www.gosc.pl → Marcin Jakimowicz → Koncert Kryla\nPłyta z archiwalnym nagraniem koncertu „Karel Kryl śpiewa we Wrocławiu na Przeglądzie Czechosłowackiej Kultury Niezależnej” trafiła właśnie na sklepowe półki. Znajdziemy na niej utwory, które artysta wykonał w 1989 r., kiedy to wystąpił przed zgromadzoną w Teatrze Polskim publicznością z Polski i Czechosłowacji. Festiwal nawiązywał do świeżych wydarzeń, gdy działacze demokratycznej opozycji i wielu niezrzeszonych sympatyków kultury czeskiej zorganizowali Przegląd Czechosłowackiej Kultury Niezależnej. Wtedy do stolicy Dolnego Śląska ściągnęło ponad 5 tys. Czechów i Słowaków, którzy docierali do Polski nawet przez „zieloną granicę”. Tu mogli bezpiecznie wysłuchać pieśni w swym języku, a na utwory Kryla reagowali bardzo żywiołowo. Płyta rejestruje 19 pieśni, a koncert zamyka przejmujący hymn „Bratiku, zavírej vratka”.\n„Bard praskiej wiosny” zmarł 11 lat temu. W 1969 r. wyemigrował z Czechosłowacji do Niemiec i tam spędził niemal całe dorosłe życie. Współpracował z Radiem Wolna Europa.\nKrążek znajdziesz w internetowym sklepie: www.paganini.com.pl\ndodane 27.04.2005 07:29


Dodano: 29.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nDodano: 27.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nDodano: 23.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nZapraszamy wszystkich chętnych do podzielenia się wartościowym darem jakim jest niesienie pomocy innym. W dniu dzisiejszym przed wejściem do Komendy Powiatowej Policji w Tomaszowie Maz. przy ul. W. Panfil 44 trwa akcja honorowego oddawania krwi.Wszystkie chętne osoby, które ukończyły 18 lat i są zdrowe mogą wziąć udział w czynnej akcji niesienia pomocy potrzebującym. Akcja będzie trwać do godziny 12:00\nDodano: 22.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nDodano: 20.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nDodano: 19.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nDodano: 16.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki\nPrzed nami kolejny wolny dzień który niewątpliwie skłoni mieszkańców do spędzenia czasu poza domami. Wpłynie to zapewne na nasilenie ruchu. Dlatego na drogach województwa łódzkiego można spodziewać się większej ilości policyjnych patroli. Funkcjonariusze będą zdecydowanie reagować na naruszanie przepisów ruchu drogowego a w szczególności kontrolować prędkość, trzeźwość kierujących i stan techniczny pojazdów.\nDodano: 14.08.2018 KPP Tomaszów Mazowiecki


Trwają prace koncepcyjne\nTrwają prace koncepcyjne...\nDopiero nasz dwunasty tekst poświęcony problemom Elbląga w kontekście zbliżających się wyborów samorządowych doczekał się reakcji Urzędu Miasta. W naszym tekście mowa jest o trwających od siedmiu lat pracach koncepcyjnych związanych z powstaniem w Elblągu Europarku, a podsumowany jest on stwierdzeniem: „Tak więc koncepcja wzbogaciła się o koncepcję, ale wszystko pozostaje na poziomie bardzo abstrakcyjnym”...\nTym samym zdaniem z tekstu „Problem 12 – Europark, czyli wieczna koncepcja” możemy podsumować informację, którą otrzymaliśmy dziś z Biura Prasowego Urzędu Miasta.\nInformacja zaczyna się tak: „Trwa opracowywanie koncepcji zagospodarowania Europarku etap I”.\nIm dalej, tym bardziej jest ona intrygująca:\n„Powierzchnia terenu, na który opracowana będzie koncepcja, wynosi około 200 hektarów i dotyczy obszaru położonego między zespołem basenów przy ul. Moniuszki na zachodzie, lasem komunalnym Bażantarnia na północnym-wschodzie, a terenem dawnej cegielni Dębica i ulicą Łęczycką na południowym-wschodzie. Według wstępnych założeń autorów koncepcji obszar ten został podzielony na trzy strefy w zależności od stopnia zajętości terenu: komercyjną – gdzie usytuowane zostaną między innymi hotele i restauracje, miejską – gdzie powstaną obiekty kubaturowe i eko – w której ingerencja człowieka będzie najmniejsza, a wykorzystane zostaną głównie walory przyrodnicze.\nZgodnie z założeniami funkcjonalnymi w Europarku znajdą się między innymi: Park edukacyjny, Park zabaw dla dzieci, Park nad wodą, Park sportów zimowych, Park strzelecki, Park przygody, Park rodzinny, Park rowerowy i saneczkowy, Park naturalny, Błonia koncertowe.\nGłówne osie całego założenia będzie tworzył ruch pieszy i rowerowy, łącząc najbardziej wartościowe elementy krajobrazu. Promenada główna przebiegać będzie od ulicy Kościuszki do ul. Bema. Drugą oś zaś tworzyć będzie promenada od ulicy Działkowej. Schemat powiązań komunikacyjnych i schemat funkcjonalny opracowywanej koncepcji prezentujemy w załączniku. Koncepcja gotowa będzie na koniec listopada. Oprócz kompleksowej koncepcji zagospodarowania terenu Europarku autorzy przeprowadzą również badania poziomu lustra wód gruntowych. Całkowity koszt przedsięwzięcia to 770 tys. zł. 85 proc. tej kwoty pochodzić będzie ze środków Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013.\nZagospodarowanie tego terenu zgodnie z opracowywaną koncepcją przebiegać będzie etapami. Jest szansa, aby w pierwszej kolejności w sposób kompleksowy (wraz z całą infrastrukturą sportową, rekreacyjną i usługową) zagospodarować Górę Chrobrego. Władze miasta prowadzą rozmowy na ten temat z prywatnym inwestorem. Mamy nadzieję, że pierwsze wyciągi – dla dorosłych i do nauki jazdy na nartach – ruszą już w najbliższym sezonie. Miasto planuje również budowę własnego wyciągu narciarskiego.\nBardzo duże znaczenie dla zagospodarowania tego terenu ma trwająca przebudowa ul. Chrobrego, dzięki której udostępnione zostaną nowe tereny inwestycyjne pod przedsięwzięcia o charakterze sportowo-rekreacyjnym.\nWykonawcami koncepcji są: Arkon Atelier z Gdańska, Firma Usługowo-Projektowa DW Wanda Łaguna z Sopotu i MD Projekt z Olsztyna”.\nTak więc – jak napisaliśmy – koncepcja wzbogaciła się o koncepcję, ale wszystko pozostaje na poziomie bardzo abstrakcyjnym, chyba że wiadomo choć troszkę, kto i za co ma to wszytko zbudować.\nInformacje o rozmowach z poważnym inwestorem na temat zagospodarowania Góry Chrobrego pojawiają się natomiast przed każdym niemal sezonem zimowym, więc i tym razem ich oczekiwaliśmy. Tym bardziej, że przed nami sezon nie tylko zimowy, ale i wyborczy.\nmożna większą grafikę? :)\nJaki Europark?! Litosci, przeciez UM nie ma kasy dla nauczycieli, ma dziure w budzecie na! Wlasnie mysli o pozyczeniu poprzez obligacje 45 mln zl!! Skad zatem kasa na Europark?\nNie dajmy się zwariować. .". jak zawsze przed wyborami temat aquaparku jest ożywiany, że niby coś się dzieje, a potem kolejne 4 lata stagnacji. od 2003 jest projektowana koncepcja a akurat tera w listopadzie ma byc rzekomo skończona, co za zbieg okoliczności. Po wyborach projekt znowu zarośnie mchem jak wybierzemy aktualnego prezydenta. My chcemy aquaparku i przede wszystkim wyciągu juz dziś!\nW tekście moim zdaniem jest błąd bo za 770 tys. zł to nic nie wybudujemy. Tyle moim zdaniem kosztował sam projekt. Podobną kwotę UM wydał na projekt koncepcji modernizacji obiektów przy Agrikola, który najprawdopodobnie pójdzie do kosza.\nTurli, z tekstu wynika ze badanie poziomu lustra wód gruntowych bedzie tyle kosztować. Tak przynajmniej to brzmi. Choć autor zapewne miau na myśli koszt opracowania koncepcji\nKoncepcja zagospodarowania całego Europarku ma powstać do końca listopada i będzie kosztowała 770 tys. zł. - z dzisiejszego DE. Pytanko, ile kosztować ma budowa całego Europarku? Skąd miasto planuje pozyskać pieniądze na tą inwestycję.\nktoś zarabia niezłe pieniądze na tych koncepcjach!!!!!\nPrzestańcie nam zawracać głowy tymi bzdetami. Kto za tym poronionym pomysłem stoi ? Nie zgadzam się aby za nasze podatki ktoś sobie stawiał Europark. NIE MAMY kasy na takie bzdety inwestycyjne Elbląg ma kłopoty Finansowe bez tego Europarku. Ta Inwestycja jest workiem bez dna, nie dajmy się zwariować to tylko tzw kiełbasa wyborcza i mydlenie oczu.\ni tak oto 770 tyś złotych zostanie zjedzone przez biurokracje\nSorki, a co z przekopem Mierzeji Wiślanej? Można to załatwić za jednym zamachem :-)\nMoże jednak doczekamy się tych inwestycji, a Centrum Biznesu i wiele innych nietrafionych inwestycji przerobimy na opłacalne Markety !\nmam wrażenie, że trwają prace anty-koncepcyjne gdzie jest Krzyż, gdzie jest Krzyś


makreli – Gorące tematy – Biznes i prawo gospodarcze - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBaza artykułów znajdująca się w serwisie dotycząca tematu makreli. Najnowsze wiadomości i informacje dotyczące makreli.\nPrzetwórcy ryb podnieśli już w tym roku ceny produktów o kilkanaście procent. Teraz przymierzają się do kolejnej korekty w górę. – Tym razem o 5 – 6 proc. – szacuje Jerzy Safader z Polskiego Stowarzyszenia Przetwórców Ryb.\nWars Express: PKP poprawia gastronomiczne zaplecze i zwalnia pracowników\nSpółka przygotowała nowy jadłospis dla Pendolino i reszty floty PKP Intercity. Zapowiada też ekspansję lokali Wars Express. To biznesowy koncept, który wykorzystuje sentyment części pasażerów do PRL\nWojna o śledzie zakończona. Dzięki negocjacjom udało się wygasić jeszcze jeden międzynarodowy spór. Wybuchł on w ubiegłym roku między Unią Europejską a autonomicznym rządem Wysp Owczych - terytorium zależnym Danii, z rządem dysponującym dużą swobodą w sprawach gospodarczych. Wyspy nie są członkiem Unii.


