Sztuka wywiadu (ebook) –\tKarol Jamka – Woblink.com\nE-bookSztuka wywiaduAutor: Karol JamkaWydawca: PsychoskokLiczba stron wersji papierowej: 64Format: EPUB, MOBIPobierz bezpłatny fragment:EPUBMOBIOpis publikacji„Sztuka wywiadu” Karola Jamki to opowieść sensacyjna z tłem szpiegowskim. Głównym bohaterem jest 25-letni mężczyzna, który przyjeżdża z prowincji do stolicy w poszukiwaniu pracy. Zbieg okoliczności powoduje, że chłopak wpada w sam środek afery szpiegowskiej. Książka przedstawia nam ciągłą rywalizację polskich służb między sobą, ale i z obcymi spec-służbami. Bohater powieści przeżywa wiele różnych perypetii, które służą między innymi ukazaniu metod prac tajnych służb. Mężczyzna odkrywa w sobie również zdolności nadprzyrodzone, ale czy pomogą czy zaszkodzą mu one w sytuacji, w której się znalazł? Fabuła opowiadania osadzona jest w konkretnych okolicznościach, co ma za zadanie wciągnięcie czytelnika w opisywane wątki. Druga część opowiadania zbiega się w czasie z wydarzeniami na Ukrainie w 2014 roku.Informacje szczegółoweJęzyk publikacjipolskiLiczba stron wydania papierowego64Typ produktuE-book w formatach: EPUB, MOBIRozmiary plików\n1.58 MB (MOBI),\t0.67 MB (EPUB)\tTyp zabezpieczeniaznak wodnyWarunki dostępunielimitowany użytek własny, kopiowanie i udostępnianie zabronioneWymagania sprzętoweaby otworzyć plik, należy posiadać urządzenie (czytnik e-ink, smartfon, tablet) obsługujące któryś z wymienionych formatów: EPUB, MOBICzytelnicy, którzy kupili tę książkę, kupili równieżKsiążki w tej samej kategoriiPolecane przez WoblinkKrok do szczęściaAnna Ficner-Ogonowska25,99 zł7,5Xięgi Nefasa. Trygław – władca losuMałgorzata Saramonowicz26,99 zł6,4Rozum kontra serceJoanna Kupniewska27,00 zł6,8Marzenia szyte ma miarę. Stacja Jagodno Tom IIKarolina Wilczyńska24,90 zł10,0Zaplątana miłość. Stacja JagodnoKarolina Wilczyńska24,90 zł9,0Szczęście w cichą nocAnna Ficner-Ogonowska25,99 zł6,6Zgoda na szczęścieAnna Ficner-Ogonowska25,99 zł7,5Gra pozorówJoanna Opiat-Bojarska27,90 zł6,7Tajemnica manuskryptu QJanusz Brzozowski9,00 złbrak ocenArena szczurówMarek Krajewski28,99 zł17,39 zł6,4ZaginięcieRemigiusz Mróz24,90 zł14,94 zł7,7GliniarzMarcin Ciszewski, Krzysztof Liedel26,99 zł6,9Wyświetlane oceny zawierają ocenyz Opinie czytelników:KomentarzeRecenzjeDodaj komentarzDODAJ KOMENTARZDodaj recenzjęDODAJ RECENZJĘ↑ Wróć do góry


Język angielski Poziom B2 Lubisz czytać dobre powieści a jednocześnie chcesz doskonalić swój angielski? Mamy dla Ciebie idealne połączenie! Klasyka literatury światowej w wersji do nauki języka angielskiego. CZYTAJ – SŁUCHAJ - ĆWICZ CZYTAJ – dzięki oryginalnemu angielskiemu tekstowi powieści The Picture of Dorian Gray przyswajasz nowe słówka, uczysz się ich zastosowania w zdaniach i poszerzasz słownictwo. Wciągająca fabuła książki ...\nJęzyk angielski Poziom B2-C1 Lubisz czytać dobre powieści a jednocześnie chcesz doskonalić swój angielski? Mamy dla Ciebie idealne połączenie! Klasyka literatury światowej w wersji do nauki języka angielskiego. CZYTAJ – SŁUCHAJ - ĆWICZ CZYTAJ – dzięki oryginalnemu angielskiemu tekstowi powieści Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde przyswajasz nowe słówka, uczysz się ich zastosowania w zdaniach i poszerzasz słownictwo. Wciągająca fabuła ...\nUnikanie podatków, luka podatkowa w VAT, ceny transferowe, oszustwa akcyzowe czy pozorne transakcje – to gorące tematy z pierwszych stron gazet. Zarazem ucieczka przed podatkami w Polsce nie wynika z akceptacji dla oszustw podatkowych, co potwierdzają badania CBOS-u. Spore jest natomiast przyzwolenie dla tzw. optymalizacji podatkowych, ponieważ kojarzą się one ze sprawnym poruszaniem się w środowisku gospodarczym. Jednak podatnicy nie zawsze zdają sobie sprawę z ryzyka płynącego z zastosowania ...\nJęzyk niemiecki Poziom A1-B1 Wielki powrót! Jeden z największych bestsellerów Agnieszki Drummer teraz w zaktualizowanej i bardzo rozszerzonej wersji! Uczysz się języka, ale nie widzisz efektów? Nie zniechęcaj się. Podstawą nauki jest Twoja własna motywacja i nastawienie psychiczne do tego języka. Większość podręczników zajmuje się wyłącznie językiem, a nie emocjami związanymi z jego nauką. „Pokochaj niemiecki na nowo!” ...\nJęzyk angielski - Poziom B2 Lubisz czytać dobre powieści a jednocześnie chcesz doskonalić swój angielski? Mamy dla Ciebie idealne połączenie! Klasyka literatury światowej w wersji do nauki języka angielskiego. CZYTAJ - SŁUCHAJ - ĆWICZ POSZERZAJ SŁOWNICTWO - UTRWALAJ - UCZ SIĘ WYMOWY CZYTAJ – dzięki oryginalnemu angielskiemu tekstowi powieści Frankenstein przyswajasz nowe słówka, uczysz się ich zastosowania w zdaniach i poszerzasz słownictwo. Wciągająca ...\nZainteresowania współczesnych badaczy rozumowania moralnego można podzielić na trzy kategorie. Pierwsza z nich dotyczy pytań o to, co tworzy sferę moralności oraz jakie kwestie ludzie uznają za zagadnienia podlegające ocenie moralnej? Druga kategoria to pytania o cechy osób i właściwości działań, które wpływają na oceny i powiązane z nimi decyzje moralne. Badacze z tego obszaru starają się zrozumieć znaczenie emocji w procesie tworzenia ocen ...\nJęzyk angielski Poziom A1–A2 Takiego podręcznika do angielskiego jeszcze nie widziałeś. Stworzyliśmy coś bardzo nietypowego, a konkretnie materiał, który nauczy Cię „dogadać się” po angielsku. Nie każdy ma czas i ochotę wkuwać reguły gramatyczne i listy słówek. Przez cały tydzień – od poniedziałku do niedzieli – dotrzymasz towarzystwa typowej angielsko-polskiej rodzinie mieszkającej w Wielkiej Brytanii. Poznasz ich ...\nPublikacja poświęcona nowym kierunkom strategii i zarządzania marketingowego, obejmującego wszystkie poziomy i działy w fi rmie, nastawionego na rynek i klienta. Autor udowadnia, że dogodniejszy grunt dla realizacji nowych koncepcji marketingowych istnieje w małych i średnich fi rmach o wyższym poziomie kultury rynkowej niż w przedsiębiorstwach dużych i wielkich. Przedstawia metody i narzędzia wdrażania innowacyjnego podejścia marketingowego, z uwzględnieniem wymiaru strategicznego ...\nDr Wojciech Budzyński od 28 lat zajmuje się praktycznie i naukowo problematyką negocjowania i zawierania umów handlowych, prowadzi z tego zakresu wykłady w SGH oraz szkolenia dla biznesu, jest aktywnym doradcą firm. Doświadczenie zdobywał jako dyrektor dużego przedsiębiorstwa handlowego, szef dwóch jego oddziałów za granicą, doradca Ministra Gospodarki, starszy ekspert Banku Światowego. Jest autorem 46 książek, wydanych w kraju i za granicą. Jest to książka ...


Kulturalna bezsenność. Noc Kultury zaoferuje 165 projektów artystycznych - Wiadomości Znad Wilii Kulturalna bezsenność. Noc Kultury zaoferuje 165 projektów artystycznych - Wiadomości Znad Wilii\n3 lipca, 2013 7:55\nZbliża się najbardziej kulturalna noc w roku. Festiwal kultury i sztuki Noc Kultury, który w tym roku odbędzie się w nocy z 5 na 6 lipca, zaprezentuje wilnianom i gościom miasta 165 projektów, przygotowanych przez artystów z Litwy i z zagranicy.\nFot. FB/Kultūros naktis\nWedług organizatorów, tegoroczny program jest największy i najbardziej urozmaicony w porównaniu z dotychczasowymi festiwalami kultury. Obok zagranicznych twórców, swoje prace przedstawią litewscy artyści.\nNajmłodszych widzów gościnnie zaprosi „Przestrzeń rodziny” w dolinie Świętoroga, gdzie będą się odbywać spektakle, teatralizowane bajki, gry, zabawy i inne atrakcje. Spółka pożytku publicznego Kino pavasaris zaprosi na „Kino na trawie” – na łące przy Białym Moście, a przy placu Łukiskim odbędzie się koncert muzyki fortepianowej Petrasa Geniušasa. To tylko fragment oferty, która czeka widzów w lipcową noc.\nNocna impreza stanie się podstawowym akcentem otwarcia litewskiej prezydencji unijnej. Zaprasza Daina Urbanavičienė, inicjatorka Nocy Kultury.


Szkoła Podstawowa nr 30 im. Powstańców 1863 r - Kawęczyńska 2 - Praga Północ, Warszawa\n[3.15] opinie: 20\ntel. 22 619-53-82\ndyrektor Ewa Kazem-Bek\nDyrektor szkoły przyjmuje interesantów w godzinach pracy sekretariatu.\nAlbert Stegner napisał:\nChodziłem do 30-stki w latach 1964-72. Moją pierwszą wychowawczynią była pani Książszczak. Chodziłem do klasy B. Pamiętam, że nauczycielem od fizyki był Pan Mucha. Późniejszą moją wychowawczynią była pani Krawczyk. Miłe wspomnienia\nbarbara perzanowska napisał:\nPoprawka do mojego komentarza. Dyrektorem szkoły w 1960 r. był pan Tomala nie Kulesza. Pomyliłam nazwiska, przepraszam, minęło jednak prawie 60 lat!!!!\nKtoś napisał, że szkoła ta to relikt PRL. Nieprawda!!!! Szkoła powstała przed wojną. Ja chodziłam do tej szkoły w latach 1954-1960. To była znakomita, powtarzam znakomita szkoła. Wspominam ja z wielkim sentymentem. Uczyli wówczas nauczyciele z wyższym wykształceniem i znakomicie przygotowani do pracy z dziećmi. Za moich czasów szkole nadano imię Powstańców Styczniowych 1863 r. Język polski wykladała p. Bochenek, historii uczyła p. Sokołowska. Opowiadała nam o Powstaniu Warszawskim, w którym brała udział. Nikt jej nie wydał do władz - wówczas prawda o Powstaniu była niedozwolona. Matematyk - p. Sobczak - starał się nauczyć samodzielnego myslenia. Języka rosyjskiego uczyła p. Dogiel - mówiła, że język wroga trzeba znać. Niesamowita wręcz szkoła i cudowni ludzie z dyrektorem, p.Kulesza. minęło tyle, tyle lat, a ja pamiętam ich wszystkich i wspominam ciepło. Nie wiem jak jest teraz, ale nie wyobrażam sobie, żeby którykolwiek nasz nauczyciel wymyślal komukolwiek publicznie.\nW dniu 24 stycznia 2017 r jadac autobusem 138 o koło godz 12,30 byłam świadkiem aspołecznego zdarzenia . Dzieci w wieku około 10 lat wracały - domniemam - z wycieczki do szkoły .Zajmowały wszystkie siedzące miejsca łącznie z miejscami i dla niepełnosprawnych . Do autobusu wsiadła kobieta około 70 lat z ręką w gipsie i poprosiła siedzące dziewczynki żeby się trochę . posunęły to wszyscy się zmieszczą Zrobiły to bardzo chętnie i bez problemu . Opiekunka - nauczycielka zareagowała w sposób agresywny szarpiąc tę kobietę żeby nie zajmowała miejsca . Wywiązała się rozmowa. Nauczycielka w obecności dzieci wymyślała starszej kobiecie od buraków i niepełnosprawności psychicznej . Dzieci były zszokowane jej zachowaniem. CZY TAK UCZY SIĘ DZIECI W SZKOŁACH. TE DZIECI MOGŁY SPOKOJNIE STAĆ I TRZYMAĆ SIĘ PORĘCZY. JEŻDŹĘ SAMOCHODEM I RZADKO KORZYSTAM Z KOMUNIKACJI PUBLICZNEJ, ALE TAKIEGO NAUCZYCIELA POWINNO SIĘ DOKSZTAŁCIĆ CO TO ZNACZY EMPATIA I SZACUNEK DO WSZYSTKICH ,a przede wszystkim powinna przeprosić te dzieci za swoje zachowanie BYŁAM ZSZOKOWANA BRAKIEM KULTURY.\nTa szkoła to relikt PRL - do likwidacji!!!\nI bardzo dobrze. Szkołę można przerobić na hostel i będzie jakiś zarobek dla gminy a tak tylko wydatki.\nsą plany przeniesienia tej szkoły\na co z jej likwidacją?\nJak to z likwidacją - pierwsze słyszę\nPozdrawiam Panią Sulikowską


Prozy utajone - Franz Kafka - ebook + książka - Legimi online\nProzy utajone ebook\nOpowieści i przypowieści(ciąg dalszy)\nGdy widzę gdzieś suknie z wielokrotnymi fałdami, falbankami, frędzelkami, tak pięknie spoczywającymi na pięknych ciałach, często myślę wtedy, że w takim stanie pozostaną one już niedługo, dostaną zmarszczek, niedających się wygładzić, pokryje je głęboki ornament kurzu, niedający się usunąć, i że nikt nie będzie chciał się narazić na smutek i śmieszność, codziennie rano zakładając tę samą drogocenną suknię, a wieczorem ją z siebie zdejmując.\nA jednak widuję dziewczyny, które z pewnością są piękne, pokazują ponętne mięśnie i kostki, i skórę jędrną, i gęstwinę delikatnych włosów, a jednak codziennie pokazują się w owym naturalnym kostiumie maskaradowym, w te same powierzchnie dłoni wkładają wciąż tę samą twarz i raz za razem stają przed swoimi lustrami.\nCzasem tylko, wieczorem, gdy późno wracają z jakiejś zabawy, twarz wydaje im się w lustrze zużyta, nabrzmiała, zakurzona, przez wszystkich już widziana, ledwie zdatna do noszenia.\nWŚRÓD MOICH KOLEGÓW SZKOLNYCH\nWśród moich kolegów szkolnych byłem głupi, lecz nie najgłupszy. A kiedy mimo to kilku nauczycieli często utrzymywało w obecności moich rodziców i mojej to ostatnie, czynili tak powodowani jedynie szaleństwem ludzi, którzy wierzą, że ryzykując tak ostateczny wyrok, podbili pół świata.\nŻe jestem głupi, wierzono jednak powszechnie i naprawdę posiadano dowody, które dało się z łatwością przedstawić, gdy trzeba było na przykład poinstruować w mojej sprawie kogoś, kto z początku wcale nie miał o mnie niepochlebnego zdania i przed innymi bynajmniej tego nie ukrywał.\nZ tego powodu często przychodziło mi złościć się i płakać. Były to wówczas jedyne chwile, gdy czułem się niepewny w swojej obecnej biedzie i zrezygnowany w obliczu tej przyszłej, wszelako niepewny tylko teoretycznie, i zrezygnowany też, albowiem jeśli zaraz potem przychodziło do jakiejś pracy, byłem pewny siebie i wyzbyty wątpliwości, a więc prawie jak aktor, który z kulis wypada w rozbiegu, na chwilę staje daleko od środka sceny, z mojego powodu przykłada sobie dłonie do czoła, podczas gdy pasja, która za chwilę będzie do tego potrzebna, tak w nim wezbrała, że nie potrafi jej ukryć, choć mrużąc oczy, przygryza wargi. Dawna, na wpół miniona niepewność unosi wzbierającą pasję, zaś pasja umacnia niepewność. Niepewność tworzy się niepowstrzymanie od nowa, obejmując je obie i nas.