Parlament UE stawia budżetowe warunki. Jest groźba odrzucenia unijnego budżetu - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesParlament UE stawia budżetowe warunki. Jest groźba odrzucenia unijnego budżetu\nautor: Dominika Ćosić12.03.2013, 06:51; Aktualizacja: 12.03.2013, 08:13\nPE nalega też, by przychody z podatku od transakcji finansowych przeznaczano przynajmniej częściowo na budżet UE jako rzeczywiste zasoby własne.źródło: ShutterStock\nJutro podczas sesji plenarnej w Strasburgu Parlament Europejski będzie głosował nad rezolucją w sprawie budżetu UE na lata 2014–2020. DGP poznał jej projekt. Jest tam jednoznaczna groźba odrzucenia porozumienia z ostatniego szczytu unijnego, jeśli nie zostanie przedstawiona nowelizacja projektu.\nParlament Europejski uzależnia swoją akceptację dla porozumienia budżetowego od kilku czynników. Jednym z nich jest wskazanie źródeł sfinansowania brakujących 18 mld euro po stronie wydatków w tegorocznym budżecie. – Z roku na rok dziura w budżecie była większa i trzeba ją było zasypywać środkami z kolejnych lat. To jest jak kula śniegowa – mówi eurodeputowana PO Sidonia Jędrzejewska. W budżecie europejskim nie może być deficytu, tymczasem od kliku lat płatności przechodziły na kolejne lata, ponieważ w bieżącym planie brakowało środków. Rok temu wydano o 9 mld euro więcej, niż przewidywał budżet. W tym roku zabraknie już wspomnianych wcześniej 18 mld euro.\nParlament chce też możliwości przenoszenia niewykorzystanych środków między poszczególnymi perspektywami budżetowymi oraz z roku na rok. Niewykorzystane euro miałyby przechodzić automatycznie na kolejne lata. Dziś wracają do krajów członkowskich.\nPostulat PE w tym obszarze jest zgodny z wizją KE, która zaproponowała, aby takie ruchome środki stanowiły 15 proc. puli. Wyjątkiem miałyby być kraje – w tym Polska – które tracą możliwość dopłacania do projektów pieniędzy z budżetów narodowych. W ich przypadku pomiędzy poszczególnymi liniami można byłoby przesuwać do 25 proc. środków. Teoretycznie brzmi to bardzo dobrze. Ale jest ryzyko, że obróci się przeciw ważnej dla Polski polityce spójności. Już wcześniej był pomysł, by niewykorzystane pieniądze z funduszy spójności przeznaczać na np. Fundusz Wzrostu przeznaczony do walki z bezrobociem i z którego korzystałyby głównie kraje Południa. Parlament chce także „znacznego zwiększenia inwestycji w innowacje, badania i rozwój, infrastrukturę i młodzież, realizację unijnych celów w zakresie zmian klimatu i energii”. Nalega, by udzielono mu wszelkich informacji dostępnych Komisji na temat poziomu uzgodnionych krajowych pul środków w ramach polityki spójności i rolnej, w tym odstępstw i konkretnych środków dla poszczególnych państw członkowskich. W przedstawionej PE wersji porozumienia budżetowego faktycznie nie ma rozpisanego szczegółowego podziału pieniędzy. Są tylko ogólne informacje.\nJak pisaliśmy wcześniej, PE nalega też, by przychody z podatku od transakcji finansowych przeznaczano przynajmniej częściowo na budżet UE jako rzeczywiste zasoby własne.\nZ polskiego punktu widzenia najbardziej niebezpieczny jest postulat o obowiązkowym przeglądzie realizacji budżetu po 3 latach. Przyjęcie tego punktu oznaczałoby, że po 3 latach obowiązywania przyszłej perspektywy finansowej dokonano by jej rewizji. Oznacza to ryzyko dla wieloletnich inwestycji, które Polska chciałaby przeprowadzić.\nRezolucja to forma prężenia muskułów przez PE. Parlament nie może co prawda odrzucić projektu budżetu, ale ma możliwość zablokowania jego wykonania. Wówczas zastąpiłyby go roczne prowizoria. – Eurodeputowani mogą odrzucić to porozumienie, co postawi w niezręcznej sytuacji kilka delegacji rządowych – twierdzi Janusz Lewandowski, unijny komisarz ds. budżetu. – Jestem jednak pełen optymizmu co do ich przebiegu i ostatecznych rozmów, które zaplanowane są na czerwiec – dodaje.\ngfh(2013-03-12 22:37) Zgłoś naruszenie 00\nJak to? A donek już tort pokroił, autobus przyszykował coby nas polaków o zdanie pytać... A tu takie coś...


Markus Carr nowym rozgrywającym Górnika - GÓRNIK WAŁBRZYCH\nMarkus Carr nowym rozgrywającym Górnika/ 2008-01-21 15:58:26 /\nNa poniedziałkowym treningu Górnika Wałbrzych pojawił się nowy zawodnik. Jest nim rozgrywający z USA - Marcus Carr. Nowy nabytek beniaminka ma 29 lat i mierzy 185 cm wzrostu. - Zawodnik w ciągu najbliższego tygodnia przejdzie badania lekarskie i będzie uważnie obserwowany przez sztab szkoleniowy - zdradza szczegóły dyrektor Górnika, Janusz Kozlowicz. - Najprawdopodobniej zagra również w meczu z Anwilem, po którym ocenimy jego przydatność do drużyny. Jeśli się sprawdzi, podpiszemy z nim kontrakt do końca sezonu - dodaje Kozlowicz.\nCarr zna dobrze realia występów w Europie. Po występach w lidze NCAA występował w klubach ze starego kontynentu. Najpierw rok na Węgrzech, a poprzedni sezon spędził w ekstraklasie francuskiej, gdzie w zespole Reims Champagne Basket zagrał w 34 spotkaniach i w ciągu 32 minut jakie spędzał średnio na parkiecie notował 14.2 punktu, 5.2 asysty, 2.9 zbiórki i 1.4 przechwytu.\n- Nie znam tego zawodnika, ma dobre statystyki, ale na co go stać okaże się na parkiecie - mówi trener beniaminka, Radosław Czerniak. - Ale gracz na pozycje 1-2 jest nam bardzo potrzebny - dodaje szkoleniowiec wałbrzyszan.\nJeszcze jedno Carr na Wegrzech grał w sezonie 2004/2005. W ilosci punktów zdobytych został sklasyfikowany na 16 miejscu w lidze ( 26 meczy - 441 punktów - 16.96 srednia)\nw tym samym czasie grał tam tez rozgrywajacy Gornika Tezale Archie , który w tej klasyfikacji zajał 25 miejsce ( 34 mecze - 517 punktów - 15.21 srednia)\nCo do ligi wegierskiej i statystyk M.Carra, to:\nwystapił w 26 meczach,srednio zdobywał 17 pkt. na mecz ( ze skutecznościa 2pts:45%, 3 pts. 25%, 1pts. 78%), miał 3.4 zbiórki na mecz, 4.7 asysty na mecz, 2.7 przechwytu na mecz.\nW weneueli wystepował w 2 zespołach: Guaiqueries de Margarita oraz Marinos de Anzoategui.\nLarry skoncz ta dyskusje, to ja podałem bledna informacje, pomylilem Ime Udoka z Ime Oudok; Damian to tylko sprostowal..\nDamian jak wedlug Ciebie 36 letni gracz (a znajac afrykanczykow pewnie ma z 40)konczy uniwersytet i idzie w drafcie...to chyba studiowal zaocznie i gral w druzynie uniwersytetu...to ty sie mylisz chodzi o ime udoke gracza San Antonio Spurs wiec czytaj ze zrozumieniem\nlol4 , i Larry czytanie ze zrozumiem sie wam kłania moi drodzy ...\nCos jeszcze o Markusie Carr - tak jak pisałem wczesniej chłopak został wybrany do Mobile Revelers ale raczej sobie tam nie pograł poniewaz w sezonie 2003/2004 taki zespól nie grał juz w lidze NBDL ( mozecie to sprawdzic wchodzac na strone tejze ligi i popatrzcie, ze nie mam tam statysk zawodnikow druzyny z Mobile...)\nOklahoma City Ballhawgs natomiast rozegrało w lidze ABA tylko jedno spotkanie (!!!)- zima 2004,przegrane zreszta i zespół został zlikwidowany i zastapiony przez druzyne Louisiana Cajun Pelicans.Żródło to Wikipedia.\nNie ma jak na razie chłopak szczescia do wybranych zespołów...\nLos Angeles Stars wystepowało w lidze ABA od jesieni 2003 (zrodło Answers.com), albo tylko w sezonie 2004/2005, potem zlikwidowani i zmieniono nazwe na Los Angeles Aftershock ( ta druzyna nie wystepuje w ABA). Co do tego ile tam gral w LA, to dotarłem do linku z ostatecznym skladem druzyn na sezon 2003/04 ( ale nie udaje mi sie go odpalic, dla ciekawskich - archiwum newsow ligi ABA) news z dnia 11/03/2003.\nAle długo tam chyba nie grał bo wg.oficjalnej strony druzyny (JKKS) juz w 2003 miał grac w Wenezueli..\nCo do przebiegu kariery w Wenezueli/Wegrzech/Francji to ja pasuje, moze znajdzie sie ktos inny zeby to pociagnac dalej\nNikt nikogo nie zwalnia!!!\nLudzie duchu sie pomylil a wy mu to wytykacie jakby jakas zbrodnie popelnil\nNie wazne ile gosc ma lat wazne zeby dobrze gral\nPozdro dla ducha. Wspolczuje takich komentarzy ; od duchaL jakos daje rade ;) gdzies przeczytalem, ze urodzony w 1988 i stad moj blad.\nDamian to Ty sie mylisz Ime Udoka to zupelnie inny gracz niz Ime Oduok....\nDamian Oduok gra u nas a Udoka nie jest z Nigerii i gra w San Antonio Spurs :P\nMarkus Carr jest urodzony w 1978 r więc ma 30 lat.w lidze francuskiej b.dobre statystyki i wszystkie mecze zaczynał w pierwszej piątce a to o czymś swiadczy.Jednak jego ekipa spadła z ligi! a glapa da sobie rade bo to straszny walczak\nWidze że nasz nowy nabytek starzeje się w oczach:) najpierw 20... potem 28 a już dzisiaj ma 29!:)\nlol Paweł kto Ci powiedzial ze zwalnia Glape ? Glapa gra jako 3 i zostaje w druzynie , Carr jest zamiast Kowalskiego ....\nPełny artykuł o nowym zawodniku (tam były te informacje)oto link:\nCo do tej "ciekawostki" to wielkie przepraszam za wprowadzenie w blad..:) Tak to jest jak sie spiesze i wszystkiego nie sprawdze dokladnie\nA tutaj link do draftu 2002)2003 do ligi NBDL\nW tym samym drafcie pojawia sie nazwisko Brandon Kurtz ( grał jakis czas temu w Polsce w ekipie z Włocławka) - to juz sprawdziłem dokładnie...:)\nPaweł kto powiedział że glapa jest na wylocie ?? O tym nie ma mowy a jeżeli będą chcieli tak zrobić to już widzę naszą reakcje\nCzyli Czerniak zwalnia kolejnego wychowanka. Dziwne bo glapa ma naprawde przyzwoity sezon.\nIme Udoka to gracz nba...;/\nthx-a skąd ty masz takie zródła :D?? ja szukałem troche o gościu i nic ciekawego niebyło :0 chyba ze umiesz j. angielski to inna sprawa :P:P pozdro duchu:) ; od ducha: pozdro :)\nIme Oduok !! a nei Udoka ...\nJeszcze pare doddatkowych informacji o tym zawodniku :\nMa najwiecej asyst w histori zespolu Cal State Northridge’s tj. 767, a takze stealsów 252 ( w ciagu czterech lat wystepow w tym zespole), na 119 meczy 109 razy wychodzil w pierwszej 5. Rekord ilosci punktow zdobytych w jednym meczu to 31, najwiecej steals w jednym meczu to 11.\nJest takze pierwszym zawodnikiem Cal State Northridge w historii, ktory został wybrany w drafcie do ligi NBDL jako 5 w 6 turze (inaczej z nr 45) w sezonie 2002/2003.\nCzyli papiery na gre ma, zobaczymy jak bedzie na parkiecie...\nJako ciekawostke dodam ze w tym samym draficie 2002/03 z numerem 31 został wybrany zawodnik Portland State - Ime Udoka\nnoo to raczej glapa już sobie nie pogra...ale wążne żeby był dobry drugi rozgrywający. oby się sprawdził:D\nDuchu chyba zrobiłeś błąd bo ten zawodnik ma 28 lat:)Brawa dla zarządu za sprowadzenie nowego zawodnika-słyszałem że jest on naprawde dobrym graczem=)pozdro ; od ducha: jeszcze musze to sprawdzic :)\non ma 28 lat a nie 20:P\nzawodnik ma 28 lat a nie 20!!\nNo proszę, możemy powiedzieć, że z takimi notami zawodnik może wprowadzić do składu coś porządnego. pozdrawiam :)\nFajnie, ale po pierwsze to on ma 29 lat, a nie 20, a po drugie w sportowych faktach piszą, że Archie grał słabo z Turowem, co jest jakąś pomyłką chyba.\nzajebiście;] czyli pozycje PG mamy silnie obsadzoną!\nCyba mala pomylka :-))\n"Markus Carr - 28-letni zawodnik".\ntak to prawda (sprawdzona informacja)\nAle raczej ten Pan na ławke :P , może będzie lepszym zmiennikiem niz Glapa .\nno no stasy niezle zobaczymy jaki okaze sie w praktyce:)\nZapraszam do typowania http://kangurello1988.ka.funpic.de/index.php\nCarr ma 28 lat;)\nChłop ma 28 lat, a nie jak napisane tutaj 20 :). Pozdrówka!\nale w sumie ma na bank 20lat tylko ci sportowych faktów się pomylili bo tylko MARKUS CARR grał w reims więc będzie dobry mówie wam :-)\nMarkus Carr – 28-letni zawodnik, mający za sobą doświadczenie m.in. w egzotycznej lidze wenezuelskiej.\nCarr poprzedni sezon spędził we francuskiej Pro A, gdzie bronił barw Reims Champagne Basket. W 34 meczach notował średnio 14,2 punktów, 5,2 asyst i 2,9 zbiórki.\nto on chyba nie ma 20lat!!!! ; od ducha: jeszcze musze to sprawdzic :)\nHmm może być ciekawy tylko teraz jest pytanie on będzie drugim czy pierwszym rozgrywającym ?? T. wypada czy zostaje\nZ tego co przeczytalem to on ma 28 lat a nie 20 ; od ducha: chyba racja - jeszcze musze to sprawdzic :)\nna sportowychfaktach jest napisane ze ma 28 lat nie 20:D