Artykuły | Brzeczychrzaszcz — blog logopedyczny | Page 2\nRodzice małych dzieci nie dysponują nadmiarem czasu, towarzyszy im raczej niewyspanie i chroniczne zmęczenie. Presja bycia idealną matką (ojców dotyczy to rzadziej i zazwyczaj nie w kwestii rozwoju) wywierana jest nie tylko przez rodzinę, sąsiadów, ale i różnych specjalistów. Szczególnie rozwój mowy poddawany jest krytycznej ocenie innych (A to on jeszcze nie mówi? Moja Kasia to już wierszyki recytuje).\nDoskonale wiem, jak trudno zorganizować w natłoku codziennych spraw edukacyjno-terapeutyczne spotkania z własnymi dziećmi. A gdyby tak udało się wpleść stymulujące mowę elementy bez radykalnej zmiany rozkładu dnia czy stylu życia? Gdyby tak tylko nieznacznie zmienić sposób wykonywania pewnych czynności, by „przy okazji” przyczynić się do wspierania rozwoju mowy swoich dzieci?\nProponuję Wam 5 sposobów na stymulowanie rozwoju mowy małych dzieci. Sposobów skutecznych i jednocześnie nie wymagających dodatkowego czasu.\n1. Nazywanie tego, co dziecko robi i widzi\nDoskonałym sposobem uczenia mowy biernej (rozumienie) i czynnej (mówienie) jest nazywanie tego, czym dziecko jest zainteresowane w danym momencie. Rodziców nic nie kosztuje wypowiedzenie kilku słów czy zdań, a pozytywne skutki takich zachowań szybko przełożą się na wzrost słownistwa dziecka. Chętniej zainteresuje się ono słowem, które dotyczy obiektu wzbudzającego pozytywne emocje niż tego, na którym akurat zależałoby dorosłym. Jednym z pierwszych słówek wypowiedzianych przez mojego syna była „dziura”, wypowiedziana w sytuacji nagłego odkrycia tejże w swoim prześcieradle. Mnie raczej nie przyszłoby do głowy, że takie słowo może być dla niego i ważne, i potrzebne. Wniosek: obserwacja tego, co wzbudza dziecięce emocje jest ważna przy uczeniu mowy.\nJak formułować zdania, stanowiące wynik obserwacji tego, co dziecko robi?\nPrzykład: Patrzysz na kwiatki. Uśmiechasz się – podobają ci się. To są fiołki. Ale te fiołki ładnie pachną.\nKomentarz: kiedy dziecko zwróciło uwagę na rosnące w ogródku kwiatki, warto podążyć tym tropem, zamiast odwracać jego uwagę na to, co rodzica interesuje bardziej. Taka strategia nie tylko wpłynie dodatnio na rozwój mowy dziecka, ale i umocni relację między rodzicem a dzieckiem, a ono same poczuje się ważne.\nInny przykład: Podnosisz piłkę. Rzucasz do mnie. (Zupełnie lepsze niż dyrektywne: Podnieś piłeczkę, a teraz rzuć do mamusi.)\nS. Buckley, psycholog i wieloletni pracownik Uniwersytetu w Portsmouth uważa nawet, że „podążanie za dzieckiem” jest najważniejsze we wspieraniu rozwoju mowy:\n„Najważniejszą radą dla każdego rodzica jest to, aby mówili do swoich dzieci – co robią, widzą lub czym się interesują. Języka dzieci uczą się w codziennym życiu <<towarzyskim>> i im więcej mówimy, im lepsze tempo naszej wypowiedzi, poprawność i płynność, tym lepiej dla dziecka.”\nWarto może jeszcze zaznaczyć, że nie trzeba wymagać od dziecka powtarzania słów – samo będzie chciało to zrobić, kiedy jego ekscytacja będzie odpowiednio duża. Zachętami do mówienia można więcej zepsuć niż poprawić.\n2. Nazywanie uczuć dziecka i swoich\nZdania takie jak:\nPrzykro ci, bo Adaś cię uderzył.\nJesteś na mnie zły, bo nie włączyłam bajki.\nnie tylko przyczynią się do rozwijania zasobu słownictwa związanego z uczuciami, ale – co ważniejsze – budowania relacji z rodzicem (akceptacja uczuć dziecka, zainteresowanie tym, co ono przeżywa, dowodzenie tego, że jest ważne). Dziecko, które nauczy się zauważać przyczyny swoich stanów emocjonalnych i adekwatnie je nazywać będzie zdrowsze psychiczne (por. „Klub Świadomego Rodzica” – odcinek o mentalizacji)\n3. Komentowanie tego, co dzieje się w towarzystwie dziecka\nDzieci z reguły uwielbiają towarzyszyć rodzicom podczas czynności zarezerwowanych dla dorosłych. Chcą razem z nimi gotować, majsterkować, a nawet sprzątać. Poczują się przy tym ważne i potrzebne. Ich entuzjazm sprzyja nauce nowych słówek i zwrotów. Warto więc komentować werbalnie to, co robimy. Jak to zrobić? Wyobraź sobie, że tworzysz tutorial;-)\n4. Używanie wyrazów dźwiękonaśladowczych do komentowania rzeczywistości\nSzybciej zapamiętujemy wówczas, gdy nauka połączona jest z pozytywnymi emocjami. Z dużo większym prawdopodobieństwem dziecko zapamięta słowo „bam” wypowiedziane przez tatę, który upadł na podłogę niż wymówione najstaranniej przez panią logopedę w warunkach gabinetowych podczas prezentacji ilustracji.\nW użyciu powinny być: Och! Ach! Eh! Bam! oraz inne zgodnie z inwencją twórczą rodziców.\n5. Kontynuowanie podjętego przez dziecko tematu\nBadania naukowe dowodzą znaczenia okazywanego przez rodziców zainteresowania tym, co ma ono do powiedzenia:\n„Udokumentowano, że podążanie za dzieckiem przez kontynuację wątków przez nie podjętych wspiera rozwój mowy (Tomasello, Farrar, 1986), a dodać należy, że z pewnością wpływa także na jego spostrzeganie siebie jako ważnego członka interakcji.”\n Ewa Pisula, Autyzm i przywiązanie, Gdańsk 2003, s. 23-24\nUwaga! Jeśli zauważysz niepokojące objawy w rozwoju mowy swojego dziecka, zawsze warto skonsultować się z logopedą. Opóźniony rozwój mowy towarzyszy bowiem często różnym zaburzeniom. Warto je wykluczyć. Niemniej jednak opisana w poście strategia stosowana może być z wszystkimi dziećmi.\nNa planie dziesiątego odcinka „Klubu Świadomego Rodzica” z neurologopedą Anetą Kotowicz-Urban. Temat: komunikacja wspomagająca. Emisja we wtorek\nKiedy dziecko jest niepełnosprawne, rodzice (zwłaszcza mamy) angażują się całym sobą, by je wspierać w różnego typu terapiach. Jedna z takich mam prowadzi bloga, opisując przebieg zajęć. Wspomniała też o zajęciach logopedycznych. Posłuchajcie:\n„Tego samego dnia mieliśmy zajęcia logopedyczne. Wszystko wskazuje na to, że znaleźliśmy odpowiedniego specjalistę. Zajęcia bardzo mi się podobały, Adasiowi z całą pewnością również, ponieważ wszystkie ćwiczenia wykonał bez protestu, mam nadzieję, że nie jest to chwilowe:) Stałym punktem zajęć, będzie nauka sylab. Jako zadanie domowe mamy utrwalić prawidłową wymowę literki M połączonej z innymi samogłoskami np.: MA, MI, ME, MY, MU, MO. Dużo myślałam na temat metody AAC i logopedy, bałam się że te dwie terapie wykluczają się, ponieważ jak każdy logopeda i nasz nie jest zachwycony, że Adaś korzysta z mówika. Jednak uważam, że obie terapie mają ten sam cel, obie dążą do tego, żeby nauczyć Adasia komunikacji. Jestem świadoma tego, że Adaś ma duże deficyty i mowa może sprawiać mu ogromny problem, dlatego będziemy również równolegle kontynuować terapię AAC, ponieważ dzięki komunikacji alternatywnej Adaś będzie mógł nawiązać kontakt z innymi osobami.” [źródło]\nMama wie, że komunikowanie się z dzieckiem jest ważne i z perspektywy rodzica, i dziecka. To przekonanie pchnęło ją do zapisania syna na zajęcia z komunikacji alternatywnej, które prowadzi, prawdopodobnie nie-logopeda. Co jest przerażające dla mnie? Że logopeda, który od razu widać, jaką pracuje metodą, „nie jest zachwycony”, bo dziecko mówi korzystając z „Mówika”.\nCzym jest „Mówik”?\nAplikacja ta pozwala dzieciom niemówiącym lub mało mówiącym na porozumiewanie się z otoczeniem. Dziecko naciska obrazki, a syntezator mowy odczytuje przypisane im komunikaty. Dzięki „Mówikowi” budować można całe zdania. Aplikacja dla wielu dzieci okazać się może wręcz zbawienna. Adaś dzięki niej gada sobie z mamą. Wartość bezcenna.\nCo na to logopeda?\nNie jest zachwycony. Chce mi się krzyczeć: O matko, skąd się taki logopeda wziął ? W złośliwości swej nie odpowiem, bo pewnie i Wy macie to miasto na końcu języka.\nLepiej dać dziecku MA, MO, ME, sylaby, które się nijak nie przełożą na funkcjonalne komunikowanie się dziecka na tym etapie. Proszę mnie nie zrozumieć źle – nie chodzi o to, by mowy werbalnej nie uczyć, ale niech się to dzieje w zgodzie z potrzebami dziecka.\nCzy obie terapeutki mają ten sam cel?\nMama uważa, że tak. Ja myślę, że jednak nie. Pani (zwykle to jednak panie) od AAC stawia za cel skuteczne komunikowanie się dziecka z otoczeniem (mamą?), a pani logopedce zależy tylko na mówieniu. Co z tego, że takim tempem , dziecko nabawiłoby się problemów emocjonalnych i wtórnych zaburzeń spowodowanych brakiem systemu językowego! Co tam frustracje dziecka z powodu niewyrażonych potrzeb!\nCo bardziej przerażające – z wypowiedzi mamy-blogerki można wyczytać informację o tym, że nie jest to jedyny logopeda z tak odbiegającymi od nauki (tak, nauki!) poglądami („jak każdy logopeda”).\nMamie-blogerce i innym rodzicom powiem:\nNa szczęście takie niebezpieczne poglądy – dzięki coraz szerszemu promowaniu wiedzy o komunikacji alternatywnej i wspomagającej – zanikają. Nauka mowy werbalnej i pozawerbalnej, w tym AAC, prowadzona powinna być równolegle. AAC nie opóźnia mowy werbanej, a ją przyspiesza.\nNajbliższy odcinek „Klubu Świadomego Rodzica” poświęcony będzie komunikacji wspomagającej. Mam nadzieję, że rozwieje on niektóre mity o AAC.\n Zanim dziecko wychodząc od samogłosek i pojedynczych sylab osiągnie etap, który realizuje dzięki „Mówikowi” minie wiele lat.\nJak komunikować się z dziećmi, które inni „spisali na straty”? – wywiad z Magdaleną Grycman\nfot. prywatne archiwum Magdaleny Grycman\nPorozumiewanie się z osobami, które z różnych powodów nie mogą mówić, stanowi wyzwanie terapeutyczne. O tym, jak komunikować się z dziećmi ze złożonymi zaburzeniami komunikacji, opowiada w swojej książce-poradniku Magdalena Grycman. Wartość opisywanej metody tkwi, między innymi, w tym, że szansę na „rozmawianie” daje wszystkim dzieciom, także tym, które inni – brzydko mówiąc – spisali na straty. O książce „Porozumiewanie się z dziećmi ze złożonymi zaburzeniami komunikacji” rozmawiałam z Autorką.\nPatrycja Bilińska: Porozumiewanie się jest przez większość społeczeństwa utożsamiane z mową. Tymczasem dla wielu dzieci werbalne komunikaty nigdy nie będą podstawowym sposobem komunikacji.\nMagdalena Grycman: Słowa to tylko jeden ze sposobów na porozumienie się. Istnieje wiele skutecznych możliwości wspomagania rozwoju oraz nauczania nowych komunikacyjnych zachowań. Umożliwianie dziecku komunikacji w ogóle jest dla rozwoju kompetencji społecznych i emocjonalnych najważniejsze. Strategie wspomagające porozumiewanie się kompensują złe doświadczenia i w wyniku wielokrotnych interakcji usprawniają dotychczasowe komunikacyjne sposoby.\nPatrycja Bilińska Rozumiem, że komunikować alternatywnie mogą się nie tylko dzieci w normie intelektualnej, ale także te z niepełnosprawnością intelektualną bez względu na współwystępujące deficyty czy niepełnosprawności sprzężone. Dla jakiego dziecka dobór sposobu komunikacji okazał się dla Pani największym wyzwaniem?\nMG: Najczęściej przyjeżdżają do mnie rodzice, którym nie udało się uzyskać porozumienia ze swoim dzieckiem pomimo trudu włożonego we wspomaganie jego rozwoju. Spotykam się z rodzicami, którzy odczuwają rozgoryczenie i zmęczenie różnymi, w ich wypadku nieskutecznymi, oddziaływaniami. Mają poczucie wypalenia oraz dojmującego braku satysfakcjonującego z dzieckiem kontaktu, a pragną go bardzo. Pokonujemy więc nie tylko bariery związane z niepełnosprawnością fizyczną i umysłową dziecka. W tej relacji potrzebujemy odbudować zaufanie i – co najistotniejsze – znaleźć sposób na skuteczne porozumienie się. Pomagam rodzicom odnaleźć również często zagubioną po drodze radość z kontaktu z dzieckiem. Komunikacja wspomagająca nie jest naturalnym sposobem na porozumienie się. Opiera się o rusztowania zwane strategiami, które rozwój porozumiewania się wspomagają. Często rodzice oraz nauczyciele przyjeżdżają z jakimś pomysłem, który mam zrealizować szybko. Czasami przywożą komunikacyjne pomoce, których dzieci z niejasnych im przyczyn do porozumiewania się nie wykorzystują. Osadzenie nowych sposobów w życiu rodzin jest procesem wieloletnim i złożonym. Każda rodzina stanowi dla mnie wyzwanie. Przez wiele lat nie udawało się im porozumieć ze sobą, a to doświadczenie, które blokuje i utrudnia dalsze działanie. Pyta pani o największe wyzwanie. Dla mnie, terapeuty, każda aktywność dziecka jest lepsza niż jej brak. Zdecydowanie łatwiej przemienić aktywność niepożądaną lub niezrozumiałą w skuteczny sygnał komunikacyjny niż wyprowadzać dziecko z bierności i zamrożenia spowodowanego złymi doświadczeniami. Takie terapeutyczne wyzwania są dla mnie najtrudniejsze.\nPB: W jakim zakresie pomocna może okazać się Pani książka rodzicom, którzy mają takie złe doświadczenia?