\nDlatego, gdy poznawałem obcych, robiłem się markotny. Targał mną niepokój, gdy niektórzy obserwowali mnie wzdłuż ścian swego nosa, tak jak z małego domku patrzy się przez lunetę ponad jeziorem lub nawet na góry, lub po prostu w powietrze. Dało się słyszeć absurdalne komentarze, statystyczne kłamstwa, błędy w geografii, fałszywe nauki, tyleż zakazane, co wyzbyte sensu, czy też solidne poglądy polityczne, godne uwagi opinie o aktualnych zdarzeniach, wartościowe pomysły, które zaskakiwały na równi mówiącego i zgromadzone grono, a wszystko potem znowuż potwierdzano mrugnięciem, pochwyceniem krawędzi stołu lub zeskokiem z krzesła. Gdy tylko zaczynali w ten sposób, od razu przestawali wpatrywać się w człowieka uporczywie i ostro, gdyż ich tułów sam z siebie porzucał normalne położenie, pochylając się to w przód, to w tył. Inni zapominali wręcz o swoich ubraniach (mocno uginali nogi w kolanach, żeby stanąć tylko na czubkach palców, albo na piersiach z wielką siłą ściskali marynarki w fałdy), inni nie, wielu mocno trzymało się palcami binokli, półek, ołówka, lorgnon, papierosa, a większości z nich, nawet jeśli mieli mocną skórę, twarz jednak się rozgrzewała. Ich spojrzenie ześlizgiwało się z nas niczym opadające ramię.\nWpuszczano mnie w moim naturalnym stanie, wolno mi było swobodnie czekać, a potem słuchać albo też odejść i położyć się do łóżka, co zawsze mnie cieszyło, bo często byłem senny, jako że byłem nieśmiały. Była to jakby długa przerwa w tańcu, podczas której nieliczni tylko decydowali się odejść, większość, czekając, to tu, to tam, stała lub siedziała, tymczasem muzycy, o których nikt nie myśli, wzmacniali się gdzieś przed dalszą grą. Tylko że wcale nie było tak spokojnie i nie każdy musiał dostrzec przerwę, na sali było równocześnie wiele balów.\nDzięki temu wszystkiemu nie czułem własnych obaw, obaw przed mężczyzną, któremu, wyzbyty wszelkich uczuć, podałem swoją dłoń, którego nazwiska nie znałem, gdy nagle jego imię wykrzyknął być może jeden z przyjaciół, i naprzeciwko którego siedziałem godzinami, w całkowitym spokoju, nieznacznie tylko, jak to czasem dzieje się z młodymi, osłabiony od skierowanych z rzadka tylko w moją stronę spojrzeń osoby dorosłej.\nKilka razy pozwoliłem, zgoda, spotkać się jego spojrzeniom z moimi, usiłując dłużej, ja, pozostawiony w spokoju, albowiem nikt się ze mną nie liczył, patrzeć w jego błękitne dobre oczy, niech będzie, że tym samym formalnie opuszcza się zgromadzone grono. Gdy się nie udawało, nie dowodziło to niczego poza samym faktem usiłowania. Dobrze, nie udało mi się, z tą nieumiejętnością zdradziłem się zaraz na początku i także później, ani przez chwilę nie potrafiłem jej ukryć, ale przecież również stopy niewprawnych łyżwiarzy chcą podążać każda w inną stronę, obie zaś – porzucić lód. Gdyby jakiś skądinąd porządny [luka w tekście] i mądrego, który nie znajdowałby się ani przed ową setką, ani obok niej, ani za nią, tak że można by go od razu i z łatwością dostrzec, lecz był pośrodku tych innych, tak że można by go ujrzeć tylko z podwyższonego miejsca, a i wtedy widziano by tylko, jak znika. Tak właśnie wyrokował o mnie mój ojciec, który w politycznym świecie mojej ojczyzny jest człowiekiem poważanym i odnoszącym sukcesy. Przypadkowo usłyszałem tę opinię, gdy miałem chyba siedemnaście lat, przy otwartych drzwiach czytając w pokoju obok pokoju mojego ojca jakąś książkę o Indianach. Te słowa zwróciły wtedy moją uwagę, zapamiętałem je, jednak nie zrobiły na mnie wrażenia w najmniejszym choćby stopniu. Jak to zwykle bywa z młodymi ludźmi, na których w żaden sposób takie wyroki nie wpływają. Bo albo całkowicie w sobie spoczywając, albo nieprzerwanie się w siebie cofając, odczuwają swoją naturę głośno i silnie, jak muzykę pułkową. Ogólny wyrok ma jednak dla nich nieznane przesłanki, nieznane zamiary, wskutek czego ze wszystkich stron jest on niedostępny; udaje spacerowicza na wysepce w stawie, gdzie brak łódek i mostów, słyszy muzykę, lecz sam jest niesłyszalny.\nTym samym nie chcę jednak atakować logiki młodych ludzi.\nAEROPLANY W BRESCII\nPrzybyliśmy. Przed aerodromem znajduje się jeszcze wielki plac z podejrzanymi drewnianymi domkami, na których spodziewaliśmy się zupełnie innych szyldów niż: Garage, Grand Büffet International i tym podobne. Potworni, otłuszczeni w swych wózeczkach żebracy wyciągają ramiona na drogę, człowiek w pośpiechu próbuje ich przeskoczyć. Wyprzedzamy wielu ludzi, a wielu nas wyprzedza. Spoglądamy w powietrze, o które przecież tutaj chodzi. Bogu dzięki, żaden jeszcze nie lata! Nie schodzimy z drogi, a jednak nikt nas nie przejeżdża. Włoska kawaleria podskakuje między tysiącem furmanek, za nimi, w ich stronę. Chaos i nieszczęśliwe wypadki zdają się wykluczone po równi.\nPewnego razu w Brescii, późnym wieczorem, chcieliśmy dostać się prędko na określoną uliczkę, która naszym zdaniem była dość daleko. Dorożkarz żąda trzech lirów, my oferujemy dwa. Dorożkarz rezygnuje z jazdy i tylko z sympatii opisuje nam potworny dystans, dzielący nas od owej ulicy. Zaczęliśmy się wstydzić naszej oferty. Dobrze, trzy liry. Wsiadamy do środka, trzy zakręty pojazdu krótkimi uliczkami i oto jesteśmy tam, gdzie chcieliśmy. Otto, bardziej energiczny od nas obu, wyjaśnia, że za jazdę trwającą minutę w najmniejszym oczywiście stopniu nie zamierza zaoferować trzech lirów. Jeden lir będzie aż nadto. Oto jeden lir. Jest już noc, uliczka jest pusta, dorożkarz jest silny. Wpada od razu we wściekłość, jakby kłótnia trwała już całą godzinę: Co? – To oszukaństwo. – Co my sobie myślimy. – Stanęło na trzech lirach, należy zapłacić trzy liry, dawać mi tu trzy liry albo popamiętamy. Otto: „Taryfa albo straż!”. Taryfa? Nie ma taryfy. – Gdzież miałaby być na to taryfa! – To była umowa na nocną jazdę, lecz jeśli damy mu dwa liry, pozwoli nam odejść. Przestraszyć Otta: „Taryfa albo straż!”. Jeszcze kilka krzyków i trochę szukania, potem pojawia się taryfa, na której nie widać nic oprócz brudu. Zostaje przy lirze pięćdziesiąt i dorożkarz już jedzie dalej wąską uliczką, w której nie może zawrócić, nie tylko wściekły, lecz także, jak mi się zdaje, zasmucony. Albowiem nasze zachowanie dalekie było od poprawnego; we Włoszech nie można sobie tak poczynać, gdzie indziej może to być słuszne, tutaj nie. Ale któż by się zastanawiał nad tym w takim pośpiechu! Nie trzeba niczego żałować, w jeden tydzień nie można zamienić się we Włocha.\nSkrucha jednakże nie powinna nam zepsuć radości na samym lądowisku, to spowodowałoby tylko znowu świeżą skruchę, bardziej tedy wskakujemy w aerodrom, niźli tam idziemy, z entuzjazmem naszych wszystkich kończyn, który pod tym słońcem nagle nas, jednego po drugim, czasami ogarnia.\nMijamy hangary, za zasłoniętymi kotarami stoją one tam sobie niczym pozamykane sceny wędrownych komediantów. Na frontonach widnieją nazwiska awiatorów, których maszyny kryją się w środku, powyżej trójbarwne sztandary ich ojczyzn. Odczytujemy nazwiska: Cobianchi, Cagno, Calderara, Rougier, Curtiss, Moncher (trydentczyk noszący włoskie barwy, ufa im bardziej niż naszym), Anzani, klub rzymskich awiatorów. A B l é r i o t?, pytamy. Blériot, który cały czas był w naszych myślach, gdzież podziewa się Blériot?\nPrzed swoim hangarem, po ogrodzonym płotem placu, biega tam i z powrotem Rougier, niski człowieczek z wydatnym nosem i podwiniętymi rękawami. W widoczny sposób zajmuje go jakaś czynność, trochę niejasna, rzuca ramionami, rękami, nad wyraz niespokojnie, idąc, uderza się dłońmi, za kotarę posyła swoich ludzi, to znowu przywołuje ich z powrotem, sam wchodzi do środka, przepychając się przez wszystkich do przodu, podczas gdy jego żona, w przylegającym, białym odzieniu, w małym czarnym kapeluszu mocno naciśniętym na głowę, z delikatnie rozstawionymi nogami i w krótkiej spódnicy, spogląda w pusty gorąc, kobieta interesu i wszystkie jej troski, spadające na jej małą głowę.\nPrzed sąsiednim hangarem siedzi Curtiss, całkiem sam. Przez odrobinę tylko rozchylone zasłony dostrzec można jego maszynę; jest większa, niż opowiadano. Kiedy przechodzimy obok, Curtiss wysoko przed sobą trzyma „New York Herald”, czytając jakąś linijkę na górze strony; po półgodzinie znowu przechodzimy obok, teraz jest już w połowie tej strony; mija kolejne pół godziny, kończy stronę i zaczyna nową. Latać widocznie dziś nie chce.\nOdwracamy się i widzimy rozległe pole. Jest tak olbrzymie, że wszystko, co się na nim znajduje, wydaje się opuszczone: pobliska tyczka wskazująca cel, maszt sygnałowy w oddali, katapulta startowa po prawej, automobil komitetu naprężonymi od wiatru żółtymi chorągiewkami rysuje po polu łuk, przystaje w swoim własnym kurzu, po czym znowu jedzie.\nStworzono tutaj, w tej krainie nieomal tropikalnej, sztuczne pustkowie, zgromadziła się tutaj najznamienitsza arystokracja Włoch, wspaniałe damy paryskie i tysiące innych, aby zmrużonymi oczami wpatrywać się w to słoneczne pustkowie. Nie ma na tym placu nic, co przynosi urozmaicenie na innych obiektach sportowych. Brakuje ślicznych przeszkód dla koni wyścigowych, białych linii boisk tenisowych, świeżej trawy meczów futbolowych, kamiennych wzniesień dla wyścigów automobilowych i kolarskich. Popołudniami jedynie, dwa albo trzy razy, przez ów płaski teren ciągnie kłusem barwny oddział konnych. Końskich kopyt nie widać w tym kurzu wcale, słońce świeci monotonnie do około piątej po południu. I aby nic nie zakłócało obserwacji terenu, nie gra tu muzyka, jedynie gwizdy tłumu, okupującego tanie miejsca, usiłują zaspokoić potrzeby uszu, tudzież niecierpliwość. Wszelako z perspektywy droższych trybun, stojących za nami, tłumek ów mógłby bez różnicy stopić się w jedno z pustkowiem.\nW pewnym miejscu, przy barierce, stoi obok siebie bardzo wielu ludzi. „Jaki mały!”, woła grupka Francuzów, jakby wzdychając. Co się stało? Przeciskamy się do przodu. Stoi tam, na polu, całkiem blisko, mały aeroplan, pokryty prawdziwą, żółtą farbą, przygotowywany do lotu. Teraz widzimy także hangar Blériota, obok hangar jego ucznia Leblanca, wzniesiono je oba na samym polu. Przy jednym ze skrzydeł maszyny stoi, oparty o nie, Blériot i patrzy na ręce swoim mechanikom dłubiącym przy silniku.\nJeden z robotników chwyta ramię śmigła, aby nim zakręcić, szarpie, słychać jakieś drgnięcie, coś jakby tchnienie silnego mężczyzny we śnie; lecz potem śmigło ani drgnie. Próbuje się raz jeszcze, próbuje dziesięć, czasem śmigło zatrzymuje się od razu, czasami pozwala sobie na kilka obrotów. To przez silnik. Praca zaczyna się od nowa, widzowie są nią znużeni bardziej niż ci, co ją wykonują. Silnik zostaje naoliwiony ze wszystkich stron; poluzowuje się ukryte śruby, po czym znowu je przykręca; jakiś człowiek biegnie do hangaru i przynosi zapasową część; nie pasuje; człowiek śpieszy z powrotem i kucając na podłodze hangaru, obrabia ją młotkiem między nogami. Blériot zamienia się miejscem z mechanikiem, ten zaś z Leblankiem. To jeden szarpie za śmigło, to drugi. Lecz silnik jest nieubłagany jak uczeń, któremu zawsze się pomaga, cała klasa mu podpowiada, a on nie, nie potrafi, wciąż tkwi w miejscu, wciąż w tym samym, nieudacznik. Przez chwilę Blériot siedzi spokojnie na swoim miejscu; sześciu ludzi stoi wokół niego bez ruchu; wszyscy zdają się śnić.\nWidzowie mogą chwilowo odetchnąć i rozejrzeć się. Z macierzyńskim wyrazem twarzy przechodzi obok młoda pani Blériot, za nią dwójka dzieci. Nie lubi, gdy jej mąż nie może latać, lecz gdy lata, odczuwa strach; poza tym jej piękna suknia jest trochę zbyt ciężka jak na tę temperaturę.\nZnów zakręcają śmigłem, być może lepiej, a być może wcale nie; silnik z hałasem zaczyna pracować, jak nie ten sam; czterech ludzi przytrzymuje maszynę od tyłu, ciąg powietrza, idący od wirującego śmigła, pośród ciszy wiatru wokół wzbija ich kitle robocze. Nie słychać żadnych słów, komendy zdaje się wydawać tylko hałas śmigła, osiem dłoni puszcza maszynę, która długo toczy się po grudach ziemi, jak niezdarny tancerz.\nPodejmuje się wiele takich prób i wszystkie kończą się fiaskiem. Każda sprawia, że widzowie wstają z miejsc, wspinają się na wyplatane krzesła, na których z pomocą wyciągniętych ramion można było utrzymać balans, lecz także równocześnie pokazać nimi nadzieję, obawę i radość. W przerwach włoska arystokracja przechadza się wzdłuż trybun. Wymieniają się pozdrowieniami, ukłonami, rozpoznają, obejmują, wędrują schodami po trybunach to w górę, to w dół. Pokazują sobie Principessę Letycję Savoia Bonaparte, Principessę Borghese, leciwą damę, której twarz przybrała barwę ciemnożółtych winogron, Contessę Morosini. Marcello Borghese kręci się wokół wszystkich dam i żadnej zarazem, z daleka jego twarz zdaje się zdradzać zrozumienie, z bliska jednak policzki zamykają mu się obco ponad kącikami ust. Gabriele d’A n n u n z i o, niski i słabowity, kryguje się przed Contem Oldofredim, jednym z najznamienitszych członków komitetu. Z trybuny, ponad poręczą, widać mocną twarz P u c c i n i e g o, jego nos można by nazwać pijackim.