Dzienniczek miłości i wdzięczności Marty Obryckiej | Codziennie Pewna Siebie\nDzienniczek miłości i wdzięczności Marty Obryckiej\n2 lutego 2016 | Bez kategorii\nMarta Obrycka, Zen Coach, Ambasadorka akcji „Polko, pokochaj siebie prawdziwą” przez cały luty będzie prowadziła na stronie swój Dzienniczek miłości i wdzięczności. Zapraszam Was Kochane do inspirowania się i dzielenia swoimi wrażeniami w komentarzach.\n2 lutego 2016 r., wtorek\nWieczór. Światło świec, smakowita herbata, nastrojowa muzyka… Czas na świętowanie mijającego dnia, podelektowania się raz jeszcze tym, co się dziś wydarzyło. Uwielbiam ten moment, gdy otwieram wieczorem mój dzienniczek i piszę o tym za co jestem wdzięczna tego dnia, czego się nauczyłam, co mnie zainspirowało i poruszyło. Zapisuję tam jeszcze wiele innych różności, jednak głównymi bohaterami są wdzięczność i miłość.\nTak to właśnie WDZIĘCZNOŚĆ i MIŁOŚĆ jest w mojej codziennej przygodzie życia najważniejsze. Stale uczę się na nowo kochać siebie taką, jaką jestem. Doceniać też siebie. Być wdzięczna sobie za to co robię nie tylko dla świata, innych ludzi, różnych projektów ale dla samej siebie. To niezwykłe jak życie staje się piękniejsze, gdy jestem dla siebie samej bardziej kochająca, miła, empatyczna, czuła, delikatna, doceniająca, wyrozumiała.\nDziś od rana nuciłam sobie różne przeboje aż nagle przyszła do mnie piosenka zespołu T.Love „I love you”. To dopiero było ciekawe przeżycie! Zatrzymałam się, odetchnęłam i poczułam, że to jest teraz PIOSENKA DLA MNIE ODE MNIE! Tak! Znalazłam tą piosenkę, zadedykowałam ją sobie samej i bardzo uważnie wsłuchałam się w tekst. Ależ to było niesamowite uczucie! Śpiewać dla samej siebie „Oh yeah! Chcę Ci powiedzieć I love you, I love you, I love you, I love you”. Doprawdy ubawiłam się do łez!\n…ale były też i łzy wzruszenia gdy pojawiły się słowa:\n„Tylko na Tobie naprawdę mi zależy\nW powietrzu czuję, czegoś mi brakuje”.\n…i jak tu się nie zgodzić jak to prawda! Bo kiedy znikam, kiedy mnie nie ma DLA SAMEJ SIEBIE to bardzo czuję, że czegoś mi brakuje! Wtedy o pełni szczęścia nie ma mowy…\nJaka to kompletnie inna perspektywa! Wyznanie miłości, ważności nie w kierunku innej osoby tylko dla mnie samej! Każda nuta nabrała innego znaczenia. Niby to taka lekka piosenka a zrobiła swoje – zainspirowała mnie do tego, by zacząć dedykować sobie samej piosenki, śpiewać je i czuć jak trafiają do mojego własnego serca!\nA jaka piosenka jest dziś dla Ciebie?\n3 lutego 2016 r., środa\nTo był bardzo intensywny dzień. Akurat remontuję moją przestrzeń, więc było co robić. Wspaniale być w tym stanie flow i kreować. Było też dużo fizycznego działania, więc teraz czuję jak moje ciało jest zmęczone. Oczywiście do tego było jeszcze tyle innych spraw i „spraweczek”. To niesamowite ile może się wydarzyć jednego dnia! W jak wiele wątków jesteśmy zaangażowani…\n…a teraz czas się zatrzymać. Chwila zanurzenia się w swoje serce. Głęboki oddech. …i jeszcze jeden… i jeszcze jeden. Czas by pięknie uczcić to mijające „dziś”. Moment by zapytać siebie:\nJAK DZISIAJ CHCĘ SIEBIE NAGRODZIĆ ZA TEN CUDNY DZIEŃ, ZA TO WSZYSTKO CO DZIŚ WYKREOWAŁAM, CZEMU DAŁAM SWOJĄ UWAGĘ I ENERGIĘ?\nCo będzie moim wyrazem miłości dla samej siebie dzisiaj?\nUśmiechnęłam się baaaardzo szeroko. O tak! Wiem czego teraz pragnę – długiej kąpieli z cudną muzyką, świecami, naparem ulubionych ziół. Tak, czas na moje domowe SPA! Uwielbiam chwile w mojej wannie! Tam czas się zatrzymuje, ciało się relaksuje, dusza się raduje a umysł sobie obserwuje jak ja się tym rozkoszuje! Tak! To właśnie to!\nJakie to wspaniałe, że we własnym domu można zrobić dla siebie tak wiele. Nawet taka codzienna czynność może zmienić się w boski rytuał, coś magicznego i specjalnego!\nA Ty jak siebie dziś nagrodzisz za ten dzień?\n4 lutego 2016 r., czwartek\nSłodki dzień! Nie tylko dlatego, że to „tłusty czwartek”. …choć to za jego przyczyną mogłam cieszyć się słodką niespodzianką. Tak, dziś rozczuliłam się do łez za sprawą faworków! To były bardzo specjalne faworki bo zrobione własnoręcznie z serca przez moich kochanych Przyjaciół (Alicję z Rodzinką) i to ze szczególną dedykacją!\nDziś zatem ROZPŁYWAŁAM SIĘ W SŁODKIEJ WDZIĘCZNOŚCI ZA PRZYJAŹŃ I WSPANIAŁYCH LUDZI, KTÓRYCH MAM WOKÓŁ MNIE.\n…i choć każdego dnia piszę w moim dzienniczku wdzięczności jak bardzo dziękuję za cudnych Towarzyszy mojej drogi, to dziś nabrało to innego wymiaru. Tak, doceniłam też to, że pozwalam sobie samej na przyjęcie tej obfitości, prezentu, wyrazu miłości od bliskich mi Osób. Że tak na 100% cieszę się tym, wzruszam, delektuję!\nTO PRZYJMOWANIE DOBRA TO DOPIERO JEST WYRAZ MIŁOŚCI DO SIEBIE! Na dodatek nie tylko do siebie ale i zarazem do innych! Piękna kombinacja sycąca wszystkich. Bo przecież aby ktoś mógł dać prezent, ktoś ten prezent „musi” przyjąć.\nBardzo mi ciekawie było tego doświadczać, tej innej strony obdarowywania. Sama uwielbiam robić niespodzianki, coś szczególnego, prezenty innym – to mój sposób na wyrażanie miłości, ważności, tego co mam w sercu, jak jestem wdzięczna tej osobie za to, że jest w moim życiu. Robię to bardzo często, stwarzając okazje. A tu proszę – teraz jestem po drugiej stronie! Jakże to jest cudne!\nOczywiście faworki w tym wszystkim są symbolem (choć namacalnym i bardzo smacznym). Symbolem połączenia między nami, więzi, czułości, myślenia o sobie wzajemnie z uśmiechem. … to właśnie tak bardzo słodko porusza moje serce i sprawia, że moja wdzięczność rozrasta się i rozrasta!\nA Ty do Kogo czujesz dzisiaj wdzięczność za to, że jest w Twoim życiu?\n5 lutego 2016 r., piątek\nPoranek. Tak dobrze mi się spało i śniło o kolorowych podróżach, że obudziłam się znacznie później niż planowałam i chciałam… Ajjj! Co teraz?!!! Dylemat czy dać sobie czas na to wszystko co robię każdego ranka czy „lecieć” załatwiać te wszystkie pilne sprawy?\nHmmm…. Przecież uwielbiam zaczynać dzień delikatnie z cudowną muzyką, potem czas na rytuały tybetańskie (taki zestaw pięciu ćwiczeń), chwila na medytację i inne różności. Kończę to ważnymi pytaniami, które pochodzą z Zen Coachingu: Jaka jest moja intencja na ten dzień? Jakich jakości chcę dziś doświadczać? Co zapraszam dziś do mojego życia? Podejmuję też decyzje – jakie 3 rzeczy/sprawy chcę tego dnia załatwić/dopiąć/zrobić/wykreować. Gdy tak zaczynam dzień, to jestem uśmiechnięta od rana, czuję energię do działania, pojawiają się pomysły, jasność w którym kierunku zmierzam.\nNo tak, ale przecież te ważne sprawy czekają! Przespałam czas! Teraz pora na działanie! „Terminy gonią”! STOP. Zauważyłam jak całe moje ciało się spięło, jakie reakcje się pojawiły…. Pooddychałam głęboko… Czy rzeczywiście „świat się zawali” jak jednak dam sobie czas na taki poranek, który będzie mnie wspierał? Czy rzeczywiście to będzie dla mnie dobre jak powiem sobie nie a te sprawy zrobię ważniejszymi niż ja sama? Kiedyś tak robiłam i to wcale nie było dla mnie zdrowe… O NIE !!! Właśnie to będzie moim wyrazem miłości dla siebie dzisiaj – dam sobie czas na to, co jest dla mnie ważne i wspierające! Poczułam radość i błogą ulgę.\nTo niesamowite! Poszłam za sercem i wiecie co? Miałam potem tyle energii i jasności w sobie, zadowolenia, docenienia, że załatwiłam więcej spraw niż na dziś zaplanowałam! Teraz mój dzienniczek wdzięczności i sukcesów „pęka w szwach” od dzisiejszych dobrodziejstw!\nA Ty co zrobisz dla siebie o poranku?\n6 lutego 2016 r., sobota\nObcowanie z naturą to coś niesamowitego! Taka jestem wdzięczna za to, że „na wyciągnięcie ręki” i nogi mam(y) dostęp do pięknych miejsc! Zawsze kochałam być w naturze, spacerować, biwakować, być nad wodą. Oczywiście życie w Warszawie i mnóstwo projektów, w które bez reszty się angażowałam, pochłaniały mój czas na tyle skutecznie, że rzadko chodziłam na spacery… Wcale z tego powodu nie byłam szczęśliwa. Bardzo tęskniłam za naturą, byciem na powietrzu. Potem zmieniłam dużo w mojej rzeczywistości. Do tego przeprowadziłam się i widziałam co chcę zrobić inaczej w nowym miejscu. Pamiętam jak postanowiłam 1 stycznia 2015 roku, że będę każdego dnia chodzić na spacery. Wtedy jeszcze mieszkałam we Włoszech i cieszyłam się z odkrywania kolejnych nowych miejsc. Co ciekawe to moje postanowienie o spacerowaniu, byciu na powietrzu w 98% dotrzymuję do dzisiaj! Czasami to wielkie wyzwanie by tak właśnie było, gdy na przykład jest śnieżyca, bądź jestem w podróży ponad 30 godzin, czy z innych losowych przypadków. Z ciekawością obserwuję jednak to, że siła mojej intencji by być każdego dnia na powietrzu jest taka niezwykła, że rzeczywiście tak się dzieje! Tak, daję temu uwagę – czasami zamiast jechać gdzieś tramwajem/autobusem/metrem wybieram spacer do celu. Czasami idę z kimś a czasami sama. Czasami spaceruję parę godzin a czasami choć 20/30 minut (gdy np. było bardzo bardzo mroźno).\nTak, wdzięczna jestem bardzo za cudną naturę jaką mamy wokół siebie!\nTak, jestem bardzo wdzięczna sobie, że wychodzę z domu by pobyć z naturą, poobserwować to co mnie otacza, popodziwiać, zaciekawić się, pooddychać, poruszać ciało, inspirować się. Dziękuję!\nOczywiście mam wiele swoich ulubionych miejsc do spacerowania, bycia z naturą. Uwielbiam m.in. cieszyć się jeziorem w moim rodzinnym Ełku. Gdy odwiedzam moje miasto to odwiedzam i jezioro. …i zawsze jest inaczej, wyjątkowo!\nA co Ciebie wspiera?\n7 lutego 2016 r., niedziela\nDziś chcę wyrazić jak bardzo jestem wdzięczna za technologię, która mnie wspiera. Teraz tu mam na myśli Internet i telefon. Tak, to dzięki nim mogę mieć stały kontakt z ważnymi dla mnie ludźmi. Z tymi, za którymi bardzo tęsknię, kocham, troszczę się, chcę przekazać jakieś ważne informacje bądź po prostu wyrazić co czuję. To niesamowite jakie to jest teraz proste! Wystarczy wykonać prosty ruch i już mogę rozmawiać z Bliskimi, którzy są blisko i bardzo bardzo daleko! Pamiętam czasy, kiedy telefon był czymś luksusowym. Wspominam też budki telefoniczne, żetony i karty. To też było urocze. Wtedy rozmowa z kimś była prawdziwym wydarzeniem! Dziś wciąż każda rozmowa budzi we mnie wiele emocji. Tym bardziej, że możemy się nie tylko usłyszeć ale i zobaczyć, wysłać sobie nawzajem zdjęcia, filmy. Piękne! Oczywiście nie zastąpi to kontaktu fizycznego, „oko w oko” w tej samej przestrzeni, jednak w momentach gdy nie jest to możliwe bardzo doceniam to, że nadal możemy się usłyszeć.\nTak, jestem ogromnie wdzięczna za to, że mam tyle możliwości by być w kontakcie z ważnymi dla mnie Osobami! Cudowne!\nA Ty co doceniasz ?\nKocham podróżować! Już od ponad 9 lat podróże na stałe są wpisane w moje życie. Dużo podróżowałam z racji koncertów (byłam menadżerką 4 zespołów muzycznych), potem zaczęła się moja przygoda z warsztatami rozwojowymi. Oczywiście jest też bez liku podróży „wypoczynkowych” a raczej „przygodowych” z Bliskimi, Ukochanymi, Przyjaciółmi a czasami samotnie. Pani walizka jest jedną z moich bardzo wiernych oddanych przyjaciółek. Tych wszystkich pięknych wspomnień pewnie bym nie miała gdyby nie te możliwości przemieszczania się….\nDziś pragnę wyrazić, że bardzo jestem wdzięczna za środki transportu! Za autobusy, pociągi, samoloty, tramwaje, samochody, metro, statki, łodzie, rowery itd. Tak! Bardzo je wszystkie doceniam. Cieszę się, że żyję w takich czasach, w których mogę szybko, często, wygodnie się przemieszczać. Za to też, że ważne dla mnie osoby mogą docierać do mnie.\nWdzięczna jestem także dla wszystkich kierowców, dzięki którym cała i zdrowa docieram do celu! Cudownie, że robią to co robią! Dzięki nim mogę wykorzystać czas podróży na różne sposoby.\nJestem też bardzo wdzięczna za to, że każda podróż jest przygodą, zmianą perspektywy, inspiracją, możliwością poznania nowych ludzi i miejsc. Dla mnie czas gdy przemierzam kilometry to też okazja do czytania książek, medytowania, rozmów z nowymi ludźmi, chwila by się zatrzymać.\nA czym dla Ciebie są środki transportu?\nMawiają „jesteś tym co jesz” i coś w tym jest! Zachwycam się tym, jak to co jem wpływa na mnie, na moje samopoczucie, energię, ciało, podejście do życia. Już od paru lat z uwagą wybieram to co jem. Podążam za intuicją i za tym, za czym tęskni moje ciało, czego potrzebuje teraz. To wpływa też na to jak gotuję, gdzie i z kim co jem.\nDziś wyrażałam moją miłość i troskę o siebie poprzez delektowanie się ulubionym risotto dyniowym! Ależ jestem wdzięczna, że takie przepyszności można „zjeść na mieście”! To była prawdziwa uczta dla ciała i ducha! To smakowanie każdego kęsa, rozpływanie się… Cudne doznania tym bardziej, że w doborowym towarzystwie!