\nMG: Żadna, z funkcjonujących w strukturach naszego państwa, instytucja nie zapewnia stosownej pomocy rodzinom dzieci ze złożonymi trudnościami w komunikacji. Zarówno w służbie zdrowia, jak i w edukacji próżno szukać systemowych rozwiązań dotyczących postępowania z tą grupą osób. Brakuje odpowiednich programów wspierających oraz książek dostarczających niezbędne informacje. W poradniku dla rodziców ukazuję, jak wiele osób mierzy się z podobnymi trudnościami, jak wymagający i trudny jest to proces uczenia się. Najważniejsze, że rozwiązanie napotykanych barier i trudności komunikacyjnych jest możliwe. Opisuję rodziców i terapeutów, którzy z determinacją i odwagą pokonują przeszkody, by lepiej porozumiewać się z dziećmi. Książka jest zbiorem porad dotyczących rozwiązania komunikacyjnych problemów. Zapoznaję rodziców, terapeutów i nauczycieli z praktycznymi sposobami wspomagania rozwoju porozumiewania się. Książka dostarcza obszernej wiedzy o tym, dlaczego, kiedy i jak stosować interwencję wobec dziecka z zaburzeniami rozwoju porozumiewania się. Prezentuję w niej doświadczenia rodziców i terapeutów we wprowadzaniu sposobów wspomagających porozumiewanie się do życia codziennego i edukacji. Jestem mamą piątki dzieci. Przeżyłam wiele trudnych momentów w ich wychowywaniu i edukacji. Rzetelna informacja pomagała mi w podejmowaniu decyzji oraz poszukiwaniu możliwie najlepszych rozwiązań. Komunikacja dzieci głównie odbywa się w rodzinie, a edukacja szkolna nawet najlepiej zorganizowana, kiedyś się kończy. Najistotniejsze znaczenie ma więc edukacja rodzin.\nPB: Wydawać by się mogło, że zapewnienie dziecku niemówiącemu narzędzia, np. stworzenie książki komunikacyjnej z obrazkami, wystarczy do tego, by zaczęło się komunikować. O tym, że tak się nie stanie wiedzą wszyscy ci terapeuci, którzy ponieśli tego typu porażkę. W książce uczy Pani spojrzenia na naukę komunikacji z innej strony, rozpisując na strategie pojedyncze zabawy i aktywności realizowane podczas porozumiewania się z dzieckiem.\nMG: Strategia AAC ze względu na swoją specyfikę oraz konieczność dostosowania procedur do indywidualnych potrzeb każdego użytkownika wymaga uważnego projektowania, a także zastosowania wielu działań wspomagających. Jej opis umożliwia zastosowanie naprzemiennego modelu funkcjonowania oraz uświadomienia najistotniejszych oddziaływań na każdym etapie wspomagania. Ważna jest precyzja wypowiedzi partnera, dostrojenie i dostosowanie zachowań własnych do rytmu dziecka, wzajemność relacji. Opisanie strategii pomaga w zaplanowaniu konkretnej przestrzeni, w której dziecko łatwiej ogarnie związek wzrokowo-przestrzenny podczas komunikowania się z partnerem. Opis strategii pozwala na wykluczenie ocen i komentarzy wypowiadanych przez partnera. Doświadczenie ukazuje, że w trakcie komunikacyjnego spotkania pojawiają się one często. Opis przebiegu postępowania zawiera kluczowe słowa instrukcji słownej kierowanej do dziecka. Opisywanie uczy terapeutę budowania jednoznacznych wypowiedzi oraz precyzowania przekazywanych treści. Zapisanie przebiegu realizowanych z dzieckiem aktywności sprzyja odczuwaniu w ich trakcie zrównoważenia podczas zabawy i aktywności realizowanych z dzieckiem. Strategia AAC opisuje oddziaływanie, jego przebieg oraz pozwala na zaplanowanie kolejnych kroków postępowania, określa zachowanie docelowe, którego osiągnięcie specjalista AAC planuje. Wymiany komunikacyjne podczas realizacji strategii AAC powtarzają się i pozwalają na zbudowanie kodu komunikacyjnego, który służy przekazywaniu i odbieraniu informacji. Doświadczanie wymiany, która zachodzi między dzieckiem a jego komunikacyjnym partnerem, wymaga czasu i praktykowania wielu strategii AAC. Dlatego w taki sposób łatwiej planować oddziaływania w tym zakresie. Takie spojrzenie na naukę komunikacji wydaje mi się niezmiernie przydatne podczas łączenia wielu elementów w jednolity i usystematyzowany zbiór strategii komunikacyjnych wykorzystywanych podczas porozumiewania się z dzieckiem.\nAdres bibliograficzny książki, będącej podstawą rozmowy:\nMagdalena Grycman, Porozumiewanie się z dziećmi ze złożonymi zaburzeniami komunikacji. Poradnik nie tylko dla rodziców, Stowarzyszenie Rehabilitacyjne Centrum Rozwoju Porozumiewania, Kwidzyn 2014\nPo szkoleniu z terapii behawioralnej miałam ochotę wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. Jako że nie znałam wówczas alternatyw dla tego podejścia, nie miałam sprecyzowanych poglądów na kwestię motywowania dzieci. Wydawało mi się w swej naiwności, że sposób jest tylko jeden: nagradzanie. Przeżyłam przynajmniej trzy porażki, które stały się podwalinami pod szukanie nowych dróg.\nPorażka nr 1 – cel uświęca środki w szkole podstawowej\nW trzydziestoosobowej klasie V wprowadziłam system żetonowy – zasady określiłam z góry, każdy miał swoją kartkę, na której zbierał punkty. Nagroda była wszystkim znana. Czy dzieci poczuły się zmotywowane? Oczywiście! Wizja nagrody doprowadziła do sytuacji, w której uczniowie nie liczyli się z jakością wykonywanych zadań – wybierali jak najłatwiejsze i najszybsze rozwiązania. Celem była nie przyjemność z wykonywanej aktywności a nagroda. Jej brak powodował histerię. Dosłownie – histerię! Bardziej zmartwiły mnie jednak oszustwa, jakich dopuszczali się uczniowie, by zdobyć nagrodę. Oni walczyli o nią, nie licząc się z kolegami (po trupach do celu) i lekceważąc zasadę uczciwości (cel uświęca środki). Nie tego ich chciałam nauczyć.\nPorażka nr 2 – jak kilkulatek próbował ominąć system\nSystem żetonowy postanowiłam wypróbować na własnym dziecku. Wprawdzie w klasie się nie udało, ale na pojedynczym dziecku mogło być inaczej. Łudziłam się. Mój syn szukał najróżniejszych sposobów na szybkie zdobywanie punktów. Mocno zaniepokoiła mnie sytuacja, kiedy zapytał babcię, czy chce jabłko. Kiedy ona nie była zainteresowania – popłakał się, że przez nią nie dostanie nagrody.\nPorażka nr 3 – nagroda albo psikus\nWychowawca zaproponował dzieciom system żetonowy. Punkty przyznawano za pilną pracę, także na zajęciach dodatkowych. Dzieci były zmotywowane, z tym, że nie do pracy, a do dostania nagrody. Zadania wykonywały szybko, niestarannie i „na sztuki” – każde ćwiczenie wiązało się bowiem z punktem. Dzieci szybko dostrzegły zależność: im więcej zrobią zadań, tym lepiej. Nie liczyła się dla nich jakość wykonania. Odmowa przyznania punktu w sytuacji, kiedy wiedziałam, że uczeń nie włożył żadnego wysiłku w poprawne wykonanie zadania (toż to za chęci też się należy, ich zdaniem, nagroda), rodziła złość, agresję i poczucie tragedii.\nDalekosiężne konsekwencje nagradzania\nMimo iż motywacja zewnętrzna w postaci pochwały, naklejki czy zabawki wzmacnia zaangażowanie dziecka, jej dalekosiężne skutki niekoniecznie będą zadowalające. Dzieci poddane intensywnemu behawioralnemu wzmacnianiu mają dużo mniejsze szanse na sukces w dalszej edukacji (w szkole średniej czy na studiach) i w życiu dorosłym, kiedy nikt nie będzie nagradzał ich wysiłków, a sami nie będą czerpać przyjemności z poszerzania wiedzy. Nigdy nie uczyli się przecież dla osobistej satysfakcji.\nCo więcej – od wzmocnień w postaci pochwał czy nagród rzeczowych można się uzależnić. Zdarzyło się Wam pewnie usłyszeć w ust dziecka pytanie: „Co ja z tego będę miał?”. Te, wobec których zastosowano system żetonowy, szczególnie często pytały mnie, czy za zrobienie czegoś dostaną punkt, nawet wówczas gdy były to kwestie związane z codzienną życzliwością i pomocą koleżeńską. Dopominały się o nagradzanie za wszelkie przejawy zachowań pożądanych, nie odczuwając osobistej satysfakcji z samej pomocy komuś czy wykonania czegoś.\nJeśli nagradzanie nie zawsze jest dobrą strategią, jaka postawa może okazać się skuteczna? Wielu nauczycieli wychodzi z założenia, że dziecko musi się podporządkować i robić wszystko, co się mu narzuci. Także w terapii behawioralnej nie pyta się dziecka, czy ma ochotę wykonać jakieś zadanie. Ono dostaje polecenie i musi je wykonać. Taka strategia jest skuteczna tylko na krótką metę.\nZmuszanie dziecka do wykonywania ćwiczeń wywołuje u niego stres, a ten nie sprzyja funkcjonowaniu poznawczemu, głównie pamięci. Kiedy mózg podpowiada ucieczkę, trudno myśleć konstruktywnie o rzeczach, które są nam narzucane. Jeśli w zajęciach uczestniczy dziecko, w swoim odczuciu: „za karę” – nie tylko nie zdobędzie oczekiwanych umiejętności, ale nabawić się może problemów emocjonalnych. Myślę w tym momencie głównie o poczuciu braku kontroli nad własnym życiem (a chcą ją mieć wszyscy bez względu na wiek) i – co się też z tym wiąże – obniżonym poczuciu wartości.\nJako że staram się wyciągać wnioski z porażek, traktując każdą jako cenną informację zwrotną, zaczęłam analizować konsekwencje motywowania zewnętrznego i czytać – już nie behawioralne – a humanistyczne teorie. Mimo iż nadal stosuję wzmocnienia zewnętrzne (nie umiem u wszystkich dzieci wzbudzić motywacji wewnętrznej do wykonywania wielu logopedycznych zadań), robię to bardziej świadomie. Ale niech to będzie temat już na inny post;-)\n„Zdaje się, ze widziałem kotecka!”, czyli słów kilka o wadach wymowy – warsztaty w Łańcucie\nPoradnik świeżo upieczonego logopedy #11 Jak wygląda praca logopedy w ORW-ie? Wywiad z Magdaleną Niekrą\nOśrodki rewalidacyjno-wychowawcze umożliwiają realizację obowiązku szkolnego dzieciom i młodzieży z głębokim stopniem niepełnosprawności intelektualnej, a także tym z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym ze sprzężoną niepełnosprawnością. Obok psychologów czy fizjoterapeutów zatrudniają także logopedów. Na czym polega specyfika ich pracy — zapytałam neurologopedę Magdalenę Niekrę.\nPatrycja Bilińska: Logopeda kojarzy się zwykle z usuwaniem wad wymowy i taką też rolę pełni najczęściej w placówkach, takich jak szkoła. W ośrodkach rewalidacyjno-wychowawczych natomiast wiedza o wywoływaniu głosek okazuje się mało istotna…\nMagdalena Niekra: Rzeczywiście, próby wywoływania głosek u moich wychowanków raczej mijałyby się z celem. Z logopedycznego punktu widzenia głównym problemem osób, które uczęszczają do ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych nie jest nieprawidłowa artykulacja, ale trudność w zakresie komunikacji. Ćwiczenia usprawniające artykulatory, stosowane jako element terapii zmierzającej do wywołania i utrwalenia danej głoski, nie będą więc niczym złym. Częstsze niż ćwiczenia czynne będą jednak ćwiczenia bierne, np. z użyciem masażera logopedycznego, a przyczynią się one nie tyle do podniesienia wyrazistości mowy, ile do stymulacji i poprawy jakości funkcjonowania – chociażby spożywania posiłków.\nNiektórzy z moich podopiecznych w ORW-ie, ci porozumiewający się werbalnie, istotnie mówią mniej lub bardziej niewyraźnie, ale demonstrowanie im układów artykulatorów właściwych poszczególnym głoskom byłoby moim zdaniem bez sensu. Trzeba skupić się na tym, co pozwoli im w miarę sprawnie funkcjonować w społeczeństwie. W miarę możliwości trzeba podnosić wyrazistość mowy, ale też wprowadzać wspomagające formy komunikacji, rozwijać słownictwo czynne i bierne, rozumowanie przyczynowo-skutkowe. Należy dążyć do jak największego usamodzielnienia ich w kwestii porozumiewania się.\nWśród osób, z którymi pracuję wiele jest też niemówiących. Moje zajęcia służą więc nauczeniu ich alternatywnych do werbalnych metod komunikacji. Mogą to być gesty, piktogramy, symbole PCS itp. Tutaj zaczynają się jednak schodki. Ograniczenia neurologiczne i fizyczne, z jakimi borykają się moi podopieczni, nie pozwalają na proste przełożenie słowa na gest bądź znak graficzny. Zanim rozpocznę ten etap pracy, zwykle potrzeba wielogodzinnych, systematycznych ćwiczeń o różnym polu oddziaływania. Ćwiczę chociażby koncentrację uwagi, rozumienie mowy, logiczne myślenie, motorykę małą, umiejętność naśladownictwa, spostrzegawczość, koordynację wzrokowo-ruchową itp. Rozkładam więc na czynniki pierwsze to, nad czym żaden zdrowy człowiek się nie zastanawia, czyli proces komunikacji.\nPB: Na co musi być przygotowany logopeda rozpoczynający pracę z dziećmi z głębszą niepełnosprawnością intelektualną?\nMN: Tak naprawdę nie wiem, czy można się do tego przygotować. Oczywiście trzeba mieć jakiś tam zasób wiedzy, a i praktyka by się przydała, ale to właściwie jak w każdym zawodzie.\nZ mojego doświadczenia, obserwacji oraz rozmów z rodzicami oraz współpracownikami wynika, że nie każdy w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi się sprawdza, mimo najszczerszych chęci. Z pewnością jest to zajęcie obciążające zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Różne, często nieprzewidywalne reakcje wychowanków, często mało widoczne efekty oddziaływań terapeutycznych lub wręcz ich brak, regresy, problemy zdrowotne podopiecznych, ich problemy rodzinne, a także wysiłek fizyczny włożony w przenoszenie, podtrzymywanie drugiej osoby, nieustanny kontakt np. z jej śliną – to wszystko składa się na tak zwane „trudne warunki pracy”.\nJeśli chodzi natomiast o samą pracę w charakterze logopedy, trzeba dodatkowo być przygotowanym na kontakt z ludźmi w różnym wieku i na różnym poziomie funkcjonowania. Ja prowadzę zajęcia z osobami od 5 do 25 roku życia, borykającymi się z wieloma trudnościami. W związku z tym muszę mieć pomoce przystosowane dla maluchów, młodzieży i dla dorosłych; dla słyszących, niedosłyszących i głuchych; dla widzących, słabowidzących i niewidzących; dla bardziej i mniej sprawnych fizycznie itd.