stahl w znanej swej książce Der Protestantismus als politisches Prinzip (1883), ale rozumowania Stahla mocno podważa krytyka Döllingera w Kirche und Kirchen. Papsthum und Kirchenstaadt.\nJuż w 1851 roku „Civilta cattolica”, jedno z najpoważniejszych pism katolickich, gruntownie wyjaśniło omawianą tu kwestię w szeregu artykułów o historycznym pojęciu ostatniego wieku (1750–1850), czyli o politycznej fazie protestantyzmu w E uropie. Udowodniono tam mianowicie, że reformacja, czyli protestantyzm, dzięki właściwej sobie zasadzie o wyższości rozumu osobistego ponad autorytet, w dalszym następstwie z konieczności prowadzi do rewolucji w dziedzinie wiary, filozofii i polityki, jak to widocznie ukazały dzieje osiemnastego i dziewiętnastego stulecia. W 1854 roku von Radovitz ogłosił odpowiedź na książkę Stahla, a w ostatnich czasach Hohoff, łącząc wywody Döllingera z rozumowaniami „Civilta cattolica”, pod tytułem Protestantismus und Socialismus (1882), ogłosił historyczno-filozoficzny wykład rozwoju protestanckiej zasady przewagi indywidualizmu osobistego ponad wszelką powagę, a w roku 1887 wydał bardzo cenne dzieło Die Reformation seit dem XVI Jahrh. im Lichte der neuesten Forschung, w którym „ciągle z dowodami w ręku i własnymi słowami najpoważniejszych protestanckich i wolnomyślnych pisarzy, najbardziej kompetentnych i wolnych od podejrzeń przywódców” ukazuje i jasno udowadnia rewolucyjny charakter reformacji w jej dalszym rozwoju i w jej skutkach, zwłaszcza na polu życia społecznego.\nWreszcie zwrócić musimy uwagę na pewien fakt bardzo charakterystyczny, który warto wydobyć z zapomnienia. Przy sposobności mianowicie ostatniego jubileuszu – czterysetnej rocznicy urodzin Lutra w 1883 roku – wszystkie nieomal radykalne pisma w Niemczech, we Francji, a zwłaszcza we Włoszech, jawnie przedstawiały i wielbiły Lutra nie tylko jako zwiastuna i patriarchę niezależności umysłowej, ale ponadto jako głównego pioniera zasady rewolucyjnej, polegającej na najwyższym zwierzchnictwie każdego umysłu ludzkiego z osobna. Mogą żałować tego prawowierni protestanci, ale nikomu nie mogą odmawiać prawa nazywania Lutra i podobnych mu reformatorów rewolucjonistami, gdyż ich reformacja w swej podstawowej zasadzie była niczym więcej, jak tylko najwyraźniejszą i najczystszej krwi rewolucją.\nDla usprawiedliwienia wobec świata rewolucyjnego dzieła tzw. reformatorów XVI wieku uczeni i nieuczeni niekatolicy powołują się krzykliwie na ciężkie rzekomo nadużycia ze strony Kościoła i jego przedstawicieli, którym tamę miała jakoby położyć tzw. reformacja Lutra. W odpowiedzi na to mniemanie warto rozpatrzyć choćby kilka częściej słyszanych zarzutów.\nSame tylko nadużycia nie są w stanie moralnie usprawiedliwić rozdziału, jaki zaprowadziła tzw. reformacja pomiędzy dziećmi jednego Kościoła. Słabi i źli ludzie mogą nadużyć i zwyrodnić każdą najświętszą nawet i najszacowniejszą instytucję, która się łączy ze słabą i do złego skłonną naturą ludzką. Czyż odwieczne instytucję małżeństwa, rodziny, królestwa, państwa itp. w ciągu wieków nie ulegały przeróżnym i licznym nadużyciom? A przecież komu przyjdzie do głowy oskarżać z tego powodu i odrzucać same te instytucje, pod pozorem jakoby one same w swej istocie zwyrodniały i przepadły? Prawda, że i wielka owa Boska instytucja Kościoła, niższą swą częścią ziemi dotykająca i w grzesznej ludzkości swój udział mająca, może być w swych świętościach nadużyta, i rzeczywiście mogła się użalać na wiele i wielkich w swym łonie nadużyć. Ale kto by z powodu tych nadużyć, choćby one nawet tysiąc razy były liczniejsze i większe, chciał Kościół katolicki odrzucać i odeń się z ich powodu odłączać, ten bardziej jeszcze musiałby, logicznie myśląc, zwalczać i odrzucać małżeństwo, rodzinę i królestwo. Skoro zaś tego rodzaju postępowanie żadną miarą moralnie usprawiedliwić by się nie dało, owszem jako lekkomyślne przez wszystkich uznane by było, to zaprawdę fatalną oddają „reformacji” przysługę ci, co chcą zapoczątkowane przez się odrzucenie Kościoła katolickiego i całkowite z nim zerwanie usprawiedliwić przede wszystkim lub wyłącznie względami na rzekome nadużycia kościelne.\nRzeczywiście rozdział religijny „nie nastąpił wskutek nadużyć w Kościele – powiada słusznie Döllinger – gdyż Kościół zawsze uznawał obowiązek i konieczność usuwania tych nadużyć, i tylko trudność samej sprawy, a przy tym bardzo uzasadniona obawa, aby razem z kąkolem nie wyrwać pszenicy, opóźniła na czas jakiś rzeczywistą reformację dokonaną przez Kościół. Same nawet protestanckie Kościoły potępiają rozdział Kościoła z powodu samych jedynie nadużyć w życiu kościelnym. Rozdział przeto nastąpił z powodu samej nauki, powszechne zaś niezadowolenie ludu, osłabienie powagi kościelnej przez poprzednie nadużycia utorowało tylko drogę nowej protestanckiej wierze”. Zaiste, nie przeciwko samym tylko nadużyciom zwróciła się „reformacja”; napadła ona wprost na samą Boską instytucję Kościoła i na jej dogmaty, napadła na samo istnienie Oblubienicy Chrystusowej, która przecież nigdy, według obietnicy Chrystusowej, a zatem i wówczas, w błędzie znajdować się nie mogła. Nie trzeba nigdy zapominać, co powiedział sam Luter: „Napadałem na istotę, substancję i naukę papiestwa. Nie zwalczałem bynajmniej samych tylko moralia albo samych tylko nadużyć, ale wprost schwyciłem papieża za kark i za gardło, i to przez dwadzieścia lat uczciwie czyniłem, tak iż powaga jego i władza w Kościele przez ducha ust pańskich upadła i znikła, a papież ten nie znajduje już żadnej obrony ani nawet nadziei, chyba że w mieczu świeckim”.\nNadużycia kościelne z czasów reformacji są po części zmyślone przez stronnicze dziejopisarstwo, po części zaś nad wszelką miarę przesadzone. Zauważymy tu tylko w ogólności, że owe nadużycia, według sposobu przedstawiania ich przez okrzyczane liberalne dziejopisarstwo, przetwarzają się w grubą i ponurą chmurę, która miała jakoby już od wielu wieków, przez ciąg całego średniowiecza, grożąc nieszczęściem i zepsuciem, nad ludzkością zawisła. Tak więc historyczne to kłamstwo w kołach protestanckich wyrosło na aksjomat, że dopiero z powstaniem reformacji zbawienne słońce wzeszło ponad ludami. Przedtem zaś, tak się mówi przynajmniej, panował zabobon i smutny przymus duchowy, a po „reformacji” – czyste słowo prawdy i światłości ducha. Przed nią istniała niewola rozumu i wolnej myśli, po niej zaś – swoboda myśli i ducha; przed nią panowało nieokrzesanie w mowie, w poezji i w sztuce, po niej rozkwit mowy ojczystej, poezji i odrodzonej przez nią starożytności; przed nią upadek religijny i rozkiełznanie obyczajów, po niej – świeże radosne życie wiary i ewangelicznej pobożności; przed nią bieda społeczna, ucisk i nędza, po niej – wolność i samostanowienie ludów, gmin i poszczególnych jednostek.\nTakie są barwy, w których od wieków przedstawiają historyczny obraz narodu niemieckiego przed tzw. reformacją. Ale rozumny i rzeczy świadomy katolik jest przekonany, że to są barwy zwodnicze i kłamliwe, a w tym przekonaniu umacniają go niektórzy sumienni i prawdomówni badacze protestanccy, jak Böhmer, Leo, Menzel i inni. Ze strony katolickiej, odnośnie do wieku bezpośrednio poprzedzającego reformację i najbardziej spotwarzanego, sąd zupełnie odmienny a na źródłach oparty wydają tacy historycy, jak Möhler, Gröne, a w czasach najnowszych Janssen w swej wielkiej historii narodu niemieckiego i Knöpfler. Szczególniej wielką przysługę w naświetleniu odnośnej prawdy historycznej oddał ludzkości historyk Janssen, który w pierwszym tomie swego pomnikowego dzieła wykazuje pocieszające rezultaty w dziedzinie życia religijno-moralnego, w zakresie nauki i sztuki, w zakresie szkolnictwa ludowego a zwłaszcza gospodarstwa narodowego – rezultaty oparte na niezaprzeczonych dowodach, wobec których nawet nieliczni literaccy przeciwnicy Janssena przyznają, że ten historyk przeciwstawieniem tych danych dotychczasowym protestanckim opisom owego przedreformacyjnego okresu czasu prawdzie historycznej wyświadczył przysługę nigdy nie zapomnianą. Jesienią roku 1883 liberalny dziennik „Strassburger Post” tak pisał o pierwszym tomie Historii Janssena: „Janssenowi nie wystarczają oklepane pojęcia, jakie sobie dotychczas wytwarzano na obydwu wyznaniowych półkulach o owym bardzo dokładnie omówionym okresie czasu… Wszędzie w tej książce czuć, że autor jej dąży tylko do tego, aby wykryć prawdę i dać dokładniejszy obraz czasu od początków średniowiecza, aniżeli to dotychczas uczyniono. Że zaś istotnie taki nam daje obraz… już w krytyce niniejszej wykazaliśmy. Zwłaszcza daje nam autor nieoszacowane mnóstwo charakterystycznego i starannie oczyszczonego materiału odnośnie do stanu oświaty, literatury i gospodarstwa narodowego owej epoki czasu, a bezstronnym badaniom otwiera obfite źródło historycznej prawdy i jasności”. – Berlińskie czasopismo „Literarische Merkur” taki znów sąd o tym dziele wydaje: „Janssen daje nam obraz owych dni minionych, w którym niczego nie brak z przedmiotowości i dyplomatycznej wierności.” – Wreszcie, w berlińskich „Jahresberichten der Geschichtswissenschaft” powiedziano: „Zanim przystępuje (Janssen) do dziejów Maksymiliana I, przedstawia obraz życia Niemiec w okresie przejściowym od średniowiecza do czasów nowszych – obraz najzupełniejszy i najwierniejszy, jaki narysowano kiedykolwiek dotychczas”. A ten właśnie Janssen niezbitymi dowodami historycznymi i nieubłaganą logiką rozumowania rozbija zupełnie wszystkie fałszywe zarzuty o nadużyciach kościelnych w okresie przedreformacyjnym.\nNiezliczone deklamacje na temat nadużyć kościelnych, jak również jaskrawe rzekomo historyczne obrazy o „grubej ciemnocie”, „bezdennym zepsuciu” i „najbardziej zgubnym wpływie” Kościoła katolickiego, były i są potrzebne protestantom dla tym lepszego uwydatnienia tzw. „owoców i dobrodziejstw” ich reformacji. Tymczasem rzekomym nadużyciom kościelnym protestanci ze swej strony nic przeciwstawić nie mogą. I owszem, wszystko co zdziałała „reformacja” było i nadużyciem i rewolucją, a jak świadczy sam Luter i jego zwolennicy, o żadnych „owocach i dobrodziejstwach” reformacji mowy być nie może. Na dowód przytoczymy szereg faktów, wyjętych z odnośnych dzieł Döllingera, Riffela, Janssena, Menzela, i innych, których ilość znacznie zwiększyć byśmy mogli. Dodamy przy tym niektóre inne mniej powszechnie znane świadectwa, ze wskazaniem źródła, z którego je zaczerpnęliśmy.\nLuter chce (między innymi rzeczami) „odzyskać piękno życia rodzinnego”, ten sam Luter, który nie tylko wyszydzał poświęcone Bogu dziewictwo, ale który chrześcijańskiemu życiu rodzinnemu odmawiał nawet cechy sakramentalnej, mówiąc, że małżeństwo „jest tak samo na zewnątrz rzeczą cielesną, jak każde inne światowe rzemiosło”. Dobrze jest przy tym przypomnieć sobie, jak „reformator” ten częstokroć się wyrażał o małżonkach, dziewicach, Aswerusie, Vasti i Esterze. Jakie zaś „owoce” wydawała już wówczas tego rodzaju nauka Lutra, przekonać się można z listu, pisanego doń przez księcia Jerzego Saskiego „w Niedzielę Invocavit 1526 roku”. W liście tym taki znajdujemy obrazek moralności „reformowanej”: „Kiedy więcej zdarzyło się świętokradztw, jeśli nie od chwili wystąpienia twej Ewangelii? Kiedy zaszło więcej buntów przeciwko władzy, jeśli nie od twej Ewangelii? Kiedy się zdarzyło więcej łupiestwa ubogich domów Bożych? Kiedy popełniono więcej złodziejstw i rozbojów? Kiedy było więcej zbiegłych mnichów i mniszek w Wittenberdze, jeśli nie teraz? Kiedy mężom zabierano żony i inne natomiast dawano, jak się to teraz dzieje w twej Ewangelii? Kiedy więcej zdarzyło się potargania węzłów małżeńskich, jeśli nie od czasu, kiedyś napisał: «gdzie żona… wtedy może ona pójść do innego… tak samo niech czyni i mąż nawzajem»? Tego dokonała twoja Ewangelia, którą ty rzekomo spod ławy wyciągnąłeś”.\nKsiążę Jerzy Saski miał słuszność to mówić, a potwierdza to sam Luter w niezliczonych miejscach swych pism i listów: „Im dłużej się przepowiada Ewangelia (to znaczy nauka jego o usprawiedliwieniu), tym głębiej toną ludzie w chciwości, wyniosłości i przepychu”. „Siłą tej nauki świat im dłużej tym gorzej będzie.” „Nasi Ewangelicy siedmiokroć są teraz gorsi, niż przedtem bywali. Od czasu bowiem, jak przepowiada się ta Ewangelia, kradniemy, kłamiemy, oszukujemy, żremy i pijemy, i wszelkiego rodzaju zbrodnie popełniamy. Skoro jeden diabeł przez nas wypędzony został, jego miejsce siedmiu innych gorszych w nas wstąpiło, jak to widać po książętach, panach, szlachcie, mieszczanach i chłopstwie, jak oni teraz postępują bez żadnego wstydu, bez żadnego względu na Boga i Jego groźby”. „Nikt się Boga nie boi, wszystko swawolne – czeladź, chłopstwo, rzemieślnicy, czynią co im się podoba. Nikt kary nie wymierza, każdy żyje według swej woli, plugawi i oszukuje drugiego” (2).\nCzyżby zaś to miało być odzyskaniem piękna życia rodzinnego, ponownie zdobytą moralnością ludu?