\nJestem taka wdzięczna za to, że są miejsca z dobrą żywnością i że powstaje ich coraz więcej! Cieszę się ogromnie z tej nowej mody na zdrowe jedzenie! Ten trend wyraźnie służy i niech się rozrasta.\nCzuję wielką wdzięczność także dla wszystkich ludzi, dzięki którym mogę jeść pyszne dania, warzywa, owoce, kasze. Przecież ktoś to gotuje, transportuje, uprawia, dba o to. Dziękuję z całego serca za każdym razem gdy zasiadam do stołu.\nDla mnie czas posiłku jest czymś wyjątkowym. Przeżyciem, które daje mi jeszcze większy kontakt z moim ciałem. Momentem, kiedy mam najlepszą okazję by zadbać o siebie, uhonorować potrzeby mojego ciała, wyrazić miłość i troskę dla siebie samej. ….zatem rozkoszuję się tym i cieszę jak małe dziecko! Tak było i dzisiaj.\nA czym dla Ciebie jest posiłek?\n10 lutego 2016 r., środa\nAch! To poczucie flow, przepływu, że się „same” sprawy układają! Uwielbiam tego doświadczać w życiu! Dzieje się tak, gdy pozwolę sobie robić to, co kocham, co jest moją pasją, co jest dla mnie ważne, w czym widzę i czuję głęboki sens. To dla mnie takie połączenie z sercem, bycie w kontakcie z moją prawdą. Wtedy fruwam wesoło nad ziemią jak motyl w słoneczny dzień po usłanej kwiatami łące. Cała błyszczę, emanuję radością, miłością, prawdą, czystą zabawą i niewinnością. Dla mnie to takie szczęśliwe dziecko cieszące się chwilą. To takie słodkie zakochanie w życiu!\nCzasami oczywiście pojawia się jakiś wewnętrzny głos, który chce mnie „sprowadzić z chmur na ziemię” (jak mawia moja Przyjaciółka – twardo stąpająca po ziemi realistka). Jeśli poddam się tej krytycznej części i nie pójdę za tym co mam w sercu pojawia się smutek, spięcie, „powinnam”/ „nie powinnam”… Wtedy moje skrzydła opadają…. Czuję jak więdnę…\nOd jakiegoś czasu praktykuję to, by bardziej podążać za tym moim flow, „fruwaniem po łące”, robieniem właśnie tego, co jest zarazem ważne i uszczęśliwiające moją duszę. To doprawdy nie zawsze jest takie proste! Na mojej liście spraw do załatwienia/wykreowania/domknięcia są przeróżne „rzeczy” – te które mnie uskrzydlają i te powiedzmy praktyczne, nudne dla mojej duszy i tych niestety jest zazwyczaj więcej. Czasami bawię się tymi sprawami ale czasami kompletnie nie…\nDziś „życie kolejny raz mnie testowało” czy wytrwam w tym byciu dla siebie dobrą czy ulegnę i będę robić to, co „powinnam”. Oczywiście są sprawy do załatwienia, które są ważne ale nie zawsze mam na to ochotę w tym momencie. Wtedy pojawia się u mnie nie perspektywa „powinnam” tylko „dobrze by było gdyby” / „przydałoby się” / „to mnie wesprze w…”. Dzięki temu z innym nastawieniem zabieram się za to, bo widzę ten prezent, zmianę ukrytą w tym działaniu. Wiem jednak, że gdy realizuję tylko sprawy z tej praktycznej części to moja dusza nie będzie mogła się „wyszaleć”, ten motyl nie będzie radośnie fruwał po łące…\nJestem taka wdzięczna sobie za to, że dziś zaszalałam i robiłam w 97% tylko to czego pragnęła moja dusza! To dopiero ciekawe doświadczenie! Coraz bardziej mi się to podoba!\nA jak by to było dla Ciebie choć jeden dzień robić tylko to, czego pragnie Twoja dusza?\nPonoć nie doceniamy tego co mamy… Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jakimi jesteśmy szczęściarzami, że widzimy, słyszymy, oddychamy, możemy się poruszać?\nCzuję wielką wdzięczność za moją sprawność. Teraz tu przede wszystkim za to, że widzę. Dziś byłam na „Niewidzialnej wystawie”, gdzie mogłam doświadczać świata z perspektywy niewidomych. Niesamowicie inna perspektywa! Choć to nie była pierwsza moja wizyta w tym miejscu, to i tak na nowo zrobiła na mnie wrażenie, poruszyła mnie i zatrzymała.\nAleż jestem szczęśliwa, że mogę doświadczać życia, tego co mnie otacza poprzez widzenie! Aż brak mi słów by opisać moją wdzięczność. Może to dlatego, że tak mnie poruszyło to wszystko, co się tam zadziało…\nTeraz są ze mną pytania – Jak mogę dbać o moje oczy? O moje widzenie świata, ludzi, rzeczy? Jak mogę honorować moje widzenie? Jak mogę praktykować jeszcze bardziej empatyczne patrzenie, postrzeganie?\nA Ty o co siebie zapytasz?\nDziś jestem przeogromnie wdzięczna za współ-kreowanie. Za wspaniałych ludzi wokół mnie, z którymi mogę kreować wspaniałe „rzeczy” . Wróciłam ze spotkania Społeczności Zen Coachingu w Polsce i jestem taka wdzięczna, że mam możliwość współtworzyć takie cudownie wydarzenia. Moja wdzięczność obejmuje też to, co wniósł do spotkania każdy kto był obecny. Jestem nadal pod wrażeniem tego, jak każdy z nas wnosi do spotkania coś pięknego, unikalnego, takiego w stylu tylko tej osoby. Do tego dochodzi jeszcze to połączenie serc, wartości, widzenia siebie na wzajem, podobnego podejścia do świata. Ach rozpływam się w słodkiej radości!\nA Ty za co dziś czujesz wdzięczność?\nKolejny niesamowity dzień za mną. Czas na wieczorne świętowanie. Cudowna przedłużająca się chwila zatrzymania, sprawdzania CO SIĘ DZIEJE WE MNIE TERAZ? Ach czuję jak się rozpływam…. Przez okna widzę tym razem nie mazurskie widoki tylko warszawskie wieżowce, dostojnie przybrane światłami. Nastrojowe świece i lampy. Muzyka dla duszy, napar ziół dla ciała, kolorowe kwiaty dla wszystkich zmysłów. Tak, rozpływam się w tym zatrzymaniu, w tym pięknie które mnie otacza, którego doświadczam. Jestem taka wdzięczna za tą obfitość piękna, której doświadczam teraz tu!\nDziś moje serce jest bardzo szczęśliwe, poruszone i wzruszone, wdzięczne, błyszczące, rozczulone. Przez ostatnie tygodnie przygotowywałam wydarzenie – warsztat, który odbył się dziś z Kare Landfaldem (Twórcą Zen Coachingu) temat bardzo dla mnie ważny – „Powracanie do tego kim naprawdę jesteśmy – 5 kluczowych zasad Zen Coachingu”. To stąd we mnie tyle cudowności. To był niesamowity dzień, w którym spotkałam niesamowitych ludzi i otworzyły się niesamowitości w naszych sercach. Także okazja do współtworzenia czegoś przepięknego. Choć Zen Coaching jest w moim życiu już od 2012 roku to wciąż jest świeży, daje mi za każdym razem nową okazję do spotkania się ze sobą i innymi z pozycji serca. Kocham to zanurzenie w byciu, w tym „teraz”, we mnie samej.\nDziś kolejny raz doświadczałam tego pytania. I choć przez tyle lat znam je, zadaję je sobie i moim Klientom coachingowym, to i tak wciąż jestem nim zachwycona, poruszona, wzruszona. To dla mnie taki wspaniały klucz do serca, do mnie, do mojej prawdy z teraz.\nJestem tak ogromnie wdzięczna za to, że Zen Coaching pojawił się w moim życiu i został już w nim na dobre. Jestem wdzięczna dla Kare Landflada za to, że stworzył Zen Coaching i przybył z nim do Polski i wraca tu. Jestem taka wdzięczna sobie, że odbyłam Trening ZC i nadal praktykuję to, czego tam się nauczyłam i doświadczyłam, że wcieliłam to w życie. Jestem sobie wdzięczna za to, że wspieram moje serce i inne serca.\nA Ty za czym tęsknisz?\nTak, Walentynki. Miałam taki okres w życiu, gdy irytowało mnie to „święto”. Cały ten szum, szaleństwo w sklepach. Uważałam, że miłość trzeba świętować i okazywać każdego dnia a nie tylko tak „od święta”. I choć teraz też tak czuję, to zmieniło się moje podejście do Walentynek. Obecnie to dla mnie kolejna okazja by wyrażać miłość, cieszyć się tym jak to robią inni. Dla niektórych to jedyny moment w roku, na celebrowanie miłości, uczuć. Chociażby dlatego dobrze, że są Walentynki! Gdyby nie one, może dla niektórych w ogóle nie byłoby takiego dnia…. Oczywiście perspektywę możemy przyjąć różną. Ja wybieram tą z dostrzeganiem ile dobra w tym jest, ciepła, wspierania, budowania. Cieszy mnie to, że w tym czasie każdy choć na chwilę myśli coś o miłości, uczuciach, pojawiają się emocje. Jestem wdzięczna za to bardzo!\nSpoglądam na Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, który dziś jest oświetlony na czerwono a na środku zapalone światła w oknach tworzą serce. Uśmiecham się szeroko. Jakie to piękne – w samym sercu stolicy jest rozświetlone serce! Cudowna inspiracja do zatrzymania, pouśmiechania się do siebie i do tego serca. Cudowna okazja do poczucia jedności z innymi sercami w Warszawie, województwie, kraju, Europie, Świecie, Wszechświecie.\nDziś czuję taką wdzięczność, czułość, docenienie, rozczulenie gdy myślę o ludziach, których kocham i kochałam. Jest ich tak dużo! Jakie te miłości są różne! Nieustająco mnie to zachwyca jak różnorako można doświadczać tych uczuć! Wspaniale jest też wyrażać je by mogły rozkwitać jak kwiaty!\nPamiętam jedne z pierwszych walentynek jakie otrzymywałam w szkole podstawowej, ależ to było urocze! Potem przybyły czułe wyznania miłosne, długie listy od Ukochanych. Formy zmieniają się przez lata ale zawsze rozgrzewają serce, powodują słodki uśmiech. Do tej pory mam w moim dużym pudle z pocztówkami i listami wszystkie walentynki. Rozpływam się za każdym razem gdy je przeglądam.\nNajpiękniejszą walentynkę jaką otrzymałam w moim życiu do tej pory, to paradoksalnie nie list od Ukochanego tylko dar od mojej Mamy! I choć zawsze listy od Niej są długie, to tym razem w środku jest jedno zdanie, które za każdym razem rozczula mnie do cna…:\n„NAJPIĘKNIEJSZE CO MNIE W ŻYCIU SPOTKAŁO TO TY!”\nDziś przypomniałam sobie o tym i na nowo się wzruszyłam. Przyszła też inspiracja! Jej, jakby to było sobie samej tak szczerze i z oddaniem, miłością i czułością, powiedzieć, napisać? Uuuuu…. No właśnie… Pod adresem innych okazywać uczucia jest znacznie prościej. Ale sobie samej?! Jak to?! „Najpiękniejsze co mnie w życiu spotkało to ty?!” Hmmm…. Poczułam ile mocy jest w tym. Mocy, która jest moja i tylko jeśli będzie wspierana przeze mnie samą, będzie mogła w pełni błyszczeć, działać, szerzyć się. Czytam kolejny raz to zdanie i pojawiają się coraz to nowsze uczucia, emocje, myśli. Postanowiłam, że będę sobie to zdanie mówić częściej. Tak sobie samej. …aż dojdę do momentu, gdy poczuję lekkość, moją pełną moc, moją pełną miłość dla mnie samej. Czyż może być piękniejsza celebracja walentynek jeśli nie poczucie bezgranicznej, czystej, świetlistej, radosnej, pełnej mocy MIŁOŚCI we własnym sercu?\nA co w Tobie się budzi gdy mówisz sobie: „najpiękniejsze co mnie w życiu spotkało to ty”?\n15 lutego 2016 r., poniedziałek\nSen. Niby to takie przyziemne a przecież jaki to cud, przyjemność! Dziś moje ciało bardzo tęskni za dłuższym snem… Dla niektórych czas w łóżku to strata czasu, coś co musi się wydarzyć i tyle. Dla mnie to czas na regenerację, przyjemność, odpoczynek, wtulanie się, doświadczanie ciepła. Uwielbiam ten moment wieczorem, gdy czuję jak moje ciało się relaksuje, jakbym się rozpływała, moje ciało traci wtedy granice. Kocham też o poranku budzić się powoli, doświadczać swojej delikatności, wrażliwości ciała, rozbudzającej się nowej świeżej energii. Czasami lubię przeciągnąć czas na sen, na delektowanie się odpoczynkiem. Niby to tylko sen a tyle w tym piękna! Jakież to odżywiające, regenerujące, miłe! Kiedyś chciałam „cierpieć na bezsenność” bo miałam taki koncept, że wtedy miałabym w końcu czas na zrobienie wszystkich rzeczy, które mam na mojej długiej liście. Teraz bardzo jestem wdzięczna za to, że mogę cieszyć się snem, delektować się nim. Oj nie zamieniłabym tego! Dla mnie sen jest niesamowitym cudem, boską przyjemnością! Czasami dostarcza też wielu wrażeń, gdy na przykład pamiętam o czym śniłam. To dopiero są przygody! Nie raz tak się uśmiałam sama z siebie! Były też to okazje do wzruszeń…\nDziś moje ciało bardzo tęskni za dłuższym snem… Więc czuję, że to jak chcę sobie wyrazić dziś miłość, wdzięczność za cały dzień działania i szacunek dla samej siebie, to iść wcześniej do łóżka, delektować się spaniem.\nA czym dla Ciebie jest sen?\nDziś jestem taka wdzięczna za to, że mam wiele miejsc na ziemi, w których czuję się jak w domu!\nŻycie w podróży mi pokazało, że rzeczywiście tak jest – „tam dom twój gdzie serce twoje”. Wspaniale jest zatem odwiedzać te miejsca, w których czuję się jak w domu! No właśnie, czym w zasadzie jest ten „dom”? Schronieniem? Oazą? Wspólnotą ludzi? Świątynią? Rewirem regeneracji? Tak, teraz tak właśnie czuję. W Zen Coachingu robimy czasami takie „dociekania”, pytamy siebie o coś parę razy by z poziomu głowy dojść do rdzenia, serca. Dziś zatem „badam”, pytam siebie: „Czym dla mnie jest dom?”\nCieszę się przy tym, że mam taką lekkość w adaptowaniu się w nowych przestrzeniach! Wdzięczna jestem bardzo, za powroty do miejsc, które już znam, gdzie się czuję dobrze i z lekkością oraz swobodą mogę być sobą!\nA gdzie Ty czujesz się jak w domu?