\nJednak ludzi tych dostrzega się tylko wtedy, gdy się ich szuka, zwykle widać wszędzie, kradnące powszechną uwagę, wysokie współczesne modnisie. Wolą chodzić niż siedzieć, w ich sukniach nie siedzi się dobrze. Wszystkie twarze, azjatyckim zwyczajem zasłonięte welonem, są jakby spowite w delikatny zmierzch. Suknia, luźna u góry, całej postaci nadaje od tyłu charakter trochę niezdecydowany; gdy takie damy sprawiają wrażenie niezdecydowanych, wśród obserwatorów rodzi się coś na kształt niepokoju, zmieszania! Gorset spoczywa głęboko, prawie niedosięgły; talia wydaje się szersza niż zwykle, bo cała reszta jest wąska; te kobiety chcą, aby je obejmowano głębiej.\nJak dotąd pokazano tylko maszynę Leblanca. Lecz oto przybywa maszyna, którą Blériot przeleciał Kanał; nikt tego nie powiedział, a wiedzą to wszyscy. Dłuższa przerwa i oto Blériot jest już w powietrzu, nad skrzydłami widać jego prosty tułów, nogi wetknięte głęboko niczym część maszynerii. Słońce schyliło się ku zachodowi, pod rozpiętym nad trybunami baldachimem oświetla wznoszące się skrzydła. Wszyscy w oddaniu spoglądają na Blériota w górę, w żadnym sercu nie ma już miejsca dla nikogo innego. Robi małą rundkę, a potem ukazuje się nad nami prawie pionowo. Wszyscy, wyciągając szyje, widzą, jak jednopłat najpierw się chwieje, a potem zostaje opanowany przez Blériota i nawet unosi się w górę. Cóż to się dzieje? Tu w górze jest człowiek, 20 m nad ziemią, uwięziony w drewnianej konstrukcji, broniąc się przed niewidocznym, dobrowolnie wziętym na siebie ryzykiem. My tymczasem stoimy tu w dole całkiem odepchnięci, nierealni, przyglądając się temu człowiekowi.\nWszystko idzie jak trzeba. Maszt sygnałowy pokazuje w tym samym czasie, że wiatr jest korzystniejszy i Curtiss będzie się ścigał o wielką nagrodę Brescii. A więc jednak? Ledwie przekazano tę informację, a silnik Curtissa już mruczy, ledwie człowiek na niego spojrzy, a ten już odlatuje, leci ponad płaską przestrzenią, która zwiększa się przed nim, ku lasom w oddali, które robią wrażenie, jakby wyrosły dopiero teraz. Jego lot nad lasami trwa długo, znika, widzimy lasy, jego nie. Zza domów, Bóg wie gdzie, wyłania się na tej samej wysokości co wcześniej, pędzi w naszą stronę; wzbija się w górę, widać dół dwupłatowca ciemno nachylony, opada, wtedy górne płaszczyzny połyskują w słońcu. Okrąża maszt sygnałowy i zawraca, obojętny na okrzyki zachwytu, dokładnie tam, skąd przybył, aby znów osamotnieć i zmaleć. Robi pięć takich rund, przelatuje 50 km w 49’24’’ i tym samym zdobywa wielką nagrodę Brescii, 30 000 lirów. To wspaniały wyczyn, wspaniałych wyczynów nie traktuje się jednak z szacunkiem, na końcu każdy uznaje się zdolnym do wspaniałych wyczynów. I podczas gdy Curtiss samotnie pracuje nad lasami, a jego żona, wszystkim dobrze znana, martwi się o niego, tłum niemal już o nim zapomniał. Wszędzie słychać tylko narzekania, że nie wystartuje Calderara (jego maszyna uległa rozbiciu), że Rougier już od dwóch dni, nie dając za wygraną, majstruje przy swoim voisinie, że nie przybył wciąż zodiac, włoski sterowiec. O wypadku Calderary krążą tak chlubne dla niego pogłoski, że chce się nieomal sądzić, iż miłość własnego narodu bezpieczniej uniesie go w niebo niż jego samolot Wright.\nCurtiss nawet nie zdążył ukończyć lotu, a już w trzech hangarach zaczynają, jak gdyby niesione natchnieniem, pracować silniki. Wiatr i kurz biją z przeciwległych kierunków. Dwoje oczu nie wystarcza. Człowiek kręci się na krześle, chwieje się, przytrzymuje kogoś, przeprasza, ktoś inny się chwieje, pociąga za sobą, słychać „Dziękuję”. Nastaje wczesny wieczór włoskiej jesieni, na polu nie wszystko już wyraźnie widać.\nWłaśnie wtedy, gdy po zwycięskim locie Curtiss przechodzi obok i na nikogo nie patrząc, lekko uśmiechnięty, zdejmuje czapkę, Blériot rozpoczyna małe okrążenie, którego wszyscy już wcześniej wyczekiwali! Nie wiadomo, czy oklaski są dla Curtissa, Blériota, czy może Rougiera, którego olbrzymia czarna maszyna wzbija się teraz w powietrze. Rougier siedzi przy drążkach niczym jakiś pan przy biurku, do którego można dotrzeć po małej drabinie za jego plecami. Wznosi się małymi okrążeniami, przelatuje nad Blériotem, przerabia go w widza i nie przestaje się wznosić.\nJeśli chcemy jeszcze złapać jakąś dorożkę, najwyższy czas stąd odejść; już wielu ludzi przepycha się obok nas. Wiadomo przecież, że ten lot to tylko eksperyment, a ponieważ zbliża się siódma, nie wejdzie do oficjalnego rejestru. Na przedpolu aerodromu widać szoferów i służących, jak siedzą i wskazują na Rougiera; przed aerodromem, na wielu rozrzuconych ścieżkach, stoją dorożkarze – wskazują na Rougiera; trzy pociągi zapełnione po ostatni zderzak nie ruszają się z miejsca z powodu Rougiera. Szczęśliwie zdobywamy jakąś dorożkę, dorożkarz kuca przed nami (kozła brak) i wreszcie, stając się na powrót samodzielnymi bytami, odjeżdżamy. Max czyni słuszną uwagę, że coś podobnego można by i trzeba zorganizować także w Pradze. To nie musiałyby być wyścigi lotnicze, mimo że, jak twierdzi, z pewnością by się to opłacało, jednak awiatora dałoby się zaprosić z łatwością i tak, i żaden uczestnik by tego nie pożałował. Rzecz byłaby przecież tak prosta, Wright lata teraz w Berlinie, potem w Wiedniu będzie latał Blériot, a w Berlinie Latham. Należałoby tylko przekonać tych ludzi, aby trochę nadłożyli drogi. Obaj nic nie odpowiadamy, bo po pierwsze jesteśmy zmęczeni, a po drugie i tak nie mielibyśmy nic przeciwko. Droga wije się, a Rougier szybuje tak wysoko, że człowiek niemal sądzi, iż jego położenie należałoby obliczać podług gwiazd, które zaraz pokażą się na ciemniejącym już niebie. Nie przestajemy się odwracać; Rougier wciąż wzbija się w górę, lecz nasza droga wiedzie ostatecznie w głąb Kampanii.\n[Pierwszy rozdział książki Richard i Samuel autorstwa Maxa Broda i Franza Kafki]\nTomik zatytułowany Richard i Samuel – krótka podróż przez kraje Europy Środkowej będzie zawierał równoległe dzienniki podróżne dwóch przyjaciół o różnych charakterach.\nSamuel to młody, bywały w świecie człowiek, który z ogromną powagą usiłuje wyrobić w sobie znajomość wielkiego stylu i prawidłowy osąd wszystkich kwestii życia i sztuki, nigdy wszakże nie popadając przy tym w nadmierną trzeźwość czy zgoła pedanterię. Richard nie ma żadnych określonych zainteresowań, daje się prowadzić swoim zagadkowym odczuciom, a bardziej jeszcze swej słabości, w owym wąskim i zmiennym obszarze okazując wszakże tak wiele intensywności i naiwnej samodzielności, że ów nigdy nie ulega komizmowi. Z zawodu Samuel jest sekretarzem pewnego stowarzyszenia artystycznego, Richard zaś urzędnikiem bankowym. Richard posiada majątek, pracuje wyłącznie dlatego, że nie czuje się na siłach znosić dni wolne; Samuel jest zmuszony żyć ze swojej (zresztą pełnej sukcesów i bardzo cenionej) pracy.\nObaj, choć koledzy szkolni, podczas opisywanej podróży przebywają ze sobą dłużej po raz pierwszy. Cenią się nawzajem, choć jeden drugiemu wydaje się niezrozumiały. Przyciąganie i odpychanie przejawia się na wiele sposobów. Opis pokazuje, jak ów stosunek rozpłomienia się zrazu w rozbuchaną intymność, potem zaś, po kilku incydentach na niebezpiecznym gruncie Mediolanu i Paryża, ustatecznia się, przyjmując postać wzajemnego męskiego porozumienia, po czym dokumentnie utrwala. Podróż kończy się tym, że obaj przyjaciele łączą swe umiejętności w nowym projekcie artystycznym.\nUkazać całą mnogość niuansów, jakie zdolne są wytworzyć przyjaźnie między mężczyznami, a zarazem, dzięki podwójnemu, niewolnemu od sprzeczności oświetleniu sportretować przemierzane kraje w całej ich świeżości i wartości, które zazwyczaj, niesłusznie, przypisuje się wyłącznie krainom egzotycznym: oto sens tej książki.\nPIERWSZA DŁUGA PODRÓŻ POCIĄGIEM (PRAGA–ZURYCH)\nS a m u e l: Wyjazd 26 VIII 1911 o pierwszej w południe, minut 2.\nR i c h a r d: Widząc Samuela, który pisze coś zwięźle w swoim, znajomym mi, malutkim kalendarzu kieszonkowym, wracam do mojego dawnego, pięknego pomysłu, aby każdy z nas prowadził dziennik z tej podróży. Mówię mu o tym. Najpierw się zapiera, potem zgadza, uzasadniając jedno i drugie, jedno i drugie pojmuję z ledwością, lecz nic to nie szkodzi, jeśli tylko będziemy prowadzić dzienniki. Teraz znowuż naśmiewa się z mojego notatnika, który oprawiony w czarne glansowane płótno, nowy, bardzo duży, kwadratowy, istotnie bardziej przypo- mina zeszyt szkolny. Już teraz widzę, że będzie ciężko, a w każdym razie uciążliwie, przez całą podróż tak nosić ten zeszyt ze sobą w kieszeni. Poza tym mogę kupić sobie w Zurychu równocześnie jakiś inny, praktyczny. Ma także wieczne pióro. Będę je czasem pożyczał.\nS a m u e l: Na stacji wagon z wieśniaczkami, na wprost naszego okna. Jedna z nich się śmieje, na jej łonie śpi jakaś inna. Budząc się, daje nam znak, niestosowny w tym jej półśnie: „Chodź”. Jak gdyby z nas drwiła, bo przecież nie możemy przedostać się na drugą stronę. W przedziale obok jakaś inna, ciemna, heroiczna, całkiem nieruchoma. Głęboko odchylając głowę do tyłu, spogląda przez szybę na zewnątrz. Sybilla delficka.\nR i c h a r d: Tym mianowicie, co mi się nie podoba, jest jego zaczepne, fałszywie udające zażyłość, nieomal służalcze pozdrowienie skierowane do wieśniaczek. Oto pociąg już rusza i Samuel zostaje sam z tym swoim uśmiechem na wyrost i machającą czapką. – Nie przesadzam? – Samuel czyta mi swoją pierwszą uwagę, robi ona na mnie duże wrażenie. Powinienem był baczniej się przyjrzeć wieśniaczkom. Konduktor pyta, zresztą niewyraźnie bardzo, jak gdyby miał do czynienia wyłącznie z ludźmi, którzy już często pokonywali tę trasę, czy w Pilznie ktoś chce zamówić kawę. Jeśli pada takie zamówienie, wówczas nakleja na okno przedziału po jednej, wąskiej, zielonej karteczce na każdą porcję, tak jak kiedyś w Międzyzdrojach, gdy jeszcze nie było tam pirsu, z pomocą proporczyków parowiec pokazywał z oddali, ile będzie trzeba łódek do przewiezienia pasażerów na brzeg. Samuel w ogóle Międzyzdrojów nie zna. Szkoda, że nie byłem tam wtedy z nim. Było bardzo pięknie. Tym razem też będzie przepięknie. Podróż jest za szybka, mija zbyt prędko; żądza dalekich podróży, którą teraz w sobie odczuwam! Cóż to powyżej za archaiczne porównanie, wszak od pięciu lat w Międzyzdrojach pirs już stoi. W Pilznie kawa jest na peronie. Nie trzeba mieć ze sobą karteczki, dostaje się kawę i bez niej.\nS a m u e l: Z peronu widzimy, że jakaś obca dziewczyna wychyla się z naszego przedziału, Dora Lippert, jak się później okazało. Ładna, gruby nos, w białej bluzce koronkowej małe wycięcie pod szyją. Pierwsza wspólna rzecz podczas dalszej podróży: jej wielki owinięty w papier kapelusz, kołysząc się, zwisa z siatki bagażowej tuż nad moją głową. Dowiadujemy się, że jest córką oficera przeniesionego do Innsbrucka i jedzie do swoich rodziców, których od dawna nie widziała. Pracuje w biurze technicznym, w Pilznie, całymi dniami, ma bardzo dużo zajęć, ale sprawia jej to satysfakcję, jest bardzo zadowolona ze swojego życia. W biurze nazywają ją: nasz beniaminek, nasza mała jaskółka. Jest tam najmłodsza pośród samych mężczyzn. O, jakaż wesołość panuje w tym biurze! W garderobie zamienia się kapelusze, przybija gwoździami rogaliki albo gumą arabską przykleja komuś rękojeść pióra do teczki. Sami możemy zresztą mieć swój udział w takim „niewinnym” żarcie. Otóż pisze ona pocztówkę do kolegów z biura, gdzie stoi: „Przewidywania niestety się ziściły. Wsiadłam do złego pociągu i znajduję się teraz w Zurychu. Serdeczne pozdrowienia”. Mamy nadać tę pocztówkę w Zurychu. Oczekuje się od nas, „ludzi honoru”, że nic nie dopiszemy. W biurze oczywiście wszyscy będą się martwić, telegrafować i Bóg wie co jeszcze. Jest wagnerystką, nie przepuszcza żadnego przedstawienia wagnerowskiego, „ostatnio ta Kurz jako Izolda”, czyta właśnie korespondencję Wagnera z Mathilde Wesendonck, bierze ją ze sobą nawet do Innsbrucka, książkę pożyczył jej jakiś pan, naturalnie ten, który grał jej wyciągi fortepianowe. Ona sama niestety ma niewiele talentu do gry na fortepianie, to jednak obaj już wiemy, odkąd zanuciła nam kilka lejtmotywów. Zbiera papierki po czekoladzie, robi z nich wielką kulę staniolu, którą wiezie ze sobą. Ta kula jest przeznaczona dla przyjaciółki, kolejny cel nieznany. Ale zbiera również opaski od cygar, z całą pewnością na tacę1. Pierwszy bawarski konduktor prowokuje ją do tego, aby krótko i z wielkim zdecydowaniem wyrazić swoje, wszak córki oficera, niejasne i sprzeczne opinie o armii austriackiej i armii w ogólności. Za kiepską uważa bowiem nie tylko armię austriacką, lecz także niemiecką i w ogóle każdą. Lecz czy w biurze nie podbiega do okna, gdy odbywa się przemarsz orkiestry wojskowej? Otóż nie, bo to nie jest żadne wojsko. Tak, jej młodsza siostra, ona to co innego. Często tańczy w innsbruckim kasynie oficerskim. Tak więc mundury w ogóle jej nie imponują, a oficerów traktuje jak powietrze. Winę za to najwidoczniej ponosi częściowo ów pan, który pożycza jej wyciągi fortepianowe, częściowo jednak nasz spacer tam i z powrotem, po peronie dworca w Furth, po dłuższej podróży idzie się jej bowiem nadzwyczaj świeżo, przesuwa rozwartymi dłońmi po biodrach. Richard bierze wojsko w obronę, na poważnie. Jej ulubione wyrażenia: bez zarzutu – przyspieszenie zero przecinek pięć – wyrzucić kogoś za drzwi – prędki – kiepski.