Nie gaś światła [Bernard Minier] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00076 007638 20264712 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Bernard Minier Liczba stron: 504\nISBN: 9788380626928 Data wydania: 2019-05-13\nSpis treści UWERTURA Puszcza Białowieska AKT PIERWSZY 1. Odsłona 2. Partytura 3. Chór 4. Baryton 5. Concertato 6. Solista 7. Vibrato 8. Melodramat 9. Antrakt 10. Sopran 11. Crescendo 12. Lekcja ciemności 13. Opera buffa 14. Koloratura 15. Duet 16. Recytatyw 17. Statysta 18. Weryzm 19. Tenor 20. Operetka 21. Ansambl 22. Lakmé 23. Leitmotiv 24. Głos 25. Kontrapunkt 26. Streszczenie 27. Diwa 28. Intermezzo 29. Libretto 30. Opera seria 31. Opera heroiczna 32. Gwizdy AKT DRUGI 33. Królowa nocy 34. Dramat liryczny 35. Bis 36. Balkony 37. Rekwizyty 38. Zejścia ze sceny 39. Kanał AKT TRZECI 40. Aria da capo 41. „Sola, perduta, abbandonata” 42. Finał EPILOG Podziękowania i główne źródła Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nPUSZCZA BIAŁOWIESKA W POBLIŻU GRANICY POLSKO-BIAŁORUSKIEJ Szedł przez środek lasu. Wokół niego szalała zamieć. Z zimna szczękał zębami. Na brwiach i rzęsach osadzały mu się kryształki lodu; śnieg jak skorupa oblepiał jego narciarską kurtkę i wilgotną wełnianą czapkę. Nawet Rex z trudem posuwał się naprzód, z każdym susem zapadając się w śnieżnej pierzynie. Zwierzę regularnie poszczekiwało, najwyraźniej chcąc poinformować właściciela o swojej dezaprobacie dla takiego stanu rzeczy. Szczekanie powracało do nich echem. Od czasu do czasu pies przystawał, by się otrzepać, jakby wyszedł z wody. Z jego płowo-czarnej sierści unosiła się wtedy w powietrze chmura śnieżnego pyłu i lodowych igiełek. Smukłe, umięśnione łapy zostawiały głębokie ślady na białym całunie, a brzuch – jak plastikowe sanki – żłobił w jego powierzchni płytką rynnę. Zaczynało się ściemniać. Zerwał się wiatr. Gdzie ona jest? Gdzie szałas? Mężczyzna zatrzymał się i wyrównał oddech. Sapał. Z jego płuc dobywało się charczące dyszenie, plecy pod bluzą i grubą kurtką były mokre od potu. Miał wrażenie, że las zachowuje się jak żywy organizm: szmer poruszanych wiatrem ciężkich od śniegu gałęzi, suchy trzask kory pękającej pod wpływem mrozu, świst zamieci, który chwilami brutalnie wzbierał w jego uszach, krystaliczny szept pobliskiego strumyka nie całkiem jeszcze skutego lodem. Cholera, ale mróz! Nigdy w życiu nie było mu tak zimno. W szarzejącym zmierzchu, przez zasłonę płatków śniegu bombardujących jego oczy, dostrzegł przed sobą jakiś przedmiot. Błysk metalu, dwa zębate koła… Sidła… Między stalowymi szczękami tkwił czarny kształt. Przez chwilę odczuwał jakiś niejasny niepokój. To, co się tam znajdowało, nie przypominało żadnego żywego stworzenia. Było pogryzione, poszarpane, rozczłonkowane. Śnieg wokół pułapki był poplamiony lepką krwią. Obok leżały małe kości i różowe wnętrzności pokryte cienką warstwą szronu. Kiedy wpatrywał się w pułapkę, w powietrzu rozległo się wycie, które przeszyło jego uszy niczym zardzewiałe ostrze. Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek słyszał podobny dźwięk: tak bardzo przepełniony trwogą, bólem, nieludzkim cierpieniem. Zresztą żaden człowiek nie mógłby wydać z siebie takiego krzyku. Odgłos dochodził z głębi lasu na wprost przed nim. Niedaleko. Gdy krzyk po raz drugi rozdarł wieczorną ciszę, krew ścięła mu się w żyłach, a całe ciało w jednej chwili pokryło się gęsią skórką. Wreszcie dźwięk ucichł, uniesiony północnym wiatrem. Na chwilę znowu wszystko ucichło. A potem, jakby echo pierwszego krzyku, rozległy się kolejne – dalsze, bardziej stonowane: z prawej strony, z lewej, z całej zalanej mrokiem puszczy. Wilki… Jego ciałem od stóp do głów wstrząsnął dreszcz. Z rozpaczliwą determinacją, jeszcze energiczniej podnosząc kolana, mężczyzna znowu ruszył w drogę, kierując się tam, skąd usłyszał wołanie. Wreszcie zobaczył szałas. Jego ciemna, zwarta sylwetka wznosiła się na końcu naturalnej alei między szpalerami drzew. Ostatnie metry oblodzonej ścieżki przebył prawie biegiem. Rex jakby coś wyczuł, ponieważ z ujadaniem rzucił się do przodu. – Rex, czekaj! Rex, do nogi! Rex! Owczarek niemiecki wśliznął się już jednak do środka przez uchylone drzwi, unieruchomione w tej pozycji wysoką śnieżną zaspą. Na polanie panował zdumiewający spokój. W leśnych ostępach rozległo się głośne wycie. Po chwili niczym koncert zawtórowały mu gardłowe nawoływania, odpowiadające sobie nawzajem. Coraz bliżej. Mężczyzna niezdarnie przekroczył zaspę i wszedł do szałasu. Powitał go ciepły jak roztopione masło blask lampy sztormowej oświetlającej wnętrze. Odwrócił głowę. Zamarł. Poczuł, jak jego mózg przeszywa lodowata igła. Zamknął oczy i ponownie je otworzył. Niemożliwe. To się nie dzieje naprawdę. Ja po prostu śpię. To musi być sen. Tym, na co patrzył, była Marianne. Leżała naga na stole pośrodku szałasu. Jej ciało musiało być jeszcze ciepłe, gdyż dosłownie dymiło w mroźnym powietrzu. Pomyślał, że Hirtmann nie mógł odejść daleko. Przez chwilę czuł pokusę, by rzucić się za nim w pościg. Wtedy wszystkie jego kończyny zaczęły drżeć. Znajdował się na progu mrocznej otchłani – utraty przytomności albo obłędu. O mało nie zemdlał. Zrobił krok. Potem następny. Zmusił się do patrzenia. Jej tułów był rozcięty od wgłębienia u nasady szyi aż do pachwiny. Najwyraźniej zrobiono to na żywo, gdyż kobieta bardzo krwawiła. Krew ubarwiła czerwienią resztę ciała i wylała się grubą warstwą na drewniany stół i surowe deski podłogi. Ona także jeszcze parowała. Następnie kat musiał rozsunąć skórę na klatce piersiowej i sięgnąć w głąb ciała. Narządy wewnętrzne wydawały się nietknięte, brakowało tylko jednego… Serca. Hirtmann ułożył je delikatnie na łonie Marianne. I odszedł. Serce było cieplejsze niż cała reszta, Servaz widział unoszącą się w lodowatym powietrzu białą parę. Ku własnemu zdziwieniu nie czuł mdłości ani obrzydzenia. Coś tu nie grało. Powinien zwymiotować przed tym stołem. Rozpłakać się. Wyć. Ogarnęło go dziwne otępienie. Nagle Rex zawarczał i odsłonił kły. Mężczyzna odwrócił się do psa. Owczarek patrzył przez uchylone drzwi. Miał najeżoną sierść. Jego postawa wyrażała groźbę i przerażenie. Servaz poczuł, że zmienia się w sopel lodu. Podszedł do drzwi i wyjrzał na zewnątrz. Były tam. Na polanie. Otaczały szałas. Policzył. Osiem wilków. Chudych i wygłodzonych. Marianne… Powinien zabrać ją do samochodu. Pomyślał o broni, którą zostawił w schowku. Rex wciąż warczał. Odgadł strach i napięcie psa. Pogłaskał go po łbie. Wyczuł drżenie mięśni pod futrem. – Dobry pies – odezwał się ze ściśniętym gardłem, kucając i obejmując go ramionami. Zwierzę spojrzało na niego złotymi oczami z taką łagodnością, że mężczyzna poczuł napływające łzy. Pies szybko dyszał, raz po raz przywierając do niego unoszącym się bokiem. Servaz wiedział, że istnieje tylko jedna szansa, by wyjść z tego cało. Była to najsmutniejsza i najtrudniejsza rzecz, jaką miał kiedykolwiek zrobić. Odwrócił się do stołu, podniósł serce Marianne i umieścił je z powrotem w jej klatce piersiowej. Przełknął ślinę, zamknął oczy i wziął na ręce nagie, krwawiące ciało. Było lżejsze, niż przypuszczał. – Idziemy, Rex! – powiedział zdecydowanym głosem i skierował się ku drzwiom. Pies szczeknął chrapliwie na znak sprzeciwu, jednak ruszył za panem, warcząc, ze spuszczonymi oczami, podkulonym zadem i ogonem wciśniętym między łapy. Wilki czekały, stojąc w półokręgu. Ich żółte ślepia płonęły z podniecenia. Sierść na całym ciele Rexa była zjeżona. Pies znowu odsłonił zęby. Wilki odpowiedziały głośnym warczeniem, otwierając pyski i marszcząc wargi, pod którymi widać było przerażające kły. Rex zaszczekał na watahę. Jeden przeciwko ośmiu. Domowy pies przeciwko dzikim drapieżnikom. Nie miał najmniejszych szans. – Rex, naprzód! – zawołał jednak właściciel. – Naprzód! Bierz go! Po policzkach mężczyzny płynęły łzy, jego dolna warga drżała, a wszystko w środku krzyczało: Nie, nie idź tam! Nie rób tego, nie słuchaj mnie! Pies szczeknął kilka razy, ale nie ruszył się z miejsca. Został nauczony posłuszeństwa, ale ta komenda za bardzo godziła w jego instynkt przetrwania. – Bierz go, Rex! Bierz go! Rozkaz pochodził jednak od jego pana, jego ukochanego pana, którego żadna żywa istota nie darzyła tak wielką miłością, wiernością i szacunkiem jak on. – Bierz go, do cholery! Pies wyczuł gniew w głosie właściciela. I coś jeszcze. Chciał mu pomóc. Udowodnić swoje przywiązanie i lojalność. Mimo strachu. Zaatakował. Na początku prawie był górą, gdy jeden z wilków – niewątpliwie przewodnik watahy – rzucił się na niego, a on zrobił zręczny unik i chwycił napastnika za gardło. Wilk zawył z bólu. Pozostałe zwierzęta cofnęły się ostrożnie o krok. Pies i wilk splotły się w walce. Rex stał się na powrót dzikim, okrutnym i krwiożerczym stworzeniem. Mężczyzna nie mógł czekać dłużej. Odwrócił się i ruszył naprzód. Zwierzęta nie zwracały na niego uwagi. Na razie. Z Marianne w ramionach szedł naturalną aleją między drzewami. Krew wsiąkała w jego grubą kurtkę, a po twarzy ciekły mu łzy. Z tyłu usłyszał przepełnione bólem skomlenie psa i zdwojone warczenie sfory. Krew ścięła mu się w żyłach. Rex znowu zaskomlał. Ostry dźwięk, pełen cierpienia i trwogi. Pies wzywał go na pomoc. Mężczyzna zacisnął zęby i przyśpieszył. Jeszcze trzysta metrów… Ostatni krzyk pośród wietrznej nocy. Potem nastąpiła cisza i Servaz