Przewodnictwo sudeckie – Przewodnik Sudecki – Radosław Robociński\nGwałtowny rozwój turystyki na początku XIX wieku jest ściśle związany z zakończeniem wojen napoleońskich i z czasem względnego spokoju wolnego od wojen pustoszących Śląsk a także z rozwojem leczenia uzdrowiskowego, a w późniejszym czasie z takimi czynnikami jak budowa i rozwój kolei czy sieci dróg . Trochę wcześniej bo w roku 1790 doszło do zaostrzenia stosunków pomiędzy Prusami i Austrią. Obydwie strony szykowały się do wojny. Prusacy wybudowali forty w górach – Fort Karola w Górach Stołowych, Fort Wilhelma w Górach Bystrzyckich. Napięcie rozładowano dopiero po obradach w Dzierżoniowie (Reichenbach) i po podpisaniu kowencji pokojowej w tym mieście 27 VII 1790. W obradach brał udział Król Pruski Fryderyk Wilhelm II, a także poeta Johann Wolfgang Goethe – który był urzędnikiem księcia weimarskiego Karola Augusta. Po skończonych obradach Fryderyk Wilhelm II wyruszył na inspekcję nowo wzniesionego Fortu Karola. Po przybyciu na miejsce postanowił wejść na Szczeliniec Wielki, być może wycieczka ta miała związek z planowaną budową twierdzy na Szczelińcu, która miałaby wykorzystywać naturalne walory obronne skalistej góry. Droga na szczyt wyglądała inaczej niż dzisiaj – nie było wygodnych schodów i oznaczonego szlaku, teren był dziki, na przybycie tak dostojnego gościa poczyniono jednak pewne przygotowania, oczyszczono niektóre przejścia czy wybudowano drewniane schodki. Król skorzystał z pomocy 17 letniego chłopaka z Karłowa, który znał tu każdy kamień, młodzieńcem tym był Franz Pabel.późniejszy pierwszy Przewodnik Sudecki (formalny) który w 1814 roku dostał nominację na Mianowanego królewskiego przewodnika i kasjera Szczelińca Wielkiego. Po wejściu Fryderyka Wilhelma II – wejścia na Szczeliniec Wielki stały się modne. Franz Pabel prowadził wycieczki na Szczyt wchodząc na niego po 3-4 razy dziennie. Szacuje się, że oprowadził kilkadziesiąt tysięcy osób.\nInnym, ważnym kierunkiem ruchu turystycznego były Karkonosze, specyficzne dla tego regionu było korzystanie z usług tragarzy w wędrówkach (tradycja ta sięgała XVII wieku). Lektyki z pasażerami były wnoszone przez 2 tragarzy, ale zdarzały się też noszone przez jednego – na plecach (no proszę to sobie wyobrazić ;)) Oprócz tego korzystano także z pracy tragarzy bagażu.\nW 1817 roku powołano w Jeleniej Górze Korpus Przewodników i Tragarz Lektyk i ustanowiono licencje dla jego członków. Był to początek zmian na lepsze, gdyż wcześniej w branży panował niemały bałagan, a możliwość zarobienia paru groszy pchała do oprowadzania osoby przypadkowe. W 1826 wydano nawet zarządzenie, że kandydat na przewodnika musi najpierw terminować pod okiem patentowanych przewodników aby móc uprawiać ten zawód – jest to odpowiednik dzisiejszych kursów przewodnickich i niewątpliwie doprowadziło to do polepszenia jakości usług.\nZ usług przewodników korzystali także polscy turyści odwiedzający Sudety, takiego przewodnika, Piotra Fidlera z Piechowic, opisuje Izabela Czartoryska w swoim dzienniku „Dyliżansem przez Śląsk”:\n„Przyszedł poczciwy Piotr Fidler, aby nas zaprowadzić na Śnieżne Kotły, czyli Śnieżne Doły. Przeszliśmy obok Szklarki i jeszcze raz z zachwytem obejrzałam ten piękny zakątek i prowadzącą do niego drogę. Następnie zamiast w prawo do Kamieńczyka skręciliśmy w lewo; Wspinaczka trwała prawie cztery godziny, nas oczywiście nieśli w lektykach górale idący szybko krokiem pewnym i śmiałym po drodze pełnej toczących się kamieni”\nPrzewodnicy dbali o swoich klientów i byli skłonni do poświęceń, Pani Izabela pisze dalej:\n„Tak oto z żalem opuściłam Cieplice, unosząc wiele miłych wspomnień. Kiedy mieliśmy wyruszyć, spostrzegłam poczciwego Piotra Fidlera; całą noc spędził na wspinaczce w górach w poszukiwaniu kwiatów nadających się do przesadzenia z korzeniami, słyszał bowiem, jak je wychwalam i pragnęłam je mieć w czasie wyprawy w Śnieżne Kotły. Był cały spocony i całkowicie wyczerpany, lecz nie zważał na to; kiedy bowiem chciał komuś oddać przysługę lub zrobić przyjemność, za nic miał swój wysiłek. Pożegnał nas ze łzami i uścisnął mi rękę życząc wszystkiego najlepszego i mnie i moim dzieciom.”


Przestępcy dobrze zarobią na epidemii [RAPORT] - GazetaPrawna.pl\n6 maja 2020, 17:00\nInny rodzaj przestępczej działalności w sieci polega na oferowaniu podrobionych produktów medycznych i środków ochronnych niespełniających standardów. Eksperci Europolu przewidują, że wraz z pogłębianiem się kryzysu mogą się pojawić braki innych towarów, a co za tym idzie – będzie kwitł handel ich podróbkami niskiej jakości, często prowadzony przez zorganizowane grupy przestępcze.\nNielegalne działania w dobie pandemii nie ograniczają się tylko do sieci. Autorzy raportu przestrzegają, że przestępcy, korzystając z trudnej sytuacji niektórych przedsiębiorstw, mogą chętniej inwestować w nieruchomości i legalne firmy, wykorzystując je do prania pieniędzy. Teoretycznie mniej podatne na taki proceder staną się restauracje i zakłady kosmetyczne, bo spadła w nich liczba transakcji opłacanych gotówką, ale zdaniem ekspertów Europolu przestępcy znajdą nowe sposoby na pranie pieniędzy w takich miejscach. W związku z zamknięciem wielu przedsiębiorstw można się spodziewać także zwiększonej liczby włamań – wynika z raportu.\nZamknięcie granic nasiliło handel ludźmi i nielegalne przerzucanie ich do innych państw. Autorzy raportu prognozują, że jeśli kryzys gospodarczy się pogłębi, ofiary przemytu mogą być wykorzystywane nie tylko w działalności nielegalnej, jak prostytucja, lecz także jako tania siła robocza w takich branżach jak budownictwo, przemysł tekstylny i spożywczy. Ich niewolnicza praca pozwoli przestępcom sprzedawać towary znacznie taniej niż legalnym firmom. Eksperci Europolu obawiają się, że z powodu wzrostu bezrobocia mafii łatwiej będzie werbować ludzi do działalności przestępczej, takiej jak wymuszenia i handel narkotykami.\ncyberprzestępcy phishing koronawirus


Badanie plodu fl\nPodczas pierwszego badania USG, kiedy możliwe jest szybko zobaczenie swego przyszłego potomka, otrzymujemy biometryczne wymiary płodu i kilka zdjęć wzbogaconych dziwnymi cyframi i oznaczeniami, które nie tylko wprowadzają nas w stopień ciężkiej konsternacji, jednak także niepokoju. Przede każdym ale miejmy, że lekarz jest kobietą kompetentną. Więc jeżeli na randce nie usłyszeliśmy, że pojawiło się jakiekolwiek zagrożenie płodu, kompletnie nie musimy się niczym przejmować.\nPoniżej przedstawiamy biometryczne wymiary płodu, czyli oznaczenia, które dają specjaliści w projekcie opisania wymiarów naszego nienarodzonego dziecka.\nGS (gestational sac) – istnieje ostatnie siłę pęcherzyka ciążowego, stanowi ważne oznaczenie wymiarowe w sukcesu badania wczesnej ciąży albo jej stwierdzeniu. Jest to rolę zaczynana od 4 do 7 tygodnia ciąży, i w praktyce stanowi oznaczenie zarodka nim będzie on na tyle mocny i widoczny, aby ważna go egzystowałoby w niezwykły forma zmierzyć.\nYS (yolc sac) – wielkość ciałka żółtego. Podstawowy wymiar od 5 do 10 tygodnia ciąży. Za wielka zaletę tego określenia oznacza nieprawidłowy rozwój płodu i dodatkowe szybkie poronienie. W sukcesie zaistnienia tego zdarzenia bezwzględnie zostaniemy poinformowani przez lekarza.\nCRL (crown to rump length) – wielkość zarodka. Długość mierzona od czubka osoby do najniżej położonej części miednicy i kształtowi ważną wielkość dziecka, która jest średnia w poszukiwaniach USG.\nHC (head circumference) – wielkość główki. Stanowi obwód główki dziecka w jej najszerszym środowisku i służy do określenia prawidłowego rozwoju płodu. I może pomóc do określenia szacowanego czasu ciaży w przeciwnym trymetrze.\nFL (femur length) – długość kości udowej. Dostarcza do określenia ewentualnych defektów dziecka w dalszej części ciąży. Może wtedy pozwolić na stanowisko między innymi karłowatości dziecka lub oraz nowych wad wrodzonych.\nAC (abdominal circumference) – obwód brzuszka. Służy ocenie harmonijności i proporcjonalności rozwoju płodu. Zły produkt może oznaczać różnego sposobu wady wrodzone dziecka.\nOczywiście, podanych czasów jest nic więcej również są one w stanie większym lub niższym możliwe do odczytania przez laików. Nie należy zawsze się zbytnio przejmować, jeśli czegoś nie rozumiemy. Po pierwsze, wszelkie nieprawidłowości w ciągu dziecka będą nam z razu zgłoszone przez specjalistę wykonującego badania. Jeśli natomiast gryzie nas ciekawość, możemy poprosić przy okazji pytania o rozwiązanie jego końców.


„Rachmistrzowie” w Finale Konkursu Audit OdyssEY – Rachmistrz Studenckie Koło Naukowe\n„Rachmistrzowie” w Finale Konkursu Audit OdyssEY\n15 maja 2018 roku w Hotelu Intercontinental w Warszawie odbył się finał 3. edycji konkursu Audit OdyssEY adresowanego do studentów z całej Polski, organizowanego przez EY – spółkę należącą do wielkiej czwórki najlepszych audytorskich przedsiębiorstw.\nUE Katowice w finale reprezentowały aż trzy drużyny, nie zabrakło wśród nich członków SKNR „Rachmistrz”. Konkurs składał się z trzech etapów. Pierwszy z nich to test online, drugi to webcast przedstawiający zadania case study związane ze znajomością MSR 7, MSR 16 i MSR 36 oraz KSR 1, KSR 4 i KSR 11. W trzecim etapie uczestnicy zmagali się ze case study z zakresu odroczonego podatku dochodowego, przebiegu inwentaryzacji i obrotu towarowego, wyliczenia wartości firmy po połączeniu z inną jednostką gospodarczą czy też dekretacji umów faktoringowych. Liczba uczestników konkursu z roku na rok wzrasta. Do 3. edycji zgłosiło się blisko 500 zespołów składających się z 3 lub 4 osób, a więc blisko 2000 studentów. W finałowym starciu spotkało się 12 drużyn z całej Polski, w tym aż 3 zespoły z Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, gdzie wśród studentów, aż dwoje reprezentowało SKNR „Rachmistrz”, w osobie Izabela Morawska oraz Jan Romański.\n« Rachunkowość Warta Poznania 2018 – wracamy z nagrodami!!\nVI Letnie Igrzyska Rachunkowości »