\nR i c h a r d: Dora L. ma okrągłe policzki pokryte grubym jasnym puszkiem; są wszelako tak bezkrwiste, że trzeba by bardzo długo przyciskać do nich dłonie, nimby się zaróżowiły. Gorset marny, ponad krawędzią, na piersiach bluzka się gniecie; trzeba to zmilczeć.\nJestem rad, że siedzę naprzeciwko niej, a nie obok, ponieważ z kimś, obok kogo siedzę, nie mogę rozmawiać. Np. Samuel chętnie siada obok mnie; obok Dory także chętnie siedzi. Ja tymczasem, gdy ktoś siedzi obok mnie, czuję się wypytywany. Przeciwko takiemu człowiekowi nie jest się zrazu uzbrojonym w spojrzenie, należy je najpierw ku niemu zwrócić. Wskutek tego, że siedzę naprzeciwko, jestem co prawda chwilowo wyłączony z rozmowy Dory i Samuela, zwłaszcza podczas jazdy pociągu; nie można mieć wszystkiego. Za to widziałem ich, choć chwilami tylko, siedzących obok siebie w milczeniu; oczywiście nie z mojej winy.\nPodziwiam ją; jest tak muzykalna. Wszelako Samuel zdaje się uśmiechać z ironią, gdy ona mu cicho coś śpiewa. Być może określenie nie było całkiem trafne, ale czyż i tak nie jest godne podziwu to, że niezamężna, zamieszkująca wielkie miasto dziewczyna całym sercem interesuje się muzyką? Do swego pokoju, tylko przecież wynajmowanego, kazała sprowadzić wynajęty fortepian. Wyobraźmy sobie tylko: tak uciążliwa rzecz, jak transport fortepianu, kłopotliwa dla rodzin, a co dopiero dla słabej dziewczyny! Ileż trzeba do tego samodzielności i zdecydowania!\nPytam o jej utrzymanie. Mieszka z dwiema przyjaciółkami, wieczorem jedna z nich kupuje kolację w sklepie delikatesowym, dobrze im się ze sobą rozmawia i dużo się śmieją. Wydaje mi się dziwne, że wszystko to, jak słyszę, dzieje się przy lampach olejnych, ale nie mówię tego głośno. Kiepskie oświetlenie widocznie w ogóle jej nie przeszkadza, bo przecież przy jej energii mogłaby z pewnością wymóc na swojej gospodyni jakieś lepsze, gdyby tylko przyszło jej to na myśl.\nJako że rozmawiając, musi pokazywać wszystko, co trzyma w torebce, widzimy tam także flakonik z czymś ohydnie żółtym w środku. Dopiero teraz dowiadujemy się, że nie jest całkiem zdrowa, a nawet przez długi czas leżała złożona chorobą. A i potem była jeszcze bardzo osłabiona. Sam szef radził jej wówczas (tak przyzwoici wszyscy są wobec niej), aby przychodzić do biura tylko na połowę dnia. Teraz ma się lepiej, musi jednak zażywać ten preparat żelaza. Radzę jej wylać go raczej za okno. Wprawdzie łatwo się zgadza (bo rzecz smakuje okropnie), lecz nie bierze tego na poważnie, mimo że, bliżej pochylony w jej stronę niż jeszcze przed chwilą, chcę jej przedstawić moje tak jasne akurat w tym względzie poglądy na temat naturalnego leczenia organizmu ludzkiego, ze szczerym mianowicie zamiarem pomocy, czy przynajmniej chcąc uchronić przed krzywdą to nieporadne dziewczę, w ten sposób mam poczucie, niechby tylko przez chwilę, że dla dziewczyny jestem szczęśliwym trafem. Gdy nie przestaje się śmiać, przerywam. Przeszkadzało mi także to, że w trakcie całej mojej przemowy Samuel kiwał głową. Znam go przecież. Wierzy w lekarzy i uważa metody naturalne za śmieszne. Doskonale to rozumiem: nigdy nie potrzebował lekarza i dlatego też nigdy poważnie i samodzielnie nie zastanawiał się nad tą sprawą, np. nie potrafi w ogóle odnieść do siebie tego obrzydliwego preparatu. Gdybym był z tą panną sam na sam, już ja bym ją przekonał. Albowiem: jeśli w tej sprawie nie mam racji, to nie mam jej w żadnej!\nPrzyczyna jej niedokrwistości była dla mnie przecież jasna od samego początku! Biuro. Życie biurowe można, jak wszystko, obrócić w żart (i ta dziewczyna robi to z całkowitą szczerością, pozostając w błędzie), lecz w istocie, co się tyczy nieszczęśliwych skutków?! Wiem przecież, jak to jest np. ze mną. A teraz w biurze ma przesiadywać jakaś dziewczyna, damska suknia w ogóle do tego się nie nadaje, jakże się musi wszędzie napinać, aby godzinami, bez przerwy, przesuwać się tam i z powrotem na twardym drewnianym krześle. I tak oto ściska się te krągłe pupy, przyciska te piersi do krawędzi biurka. – Przesadzam? – Dziewczyna w biurze to za każdym razem smutny dla mnie widok.\nSamuel nawiązał już z nią relację dość zażyłą. Skłonił ją nawet do tego, o czym ja nigdy bym nie pomyślał, aby poszła z nami do wagonu restauracyjnego. Wkraczamy do niego, wśród obcych pasażerów, wszyscy troje, w niemożliwym wprost poczuciu wspólnoty. Należy zapamiętać, że chcąc umocnić przyjaźń, trzeba wyszukać sobie nowe otoczenie. Siedzę nawet obok niej, pijemy wino, nasze ramiona dotykają się, nasza wspólna radość z wakacji zmienia nas naprawdę w rodzinę.\nMimo całego jej stanowczego oporu, wzmocnionego padającym deszczem, Samuel, cały on, przekonał dziewczynę, aby półgodzinny postój w Monachium wykorzystać na przejażdżkę autem. Podczas gdy on sprowadza auto, dziewczyna mówi do mnie w arkadach dworcowych, biorąc mnie przy tym pod ramię: „Proszę, niech pan nie dopuści do tej przejażdżki. Nie wolno mi jechać. To całkiem wykluczone. Mówię to panu, ponieważ mam do pana zaufanie. Z pańskim przyjacielem nie da się rozmawiać. Jest taki szalony!”. Wsiadamy, to wszystko jest dla mnie niezręczne, ze wszystkimi szczegółami przypomina mi się obraz kinematograficzny Biała niewolnica2, w którym u wyjścia z peronu obcy mężczyźni wpychają w ciemnościach niewinną bohaterkę do automobilu i uprowadzają. Natomiast Samuel jest w świetnym humorze. Ponieważ wielki rozkładany dach zasłania nam widok, ze wszystkich budynków widzimy od biedy tylko pierwsze piętra. Jest noc. Perspektywa sutereny. Tymczasem Samuel wywodzi z tego fantastyczne wizje wysokości zamków i kościołów. Ponieważ na tylnym siedzeniu Dora ciągle milczy, a ja już niemal lękam się wybuchu, ogarnia go wreszcie zmieszanie i pyta, jak na mój gust nieco zbyt konwencjonalnie: „Cóż, nie jest pani na mnie przecież zła, panienko? Czy coś pani zrobiłem itd.?”. Ona na to: „Skoro już tu jestem, nie chcę panu psuć przyjemności. Jednak nie powinien był pan mnie do tego zmuszać. Gdy mówię «Nie», to nie mówię tego bez powodu. Nie wolno mi tak jeździć”. „Dlaczego”, pyta. „Nie mogę tego panu powiedzieć. Sam powinien pan rozumieć, że dziewczynie nie uchodzi jeździć po nocy z mężczyznami. Poza tym jest jeszcze coś. Przypuśćmy, że byłabym już związana...” Zgadujemy, każdy z nas z osobna, z cichym szacunkiem, że cała rzecz ma coś wspólnego z panem od Wagnera. Cóż, nie mam sobie nic do zarzucenia, mimo to usiłuję ją jakoś rozchmurzyć. Także Samuel, który do tej pory traktował ją trochę wyniośle, zdaje się tego żałować i chce odtąd mówić już tylko o przejażdżce. Szofer wykrzykuje, nakłoniony przez nas, nazwy niewidocznych dla nas osobliwości miasta. Pneumatyki szumią na wilgotnym asfalcie jak aparat w kinematografie. Znów ta Biała niewolnica. Te puste długie czarne uliczki, obmyte deszczem. Najwyraźniej widać niezasłonięte wielkie okna restauracji „Cztery pory roku”, której nazwa, jako tej najelegantszej, była nam już wcześniej znana. Ukłon kelnera w liberii przed towarzystwem zgromadzonym przy stole. Przy pomniku, który w swojej przytomności uznajemy na szczęście za pomnik Wagnera, okazuje zainteresowanie. Na dłuższy postój pozwalamy sobie tylko przy pomniku wolności i jego pluskających wśród deszczu fontannach. Most nad Izarą, której tylko się domyślamy. Piękne pańskie wille wzdłuż Ogrodu Angielskiego. Ludwigstraße, kościół Teatynów, Portyk Marszałków, browar Pschorr. Nie wiem, o co chodzi: niczego nie poznaję, mimo że w Monachium byłem już przecież wiele razy. Sendlinger Tor. Dworzec – bałem się (z powodu Dory zwłaszcza), że nie zdążymy na czas. Przemknęliśmy przez miasto, według taksometru w dokładnie dwadzieścia minut niczym nakręcona specjalnie w tym celu sprężyna.\nUmieszczamy Dorę, jak gdybyśmy byli jej monachijskimi krewnymi, w bezpośrednim wagonie do Innsbrucka, gdzie jakaś odziana w czerń dama, której bardziej się należy obawiać niż nas, proponuje jej na noc ochronę. Dopiero wtedy widzę, że nam dwóm spokojnie można powierzać dziewczynę.\nS a m u e l: Sprawa z Dorą zupełnie nie wyszła. Im dalej było, tym gorzej. Miałem zamiar przerwać podróż i przenocować w Monachium. Aż do kolacji, mniej więcej do stacji Ratyzbona, byłem przekonany, że to się powiedzie. Usiłuję porozumieć się z Richardem za pomocą kilku słów skreślonych na karteczce. Widocznie w ogóle jej nie czytał, zważał tylko na to, aby gdzieś ją ukryć. Nieważne zresztą, nie miałem już ochoty na tę mdłą panienkę. Tylko Richard widzi w niej kobietę, te jego ceremonialne przemowy i uprzejmości. To właśnie umocniło ją w jej głupiej afektacji, która w automobilu stała się w końcu nieznośna. Przy pożegnaniu zrobiła się z niej, jak się oczywiście należało spodziewać, sentymentalna niemiecka Gretchen, Richard, który niósł jej walizkę, zachowywał się tak, jak gdyby doznał niezasłużonego szczęścia, ja tymczasem czułem się tylko niezręcznie. Aby wyrazić to zwięźle: Kobietom, które podróżują samotnie lub które ogólnie chcą być postrzegane jako samodzielne, nie wolno popadać w konwencjonalną kokieterię, dzisiaj już być może archaiczną, to przyciągając do siebie, to znowuż odpychając, i w powstałym w ten sposób zamieszaniu szukając dla siebie korzyści. Bo człowiek to przejrzy i prędko z przyjemnością pozwoli, aby odepchnąć go mocniej, niż one sobie tego życzyły.\nPo tej niezupełnie czystej znajomości zawartej w podróży szczególną przyjemność sprawiło odnalezienie na dworcu zakładu stworzonego specjalnie do mycia rąk i twarzy. Otwarto nam „kabinę”; co prawda można by sobie wyobrazić ładniejsze otoczenie kąpielowe, poza tym starczyło nam, obładowanym ubraniami, czasu, by ledwie obrócić się między dwiema umywalkami, mimo to jesteśmy zgodni, że w owych niemieckich sanitariatach panuje jakaś kultura. W Pradze można by długo kręcić się po dworcach, zanimby coś takiego się znalazło.\nWsiadamy do przedziału, w którym, ku przerażeniu Richarda, pozostawiliśmy bagaż. Richard we właściwy sobie sposób gotuje się do snu, pod głową umieszcza swój pled i pozwala, żeby wisząca nad nim peleryna płaszcza zwisała mu wokół twarzy jak baldachim. Podoba mi się, że przynajmniej gdy chodzi o sen, okazuje bezwzględność, np. bez pytania przyciemnia światło, choć wie, że w pociągu nie mogę spać. Wyciąga się na swojej ławie, jak gdyby od innych pasażerów uzyskał szczególne prawa w tym zakresie. I natychmiast też spokojnie zasypia. A przy tym ten człowiek wciąż narzeka na bezsenność.\nW przedziale siedzi jeszcze dwóch młodych Francuzów. (Gimnazjaliści z Genewy). Jeden, czarnowłosy, ciągle się śmieje, nawet z tego, że Richard prawie nie daje mu siedzieć (tak się wyciągnął), potem z tego, że wykorzystuje moment, gdy Richard się podnosi, prosząc towarzystwo, żeby tak dużo nie palono, i zajmuje część siedziska Richarda. Takie niewielkie potyczki są pośród obcokrajowców nieme i dlatego stacza się je z nadzwyczajną lekkością, bez przeprosin i wyrzutów. Francuzi skracają sobie godziny nocne, podając sobie blaszane pudełko z ciastkami, skręcając papierosy lub co chwila wychodząc na korytarz, przywołując tam siebie, to znowu wchodząc do środka. W Lindau (oni wymawiają to „Lendó”) śmieją się serdecznie i zaskakująco, jak na tę porę nocy, donośnie z austriackiego konduktora. Konduktorzy obcych państw sprawiają nieodparcie komiczne wrażenie, tak jak na nas zrobił je w Furth konduktor bawarski, z tą jego wielką czerwoną teczką, dyndającą mu nisko wokół nóg. – Rozległy widok na oświetloną reflektorami pociągu gładką powierzchnię Jeziora Bodeńskiego, aż po odległe światła po drugiej stronie brzegu, mrocznego i spowitego mgłą. Przypomina mi się stary wiersz ze szkoły, Der Reiter über den Bodensee3. Miło spędzam czas, odtwarzając go w pamięci. – Nagłe wejście trzech Szwajcarów. Jeden pali. Jeden, ten, który zostaje, gdy dwóch pozostałych wysiada, z początku jest nieistotny, daje się poznać nad ranem. Położył kres sporom między Richardem a czarnym Francuzem, obu im po równi odmówił racji i na resztę nocy sztywno usiadł między nimi, między nogami trzymając kij do górskich wędrówek. Richard pokazuje, że siedząc, również potrafi spać.\nWe wszystkich miasteczkach i wsiach wzdłuż całej trasy kolejowej Szwajcaria zaskakuje wolnostojącymi i dlatego z pozoru wyjątkowo prostymi, osobnymi domostwami. W St. Gallen brak korytarza ratunkowego. Być może wyraża się w tym niemiecki partykularyzm każdej jednostki z osobna, czemu sprzyjają warunki terenowe. Każdy dom, z tymi swoimi ciemnozielonymi okiennicami i mnóstwem zielonej farby na pruskim murze i balustradach, przypomina willę. Mimo to jest siedzibą firmy, tylko j e d n e j, między rodziną a przedsiębiorstwem nie ma widocznie żadnej różnicy. Ów zwyczaj prowadzenia przedsiębiorstw w willach przywodzi mi mocno na myśl powieść R. Walsera Der Gehilfe4.