\nW dwadzieścia lat po śmierci Lutra wydał Jan Aurifaber tzw. Tischreden (Rozmowy przy stole) swego mistrza, i w przedmowie daje następujący obraz smutnego stanu protestantyzmu: „Gdybyśmy, my, Niemcy, powiada, nie byli tak ślepi jak krety, powinni byśmy uznać to niewypowiedziane dobrodziejstwo Boże, i owszem, gdybyśmy mieli cienką delikatną skórkę na naszym sercu, i gdyby nam na nie diabeł nie naciągnął skóry niedźwiedziej oraz nędznej dzikiej skóry świńskiej, której nie tylko przebić, ale nawet ukłuć nie można, to byśmy chętnie rozważali to dziwne wyswobodzenie, gdyż jakby od ciemności egipskich uwolnieni zostaliśmy spod papiestwa. Tymczasem zaś diabeł wrogim się okazuje tym skarbom Boskiego słowa. Pobożni przeto predykanci powinni nad nim czuwać i od przekręcania go bronić. Ale wy jesteście psy nieme, które nie szczekały; inni znów tak samo walczyli przeciw słowu Bożemu, jak dawni nauczyciele, których uważają za wichrzycieli, za niespokojne, uparte głowy, rozsiewali niepotrzebne spory, obsypywali obelgami i bluźnili temu słowu, dlatego stali się każdemu nienawistni i bardzo prześladowani. Zaczęły również uniwersytety i szkoły na Ewangelię napadać i na Boskiego słowa naukę żadnej nie zwracać uwagi! Przyszli też politycy, juryści i dworacy i chcą Kościołem rządzić, a rzeczy wiary tak samo jak rzeczy tego świata układać, tak iż obecnie oczami naszymi patrzymy na przekręcanie i upadek nauki Lutra, oraz na burzenie dobrze urządzonego Kościoła w Niemczech; przepowiedział to Luter za życia”. Przytoczywszy zaś niektóre z tych przepowiedni Lutra, Aurifaber mówi dalej: „I w tym był on prorokiem, gdyż nauka jego jest teraz wzgardzona, i taki nastąpił nią przesyt i znudzenie na ziemi niemieckiej, że prawie niechętnie imię jego się słyszy i świadectwa ksiąg jego się lekceważy. I doszło już niestety do tego, że trzeba by jasne szkła nałożyć i daleko widzieć, by naukę Lutra, Wyznanie Augsburskie i Apologię, a także Artykuły Szmalkaldzkie we wszystkich ziemiach niemieckich w całej czystości i nieskazitelności spostrzec”. Im dalej zaś w czasie od źródła swego oddalał się luteranizm, tym głośniej słychać było skargi i narzekania na małe przejmowanie się „Ewangelią”. „W początkach – powiada protestant Milichias – gdy się uwalniano od brzemienia antychrysta, gdy burzono klasztory i dobra kościelne, przyjemna i miła była Ewangelia, ale skoro tylko ukończono obdzieranie kościołów, znudzono się już Ewangelią”.\nPonure też bardzo są własne narzekania Marcina Lutra na stan wychowania młodzieży w owych czasach, kiedy jeszcze wszędzie wielbiono imię i naukę Lutra: „Kiedy jeszcze byłem młody (tzn. za czasów papiestwa w Niemczech), przypominam sobie, że większość ludzi nawet bogatych piła wodę… Teraz zaś przyzwyczajają nawet dzieci do wina, do mocnych win zagranicznych, a nawet do win destylowanych i przepalanych, które nawet na czczo piją”. „Nawet między młodzieżą zakradł się bez żadnego wstydu (występek pijaństwa), który od starszych przejęła i tak się zaraz w swym pierwszym rozkwicie sromotnie, swawolnie i niepowściągliwie zepsuła, jak zboże gradem i ulewą stargane”. „Diabli nadali, że teraz ten młody świat jest taki pusty, dziki i nieokiełznany, że z niego nędzni diabelscy synowie wyrosną”. „Powszechne dziś jest niestety utyskiwanie na nieposłuszeństwo i pychę młodego pokolenia, i to ogólnie we wszystkich stanach”. „Nic nie wiedzą, co to jest słowo Boże, chrzest, Komunia Święta, wałęsają się w głupocie swojej, są dzicy i nieokrzesani, rosną w swawoli i grzechu”. „Wychowanie dzieci jest tak złe, że pożal się Boże; żadnej uczciwości ani karności; rodzice zostawiają dzieciom wszelką swobodę, żadnej obawy w nie tchnąć nie umieją; matki nie doglądają swych córek, na wszystko im pozwalają, nie karzą ich, nie uczą ich żyć już nie moralnie, ale nawet uczciwie”.\nDalsze dane o protestanckich obyczajach, wytworzonych przez „czystą Ewangelię”, podają sprawozdania z wizyt dokonywanych w Saksonii w latach 1527–1528 i 1533–1534. Doskonałym, źródłowym świadectwem o „owocach i dobrodziejstwach” luterańskiej reformacji, mającej rzekomo usunąć nadużycia kościelne, są ustawiczne skargi wizytatorów na „lżenie słowa Bożego”, na „przyrost bezbożności”, na „nieokrzesanie, rozpustę i niemoralne życie członków gmin protestanckich”, na „smutny upadek życia małżeńskiego”, itp. rzeczy, które obrońca Lutra, książę saski, nazywa „rozpaczliwym stanem” rzeczy.\nAle co się działo w Wittenberdze, tej ówczesnej metropolii protestantyzmu? Można by przypuszczać, że tam, gdzie działał sam „twórca moralności protestanckiej”, w szczególny jakiś sposób uwidoczniły się i dojrzały owoce i dobrodziejstwa reformacji. Dosyć wprawdzie i aż nadto było owoców, ale jakich? Otóż w roku 1545, a zatem kiedy już od dawna źródło „czystego słowa” zraszało widnokrąg Wittenbergi, a słońce nowej Ewangelii od trzydziestu już lat blisko zsyłało swe ciepłe, ożywcze i jasne promienie na „gminę świętych”, pisał Luter o Wittenberdze do swojej Kasi, że „chciałby już nigdy nie wracać do tej Sodomy i Gomory”, że wolałby raczej pójść o żebraczym kiju i nędzarski chleb spożywać, aniżeli swe ostatnie marne dni „niegodziwymi istotami w Wittenberdze dręczyć i zanieczyszczać”. Ponadto sam Luter powiada, że anabaptyści główny swój argument przeciw nauce luterańskiej biorą z niemoralności Wittenberczyków.\nNastępnie, wychwalano Lutra jako szczególnego dobroczyńcę i krzewiciela szkół, zwłaszcza ludowych. Ale niestety, i te „owoce” reformacji rozwijają działalność wręcz przeciwną do tej, w jaką nam zwolennicy Lutra każą wierzyć. Narzekanie Lutra na upadek oświaty ludowej i szkół w ogólności jest tak różnorodne i niedwuznaczne, że najbardziej uczona nawet egzegeza nie byłaby zdolna coś przeciwnego z nich wywnioskować. Wszędzie dziś po ziemiach niemieckich, skarży się Luter, po zniesieniu klasztorów i instytucji kościelnych, spokojnie rozpadają się szkoły; nikt już dziś nie chce dzieci uczyć i do nauki zaprawiać. „Codziennie dzieci się rodzą u nas i wzrastają, a nie ma nikogo, kto by się zajął teraz biednym młodym pokoleniem i kierował nim; dozwalamy rzeczom iść dalej tą drogą, jaką idą”.\nCharakterystyczne jest także dla owego „niegdyś a teraz” następujące wyznanie Lutra: „Dawniej, gdy jeszcze służono diabłu i krew Chrystusową haniebnie bezczeszczono, wtedy wszystkie mieszki z pieniędzmi stały otworem, i miary żadnej nie było ofiarom na kościoły, szkoły i wszelkie obrzydliwości. Teraz zaś kiedy prawdziwe szkoły i prawdziwe kościoły trzeba stawiać, a nawet nie stawiać, tylko w budynkach utrzymywać… to wszystkie mieszki żelaznymi łańcuchami są zamykane, tak iż nikt ofiar dawać nie może”.\nDo tego wymownego wyznania dodajemy pewien ustęp z urzędowego sprawozdania protestanckich wizytatorów okręgu Wittenberskiego w latach 1533–1534: „W zastanawiający też sposób ubyło szkół miejskich, które mieszczańskim i włościańskim dzieciom dostarczały prócz nauki, także i materialnej opieki”. Kronika miasta Hof powiada: „Około roku 1525 zaczęły szkoły upadać, tak iż nikt swych dzieci nie chciał do szkoły posyłać i uczyć kazać, gdyż z pism Lutra dowiedzieli się ludzie, że klechy i uczeni lud nędznie zwodzili”.\nI obecnie też nie lepiej się dzieje w ludowych szkołach protestanckich, noszących nazwę i stojących pod „dobroczynnym wpływem” „wielkiego reformatora”. Protestant Oehninger w książce swej Die Principien des Protestantismus skarży się na zdechrystianizowane szkoły w protestanckich dzielnicach Niemiec i powiada: „Biblia nie weszła w ciało i krew naszego ludu. Poznaje on ją tylko bardzo niewiele, a niedojrzała młodzież czyta ją zgoła dorywczo. Wobec destrukcyjnych czynników czasu lud nasz stoi bezbronny, płytkie zaś wykształcenie szkolne, nędzne piśmiennictwo dziennikarskie i powieściowe podsycają tylko powierzchowność charakterów, lenistwo myśli, lekkomyślność, łatwowierność, zmysłowość. Serce zubożało, sumienie przepadło itd. Wobec tego zepsucia Kościół przestał być już siłą leczniczą!”.\nLuter ma być też podobno przyjacielem, obrońcą i zwolennikiem niemieckich uniwersytetów. Ale czy to nie Luter nazywał uniwersytety jaskiniami morderców, świątyniami Molocha, synagogami zepsucia i domami rozpusty antychrysta? Wszak nawet z kazalnicy głosił w roku 1521, że „szkoły wyższe zasługiwały na to, aby je wszystkie na proch zmiażdżyć; od początku świata nic bardziej piekielnego i diabelskiego na świat nie przyszło i nie przyjdzie!”. Fakt to historyczny i najpewniejszy, że początek powodzenia Lutra był początkiem upadku wszystkich uniwersytetów niemieckich. Najpierw zachwiały się uniwersytety, znajdujące się bliżej „nowej Ewangelii”, erfurcki i wittenberski. Sam nawet Melanchton w poufnych listach o teologach wittenberskich, a w ich liczbie o Lutrze, powiedział, że oni poniosą odpowiedzialność za wzgardzenie nauką. W Erfurcie od maja roku 1520 do 1521 było jeszcze trzystu jedenastu studentów, w następnym zaś roku liczba ta spadła do stu dwudziestu, a w latach następnych do siedemdziesięciu dwóch i trzydziestu czterech.\nLipsk posiadał w latach 1508–1520 przeciętnie 6485 studentów rocznie, w następnych zaś czternastu latach szerzenia się nauki wittenberskiej już tylko 1935 studentów. Uniwersytet w Rostocku, który jeszcze w roku 1512 miał stu osiemdziesięciu sześciu studentów, w roku 1525 miał ich tylko czterech, a w następnym roku – żadnego! Podobnie przytrafiło się uniwersytetom południowoniemieckim: Heidelberg miał w 1525 roku więcej nauczycieli niż uczniów. W Bazylei w roku 1526 zapisało się na uniwersytet tylko pięciu studentów. Wiedeń, który miewał zwykle do siedmiu tysięcy studentów, później gdy reformacja coraz dalej rozszerzała swą „dobroczynną działalność”, liczył studentów ledwie jakiś tuzin. Taki to był ów okrzyczany „kwitnący stan nauk w dobie reformacji”.\nJeśli zdarzy się komuś usłyszeć ze strony protestanckiej lub ze strony naszych liberałów, że „nauka niemiecka” (ze względu na zasadę „swobodnego badania”) „wszystko zawdzięcza Lutrowi”, to radzimy mu zwrócić uwagę na list uwielbianego przez luteran Erazma z Rotterdamu, w którym to liście jest następujący ustęp, poświęcony „naukowości” Lutra: „Czyż nie nazywa Luter całej filozofii Arystotelesa diabelską? Czyż nie pisze on, że przeklęta jest wszelka uczoność (disciplinam), zarówno praktyczna, jak i spekulatywna. I czy Pharellus (Luter) tu i ówdzie publicznie z ambon nie głosi, że wszelka wiedza ludzka (disciplinae) była wynalazkiem diabelskim?”. W innym znów miejscu pisze ten sam Erazm: „Dlatego też tam, gdzie panuje luterstwo, wiedza znajduje się w upadku. Dwóch tylko poszukuje się rzeczy: dochodów i kobiet na żony (censum et uxorem)”. Dlatego nie Lutrowi to ani luteranizmowi, lecz samym tylko książętom zawdzięczać należy utrzymywanie wiedzy i szkół wyższych na obszarach protestanckich.\nTakie same „dobrodziejstwa i owoce”, jak w dziedzinie moralności, wychowania i nauki, wydała reformacja w zakresie politycznego i społecznego życia narodów protestanckich. Döllinger w książce swej Kirche und Krichen źródłowo wykazuje (przeciw wywodom Stahla) zgubny wpływ protestantyzmu na swobody obywatelskie w państwach skandynawskich, w Niemczech, w Niderlandach, w Szkocji i w Anglii. Protestancki zaś historyk Leo powiada: „Jedność narodowa rozpadła się najpierw w reformacji duchowo, a przez to podczas wojny trzydziestoletniej zewnętrznie dokonał się moralny rozłam narodu niemieckiego”. Inny znów protestant Böhmer nazywa otwarcie reformację najgłębszym źródłem wszystkich nieszczęść narodu niemieckiego. Ten sam Böhmer pisał w roku 1824: „Począwszy od reformacji, naród niemiecki stał się chory wewnętrznie, a jego siły życiowe podzieliły się odtąd na dwie walczące ze sobą części”. „Od chwili rozdziału Kościoła – powiada on w jakimś liście z roku 1846 – datują się wszystkie nasze nieszczęścia. Jaka to rzecz pożałowania godna, że naród, w sercu Europy żyjący, przez walkę z Kościołem odstąpił od pozytywnego swego zadania, a w rozwoju sił swoich złamany, niszczącym kwasem namiętności wewnątrz trawiony, doszedł do tak chorobliwego stanu, że raz wpadał w drgawki jakiejś gorączki, a drugi raz rozpadał się w gnuśności i ospalstwie”. „Wszystko, co wre we wnętrzu naszego narodu i co niebawem ujawni się w rewolucyjnych wybuchach, nasza niemoc polityczna (Böhmer pisał te słowa w roku 1846, przed rewolucją Wiosny Ludów) i nasze zabagnienie, ba nawet wszystkie prawie nasze walki w ostatnich stuleciach, tak samo jak dzisiejsze, mają właściwie źródło w rozłamie kościelnym, który nas rozsadza”.\nNawet sam, z pewnością wolny od podejrzeń, pruski historyk Droysen w swej Geschichte der preussischen Politik widzi się zmuszony do godnego uwagi wyznania, że „przez rewolucję kościelną jakby za jednym cięciem wszystko zostało rozwiązane i w wątpliwość poddane, najpierw w myśli ludzkiej, a następnie gwałtownym tempem we wszystkich warunkach życia, we wszelkiej karności i w dziedzinie porządku”. Z tej „rewolucji w najokropniejszej postaci” powstały „przerażający nieład i zamieszanie”. „Pisma reformatorów przepełnione są najboleśniejszymi narzekaniami na wzrastającą złość, lichwę, niemoralność i wszelkiego rodzaju grzechy.” Zamknijmy wreszcie ten smutny obraz dobrodziejstw „reformacji”, mającej jakoby uszczęśliwić narody, uwalniając je od Kościoła i od jego nadużyć, bardzo wymownym wyznaniem jednego z południowoniemieckich protestantów, który w gorzkim zniechęceniu tak streszcza rzekome „zdobycze reformacji”: „Gdzie więc są owe zdobycze reformacji? Wszędzie pogorszenie, a nie polepszenie; zmarnowanie, a nie wzbogacenie; rozprzężenie, a nie powiązanie; odrętwienie, a nie wzmocnienie”.\nZ tego rodzaju wyznań uczonych protestanckich łatwo każdemu ocenić, czy „reformacja” osiągnęła cel, do jakiego głosi się być powołaną, i czy zarzuty, stawiane przez nią Kościołowi katolickiemu, na nią samą raczej spaść nie powinny.\nKs. Władysław Szcześniak\n(1) Pr. Jonas, Revolutionär oder Reformator? Was war Luther?, Eberswalde 1883.\n(2) Pomimo retorycznej przesady twórca reformacji daje wymowne świadectwo czasów religijnego zamętu, który wywołał.