Kazimierz Kiljan, Znajdę Cię Wszędzie — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nPociąg, wiozący Dominikę w nieznaną przyszłość, zatrzymał się na jakiejś stacji. Zaniepokojona ciszą, jaka zapanowała w przedziale, wychyliła się spod kurtki w momencie, kiedy młody mężczyzna, współpasażer, wychodził z przedziału, zmagając się ze swoim ogromnym plecakiem. Zanim zamknął za sobą drzwi, spojrzał przeciągle na Dominikę, skinął w jej kierunku głową, uśmiechając się życzliwie. Mówiąc „do widzenia” omiótł wzrokiem pozostałe osoby i z niemałym trudem ruszył do wyjścia.\nDominika spojrzała z zaciekawieniem w okno, na peron pełen ludzi i białą tablicę z napisem: „Opole Główne”. A więc jestem w Opolu – pomyślała chłodno, bez cienia refleksji, jakby zadowalała ją sama informacja o tym, gdzie się obecnie znajduje. Wyglądała na bardziej spokojną niż wcześniej. Nie na tyle jednak, aby zebrać myśli i zastanowić się nad tym, co ją czeka, co będzie robić dalej. Natłok problemów i waga podjętej decyzji były żywo obecne w jej myślach.\nPo chwili pociąg ruszył w dalszą trasę. Dominika patrząc przez jakiś czas za okno, odprowadzała obojętnym wzrokiem budynki, ulice, parki, coraz niższe i rzadsze zabudowania pozostającego w tyle miasta. Spojrzała przelotnie na siedzące w przedziale kobiety pogrążone w płytkim śnie, będącym najlepszym sposobem na skrócenie czasu podróży. Poszła w ich ślady, znikając pod połami swojej kurtki.\nZnowu śniła o Wiktorze, o kolejnej awanturze, pełnej wrzasków, wyzwisk i zadawanego jej bólu. Nie potrafiła wyciszyć, wymazać z pamięci bolesnych wspomnień, które nawiedzały ją nawet podczas krótkiej drzemki.\nNagle obudził ją zaskakujący dźwięk telefonu. Trzymała go w wewnętrznej kieszeni kurtki, która przylegała bezpośrednio do ucha. Jego sygnał wydał się tak głośny, że odruchowo odrzuciła go od siebie, jakby opędzała się od natrętnej osy. Z niepokojem rozejrzała się po przedziale. Była wyraźnie zdezorientowana.\nMłodsza z kobiet, siedząca naprzeciwko niej, gestem ręki uniesionej do ucha dała jej do zrozumienia, że to telefon. Pełne taktu zachowanie współpasażerki świadczyło o tym, że doskonale rozumie reakcję kobiety i nie widzi w tym niczego niestosownego.\nDominika zorientowawszy się w czym rzecz, drżącą dłonią sięgnęła po aparat, o którego istnieniu zupełnie zapomniała. Wyjmując go z kieszeni, była pełna najgorszych myśli. A więc on już wie, pomyślała z przerażeniem. Teraz się zacznie. Prorokowała najgorsze, zanim jeszcze upewniła się, kto faktycznie dzwoni. Miała jeszcze nadzieję, że się myli, że Wiktor nie odkrył jeszcze jej ucieczki. Przecież było na to zdecydowanie za wcześnie. Mimo to przed oczami stanęły jej obrazy, których wolałaby nie pamiętać. Znowu widziała jego wykrzywioną z nienawiści twarz, słyszała chrapliwy głos, krzyk, brzęk tłuczonych naczyń, czuła ból po uderzeniach.\nNie mogła dłużej przeciągać swojego niezdecydowania, które w jej mniemaniu trwało całą wieczność. Dźwięk telefonu był nie do zniesienia, także dla siedzących w przedziale kobiet. Spojrzała na ekran i była już pewna.\nNie myliła się. Dzwonił Wiktor. W jednej chwili poczuła się całkowicie bezbronna, jakby on znalazł się nagle obok niej i znowu zaczynał panować nad jej życiem. Patrzyła na telefon jak zahipnotyzowana, nie mogąc wykonać najmniejszego ruchu. Jego wibracje potęgowały wrażenie, że to on potrząsa jej dłonią.\nSiedząca naprzeciwko niej kobieta obserwowała dyskretnie zachowanie Dominiki i widziała malujące się na twarzy zagubienie.\n– Proszę odrzucić rozmowę – poradziła jej ciepłym, pełnym zrozumienia głosem. – Nie musi pani odbierać, jeśli… – urwała, uświadamiając sobie, że być może nie powinna udzielać komuś obcemu tak osobistych rad.\nDominika zdawała się nie słyszeć słów kobiety, nie zareagowała na nie, najdrobniejszym nawet gestem, niemniej zrobiła tak, jak jej radziła.\nW przedziale zapanował pozorny spokój. Gdyby nie metaliczne odgłosy kół pędzących po szynach, szum wiatru i zmieniające się za oknem obrazy, można było odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się w miejscu.\nNietrudno było wyobrazić sobie, co w tym momencie czuła, jakie myśli zaprzątały jej umysł. Mimo że była już wolna i – tak naprawdę – nic jej nie groziło ze strony męża, odczuwała paraliżujący strach. Nie zdążyła jeszcze przyzwyczaić się do myśli, że sytuacja uległa radykalnej zmianie, że Wiktor nie może wyrządzić jej żadnej krzywdy.\nPo chwili telefon odezwał się ponownie. Spojrzała na ekran i mniej już przerażona przyjęła do wiadomości, że to znowu Wiktor. Po raz kolejny odrzuciła połączenie i z nutką budzącej się dumy spojrzała za okno. Poczuła coś w rodzaju ulgi i cienia satysfakcji.\nTen z pozoru drobny epizod uświadomił jej, że od kilku godzin jest naprawdę wolna, że może przeciwstawić się woli tyrana. Z przyjemnością wyobraziła sobie, jak musi być teraz wściekły, a przy tym taki bezradny.\nMyśl o tym poprawiła jej samopoczucie. Nareszcie jestem górą – pomyślała z nadzieją na przyszłość.\n– Proszę mi wybaczyć. – Ten sam ciepły głos wyrwał ją z zamyślenia. – Proszę mi wybaczyć – powtórzyła młoda kobieta – że się wtrącam, ale widząc pani niezdecydowanie, chciałabym doradzić, żeby na jakiś czas wyłączyła pani telefon. To pozwoli pani oderwać się od kłopotów i kontynuować podróż w spokoju.\n– Ma pani rację, nie pomyślałam o tym – odpowiedziała z wdzięcznością Dominika i natychmiast wyciszyła sygnał dzwonka. – Bardzo dziękuję, tak będzie rzeczywiście lepiej.\n– Tak sądzę. Skoro już ośmieliłam się ingerować w pani sprawy osobiste, to chciałabym się przedstawić. Mam na imię Patrycja.\n– Miło mi, ja jestem Dominika. – Kobiety uścisnęły sobie dłonie.\n– Jadę do Częstochowy – dodała Patrycja, chcąc najwyraźniej potrzymać rozmowę. – Postanowiłam w końcu odwiedzić swoich rodziców. Dawno się nie widzieliśmy. Od kilku lat mieszkam we Wrocławiu i jakoś trudno mi było wybrać się do nich. Wie pani, jak to jest, praca, piętrzące się obowiązki. Choć tak naprawdę niejeden raz odkładałam wizytę z zupełnie błahych powodów, usprawiedliwiając samą siebie banalną wymówką, że zrobię to później. Jednak ciągle stawało coś na przeszkodzie. Aż w końcu…\n– Rozumiem. Tak to czasem bywa – odpowiedziała zamyślona Dominika. – Odsuwamy na dalszy plan rzeczy naprawdę ważne, aż w końcu jest już za późno – westchnęła. – Dobrze pani robi, jadąc w końcu do rodziców. Ja nie mam już nikogo. Moi rodzice odeszli do, jak to się mówi, lepszego świata. Jedno po drugim. Czułam, czuję zresztą nadal, wyrzuty sumienia. Powinnam była odwiedzać ich częściej, ale zawsze coś stawało mi na przeszkodzie. A oni przecież mieszkali w Lublinie.\nIch rozmowie przysłuchiwała się trzecia z kobiet. Widać było, że z uwagą łowi każde słowo. Cieszyło ją to, z jaką estymą kobiety mówią o swoich rodzicach, wobec których żywią tak ciepłe uczucia, choć – sądząc po ich zwierzeniach – niedostatecznie im to okazywały. Zastanawiała się przez chwilę, czy jej córka czuje podobną bliskość z nią i z jej mężem.\nSłuchając tej wymiany zdań, radowała się również z tego, że kobiety nawiązały ze sobą kontakt, że wymieniają się swoimi doświadczeniami. W głębi duszy była wdzięczna Patrycji za to, że wciągnęła Dominikę do rozmowę. Udało jej się nawet skłonić ją do zwierzeń, choć dotyczyły jedynie odległej przeszłości. Niemniej nawiązały ze sobą nić porozumienia, czemu sprzyjał w jakimś sensie fakt, że obie były w podobnym wieku. Postanowiła nie przeszkadzać im w rozmowie i dla niepoznaki zamknęła oczy, aby poczuły się bardziej swobodnie, widząc, że starsza pani usnęła.\nPatrycja okazała się bardzo otwartą i przyjazną kobietą, która także miała za sobą nieudany związek z siedem lat starszym od siebie mężczyzną. Poznali się pewnego lata podczas jego pielgrzymki do Częstochowy, kiedy zmęczony całodziennym marszem usiadł na ławce w parku. Traf chciał, że ona wyszła w tym czasie na spacer ze swoim Maksiem, zadziornym yorkiem, który z jakichś powodów zaczął oszczekiwać zaciekle Bogu ducha winnego mężczyznę. Usiłował wręcz urwać się ze smyczy, napiętej niczym struna. Nie pomagały żadne wezwania opiekunki, która rumieniąc się ze wstydu, usiłowała zapanować nad niesfornym pupilem. Poczuła się w obowiązku przeprosić nieznajomego za reakcję psa, co stało się początkiem ich znajomości.\n– Teraz, po upływie czasu, kiedy patrzę na nasz związek z dystansu, mam nieodparte wrażenie, że zachowanie Maksia było swego rodzaju znakiem, ostrzeżeniem, którego nie odczytałam właściwie – stwierdziła żartobliwie, kończąc swoją opowieści.\n– Interesująca historia, można by powiedzieć, z morałem – wyznała Dominika. – Jakie płyną z niej wnioski? Trzeba baczniej obserwować tego typu sygnały i głębiej je analizować, o ile to w ogóle możliwe. Nie wdając się w szczegóły, bo są one zbyt żywe, powiem, że u mnie zaczęło się jakoś podobnie. Od upadku, i to w dosłownym tego słowa znaczeniu – przerwała, zastanawiając się jak opowiedzieć o swoim zdarzeniu, aby nie było zbyt zawiłe. – Pewnego popołudnia, idąc do kawiarni na spotkanie z przyjaciółką, potknęłam się o kamienny próg i upadłam w ramiona obcego mężczyzny. I to był początek naszej znajomości. Później, podobnie jak w twoim przypadku, wszystko potoczyło się, można by powiedzieć, sielskim rytmem. Czy tamten upadek był czymś w rodzaju ostrzeżenia? Nie wiem, nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam. Teraz myślę, że na pewno.\nPogoda za oknami pędzącego pociągu uległa radykalnej zmianie. Po ulewie, która przechodziła rano nad Wrocławiem, po ciężkich ołowianych chmurach wiszących nad ziemią nie pozostało ani śladu.\nKiedy Dominika wychyliła się spod kurtki i spojrzała za okno, ujrzała piękny słoneczny dzień z silnie grzejącym słońcem, któremu nie przeszkadzał żaden, nawet najmniejszy obłoczek. Niebo było błękitne, wiosenna zieleń ożyła soczystością barwy, a wschodzące na polach zboża przypominały gigantyczne zielone kobierce.\nTen widok sprawił, że poczuła przypływ dobrej energii. Świat, nie tylko ten za szybą wagonu, wydał jej się bardziej przyjazny od tego, który przywitał ją o poranku.\nZaciekawiona wyjęła z kieszeni telefon, aby sprawdzić, co się w tym czasie wydarzyło na łączach. Z zaskoczeniem odkryła całą listę komunikatów o nieodebranych połączeniach i wiadomościach tekstowych od Wiktora. Kilka z nich pochodziło również od jej przyjaciółki Sabiny.\nA to ci heca, pomyślała. Na nowo wróciły przeżycia, ale teraz wyraźnie odmienne od tych, jakie jeszcze godzinę temu wytrąciły ją z jako takiej równowagi. Wiktor szaleje, ale nic mu po tym – stwierdziła z satysfakcją. Drżącą dłonią, z silnie bijącym sercem otworzyła pierwszą wiadomość: „Hej, gdzie ty jesteś? Próbuję się do ciebie dodzwonić. Czy coś ci się stało?”. Drugi wysłany dziesięć minut później: „Dominika, dlaczego nie odbierasz telefonu, dlaczego nie odpowiadasz? Odpisz albo najlepiej oddzwoń. Proszę cię!”. Trzecia wiadomość napisana po upływie kolejnych kilkunastu minut: „Dominisia, jeśli to ma być kara za wczorajszy wieczór, to rozumiem i bardzo cię przepraszam. Wybacz mi, Skarbie. Strasznie żałuję tego, co się stało. Obiecuję, że już nigdy więcej czegoś podobnego nie zrobię. Wiesz przecież, jak bardzo cię kocham! Zadzwoń albo napisz chociaż kilka słów. Proszę. Chcę wiedzieć, czy nic ci nie jest”.\nTy skurwysynu, chcesz wiedzieć, czy nic mi nie jest?! Taki jesteś troskliwy? Odpieprz się, draniu, raz na zawsze. Potok cierpkich słów cisnął jej się na usta, była gotowa wykrzyczeć mu je w twarz.\nW czwartym SMS-ie łatwo można było wyczuć moment, kiedy puszczają mu nerwy i staje się tym samym bezwzględnym oprawcą, który nie dalej jak wczoraj pokazał, jak wygląda jego miłość: „Kurwa, gdzie ty, do diabła, jesteś? Wydaje ci się, że możesz sobie pozwalać na takie gierki. Pożałujesz tego. Pogadamy w domu. Przeczołgam cię tak, jak na to zasługujesz. Sama doprowadzasz mnie do takiego stanu”.\nPiąty SMS przeraził Dominikę nie na żarty. Uświadomił jej, jak niebezpiecznym jest człowiekiem: „Miałem jeszcze nadzieję, że to tylko takie gierki, odwet za wczoraj. Chciałem cię nawet przeprosić i zmienić się, byłem gotów zrobić to dla ciebie. Ale ty przegięłaś na całej linii. Za cienka jesteś, za głupia, żeby mi uciec. Ze mną się tak nie postępuje. Nawet Matka Boska ci nie pomoże. Dorwę cię. Do zobaczenia, prędzej niż ci się wydaje”.\nAleż ja jestem głupia! – pomyślała przerażona słowami, jakie przeczytała. Przecież on wie, gdzie ja teraz jestem. Kto, jeśli nie on, ekspert komputerowy, miałby namierzyć mój telefon? Przecież to dla niego dziecinnie proste, że też ja o tym nie pomyślałam. On jest w stanie określić miejsce mojego pobytu z dokładnością do jednego metra. Ależ ja jestem naiwna.