\nJest niedziela, piąta godzina rano, 27 sierpnia. Wszystkie okna jeszcze pozamykane, wszyscy śpią. Wciąż poczucie, że zamknięci w tym pociągu wdychamy, jak okiem sięgnąć, całe nieświeże powietrze, podczas gdy na zewnątrz kraina odsłania się przed nami w sposób naturalny, co dokładnie pochwycić można wzrokiem jedynie z okien nocnego pociągu, pod włączoną nieprzerwanie lampą. Kraina ta spływa najpierw z ciemnych wzgórz w przestrzeń między nie a pociąg, przyjmując postać wyjątkowo wąskiej doliny, potem dzięki porannym mgłom rozjaśnia się białawo, jak gdyby oświetlona oknem połaciowym, górskie hale stopniowo nabierają świeżości, dotknięte nią jak nigdy wcześniej, soczysta zieleń, która zaskakuje mnie w tym suchym jakże roku, od wschodzącego słońca trawa w końcu blaknie, ulegając powolnej przemianie. Ciężkie duże gałęzie drzew iglastych, spływające wzdłuż całego pnia aż ku jego podstawie.\nTakie formy często widać na obrazach malarzy szwajcarskich i aż dotąd sądziłem, że są po prostu manierą.\nJakaś matka rozpoczyna ze swoimi dziećmi niedzielny spacer czystą ulicą. Przywodzi mi to na myśl Gottfrieda Kellera, wychowywanego przez matkę.\nWszędzie w tej krainie łąk niezwykle starannie wykonane płoty; niektóre zbudowano z szarych pni, zaostrzonych jak ołówki, często poprzedzielanych na pół. W ten właśnie sposób jako dzieci rozdzielaliśmy ołówki, aby wydobyć z nich grafit. Takich płotów nigdy jeszcze nie widziałem. Tak oto każdy kraj oferuje coś nowego w życiu codziennym, należy baczyć na to, aby ulegając radosnym wrażeniom, nie przeoczyć tego, co rzadkie.\nR i c h a r d: W pierwszych godzinach porannych Szwajcaria pozostawiona samej sobie. Samuel budzi mnie, rzekomo na widok jakiegoś interesującego mostu, który jednak już minęliśmy, nim na niego spojrzałem, i dzięki temu fortelowi być może zapewnia on sobie pierwsze silne wrażenie ze Szwajcarii. Obserwuję ją najpierw, o wiele za długo, wśród wewnętrznego i zewnętrznego świtania.\nW nocy spałem nadzwyczaj dobrze, jak prawie zawsze w pociągu. Mój sen w pociągu to robota dokumentnie czysta. Kładę się, głowę na samym końcu, na przygrywkę wypróbowuję kilka pozycji, odgradzam się od całego towarzystwa, choćby obserwowano mnie ze wszystkich stron, zakrywam twarz paltem lub czapką podróżną, rosnąca przyjemność z nowego ułożenia kołysze mnie do snu. Na początku ciemność oczywiście bardzo pomaga, dla dalszego przebiegu snu jest jednak niemal bez znaczenia. Rozmowa też mogłaby się toczyć tak jak wcześniej, tylko że najdalej nawet siedzący gaduła nie umie z obojętnością podejść do napomnienia, jakiego samą swoją osobą udziela ktoś głęboko śpiący. Trudno bowiem znaleźć inne miejsce, gdzie największe odmienności trybu życia są widoczne tak blisko, tak zaskakująco i bez przygotowania, jak w przedziale wagonu kolejowego, i gdzie wskutek uporczywej wzajemnej obserwacji zaczynają tak szybko na siebie oddziaływać. A choćby śpiący nie od razu zdołał uśpić innych, to przecież ucisza ich jednak albo mimowolnie skłania do większej refleksji na temat palenia, tak jak to niestety miało miejsce podczas tej właśnie podróży, gdy w dobrym powietrzu nienachalnych snów wdychałem dym papierosowy.\nDobry sen w pociągu wyjaśniam sobie tym, że w innych okolicznościach moja wynikająca z przepracowania nerwowość nie pozwala mi spać z powodu hałasu, który ona jeszcze we mnie wzmaga, nocą potęgowanym każdym przypadkowym odgłosem wielkiego domu i ulicy, każdym w oddali jadącym powozem, każdą kłótnią pijaków, każdym krokiem na schodach, tak że często w złości przypisuję całą winę hałasom zewnętrznym – gdy tymczasem w pociągu monotonia odgłosów jazdy, czy to będzie zawieszenie wagonu, tarcie kół, uderzenia szyn, czy drżenie całej konstrukcji drewnianej, szklanej i żelaznej, wszystko to zrównuje się do poziomu czegoś w rodzaju doskonałego spokoju, na którym mogę spać, niczym z pozoru zdrowy człowiek. Ów pozór ustępuje oczywiście od razu np. natarczywemu gwizdowi lokomotywy lub zmianie tempa jazdy, lub też, z całą pewnością, wrażeniom z kolejnych stacji, gnającym przez cały pociąg dokładnie tak samo, jak przez cały mój sen, aż po przebudzenie. Potem, bez zdziwienia już, dolatują moich uszu nazwy następnych miejscowości, przez które nigdy nie miałem nadziei przejeżdżać, jak teraz przez Lindau, Konstancję, sądzę, że również Romanshorn, i mniej mam z nich zysku, niż gdybym jedynie o nich śnił, przeciwnie, tylko przeszkadzają. Jeśli się budzę w trakcie jazdy, wtedy przebudzenie jest silniejsze, ponieważ jest ono jak gdyby wbrew naturze snu pociągowego. Otwieram oczy i przez chwilę zwracam się ku oknu. Za wiele tam nie widzę, to zaś, co widzę, jest uchwycone niedbałą pamięcią śniącego. A jednak mógłbym przysiąc, że gdzieś w Wirtembergii, jak gdybym mógł w ogóle tę okolicę wyraźnie rozpoznać, o drugiej godzinie w nocy ujrzałem mężczyznę, który na werandzie swojego wiejskiego domu wychylił się nad poręczą. Za nim widniały na wpół otwarte drzwi oświetlonego gabinetu, jak gdyby tylko wyszedł, aby przed snem ochłodzić jeszcze głowę. ...Na dworcu w Lindau, ale też podczas przyjazdu i odjazdu, dało się słyszeć mnóstwo nocnych śpiewów, a ponieważ podczas takiej nocnej jazdy z soboty na niedzielę człowiek zamiata na dalekich trasach, trochę tylko wybity ze snu, mnóstwo nocnego życia na kupkę, sen wydaje się wyjątkowo głęboki, a niepokoje na zewnątrz wyjątkowo głośne. Także konduktorzy, których często widziałem biegnących za moimi zaparowanymi oknami i którzy nikogo nie budzili, a tylko chcieli spełnić swój obowiązek, w pustce przestrzeni dworcowych przesadnie głośno wykrzykiwali do nas do środka najpierw jedną sylabę nazwy stacji, a potem kolejne. Moich towarzyszy podróży kusiło, żeby złożyć nazwę w całość, lub też podnosili się, aby przez nieustannie przecieraną szybę przeczytać nazwę samodzielnie; lecz moja głowa już opadała z powrotem na drewno.\nJeśli już jednak można tak dobrze spać podczas jazdy jak ja – Samuel spędza, jak utrzymuje, całą noc z otwartymi oczami – to należy przebudzić się dopiero w momencie przyjazdu, aby w chwili przebudzenia ze zdrowego snu człowiek nie stwierdził, że, skurczony w jakimś kącie przedziału, ma tłustą twarz, wilgotne ciało, na wszystkie strony rozczochrane włosy, a także bieliznę i ubrania, które, nieczyszczone i nieprzewietrzone, od dwudziestu czterech godzin zalegają w kolejowym kurzu, i że w tym stanie musi jechać dalej. Gdyby miał teraz siłę, przeklinałby sen, a tak to tylko w skrytości może zazdrościć ludziom, którzy jak Samuel spali snem urywanym, za to jednak lepiej mogli baczyć na siebie, prawie całą trasę przebyli świadomie, a tłumiąc swój sen, do którego ostatecznie byliby przecież zdolni, nieprzerwanie zachowują jasność umysłu. Rankiem byłem całkowicie zdany na łaskę Samuela.\nStaliśmy obok siebie przy oknie, ja tylko ze względu na niego, i podczas gdy on pokazywał mi, co trzeba zobaczyć ze Szwajcarii, oraz opowiadał o tym, co przespałem, ja kiwałem głową i wyrażałem podziw, dokładnie tak, jak tego sobie życzył. Szczęście, że albo nie dostrzega u mnie takich stanów, albo też mylnie je ocenia, albowiem właśnie w takich chwilach jest dla mnie sympatyczniejszy niż wtedy, gdy na to bardziej zasługuję. Poważnie myślałem jednak wówczas tylko o tej Lippert. Z trudem tylko potrafię zdobyć się na prawdziwą opinię o nowych przelotnych znajomościach, zwłaszcza z kobietami. W chwili bowiem gdy taka znajomość trwa w najlepsze, doglądam raczej siebie samego, bo tam właśnie jest dużo do roboty, tak więc i w niej dostrzegłem tylko śmiesznie małą część tego, czego domyślałem się w niej i zaraz straciłem. We wspomnieniach znowuż takie znajomości przyjmują natychmiast wielkie, godne uwielbienia formy, są tam bowiem nieme, podążają tylko za tym, co zajmuje je same, a całkowicie zapoznając naszą osobę, okazują pogardę dla naszych znajomości. Lecz był jeszcze jeden powód, dla którego tak bardzo tęskniłem za Dorą, kolejną dziewczyną z moich wspomnień. Tego ranka Samuel mi nie wystarczał. Chciał podróżować ze mną jako mój przyjaciel, lecz to było mało. Oznaczało to tylko, że w każdym dniu podróży będę miał przy sobie ubranego mężczyznę, którego ciało mogę oglądać jedynie w łazience, nie odczuwając, także pod wpływem owego widoku, najmniejszego nawet pożądania. Samuel ścierpiałby przecież w końcu moją głowę na swojej piersi, gdybym chciał się wypłakać, lecz czy na widok jego męskiej twarzy, lekko powiewającej spiczastej bródki, jego – zaraz już kończę – ściśniętych ust, napłynęłyby mi do oczu łzy wyzwolenia?\n[Młody, ambitny student]


Darmowe domeny Kielce | TURBOHOST - domeny internetowe\nDomena - Kielce w TURBOHOST – chwytliwa i łatwa do zapamiętania nazwa dla Twojej strony internetowej\nBędąc przedsiębiorcą, który chciałby zaistnieć ze swoją ofertą w Internecie z pewnością zadajesz Sobie to pytanie szukając pomysłu na chwytliwą i prostą nazwę dla Swojej strony bądź sklepu internetowego. Domena internetowa to tak naprawdę ciąg znaków, które identyfikują stronę w systemie DNS, który został stworzony po to, aby zastąpić adresy IP łatwymi do zapamiętania przez człowieka nazwami. Adresy IP są zrozumiałe jedynie dla komputerów i innych urządzeń sieciowych, jednak dla ludzi zapamiętanie adresów w takiej formie jest niemal niemożliwe. Z tej racji powszechnie używa się nazw domenowych do określania adresów internetowych poszczególnych witryn, blogów czy witryn internetowych. Domena składa się z dwóch części. Z nazwy głównej – fraza, która najbardziej identyfikuje z nazwą firmy bądź jej działalnością oraz końcówki poprzedzonej kropką – czyli rozszerzenia domenowego (.pl, .com, .biz, .eu, .info). W przypadku Naszej strony nazwą główną jest turbohost, z kolei rozszerzeniem – .pl. Połączenie tych dwóch ciągów znaków składa się właśnie na nazwę domenową turbohost.pl.\nWłaściwa nazwa dla Twojej domeny?\nJeśli zastanawiasz się czym możesz kierować się przy opracowywaniu nazwy dla adresu internetowego to poniższa lista może być pomocna. Wybór „odpowiedniej” domeny możesz zlecić profesjonalistom, którzy tak dobiorą słowa zawarte w nazwie domenowej i rozszerzenie, aby jednoznacznie odwoływała się do prowadzonej działalności biznesowej.\nKrótka nazwa ma znaczenie. Podczas poszukiwaniu nazwy dla swojej domeny staraj się kierować zasadą „im krócej, tym lepiej”. Przede wszystkim taka domena jest łatwiejsza do zapamiętania przez internautów.\nProstota w przypadku nazw domenowych jest niesłychanie wskazana. Domena to adres twojej strony internetowej, prosta do przeliterowania i zawierająca prostą pisownię pozwala uniknąć nieporozumień, a także ułatwia w przekazywaniu informacji o Tobie klientom, którzy już skorzystali z Twoich usług.\nDobrze dobrana nazwa pod względem najczęściej wyszukiwanych fraz przez użytkowników Internetu to połowa sukcesu. Jeśli w nazwie domeny znajdą się słowa kluczowe, które są popularne to taka domena może tylko zyskać na atrakcyjności.\nRozszerzenie domenowe także jest istotne. Możesz zdecydować się na popularne i sprawdzone, jak: .pl, .info, .org. Jeśli swoją ofertę chcesz kierować także poza granice naszego kraju warto zastanowić się nad rozszerzeniem .eu czy .com. Możesz także wybrać domenę regionalną, która będzie odpowiednia dla firm prowadzących swoją działalność wyłącznie w danej lokalizacji. Rozszerzenia takie jak: .hotel, .pub, .cafe pozwalają na większą identyfikacje marki z prowadzoną przez siebie działalnością.\nAdres internetowy jest jak adres ulicy, w obydwóch przypadkach są one wymagane gdy szuka się konkretnej strony czy danego mieszkania. Domena to wizytówka twojej firmy, dlatego musisz zadbać aby nawiązywała do marki lub prowadzonej działalności. To nie może być zbiór przypadkowych słów, aby nie wprowadzać potencjalnych klientów w błąd.\nPoszukujesz darmowej domeny w Kielcach?\nOferujemy bezpłatne domeny Kielce. Co oferujemy w ramach Naszych usług?\nCennik domen w TURBOHOST jest zoptymalizowany tak, aby każdy zainteresowany wybrał opcję specjalnie dla Niego z odpowiednim rozszerzeniem domenowym, dobranym według potrzeb i możliwości. Wybierając Nasze serwery dostajesz darmową domenę, umożliwi Ci to na zaistnienie w Internecie w prosty sposób. Hosting domen od TURBOHOST to wygoda, a także pakiet praktycznych narzędzi przydatnych do funkcjonowania w Internecie.\nStaramy się ułatwiać klientom znalezienie właściwej nazwy dla ich strony. Z poziomu strony głównej TURBOHOST sprawdzisz czy interesująca Cię domena jest wolna, a jeżeli tak jest to zarejestrujemy ją dla Ciebie. Korzystając z wyszukiwarek WhoIs możesz sprawdzić kto jest aktualnym właścicielem domeny i kiedy kończy się jej ważność. Pamiętaj, aby odnawiać rejestrację swojej domeny, bo w innym wypadku po okresie karencji może zostać wykupiona przez kogoś innego. Jesteśmy do twojej dyspozycji, skontaktuj się z Nami, a pomożemy z wyborem najodpowiedniejszej nazwy domeny. Domeny pocztowe, domeny dla sklepów internetowych także zarejestrujesz w TURBOHOST.\nDarmowa domena w Kielcach … niewątpliwie TURBOHOST. Profesjonalny hosting domen.