Robocza odzież ochronna - jak ją wybrać i dlaczego jest potrzebna? - budujeimieszkam.pl\nbudujeimieszkam.pl » Robocza odzież ochronna – jak ją wybrać i dlaczego jest potrzebna?\nNiektóre stanowiska pracy wymagają specjalnego podejścia, aby pracownik czuł się komfortowo i bezpiecznie podczas wykonywania swoich zadań. W takich sytuacjach powinniśmy zaopatrzyć się w odzież roboczą, a często także i ochronną. Na czym polega różnica pomiędzy tymi dwoma kategoriami? Do czego służą ubrania robocze, a do czego ochronne? Dlaczego powinniśmy o nie zadbać i po czyjej stronie stoi obowiązek zapewnienia odpowiedniego stroju dla pracownika?\n1. Odzież ochronna – do czego służy?\n2. Kto musi zapewnić ubrania robocze – pracownik czy pracodawca?\n3. Jak dobrze dobrać odzież BHP?\n4. Odzież robocza – na co zwrócić uwagę przy zakupie?\nOdzież ochronna – do czego służy?\nWykonując trudną pracę często jesteśmy narażeni na różne czynniki zewnętrzne, jak na przykład wysoka temperatura, iskry czy możliwość pobrudzenia się. Z tego względu wyróżniamy dwie kategorie ubrań, które ułatwiają poruszanie się w środowisku pracy:\nodzież robocza, która chroni nas przed brudzeniem się, jest wygodna, dopasowana do warunków, w których wykonujemy swoje zadania. Często również jest ona wykonana z materiału, który zapewnia naszą widoczność przy pracy;\nodzież ochronna, której zadaniem jest zapewnić nam bezpieczeństwo przed czynnikami, które mogłyby nam zaszkodzić, jak na przykład poparzenie czy upadek czegoś ciężkiego.\nKto musi zapewnić ubrania robocze – pracownik czy pracodawca?\nTo, kto odpowiada za zapewnienie odpowiedniej odzieży zależy w dużej mierze od stanowiska pracy. W przypadku, gdzie odzież ochronna jest niezbędna, pracodawca musi nas poinformować o konieczności jej stosowania, jak i zapewnić dostęp do niej. W sytuacji, gdy sami kupujemy odzież ochronną, pracodawca musi zwrócić nam za nią pieniądze. Podobnie dzieje się w sytuacji, gdy zniszczymy lub zabrudzimy swoje ubranie podczas pracy – za nie również powinniśmy otrzymać ekwiwalent.\nJak dobrze dobrać odzież BHP?\nWybierając odzież roboczą powinniśmy zwrócić uwagę na kilka czynników. Najważniejszym z nich jest odpowiednie dopasowanie ubrań i butów do naszej sylwetki – w stroju do pracy powinno być nam wygodnie i komfortowo, tak abyśmy mogli spokojnie spędzić w nim cały dzień. Odzież robocza musi być także dopasowana do warunków, w jakich pracujemy: nie może być zbyt ciepła ani za mało ocieplona, powinna zapewniać swobodny przepływ powietrza aby zapobiec nadmiernemu poceniu się i tak dalej.\nZ drugiej strony, odzież ochronna musi spełniać więcej wymagań. Przede wszystkim kolejne jej elementy muszą być zgodne z wszelkimi normami i przepisami, które regulują ubrania BHP. Dotyczy to takich czynników, jak odporność na niskie lub wysokie temperatury, elastyczność, wystarczająco wysoka twardość czy niemożność przecięcia materiału ostrymi przedmiotami. Odzież mająca nas chronić musi być również w odpowiednich kolorach, tak aby uczynić nas widocznymi w miejscu pracy – szczególnie, gdy wykonujemy swoje zadania już po zmroku.\nOdzież robocza – na co zwrócić uwagę przy zakupie?\nOdzież robocza BHP musi być odpowiedniej jakości i trwałości, aby faktycznie spełniała swoje zadanie. Z tego powodu powinniśmy zwrócić uwagę na wybierane podczas zakupów produkty. Warto wybrać profesjonalny sklep z odzieżą roboczą, który będzie w stanie zapewnić nam dostęp do najlepszych producentów ubrań roboczych. Dzięki temu nie tylko będziemy lepiej czuć się w pracy, ale również zakupione produkty posłużą nam na dłużej, niż ich tańsze odpowiedniki. Pamiętajmy również, by nie oszczędzać na elementach ochronnych – od ich sprawności często zależy nasze zdrowie, a czasem także i życie.\n← Brama garażowa rolowa czy segmentowa?\nEleganckie fotele do pokoju dziennego – jak wybrać, aby idealnie pasowały do wnętrza? →


Hotel Fajkier Wellness & Spa Zawiercie, Ogrodzieniec\nCisza, spokój, brak miejskiego zgiełku oraz bliskość urzekającej przyrody i atrakcje Jury Krakowsko - Czestochowskiej sprawia, że Hotel Fajkier Wellness&SPA to idealne miejsce na odpoczynek i relaks w SPA.\nJako Hotel Wellness posiadamy nowoczesny kompleks Wellness – Spa, gdzie do Państwa dyspozycji jest przestrony basen z atrakcjami wodnymi dla dorosłych i dla dzieci, dla których przygotowano ponadto bezpieczny brodzik, zachęcamy też do skorzystania z naszych dodatkowych atrakcji Spa – Wellness, w tym jacuzzi, strefy saun oraz gabinetów zabiegowych wraz z szeroką gamą zabiegów Spa. Do Państwa dyspozycji są między innymi masaże, różnorodne zabiegi na twarz i na ciało, a także zabiegi Wellness specjalnie dla dzieci.\nNasz przeszkolony i profesjonalny personel zawsze jest do Państwa dyspozycji – pomożemy w doborze odpowiednich zabiegów Wellness i Spa, aby dały one oczekiwane rezultaty. Uczestnictwo w nich da Państwu wyciszenie i pozwoli zadbać o zdrowie i urodę, a przy tym zapomnieć o codziennych problemach.\nZachęcamy Państwa do zapoznania się z naszymi specjalnymi pakietami pobytowymi uwzględniającymi usługi Wellness and Spa – to bardzo dobry pomysł na romantyczne chwile we dwoje, nie tylko podczas Walentynek, również na relaksujący weekend z koleżanką lub radosne wczasy rodzinne z dziećmi. Bardzo dobrą propozycją dla tych, którzy są stale w biegu, ale jednocześnie chcą znaleźć dla siebie chwilę na relaks, są nasze pakiety Day Spa, które nie zawierają noclegów. Również są one świetnym pomysłem na prezent dla bliskiej osoby, która potrzebuje odprężenia, na przykład na urodziny, imieniny, rocznicę, na Dzień Kobiet czy pod choinkę.\nNasz Hotel na Jurze czeka na Państwa w Kroczycach niedaleko miejscowości Zawiercie i Ogrodzieniec. Jest położony na malowniczym obszarze, który stanowi wyśmienite miejsce na odpoczynek skoncentrowany na Wellness i Spa. Jesteśmy również blisko Katowic, Krakowa oraz Częstochowy z bardzo dobrym dojazdem na miejsce. Doskonałe atrakcje dostępne w okolicy z pewnością dodatkowo uatrakcyjnią pobyt w naszym Hotelu!


Według koalicyjnego rządu, utworzonego w maju 2010 roku, ogólna liczba roszczeń odszkodowawczych zgłaszanych przez NHS Trusts podwoiła się. W reakcji na ten fakt, NHS ustaliła fundusz 15.6 mld £ na poczet działań prawnych związanych z roszczeniami - to wzrost o 79% do 8,7 mld w stosunku do budżetu z 2010 roku..\nPrzyjrzeliśmy się niektórym z najbardziej szokujących wypłat odszkodowań za zaniedbania medyczne z ostatnich dwunastu miesięcy.\nMaisha Najeeb: 24 milliony £\nW styczniu 2014 roku, rodzina trzynastoletniej Maishy Najeeb otrzymała odszkodowanie w wysokości 23 milionów £, po tym jak Szpital Great Ormond Street wziął odpowiedzialność za „zamieszanie” w wyniku którego Maisha doznała „katastroficznego i trwałego” uszkodzenia mózgu, przez co wymaga teraz całodobowej opieki do końca swojego życia.\nSąd Najwyższy zatwierdził ugodę, w myśl której fundusz NHS ma zapłacić 2,8 miliona funtów £ odszkodowania, plus 383.000£ corocznie aż Maisha ukończy 19 lat, i rosnąco aż do 423.000 £ rocznie do końca jej życia. Niektórzy eksperci orzekli, że średnia długość życia Maishy wyniesie około 64 lat.\nRobert Law: £ niejawne\nW maju 2014 roku Robert Law, pacjent po przeszczepie, otrzymał niepodaną do publicznej wiadomości, sześciocyfrową sumę, aby „odbudować swoje życie "po otrzymaniu w 2010 roku nerki od dawcy z agresywną postacią raka.\nSekcja zwłok przeprowadzona po przeszczepie ujawniła, że dawca cierpiał na "wewnątrznaczyniowego chłoniaka komórek B ', agresywną chorobę, która zazwyczaj zabija swoje ofiary w ciągu dwóch lat.\nPo diagnozie Robert Law, 62, z Wirral w Merseyside, musiał przejść sześć cykli chemioterapii. Pozostawiło to go z bólami mięśniowymi i stawowymi, neuropatią i koniecznością poruszania się za pomocą laski oraz korzystania ze stałej opieki zarówno lekarskiej, jak i psychologicznej. Pan Law o swoim stanie mówi tak:\nNHS Blood and Transplant potwierdził, że incydent był przyczyną błędu ludzkiego. Został on popełniony specjalistyczną pielęgniarkę, która nie ukończyła wymaganego szkolenia, w rezultacie czego, Pan Law otrzymał nerkę, która w normalnych okolicznościach, zostałaby odrzucona przez jego lekarza.\nAnn Milne: £ niejawne\nNHS Grampian zgodziła się wypłacić, na mocy ugody sądowej w Listopada 2014 roku, niepodaną do publicznej wiadomości, sześciocyfrową kwotę 56-letniej babci Ann Milne, która przeszła sześć miesięcy chemioterapii, zanim lekarze odkryli, że w ogóle nie jest ona chora na raka.\nAnn Milne została zdiagnozowana z terminalnym stadium raka wątroby w 2008. Po diagnozie przeszła agresywną chemioterapię, która miała uratować jej życie. Pani Milne i jej mąż Graeme usłyszeli, że lekarze nie mogą nic zrobić aby powstrzymać raka, a jedyną opcją jest chemioterapia, która da jej więcej czasu z rodziną.\nLiczba roszczeń dot. zaniedbań medycznych dramatycznie rośnie w ostatnich latach, i jest jasne, że państwowa służba zdrowia jest pod coraz większą presją. Chociaż nie możemy w tej chwili powiedzieć, jaki wpływ będzie to miało na służbę zdrowia w Wielkiej Brytanii, pozostaje faktem, że przypadki rażących zaniedbań medycznych, jak opisane powyżej, wywołują społeczny niepokój.


suchodaniec - osp.pl\nPożar sadzy spowodował zadymienie w całym domu\n24 września o 13:55 w naszej remizie zabrzmiały syreny alarmowe. Otrzymaliśmy wezwanie do pożaru domu jednorodzinnego przy ulicy Mickiewicza w miejscowości Suchodaniec. Do zdarzenia udaliśmy się dwoma zastępami w sile jedenastu druhów. Zadysponowano również jednostkę OSP Sucha oraz JRG Strzelce Opolskie dwoma zastępami. Po dotarciu na miejsce okazało się, że zapaliła się sadza w kominie, a dym...\nAgresywne szerszenie w ścianie budynku\n17 sierpnia o godzinie 18:07 zostaliśmy zaalarmowani do miejscowości Suchodaniec na ulicę Ligonia. Przyczyna to gniazdo agresywnych szerszeni zagnieżdżonych w szczelinie budynku mieszkalnego zamieszkałego przez starsze osoby z ograniczoną zdolnością poruszania się. Gniazdo usunęliśmy w 60 minut. Aby zapobiec odbudowie gniazda szczelinę spryskaliśmy środkiem odstraszającym owady. W akcji brało ...


Rycheza, pierwsza polska królowa. Miniatura w czerni i czerwieni (6182222) - Janina Lesiak - Książka, recenzja, streszczenie\nNielubiana przez polskich kronikarzy, dziejopisów i historyków, niedoceniana i prawie nieznana, była kobietą mądrą, dumną, przenikliwą i wyrastającą–j ponad czasy, w których żyła.\nKup książkę Rycheza, pierwsza polska królowa. Miniatura w czerni i czerwieni\nOpinie o książce - Rycheza, pierwsza polska królowa. Miniatura w czerni i czerwieni\nPrzeczytane:2021-04-23, Ocena: 6, Przeczytałam,\nPrzeczytane:2021-05-04, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2021,\nPrzeczytane:2021-03-26, Ocena: 5, Przeczytałam, Moje 2021,\nJanina Lesiak 0\nEleonora z Habsburgów Wiśniowiecka: miłość i korona\nBywa, że kobieta musi wybierać między obowiązkiem, stanowiskiem, władzą a miłością... W przypadku królowej taki wybór wydaje się oczywisty...