\n17 lutego 2016 r., środa\nOstatnie tygodnie miałam bardzo intensywne. Postanowiłam zatem, że docenię siebie, moje ciało, które działało na pełnych obrotach. Dałam sobie czas relaksu taki, jaki sprawia mi radość i regeneruje. Spędziłam poranek na basenie i wygrzałam się w saunie. Ależ to było wspaniałe! Wyszłam jak nowo narodzona! Tak, to było najlepsze co mogłam dla siebie zrobić.\nWdzięczna jestem sobie za tą uwagę i czas, które dałam dla samej siebie. Doceniam też to, że istnieje ta sauna i basen, w których byłam.Czuję także wdzięczność dla przesympatycznych pracowników tego miejsca, dzięki którym było mi tam miło.\nPrzy okazji przeniosłam się do moich pięknych wspomnień, gdy rozkoszowałam się morską bądź oceaniczną wodą…Ach!\nA Ty, kiedy dasz swojemu ciału chwilę relaksu – taką, jaką ono lubi?\n18 lutego 2016 r., czwartek\n„Dzień dzisiejszy jest naszym najcenniejszym dobrem. Każdy kolejny dzień jest jedyną rzeczą, którą naprawdę mamy. Nasze życie to dziś; nie wczoraj, nie jutro. Czas jest świętym teraz. Jeżeli nie potrafimy korzystać z chwili obecnej, nie uczynimy tego także w hipotetycznej przyszłości.” Otworzyłam jedną z moich ulubionych książek „Sztuka prostoty” Dominique Loreau akurat na stronie z tymi słowami. A to ciekawe! Dziś obserwowałam moje „teraz”, jak mi mija czas i to, jak dużo chcę zmieścić w tym dniu jakby był ostatni…\nUwielbiam czytać książki! Najbardziej kocham bawić się takim „cytatem dla mnie na teraz”. Podchodzę do któregoś z moich regałów z książkami, oddycham głębiej i wyciągam tą, która mnie „woła”. Otwieram potem na przypadkowej stronie i oczywiście okazuje się, że nie ma przypadków. Jestem sobie potem z tą myślą, obserwuje co się we mnie dzieje po tym co przeczytałam. Czasami te kilka słów zmienia mój dzień diametralnie. Zazwyczaj pojawia się wielki uśmiech z tego, jak to co się u mnie wydarza znajduję też w tym, co spotykam na kartkach.\nBardzo często ta zabawa z cytatami się rozszerza i czytam więcej niż jeden. Teraz otworzyłam tą samą książkę z intencją znalezienia czegoś specjalnego dla Was i na co trafiłam?! „Zajmuj się sobą, by bardziej kochać innych. Wielu ludzi żyje w emocjonalnej mgle. Wykonują puste gesty. Brak im pewności siebie, czują się niegodni, by być kochani, ich miłością stają się alkohol, papierosy, praca, telewizja… Jeżeli zajmiesz się sobą, będziesz nie tylko ładniejsza w oczach innych, ale także szczęśliwsza. Nie zadręczaj się. Zacznij dostrzegać swoją wartość. Odnoś się do siebie z miłością. Dzięki temu będziesz traktować innych z większym uczuciem. Odkryj to, co jest dla ciebie źródłem przyjemności i radości, i staraj się to robić. Uśmiechaj się i śmiej się jak najwięcej. Właściwa ocena własnej wartości pozwala uniknąć wielu stresów. Poczucie winy jest trucizną, która nas niszczy.”\nKocham zanurzać się w książkach. Zatapiać się w tym co napotykam tam. Wtedy moje serce jest takie żywe! To dla mnie prawdziwa uczta dla duszy i umysłu. Niekiedy mój dzień jest wypełniony jakimś całodziennym warsztatem bądź innymi wydarzeniami i wtedy na długie czytanie już nie mam przestrzeni, siły. W takich momentach choć na chwilę otwieram książkę po te kilka linijek czegoś dla mnie. Działa znakomicie! To mój specjalny prezent jaki sobie sama robię. …a taka wersja „luksusowa”, którą kocham najbardziej na świecie, to długie czytanie w wannie!\nJestem ogromnie wdzięczna za to, że mamy taki dostęp do wspaniałej literatury! Za to także, że na mojej drodze pojawiają się cudowne książki, których akurat potrzebuję. Sobie sama jestem dziś bardzo wdzięczna za to, że w tym natłoku ważnych dla mnie spraw choć na chwilę otworzyłam książkę!\nA Ciebie co ostatnio urzekło w książce?\n19 lutego 2016 r., piątek\nKolejny ciekawy dzień dobiega końca. Dziś obserwowałam uważnie tą część mnie, która działa bardzo bardzo aktywnie, chce zrobić „wszystko” i to najlepiej dziś (bo przecież wczoraj i jutro nie istnieje!). W takich momentach czasami jestem tak zanurzona w tej kreującej energii, że zapominam zrobić przerwę w pracy, zadbać o siebie, równowagę między działaniem i tym boskim NIE działaniem.\nPostanowiłam zatem zrobić wszystko, by okazać sobie miłość, zaopiekować się mną w tym szalonym trybie robienia. Nastawiłam budzik tak, by mieć przerwę w pracy co 45 minut na 15 minut. Jakież to wspaniałe! Ten „oddech” od działania jest taki potrzebny! Daje nową perspektywę, odświeża, utrzymuje energię i dzięki temu nie ma przesytu, wyczerpania! Cudownie. Dodatkowo jest to okazja by pamiętać o piciu wody czy smacznej herbaty, posiłku, ruchu, kontakcie z naturą, czas na rozmowę z bliskimi. Jestem zachwycona tym, jak mnie to dziś wspierało!\nWdzięczna jestem sobie za to, że w końcu to zrobiłam i się tego trzymałam! Minęło 45 minut pracy i STOP! Czas na przerwę! Nie za chwilę, o nie! Teraz! Tak, teraz czas na przerwę. Wcześniej, gdy nie nastawiałam sobie budzika tylko planowałam robić przerwy, czasami mówiłam sobie takie zdanie: „jeszcze tylko skończę tą sprawę / tego e-maila” a potem okazywało się, że to się rozrastało… Teraz czas na nową zasadę, nawyk – 45 minut pracy przy komputerze i czas na przerwę! Bardzo mi się to podoba!\nA Ty kiedy dajesz sobie przerwę?\nKawa! Tak, dziś chcę wyrazić moją wdzięczność za kawę. Teraz zadziwią się Ci, którzy mnie dobrze znają i wiedzą, że nie jestem kawoszką za to uwielbiam herbatę. Nadal to jest prawda. Dla mnie kawa to nie rozkoszny napój tylko wspaniały peeling do ciała! Fusy są cudowne dla mojej skóry. Już jakiś czas temu zaczęłam odstawiać chemiczne kosmetyki i zamieniam je darami natury. Jestem zachwycona różnicą jaką widzę i czuję! Nie tylko lepiej wyglądam ale też faktycznie mam lepsze samopoczucie! Tyle prawdziwych dobrodziejstw wyrzucamy do kosza i wybieramy chemiczne mieszanki, które wcale nie są dobre dla nas i po co?\nDla mnie okazywanie sobie miłości to dbanie o siebie i o to co wybieram. Dlatego też z uważnością czytam etykiety produktów w poszukiwaniu tych najmniej naszpikowanych. Jeśli tylko mogę, to zamiast gotowego kosmetyku wybieram to, co daje natura. Dziś teraz tu piszę o kawie, choć na tym się u mnie nie kończy. To niesamowite jak wiele cudownych „specjałów” możemy same skomponować! Nasze (pra-) babcie były mistrzyniami w tworzeniu różności. Całe szczęście używały tradycyjnych przepisów, nie miały gotowych skomplikowanych i bardzo chemicznych kosmetyków. Warto zatem skorzystać z mądrości naszych przodków!\nZatem dziś jestem wdzięczna za kawę. Dary natury, które mnie wspierają i upiększają. Jestem też wdzięczna moim Bliskim za dostarczanie fusów i wspieranie w takim trybie życia. Mamie dziękuję za to, że dzieli się ze mną przepisami Babci, opowieściami o naturalnych sposobach na to i tamto. Uwielbiam takie wspieranie siebie nawzajem a do tego naszej planety!\nA Ty jakie dary natury doceniasz dzisiaj?\nDziś jestem taka wdzięczna za sesje coachingowe! Kocham je! Uwielbiam do kwadratu!\nTaka jestem szczęśliwa, że czasami mogę ich doświadczać jako Klient. Że znam wspaniałych Coachów w różnych zakątkach ziemi. Że mam cudownych Przyjaciół, którzy też są Coachami i mnie wspierają gdy tego potrzebuję. Za tą cudowną wymianę i takie bycie razem w połączeniu serc. Dziś szczególnie za to jestem wdzięczna!\nJestem także szczęśliwa, że sama jestem Coachem! To takie cudowne, towarzyszyć innym w zmienianiu życia, kontaktowaniu się z sercem, rozkwitaniu, realizowaniu marzeń! To dla mnie cud i za każdym razem czuję się zaszczycona gdy mogę kogoś wesprzeć coachingowo! Dziękuję dla wszystkich moich Klientów coachingowych za wspólne transformujące chwile! Jestem sobie taka wdzięczna za to, że wybrałam taką drogę i że nią właśnie podążam! Tak, to jest zgodne z moim sercem.\nUwielbiam także prowadzić warsztaty coachingowe ale o tym napiszę może kiedy indziej…\nWłaśnie tak okazuję sobie miłość i szacunek do mojego serca – robię to co kocham, to gdzie czuję to magiczne flow! To dla mnie także sposób wyrażania wdzięczności za wytrwałość i uhonorowywania mojej drogi rozwojowej, wielu ukończonych studiów, treningów i warsztatów coachingowych. Szczególnie ważny dla mnie jest Zen Coaching, którym dzielę się w mojej pracy jako Coach ale też wspiera mnie samą w codziennym byciu. Jestem wdzięczna sobie za to, że używam w życiu tych mądrości, które napotkałam na mojej drodze!\nA Ty co kochasz robić?\nWczoraj zaprosiłam samą siebie na dzisiejszą randkę! Tak – randkę sama ze sobą! Spotkanie z moją duszą i sercem. Randkę taką, jaka mnie karmi, ociepla, raduje. Taki czas tylko i wyłącznie dla mnie. Poza domem, poza wszystkimi sprawami i innymi ludźmi.\nTo dopiero ciekawe uczucie! Wybierać się na randkę dokładnie tak, jak na spotkanie z Ukochanym, tyle że dotrzeć tym razem na spotkanie z samą sobą! Na szpilkach, w sukience, z czerwoną szminką i ekscytacją „co będzie”. Podarować sobie samej bukiet kwiatów, do których uśmiechało się moje serce. Wybrać słodką rozkosz, której już dawno nie jadłam. Cieszyć się nastrojową muzyką, przyjemnym miejscem i tym magicznym czasem tylko i wyłącznie dla mnie! To zupełnie inne uczucie niż randka z Wybrankiem!\nLubię tak czasami wybrać się na randkę sama ze sobą. Dać sobie to, do czego się z błyskiem w oku uśmiecham. Spędzić czas tak, jak mi się marzy. Cieszyć się chwilą. Spotkać się ze swoją duszą, sercem.\nTo cudowne, że moi Bliscy i świat pomagają mi w tym, akceptują. Do tej pory też trafiałam na takich Partnerów, którzy rozumieli i wspierali mój pomysł takich osobistych randek. Może dlatego, że każdy na tym moim szczęściu prędzej czy później korzysta. …a może już się wszyscy przyzwyczaili do moich „szalonych pomysłów”.\nTak często wymagamy od naszych Partnerów by stwarzali niesamowicie piękne randki, by było cudownie, magicznie najwspanialej. Czasami jesteśmy potem rozczarowane „bo się nie domyślił” , „bo czegoś brakowało”. Czasami jesteśmy też zachwycone, oczarowane, pięknie zaskoczone. Randka sama ze sobą daje okazję do stworzenia tego idealnego spotkania dla siebie. Wtedy jest też okazja do zobaczenia tego, o czym tak prawdziwie marzymy.\nCiekawe jest to, jak pobudza się wyobraźnia i otwiera serce gdy pytam sama siebie: Marta jaka randka Ci się teraz marzy? Jak chcesz sama z sobą dziś celebrować miłość? Jak chcesz sobie okazać ważność, docenienie, zainteresowanie?\nPostanowiłam, że (co najmniej) raz w miesiącu będę umawiać się ze sobą na randki! Tak, jest to zabawne i bardzo dobrze!\nA Ty kiedy zaprosisz siebie na randkę?\nOd jakiegoś czasu mam taką poranną praktykę. Konkretyzuję intencję na ten dzień, wybieram także 3 „rzeczy”/sprawy, które chcę domknąć/załatwić/zrobić i 3 „rzeczy”/wydarzenia, które chcę by się wydarzyły/bym zrobiła dla mojej przyjemności.\nZazwyczaj jest mi trudno wybrać tylko 3 sprawy do załatwienia, bo moje listy są bardzo bardzo długie i takie ograniczenie to prawdziwe wyzwanie! Założenie jest takie, że oczywiście mogę zrobić więcej, jednak jak zrobię właśnie te 3 „rzeczy”/sprawy to będę zadowolona z siebie, z dnia. Zgodnie z zasadą „czasem mniej znaczy więcej”. Najlepiej jest też wybrać takie tematy, które są wyjściem ze strefy komfortu, bądź są odkładane, niezbyt wygodne czy miłe. To dopiero daje radość jak się to właśnie już zrobi! Dobrze jest też zacząć dzień od tej listy by „mieć już to z głowy”. Ależ mnie to wspiera! Rzeczywiście ta sztuka minimalizmu daje mi paliwo na więcej. W tej części czasami pytam siebie: „Co już bym chciała by było załatwione?” „Czym już nie chcę się więcej zajmować, więc warto to skończyć?” „Co jest rzeczywiście pilne i ważne?” „Co odkładam i dlaczego?”.\nJest też druga część – wybór 3 „rzeczy”/wydarzeń dla przyjemności. Co mnie zadziwia to to, że to jest jednak trudniejsza decyzja… To też pokazuje, jak bardzo jestem w trybie dawania światu mnie, mojej uwagi, pracy, energii. Gdy przychodzi do wyboru czegoś dla mnie samej, miłego, przyjemnego hmmm to co tu wybrać? Pięknie się to łączy z tym dawaniem sobie miłości, zaopiekowaniem się sobą. Wtedy siebie pytam: „O czym dziś marzę?” „Do czego uśmiecha się moja dusza?” „Co da mi radość dzisiaj?”\nTo piękna równowaga – dawanie siebie światu i dawanie sobie świata.\nLubię tą praktykę. Daje mi to jasność, cel, kierunek działania i wspiera intencję. Do tego wieczorem pojawia się uśmiech, gdy widzę, że miałam taki dzień jak chciałam! Wtedy dopiero też widzę, że te 3 „rzeczy” do załatwienia wcale nie były takie małe i jak to dobrze, że mam je już „z głowy”! A te miłe 3 „części” stają się przepiękną nagrodą, zadbaniem o siebie i o tą równowagę.\nDziś jestem sobie wdzięczna bardzo za to, że tak zaczynam dzień i przede wszystkim, że się trzymam planu!\nNależę do osób, które chcą w ciągu jednego dnia zrobić trylion rzeczy! Oczywiście jest to kompletnie nie realne, więc wybór tylko 3 to dopiero jest wyzwanie i ciekawa zabawa!