Układ ruchomy - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 1266 wyników dla: układ ruchomy\nDIY Poczekalnia 29 Gru 2012 19:43 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 5634\nDIY Zagranica 03 Wrz 2012 17:03 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 3348\nZadanka z fizy. Układ odniesienia, drgania harmoniczne.\nWitam, a mozna w sposob zwiezly odowiedziec na te pytania...szczegolnie na 1 prędkość chwilowa v punktu materialnego to pochodna przebytej jego drogi s po czasie t : v = d s/ d t , a więc zmiana położenia (przemieszczenie) zauważalne jest tylko w niezależnym układzie odniesienia. Np. osoba...\nPoczątkujący Elektronicy 27 Lis 2012 22:06 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 2200\nJesli uklad ma wykrywac zanik pradu to z tym przekaznikiem nie bedzie takie latwe hop.Bedzesz musial znalezc ciekawy przekaznik.Zanik napiecia jest duzo latwiejszy do zidentyfikowania i sterowania innym obwodem.Wydaje mi sie ze o to tez chodzi w tym poscie? Przekaźnik ze stykami przełączającymi....\nRuchoma klapka - proszę o rady i pomoc.\nWitam. Jeśli zły dział - przepraszam. Planuje zrobić ruchomą klapkę w obudowie komputera, ale wiąże się z tym parę problemów. Przede wszystkim będzie ona poruszała się za pomocą silniczka i układu elektronicznego, pozostaje kwestia kierunku poruszania, nie było by kłopotu gdyby klapka miała zjeżdżać...\nAutomatyka Przemysłowa 28 Lut 2009 14:11 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 741\nMoje zapytanie dotyczy ruchomej ramy do której zamontowany jest monitorek LCD. W jaki sposób można chować owy monitorek? Chodzi mi o to żeby wykonał on kąt obrotu 180° , po wciśnięciu przycisku i powrót po drugim wciśnięciu przycisku. Co będzie potrzebne do budowy takiego urządzenia. I czy ktoś mógłbym...\nProjektowanie Układów 01 Lip 2009 11:41 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 10981\nW jaki sposób te 2 atmegi mają się komunikować między sobą, a zwłaszcza jak ma iść komunikacja od "głównej" do "pomocniczej"? Może lepiej by było użyć jeden układ, np. Atxmega, co mogłoby ułatwić obsługę. A jeżeli już mają być 2, to można pomyśleć nad taktowaniem obu układów z jednego źródła (Wyjście...\nProjektowanie Układów 12 Paź 2015 19:27 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1293\nDIY Poczekalnia 21 Gru 2015 22:27 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 6498\nTechnika domowa 10 Maj 2017 19:04 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 4750\nDIY Konstrukcje 09 Cze 2008 21:35 Odpowiedzi: 76 Wyświetleń: 21510\nmożesz wykorzystać sprżeżenie indukcyjne - czyli rozwiązanie stosowane w magnetowidach - chodzi o zczytywanie sygnału z głowicy video - no i nie multiplexer - bo iskrzenie ze szczotek zakłóci transmisję - chyba że układ korekcji będów - lepiej konwersje na I2c ....\nOptoelektronika 05 Lip 2006 11:47 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 2082\nUkład przekazywania napienia do ruchomej głowy\nSpróbowac zawsze mozna ..to tylko dwa luty *no i trochę rozkręcania -obejrzyj luty na Fbt chyba pin.8 -przelutuj synchroprocka Fbt to jest ten układ IC201 tzn. TDA 4858 ?? Ten pin 8 mierzyć względem czego?? Gorącej masy czyli minusa tego elka na 400V ??\nMonitory Serwis 16 Sty 2008 08:00 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 2334\nDziękuję bardzo na linki. Przydały mi się. Policzyłem sobie wartości elementów i... Układ na NE 555 działa tak jak powinien. Z układami 74HCt164 mam mały problem. Zastąpiłem je układami 74LS164 takie tylko udało mi się kupić (to podobno zamienniki). Układ po zmontowaniu działa mi nie do końca poprawnie....\nProjektowanie Układów 26 Kwi 2008 19:17 Odpowiedzi: 28 Wyświetleń: 4989\nOptoelektronika 21 Cze 2008 11:47 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 2394\nProjektowanie Układów 28 Maj 2009 16:50 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 2942\nEfekty serwis 13 Wrz 2011 06:00 Odpowiedzi: 296 Wyświetleń: 84918\nDalej mi się wydaje to dziwne, że tak sam z siebie padł ten układ. Otóż kolego wydaje mi się to niedziwne, że ten układ mógł paść tak sam z siebie :) Nie wiem czy wiesz, ale taki układ (jak i setki innych) może być wyprodukowany albo w 20-stu innych krajach, albo w Chinach... Istnieje zatem duże...\nEfekty serwis 19 Lip 2010 17:38 Odpowiedzi: 13 Wyświetleń: 4970\nLaptopy Hardware 22 Wrz 2010 12:35 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 3879\nElektro Spawarki i Prostowniki 23 Lut 2015 18:16 Odpowiedzi: 29 Wyświetleń: 12823\nStary sprzęt, zwłaszcza skomplikowany ma to do siebie że jest dużo potencjalnych elementów awaryjnych. Należy wziąć pod rozwagę zużycie układu optycznego i mechanicznego. Naprawy elementów z Włoch są dość kosztowne. Wszystko zależy od ceny. Może rozważyć nowe, na gwarancji ?\nOświetlenie, Efekty 11 Maj 2014 10:58 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2612\nWarsztat elektronika 03 Sty 2013 21:52 Odpowiedzi: 22 Wyświetleń: 2637\nRobotyka Bazar 01 Wrz 2013 11:15 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1017\nPoczątkujący Elektronicy 27 Paź 2015 19:48 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 7617\npodasz nam typ sieci Układ instalacji nie ma tu większego znaczenia. Przecież RCD można montować w każdym układzie, także w TN-C jeżeli jest to urządzenie końcowe ( gniazdo do podłączania elektrycznych urządzeń przenośnych ). Najwięcej wypadków porażenia prądem jest w instalacjach 230 V AC, obsługiwanych...\nElektryka Dla Każdego 18 Kwi 2014 19:58 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 3018\nPo wszystkich sprawdzeniach i podmianach okazuję się że: Oba procesory W78E54B40 są sprawne:D Układ TLC7226C i MM74HC57C również są sprawne:D Połączenia na PCB między tymi układami również są ok:D Koledzy co radzicie teraz sprawdzać?\nTechnika Sceniczna i Studyjna 30 Paź 2015 23:55 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 1113\nPoczątkujący Elektronicy 13 Lis 2015 13:10 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1386\nOświetlenie sceniczne 17 Maj 2016 09:29 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 3588\nHmm... Strumień... , a czy przypadkiem nie masz na myśli spawarki z przesuwnym bocznikiem magnetycznym? Tok Twoich przemyśleń na to wskazuje, zaś wątek leci o układzie z przesuwną cewką :) V.\nGdzie podłączyć urwane wyprowadzenia drugiej cewki Już Ci narysowałem gdzie masz podłączyć. Skoro Ci nie działa to znaczy, że: - nie podłączyłeś tak jak sugerowałem - nie sprawdziłeś dokładnie układu - aby układ zadziałał musisz manualnie go wprowadzić w ruch. - masz większe uszkodzenia niż tylko...\nPoczątkujący Naprawy 19 Maj 2019 15:18 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 657\n... problem jest taki że co miesiąc zmienia się miejsce kolumny z której przypisuje dane wyszukane. Próbowałem coś podziałać z przypisaniem danego nagłówka do zmiennej ... Czy to znaczy, że kolumna ta, mimo zmiennego położenia, ma za każdym razem taki sam nagłówek, tak samo brzmiący ? I co znaczy...\nProgramowanie 31 Sie 2018 17:48 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 453\nOświetlenie sceniczne 01 Mar 2019 08:29 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 444\nPoczątkujący Elektronicy 24 Kwi 2020 19:41 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 645\nIle konkretnie wynoszą te odchyłki ? Ja na nieco innym układzie jednego dnia uzyskałem takie kąty: θ: 1.02° Ψ: -3.41° Φ: 3.56° a po 24h w trochę większej temperaturze takie: θ: 1.01° Ψ: -3.43° Φ: 3.58°\nPoczątkujący Elektronicy 19 Kwi 2020 12:52 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 126\nCo może być dalej ? Nie taki tranzystor jak trzeba lub walnięty rezystor w układzie sprzężenia zwrotnego (stabilizacja prądu diody).\nOświetlenie sceniczne 25 Sie 2020 23:03 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 396\nPoczątkujący Elektronicy 10 Gru 2016 02:50 Odpowiedzi: 25 Wyświetleń: 1404\nMikrokontrolery 16 Mar 2005 18:40 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 2130\nProjektowanie Układów 14 Lip 2008 17:56 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1350\nOgłoszenia Elektronika 14 Wrz 2010 08:23 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 780\nMikrokontrolery AVR 10 Lis 2010 22:21 Odpowiedzi: 104 Wyświetleń: 13323\nBorykałem się ze strasznie dużą fluktuacją wyników przetwarzania A/D więc wprowadziłem algorytm filtru o średniej ruchomej i robię oversampling z 10 do 12 bitów. W sumie to nadal jest mi ciężko zgrać te części układu i domyślam się że większość przyczyn leży po stronie układowej. A mówię tu o pomiarze,...\nDIY Konstrukcje 08 Lut 2017 12:17 Odpowiedzi: 61 Wyświetleń: 45342\nAutomatyka Przemysłowa 01 Mar 2015 14:05 Odpowiedzi: 16 Wyświetleń: 3414\nProjektowanie Układów 11 Gru 2006 09:14 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1979\nEfekty serwis 11 Mar 2009 14:34 Odpowiedzi: 11 Wyświetleń: 2624\nPoczątkujący Elektronicy 21 Lis 2015 20:33 Odpowiedzi: 24 Wyświetleń: 3342\nAutomatyka Przemysłowa 02 Lis 2016 09:36 Odpowiedzi: 17 Wyświetleń: 9897\nJVC KD-LX110R. Gdzie mogę kupić układ FAN8037?\nRadyjko niby działa tylko gdy chce wyjac płytę to dolna półka wjeżdża do środka a górna część pozostaje nieruchoma choć powinna zjechac na dół(na wyświetlaczu pojawia sie napis CD EJCET jednak nic takiego nie następuje). Silniczki odpowiedzialne za obie części panelu działają prawidłowo i mechanizm także...\nRadia Samochodowe Serwis 14 Lis 2005 08:37 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1037\nW tym przypadku, jak rozumiem silnik będzie badany na hamownicy, a więc będzie zamontowany nieruchomo i bedzie miał przyśpieszenie równe zero. Tak więc czujnik przyśpieszenia nie znajdzie tu zastosowania. Potrzebny jest rzeczywiście układ do pomiaru siły i tensometry jak najbardziej się do tego...\nOtoczenie jak najbardziej odległe od cywilizacji :D Główny cel to osiągnięcie odległości minimum 100m na antenach dookólnych i pewnej łączności jednokierunkowej z naciskiem na pewnej. Jak tak, to skąd te śmiecie? Chyba że sam włączysz obok siebie 40 nadajników... Jaki jest czas między nadawaniami,...\nKażdy materiał poddaje się rozszerzalności termicznej. Co do ramki, to polecam takie w których można nieruchomo umieścić układ. Bez tego bardzo ciężko oczyścić pady z cyny.\nPoczątkujący Naprawy 21 Mar 2010 12:44 Odpowiedzi: 18 Wyświetleń: 4011\nTechnika domowa 06 Maj 2010 20:57 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 6264\nElektryka Instalacje i Sieci 30 Sty 2013 13:55 Odpowiedzi: 67 Wyświetleń: 26544\nPoczątkujący Elektronicy 20 Lip 2018 14:39 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 498\nZ czujnikami przyspieszenia fajny pomysl, ale pomiary nachylenia beda wykonywalne tylko dla nieruchomego przedmiotu (w koncu czuja mierzy przyspieszenie, a jak przedmiot sie porusza to tez mamy przyspieszenie, a wiec odpada wtedy pomiar kata nachylenia przedmiotu :( ) Chyba ze sie myle? Jak tak to...\nProjektowanie Układów 17 Kwi 2006 00:19 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1747\nAutomatyka Przemysłowa 24 Maj 2007 10:12 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1014\nrenault miska olejowy wymiana matryca czerwono termostat styki prostownik black decker strata sygnału złączkach buczenie renault megane automatyczna skrzynia biegów honda schemat światła przeciwmgielny zabezpieczenie falownik wentylator punto multijet