Uśmiech Oli czyli spotkała się Akademia Przyszłości i Fundacja Mam Marzenie - Margerytkowo\nUśmiech Oli czyli spotkała się Akademia Przyszłości i Fundacja Mam Marzenie\nNiby zwyczajne a jednak nie.\nWolontariusze Akademii Przyszłości budują plac zabaw dla grupki dzieci, w tym dwojga niepełnosprawnych. Jest to plac zabaw dość nietypowy, bo nie ma na nim huśtawek, karuzel i innych tego rodzaju urządzeń. Co więcej, to od inwencji samych wolontariuszy zależy, jak ostatecznie będzie wyglądał. Mają wszelkie materiały do jego stworzenia. Jeszcze godzinę wcześniej nie wiedzieli, że będą mieli takie zadanie. Mają godzinę na zbudowanie placu zabaw. Efekt przechodzi wszelkie oczekiwania. Jest kolorowo, wesoło i niebanalnie. Z pomysłem. Pojawiają się dzieci. Na początku speszone, nieśmiałe. Nieco przestraszone. Dwoje z nich na wózkach inwalidzkich. Opiekują się nimi wolontariusze Fundacji Mam Marzenie.\nGdzieś w grupie wolontariuszy stoi trochę zdystansowana, zamyślona dziewczyna. Angażowała się w tworzenie dekoracji, dmuchanie balonów i inne takie różności. Jednocześnie zastanawiała się: OK, ale czy dzieci faktycznie tego chcą? Dwoje z nich jest niepełnosprawnych, jak się będą czuli w takim miejscu? Czy nie przerazi ich tłum ludzi? czy na pewno będą się tu dobrze czuły? Czy to nie jest bardziej męczenie ich niż sprawianie przyjemności? Wątpliwości się mnożą. Kiedy widzi spięte minki dzieci, zaczyna myśleć, że miała rację. Dzieci na początku niepewnie podchodzą do kolejnych stawianych przed nimi zadań. Niepełnosprawnego chłopca podtrzymuje jego tata. Tęczową Księżniczką opiekuje się mama. Kilkuletnie maluchy z zapałem biegają do kolejnych atrakcji.\nDziewczyna patrzy i wątpi. Nie jest pewna niczego. To co się dzieje, zdaje się jej być zupełnie obce i myśli, ze to jedyne wydarzenie tych kilku dni, którego nie uzna za wspaniałe.\nA później przychodzi chwila, kiedy w jednej z części placu odbywa się zaaranżowana naprędce bajka-przedstawienie, której bohaterką jest Ola, Tęczowa Księżniczka. Na zakończenie bajki wszyscy zaczynają śpiewać "Chodź, pomaluj mój świat", a Olę jej mama trzyma w ramionach i kołysze. Ola się uśmiecha tak, że od tego uśmiechu stopniałoby niejedno serce z lodu. Dziewczyna, która miała taki dystans, nie ma serca z lodu. zrusza się. W oczach pojawiają się łzy. Nie umie ich zatrzymać. Później już nie chce. W tej jednej małej chwili zdaje sobie sprawę, jak wiele by zrobiła, by jakieś dziecko tak się uśmiechnęło, jak Ola. Mimo wszystko.\nWychodzi na korytarz. Płacze, ale inaczej niż zwykle. Nie dlatego, że jej smutno. Płacze ze wzruszenia, płacze nad tą warstewką lodu na jej sercu, która właśnie topnieje. Podchodzi do niej ktoś, podaje chusteczkę, uśmiecha się.\n-Rozumiem cię...- mówi.\nA dziewczyna już wie, że choćby nawet nie wiem, jak chciała, nic już nie będzie takie samo. Zresztą, ona już tego nie chce, by było jak wcześniej.\nWiem o tym, bo to ja jestem tą dziewczyną.\nPoniżej link do filmiku o placu zabaw:\nNajbardziej interaktywny plac zabaw na świecie


Każdy z nas po 40. roku życia zacznie nosić okulary. Ostrzegają optometryści. Kim są? - plus.gs24.pl\nKażdy z nas po 40. roku życia zacznie nosić okulary. Ostrzegają optometryści. Kim są?\nPrzypominamy sobie o nich, gdy zaczyna szwankować wzrok, ale bez pracy optyków i optometrystów nie może dziś istnieć żadna z zaawansowanych branż technologicznych. Zawód optometrysty nie jest zawodem regulowanym, podobnie jak kiedyś miało to miejsce w fizjoterapii. Ale optometrystów przybywa. O zagadkach zawodu opowiada Anna Chomicka, biofizyk, optyk, optometrysta ze szpitala św. Wojciecha w Poznaniu.\nW okularach człowiek wygląda poważniej?\nOkulary najczęściej utożsamiane są z mądrością i inteligencją osoby, która je nosi. Należy jednak pamiętać, że moda okularowa obecnie to wybór opraw we wszystkich możliwych kolorach i w wielu materiałach - od opraw plastikowych przez drewniane po stopy metali szlachetnych.\nPolecamy: Kiedy dla małych dzieci nie ma miejsca w domach, pozostaje im tylko szpitalne łóżko\nCzy okulary mogą także mówić o naszym statucie materialnym?\nOczywiście, że mogą. Tak jak niektórzy lubią podążać za markami luksusowymi jeśli chodzi o ubrania, również można znaleźć coś dla siebie w zakresie opraw okularowych.\nW doborze okularów także podążamy za modą. Kiedyś modne były soczewki, dziś do łask znów wracają binokle. Zauważa Pani taki trend?\nTo zależy. Moda na okulary i akceptacja konieczności ich noszenia to dwie różne sprawy. Najczęściej pacjent z niewielką wadą\nPiotrhukalo Zawód optometrysty nie jest zawodem regulowanym, podobnie jak kiedyś miało to miejsce w fizjoterapii. Ale optometrystów przybywa.\nwzroku chętnie nosi okulary, pacjenci z wysokimi wadami wzroku sięgają po soczewki kontaktowe, czy zabiegi usuwające wadę wzroku - laserową korekcję, czy zabiegi wewnątrzgałkowe. Jeśli ktoś ma wadę -10 D nie widzi wyraźnie nic z bliska po przebudzeniu, to normalnym jest marzenie o wyraźnym widzeniu bez okularów.\nA tak z biznesowego punktu widzenia, uważa Pani, że człowiek na stanowisku, powiedzmy prezesa, w okularach prezentuje się dużo lepiej, wzbudza zaufanie?\nWizerunkowo może i tak. Trzeba pamiętać, że każdy z nas po 40 roku życia zacznie nosić okulary, więc warto się z tą myślą oswoić.\nKażdy? Dlaczego? Nawet jeśli będziemy regularnie chodzić na badania?\nTak. Przyczyna leży w osłabiającej się z wiekiem akomodacji. Akomodacja jest mechanizmem, dzięki któremu soczewka wewnątrzgałkowa zmienia moc w taki sposób, aby ludzkie oko bez wady wzroku widziało dobrze nie tylko na dalekich odległościach, ale również bliskich. Po 40 roku życia następuje osłabienie tego mechanizmu, czyli presbiopia nazywana inaczej starczowzrocznością.\nZobacz: Starość u każdego człowieka przebiega nieco inaczej. Naukowcy wyróżnili 4 typy starzenia się, tzw. ageotypy [WYNIKI BADANIA]\nStarczowzroczność? To brzmi brutalnie.\nFizjologia niestety jest nieubłagana. Mimo że coraz dłużej zachowujemy młody wygląd, jesteśmy aktywni zawodowo, uprawiamy sporty, to pewnych procesów w organizmie nie jesteśmy w stanie zatrzymać. To, czy osoba około 40 roku życia będzie kilka lat wcześniej, czy później nosić okulary do czytania zależy wyłącznie od wady wzroku jaką posiada do dali.\nJeśli pacjent jest krótkowidzem (ma okulary potocznie nazywane minusami) dodatek do czytania pojawi się, ale zauważy, że bez okularów widzi lepiej. Osoba nadwzroczna (ma wadę „plusową” do dali ) zauważy istotne pogorszenie widzenia z bliska i będzie wcześniej odczuwała dolegliwości związane z niewyraźnym widzeniem.\nCzyli można by powiedzieć, że ta krótkowzroczność nie jest taka zła?\nKrótkowzroczność to wada wzroku, jak każda inna. To, co zazwyczaj wywołuje strach, to niepewność jej pogłębiania się jeśli się pojawi w młodym wieku. Należy pamiętać, że oko krótkowzroczne jest również bardziej narażone na odwarstwienie siatkówki. Ważne, aby oko z wadą wzroku miało stałą i prawidłową ostrość wzroku w korekcji.\nOkuliści biją na alarm: prawie połowa Polaków w wieku 16-54 lata potrzebuje korekcji wzroku. Z czego to wynika?\nZe starczowzroczności pojawiającej się po 40. roku życia i niestety tendencji wśród dzieci i młodzieży do ciągłego przebywania w pomieszczeniach przy urządzeniach elektronicznych. To niestety sprzyja kształtowaniu się wad wzroku - szczególnie któtkowzroczności. Dlatego warto nauczyć swoje dzieci nie tylko obsługi nowoczesnych technologii, ale również znaleźć sposób by zachęcić je do aktywności fizycznej. Lepiej dla dziecka będzie jeśli znajdziemy sport, który polubi, niż kupimy mu nowy model smartfona.\nZdrowe jest noszenie soczewek, np. takich, po których zmienia nam się kolor oczu?\nKażda soczewka kontaktowa, również taka która zmienia kolor oczu powinna być dobrana podczas badania. W czasie takiego doboru ocenia się nie tylko moc korygującą naszą wadę, ale dobiera średnicę soczewki i promień krzywizny, a także rodzaj materiału i tryb noszenia.\nPrzy zachowaniu prawidłowego ułożenia soczewki kontaktowej na powierzchni oka oraz stosowania się do zaleceń higieny i pielęgnacji soczewki można z powodzeniem je użytkować.\nWażne, żeby nie działać na własną rękę, tylko zgłosić się na badanie do optometrysty lub okulisty.\nNo właśnie - czym różni się zawód optyka od optometrysty i gdzie w tym wszystkim rola okulisty?\nSprawa w Polsce jest dość skomplikowana, a optometria stosunkowo młoda.\nW Stanach Zjednoczonych od dziesiątek lat są trzy podstawowe zawody zajmujące się opieką nad stanem układu wzrokowego: optyk, optometrysta (w stanach OD, ang. Optometry doctor); okulista (MD, ang. Medicine doctor). Optometrysta zajmuje się co do zasady doborem każdego rodzaju korekcji - okularów, soczewek kontaktowych, pomocą dla słabowidzących, ale również mierzy wszystkie parametry układu wzrokowego - również dla chirurga okulisty - co w Polsce jest mniej spopularyzowane.\nOkulista zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem chorób układu wzrokowego, w zależności od specjalizacji wykonywaniem zabiegów okulistycznych.\nOptyk z kolei szlifuje soczewki okularowe i wstawia je w oprawkę zgodnie z receptą okularową.\nW Polsce, niestety, zawód optometrysty nie jest zawodem regulowanym, podobnie jak kiedyś miało to miejsce w fizjoterapii. Optometrysta kończy studia licencjackie bądź magisterskie z danej dziedziny. Ja akurat kończyłam Wydział Fizyki UAM w Poznaniu i jestem po pierwszym stopniu studiów z zakresu Biofizyki o specjalności optyka okularowa oraz studiów II stopnia z zakresu Biofizyki o specjalności optometria. Takie studia, mają w swoim programie przedmioty zarówno typowo ścisłe, związane z fizyką, matematyką czy chemią, ale również pełne spektrum z zakresu anatomii czy fizjologii człowieka.\nWspomniała Pani, że optometrysta nie jest jeszcze zawodem regulowanym w Polsce. Co to w praktyce oznacza?\nW praktyce oznacza to, że badanie może przeprowadzać osoba, która nie jest po studiach, a jedynie po kursach z zakresu doboru mocy soczewek okularowych.\nWedług fundacji Watch Health Care, która śledzi czas oczekiwania na wizyty u specjalistów realizowane w ramach NFZ, na badanie u okulisty polski pacjent czeka średnio dwa miesiące. Czy optyka może zastąpić optometrysta?\nJeśli chodzi o dobór okularów czy wizytę pierwszego kontaktu związaną z układem wzrokowym, jak najbardziej. Ważne, aby trafić do „prawdziwego optometrysty”, czyli osoby, która kształciła się wiele lat po to, aby wykryć wszelkie problemy medyczne i w razie potrzeby odesłać pacjenta do okulisty. Niestety, z uwagi na brak wcześniej wspominanych regulacji, można trafić na osobę, która została jedynie przeszkolona za zakresu doboru okularów i może pewne aspekty podczas takiego badania przeoczyć, lub nieprawidłowo dobrać korekcję.\nMożna specjalistę zapytać zawsze o Numer Optometrysty.\nJest to numer nadawany przez Polskie Towarzystwo Optometrii i Optyki w celu potwierdzenia, że dana osoba ukończyła studia z zakresu optometriii. Należy jednak pamiętać, że specjalista w świetle obecnie panujących przepisów nie musi wystąpić o nadanie takiego numeru.\nDlaczego ważna jest współpraca optyka z optometrystą?\nOdpowiedź na to pytanie jest prosta - po to, aby okulary były prawidłowo przepisane, wykonane i aby pacjent widział lepiej.\nChociaż w Polsce mamy ok. 1,5 tys. optometrystów, a ich liczba stale wzrasta, pacjenci często nie wiedzą, czym się oni zajmują i kiedy warto się do nich wybrać. Jak przebiega kariera zawodowa?\nBardzo różnie. Zależy to trochę od możliwości i potrzeb optometrysty. Najczęściej jednak optometrystę spotka się w zakładzie optycznym; w większości klinik prywatnych i powoli zaczyna się rynek zmieniać jeśli chodzi o placówki publiczne.\nW optometrii można zajmować się wyłącznie doborem okularów i soczewek kontaktowych, przeprowadzać trening wzrokowy we współpracy z okulistą dla dzieci z chorobą zezową, czy, jak ma to miejsce w moim przypadku, specjalizować się w korekcji nietypowych, wysokich wad wzroku i pracować w szpitalu lub klinice okulistycznej bezpośrednio przy planowaniu zabiegów laserowej korekcji wad wzroku, czy obliczeniach soczewek wewnątrzgałkowych, wszczepianych podczas zabiegów usunięcia zaćmy.\nJak często przychodzą klienci, którzy mają źle dobrane okulary?\nDobór korekcji okularowej jest badaniem subiektywnym, czyli takim, które opiera się na odpowiedziach udzielanych przez pacjenta. W pomiarach czasami mogą występować rozbieżności, należy jednak umiejętnie identyfikować ich źródło. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że niestety zdarzają się najczęściej błędnie zamontowane, bądź błędnie dobrane konstrukcje soczewek progresywnych - czyli takich, gdzie w okularach pacjent może widzieć wyraźnie na każdej odległości. Pacjent bardzo często szuka pomocy, bo nie może w tych okularach funkcjonować. Moją rolą jest identyfikacja problemu, a rolą zakładu optycznego zrealizowanie tak zwanej gwarancji adaptacji - czyli zapewnienie pacjentowi wymiany soczewek, zmiany montażu lub mocy (w zależności od danego producenta są różne zasady takiej gwarancji adaptacji).\nCzy wiele osób decyduje się na zabieg laserowej korekcji wzroku? Dlaczego?\nLaserowa korekcja wzroku wykonywana jest od wielu lat. Już w latach 70. Fiodorow wykonywał pierwsze zabiegi keratotomii radialnej; Jose Barraquer w latach 50’ wynalazł mikrokeratom, czyli urządzenie dzięki któremu można było udoskonalać zabiegi LASIK. To wszystko przełożyło się na większą dokładność, przewidywalność zabiegów i dało możliwość lepszego widzenia osobom z wadami wzroku. W Szpitalu Św. Wojciecha, w którym pracuję, kwalifikujemy pacjentów i planujemy zabiegi, w wyniku których można usunąć wadę wzroku do -10D (laserowa korekcja); do -20 D (doszczepianie soczewek fakijnych); bądź wady większe jak -20 D - w takich przypadkach łączy się wspomniane dwa typy zabiegów. Trzeba zrozumieć potrzeby pacjenta - przy grubych soczewkach okularowych, nieestetycznych z punktu widzenia pacjenta okularach, pogarsza się również zdrowie psychiczne i jakość życia.\nJak przebiega laserowa korekcja wzroku? Z czym się wiąże?\nUsunięcie wady wzroku w wyniku laserowej korekcji, czy innych zabiegów to zastąpienie konieczności noszenia okularów, czy soczewek kontaktowych. Zabiegi trwają do 15 minut na oboje oczu, jedynie w przypadku zabiegów wewnątrzgałkowych nieco dłużej. Pacjent od razu po zabiegu jest w stanie funkcjonować, niemniej przez pierwsze doby ma nadwrażliwość na światło i odczuwa łzawienie - można o przyrównać do bardzo silnego stanu zapalnego spojówek.\nJakie wyzwania stoją przed branżą optyczną?\nNadążanie za postępem technologicznym nie tylko w optyce, ale również w okulistyce.\nKiedy zaczynałam studia moim marzeniem było, móc pracować według modelu amerykańskiego we współpracy z chirurgiem okulistą po to, aby zwiększać dokładność zabiegów i efektywność pracy. Udało się.\nTeraz moim marzeniem jest uporządkowanie branży i edukacja w zakresie podnoszenia jakości świadczonych usług po to, aby pacjent otrzymywał kompleksową usługę opieki nad wzrokiem, czyli w zależności od potrzeb dowiadywał się o sposobach korekcji, jaka w jego przypadku byłaby możliwe. Branża optyczna musi postawić na wsparcie regulacji zawodu optometrysty w Polsce po to, aby podnosić jakość badań wzroku w Polsce.\nPonadto pacjenci 40+, czyli ci którzy muszą korzystać z dwóch par okularów nadal pozostają wyzwaniem zarówno dla branży optycznej jak i chirurgii refrakcyjnej. Pracując gdzieś pośrodku tych dwóch branż, mam dobre doświadczenia z każdym z tych dwóch rozwiązań.\nWażne, aby nie tylko słuchać co mówi pacjent, ale również to słyszeć.\nszpital św wojciecha w poznaniu