\nA Ty jakie 3 rzeczy chcesz dziś zrobić dla świata i jakie 3 dla siebie?\nDziś szczególnie jestem wdzięczna za to, że współpracuję ze wspaniałymi ludźmi, z którymi kreujemy piękne wydarzenia dla innych. Łączy nas misja wspierania świata i wszystkich Istot, sprawiania by żyło się lepiej, lżej, prawdziwiej, szczęśliwiej, tak pełnią życia z głębi serca! Taka jestem wdzięczna, że mam to szczęście współtworzenia czegoś wyjątkowego!\nAkurat dziś mój kalendarz pękał w szwach od spotkań przy różnych projektach. Wcale nie czuję się wymęczona! Jakaż to różnica, gdy robimy coś, do czego uśmiecha się nasze serce, coś czego bardzo chcemy, popieramy całą duszą. Zupełnie inaczej jest gdy „musimy coś zrobić” bo to nasza praca, „bo tak trzeba”, „bo inni tego oczekują”…\nJestem sobie wdzięczna za to, że wybierając projekty, w które się angażuję, sprawdzam to z moim sercem.\nDziś szczególnie celebruję wspaniałe spotkanie z cudownymi Przyjaciółmi, z którym przygotowujemy IV edycję Treningu Zen Coachingu. Warsztat rusza już 9 marca, więc mamy co robić. Jednak w tym wszystkim znajdujemy przestrzeń na spotkania, by nawiązać ze sobą kontakt z przestrzeni serca, podzielić się tym co jest dla nas ważne, zobaczyć siebie na wzajem, wysłuchać. Takie spotkania dodają skrzydeł!\nA Ty, do których działań / projektów się uśmiechasz?\nNastał ten dzień! Czas na prezent dla samej siebie! Tak tak tak – prezent dla samej siebie!\nJak to jest gdy ktoś ważny dla nas ma na przykład urodziny, bądź z innego powodu chcemy go czymś obdarować? Szukamy, wybieramy czegoś wyjątkowego, dajemy swój czas, energię i uwagę. Robimy to, by dać tej osobie radość, wyrazić naszą wdzięczność, miłość, sympatię, docenienie, aby podkreślić jej ważność dla nas. Pięknie pakujemy ten prezent, staramy się go podarować w szczególny, miły sposób. Cieszymy się gdy ktoś się cieszy z tego co przygotowaliśmy. Oczywiście radość się rozrasta gdy jest wspólnie przeżywana!\nJakby to było zrobić dla siebie taką niespodziankę? Wybrać dla siebie coś przepięknego ale nie coś, co „musimy” kupić… Przygotować sobie coś niezwykłego do czego uśmiecha się nasza dusza!\nTak właśnie zrobiłam! Już od jakiegoś czasu bardzo chciałam mieć zielony portfel. Tak mi się zamarzyło i już. Umysł racjonalny oczywiście mi mówił, że ten który mam jest jeszcze dobry i przecież w szufladzie mam jeszcze dwa inne… Jednak żaden z nich nie był zielony a taki mi się marzył, ten kolor ma dla mnie szczególne znaczenie… Znalezienie akurat zielonego portfela wcale nie było takie łatwe co jeszcze bardziej podnosi jego wartość. Do tego jeszcze wybór odpowiedniego modelu, który by spełniał moje oczekiwania…. Mam! Znalazłam! Zamówiłam! Przyszedł dzisiaj. Opakowałam go w ukochane motyle. Uwielbiam ten papier, używam go tylko przy szczególnych prezentach! Do tego dołożyłam błękitny koc. Tyle razy miałam wizję, że zatapiam się cała w obłędnie miękkim, wielgachnym, cudnym kocu a ten na dodatek jest w moim ulubionym kolorze! Ależ się ubawiłam szykując dla siebie ten podarek a jeszcze bardziej gdy go rozpakowywałam, oglądałam każdy zakamarek i cieszyłam się nim! Cóż za radość!\nBosko jest doświadczać takiej obfitości! Teraz jeszcze bardziej chcę innym robić prezenty! Pojawiło się też postanowienie, że oddam te portfele, których już nie używam. Jestem teraz w takim szczególnym czasie ograniczania materialnych rzeczy w moim otoczeniu. Zakochałam się w minimalizmie i czyszczę przestrzeń. Teraz przyszedł moment na oddanie i portfeli!\nJestem dziś wdzięczna za ten cudny prezent jaki sobie przygotowałam. Za to, że dałam sobie coś o czym marzyłam i to w pięknej formie. Jestem wdzięczna też za to, jak się tym wszystkim ubawiłam!\nA Ty co sobie podarujesz?\nUwielbiam wyrażać się poprzez kolory, kreowanie. Kocham tworzyć na różnorakie sposoby mandale! Rysować, malować, kolorować, wycinać i układać z czego się da! Bliskie memu sercu Osoby wiedzą, że wszędzie gdzie się da wynajdę w przyrodzie, na murze, czy nawet wzorze ubrania motyw mandali (oraz innych symboli jak serca i motyle). Ci, którzy spędzają ze mną czas, prędzej czy później towarzyszą mi przy tworzeniu jakiegoś „dzieła”. Wszystko zależy od tego, co mam-y w zasięgu rąk! Czasami układamy coś z szyszek bądź kamieni. Są też „malowidła” i „wycinanki”. Tak w zasadzie to wszędzie można wykreować mandalę! To ciekawy sposób na wypowiedzenie się naszej wyobraźni i duszy. Kocham być w tym stanie flow! Moje ciało i umysł wtedy się relaksują, wyciszają ale i ożywiają, bo to jest moment gdy serce mnie prowadzi. Cieszę się, że nastała teraz moda na mandale i art terapię. W każdym większym sklepie można kupić nawet książki do kolorowania! W Internecie są do łatwego znalezienia gotowe wzory do kolorowania. Pięknie się wszystko zmienia. Jedyne czego potrzebujemy, to „odłożyć na półkę” myśli typu: „nie umiem rysować”, „nie jestem artystą”, „to dla małych dzieci”, „co to za bzdury”, „jestem na to za stara/stary”. Dusza nas poprowadzi. Wystarczy zaufać, zrobić pierwszy krok, spróbować choć przez 15 minut!\nDziś jestem wdzięczna za to, że daję sobie przestrzeń w moim życiu na mandale! Że idę za tym pragnieniem stworzenia czegoś, nawet gdy jestem gdzieś, gdzie na pozór nie ma z czego zrobić „dzieła”!\nA Ty co lubisz tworzyć?\nDziś pragnę wyrazić jak bardzo jestem wdzięczna za wspaniałe miejsca, gdzie mogę dopieścić swoje ciało poprzez ruch! Doceniam ogromnie wszystkich Instruktorów, którzy dzielą się swoją pasją i sercem!\nUwielbiam ruszać się, gimnastykować (i tańczyć oczywiście ale teraz nie o tym). Już dawno pokochałam jogę i ta miłość nadal trwa. To niesamowite – wczoraj pisałam tu o mandalach a dziś byłam na jodze w studio, gdzie jest przepiękna zielona…. mandala! Urzekło mnie to miejsce i Właścicielki. Tak się cieszę, że coraz więcej powstaje takich wspaniałych miejsc!\nJestem sobie wdzięczna za to, że wstałam rano i dałam sobie czas na boską jogę! Że dziś nie powtórzyłam „moich” pozycji jogicznych samotnie w zaciszu domowym, tylko wyszłam by z innymi rozpuszczać się w ruchu. To była wspaniała okazja, by zrobić co innego niż zwykle, przypomnieć sobie asany, których już jakiś czas nie robiłam.\nTaki ruch jest dla mnie ogromnym wyrazem miłości dla siebie. To też symbol zadbania o swoje ciało, duszę, umysł.\nCzuję taką ogromną różnicę odkąd praktykuję jogę, ruch! Wdzięczna sobie jestem bardzo za to, że trwam w tym!\nA jaka aktywność wspiera Ciebie?\nPrzyszła pora na to, by napisać o medytacjach! Tak, kocham medytować! Najbardziej aktywnie, w ruchu. Medytuję co najmniej dwa razy dziennie. Rano spokojnie, w ciszy, statycznie. Po południu bądź wieczorem dynamiczniej, w ruchu, medytacja z jogi kundalini. To niesamowite jak choćby dwa kwadranse dają inną jakość dnia, mojej uważności, pomysłowości, energiczności, spokoju, optymizmu, siły.\nCzasami daję sobie więcej luksusu i robię dodatkowo godzinną Medytację Aktywną Osho. Wybieram taką, której na ten moment potrzebuje moje ciało (Osho stworzył wiele rodzai). Czasami mam takie okresy, że robię którąś przez miesiąc każdego dnia. Przez parę lat prowadziłam regularnie w Warszawie z przyjaciółmi Medytacje Aktywne Osho. Wtedy stało się to moim zdrowym nawykiem i wielką przyjemnością. Potem przeprowadzałam się jednak moja miłość do tej formy medytowania została i się rozrastała. Zaczęłam sama dla siebie je robić gdziekolwiek byłam, potem i dla przyjaciół, różnych grup, na warsztatach czy wyjazdach nie ważne czy w pięknej sali czy w parku. Za każdym razem rozpiera mnie radość z tego, że mogę dzielić się nimi! Tak już od 2010 roku są na stałe w moim życiu i sercu. Byłam nawet w różnych ośrodkach medytacyjnych. Najbardziej zakochałam się w „Osho Miasto” w Toskanii. Uwielbiam tam być!\nDziś jestem sobie wdzięczna za to, że dałam sobie właśnie ten luksus i zrobiłam Medytację Aktywną Osho Kundalini. Do tego nie zapomniałam o tych stałych medytacjach, rannej i wieczornej. Bardzo się cieszę, że wśród „miliona” spraw/rzeczy jakie chcę każdego dnia zrobić/załatwić daję sobie czas na zatrzymanie się i zanurzenie w medytacji! Tak pięknie mnie to wspiera! Bez wątpienia jest to dla mnie jedna z ważniejszych form wyrażania miłości do siebie, troski, zaopiekowania, zadbania o całą siebie! To zatrzymanie i bycie tylko ze sobą – coś przewspaniałego!\nMedytować można różnie, wcale nie trzeba być ekspertem w tej dziedzinie i to najbardziej kocham w medytacjach! Wystarczy być w pełni uważnym w tym, w czym się jest w danym momencie. Gdy jest pora na zmywanie naczyń – być tak na 100% „zatopionym” w to zmywanie, skupiać się tylko i wyłącznie na tym. Wiele osób mówi, że odprężają się przy np. sprzątaniu, gotowaniu czy prasowaniu. Dzieje się też tak gdy spacerujemy czy biegamy, wpatrujemy się w morskie fale czy chmury, gdy czytamy, rysujemy, śpiewamy, tańczymy (ale tak lekko jak ciało nas niesie). To przecież są medytacje aktywne! Uwielbiam właśnie tak działać w ciągu dnia i czuć, jak moje ciało się relaksuje i regeneruje, umysł wycisza i nabiera jasności, a o tego jak dusza się raduje! Więc biorąc pod uwagę takie formy medytacji, to praktykuję je parokrotnie w ciągu dnia. Najpiękniej jest, gdy cały dzień jest jedną wielką medytacją – takim czasem gdy zatapiamy się w czymś tak na 100% w lekkości, przepływie, uważności, tak z serca. Wtedy okazuje się, że wieczorem nadal czujemy się wypoczęci, spokojni, radośni, tak lekko i w spełnieniu.Tak właśnie kocham żyć!\nAleż się rozpisałam…no ale cóż, uwielbiam medytacje i dwa zdania na to nie wystarczały!\nA Ty jak zazwyczaj medytujesz?\nMiałam dziś nieplanowane spotkanie, które w cudowny sposób zatrzymało mnie i pozwoliło na nowo spojrzeć na moje wewnętrzne dziecko. To wszystko za sprawą fantastycznego Łukaszka, Synka moich Przyjaciół, którego uwielbiam całym sercem! Za każdym razem gdy się spotkamy to moje wewnętrzne dziecko tak się cieszy! Dzieje się też tak, gdy spędzam czas z moimi „małymi” Kuzynami, w szczególności ukochanymi Martynką i Kacprem. Dzieci mają w sobie coś magicznego! Ta lekkość! Prawdziwość, spontaniczność, wyrażanie swoich emocji całym ciałem, przeżywanie wszystkiego tak na 100%, czysta radość, energiczność, prostota, wyobraźnia, czułość, bycie w pełni tu i teraz. Kocham te esencje! Tak uwielbiam obcować z nimi i również czuć to wszystko w sobie.\nTo niesamowite, jak takie spotkania mogą rozgrzać, rozczulić, rozbudzić i rozświetlić moje serce, duszę. Moje wewnętrzne dziecko wtedy jest takie szczęśliwe! W końcu ma Kompana do zabawy, który nie bierze zbyt na poważnie życia. Towarzysza, który cieszy się w pełni tym co jest „tu i teraz”! Jakie to jest cudowne!\nJestem taka wdzięczna, że w moim życiu spotykam takie wspaniałe Dzieci! Że mogę spędzać z Nimi czas, absolutnie magiczny! Za to co tworzymy w lekkości i zaciekawieniu co z tego wyjdzie, bez szczegółowego planu! Że możemy rozmawiać tak nieskomplikowanie a zarazem głęboko, prawdziwie, szczerze, otwarcie. To zawsze jest dla mnie okazja do tego, by te „poważne, skomplikowane sprawy” ze świata dorosłego móc uprościć, nazwać po imieniu, wydobyć to sedno, najgłębszy sens. Jest taka zasada w Zen Coachingu (jedna z ulubionych Kare Landfalda) – KISS – KEEP IT SIMPLE SWEETHEART! Właśnie o to chodzi! Dzieci są Mistrzami w tym! Jestem taka wdzięczna za to, że nam dorosłym przypominają o tym co tak naprawdę jest najważniejsze!\nŁukaszek jest też najprawdziwszym i najszczerszym fanem moich podróży! To on bez ani grama zazdrości zawsze cieszy się z tego, że gdzieś byłam. Z czystą ciekawością, szeroko otwartymi błyszczącymi oczami uważnie słucha moich opowieści z podróży. Tak cudnie docenia najmniejszą rzecz jaką przywiozę z „odległej krainy”. Najbardziej to, co tam znalazłam a nie kupiłam w tamtejszym sklepie. To jest takie przepiękne! Mam poczucie, że nikt tak czysto na całym świecie nie wspiera mnie w tej mojej podróżniczej pasji jak On! Najlepsze jest to, że na początku roku zapytałam się, jakich podróży mi życzy na ten rok. Jaką długą listę usłyszałam! To dopiero niesamowite! Właśnie …w perspektywie dorosłego taki długaśny spis podróży na jeden rok to bardzo mało realne, bo przecież zaczyna się myślenie o wszystkich zobowiązaniach, finansach, Bliskich… Za to dla dziecka nie ma rzeczy niemożliwych! Przyjęłam zatem tą przepiękną długą listę miejsc, do których mam zawitać według Łukaszka, to przecież piękne życzenie i to w jakiej obfitości! W gruncie rzeczy te wszystkie kraje i tak są wśród moich marzeń, więc dlaczego nie zrobić tego teraz? Boski Łukaszek przyzwyczaił się, że za każdym razem jak się spotykamy, to ja jestem po jakiejś podróży. Dziś zatem pierwsze pytanie jakie padło to to, czy już byłam we Francji i czy przywiozłam dla Niego wymarzoną prawdziwą francuską bagietkę! Jakież to jest przecudne! A do tego jaką mi daje motywację, bym w końcu dotarła do tej Francji! To niesamowite, jak takie spotkania uskrzydlają! Niby nic, a żywa radość i wdzięczność w sercu gości przez cały dzień!