Drukuj stronę - Jak zostałem oszukany przez kupującego w świetle regulaminu Allegro !\nZX Spectrum => RÓŻNOŚCI => Wątek zaczęty przez: Maryjan w 2019.03.05, 20:44:38\nTytuł: Jak zostałem oszukany przez kupującego w świetle regulaminu Allegro !\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.05, 20:44:38\nTytuł: Odp: Jak zostałem oszukany przez kupującego w świetle regulaminu Allegro !\nWiadomość wysłana przez: smok.wawelski w 2019.03.05, 21:11:57\nWiadomość wysłana przez: tomekd w 2019.03.05, 21:12:28\nWiadomość wysłana przez: damik w 2019.03.05, 21:20:04\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.05, 21:22:15\nWiadomość wysłana przez: tomekd w 2019.03.05, 21:43:38\nWiadomość wysłana przez: ZX Freeq w 2019.03.05, 21:57:23\nWiadomość wysłana przez: martin381 w 2019.03.05, 22:07:28\nTo się porobiło.... >:( aż wierzyć się nie chce/\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.05, 23:00:20\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.05, 23:05:21\nNajlepiej jeszcze nagrać ten film, na tle TV z wiadomościami i z dźwiękiem, kiedy lektor mówi którego dzisiaj mamy :)\nWiadomość wysłana przez: Klaud w 2019.03.05, 23:08:30\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.05, 23:15:17\nWiadomość wysłana przez: Phonex w 2019.03.05, 23:18:43\nOni tylko równają do reszty :(\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.06, 00:24:30\nWiadomość wysłana przez: jackfinch w 2019.03.06, 04:37:49\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.06, 10:17:17\nCiekawe, kiedy zdejmą mi tą aukcję i zablokują konto :)\nPo prostu, zablokował u siebie mój adres mail-owy :)\nWiadomość wysłana przez: Dalthon w 2019.03.06, 13:26:28\nWiadomość wysłana przez: jackfinch w 2019.03.06, 15:18:35\nMoże się wystraszył, że chcesz sie z nim umówić :).\nWiadomość wysłana przez: damik w 2019.03.06, 15:36:56\nChyba że to ich wewnętrzna polityka bezpieczeństwa przed natarczywym klientem :P\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.06, 15:46:54\nWiadomość wysłana przez: Gryzor w 2019.03.07, 20:25:36\nSwoja droga, to przy obecnych cenach np. retro, to wszystko mozna wystawiac jako uszkodzone, a wtedy chyba kupujacy nie moze miec pretensji, ze "niesprawny" :D Choc zawsze moze stwierdzic, ze mial byc "niesprawny inaczej".\nWiadomość wysłana przez: galaxian w 2019.03.07, 21:49:51\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.07, 23:52:12\nWiadomość wysłana przez: avision w 2019.03.08, 21:31:39\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.08, 22:32:24\nMoże ten mój, nauczył się od tamtego :)\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.03.08, 22:40:17\nWiadomość wysłana przez: Gryzor w 2019.03.08, 23:38:36\nA co z tego wynika ? Ze potrzebny jest Bazar ;)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.03.11, 11:18:29\nWiadomość wysłana przez: Gryzor w 2019.03.11, 21:56:13\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.03.12, 08:09:52\nWiadomość wysłana przez: zaxon w 2019.03.12, 13:35:59\nWiadomość wysłana przez: apk w 2019.03.31, 20:16:15\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.03.31, 22:43:46\nMemogenne wyrażenie "sprzedam opla" stało się niebezpieczne...;)\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.04.01, 10:18:08\nAlbo lepiej, sporządzić umowę darowizny ;D\nA dogadać się "pod stołem" :)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.04.30, 19:47:20\nNajwazniejsze, ze przy tym jak koles kreci usmialem sie do lez :)\nMożna powiedzieć że to pech maksymalny że tak się podziało bo karta była wystawiona od ponad pół roku do sprzedaży a właśnie teraz kiedy mnie nie było sprzedała się dwa razy :)\nTo miałoby sens gdyby wystawiać kilka takich samych przedmiotów ale jak wystawia się jeden i do tego używany to po sprzedaży nie powinno się wznawiać ale oczywiście Allegro stwierdziło że tak jest i nic z tym nie można zrobić :(\nW Polsce bede dopiero albo we Wrzesniu albo w przyszlym roku ale skoro inaczej absolutnie sie nie da to juz niech tak bedzie :)\nNajfajniejsze, ze to trwa juz kilka dni i rozchodzi sie o 22 zlote :)\nZobaczymy, czy przyjdzie koperta z pieniedzmi w srodku :)\nWiadomość wysłana przez: apk w 2019.04.30, 22:30:16\nWiadomość wysłana przez: KrisZX w 2019.05.01, 13:03:15\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.03, 12:15:00\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.05.03, 14:53:32\nMadka z horom curkom pewnie ;)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.03, 14:58:58\nMadka z horom curkom musi ;)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.07, 11:36:04\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.05.07, 11:43:11\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.07, 11:46:11\nWiadomość wysłana przez: damik w 2019.05.07, 13:47:43\nNie chcę się wymądrzać, ale chyba oszustwo to z definicji przestępstwo i jest ścigane z urzędu od przysłowiowej złotówki, natomiast kradzież ma określony limit 500 złociszy od jakiego dopiero to jest traktowane jak przestępstwo...mniejsza wartość kradzieży to tylko wykroczenie. ;D\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.05.07, 14:09:39\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.07, 14:11:36\nNiby tak, ale na koniec dnia zwal jak zwal, a banki maja gdzies jak sie cos nazywa.\nAllegro ma program ochrony, takze ja sie nie martwie bo i tak dostane pieniadze spowrotem.\nNatomiast co sie stanie potem to Allegro bedzie scigac goscia najpirw przez firmy windykacyjne a jak to nie pomoze to sprawa idze do sadu i komornika.\nPo takim precederze predzej czy pozniej i tak gosc bedzie musial to oddac z tym, ze moge tylko zyczyc powodzenia, gdyby gosc probowal od ktoregokolwiek banku wziac pozyczke, kupic auto na raty czy starac sie o hipoteke. Takie cos sie potem latami ciagnie i wszystko to za 22 pln.\nDlatego pytam czy faktycznie ludzie nie zdaja sobie z tego sprawy i mysla ze warto ?\nNawet jesli naciagnalby 10 osob w ten sposob...\nWiadomość wysłana przez: Rzeznik w 2019.05.07, 14:24:24\nCytat: sajmosia w 2019.05.07, 11:46:11\nChyba że ma Gravis w nazwie ;)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.07, 14:25:48\nTen nie mial :)\nNie kosztowalby 22 PLN z wysylka :)\nWiadomość wysłana przez: damik w 2019.05.07, 15:18:00\nNa OLX, oszustwa nawet na kasę rzędu kilkuset złotych i to też tyczy się sprzętu Retro to już praktycznie zawód dla wielu oszustów.\nSą w większości bezkarni, bo działają na tzw "słupy" i często zmieniają konta bankowe.\nNa Allegro też się takie przypadki zdarzają, jednak na OLX to prawdziwa plaga.\nGdzieś widziałem reportaż temu poświęcony nawet...\nWiadomość wysłana przez: emeu w 2019.05.07, 17:37:25\nCytat: sajmosia w 2019.05.07, 14:11:36\nTak, jasne - program ochrony - najpierw trzeba złożyć zawiadomienie o przestępstwie na policji i tylko jeśli zostanie wszczęte postępowanie to allegro może oddać pieniądze. Musiałoby być sporo oszukanych osób aby sprawa na policji ruszyła.\nTen niby program to chwyt marketingowy bo tak ładnie brzmi - allegro zwraca pieniądze.\nWiadomość wysłana przez: KrisZX w 2019.05.07, 18:48:34\nGłupoty opowiadasz. Zostałem oszukany na 280PLN zgłosiłem sprawę na policji trwało to ok 1 godziny, potem zwróciłem się do allegro przedstawiłem zgłoszenie i w ciągu kilkunastu godzin miałem decyzję o zwrocie kasy za przedmiot i koszty przesyłki, a następnego dnia kasa była na moim koncie.\nWiadomość wysłana przez: martin381 w 2019.05.07, 18:58:46\nPotwierdzam to co napisał poprzednik , kiedyś też na allegro ktoś mnie przewalił na 100 zł , wystarczyło zgłoszenia sprawy na policji , wysłanie do allegro dokumentów i dostałem decyzję o zwrocie kasy.\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.07, 19:22:06\nTeraz juz nie trzeba zglaszac na milicje, allegro robi to za Ciebie.\nWiadomość wysłana przez: Drak w 2019.05.07, 23:09:48\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.05.08, 07:39:21\nDobrze napisał sajmosia - milicję.\nPolicja to jest w Londynie. Jak do człowieka podchodzą, to pytają "Jak możemy pomóc".\nTu dalej jest milicja i zomo, tudzież jeszcze ormo. Jak człowieka zatrzymają, to przeważnie mandat, albo inny dopust finansowy.\nLepiej trzymać się jak najdalej od takich "stróżów prawa".\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.08, 08:53:36\nTak jak piszesz. Kiedy milicjanci zaczna sie zachowywac jak policja, to bedzie mozna tak na nich mowic :)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.08, 11:57:10\nMinelo kila dni, zero odzewu od sprzedawcy wiec:\nOtrzymaliśmy Twój wniosek w Programie Ochrony Kupujących\nWystarczylo tylko wrzucic skan dowodu osobistego.\nZobaczymy jak sprawa sie zakonczy.\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.09, 13:44:49\nNowa wiadomosc od Allegro:\nWłaśnie zablokowaliśmy konto Sprzedającego. Nie odblokujemy go, dopóki sprawa nie zostanie wyjaśniona.\nNalegamy, aby Sprzedający jak najszybciej zamieścił tutaj wyczerpujące wyjaśnienia.\nJeśli Sprzedający nie wywiąże się z umowy nie zwróci wpłaty lub nie rozwiąże problemu, zachęcamy do ubiegania się o rekompensatę z Programu Ochrony Kupujących.\nZ doswiadczenia, na ta chwile, to wszystko posuwa sie duzo sprawniej niz na Ebaju.\nWiadomość wysłana przez: coberr w 2019.05.13, 04:32:33\na może jakis pozew zbiorowy ogólnopolski przeciwko allegrodziadom dałby jakiś efekt?\nToż to sa praktyki rodem z komuszej rossiji...\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.13, 10:10:48\nTaie zgrupowanie juz istnieje. Mowia na siebie "bankierzy".\nTen moj "sprzedawca" dostal mozliwosc zwortu kwoty dwudziestu dwoch zlotych przez PAYu i trzy dni na uiszczenie.\nDwa dni juz minely i ma czas dzisiaj do polnocy.\nPotem jesli sie nie wywiaze to stanie sie tak, ze przejmie to firma wyndykacyjna, a jesli to nie pomoze to sad i komornik, kwota utomatycznie wzrosnie i na dlugi czas pozostanie po tym slad w jego zyciorysie, co odbije sie na nim wtedy, kiey zostanie mu odmowiony samochod na raty, pozyczka na remont, czy proba kupna domu przez hipoteke na bazie tego, ze "o tam pan widze mial problem z oddawaniem na czas".\nBanki nie interesuje ile kto ma pieniedzy tylko jak je wydaje i czy placi naleznosci na czas. Jesli ktos zarabia milion i wydaje dwa to nie ma zadnych szans do kogos kto zarabia 100 i wydaje 40, z czago 37 to wszystkie rachunki. Mowia, zeby zadbac o grosze to zlotowki same sie znajda.\nJesli cos takiego jak placenie naleznosci na czas wydaje sie komus blache, tylko dlatego, ze kwota byla mala, to dla bankierow taki ktos jest gorszy od pedofila.\nDlatego wczesniej pytalem, czy i jesli to na jakiej zasadzie ten gosc na parawde mysli, ze warto ?\nWiadomość wysłana przez: trojacek w 2019.05.13, 10:26:59\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.13, 10:38:20\nGdyby kazdy mogl sobie pozyczyc ile potrzebuje w banku to lichwiarze by nie istnieli :)\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.15, 10:24:27\nWiadomość wysłana przez: apk w 2019.05.15, 11:31:56\nWiadomość wysłana przez: matofesi w 2019.05.15, 11:42:17\n@apk a potem zapłacić za prawo do tego płacenia ;)\nWiadomość wysłana przez: KrisZX w 2019.05.15, 13:12:27\nWiadomość wysłana przez: matofesi w 2019.05.15, 13:40:48\nWiadomość wysłana przez: misiek2 w 2019.05.15, 15:47:36\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.15, 16:31:25\nKlaud jest duzym "fanem" tych smart-licznikow :). Jesli gazownia czy elektrownia moze sobie zczytac stan takiego licznika, to moze tez wyslac komende typu (zamknij/otworz), co jakby rozwiazuje problem braku kredytu :)\nWiadomość wysłana przez: zaxon w 2019.05.15, 17:46:51\nWiadomość wysłana przez: apk w 2019.05.15, 22:49:04\nWiadomość wysłana przez: sajmosia w 2019.05.15, 23:34:55\nWiadomość wysłana przez: Maryjan w 2019.05.16, 02:19:54\nChoć korci mnie, żeby tam coś wystawić z odpowiednim opisem :)\nCiekawe, kiedy podstawią skrypt kopiący BitCoiny :)


Pomarańczowy alert bezpieczeństwa dla Egiptu. | Fundacja Polskie Niebo\nUpdate: Alert decyzją Prezesa Fundacji zostaje odwołany z dniem 20.08.2019 r.\nPrezes Fundacji Polskie Niebo Wojciech Skwirowski po zapoznaniu się z dokumentami i analizami przygotowanymi przez Ekspertów Fundacji, oraz wysłuchaniu dnia 24.07.2019 r. przedstawienia raportu z w.w.; przychyla się do propozycji i ogłasza pomarańczowy alert bezpieczeństwa #safety&securityalertforaviation dla Egiptu w związku z podwyższonym zagrożeniem zamachami terrorystycznymi, ze szczególnym wskazaniem operacji lotniczych wlotowych i wylotowych z/do Międzynarodowego Portu Lotniczego w Kairze.\nUzasadnienie: Eksperci Fundacji wnikliwie przeanalizowali sytuację polityczną i społeczną w tamtejszym rejonie, a także analizowali informacje otrzymane od podmiotów zajmujących się terroryzmem i bezpieczeństwem w rejonie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Na podstawie tych analiz, Eksperci doszli do wniosku, że ten rejon może w najbliższym czasie być bardziej atrakcyjny dla terrorystów, którzy mogą chcieć zaznaczyć swoją dominację siłową w regionie. W związku z powyższym, w ramach prewencji i zwrócenia uwagi opinii publicznej na problem, Prezes Fundacji Polskie Niebo ogłasza do odwołania pomarańczowy alert bezpieczeństwa.\nZalecenia: Szczególne zalecenia dotyczą załóg polskich statków powietrznych, a także pasażerów podróżujących w najbliższym czasie do Egiptu, a w szczególności do Kairu. Przypominamy, że lotnisko jest zawsze lepiej strzeżonym obiektem (o podwyższonym ryzyku), niż tereny zewnętrzne. Niemniej jednak jeżeli ktokolwiek z załóg, pasażerów zauważy nietypowe zachowanie, pozostawiony bagaż, powinien niezwłocznie opuścić budynek, oddalić się na odległość co najmniej 100 m. i powiadomić odpowiednie służby. Jeżeli członkowie załóg lub pasażerowie będą świadkami ataku z użyciem broni, zalecane jest jak najszybsze ukrycie się z pola widzenia terrorystów, a także nie wykonywanie gwałtownych ruchów, a przede wszystkim nie podejmowanie negocjacji i/lub walki. W razie ataku lub zwiększonego zagrożenia zalecamy śledzenie stron Ambasady RP w Kairze https://kair.msz.gov.pl/ lub kontakt z Ambasadą +20227367456.\nKategoria: AlertyPrzez admin3338 25 czerwca 2019 Zostaw komentarz\nNastępneNastępny wpis:Pomarańczowy alert dla Izraela i czerwony alert dla strefy gazy\nNapisz do nas a odpowiemy na wszystkie Twoje pytania.\nWysyłając wiadomość za pośrednictwem formularza wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zgodnie z polityką przetwarzania i ochrony danych osobowych Fundacji Polskie Niebo.