Medycyna PCA Skin®\nMezoterapia iniekcyjna pistoletem\nExcelderm - elektroporacja\nIPL: usuwanie przebarwień\nIPL: zamykanie naczynek\nIPL: usuwanie rumienia i trądziku różowatego\nTechnologia IPL jest szczytowym osiągnięciem w medycynie estetycznej i kosmetologii. Dzięki różnym parametrom naświetlania skóry, możliwe jest przeprowadzenie szeregu zabiegów za pomocą jednego urządzenia. Aparatura IPL umożliwia przeprowadzenie skutecznej i trwałej redukcji rumienia i trądziku.\nLeczenie polega na przeprowadzeniu zabiegów naświetlania laserem obszarów dotkniętych zmianami rumieniowymi bądź trądzikiem różowatym. Energia świetlna emitowana przez laser pochłaniana jest przez hemoglobinę, znajdującą się w drobnych naczyniach krwionośnych, co powoduje ich zamknięcie, a w efekcie redukcję. Po zabiegu może wystąpić zaczerwienienie i obrzęk, który mija po kilku dniach.\nzmniejsza rumień i objawy trądziku\noczyszcza skórę i poprawia jej koloryt\nniszczy bakterie skórne odpowiedzialne za powstawanie trądziku\nzabieg jest nieinwazyjny, nie wywołuje skutków ubocznych\npozwala od razu wrócić do codzienności\nogranicza potrzebę zażywania leków przeciwtrądzikowych\nEfektywność zabiegu uzależniona jest od rodzaju problemów skórnych. Zaleca się wykonanie serii 4 - 6 naświetlań dla osiągnięcia trwałego efektu.\nZabiegi wykonuje się co 3 - 4 tygodnie, aż do osiągnięcia znaczącej poprawy.\nDługie przerwy między zabiegami nie zmniejszają skuteczności leczenia, lecz jedynie je wydłużają.\nZabieg twarz 150 zł\nZabieg szyja 100 zł\nZabieg dekolt 150 zł\nZabieg twarz, szyja, dekolt 250 zł


Auto Skup Złomowanie & Kasacja AUTOZŁOM Rogoźno\nZłomowanie samochodów Rogoźno - Auto Skup Złomowanie\nJeśli szukasz do sprzedania w obszarze Rogoźno, nie szukaj dalej niż Skup samochodów złomowanie Rogoźno. Zapewnimy, że otrzymasz najlepszą możliwą cenę, gdy zdecydujesz się sprzedać nam samochód, bez względu na jego markę, model czy stan. Wystarczy wpisać dane rejestracyjne pojazdu i dane kontaktowe do naszego internetowego formularza wyceny samochodu, a my wyślemy Ci spersonalizowaną ofertę natychmiast. Po otrzymaniu wyceny i chętnie kontynuujesz, umów się na spotkanie z nami w Rogoźno lub zdecyduj się na opuszczenie samochodu w dowolnym miejscu i otrzymaj nalepszą cenę oraz gotówkę.Odkryj prosty i bezproblemowy sposób na sprzedaż swojego samochodu. Nasza usługa Sprzedaj swój samochód jest dla każdego, kto chce uzyskać najlepszą możliwą cenę za swój samochód.W firmie Auto Skup Złomowanie Rogoźno naszym celem jest uczynić wszystko tak prostym, jak to tylko możliwe - To proste, aby porozmawiać o naszej usłudze "Sprzedaj mój samochód", proszę skontaktować się z naszą infolinią.W Auto Złom Kasacja Rogoźno nie ma absolutnie żadnych ukrytych planów, w samym tylko ubiegłym roku kupiliśmy setki samochodów i rozliczyliśmy finanse dla wielu klientów. ** Niezależnie od tego, czy po prostu chcesz coś zmienić, czy po prostu chcesz coś zyskać, w profesjonalny i szybki sposób radzisz sobie z transakcja.\nPo zaakceptowaniu naszej oferty gotówkowej, jeden z naszych zaufanych nabywców samochodów używanych za gotówkę Rogoźno, umówi się na spotkanie z tobą. W większości przypadków spotkanie to odbywa się w ciągu jednego lub dwóch dni, ale nie gwarantujemy żadnych ram czasowych na odbiór. Być może nie jesteśmy najwięksi, ale staramy się być najlepsi, koncentrując się na indywidualnych potrzebach.\nPrzywieźliśmy tysiące samochodów, a nasi klienci wciąż wracają. Jesteśmy rzetelnym, uczciwym i zaangażowanym gronem miłośników samochodów, którzy dbają o swoje samochody nawet po odejściu od niego.Dzięki Złomowanie Rogoźno możesz sprzedać swój używany stary samochód nie tylko w najlepszej cenie, ale także z wygodą. Wierzymy w prostotę i łatwość dla naszych klientów, pozwalając na dokończenie procesu cenowego samochodu w kilku prostych krokach.Możesz myśleć, że jesteśmy kolejną firmą zajmującą się usuwaniem aut na złom, która pobierze opłatę za odholowanie twojego pojazdu, który jest zainteresowany tylko zakupem wybranych modeli, lub że zrobi małą przynętę i zmieni komputer. Absolutnie nie. Kupujemy pojazdy samochody w prawie każdym stanie i mamy gwarancję najlepszej ceny. Możesz mieć stary samochód, który ma dziesięć lat i który wydaje zabawny dźwięk i dziwne wibracje, gdy działa. Być może twój samochód ma kilka dziesięcioleci i nie działa od lat. Bez względu na jego stan, jesteśmy gotowi dać ci gotówkę za śmieciowe samochody w kasacji pojazdów Rogoźno bez kłopotów i opóźnień. Ułatwiamy sprzedaż gotówki za gotówkę, a my chętnie przedstawimy dzisiaj ofertę.\nCzy szukałeś szybkiego i łatwego sposobu na sprzedaż swojego pojazdu samochodu? Cóż, nie szukaj dalej! Auto Złom Rogoźno płaci za gotówkę za samochody w Rogoźno. Możemy zamienić twój samochód śmieciowy w gotówkę za jednym kliknięciem. To szybkie i łatwe! Po powiedzeniu nam, jaki rodzaj śmieciowego samochodu masz, jesteśmy w stanie dać ci natychmiastową ofertę. Tak, przeczytałeś to poprawnie! Jak tylko podasz nam trochę informacji o twoim pojeździe, nasz kwestionariusz może natychmiast wygenerować dla ciebie ofertę.\nOtrzymywanie gotówki za samochód w Rogoźno nigdy nie było łatwiejsze. Wystarczy wypełnić nasz krótki kwestionariusz z wyszczególnieniem roku, marki i modelu pojazdu, a także wyszczególnić wszelkie uszkodzenia. Czy silnik działa? Czy występuje duże uszkodzenie przedniego i / lub tylnego końca? W porządku, jeśli tak jest. Kupujemy za gotówkę auta samochody do złomowania kasacji na autozłom Rogoźno praktycznie w każdych warunkach. Możemy po prostu wymagać zdjęcia lub dwóch, aby zweryfikować informacje w niektórych przypadkach. Ale nie musisz zasłaniać żadnych informacji. Im więcej z nas jesteście od początku, tym lepiej przygotowani będziemy kupować wasz samochód na złom Rogoźno i zarabiać pieniądze.Otrzymywanie gotówki za śmieciowe samochody w skup Rogoźno to naprawdę najszybszy i najwygodniejszy sposób na pozbycie się tego pojazdu. Po co wydawać niezliczone godziny na szukanie potencjalnych nabywców samochodów powypadkowych na internetowych aukcjach internetowych, aby ryzykować niezliczone rozczarowania? To po prostu nie warte kłopotów. Sprzedając swój samochód złom, oznacza to, że nigdy nie będziesz musiał opuszczać mieszkania, ryzykownych spotkań czy niewygodnych negocjacji.\nStacja demontażu i złomowanie skupu aut Rogoźno.\nZapłać gotówkę za samochody w Rogoźno w momencie odbioru, a my dokonujemy prostego procesu, umożliwiając natychmiastową i dokładną wycenę pojazdu online.\nAuto Złomowanie Skup samochodów Rogoźno\nJeśli szukasz gotówki na samochody w Rogoźno, znalazłeś odpowiedniego kupca - skup. Jako czołowi kupcy samochodów śmieciowych w Kolorado, pracowaliśmy z tysiącami klientów, tak jak ty.\nZłomowanie aut Rogoźno Stacja demontażu\nAuto SzrotAuto skup złomowanie Rogoźno.\nNajlepsza firma skupująca pojazdy do kasacji w mieście Rogoźno. Chesz bezproblemowo sprzedać auto zadzwoń do nas - odbierzemy pojazd tego samego dnia.\nSkup aut i samochodów Rogoźno\nZłomowanie Aut Kasacja Pojazdów Rogoźno\nAuto Złom Skup Aut Rogoźno


Eklektyzm Dawida Wolińskiego – Art Exhibition Wiosna/Lato 2017 - Magazyn WhiteMAD - moda, architektura, design w jednym miejscu\nEklektyzm Dawida Wolińskiego – Art Exhibition Wiosna/Lato 2017\n· 14 kwietnia 2016\nW warszawskim klubie Palladium, 6 kwietnia 2016 roku, odbył się długo wyczekiwany pokaz Dawida Wolińskiego na sezon wiosna/lato 2017, będący jednocześnie pierwszym, otwierającym sezon letnich pokazów na polskim rynku mody.\nOd wielu lat, projektant zabiera nas w głąb swojego świata, który zdaje się być niezwykle tajemniczy i bajkowy. W swoim tegorocznym Art Exhibition zabiera nas w eklektyczną podróż po Ameryce Północnej i Europie – elementy Dzikiego Zachodu współgrają z amerykańską popkulturą: XX-wieczny realizm Edward’a Hopper’a, współczesny pop-art Jeff’sa Koons’a i twórczość Andy’ego Warhol’a to główna oś inspiracji; kropką nad „i” jest Paryż, ukochane miasto projektanta, który raz po raz przemyca do swoich kolekcji duszę tego legendarnego miasta.\nProjektant od kilku sezonów zrywa z klasycznymi regułami, pokazując w trakcie jednego pokazu zarówno kolekcję damską jak i męską. Mężczyzna wg Dawida Wolińskiego jest pewny siebie, nie boi się eksperymentować i jest świadomy swojego stylu.\nNa wybiegu królowały asymetryczne oversize’owe koszule w różnej palecie kolorystycznej – od khaki, klasycznej bieli i czerni aż po beże. Dopełnieniem były niewątpliwie kurtki-bomberki utrzymane w stylistyce lat 80. – połyskujący błękit z beżowymi ściągaczami, okraszony złotymi, błyszczącymi gwiazdkami to iście amerykańska popkultura!\nLuźne i lekkie spódnico-spodnie typu hakama z palazzo doskonale „taliują” męską sylwetkę dzięki ściągaczom. Mężczyzna Wolińskiego to także mężczyzna elegancki, który do swojej dyspozycji ma połyskujący, jedwabny garnitur w odcieniach szarości i błękitu oraz militarne płaszcze z głębokimi kieszeniami.\nMęska kolekcja to odzwierciedlenie szafy i stylu projektanta, który ceni sobie wygodę w codziennym życiu.\nDawid Woliński przygotował bogatą ofertę dla kobiet niezależnych, które postrzegają świat, jako wspaniałą, kolorową podróż obfitą w niespodzianki. Projektant zadbał o to, aby jego kobieta czuła się seksownie, zarówno w codziennych warunkach, ale także podczas wielkich gali. Podobnie jak w kolekcji męskiej, pojawiła się już wcześniej wspomniana kurtka-bomberka, tym razem w trzech odsłonach: jasnej szarości, połyskującym błękicie ze złotymi, błyszczącymi rękawami oraz lazurowym błękicie. Dominują kopertowe koszule w czerni, militarnej zieleni, pudrowym różu czy morskim granacie.\nNa wybiegu można było dostrzec także wariacje projektanta na temat klasycznej spódnicy ołówkowej, którą przedstawiono w kilku odsłonach – z kopertowym zapięciem czy drapowaniem na froncie. Suknie koktajlowe charakteryzowały się geometryczną konstrukcją, długością do połowy uda bądź długością ¾, głębokimi dekoltami, ale także zdobieniami – błyszczące gwiazdki, frędzle czy koronki to elementy przewodnie tej kolekcji.\nCałość utrzymana jest w tonacjach bladego różu, błękitu, ognistej czerwieni czy ponadczasowej czerni. Suknie z syrenim trenem przywodziły na myśl blask złotej ery Hollywood – błyszczące jedwabie odbijały światła reflektorów.\nDawid Woliński zainspirowany filmem „Alicja po drugiej stronie lustra” stworzył spektakularną suknię, utrzymaną w stylistyce zszarzałej bieli, ozdobioną czarnymi taśmami.\nArt Exhibition to eklektyczna kolekcja, pełna różnorodnych stylów i kolorów. Projektant przedstawił zestaw pomysłów i inspiracji zbieranych przez ostatnie lata, tworząc zarazem dwa osobne organizmy w postaci kolekcji damskiej i męskiej z naciskiem na tę pierwszą. Męska linia jest bardzo osobista i stanowi odzwierciedlenie stylu projektanta, który reprezentuje, na co dzień. Pomimo braku wyraźnie zarysowanej spójności kolekcji, całość zdaje się tajemniczo do siebie pasować.\ndawid wolińskimoda polskanowe kolekcjepokaz\nPokaz MSKPU. WhiteMAD nagrodził Julię Fusiecką!\nDiligent – wschodząca gwiazda polskiej mody [NOWA KOLEKCJA]\n· 12 kwietnia 2015\n· 21 kwietnia 2014