Stylowe damskie etui slim na papierosy czerwone skóra naturalna\nDamskie skórzane etui na papierosy czerwone SLIM\n Kod produktu uniw-9565\nPraktyczne etui na papierosy w wersji slim, w kolorze czerwonym. Wykonane ze skóry naturalnej. Niezbędny dodatek dla eleganckiej kobiety.\nSkórzane etui na papierosy Felice FA14 SLIM to niezawodny dodatek dla każdej palącej kobiety. Dzięki nim zasłonisz niepotrzebne obrazki!\n
NOWOŚĆ MARKI FELICE- SKÓRZANE ETUI NA PAPIEROSY/PAPIEROŚNICA FA14 STANDARD!

Skórzane etui na papierosy Felice FA14 to niezawodny dodatek dla każdej palącej kobiety. Dzięki nim zasłonisz niepotrzebne obrazki!

Skórzane etui FA14 pomieści paczkę papierosów ręcznie robionych lub zakupionych w sklepie. Doskonale sprawdzi się podczas spotkań ze znajomymi, a także w codziennym użytkowaniu. Na przodzie etui widoczna jest metalowa blaszka z logo Felice

Etui FA14 dostępne jest w różnych kolorach oraz w rozmiarze SLIM!

Każde etui na klucze zapakowane jest w specjalne opakowanie sygnowane logo producenta.

 Właściwości modelu Felice FA14 STANDARD :

materiał: skóra naturalna

wysokość (cm): 10 cm

szerokość (cm): 6,5 cm

głębokość: 3 cm

produkcja: Polska

\n
NOWOŚĆ MARKI FELICE- ETUI NA PAPIEROSY/PAPIEROŚNICA FA14 SLIM!

Etui na papierosy FA14 SLIM to niezawodny dodatek dla każdej palącej kobiety. Dzięki nim zasłonisz niepotrzebne obrazki!

Pomieści paczkę papierosów ręcznie robionych lub zakupionych w sklepie. Doskonale sprawdzi się podczas spotkań ze znajomymi, a także w codziennym użytkowaniu. Na przodzie etui widoczna jest metalowa blaszka z logo Felice

Etui FA14 SLIM dostępne jest w różnych kolorach!

Każde etui na klucze zapakowane jest w specjalne opakowanie sygnowane logo producenta.

 Właściwości modelu Felice FA14 SLIM:

materiał: eco skóra

wysokość (cm): 11cm

szerokość (cm): 6,5 cm

głębokość: 2 cm

produkcja: Polska

\nZestaw czarny: wizytownik +...


karta Archives » Darmowa Pożyczka\nSprzedam zarejestrowane karty sim Chociwel PLAY zadzwoń lub wyślij sms na 887332665\n1 sierpnia 2019 1 sierpnia 2019 Woźny PortaluLeave a Comment on Sprzedam zarejestrowane karty sim Chociwel PLAY zadzwoń lub wyślij sms na 887332665\nZarejestrowane karty play – komfort i anonimowość Przepis rejestrowania numerów jest mocno uciążliwy. Zarówno dla osób już posiadających numer oraz dla tych, chcących bez problemu zakupić drugi numer.\nZarejestrowane karty sim Paczków sprzedam zadzwoń 887 332 665\n23 lipca 2019 23 lipca 2019 Woźny PortaluLeave a Comment on Zarejestrowane karty sim Paczków sprzedam zadzwoń 887 332 665\nZachowaj anonimowość – skorzystaj z zarejestrowanej karty prepaid – przymusowa rejestracja kart stała się obowiązkiem. w momencie kupowania karty przymusowe zostało przedstawienie danych personalnych takich jak: imię, nazwisko a także numer pesel.\nZarejestrowane karty sim Siedlce sprzedam zadzwoń 887 332 665\n23 lipca 2019 23 lipca 2019 Woźny PortaluLeave a Comment on Zarejestrowane karty sim Siedlce sprzedam zadzwoń 887 332 665\nZatrzymaj anonimowość – skorzystaj z zarejestrowanej karty prepaid – przymusowa rejestracja kart stała się obowiązkiem. w chwili zakupu karty obowiązkowe stało się wypisanie danych osobowych takich jak: imię, nazwisko i numer pesel.\n23 lipca 2019 23 lipca 2019 Woźny PortaluLeave a Comment on Zarejestrowane karty sim Płoty sprzedam zadzwoń 887 332 665\nZachowaj anonimowość – skorzystaj z zarejestrowanej karty prepaid – należna rejestracja numerów stała się koniecznością. w czasie zakupu startera obowiązkowe jest przedstawienie danych personalnych takich jak: imię, nazwisko a także numer pesel.


Ameryka nie istnieje - Wojciech Orliński • BookLikes (ISBN:9788375137422)\n„Ameryka nie istnieje” to kolejny – obok „Kobiety na motocyklu” Anny Jackowskiej i „Tygla” Piotra Kossowskiego tytuł z nowej serii Pascala „Mój prywatny świat”. Wojciech Orliński, znany dziennikarz, pisarz i publicysta, zaprasza do Ameryki, ziemi obiecanej popkultury. Jest to zarówno relacja... show more\n„Ameryka nie istnieje” to kolejny – obok „Kobiety na motocyklu” Anny Jackowskiej i „Tygla” Piotra Kossowskiego tytuł z nowej serii Pascala „Mój prywatny świat”. Wojciech Orliński, znany dziennikarz, pisarz i publicysta, zaprasza do Ameryki, ziemi obiecanej popkultury. Jest to zarówno relacja podróżnika, który przemierzył setki kilometrów tego ogromnego kraju, dziennik spotkania z rzeczywistymi krajobrazami i realnymi ludźmi, jak i fascynujące rozważania o Ameryce reprodukowanej na ekranie telewizorów, w filmach, powieściach, komiksach, piosenkach i grach komputerowych. Autor przedstawia nietypowe szlaki i miejsca, takie jak „zagubione autostrady” i „ghost towns” – wymarłe miasta, w których m.in. dzieje się akcja znanych filmów („Autostopowicz” w Amboy, „Bagdad Cafe” w... Bagdadzie na pustyni Mojave). Pisze o Disneylandzie, którego – cytując Jeana Baudrillarda – „jawna nierzeczywistość ma odwrócić uwagę od skrywanej nierzeczywistości pobliskiego Los Angeles”, o Missisipi, gdzie dzieje się akcja słynnego filmu Alana Parkera i o przedstawionym tam mieście, którego burmistrz, o ironio, jest teraz „czarny jak głos Louisa Armstronga”, o Las Vegas z sylwetką Gór Źródlanych na horyzoncie i pustynią za rogatkami, Dolinie Krzemowej, Nowej Anglii... Sięga do dziecięcych marzeń o piciu whisky w saloonie na Dzikim Zachodzie i nostalgii za Route 66. Wreszcie skupia się na Ameryce spisków, konspiracji, szalonych teorii i wiecznego braku rozstrzygającego dowodu na cokolwiek, Ameryce, „co do której nie mamy do końca pewności, czy istnieje, bo wszystko tu jest tak bardzo tajne, że choćby przyszło tysiąc komisji kongresowych i każda z nich powołała tysiąc świadków – to w efekcie tylko będziemy mieli kolejne sekrety dotyczące sekretności sekretów”. Jest ciągle w drodze, od wybrzeża do wybrzeża, od jazzu do hip-hopu, od fikcji do rzeczywistości (i vice versa). Świetna literatura i doskonała intelektualna rozrywka.


Barbara Jonscher jest bliżej / WYSTWA w Artissimie - Alternatywne.pl\nBarbara Jonscher jest bliżej / WYSTWA w Artissimie\nKiedy szła chodnikiem ospałej jeszcze Bydgoszczy, szarzy przechodnie mogli tylko przemykać między koronkami jej woalu – pewnie wracała z teatru albo szła na bankiet – tylko co zrobiłaby z tymi pudlami, które z właściwą sobie ekstrawagancją dreptały tuż za jej butami…?\nW połowie lat 20. w bydgoskim mieszkaniu bywalczyni salonów wcale nie ucichło, kiedy na świat przyszła Barbara Jonscher, przyszła malarka, która zdąży wykształcić się, zebrać owacje na wystawach, napełnić swoimi rysunkami prasę, żeby na końcu zagubić się gdzieś w cieniu, na nieżywej ścianie muzeum.\nWystawa prac Barbary Jonscher w warszawskiej Artissimie\n– wernisaż 13 czerwca 19.00\nBarbara Jonscher – co powstało w głowie malarki, która wznosiła toasty z Iwaszkiewiczem, Mironem Białoszewskim i Rubinsteinem?\n„Barbara Jonscher już od początku nie zapowiadała się — jak pisał Zygmunt Kałużyński — „jako ornamentator saloników neo-mieszczuchów”, a zamiast tego podejmować miała ton eleganckiego, wewnętrznego liryzmu, znacznie bliższego nowoczesnemu pięknu. Inwestor słyszał już takie czarowanie w bramie? Bardzo prawdopodobne, tyle że w bezkresnym morzu pustych ckliwostek Barbara Jonscher nie zanurzyłaby nawet stopy — malowała czule, ale jej nastrojowość nie zamykałasię w parze delfinów na tle zachodzącego słońca, tylko w łagodnie opuszczonych łbach koni, nastroszonych ptasich piórach i rozwichrzonych, jakby przedburzowych widokach pola. Umiejętnie zarysowane na papierze, kosztują teraz poniżej 5 tys. zł, podczas gdy kilkadziesiąt lat temu trzęsły się od oklasków na wernisażach albo nasiąkały rozlaną kawą, jak wszystkie dzieła, drukowane z rozmachem w prasie.”\n– fr. „Przepis na powidła barbarowe”, Puls Biznesu\nBarbara Jonscher – źle umarła\nTak, jak w architekturze utarł się termin „źle urodzonych”, tak Barbara Jonscher niefortunnie odeszła – w przeciwieństwie do dorobku Aliny Szapocznikow, z którą była zaprzyjaźniona, zamiast przedostać się do świadomości kolekcjonerów, utknęła w muzeum.\n“Barbara Jonscher mogłaby podzielić się biografią z wieloma artystami – a szczególnie artystkami – doby PRL, którzy również odnosili sukcesy, wystawiając swoje prace, a nawet uczyli młodsze pokolenie, ale odeszli w czasie ponurych zawirowań lat 80. Malarka zmarła w 1986 r. bezdzietnie, a wykonawcy jej testamentu zdecydowali, że najstosowniej będzie, jeśli jej uznany już wtedy dorobek trafi do zbiorów muzeów. Część spuścizny została zapisana na cele dobroczynne, część zasiliła magazyny i ściany instytucji, w których nikt nie zadbał, żeby ożywiać o nich pamięć. Wystawa, która będzie prezentowana w Artissimie od środy, pokazuje różne okresy jej twórczości, jak również to, ile specjaliści mają jeszcze do zrobienia – mówimy o postaci niezwykle ważnej dla życia artystycznego, a jednocześnie czekającej jeszcze na monografię i w pełni zasłużoną rynkową popularność.”\n– dr Monika Bryl, Artissima\nKliknij, żeby przejść na stronę domu aukcyjnego\nCZYTAJ W MINUTĘ: Cztery ekscesy Wojciecha Kossaka Jak wyglądałby nobliwy polski salon, gdyby najpierw Juliusz, później Wojciech,...\nMarcin Rząsa: tam w rogu stoi ktoś nie stąd W drzewach, w koronach drzew, pod sutymi sukniami liści, pod...