Dwa samoloty LET Aircraft Industries typu L 410 UVP E-20 trafią niebawem do Straży Granicznej. Samoloty będą posiadać najnowocześniejsze w Polsce i jedno z najnowocześniejszych w Europie wyposażenie patrolowo–rozpoznawcze.\nW Komendzie Głównej Straży Granicznej została podpisana umowa na ich dostawę. Koszt zakupu samolotów to prawie 110 milionów złotych. Koszt zakupu statków powietrznych wynosi 109,8 mln zł i w 90% finansowany jest z Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Samoloty będą dostarczone do października 2020 roku.\nSamoloty LET Aircraft Industries typu L 410 wyposażone są w dwa silniki turbinowe, pozwalające na szybkie dotarcie do rejonu planowanego rozpoznania oraz przeszukiwanie rozległych powierzchni lądowych i morskich przy korzystnej prędkości patrolowej.\nW przypadku awarii jednego z silników samolot może kontynuować lot do najbliższego lotniska bez narażenia na niebezpieczeństwo załogi i statku powietrznego. Ze względu na dużą moc jednostek napędowych oraz gabaryty, samoloty posiadają duży ciężar załadowania i możliwe jest zainstalowanie na ich pokładzie licznych systemów obserwacyjnych i komunikacyjnych, niezbędnych do prowadzenia obserwacji i rozpoznania.


Polityka prywatności - elementary\nTa strona respektuje ustawienie "Informuj witryny, że nie chcę byś śledzony" dostępne w większości nowoczesnych przeglądarek internetowych i nie włącza Cię do statystyk Google Analytics. Nie możemy automatycznie usunąć innych metod śledzenia bez upośledzania funkcjonalności naszej strony. Jeśli chciałbyś zarządzać tymi metodami ręcznie, przejdź do opcji wyłączania ciasteczek w ustawieniach Twojej przeglądarki.\nMożesz wyłączyć wszystkie lub część ciasteczek w ustawieniach Twojej przeglądarki.\nTa strona używa ciasteczek dla stopniowych ulepszeń. Może się tak stać, że usługi będą funkcjonować bez nich, ale z obniżoną funkcjonalnością. Na przykład, strona nie będzie pamiętać czy poprzednio dokonano płatności za elementary OS, więc domyślnie pojawi się pytanie o płatność.\nPrzechowuje ciasteczka, aby sprawdzać podejrzane zachowania i analizować możliwe zagrożenia. Więcej informacji znajdziesz w polityce prywatności i bezpieczeństwa CloudFlare\nPrzechowuje ciasteczka, aby zbierać informacje - włączając w to liczbę osób odwiedzających naszą stronę, miejsce, z którego łączyli się z naszym serwerem oraz strony, które obejrzeli - w formie anonimowej. Informacje te pomagają w rozwoju strony. Aby uzyskać więcej informacji, przeczytaj artykuł Google - Bezpieczeństwo danych\nUżywa ciasteczek, aby pamiętać Twoje ostatnie zamówienie, Twój kraj oraz typ karty kredytowej. Więcej informacji znajdziesz w polityce prywatności Stripe\nSkoro już jesteś na naszej stronie, może zechcesz zarządzać ciasteczkami już zapisanymi przez Twoją przeglądarkę. Odnośniki do odpowiednich instrukcji możesz znaleźć poniżej.\nNie umieściliśmy żadnych backdoor'ów w naszym oprogramowaniu i nie otrzymaliśmy też prośby by to zrobić. Nigdy też nie otrzymaliśmy listu od instytutu bezpieczeństwa narodowego, FISA bądź innego żądania o dane osobiste.


Bagaż chroniony szyfrem – kłódki podróżne marki Yale - drzwi21.pl - portal branżowy\nHome » Aktualności » Bagaż chroniony szyfrem – k...\nFirma Yale wprowadziła do swojej oferty nowoczesne kłódki podróżne, znacznie zwiększające bezpieczeństwo naszego bagażu.\nOkres wakacyjny to czas licznych wyjazdów i podróży. Parkingi, dworce, porty, lotniska - po wszystkich tych miejscach wędrujemy z torbami, plecakami i walizkami. To niestety znakomita okazja dla złodziei, którzy mogą w tłumie szukać sposobności do kradzieży. Naprzeciw takim sytuacjom wychodzi firma Yale, oferując nowoczesne kłódki podróżne, znacznie zwiększające bezpieczeństwo naszego bagażu.\nBezpieczeństwo na szyfr\nKłódki podróżne Yale zabezpieczają bagaż poprzez spięcie suwaków zamków. Dzięki temu, przypadkowa osoba, która postanowiła przywłaszczyć sobie naszą torbę, nie będzie mogła szybko jej otworzyć. Kłódka zabezpieczona jest prostym w obsłudze, 3-cyfrowym zamknięciem szyfrowym, który możemy samodzielnie i wielokrotnie zmieniać. Pałąk wykonany jest z wysokiej jakości, niklowanej stali, a cynkowy korpus chroni ją przed korozją. Co istotne, długość kłódek została tak dobrana, aby pozwolić na komfortowe i swobodne spięcie suwaków zamków.\nBagaż wyróżniony kolorem\nKłódki podróżne Yale dostępne są kilku kolorach, m.in. czerwonym, żółtym, różowym, pomarańczowym i niebieskim. Mnogość barwnych wariantów wpływa nie tylko na estetykę produktu, ale także jego funkcjonalność - dużo łatwiej dostrzec nasz bagaż położony wśród innych. Wyróżnienie kolorem sprawia także, że łatwiej zapamiętać nasze torby - w razie przykrej konieczności, możemy spytać osoby postronne czy nie zwróciły uwagi na bagaż zabezpieczony jaskrawą kłódką.\nKłódka podróżna, YP2/23/128\nCena: 15,99 zł / dostępne w hipermarketach budowlanych


Kółka do deskorolek z gumy do żucia? To możliwe! - Rytmy.pl\nXX lat na scenie Miuosha. Z tej okazji wyjątkowe koncerty i nowy kawałek\nTom Odell niczym rasowy MC w...\nNowa muzyka od Florence + The...\nTEDE jadąc czołgiem zapowiada nowy album\nPrawie 200 koncertów Pearl Jam do...\nJeden dzień z Quebonafide – co...\nPeja zaprezentował klip do tytułowego numeru...\nLato na Pradze – cykl koncertów w Praga Centrum uratuje...\nMiał być jazz, ale nie ma nawet fajerwerków – recenzja...\nNowa muzyka od Florence + The Machine. Usłyszymy ją w filmie „Cruella”\n„Venom 2: Carnage” – pierwszy zwiastun...\n„Can I Binge?” – powstał internetowy...\nHBO GO: wszystkie części „Rocky’ego”, „Mulan”, „Creed” – czyli co...\nNetflix: „Kobieta w oknie”, „Armia umarłych”, „Lucyfer” – czyli co...\n#Ekologia #Lifestyle #Ulica\nGuma do żucia zastąpi tradycyjne kółka do deskorolek?\nPrzełomowa koncepcja francuskich badaczy może zrewolucjonizować świat skateboardingu, który już niedługo może stać się jeszcze bardziej eko niż dotychczas. Zużyte gumy do żucia będą w stanie przydać się w przyszłości do tworzenia nowych kółek do deskorolek.\nGumy do żucia – najbardziej uciążliwe, niebiodegradowalne odpady na świecie\nGumy do żucia to jedne z najbardziej uciążliwych odpadów na świecie. Są niesforne, bo przyklejają się gdzie popadnie, a jak już się przykleją i zaschną – trudno je usunąć. Dodatkowo, co najgorsze, przysmaki te nie ulegają biodegradacji. Gumy do żucia to, obok niedopałków papierosów, papierków i przeróżnej maści opakowań, najczęściej spotykane śmieci na ulicach naszych miast. Tak, gumy do żucia to również śmieci, które zamiast na chodnik, powinny za każdym razem trafiać do koszy.\nWedług aktualnych badań każdego roku do zbiorników wodnych na całym świecie trafia aż do 100 tysięcy TON gum do żucia. Ta liczba robi ogromne wrażenie i od lat trapi międzynarodowych ekologów i naukowców. Do tej pory problem ten zdawał się nie do rozwiązania, nawet pomimo coraz licznej powstających, proekologicznych strategii produkcji gum do żucia. Aż do ostatniego odkrycia dwóch Francuzów – Viviana Fishera oraz Hugo Maupetita.\nmateriały prasowe Viviana Fishera i Hugo Maupetita\nPrzełomowa koncepcja Viviana Fishera oraz Hugo Maupetita\nPara studentów wzornictwa w szkole L’Ecole de design Nantes Atlantique, przyjrzała się dokładniej składowi gum do żucia. Wchodzą w niego bowiem elastyczne substancje, wykorzystywane chociażby przy produkcji wykładzin, uszczelek, obuwia oraz mebli. To doprowadziło ich do koncepcji, w ramach której gumy do żucia mogłyby być ponownie wykorzystywane do tworzenia… kółek do deskorolek!\nPomysł francuskich studentów zakładka, że na ulicach dużych miast miałyby się pojawić specjalne tablice, do których przechodnie mogliby przyklejać swoje wyżute już gumy, zamiast wypluwać je na chodnik. Zebrane w ten sposób materiały zostałyby zamienione w specjalnych fabrykach na nowe kółka dla miłośników deskorolek.\nGumy do życia będą w przyszłości wykorzystywane do produkcji kółek do deskorolek?\nProjekt ten pozostaje jak na razie jedynie w fazie hipotetycznych rozważań, Fisher i Maupetit stworzyli go bowiem w ramach zaliczenia przedmiotu, jednak wdrożenie ich koncepcji w życie wydaje się naprawdę sensowne. Nie tylko przyczyniłoby się ono do realnej walki z zaśmieceniem środowiska, ale również skutecznie zmniejszałoby produkcję kolejnych odpadów, nadając zamiast tego nowe życie tym już istniejącym. Sami autorzy koncepcji mówią o swoim pomyśle:\nNasz system mógł zostać uruchomiony tutaj, w Nantes, ale jest przeznaczony do użytku w całej Europie! Dzięki takiej współpracy możemy oczyścić miasta i uczynić je lepszymi, bardziej zielonymi i kolorowymi dla młodych ludzi.\nW swoją teoretyczną inicjatywą, studenci zaangażowali również znane marki takie jak VANS, czy Mentos, które miałyby współpracować przy promocji projektu Fishera i Maupetita. Zobaczcie, jak według Francuzów mogłyby prezentować się nowe, kolorowe kółka do deskorolek, powstałe ze zużytych gum do życia we współpracy dwóch wspomnianych wyżej brandów.\nJeśli jesteście fanami skateboradingu – dajcie znać co sądzicie o tym pomyśle Viviana Fishera i Hugo Maupetita!\nPrzełomowa koncepcja francuskich badaczy może zrewolucjonizować świat skateboardingu, który już niedługo może stać się jeszcze bardziej eko niż dotychczas. Zużyte gumy do żucia będą w stanie przydać się w przyszłości do tworzenia nowych kółek do deskorolek. Gumy do żucia – najbardziej uciążliwe, niebiodegradowalne odpady na świecie Gumy do żucia to jedne z najbardziej uciążliwych odpadów […]\n„Dreams” Fleetwood Mac powraca na listy przebojów dzięki filmikowi na TikToku\nDwie części kultowej gry „Tony Hawk’s Pro Skater” powracają w odświeżonej wersji\nOLLIE, czyli buty od marki CROPP testowane przez skaterów!\n20 lat na scenie Miuosha. Z tej okazji wyjątkowe koncerty i nowy kawałek\n11 maja\t#Hip-Hop\nTom Odell niczym rasowy MC w nowym singlu „money”\n11 maja\t#Indie pop\nPrawie 200 koncertów Pearl Jam do obejrzenia za darmo w sieci\n11 maja\t#Bez kategorii\nJeden dzień z Quebonafide – co je na śniadanie twój ulubiony raper?\n11 maja\t#Muzyka\n„Venom 2: Carnage” – pierwszy zwiastun już w sieci\n11 maja\t#Filmy\nPeja zaprezentował pierwszy singiel z nadchodzącego albumu „Ricardo”\n5 eko nawyków, które bez problemu możesz wprowadzić do swojego życia\nLess waste w centrum Warszawy. Jak wygląda prowadzenie eko-farmy w stolicy?\nEra papierowych butelek nadchodzi. Czeka nas kolejna eko rewolucja?