\nZ drugiej jednak strony, umiejętność odnalezienia siebie w tego typu pracy i nawiązanie dobrego kontaktu z wychowankami sprawia niesamowitą przyjemność, przyćmiewając wiele niedogodności.\nDo pracy w ORW-ie wskazane: pomysłowość, optymizm, dystans do siebie i poczucie humoru:) fot. prywatne archiwum Magdaleny Niekry\nPB: Pracujesz w zespole terapeutycznym. Co daje ci codzienna współpraca z psychologiem, fizjoterapeutą itd.?\nMN: Możliwość konsultowania pewnych kwestii z innymi specjalistami stanowi dużą pomoc w prowadzeniu własnej terapii. Przekłada się to niewątpliwie na jej skuteczność. Nasze rozmowy, te prowadzone w ramach spotkań zespołów oraz te z pozoru swobodne, bo przeprowadzone gdzieś na korytarzu lub podczas przerw w zajęciach – są doskonałą okazją do wymiany spostrzeżeń o wychowankach, a dla mnie osobiście stanowią podpowiedź odnośnie postępowania z podopiecznym. Uwagi, jakie przekazujemy sobie nawzajem stanowią również przedłużenie naszej terapii. Dla przykładu: ostatnio po rozmowie z fizjoterapeutką dziewczynki z mózgowym porażeniem dziecięcym uznałyśmy, że z korzyścią dla dziecka byłoby, gdyby u mnie na zajęciach nie siedziało ono przy stoliku na krześle, ale na specjalnym wałku, dzięki któremu utrzyma lepszą pozycję. Innym razem to ja prosiłam, aby inna fizjoterapeutka używała gestu „koniec” z Makatonu w kontakcie z niemówiącą dziewczynką z zespołem Downa. Dzięki tego typu zaleceniom istnieje możliwość systematycznego kształtowania i utrwalania różnorodnych umiejętności, a wiadomo, że konsekwentne i całościowe oddziaływanie zbliża nas do sukcesu terapeutycznego. Naprawdę polecam więc dzielenie się wiedzą ze współpracownikami, bo to przynosi same korzyści.\nPB: W powszechnej opinii osób niezwiązanych ze środowiskiem niepełnosprawnych pojawiają się głosy typu: czego takie dzieci się mogą nauczyć? Konsekwencją takiego rozumowania może być pytanie: po co logopeda dzieciom niepełnosprawnym intelektualnie w stopniu głębokim? Na czym polega twoja praca i co definiujesz jako sukces terapeutyczny?\nMN: Sukcesem jest dla mnie to, że nastoletnia dziewczyna z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim nie buntuje się, wchodząc do mojego gabinetu i nie kładzie się „na dzień dobry” na dywanie, ale siada przy stole, pracuje, a na koniec zasuwa swoje krzesło. Sukcesem jest też to, że nastolatek z autyzmem potrafi wśród zademonstrowanych mu kilkunastu symboli PCS, wybrać ten, który oznacza czynność, jaką ów chłopiec chciałby wykonać. Za sukces uważam również fakt, że sześcioletnia dziewczynka, idąc ze mną na zajęcia, tłumaczy mi (postękiwaniem, bo nie umie mówić), że jej najlepsza koleżanka właśnie pojechała do domu, przy czym „dom” symbolizuje ona gestem Makatonu. Dzięki temu więcej osób rozumie o co jej chodzi.\nOczywiście bywa i tak, że postępów nie widać. Wówczas sukcesem staje się utrzymanie obecnego funkcjonowania wychowanka i powstrzymanie regresu.\nZauważalne przeze mnie sukcesy mogłabym wymieniać długo. Nie są one jakimiś krokami milowymi w rozwoju, raczej malutkimi kroczkami. Zwykle trzeba się naprawdę skupić, aby je zauważyć i prawdopodobnie właśnie dlatego ludzie niepracujący z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie czy osobami ze sprzężonymi niepełnosprawnościami – nie są w stanie tych efektów terapii dostrzec. Tymczasem nawet te małe postępy mogą pomóc wychowankom w funkcjonowaniu społecznym. Do tego przecież my wszyscy terapeuci z ORW-u dążymy – do jak największego usamodzielnienia naszych podopiecznych. Jak już wcześniej wspominałam – działamy zespołowo, dlatego chyba nie mogę powiedzieć, że sukcesy wymienione powyżej, należą tylko i wyłącznie do mnie. Jako logopeda wskazuję moim współpracownikom kierunek postępowania dotyczący m.in. rozwoju komunikacji, psycholog dokłada od siebie uwagi związane np. z pracą nad emocjami danego dziecka, nauczyciel-wychowawca z kolei wyposaża wychowanka w dodatkowe umiejętności wynikające chociażby z podstawy programowej itd. Tak to się wszystko kręci. Razem dążymy do wyznaczonego wspólnie celu.\nKolejny dowód na kreatywność i zaangażowanie w pracę mojej rozmówczyni:)\nPB: Jakie szkolenia bądź kursy uważasz za najbardziej wartościowe z racji specyfiki swojej pracy?\nMN: Już dziś wiem, że niezbędne są kursy i szkolenia z zakresu alternatywnych i wspomagających metod komunikacji. Nawet najlepiej wykształceni i najzdolniejsi logopedzi nie są niekiedy w stanie przeskoczyć pewnych ograniczeń organizmu wychowanka i nauczyć go komunikacji werbalnej. Jako zwolenniczka terapii behawioralnej poleciłabym również ten kurs, ale tylko dlatego, że widzę jak pozytywne efekty przynosi tego rodzaju terapia. Sama mam dopiero w planach jego realizację. Ukończyłam natomiast m.in. kurs terapii ręki, z którego jestem bardzo zadowolona, podobnie zresztą jak z warsztatów z zakresu zaburzeń funkcji oralnych. Poza tym trudno polecać mi coś konkretnego, bo jak to w przypadku kursów i szkoleń bywa – różne są poziomy ich realizacji.\nPB: Czego nauczyła cię praca w ośrodku rewalidacyjno-wychowawczym?\nMN: Hmmm… Do tej pory? Pogody ducha, cierpliwości, pokory, stanowczości, chyba umiejętności lepszej komunikacji ,ale też dostrzegania pomocy dydaktycznych w wielu na pozór zwykłych przedmiotach (do dziś trzymam pudełko po kupionej dwa miesiące temu laminarce, które mam zamiar przekształcić w coś użytecznego, a ostatnio prosiłam, aby w domu zbierali dla mnie małe słoiczki – złapię w nie zapachy). Ale praca z osobami z niepełnosprawnością nauczyła mnie jeszcze jednej bardzo ważnej rzeczy, którą zawsze powtarzam osobom zupełnie obcym naszemu środowisku. Wiele ludzi uważa, że placówki takie, jak ORW przepełnione są smutkiem i ponurą atmosferą. Przyznam, że sama tak myślałam, zanim tutaj nie trafiłam. Tymczasem – nic bardziej mylnego. Pomimo niewątpliwych ograniczeń naszych wychowanków, niejednokrotnie też ich cierpienia fizycznego (a może i psychicznego) – u nas w placówce jest zwykle bardzo wesoło. Żartujemy, wygłupiamy się (czego jestem najlepszym przykładem), organizujemy przedstawienia, wycieczki. Okazuje się, że niesamowitą radość może wywołać zwykła zabawa paluszkowa z dzieckiem, próba założenia przeze mnie bluzki sześciolatki czy włączenie ulubionej piosenki chłopca z autyzmem. Odkąd pracuję w ORW-ie uświadomiłam więc sobie, co to są te „małe rzeczy”, z których warto czerpać pozytywną energię.\nI teraz, odpowiadając na to pytanie, doszło do mnie, że moi wychowankowie zdołali mnie nauczyć chyba więcej niż niejeden kurs doszkalający.\nMagdalena Niekra – z wykształcenia neurologopeda i polonista. Obecnie pracuje na stanowisku logopedy w ORW-ie, poradni psychologiczno-pedagogicznej i ośrodku rehabilitacji dziennej, a do tego nieustannie się dokształca wg zasady, że „od przybytku głowa nie boli”. W towarzystwie dzieci i młodzieży czuje się, jak ryba w wodzie, może dlatego, że sama lubi patrzeć na świat oczami dziecka, a fantazję ma równie bujną, jak ono. Nie stroni od literatury polskiej wieku XIX, kabaretowego pojmowania rzeczywistości, muzyki Janusz Radka i… zielonej herbaty.\nJak wspierać rozwój percepcji wzrokowej u miesięcznego dziecka? Karty do pobrania!\nWydawać by się mogło, że zmysł wzroku ma niewielki związek z rozwojem komunikacji językowej. Aktywne spostrzeganie tymczasem jest pierwszym etapem rozwoju inteligencji, a także uczenia się porozumiewania. Stymulacja analizatora wzroku konieczna jest szczególnie u dzieci z zakłóceniami rozwoju — ma pozytywny wpływ bowiem na ich funkcjonowanie poznawcze. \nJagoda Cieszyńska i Marta Korendo polecają prowadzić ćwiczenia wzroku godzinę po karmieniu, najlepiej wielokrotnie w ciągu dnia. Szczególny nacisk kładą na kształcenie umiejętności, wynikających z norm rozwojowych. W przypadku miesięcznego dziecka, będzie to: skupienie wzroku na twarzy osoby dorosłej, śledzenie ruchu przedmiotu po łuku 90 stopni oraz skupianie wzroku podczas leżenia na brzuchu \nOdległość, z jakiej noworodek widzi całkiem dobrze, wynosi 25 cm. Przedmioty znajdujące się dalej są dla niego zamazane.  Co — poza twarzą rodzica oczywiście — wzbudzi u miesięcznego dziecka największe zainteresowanie? Przedmioty kontrastowe — najlepiej czarno-białe. Nie bez powodu produkowane są w takiej kolorystyce książeczki dla maluszków.\nW ramach porannego natchnienia zrobiłam dzisiaj karty dedykowane najmłodszym — dzielę się nimi poniżej. Dla tych, którzy mieliby ochotę przygotować więcej, dołączam pustą kartę (tło).\nŻyrafa jaka jest, każdy widzi:)\nŻaba w wersji pierwszej\nKot. Tak, wiem smutny trochę:)\nPies z kategorii jamnik\nZ wagi na to, że mojemu Kacprowi nie podoba się żaba nr 1 — dołączam też tę, narysowaną przez mojego męża.\nTło dla tych, którym mało\n Jagoda Cieszyńska, Marta Korendo, Wczesna interwencja terapeutyczna. Stymulacja rozwoju dziecka od noworodka do 6. roku życia, Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2007, s. 69\n Tamże, s. 70-71\n Na wszelki wypadek dodam, że wspieranie rozwoju dzieci nie polega na tym, że otworzymy sobie tabelkę, z której wynikać będzie, że wieku 12 miesięcy dziecko powinno robić to, to i to i będziemy z nim to ćwiczyć. Najpierw trzeba ustalić jego poziom funkcjonowania w danym zakresie i ćwiczyć to, co jest odpowiednie do tego poziomu — co niekoniecznie pokrywa się z wiekiem biologicznym. Przykładowo dziecko może mieć 2 lata, ale poziom sprawności manualnej jest na poziomie dziecka dziewięciomiesięcznego. Ćwiczenia dobiera się tak, by odpowiadały jego poziomowi aż „dogonimy” tzw. normę.\n Anna Southgate, Jane McIntosh, Alice Bowden (red), Niemowlę i małe dziecko, odpowiedzi na wszystkie pytania, wyd. Olesiejuk, tłum. Ryszard Długołęcki, Ożarów Mazowiecki, brak roku wydania\nAutorytety potrzebne są w każdej grupie zawodowej, także wśród logopedów. Ich brak doprowadzić może bowiem do anarchii. Charyzmatycznego mówcę obdarza się „kredytem zaufania co do profesjonalizmu, prawdomówności i bezstronności w ocenie jakiegoś zjawiska lub wydarzenia” . Dzięki cechom przywódczym taka osoba staje się wzorem — zyskuje społeczne uznanie, prestiż i … pieniądze.\nZnaczenie autorytetu dla logopedów\nZnaczenia autorytetu dowodzą ankiety, które jakiś czas temu przeprowadziłam wśród logopedów. Jeden z nich na pytanie o najistotniejsze formy uzyskiwania wiedzy po studiach wymienia „staż odbyty pod okiem doświadczonego logopedy” — stał się bowiem okazją do podejrzenia metod i form pracy. Inny ankietowany wskazuje na wartość spotkań „grupy wsparcia”, mających na celu dzielenie się doświadczeniem. Wyraża przy tym szacunek do „dużo starszych koleżanek po fachu”. Jeszcze inny, przejawiając zadowolenie z efektów konkretnej metody „poleca każdemu logopedzie spotkanie z [jej] autorką”.\nKontakt z innymi przedstawicielami tej samej grupy zawodowej jest postrzegany jako wartość, pożądana szczególnie na początku drogi zawodowej. Osoba, którą postrzegamy jako autorytet, pozwala na pewniejsze wytyczanie własnych szlaków.\nO ile autorytet, jakim obdarza się innych specjalistów, żyjących tylko z prowadzenia terapii, wydaje mi się niegroźny, o tyle ten skierowany w stronę osób zarabiających na prowadzeniu szkoleń, warsztatów, kursów czy sprzedających autorskie pomoce może okazać się niebezpieczny. Kiedy wiedza staje się produktem marketingowym, przestaje być obiektywna. Czy można zaufać osobie, w której interesie nie leży promocja metod innych specjalistów, a jedynie swoich? Osobiście szacunkiem darzę tych wykładowców ze studiów, którzy nie robili sobie podczas zajęć reklamy — to raczej była rzadkość. Studia powinny przekazywać bowiem obiektywny przegląd przez wiele metod i podejść terapeutycznych. Nie można już tego oczekiwać od specjalistycznych kursów, podczas których przekazywana wiedza traktowana jest niejednokrotnie jako jedyna słuszna i obowiązująca.\nDoświadczenie pozwala na świadome ocenianie prezentowanych na szkoleniach treści, ale kiedy jest się świeżo upieczonym logopedą łatwiej paść ofiarą jakiegoś autorytetu. Jak się okazuje „[…] nadmierne zaufanie do autorytetów grozi skostnieniem poglądów, a czasem nawet ich zwyrodnieniem.”  Przypomina mi się skarga jednej mamy na forum logopedycznym — kiedy zasugerowała logopedzie zmianę metody, ten oburzony oświadczył, że „swojej metody” nie zamierza zmieniać. Zamiast metodę dobrać do dziecka, to do niej próbował dopasowywać wszystkich swoich małych pacjentów.\nTechniki budowania autorytetu\nJeden z ankietowanych logopedów tak opisuje osobę, którą obdarza autorytetem w dziedzinie logopedii: jest ona „niesamowitą osobą, której historie dotyczące terapii wzruszają i mobilizują do bycia lepszym w tym, czego się podjęliśmy”.