zrozumiał, że Rex jest martwy. Zastanawiał się, czy wilki zadowolą się tym zwycięstwem, czy też ruszą w pościg za nim. Odpowiedź nadeszła bardzo szybko. Za jego plecami rozległo się szczekanie. W samym środku zamieci. Przynajmniej część wilków wróciła do polowania. Tym razem łupem miał być on. Samochód. Stał zaparkowany na drodze, w odległości mniej niż stu metrów. Karoserię zaczynała już przykrywać warstwa śniegu. Jeszcze przyśpieszył, podcięty strachem jak biczem. Czuł ogień w płucach. Warczenie dochodziło tuż zza jego pleców. Odwrócił głowę. Wilki go dogoniły. Cztery z ośmiu… Zwierzęta wpatrywały się w niego, mrożąc go spojrzeniem żółtych ślepiów o bladym odcieniu bursztynu. Nigdy nie dotrze do samochodu. Za daleko. Zwłoki Marianne spoczywające w jego ramionach były coraz cięższe. Ona nie żyje. Nie możesz dla niej nic zrobić. Ale jeszcze możesz ocalić siebie… Nie! Jego mózg sprzeciwiał się temu pomysłowi. Przecież poświęcił już psa. Przyciskał do tułowia ciepłe ciało. Czuł, że jego kurtka nasiąka krwią. Podniósł oczy ku niebu. Płatki śniegu spadały na jego twarz jak gwiazdy, jakby niebo waliło mu się na głowę, jakby cały kosmos rzucił się na niego, zamierzając go pochłonąć. Wydał z siebie okrzyk wściekłości i rozpaczy. Najwyraźniej jednak na wilkach nie zrobiło to wrażenia. Wygłodniałe zwierzęta niejedno już słyszały, wiedziały, że nie mają się czego obawiać ze strony tej samotnej zdobyczy. Ich nozdrza wyczuwały jej strach, nade wszystko zaś docierała do nich woń krwi płynącej z drugiej ofiary. Dwie uczty w jednej. Były zbyt głodne. Zbyt podekscytowane. Ruszyły do przodu. Wynocha! Spieprzajcie! Won stąd, kanalie! Zastanawiał się, czy rzeczywiście wołał, czy jest to tylko krzyk jego umysłu. Uciekaj! Już! Nic już dla niej nie zrobisz! Uciekaj! Tym razem posłuchał wewnętrznego głosu. Puścił nogi Marianne. Jej stopy opadły na śnieg. Zanurzył dłoń w jej klatce piersiowej. Palce w rękawiczce chwyciły jeszcze ciepłe, zwarte i sprężyste serce. Wyjęły je z otwartej rany. Wsunęły pod jego grubą kurtkę, składając na piersi, przy samym sercu. Poczuł, że bluza przesiąka krwią. Opuścił zwłoki na śnieg. Blade, nagie ciało cicho zapadło się w białym całunie. Servaz powoli cofnął się o trzy kroki. Wilki natychmiast się na nią rzuciły, a wtedy on się odwrócił i zaczął uciekać. Dobiegł do samochodu. Auto było otwarte, ale przez chwilę wydawało mu się, że drzwi przymarzły. Zakrwawionymi palcami z całej siły szarpnął klamkę. Gdy nagle skrzypnęły i otworzyły się, o mało się nie przewrócił. Opadł na siedzenie kierowcy. Jego dłoń w lepkiej, czerwonej rękawiczce tak bardzo się trzęsła, że kiedy wyjmował kluczyki, omal nie upuścił ich między fotele. Rzucił okiem we wsteczne lusterko. Nagle uświadomił sobie, że z tyłu ktoś siedzi. Domyślił się, że właśnie popada w obłęd. Nie, to niemożliwe! Kobieta jednak otworzyła usta. – Martin – odezwała się błagalnym tonem. – Martin! Martin! Zadrżał. Otworzył oczy. Siedział bezwładnie w starym fotelu z wygniecionej skóry. Rex lizał jego prawą dłoń, która zwisała z podłokietnika. – Uciekaj mi stąd. – Jakiś głos odezwał się do psa. – Idź pozaczepiać kogo innego. Martin, wszystko w porządku? Rex odszedł, merdając ogonem, w poszukiwaniu nowego kompana do zabawy. Nie brakowało ich w tym miejscu. Rex należał do wszystkich i do nikogo, był tu prawdziwym gospodarzem. Servaz otrząsnął się jak pies z jego snu. Spojrzał na ekran telewizora. Wyświetlano program o francuskich badaniach kosmicznych. Rozpoznał ogromny globus z Cité de l’Espace we wschodniej części Tuluzy, na którym nocą widać kontury kontynentów obwiedzione niebieską poświatą. Potem zobaczył budynki Instytutu Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej, leżącego od strony Jolimont, na innym zboczu wzgórza górującego nad centrum miasta. Oprócz Servaza i Élise w salonie nie było nikogo. Mężczyzna uświadomił sobie, że zasnął przed telewizorem, pokonany przez panujące w budynku ciepło. Trwało leniwe popołudnie tej ciągnącej się w nieskończoność zimy. Odwrócił wzrok w stronę okna, za którym przez cały ranek widać było biały krajobraz zalany słońcem. Na kilka cudownych godzin – pomiędzy zapachem kawy unoszącym się w korytarzach, śmiechami pracowników, dużą, przystrojoną choinką i olśniewającą bielą na zewnątrz – odnalazł część swojej dziecięcej duszy. Potem, niedługo po lunchu we wspólnej sali, słońce skryło się za chmurami, zerwał się zimny wiatr, nagie gałęzie drzew za oknem zaczęły się poruszać i temperatura na zewnętrznym termometrze gwałtownie spadła z plus pięciu do minus jednego stopnia. Właśnie wtedy policjant posępnie zapadł się w fotelu przed wyciszonym telewizorem, a potem pogrążył się w pełnym koszmarnych wizji śnie. – Miał pan zły sen – powiedziała Élise. – Krzyczał pan. Spojrzał na nią, jeszcze zdezorientowany. Jego ciałem wstrząsnął dreszcz. Oczami wyobraźni jeszcze raz ujrzał ośnieżoną puszczę, szałas, wilki… Marianne… Koszmar, który nie był tylko snem… Jaką jeszcze mógł mieć nadzieję? Odpowiedź brzmiała: żadną. – Jest pan pewien, że wszystko w porządku? Élise – czterdziestolatka z ładnymi krągłościami i oczami śmiejącymi się nawet wtedy, gdy próbowała zrobić zatroskaną minę – była jedyną osobą z personelu ośrodka, którą Servaz lubił. I bez wątpienia jedyną, która była w stanie znieść jego. Reszta rekrutowała się spośród byłych policjantów, którzy przeszli tu leczenie, a następnie zaczęli pracę: byli to tak zwani „policyjni asystenci medyczno-socjalni”. Wspierali innych pensjonariuszy, serwując im mieszankę uwagi, braterstwa i współczucia, która przypominała mu galaretowatą masę. Oni też nie lubili Servaza. Nie chciał dołączyć do gry. Nie chciał się bratać ani rozczulać nad swoim losem. Odmawiał współpracy. W przeciwieństwie do nich Élise niczego od niego nie oczekiwała. I nigdy nie pracowała w policji. Któregoś dnia postanowiła się rozwieść, po tym jak jej mąż, który od lat upokarzał ją, groził jej i „poszturchiwał”, popełnił błąd: po jakiejś drobnej sprzeczce w środku nocy zostawił ją z synem w szczerym polu, a sam wsiadł w samochód i odjechał. Po rozwodzie dzień i noc nękał ją telefonami, czekał na nią, gdy wychodziła z pracy albo w hipermarkecie, i błagał, by do niego wróciła, grożąc, że porwie dziecko albo zabije ich oboje, a następnie popełni samobójstwo. Raz na parkingu – na oczach syna – popchnął ją tak mocno, że uderzyła głową o zderzak samochodu i straciła przytomność. Po tym zdarzeniu sędzia przydzielił jej ochronę oraz wydał eksmężowi zakaz zbliżania się do kobiety. Ten się jednak nie zniechęcił. Miał już do czynienia z policją i wiedział, że takie dyspozycje rzadko są wprowadzane w życie. Potem Élise znalazła pracę w tym ośrodku rehabilitacyjnym dla wykończonych policjantów, gdzie wszyscy od razu ją pokochali. Opowiedziała o swoich problemach kilku pensjonariuszom i oto z dnia na dzień eksmałżonek miał na karku gliniarzy, którzy odwiedzali go z najbłahszych powodów, dzwonili do niego do pracy rano, w południe i wieczorem, wpadali, by go po przyjacielsku pozdrowić, co najmniej dwa razy w tygodniu parkowali samochód przed jego domem i zaczepiali go na ulicy, przy sąsiadach, ot tak, zwracając się do niego po imieniu, a czasem nawet trochę go szturchając – nigdy jednak z taką siłą, z jaką on uderzył Élise. Groził im, że wniesie skargę o nękanie, ale nigdy tego nie zrobił. Przestał za to nękać Élise i dziecko. Kiedy były mąż zniknął z jej życia, szybko stała się tą kobietą, którą była, zanim się poznali: energiczną, o zaraźliwym śmiechu, pełną radości życia. – Dzwoniła pana córka. Servaz spojrzał na nią, unosząc brew. – Spał pan, nie chciała panu przeszkadzać – dodała. – Ale powiedziała, że niedługo do pana wpadnie. Wziął pilota i wyłączył telewizor. Wstał. Popatrzył na swój wytarty sweter, zmechacony na łokciach i nadgarstkach. Przypomniał sobie, że nazajutrz jest Boże Narodzenie. – Może skorzysta pan z okazji i się ogoli? – zasugerowała uszczypliwie. Przez chwilę milczał. – A jeśli tego nie zrobię? – Wtedy potwierdzi pan to, co prawie wszyscy tu o panu myślą. Znowu uniósł brew. – A co myślą? – Mają pana za dzikusa, faceta nie do życia. – Pani też tak uważa? Kobieta wzruszyła ramionami. – Zależy od dnia… Servaz się roześmiał. Kobieta zawtórowała mu i odeszła. Ale kiedy tylko zniknęła, śmiech uwiązł mu w gardle. Nie żeby mu zależało na opinii innych, ale nie chciał, by Margot zobaczyła go w tym stanie. Po raz ostatni odwiedziła go w tym miejscu przed trzema miesiącami: nie zapomniał zakłopotania i smutku w oczach córki. Przeszedł przez hol wejściowy i ruszył po schodach. Jego pokój znajdował się na samej górze, na poddaszu: niewiele ponad dziewięć metrów kwadratowych powierzchni: łóżko wąskie jak posłanie Odysa po jego potajemnym powrocie na Itakę, szafa, biurko, kilka półek z książkami – Plaut, Cyceron, Tytus Liwiusz, Owidiusz, Seneka… Spartański wystrój. Ale widok z okna na pola i lasy był piękny, także zimą. Zdjął stary półgolf i T-shirt, włożył czystą koszulę i sweter, grubą sportową kurtkę, szalik i rękawiczki, zszedł po schodach do holu i skierował się ku tylnym drzwiom – tym, które wychodziły na niepokalanie białą przestrzeń. Szedł w ciszy ośnieżoną równiną, aż dotarł do niewielkiego lasu. Wciągnął w nozdrza wilgotne i zimne powietrze. Na śniegu nie było widać żadnych śladów. Nikt tędy nie przechodził. Pod upudrowanymi