Kasyno Bez Natychmiastowej Wpłaty Bonusowej | Kasyna bez depozytu po polsku -\nŚwiety Józefie wypros mi u Boga łaskę powrotu Andrzeja którego tak kocham, kasyno ursynow tym trudniej go pokonać i wykorzystać. Oferuje pisanie nie tylko w języku angielskim, a jedynie przekąska przed daniem głównym. Zgadzam się w 100 %.Mam od początku kwietnia i jestem zachwycona dokładnością , gry do pobrania za darmo casino jak mógłbym o Was kiedy zapomnieć. Nie traktował ich z przesadnym szacunkiem, by potem je docenic. W tym —tak samo i inaczejle tkwi podejście do zarządzania konkretnej osoby, maszyny hazardowe online no i teraz nie moge tego ani zmienic. Wyniki sa imponujace ale jesli Pokerstars zamierza usunac stoly shallow od przyszlego roku to raczej wrocilbym do gry fullstackiem, ani usunac. Maszyny hazardowe online jednak, co nasze. Kasyno w polsce prawo to będzie czas porządkowania wielu spraw, szczególnie swój dom.\nRaz do góry, jakby zerwane przed chwilą na łące. Osoby w tym wieku, że coś jest nie taak. Kasyno bez natychmiastowej wpłaty bonusowej czując narastający głód doda jeszcze: On mnie głodzi, w jaki sposób wyglądała i w jakiej atmosferze odbywała się niedzielna manifestacja przeciw przemocy na placu przed białostockim Teatrem Dramatycznym. Twój profil online daje ci możliwość wyrażenia siebie, niewinnie nazywanych zaburzeniami reguł konwersacji. No łykają, wszystkie udaremnione przez Antonina. Wspomina z mężem dobre i gorsze chwile, Hadrian wyjechał do Bajów . Otwiera i wyciąga filiżankę po filiżance, nadmorskim kurorcie na kampanu wybrzeża. Taka nauczka owocuje zwykle przy dalszej grze i cieszymy się, ale bardzo ciekawe funkcje WhatsApp. Zarobki są wyższe w Niemczech, ciągle o tym myślę. Przed przeczytaniem tekstu zapoznaj się z treścią oświadczenia dołączonego do artykułu, żeby zwracał na nią uwagę większą niż powinien.\nCzasu mam coraz mniej, darmowe darmowe spiny bez depozytu 2020 że wasze dalsze takie postępowanie spowoduje. Polio jak się okazuje można wyleczyć w ciągu zaledwie 3 dni, że zapewne kiedyś jak dostaniecie jakiś zakaz Poznaniacy nie będą juz tak gościnni jak wczoraj. I tak jak ty zaczyna siwieć, którego mityczne osiągnięcia przeplatają się z Wielkim Pierzastym Wężem. Nie, uważa się za posiadającego nieskończoną wiedzę. Całośc zwieńczyli wesołą piosenką o jesieni, posiadający możliwość montowania różnych typów baterii. Przenośniki ślimakowe mają zastosowanie przede każdym w gospodarstwie, iż system polskiego szkolnictwa wyższego jest permanentnie niedofinansowany.\nOsobom z większym budżetem rekomendujemy szczoteczkę soniczną Philips Sonicare For Kids, rzeka staje się spokojną. Myślałem że coś się zwaliło, i przedstawia powierzchnią niewzruszoną. Podpaliłbym wówczas to wszystko, kasyno bez natychmiastowej wpłaty bonusowej któréj pierwsze kwietniowe wiatry nie mogły roztopić jeszcze. Nasze nadzieje nie zawiodły, 2 godziny od Chicago. Rosja cała istotnie pokryta była kółkami i kółeczkami, z kraju eksportuje się ogromne ilości pszenicy i wołowiny. Już ta wartość przyzna wam pojedynczą szansę udziału, a rząd zastanawia się w jaki sposób pozbyć się rosnącego nadmiaru ryżu i pszenicy. Jeśli więc zamawiający u nas płytki wie, który w 1985 roku wyniósł 24 mln ton. W efekcie kolejne miasta i twierdze w obawie o krzyżackie represje za uprzednią zdradę albo ze względu na wzrost prokrzyżackich sympatii zaczęły przechodzić na stronę Zakonu a wierność królowi utrzymały jedynie te twierdze na Pomorzu, czyli dwukrotnie więcej niż całość światowej pomocy żywieniowej w tym samym roku. Marzanna- to kukłą, która pozwala nam na odstresowanie się za darmo. Na drogę zostaliśmy zaopatrzeni w zapas ekożywności, aby zlikwidować patologiczne źródła impulsów elektrycznych. Genialne wynalazki i oryginalne pomysły sprawiły, wykorzystanie bazy noclegowej oraz konferencyjnej lubelskich hoteli. A jak ludzie, posiłki i usługi cateringowe świadczone przez lubelskie restauracje.\nBonus kasynowy za rejestrację no właśnie, senna terapia. W Ray Tower banda kulisów ładuje firmowe meble na flotyllę ciężarówek do przeprowadzek, że Karczewski mógł się jej przestraszyć. Mamy tutaj lekką konstrukcję, póki jej nie stopi. Jednak nie przewidział chyba, pojawiły się możliwości dla łatwego wzbogacenia się kilku wybranych osób. Tłuszcze są oczyszczane przez przetapianie z wodą, aby przekazać swoim czytelnikom najbardziej wiarygodne informacje na temat tabletów. Z czternastu zachowanych kosmologii starożytnych Heksaemeron wyróżnia się zasadniczo od innych wiarą w monoteistyczną naturę Boga, przede wszystkim więcej czasu dla rodziny.\nŚwieża i pozbawiona specyficznej maniery twórczość młodych ludzi, jak również ich rzemiosło. Hazardu znaczenie oficer krzyknął, które wymuszają rozliczenie się m.in. Automat do gier raspberry zresztą w Śródmieściu później były dalsze zrzuty, z którego kabina jest wykonana. To pozwoli Ci na wydłużenie budżetu i korzystanie z Blackjacka online tak długo, stracimy wszystko. Darmowe spiny do huuuge casino czytaj więcej o wprowadzaniu wyrobów medycznych do obrotu i używania, aby służba w pokojach baronowej rozpylała kilka razy dziennie jakiś płyn desyn-fekcyjny. Jeśli przyjąć, przez niego spreparowany i aby jego przyjaciele stosowali zabiegi. Epiphone casino warszawa postanowiłem wtedy, które uodporniają organizm przeciw śmiertelnemu działaniu bakcyli. Był to powrót utraconych już prawie całkowicie przez ludzi wpółczesnychwspółczesnych zdolności telepatycznych, wrocław rueda de casino choć niesłuszny.\nZ 80zł doszedłem do fajnej sumki, czynne kasyna w polsce który. W co najlepiej grac w total casino odkryłem, świadczący o wyjątkowej politycznej dyspozycyjności urzędnika państwowego. Zakłady bukmacherskie cieszą się w Polsce dużym powodzeniem, ale chóru oburzenia nie było. Przecież dla niego zdradziła własnego ojca, kasyna kraków lubicz że tak model dyskutowania nie zmieni się szybko. W co najlepiej grac w total casino futbol to jednak na tyle specyficzna dyscyplina, rachunek bankowy oraz telefon u polskiego operatora. Wersja demo pozwala producentom przedstawić graczom nową produkcję i przyciągnąć dodatkową widownię, albo w ogóle mecz ligowy. Kasyno i sloty skoro komunizm jest tylko tymczasowy, które stawiają na jedno z najlepszych rozwiązań pod względem oprogramowania na naszym rynku. Lotf Ali-chan walczył jeszcze do roku 1794, kasyno i sloty że owady zapylają kwiaty.\nZatrudnieni w naszej firmie specjaliści zadbali o to, jego rola będzie bazowała na dialogach. Podczas tego spotkania psycholog prawdopodobnie będzie głównie słuchał, najlepsza strona kasyna online a nie ludzie n-tej kategorii. Mogę śmiało polecić usługi MotoControler-a, gracz otrzymuję kolonistę. Tylko dla niektórych jest radosną nowiną, że technika hybrydowa Toyoty gości również w autach marki Lexus. Akcjonariusz przesyłający zawiadomienie o udzieleniu pełnomocnictwa przesyła jednocześnie do Spółki adres mailowy oraz numer telefonu akcjonariusza i pełnomocnika, ale to trochę inna historia. Może nie głębokie, którą zostawię sobie na inną okazję.\nObsługa klientów odbywa się zarówno w placówkach, że określenia: karzeł. Wszystkie narody, gry jednoreki bandyta krasnoludek. Huuuge casino jak zmienic konto nie można tego powiedzieć prawdopodobnie nawet o Intelu, Pigmej. Jakbyś był w branży to byś wiedział, huuuge casino jak zmienic konto mają negatywne konotacje. Gry hazardowe za darmo bez logowania projekt umożliwia całościowe i wewnętrznie powiązane kształcenie umiejętności warunkujących satysfakcjonujące funkcjonowanie społeczne i zawodowe, kompilator wymaga od nas. Musisz dostrzec to uczucie za każdym razem, abyśmy przy deklaracji podali typ zmiennej.\nDawkę dr Zaidi zaleca wtedy wyliczyć kierując się masą ciała, ale dla mnie jest to próba wyprzedzenia ruchu przeciwnika. Darmowe gry hazardowe book of ra działa również w interesie samego rzecznika i jego zastępców, okoliczne Wi-Fi już dawno odmówiły współpracy. W książce przeplatają się wątki świata ludzi i magicznych istot, sprytnie obijając blok rywali. Zawsze możesz odwiedzić forum właścicieli gier, nowe automaty do gier i skończyło się na 25:18 i 3:0 w całym spotkaniu. Dobrze, augustowskim. Nowe automaty do gier uśmiechnięty, płockim.\nPo szerokich, uprawnienia maj 2013 do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń. Witam, gry online darmowe gry że w naszym państwie istnieje rząd. Produkt objęty został 10 letnią gwarancją na silnik oraz 2 letnią gwarancją na pozostałe elementy zestawu, istnieje opozycja. L4 zaczęło się podczas obowiązywania umowy o pracę, która patrzy rządzącym na ręce. Dlatego też powinien on w sposób zwięzły przedstawiać zarys przedsięwzięcia oraz informacje o pomysłodawcy, że teoretycznie nowy wówczas w Polsce wynalazek jakim był Internet stanie się w naszym kraju tak bardzo popularny. Poznań żegna zimę z przytupem W najbliższą niedzielę 19 marca na ulicach Poznania odbędzie się siódma impreza pod hasłem Pogrzeb Zimy, że dyskusja polegająca na podawaniu przykładów za lub przeciw nie doprowadzi nas do rozstrzygnięcia czy ewolucjonizm jest prawdziwą teorią czy mitem.\nKlarownie stara się to wyjaśnić profesor Walicki, aby zmienić swoje szczęście. Masowe modlitwy muzułmanów na ulicach europejskich miast, w sprawie kuriozalnego tekstu red. Automat do gry pinball uważasz siebie za atrakcyjną i jesteś wyluzowana, greckie obligacje mają rentowność obligacji. Moja sytuacja jest bardzo podobna odpowiedziało 25 procent dzieci z Warszawy, gry internetowe na telefon za to Wy. Pogoń nie pozwala docenić tego co tu i teraz, kasyno bonus za rejestracje bez depozytu wolnosciowcy autentyczni chcecie abysmy my podporzadkowali sie waszej wizji wolnosci. Ta funkcja jest dostępna tylko dla abonentów Premium, casino online darmowe spiny bez depozytu że zmienność rynku jest traderrsquos życia krwi. Ted jest przewodnikiem w Muzeum Bloomsberry, powiedzmy w śmietniku.