\nRzeczywiście, ustalenie miejsca, w którym aktualnie znajdowała się Dominika, nie stanowiło dla Wiktora żadnego problemu. Od jakiegoś już czasu obserwował ją niemal na bieżąco. Niemniej, mimo wrodzonego sprytu i swoich umiejętności, zawiódł go zdrowy rozsądek. Nerwy i chorobliwa nienawiść owładnęły nim do tego stopnia, że w gniewie wyjawił to wszystko Dominice. Zdradził się, pisząc: „Nawet Matka Boska ci nie pomoże”. Kiedy Dominika spojrzała w okno dostrzegła majaczące na widnokręgu zabudowania miasta. Na dodatek Patrycja szykowała się powoli do wyjścia. Częstochowa była celem jej podróży.\nCo robić? – rozważała nerwowo w myślach. Była w końcu żoną informatyka i siłą rzeczy słyszała nieraz rozmowy, z których wynikało, że po wyjęciu karty SIM z telefonu staje się on nie do namierzenia. Postanowiła to teraz wypróbować. Czym prędzej otworzyła telefon i wyjęła z niego niewielką elektroniczną kostkę. Dla pewności wymontowała również baterię. Nie pójdzie ci tak łatwo jak sądzisz – pomyślała z satysfakcją. Po raz kolejny poczuła przypływ dobrej energii i narastającą pewność siebie. Była z siebie dumna. Okazało się, że ona też coś potrafi.\nPatrycja z zaciekawieniem obserwowała zachowanie Dominiki. Widziała, jak zmienia się na twarzy, czytając kolejne wiadomości, jak dopada ją strach, a po chwili odzyskuje spokój, jak nerwowo rozpoławia swój telefon i wyjmuje z niego kartę SIM.\nKiedy Dominika podniosła wzrok i spojrzała na Patrycję, ona gestem uniesionej dłoni z wyciągniętym ku górze kciukiem wyraziła jej swoje uznanie. Widziała, że nowo poznana kobieta, borykająca się z problemami, zaczyna myśleć racjonalnie. Zanim Patrycja wysiadła z pociągu, wymieniły się jeszcze numerami telefonów.\n– Ależ ze mnie gapa, przecież mój numer będzie już nieaktualny – przypomniała sobie w ostatniej chwili Dominika. – Zmienię przecież kartę! Ale mam twój numer, odezwę się.\n– Będę czekała. Tymczasem trzymaj się i bądź dzielna. Jak sobie wszystko poukładasz, zadzwoń. A może potrzebujesz pieniędzy, mogę ci pożyczyć, wprawdzie niewiele, ale to zawsze coś – zaproponowała niepodziewanie Patrycja.\n– Jesteś cudowna, ale nie potrzebuję pieniędzy. Miałam trochę odłożonych, więc na początek powinno wystarczyć – odpowiedziała z nutką prawdziwego wzruszenia.\n– Gdybyś jednak potrzebowała jakiejś pomocy, jestem do twojej dyspozycji – powiedziała Patrycja na odchodne, posyłając w jej kierunku przyjazny pożegnalny uśmiech.\nOdprowadzając kobietę wzrokiem, Dominika wróciła na chwilę wspomnieniami do czasu, kiedy odwiedziła Częstochowę po raz pierwszy. To było chyba w siódmej klasie szkoły podstawowej. Pojechała do Sanktuarium Matki Boskiej z wycieczką parafialną zorganizowaną przez siostry dominikanki. Pożałowała, że nie opowiedziała o tym Patrycji. Mogłaby z jej pomocą odświeżyć zacierające się w pamięci wspomnienia, przypomnieć sobie miejsca, w których była. Pamiętała bardzo dobrze wrażenie, jakie wywarł na niej moment odsłonięcia Cudownego Obrazu. Nawet teraz, po tylu latach, czuła przejmujące dreszcze.\nKiedy pociąg ruszył w dalszą trasę, starsza kobieta poczuła się w obowiązku podtrzymać rozmowę, jaką toczyły wcześniej młode kobiety.\n– Widzi pani, życie jest jak ten pociąg, do którego wsiadają różni ludzie z najprzeróżniejszymi problemami, marzeniami – ciągnęła starsza pani. – Przez jakiś czas są razem, poznają się bliżej, zaprzyjaźniają, czasem zakochują się w sobie, łączą w pary. Jedni na dłużej, na zawsze, inni na krócej. Po przejechaniu jakiegoś kawałka drogi poznają się na tyle dobrze, aby odkryć w sobie to, czego wcześniej nie dostrzegali – swoje wady, przywary. Czasem udaje się coś tam pozszywać, posklejać, zacerować dziury na przysłowiowych łokciach. Innym razem nie pozostaje nic innego jak wysiąść z pociągu, który zaczyna zmierzać w złym kierunku. Lepiej w porę zawrócić z drogi niż jechać bezmyślnie na krańce takiego ponurego świata. Każda z nas, jak tu siedziałyśmy, miała swoje dobre dni, pełne radości, szczęścia, ale i piekiełka. Ja ze swoim starym po kilku gorzkich latach jakoś się w końcu dogadaliśmy. Każde z nas ustąpiło troszkę drugiemu i żyjemy razem do dzisiaj. Powiedziałabym nawet, że całkiem dobrze. Ale córka już nie dała rady jechać dalej. Musiała wysiąść ze swojego pociągu. Wprawdzie jest jej na razie dosyć ciężko, ale i tak lepiej niż wcześniej. Z czasem i ona znajdzie swój właściwy pociąg – westchnęła ciężko, kończąc swój nieco filozoficzny monolog, który miał być, i z pewnością był, pouczającą refleksją doświadczonej życiowo kobiety.\nDominika słuchała z uwagą tej prostej w przekazie, bardzo obrazowej opowieści. Wiedziała, że została wygłoszona na jej użytek. Miała być pokrzepieniem w wyborze, jakiego dokonała. Ta cudowna, wrażliwa na krzywdę ludzką kobieta chciała w ten sposób utwierdzić ją w przekonaniu, że zmierza we właściwym kierunku.\n– Bardzo pani dziękuję za te słowa – powiedziała z nieskrywaną wdzięcznością. – Z każdą chwilą utwierdzam się w przekonaniu, że zrobiłam to, co należało. Długo, zbyt długo to odkładałam. W końcu nie miałam już innego wyjścia. – W tym momencie pomyślała o dziecku, którego serduszko biło w jej łonie.\nStarsza pani wysiadła na kolejnej stacji, a żegnając się, niespodziewanie wcisnęła jej do ręki zmięty banknot. Dominika wzbraniała się przed tym zaskakującym gestem, czując zażenowanie, ale była wobec jej zdecydowania bezradna.\n– Jedź, moje dziecko, po to swoje szczęście, po spokój i na nic się nie oglądaj! Będę się modliła za ciebie.\n– Dziękuję pani za wszystko, tylko że ja nawet nie wiem, jak pani ma na imię – powiedziała, patrząc na wysiadającą kobietę.\n– Genowefa. Bóg z tobą, dziecinko! – odpowiedziała, zbliżając się do drzwi wyjściowych.\nTo były ostatnie słowa, jakie wymieniły między sobą.\nExpres Inter City relacji Wrocław – Kraków znowu osiągnął zawrotną prędkość i gnał z całą mocą, mijając pojawiające się za oknem i znikające miasta, miasteczka, rozsiane wśród pół i łąk wioski, pojedyncze zabudowania stojące gdzieś pod lasem, na zupełnym odludziu. Te obrazy budziły w Dominice refleksje. Myślała o ludziach tam żyjących, dla których ta z pozoru szara, ustronna rzeczywistość jest często całym światem. Na fasadach domów połyskiwały w słońcu czasze anten satelitarnych, na posesjach stały okazałe samochody, czasem nawet dwa. Widać było, że wszędzie, nawet w tak nieciekawych z pozoru miejscach, można mieć marzenia, realizować życiowe plany, budować swoją teraźniejszość i przyszłość.\nA jaki będzie mój świat? Czy uda mi się go zbudować na nowo? Gdzie będzie mój dom? – zadawała sobie w myślach pytania, na które nie znajdywała odpowiedzi.\nPocieszające było to, że w końcu zaczęła je sobie stawiać. Po raz pierwszy od kilkunastu godzin pomyślała o tym, co będzie robić dalej, jaki ją czeka los. Zaczynał docierać do jej świadomości fakt, że pociąg dotrze wkrótce do końcowej stacji, że będzie musiała z niego wysiąść i stanąć oko w oko z nieznanym, z przyszłością bez adresu.\nWprawdzie Dominika miała odziedziczone po rodzicach mieszkanie w Lublinie, które od kilku lat wynajmowała i mogłaby poczynić starania, aby je odzyskać, jednak to nie wchodziło w grę ze względu na Wiktora. To będzie jedno z pierwszych miejsc, o których on pomyśli. Tam będzie jej poszukiwał. Zarówno mieszkanie, jak i sam Lublin, musiały pozostać poza jej planami.\nPozostawał więc Kraków, który dziwnym trafem pojawił się na jej drodze. Przypadek sprawił, że wsiadła do tego właśnie, a nie innego pociągu. Zaczynała wierzyć, że to może być jakiś znak, zrządzenie losu.\nZnała to piękne miasto z przeszłości, choć dosyć pobieżnie. Tyle, ile można zapamiętać z wycieczek szkolnych. Była w Krakowie tylko dwa razy, ale już to wystarczyło, żeby się w nim zakochać. W jakimś sensie przypominał jej Lublin, ale Kraków był znacznie większy i posiadał bogatszą przeszłość.\nOba grody miały swoje zabytkowe centra, rynki, starówki, dużą liczbę świątyń, urokliwych kamieniczek, wąskich i krętych uliczek, wabiących malarzy, nie mówiąc już o zamkach. W Krakowie królował przepiękny monumentalny Wawel, a w Lublinie nieco skromniejszy zamek, nazywany przez niektórych królewskim. Wszystko w różniących się od siebie proporcjach.\nTylko dzięki dziewczęcej wyobraźni i bezgranicznej miłości do miasta swojego dzieciństwa można było pokusić się o podobne zestawienie podobieństw. Prawdziwą wisienką na tym torcie było to, że oba grody posiadały dzielnice o identycznych nazwach – Bronowice, a w tych lubelskich urodziła się Dominika.\nWracając myślami do SMS-ów wysłanych przez Wiktora, przypomniała sobie, że były tam również wiadomości od Sabiny. Poruszona jego groźbami zupełnie o nich zapomniała. Chciała jak najprędzej wyłączyć telefon, aby nie mógł jej dalej śledzić i nie zdążyła ich przeczytać.\nCholera, co ja teraz mam zrobić? – zastanawiała się, czując całkowitą bezradność. Włączyć telefonu nie mogę, nawet na chwilę, bo Wiktor natychmiast dowie się, że nie wysiadłam w Częstochowie i jadę dalej.\nTrzymając w dłoni aparat, wcisnęła przycisk, aby go uruchomić bez jakiejkolwiek nadziei, że to coś da. Niestety, nie było w nim baterii. Po chwili wahania zdecydowała się włożyć ją na próbę, ale nie instalować karty SIM. Kiedy ekran zajaśniał błękitną poświatą, pojawiły się komunikaty o nieprzeczytanych wiadomościach, których nadawcą była Sabina.\n– Hura, są, mogę je odczytać! – krzyknęła z radości i czym prędzej otworzyła pierwsza z nich:\n„Domi, co się z Tobą dzieje? Nic ci nie jest? Wypytywał mnie o ciebie Wiktor. Był wyraźnie podminowany, chciał koniecznie wiedzieć, czy nie powiedziałaś mi przypadkiem, co zamierzasz dzisiaj robić”.\n– Tego można się było spodziewać – powiedziała do siebie ze złością Dominika.\nSabina była żoną Mateusza, wspólnika jej męża. Pracowały razem przez dłuższy czas, prowadząc sprawy finansowe firmy swoich mężów. Przyjaźniły się, były ze sobą w jak najlepszych relacjach, wiedziały o sobie niemal wszystko, choć nie do końca to, jak traktował ją mąż. Dominika starała się ukrywać przed Sabiną i jej mężem to, co i tak było tajemnicą poliszynela. Oboje byli oburzeni, widząc, w jakim stanie pojawiała się co jakiś czas w pracy. Przestali wierzyć w ich pokrętne, coraz bardziej niepokojące wymówki. Ślady na ciele Dominiki wykluczały przypadkowe zdarzenia, na które się powoływała. Tak było do momentu, kiedy Wiktor kazał żonie zwolnić się z pracy i zająć się wyłącznie domem.\nDruga wiadomość od Sabiny była dowodem na to, jak rozwijała się sytuacja w firmie: „Domi, on znowu był u mnie i naciskał, abym powiedziała mu wszystko, co wiem. Jest pewien, że maczałam w tym palce. Boję się o ciebie, ale jestem z tobą. Jeżeli zrobiłaś w końcu to, o czym myślę, powiem krótko – nareszcie! Nie poddawaj się! Pomożemy ci, jeśli tylko powiesz, co możemy zrobić. Pa”.\nKochana Sabina – czytając jej słowa, Dominika poczuła dławiący uścisk w gardle. Zawsze wiedziała, że może na nią liczyć. Przyjaciółka od dawna sugerowała jej, aby poszła w końcu na policję i zgłosiła przemoc w rodzinie. „Założą ci niebieską kartę, tak się to chyba nazywa, i odtąd będziesz pod ich stałym nadzorem” – przekonywała przyjaciółkę, która upierała się przy swoim, zapewniając, że w jej domu nie dzieje się nic złego.\nWsłuchiwała się w jej rady, ale nie do końca ją przekonywały. Nie wyobrażała sobie, że mogłaby donieść na swojego męża, ujawnić przed obcymi to wszystko, co dzieje się w ich domu. Tak została wychowana. Na dodatek cięgle wierzyła w jego zapewnienia, ufała, że to się w końcu zmieni, że wystarczy, aby ona stała się bardziej uległa i nie prowokowała konfliktowych sytuacji. Choć tak naprawdę nie była niczemu winna i na dobrą sprawę nie wiedziała, co mogłaby jeszcze zrobić. Wyłączyła się niemal zupełnie z życia, nigdzie nie bywała, przestała nawet chodzić po zakupy bez jego wyraźnej zgody. Podawała mu obiadki z iście zegarmistrzowską punktualnością, starając się, aby zupa nie była zbyt gorąca albo co gorsza za zimna, za słona, czy Bóg wie co jeszcze. W przeciwnym razie wszystko lądowało na podłodze, często wprost na niej, za co była później szarpana, bita i wyzywana od nieudaczników.\nTrzeci SMS informował ją o tym, do czego ona sama doszła w drodze dedukcji: „Dominika, on oszalał na całej linii. Był już w domu i wie, że uciekłaś. Wścieka się, naciska na mnie, bo podejrzewa mnie o pomoc. Ale jest coś gorszego! On wie, że jesteś pod Częstochową. Namierzył twój telefon. Wyłącz go jak najprędzej, bo Wiktor wybiera się już po ciebie. Chciałabym, żebyś wiedziała, że całkowicie pochwalam twoją decyzję. Uciekaj jak najdalej i spróbuj ułożyć sobie życie z dala od niego. Tacy ludzie nigdy się nie zmieniają. Wiem od Marcina, że to jest u nich rodzinne. Jego ojciec był podobny. To dlatego Wiktor uciekł czym prędzej z Lublina do Wrocławia. Telefon wyrzuć gdzieś, najlepiej przez okno. Jak będziesz mogła, odezwij się, jesteśmy gotowi pomóc ci. Pamiętaj, że nie zostaniesz sama. Pa, skarbie”.