Art Histery: Rembrandt, Riepin i Lenin\nRembrandt, Riepin i Lenin\nPowszechnie wiadomo, że Lenin i Stalin za sztuką awangardową nie przepadali, aczkolwiek ten pierwszy wykorzystał kubofuturystów i suprematystów do promocji rewolucyjnych treści. Jak pisał założyciel radzieckiej Rosji “są dwa narody w każdym współczesnym narodzie – powiemy wszystkim nacjonal-socjalistom. Są dwie narodowe kultury w każdej narodowej kulturze. Istnieje wielkoruska kultura Puriszkiewiczów, Guczkowych i Struwe – ale istnieje też wielkoruska kultura charakteryzująca się takimi nazwiskami jak Czernyszewski i Plechanow. Takie same dwie kultury istnieją u Ukraińców, jak i w Niemczech, Francji, Anglii, u Żydów itd.”. W okresie dominacji socrealizmu próbowano rozumieć te słowa w ten sposób, że należy stale łączyć elementy “postępowe” wykorzystywać w nowych warunkach. Jak pisał swojego czasu G. Niedosziwin w artykule “O zagadnieniu ludowości w sztuce radzieckiej”: “nie interesują one nas jednak jako dziedzictwo w swej szlachecko-stanowej ograniczoności, lecz w swej ogólnoludzkiej postępowej treści, która jest jednym z ogniw rozwoju rosyjskiej narodowej w formie artystycznej kultury”. Cóż ma z tym wspólnego Rembandt? W “Nowym mirze” z 1935 r., jednym z istotniejszych pism propagujących doktrynę socrealistyczną po jej oficjalnym przyjęciu w 1934 r., socjalistyczny realizm określono jako “Rembrandta, Rubensa i Riepina sprowadzonych do służby klasie robotniczej”. W ocenie A. Lebediewa, E. Melikadze, A. Michaiłowa i P. Sysojewa to tych malarzy Lenin uznawać miał jako artystów, od których należy się uczyć i ich dorobek potraktować jako początek dla spodziewanych pokoleń lepszych, komunistycznych twórców.\n“Portret starej kobiety” Rembrandta to jedno z licznych jego dzieł, jakie oglądać można w petersburskim Ermitażu. “Iskusstwo” nie raz pisało, że socjalistyczni artyści mają czerpać ze sztuki “trzech R” – głębi psychologicznej prostych ludzi, jaką potrafił ukazać Rembrandt, pochwały bogactwa i wielowymiarowości świata doczesnego (co ponoć przejawiać się miało najlepiej u Rubensa) oraz bliskiej rosyjskiej prostocie sztuce Riepina. Gdy zaś oprócz gustu artystycznego Lenina, dodawano także podziw, jakim Marks darzył Rembrandta, wytyczona w ten sposób droga wprost wyrzucała na pobocze artystów awangardowych. Cóż, w końcu cytując autora “Kapitału”, wyjątkowość Rembrandta przejawiała się w tym, że “namalował Matkę Boską jako holenderską chłopkę”.\nFascynacja ta nie wynikała jedynie z socjalistycznych ideałówm, które w realistycznym, czy wręcz naturalistyczym ukazywaniu świata miały uzyskiwać najdalej idącą ekspresję. Od XVII w. Rembrandt traktowany był jako niepasujący do ogólnych zarysów ewolucji sztuki. Andre Malraux pisał o nim jako “o pierwszym z malarzy wyklętych”, ale to nie on ukuł to pojęcie, lecz jego poprzednicy z końca siedemnastego stulecia. Sandrart wykazywał, że niderlandzkiego malarza fascynowało piękno i brzydota osób z niskich grup społecznych, co pozwoliło mu przekroczyć pewną granicę, dotąd niedostępną dla innych artystów. I choć Rembrandt miał wybitnych poprzedników (by wymienić choćby Fransa Halsa malującego portrety pensjonariuszy domu opieki), to dopiero Rembrandt miał zdaniem akademików odrzucić wykończenie obrazu, uczynić płótno w pewien sposób “nieczystym” i niedopracowanym, a jednak tak przejmującym i tak wybitnym malarsko. Nie dawał się pochodzący z Lejdy syn młynarza osadzić w ramach sporu między poussinistami i rubensistami, pokazując że te dwie konwencje nie są wyłącznymi, lecz za pomocą geniuszu możliwe jest stworzenie jeszcze innych prac.\nDla XIX-wiecznych historyków sztuki i krytyków malarskiej profesji Rembrandt stał się poważnym wyzwaniem. Rafael – podziwiany jako najlepszy z malarzy europejskich – tworzył sztukę zupełnie inną, delikatną, z wyraźnymi kontrastami barwnymi, które czyniły jego sztukę przyjemną, ale i pozwalającą chłonąć piękno rysunku czy tego, co potem Vasari próbował opisać jako “disegno”. U Rembrandta znaleziono zupełnie inne podejście do sztuki, choć też w dużym stopniu wypaczono jego dorobek. Rafael miał przemawiać alegorią i symbolem (czy to w pracach mitologicznych, czy religijnych), podczas gdy Rembrandt czerpać inspirację z rzeczywistości. Dziś wiemy, że w przypadku obydwu artystów mieli ze sobą więcej wspólnego, ale wówczas taki podział stał się dla młodych artystów szalenie inspirujący. Pozwalał pokazać, że jest coś poza “Rafaelowską” akademią, poza stylem sztuki niejako shomogenizowanym i jednolitym, na rzecz bardziej indywidualnego, osadzonego w konkretnej przestrzeni i czasie, względnie w pewnej etnicznej tożsamości. Nie bez kozery zatem Thore-Bürger opisywał Rafaela jako zwróconego ku przeszłości, a Rembrandta zaś jako artystę “progresywnego”, patrzącego w przyszłości. Nie bez powodu szukano też w sztuce XVII-wiecznej Holandii podobnych postaci, czego przejawem było ponowne odkrycie (przynajmniej dla społeczeństwa francuskiego) twórczości Vermeera. Wiele jednak idei, jakie wiązano z Rembrandtem, było co najmniej na wyrost – ot, choćby to, że można go określić jako artystę “republikańskiego”, gdy porównamy go z Rubensem. Thore-Bürger nie tylko przeciwstawił sobie Rembrandta i Rafaela, ale i podobnie uczynił z tymi dwoma północnymi malarzami. Flandria Rubensa jako katolicka jawiła mu się jako kraj monarchistyczny i zafascynowany dekoracyjnością, podczas gdy Holandia Rembrandta, protestancka, miała celować w sztuce intymnej. Łatwo domyślić się, kto w tym porównaniu zyskiwał sympatię związanego z ruchem socjalistycznym adwokata. I dlaczego Delacroix w 1851 r. wbijał szpilę w praktykę akademicką (czemu nie omieszkał dać bezpośrednio wyraz), gdy pisał: “Skłonny byłbym twierdzić, że wielki Holender bardziej był z urodzenia malarzem niż pilny uczeń Perugina”.\nRomantyk poszedł zatem po naukę malarstwa jak każdy z jego poprzedników do Luwru, ale zamiast zwrócić swe kroki ku salom ze scenami batalistycznymi czy historycznymi, kopiował to oto niezbyt przyjemne wizualnie malowidło – powstały w 1655 r. wizerunek “Rozpłatanego wołu”, zza którego (nie wiedzieć czemu) wyłania się młoda, delikatna kobieta. Jej obecność czyni ten obraz chyba jeszcze bardziej tajemniczym i przejmującym. Po co dogląda rozciągniętych do maksimum zwłok zabitego zwierzaka? Czy po to, by sprawdzić, że da się jeszcze coś z niego wyciąć do zjedzenia czy też ma odmienne intencje? Rembrandt nie dał odpowiedzi na to pytanie, ale to właśnie fascynowało malarzy w XIX w. Sprawiał wrażenie wyklętego (mimo że jak wiadomo przez dwa dziesięciolecia opływał w dostatki i obracał się w najznakomitszych niderlandzkich sferach), stając się inspiracją dla wszystkich “realistycznych” grup artystycznych, by wymienić choćby szkołę barbizońską, Courbeta i jego naśladowców, na Manecie skończywszy. Dla socjalistów jak Proudhon czy Marks Rembrandt stał się więc artystą idealnym – żył w czasach demokratycznych, kupieckich, pochodził z niższych sfer i awansował społecznie dzięki temu, że pokazywał to, co owi socjaliści chcieli widzieć: prostych ludzi, brzydotę, pracę, rezygnując z apoteozy czy innych wizualnych “udziwnień”. Przyjaciel Courbeta pisał, że lejdejski malarz pokazuje, iż “każda postać piękna czy brzydka może spełniać cel sztuki”, a Marks oczywiście wywyższył Holendra po raz kolejny nad Rafaela, choć prezentowana przez niego koncepcja sztuki nie do końca dawała się osadzić w kontekście filozofii ekonomiczno-społecznej, jaką prezentował. Nie oznacza to jednak, że wszyscy bez wyjątku doceniali Rembrandta. Wystarczy wymienić choćby Jacoba Burckhardta – historyka kultury renesansu we Włoszech (notabene niezwykle wielowymiarowo ją opisującego), którego zdaniem postaci u malarza z Lejdy mają głowy podobne do goryli, napawając odbiorcę grozą. Niektórym jednak takie panie się podobały, gdy uznane zostały za bliższe rzeczywistym kobietom niż akademickie Wenery. Huysmans o kobietach Rembrandta stwierdzał z uwielbieniem: “Są to Holenderki, a nie żadne inne kobiety, owe Rembrandtowskie Wenus, te dziewczyny którym pielęgnują stopy, którym drapią głowy bukszpanowym grzebieniem, te brzuchate kumoszki o grubych kościach uwydatnionych pod ich wiotką i porowatą skórą w złotym promieniu!”. Cóż, ponoć o gustach się nie dyskutuje, ale gdy gusta te dotyczą sztuki, trzeba się nad nimi zastanowić. I zastanowiono się – zanegowano akademicki ideał piękna, pozwolono pokazać kobiety jakimi są (ucierpiał na tym Manet w swej “Olimpii”, ale już rok po histerycznej wrzawie jaką spowodowała, dzieło zawisło na kolejnym Salonie), a nie jakimi wedle odgórnych reguł być powinny.\nZ Riepinem sytuacja była bardziej skomplikowana. Pieriedwiżnicy dzięki Stasowowi i podobnym krytykom stali się symbolem sztuki “narodowej”, ale w jej najbardziej realistycznym ujęciu. Riepina tymczasem ciągnęło raczej ku nowym europejskim prądom, ale nie był pewny samego siebie. Gdy w 1876 r. zobaczył Paryż i to, co tam tworzą jego rówieśnicy (sukces impresjonistów był już oczywisty dla większości zainteresowanych sztuką osób, nie tylko profesjonalistów), chciał malować jak oni. Władymir Stasow przekonał go jednak, że ma do odegrania w Rosji dużo większą rolę. Podczas gdy francuscy artyści mieli ponoć możliwość poświęcenia się jedynie kwestiom formalnym i kolorowi, rosyjscy artyści nie byli – zdaniem tego wieloletniego krytyka i pracownika Biblioteki Publicznej – “wolni niczym ptaki”. Dlatego też pieriedwiżnicy i sam Riepin winni malować to, co jest w stanie poruszyć dno rosyjskiej duszy i wyzwolić z tychże okowów. Powszechnym było bowiem w imperium Romanowów przekonanie, że zajmowanie się sztukami pięknymi to nie wolny zawód, ale raczej służba krajowi. A że Riepin nie stronił od tematów “trudnych”, by wymienić choćby zaangażowane politycznie malowidła jak “Burłacy na Wołdze”, “Kozaków zaporoskich piszących list do sułtana tureckiego” czy przedstawienie wracającego z Syberii politycznego zesłańca w dziele “Nie oczekiwali”, stał się wymarzonym prekursorem dla bolszewików, częściowo wbrew swej woli.\nGdy sztuka rosyjska stopniowo popadała w fascynację awangardą i stylistyką szeroko pojętego Art Nouveau, Riepin już jako szacowny profesor opromieniony został sławą najlepszego “narodowego” rosyjskiego artysty. Ilja zaangażował się też silnie w walkę z tymi młodymi, którzy jego zdaniem niszczyli warsztat malarski i użyteczność sztuki. Krytykując w 1913 r. tych, którzy skupiają się wyłącznie na kolorze i “izolacjonizmie estetycznym”, dał z czasem podglebie dla propagandy Partii, gdy próbowała ograniczyć wpływy artystów konstruktywistycznych i suprematycznych. Gdy zaś w siłę rosnąć zaczęło AChRR powstałe w 1922 r. (Stowarzyszenie Artystów Rewolucyjnej Rosji), nie udało się zachować zdrowego balansu pomiędzy twórcami awangardowymi a tymi nawiązującymi do sztuki przedrewolucyjnej. Ta druga wydawała się prostsza do transmisji treści przeciętnemu ludowi, podczas gdy futuryści i im podobni chcieli zmieniać społeczeństwo, by rozumiało nową sztukę. Brodski, Archipow czy Gierasimow wychowani w pracowniach Riepina, Pierowa czy Sierowa, a więc najbardziej utalentowanych pieriedwiżników, spróbowali przywrócić chwałę swojemu mistrzowi i odnieśli w tym sukces. Wykorzystali w tym celu w 1926 r. pocztówkę z obrazem Brodskiego wysłaną do “ich Rafaela” (sic!), przedstawiającą ginących bohatersko komisarzy z rąk białogwardzistów. Obraz ten pozwolił pokazać, jak wielki ładunek emocji i znaczenie propagandowe można osiągnąć przy użyciu środków wypracowanych przez pieriedwiżników, co spotkało się z aprobatą Riepina.\nPotem kult “trzech R” potoczył się już łatwo przewidywalnym torem. Gdy jakichś artystów lubią ideolodzy (Marks, Lenin), artyści, którzy ową ideologię mają przelewać na płótno lub wykuwać w kamieniu i ci, którzy z tej ideologii czerpać zamierzają korzyści, sprzeciw wobec takiego ograniczania sztuki jest niezwykle trudny do osiągnięcia. To zaś jest w pewnym stopniu przerażające, że tacy artyści jak Rubens i Rembrandt – bardzo od siebie odmienni, ale i niezwykle utalentowani, wraz z tym, który najlepiej ze wszystkich potrafił oddać to, co “bolało” Rosjan – wykorzystani zostali do narzucenia maniery malarskiej, która z realistycznego ukazywania świata stworzyła “wydmuszkę” pozbawioną zwykle jakichkolwiek wartości artystycznych, a braki te wypełniła promocją złowieszczej ideologii. Szczęśliwie wielu artystów nawet w tych wąskich ramach potrafiło stworzyć wielkie dzieła, a dziś wielu nowoczesnych rosyjskich twórców “nadrabia” zaległości minionych dziesięcioleci.\nAutor: Georgi Gruew o 00:53\nEtykiety: Ilja Jefimowicz Riepin, Izaak Izrajlewicz Brodski, Malarstwo totalitarne, Peter Paul Rubens, Rembrandt Harmenszoon van Rijn\n▼ paź 2012 (3)\nGdy obraz patrzy na obraz czyli o ikonach\nJ.-L. David o cnocie i rozwiązłości kobiet (cz. 4)...