\nA z jakich spotkań cieszy się Twoje wewnętrzne Dziecko?\nTym razem będzie o dobrodziejstwach natury. Tak się cieszę, że nawet w tym okresie roku, można kupić warzywa i owoce. Oczywiście warto wybrać te „zdrowe sztuki”. Od jakiegoś czasu piję/jem każdego dnia taki mus warzywno-owocowy. Do przygotowania tego przydaje się blender. Podstawą jest burak, marchewka, jabłko i banan. Dodaję jeszcze coś, na co akurat dziś mam ochotę. Czasami jest to kiwi bądź awokado, seler naciowy, jarmuż, szpinak czy ogórek. Zdarza się też, że dodaję wszystko co się da!\nTaka jestem wdzięczna sobie sama za to, że dopieszczam mój organizm takimi zdrowymi koktajlami! Doceniam to dbanie o ten „rytuał”, tą wytrwałość i naturalność.\nCieszę się bardzo z tego, że teraz w wielu miejscach można kupić takie zdrowe koktajle. Coraz więcej kawiarenek ma takie pozycje w swoim menu. Wspaniałe jest to, że nawet gdy jestem w podróży, poza zasięgiem mojego blendera, to i tak mogę dać coś dobrego dla mojego organizmu!\nO plusach takich koktajli można pisać godzinami… O tym jaki mają wspaniały wpływ między innymi na krew, skórę, cerę, funkcjonowanie jelit i innych organów czy naszą energię. Cudnie, że jest tyle zalet i to „w jednej szklance”! Ja to robię bo kocham owoce i warzywa. Uwielbiam małe „przegryzki”, po których czuję się syta i lekka, rześka. No i bardzo mi się podobają efekty uboczne – zdrowe ciało i szczęśliwa dusza.\nA Ty jak dopieszczasz swój organizm?\nDziś będzie o… śpiewaniu! Bo przecież „śpiewać każdy może, trochę lepiej, lub trochę gorzej, ale nie oto chodzi,\njak co komu wychodzi!” Genialnie wyśpiewał to Jerzy Stuhr i do dziś rozbraja mnie to wykonanie. Otóż to! Śpiewać KAŻDY może i każdemu zrobi to dobrze. To niesamowite jak śpiewanie może poprawić humor, rozluźnić, rozbawić, rozbudzić a czasami uspokoić.\nJakby to było, śpiewać „jakby nikt nie słyszał”, tak w pełni na luzie, z głębi serca, z radością, lekkością i zabawą? Niesamowite ile się „rzeczy” nasłuchaliśmy jako małe dzieci, ile słów krytyki które blokują naszą lekkość w śpiewaniu…Smutne to bardzo, że wkraczając w to dorosłe życie zatraciliśmy tą lekkość, naturalność, swobodę w wyrażaniu siebie poprzez śpiew… Warto jednak zrobić psikusa dla tego krytyka (wewnętrznego bądź w postaci innych ludzi) i pozwolić sobie na to choćby „la la la” czy „na na na”.\nUwielbiam śpiewać sobie w różnych momentach. Czy są to zawsze mistrzowskie arie? Pewnie nie choć dla mojej duszy a jakże! To ja mam być szczęśliwa, to mi ma być przyjemnie. Czasami się zachwycę tym co wyśpiewam a czasami mam taki ubaw sama z siebie! Piękne to jest. Wspaniała okazja do poobserwowania jakie komentarze serwuje krytyk wewnętrzny, który przecież zawsze może wynaleźć coś, co nie jest idealne. Ale tu nie chodzi o to aby było idealnie! Śpiewanie ma być po prostu przyjemnością i zabawą. To jest moja dewiza. Wybieram zatem utwory, które lubię, takie do których się uśmiecham bądź te poruszające moje serce. Śpiewam też różne mantry i ta codzienna praktyka poszerzyła moją lekkość w wyrażaniu siebie w melodiach.\nWdzięczna sobie jestem za to, że pozwalam sobie na podśpiewywanie, a potem śmianie się sama z siebie, czasami zachwycanie a i zdarza się wzruszenie. Za bycie autentyczną w tym. Za to śpiewanie dla mnie. Dziękuję sobie za to, że podążam za tym, jakich dzięków potrzebuje moja dusza. Wdzięczna też jestem za ten melodyjny nawyk śpiewania mantr.\nTak, teraz pisząc to wszystko też podśpiewuję! Zastanowiłam się jakie zdjęcie dziś umieścić… Przyszedł do mnie pomysł, by poszukać zdjęcia z dzieciństwa, gdy najlepszym mikrofonem był oczywiście … dezodorant!\nA co Twoja dusza podśpiewuje dzisiaj?\n„Śmiech to zdrowie, każdy Ci to powie”! 🙂 Tak, dziś będzie o śmiechu a dokładniej o… śmianiu się z samego siebie! 🙂 Bo przecież nie ma co brać zbyt poważnie siebie tak „zawsze” w 100%! 🙂 Przyznam, że dziś ubawiłam się wielokrotnie „po pachy” ze mnie samej i to w różnych sytuacjach. 🙂 🙂 🙂 To cudowne, jak taki śmiech się potrafi rozrosnąć, dać radość, rozładować spięcie i naładować pozytywną energią! :-))))) A jaki dystans się pojawia do sprawy i do mnie, mojego zachowania. 🙂 Uwielbiam to! 😀 😀 😀\nJestem wdzięczna sobie za to, że potrafię z lekkością śmiać się z siebie! 🙂 =D 🙂 Za te wszystkie sytuacje, które mi dostarczają dużo okazji do „ubawu na całego”! :-)))) =D :-)))\nA Ty kiedy się śmiejesz z siebie?\nDziś będzie o mocy dotyku. To niesamowite, jak ważny on jest w naszym życiu. Noworodek jeśli nie jest przytulany, dotykany przez matkę z czułością i ciepłem to umiera…\nPatrząc na moje życie stwierdzam, że doświadczam na co dzień dużo „dobrego” dotyku, w związkach, w przyjaźniach czy w relacjach rodzinnych. Jest jeszcze jeden, najważniejszy kontakt – mój ze mną samą. Tak, danie sobie samej czułego, ciepłego na przykład pogładzenia po twarzy, przytulenie siebie, objęcie z taką empatią, zaopiekowaniem, zrozumieniem, wdzięcznością, miłością, docenieniem. To dopiero sztuka! Łatwiej jest dać to, okazać innej osobie ale sobie?! Tak, czas i na to. Najpiękniejsze jest to, że jedno nie wyklucza drugiego – można mieć taki ciepły kontakt ze sobą i zarazem mieć piękną relację z drugą osobą. Moim zdaniem jedno wspiera drugie. Jeśli sami ze sobą nie będziemy czuli się dobrze, to nasze relacje z innymi będziemy budować z miejsca braku, desperacji, trochę takiego „załatania dziury”… Przecież nie o to chodzi. To tak jak z jedzeniem – jeśli jesteśmy bardzo głodni to zdarza się, że jemy bardzo szybko i dużo często nawet nie zauważając jaki smak ma to danie, z czego jest zrobione, jakie mamy doznania. Jednak kiedy spożywamy coś, gdy nie jesteśmy przeraźliwie wygłodniali, to jemy wolniej, zauważamy więcej smaków i to jak nasze ciało reaguje na to. Ponadto rozpoznajemy składniki, możemy się zachwycać, rozkoszować i delektować nawet samym faktem posiłku. Jakieś to inne! Tak lubię!\nDotyk ma różne formy. Jedna z nich jest masaż. A ja go uwielbiam! Zatem dziś był czas na cudowny masaż! Tego właśnie potrzebowałam!\nWdzięczna jestem sobie za to, że wybrałam się do znajomej Masażystki i dałam sobie piękny czas rozpływania się.\nA Ty jak okazujesz sobie ciepło?\nByć dla siebie dobrą to też dawanie sobie czasu na odpoczynek, na takie „dolce far niente” (słodkie nic nie robienie). Należę do tej grupy osób, która kocha stale coś robić, kreować, cieszyć się życiem aktywnie. Nawet gdy leżę na trawie to nadal „aktywnie” – zachwycam się wtedy przyrodą, każdymi zmysłami chłonę chwilę. W związku z tym, danie sobie przerwy i takie zupełne nic nie robienie to jest czasami wyzwanie! Teraz tak właśnie jest, ponieważ mam długą listę spraw do załatwienia przed warsztatami i przed wyjazdem. Jednak moje ciało i umysł bardzo potrzebują takiej przerwy i to teraz.\nDziś zatem dziękuję sobie za to, że dałam sobie przyzwolenie na to „słodkie nic nie robienie”. Za takie zwolnienie tempa i to bardzo… Za delektowanie się leżeniem na kanapie, rozpływaniem się przy cudnych melodiach i wpatrywanie się w światło świec. A to wszystko tym razem w towarzystwie wspaniałej Przyjaciółki. Był czas na głębokie rozmowy od serca i wspólne bycie w ciszy. Ależ wypoczęłam i nacieszyłam duszę.\nA Ty kiedy dasz sobie czas na słodkie nic nie robienie?\n6 marca 2016 r., niedziela\nDziś szczególnie jestem wdzięczna sobie za to, że z odwagą, przyzwalaniem, uważnością, prawdą, otwartością i w połączeniu z sercem wychodzę z mojej strefy komfortu przy bardzo różnych okazjach. Każdego dnia staram się „zrobić coś”, co jest właśnie poza tą „bezpieczną”, znajomą przestrzenią. Choćby jakąś drobnostkę. To mi daje więcej pewności siebie, motywacji przy realizowaniu marzeń, siły przy nowych pomysłach czy projektach. Dziś skumulowałam parę takich „wyzwań” i to dopiero było niezwykle, wzmacniające, uwalniające, uszczęśliwiające a nawet wzruszające! Takiej lekkości mi dodało i mocy! Bardzo się cieszę z tego, że nie stchórzyłam, nie odłożyłam tych wyzwań na „jutro” tylko poszłam w to dzisiaj! Teraz uśmiecham się do powiedzenia „nie taki diabeł straszny jak go malują”. Coś w tym jest!\nTeraz przyszło do mnie wspomnienie mojego spotkania z małpą. To było podczas jednej z moich podróży. Siedząc przy stoliku przed kawiarenką, zauważyłam jadącego na rowerze czarnoskórego mężczyznę, któremu towarzyszyła małpa. Patrząc na nich pomyślałam, że bardzo chciałabym zobaczyć ją z bliska, dotknąć, poobserwować. Poczułam jak ta myśl przeradza się w coraz większe marzenie, jak w moim wewnętrznym dziecku rodzi się wielka radosna ekscytacja! Pojawiły się też pytania: „no ale mam biec za tym rowerem z nimi?”, „może spotkanie z małpą to wcale nie jest dobry pomysł? …ponoć to wielkie psotnice”. Jakaś część mnie nie czuła się w 100% komfortowo… Nowy kraj, inna kultura, egzotyka, niepewność co może zrobić taka małpa, jak może się zachować jej właściciel… Mimo wszystko „wyszłam ze swojej strefy komfortu”, za tym nowym marzeniem – poruszyłam ciało w ich stronę i… rowerzysta zmienił kurs jazdy zbliżając się w moim kierunku i nagle owa małpa zaczęła skakać po stolikach aż wskoczyła na MOJE kolana! Ależ byłam zaskoczona! Śmiałam się z radości na całego! Moje marzenie się zrealizowało w ciągu „chwilki” a ja zrobiłam tylko mały ruch! No i mam małpę na kolanach i co teraz?! Jak się zachować? Co ona może zrobić? Jak wykorzystać każdą sekundę bo może przecież zaraz uciec!? Wtedy wzięłam głęboki oddech, zatrzymałam się. Zaczęłam z uważnością delektować się każdą minutą z małpą. Nagle ten czas jakby zaczął się wydłużać. Poczułam jak bije jej serduszko i zarazem moje własne jakoś żywiej. Popatrzyłyśmy sobie głęboko w oczy i aż się wzruszyłam. Właśnie siedziała na moich kolanach mała istota, która jest tak inna ode mnie a zarazem tak podobna. Swoimi małymi rączkami (tak rączkami ciut nie ludzkimi) trzymała moją rękę jak małe dziecko. Wtuliła się we mnie. Poczułam jak się uspokaja i ja także. Głaskałam jej niezwykłe futerko z czułością,ciepłem, spokojem i wielką wdzięcznością za to, że do mnie przybyła. To niesamowite! W pełni doświadczałam każdej wspólnej chwili! Małpa tak się uspokoiła, aż zasnęła! Przyszedł po nią zdziwiony właściciel i odjechał w nieznane…\nTo była kompletnie nieoczekiwana okazja do wyjścia ze strefy komfortu. Taka niezbyt „standardowa”, ale przecież nie o to chodzi. W tej historii jest coś takiego, co daje mi uśmiech, wiarę że marzenia się spełniają, poczucie że warto iść za sercem i wychodzić z tej bezpiecznej znajomej strefy. Najważniejsze to podjąć decyzję i iść za tym! Podążać w tym nowym kierunku z sercem i niekoniecznie głową.\nJestem sobie wdzięczna za to, że słucham swojego serca. Że mimo strachu czy niepewności wychodzę poza moją strefę komfortu! Tak, dla mnie to wyraz wiary w siebie – wiary, iż „dam radę!” Też wielkiej miłości – bo działam w połączeniu z moim sercem. Oraz pewnej obfitości – tak, zasługuję na to, co jest poza tą strefą, którą znam. Zatem każdego dnia, robię coś (czasami większego a czasami mniejszego) co wykracza poza moją strefę komfortu. To jedna z najpiękniejszych dróg jaka mnie wspiera i bardzo rozwija!\nA Ty co dziś chcesz zrobić, co będzie poza Twoją strefą komfortu?\n7 marca 2016 r., poniedziałek\nTym razem chcę wyrazić, jak jestem sobie wdzięczna za moją spontaniczność. Kiedy na przykład mam ochotę tańczyć to tańczę! I dziś właśnie będzie o tym! Uwielbiam tańczyć, więc korzystam z każdej chwili i okazji by poruszać ciałem. Czasami w ciągu dnia włączam sobie muzykę, na którą akurat mam ochotę i podążam za tym, jak moje nogi chcą się ruszać a za nimi cała reszta mnie. Kocham to, bycie w takim przepływie, lekkości, radości, spontaniczności. Tańczę dla siebie, tak jak chce się wyrazić moje ciało. Bez reguł, bez ustalonych kroków czy układów, bez oceniania czy pięknie mi „wychodzi” czy nie. Po prostu staję się tańcem. Czasami zaczynam pląsać na ulicy, gdy słyszę melodię, która przemówi do mojego serca. Zdarza się to też w innych sytuacjach i właśnie to bawi mnie najbardziej – ta nieprzewidywalność!\nJestem sobie wdzięczna za to, że daję sobie przyzwolenie i czas na taniec! Za to cieszenie się tym na całego! Dla mnie taniec jest pięknym sposobem na kontakt z duszą i ciałem. Na wyrażanie siebie i sposobem cieszenia się chwilą!\nA czym dla Ciebie jest taniec?\nZofia Griffel\tdnia 12 marca 2016 o godz. 12:07\nBardzo dziękuję za tę przepiękną medytację, jaką było czytanie pani tekstu. Zadziałał jak narkotyk. Chcę więcej! Motylki w brzuchu towarzyszyły mi natchnionej przez cały czas i wygląda na to, że zostaną na dłużej. Zapraszam! Nigdy bym nie przepuszczała, że ten ponury, zachmurzony sobotni poranek w Herford, spędzany właśnie z agresywną grypą w łóżku, podaruje mi tak cenny prezencik. Dziękuję! A może sama go sobie podarowałam? Dziękuję również i za to olśnienie.\nPowrót do siebie prawdziwej – Biblioteka Strefy Rozwoju: wszystko o rozwoju osobistym i zdrowym stylu życia - […] Bywa gościem różnych audycji radiowych. Na stronie www.codzienniepewnasiebie.pl prowadzi swój Dzienniczek Miłości i Wdzięczności. […]\nPolko, pokochaj siebie prawdziwą | Patrycja Załug dla Kobiet - […] przez cały luty Marta Obrycka, Zen Coach, Ambasadorka akcji będzie prowadziła na stronie swój „Dzienniczek miłości i wdzięczności”, czytaj i…