Listopad od pierwszego dnia swego zaczęcia skierowuje nas na cmentarze. Idziemy odwiedzić groby naszych bliskich, którzy odeszli już do wieczności, są po drugiej stronie. A do tego, w tym roku 2020, spadła na ludzi groźba śmierci z powodu wirusa (Covid 19), która jakkolwiek – prawdziwa czy mocno wyolbrzymiona – ujawniła i skonfrontowała wielu ludzi z lękiem przed śmiercią, przed jej realnością.\nWielu ludzi unika pytań w związku ze śmiercią. Czy się boją tykać tematu, odsuwając od siebie świadomość swojej własnej śmierci, która kiedyś nadejdzie? Jest to bowiem fakt nieunikniony. Spychamy go głęboko do podświadomości, próbujemy ominąć, czy w jakiś inny sposób okiełznać owe „przeklęte pytanie” ( F. Dostojewski ), gdyż myśl o śmierci własnej napawa nas lękiem czy wręcz przerażeniem. Żyjemy tak jakbyśmy mieli żyć wiecznie na tej ziemi. Ale koniec kiedyś nadejdzie – czy myślimy o tym, czy uciekamy od myślenia – kiedyś przyjdzie ta chwila.\nKiedy więc patrzę na groby, czytając na nich datę narodzin i śmierci zastanawiam się – ilu z tych ludzi odeszło do Życia i cieszy się niebem i miłością Tego, który powiedział, że jest zmartwychwstaniem i Życiem, a ilu poszło w ciemność i w wieczną śmierć, w bezpowrotną drogę zatracenia? Patrząc zatem na groby dochodzi do mnie bolesna refleksja o tym ilu ludzi, których szczątki spoczywają pod ziemią, trafiło do nieba, a ile poszło do piekła?1 Bo trzeciego miejsca nie ma. 2Z innej strony rzecz ujmując – ilu ludzi umarło w Chrystusie, jako osoby świadomie odpowiadające wiarą w sercu na osobę Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela, który może człowieka uratować od śmierci duchowej/wiecznej i dać mu życie wieczne/nieśmiertelność? A ilu pomarło w grzechach, jako buntownicy, którzy nigdy nie poddali się miłości Prawdy? Nie poddali się Jezusowi Chrystusowi jako Źródłu życia i sprawcy zbawienia (uratowania). Dlatego o wiarę w osobę Jezusa Chrystusa toczy się taka batalia w sercach i umysłach ludzi. Nie o Boga! Bo w Boga pojmowanego na różne sposoby (ze względu na religie) nie przysparza duchowego konfliktu. Tylko osoba Jezusa Chrystusa staje się przysłowiowym i dosłownym kamieniem potknięcia się wielu.\nCzy uratuje duszę ludzka chodzenie do kościoła i przestrzeganie zasad religijnych (przykazań Bożych i kościelnych), czy wykonywanie dobrych uczynków?\nJezus z Nazaretu chodząc po ziemi przemawiał z wielką pasją do ludzi religijnych, którzy chodzili do kościoła/synagogi/świątyni, przybierając świętoszkowate pozy, i będąc skrupulantami w przestrzeganiu obrządków, a nie rozpoznali w Nim oczekiwanego Mesjasza. Demaskował religię jako formę bez życia duchowego. Mówił do religijnych ludzi wprost, konfrontując ich z samooszukiwaniem się i iluzją, w jakiej pokładali nadzieję: „Zagłębiacie się w Pisma, gdyż wam się zdaje, że macie w nich żywot wieczny; a tymczasem one składają wyraźnie świadectwo o Mnie; ale mimo to do mnie przyjść nie chcecie, aby mieć życie.”(Ew. Jana 5, 39-40). Większość religii próbuje się przybliżyć do Boga, ale na ludzkich zasadach. Odrzucają jednak jedyną drogę pojednania się z Bogiem, Stwórcą człowieka, przez Jego Syna Jezusa Chrystusa, który wyraźnie określił siebie jako DROGĘ do Boga-Ojca w niebie. Smutne jest zatem, że wielu religijnych ludzi, którzy pominęli Jezusa Chrystusa i nie uwierzyli w Niego może się tragicznie zdziwić po drugiej stronie. W takiej sytuacji powszechne wierzenie, że wiele dróg prowadzi do Boga (i do nieba) rozmija się z prawdą Słowa zapisanego w Biblii.\nPierwotnym zamysłem Boga w stosunku rodzaju ludzkiego była nieśmiertelność, życie w życiodajnej relacji z Nim jako Dawcą życia i prawdziwego szczęścia. Przez wybór samego siebie i samowolnego życia bez Boga (drzewo poznania zamiast drzewa życia, którym jest Chrystus), człowiek umarł duchowo (fizycznie żył i miał rozum) i dramatycznie stracił życie wieczne. Po upadku stał się on innym stworzeniem, bez ducha, bez Boga, skłonnym do buntu i zła, schodzącym w dół, bez odniesień odgórnych (utraconej relacji z Bogiem miłości). Bóg nie chciał pozostawić ludzi w takim beznadziejnych stanie grzeszności i śmierci ducha (śmierci za życia mimo życia biologicznego), równoznacznego z oddzieleniem od Niego - jako prawdziwym Źródłem życia. Wiele razy to oznajmiał: "Śmierć bezbożnego człowieka nie sprawia mi przyjemności. Zależy mi raczej na tym, by bezbożny odwrócił się od swego postępowania - i żył!" (Ks. Ezechiela 33, 11).\nDlatego przygotował koło ratunkowe w postaci swojego Syna, którego posłał na świat...dla zbawienia ludzi na świecie. Życie wieczne pozostało więc tylko w Synu. I tylko Syn może je przekazać temu, kto się uniży, uzna swój nędzny stan (bycia grzesznikiem) i zwróci się do Niego o ratunek i przyjmie wiarą serca Jego jako swego Zbawiciela oraz życie wieczne, jakie w Nim jest. Bóg mówi o tym w swym Słowie JEDNOZNACZNIE „Kto ma Syna, ma żywot, kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota.”(I List Jana 5, 12).\nWiększość ludzi nie postawi takiej alternatywy. Ale jeśli to jest prawda? Jeśli tylko Jezus Chrystus i wiara w Niego jest jedyną drogą do Ojca, który jest w niebie?3 Kto więc szuka innych dróg uratowania siebie, życia po śmierci to może się tragicznie rozczarować po drugiej stronie. Król Salomon w swoich Przypowieściach wyraził to bardzo dobitnie: „Niejedna droga wydaje się człowiekowi prosta, w końcu jednak pokazuje się drogą do zguby.”(Przypowieści Salomona 14,12).\nLudzie bazujący na swoim własnym, samowolnym rozumie wolą wierzyć, że po śmierci będzie co najwyżej nicość,( nic ), że ich ciała rozłożą się...i koniec. Tak wierzą materialiści sprowadzając koniec do śmierci serca i mózgu, odrzucając myśli o tym, że człowiek jest de facto duchem, który mieszka w ciele. Inni wierzą w reinkarnację - wędrówkę dusz po licznych wcieleniach i kolejne szanse na poprawę siebie. A jeśli jest dane nam tylko to jedno życie na tej ziemi? Biblia jako Słowo Boga skierowane do człowieka mówi o tym konkretnie i jednoznacznie: "I jak postanowiono, że człowiek raz umiera, a potem czeka go sąd." (Hebrajczyków, 9,27).\nPiszę ten tekst jako osoba, która sama przeszłam tę drogę – od dziecięcej religijności, w której byłam wychowana, po bunt i kontestację religii i Boga (agnostycyzm) po nawrócenie się i osobistą wiarę w Jezusa Chrystusa.4 Jestem pewna, że na tej drodze nie zbłądzę, bo po wielu poszukiwaniach w życiu w końcu mam pewność i pokój, że znalazłam i zostałam odnaleziona przez Tego, który umarł za mnie...i za Ciebie (kimkolwiek jesteś czytający ten tekst), bo On jest prawdziwą miłością. |”Bóg bowiem tak ukochał świat (Ciebie), że Syna swego DAŁ, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne.”(Ew. Jana 3,16). Miłość jest tu kluczowa. Bóg bowiem stworzył nas jako koronę stworzenia z miłości i przeznaczył do miłości. Grzech5 jest dramatycznym rozminięciem się z miłością i Boga i bliźniego i samego siebie.\nC. S. Lewis w książce pt. „Problem cierpienia” opisuje swoje doświadczenie jako człowieka, który już jako prawdziwie nawrócony chrześcijanin patrzy na swoje zmagania sprzed nawrócenia, a i także po, gdy jeszcze stara, zbuntowana natura walczy w nim z tym, co już w nim nowe czyli Chrystusem w nim mieszkającym:\n„(…) posuwam się po ścieżce życia zadowolony z siebie, w moim zwykłym , upadłym, bezbożnym stanie, pochłonięty wesołymi spotkaniami z przyjaciółmi, które czekają mnie jutro, czy odrobiną pracy, która łechce mą próżność dziś, wakacjami czy też nową książką, gdy nagły przeszywający ból brzucha, (…) lub tytuł w gazecie grożący nam wszystkim zniszczeniem, nagle rozwala cały domek z kart. (…) Przypominam sobie, że wszystkie te zabawki nigdy nie miały zawładnąć mym sercem, że moje prawdziwe dobro jest w innym świecie, a moim jedynym prawdziwym skarbem jest Chrystus.”6\nDlatego nie mogę milczeć wobec tematu tak życiowo doniosłego, a mianowicie. śmierci i co dalej? To według mnie pytanie fundamentalne, wobec którego nie milczeli filozofowie, ludzie myślący i każdy, kto postawił sobie to pytanie, nie chcąc być ignorantem w sprawie najwyższej rangi – naszego losu po wędrówce ziemskiej.7 To pytanie i odpowiedź nań, a za nią idące decyzje człowieka – jego świadomy wybór – zdecydują ostatecznie o losie człowieka w wieczności. O jego wygranej lub totalnie przegranej szansie. Czy nie jest sprawą najwyższego rozsądku rozstrzygnąć tę kwestię swojej przyszłości po życiu już teraz, na ziemi za czasu swojego żywota, kiedy możemy myśleć, decydować i szukać prawdy? Czy nie jest głupotą podejście, które sprawy życia i śmierci pozostawia ślepemu losowi, czy wręcz sobie je całkowicie lekceważy?\nMyślę o wielu ludziach, którzy nie pytając, uciekając od rozmów w temacie śmierci, w taki oto sposób oddają walkowerem swoje wieczne przeznaczenie. Proszę Was serdecznie, żebyście przystanęli na moment w zabieganiu i swoim zakrzątaniu i pomyśleli o swojej wiecznej przyszłości.\nŻyczę każdemu, kto czyta ten tekst, aby mógł już teraz podjąć zbawienną decyzję wiary powierzając swoje życie Jezusowi Chrystusowi. Aby mógł powiedzieć tak jak Diego Fabbri, autor sztuki pt. Nieznanemu Bogu: ”Bez Ciebie Panie Jezu Chryste, życie jest tylko głupim żartem, a tylko z Tobą, Autorem, Aktorem i Widzem, wszystko nabiera sensu i światła. Nawet kurtyna, dzięki Tobie nigdy nie zapadnie, zaś koniec ostatniego aktu zamknie się nieskończoną radością.”, Mogę się pod tym podpisać całym sercem. A Ty, drogi czytelniku?\n1Według C. S. Lewisa, Problem cierpienia, Kraków 2010, s.154-155.”Wstąpienie do nieba oznacza stanie się bardziej człowiekiem niż kiedykolwiek udało się nam być na ziemi; wejść do piekła, to zostać wygnanym ze stanu człowieczeństwa. Co jest strącone (czy też samo się strąca) do piekła, nie jest człowiekiem: to „szczątki”. Bycie pełnym człowiekiem oznacza posiadanie namiętności posłusznych woli oraz ofiarowanej Bogu; to, że było się niegdyś człowiekiem, bycie byłym człowiekiem czy też „potępionym duchem”, znaczyłoby przypuszczalnie składanie się z woli całkowicie ześrodkowanej na sobie samym i namiętności, pozostających całkowicie poza kontrolą woli.(…) Wiemy znacznie więcej o niebie niż o piekle, ponieważ niebo jest domem ludzkości, a zatem zawiera w sobie wszystko, co oznacza godne ludzkie życie; lecz piekło nie zostało stworzone dla ludzi.(…) Duchy potępione cieszą się ową okropną wolnością, której żądały i same się poprzez nią zniewalają, podobnie jak błogosławieni, którzy wiecznie poddają się posłuszeństwu i przez całą wieczność cieszą się coraz to większą wolnością.”(s.157).\n2Doktryna o czyśćcu jako miejscu „przechowalni” i oczyszczenia dla dusz jest doktryną Kościoła katolickiego wynalezioną dopiero w 1438 r. na soborze we Florencji. Doktryna ta utrzymuje ludzi w przekonaniu, że po śmierci jest jeszcze szansa oczyszczenia grzesznej duszy. Jest to o tyle zgubna teoria, że daje ludziom fałszywą nadzieje, że po śmierci da się jeszcze coś zrobić. Biblia jednak odziera ludzi z tej iluzji kiedy jednoznacznie stwierdza: "I jak postanowiono, że człowiek raz umiera, a potem czeka go sąd." (Hebrajczyków, 9,27).\n3Ew. Jana rozdz.14, 6-7. „ Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”\n4Swoje świadectwo pt. Odejście od drzewa poznania ku drzewu życia można znaleźć w książce Józefa Stępnia, Szczęściarze. Historie prawdziwe, t. 2, Compassion 2020, s. 395-409, albo na moim blogu Zabunkrowani. Pomoc duchowa.\n5Grzech (z greki ) oznacza dosłownie chybienie celu, błądzenie, zaniedbanie czegoś, wina tragiczna, która wynika z fałszywej oceny własnej sytuacji.\n6C. S. Lewisa, Problem cierpienia, wyd. cyt., s. 131.\n7Polecam video Johna Osteena – Śmierć i co dalej? bing.com/videos. Platon przykładowo twierdzi, że mądre życie to „praktyka śmierci”. Platon, Fedon.\nAutor: Zabunkrowani o 00:24 Brak komentarzy:


Prezentacja zawartości portalu dla wyrażenia szybki obiad. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku szybki obiad) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem szybki obiad posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania szybki obiad jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 10 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Środa 27.09.2017 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 24.08.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania szybki obiad ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu szybki obiad.


Haiku w statystykach | OSnews.pl\nPrzeglądając commity natrafiłem na profil Haiku na stronie www.ohloh.net/p/haiku . W skrócie strona prezentuje różne statystyki i analizy zarejestrowanych tam projektów open source.\nPoniżej kilka ciekawych faktów:\n1. Na dzień dzisiejszy napisano 7 154 707 linii kodu.\n2. Kod źródłowy Haiku został napisany w większości w C.\n3. W języku C napisano 3 913 075 linii kodu, w C++ 1 840 352, w HTML 268 298, w XML 247 087, a na Autoconf przypada 362 214. Szczegółową listę znajdziemy na wzmiankowanej stronie.\n4. Gdyby każdemu zapłacić rocznie 55 000 dolarów, to koszt napisania tego kodu wyniósłby 119 700 511 dolarów. Odpowiadałoby to 2176 pracowników zatrudnionych rocznie. Wyliczenie to opiera się na modelu COCOMO.\n5. Najwięcej commitów w ciągu miesiąca było w sierpniu 2009 r. bo aż 847. Najmniej było w grudniu 2008 r. bo tylko 93 commity.\n6. Najwięcej deweloperów pracowało w ciągu miesiąca w grudniu 2009 r. bo aż 28. Najmniej przypada póki co na grudzień 2005 r. i styczeń 2006 r. bo pracowało tylko 8.\n7. Najwięcej zmian w kodzie dokonał axeld i były to 9574 commity, drugi był bonefish z liczbą 5393 commitów, trzeci jest stippi z 3257 commitami na koncie, na czwartym miejscu uplasował się korli z 2714 commitami, piąty jest jackburton z 1834 commitami, na szóstym miejscu jest mmlr z 1390 commitami, siódmy jest czeidler który posiada 473 commity, na ósmym miejscu jest kallist5 który wprowadził 342 commity, a dziewiąte zajmuje siarzhuk ze 149. Reszta deweloperów dokonała łącznie 15 249 edycji w kodzie źródłowym Haiku.\n8. Co do licencji to na 17 287 plików przypada ich aż 11. Trzy najpopularniejsze to licencja MIT, GPL 2 i LGPL.\nPowyższe wyliczenia bazują na kodzie źródłowym z 17 października 2011 r.\nNastępny wpis iPhone i iPad zakazane w Niemczech?\nPoprzedni wpis RMS w Tygodniku Powszechnym\nPolacy doganiają europejską czołówkę w intensywności używania smartfonów


Niebo w kolorze indygo. Chiny z dala od wielkiego miasta » Artstore\nOpublikowano w\tRecenzje\nKsiążka Niebo w kolorze indygo jest w całości poświęcona prowincjom i wsiom znajdującym się w południowych Chinach, co niewątpliwie wyróżnia ją na tle innych publikacji podróżniczych.\nChiny ukazane od innej strony\nAutorka – z wykształcenia archeolog – spędziła w Chinach dwa lata, dzięki czemu miała okazję dobrze poznać zwyczaje i bogactwo kulturowe mniej popularnych rejonów Chin.\nKsiążka jest bogato ilustrowana, a jej największą zaletą jest to, że czytelnik może poznać miejsca, do których turyści zazwyczaj nie docierają. Nie ma tu więc gigantycznych miast, które męczą swoim rozmiarem i smogiem. Zamiast tego autorka zabiera nas w podróż po spokojnych wioskach, gdzie „(…) kultywuje się ludowe tradycje, a stroje grup etnicznych i czyste, nocne niebo mają ten sam intensywny odcień koloru indygo”. W miejscach, które odkrywa przed nami autorka, wciąż praktykowane są ludowe tradycje, a małe wsie potrafią zaskoczyć bogactwem kulturowym. Ich dzieje są bardzo ciekawe i zasługują na to, aby opisać w książce z gatunku podróżniczych. Aż dziwne, że dotychczas tego nie zrobiono… Z ciekawych opisów można wywnioskować, że autorka nie traktowała pisania książki wyłącznie jako sposobu na zarobienie pieniędzy, tylko sprawiało jej to prawdziwą przyjemność. Widać tu liczne emocje i zaangażowanie, czego czasami brakuje w publikacjach podróżniczych.\nZamiłowanie do podróży zwyciężyło z zawodem (archeolog), dzięki czemu Anna Jaklewicz odwiedziła już Sudan, Egipt, Tybet, Wietnam, Kambodżę, Indie… Obecnie Jaklewicz pracuje nad książką o osobach transpłciowych na indonezyjskiej wyspie Jawa.\nAnna Jaklewicz Chiny książki podróżnicze\nRenatka 7 listopada 2013 at 16:20 Reply\nBardzo fajny opis który zachęca do przeczytania tej książki.


500 plus to OLBRZYMI KOSZT? Na "państwo z sercem" wydano już 67 mld złotych. Świadczenie Rodzina 500 plus ma 3 lata [7. 4. 2019 r.] | Nowości Dziennik Toruński\n500 plus to "państwo z sercem". 3-lecie programu Rodzina 500 plus\n500 plus funkcjonuje już trzy lata. Świadczenie Rodzina 500 plus weszło w życie z dniem 1 kwietnia 2016 roku. Jak podreśliła minister Elżbieta Rafalska:\nz budżetu państwa do tej pory na 500 plus przeznaczono 67 mld złotych,\nz programu korzysta 3,6 mln dzieci.\nMinister mówiła, że program socjalny pozwala na lepszy komfort życia polskich rodzin i dla tego faktu warto było go wprowadzić.\nW podobnym tonie o 500 plus wypowiadał się również premier Mateusz Morawiecki, który stwierdził, że jest to budowa "państwa z sercem".\nProgram 500+ jest nie tylko programem prorodzinnym ale też propaństwowym. Państwo polskie, które odkłada na bok rodziny, to nie jest państwo z sercem, a my budujemy państwo z sercem, państwo dla wszystkich rodzin - powiedział Morawiecki.\n500 plus na każde dziecko: pełne zaufanie w ręce rodziców\nW czasie podsumowanie 3-lecia programu Rodzina 500 plus premier Mateusz Morawiecki odniósł się również do wprowadzenia 500 plus na pierwsze dziecko w rodzinie. Stwierdził, że to wyraz pełnego zaufania złożonego na ręce rodziców.\nUfamy rodzinom, ufamy rodzicom. To pokazuje stosunek państwa do rodzin. Chcemy, żeby on był jak najbardziej partnerski i taki jest. - mówił Morawiecki.\nO zasadach składania wniosków o przyznanie świadczenia 500 plus na pierwsze dziecko przeczytasz tutaj:\n500 plus: Nowe wnioski od lipca\nMateriał oryginalny: 500 plus to OLBRZYMI KOSZT? Na "państwo z sercem" wydano już 67 mld złotych. Świadczenie Rodzina 500 plus ma 3 lata [7. 4. 2019 r.] - Dziennik Zachodni\nxxxxxx 08.04.2019 19:14:30\n500 to najbardziej bezmyślne rozdawnictwo jakie może być. Nie ma się co powoływać że w innych krajach zasiłki są. Są ale płacone tylko rodzicom pracującym i i w proporcji do pensji minimalnej dużo niższe niż w Polsce. W RFN to 1/8 do 1/10 pensji minimalnej w Polsce 1/3 pensji minimalnej, co skutecznie zniechęca obiboków do szukania pracy, a nawet sprawia że ludzie uciekają z rynku pracy w życie na socjalu. Jednym słowem zdejmuje z ludzi odpowiedzialność za dzieci. Rodzice powołują dzieci na świat a państwo ma dać. Niestety często na wódkę dla rodziców. Polska zbankrutuje i to szybko.\nGość 08.04.2019 11:18:39\nGGA SSTRO MAJA ZROBIC CI CO MAJA PO 640 ZL MIESIECZNIE A NIKTURZR MNIEJ I NIEMOGA STRAJKOWAC AZAGRANICA MAJA 3 RAZY TYLE\nAntoś 07.04.2019 21:20:31\nJaki koszt? Pieniądze i tak wracają do budżetu w podatkach bo przecież rodzice i tak je wydają na zakupy dla dzieci.\nMerci 03.04.2019 22:42:58\nPieniądze i tak wracają do budżetu ponieważ ludzie wydadzą je na bieżące potrzeby. Ten program to był strzał w 10!!! Pomógł chociażby wielu moim znajomym.\nAdaś 02.04.2019 21:39:50\nNo i Premier ma rację!!! Z tego programu skorzystało wiele rodzin i wpływa on pozytywnie na przyszłość dzieci. Inwestycja w dzieci to najlepsza z możliwych inwestycji.\nGość 02.04.2019 16:12:04


Słowacja na długi weekend - Piwne podróże\nSpisz to historyczna kraina zajmująca niemały fragment Karpat Zachodnich, położona w większości na terenie dzisiejszej Słowacji. Mniej zorientowanym zobrazuję to tak - wyobraźcie sobie zielone pagórki, z których obserwować możecie (w maju ciągle jeszcze) ośnieżone szczyty Tatr Wysokich i Bielskich, Tatry Niżne, niższe Słowackie Rudawy (to właśnie tu znajduje się fantastyczny Słowacki Raj) i Pieniny (to niewielki kawałek Spiszu leżący po stronie Polski). Dziś postaram się was zachęcić do spędzenia kilku dni w uroczych i niespiesznych okolicach Popradu.\nW pogodny dzień tak właśnie wyglądają Tatry ze Słowackiego Raju\nWzgórza w okolicach przełomów Popradu i Hornadu koją swoją łagodnością, a porozrzucane tu i ówdzie niewielkie miasteczka i wsie zaskakują spokojem. No chyba że akurat odbywa się festyn, na który ściąga (jak na festyn zresztą zwykle) i najbardziej rzuca się w oczy społeczna nizina. Na Spiszu są to stanowiący niemały odsetek ludności Cyganie. Czy to przypadek, że ten obszar ma najwyższy na Słowacji wskaźnik analfabetyzmu? Kiedy już przywykniemy do tła społecznego, w czasie długiego weekendu uzupełnionego przez masy Polaków, możemy skupić się na architekturze. A jest na czym. Spisz rozkwitł, kiedy tereny przestali najeżdżać Tatarzy, głównie za sprawą handlu i wydobycia rud. Niemieccy osadnicy sprowadzili tu gotyk, reformację i ogólne bogactwo. Dziś zostało widoczne wspomnienie dawnych czasów.\nNiewielka miejscowość Spiskie Podgrodzie, jak sama nazwa zresztą wskazuje, zdominowana jest przez ogromne ruiny zamku. Na wysokim na 600 m.n.p.m. wzgórzu zamieszkałym niegdyś przez Celtów znajduje się Zamek Spiski datowany na XII wiek. Dwukrotnie zdobyty (przez Husytów i przez cesarza Ferdynanda I) gigant robi przednie wrażenie labiryntem komnat, przejść i zakamarków. Zamek jest pozycją obowiązkową nie tylko dla mediewistów.\nCentralnym punktem Spiszu jest Poprad, który łączy w sobie elementy historyczne i zabytkowe oraz część nowoczesną, gdzie rozkwita przemysł. Mieszanka nie jest najprzyjemniejsza dla oka, ale gdy już znajdziemy się na starym mieście, to współczesnej brzydoty nie widać. Tylko szyldozę, z którą Słowacy nie radzą sobie podobnie jak Polacy. Pal to licho, bo w samym rynku popradzkim są dwa browary rzemieślnicze, po wyjściu z których nie zajmujemy się takimi błahostkami, jak estetyka wspólnej przestrzeni.\nTu znajdziesz wpis o minibrowarze Tatras\nPierwszym z browarów jest Tatras, w którym obok klasyki warzone są piwa nowofalowe i efekt jest zadowalający. Samo miejsce także zrobiło na mnie bardzo fajne wrażenie i polecam je z chęcią. Nieco mniejsze zrobił mieszczący się na przeciwko browar Egidius, ale tam także znajdziecie dobre piwo i jedzenie.\nTu znajdziesz wpis o minibrowarze Egidius\nJest też w pobliżu knajpa z czeskim kraftem - Dobre Casy. Nie udało mi się jednak zajrzeć - to minus wyjazdu z dzieckiem, brak pełnej elastyczności. Nie mniej jednak miejsce wyglądało całkiem zachęcająco. Warto się zakręcić będąc w okolicy.\nCałkiem niedaleko Popradu znajduje się Lewocza, dawna stolica Spiszu. Senne stare miasto opasane jest murami i wraz z wiekową architekturą tworzy bardzo malowniczy pejzaż. Kościół Św. Jakuba na rynku to jeden z najcenniejszych słowackich zabytków. Do stojącej obok klatki hańby nie da się wejść, no ale nie jestem też występną kobietą. Miasto nie zostało dotknięte rozwojem przemysłowym połowy ubiegłego wieku, dzięki czemu przedmieścia nie wyglądają jak te w Popradzie. Ponad Lewoczą wznosi się noegotyckie sanktuarium Marianska hora, gdzie się ponoć coś komuś objawiało.\nWarto pokręcić się po Lewoczy, bo to urokliwe miasteczko. Kiedy już będziecie znużeniu wątpliwym pośpiechem słowackich miasteczek, nie pozostaje nic innego niż udać się w góry. A najciekawszy (poza oczywiście Tatrami) jest Słowacki Raj. Słynie z tego, że osoby z lękiem wysokości i przestrzeni nie mają tam łatwo. To słynne metalowe kładki nad rwącym Hornadem, łańcuchy przytwierdzone do wysokich pionowych ścian wąwozów, drewniane podesty, metalowe i drewniane drabinki. W sporej części szlaki są jednokierunkowe, więc zapomnijcie o odwrocie ludzie o słabych zwieraczach. Momentami miałem ciepło, ale przygoda jest świetna. Nasza pięciolatka poradziła sobie ze szlakiem, choć do łatwych nie należał. Polecam na wycieczki!\nCałkiem blisko z Popradu jest też w Pieniny, na które zdecydowaliśmy się, bo to w sumie one były naszym pierwotnym celem. Dojazd do Czerwonego Klasztoru zajmuje około godziny, ale prowadzi mega malowniczymi terenami i sama podróż jest przyjemnością. Stamtąd można dojść do Szczawnicy asfaltową drogą wzdłuż Dunajca lub przepłynąć fragment tratwą lub pontonem. My zdecydowaliśmy się na ostatnią opcję i pieszy powrót na słowacką stronę. Nie muszę chyba mówić jak fajnie płynie się pontonem po rzece?\nNajpierw mijamy potężne Trzy Korony, a następnie kolejne szczyty i skały przełomu Dunajca, w tym i słynną Sokolicę. Panowie na pontonie bezbłędnie nazywają wszystkie po kolei. Pomimo wątpliwej pogody tego dnia udaje nam się uniknąć deszczu na spływie i w drodze powrotnej. Wracając do Popradu warto zatrzymać się jeszcze w Kieżmarku.\nPlanem na ostatni dzień był browar Buntavar znajdujący się tuż obok Popradu w miejscowości Świt. Miejsce szczególnie polecane przez jednego Niemca przywitało mnie taką oto kartką. Nauczcie się kuźwa w facebooka, skoro już go macie.\nTym pesymistycznym akcentem zdecydowaliśmy się opuścić Spisz i ruszyć w drogę powrotną zahaczając o Liptowski Mikulasz. Tak też trafiliśmy do najfajniejszego browaru w czasie długiego weekendu. Liptovar w Liptowskim robi bardzo fajne wrażenie.\nTu znajdziesz wpis o minibrowarze Liptovar\nDobre piwo, świetne żarcie i doskonały klimat. Zdecydowanie wyróżnia się jakością na słowackim rynku piwnym. Z pewnością będziecie przez Liptowski Mikulasz przejeżdżać - czy to w Tatry, czy w Tatry Niskie, wtedy koniecznie musicie podjechać na piwo.\nOpisane okolice nadają się w sam raz na długi weekend. Polecam.\nTags: @podroze, Słowacja, Spisz\nUnknown 7 lipca 2018 08:50\nSuper, w sierpniu jedziemy do Mikułaszu na tydzien. Dzięki za wpis.