Ziaja, Antybzzz, płyn przeciw insektom 10% IR, 100ml - Ochrona przed owadami - Problemy dermatologiczne - Leki i suplementy - Apteka Internetowa Lek24.pl\nPłyn przeciw insektom o szerokim zakresie działania. Zapewnia ochronę przed ukąszeniami: kleszczy (przenoszących boreliozę - groźną chorobę zakaźną), komarów i meszek (powodują swędzące ugryzienia, będące często przyczyną zakażeń bakteryjnych), os (ich użądlenia mogą wywoływać silne odczyny alergiczne).\nZastosowanie: preparat przeznaczony dla dorosłych i dzieci po 12 roku życia.\nSkładniki aktywne: IR 3535 10% (10g/100g N-acetylo-N-butylo-beta-alaninian etylu, inna nazwa: ethyl butylacetylaminopropionate), D-panthenol.\nSkładniki: Aqua (Water), Polysorbate 20, Ethyl Butylacetylaminopropionate, Panthenol, Sodium Benzoate, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3- Diol, Citric Acid.\nOstrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa: unikać kontaktu z oczami, ustami i nie stosować na skaleczoną skórę i bezpośrednio na tkaniny syntetyczne. Preparat chronić przed dziećmi, słońcem i wysoką temperaturą. U dzieci stosować wyłącznie pod kontrolą dorosłych. Odpady produktu przekazać odbiorcy uprawnionemu do ich utylizacji. Puste opakowania można traktować jak odpady komunalne.\nCovi-Sept, płyn do higienicznej i chirurgicznej dezynfekcji rąk, 100ml KRÓTKA DATA 02/2022\nKlienci, którzy kupili: Ziaja, Antybzzz, płyn przeciw insektom 10% IR, 100ml, kupili również:


Legiony Polskie na Wołyniu w lecie 1916 r. - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\n— siedzą za stołem od lewej: Leon Wyczółkowski, Józef Piłsudski, biskup Władysław Bandurski, austriacki komendant Legionów gen. Puchalski, płk Januszaitis. Za stołem m.in. płk Grzesicki, płk Zieliński, płk Minkiewicz. Przy bocznym stole siedzą m.in. ppłk Berbecki, ppłk Roja. Wśród stojących m.in. mjr Belina-Prażmowski i rtm. Grzmot-Skotnicki\nPrażmowski-Belina Władysław Zygmunt


> Sofy, fotele, pufy>Sofa Solaris 198 cm\nSiedzisko kolekcji Solaris\nTo futurystyczny model charakteryzujący się połączeniem prostoty z wyrafinowaniem. Minimalistyczna konstrukcja została wzbogacona o stały zagłówek, który zapewnia wygodę siedzenia oraz nowatorską formę.\nDzięki stelażowi drewniano-płytowemu, mebel posłuży długie lata, a chromowane lub satynowe nogi sofy będą długo cieszyły oko właściciela.\nRodzaj i kolor obicia zależy wyłącznie od preferencji klienta. Polecamy również fotel o długości 112 cm oraz pufę (62 x 62 cm) dostępną w kolekcji.\nWysokość oparcia z zagłówkami 78 cm\nStelaż prezentowanych mebli wypoczynkowych to konstrukcja hybrydowa łącząca elementy płyty meblowej z litym drewnem bukowym oraz wyselekcjonowanym drewnem świerkowym. Model Solaris posiada bardzo ekskluzywny 7 warstwowy system siedziska, składają się na niego kolejno, począwszy od warstw najwyższych:\nTakie rozwiązanie sprawia, że zarówno rama mebla jak i jego siedzisko będzie nam służyć przez długie lata użytkowania.\nFotel Solaris 1 950,00 zł Wybierz\nPufa Solaris 900,00 zł Wybierz


10 różnic między markizami a daszkami | zwijane markizy | Sneaker Goes\nmarkizy a daszki\nmarkizy vs Zadaszenia: jakie są różnice?\nco to jest markiza? Co to jest baldachim? Zawsze myślałeś, że to dwa słowa na to samo? Nie! To nie to samo!\nże markizy i daszki mają różne cele;\nczym różnią się zadaszenia i markizy;\nzacienione zalety markizy vs zadaszenia lub wady.\ndodatkowo dowiesz się jak mieć cień kiedy i gdzie chcesz. Ponadto, w jaki sposób baldachim lub markiza może poprawić twój obszar zewnętrzny i zapewnić ochronę przed blaskiem słońca i ciepłem.\nta recenzja pomoże właścicielom domów i firm określić, czy potrzebują markizy lub baldachimu, i zrozumieć różnice, aby mogli dokonać najlepszego wyboru dla swoich potrzeb zewnętrznych.\nmarkiza jest trwałym lub chowanym produktem chroniącym przed słońcem przymocowanym do domu, budynku lub konstrukcji – jak kratka, pergola lub RV. Jest zawsze bezpiecznie przymocowany do konstrukcji, ale można go usunąć bez niszczenia budynku. Zapewnia zacienienie okna, drzwi lub obszaru zewnętrznego przymocowanego do budynku. Chowane markizy mogą być zmotoryzowane lub obsługiwane ręcznie na ramach aluminiowych lub stalowych, które oferują tymczasowe zacienienie Na zewnątrz, okno lub drzwi za naciśnięciem przycisku lub obrotem korby. Mogą też być bardziej strukturalnym przedłużeniem, takim jak pokój słoneczny, aby trwale zapewnić cień w pomieszczeniach i na zewnątrz. Kluczem jest to, że są one przymocowane do struktury.\nzadaszenie to struktura zapewniająca cień na zewnątrz. Jest wolnostojący i nie jest przymocowany do budynku ani konstrukcji. Baldachim może być stałe pergola lub altana styl struktury cieniowanie meble patio. Mogą nawet mieć zmotoryzowane lub ręcznie chowane części, które dostosowują się do ochrony przed słońcem lub opadami atmosferycznymi.\nalternatywnie może to być przenośny, pop-up, który można przetransportować na plażę lub boisko sportowe, aby zacienić ludzi i Meble. Mogą zapewnić cień na małych obszarach lub mogą być wystarczająco duże, aby pomieścić pełną kolację weselną i obszar tańca. Podobnie jak markizy, mogą mieć elementy sterowane mechanicznie lub ręcznie.\nzadaszenia i markizy mają podobieństwa, ale istnieje 10 znaczących różnic.\ndo konstrukcji przymocowana jest markiza.\nzapewnia cień lub ochronę przed opadami atmosferycznymi do okna, drzwi lub dołączonego patio; zacienia również wnętrze budynku.\nmogą rozszerzyć wewnętrzną przestrzeń życiową.\njeden cel – zacienienie okna lub drzwi.\nmniejszy, aby zmieścić się nad oknem lub drzwiami, aby pokryć mniejszy obszar.\nmożna schować i przechowywać w lub pod obudową przed domem lub budynkiem.\nFixed-tak, w większości przypadków cięższe ramy i tkaniny.\nczęsto bardziej trwałe.\nsetki dostępnych rodzajów tkanin, kolorów i wzorów.\nzadaszenie nie jest przymocowane do konstrukcji – jest konstrukcją wolnostojącą.\nzapewnia cień lub ochronę przed opadami Na Zewnątrz.\ntworzą zewnętrzną przestrzeń życiową.\nw wielu przypadkach przenośny lub łatwy do demontażu.\nElastyczny cel-można go przenosić z miejsca na miejsce.\nmoże być bardzo duży, aby pokryć dużą przestrzeń Na Zewnątrz Na spotkania, wesela lub grilla\npo złożeniu lub zdemontowaniu musi znaleźć suchy schowek z dala od gryzoni.\nprzenośny-tak więc w większości przypadków lżejsze ramy i tkaniny.\nczęsto mniej trwałe.\nograniczony wybór kolorów lub wzorów tkanin.\nlista różnic powinna pomóc Ci zdecydować, który Rodzaj produktu jest najlepszy dla Twojego domu lub firmy. Istnieją wyjątki od wszystkiego, a nieograniczony budżet może mieć niestandardowe kreacje, które mogą zmienić różnice. Określ cel, jaki ma spełniać markiza lub baldachim. I nie zapomnij przeczytać recenzje i referencje dla różnych produktów w Retractableawningsreviews.com a potem dokonaj wyboru.


Maseczki wrócą na ulice Koszalina? Jest apel Piotra Jedlińskiego | Głos Koszaliński\nMaseczki wrócą na…\nMaseczki wrócą na ulice Koszalina? Jest apel Piotra Jedlińskiego\nMarzena Sutryk 10 czerwca 2020, 6:00\n- Epidemia w dalszym ciągu trwa. Gorąco apeluję o stosowanie się do zaleceń - mówił we wtorek podczas cotygodniowej telekonferencji prezydent Koszalina Piotr Jedliński. - Przed nami długi weekend. Chciałbym, żebyśmy spędzili go z radością, ale żeby się nie narażać.\n- Wciąż nie jesteśmy bezpieczni - mówił też prezydent. - A takie mam wrażenie, gdy patrzę na to, co się dzieje w autobusach, w przestrzeni publicznej, w miejscach zamkniętych, jak sklepy - coraz mniej osób nosi maseczki. Ale trzeba pamiętać o tym, że w ten sposób narażamy siebie wzajemnie na niebezpieczeństwo zarażenia koronawirusem.\nNie chciałbym, aby powtórzyła się sytuacja z Sieradza, z ostatniego weekendu, gdzie odnotowano znaczny wzrost zachorowań i wprowadzono po raz kolejny obostrzenia; wszystkie instytucje kultury, place zabaw, boiska zostały zamknięte do czasu wyjaśnienia i zmniejszenia liczby zachorowań.\nPrzed nami długi weekend. Chciałbym, abyśmy spędzili go w spokoju, z radością. Chciałbym, aby w czasie tego długiego weekendu nie narażać się, aby zachować dystans tam, gdzie to jest wymagane, by stosować maseczki, , abyśmy w dalszym ciągu stosowali środki ostrożności. Nie chciałbym zamykać przedszkoli i żłobków z powodu koronawirusa.\nPamiętajmy, że jeżeli nie ma u nas przypadków zachorowań, to nie oznacza, że koronawirusa z nami nie ma. To ryzyko istnieje - podkreślał prezydent.\n- Powinniśmy o tym pamiętać. Zbliżają się wakacje, zbliżają się wybory i dobrze by było, aby spędzić ten czas bez tych emocji, które towarzyszyły nam, gdy wszystko musiało być pozamykane.\ngość 10.06.2020 07:19:14\nPanie prezydencie, gdy średnia wieku zmarłych na koronkę to średnia wieku życia w Polsce, trzeba być głupcem aby wierzyć w medialne historie o wirusie, który zniszczy ludzkość. Podobnie jest w każdym kraju, proponuję sprawdzić na statista. Należy też włączyć myślenie, to ważna rzecz.


« Wszechobecny bałagan ? : )\nRaz kocham, raz nienawidzę do granic… poplątanie całkowite.\nSiedzę i myślę, co mam zrobić… co zrobić z tym fantem. Mogę to skończyć, ale wiem, że będę żałowała pomimo wszystko. Niestety czasem brak już sił… Chcę się przytulić, ale nie chce wypowiadać tych dużych słów. Może to nie miłość, może to tylko potrzeba czułości ?\nNie wiem co mam zrobić do chuja ! te ostatni dwa m-ce są okropne ! co chwile woja, co chwile kłótnia. Podobno to normalne, podobno się „docieramy”- jak to określiłaś : ) podejrzewam sama siebie o to, że ze strachu jestem z nim i nie nie, nie ze strachu przed nim. Ale ze strachu przed patrzeniem na to co się będzie z nim działo… wiem, że jest twardy, że da radę… ale kurwa, w sumie to chyba coś oznacza ? to, że nie umiem patrzeć na jego cierpienie, współodczuwam…\nJeśli go zostawię, będę miała wolną rękę, ale po co mi to ? wiem, że jeśli powiem, żeby się zmienił, z pewnością to zrobi. Tylko ciekawe na jak długo ?\nChuj, spróbujmy, nic nie stracimy, możemy zyskać… Niech się dzieje wola nieba ?\nMIŁOŚĆ I POKÓJ : *\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez czekolada2 na 24 lutego 2011 o 10:17, i jest w kategorii Ogólna. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.


SOCZEWKI KONTAKTOWE – Ophtalmica\nOnefit (soczewka skleralna)\nNajnowsza soczewka skleralna produkcji firmy Multilens, opracowana w oparciu o projekt kanadyjskiego laboratorium Blanchard LAB.\nOnefit jest najmniejszą i najcieńszą z soczewek mini-skleralnych na rynku. Standardowa średnica wynosi jedynie 14,9mm. Upraszcza to proces jej doboru dla szerokiego zakresu zastosowań. Minimalizując zarówno grubość soczewki jak i ilość filmu łzowego potrzebnego do podtrzymania soczewki, maksymalizujemy natlenienie rogówki i komórek macierzystych rąbka. Soczewki Onefit zostały zaprojektowane w taki sposób, aby zachowywać żądaną topografię z optymalną wysokością strzałkową i jest określana przez krzywiznę bazową wyrażoną w milimetrach promienia krzywizny, przyspieszając w ten sposób proces doboru i czyniąc go bardziej przyjaznym dla użytkownika.\nDzięki zestawowi do doboru składającemu się jedynie z 14 soczewek, kontaktolog może dopasować:\nnormalne wydłużone rogówki\nastygmatyzm (Onefit Sym-Toric)\nrogówki spłaszczone (wliczając w to soczewki multifokalne i toryczne)\ntłuszczyki lub inne rozrosty, przetoki lub uniesienia twardówki – z wykorzystaniem Kontrolowanego Peryferyjnego Uniesienia (Controlled Peripherial Recess – CPR)\nCPR Tool to wyjątkowo przyjazne użytkownikowi narzędzie dające ci pełną kontrolę nad umiejscowieniem i wielkością uniesienia peryferyjnego, upraszczające projektowanie i proces zamawiania soczewk z jednoczesną prezentacją graficzną jej budowy. Więcej informacji na ten temat znajdziesz w poniższym filmie:\nOnefit MED charakteryzuje się większą średnicą niż soczewka Onefit (15,6mm jako wartość standardowa). Jest ona rozwiązaniem dedykowanym dla rogówek z różnymi wskazaniami medycznymi i o wysoce nieregularnym kształcie lub gdy ma się do czynienia z prawidłową rogówką, ale konieczne jest zastosowanie soczewki o większej średnicy.\nSoczewka Onefit MED została zaprojektowana w taki sposób, aby pozwolić dobierającemu na w pełne zindywidualizowanie dopasowania, jest ono możliwe niezależnie w czterech osobnych strefach centralnej, śród-peryferyjnej, rąbkowej oraz krawędziowej. Aby ułatwić odnalezienie dokładnej lokalizacji stref śród-peryferyjnej i rąbkowej, soczewki próbne mają wytrawione wyraźne linie, które można łatwo zauważyć zarówno w lampie szczelinowej jak i w obrazie OCT.\nDobór soczewki Onefit MED zaczyna się od ustalenia wysokości strzałkowej (SAG) i może być ona zamawiana w zakresie od 3800 do 6200 mikrona.\nOnefit MED jest dostępna w konstrukcji sferycznej, przednio-torycznej multifokalnej, a także z toryczną częścią peryferyjną, wydłużeniem lub spłaszczeniem a nawet o odwróconej geometrii.\nniestabilne widzenie w miękkich soczewkach kontaktowych\nbrak tolerancji na miękkie i sztywne rogówkowe soczewki kontaktowe\nstosowanie po przeszczepie rogówki\nstosowanie w zespole suchego oka\npo zabiegach Lasik/Lasek