Makary Krzysztof Stasiak - Strona Prywatna - Praca naukowa - Od solidarności do wolności. Szkice etyczne\nPraca naukowa - Od solidarności do wolności. Szkice etyczne\nNa rozpoczęcie każdego roku akademickiego piszę przemówienia inauguracyjne. Po przejrzeniu kilku z nich zauważyłem, że warto byłoby je zachować i wydać w postaci osobnej publikacji. W ten sposób powstała pierwsza książka będąca ich zbiorem ? Myślenie według wartości o kształceniu akademickim i sytuacjach społecznych. Została wydana w 2004 roku. Od tamtego czasu nadal kieruję AHE i wygłaszam mowy inauguracyjne.\nTeksty przemówień przygotowuję bardzo starannie. Inaugurację każdego roku traktuję bardzo poważnie, jako niebywałą okazję do wyrażenia osobistych przemyśleń. W spotkaniu tym uczestniczy zwykle 700 ? 800 pracowników uczelni i związanych z nią osób. Mam wówczas możliwość mówienia do nich prze około 15 - 20 minut. Taka okazja powtórzy się dla mnie dopiero za rok. Dlatego ten cenny czas chcę dobrze wykorzystać. Nad treścią przemówienia długo myślę, tekst wielokrotnie poprawiam, sięgam do tematów i problematyki dla mnie naukowo nowej. Teraz, po kolejnych 5-u latach pracy na uczelni i po dodaniu kolejnych przemówień, zauważyłem rzecz niebywałą. Teksty te są swego rodzaju kroniką mojego dojrzewania duchowego. Są zapisem pewnej ścieżki myślenia o sobie, o uczelni i otaczającym nas świecie społecznym. Ścieżka ta ma swoją własną dynamikę. Kolejne przemówienia z kolejnych lat stanowią obraz mojej duchowej dojrzałości. Z roku na rok robiłem pewien krok rozwoju w uzyskaniu coraz bogatszej świadomości tego co robię. Z drugiej strony zmieniał się mój świat zewnętrzny. Zmieniała się uczelnia, którą kierują. W każdym roku dzieło to miało inny wygląd, inną wielkość i inne zadania, wyzwania, z którymi przyszło mi się mierzyć.\nKolejne rozdziały niniejszej książki są zapisem wielu współistniejących ze sobą wątków, zmian. Po pierwsze, zmieniałem się ja sam i moja świadomość, sposób oraz treść myślenia. Po drugie, zmieniała się uczelnia, w której pracuję, czyli dzieło będące wytworem tej rozwijającej się świadomości. Po trzecie, zmieniało się otoczenie, inne uczelnie i władze ministerialne sprawujące nadzór nad uczelniami. Po czwarte, zmieniało się społeczeństwo polskie. Wspólnie z innymi Polakami uczyłem się życia społecznego i życia w globalnej wiosce, jaką jest teraz Ziemia.\nZmiany mojej świadomości. Kiedy uruchamiałem uczelnię, miałem już napisaną książkę ? Twórczy i harmonijny rozwój człowieka. Sformułowałem w niej definicję aktu twórczego. Praca ta utwierdziła mnie w przekonaniu, że ludzie w inny sposób niż robiło się to dotychczas, powinni przygotowywać się do dorosłego życia. Przygotowanie do twórczego rozwiązywania problemów jest zasadniczo różne od tego sztampowego, wpajającego szablonowy styl ich rozwiązywania. W ciągu jednego roku akademickiego w okresie Solidarności i w pierwszym półroczu stanu wojennego miałem okazję prowadzenia zajęć o twórczości. Ten szczęśliwy epizod skończył się tym, że po ich zakończeniu otrzymałem naganę od ministra za naruszenie przepisów stanu wojennego, gdyż samowolnie zmieniłem salę, w której spotykałem się ze słuchaczami. Zamiast uczyć w Sali Politechniki Łódzkiej, poszedłem ze studentami do Muzeum Sztuki i tam na przykładzie dzieł malarstwa pokazywałem im zmiany świadomości człowieka. Później jeszcze przez 10 lat bezskutecznie zabiegałem u władz uczelni o możliwość prowadzenia zajęć z zakresu działań twórczych.\nUczelnię uruchamiałem w momencie, gdy byłem głęboko przekonany o potrzebie odmiennego przygotowywania młodzieży i o potrzebie uczenia jej nie tylko wiedzy naukowej, ale także umiejętności twórczych. Tej możliwości nie uzyskałem w swojej macierzystej uczelni.\nW momencie oddawania tej książki do rąk Czytelnika moja świadomość głęboko przebudowała się. Po 15-u latach pracy w uczelni kształcącej umiejętności twórczych, zauważyłem że człowiek zachowujący się twórczo głęboko się zmienia. Kolejne akty odkładają się w nim. Zmienia się jego stosunek do własnego życia, do innych ludzi i do wykonywanej pracy. Zyskuje on wymiar duchowy. Na początku interesowałem się samym aktem twórczym, a teraz świadomym i umyślnie kreującym się człowiekiem oraz jego wspólnotą. Twórczy człowiek nadaje nowy wymiar światu ? wymiar duchowy.\nPiętnaście lat pracy w uczelni to proces zmiany świadomości od obiektywistycznego definiowania procesów twórczych do podmiotowego i umyślnego budowania wspólnoty ludzkiej. To zupełnie inny wymiar. Na początku, mimo wszystko, nadal odkrywałem prawidłowości rządzące w świecie, a dzisiaj w książce zamieszczam artykuły: Moralność człowieka żyjącego w wolności i Pole refleksji moralnej człowieka podmiotowego. W obu przypadkach przedstawiam sposób funkcjonowania człowieka, który przekroczył sam w sobie ograniczenia determinizmu, czy nazywając to innym językiem ? który przekroczył prawo karmy. W ciągu tych 15 ? u lat pracy przekroczyłem kolejny próg w rozwoju świadomości. Kolejne rozdziały książki są kroniką drogi do tego przekroczenia.\nPrzemówienia na otwarcie kolejnego roku akademickiego są także manifestacjami artystycznymi, według których w danym roku dzieło jakim jest uczelnia, było kształtowane. Przemówienie to zarazem spowiedź ze stanu świadomości i projekt, koncepcja, według której dzieło, czyli uczelnia ma być kształtowane. Przemówienie nie zawiera jedynie waloru teoretycznego. W jego treści obecny jest również projekt budowy dzieła w konkretnym roku akademickim. Wydaje się, że rozwój uczelni to tylko zmiany ilościowe. W kolejnych przemówieniach kryją się wyzwania, jakie zostały postawione w danym okresie i duchowe koncepcje, które w danym roku będą rozwijane.\nW finale następuje domknięcie pewnego etapu. Tym zamykającym projektem jest już rozwój społeczeństwa funkcjonującego w wymiarze duchowym, a nie tylko rozwój umiejętności twórczych. Głównym elementem owej duchowości jest sposób podejmowania decyzji przez człowieka wolnego ? nowy sposób moralnego funkcjonowania sprzyjającego dalszemu rozwojowi jego sfery duchowej.\nZmiany dzieła. Na przestrzeni opisywanych 15 ? u lat zmieniła się też sama uczelnia. Pierwsza inauguracja odbyła się 7.10.1994 roku. Nowy rok akademicki rozpoczynało wówczas 150-u studentów. We wszystkich oddziałach AHE studenci uczą się umiejętności twórczych. Oznacza to, że zatrudniona jest duża rzesza nauczycieli akademickich, prowadząca przedmioty służące opanowaniu przez studentów umiejętności kluczowych, czy inaczej to nazywając ? umiejętności interpersonalnych. Od początku trwania uczelni do programu nauczania zostały włączone przedmioty, których celem jest wspieranie rozwoju podmiotowego studentów. Fakt prowadzenia zajęć z tych przedmiotów jest zarazem okazją do zbierania olbrzymich doświadczeń z zakresu treści i metodyki nauczania umiejętności twórczych.\nDzięki temu olbrzymiemu doświadczeniu mogłem zbudować dalsze koncepcje myślenia twórczego. Metodyka pracy z podmiotem jest książką powstałą z konieczności kształcenia nauczycieli z zakresu umiejętności twórczych. Codzienne potrzeby nauczania pedagogów zmusiły mnie do zebrania wiedzy metodycznej. Zawarte jest tam nauczanie sposobu konstruowania pojedynczego ćwiczenia, organizowania warsztatu, oraz sposobu formułowania projektu podmiotowo-twórczego.\nZ kolei potrzeba przekazywania innym umiejętności innowacyjnego zarządzania leży u podłoża pracy ? Zarządzanie skierowane na podwładnego. Opisałem w niej koncepcję innowacyjnego zarządzania, która została odróżniona od zarządzania tradycyjnego. Przedstawiłem również narzędzia służące innowacyjnemu funkcjonowaniu organizacji, takie jak audyt i strategia.\nRozwój dzieła w postaci powiększającej się uczelni i codzienne potrzeby efektywnego zarządzania nią są przyczyną dalszego rozwijania koncepcji twórczości.\nEwoluujące dzieło, jakim jest uczelnia, pociąga za sobą rozwój wielu innych obszarów aktywności. Są nimi: Polski Uniwersytet Wirtualny, w którym rozwijana jest technologia i metodyka kształcenia na odległość; Galeria Patio ? galeria artystyczna, w której prezentowane są ciekawe wydarzenia artystyczne; wydawnictwo naukowe. Całość i różnorodność rozwoju uczelni jest przyczynkiem do zdobywania coraz szerszych doświadczeń z zakresu zachowań innowacyjnych. Bez tych doświadczeń nie pojawiłoby się wielu problemów. Rozwiązywanie napotykanych trudności służy dalszemu rozwijaniu refleksji o zachowaniach twórczych. Dzieło stymuluje rozwój teorii. Z kolei rozwój teorii dobrze służy rozwojowi dzieła.\nJednym z ważnych wniosków, jakie można wysnuć na podstawie pozyskanych doświadczeń, jest potrzeba głębokiej reformy treści jak i metodyki nauczania. Jak do tej pory, przekazywana studentom wiedza prawie w całości dotyczyła opisu otaczającego nas świata. Wiedza ta, zgodnie z kanonami naukowości, formułowana jest w sposób obiektywny i zabiega się o jej walor prawdziwości. Na podstawie doświadczeń uzyskanych w AHE można stwierdzić, że należy uruchomić drugi nurt nauczania. Jest nim umiejętność funkcjonowania osoby ludzkiej. Student może rozwijać w sobie umiejętność efektywnego operowania posiadaną wiedzą i sprawnego rozwiązywania problemów. Tak naprawdę po to ludzie się uczą, aby umieć rozwiązywać problemy i aby coraz lepiej radzić sobie z rozmaitymi trudnościami. Drugi rodzaj wiedzy ? nauczany tylko w AHE ? jest tym potrzebnym elementem. Nie wystarczy posiadać wiedzę, trzeba jeszcze potrafić ją wykorzystać do radzenia sobie z problemami, bo to jest zasadniczym celem edukacji.\nW miarę trwania uczelni zmieniało się też jej otoczenie. Na początku lat 90, po niemal 20-u latach nowa Polska wolnorynkowa dopiero zaczęła się kształtować. Był to już kraj znacznie bardziej dojrzały, z wieloma dobrze funkcjonującymi urzędami. Zmianie zaczęło też stopniowo ulegać szkolnictwo wyższe. Na początku współczynnik młodzieży uczęszczającej na studia, czyli współczynnik scholaryzacji wynosił 7%, a teraz sięga niemal 50%.\nSzkoda tylko, że rozwój AHE jest przyjmowany jedynie jako zagrożenie dla systemu. W środowisku naukowym obserwuję brak wrażliwości na dokonania z zakresu innowacyjności, twórczości oraz doświadczeń w obszarze budowania człowieka podmiotowego. Zbiór przemówień i pokrewnych im refleksji jest właśnie drogą, jaką przechodzę od myślenia autorytarnego do podmiotowego. Moje doświadczenia związane z praca w AHE umożliwiły mi dostrzeżenie tego unikalnego procesu, jaki dokonuje się w Polsce. Na początku zaledwie stawiam tezę, że w Polsce mają miejsce olbrzymie i bardzo cenne przemiany. Dalej, coraz wnikliwiej obserwuję ten proces.\nDla mnie ta droga, polegająca na osobistym przejściu od myślenia scjentystycznego do podmiotowego, była trudna, ale niezwykle fascynująca. Ucząc się nowego myślenia, zarazem zmieniłem siebie. Radząc sobie z bieżącymi problemami, musiałem intensywnie myśleć i działać. Pojawiające się trudności zmuszały mnie do ekstremalnego wysiłku praktycznego i intelektualnego. Dzięki olbrzymiej presji otoczenia udało mi się sformułować choć podstawowe zręby koncepcji człowieka podmiotowego.\nWszystkim tym Czytelnikom, którzy chcieliby podążać tropem, ścieżką przejścia od myślenia scjentystycznego do podmiotowego, a przez to lepiej zrozumieć zmiany, jakie dokonują się we współczesnym świecie i w nich samych, poświęcam tę książkę.