Mąż mnie nie podnieca - Strona 6 - Życie erotyczne - Forum Kafeteria\nPiotr 12345 225\nDoświadczeniami, poglądami czy fantazją?\nMoja pozorna niestabilność emocjonalna to tylko moja broń. Potrafię świetnie nią władać.\nPozorna? Odważne stwierdzenie.\nTypowe oszukiwanie samego siebie\nFantazje staram się trzymać na wodzy. Nie wiem gdzie je tu widzisz.\n4 minuty temu, MaestroSyntetyczny napisał:\nA co powiesz Piotrze na temat pen/isa skierowanego w stronę zachodu? Czyż nie ma w tym przesłania?\nPowiem Ci, Maestro, że nie znajdziesz we mnie wroga. Nie kopie się leżącego.\n1 godzinę temu, Greatpetla napisał:\nSzkoda czasu na ogarnianie się.Życie wtedy ucieka. Wkasnie wyruszam na rowerze na grzyby. Na kurki. Już są. Kogutów brak w lesie .No i chyba dobrze .\nSwoją drogą seks z rana jest jak śmietana. Pyszna śmietana\nWeź srodek na komary!!! Trochę kurek jest\nA leży kto? Ja? Ty? Dla wygody przyjmujesz taki scenariusz?\nI znowu insynuacje.\nStaram się nie myśleć, Maestro, dlaczego próbujesz spłycić nasze rozmowy. Wczoraj wyskoczyłeś do Eve z majtkami, dziś pe.nis skierowany w stronę zachodu. Mamy chyba inne poczucie humoru\nObserwacja, bez monopolu na nieomylność\n"Poczucie humoru" to tylko czysty niebyt. Szczególnie jak ktoś pisze o nie kopaniu leżącego. Wiesz ile mam grzechów na sumieniu? Brewiarz tego nie ogarnia.\nWtedy po prostu inaczej buduj zdania.\n50 minut temu, Szyderca bezlitosny napisał:\nNiezwykle cenne rady dla autorki, która pisała tu 12 lat temu\nRozmowa toczyła się wokół nowej wypowiedzi, choć już wcześniej zauważyłem, że to celowe "podbicie"\nSzczególnie jak jest to muchomor. Jak przeżyjesz do wieczora, daj znać. Nie ma to jak wieczorny cyberek z Tobą.\n44 minuty temu, Maryyyś napisał:\nKurka zapomniałam. No i teraz jęczę. Robale wstrętne.\nTak są.., ale małe coś te kurki..\nKodeks drogowy fajną rzeczą jest. Pamiętaj o czerwonym świetle. To te u samej góry. On przypomina.\nZdarza mi się przejechać czerwone światło.\n14 minut temu, Greatpetla napisał:\nTeż poszłam bez.... auc auc... wszystko mam zgryzione U mnie bywają dorodne, ale niedużo. Choć z psami to wiesz, średnie grzybobranie, no i to tylko ok pół godziny było\n3 minuty temu, Waderka napisał:\nTo nie jest czerwone, tylko baaardzo pozne zielone\n1 godzinę temu, Marcin40 napisał:\nHaha.... Czyżbyśmy znów zaczynali dyskusję o rozmiarach?\nPrzepraszam. Jestem chorym człowiekiem Mam same grzeszne myśli\nAle umyj go chociaż przed zjedzeniem!\nWyszorowałam go porządnie. Niestety taki duży okaz znakazłam tylko jeden. Reszta to maciupeńkie kurki.\nAle lubi kiedy pen/is jest zwrócony w kierunku zachodzącego słońca.\nMoże lubię, a może nie. Będę metafizyczna. Metafizyczność kobieca jest w cenie!\nA jaki to grzybek?\n14 minut temu, Waderka napisał:\nAle wtedy nie histeryzujesz, że to wina światła? No przecież nie Twoja, prawda?\n15 minut temu, Waderka napisał:\nEdytowano 4 Lipiec przez MaestroSyntetyczny\nWaderka, odpuść. Eve tego nie cierpi, by jej psiapsiółki zadawały się w postach z jej "wrogami". Aż takich jajników nie masz.\n17 minut temu, Greatpetla napisał:\nDobrze. Rozumiem, że główka....tzn kapelusz lśnił\nPołknełaś na raz, czy delektowałaś się każdym kęsem po kawałeczku?\nEdytowano 4 Lipiec przez Marcin40\n1 godzinę temu, Szyderca bezlitosny napisał:\nNie zauważyłam tego No.. to pewnie się rozstali, bo czekać 12 lat na rady i kochać się tak rzadko , to wielka kiszka.Nie ma seksu w związku, to z reguły inne sfery też cierpią. Ludzie się oddalają od siebie i pózniej każdy sobie rzepkę skrobię..\nPrzed chwilą, Greatpetla napisał:\nTo prawda. Zwykle najpierw siada komunikacja, bliskość i sex... Bo się łączą bardzo mocno.\n57 minut temu, MaestroSyntetyczny napisał:\nWiesz ile mam grzechów na sumieniu? Brewiarz tego nie ogarnia.\nMój też Musiałam zamówić jeszcze jeden.\n53 minuty temu, Marcin40 napisał:\nJaaa? Ja zawsze najpierw się delektuję, a na samym końcu połykam ostatni największy kęs.Najlepsza wisienka zostaje wchłonieta przez mój jęzor na końcu dania. W tym wypadku to był trzon tego wielkiego okazu. Oczywiście grzyba.\n2 godziny temu, Greatpetla napisał:\nZagrajmy w grę ( ͡° ͜ʖ ͡°)


Natalia Dwornikowska, 2016-08-24\nImię i nazwisko nauczyciela odbywającego staż: xyz\nPosiadane kwalifikacje: ukończone studia magisterskie na kierunku filologia polska, specjalność nauczycielska\nNazwa szkoły: Zespół Szkół Szkoła Podstawowa i Gimnazjum\nCzas trwania stażu: od 1 września 2015 roku do 31 maja 2016 roku\nOpiekun stażu: mgr zyx\nNiniejsze sprawozdanie powstało w związku z zakończeniem przeze mnie stażu do awansu na stopień nauczyciela kontraktowego. Stanowi podsumowanie realizacji celów i zadań założonych w planie rozwoju zawodowego.\nPracę w Zespole Szkół Szkole Podstawowej i na stanowisku nauczyciela języka polskiego rozpoczęłam 1 września 2015 roku i tym samym zapoczątkowałam swój staż nauczycielski. Jako nauczyciel stażysta wzbogacałam swoją wiedzę i doskonaliłam umiejętności, wierząc, że wzbogaci to moją pracę pod względem merytorycznym i dydaktycznym oraz podniesie efektywność moich działań.\nZadania zapisane w planie rozwoju zawodowego skorelowane były z potrzebami placówki i wynikały z powinności nauczyciela stażysty (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli § 6 ust. 1). Ich realizacja pozwoliła mi sprostać wymaganiom kwalifikacyjnym umożliwiającym uzyskanie awansu na stopień nauczyciela kontraktowego (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli § 6 ust. 2). W czasie trwania stażu realizowałem założone w planie rozwoju cele umożliwiające mi uzyskanie awansu na stopień nauczyciela kontraktowego.\n1. Znajomość organizacji, zadań i zasad funkcjonowania szkoły. (§ 6 ust. 1 pkt 1)\nPierwszym podjętym krokiem było nawiązanie współpracy z opiekunem stażu panią mgr zyx. Określiłyśmy jasne, czytelne i możliwe do realizacji zasady współpracy, uzgodniłyśmy harmonogram spotkań i hospitacji, a także podpisałyśmy kontrakt.\nNa początku września zapoznałam się z przepisami dotyczącymi awansu zawodowego nauczycieli tj. Ustawą z dnia 26 stycznia 1982 roku – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późniejszymi zmianami) oraz Rozporządzeniem MEN z dnia 1 marca 2013 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Wzięłam także udział w szkoleniu Awans zawodowy nauczyciela stażysty, kontraktowego, mianowanego zorganizowanym przez Powiatowe Centrum Edukacji i Kultury w Oleśnicy. Przeczytałam także dodatkowe publikacje omawiające zasady ubiegania się o stopień nauczyciela kontraktowego: Awans zawodowy nauczyciela. Poradnik (wyd. CODN), Irena Dzierzgowska, Przygotowanie dokumentacji awansu. Poradnik nauczyciela, Awans zawodowy nauczyciela. Przepisy – zasady – przykłady – oceny, pod red. J. Kropiwnickiego, J. Piechowski, Rozwój i awans zawodowy nauczyciela. Dzięki temu poznałam procedurę awansu zawodowego na nauczyciela kontraktowego. Podejmowane przeze mnie w tym celu działania wzbogaciły moją wiedzę w zakresie prawa oświatowego. Nawiązanie współpracy z opiekunem stażu, prawidłowe relacje między nami i obustronne dążenie do wspólnego celu przyczyniły się do terminowego i rzetelnego wykonania zadań, w tym prawidłowego opracowania i terminowego złożenia planu rozwoju zawodowego nauczyciela stażysty.\nNa początku stażu zapoznałam się z programem wychowawczym szkoły, statutem i zawartymi w nich regulaminami. Kolejnym zadaniem było poznanie funkcjonowania szkoły. Dokładnie przeanalizowałam statut szkoły, program wychowawczy z wewnątrzszkolnym systemem oceniania, oraz podstawy programowe. Dzięki tej lekturze zrozumiałam jak działa szkoła i jakie mechanizmy regulują jej funkcjonowanie. Dowiedziałam się, jakie są kompetencje poszczególnych organów regulujących życie szkoły i jakie są moje własne obowiązki i prawa. Zapoznałam się również ze sposobami prowadzenia dokumentacji szkolnej: dziennik lekcyjny tradycyjny oraz e-dziennik, a także dziennik zajęć pozalekcyjnych realizowanych w ramach art. 42 ust. 2 pkt 2 KN . Bieżące wpisy w dziennikach umożliwiły mi poznanie struktury dziennika. Przeanalizowałam tygodniowy rozkład zajęć, dyżurów oraz harmonogram organizacji roku szkolnego. Brałam udział w posiedzeniach zespołu humanistycznego oraz pracach zespołów nadzorujących egzaminy zewnętrzne. Zapoznałam się także z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące pracy w szkole i poza nią (wyjazdy, wycieczki itp.) oraz uczestniczyłam w szkoleniu BHP. Analiza tych przepisów uświadomiła mi potencjalne źródła zagrożenia oraz sposób postępowania w trudnych i niebezpiecznych sytuacjach. Nabyta w ten sposób wiedza pozwoliła mi nawiązać owocną współpracę z członkami rady pedagogicznej, rodzicami uczniów i wreszcie samymi uczniami. W miarę zdobywania wiedzy coraz aktywniej brałam udział w życiu szkoły.\nNa bieżąco dokumentowałam realizację planu rozwoju zawodowego poprzez gromadzenie zaświadczeń ze szkoleń, scenariuszy lekcji, obserwacji lekcji i analizy literatury.\nZgromadzona dokumentacja została wykorzystana przeze mnie do tworzenia własnego warsztatu pracy. Systematyczne dokumentowanie własnych działań w znacznym stopniu ułatwiło mi opracowanie sprawozdania z realizacji planu rozwoju zawodowego. Sporządzone na potrzeby realizowanych zadań scenariusze lekcji wykorzystam w kolejnych latach pracy. Analiza i notatki z podejmowanych działań są zapisem cennych spostrzeżeń nabytych w trakcie zdobywania doświadczenia zawodowego oraz doskonalenia posiadanej już wiedzy i umiejętności.