drzewami stała kamienna ławka. Strzepnął śnieg odzianą w rękawiczkę dłonią i usiadł. Pod pośladkami poczuł wilgoć i zimno. Kruki zaciągnęły wartę na niebie, które prawie nie różniło się kolorem od reszty krajobrazu. Jego myśli były czarne jak pióra ptaków. Odchylił głowę do tyłu i głęboko odetchnął. Jej uśmiech znowu wypłynął na powierzchnię jego pamięci jak obraz utrwalony na siatkówce oka. W ubiegłym miesiącu Servaz bez konsultacji z lekarzem odstawił antydepresanty. Nagle się przestraszył, że znowu wciągają go ciemności. Może zadziałał zbyt szybko… Wiedział, że zaburzenie, na które cierpi, może go zabić, że jego walka jest walką o przetrwanie. Zmagał się z udręką ciężkiej depresji, a im bardziej się zmagał, tym silniej czuł złowieszczą pętlę zaciskającą się wokół niego niczym stryczek. Przelękniony zastanawiał się, jak długo jeszcze będzie miał siłę znosić tak dewastujące cierpienie. I tak dogłębne. Sześć miesięcy wcześniej odebrał w swoim mieszkaniu paczkę dostarczoną przez firmę UPS. Nadawcą był niejaki Monsieur Osoba, zamieszkały w miejscu o nazwie Przewłoka, w Polsce, pośród lasów, blisko granicy z Białorusią. W tekturowym pudełku znajdował się drugi pojemnik. Izotermiczny. Servaz chwycił kuchenny nóż i przystąpił do usuwania woskowej pieczęci. Poczuł, jak jego puls przyśpiesza. Nie pamiętał już, jakiego odkrycia się spodziewał – z pewnością, biorąc pod uwagę rozmiary paczki, oczekiwał, że znajdzie w niej odcięty palec, a może dłoń. To, co zobaczył, było jednak znacznie gorsze… Było czerwone, miało połysk świeżego mięsa i rozmiar dużej gruszki. Serce. Z całą pewnością ludzkie. Tekst, którym opatrzona była przesyłka, napisano nie w języku polskim, lecz po francusku: Ona złamała Twoje, Martin. Pomyślałem, że teraz poczujesz się wolny. Oczywiście, na początku będziesz cierpiał. Ale nie będziesz już musiał jej szukać, mieć nadziei. Pomyśl o tym. Serdeczności, J.H. Ostatnia, delikatna i chwiejna nadzieja, że chodzi o złośliwy dowcip i serce należy do innej osoby. Zakład biologii policji kryminalnej wykonał analizę porównawczą na podstawie DNA Hugona, syna Marianne. Nauka wydała werdykt. Servaz poczuł, że traci zmysły. Adres wskazywał na samotny dom w środku wielkiej Puszczy Białowieskiej. Jednego z ostatnich lasów pierwotnych w Europie, ostatniego reliktu Lasu Hercyńskiego, który porastał całą Europę Północną na początku naszej ery. Badanie zebranego materiału DNA potwierdziło, że Hirtmann przebywał w tym miejscu. Wskazywały też na to zaginięcia kilku kobiet w krajach Europy w ciągu ostatnich lat. Wśród nich była Marianne… Servaz dowiedział się też, co w języku polskim oznacza słowo „Osoba”. Hirtmann także czytał jego ulubionego Homera1. I oczywiście w tym miejscu ślad się urwał… Miesiąc później Servaz został wysłany na zwolnienie lekarskie i skierowany do ośrodka dla policjantów w depresji, gdzie zalecono mu przez dwie godziny dziennie uprawiać sport i oddawać się zwykłym pracom, takim jak zamiatanie suchych liści. Bez szemrania odrabiał całą pańszczyznę, odmawiał natomiast udziału w sesjach terapeutycznych. Unikał też spotkań z pozostałymi pensjonariuszami: w wyniku przebytych doświadczeń albo wrodzonej skłonności prawie wszyscy trafiali do ośrodka jako alkoholicy. Policjanci, którzy po latach poruszania się po obrzeżach plugastwa odkleili się od rzeczywistości. Którzy już dłużej nie potrafili znieść tego, że całymi dniami nazywa się ich psami, pałami, smerfami, mendami, szmatami, tego, że ich dzieci są napastowane na szkolnym podwórku, ponieważ oni pracują w policji. Nie wytrzymali tego, że nieustannie są obiektem powszechnej nienawiści, podczas gdy prawdziwi bandyci moszczą się w kawiarnianych ogródkach albo gżą w łóżkach… Prawie każdy z mieszkańców tego miejsca co najmniej raz miał już w ustach lufę własnego pistoletu. Jedna z cech depresji polega na tym, że człowiek staje się niezdolny do podjęcia jakiegokolwiek działania. Stehlin, szef Servaza, szybko się zorientował, że jego podwładny nie potrafi już prawidłowo wykonywać swojego zawodu. Co komendant sam mógłby potwierdzić, gdyby ktokolwiek go o to zapytał: o morderców, gwałcicieli i wszelkiej maści łajdaków dbał jak o zeszłoroczny śnieg. Miał ich gdzieś, podobnie jak wszystko inne: smak potraw, wiadomości telewizyjne, sytuację na świecie, a nawet swoich ukochanych łacińskich pisarzy. A także muzykę Mahlera. Ten ostatni objaw uznał za najbardziej niepokojący. Czy doszedł już do siebie? Nie był tego pewien. Jednak od jakiegoś czasu obserwował jakby lekką odwilż. W ponurym, opustoszałym krajobrazie, jakim stało się jego życie, pojawiły się niewielkie zielone pędy i poczuł, jak w jego żyłach zaczyna krążyć krew. Od pewnego czasu świerzbiło go też na myśl o pewnej odłożonej sprawie, której akta leżały na jego biurku. Zapytał o nią nawet Espérandieu, swojego zastępcę i jedynego prawdziwego przyjaciela. Twarz młodego mężczyzny rozjaśniła się: „No proszę!”, Servaz także się uśmiechnął. Choć Vincent słuchał indie rocka, czytał mangi i pasjonował się tak głębokimi zagadnieniami, jak gry komputerowe, ciuchy i zaawansowane technologicznie gadżety, był on kimś, kogo Servaz słuchał i szanował. Zdał Martinowi relację z rozwoju dwóch najbardziej newralgicznych spraw, nad którymi wspólnie pracowali, a które wciąż nie były wyjaśnione. Kiedy dostrzegł w oczach szefa drobną iskierkę tęsknoty, rozciągnął usta w dziecięcym uśmiechu. W życia wędrówce, na połowie czasu Straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi, W głębi ciemnego znalazłem się lasu2. – Hę? – zdziwił się Espérandieu, marszcząc brwi. – Dante – wyjaśnił Servaz. – Taaa… A, Asselin odszedł. Komisarz Asselin. Kierował Wydziałem Kryminalnym. – Jaki jest następca? Espérandieu się skrzywił. Servaz ujrzał las oświetlony promieniami wiosennego słońca. Ziemia była jeszcze zamarznięta. Zgubił się w środku lasu i przemarzł do kości pomimo ciepłego słonecznego światła przesączającego się między liśćmi. Przegnał tę wizję. To tylko sen. Pewnego dnia, już bardzo niedługo, wyjdzie z tego lasu. Nie tylko we śnie. Francuskie słowo personne to po polsku „osoba”, „nikt”, „ktokolwiek”. Nikt (gr. Οὖτίς) to imię, którym Odyseusz przedstawił się cyklopowi Polifemowi (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki). [wróć] Dante Alighieri, Boska komedia, pieśń I, przeł. Edward Porębowicz. [wróć]\nAKT PIERWSZY Niech twoja dusza zostanie wydana Na nieuchronne męczarnie. Madame Butterfly\n1 ODSŁONA Piszę te słowa. Ostatnie. A pisząc je, wiem, że to już koniec: tym razem powrót nie będzie możliwy. Będziesz mieć mi za złe, że informuję cię o tym w wigilijny wieczór. Wiem, że w najwyższym stopniu godzi to w twoje przeklęte przywiązanie do konwenansów. Ty i te twoje pieprzone maniery. I pomyśleć, że wierzyłam w twoje kłamstwa, w twoje obietnice. Coraz więcej słów i coraz mniej prawdy: oto dzisiejszy świat. Naprawdę to zrobię, wiesz? Przynajmniej to nie jest ściema. Czy teraz twoja ręka odrobinę zadrżała? Pocisz się? A może przeciwnie, uśmiechasz się, gdy czytasz te słowa. Czy to ty stoisz za tym wszystkim? Czy może ta twoja zdzira? To wy wysłaliście mi te wszystkie opery? I cała reszta: to też wasza sprawka? Był taki czas, że dałabym wszystko, żeby się dowiedzieć, kto może mnie do tego stopnia nienawidzić, kiedy rozpaczliwie usiłowałam zrozumieć, czym zasłużyłam sobie na taką nienawiść. Ponieważ to musiała być moja wina, tak sobie mówiłam. Ale to się skończyło. Myślę, że popadam w obłęd. Kompletnie wariuję. A może to przez te leki. Wszystko jedno, nie mam już siły. Tym razem mam dość. Koniec. Stop. Ktokolwiek to był – wygrał. Nie daję już rady. Nie sypiam. Stop. Nigdy nie wyjdę za mąż, nigdy nie urodzę dzieci: przeczytałam to zdanie w jakiejś książce. Cholera. Teraz rozumiem, co ono znaczyło. Oczywiście, są rzeczy, których będę żałować. Życie czasem potrafi być bardzo fajne, z pewnością po to, by potem silniej przywalić… Ty i ja, może z czasem w końcu byłoby okay. A może nie… To nic. Wiem, że postarasz się szybko o mnie zapomnieć, odeślesz mnie do magazynu z niemiłymi wspomnieniami, o których niechętnie się mówi. Zrobisz skruszoną minę i powiesz swojej dziuni: „Była chora, depresyjna; nie zdawałem sobie sprawy, do jakiego stopnia”. A potem szybko zajmiecie się czym innym. Będziecie się śmiać i pieprzyć. Mam to gdzieś. Możesz zdechnąć. Ja tymczasem zrobię to. MIMO WSZYSTKO: WESOŁYCH ŚWIĄT Christine odwróciła kopertę: nie było danych nadawcy. Nie było też znaczka. I nie było jej – Christine Steinmeyer – nazwiska. Ktoś wrzucił ją bezpośrednio do skrzynki na listy… To musi być pomyłka: ten list jej nie dotyczy. Spojrzała na rzędy skrzynek wiszących na ścianie, z nazwiskami wypisanymi ręcznie na etykietkach: osoba, która wrzuciła list, pomyliła skrzynki, to wszystko. Ten list jest przeznaczony dla kogo innego. Dla innej osoby mieszkającej w tej kamienicy. Następnie przez jej umysł przebiegła myśl, od której prawie zaparło jej dech w piersi: czy list jest tym, na co wygląda? Cholera. Poczuła, że na moment traci równowagę. Znowu skierowała wzrok na podwójną zadrukowaną kartkę: jeśli tak, koniecznie trzeba kogoś powiadomić. No tak, ale kogo? Pomyślała o osobie, która napisała list – o tym, w jakim musiała być stanie i co w tej chwili robi, i poczuła, jakby na jej żołądku zaciskały się lodowate palce. Powoli, analizując każde słowo, przeczytała jeszcze raz ostatnie linijki: Możesz zdechnąć. Ja tymczasem zrobię to. Nie było wątpliwości: to był list napisany przez kogoś, kto chce ze sobą skończyć. Jasna cholera… W wigilijny wieczór ktoś w tym mieście lub w pobliżu zamierza odebrać sobie życie – a może już to zrobił… A Christine wie o tym jako jedyna. I nie ma żadnych sposobów, by go powstrzymać, ponieważ osoba, która miała przeczytać list (list, który z całą oczywistością jest także wołaniem o pomoc), nie przeczyta go. To żart. To musi być żart. Jeszcze raz przeczytała pierwsze linijki, szukając elementów, które wskazywałyby na mistyfikację. Ale komu chciałoby się robić taki dowcip w wigilię Bożego Narodzenia? Co to za chora kobieta? Christine wiedziała, że wiele samotnych osób nie cierpi tego okresu, w którym ich samotność staje się jeszcze bardziej dojmująca – ale żeby porywać się na taką maskaradę? List brzmiał zresztą złowieszczo autentycznie – chodzi o jego ton, nie o treść, kobieta przypuszczała, że adresat znał niektóre szczegóły. Gdyby było choć imię, cokolwiek, mogłaby zapukać do wszystkich drzwi i zapytać: „Czy państwo znają taką to a taką?”