\nI w tym momencie przypominają mi się rady Andy’ego Harringtona dotyczące sposobów pozycjonowania siebie jako autorytetu w umysłach słuchaczy. Jednym ze sposobów jest opowiedzenie osobistej historii, którą zyska się zaufanie, a jednocześnie ukaże siebie jako specjalistę w danej dziedzinie. Taka osoba staje się dla słuchaczy „źródłem nadziei, pomocy oraz informacji, dzięki czemu uporają się z trudną sytuacją, z jaką mają do czynienia w swoim życiu prywatnym bądź zawodowym.”\nMiędzy autorytetem a guru\nPomijając wcześniej wspomniany brak obiektywizmu — zagrożeniem, jakie niesie ze sobą zjawisko autorytetu, jest ślepe do niego zaufanie także w dziedzinach, które nie pokrywają się z zakresem jego kompetencji. Rodzić może to sytuacje, w których wśród specjalistów krążą błędne przekonania na jakieś tematy, nie odwołujące się do badań naukowych, a co najwyżej widzimisię tego autorytetu. Kiedy zaufanie wobec autorytetu zaczyna przekraczać granice zdrowego rozsądku, robi się niebezpiecznie. Jeśli autorytet będzie autorem jakiejś metody, stanie się dla osób ją wykorzystujących kimś na kształt guru, a oni jego wyznawcami. No i mamy sektę. Ale, uwaga! Sekty są po to, by korzyści czerpał guru! I tylko on!\nNo to potrzebny czy nie?\nAutorytet jest niewątpliwie potrzebny — stanowi źródło odniesienia, dodaje odwagi, wiary we własne możliwości i to, co się robi, w chwilach zwątpienia. Kiedy jednak w grę wchodzą pieniądze, a wiedza staje się wyłącznie produktem marketingowym, nie liczy się obiektywizm. Aby nie zostać zmanipulowanym, warto wyposażyć się w pokłady sceptycyzmu i … zdrowego rozsądku.\n https://pl.wikipedia.org/wiki/Autorytet [dostęp: 20 stycznia 2015 r.]\n Andy Harrington,Jak czerpać zyski z pasji, zarobić sporo pieniędzy dzięki temu, kim jesteś i co wiesz, przeł. Krzysztof Krzyżanowski, Warszawa 2015, s. 78\nO tym, że słowa mają olbrzymią moc przekonuje uczestników prowadzonych przez siebie szkoleń. W Internecie opowiada tę prawdę w swoich edukacyjnych grafikach. Z Anną Łozą-Dzidowską, właścicielką firmy Zwrotnica — projektowanie zmiany, rozmawiałam o wpływie słów na nasze życie osobiste i zawodowe, przekonaniach utrudniających osiąganie sukcesu i warunkach zmiany.\nPatrycja Bilińska: Połączenie grafiki z psychologią biznesu skutkuje efektami, którymi zachwycam się i jako logopeda, i jako polonista. Skąd pomysł na tak innowacyjne połączenie?\nAnna Łoza-Dzidowska: To życie napisało taki scenariusz <śmiech>.\nA tak poważnie – uważam, że czasy, kiedy ludzie specjalizowali się tylko w jednej dziedzinie, dawno minęły. Dynamika zmian zachodzących wokół nas często wymaga radykalnych decyzji, również zawodowych. Z wykształcenia jestem artystą plastykiem. Ukończyłam Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach, gdzie zrobiłam dyplom z malarstwa i grafiki książkowej. W latach 80. komputer nie był jeszcze narzędziem pracy grafika. Z literami miałam bezpośredni, dosłownie „fizyczny” kontakt — w pracowni zecerskiej, gdzie składaliśmy teksty, używając do tego drewnianych i ołowianych czcionek.\nPlakaty i ilustracje książkowe powstawały w tradycyjny sposób — technikami malarskimi. Bardzo ważną rolę w kształtowaniu mojego warsztatu graficznego odegrały zajęcia w pracowni typografii, gdzie tworzyliśmy graficzne metafory ze słów i liter. Bez tego przygotowania – warsztatowego i typograficznego – nie powstałyby grafiki komputerowe, które teraz publikuję na facebooku. Nie powstałby kalendarz typograficzny na 2016 rok, który jest zwieńczeniem ubiegłego roku, intensywnego i płodnego w projekty. Do stworzenia 108 znaków graficznych, które ilustrują kalendarz, wykorzystałam moją wiedzę na temat projektowania graficznego.\nSkąd w moim życiu pojawił się wątek psychologiczno-biznesowy? Od wielu lat interesuję się psychologią i socjologią. Skończyłam szkołę trenerów i studia coachingowe, ponad 15 lat współpracuję ze znaczącą firmą szkoleniową – Exbis Eksperci Biznesmenom.\nPonad dwa lata temu powstała firma Zwrotnica Projektowanie Zmiany, która połączyła moje kompetencje i zainteresowania. To, co do tej pory w życiu osiągnęłam zawodowo i czego nauczyłam się od innych i na studiach, zostało wykorzystane dla tworzenia własnego biznesu. Biznesu opartego o pasję.\nPB: Słowo w tworzonych przez Panią materiałach odgrywa często kluczową rolę. Jaką wartość ma ono dla Pani w życiu osobistym i zawodowym?\nAŁD: Siła słowa jest ogromna, a my nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. W trakcie moich szkoleń zawsze powtarzam uczestnikom, którzy na warsztatach z komunikacji poznają analizę transakcyjną, że jest to teoria, którą powinni poznać przyszli rodzice, zanim zdecydują się na rodzicielstwo i zanim otworzą usta, żeby cokolwiek powiedzieć do swoich dzieci. Słowa, które słyszymy, kiedy jesteśmy mali, pracują w nas przez całe życie, przybierając miedzy innymi formę monologu wewnętrznego. Jest wiele potrzebnych, pouczających i motywujących komunikatów towarzyszących naszemu rozwojowi, które słyszymy od bliskich nam osób. Ale w spadku od naszych opiekunów i wychowawców otrzymujemy również takie słowa (a w rezultacie – takie przekonania), które mogą sprawić, że w życiu będziemy mieli ,,pod górkę”. Rodzicom łatwiej jest wychowywać grzeczne, a nawet ulegle potomstwo, ale później, w dorosłym życiu, taka postawa może okazać się dysfunkcyjna.\nMoich rodziców bardzo szanuję i zawdzięczam im bardzo dużo, ale niewątpliwie preferowali wychowanie przez podporządkowanie i uległość. Musiałam wykonać niemałą prace nad sobą, aby móc robić to, co robię dziś w swoim życiu. Powiedzenie „dzieci i ryby głosu nie mają” na długo dźwięczało w moich uszach, wywołując tremę, uczucie nieśmiałości oraz niewiary we własne słowa i opinie. Nawet wtedy, gdy zabierałam głos, już jako dojrzała kobieta. Często jest również tak, że nawet w dorosłym życiu kręcą się wokół nas osoby, które utwierdzają nas w niezdrowych przekonaniach. W pewien sposób przyciągamy je do siebie. Dla mnie to, że teraz prowadzę zajęcia z kilkudziesięcioosobową grupą szkoleniową, do której zwracam się z różnymi komunikatami, objaśniając teorie i przekonując do przyjęcia określonych postaw, jest najlepszym potwierdzeniem pracy, którą wykonałam nad sobą.\nDobór słów ma bardzo duże znaczenie.\nPB: Jaki wpływ na podejmowanie zawodowych decyzji mają słowa, których używamy oraz te, które kierowane są do nas?\nAŁD: Olbrzymi. Wiąże się on z tym, o czym mówiłam już wcześniej. Monolog wewnętrzny może albo nam sprzyjać, albo odbierać wiarę we własne możliwości. Słowa, których używamy w nieustannym dialogu wewnętrznym, opisują zarówno nas samych, jak i zachodzące wokół zjawiska. Czasami jest to zdrowa semantyka, zdarza się jednak, że jest dla nas szkodliwa i może źle wpływać na nasze decyzje, również te zawodowe.\nPB: Zwrotnica inspiruje do zmian. Co zyskujemy dzięki wyjściu ze swojej strefy komfortu?\nAŁD: Zmiana to proces, który wymaga od nas wysiłku. Wiąże się również z tym, że musimy poradzić sobie z wewnętrznym oporem, powodowanym przez uruchamiające się nieświadome mechanizmy. Niejednokrotnie jest tak, że wolimy się męczyć z czymś, co dobrze znamy, do czego przywykliśmy, niż podejmować ryzyko związane z wyjściem ze strefy komfortu. Ważne zmiany w życiu wymagają czasu i uwolnienia umysłu od wcześniejszego zaangażowania. Broniąc statusu quo, nasz umysł podejmuje wszelkiego rodzaju strategie obronne. Zakotwiczamy się w miejscu zamiast zmienić to, co jest dla nas niekorzystne, ale oswojone.\nPB: Skąd czerpie Pani inspiracje do swoich grafik?\nAŁD: Jestem podglądaczem i podsłuchiwaczem rzeczywistości <śmiech>. Mam otwarty umysł i zdecydowanie więcej odwagi, niż kiedykolwiek wcześniej w życiu. Ponad 15 lat szkoleń z tzw. miękkich umiejętności dało mi teoretyczne podstawy do robienia moich typograficznych plansz edukacyjnych. Przygotowywanie prezentacji na szkolenia, wizualizacja treści — to jeden z elementów pracy trenera. Od tego zrobiłam tylko krok do tworzenia grafik edukacyjnych jako Zwrotnica, czyli ta, która przestawia na inny tor myślenia.\nPB: Jaką myśl przekazałaby Pani logopedom, którzy spragnieni są zmian w swoim życiu zawodowym? Od czego powinni zacząć wprowadzanie nowego?\nAŁD: W przechodzeniu przez proces zmiany pomaga przyjęcie postawy otwartej wobec świata, zaufanie i wiara we własne siły. Wiąże się to z poczuciem wartości i rozeznaniem własnych możliwości. Pomocna jest świadomość emocji, które pojawiają się w związku ze zmianami. Ale najważniejsze jest przygotowanie i zaplanowanie. Warto też przed przystąpieniem do zmian zadać sobie pytania. Jaki mam wpływ na rzeczywistość? Jaki mogę mieć wpływ na przyszłość? Czego ja chcę? Co jest dla mnie ważne w życiu? Co jest dla mnie dostępne? Jakie są dobre strony zmiany? Co mogłoby być minusem nowej sytuacji? W jakim kierunku chcę zmierzać? Do czego dążę? Co takiego sprawia, że nie jestem w stanie dalej tkwić w obecnej sytuacji?\nZwrotnica ma w swojej ofercie specjalne sesje coachingowe, przeprowadzane przy pomocy autorskich narzędzi (kart i plansz), które pozwalają zaplanować w sposób kreatywny i nieszablonowy właśnie zmiany w życiu zawodowym. Serdeczne zapraszam do skorzystania z tej możliwości. Efekty są dla uczestników takich spotkań zaskakujące, dla mnie zaś stanowią źródło olbrzymiej satysfakcji z tego, że moja pasja i kompetencje mogą stanowić inspirację dla innych.\nNa etapie planowania ważne jest racjonalne podejście, analiza szans i zagrożeń, natomiast gdy przystępujemy do działania, warto mieć pozytywne nastawienie i dużo optymizmu. Należy jednak pamiętać, że po osiągnięciu celu nowa rzeczywistość powszednieje. Co pewien czas warto podejmować nowe wyzwania, skupiać się na coraz to innych obszarach życia.\nKreatywność logopedy Katarzyny Stempień nie ma granic. Na zdjęciu — w stroju lwa. fot. prywatne archiwum mojej rozmówczyni\nStosunkowo często zdarza się, że — zaangażowani w terapię swoich dzieci — rodzice (by nie powiedzieć matki) decydują się na podjęcie studiów, umożliwiających bardziej świadome i poparte teoretyczną wiedzą wspomaganie rozwoju swoich potomków. Katarzyna Stempień jako matka obserwowała pracę wielu specjalistów. Obecnie jako logopeda inspiruje innych terapeutów do twórczej pracy. Autorka strony na facebooku Smykoterapia zgodziła się podzielić ze mną, i z Wami, refleksjami na temat swojej drogi do logopedii (kreatywnej oczywiście;-)).\nPatrycja Bilińska: Przez wiele lat miałaś okazję obserwować pracę różnych logopedów jako matka…\nKatarzyna Stempień: To prawda. Z perspektywy czasu i wkroczenia na drogę logopedii traktuję tamte spotkania, niektóre lepsze, inne mniej jako dużą dawkę nauki i obserwacji specjalistów przy pracy.\nPB: Czy decyzja o podjęciu studiów logopedycznych podyktowana była chęcią pracy z własnym synem, potrzebą pomocy innym dzieciom (robię to dla kogoś), czy może refleksją na temat sposobów realizacji własnej zawodowej drogi –w kontekście samorealizacji (robię to da siebie).\nKS: Nigdy nie planowałam zostać terapeutą własnego dziecka. Byłam szczęśliwa w swojej pracy, realizowałam się i czułam, że jestem dobra w tym, co robię. Można powiedzieć, że wszystkie czynniki, aby niczego nie zmieniać, były spełnione. Było dla mnie naturalne, że gdy tylko sytuacja pozwoli, wrócę do pracy. Rewolucja w moim życiu, podyktowana terapią syna, dopiero po pewnym czasie dała owoc, jakim jest bycie logopedą. To były małe kroki na przestrzeni kilku lat. Każde szkolenie, wykłady, warsztaty, które chciałam, aby wzbogaciły nasze domowe zajęcia, zaczęły budować nową drogę.\nPB: Czy podjęcie studiów logopedycznych wiązało się dla ciebie z rezygnacją z dotychczasowej pracy bądź stylu życia? Czy zmiana miała charakter radykalny czy może wręcz przeciwnie – niewiele zmieniła w twoim dotychczasowym życiu?\nKS: Radykalna zmiana miała miejsce kilka lat wcześniej. W czasie ciąży, od 5 tygodnia musiałam leżeć, co wiązało się z rezygnacją z pracy i każdej aktywności, która do tej pory wypełniała mój czas. Studia logopedyczne były przemyślane i wkraczałam w nie z pewną dawką wiedzy teoretycznej i praktycznej. Przygotowanie bazowało głównie na tym, co działo się wokół terapii mojego dziecka, historii rodziców dzieci, których poznałam na różnych grupach wsparcia, ale dawały mi pewien obraz tego, na co się decyduję i jak chciałabym, aby moje zajęcia wyglądały.\nPB: Stworzyłaś własną markę, wykreowałaś swoje nazwisko na facebooku prowadząc popularną stronę, dałaś się poznać jako pasjonatka z artystyczną duszą. Wreszcie aktywnie wkroczyłaś w szeregi pracujących logopedów. Jak się czujesz, realizując życiowy plan?\nKS: Pomimo bibułowego chaosu i kolorowego bałaganu jaki zwykle jest wokół mnie, niezliczonej ilości mazaków, rolek po papierze, które turlają się po podłodze — czuję, że jestem poukładana. Dopiero zaczynam działać i mam nadzieję trochę pomieszać w farbach i logopedii.\nLogo, stworzonej przez Katarzynę Stempień, Smykoterapii na tle uroczych rysunków.\nPB: Czy doświadczenie zdobyte jako matka i refleksje towarzyszące uczestniczeniu w terapii swojego syna – domyślam się, że każdemu rodzicowi towarzyszą jakieś przemyślenia w tej kwestii – pomogło ci bardziej świadomie podjąć się pracy zawodowej?