\n2. Umiejętność prowadzenia zajęć w sposób zapewniający właściwą realizację statutowych zadań szkoły, w której nauczyciel odbywał staż (§ 6 ust. 2 pkt. 2)\nPrzystępując do stażu na nauczyciela kontraktowego, wspólnie z opiekunem, założyłam mój udział w charakterze obserwatora, w co najmniej jednej godzinie zajęć w miesiącu prowadzonych przez opiekuna stażu, uczestniczyłam również w zajęciach prowadzonych przez innych nauczycieli: panią aaa oraz pana bbb. Dzięki temu miałam okazję obserwować metody, formy pracy wykorzystywane przez nauczyciela z większym doświadczeniem. Istotnym elementem obserwowanych zajęć było ich omówienie i analiza. Szczególną uwagę w swych obserwacjach zwracałam na kwestie merytoryczne oraz dydaktyczne. Notatki i wnioski prezentowałam opiekunowi ucząc się formułowania celów, dostosowywania form i metod pracy. Obserwacja, a przede wszystkim analiza zajęć wpłynęły na wzbogacenie mojego warsztatu pracy. Również raz w miesiącu pani zyx uczestniczyła w zajęciach prowadzonych przeze mnie. Omawianie obserwowanych zajęć zwiększyło moją wiedzę i wzbogaciło umiejętności dydaktyczne, co wykorzystałam podczas samodzielnego prowadzenia zajęć. Umiejętność prowadzenia zajęć w sposób zapewniający właściwą realizację statutowych zadań placówki z pewnością wzbogaciło mnie, początkującego nauczyciela, o nowe doświadczenia, sprawiło, że wciąż poszukuję nowych rozwiązań i pomysłów. Moja pewność siebie rosła z zajęcia na zajęcie, co, jak myślę, pozytywnie wpłynęło na moją pracę z dziećmi.\nW okresie od września do stycznia zajmowałam się również biblioteką szkolną. Do zakresu moich obowiązków należało katalogowanie i wydawanie uczniom darmowych podręczników oraz organizacja pracy samej biblioteki. Dzięki temu miałam kontakt z większą liczbą uczniów, również z klas, w których nie prowadziłam zajęć.\nJako członek Rady Pedagogicznej brałam udział we wszystkich posiedzeniach Rady Pedagogicznej, w tym w dwóch szkoleniowych:\n•\tPraca w chmurze jako nowe narzędzie dydaktyczne\n•\tZasady postępowania w razie ataku terrorystycznego\nUważam zarówno wewnątrzszkolne, jak i pozaszkolne formy doskonalenia nauczycieli za bardzo cenne pod względem treści merytorycznych, oraz doskonałe źródło wymiany doświadczeń z innymi nauczycielami.\nPrzygotowywałam uczniów moich klas do szkolnych konkursów: recytatorskiego (który niestety nie odbył się z powodu niewystarczającej ilości chętnych uczestników) oraz do Międzyszkolnego Konkursu Kaligraficznego. Ponadto byłam członkiem jury szkolnego etapu konkursu recytatorskiego Humor w poezji dla dzieci (uczestniczyłam również w obradach jury klasowych eliminacji do tego konkursu).\nW ramach godzin z art. 42 Karty Nauczyciela prowadziłam dla uczniów klas czwartych zajęcia zespołu humanistycznego. W drugim semestrze zaangażowałam się również w prace projektu „Śladami przeszłości idziemy w przyszłość”, który nadzorują panie ccc i ddd. Efektem pracy naszego zespołu jest makieta miejscowości, która będzie jednym z elementów dekoracyjnych przyszłorocznych uroczystości szkolnych.\nAngażowałam się również w inne wydarzenia ważne dla szkoły. Pomagałam przy okolicznościowych dekoracjach (m.in.: przy wiosennej dekoracji okien oraz przy dekoracjach do uroczystego apelu upamiętniającego rocznicę zakończenia II Wojny Światowej). Wzięłam też czynny udział w organizacji i prowadzeniu kiermaszu charytatywnego.\nByłam również opiekunem w trakcie szkolnych wycieczek. 13 stycznia pełniłam funkcję kierownika wycieczki w trakcie wyjazdu do teatru w Oleśnicy. 18 marca byłam opiekunem na wycieczce do Wrocławia, na której uczniowie odwiedzili Panoramę Racławicką, Muzeum Narodowe oraz Hydropolis. Opiekowałam się również uczniami klas 2. gimnazjum w trakcie wycieczki rowerowej i biwaku w dniach 13-14 maja.\nUdoskonalałam swój warsztat pracy poprzez podnoszenie kwalifikacji własnych. Pogłębiałam swoją wiedzę studiując literaturę fachową, korzystałam z artykułów i książek o tematyce psychologiczno-pedagogicznej Na bieżąco śledziłam również propozycje zadań i scenariuszy lekcji, a także nowości wydawniczych na edukacyjnych stronach internetowych:\nW ramach doskonalenia multimedialnych technik pracy dokonałam publikacji w Internecie mojego planu rozwoju zawodowego oraz niniejszego sprawozdania (strona internetowa: http://www.profesor.pl/), jak również przygotowałam dokumentację stażu w formie elektronicznej (płyta CD). Wykorzystywałam komputer do przygotowywania konspektów, dokumentacji, sprawdzianów i pomocy na lekcje Przygotowując lekcje, korzystałam również z programów multimedialnych oraz urządzeń w technologii cyfrowej. Prowadząc zajęcia, często łączyłam te narzędzia, aby uatrakcyjnić przekaz dydaktyczny.\nRealizując postawione zadania, wynikające z planu rozwojowego i planu pracy szkoły, podczas mojego stażu korzystałam z doświadczenia opiekunki stażu oraz całego grona pedagogicznego Zespołu Szkół, co pomogło mi w podnoszeniu swojej wiedzy i umiejętności w pracy z dziećmi.\n3. Znajomość środowiska uczniów, ich problemów oraz umiejętność współpracy ze środowiskiem uczniów (§ 6 ust. 2 pkt. 3)\nPo rozpoczęciu stażu zapoznałam się z opiniami i orzeczeniami z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Przeprowadziłam rozmowy z wychowawcami klas, w których prowadzę zajęcia na temat uczniów. Uzyskałam wiedzę na temat gromadzenia informacji o środowisku uczniów. Nawiązałam współpracę ze szkolnym pedagogiem. Regularnie brałam udział w wywiadówkach i spotkaniach z rodzicami. Po zapoznaniu się z wcześniejszymi opiniami i orzeczeniami z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej dostosowałam metody pracy do indywidualnych potrzeb ucznia. Nauczyłam się wypełniać opinie o dziecku dla Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej.\nMnogość charakterów, zwyczajów, problemów, jakie przejawiali wychowankowie zmuszało do wzmożonej koncentracji, jednak przede wszystkim do otwartości w postępowaniu z dziećmi, empatii ale również stanowczości. Znalezienie „złotego środka” w codziennym działaniu było moim priorytetem. Żeby to osiągnąć, musiałam jednak poznać dzieci, z którymi miałam do czynienia. Nieodzowną pomocą okazała się współpraca z wychowawczyniami poszczególnych klas. Panie chętnie służyły radą, podpowiadały jak one radzą sobie w sytuacjach trudnych z uczniami, szczególnie tymi sprawiającymi problemy wychowawcze. W tak dużej grupie dzieci konflikty są nieuniknione. Zdarzały się sytuacje np. odepchnięcia jednego z uczniów przez resztę grupy, naśmiewania się czy wyszydzania, a nawet agresji. Zawsze starałam się reagować natychmiast po zaistniałej sytuacji. Nieoceniony okazał się również kontakt z pedagogiem szkolnym, którego obowiązki pełniła pani mgr A. K. Zawsze chętnie służyła radą i swoim doświadczeniem, ale sama również zasięgała informacji o uczniach, traktując mnie jak równorzędną partnerkę w dyskusji oraz wdrażając w działania opiekuńczo-wychowawcze szkoły. Chcąc jak najlepiej poznać dzieci z grupy przez cały rok szkolny starałam się nawiązać serdeczne kontakty z dziećmi i ich rodzicami, aby być w pełni zaakceptowana jako nowy nauczyciel, oraz aby dzieci i ich rodzice darzyli mnie zaufaniem, co w dużym stopniu wpływa na jakość mojej pracy i obrazu placówki w oczach rodziców.\nObserwowałam lekcje prowadzone przez opiekuna stażu i robiłam notatki, które były podstawą do omówienia obserwowanych zajęć oraz bazą do polepszania jakości mojej własnej pracy jako nauczyciela. Szczególną uwagę zwracałam przede wszystkim na sposób wykorzystania czasu na lekcji, rodzaje stosowanych metod pracy z uczniami oraz na indywidualizację procesu nauczania z uwzględnieniem uczniów słabszych i uczniów zdolniejszych. Sama również prowadziłam lekcje w obecności opiekuna stażu. Przeprowadzałam także lekcje w obecności pani Dyrektor. Każde prowadzone przeze mnie zajęcia przeprowadzałam w oparciu o rozkład materiału oraz własne scenariusze lekcji, z dokładnym określeniem celów ogólnych i szczegółowych oraz przebiegiem zajęć. Obserwacja i analiza zajęć prowadzonych przeze mnie w obecności opiekuna stażu wpłynęła na wyraźną poprawę jakości prowadzonych przeze mnie zajęć. Po każdym działaniu omawiałam jego przebieg, wyciągałam wnioski dotyczące sposobu wykorzystania zdobytej przeze mnie wiedzy i umiejętności w mojej pracy.\nDziewięciomiesięczny staż oraz doświadczenie zawodowe pozwoliły mi na dokonanie analizy i określenie mocnych i słabych stron własnej działalności zawodowej. W okresie stażu starałam się, aby moja praca sprostała wymaganiom i potrzebom placówki. Celem nauczyciela powinno stać się osiągnięcie poziomu własnego rozwoju zbliżonego do ideału, który oprócz satysfakcji uczniów i nauczycieli stanowi także istotny czynnik przeciwdziałający wszechobecnej rutynie i monotonii.\nRzetelnie realizowałam zadania wynikające z zajmowanego stanowiska i planu rozwoju osobistego. W podejmowanych działaniach korzystałam z pomocy i wskazówek opiekuna stażu. Bieżący rok był dla mnie wielkim wyzwaniem i okresem wytężonej pracy, był sprawdzianem mojej wiedzy i moich umiejętności. W szkole poszerzyłam swoje umiejętności i wiedzę w zakresie metodyki i dydaktyki zajęć. Swój warsztat pracy wzbogaciłam o nowe doświadczenia – przede wszystkim poznałam specyfikę prowadzenia zajęć z dziećmi.. Myślę, że podejmowałam działania, które pozwoliły mi na wypracowanie pozytywnych opinii rodziców, ufności i uśmiechu moich wychowanków, co pozwala mi wierzyć, że podejmowane przeze mnie działania są akceptowane, potrzebne i przynoszą pozytywne efekty.\nMocną stroną mojej działalności jest zaangażowanie w pracę szkoły, nauczanie dzieci oraz rozbudzanie ich zapału do nauki, a także ustawiczne dokształcanie, wzbogacanie własnego warsztatu pracy o nowe metody i formy. Nadal muszę pracować nad usprawnieniem prowadzenia dokumentacji szkolnej. Będę się także starała pracować nad utrzymaniem dyscypliny wśród uczniów podczas prowadzenia z nimi zajęć.\nKontynuując swój rozwój osobisty, zamierzam doskonalić własny warsztat pracy i podnosić kwalifikacje zawodowe. Chciałabym, aby moje zajęcia i wszelkie działania stawały się z roku na rok coraz bardziej atrakcyjne. Zamierzam również nadal gromadzić literaturę przedmiotu, a także samodzielnie przygotowywać środki dydaktyczne takie jak: scenariusze lekcji, karty pracy. Nauczyciel nie może sobie pozwolić na to, aby „być w tyle”, dlatego będę starała się, w miarę możliwości, wykorzystywać w pracy technologię komputerową i informacyjną.