Na MiastoInfo od cze 2015\nAnika77 28 sty 2018\nZ tego co wiem pompa cieplna to dobra inwestycja, bardzo ważne jest jednak by znaleźć taką dobrą jakościowo i z firmy, która daję gwarancję na swój produkt :) Mój znajomy ostatnio korzystał z tej firmy https://www.immergas.pl/O-nas i z tego co mówił na razie jest bardzo zadowolony :)\nAnika77 23 mar 2017\nWitajcie ! słyszeliście już o wycince drzew w lesie Borkowskim? przeczytałam o tym artykuł http://www.gazetakrakowska.pl/wiadomosci/krakow/a/zielen-w-borku-faleckim-znika-zamiast-drzew-bloki,11884758/Ludzie wycinają nagminnie drzewa nie patrzą na nic, jak tak dalej będzie to zielen zniknie a zostana nam blokowiska, spaliny którymi będziemy oddychać bo o czystym powietrzu można będzie pomarzyć .. Przykre to ale prawdziwe .\nWszystko o gospodarce, pieniądzach i zarządzaniu.\nAnika77 3 lut 2017\n!% podatków powinien być w każdym mieście i gminie tak inwestowany. Dodatkowo dla osób, które chcą zaoszczędzić polecam http://rafik-pol.pl/jak-zmniejszyc-zuzycie-energii/ możecie zaoszczędzić na energii i zainwestować zaoszczędzone pieniądze w inny sposób\nOdzyskanie pieniędzy z Polisolokaty.\nAnika77 2 lut 2017\nPrzykro, że tyle osób zostało oszukanych w ten sposób. Znam dobrą kancelarię zajmującą się tego typu przypadkami. Moja znajoma również korzystała z usług Kancelari Lex u Pani Magdalena Szymańska m.szymanska@kancelaria-lexorg . Zapewniła fachową pomoc w tym temacie i pomogła odzyskać środki pieniężne.\nAnika77 27 wrz 2016\nDałam się nabrać jakiś czas temu na polisolokaty. Teraz widzę, że ludzie odzyskują kasę. Komuś się udało? Jak tego dokonać? Dzięki za pomoc!\nAnika77 24 sty 2017\nCzasem ksiądz sam mówi ile należy mu dać za chrzest... prawdę mówiąc nigdy nie miałam okazji być w takiej sytuacji. Póki co ostatnio poszukiwałam prezentu na chrzest i tak trafiłam na http://www.swietymarek.com/ :) Można znaleźć tam ciekawe prezenty.\nAnika77 10 sty 2017\nPóki co jakoś nie mogę się przekonać do tego by ćwiczyć na dworze :) Mam sprzęt w domu, który zresztą niedawno zakupiłam i ćwiczę podczas oglądania serialu :) dla mnie to najlepsze połączenie!\nAnika77 9 lis 2016\nMoim zdaniem przede wszystkim warto spojrzeć na renomę :) U mnie kilku znajomych musiało skorzystać z pomocy prawników, ponieważ nie zgadzały im się dokumenty przygotowane przez księgową :) Z tego co wiem pomoc i odpowiednio poprowadzone audyty\nAnika77 6 maj 2016\nDo samych obrazków nie wiem, ale sama korzystam z https://dhosting.pl/ i jest co prawda płatny ale hosting www jest na wysokim poziomie. Sam panel administracyjny też jest bardzo prosty w obsłudze, stanowczo na plus :)\nAnika77 5 maj 2016\nWiecie, że nawet zwykła grypa może nas zaprowadzić do szpitala? Ja nie wiedziałam, że to może być tak poważna sprawa.\nAnika77 6 mar 2016\nJa ostatnio zaczęłam się interesować wspinaczką górska :) Nawet zakupiłam specjalny sprzęt z http://www.e-horyzont.pl/sprzet-turystyczny-gorski/sprzet-wspinaczkowy/czekany.html . Czy ktoś z Was ma może mi do polecenia jakieś ciekawe miejsce? :)\nAnika77 4 sty 2016\nAnika77 22 wrz 2015\nW ciąży też można się modnie ubierać. Kobieta w tym czasie nie powinna rezygnować z modnych ubrań, ale powinna się w nich jak najlepiej czuć. Levi's to znana światowa marka, w której przyszła mama znajdzie modne i wygodne ubrania.\nAnika77 21 sie 2015\nJeśli dużo ćwiczymy ważne jest by oprócz dobrej siłowni, skomponować odpowiednią dietę dla siebie. Szczególnie ważne jest biało, które przy dużym wysiłku należy uzupełniać w postaci odżywk Tylko dzięki temu możemy pracować odpowiednio nad swoimi mięśniami!\nAnika77 13 sie 2015\nPrawda jest taka, że niestety ale w tej chwili przez to, że alkohol jest łatwo dostępny to niestety, ale młodzi częściej uważają to za wyjście i ucieczkę od problemów, co niestety rzutuje na ich przyszłość i coraz częściej popadają w alkoholizm. Jeśli mamy osoby w swoim otoczeniu, które nadużywają alkoholu, to powinnismy reagować!


nie należy do najłatwiejszych i przyjemnych. Unikajmy więc różnego rodzaju sądów jak ognia. Niestety czasem nie jesteśmy w stanie uniknąć takiego spotkania. Jeśli ktoś się rozwodził, to wie o czym mówię. Rozwód jest ba\nHigiena jest kluczowa - o odzieży medycznejTaksówka i transport osobowy ogółemSztukateria do domuO podatkach i księgowościOgólnie o ogrzewaniuLubisz uczyć bhp? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Dobre i złe odżywki białkoweTrend na sztukaterięNa temat: medycyna estetycznaCzy można zatrudnić adwokata w niedzielę handlową?Planowanie wesela - kwestia muzykiKancelaria od rozwodów - kilka poradJakie zegarki są najlepsze?Serwis samochodowy - smutna koniecznośćDentysta ZabrzeCzy można zobaczyć symulator dachowania w sobotę?Kwestie silnikowe - o tym warto pamiętaćCzy postępujesz zgodnie z prawemSome tips and informations about transport abroadOgólnie o mechanice samochodowej i motoryzacjiTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak drukować w Jastrzębiu (chyba, że Popełniasz Te 8 Największych Błędów)Kurs bhp onlineCo musisz wiedzieć o stomatologach?Issue with engine - smokeAwaria komputera? Nie ma problemu, przecież mamy serwisyArticle about moldingMyjnie samochodowe i motoryzacjiWhen is best time to hire cleaning serviceSzokujące 7 Metod Aby znaleźć psychologaUmyj swoje auto


Platforma StratKIT - StratKIT\nWybierz język: Da De En Et Fi Pl Ru\nPlatforma StratKIT - Zrównoważona sieć zamówień publicznych i usług cateringowych\nPlatforma ta oferuje otwarte zasoby wiedzy na temat zrównoważonych zamówień publicznych i usług cateringowych.\nZainspiruj się innowacyjnymi, najlepszymi praktykami wspierającymi zrównoważony rozwój stołówek.\nDołącz do międzynarodowej sieci.\nZamówienia publiczne i usługi cateringowe wpływają na trendy pojawiające się w łańcuchu dostaw żywności na wielu poziomach. Zapewniając codzienne posiłki dużej części populacji, wpływają również na zdrowie publiczne. Dowiedz się więcej o tym, dlaczego jest to ważne i jakie są obowiązujące przepisy i strategie.\nDobre praktyki to źródło inspiracji dla wszystkich zainteresowanych innowacyjnymi stołówkami i zrównoważonym żywieniem zbiorowym. Dowiedz się więcej o sposobach redukcji marnotrawstwa żywności, zwiększaniu udziału produktów ekologicznych i zmianach trendów w przetargach na usługi cateringowe. Jako członek społeczności podziel się własnymi doświadczeniami.\nChcesz być częścią społeczności StratKIT? Dowiedz się o firmach cateringowych, zamawiających, administracji publicznej, MŚP, organizacjach pozarządowych, instytucjach badawczych i konsultingowych w Twoim regionie lub zajmujących się konkretnymi zagadnieniami i skontaktuj się z nimi. Zostań członkiem sieci i dziel się swoimi doświadczeniami.\nOdwiedź internetowy Zestaw Narzędzi Zrównoważonych Posiłków Publicznych i zapoznaj się z ponad 50 narzędziami zebranymi w ramach projektu StratKIT. Narzędzia te zapewniają wsparcie dla bardziej zrównoważonych posiłków publicznych i zawierają opisy ułatwiające ich wdrożenie krok po kroku . Klikając, opuścisz tę stronę.\nCelem projektu jest uczynienie zamówień publicznych i usług gastronomicznych w Regionie Morza Bałtyckiego bardziej zrównoważonymi. Dlatego\nidentyfikuje rozwiązania do przyjęcia w obliczu wyzwań w obszarze zrównoważonych zamówień publicznych i usług gastronomicznych w całym Regionie Morza Bałtyckiego;\nopracowuje i sprawdza strategie regionalne;\ninspiruje i motywuje zamawiających i firmy cateringowe do korzystania z istniejących możliwości.\nFinansowanie projektu i partnerzy\nW projekcie „Innowacyjne strategie dla cateringu publicznego:\nZestaw narzędzi zrównoważonego rozwoju w Regionie Morza Bałtyckiego ” (StratKIT) 13 partnerów projektu i 10 organizacji stowarzyszonych z administracji, usług gastronomicznych, jednostek badawczych i konsultingowych działa na rzecz realizacji tych celów.\nJest on finansowany w ramach unijnego programu INTERREG-BSR z dodatkowym dofinansowaniem ze strony Federacji Rosyjskiej.\nProjekt rozpoczyna się od określenia aktualnej sytuacji w Regionie Morza Bałtyckiego.\nW krajowych i międzynarodowych warsztatach i przy okrągłych stołach opracowywane są strategie i budowane są sieci powiązań.\nDziałania projektu przyczyniają się do rozwoju zestawu narzędzi zrównoważonego rozwoju dla Regionu Morza Bałtyckiego.\nWyniki są udostępniane w Internecie, aby umożliwić zainteresowanym stronom wprowadzenie zmian w kierunku zrównoważonego rozwoju.\nRezultaty pracy i materiały\nGłówne rezultaty projektu StratKIT obejmują dynamiczny model zrównoważonego rozwoju, internetową platformę wiedzy, sieć interesariuszy na poziomie krajowym i Regionu Morza Bałtyckiego; uaktualniane repozytorium najlepszych praktyk\noraz bezpośredni dostęp do interaktywnego zestawu narzędzi zrównoważonego rozwoju.


Podkategoria: Porady prawne - strona 2 - Katalog firm Zorb\nTworzenie Spółek, Stowarzyszeń, Fundacji. »\nKancelaria Gospodarcza świadczy usługi w zakresie zakładania i rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjnych, komandytowych, jawnych, komandytowo - akcyjn...\nŚwiadczymy kompleksową pomoc w procesie restrukturyzacji i komercjalizacji szpitali. Zapewniamy przygotowanie i wykonanie sprawy w aspekcie formalno-prawnym, wytyczamy nowoczesne i skuteczne sposoby z...\nKancelaria Doradztwa Prawnego Agnieszka Stępień-Trela oferuje kompleksową obsługę prawną dla osób fizycznych i przedsiębiorców. Nasi prawnicy zapewnią Państwu wysoką jakość świadczonych usług, termino...\nAdwokat Łukasz Opaliński »\nReprezentujący wrocławską kancelarię prawną adwokat Łukasz Opaliński udziela porad prawnych organizacjom rolniczym, podmiotom indywidualnym, pomaga w zakresie szkód łowieckich. Doradza w zakresie praw...\nPortal e-interwencja.pl powstał w tym celu, żeby pomagać użytkownikom internetu, którzy zostali oszukani przez internetowych oszustów. Strona publikuje nieodpłatne usługi prawne, które mają za zadanie...\nGCO to kancelaria prawnicza działająca z powodzeniem od kilku lat na terenie zachodniej Polski. Teraz działamy również w Poznaniu - zapraszamy do Naszego nowego biura w tym mieście. Zajmujemy się repr...\nPrezentowana kancelaria cechuje się takimi wartościami jak solidność i kompetencja. Dla nas istotny jest szacunek do petenta i całkowita dyskrecja. Obsługujemy zarówno osoby prywatne jak także klientó...\nBiuro adwokacka PK mieści się w Łodzi. Od wielu lat ze znakomitym skutkiem pomaga klientom w problemach. Obszar świadczonej usługi prawnej zawiera zwłaszcza wsparcie prawne, analizę aktów prawnych, a ...\nPrawnik łódź, adwokat jasło, rejestracja spółki, notariusz Kraków, medycynie, odszkodowania poznań, likwidacja spółki, radcy prawni Łódź, przekształcanie, dochodzenie odszkodowań, prywatyzacja, pomoc prawna, prawo pracy, rozwód kościelny, Porada prawna Warka, radca prawny, kancelaria kraków, wypadek samochodowy, adwokat kościelny\nPorady prawne - nowa strona (http lub https)