\nKS: Zdecydowanie tak. Mogę domyślać się, co dzieje się w głowie rodzica, który diagnozuje dziecko. Jakie ma strachy w sobie, co chciałby wiedzieć, a o co wstydzi się zapytać, aby nie zostać źle zrozumianym. Wiem, że czasami może być bardzo zmęczony, że czasami nie ma sił, ponieważ obok logopedii ma również bardzo dużo innych obowiązków i wytycznych. Bardzo dokładnie pamiętam, jak sama czułam się w tej sytuacji i czego potrzebowałam. Sama wydeptałam wiele ścieżek do lekarzy i poradni, przygotowywałam dziecko do różnych zabiegów. Te wszystkie szczegóły w tej chwili są bardzo przydatne.\nPB: Mając w ręku dyplom, podjęłaś się pracy z dziećmi. Czy terapię logopedyczną syna prowadzisz sama czy może powierzyłaś ją komuś innemu?\nKS: Mój syn był zawsze pod opieką innego logopedy, nawet kiedy już sama pracowałam w zawodzie. Unikałam sytuacji, w której będę łączyła bycie mamą i terapeutą. Dopiero od września zeszłego roku postanowiłam przejąć również te obowiązki — było to podyktowane względami czasowymi, które dotyczyły mojej pracy zawodowej i jego obowiązków szkolnych. Chociaż w szkole również jest logopeda i pracując w domu korzystamy z jego zaleceń i propozycji.\nZagadki w jajkach — Katarzyna Stempień inspiruje pomysłami.\nNigdy nie rozumiałam idei składania życzeń i do dziś mam mieszane uczucia, słysząc popularne w grudniu „Wesołych Świąt!”. Abstrahując jednak od osobistych zapatrywań na tę kwestię, postanowiłam mimo wszystko złożyć Wam, logopedzi, życzenia. Zawodowe.\nŻyczę Wam przede wszystkim wolności — takiej, która daje możliwość swobodnego wyrażania myśli, realizowania pomysłów i zaspokajania ambicji. Wolności, która pozwala na asertywność wobec osób, które tę wolność chcą podeptać. Wolności, która rodzi satysfakcję z własnego zachowania, bo pozwala na autentyczność. Wolności, dającej poczucie bezpieczeństwa i mocy dzięki posiadaniu pełnej kontroli nad własnym życiem.\nŻyczę Wam też odwagi do realizacji własnych (a nie cudzych) pomysłów zawodowych. Aby każdy dzień przynosił satysfakcję z urzeczywistniania założonych celów i przybliżał do zdefiniowanego sukcesu. Życzę Wam, aby praca nie była tylko pracą, budynkiem, w której trzeba odsiedzieć osiem godzin bez refleksji i zapału, ale sposobem realizowania jednej z ważnych życiowych dróg.\nNa koniec jeszcze życzę Wam, żeby ludzie, z którymi się stykacie, posiadali choćby jedno — zdrowy rozsądek.\nDla siebie poproszę o to samo.\nNajwiększy poziom poczucia bezpieczeństwa w szkole podstawowej odczuwałam na lekcjach, których struktura była niezmienna. Nauczyciel przewidywalny nie budził lęku. To praktykanci, którzy chcieli zaskakiwać, zaciekawić i szokować, wzbudzali niepokój. I nie chodzi wcale o to, żeby było nudno, ale … bez nadmiaru niespodzianek.\nPamiętam najdłuższe w swoim życiu szkolenie — codziennie przez dwa tygodnie od rana do wieczora. Byłam już na tyle przywiązana do osób je prowadzących i ich stylu przekazywania informacji, że zmiana prowadzącego po tym okresie wzbudziła we mnie niepokój, zrezygnowanie i złość. Nie wynikało to wcale z tego, że kolejny prowadzący był „gorszy”, ale z niechęci, jaką żywi się do zmian (por. strefa komfortu).\nMyślę, że i na zajęciach logopedycznych strukturalizacja (jak ją nazywają behawioryści) czy rytualizacja (jak wolą humaniści), okazać się może dobrym pomysłem. Każdy chce wiedzieć, ile czeka go zadań i na jakim etapie są zajęcia (ile do końca?).\nNarysowałam sobie „na szybkiego” taką oto tablicę (drewniana podkładka pod puzzle):\nNie pasuje mi ten schemat do wszystkich dzieci, ale kiedy pasuje — używam;)\nNajlepszym rozwiązaniem wydają się osobne karteczki oznaczające poszczególne części zajęć. Takie, które przylepia się na jakąś tablicę na początku zajęć (żeby dziecko wiedziało, co go czeka) i zdejmuje po jednej po skończeniu określonego zadania.\nWymyśliłam takie oto rymowanki dla poszczególnych rodzajów ćwiczeń:\n1. Dla każdego smyka:\ngimnastyka warg i języka.\n2. Wiem, że jesteś zuch.\nOdsłoń uszy, ćwiczmy słuch!\n3. W głowie się nie mieści:\nczas na bujne opowieści.\n(budowanie zdań, narracji)\n4. I Ty, i ja:\n(wszelkie ćwiczenia, które mogą być postrzegane przez dziecko jako gra)\n5. A teraz panowie i panie\n(jak nazwa wskazuje:P)\n6. Niespodzianka czeka\nna wytrwałego człowieka.\n7. Super sprawa — niedyrektywna zabawa.\n(Podczas niedyrektywnej zabawy proponuje się aktywności, ale nie narzuca. Nie wydaje poleceń, nie radzi. To podążanie za dzieckiem.)\n8. Dłoni ożywienie,\n(ćwiczenia wymagające użycia kartki i kredek).\nCo dodalibyście od siebie?;-)


Modne lniane ubrania na wiosnę-lato 2019 - ELLE.pl\nModne lniane ubrania na wiosnę-lato 2019\n83 Zobacz galerię\nLniane ubrania to hit w sezonie wiosna-lato 2019! Kiedyś używany głównie przez rodzimych projektantów i producentów, dziś len jest jedną z ulubionych tkanin w branży "fashion". Ten trend szybko podchwyciły znane na całym świecie sieciówki. Koniecznie sprawdźcie nasze propozycje na modne lniane ubrania.\nModne lniane ubrania [trendy 2019]\nUbrania lniane to nie tylko klasyczne białe koszule, choć i tych zawsze jest sporo. Od kilku sezonów projektanci chętnie lansują w swoich kolekcjach ubrania z lnu. Sukienki, płaszcze, szorty, a także marynarki i kamizelki z tej tkaniny mogliśmy znaleźć już w zeszłym roku w ofercie Loewe, Gucci, Jacquemus, Zimmermann, Diane von Furstenberg, Rejina Pyo, Attico, Magda Butrym, a nawet Off-White. Coraz częściej produkowane są eleganckie modele, które można spokojnie założyć do pracy, choć len nadal głównie kojarzy się z casualowymi stylizacjami. Dlaczego len jest tak popularny? Ten naturalny materiał nie elektryzuje się, nie alergizuje, posiada też właściwości antyseptyczne i antybakteryjne. Jest też odporny na rozciąganie i pochłania wilgoć.\nSporo modnych lnianych ubrań znajdziecie w sieciówkach, a zwłaszcza w Mango i Massimo Dutti. Warto poszukać perełek u niszowych producentów czy projektantów. LeBrand, Line, The Odder Side, Łyko, SOVL - to tylko kilka przykładów na brandy sprzedające naturalne kolekcje "made in Poland". Ubrania lniane w 100% mają niestety jedną, ale za to sporą wadę - mocno się gniotą, dlatego w sklepach można znaleźć sporo mieszanek typu len + bawełna, czy len + wiskoza. Jednak to w 100% lniane ubrania są najbardziej komfortowe i przewiewne w trakcie upalnych dni.\nModne lniane koszule na wiosnę-lato 2019\nPost udostępniony przez SARA CRAMPTON (@harperandharley) Sty 30, 2019 o 2:27 PST\nUtarło się, że z lnu produkuje się głównie koszule. I to nie tylko męskie. Wygodne, ale i stylowe, powracają co sezon. Lniane koszule w piaskowym lub białym odcieniu to klasyk, ale w sklepach znalazło się również miejsce na modele w odcieniach różu, czerwieni, czerni, khaki, czy granatu. Świetnie wyglądają w zestawieniu z dżinsami, cygaretkami, czy spodniami z szeroką nogawką, ale także ze spódnicą i sandałkami. Zainspirujcie się Meghan Markle - 37-latka (zanim stała się księżną Sussex) uwielbiała lniane koszule.\nModne lniane sukienki na wiosnę-lato 2019\nPost udostępniony przez Amanda Shadforth (@oraclefox) Maj 6, 2018 o 5:18 PDT\nTo tegoroczny hit! Lniane sukienki znajdziecie w prawie każdej znanej sieciówce. Najmodniejsze modele (np. z guzikami czy z paskami) kupicie już w sklepach Mango, Massimo Dutti, czy w Zarze. Polecamy przejrzeć również propozycje od polskich marek. Delikatne i przede wszystkim romantyczne - lniana sukienka powinna pojawić się w każdej szafie z ubraniami na lato.\nModne lniane marynarki na wiosnę-lato 2019\nPost udostępniony przez Débora Rosa (@deborabrosa) Mar 21, 2019 o 12:21 PDT\nUwielbiamy lniane marynarki - w wersji oversize świetnie łączą się z modnymi cycling shorts. Za to modele z wiązaniem w pasie łączymy z krótkimi spódnicami czy spodniami typu palazzo lub wspomnianymi już cygaretkami albo dżinsami. Zobaczcie, jak robi to blogerka i stylistka Débora Rosa, czyli jedna z Mango Girls.\nModne lniane spodnie na wiosnę-lato 2019\nLniane spodnie głównie dostępne są w jasnych kolorach, ale gdzieniegdzie przewija się również elegancka czerń. Najpopularniejszy model to ten o szerszej nogawce (często w kant), ale żeby nie zaburzyć sylwetki optycznie, warto pomyśleć o podkreślającym talię topie czy body.\nModne lniane szorty na wiosnę-lato 2019\nPost udostępniony przez Bianca (@biancamelb) Mar 26, 2019 o 3:19 PDT\nLniane szorty, czyli bermudy znów opanowały ulice. Jeśli jeszcze nie przekonaliście się do kolarek, zainwestujcie w model przed kolano, ale o szerszej nogawce. I tak, jak cycling shorts, lniane bermudy zestawcie z dłuższą, lekko oversize'ową marynarką. A jakie buty? Do wyboru mamy modne sneakersy, mule, czy sandałki na obcasie.\nModne lniane płaszcze na wiosnę-lato 2019\nPost udostępniony przez DBE (@deathbyelocutionblog) Wrz 7, 2018 o 1:41 PDT\nLniany płaszcz, a dokładnie trencz to kolejny klasyk w tym zestawieniu. Sprawdzi się zwłaszcza podczas wiosennej pogody. W sklepach kupicie już modele w beżowym kolorze, ale w galerii zdjęć znajdziecie również propozycje w odcieniu khaki, czarnym, a nawet malinowym.\nModne lniane ubrania na wiosnę-lato 2019:\nlen lniana sukienka lniana moda trendy 2019 bis\nAltuzarra jesień-zima 2021/2022. Pokój z widokiem\nNowości Zara - boho kolekcja na wiosnę i lato 2019\nNajgorsze i najlepsze tkaniny do noszenia latem (szczególnie w czasie upałów)\nGdzie się podziała Allegra Versace? Modowa dziedziczka obchodzi dziś 34. urodziny\nSukienki [trendy jesień 2019]


Literacki Sopot po raz siódmy - Tischner.pl\nLiteracki Sopot po raz siódmy\nStrona główna/Aktualności/Literacki Sopot po raz siódmy\nW dniach od 16-19 sierpnia odbędzie się kolejna edycja festiwalu Literacki Sopot. Gościem główny będzie Francja i literatura francuskojęzyczna, ale nie zabraknie też autorek i autorów reprezentujących inne literatury, w tym doborowej obsady polskiej.\nPodczas festiwalu spotkać będzie można m.in. Elisabeth Åsbrink, Annę Bikont, Zadie Smith, Olgę Tokarczuk, Davida Camusa, Andrzeja Franaszka (z którym rozmowę o biografii Herberta poprowadzi Wojciech Bonowicz), Mikołaja Grynberga, Marcina Króla, Alaina Mabanckou czy Andrzeja Mencwela.\nUżytkowniczki i użytkowników strony Tischner.pl zapraszamy szczególnie na organizowany w Państwowej Galerii Sztuki (pl. Zdrojowy 2) cykl rozmów zatytułowany „La table ronde” (Okrągły stół) – dyskusje intelektualistów poświęcone historii, różnym aspektom współczesnej kultury, a także wyzwaniom, przed jakimi stanęła nasza cywilizacja. Poniżej szczegółowy program tych spotkań:\n16 sierpnia, czwartek, godz. 15\nLa table ronde: Teatr nasz współczesny\nRozmowa z udziałem Jacques’a de Deckera, Rémiego de Vosa i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk – prowadzenie: Aneta Kyzioł\n17 sierpnia, piątek, godz. 15\nLa table ronde: Nieszczęsna tożsamość? Gorący spór o kształt wspólnoty w XXI w.\nRozmowa z udziałem Jarosława Kuisza, Bernarda Lecomte’a, Oliviera Mongina i Florence Noiville – prowadzenie: Piotr Witwicki\n18 sierpnia, sobota, godz. 13\nLa table ronde: Rewolucja w cieniu gilotyny\nDebata z udziałem Marcina Króla, Moniki Milewskiej i Reynalda Sechera – prowadzenie: Tomasz Wysłobocki\n19 sierpnia, niedziela, godz. 13\nLa table ronde: Aktualność Camusa – dlaczego nadal czytamy „Obcego”, „Dżumę” i „Upadek”?\nDebata z udziałem Marie Blondeau, Davida Camusa i Virginie Lupo – prowadzenie: Maciej Kałuża\nDodatkowo w piątek 17 sierpnia o godz. 13 na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże odbędzie się jeszcze jedna debata z cyklu „La table ronde” zatytułowana „Fascynacje i spory. Francja w oczach autorów paryskiej >>Kultury<<” z udziałem Pawła Bema, Brigitte Gautier i Pawła Rodaka, którą poprowadzi Piotr Kieżun.\nCały program tegorocznego Literackiego Sopotu można znaleźć tutaj. W programie zaznaczono, które z wydarzeń będą transmitowane na żywo – czy to jako podcast radia TOK FM, czy na stronie internetowej tygodnika „Polityka”.\nMagdalena Tobik2018-08-14T20:39:00+02:0015 sierpnia 2018|Aktualności|