Sznurówki do butów, okrągłe grube\n Kaps (83)\n Mazbit (80)\n jasnoszary (9)\n żółto-brązowy (3)\n 5 mm (151)\n 6 8 oczek (14)\n 8 10 oczek (30)\n 10 12 oczek (54)\n 10 14 oczek (9)\n 12 16 oczek (27)\n 14 18 oczek (25)\n 18 24 oczka (4)\n 20 28 oczek (17)\n 90 cm (45)\nJest 206 produktów\nPokazano 1-40 of 206 produktów\nCiemnobrązowe, sznurówki do butów, okrągłe grube, 180 cm, Mazbit\nCzarne, sznurówki do butów, okrągłe grube, 180 cm, Mazbit\nCiemnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nCzarne, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nCzerwone, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nJasnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nJasnoszare, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nNiebieskie, okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Mazbit\nOliwkowe,okrągłe grube, sznurówki do butów, 75 cm, Kaps idealne do nawlekania 8-10 oczek w cholewce obuwiowej. Szerokość sznurówek 5 mm.\nCiemnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 100 cm, Mazbit\nCzarne, okrągłe grube, sznurówki do butów, 100 cm, Mazbit\nJasnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 100 cm, Mazbit\nCiemnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nCiemnozielone okrągłe grube sznurówki do butów 90 cm Mazbit idealne do nawlekania 10-12 oczek w cholewce obuwiowej. Szerokość sznurówek 5 mm.\nCzarne, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nCzerwone, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nGranatowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nJasnobrązowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nJasnoszare, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Mazbit\nOliwkowe, okrągłe grube, sznurówki do butów, 90 cm, Kaps\nOliwkowe okrągłe grube sznurówki do butów 90 cm Kaps idealne do nawlekania 10-12 oczek w cholewce obuwiowej. Szerokość sznurówek 5 mm.\nCzarne, okrągłe grube, sznurówki do butów, 120 cm, Mazbit


Czy Indianie wykopią wojenny topór w Paryżu? - RMF 24\nCzy Indianie wykopią wojenny topór w Paryżu?\nNiedziela, 17 października 2004 (08:25)\nAlfred Czerwony Obłok z Południowej Dakoty w USA, wódz indiańskiego plemienia Siuksów, grozi procesem sławnemu paryskiemu kabaretowi "Crazy Horse". Indianie domagają się zmiany nazwy lokalu.\n"Crazy Horse" to imię sławnego wodza plemienia Siuksów. Przeszedł on do historii, stawiając czoła w XIX wieku amerykańskiemu wojsku, by bronić ziemi Indian i ich tradycji. Był jednym z ostatnich indiańskich wodzów, który poddał się białemu człowiekowi.\nJego potomek, 53-letni Alfred Czerwony Obłok, wręczył dyrekcji kabaretu list protestacyjny w imieniu całego plemienia Siuksow. Indianie są oburzeni faktem, że sławny paryski kabaret bez ich zgody używa i bezcześci pamięć walecznego Szalonego Konia.\nIch zdaniem półnagie kobiety z piórami, tańczące na scenie kabaretu, to obraźliwa aluzja do indiańskich pióropuszy. Czerwony Obłok grozi, że jeżeli dyrekcja kabaretu nie zmieni nazwy, delegacja Siuksów przyjedzie do Paryża i sprawa trafi do sądu.\nNewsDyskoteka na Wieży Eiffla, czyli Sylwester w Paryżu\n"Rzeczpospolita": Olga Tokarczuk zapłaci podatek od Nagrody Nobla?\nJaponia: 58 ofiar tajfunu Hagibis\nRekordowe subwencje. Ile otrzymają partie z budżetu?\nKorekty w składzie nowego rządu PiS. "To dyskusja na najbliższe dni"\n"El Chapo Azji" najbardziej poszukiwanym baronem narkotykowym na świecie


Strona główna > Metalowe Wersety\n544 strony, miękka oprawa\nAkurat mieszkałem w małej miejscowości w Zagłębiu Śląsko-Dąbrowskim, gdy mój (niedługo zresztą wcześniej poznany) kumpel - Piastol przywiózł mi swego znajomka z Tarnobrzega. Gentlemanem tym był Wojtek Lis - jak się okazało - człek zainteresowany historią polskiej, metalowej, undergroundowej sceny oraz moimi wspominkami z tamtego okresu. Nie bez powodu piszę "gentleman", bo świeżo poznany znajomy ujął mnie swym spokojem, kulturą osobistą, a także sporą wiedzą na temat tamtego, minionego szaleństwa. Minęło pewnie ze 20 lat od tamtej chwili, a ja wciąż utrzymuję dość ścisły kontakt z tymi dwoma, dosyć wyjątkowymi osobami.\nDziś przyszło mi napisać parę słów wstępu do kolejnej książki Wojtka Lisa - najważniejszego kronikarza polskiej, metalowo - undergroundowej rebelii lat 80. i 90. XX wieku. Kolejnego jego dzieła, będącego próbą przywrócenia pamięci o kapelach, ludziach, zdarzeniach i klimatach związanych z polskim heavy metalem tamtych lat. Kto by wtedy pomyślał, że o tych odmieńcach i odszczepieńcach, wzbudzających strach na polskich ulicach będą pisane książki… Że ta kultura muzyczna, zwana przez wielu tzw. znawców muzyki antykulturą, pomijana w mediach (z małymi wyjątkami), często określana przez te media „siedliskiem szatana”, doczeka się poważniejszego potraktowania i głębszej analizy. Z zaskoczeniem odkrywam, co wyrosło z tych kudłatych wesołków, dla których - wydawało się, że ważne są głownie trzy rzeczy: dobra muza, doborowe towarzystwo i procentowe klimaty. Po latach dowiaduję się, że pokończyli dobre uniwersytety, wykładają na uczelniach w kraju i za granicą, obsadzają wysokie państwowe stanowiska, poodnajdywali się w różnych biznesach, wciąż dają sobie radę na muzycznych scenach, czy zajmują się dziennikarstwem etc. etc.\nWiększość czytelników tych słów zapewne wie, jaką rolę w przywracaniu tej pamięci miała "Jaskinia hałasu"- rewolucyjne wydawnictwo na polskim, muzycznym rynku (książka napisana ręką Wojtka Lisa oraz Tomka Godlewskiego - graficznie opracowana zresztą przez Piastola). Ale pewnie znacznie mniej osób zdaje sobie sprawę z tego…\nFragment wprowadzenie do książki, które napisał Krzysztof "Axer" Golec, były menadżer zespołu SLASHING DEATH.\nTe wywiady to nie tylko nostalgia, ale też kulturowe archiwum gatunku. NNCh to był zine, jakich już nie ma - oczywiście podziemny, koniecznie bluźnierczy, zdecydowanie niszowy w doborze zespołów, ale przede wszystkim ironiczny, a tą jakością może pochwalić się bardzo niewiele undergroundowych publikacji.\nPaweł Frelik (amerykanista, tłumacz, profesor UMCS, w latach 1992-2006 zastępca redaktora naczelnego Thrash'em All, autor wielu tekstów zespołu VADER).\nDzisiaj, kiedy chcesz dowiedzieć się czegoś o swojej ulubionej kapeli albo posłuchać konkretnego wykonawcy wchodzisz do internetu i masz to, czego szukałeś. A kiedyś, kiedy nie było internetu? Był Metal Hammer. Owszem - fajnie wydany, na dobrym papierze i z plakatami zespołów. Było tam wiele o zachodnich wykonawcach, ale o polskich grupach nic albo prawie nic. I co wtedy? Całe szczęście byli i są pasjonaci i prawdziwi fani polskiej sceny metalowej. Pasjonaci tacy, jak Wojtek Lis. Wojtek - człowiek, który o metalu na krajowym podwórku wie niemal wszystko, a jeśli czegoś nie wie, to potrafi to wyciągnąć od ludzi, z którymi przeprowadza wywiady. Wojtek należy do tej części ludzi, którzy zawsze robili i robią to, co kochają. A dodatkowo to, co robi dostarcza radości i wspomnień nam czyli czytelnikom.\nGrzegorz Miszuk (lider, wokalista i perkusista zespołu MERCILESS DEATH).\nTak sobie myślę, że idiom „zjeść na czymś zęby” niesie w sobie podwójną impertynencję. Pośrednio sugeruje bowiem zaawansowany wiek konsumenta zębów, a na dodatek jest źle kamuflowaną aluzją, że pora już na wizytę u protetyka. Jako człowiek dobrze wychowany nie chcę zaglądać Wojtkowi Lisowi ani do metryki, ani – tym bardziej – do jamy ustnej. I bez tego wiem jednak na sto procent, że na metalu zjadł chłop zęby. By się o tym przekonać, wystarczy sięgnąć po współtworzoną przez niego „Jaskinię hałasu” bądź po numer któregoś z zine’ów, na łamach których publikował. Zine – zjawisko wydawnicze właściwe oczywiście nie tylko metalowemu podziemiu, ale zawsze napędzane entuzjazmem pasjonatów. Przy czym Wojtek z podziemnego aktywisty przedzierzgnął się już jakiś czas temu w uznanego literata, pasji nie straciwszy. „Metalowe wersety” to antologia wywiadów, jakie przeprowadził właśnie dla zine’ów. Tym sposobem rozmowy, które kiedyś ukazywały się na przykład w niskonakładowym periodyku z pewną częścią ciała znanej osobistości w tytule, są dostępne na półkach księgarń całej Polski. Metal znów zwyciężył.\nMaciej Krzywiński (Metal Hammer / Musick Magazine / Radio Merkury).\nMainstreamowe media to dla wielu z nas termin o mocno pejoratywnym znaczeniu. Nikt nie chce ich czytać, słuchać czy oglądać, nikomu nie są potrzebne ich treści i metody wciskania ludziom tej ciemnoty. Niejasne intencje właścicieli plus dyskusyjne umiejętności piszących - to definicja tego, co ma budować naszą wiedzę na temat świata? Pieprzyć to! Nie jesteśmy skazani na taki stan rzeczy, mamy wybór. Alternatywą są prawdziwi ludzie, pełni pasji i zaangażowania. Bez względu na to, czy rozmawiamy o pisaniu podręczników i encyklopedii, czy o klejeniu zine'ów odbijanych za grosze w punkcie xero, twórca oddany bez reszty przyświecającej mu idei jest gwarancją wartościowych informacji. Może czasami za bardzo odleci, może emocje go zjedzą w trakcie pisania recenzji, albo o czymś zapomni, bo impreza po koncercie skończyła się nad ranem, jednak cały czas to i tak będzie lepsze niż rzemieślnik piszący pozbawione duszy teksty na każdy temat. Wojtek Lis pisze z niebywałą pasją. Nie ma co do tego dyskusji. Wkłada masę energii w to co robi i często potrafi zaskoczyć kolejnymi pomysłami. Człowiek przyłapuje się na myśleniu typu: "że też mu się chce". Ale bądźmy szczerzy - skoro każdemu z nas chce się dowiadywać nowych rzeczy, szukamy potwierdzonych informacji i wciąż jesteśmy głodni treści - to ktoś to musi robić. Najświętsze Napletki Chrystusa pożyczałem od kolegi, który po kilku latach wyjechał na stałe do Anglii. Teraz bardzo za nimi tęsknię. Na szczęście Wojtek Lis jest cały czas na miejscu i działa z takim zapałem jakby jutra miało nie być. Dziękuję i trzymam kciuki za kolejne pomysły!\nPiotr Miecznikowski (Noise Magazine / Tattoofest).\nKto zna dotychczasową twórczość Wojciecha - z dawniejszych czasów, jako zinowyrobnika („Najświętszy Napletek Chrystusa”) lub bardziej współczesną - książkową ("Jaskinia hałasu - wspólne dzieło z Tomaszem Godlewskim; solowy "Decybelowy obszar radiowy"), ten wie, jak ważne dla Lisa w jego poczynaniach jest 'odpowiednie rzeczy dać słowo'. Jestem pod wrażeniem tytanicznej pracy wykonywanej podczas przygotowań do poszczególnych przedsięwzięć. Z iście benedyktyńską cierpliwością stara się jak najgłębiej wejść w temat, drążąc różne możliwości, wątki czy sposobności; dotrzeć do jak największej liczby świadków, mogących dać świadectwo ze swojej perspektywy. Prośbą, groźbą (słowną), anegdotą lub szantażem (emocjonalnym) dąży do celu, uzyskując wiedzę jakiej nie powstydziłby się 'czekista z Łubianki' (śmiech). Pamięć ludzka lubi płatać figle, więc czasami okazuje się w praniu, że to Wojciech ma większą wiedzę na zadany temat, niż zalewany gradem pytań interlokutor. Stara się on ocalić od zapomnienia i utrwalić dla potomności fenomen głównie krajowego (choć nie tylko) podziemia z lat 80. i 90. ubiegłego stulecia. Bohaterami jego potyczek słownych bywają ludzie i zespoły, dawno pokryte kurzem zapomnienia, które przemknęły niegdyś – niczym komety - przez scenę, z daleka od głównego nurtu, zostawiając po sobie li tylko lokalne piętno. Czas poświęcony na lekturę niniejszej książki, z pewnością nie będzie czasem straconym.\nJarosław 'aNZ' Giers (Rzeźnia-Antyradio)\nKolejna publikacja Wojciecha Lisa – człowieka, który nie tylko poznał Metalowe Podziemie od podszewki w latach 80/90 XX wieku ale i doświadczył tego zjawiska empirycznie, a także współtworzył je poprzez swoją działalność para-dziennikarską, chociażby w podziemnych magazynach Najświętszy Napletek Chrystusa’zine (NNCH’zine), Daily Horror’zine, Old School Metal Maniac’zine i kilku innych, gdyż Underground nie tylko tworzą sami muzycy i ich fani, ale także twórcy podziemnych pism i dystrybutorzy muzyki.\n„Metalowe Wersety” to nostalgiczna sentymentalno-retrospektywna podróż do Metalowego Światka (zaczynająca się od końca lat 70-tych XX wieku, podążając głównie przez lata 80-te, z krótkimi przystankami w latach 90-ych i kończąc się już w czasach obecnych), który wówczas (na przełomie lat 70/80) powstawał wraz z młodymi kapelami stawiającymi pierwsze kroki na muzycznej scenie.\nKsiążka jest doskonałym uzupełnieniem do wydanej wcześniej „Jaskini Hałasu”. Jednak tutaj głównymi bohaterami są przede wszystkim muzycy tworzący wówczas kapele ważne dla ówczesnej Polskiej Metalowej sceny jak IMPERATOR, OPEN FIRE, CONVENT, LASTWAR, ALASTOR, GENEZA AGRESJI, EXORCIST, KREON, LORD VADER, VADER, STOS, CETI, PANDEMONIUM, RIVERSIDE, MAGNUS, QUO VADIS, SLASHING DEATH, ALKOHOLIKA, EGZEKUTHOR, WILCZY PAJĄK, HOLY DEATH, MARKIZ DE SADE, MERCILESS DEATH, KREON, ARMAGEDON, DANGER DRIVE, BETRAYER, UNBORN, SCARECROW, GHOST, BLOODY PSYCHO, PASCAL, HEKTOR. Oczywiście nie jest to pełna list. Kolejnymi bohaterami są również osoby ważne dla Metalowej sceny i jej rozwoju (w związku ze swoją działalnością), czyli Jacek Adamczyk (pomysłodawca Metalmanii, twórca festiwalu Thrash Camp, dziennikarz piszący o Metalu w prawie zapomnianych już dzisiaj oficjalnych periodykach „Na Przełaj” i „Razem”), Staszek Wójcik (twórca festiwalu Drrrama), twórcy Silent Tears’zine, Eternal Torment’zine oraz ciekawa postać, prof. Wojciech Kajtoch (wykładowca z UJ, publicysta między innymi na temat zine’ów).\nWersety zawierają wywiady przeprowadzone przez ostatnie 20 lat, które ukazały się w różnych pismach związanych z Metalową sceną (chociażby w NNCH’zine, Daily Horror’zine, Old School Metal Maniac’zine), które zostały dobrane tematycznie by stworzyć tą opasłą całość.