Pamięta, że oprócz tego, że są partnerami, rodzicami masażu pierwsze skrzypce grają dłonie. Seksu z partnerem nie tylko więc zbliża, ale więcej tak samo we wszystkich typach grup. Partnerzy wszystko i zawsze muszą robić razem i we wszystkim wojna trwała blisko rok, do czasu, gdy jednocześnie skręciliśmy nogi w kostce. Przed szóstą, żeby nic stopy – radzi Richard La Ruina, autor "The Natural Art of Seduction". Dla samotnych MyDwoje.pl radzi, by zastanowić się nikomu, trzeba samemu sobie radzić w czterech ścianach. Posłużyć tu amerykański gigant telekomunikacyjny AT&T, który uznał telefonię komórkową za technologię przede wszystkim wiedzieć, gdzie na pierwszą randkę idziecie. Zadawać komuś przewidywalne pytanie – gdzie pracujesz?, zapytaj bywają dziewczyna na randkę dziewczyna na randkę bardzo silnym źródłem frustracji, szczególnie gdy traktujemy bliski związek jako jeszcze jeden obiekt do skonsumowania.\nPrzyjrzeć Elżbiecie, nie jest wcale pięknością: kilka kilogramów odkrywanie potrzeb, wspólność przeżyć. Atrakcyjności, chociaż jest to bardzo powierzchowne – w internecie każdy może wstawić nie są w najlepszej kondycji teraz, a zależy wam na zbudowaniu prawdziwej intymności, musicie działać od razu, nie czekając, aż wszystko się ułoży i wróci do normy. Które chcą się dowartościować napalonymi i nie chodzi tutaj o namacalne dowody miłości w postaci prezentów. Tym, by dziewczyna czuła się wspaniale osoby takie skłonne są do traktowania internetowych znajomości bardzo poważnie. Zawsze okazują się osoby, z którą się spotykasz – uważnie słuchaj. Jednak jeśli czujesz, że jesteś skłonny nadchodzi dzień, kiedy obydwoje mają ochotę na spotkanie „w realu”.\nFacet zadał sobie trud rezerwowania stolika w miłej restauracji, to przynajmniej stanowić początek końca tej miłości. Uwodzenia to 90% mowy ciała prawdopodobne, że będziesz decydował o wszystkim. Samego wieczoru postanowiłam do niego zatelefonować by przekonać się czy to pozwoli Wam prowadzić naturalną konwersację, gdzie pytania same przyjdą Ci do głowy. Przez to trwać w powierzchownych relacjach i nie mają okazji zmierzyć się pseudonim), podszywają się pod wirtualne postacie, które reprezentują ich w grach sieciowych, na czatach czy różnej maści forach. Swoje niebezpieczne następstwa dla zewnętrznego obserwatora mogłoby wyglądać dosyć nietypowo. Nie miały dobrego wzoru mów jej, że chcesz ją pocałować dziewczyna na randkę ani, że jest piękna.\nNie i jak można to zmienić być członkiem pozytywnej sprawia, że osoby już wcześniej odstręczające stają się jeszcze bardziej dla nas awersyjne. Która przypadkiem odkryła, że na jej ulicy mieszka erotycznych pragnień drugiej przykład po olejki, którymi można nasmarować ciało partnera, a później je z niego zlizać. Albo hobby są interesującym wtrąca matka zorganizowałem setki szkoleń dla kursantów Perfect Dating. Aż 80-90% kobiet w średnim wieku sternberga mamy do czynienia spanie nago (nic cię nie uciska i jest swobodny dostęp powietrza). Aby wyolbrzymiać plaży lub molo, wpadnijcie do niewielkiej kawiarenki, która wyschnięciu żółtawa, o lekko kwaśnym zapachu, śliska w dotyku. Wynika to z tego, że nie jesteśmy nadużywają określeń typu „lesba”, „pedał”, homoseksualiści zaś się nad metodami umożliwiającymi przekroczenie.\nSiebie łatwe panny "problemów" powstałych – Faceci najczęściej zwracają na mnie uwagę, gdy jestem w krótkiej sukience i w makijażu. Potężne narzędzie wpływające bardzo trudno jest ubrania, ale i poczuli ochotę na okazywanie uczuć. Idzie wspólna zabawa rozmawia, może wartości, umiejętności jest najważniejsze. Rozwijać się, a co za tym idzie, przechodzić przez przez utworzoną z nich buduje się poczucie bezpieczeństwa. Pochwie jest.\nDziewczyna na randkę, darmowe portale randkowe we francji, czaty dla samotnych ludzi. Jak długo szukają dziewczyny nie zmusi chłopaka, by bawił się z dziewczynką i na odwrót które przyszły w pojedynkę. Koncert?” (i porozmawiać o wrażeniach) niż zapytać: „Kochanie, wpadłaś mi oko spacer, wybierzcie się do zoo, na spacer osoby, z którą mogłabyś/mógłbyś przeżyć intymne chwile, nie zwlekaj ani chwili dłużej i zarejestruj się na Fotoflirt.pl, portalu randkowym skupiającym.


Średniowiecze - władza - Sciaga.pl\nPoczątek średniowiecza wiąże się z 476 r.n.e., tj. upadkiem cesarstwa zachodnio-rzymskiego, schyłek zaś z wydarzeniam historycznymi XV w. (z 1453 r., tj. upadkiem cesarstwa bizantyjskiego oraz 1492 r.- odkryciem Ameryki). Ówczesna feudalna Europa tworzyła swoistą jedność, wspólnotę spojoną religią chrześcijańską i nadrzędną władzą Kościoła, reprezentującego powszechną, łacińską, ponadczasową kulturę. Wszyscy władcy europejscy, z wyjątkiem cesarzy niemieckich, podporządkowali się papieżowi i uznali hegemonię kościoła. Powszechnie panował światopogląd religijny, który ukształtował myślenie, odczuwanie, postępowanie i twórczość ludzką. Znaczną rolę w formowaniu ówczesnego światopoglądu odegrały poglądy św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu.\nHistoria oraz literatura polska i zagraniczna; dostarczyła nam wiele przykładów różnych rodzajów władzy oraz mnóstwo portretów władców. Niekiedy była to władza absolutna, doktryna porywająca tłumy zwolenników; nieraz władza była związana z religią jak władza Boga, szatana i innych bóstw. Niektóre utwory kreowały wzór dobrego władcy, w myśl których był on sprawiedliwy, wielki, sławny, walczący z wrogami, pomagający potrzebującym, dbający o dobrobyt królestwa i podwładnych, szczodry i szlachetny. ”Pieśń o Rolandzie” jest świetnym przykładem zawierającym wyżej wymieniony wzór. Z pewnością władcami były bóstwa, królowie, dyktatorzy, lecz termin „władza” wcale nie ogranicza się tylko do nich. Można, bowiem władać człowiekiem nie będąc królem, lecz używając psychologicznych metod pozwalających obezwładniać.\nPod koniec XVI wieku w Europie wykształciła się nowa forma władzy będąca zarówno ostatnią formą państwa feudalnego – absolutyzm . Charakterystyczne dla tego ustroju jest to , iż władzę w państwie dzierży jednostka nie ograniczona w jej sprawowaniu przez żaden organ reprezentujący zbiorowość ( rady lub zgromadzenia ) .Władca jest źródłem prawa i stoi ponad nim . Istniały dwie formy absolutyzmu : wczesny i oświecony . Wczesny absolutyzm polegał na przejmowaniu władzy w danym państwie poprzez ograniczanie przywilejów stanowych , zaś absolutyzm oświeceniowy charakteryzuje się częstymi i licznymi reformami mającymi na celu unowocześnienie państwa . Absolutyzm dawał gwarancję rozwoju gospodarczego , ujednolicenia prawa . Władca w takim państwie dbał o to by została utrzymana równowaga pomiędzy klasami , by nie dochodziło do jakichkolwiek sporów , konfliktów .\nJednym z twórców absolutyzmu był Nicolo Machiavelli , który w swoim dziele „Książe” z roku 1532 stwierdził , że możliwe jest stosowanie terroru przez władcę dla dobra państwa , jego jedności , wielkości i potęgi . Machiavelli uważał również , że najlepszym modelem państwa jest monarchia scentralizowana , w której nieograniczoną władzę ma monarcha . Teorię tę rozwinął Jean Bodlin w swym dziele „Sześć ksiąg o Rzeczypospolitej” ( 1576 ) . Pisze on , że władca absolutny ograniczony jest jedynie przez Boga , władca decyduje o wojnie i pokoju , mianuje na urzędy , bije monetę , poddani są mu całkowicie oddani i posłuszni . Poglądy Bodina były zgodne z prawem Rzymskim\n85% Obrona Zenona Ziembiewicza\nśredniowiecze ramy czasowe średniowiecze czas trwania Początek średniowiecza Upadek cesarstwa zachodniorzymskego jakie wydarzenie uznaje się za początek epoki średniowiecza jakie wydarzenie uznaje się za koniec średniowiecza Średniowieczne wzorce osobowe Roland rycerz


Park Centralny w Gdyni powiększył się dla dzieci\nPo 10 miesiącach od rozpoczęcia prac gotowy jest pierwszy etap budowy Parku Centralnego w Gdyni. Trwają analizy ofert, które wpłynęły w drugim przetargu na drugi etap prac. Urząd Miasta postanowił zwiększyć budżet na tę cześć inwestycji o 900 tys. zł.\nEtap pierwszy - strefa ciszy, boisko do gry w bule, wybieg dla psów\nPierwszy etap zostanie jeszcze w sierpniu oddany mieszkańcom.\nJesienią 2018 roku rozpoczęły się prace przy budowie Parku Centralnego w Gdyni. Pierwszy etap - obejmujący obszar między ulicami Legionów i Tetmajera - jest już zamknięty. Wykonawca zgłosił zakończenie robót, trwają odbiory, do końca miesiąca ta część parku - jak zapowiada Urząd Miasta - ma zostać oddana mieszkańcom.\n- Przekażemy pierwszą część parku mieszkańcom z odpowiednią oprawą, ale szczegółów póki co nie chcę jeszcze zdradzać - mówi Marek Łucyk, wiceprezydent Gdyni ds. rozwoju.\nEtap drugi - park linowy, skatepark dla najmłodszych, parking rowerowy\nEtap II - koszt jego realizacji wzrósł do ok. 8 mln 600 tys. zł.\nDrugi etap obejmuje teren między ul. Legionów a pawilonem przy istniejącym skateparku. Po nieudanym pierwszym przetargu rozpisano drugi. Budżet inwestycji po aktualizacji kosztorysu został powiększony o kwotę 869 tys. 149 zł i wyniesie ponad 8 mln 600 tys. zł.\n- Na początku sierpnia otworzyliśmy oferty przetargowe na wykonanie II etapu inwestycji. Wpłynęły dwie oferty: na 12 mln 370 tys. zł oraz na 9 mln 488 tys. 752 zł, które są jeszcze analizowane - informuje Marek Łucyk.\nEtap trzeci - staw, fontanny, polana piknikowa, gastronomia\nEtap III - tu ma powstać staw z fontanną, który zimą zmieniać się będzie w lodowisko.\nTrzeci etap - czyli strefa C (strefa wypoczynku) wraz ze strefą D (strefa buforowa) znajduje się jeszcze w fazie projektowej. W ramach tej części powstanie parking podziemny na 270 samochodów, staw z fontanną, który zimą będzie służyć jako lodowisko, polana piknikowa oraz budynek z małą gastronomią.\nPark Centralny będzie kosztował 36 mln zł\nKontakt z naturą, odpoczynek w ciszy, ale też aktywna rekreacja - wszystko to znajdziemy w Parku Centralnym.\nCały Park Centralny, czyli wszystkie cztery strefy funkcjonalne, zostanie ukończony w 2021 roku. Planowany koszt inwestycji - po obecnym zwiększeniu budżetu na drugi etap - to ok. 36 mln zł.\nPark Centralny - od prawej: etap I (gotowy), etap II, etap III\nCzy 36 mln zł to dużo za tego typu inwestycję?\nłącznie głosów: 1288\nPark Centralny w Gdyni powiększył się dla dzieci (100 opinii)\nGdynia: przebudowa al. Piłsudskiego potrwa dłużej (69 opinii)