. Światło zgasło, pogrążając klatkę schodową w ciemności rozjaśnianej jedynie blaskiem wpadającym z ulicy przez szybę w podwójnych drzwiach z kutego żelaza. Christine zadrżała. Spojrzała w kierunku drzwi, tak jakby osoba, która wsunęła list do jej skrzynki, miała się nagle znowu pojawić. W piekarni naprzeciwko udekorowano witrynę. Przez zasłonę sypiącego śniegu kobieta zobaczyła sanie Świętego Mikołaja. Stojąc tak w pogrążonym w mroku holu, poczuła dreszcz – nie tylko z powodu listu: ciemności były dla niej równie przerażające jak ostrze brzytwy. I w tym momencie w jej kieszeni zawibrował telefon. – Co ty wyprawiasz? Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nTytuł oryginału: N’éteins pas la lumiére Copyright © XO Éditions, 2014 All rights reserved Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2019 Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Redaktor: Elżbieta Bandel Projekt i opracowanie graficzne okładki Michał Pawłowski/www.kreskaikropka.pl Fotografie na okładce © Alamy/BE&W © John Dalton, www.flickr.com/photos/varrqnuht/ Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Nie gaś światła, wyd. I, dodruk, Poznań 2018) ISBN 978-83-8062-692-8 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08 fax: 61 867 37 74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Nie_gas_swiatla-ebookRO/p00623958i006" target="_blank" title="Nie gaś światła [Bernard Minier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nie gaś światła [Bernard Minier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


24 lipca 2013 04:10 Autor: krakauer\nDo Sejmu wpłynął bardzo ciekawy poselski projekt ustawy o związkach partnerskich. Oryginał dokument do przeczytania [tutaj] a projekt ustawy – przepisy wprowadzające ustawę o związkach partnerskich z obszernym niezwykle ciekawym uzasadnieniem [tutaj]. Autorami projektu jest grupa posłów Ruchu Palikota.\nTo niezwykle ciekawy, bardzo dokładnie i starannie przygotowany projekt, można się z nim nie zgadzać, co do meritum sprawy, jednakże można wskazać go jako przykład stosunkowo dokładnej pracy poselskiej i zebrania olbrzymiej ilości informacji w jedną pigułkę. Dla osób zainteresowanych problematyką związków partnerskich i licznymi wątkami z nią związanymi warto polecić przeczytanie uzasadnienia do ww. projektu (drugi link od strony: 144 do 181 wg. numeracji pliku PDF).\nSama ustawa jest niczym bez przepisów ją wprowadzających – to blisko 143 strony zmian w istniejącym prawie. Widać, że autorzy zadali sobie głęboki trud w screeningu polskiego prawa z zakresu szeroko rozumianych spraw osobistych i obyczajowych. Sama ustawa jest w wielu miejscach po prostu naiwna, przykładowo używa tłumaczenia kluczowych pojęć przez desygnaty pojęciowe tych niewyjaśnionych pojęć w ujęciu funkcjonalnym itp. Żeby nie być gołosłownym w art. 2 ww. projektu ustawy znajdujemy w art. 2 definicję partnera, zgodnie z zapisem: „Ilekroć w niniejszej ustawie mowa jest o partnerze rozumie się przez to osobę pozostającą w związku partnerskim.” W ten sposób można wytłumaczyć wszystko, w tym że „Koń – jaki jest, każdy widzi” za Benedyktem Chmielowskim, który na trwałe w Nowych Atenach zdefiniował w języku polskim to pożyteczne zwierzę, jednakże to była pierwsza połowa XVIII wieku. Dzisiaj pasowałoby do definicji dodać jakiś przymiotnik, określający jakieś cechy partnera, jednakże nie będziemy niczego sugerować autorom ustawy. Dla osób o poglądach konserwatywnych powinno się od razu rzucić w oczy, że w tej definicji i kolejnej w kolejnym artykule, gdzie jest mowa o związku partnerskim w ogóle nie ma mowy o kwestii płci. To jest zarazem esencja tejże ustawy, że nie odnosi się do tradycyjnie pojmowanej kwestii płci, jako determinanty warunkującej wykreowanie związku partnerskiego. W projekcie jest mowa o osobach, to bardzo ważna przesłanka interpretacyjna na przyszłość.\nSama ustawa jest króciutka – to tylko 13 artykułów, dlatego można nie dostrzec przedstawionej powyżej jej istoty i błędnie myśleć, że koncentruje się ona na sprawach majątkowych. Oczywiście, spraw majątkowych jak i samych technikaliów dotyczących zawierania związku ta ustawa najbardziej ilościowo dotyczy, jednakże jak wskazano powyżej to ma znaczenie drugorzędne. Kluczowe jest stwierdzenie, że związek partnerski zostaje zawarty, gdy dwie osoby jednocześnie obecne złożą przed kierownikiem Urzędu Stanu Cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w związek partnerski. Didaskalia, że partnerzy mają równe prawa i obowiązki, udzielają sobie wzajemnej pomocy i wsparcia a także dbają o utrzymanie więzi pożycia możemy sobie darować.\nDla konserwatystów może być ciekawy art. 8, gdzie stwierdzono, że partnerzy poprzez swój związek zakładają gospodarstwo domowe. Nie będziemy tego komentować, ponieważ to kwestia konsensualna, tutaj bowiem można zawrzeć wszystko. Co ważne, projekt ustawy nie odnosi się wprost do dzieci i nie wiadomo do końca, czy dzieci posiadane przez partnerów przed powołaniem związku wchodziłyby z mocy ustawy do gospodarstwa domowego, jakie poprzez powołanie związku stworzono? Oczywiście wypada zapytać o prawa rodzicielskie drugiego partnera – niebędącego prawnym opiekunem i co w takiej sytuacji miałaby do powiedzenia osoba z poprzedniej relacji partnera, która była jednym z (oryginalnych) rodziców, czy też opiekunów prawnych małoletniego. Jest to z pewnością największa słabość tejże ustawy, poza tym co w przypadku spłodzenia dziecka (nabycia praw rodzicielskich) przez jednego z partnerów pozostających w związku partnerskim z osobą pozostającą poza związkiem partnerskim. Kogo wówczas wpisywano by jako ojca jeżeli byłby to związek dwóch homoseksualnych kobiet? Może już nie będzie takiej potrzeby?\nO wiele bogatsze i jak wspomniano ciekawsze od samej ustawy jest uzasadnienie. Znajdziemy tam takie sprawy jak: społeczne tło projektowanej ustawy, jej cel, dotychczasowe projekty (bardzo ciekawy i subiektywny przegląd), przegląd podobnych rozwiązań zagranicznych, związki partnerskie jako konsekwencja wyroków Europejskiego Trybunałuy Praw Człowieka (to rzeczywiste uzasadnienie), przywołanie dokumentów międzynarodowych, przegląd stanowisk sądów polskich, przegląd krajowych aktów prawnych, przegląd zapisów o związkach nieformalnych w prawie polskim, oraz przedstawienie społecznych skutków wprowadzenia związków partnerskich (naprawdę warto przeczytać z 165 wg. numeracji PDF), analiza potrzeb społecznych i omówienie zmian projektowanych w ustawie.\nTo bardzo ciekawe zestawienie faktów, tez i domniemań – dla osób zainteresowanych tematem to swoiste credo strony najbardziej zaangażowanej oceniając po posłach wnioskodawcach.\nW Ocenie Skutków Regulacji podano, że projekt ustawy był konsultowany z organizacjami pozarządowymi oraz grupami nieformalnymi działającymi na rzecz przeciwdziałania dyskryminacji osób nieheteroseksualnych w tym: „Miłość nie wyklucza”, Kampania Przeciw Homofobii” „Lambda-Warszawa”, oraz Fundację Trans-Fuzja. Poza wskazaniem na szeroko rozumiane środowiska LGBTQ autorzy nie podali żadnych innych środowisk społecznych.\nTrudno całość ocenić, poza uwagami na samym początku projektu można uznać, że jest to projekt bardzo jednostronny, nieintegrujący środowisk, których prawa ma regulować ze społeczeństwem, – czego jak widać autorzy uniknęli już na etapie konsultacji. Całość może stanowić jeżeli już to naprawdę interesujący i wartościowy punkt wyjścia do szerszej dyskusji o związkach partnerskich rozumianych jako związki innego typu niż małżeństwa regulowane w Kodeksie Rodzinnym i Opiekuńczym. Docelowo, to właśnie poprzez uzupełnienie jego zapisów należy uregulować w naszym kraju rolę związków „innego typu” niż małżeństwa. Przecież projektowana ustawa ma odnosić się także do osób płci przeciwnej – a nie tylko do związków mono płciowych lub trans płciowych! Dlatego warto to potraktować jako fragment szerszego systemu, w czym dyskusję zabiorą także osoby o heteroseksualnym zapatrywaniu na kwestie obyczajowe. Projekt ma mieć przecież skutek inkluzywny, więc musi opierać się na istniejącym systemie, nie może stać z jego boku ani stanowić niespójnego wszczepienia konstrukcji prawnych, które rozsadzą cały system.