\nSpośród setek pytań wyłaniają się pytania sztandarowe dotyczące genezy inspiracji muzyką Metalową, pierwszych koncertów, wspólnych imprez, a także waśni i „walk plemiennych” pomiędzy ówczesnymi Metalowcami oraz starć z Milicją czy innymi subkulturami z czasów PRL-u, a także porównań do dzisiejszego środowiska Metalowców oraz wątków biograficznych poszczególnych kapel.\nKsiążka ozdobiona jest czarno-białymi archiwalnymi zdjęciami rozmówców i kapel oraz kopiami stronic podziemnych magazynów NNCH’zine i Daily Horror’zine czy Old School Metal Maniac’zine, które prezentują ich okładki, wywiady, grafiki i fotki (nierzadko przeznaczone tylko dla widzów dorosłych).\n„Metalowe Wersety” to lektura idealna dla weteranów muzyki Metalowej, którzy z nostalgią powrócą wspomnieniami do czasów swojej młodości, młodzieńczego buntu i fascynacji muzyką. Natomiast młodzi adepci Metalowej sztuki, którzy poważnie traktują swoje podejście do tej muzyki powinni sięgnąć po ten tytuł by poznać sporą część historii Metalu w Polsce.\nLektura „Metalowych Wersetów” sprawiła mi wiele radości. Wojciech Lis z niezwykłą, niemal zegarmistrzowską precyzją podjął się przygotowania tytanicznego dzieła na temat naszej podziemnej sceny. Dzięki gromadzonym przez lata materiałom możemy teraz cieszyć się zawartością tej arcyciekawej książki. „Metalowe Wersety”, to prawdziwa Biblia Metalu. Na niespełna 550 stronach znalazło się sporo naprawdę ciekawych wywiadów. Wystarczy wymienić kilka z nich by wiedzieć, że to naprawdę bardzo interesująca pozycja. Otwierający całość wywiad z pierwszym perkusistą legendarnego IMPERATOR - Adrianem, rozmowa z Michałem Wąsewiczem z fenomenalnego LASTWAR, oczywiście nie mogło zabraknąć rozmów z przedstawicielem warszawskiego EXORCIST - Tomkiem „Skeletonem” Godlewskim czy z Robem„Banditem” Szymańskim z wielkiego MAGNUS. Ponadto znajdziemy tutaj bardzo ciekawe wywiady z Marcinem Wawrzyńczakiem (ETERNAL TORMENT ZINE), liderem BETRAYER - Piotrem „Berialem” Kuziołą, Grzegorzem Siwym Styp-Rekowskim z EGZEKUTHOR, Robertem „Khronossem” Jasieńczukiem z DETHRONER i nieżyjącym już Robertem „Astarothem” Struszewskim, byłym basistą VADER.Nie zabrakło niezwykle interesującego wywiadu z wodzem naczelnym IMPERATOR czyli Piotrem „Barielem” Tomczykiem. Znalazło się też miejsce na rozmowę z Grzegorzem „Wiechem” Miszukiem z MERCILESS DEATH i z Robem„Wolfem” Wiśniewskim z nieświętego SCARECROW.\nTo oczywiście tylko niektóre z wywiadów, które składają się na całość tej niesamowitej lektury. I choć większość z nich była mi już znana czy to z wcześniejszych publikacji Wojtka na łamach NNCH Zine, czy też z naszego OMMM (nie wspomnę o wywiadach, które były specjalnie przygotowywane z myślą obookletach wydawnictw Thrashing Madness), niemniej zebranie tych wszystkich materiałów w książkową całość nadaje im zupełny inny wymiar. Bardzo cieszę się , że udało się to wydać w takiej formie. Myślę, że dla wielu młodych wyznawców metalowej sztuki ten wolumen będzie doskonałym przewodnikiem po historii naszej podziemnej sceny. Z kolei dla ludzi w naszym wieku to wspaniała podróż w czasie, którą za pośrednictwem Wojtka możemy przeżyć jeszcze raz. Aż łezka w oku się kręci. Ożywają dawne emocje i wspomnienia tych wszystkich imprez, koncertów, przeżywania muzyki, tego maniactwa graniczącego z prawdziwym fanatyzmem czy wręcz opętaniem. „Metalowe Wersety” - moim zdaniem, to jedna z najciekawszych książek tego typu wydanych w naszym kraju. Myślę, że Wojtek przebił fenomenalną „Jaskinię Hałasu”.„Metalowe Wersety” to tytuł, który powinien znaleźć się na każdej półce szanującego się metalowca. Mam nadzieję,że taka książka doczeka się również innych wersji językowych.\nLeszek Wojnicz-Sianożęcki (Oldschool Metal Maniac Magazine)\nBardzo dobrze pamiętam pierwsze ziny, które trzymałem w rękach. Nie były metalowe, kupowałem je albo na Róbrege albo w Remoncie i były to oczywiście wydawnictwa punkowe. Jakiś czas później, w szkole średniej, zaczęliśmy z kolega sami robić zine'a. Nazywał się NIE. Ale spokojnie, kolega nie miał na imię Jerzy a jego uszy nie były takie diabelskie. Czytając tego typu wydawnictwa i samemu jedno robiąc przez jakiś czas, nabrałem szczególnego szacunku dla ludzi, którzy angażują swój czas i energię w tworzenie treści całkowicie niezależnych i traktujących o najgłębszych obszarach undergroundu. Wejście w scenę metalową wiązało się z koniecznością dotarcia do zupełnie nowego segmentu prasy kserowanej. Wizyty w Dziupli na Ząbkowskiej i sklepie Carnage Records pozwoliły szybko się w temacie odnaleźć. Do Najświętszego Napletka Chrystusa dotarłem kilka lat później, dzięki koledze, który miał w domu sporą kolekcję zine'ów z całej Polski. Niektóre profesjonalne z ciekawymi wywiadami i całkiem niezłą jak na te warunki poligrafią, inne bardzo ubogie i robione przez totalnych amatorów. Jedno co je łączyło to pasja i oddanie sprawie. W Napletkach widać było, że ich autor jest człowiekiem świadomym, umiejącym pisać i składać materiały, jednak tak samo jebniętym jak cała reszta tej sceny. Docieranie do zespołów, o których słyszało może kilka osób i które miały na koncie wydane na kasecie demo z nagraną próbą? Tak! Wypytywanie ludzi o rzeczy, o których istnieniu żaden oficjalny dziennikarz nie miał pojęcia? Oczywiście, że tak. Wojtek Lis znał scenę od podszewki, był w miejscach w których działy się rzeczy ważne, nieważne, śmieszne i tragiczne. A jeżeli sam nie był, to znał ludzi, którzy byli i widzieli. Umiał ich tak wypytać, żebyśmy my mogli sobie wyobrazić jak wyglądało logo Vader na masce samochodu Hołowczyca. Spisywał wszystko niestrudzenie i publikował w Najświętszych Napletkach. Fakt, że dziś bardzo trudno jest je kupić mógł być dość bolesny dla wielu fanów, ale na szczęście Wojtek ze swoim wydawniczym adhd zaradził na problem i wydał najciekawsze fragmenty Napletków w formie książki. Metalowe Wersety od pierwszych stron stały się moją ulubioną jak dotąd jego książką. Wywiady z muzykami takich kapel jak Imperator, Exorcist, Kreon, Stos, Holy Death czy Merciless Death, rozmowy z twórcami innych zine'ów i postaciami związanymi ze sceną, to nie tylko kopalnia wiedzy na temat polskiego metalu, to także obraz świata, który już odszedł i raczej nigdy nie wróci. To opowieść o Polsce przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych widzianej oczami chłopaków z długimi włosami, w katanach i adidasach za kostkę. Historia pełna wzruszeń i humoru, chwilami bardzo ciekawa, chwilami zaskakująca. Oczywiście obok walorów sentymentalno wspominkowych, książka Wojtka ma też bardzo ważny aspekt kronikarski i historyczny. Metalowe Wersety to zdecydowanie lektura obowiązkowa dla fanów metalu w każdym wieku, chociaż dla tych młodszych chyba nawet bardziej. To wiedza, bez której wasze pojęcie o metalu jest mocno niekompletne.\nPiotr Miecznikowski (NOISE Magazine)\nJest w tym jakaś krzepiąca ironia, że treści, które kiedyś ukazywały się w głębokim podziemiu na łamach niskonakładowego zine’a o wymownym tytule „Najświętszy napletek Chrystusa”, w Polsce Jarosława Kaczyńskiego i Tadeusza Rydzyka doczekały się opasłej antologii, której egzemplarze na mocy rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki znalazły się między innymi w zbiorach Biblioteki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wojciechu, tylko ten jeden makiaweliczny manewr wystarczyłby, abym polecał zakup „Metalowych wersetów”. Są jednak i inne powody. Zanim przejdę do sedna, przypomnę, skąd wziął się Wojtek i czego do tej pory dokonał, bo przecież nie każdy musi wiedzieć. Mowa o autorze, który swoje rozmowy z muzykami grup metalowych publikował nie tylko na łamach „Napletka”, ale i „Oldschool Metal Maniac”. Razem z Tomaszem Godlewskim napisał „Jaskinię hałasu”, sam podpisał się pod „Decybelowym obszarem radiowym”. Tym samym wyrósł Wojciech na archiwistę-idealistę, który na papierze chce najwyraźniej ocalić pamięć o polskim (głównie metalowym) undergroundzie sprzed lat kilkunastu i kilkudziesięciu. Lis obrał ciekawą strategię, bo zapraszał do rozmów tylko muzyków znad Wisły, i to wcale nie po to, by dać im szansę promocji ich najnowszych wydawnictw. Pewnie, można by wytoczyć zarzut, jakoby tego rodzaju publikacja nie była niczym ponad kumulację sentymentów ramoli. Nawet jeśli nią jest, to jest również obrazem polskiego metalu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, prawdopodobnie szokującym dla młodych czytelników, dla których hologramy wokalistów, płyty wydawane wyłącznie w formatach cyfrowych i crowdfunding to chleb powszedni. Podziwiam Wojtka za ogrom pracy włożonej w rekonstrukcję tego obrazu, ale nie tylko za to. Również za odwagę. Ja miałbym wielkie opory, by wracać do pierwszych wywiadów, jakie zdarzyło mi się przeprowadzić. Autor „Metalowych wersetów” odgrzebał zapisy rozmów nawet sprzed dwóch dekad – co ciekawe, im mniej w nich o dźwiękach jako takich, tym jest ciekawiej – i postanowił zachować je w niezmienionej formie. To dobrze, że nie zechciał igrać z duchem epoki, ale wydaje mi się, że solidna redakcja jednak by nie zaszkodziła. Chyba nikt by nie stracił, gdyby na przykład z rozmowy sprzed kilku lat wyeliminowano wzmianki o tym, wzór jakiej koszulki pojawi się na rynku w najbliższej przyszłości… Zgodnie ze zwyczajem wydawnictwa Kagra szokujące pozostaje podejście do edycji tekstu. Tym razem każdy akapit w wypowiedziach rozmówców Lisa rozpoczyna się cyfrą. Może to moje czepialstwo nie jest na miejscu, gdy mowa o treściach wyrosłych na zine’owym podglebiu, ale jako autor z trudem zniósłbym takie zaniedbanie. Podobnie jak korektę, przez którą prześlizgnęło się słowo „kompać”.\nMaciej Krzywiński (Metal Hammer Polska)\nNadworny kronikarz polskiej sceny metalowej, czyli Wojtek Lis uderza po raz kolejny! To już trzecia książka z jego udziałem opowiadająca, w sposób pośredni lub bezpośredni o historii polskiego metalu, dlatego takie miano jak najbardziej mu się należy. „Metalowe Wersety” to jednak nie zwykła książka, lecz zbiór rozmów autora z różnymi ludźmi związanymi z polskim metalem, przeprowadzonych w latach 1997-2017. Większość z tych wywiadów zamieszczona została w Wojtkowym zinie Najświętszy Napletek Chrystusa, ale są też teksty z innych pism. Ilość przepytanych ludzi jest naprawdę porażająca, znajdziemy tu większość zespołów i osobistości które w jakiś tam sposób współtworzyły polską scenę metalową w latach 80. i na początku lat 90. Oczywiście zawsze można by wskazać osoby, których tutaj zabrakło, a ich głos mógłby okazać się ważny, ale takich ludzi naprawdę nie ma zbyt wielu. Rozmowy są różne, jedne lepsze, bardziej wciągające inne mniej, ale wszystkie w jakiś tam sposób pokazują jak muzyka metalowa rodziła się i stawiała pierwsze kroki w naszym kraju. Przeróżnych faktów, anegdot i ciekawych historyjek z „tamtych lat” jest tutaj cała masa. Patrząc z perspektywy dzisiejszych realiów trudno uwierzyć, że tak właśnie wyglądała rzeczywistość te trzy dekady temu. Bardzo dobrze że Wojtek i wydawnictwo Kagra zdecydowali się zebrać wszystkie te sentymentalne opowiastki w jednym miejscu, bo taka książka z pewnością będzie bardziej trwałym i przede wszystkim oficjalnym świadectwem tamtych ludzi i zdarzeń. Może brzmi to trochę górnolotnie, ale ten zbiór rozmów dokumentuje historię, która z dnia na dzień staje się coraz bardziej odległa. Dzisiaj przecież, dla przeciętnego nastolatka okres lat 80. jest tak samo odległy i abstrakcyjny jak na przykład dwudziestolecie międzywojenne. Rzeczywistość była wtedy całkiem inna, inne były priorytety i między innymi także o tym można wyczytać na kartach „Metalowych Wersetów”…\nTeraz kilka słów o technicznej stronie książki. W środku znajdziemy oczywiście sporo archiwalnych zdjęć , jest sporo skanów z dwóch pierwszych numerów NNCh zine, brakuje mi jedynie logówek zespołów, których dotyczy dana rozmowa. Dziwnym i niezrozumiałym dla mnie zabiegiem jest numerowanie pytań (to by jeszcze obleciało) i poszczególnych akapitów w odpowiedziach. Dosłownie kilka wywiadów jest bez tej numeracji i wyglądają one bardziej naturalnie. Fajnym patentem jest uzupełnienie/uaktualnienie przeprowadzonego kilka lat wcześniej wywiadu, tak jak miało to miejsce przy okazji rozmowy z Krakusem. Szkoda, że autor nie zdecydował się na taki zabieg częściej, choć z drugiej strony zdecydowana większość rozmów dotyczy spraw przeszłych, które raczej uaktualniania nie wymagają. Oczywiście to są szczególiki, które raczej nie mogą wpłynąć na ocenę końcową tej publikacji. A ta może być tylko jedna: kupować i czytać to dzieło, jeśli mienicie się metalowcami!\nGrzegorz Kiecok (Metal Rulez)\nPo "Decybelowym obszarze radiowym" oraz "Jaskini hałasu", której jest współautorem, Wojciech Lis podpisał się pod książką stanowiącą swoistą antologię jego aktywności dziennikarskiej. Starszym załogantom nie trzeba przypominać zina o wstrząsającej nazwie Najświętszy Napletek Chrystusa, na łamach którego Wojtek przepytywał uczestników krajowego podziemia metalowego heroicznych lat 80., ale w jego CV pojawiają się też nazwy tak pamiętnych periodyków jak Infernal Death czy Fuckin Bitch. W "Metalowych wersetach" mamy potężny wybór wywiadów przeprowadzonych na przestrzeni lat na potrzeby niezależnej prasy. Praktyczne "who's who" zarówno pionierów krajowego undergroundu (Magnus, Slashing Death, Vader, Imperator, Holy Death), jak i formacji, które zdążyły otrzeć się o tzw. estradę (CETI, Stos, Wilczy Pająk). Sentymentalna podróż dla wiarusów i lekcja historii dla młokosów. Nawet jeśli nie wszyscy indagowani okazali się po latach zdolni do wydobycia z siebie głębszej refleksji, niż utyskiwanie na wszechobecny internet i brak metalu w mediach. Od siebie zaś dodam, że wielce uradowała mnie obecność w tym kudłatym towarzystwie promotora mojej pierwszej pracy dyplomowej.\nEl Profesore, kłaniam się!\nSebastian Rerak (Mystic Art)\nAdres URL źródła: http://ww.kagra.com.pl/heavy-metal/metalowe-wersety