Febrisan (750mg+60mg+10mg)/5g, proszek, 16 saszetek - Gorączka - Przeziębienie i grypa - Leki i suplementy - Apteka Internetowa Lek24.pl\nFebrisan (750mg+60mg+10mg)/5g, proszek, 16 saszetek\nSubstancja czynna chlorowodorek fenylefryny , paracetamol , witamina C\nten produkt nie jest dostarczany do punktu odbioru przesyłek (Żabka, stacje paliw)\nWskazania: Febrisan stosuje się w krótkotrwałym leczeniu objawów przeziębienia i grypy, takich jak: gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle mięśniowe, bóle gardła, katar, bóle zatok.\nDziałanie: lek zawiera trzy substancje czynne: paracetamol, fenylefrynę i kwas askorbowy (witaminę C). Paracetamol działa przeciwgorączkowo i przeciwbólowo. Fenylefryna zmniejsza przekrwienie i obrzęk błon śluzowych nosa, udrożniając przewody nosowe. Kwas askorbowy pokrywa zwiększone zapotrzebowanie na witaminę C występujące podczas przeziębienia i grypy.\nDawkowanie: podanie doustne. Przed zastosowaniem proszek należy rozpuścić w szklance gorącej wody. Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: 1 saszetka co 4 - 6 godzin. Na dobę nie stosować więcej niż 4 saszetki, czyli 3 g paracetamolu, 240 mg kwasu askorbowego i 40mg chlorowodorku fenylefryny.\nSkład: 1 saszetka (5g) zawiera: substancje czynne: paracetamol 750mg, kwas askorbowy 60mg, fenylefryny chlorowodorek 10mg. Pozostałe składniki to: sacharoza, kwas cytrynowy, aspartam (E 951), żółcień chinolinowa 70 (E 104), aromat proszkowy naturalny cytrynowy 213 841, aromat Contramarum (Contramarum Trockenaroma 201 227), sodu wodorowęglan.\nPrzeciwwskazania: jeśli pacjent ma uczulenie na substancje czynne lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku; jeśli u pacjenta występuje: nadciśnienie tętnicze, tętniaki; nadczynność tarczycy; choroby serca; ciężka niewydolność nerek; niewydolność wątroby; cukrzyca; wrodzony niedobór enzymu dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej; fenyloketonuria; jaskra z wąskim kątem przesączania; choroba alkoholowa; w przypadku leczenia: inhibitorami MAO oraz w okresie do 2 tygodni po ich odstawieniu; β-adrenolitykami; trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi; w okresie ciąży i karmienia piersią; dzieci w wieku poniżej 12 lat.\nOstrzeżenia i środki ostrożności: przed rozpoczęciem stosowania leku Febrisan należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Ze względu na ryzyko przedawkowania nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami zawierającymi paracetamol. Należy zachować ostrożność u osób stosujących leki przeciwzakrzepowe. Stosowanie leku u osób z niewydolnością wątroby, nadużywających alkohol oraz głodzonych stwarza ryzyko uszkodzenia wątroby. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek, czynną chorobą wrzodową, przerostem gruczołu krokowego, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, guzem chromochłonnym, a także u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy oraz leczonych lekami uspokajającymi i innymi lekami sympatykomimetycznymi (tj. zmniejszającymi przekrwienie błon śluzowych, lekami hamującymi apetyt, lekami psychostymulującymi podobnymi do amfetaminy). W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu. Należy skonsultować się z lekarzem nawet, jeśli powyższe ostrzeżenia dotyczą sytuacji występujących w przeszłości. Lek Febrisan zawiera sacharozę, aspartam (E 951) i sód. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku. Lek zawiera źródło fenyloalaniny. Może być szkodliwy dla pacjentów z fenyloketonurią i nie stosuje się go u tych chorych. Lek zawiera 164 mg sodu na dawkę, należy wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.\nInterakcje z innymi lekami: należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Oddziaływanie leku Febrisan z innymi lekami wynika z oddziaływania substancji czynnych wchodzących w skład leku. Paracetamol: nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny. Podawanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. ibuprofen) nasila ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek. Salicylamid wydłuża czas wydalania paracetamolu. Stosowanie z lekami przyspieszającymi metabolizm paracetamolu w wątrobie (ryfampicyna, niektóre leki nasenne i przeciwpadaczkowe) zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Podawany z inhibitorami MAO oraz w okresie do 2 tygodni po ich odstawieniu może wywołać stany pobudzenia i wysoką gorączkę. Równoczesne stosowanie paracetamolu z zydowudyną (AZT) może nasilać toksyczne działanie zydowudyny na szpik. Stosowany z lamotryginą lub chloramfenikolem zmniejsza ich stężenie w surowicy. Metoklopramid przyspiesza, a propantelina opóźnia wchłanianie paracetamolu z przewodu pokarmowego. Cymetydyna, izoniazyd, probenecyd, ranitydyna, propranolol, salicylamid – wydłużają okres półtrwania paracetamolu w surowicy. Spożywanie alkoholu podczas leczenia paracetamolem prowadzi do powstania toksycznego metabolitu wywołującego martwicę komórek wątrobowych, co w następstwie może prowadzić do niewydolności wątroby. Ze względu na ryzyko przedawkowania, leku nie należy stosować równocześnie z innymi lekami zawierającymi paracetamol. Fenylefryna: inhibitory MAO nasilają działanie fenylefryny. Indometacyna, beta-adrenolityki (np. propranolol) lub metyldopa stosowane jednocześnie z fenylefryną mogą spowodować przełom nadciśnieniowy (gwałtowne zwiększenie ciśnienia krwi, stanowiące zagrożenie życia). Fenylefryna może osłabiać działanie hipotensyjne (obniżające ciśnienie krwi) beta-adrenolityków i leków przeciwnadciśnieniowych, metyldopy, rezerpiny. Jednoczesne stosowanie glikozydów naparstnicy zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą osłabiać działanie fenylefryny. Kwas askorbowy (witamina C): zwiększa szybkość eliminacji pochodnych amfetaminy i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. W większych dawkach może fałszować wyniki niektórych badań laboratoryjnych wykonywanych metodami oksydoredukcyjnymi (m.in. oznaczanie stężenia glukozy lub kreatyniny we krwi i moczu).\nProwadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn: należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.\nchlorowodorek fenylefryny paracetamol witamina C\nFlucontrol Hot (100mg+10mg+4mg), 8 saszetek\nKlienci, którzy kupili: Febrisan (750mg+60mg+10mg)/5g, proszek, 16 saszetek, kupili również:


Jęczmień jary obficie plonował - Zboża\nDodano: 15-03-2021, 10:20\nMimo obaw, że ubiegły rok będzie niekorzystny dla zbiorów zbóż, okazał się on bardzo plenny, zarówno w zestawieniach produkcyjnych, jak i w doświadczeniach.\nGłówny Urząd Statystyczny w „Wynikowych szacunkach głównych ziemiopłodów rolnych i ogrodniczych w 2020 r.” informuje, że średni plon tego gatunku wyniósł 36,7 dt/ha, czyli znacznie wyżej niż w suchym roku 2018, kiedy kształtował się on na poziomie 29,5 dt/ha, czy w roku 2019 – 32,1 dt/ha. Z kolei w 2017 r. był nieco wyższy – 38 dt/ha.\nW minionym roku jęczmienia jarego zebrano łącznie 2,7 mln t (dla porównania zbiory formy ozimej jęczmienia to w 2020 r. według GUS 1,1 mln t). W roku 2019 produkcja jęczmienia jarego wyniosła 2,4, a w 2018 – 2,3 mln t.\nJak na tym tle wypadają badania prowadzone przez Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych? Wnioski są te same. Wydajność jęczmienia jarego w roku 2020 była wyższa niż w dwóch, suchych, poprzednich latach. Ze „wstępnych wyników plonowania odmian w doświadczeniach porejestrowych – zboża jare 2020” można wyczytać, że są to wyniki plonowania wszystkich odmian zarejestrowanych według stanu na dzień 1 września 2020 r. z wyjątkiem odmian, które nie były badane w trzech wcześniejszych latach. Średnie krajowe wyniki plonu ziarna w roku 2020 podano na tle dwóch lat poprzednich.\nPlony uzyskane w doświadczeniach\nNiezależnie od typu użytkowego (browarny, pastewny) wzorzec był ten sam. W latach 2019-2020 tworzyły go odmiany: RGT Planet, Avatar, Runner, a w roku 2018: RGT Planet, Runner i Radek. Plon wzorca na poziomie a1 (przeciętny poziom agrotechniki) wyniósł 65,4 dt/ha i był wyższy zarówno od tego z 2019 r. – 59,9 dt/ha, jak i 2018 r. – 61,6 dt/ha.\nPodobnie było na poziomie a2, czyli na wysokim poziomie agrotechniki (zwiększone nawożenie azotowe, nalistne dokarmianie wieloskładnikowe, ochrona przed wyleganiem i chorobami). W 2020 r. osiągnął on wielkość 74,7 dt/ha i był znacznie wyższy od tego z 2019 r. – 67,3 dt/ha i 2018 r. – 67,9 dt/ha.\nWśród odmian browarnych oceniono w ubiegłym roku tylko pięć kreacji. Wszystkie pochodzą z zagranicznych hodowli. Trzy z niemieckich firm, a dwie z francuskiej. Większość z nich dała plon powyżej plonu wzorca. Najlepiej na poziomie a1 wypadła odmiana Amidala – 104 proc. plonu wzorca i Mariola – 102 proc. Na poziomie a2 po 103 proc. plonu wzorca uzyskały: Mariola i RGT Ylesia.\nCOBORU nie tylko podało wydajność poszczególnych odmian, ale również określiło ich wskaźnik jakości browarnej. Oceniany jest on w skali 9-stopniowej, gdzie wartości pomiędzy 3,00-4,24 określają ją jako średnią, 4,25-5,49 – średnią do dobrej, 5,50-6,74 – dobrą; 6,75-7,99 – dobrą do bardzo dobrej, 8,00-9,00 – bardzo dobrą.\nPrzy ocenie wartości browarnej brane są pod uwagę:\ncechy jakościowe słodu: ekstraktywność, liczba Kolbacha, stopień ogólnego odfermentowania, lepkość brzeczki i siła diastyczna,\ncechy jakościowe ziarna: zawartość białka, energia kiełkowania.\nW 2020 r. najwyżej uplasowały się odmiany Amidala i RGT Planet – 7,8. Na kolejnych miejscach pod względem wskaźnika jakości browarnej uplasowały się: RGT Ylesia – 7,15, Fandaga – 6,85 i Mariola – 5,75.\nOdmian pastewnych w ubiegłym roku badano znacznie więcej niż tych w typie browarnych. Centralny Ośrodek w ramach PDO podał wyniki plenności 30 odmian. Z nich najlepsze na poziomie a1 okazały się: Bente, Jovita, Farmer, Adwokat, KWS Fantex, Brigitta i Feedway – 102 proc. plonu wzorca. Na poziomie a2 najwyżej plonowały w 2020 r.: Jovita i KWS Vermont, obie po 105 proc. plonu wzorca, a następnie: Bente, Adwokat, KWS Fantex, każda po 103 proc.\nOdmiany jęczmienia jarego pastewnego badane w ramach PDO pochodzą przede wszystkim z naszych rodzimych, polskich firm hodowlano-nasiennych, ale sporo jest też z Niemiec, a dużo mniej z Danii i Francji.


Poznań – Strona 4 – Biegacz Amator\nTrenig, czyli reset umysłu\nby admin 13. czerwca 2017 amator, biegacz, biegacz amator, biegacza, biegacze, biegam, bieganie, bieganiu, biegany, blog, filozofia, life style, Poznań, półmaraton, styl życia czyli pasja, zasady, zdrowie 75\nNa początku jak zwykle w tym miejscu i czasie. Polemizator, do tematu w czym obecna młodzież niektóre tematy ogarnia lepiej od takiego podstarzałego ramola jak ja, wrócę w jednym z wpisów, które już w mojej wyobraźni się tworzą. Podejrzewam, że nawet jeszcze w tym tygodniu, ale wszystko w swoim czasie.\nOstatnie dni były z gatunku mocno obciążonych z różnych stron. Można napisać, że zarówno pod względem fizycznym, duchowym, jak i umysłowym czuję się z lekka obciążony. Ilu z nas zna to odczucie,\nPółmaraton, jakiego jeszcze chyba nie było\nby admin 21. maja 2017 amator, biegacz, biegacz amator, biegacza, biegacze, biegam, bieganie, bieganiu, biegany, blog, life style, Poznań, sport, styl życia czyli pasja 7\nNa początku jak zwykle w tym miejscu i czasie. Agnes oczywiście pełen szacunek i podziw dla Twoich zdolności kulinarnych. Trzy torty w jednym dniu? Jesteś mistrzynią i nic więcej nie dodam.\nOd jakiegoś czasu na poznańskim rynku biegowym działa organizator filantrop pierwszej wody. Oczywiście piszę tutaj o Robercie dłużej znanym. Pierwszą jego wielką realizacją był oczywiście Bieg Powstania Wielkopolskiego zrealizowany 2 lata temu w ramach poznańskiego Parkrun. O tym biegu już praktycznie wszystko\nKobieta nawet w biegu patrzy czy ładnie wygląda,\nby admin 07. maja 2017 amator, biegacz, biegacz amator, biegacza, biegacze, biegam, bieganie, bieganiu, biegany, blog, life style, parkrun, Poznań, sport, styl życia czyli pasja 0\nNa początku jak zawsze w tym miejscu i czasie. Marku widziałem wyniki pani Joasi z innych lokalizacji i jej wyniki to kosmos połączony z galaktyką prędkości. W paru przypadkach uzyskała rezultaty poniżej 18 minut, a to już dla większości z nas prędkość nadświetlna. Co do Dąbrówki, to dobiegnie nam fajna nowa parkrun lokalizacja w okolicy Poznania, którą z pewnością będzie trzeba odwiedzić.\nPo wczorajszym parkrun przed oczy wbiegło mi zdjęcie, które zostało zrobione przez naszego parkrun fotografa.\nNawet, kiedy deszcz pada parkrunnerom nie przeszkadza\nby admin 06. maja 2017 amator, biegacz, biegacz amator, biegacza, biegacze, biegam, bieganie, bieganiu, biegany, blog, facet, life style, parkrun, Poznań, styl życia czyli pasja 2\nNa początku jak zawsze w tym miejscu i czasie. Emilia na wszystko przybiegnie czas, na motywację do biegania także. Iza wystarczy chcieć, odpowiednio się ubrać i wyjść na tuptanie. Co tydzień w sobotę w różnych miejscach kraju odbywają się begi parkrun, to jest najlepsza biegowa motywacja.\nWykorzystując wolny dzień wybrałem się na Cytadelę, by z ulubioną trasą się zmierzyć, a co ważniejsze ze znajomymi się spotkać i trochę poplotkować. Zgodnie z planem połowę trasy z domu na miejsce spotkań\nPrzedświąteczna wolna sobota, to wiadomo dokąd moje nogi z rana ciągną. Kiedy jest czas i możliwości to czuję nieodparty zew Cytadeli w duszy mi rozbrzmiewający. W końcu jeżeli sobota poranna godzina, to parkrun się zaczyna. Kiedyś jak byłem dzieckiem w niedzielę o 9 był teleranek ( tylko w jedną nie było, ale to zupełnie inna historia) i to był czas, na który cały tydzień z utęsknieniem się oczekiwało. Teraz już z teleranka się wyrosło, zresztą z nadmiaru innych dziecięcych programów