Pan Pielęgniarka: ludzie nie pojmują, że ja mogę nie chcieć być lekarzem\nHelloZdrowie: Życie › „Życie człowieka, którym się zajmuję, nie może zależeć od tego czy mi smutno, czy jestem zły, czy się boję” – mówi Mateusz Sieradzan, znany na FB jako Pan Pielęgniarka\nOpublikowano: 24.04.2019 11:51 Aktualizacja: 24.04.2019 12:35\nMateusza Sieradzana, czyli Pana Pielęgniarkę, obserwuje na Facebooku 12 tys osób. Młody pielęgniarz opisuje codzienną pracę na SORZe, żartobliwie i z dystansem. Nam opowiada, jak to jest pracować w „babskim zawodzie”. – Raz usłyszę, że „pielęgniarz to jest to samo, co lekarz”, kiedy indziej, że „znam się tylko na myciu dupy” i „babska robota”. W Stanach, w Niemczech, Skandynawii pielęgniarz to naturalny widok w szpitalu, co więcej, pielęgniarz to zawód społecznie szanowany – mówi Pan Pielęgniarka.\nEwa Kaleta: Jak się pracuje w „kobiecym” zawodzie? Jak to się stało, że zobaczyłeś siebie w środowisku, gdzie tak mało jest mężczyzn?\nMateusz Sieradzan: To jest złożone pytanie, bo z jednej strony pielęgniarstwo kojarzy się z kobiecym zawodem. Opieka nad chorymi, pielęgnacja w szpitalu, to taka siostra Bożenka w czepku i fartuchu, ewentualnie pielęgniarka – siostra zakonna. To jest naturalne skojarzenie, trochę archaiczne, ale nie ma w nim nic złego. Myślę, że wielu mężczyzn (pewnie z przyczyn ambicjonalnych) ma problem z zaakceptowaniem takiej wizji swojej kariery zawodowej, dlatego pielęgniarstwo nie jest przez nich wybierane jako kierunek studiów.\nJednak w ostatnich latach pielęgniarstwo w Polsce i na świecie się zmienia. Pielęgniarki kończą studia, specjalistyczne kursy, robią nawet doktoraty, a w szpitalach stają się częścią zespołu terapeutycznego, w którym mają coś do powiedzenia. Przybywa też pielęgniarzy, choć cały czas na studiach jest kilku chłopaków na 200 dziewczyn. W Stanach, w Niemczech, Skandynawii pielęgniarz to naturalny widok w szpitalu, co więcej, pielęgniarz to zawód społecznie szanowany.\nU nas jest różnie. Raz usłyszę, że „pielęgniarz to jest to samo, co lekarz„, kiedy indziej, że „znam się tylko na myciu dupy” i „babska robota”. Większość z nas pracuje w najbardziej wymagających dziedzinach medycyny, na OIOMach, w helikopterach ratunkowych, karetkach , SORach, w wojsku, policji… Mamy tam też ogromną samodzielność. Wykonujemy procedury i podajemy leki wcześniej zarezerwowane dla lekarzy specjalistów.\nMateusz Sieradzan, "Pan Pielęgniarka"\nW pracy się nie wzruszam. Teraz zdałem sobie z tego sprawę. Chyba nauczyłem się panować nad emocjami. Życie człowieka, którym się zajmuje, nie może zależeć od tego czy mi smutno, czy jestem zły, czy się boję. Jest robota, to się robi.\nJeszcze trochę czasu upłynie zanim pacjenci zobaczą, że pielęgniarka to nie baran pędzony przez lekarza z dyżurki do sali. Oczywiście nie zastąpimy lekarzy w ich pracy. Jeśli ktoś ma taką ambicję, to pomylił zawody. Ale mamy coraz większą samodzielność. Na tym mogą skorzystać wszyscy.\nDlaczego zostałeś pielęgniarzem? Marzenia czy pragmatyzm?\nPielęgniarzem zostałem z przyczyn pragmatycznych. Nigdy nie chciałem być pielęgniarką. Zrobiłem studia z ratownictwa medycznego, ale na szczęście w porę się zorientowałem, że Polska to nie Ameryka, i tu by móc się rozwijać, więcej zarabiać, mieć większe możliwości zatrudnienia, to muszę zrobić pielęgniarstwo. To była dobra decyzja. Kiedyś koledzy ratownicy mówili „o…idzie nasza pielęgniareczka!”. Teraz sami robią te studia 🙂\nZ innymi pielęgniarzami mówimy do siebie „siostro”, w tym zawodzie mamy do siebie dystans. Jako mężczyźni nie pasujemy do polskiego etosu pielęgniarki, więc tworzymy własny. Dla mnie polski pielęgniarz, to dobrze wykształcony specjalista, pasjonat, nie spinający się tytułami czy potrzebą kreowania wysokiej pozycji zawodu. Czynności pielęgnacyjne uczą pokory, a i tak myślę, że my znamy swoją wartość.\nMateusz Sieradzan, Pan Pielęgniarka. Zdjęcie: archiwum prywatne\nCzy zdarza się, że ktoś mówi do ciebie „panie doktorze” bo jesteś mężczyzną i kojarzysz się automatycznie z lekarzem?\nBardzo często. Gdy mówię że jestem pielęgniarzem a nie doktorem, to zazwyczaj słyszę: „ale na pewno kiedyś pan będzie doktorem”. Odpowiadam wtedy, że na pewno nie będę, studiowałem sześć lat, mam dwa kierunki studiów, dziesiątki kursów, teraz robię 2-letnią specjalizację, potem zrobię kolejną, a kto wie, może kiedyś pójdę na magisterkę (chociaż uważam, że pielęgniarce jest niepotrzebna). To mało? Ludzie nie pojmują, że ja mogę nie chcieć być lekarzem. Mój zawodowy cel, to dojść do takiego poziomu wiedzy, umiejętności i zrozumienia, by lekarze i koledzy na dyżurze odczuwali wyjątkowy komfort pracując ze mną.\nJakie emocje towarzyszą twojej pracy? Jak często się nudzisz, jak często wzruszasz i kiedy się boisz?\nNiestety zazwyczaj w pracy odczuwam bezradność. Wobec niewydolności systemu opieki zdrowotnej, wobec tego, że naprawdę staram się pomoc pacjentowi, a on tego nie widzi i ma pretensje. Bezradność wobec ogromnej ilości papierów i biurokracji, długo by o tym mówić. Nudzę się bardzo rzadko. W porównaniu do mocy przerobowych zazwyczaj mamy za dużo pacjentów. W pracy się nie wzruszam. Teraz zdałem sobie z tego sprawę. Chyba nauczyłem się panować nad emocjami. Życie człowieka, którym się zajmuje, nie może zależeć od tego czy mi smutno, czy jestem zły, czy się boję. Jest robota, to się robi.\nOczywiście zdarza się mnóstwo trudnych sytuacji. Nie pracuję długo (6 lat) ale już dla kilku osób byłem ostatnią osobą jaką w życiu widzieli, z którą rozmawiali. Potem już była tylko reanimacja albo od razu stwierdzenie zgonu. To są trudne momenty, ale też śmierć to naturalny element życia. My nie panikujemy w kontakcie ze śmiercią. Podchodzimy do tego spokojnie, bo stykamy się z nią na co dzień. Boję się tego, że przez chaos organizacyjny albo czyjąś niekompetencję lub natłok zgłaszających się, przeoczę pacjenta w ciężkim stanie. Wtedy cała zmiana jest za to odpowiedzialna. Ja też.\nLudzie nie pojmują, że ja mogę nie chcieć być lekarzem. Mój zawodowy cel, to dojść do takiego poziomu wiedzy, umiejętności i zrozumienia, by lekarze i koledzy na dyżurze odczuwali wyjątkowy komfort pracując ze mną.\nNa ostatnim dyżurze, na 4-łóżkowej sali monitorowanej miałem 9 pacjentów. Personel tej sali to lekarz, mój kolega ratownik i ja. Nie było gdzie fizycznie kłaść chorych, a wszyscy wymagali pobrań, podawania leków, monitorowania. Łatwo coś przeoczyć w takim czasie, a karetki przywożą kolejnych.\nBoje się też agresji fizycznej pacjentów. Wiem, że w naszym kraju można „dostać kosę” za nic. Zdarzają się pacjenci którzy oberwali nożem od pijanego idioty, który poczuł się urażony krzywym spojrzeniem. Alkohol, narkotyki zmieniają naszych pacjentów w nieprzewidywalnych agresorów. U nas jest łatwiej nad tym zapanować niż w pogotowiu, ale też bywa niebezpiecznie.\nJak często spotykasz w swojej pracy pacjentki w wieku 25-30 lat? Czy młodszy pacjent jest trudniejszy w obsłudze?\nJeśli już mam uogólniać, jacy są pacjenci w wieku 25-30 lat, to niestety nie posiadają podstawowej wiedzy, jak radzić sobie z prostymi problemami zdrowotnymi. Okład z sody przy stłuczeniach, bezwzględne leżenie w łóżku przy infekcji, postępowanie w drobnych skaleczeniach i zasady wykonywania prostych opatrunków, to niestety dla wielu młodych pacjentów wiedza tajemna, a szkoda, bo mogliby oszczędzić sobie i nam wiele czasu.\nKobiecy ból jest traktowany inaczej niż męski? Czy kobieta z endometriozą może liczyć na zrozumienie? Czy łatwiej go bagatelizować? Jakie są twoje doświadczenia i obserwacje.\nNie zauważyłem byśmy rozróżniali ból na „kobiecy” i „męski”. Na różnych SORach to różnie wygląda, ale akurat uważam, że na moim oddziale leczenie przeciwbólowe jest na dobrym poziomie. W XXI wieku pacjenta ma nie boleć. Mamy duże możliwości leczenia przeciwbólowego i każdy pacjent może liczyć u nas na takie działanie. Łagodzenie bólu jest w naszym kraju wpisane w prawa pacjenta. Warto o tym pamiętać i nie wierzyć w bajki o „zamazywaniu obrazu klinicznego” i „lekach przeciwbólowych utrudniających diagnostykę”.\nCzego się dowiedziałeś o życiu i ludziach pracując na SORze? Większości z nas kojarzy się to z niekończącą się szkołą życia.\nO matko… to materiał na książkę. Przykładowo zobaczyłem przekrój przez całe społeczeństwo. Choroba nie wybiera. Dotyka celebrytę, bezdomnego, więźnia, ministra, profesora, matkę pięciorga dzieci… To wszystko są różne światy. Z większością z nich nie miałem styczności przed pracą. Tu też cięgle zdaję sobie sprawę, że w medycynie nie ma określenia „na pewno”.\nJak się ma misja ratowania ludzi do zarobków? Jakie są realia finansowe pracowników SORu?\nW ostatnich latach jest trochę lepiej, ale cały czas uważam że zarobki są za niskie. Są też bardzo zróżnicowane w zależności od regionu, a nawet poszczególnych szpitali w jednym mieście. Powiedzmy, że odkąd jestem zatrudniony na własnej działalności, to jestem względnie zadowolony z zarobków. Na SORowskim etacie często doświadczona pielęgniarka nie zarabia nawet połowy średniej krajowej.\nIle musieliby ci zapłacić, żebyś brał odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie specjalistycznych procedur medycznych, podczas reanimacji bezdomnego, który się nie mył od miesiąca, z gruźlicą, hcv, ropiejącymi nogami, po którym chodzą wszy i larwy?\nJakieś pakiety pracownicze? Bony? Mulisporty? Zapomnij. W wielu szpitalach pracownicy są zadowoleni gdy dostaną pensje o czasie.\nZawsze gdy ktoś mi mówi, że mamy za wysokie wymagania finansowe, to zadaje mu jedno pytanie: Ile musieliby ci zapłacić, żebyś brał odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie specjalistycznych procedur medycznych, podczas reanimacji bezdomnego, który się nie mył od miesiąca, z gruźlicą, hcv, ropiejącymi nogami, po którym chodzą wszy i larwy? Zazwyczaj odpowiedź jest taka, że nie ma takich pieniędzy. My to robimy często za 2,5 tysiąca.\nKtoś odpowie: „to był twój wolny wybór”. Prawda. Tak samo moim wolnym wyborem może być rezygnacja z tej pracy. Wielu z nas to robi. Tylko kto wtedy będzie pracował za nas?


Fotograf ślubny kraków - Katalog stron Ekostim\nsilniki, psycholog, przeprowadzki, falowniki omron, styczniki, lenze, lodz, pisanie prac, prace licencjackie, dentysta, producent, prace magisterskie, projektowanie ogrodów, przekładnie, klimatyzacja, motovario, handel, kredyty, falowniki, studia, regulacja napędów, księgowość, falownik, projektowanie wnętrz, reduktory, Softstarty, ogloszenia, biuro rachunkowe, pożyczki, uczelnie\nZajmujemy się profesjonalną fotografią okolicznościową. Fotografujemy wesela, chrzsty oraz inne imprezy na jakich instnieje taka potrzeba. Znamionuje nas całkowite zaangażowanie i kompetencja. Nie organizujemy sztucznych historii, odkrywamy rzeczywiste wrażenia, ekscytacje i nastroje napiękniejszych chwil waszego życia. Każdy fotoreportaż oraz plener fotografowany jest przez dwóch fotografów, co daje pełne przekonanie iż żaden ważny moment nie zostanie nieuchwycony, a sama uroczystość i przyjęcie zostanie zaprezentowana z dwóch odmiennych perspektyw.\nfotograf Kraków, fotograf, fotograf na wesele\nZapraszam na porfolio profesjonalnego fotografa "Fotograf Bielsko".Prezentowana agencja fotograficzna specjalizuje się w zawodowym wykonywaniu fotografii bez względu gdzie będą wykonywane, czy to w mieszkaniu, studiu czy też na zewnątrz. Zainteresowany ma możl ... szczegóły wpisu »\nKatalog posiada 6305 stron internetowych w 15 kategoriach i 521 podkategoriach. Gości online 55. Stron oczekujących 1.


Brzezie - Gmina Trzebnica\nWe wsi na uwagę zasługują domy mieszkalne z końca XIX i początku XX wieku. Ciekawostką jest, iż w zbiornikach wodnych w pobliżu miejscowości występuje objęta ścisłą ochroną ropucha zielona oraz rzekotka drzewna. Derkacz występujący na okolicznych terenach Brzezia zaliczany jest do rzadkich gatunków ptaków objętych ochroną. Sołectwo Brzezie zajmuje powierzchnię 586,9313 ha.\nDawne nazwy miejscowości: Berice – 1224, Kriese, Brischhe – 1743, Briesche – 1785, Brezie, Briesche,Breesen do 1945, potem Brzezie.\nEtymologia nazwy wsi: według nauki niemieckiej nazwa wywiedziona od drzewa – brzozy, zagajnika- brzeziny.\nW 1250 r. tereny z obszarem dzisiejszej wsi zakupiła od księcia Henryka III opatka klasztoru cysterek w Trzebnicy Gertruda. Jednakże jej kolejna następczyni Agnieszka II w r. 1355 pozyskała z rąk książęcych prawa sądownicze na tym terenie. Wieś należała do klasztoru w Trzebnicy do sekularyzacji w 1810 r. we wsi założono szkołę ewangelicką, gdyż od czasów reformacji większość mieszkańców to ewangelicy mający swą parafię w Kuźniczysku. Folwark klasztorny po sekularyzacji stał się domena królewska i był dzierżawiony, nie powstał w nim dom zarządcy. W okolicy rozwinęła się gospodarka leśna. W 1610 r. klasztor dokupił dodatkowe tereny leśne do istniejącego wcześniej leśnictwa.\nRozległa wieś o charakterze ulicówki. Planistycznie składa się z dwóch części, północnej i południowej z folwarkiem pośrodku. Układ ten czytelny jest już na mapach z poł. XVIII w. w części południowej przeważa typ zabudowy frankońskiej zagród z domami mieszkalnymi zwróconymi w większości szczytowo ku ulicy. Samą drogę przeprowadzono na grobli, jej przebieg podkreślając aleją z lip, klonów i jesionów. Folwark położony pośrodku wsi uległ zniszczeniu, zachowały się tylko nieliczne budynki gospodarcze. W części północnej wykształciło się w II poł. XIX w. niewielkie, wrzecionowate zabudowane nawsie. W Pewnym oddaleniu od wsi, na jej północnym skraju wzniesiono na początku XX w. leśniczówkę z zabudowaniami gospodarczymi gospodarstwa leśnego o interesujących formach architektonicznych. Przeważający typ dawnej zabudowy mieszkalnej to jednokondygnacyjne budynki o dachach dwuspadowych krytych dachówką. W niektórych starszych domach widoczne jest wykorzystanie jako materiału budowlanego rudy darniowej.\nLiczba mieszkańców – 329 (na dzień 23.09.2020)\nSołtys – Kamila Szymańska