Quilling Wielkanoc: kartki quilling na Wielkanoc, wzory, ozdoby quilling wielkanocne\nProste ozdoby na Wielkanoc 3D z wykorzystaniem techniki quilling\nZainspiruj się Redakcja 2018-02-03 12:00:00+0100 opublikowano 03.02.2018\nJeżeli lubisz quilling, wzory na Wielkanoc pewnie już chodzą Ci po głowie, bo tą techniką można wykonać piękne świąteczne kartki albo efektowne pisanki. Quilling pomaga uzyskać efekt trójwymiarowości, dlatego zawsze wygląda oryginalnie, a przy odrobinie wprawy można wyczarować naprawdę cuda. Oto kilka podpowiedzi, jak zabrać się za robienie wielkanocnych ozdób 3D.\nPisanki quilling - ozdoby na Wielkanoc inne niż wszystkie\nAby przygotować prostą pisankę quilling, potrzebujesz stałego zestawu, czyli igły do quillingu, pasków (odpowiednie będą 3 mm, najlepiej w kilku kolorach) oraz kleju. Konieczna też będzie oczywiście baza, czyli wydmuszka albo jajko, np. ze styropianu, które najpierw trzeba pomalować.\nNa igłę do quillingu nawijaj paski tak, aby uzyskać ruloniki o średnicy około 5 mm. Lekko je rozluźnij i przyklejaj na jajko - za pomocą kolorów możesz ułożyć z nich wzór - np. pionowe paski, kwiatki lub mozaikę. Pamiętaj, że trudno jest przyklejać ruloniki na okrągłą powierzchnię, dlatego potrzebujesz dosyć dużo kleju.\nKartka quilling na Wielkanoc\nJeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z papieroplastyką, przygotowując kartki świąteczne, zdecyduj się na coś prostego. W sieci znajdziesz różne wzory quilling na Wielkanoc, jednak my proponujemy zacząć od wyklejania pisanki, która nie powinna sprawić większych problemów. Na zgiętym kartoniku (może być biały, kremowy, żółty albo jasnozielony) narysuj kształt jajka. Zanim zaczniesz wyklejać wzór, napisz na kartce „Wesołych świąt” i uzupełnij życzenia, bo później może Ci to sprawić więcej problemów.\nPodobnie, jak we wcześniejszej instrukcji, nawijaj paski na igłę, tworząc małe ślimaczki. Tym razem możesz postawić na różnorodność - jedne ruloniki zostaw w wersji bardziej zwartej, inne trochę rozluźnij - tak, aby miały różne średnice. Ruloniki starannie i ostrożnie naklejaj na papier - tak, aby wpisały się w kształt jajka. W ten prosty sposób możesz wykleić także kształt zająca albo wiosennych kwiatów.\nKiedy osiągniesz już bardziej zaawansowany poziom, Twoje ozdoby i kartki quilling na Wielkanoc na pewno będą miały bardziej złożone wzory. Powodzenia!\nOzdoby wielkanocne: 10 pomysłów na pisanki robione ręcznie >>\nwielkanoc pisanki Piękne dekoracje wielkanocne: ręcznie robione, łatwe, efektowne quilling wielkanoc


Mikołaj: Poznaliśmy się w gimnazjum, wszyscy chodziliśmy do 13-tki na Reja i tam powstał pierwszy szkolny zespół – Crossover. W pewnym momencie wszyscy się w nim znaleźliśmy, tam się właśnie poznaliśmy, tam graliśmy pierwsze koncerty szkolne...\nAntek: I postanowiliśmy stworzyć coś swojego\nMikołaj: Wtedy powstała idea robienia czegoś, dobraliśmy się w tamtym składzie i zaczęliśmy robić coś swojego.\nK: Fascynacje muzyczne. Wzorujecie się na kimś ?\nAntek: Staramy się robić swoją muzykę, nie wzorować się na nikim.\nKacper: A inspiracje się ciągle zmieniają, zwłaszcza, że wszyscy słuchamy innej muzyki. Wiadomo pierwotnie jak byliśmy młodsi to była Metallica i inne popularne zespoły. Gramy już razem dwa lata więc teraz mamy wykształcony już swój styl. I teraz gramy kawałki totalnie nasze i nie wzorowane na nikim.\nK: Można Waszą muzykę określić jako thrash metal ?\nKacper: Generalnie unikamy szufladek.\nAntek: Nie jest to thrash, jest to mieszanka różnych wpływów w metalu, trochę thrashu, melodie.\nAdrian: Staramy się tego nie definiować, na początku założyliśmy, że to thrash, ale później stwierdziliśmy, że jest to metal i trzymamy się tego, że to metal. Ktoś inny niech mówi, że to taki gatunek lub inny, my tego nie szufladkujemy.\nK: Czy w dobie rozkwitu szeroko pojętej muzyki elektronicznej metal ma jeszcze szanse trafiać do dużej rzeszy ludzi ?\nAntek: Oczywiście, że ma szanse. Może nie thrash, ale wszelkie core'y itp. metal się coraz bardziej rozwija, cały czas idzie do przodu może już nie w stronę tego co było w latach 80tych ale …\nMikołaj: Na pewno nie umiera, ludzie wciąż tego słuchają.\nKacper: Generalnie każdy gatunek muzyczny potrafi się wybić i być w danym czasie popularny.\nAntek: Trzeba być sobą i nie udawać.\nK: Jakieś nowe wydawnictwo się od Was szykuje ?\nAntek: Właśnie skończyliśmy naszą nową epkę.\nKacper: Zaczęło się od festiwalu Emergenza – regionalnego, w którym doszliśmy aż do finału i zajęliśmy drugie miejsce.\nMikołaj: Muzyka na ta płytę powstawała w międzyczasie plus parę wcześniejszych kawałków dołączyliśmy. Na tej epce można usłyszeć naszą nową odsłonę, nowe oblicze.\nAdrian: To co nagraliśmy teraz różni się zdecydowanie od tego co było wcześniej, jest bardziej melodyjnie.\nAntek: Na pewno jest wyższy poziom. Rozwinęliśmy się muzycznie, jest progres. Stawiamy na melodyjność. Jest jeden utwór zdecydowanie łagodniejszy od pozostałych ...\nKacper: Nowa płytka będzie miała więcej cech, które mogą się spodobać szerszemu gronu .\nMikołaj: Gramy ostro, ale przebojowo.\nAdrian: Staramy się nie napieprzać bez sensu i nie robić jakiejś strasznej rzeźni. Ten materiał jest naszą aktualną wizytówką. Jest to na pewno lepszy materiał niż poprzedni i będzie też do nabycia w postaci fizycznej u nas.\nK: Pytanie do wokalisty. Jak to się stało, że ty zacząłeś śpiewać, a nie ktoś inny z Was ?\nAntek: Od najmłodszych lat miałem do czynienia z muzyką. Na początku grałem na gitarze i sobie coś do tego podśpiewywałem, ktoś z rodziny zauważył, że nieźle mi idzie i zaproponowali mi lekcje i tak się zaczęło. Później poszedłem do szkolnego zespołu w gimnazjum, zawsze ktoś mi coś doradził, podpowiedział i to pomagało się rozwijać. I teraz nie wyobrażam sobie, żebym mógł bez tego żyć w zasadzie.\nK: Co jest z Twojej perspektywy trudniejsze: śpiewanie czy growling?\nAntek: Żeby growlować trzeba umieć śpiewać. Da się też growlować nie potrafiąc śpiewać ale jest to o wiele łatwiejsze.\nK: Nie mieliście ochoty żeby zaśpiewać po polsku?\nAdrian: Ostatnio nawet pojawił się taki pomysł i być może nagramy coś po polsku, ale to Antek tworzy teksty, to jest jego działka i nie naciskamy.\nAntek: Jak pojawi się mocniejsza chęć to zrobimy taki utwór.\nK: Macie lidera czy bardziej działacie i tworzycie jako kolektyw?\nAdrian: Nie mamy takiego klasycznego lidera, aczkolwiek najwięcej działań formalnych ogarniam ja. Nie mamy menedżera i tego typu sprawy są moją działką i ja poświęcam na nie najwięcej czasu.\nKacper: Ale lidera w sensie muzycznym nie ma.\nK: Gdzie teraz będzie można Was usłyszeć na żywo?\nAdrian: Będziemy niedługo występować na festiwalu Rockarolla w Od Zmierzchu Do Świtu, niebawem odbędzie się też koncert urodzinowy, Blanket kończy dwa lata.\nK: Najlepsze pytanie świata. Skąd taka nazwa?\nMikołaj: Na początku mieliśmy się nazywać koc i to od tłumaczenia wyszło. Później próbowaliśmy znaleźć nazwę, która miała brzmieć mocniej i mroczniej. Po jakimś czasie doszliśmy do wniosku, że nazwa tak naprawdę nie ma znaczenia i tak już zostało Blanket.\nK: Po co robicie muzykę ?\nKacper: Robimy to, bo to lubimy po pierwsze.\nAntek: Sprawia nam to przyjemność i ja nie mogę sobie wyobrazić, żebym mógł robić coś innego.\nAdrian: To jest nasze hobby i robimy to jak najlepiej, nie tylko dla siebie ale i dla ludzi. Mamy własne utwory, własny repertuar i chcemy występować przed publicznością. Z czasem tych osób, które nas znają jest coraz więcej. Między innymi na Emergenzy mogliśmy zaprezentować się publiczności szerszej niż tylko nasi znajomi.\nAntek: Chcemy się wybić, robić to przez całe życie i jak się uda, żyć z tego.\nMikołaj: Przede wszystkim jest to jednak dobra zabawa, spełnianie się w jakimś sensie.\nK: Nasze sztandarowe pytanie, macie ulubione miejsca we Wrocławiu ?\nAdrian: Tak, tam zagraliśmy zdecydowanie najlepszy z naszych koncertów. Oprócz Firleja myślę, że Łykend.\nK: Chcecie coś dodać od siebie?\nAdrian: Zapraszamy wszystkich, którzy to przeczytają do odwiedzenia naszych profili na myspace i youtube, gdzie można obejrzeć filmiki z koncertów. Sprawdzajcie nas na bieżąco.