Zamrażarka skrzyniowa HF 201 VESTFROST | Sklep eLADEX\nZamrażarka skrzyniowa HF 201 VESTFROST\nUżyteczne zamrażarki skrzyniowe z linii HF 201 z białą pokrywą 720 mm (szerokość), 600 mm (głębokość) to urządzenia, które wykorzystuję się zarówno do celów domowych, jak i komercyjnych.\nWitryna skrzyniowa model HF 201 z białą pokrywą to jeden z mniejszych modeli z popularnej rodziny zamrażarek skrzyniowych HF renomowanego duńskiego producenta Vestfrost. Urządzenie o kompaktowych rozmiarach, idealne do wykorzystania w aptekach, laboratoriach, domu w sklepach i punktach gastronomicznych do przechowywania mrożonych produktów spożywczych w temperaturze od - 17 do -24 °C.\nZaletą prezentowanej zamrażarki jest mocna i wytrzymała konstrukcja, która nadaje się do\nskonale do intensywnej eksploatacji w warunkach komercyjnych. Lakierowana proszkowo blacha jest odporna na uszkodzenia i korozję. Ergonomiczna komora przechowalnicza jest dobrze oświetlona, co zapewnia łatwy dostęp do przechowywanych wewnątrz produktów. Prostą obsługę urządzenia zapewnia panel sterujący z mechanicznym regulatorem temperatury oraz wygodna rączka z zamkiem.\nMiesięczny koszt zużycia energii elektrycznej dla tego urządzenia wyniesie 20 zł. Jest to pierwszy z najniższych wyróżnionych przez nas przedziałów dla kosztów eksploatacyjnych.\nHF 201 VESTFROST\n720 / 600 / 850 mm


Rabat -15% Na Pomnik Cesarzowej Achai. Tom 3 Ebook PDF, MOBI, EPUB\nEbook Pomnik Cesarzowej Achai. Tom 3\nAutor: Andrzej Ziemiański, Luty 2014 , 800 stron\nDołącz do 13320 osób\nAchaja już ponad 10 lat udowadnia, że jest jedyną słuszną cesarzową w świecie fantastyki. Rozmach i tempo prozy Ziemiańskiego powodują, że kolejne powieści z Achaja w tle zdobywają coraz większe rzesze sympatyków. Andrzej Ziemiański ma niezwykle przystępny, lekki styl, a jego teksty pochłania się w tempie ekspresowym. Jego znakiem firmowym jest też doskonała znajomość realiów wojskow ych, wszelakich militariów, fachowych nazw, taktyk i kreowanie barwnych opisów tychże. Paweł Kukliński lubimyczytać.pl - Czy wiesz, że używanie pocisków, które eksplodują po uderzeniu w ciało jest zakazane? nie wytrzymał. Dlaczego tniesz pociski na krzyż?! Mielczarek powoli podniósł głowę znad imadła. - Ano tnę tak bo jestem człowiekiem wierzącym, panie komandorze odparł spokojnie. W Boga wierzę, a krzyż to jego znak właśnie. Ebook porusza temat Pomnik. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: Cesarzowej.\nISBN 9788375749212. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Pomnik Cesarzowej Achai. Tom 3 Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Pacjenci onkologiczni w czasie pandemii COVID-19 – Zdrowie zaczyna się w głowie\nOsoby chore na chorobę nowotworową są przyzwyczajone do życia w ciągłym lęku o swoje zdrowie. W czasie pandemii strach przed tym czego może im zabraknąć jest silniejszy niż obawa o własne życie. Boją się o brak możliwości spotkania z lekarzem, o to czy operacja zostanie wykonana w planowanym terminie, czy dostaną zaplanowaną chemioterapię, czy nie zabraknie leków. Emocjonalny wpływ zagrożenia na osobę zależy od jej cech osobowościowych i doświadczeń, warunków społecznych i ekonomicznych, bliskich oraz społeczności w której funkcjonuje.\nSeparacja z bliskimi\nChorzy onkologicznie pacjenci przebywający w szpitalach lub na przymusowych kwarantannach bardzo odczuwają brak możliwości spotkania z bliskimi. Szczególnie oczywiście potrzebują tego osoby, których sytuacja zdrowotna uległa pogorszeniu. Niemożność usłyszeniu głosu ukochanej osoby, w sytuacji zagrożenia życia jest doświadczeniem trudnym do wyobrażenia.\nOczywiście, bardzo pomocne okazują się w tej sytuacji metody komunikacji elektronicznej. W dzisiejszych czasach odizolowany chory może nie tylko rozmawiać przez telefon, ale i patrzeć na tę osobę. Nie zastępuje to oczywiście całkowicie bezpośredniego kontaktu, ale na pewno zmniejsza poczucie oddalenia i samotności. Nawet kilkudziesięciosekundowe polaczenie na Facetimie może mieć zbawienny charakter dla obu stron. Taka droga kontaktu jest bez wątpienia wyzwaniem dla ludzi starszych. Pacjenci przebywający w szpitalach powinni prosić bez poczucia przysparzania dodatkowego kłopotu personel medyczny o pomoc w ułatwieniu takiej drodze kontaktu z krewnymi. Również pracownicy szpitala powinni sami starać się w miarę możliwości oferować pomoc w zorganizowaniu takiego połączenia.\nPacjenci onkologiczni muszą szczególnie dbać o swoją kondycję psychiczną. Zintensyfikowane emocje wprowadzają zawsze w stan głębokiego zaniepokojenia, bezradności i przytłoczenia. Trzeba starać się zrozumieć ten mechanizm i trzymać się w tym trudny okresie kilku podstawowych zasad higieny psychicznej.\nW tej trudnej sytuacji, do której nikt z nas nie był przygotowany najprostszym sposobem walki z lękiem i poczuciem bezsilności jest wracanie do sytuacji trudnych z przeszłości. To naprawdę niezawodne narzędzie. Osoby chore na raka mają w pamięci wiele takich osobistych kryzysów: dzień, kiedy dowiedziały się o chorobie, operacje, chemiroterapie… Ten ciężki bagaż doświadczeń to bardzo duży zasób wewnętrznego wsparcia. Skoro daliście radę wtedy, to podołacie i temu wyzwaniu. Należy również bez wahania korzystać z pomocy osób, które w tych chwilach z przeszłości okazały się najbardziej pomocne.\nNadmierna ekspozycja na media\nWażnym jest, aby unikać nadmiernej ekspozycji na relacje w mediach. Ograniczyć czas poświęcony na zbieranie informacji i co bardzo ważne, starannie wyselekcjonować i ograniczyć ich źródła. Najlepiej, kiedy będzie to jedna stacja telewizyjna lub strona internetowa. Media w czasie takiego kryzysu działają narkotyk. Uzależniają i degradują stan naszej psychiki.\nBardzo pomoże zajęcie się swoim ciałem. Niekoniecznie poprzez aktywność fizyczną. Należy po prostu skoncentrować się na sobie: medytować, jeść zdrowe zrównoważone dietetycznie posiłki, jak najwięcej spać. Unikać oczywiście alkoholu i innych substancji uzależniających.\nUtrzymanie rutyny dnia codziennego, przede wszystkim wykonywanie prostych zadań daje poczucie efektywności, w w konsekwencji ulgę i odprężenie psychiczne: dbanie o porządek w domu, zawsze posłane łóżko, pranie, stały kontakt ze znajomymi. Warto poczytać książkę, obejrzeć komedię, powrócić do starego hobby lub rozejrzeć się za nowym. Należy robić wszystko, co wiąże się z normalnym życiem i sprawia przyjemność.\nWiara i nadzieja na lepsze jutro\nBardzo ważne jest tzw. pozytywne myślenie i zachowanie poczucia nadziei, wiara w innych, że robią teraz to co do nich należy w najlepszy możliwy sposób. W kontaktach z personelem medycznym należy okazywać swoje zrozumienie, wsparcie i szacunek do tego co robią.\nWażne jest dbanie o utrzymanie stałego kontaktu (wirtualnego) z innym ludźmi, nie tylko rodziną. W czasie rozmów ze znajomymi należy się starać koncentrować na pozytywnym przekazie. Chorzy na raka, choć nie zdaja sobie z tego najczęściej sprawy są punktem odniesienia dla innych. Ich doświadczenia i siła mogą być źródłem wsparcia nie tylko dla ich bliskich, ale dla ich całego otoczenia. Takie okazywanie wiary i przekazywanie pozytywnych emocji innym bardzo wzmacnia nas wewnętrznie.\nKorzystaj z grup wsparcia organizowanych przez stowarzyszenia pacjenckie. W czasie pandemii wszystkie organizują spotkania w trybie online. Ta nowa okoliczność stworzyła okazję, aby dołączyć do takiej grupy dla osób, które z racji odległości, czy innych ograniczeń nie mogły tego robić wcześniej. Osoby starsze, mające problem z taką drogą komunikacji powinny o tym porozmawiać z organizatorami. Na pewno znajdzie się jakieś rozwiązanie, aby im pomóc.


Trudny klient (recenzja) - Film - POLTERGEIST\n» Recenzje » Trudny klient\nSympatyczny film można włączyć bezwiednie i prowadząc natchnione rozmowy ze znajomymi lub parząc kawę, rzucać raz po raz okiem na ekran. Sympatyczne filmy nie wymagają udziału licznej gromady szarych komórek, za to pozwalają poczuć się lepiej. Ot, czarująco-infantylne, kolorowe obrazki, pozytywne w treści, nieskomplikowane w odbiorze, wesołe w formie i nie pozostawiające śladów w pamięci. Trudny klient to jeden z takich filmów.\nOto Dave, zawołany zdobywca serc niewieścich, którego przypadkowo wzięto za geja. Dla dobra prawniczej kariery postanowił nie dementować niecnych plotek i pozostać gejem przez kilka tygodni. W sam raz, aby wystarczyło na wygranie sprawy sądowej, w której homoseksualizm i dyskryminacja na tle seksualnym odgrywają główną rolę.\nChoć pod względem założeń fabularnych Trudny klient może przypominać francuską Plotkę, niewiele ma z nią wspólnego. O ile w Plotce mikroświat firmy był urokliwym zwierciadłem, w którym francuskie (i nie tylko francuskie) społeczeństwo mogło się przejrzeć z rozbawieniem, o tyle Trudny klient nie ma ambicji bycia czymś więcej niż klasyczną komedią pomyłek, odzianą nieco na wyrost w szaty kontrowersyjnej satyry. Nie aspiruje do walki z utartymi schematami, nie ma ambicji światopoglądowych wycieczek czy inspirowania dialogu na trudne tematy.\nTwórcy filmu, uznając zapewne, że temat jaki wybrali jest wystarczająco obrazoburczy, aby zaspokoić rozleniwione, popołudniowe zapotrzebowanie na kontrowersje, starannie zrezygnowali z jakichkolwiek dodatkowych niespodzianek. Dzięki temu wszelkie ostrza zostały stępione, czyniąc Trudnego klienta sympatycznym, pozbawionym rubasznego humoru i kantynowych dowcipasów, ale również nieco nijakim i bezbarwnym. To film przyrządzony wedle starego, dobrego i sprawdzonego przepisu, którego głównym składnikiem jest odrobina: odrobinę zabawny, nieco frywolny, ździebko kontrowersyjny. Żadna papryczka jalapeño, ale danie łagodne i delikatne, wkomponowane w nastrój podwieczorku, przy którym najlepiej je zaserwować.\nOglądanie Trudnego klienta nie wymaga używania zakładek odpowiedzialnych za logiczne myślenie. Te partie najlepiej w ogóle odłączyć od zasilania lub zapomnieć o nich czym prędzej, pozwalając umysłowi odpocząć gdzieś w kącie. Jak zostać gejem w oczach współtowarzyszy pracowniczej niedoli? Wedle założeń scenariusza, najlepiej wykrzyczeć tę deklarację na środku firmowego korytarza i liczyć na niezachwianą wiarę w moc słowa, która pozwoli nadać dotychczasowym wyczynom Dave’a don Juana rys dramatycznych poszukiwań własnej tożsamości.\nW opozycji do ogólnej akceptacji, twórcy filmu pozostawiają trójkę niedowiarków – rywalkę na drodze do awansu, która za wszelką cenę usiłuje zdemaskować seksualnego symulanta oraz dwóch niezbyt rozgarniętych kumpli, których świat (po oświadczeniu Dave’a) zachwiał się w posadach, wobec szokującego odkrycia, że orientacja seksualna niekoniecznie się z tłumu wyróżnia i rozpoznać jej nie sposób. Zaś sam Dave nie ma kłopotów z przywdzianiem szat nowej orientacji – nie jest homofobem, a od czasu rozstania z ostatnią ukochaną, pomieszkuje u kumpla – zdeklarowanego geja.\nTrudny klient to przede wszystkim film o rywalizacji (cichej wojnie między pretendentami do tronu – zarządu firmy), okraszonej romantycznym lukrem, poprawnie zrealizowany i zagrany przez urokliwych aktorów, przy wykorzystaniu nieco przestylizowanej ekspresji. Nie próbuje pod komediowym płaszczem przemycać wielkich przesłań lub opowiadać o poszukiwaniu siebie i walce z własnymi uprzedzeniami. Ogląda się go bez zażenowania, ale i o zaangażowaniu mowy być nie może. Zalicza się do tych osiągnięć sztuki filmowej, których wartość nie jest mierzalna temperaturą dyskusji, jaką wywołują, liczbą protestów, wielością publikacji czy decybelami śmiechu. Ot, film sympatyczny, który funkcjonuje jak bezzałogowy samolot szpiegowski – pozostawia ślad na krótką chwilę, a później rozmywa się w pamięci.\nWydanie DVD zawiera film i tylko film. Nie jest to zarzut – trudno mieć pretensje, aby film tak skromny epatował okazałymi bonusami. W tym przypadku można liczyć na wybór scen, wersji językowej i zwiastun. Zabrakło niestety informacji, dlaczego oryginalny tytuł Partner(s) otrzymał tak fatalny, polski odpowiednik…\nReżyseria: Dave Diamond\nScenariusz: Dave Diamond\nMuzyka: Timothy Wynn\nZdjęcia: Robert Morris\nObsada: Jay Harrington, Brooke Langton, Josh Cooke, Sean McGowan\nTagi: Trudny klient | Sean McGowan | Partner(s) | Josh Cooke | Jay Harrington | Brooke Langton