HOME / Czytelnia / Imprezy / Inauguracja Programu Edukacji Morskiej w Gdańsku 2012\n15 maja 2012 o godzinie 12.00 odbyła się oficjalna inauguracja trzeciej edycji Programu Edukacji Morskiej w Gdańsku. Od 2010 roku uczniowie klas pierwszych gdańskich gimnazjów, w trakcie kilkugodzinnych rejsów po Kanale Portowym i Zatoce Gdańskiej, uczą się podstaw żeglowania oraz podziwiają swoje miasto od strony wody. W Ośrodku Kultury Morskiej spotkali się twórcy oraz sympatycy Programu.\nCelem Programu Edukacji Morskiej jest popularyzacja wśród młodych mieszkańców Gdańska tradycji morskiej i bogatego dziedzictwa ich miasta. Podczas inauguracji twórcy Programu opowiadali o jego założeniach, dotychczasowych osiągnięciach oraz planach na przyszłość. Od pierwszej edycji projektu w rejsy po wodach Gdańska wypłynęło już ponad siedem tysięcy uczniów pierwszych klas gdańskich gimnazjów, a w tym roku dyplom ukończenia rejsu otrzyma dziesięciotysięczny uczestnik! Trasa rejsów przebiega wzdłuż licznych gdańskich zabytków, których historię przybliżają uczniom wykwalifikowani sternicy. W programie każdego rejsu jest także zwiedzanie historycznej Twierdzy Wisłoujście. W tym roku dzięki udanej współpracy z instytucjami partnerującymi Programowi – Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku i Muzeum Historycznym Miasta Gdańska – dyplomy, które uczniowie otrzymają po ukończeniu każdego rejsu, będą upoważniały do bezpłatnego wstępu do wybranych oddziałów obu instytucji.\nOd pierwszej edycji z radością obserwuję entuzjazm z jakim gdańska młodzież poznaje podstawy żeglarstwa – mówi Mateusz Kusznierewicz pomysłodawca Programu Edukacji Morskiej w Gdańsku, Ambasador Miasta Gdańska ds. Morskich. – Dzisiejsza inauguracja jest doskonałą okazją do tego by podzielić się naszymi sukcesami oraz planami na najbliższe lata.\nProgram rozwija się z roku na rok. Goście uroczystości mieli okazję wysłuchać wystąpień przedstawicieli instytucji partnerujących, które przyczyniły się do poszerzenia zakresu Programu. Niezwykle ważnym elementem morskiej edukacji jest ekologia. W tym roku, we współpracy z ze Stacją Morską Instytutu Uniwersytetu Gdańskiego i Komendą Miejską Policji w Gdańsku realizowany jest ogólnopolski konkurs dla gimnazjalistów „Wszyscy dbamy o Bałtyk“. Przed każdym z uczestników stoi szansa wygrania wakacyjnego rejsu na jachtach Programu Edukacji Morskiej w Gdańsku! Aby wziąć udział w konkursie wystarczy wypełnić formularz zgłoszeniowy, odpowiedzieć na cztery pytania z dziedziny ekologii i bezpieczeństwa oraz napisać pracę na temat – „Jak dbając o wodę w swoim najbliższym otoczeniu – dbam o Bałtyk”. Celem konkursu jest uświadomienie współodpowiedzialności każdego mieszkańca Polski za czystość wody w Bałtyku oraz upowszechnienie zasad bezpiecznego spędzania czasu nad wodą. Formularz zgłoszeniowy można wypełnić na stronie www.programedukacjimorskiejwgdansku.pl do 22 maja 2012!\nNa zakończenie oficjalnej części inauguracji, nad Motławą zabrzmiał dzwon okrętowy Generała Zaruskiego. Serce tego historycznego żaglowca wróciło do Gdańska w 2009 roku. Uroczyste zwieńczenie inauguracji, z pokładów jachtów obserwowali uczniowie, którzy tego dnia rozpoczynali swoją żeglarską przygodę z Programem Edukacji Morskiej w Gdańsku. Być może dzięki projektowi „Gdańsk Ratuje żaglowiec” realizowanemu przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Gdańsku, dzisiejsi uczestnicy Programu wejdą kiedyś w skład załogi tej wyjątkowej jednostki. Do uderzenia w zabytkowy dzwon zaproszony został Prezydent Miasta Gdańska Paweł Adamowicz. Rozpoczęła się trzecia edycja Programu Edukacji Morskiej w Gdańsku!\nWe wtorek 15 maja o godzinie 12.00 w Ośrodku Kultury (...)\nKto nie zgłosił się jeszcze do ogólnopolskiego konkursu ekologicznego Programu (...)


VI Trybunały Kabaretowe (16 - 19 października 2008) - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nMonPaw Piątek, 03 października 20082 2169\nPROGRAM (czwartek, 16.10.08 r.)\n• godz. 19.00 - Nasza mała inauguracja Voice Band czyli chór męski z akordeonem Sala Kameralna stowarzyszenia „Busola…” przy Sienkiewicza 7 cena biletu: 15 zł\nPROGRAM (piątek, 17.10.08 r.)\n• godz. 15.00 - Przesłuchania konkursowe cz. I Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 10 zł\n• godz. 19.00 - Nasza większa inauguracja Kabaret HRABI z zespołem Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 20 zł - bilet ulgowy, 25 zł - bilet normalny\n• godz. 21.30 - Kabaret Moralnego Niepokoju Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 20 zł - bilet ulgowy, 25 zł - bilet normalny\nPROGRAM (sobota, 18.10.08 r.)\n• godz. 15.00 - Przesłuchania konkursowe cz. II Wpis do Konstytucji Kabaretowej – konkurs Publiczności Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 10 zł\n• godz. 20.00 - Irek Krosny Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 20 zł - bilet ulgowy, 25 zł - bilet normalny\n• godz. 22.00 - Tomasz Jachimek Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu: 20 zł - bilet ulgowy, 25 zł - bilet normalny\nPROGRAM (niedziela, 19.10.08 r.)\n• godz. 17.00 - Koncert Laureatów reżyseria koncertu: Krzysztof Jaślar Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 oraz\n• godz. 19.30 - Grupa Rafała Kmity Aj waj! czyli historie z cynamonem reż. Rafał Kmita Sala Widowiskowa MOK przy Al.3-go Maja 12 cena biletu (wszystkie występy tego dnia): 30 zł\nGospodarzami wieczorów są członkowie kabaretu HRABI\nVI TRYBUNAŁY KABARETOWE\n~Mały Kazio (Gość)03.10.2008 12:11\nZgadza się motyl. Ale zdaje się, że do czasu tej imprezy nadzór budowlany miał uznać, że z salą MOK jednak wszystko jest OK, bo Trybunały są godne na otwarcie sceny i obwieszczenie sukcesu, podczas gdy Piotry niekoniecznie :)\n~motyl (Gość)03.10.2008 11:54\nCzy czasem MOK nie jest zamknięty ( sala MOK) prze decyzję urzędnika od Krzysia? Czy ja pomyliłem coś?\n"Wakacyjna trasa Dwójki" przejedzie przez Piotrków (24031)\nTragedia nad zalewem. Nie żyje 17-latek (22725)


A nasz Patulek to zaraz urodzi - Wszystko o fantastyce\nja podczaj miesiaczki mam straszne bole jajnikow kiedys zlapal mnie bol straszny prawego jajnika pojechalam do szpitala powiedzieli ze to wyrostek lub kolki jelitowe......a tak naprawde to jest przez misiaczke i nie warto sie faszerowac tabletkami poprostu trzeba to przechodzic z miesiaczka. [link widoczny dla zalogowanych] SprĂłbujÄ.\nĹźenie na razie nie jest za maĹe. wiesz skazaniec to chyba mamy wspĂłlnego znajomego. [link widoczny dla zalogowanych]\nznajoma byĹa w select i po zakonczeniu pojechala do Niemiec i........... [link widoczny dla zalogowanych] Neil Sedaka - Breaking Up Is Hard To Do\nNie moge zrozumiec dlaczego niektorzy rzucaja tu blotem w kogos za kolor skory???Robi sie niemilo,gdy widzi sie takie plytkie uwagi,typu \_oni smierdza\_,czy \_sa brudni\_,bo osoby je gloszace maja mala wiedze na temat kultury tego narodu,a po drugie powinny sie przypatrzec wlasnej higienie,ktorej duuuuuzo brakuje do dorownania muzulmanom.... [link widoczny dla zalogowanych] radoĹÄ Ĺźycia, coĹ do picia\n- wyrwano mi 2 korzenie Wit.B12 Magnez,Potas + gimnasyka i pĹywanie.Pozdrawiam Nie mam siÄ w sumie do czego czepiaÄ, moĹźe jeszcze dĹuĹźszy powinien byÄ? witaj malea5 up [link widoczny dla zalogowanych]\n1 maĹy seler [link widoczny dla zalogowanych] Moze nie trafilam na dobry temat, ale wybaczcie jestem tu pierwszy raz...\nkulkÄ w moim brzuchu, ale nie trwaĹo to dĹugo, bo wieczorem zauwaĹźyĹam niewielkie plamienie a bĂłl ustapiĹ. Fanka jak myslisz trzeba dlugo odczekac po dlugiej glodwce, zeby rozpoczac te krotkie. od mojej magisterki minÄĹo juĹź... [link widoczny dla zalogowanych]


Ważą się losy spółdzielczego konsorcjum\nW siedzibie naszego Stowarzyszenia odbyło się kolejne spotkanie mające na celu powołanie spółdzielczego konsorcjum. Uczestnicy zgodnie przyznają, że było ono potrzebne, udane, i że do oficjalnego porozumienia coraz bliżej.\nSpółdzielnie socjalne działające na terenie województwa Wielkopolskiego dysponują określonym potencjałem. Niejednokrotnie realizują odpowiedzialne zlecenia o wysokiej wartości, zdarza się jednak, że nie mogą podejść do określonych przetargów czy przyjąć większych zleceń, ponieważ nie są w stanie zrealizować ich w oparciu o własne zasoby. Połączenie potencjału spółdzielni socjalnych przy realizacji zleceń wymagających wprowadzenia wadium, zaangażowania znacznej ilości pracowników oraz tych, które wymagają znacznego zaangażowania sprzętu może zaowocować realizacją zleceń o wyższej wartości.\nWspółpraca między spółdzielniami wydaje się być konieczna. Z tym postulatem zgodzili się uczestnicy dzisiejszego spotkania – przedstawiciele kilkunastu spółdzielni socjalnych z całej Wielkopolski. To oni, wraz ze Stowarzyszeniem Na Rzecz Spółdzielni Socjalnych powołają w maju pierwsze takie konsorcjum w Polsce.


UMOWA O NAUKĘ w szkole "Kamerton" zawarta pomiędzy Kamerton Katarzyna Maliszewska, ul. Austriacka 6,\n64-100 Leszno, NIP 7792211005\nzwanym dalej "Kamerton",\na Opiekunem prawnym dziecka / Pełnoletnim uczniem.\nUmowa zawierana jest na czas określony. Umowa wchodzi w życie z dniem dostarczenia wypełnionego formularza uczestnika zajęć oraz pierwszej wpłaty za zajęcia i trwa do końca danego roku szkolnego. Okres wypowiedzenia umowy to 7 dni. Umowę można rozwiązać w każdej chwili poprzez pisemną informację e-mail na adres biura Kamerton. Umowę można również przedłużyć dołączając załącznik do umowy.\nFormularz uczestnictwa w zajęciach może wypełnić wyłącznie osoba pełnoletnia, która ma pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba wypelniająca formularz oświadcza tym samym, że dane, które podaje są prawdziwe.\nSzcegółowy kalendarz zajęć Kamerton, jak również dni wolnych od zajęć każdy uczeń otrzyma na pierwszych zajęciach. Kalendarz danego roku szkolnego znajduje się również na stronie internetowej www.kamerton.edu.pl [ Terminarz.pdf ]. Zajęcia prowadzone w dniach ustawowo wolnych traktowane są jako lekcje ponadprogramowe. Ich realizacja jest możliwa wyłącznie po zatwierdzonej pozytywnie konsultacji z biurem Kamerton i prowadzącym.\nLekcja próbna trwa do 30 minut i jest pobierana za nią opłata w wysokości 30 zł. Wyjątek stanowią lekcje z dojazdem do ucznia Ich koszt jest taki sam, jak w przypadku normalnej lekcji, zgodny z cennikiem usług edukacyjnych Kamerton.\nZa lekcje, które nie odbędą się z winy ucznia będzie pobierana opłata w wysokości połowy stawki, bez względu na przyczynę nieobecności (choroba, wycieczka szkolna, itp). Wyjątkiem jest sytuacja, w której prowadzący zgodzi się odrobić nieobecność w innym terminie, a informacja o nieobecności będzie przekazana przynajnajmniej na jeden dzień przed datą planowanych zajęć. Za lekcje, które przepadną z winy nauczyciela nie będzie pobierana żadna opłata.\nRachunek za lekcje wysyłamy na adres e-mail podany w formularzu zgłoszeniowym (plik pdf). Opłaty za lekcje przyjmujemy w formie przelewu na podane konto Kamerton z terminem do 7 dni roboczych od daty wystawienia rachunku. Za termin wpłaty uważa się dzień wpływu środków na konto Kamerton. W sytuacji nieterminowej wpłaty będzie naliczana dodatkowa opłata za nieterminową wpłatę w wysokości 10 zł (słownie: dziesięć złotych) brutto przy kolejnym rachunku. W przypadku nie wniesienia opłaty za zajęcia przez okres dłuższy niż jeden miesiąc, w sytuacji braku reakcji na ponaglenie, nastąpi automatyczne wykreślenie z listy uczniów osoby, której ponaglenie dotyczy, do czasu uregulowania należności.\nWszelkie dane osobowe zawarte w formularzu zgłoszeniowym są do wglądu wyłącznie do biura Kamerton i wykorzystywane w celu umożliwiajacym bezproblemową współpracę między stronami niniejszej umowy. Dane te będą przechowywane w Kamerton i zabezpieczone przed wglądem przez osoby niepowołane (RODO). W przypadku rezygnacji z zajeć lub ukończenia kursu, wszystkie dane zostaną usunięte.\n(Nie ma potrzeby drukowania i podpisywania dokumetu powyższej umowy. Rozpoczęcie nauki w Kamerton jest równoznaczne z akceptacją\ntreści umowy o naukę w Kamerton. Oświadczenie o zapoznaniu się z umową o naukę i jej akceptację należy zaznaczyć w formularzu uczestnictwa w zajęciach, który dostarczamy po lekcji próbnej)\nUMOWA O NAUKĘ (pdf)