Biblioteka Główna- o Nas - Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu\nBiblioteka Główna- o Nas\nCenne kolekcje Pomorza\nBiblioteka Główna powstała w 1945 roku, otwarto ją w maju 1947 roku. W chwili otwarcia księgozbiór liczył 44 tys. woluminów a podstawy księgozbioru stworzyły zbiory licznych instytucji, biblioteki podworskie, szkolne i prywatne - głównie z terenu Pomorza - oraz dary bibliotek krajowych i zagranicznych. Pierwszą siedzibą Biblioteki był gmach Towarzystwa Naukowego w Toruniu, w którym bibliotekarze gromadzili i opracowywali zbiory od czerwca 1945 r. Później jeszcze dwukrotnie Biblioteka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika zmieniała swoją lokalizację. Najpierw w 1947 r. otrzymała samodzielny gmach przy ul. Chopina, a w 1973 r. przeniosła się do nowego budynku, specjalnie dla niej zaprojektowanego i zbudowanego w miasteczku akademickim na toruńskich Bielanach. Dziś Biblioteka Główna i inne biblioteki wydziałowe z Torunia i Bydgoszczy tworzą jednolitą sieć biblioteczno-informacyjną zwaną Biblioteką Uniwersytecką. W skład Biblioteki wchodzi także Muzeum Uniwersyteckie, które gromadzi zabytki dziedzictwa kultury polskiej także tej na wychodźstwie.\nOd 1947 r. Biblioteka otrzymuje egzemplarz obowiązkowy druków wydanych w Polsce, przyjmuje wiele darów, wymienia książki i czasopisma z instytucjami zarówno polskimi, jak i zagranicznymi, co stanowi trzon główny jej kolekcji. Istotnym dla Uniwersytetu jest także gromadzenie kolekcji specjalnych, które wpisują się nie tylko w tradycję regionu, uczelni czy miasta, ale także wychodzą poza granice kraju. Do szczególnych kolekcji należą: Pomeranica, Baltica, Vilniana, Copernicana, Toruniensia i zbiory emigracyjne.\nJednak z punktu widzenia nowoczesnej instytucji naukowo-badawczej najważniejsze są w tej chwili usługi i zasoby elektroniczne, które biblioteka udostępnia w odmiennych formach (e-książki, e-czasopisma, artykuły, mapy cyfrowe, druki ulotne itp.) na różnych platformach. Wspierają i przyspieszają one innowacje oraz wymianę naukową. Wszystkie zasoby tradycyjne i elektroniczne stanowią około 3 milionowy zasób, który służy zarówno badaniom naukowym, jak i dydaktyce akademickiej.\nBiblioteka Uniwersytecka w Toruniu zawsze należała do największych w kraju i rozwijała się harmonijnie razem z Uniwersytetem. Podejmowała także wyzwania związane z jej unowocześnianiem już od lat 70., kiedy prezentowała krajowym ośrodkom nowoczesne rozwiązania architektoniczne i organizacyjne. Pierwsze prace natomiast związane z tworzeniem katalogów elektronicznych rozpoczęto w latach 80. ale dopiero w połowie lat 90. uruchomiono profesjonalny katalog biblioteki Horizon, który mógł obsłużyć więcej funkcji bibliotecznych: gromadzenie, katalogowanie, wypożyczenia i informowanie o zasobach nie tylko Biblioteki Głównej, ale i bibliotek specjalistycznych UMK. Od 2002 r. włączyła się aktywnie do współpracy z największymi polskimi bibliotekami naukowymi i akademickimi, by stworzyć NUKAT – centralny polski katalog, dzięki któremu można zlokalizować książki i czasopisma w w wielu ośrodkach kraju.\nWe wrześniu 2005 r. dzięki funduszom UE zrealizowano w Toruniu wspólnie z Biblioteką Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy nowatorski projekt Kujawsko-Pomorską Bibliotekę Cyfrową. Dziś KPBC służy nie tylko swojemu regionowi, ale stanowi istotny element sieci polskich bibliotek cyfrowych skupionych w Federacji Bibliotek Cyfrowych oraz sieci instytucji kultury Europy dostarczających obiektów cyfrowych do Europeany. Nowym przedsięzięciem jest pełnotekstowe repozytorium prac naukowych pracowników UMK, które od 2012 roku gromadzi bieżące prace.\nNa początku tego wieku Biblioteka wprowadziła wiele nowych rozwiązań komunikacyjnych, które służą przede wszystkim obsłudze użytkowników biblioteki. Bibliotekarze nie tylko odpowiadają elektroniczne na wszystkie zapytania (formularze, maile, komunikatory), ale i tworzą zdalne szkolenia, seminaria elektroniczne, mają profile na forach społecznościowych, udostępniają i rekomendują zasoby sieciowe potrzebne w nauce oraz współtworzą informację o bibliotece wspólnie z czytelnikami. Wszystkie te prace mają uczynić z Biblioteki instytucję przyjazną i profesjonalną.\nBiblioteka Uniwersytecka w Toruniu jest instytucją zaprzyjaźnioną z wieloma naukowymi ośrodkami w kraju i za granicą (Niemcy, Litwa, Francja, Czechy, Litwa, Anglia, Szwecja, Włochy). Dzięki temu realizuje nowatorskie projekty, bierze udział w pracach merytorycznych związanych z rozwojem bibliotekarstwa w Polsce, prowadzi wymianę materiałów bibliotecznych, archiwalnych i muzealnych na dużą skalę, organizuje konferencje, wystawy, debaty, spotkania, publikuje książki i czasopisma oraz szkoli pracowników i użytkowników.\nW następnej perspektywie konieczna jest modernizacja budynku, który powstał w latach 70. Wiele już zrobiono od 2011 roku, ale nadal istnieją obszary, które muszą być unowocześnione tak, by gmach stał się miejscem twórczej pracy studentów i naukowców, miejscem spotkań i wydarzeń artystycznych.\nBiblioteka planuje także wymianę zintegrowanego systemu bibliotecznego. Trwają prace analityczne, które mają doprowadzić do wyboru optymalnego wariantu.


Afrodyzjaki – dla niektórych cudowne urozmaicenie seksu a dla innych zwyczajne placebo, które nie przynosi żadnych realnych korzyści. Na rynku znajduje się wiele preparatów, które mają nam zapewnić niesamowite doznania w trakcie seksu. W większości przypadków są to syntetyczne związki chemiczne, które jakiś efekt dają ale ...\nKobiecy orgazm – przewodnik\nJak doprowadzić kobietę do orgazmu? To nie jest prosta sprawa – pomyśli zapewne każdy mężczyzna. Na analogiczne pytanie kobiety odpowiedziałyby zapewne bez chwili zawahania i z charakterystycznym uśmiechem na ustach. Czymże bowiem jest w swojej złożoności mężczyzna w porównaniu do kobiety?\nViagra – za i przeciw\nViagrę śmiało można określić mianem leku, który potrafi czynić cuda. W czasach kiedy zaburzenia erekcji stały się bardzo powszechne ze względu na niezdrowy tryb życia, złe odżywianie a także stres, charakterystyczne, niebieskie pastylki są panaceum na nasze problemy.


Zrzucic brzuch - Forum SFD\nsłowa kluczowe: zrzucic , brzuch\nnapisał(a) 24 lipiec 2009 16:43\nSzacuny 0 Napisanych postów 11 Na forum 8 lat Przeczytanych tematów 17\nWitam mam do was takie pytania:\n- Czy wystarczy robić brzuszki, aby zrzucić brzuch?\n- Ile mam robić serii i ile powtórzeń w każdej z nich.\nCzekam na odpowiedz od was!\nI już dziękuje za pomoc.\nChce zrzucic zbedny tluszcz brzucha\nTrening redukcyjny + dieta.\nRownoczesne budowanie masy oraz redukcja tluszczu - utopia?\nnapisał(a) 24 lipiec 2009 17:05\nSzacuny 6 Napisanych postów 155 Na forum 8 lat Przeczytanych tematów 1429\nNie, musisz jeszcze ułożyć dietę plus aeroby. Wszystko jest podwieszone..\nCzym się różni brzuch...?\nco brac do aminokwasów


Polski rynek mieszkaniowy ma szanse wkrótce wyjść na prostą\nSpowolnienie gospodarcze w krajach strefy Euro nie pozostało bez wpływu na polski rynek mieszkaniowy. Ceny mieszkań, które od połowy roku 2008 spadły już o ok. 25% mogą zanotować jeszcze kilkuprocentowe spadki. Jednak na większą i długotrwałą przecenę się nie zanosi. Kiedy można spodziewać się wzrostu popytu i ożywienia na polskim rynku nieruchomości? Globalny kryzys gospodarczy zagląda w oczy coraz większej liczbie krajów Unii Europejskiej. Po Grecji, coraz głośniej mówi się o problemach zadłużeniowych Hiszpanii i Włoch. Nastrojów w Europie nie polepszają agencje ratingowe, które co kilka dni ogłaszają obniżenie ocen wiarygodności kredytowej kolejnych państw Unii. Na szczęście największe problemy, bardziej niż Polski, dotyczą krajów strefy Euro. Nie oznacza to jednak, że spowolnienie gospodarcze ominęło nasz kraj. Polska gospodarka również odczuła jego skutki, jednak okazały się one mniej dotkliwe. Spowolnienie polskiej gospodarki nie pozostało bez wpływu na kondycję polskiego rynku nieruchomości. Ceny mieszkań, które od połowy roku 2008 spadły już o ok. 25% mogą zanotować jeszcze kilkuprocentowe spadki. Jednak na większą i długotrwałą przecenę się nie zanosi. Należy pamiętać, że czynnikiem, który istotnie odróżnia nasz rynek od rynków krajów starej Unii Europejskiej jest olbrzymi niedobór mieszkań. Czynnik ten będzie znacząco wpływał na polski rynek mieszkaniowy jeszcze przez wiele najbliższych lat. Aby dorównać do obecnej średniej liczby mieszkań przypadających na 1000 mieszkańców Unii Europejskiej musimy wybudować ok. 3 miliony lokali. W przypadku utrzymania liczby budowanych mieszkań z rekordowych pod tym względem lat 2008-2009, będziemy potrzebować na to aż dwóch dziesięcioleci. Z powyższych powodów nie grozi nam w najbliższym czasie duży kryzys na rynku mieszkaniowym, który pociągnąłby za sobą dalszy drastyczny spadek cen. Bardziej prawdopodobnym scenariuszem wydaje się być powrót dobrej koniunktury na rynku mieszkaniowym i wzrosty cen.\nŹródło: Opracowanie własne PÓŁNOC Nieruchomości, na podstawie Housing Statistics In the European Union\nWszyscy pamiętamy zawirowania związane z globalnym kryzysem finansowym i wyraźne zaostrzenie polityki kredytowej banków w kwestii udzielania kredytów hipotecznych na początku roku 2009. Jednak jak się później okazało, kryzys ten był stosunkowo krótkotrwały. Zagrożeniem może okazać się rosnąca liczba osób, które nie spłacają na czas swoich zobowiązań finansowych. Jest ona szacowana w Polsce na ok. 2 miliony osób, z których aż pół miliona przybyło w ciągu ostatnich dwóch lat. Tym samym, przeterminowane zadłużenie Polaków przekroczyło już kwotę 30 miliardów zł. Problemy ze spłatą zaciągniętych kredytów przez obecnych kredytobiorców mogą spowodować stopniowe zwiększanie się trudności w ich zaciąganiu, co będzie miało negatywny wpływ na rynek. Ratunkiem może być jednak powrót polskiej gospodarki do trendu wzrostowego, co może nastąpić zdaniem wielu ekonomistów w przeciągu roku do dwóch lat.Na ożywienie polskiej gospodarki, a co za tym idzie sytuacji na rynku nieruchomości liczą deweloperzy, które jak wynika z informacji GUS, we wrześniu rozpoczęły realizację przeszło 7,8 tys. nowych mieszkań, czyli o blisko jedną trzecią więcej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Z większej podaży mieszkań przy ograniczonym popycie mogą być zadowolone osoby planujące w najbliższym czasie zakup mieszkania. Nabywcy nie będą jednak na razie mogli liczyć na poprawę dostępności tanich mieszkań gotowych do odbioru. Problem konieczności kupna lokalu na etapie budowy pozostanie jeszcze przez jakiś czas aktualny.Zobacz także: nowe mieszkania na sprzedażBrak wystarczająco szerokiej oferty niewielkich, niedrogich i jednocześnie gotowych mieszkań z segmentu popularnego jest charakterystyczną cechą polskiego rynku mieszkaniowego. Nabywcy mieszkań często są zmuszeni do kupna „dziury w ziemi” lub rezygnacji przynajmniej z części oczekiwań względem kupowanej nieruchomości. Obecna sytuacja wprawdzie nie jest tak kuriozalna, jak to miało miejsce w okresie boomu mieszkaniowego w roku 2007, kiedy sprzedawały się mieszkania nawet jeszcze przed wbiciem pierwszej łopaty w plac budowy, ale nadal przeciętny klient firmy deweloperskiej musi poczekać co najmniej kilka miesięcy, aż będzie mógł odebrać klucze do lokalu.


jones - Lubi - SportoweFakty.pl\njones - lubi\njones lubi Komentarz\nPanie Babicz- Pan wie co znaczy słowo OSOBISTOŚĆ?? Bo sądzę że nie!!! Twierdzenie że Czarnecki to osobistość - DYSKWALIFIKUJE PANA jako dziennikarza, bo nie zna Pan znaczenia podstawowych słów!! Niech się Pan nie kompromituje.\nZaraz napisze że to lesbijka i dlatego jej przeszkodziła , a nie powinna "prawdziwej"kobiecie przeszkadzać.\nZe też najwięcej udzielają się tu zawistnicy…nie mający pojęcia o fair play…\n@Dariusz Więcek....o tak, moralność Kalego, opluwać to my, nie nas. Poza tym....karma wraca.\nP.S. Pani Klepacka ze swoimi poglądami jawnie promującymi wykluczenie i Igrzyska to i tak sprzeczność.\nPani klepacka wie co mówi - "można łamać prawo i sobie dalej pływać" - To troszkę przypomina jej ideologicznych wodzów na stołkach , czyż nie?\nCo do Heynena to nie wiem ale ten Kubiak jest do wszystkiego zdolny.To nie pierwszy jego numer.\nJak to było........ Nie mamy z kim przegrać na tych mistrzostwach ? Tak tylko pytam. A juz tak przy okazji, dodanie komentarza na tej stronie w wersji mobilnej graniczy z cudem. Brawo WP.\nBrawo Pan Donald Tusk! Wspaniały, kochany, święty, wielki człowiek\nNie, one nie było pojedyncze. Słychać było tysiące gwizdów i pohukiwań. Wyglądało to naprawdę żenująco. Dobrze, że te "animalne odgłosy" zostały zagłuszone oklaskami (pewnie gdyby większość znała słowa izraelskiego hymnu, wolałaby je zaśpiewać, bo scena naprawdę była gorsząca, szczególnie dla osób, których kontakt ze sportem nie ogranicza się do oglądania lokalnych rozgrywek kopanej).