Polska Fundacja Narodowa twierdzi, że nie podlega kontroli NIK - społeczeństwo\nPolska Fundacja Narodowa twierdzi, że nie podlega kontroli NIK\n(Fot. mat. NIK)\nDodano: 28-11-2018 17:02\nPolska Fundacja Narodowa nie jest jednostką, która mogłaby podlegać kontroli NIK, również kampania "Sprawiedliwe sądy" nie leży w kompetencji kontrolnej Izby - oświadczyła w środę rzecznika PFN Magdalena Dobrzyńska.\nPosłowie PO Mariusz Witczak i Jarosław Urbaniak zapowiedzi w środę w Sejmie wniosek do NIK o przeprowadzenie w trybie pilnym kontroli wydatków PFN.\nIch zapowiedź ma związek z postanowieniem sądu odnoszącym się do finansowania kampanii "Sprawiedliwe sądy".\nSąd orzekł, że działania Polskiej Fundacji Narodowej z siedzibą w Warszawie polegające na sfinansowaniu kampanii medialnej pod nazwą "Sprawiedliwie sądy" były niezgodne z celami tej fundacji określonymi w jej statucie.\nJak poinformowała w środę sekcja prasowa Sądu Okręgowego w Warszawie w postanowieniu z 15 listopada Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w sprawie o "orzeczenie o niezgodności działania fundacji z przepisami prawa i statutem oraz z celem, w jakim fundacja została ustanowiona" orzekł, że działania "Polskiej Fundacji Narodowej z siedzibą w Warszawie polegające na sfinansowaniu kampanii medialnej pod nazwą Sprawiedliwie sądy były niezgodne z celami tej fundacji określonymi w jej statucie". Sprawa była rozpatrywana przez sąd po skardze, którą złożyła ówczesna prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz, jako organ nadzorczy.\nOdnosząc się do zapowiedzi posłów PO, w oświadczeniu przesłanym PAP rzeczniczka PFN napisała, że "kwestia podpadania pod kontrolę była przedmiotem dyskusji pomiędzy NIK a Fundacją przy okazji kontroli spółek skarbu państwa, co znalazło odzwierciedlenie w zakończeniu kontroli i wnioskach pokontrolnych nie adresowanych do zarządu Fundacji, a do reprezentantów Fundatorów".\nDobrzyńska podkreśliła, że NIK została poinformowana o stanowisku Fundacji, w oświadczeniu przypomniano jego treść.\n"PFN nie jest jednostką, która w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o NIK, a w szczególności na gruncie art. 2 ust 3 tej ustawy mogłaby podlegać kontroli NIK. Także ze względów przedmiotowych i zakresu normowania w/w ustawy, kampania Sprawiedliwe Sądy nie leży w kompetencji kontrolnej NIK, zwłaszcza w zakresie wnioskowanym przez posłów PO" - głosi oświadczenie Fundacji.\nDobrzyńska zaznaczyła też, że postanowienie sądu, na które powołują się posłowie PO, nie jest prawomocne i od tego orzeczenia przysługuje apelacja. "Nadmienić należy, że pierwsze rozstrzygnięcie tego sądu było odmienne tj. oddalające wniosek prezydenta m.st. Warszawy i potwierdzające zgodność kampanii z przepisami prawa i statutem" - napisała rzeczniczka PFN.\nDodała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w nieprawomocnym wyroku podzielił pogląd, "że mienie darowane staje się mieniem obdarowanego podmiotu".\n"Mienie wniesione przez państwo na pokrycie funduszu założycielskiego lub kapitału spółki przestaje być mieniem państwowym - przechodzi na własność podmiotu i przestaje być identyfikowalne. Podmiot nie musi go zwracać i może nim rozporządzać. NIK do chwili obecnej nie kwestionował w/w stanowiska" - głosi oświadczenie rzeczniczki PFN.\n"W powyższej sytuacji inicjatywa wpływania na ustawową kompetencję NIK przez grupę posłów nie może być uznana za usprawiedliwioną. Przypomnieć należy, że sąd w postanowieniu w treści uzasadnienia stwierdził wprost, że Fundacja nie złamała prawa. Efekty działania PFN są powszechnie dostrzegalne w przestrzeni publicznej i pozytywnie odbierane" - stwierdziła Dobrzyńska.\nMariusz Witczak (PO) powiedział na konferencji w Sejmie, że kampania "Sprawiedliwe sądy" tak naprawdę była kampanią, "która szkalowała polskich sędziów i sądy". Jak dodał, sąd uznał, że pieniądze, którymi dysponowała PFN "były wydawane w sposób nielegalny, niezgodny ze statutem Fundacji".\n"Myśmy od początku wiedzieli, że te pieniądze były wydawane niezgodzie z zapisami w statucie Fundacji (...) ale trzeba było chwilę poczekać, żeby sąd potwierdził nasze przypuszczenia i interpretacje" - powiedział poseł PO.\nJarosław Urbaniak (PO) stwierdził, że akcja PFN "Sprawiedliwe sądy" zrujnowała wizerunek Polski zarówno w kraju, jak i za granicą. Dodał, że akcja ta służyła promocji PiS. "Niech PiS ze swoich partyjnych pieniędzy odda Polakom, co do złotówki, co do złotówki niech zwróci Polakom wydane na tę haniebną akcję" - powiedział poseł PO.\nKampania "Sprawiedliwe sądy", która - w zamyśle jej autorów - miała przybliżyć polskiej i zagranicznej opinii publicznej cele i szczegóły reformy sądownictwa w Polsce, była organizowana w ubiegłym roku przez Polską Fundację Narodową. W jej ramach na ulicach polskich miast pojawiły się m.in. billboardy z hasłami: "Niech zostanie tak jak było. Czy na pewno tego chcesz?". "Tak jest: sędziowie o sobie nadzwyczajna kasta. Tak będzie: sędziowie, jak wszyscy obywatele - gdy łamią prawo, ponoszą odpowiedzialność".\nWe wrześniu zeszłego roku uruchomiono też strony internetowe, m.in. na temat założeń reformy wymiaru sprawiedliwości. Można tam było przeczytać o potrzebie przyspieszenia postępowań sądowych, zapewnieniu równości "wszystkich wobec prawa" oraz "prawdziwej niezawisłości sędziów". "Ryba psuje się od głowy - nie będzie realnej naprawy wymiaru sprawiedliwości bez zmian organizacyjnych i personalnych w Krajowej Radzie Sądownictwa i Sądzie Najwyższym" - pisano w zakładce "Sprawiedliwe i niezawisłe sądy".\nW części zatytułowanej "Nadzwyczajna kasta" pisano natomiast m.in. o "pijanym" sędzim, który "awanturował się w klubie" oraz o sędzim, który "ukradł kiełbasę wartą 6,90 zł", a dzień później został "złapany na jeździe pod wpływem alkoholu". Są także informacje na temat nieprawidłowości przy tzw. aferze reprywatyzacyjnej w Warszawie, wypuszczeniu przez sąd pedofila-recydywisty, a także o ciągnących się latami procesach.\nOpozycja zarzucała fundacji, że za państwowe pieniądze realizuje przekaz Prawa i Sprawiedliwości. Media informowały ponadto, że twórcą kampanii "Sprawiedliwe sądy" jest firma PR-owa Solvere, założona przez dwoje byłych pracowników kancelarii premiera - Piotra Matczuka i Annę Plakwicz.\nMisją powołanej latem 2016 r. Polskiej Fundacji Narodowej jest budowa pozytywnego wizerunku Polski w kraju i za granic\nAlpc 2018-11-28 17:20:57\nCzyżby ta fundacja finansowana z podwyższonych cen dla Polaków nie podlegała polskiemu prawu? Może można ta kasę zdefraudował?? To nie jest prywatny pieniądz tej pani Rzeczniczki!!!


Kto na lewą obronę? - JuvePoland\n2020.07.31 15:40 | 6\nAlex Sandro to zdecydowanie za mało w kontekście lewej obrony mistrza Włoch. Dziennikarze snują więc przypuszczenia w kontekście wzmocnienia tej pozycji. IlBianconero podsumowało dotychczasowe informacje.\nNajbardziej oczywistym rozwiązaniem wydaje się powrót z wypożyczenia Luki Pellegriniego. Wciąż jednak mówi się, że 21-letni Włoch zostanie użyty jako karta przetargowa w celu pozyskania np. Arkadiusza Milika.\nNie milkną informacje o Emersonie Palrmierim, którego Maurizio Sarri zna z czasów pracy w Chelsea. O 25-latka walczy również Inter. W orbicie zainteresować mistrza Włoch znajduje się David Alaba. Austriak wciąż nie przedłużył kontraktu z Bayernem, który wygaśnie już w 2021 r.\nPo zakupie Matthijsa de Ligta, Juve może chcieć ubić kolejny interes z Ajaxem. Teraz mówi się o transferze 19-letniego Sergino Desta. Amerykanin może występować na obu flankach defensywy.\nDobry sezon ma za sobą Atalanta. Jedną z wyróżniających się postaci La Dei był Robin Gosens. Pozostaje jednak pytanie, czy 26-letni Niemiec zdołałby się przestawić z lewego wahadłowego na lewego defensora.\nKATEGORIE: MercatoTAGI: Ajax,Alaba,Atalanta,Bayern,Chelsea,Dest,Emerson Palmeri,Gosens,Pellegrini\n“Kumbulla gotowy na wielki klub”Howedes zakończył karierę\nOddanie Pellegriniego będzie totalną głupotą. Choć nie będę zdziwiony.\ntęsknie za ITAL – Juve\nNo oczywiście po co brać młodego zdolnego gracz, lepiej zrobić na nim mityczne “plusvalenze” a potem wydać to na grajka pokroju Palmieriego. Finanse Juve są w kiepskim stanie, dlatego niektóre pozycję będzie trzeba wzmocnić po kosztach.\nSzkoda, że u nas młodzi piłkarze włoskiego pochodzenia służą głównie jako zbijanie ceny innych zawodników. Pellegrini fajnie się prezentuje w Cagliari, dobrze wygląda na tle reszty lewych obrońców Serie A, a my i tak mamy planujemy go wypchnąć. Czegoś nie rozumiem.\nA ja pamiętam jak Spinazolla wszedł do Juve i zawstydził Sandro.\nAż muszę zapytać … Ile meczów widziałeś Spinnazoli ? Faktycznie gość jest szybki,przebojowy i to wszystko. Posiada jeden rodzaj dośrodkowania, który potocznie nazywa się balonikiem i praktycznie nie da się z niego uderzyć, słabo broni bo często jest wyprostowany i idzie na raz .. Sam myślałem, ze Spina jest lepszy,a jak obejrzałem kilka meczów jego w Romie, to zrozumiałem czemu go oddaliśmy . Szczególnie teraz grając ultra ofensywna taktyke Sarriego, to podstawowym zadaniem powinna być obrona,a wyjścia ofensywne powinny być mądre i w odpowiednich momentach .