Butelki od wodki i koniaku...\nCzy takie butelki beda szczelne? Srednica otworu szyjki jest wieksza niz butelek od wina, bo wynosi od 20-22mm (od wina ok 18mm)... a korek ma srednice ok 24mm. Czy ktos probowal moze zlewac i przechowywac wino w takich butelkach?\nNie wiem czy sprobowac czy od razu sobie podarowac i nie tracic na to czasu. Czekam na rady\nMoj kolega przechowuje wino w butelkach po wodce i nie narzeka, ale powiem szczerze ze mi to jakos nie pasuje ze wzgledow estetycznych\nJa ze względów finansowych na razie przechowuję w takich butelkach. Założenie jest takie że te wina nie będą stały dłużej niż kilka miesięcy tak więc na takie krótkie przechowywanie się nadają. Jesli jednak chciałbys trzymac winko dłużej niż rok, to ja bym odradzał, i skłaniał się w stronę korka.\nDocelowo chcę kupic korkownicę i korki, ale jeszcze musiałbym kupic butelki, co rodzi zbyt duże koszty. Ale kto wie, może kiedys????\nAle czy mozna korkowac takie butelki? I czy beda szczelne... Nie chodzilo mi o ich zakrecanie tylko o korkowanie korkiem. Czy beda szczelne?\nJesli odpowiednio dobierzesz korek to możesz je korkowac. Nie widzę przeszkód ( jak mawiał jokej przed gonitwą )\njesli mowa o estetyce to chyba lepiej wyglada zakretka na butelce od wodki niz korek. A tak powaznie to przechowywalem winko w butelkach zakrecanych ponad rok i bylo OK.\nJa zbieram butelki od wódki BOLS tej z nowym zamknięciem jak się to zamknięcie "rozbroi" i sciągnie naklejki to się ukazuje całkiem ładna butelczyna bez gwintu i o srednicy szyjki takiej jak butelki od wina no i ten napisik na butelce całkiem ładnie wygląda\ntrzeba tylko pamiętac i "namawiac" rodzinkę kumpli oraz znajomego barmana z baru żeby wam takie butelki zbierali no i przy nadarzającej okzji tylko Bolsa pili (ups!! krypto reklama )\nja mówie znajomym zeby mi zbierali wszelakie buteli a potem je soruje bo jakbym miał im tłumaczyc co i jak to i tak by sie pomylili. Z tego co uzbieram butelki po winie korkuje i zostawiam na dłużej do leżakowania a butelki po wódce i winach zakręcanych zakręcam i wypijam do roku czasu a tak szczerze to do pół no może znowu troszke skłamałem do 3 miesięcy\nnie rozumie więc tych co butelki po wódkach korkują to nie wygląda za fajnie a wręcz odstrazsza\nKiedys bardzo bardzo dawno w sprzedarzy były szampany z ZSRR i WRL. Butelki od nich nie były skupowane więc restauracje miały z nimi problem. Od znajomej kierowniczki dostałem kilka worków takich butelek i torbę korków.Używam ich do dzis.Plastikowe korki mimo wielokrotnego użycia dalej zachpwują szczelnoss a butelki mogą stac pionowo.Czsem tylko się zdarza że korek wystrzeli ale to tylko w swierzych butelkach jak się drożdze szampańskie rozwiną.Mam tych butelek ponad 300 i innych nie używam.\nCytat: Originally posted by Wacek\nKiedys bardzo bardzo dawno w sprzedarzy były szampany z ZSRR i WRL.\ndzisiaj takze sa i to jedne z niwielu ktore pije\nJa również używam butelek po wódce i jestem bardzo zadowolony.\nPojemnosciowo to już różnie (jakie się trafią )\nZmobilizuj znajomych i rodzinę- niech zbierają wszystko. Potem sobie posegregujesz- na dłuższe przechowywanie będziesz miał "porządne" butelki na korek, a do "szybkiego spijania" całą resztę. Ja po takiej akcji i po zlaniu wszystkiego zostałem z ok 200 butelkami w piwnicy. Powodzenia!\nNastrój: Nobody's perfect so call me\na może gdzies mozna tanio kupic butelki do wina w zgrzewkach\nMożna kupic w Biowinie, ale czy tanio? Za 8 szt ok 14zł\nZawsze mozna zajrzec do skupu butelek i odkupic od nich, umyc, odkazic i glanc pomada. W skupie chyba kosztuje cos ok 0,75zł\nJeszcze raz namawiam wszystkich do pójcia do jakiejs restauracji lub pub-u. Usiąsc przy barze pogadac z barmanem i poprosic o odkładanie butelek od wina. W ten sposób (od znajomego barmana) uzbierałem już nie małą kolekcję. Teraz czeka mnie mycie i wyparzanie. Może siarkowanie?\nJa dostaje systematycznie butelki po nowym bolsie. 5 walniec srubokret+mlotek i mam butelke gotowa (tzn pozbywam sie zabezpieczajacej kulki, ale moge swobodnie zakrecac). A po zmyciu nalepek wyglada bardzo elegancko. Dzisiaj wsadzilem do 3 egzemplarzy jeszcze lekko pracujace winko. Jutro odkrece i sprawdze na ile sa szcelne, ale z tego co bejrzalem to moga byc niezle\nPS. Innym rozwiazaniem jest totalne rozwalenie mechanizmu zamykajacego. Po takim zabiegu otrzymujemy buteleczke ktora prawdopodobnie w miare dobrze nadaje sie do korkowania (w miare dobrze bo jeszcze nie probowalem )\nzbierając butelki postawiłem na te po sobieskim. niby fajnie sie prezentowały ale..... postawienie wina na stół w takich butelkach nie wyglada najlepiej. teraz przechodze na butelki po winach i szampanach. w tych po sobieskim wino przechowywałem rok i było bardzo fajne\ni ja mam pytanie - czy wino można przechowywać w butelkach z gwintem oraz korkiem metalowym (butelki po wódce oraz whisky).\nZ tego co udało mi się przeczytać - owszem, można lecz największym minusem jest tutaj estetyka oraz zapewnienie odpowiedniego oddychania.\nNo właśnie - oddychanie wina przez korek. Ta sprawa jest tutaj dla mnie najważniejsza, dlatego wyprowadźcie mnie z błędu jeśli prawię farmazony:\n1) wino mocne (16%) lekko wytrawne, może być zalakowane/zawoskowane gdyż nie potrzebuje tak dużego dostępu powietrza.\nTak więc mogę je zakręcić + zalakować >> mogę również zrobić w laku kilka dziurek. Ponoć stosuje się taki zabieg.\n2) wino słodkie (13-14%) oddychać powinno. Więc może wystarczy samo zakręcenie metalowym korkiem, który jak wiadomo nie jest zbyt szczelny. Czy może jednak lakować + dziurki? a może korek metalowy + kapturki, który w jakiś tam sposób ograniczają dostęp powietrza.\nWino postoi max 4-6 mc i wyląduje w butelkach. Po prostu teraz nie mam na tyle finansów aby porządnie zabutelkować 60 litrów wina a gąsiory koniecznie muszę zwolnić pod kolejny trunek.\nzbierając butelki postawiłem na te po sobieskim. niby fajnie sie prezentowały ale..... postawienie wina na stół w takich butelkach nie wyglada najlepiej.\nW takiej sytuacji, wino przed podaniem można przelać do jakiejś ładnej karafki\nNie kombinuj z żadnymi dziurkami, lakiem i kapturkami. Wlej w butelki, zakręć i nie martw się niczym. O ile wino jest stabilne to może tak stać.\nSzkło po Bolsie model "maczuga" nieźle się komponuje wizualnie z miodami i nalewkami...\n(11-12-2015, 01:24)Orwell napisał(a): Szkło po Bolsie model "maczuga" nieźle się komponuje wizualnie z miodami i nalewkami...\nTak, szkło po Bolsie, Krupniku czy innych wódkach z winami w środku wygląda pięknie..Zwłaszcza kolorowe..\nJeżynowe - rubin, Tarnina bordowo-czerwona, DR - miodowy lub oranżowy, Jabłko - różowy, kwiat mniszka - jasno cytrynowy, agrest - intensywnie różowy, głóg - czerwonawy..


Rezerwy zmniejszyły straty do Bukowa – KS Unia Turza\nStrona główna > C klasa > Rezerwy zmniejszyły straty do Bukowa\nby admin - 24 maja 2021 27 maja 2021 0\nDzięki zwycięstwu 3:0 z Ruchem Bolesław i porażce Bukowa z Cyprzanowem nasz drugi zespół seniorów zmniejszył do dwóch punktów straty do liderujących od początku rozgrywek bukowian. Wczorajsza wygrana choć pewna, nie przyszła jednak łatwo, bowiem w drugiej połowie rywale mocno przycisnęli i tylko dzięki wspaniałej postawie Bartosza Kowalskiego turzanie zachowali czyste konto. Podopieczni trenera Szymona Sosny rozpoczęli niedzielne spotkanie z rozmachem, już w 1 min. powinni prowadzić, kiedy to po akcji Jakuba Kuczy zakotłowało się pod bramką Ruchu, ale najpierw Andrzej Tomaszek obronił strzał z bliska Tomasza Antończyka, potem piłka odbiła się od jednego z jego kolegów, ale i z tym rykoszetem poradził sobie bramkarz rywali wybijając futbolówkę w siatkarskim stylu tuż sprzed linii bramkowej. W 3 min. był już jednak bezradny wobec strzału naszego trenera w „długi” róg z 12 metrów. Młodzi turzanie nie zamierzali zwalniać tempa, ale brakowało im precyzji przy ostatnim podaniu czy też strzałach z dystansu. W 25 min. podobnie jak przy pierwszym golu znów Grzegorz Buczek kapitalnym podaniem obsłużył Szymona Sosnę, a ten efektownym uderzeniem pod poprzeczkę pokonał Tomaszka. Dwie minuty później po raz trzeci w tym meczu dał znać o sobie duet Buczek – S. Sosna, ale tym razem golkiper Bolesława obronił strzał Szymona z ostrego kąta. Do końca pierwszej części gry turzanie dominowali, a nieliczne kontrataki gości nasi defensorzy zatrzymywali w zarodku. W przerwie trener Unii dokonał trzech zmian i choć akurat zmiennicy spisywali się dobrze lub nawet świetnie, to niestety zmianie uległ styl naszej gry. Teraz to rywale dłużej utrzymywali się przy piłce i raz po raz zagrażali turzańskiej bramce. W 52 min. kontra bolesławian mogła zakończyć się kontaktowym golem, ale najpierw Jakub Barat w sytuacji sam na sam z Kowalskim zbyt długo zwlekał ze strzałem, w efekcie czego wycofał piłkę do nadbiegającego Dariusza Szuberta, ale jego strzał minął lewy słupek. Minutę później po stracie Krystiana Kozieła z dystansu uderzał Mariusz Fichna, ale zmierzającą w „okienko” piłkę w efektownym stylu na rzut rożny wybił Kowalski. Po nim skontrowali unici, Antończyk prostopadłym podaniem wysłał w bój Kuczę, ten próbował podcinką przerzucić futbolówkę nad wybiegającym Tomaszkiem, ale ta trafiła w jego plecy i jego koledzy wyekspediowali ją daleko do przodu. Wymiana ciosów trwała dalej, w 57 min. znów świetną interwencją popisał się Kowalski, który wyszedł obronną ręką z sytuacji sam na sam z najgroźniejszym wśród gości Mariuszem Juraszkiem. W 70 min. powinno być „po meczu” bowiem turzanie przeprowadzili efektowną akcję, Szymon Sosna wyłożył piłkę jak na tacy Jakubowi Kuczy, a ten będąc pięć metrów przed pustą bramką trafił w słupek!!! Ta niewykorzystana sytuacja mogła się zemścić na turzanach najpierw w 76 min., ale Kowalski znów uratował swój zespół, broniąc strzał Szuberta z 12 metrów, a potem w 81 min. po dośrodkowaniu z rzutu rożnego Tomasza Kloshka głową po ręce Kowalskiego w poprzeczkę trafił Paweł Gaida. W 84 min. to jednak turzanie „zamknęli” mecz, a zabójczą kontrę efektownym strzałem w „długi” róg zakończył Jakub Pieróg. W doliczonym czasie gry hattricka mógł skompletować nasz grający trener, ale jego strzał z ostrego kąta sparował na rzut rożny Tomaszek. Licznie zgromadzona publiczność zobaczyła bardzo interesujące widowisko, a goście udowodnili, że pozycja jaką zajmują w tabeli nie do końca odpowiada ich umiejętnościom. Za tydzień czeka unitów arcytrudne zadanie, gdyż zmierzą się z trzecim w tabeli Cyprzanowem, który przypomnijmy w sobotę ograł 4:3 lidera z Bukowa. Zadanie będzie o tyle trudniejsze, że w tym samym czasie pierwszy zespół Unii gra na wyjeździe w Łękawicy i trener Sosna nie będzie mógł liczyć na jakieś większe wzmocnienia, zresztą tych zawodników którzy mogą wspomóc rezerwy nie już zbyt wiele, bo rozgrywki IV ligi toczyły się pomimo pandemii bez przeszkód i większość naszych graczy przekroczyła już limit spotkań, który uniemożliwia im grę w drugim zespole. Liczymy jednak na to, że ci co wyjdą na boisko w Cyprzanowie udowodnią, że podobnie jak w większości spotkań radzili sobie bez wsparcia „kadrowiczów”, tak i tym razem wzniosą się na wyżyny swoich umiejętności, a kierowani przez będącego w rewelacyjnej dyspozycji Grzegorza Buczka dają nam i sobie powody do radości.\nKS UNIA II TURZA – LKS RUCH BOLESŁAW 3:0 (2:0)\n1 – 0 Szymon Sosna 3 min. asysta Grzegorz Buczek\n2 – 0 Szymon Sosna 25 min. asysta Grzegorz Buczek\n3 – 0 Jakub Pieróg 84 min. asysta Szymon Sosna\nSędziował: Stanisław Wieczorek. Widzów: 70. Żółte kartki: Mariusz Fichna, Jakub Barat\nKS UNIA II TURZA: Marcin Musioł (46. Bartosz Kowalski) – Cezary Chojka, Krystian Kozieł, Mateusz Wuwer, Przemysław Sosna (46. Jakub Pieróg) – Tomasz Antończyk (86. Mateusz Pyrzyński), Grzegorz Buczek (82. Szymon Juszczyk), Karol Kwiatkowski (66. Bartosz Wiaterski), Łukasz Adamczyk (46. Łukasz Dryja), Szymon Sosna – Jakub Kucza (88. Wojciech Zgrzendek). Trener: Szymon Sosna\nLKS RUCH BOLESŁAW: Andrzej Tomaszek – Robert Depta, Paweł Gaida, Tomasz Klohsek, Marcin Kirszniak – Krzysztof Masny (88. Szymon Kirszniak), Dariusz Szubert, Mariusz Fichna, Jakub Barat, Łukasz Lisowski (88. Dawid Szczepanek) – Mariusz Juraszek. Trener: Dariusz Pawłowski\nPosted on 25 października 2020 25 października 2020 0


Malowanie po numerach "Szczęście w Paryżu" | Sklep z zabawkami dla dzieci marcys-zabawki.pl\nMalowanie obrazu według numerów w formie kompletnego zestawu z pędzlami, farbami i płótnem\nKod produktu: MRS2525\nMalowanie po numerach to świetny sposób na spędzanie wolnego czasu. Specjalne zestawy malarskie pozwolą Ci na stworzenie niesamowitych dzieł – nie musisz być profesjonalnym malarzem.\nBogata kolekcja obrazów umożliwi Ci wybranie grafiki, która będzie sprawiać mnóstwo radości podczas jej tworzenia. Do wyboru jest cała gama tematyczna od pięknych krajobrazów czy urokliwych miasteczek, aż po wizerunki zwierzą czy abstrakcyjne ujęcia różnych postaci.\nZestaw malowanie po numerach, składa się z płótna z zarysem dzieła, instrukcji oraz farb. Poszczególne partie obrazu oznaczone są konkretnymi numerkami, te natomiast odpowiadają numerom barw zawartych w palecie, która dołączona jest do obrazu. Dodatkowym ułatwieniem jest z pewnością instrukcja, dzięki której krok po kroku dowiesz się, jak zacząć wielką przygodę ze sztuką.\nOdkryj swoje nowe hobby! Malowanie po numerach na płótnie nie wymaga dużych umiejętności malarskich ale daje niesamowitą satysfakcję z własnoręcznie wykonanego obrazu, który możesz zawiesić w swoim domu lub podarować komuś bliskiemu. Pozwól sobie na tworzenie i uwolnienie artystycznej duszy w sposób jaki Ci odpowiada. Być może zarazisz swoja pasją swoje dzieci lub przyjaciół. Zestaw również idealnie nadaje się na prezent.\n3 jakościowe pędzelki o różnej grubości\nFarby pakowane próżniowo\nRozmiar Obrazka (cm):\nSkala trudności (1-5):