No pięknie!: Jak kupować w lumpeksach?\nPostanowiłam dodać dzisiaj post o tematyce innej niż dotychczas. Nie przychodzę dzisiaj do Was z notką na temat kosmetyków ani paznokci. Chciałabym za to poruszyć temat lumpeksów.\nSklepy z odzieżą używaną od kilku lat cieszą się niesamowitą popularnością. Second handy pojawiają się wręcz jak grzyby po deszczu, co rusz słyszę o otwarciu nowego. Świadczy to o popycie na ubrania z drugiej ręki. Spowodowane jest to dość wysokimi cenami nowych ubrań, z reguły w dość nieatrakcyjnym stosunku do jakości. Nie każdego jest stać na nowe spodnie za 120 zł, wbrew pozorom jest to kupa kasy, a te 3 razy tańsze często okazują się być fatalne jakościowe (co oczywiście nie jest zasadą). Rozwiązaniem właśnie są lumpeksy, w których spokojnie można znaleźć rzeczy nawet kilkudziesięciokrotnie tańsze od tych nowych.\nJednak wiem, że jest sporo dziewczyn, które chciałyby zacząć kupować odzież używaną, lecz mają opory. Nie potrafią szukać, nie wiedzą jak to się dzieje, że ktoś może upolować nowe vansy za 15 zł, a one będąc w lumpeksie widzą na wieszakach same dzwony z lat 80. Nie ukrywam - czasami faktycznie znalezienie choćby jednej atrakcyjnej rzeczy jest cudem, lecz trzymając się konkretnych zasad można spokojnie swoje szanse zwiększyć.\n1. W jakich lumpeksach szukać?\nWszędzie. W każdym, nawet w najciaśniejszym second handzie można znaleźć perełkę. Trzeba tylko się przełamać, rozejrzeć, nie wstydzić wejść. Można popytać kogoś zorientowanego, w których sklepach najłatwiej coś upolować, chociaż wiem, że dziewczyny niechętnie dzielą się tą tajemnicą, żeby zmniejszyć liczbę buszujących tam klientów.\nDobrze jest wiedzieć kiedy w danym lumpeksie dorzucane są nowe rzeczy. Oczywiście, tego dnia ceny są najwyższe, ale i tak o wiele niższe niż za nowe rzeczy. Dzień dostawy jest jednym z dwóch dni, w którym najlepiej się wybrać na zakupy. Niestety wtedy też spodziewać się możemy największych tłumów, ale nic nie jest bez wad. W pierwszy dzień można znaleźć naprawdę śliczne rzeczy, drogie buty (air maxy, conversy itp), ubrania z nowych kolekcji sieciówek. Drugim bardzo lubianym przeze mnie dniem jest dzień ostatni. Z reguł wtedy sklepy ogłaszają "wyprzedaż", np. każda rzecz za 2 zł. Mimo pustek warto jest zajrzeć, kupić coś ciężkiego (jeśli w sklepie obowiązuje wycena na podstawie wagi). Można wtedy znaleźć mnóstwo ciuszków na codzień, koszulek, spodni, chust na szyję lub innych dodatków. Trafiłam kiedyś w pewnym lumpeksie na "wszystko po 3 zł" - cały sklep był w torebkach, butach, wszystko w stanie idealnym, byłam wręcz w szoku czemu taka cena.\nOczywiście kazdego innego dnia też można znaleźć coś dla siebie, każdy powinien samemu stwierdzić kiedy najlepiej iść.\n3. Waga czy wycena?\nJedno i drugie ma swoje plusy i minusy. jak wspomniałam najbardziej lubię okazje typu "wszystko po 1-4 zł", wtedy wiemy co ile kosztuje i mamy pewność, że jest tanie. Znienawidzoną przeze mnie formą wyceny jest zawieszanie metek z ceną wymyśloną przez sprzedawcę - ceny są z reguły zawyżone i kupowanie w lumpeksie traci swój urok. Zlitujcie się, trafiłam kiedyś do lumpeksu, w którym wszystkie pary krótkich spodenek kosztowały 15 zł - za tyle samo można znaleźć teraz na wyprzedażach nowe w Bershce czy Reserved. W takich sklepach najlepiej czekać właśnie na te akcje wyprzedażowe lub obniżki typu "50% taniej".\nWaga wg mnie jest po środku - czasami się opłaca, czasami nie. Nie kupuję na wagę spodni, kurtek, bluz i innych ciężkich rzeczy, bo po prostu szkoda mi kaski. Plusem wagi jest natomiast stopniowe obniżanie ceny. Najkorzystniejsze są te poniżej 30 zł za kilogram.\n4. Z kim chodzić na zakupy?\nJa najbardziej lubię chodzić sama. Raz, że wtedy moje ulubione lumpeksy pozostają tajemnicą, a dwa, że nie muszę walczyć o ciuch z koleżanką. Najgorzej jest iść z kimś w swoim rozmiarze. Jedyną towarzyszką, z którą się chętnie wybieram jest mama, bo ma inną posturę, racjonalnie oceni czy warto, bez emocji, a w dodatku może zapłaci :)\nPrzede wszystkim nie wybierajmy się na lumpeksowe rajdy z torebką w ręcę czy siatkami zakupów. Najlepsza jest listonoszka, zapinana. Dobrze jest mieć na sobie jakiś cienki top, żeby przymierzyć sweterek, bluzę lub inne okrycie zewnętrzne. Staram sie nie wybierać na zakupy w butach, które ciężko zdjąć lub założyć. Zawsze mam też przy sobie gumkę do włosów.\n6. Jak wyszukiwać?\nPrzede wszystkim nie zakładaj, że dzisiaj chcesz kupić to i to. Szanse na to, że znajdziesz to na czym Ci zależy są naprawdę niewielkie, a umknie Ci wiele innych fajnych ubrań. Jeśli wpadło Ci coś w oko, weź to ze sobą, nie zakładaj, że wrócisz i się zastanowisz później, bo moze już tego nie być. Jeśli coś jest lekko zniszczone, np. ma dziurkę pomyśl czy nie da się tego naprawić, zaszyć, przerobić, czasami warto pomęczyć się z czymś w domu, żeby później mieć satysfakcję z udanego zakupu. Natomiast nigdy nie ryzykuję z plamami, nie chcę żałować, że kupiłam a się nie sprało.\nSzukając bluzek i bluz po prostu przeglądam każdą po kolei. Szczególną uwagę zwracam na rzeczy w moich ulubionych kolor i miłe w dotyku. Jeśli podoba mi się dana rzecz i jest w moim rozmiarze, to od razu ją wrzucam do koszyka - dopiero w przebieralni ją oceniam czy warto itp.\nSpodnie przeglądam po nogawkach. Patrzę na ich sam dół - jeśli są wąskie (rurki) oceniam rozmiar i wkładam do koszyka.\nStaram się być uprzejmą dla innych kupujących, nie pcham się, mówię "przepraszam" kiedy przechodzę.\n7. Jakie rzeczy kupuję tylko w lumpeksach?\nNigdy nie chodzę do sklepów z nową odzieżą po legginsy, szaliki i paski. Takich rzeczy jest w second handach mnóstwo, bez problemu można sobie coś znaleźć.\nMoże się to wydawać dziwne, ale nawet w kupowaniu trening czyni mistrza. Wystarczy się przełamać i nabrać wprawy. Po kilku rundach po najbliższych sklepach z używaną odzieżą możesz z łatwością stwierdzić, które staną się Twoimi ulubiony.\nWspółcześnie lumpeksy nie są już małymi klitkami z ciuchami w koszach. Teraz są to ogromne pomieszczenia, z posegregowanymi rzeczami na wieszakach, muzyką w tle, z klimatyzacją, niektóre zakładają nawet fanpage'e na facebooku, żeby informować obserwatorów o nowej dostawie.\nCzekam na wasze komentarze, może same macie jakieś sprytne rady dla kupujących w lumpeksach? Oczywiście o ile chcecie się nimi podzielić :)\nAutor: Ewa K o 20:57\nejms bond 14 sierpnia 2014 12:24\nJa już od dawna szukam jakichś legginsów w SH i jeszcze mi się nie udało, a Ty szczęściaro piszesz, że nie musisz po nie chodzić do sklepów :D Uwielbiam SH i mam stamtąd mnóstwo rzeczy, ostatnio dorwałam convversy za 3 zł, na wyprzedaży właśnie ;)\nAnonimowy 14 sierpnia 2014 19:49\nJa od dawna chodzę do lumpeksów bo można znaleźć na prawdę fajne ciuchy po niskiej cenie. Również uczęszczam z mamą ;)\nW wolnej chwili zapraszam do siebie ;))


FE0501, Holm House 3, Warszawa - Mieszkania Skanska - Homes by Skanska\nKompaktowe mieszkanie o spójnym i skondensowanym układzie, co daje duże możliwości aranżacyjne. Aneks kuchenny zaprojektowano nietypowo - w holu. Zapewni to ład i porządek w strefie dziennej mieszkania. Przestronny salon posiada dwudzielne okno i balkon. Warto zwrócić uwagę, że wewnętrzne ściany mają możliwość dowolnej modyfikacji proponowanego metrażu. Ekspozycja zachodnia. Cena: 15 508 zł/m². Zobacz wirtualny spacer na dole strony.\n1 / 2 - Plan mieszkania, Holm House 3, FE0501, Warszawa\n2 / 2 - Plan rozmieszczenia, Holm House 3, FE0501, Warszawa\nNumer mieszkania: FE0501\nHolm House 3 - FE0501


Tanuki-Manga - Recenzja Squash\nRating: Nagość,\tSeks;\tPierwowzór: Gra (RPG)\nCałkiem miłe dla oka doujinshi z Final Fantasy VI.\nNiesamowicie trudno o doujinshi związane z moją ulubioną, szóstą częścią serii Final Fantasy. Fakt, nie jest to gra pierwszej młodości, powstała na SNESa w połowie lat dziewięćdziesiątych, w czasach, gdy bohaterowie zbudowani byli z kilkunastu pikseli (choć były jeszcze oficjalne grafiki wybitnego japońskiego artysty Yoshitaki Amano). Nie zmienia to jednak faktu, iż fabularnie szóstka pozostaje majstersztykiem, zaś występujące w tej części postacie to jedne z sympatyczniejszych, jakie zna saga Final Fantasy. Niestety, na palcach jednej ręki mogę policzyć znane mi doujinshi z nimi (wyjąwszy tytuły spod znaku yaoi, które nie leżą w kręgu moich zainteresowań).\nSquash poświęcony jest w zasadzie wyłącznie dwójce postaci – Celes i Locke (tu podpisywany jako „Lock”). Wątek ich łączący, nieco na siłę rozwijany w grze, jest tutaj spiritus movens całości. Obserwujemy m.in. pierwsze spotkanie łowcy skarbów i pani generał armii imperium w więzieniu w Mobliz, rozmowy w operze przed słynną Arią di mezzo caraterre, a wreszcie (wszak to w końcu doujinshi) scenę łóżkową z ich udziałem. Tu ciekawostka – Squash ma czterdzieści dwie strony, tymczasem seks zajmuje nawet nie jedną czwartą całości. Raczej niezbyt często spotykana proporcja, nieprawdaż?\nBardzo mi się podoba kreska. Mamy tu miły dla oka oldschool, stylową okładkę z Celes w wersji znanej z gry (w odróżnieniu od tej z ilustracji Yoshitaki Amano), czyli niebieska opaska i zielony trykot. Oprócz tego pojawia się również w białej sukni z czasów jej występu w operze. Kreska wewnątrz może kojarzyć się z mangami powstałymi w latach osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych – duże, klasyczne oczy, tło często wypełnione tylko rastrem lub czernią. W ramkach dość często pojawiają się motywy kwiatowe W samej mandze występują także scenki super‑deformed. Nie brak tu wątków humorystycznych (jak choćby na początku, kiedy to Celes usiłuje zwrócić na siebie uwagę łowcy skarbów, co kończy się absolutnie kanonicznym krwotokiem z nosa), choć nie stanowią one zasadniczego trzonu Squash.\nWspomniałem o erotyce. Jest tu trochę golizny, plus jedna dłuższa scena łóżkowa (dłuższa jak na ten tytuł, bo liczy jedynie osiem stron). Choć pojawia się tu „ginekologia”, daleko jej do przesadnej wulgarności, ot, pokazano to, co zwykle się pokazuje. W porównaniu z przeważającą ilością pojawiających się dziś doujinshi, Squash jawi się wręcz jako pozycja dość umiarkowana jeśli chodzi o erotykę. Na dodatek, skoro mamy dwójkę dorosłych bohaterów, to co w tym niby dziwnego czy zdrożnego? Wracając jeszcze do zawartości – kilka ostatnich stron to luźne notatki autora poświęcone innym tytułom oraz rysunki, na których znajdziemy m.in. Terrę i Relm.\nJeśli chodzi o Final Fantasy VI dużego wyboru wśród doujinshi nie ma, zatem cieszyć się trzeba tym, co jest, wszak na bezrybiu i rak ryba. Squash zaliczam do lepszych doujinshi jakie zdarzyło mi się czytać (niebagatelny na to wpływ ma zapewne moja sympatia do samej gry). W każdym razie dla fanów szóstki ten tytuł to niewątpliwie perełka. Reszty raczej nie zainteresuje.\nGrisznak, 28 sierpnia 2008


Zmień opony w Poznaniu! Gdzie umówić się na wymianę opon jesienią 2021? Lista wulkanizatorów w okolicy | Poznań Nasze Miasto\nNewsroom 360 26 września 2021, 19:30\nCzy to już pora na wymianę opon w Poznaniu? Dzięki naszej prognozie pogody będziesz widzieć, jaka czeka nas temperatura w najbliższych dniach. Informujemy również, czy w tym okresie spadnie śnieg. Te informacje pomogą ci zdecydować, czy już pora na wymianę opon na zimowe. w Poznaniu. Jeśli zbliża się zima 2021, dowiesz sie tutaj, gdzie najlepiej wymienić opony w okolicy. Który zakład wulkanizacyjny w Poznaniu najlepiej wybrać? Sprawdź rekomendacje kierowców stąd.\nWymień opony, w Poznaniu będzie zimno!\nKażdego roku w Poznaniu jesienią przychodzi taki czas, że trzeba pomyśleć o wymianie opon na zimowe. Jest to spowodowane najczęściej nadejściem niższej temperatury oraz pogarszającymi się warunkami pogodowymi. Warto o tym pamiętać, aby poruszać się bezpiecznie samochodem i nie stwarzać zagrożenia na drodze.\nAby wiedzieć, kiedy zmienić opony w samochodzie na zimowe, ważne jest śledzenie na bieżąco pogody w Poznaniu. Wynika to z tego, że w Polsce temperatura w określonych miastach może się diametralnie różnić i trudno jest podać jedną konkretną datę wymiany opon.\nŚrednia najwyższa temperatura: 18,4°C\nŚrednia najniższa temperatura: 10,4°C\nOto lista miejsc, w których wymienisz opony w Poznaniu w 2021 roku\nWiększość warsztatów wulkanizacyjnych w Poznaniu korzysta z wizytówek Google i właśnie je możecie zobaczyć poniżej. Aby ułatwić Wam wybór zakładu wymiany opon, pokazujemy je od najlepiej ocenianych w poprzednim sezonie. Może się zdarzyć, że niżej w rankingu będzie znajdował się zakład, który jest dobry, ale ma mało opinii. Najważniejsze więc to zawsze oceniać miejsca, które odwiedzacie.