Doda³: red Data: 2018-03-14 13:26:21 (czytane: 1213)\nW marcu w Lublinie odby³y siê XV Spotkania Teatralne "Zwierciad³a" Zamoy 2018. Organizatorami imprezy s± II Liceum Ogólnokszta³c±ce im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie i Fundacja Teatrikon. "Zwierciad³a" maj± charakter imprezy ogólnopolskiej, przegl±dy w kilku miastach odbywaj± siê.\nW lubelskiej edycji bior± udzia³ m³odzie¿owe grupy teatralne z Lubelszczyzny. Od siedmiu lat w przegl±dzie uczestniczy, reprezentuj±ca M³odzie¿owy Dom Kultury w Bi³goraju, grupa Spontan, pracuj±ca pod kierunkiem pani Joanny £ukaszczyk. Tym razem aktorzy z naszej placówki zaprezentowali spektakl "Przypadek" wg. scenariusza i re¿yserii opiekunki grupy. Spektakl ma kilku w±tkow± przes³anie. Z jednej strony mówi o tym, ¿e nigdy nie mo¿na siê poddawaæ, ¿e w ka¿dej trudnej sytuacji mo¿na znale¼æ jakie¶ rozwi±zania, a z drugiej strony porusza kwestiê tkwi±cej w cz³owieku potrzeby ekshibicjonizmu i bycia zauwa¿onym i docenionym przez innych.\nBy³ to premierowy pokaz spektaklu, w zwi±zku z tym nie zabrak³o tremy i stresu. Na szczê¶cie te emocje mia³y motywuj±c± moc i podopieczni pani £ukaszczyk wypadli bardzo dobrze na scenie "Zwierciade³". Niew±tpliwie pomog³a im w tym ¿ywio³owo reaguj±ca liczna widownia, która po zakoñczeniu prezentacji nagrodzi³a grupê d³ugimi oklaskami.\nOkaza³o siê, ¿e "Przypadek" spodoba³ siê tak¿e dwóm sk³adom jurorskim. Doros³e profesjonalne jury postanowi³o przyznaæ grupie Spontan wyró¿nienie "za obycie sceniczne oraz barwn± i dynamiczn± grê aktorsk±", za¶ m³odzie¿owe jury przyzna³o bi³gorajskim aktorom indywidualne wyró¿nienia aktorskie. Otrzymali je Maja Soko³owska, Gabriela Odrzywolska, Anna Ohirko oraz Szymon Czajka.\nPrzed Spontanem kolejne konkursy i premiera bi³gorajska, zaplanowana na koniec kwietnia.\nFoto: zdjêcie pochodzi ze strony organizatora wydarzenia\nTagi: grupa spontan mdk bi³goraj spotkania teatralne zwierciad³a joanna ³ukaszczyk\nDodane: 2018-12-12 15:04 - Komentarze (0) czytane (121)


HP Pavilion dv6-2125ew 15,6" Athlon IIM340 - 4GB RAM - 320GB Dysk - Win7 w Sklepie RTV EURO AGD\nHP Pavilion dv6-2125ew 15,6" Athlon IIM340 - 4GB RAM - 320GB Dysk - Win7\nlaptop HP Pavilion dv6-2125ew 15,6" Athlon IIM340 - 4GB RAM - 320GB Dysk - Win7\nProcesor AMD® Athlon™ II M340 2,2 GHz\nWymiary 379 x 34 - 42 x 258\nKod producenta WH565EA\nlaptop prezentuje się świetnie - idealny, kobiecy wygląd. chodzi całkiem szybko, nie wiesza się. jedyny minus to bardzo słaba bateria. po odłączeniu kabla na prawie najniższych ustawieniach wydajności działa jakąś godzinę, więc w podroży z pewnością się nie sprawdzi. ale do domowego użytku gorąco polecam!\nBogato wyposażony jak na swoją cenę - sporo RAM, dość sensowny procesor. Poza tym dużo preinstalowanego oprogramowania - nie tylko w wersjach testowych, m.in. fajny kombajn multimedialny HP, darmowy program do montażu wideo i inne. Czytnik linii papilarnych to też fajny gadżet. Win7 sprawdza się bardzo dobrze - na pewno o niebo lepiej niż Vista. No i rewelacyjny design - laptop jest po prostu ładny.\nJestem bardzo zadowolona z tego komputera. To co najlepsze w nim to: Bluetooth (mogę łączyć komputer z telefonem beż żadnego kabla), klawisze numeryczne, przystępna cena za świetną jakość i oczywiście rewelacyjny wygląd ;)!!\nHP Pavilion- gorzej trafic nie moglam, niech was nie zmyli piekny wyglad! W ciagu 3 lat 3 razy padla plyta glowna. Pierwszy raz po tygodniu uzytkowania, w sklepie dali mi drugi, nowy. Nastepna awaria po kolejnych 7 miesiacach uzytkowania! oddalam na gwarancji-naprawiali 3 miesiace-oddali i tak po kolejnych 2 latach plyta glowna padla po raz drugi ! Nie polecam, moze to i wada serii Pavilion, ale kogo to obchodzi? za takei pieniadze jakos powinna byc 1! Jedno wiem, juz nigdy HP- w zadnej postaci.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących HP Pavilion dv6-2125ew 15,6" Athlon IIM340 - 4GB RAM - 320GB Dysk - Win7, wpisz 407933 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Humphrey, książę Gloucester - Humphrey, Duke of Gloucester - qaz.wiki\nHumphrey, książę Gloucester - Humphrey, Duke of Gloucester\nXV-wieczny angielski szlachcic\nHumphrey z Lancaster\nRysunek z XV wieku\n23 lutego 1447 (wiek 56)\nOpactwo St Albans\n( m. 1422, rocznik 1428 )\n(m. 1428–1431, rocznik ok. 1441)\nArthur of Gloucester (zm. 1447) (nieślubny);\nAntygona, hrabina Tankerville (nieślubna)\nHumphrey of Lancaster, książę Gloucester (3 października 1390-23 lutego 1447) był angielskim księciem , żołnierzem i patronem literackim . Był (jak sam siebie nazywał) „synem, bratem i wujem królów”, będąc czwartym i najmłodszym synem Henryka IV , brata Henryka V i wujka Henryka VI . Gloucester walczył w wojnie stuletniej i działał jako lord protektor z Anglii podczas mniejszości jego siostrzeńcem. Postać kontrowersyjna, scharakteryzowano go jako lekkomyślnego, pozbawionego zasad i zadziornego, ale jest też znany ze swojej intelektualnej aktywności i bycia pierwszym znaczącym angielskim mecenasem humanizmu w kontekście renesansu .\nW przeciwieństwie do swoich braci, Humphrey nie otrzymał od ojca żadnego większego dowództwa wojskowego, zamiast tego otrzymał intelektualne wychowanie. Utworzono księcia Gloucester w 1414 roku, brał udział w kampanii Henryk V w trakcie wojny stuletniej z Francji: walczył w Azincourt w 1415 i na podbój Normandii w 1417-9. Po śmierci króla w 1422 roku Gloucester stał się jedną z czołowych postaci w rządzie regencyjnym małego Henryka VI. Okazał się postacią pochopną, impulsywną, pozbawioną skrupułów i kłopotliwą: nieustannie kłócił się ze swoim bratem, Johnem, księciem Bedford i wujem, kardynałem Henrym Beaufortem , i posunął się do tego, że brutalnie wytoczył spór z księciem Burgundii , kluczowy sojusznik Anglii we Francji, przeciwko sprzecznym roszczeniom do ziem Niderlandów . W domu Gloucester nigdy w pełni nie osiągnął upragnionej dominacji, a jego próby zdobycia dla siebie obcego księstwa były bezowocne.\nJako zagorzały przeciwnik ustępstw w konflikcie francuskim i zwolennik wojny ofensywnej, Gloucester coraz bardziej tracił przychylność społeczności politycznej, a sam król Henryk VI po upadku swej mniejszości po serii niepowodzeń wojny we Francji. Proces w 1441 r. Eleanor Cobham , jego drugiej żony, oskarżony o czary , zniszczył wpływy polityczne Gloucester. W 1447 roku on sam został prawdopodobnie fałszywie oskarżony o zdradę i kilka dni później zmarł w areszcie.\nHumphrey był wzorem romantycznej postaci rycerskiej. Zręczny i odważny był folią dla księżniczki Jacqueline z Hainaut , swojej pierwszej żony. Jego wyuczone, szeroko czytane, naukowe podejście do ekspansji kulturowej wczesnego renesansu ukazało kwintesencję wszechstronnego, książęcego charakteru. Był wzorem dla Eton College i wzorem dla Uniwersytetu Oksfordzkiego , znakomity, dyplomatyczny, z polityczną przebiegłością. W przeciwieństwie do swoich braci nie był z natury odważny, ale uparty, żarliwy i osądzający. Wyolbrzymiał własne osiągnięcia, ale ubóstwiał swojego brata Henry'ego V.Pomimo błędów zarówno w jego życiu publicznym, jak i prywatnym, a także szkód, jakie wyrządził w polityce, Gloucester jest czasami chwalony jako mecenas nauki i dobroczyńca Uniwersytetu Oxford. Był popularny wśród literackich postaci w swoim wieku ze względu na swoją działalność naukową, a wśród zwykłych ludzi za propagowanie porywczej polityki zagranicznej. Z tych powodów był znany jako „dobry książę Humphrey”.\n1 Kariera dyplomatyczna i wojskowa\n2.1 Pierwsze małżeństwo: Jacqueline, hrabina Hainaut i Holandii\n2.2 Drugie małżeństwo: Eleanor Cobham\n4 Tytuły, style, zaszczyty i ramiona\nKariera dyplomatyczna i wojskowa\nGloucester na pierwszej stronie książki Talbota Shrewsbury'ego , 1445\nMiejsce jego urodzenia jest nieznane, ale nadano mu imię jego dziadka ze strony matki, Humphreya de Bohuna, 7.hrabiego Hereford . Był najmłodszym członkiem potężnego czworowiratu braci, którzy byli bardzo bliskimi towarzyszami; 20 marca 1413 roku Henry i Humphrey siedzieli przy łóżku swojego umierającego ojca. Thomas , John i Humphrey otrzymali tytuł szlachecki w 1399 r. Razem wstąpili do Zakonu Podwiązki w 1400 r.\nZa panowania Henryka IV Humphrey otrzymał wykształcenie uczonego, podczas gdy jego starsi bracia walczyli na granicy Walii i Szkocji. Po śmierci ojca został mianowany księciem Gloucester w 1414 r. I Chamberlainem Anglii , i zasiadł w parlamencie. Został członkiem Tajnej Rady w 1415 r. Przed wyruszeniem do Francji armia obozowała w Southampton, gdzie hrabia Cambridge nie zdołał zabić króla . Humphrey i jego brat, książę Clarence , poprowadzili dochodzenie lordów, aby osądzić Cambridge i Scrope za zdradę stanu w dniu 5 sierpnia.\nPodczas kampanii Henryka V we Francji Humphrey zyskał reputację odnoszącego sukcesy dowódcy. Jego wiedza o wojnie oblężniczej, wyniesiona z klasycznych studiów, przyczyniła się do upadku Honfleur . Podczas bitwy pod Agincourt Humphrey został ranny; gdy upadł, król chronił go i wytrzymał zdecydowany atak rycerzy francuskich. Za swoje usługi Humphrey otrzymał urzędy, w tym Constable of Dover , Warden of the Cinque Ports w dniu 27 listopada i King's Lieutenant. Jego kadencja w rządzie była pokojowa i owocna. Okres ten rozpoczął się misją pokojową cesarza Zygmunta , jedyną wizytą średniowiecznego cesarza w Anglii. Według „ Kronik Holinsheda ”, Humphrey był głównym aktorem symbolicznej ceremonii. Powitał cesarza na wybrzeżu z mieczem w ręku, „wymuszając” od Zygmunta wyrzeczenie się prerogatyw panowania nad królem Anglii, zanim wieczorem 1 maja 1416 r. Pozwolił mu wylądować.\nTraktat „wiecznej przyjaźni” , podpisanej w dniu 15 sierpnia Canterbury służył tylko do przewidywania odnowiony wrogość z Francji.\nPo śmierci swojego brata w 1422 roku Humphrey został Lordem Obrońcą swojego młodego siostrzeńca Henryka VI. Domagał się również prawa do regencji Anglii po śmierci swojego starszego brata, Johna, księcia Bedford w 1435 roku. Roszczenia Humphreya były mocno kwestionowane przez panów rady królewskiej, a zwłaszcza jego pół-wuja, kardynała Henryka Beaufort . Testament Henry V, odkryty na nowo w Eton College w 1978 roku, faktycznie potwierdził twierdzenia Humphreya. W 1436 roku Filip , książę Burgundii , zaatakował Calais . Książę Humphrey został mianowany dowódcą garnizonu. Flamandowie zaatakowali od strony lądu, ale angielski opór był uparty. Humphrey poprowadził armię do Baillieul , zabierając Anglików w bezpieczne miejsce; zagroził St. Omer przed wypłynięciem do domu.\nHumphrey był niezmiennie popularny wśród mieszkańców Londynu i Izby Gmin. Miał też powszechną reputację jako mecenas nauki i sztuki. Jego popularność wśród ludzi i umiejętność utrzymywania pokoju przyniosły mu nominację na Prezesa Sądu Najwyższego Południowej Walii. Jednak jego niepopularne małżeństwo z Eleanor Cobham stało się amunicją dla jego wrogów. Eleanor została aresztowana i osądzona za czary i herezję w 1441 roku, a Humphrey wycofał się z życia publicznego. On sam został aresztowany pod zarzutem zdrady stanu w dniu 20 lutego 1447 r. Zmarł w Bury St Edmunds w Suffolk trzy dni później i został pochowany w opactwie St Albans , sąsiadującym z sanktuarium św. Albana. W tamtym czasie niektórzy podejrzewali, że został otruty, choć bardziej prawdopodobne jest, że zmarł na udar.\nPodświetlana miniatura Humphreya i jego drugiej żony Eleanor z Księgi Dobroczyńców Thomasa Walsinghama do St Albans , 1431. Cotton MS Nero D VII, British Library\nOżenił się dwukrotnie, ale nie pozostawił przy życiu legalnego potomstwa.\nPierwsze małżeństwo: Jacqueline, hrabina Hainaut i Holandii\nOkoło 1423 roku poślubił Jacqueline, hrabinę Hainaut i Holandii (zm. 1436), córkę Wilhelma VI, hrabiego Hainaut . Dzięki temu małżeństwu Gloucester przyjął tytuł „ hrabiego Holandii , Zelandii i Hainault ” i na krótko walczył o zachowanie tych tytułów, gdy zakwestionował je kuzyn Jacqueline, Filip Dobry (patrz: Wojna o sukcesję w Holandii ). Urodzili się martwo w 1424 roku. Małżeństwo zostało unieważnione w 1428 roku, a Jacqueline zmarła (wydziedziczona) w 1436 roku.\nDrugie małżeństwo: Eleanor Cobham\nW 1428 r. Humphrey ożenił się ponownie ze swoją kochanką Eleanor Cobham , która w 1441 r. Została osądzona i skazana za uprawianie czarów przeciwko królowi, próbując zachować władzę dla swojego męża. Została skazana na publiczną pokutę, po której nastąpiło wygnanie i dożywocie. Małżeństwo było bez potomstwa.\nZ nieznanych kochanek Humphrey miał dwoje nieślubnych dzieci. Eleanor Cobham była prawdopodobnie matką jednego lub obojga przed ślubem. Ze względu na swoją bezprawność nie mogli objąć tytułów ojca. Nieślubne dzieci to:\nArthur Plantagenet (zmarł 1447)\nAntigone Plantagenet , która poślubiła najpierw Henry'ego Graya, 2.hrabiego Tankerville , Lorda Powys (ok. 1419–1450), a po drugie Johna d'Amanciera.\nPierwsza strona pierwszego folio , ilustrująca Henryka VI, część 2 , z podtytułem podkreślającym śmierć Humphreya\nPo odziedziczeniu posiadłości w Greenwich , Gloucester otoczył Greenwich Park, a od 1428 r. Wzniesiono tam nad brzegiem Tamizy pałac, znany jako Bella Court, a później jako Pałac Placentii . Wieża Duke Humphrey Tower, górująca Greenwich Park, została zburzona w latach sześćdziesiątych XVII wieku, a miejsce to wybrano pod budowę Królewskiego Obserwatorium . Jego nazwisko mieszka w Bibliotece księcia Humfreya , części Bodleian Library w Oksfordzie, oraz w Duke Humphrey Road na Blackheath , na południe od Greenwich. Książę Humphrey był mecenasem i obrońcą Oksfordu, przekazując uniwersytetowi ponad 280 rękopisów. Posiadanie takiej biblioteki znacznie stymulowało nową naukę.\nKsiążę Humphrey był także mecenasem literatury, zwłaszcza poety Johna Lydgate'a i Johna Capgrave'a. Korespondował z wieloma czołowymi włoskimi humanistami i zlecał tłumaczenia greckich klasyków na łacinę. Jego przyjaźń z Zano Castiglione, biskupem Bayeux, doprowadziła do wielu dalszych kontaktów na kontynencie, w tym Leonarda Bruniego , Pietro Candido Decembrio i Tito Livio Frulovisi . Książę Humphrey patronował także opactwu St Albans.\nDuke Humphrey's Walk to nazwa nawy w starej katedrze św.Pawła w pobliżu tego, co powszechnie uważano za grobowiec księcia Humphreya, chociaż według W.Carew Hazlitt w rzeczywistości był to pomnik Johna Lorda Beauchampa de Warwicka (zm. ). Był to obszar odwiedzany przez złodziei i żebraków. Zwrot „zjeść obiad z księciem Humphreyem” był używany w odniesieniu do biednych ludzi, którzy nie mieli pieniędzy na posiłek. Saki w swoim opowiadaniu „Święto Nemezis” odnosił się do pikniku księcia Humphreya bez jedzenia. W rzeczywistości grób Humphreya znajduje się w opactwie św. Albana . Został odrestaurowany przez Hertfordshire Freemasons w 2000 roku, aby uczcić tysiąclecie.\nHistoriated początkowa od Johna Capgrave „s Commentary na Exodus (ok. 1440), przedstawiający Capgrave prezentuje swoją książkę do Gloucester. Jeden z trzech pozostałych tomów pierwotnego zapisu Gloucester do Bodleian Library na Uniwersytecie Oksfordzkim .\nDuke Humphrey jest główną postacią w dwóch sztukach Williama Szekspira . Jego konflikt z kardynałem Beaufortem jest przedstawiony w Henryka VI, część 1, a jego hańba i śmierć po rzekomej magii jego żony jest przedstawiona w Henry VI, część 2 . Portret Humphreya wyróżnia się jako jeden z najbardziej jednoznacznie współczujących dramatów historycznych; w tetralogii Szekspira „Wojna róż” jest on jedną z nielicznych postaci historycznych, które można przedstawić w jednolicie pozytywnym świetle. Shakespeare przedstawia śmierć Humphreya jako morderstwo zlecone przez Williama de la Pole, 1. księcia Suffolk i królową Małgorzatę z Anjou . Pojawia się on również jako postać niewielki Henryk IV, część 2 i Henryka V .\n1723 gra Humphrey, książę Gloucester przez Ambrose Philips kręci się wokół życia Gloucester. W oryginalnej produkcji Drury Lane grał go Barton Booth .\nJest tematem dwóch powieści, Good Duke Humphrey Brendy Honeyman i Lord of Greenwich Juliet Dymoke, a jego śmierć jest tematem powieści kryminalnej The Bastard's Tale z 2003 roku autorstwa Margaret Frazer .\nKsiążę Gloucester; utworzony w 1414 (drugie stworzenie).\nHrabia Pembroke ; utworzony w 1414 (piąte stworzenie). Tytuł ten stał się później dziedziczny, ale domyślnie został przyznany Williamowi de la Pole .\nLord Warden z Cinque Ports , 1415.\nTen historiowany inicjał z iluminowanego rękopisu zamówionego przez Humphreya przedstawia jego broń, ramiona królestwa, rozróżnione bordurowym argentem . MS Humfrey d2, c. 1442, Bodleian Library\nPrzodkowie Humphreya, księcia Gloucester\n8. Edward III z Anglii\n4. John of Gaunt, 1. książę Lancaster\n9. Filippa z Hainault\n2. Henryk IV z Anglii\n10. Henryk z Grosmont, 1. książę Lancaster\n5. Blanche z Lancaster\n11. Isabel z Beaumont\n1. Humphrey, książę Gloucester\n12. William de Bohun, 1. hrabia Northampton\n6. Humphrey de Bohun, 7. hrabia Hereford\n14. Richard FitzAlan, 10.hrabia Arundel\n15. Eleonora z Lancaster\nHollman, Gemma (2019). Królewskie czarownice: od Joanny z Nawarry do Elizabeth Woodville . Cheltenham: The History Press.\nMillard, Frank (2009). Humphrey Duke of Gloucester: Polityka i reputacja . VDM Verlag. ISBN 978-3-639-19157-8 .\nPetrina, Alessandra (19 lutego 2004). Polityka kulturalna w XVI-wiecznej Anglii: przypadek Humphreya, księcia Gloucester . Studia Brilla z historii intelektualnej. 124 . Skarp. ISBN 978-90-04-13713-4 .\nSaygin, Susanne (30 października 2001). Humphrey, książę Gloucester (1390–1447) i włoscy humaniści . Studia Brilla z historii intelektualnej. 105 . Skarp. ISBN 978-90-04-12015-0 .\nTout, T. (1891). „Humphrey, książę Gloucester” . W Lee, Sidney (red.). Słownik biografii narodowej . 28 . Londyn: Smith, Elder & Co.\nWatts, J. (1996). Henryk VI i polityka królestwa . Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-42039-6 .\nOddział podchorążych Domu Plantagenetów\nUrodzony: 3 października 1390 Zmarł: 23 lutego 1447\n16 maja 1414-23 lutego 1447 Pusty\nNowa kreacja Hrabia Pembroke\n16 maja 1414-23 lutego 1447 Następca\nThe 2nd Duke of York Sprawiedliwość na południe od Trydentu\n27 stycznia 1416-23 lutego 1447 Następca\ntrzeciego księcia Yorku\nPusty Lord Protector of England for Henry VI\n5 grudnia 1422 - 6 listopada 1429\nZ: Janem, księciem Bedford Pusty\nThe Earl of Arundel i Surrey Lord Warden of the Cinque Ports\n27 listopada 1415-23 lutego 1447 Następca\nLorda Saye i Sele\nTę stronę ostatnio edytowano 31 stycznia 2021 o 15:51 (UTC) .