Blog podróżniczy: Herbaciane ogrody Batumi?\nHerbaciane ogrody Batumi?\nadamek 18 stycznia 2018 20:04\nBatumi (BUS) Kutaisi (KUT) Wizz Air (W6/WZZ)\nRześki poranek w Batumi nie trwa długo. Zanim zdążymy przetrzeć oczy, zanim wytkniemy nosy z naszego domku pośród zieleni, ulice zalewa już słońce. Majowe promienie trafiają prosto w twarz piekąc lekko i oślepiając oczy nieosłonięte okularami przeciwsłonecznymi. Ponieważ wczoraj zapomnieliśmy o kolacji a w zasadzie byliśmy już na nią zbyt zmęczeni, czym prędzej ruszamy w poszukiwaniu gruzińskich specjałów. W rosnącym upale przemykamy uliczkami w poszukiwaniu cienia i miejsca, które nas urzeknie. Jest kolorowo, przyjaźnie i żywiołowo. Miasto jest już pełne swojej niespożytej energii, jakiejś dziwnej ekscytacji. Nawet pranie na balkonach wydaje się do nas szczerzyć. Idąc tymi ulicami chce się nucić pod nosem, obdarowywać każdą napotkaną osobę życzliwym uśmiechem.\nJak znajdujemy tą jedną jedyną restaurację? Jak na nią trafiamy? Przypadkiem? To chyba nie to. To raczej jakaś niesamowita sztuka odczytywania znaków zaklętych w materii. Czasem wystarczy jeden szczegół, gest. Kelner przyjaźnie migający w oknie, znudzona pani za barem czyta jakieś pismo kobiece z okularami na czubku nosa, kilku Gruzinów w czarnych skórach siedzi i głośno rozmawia przy jedzeniu. To chyba to. Shemoikhede Genatsvale Restaurant wygląda ładniej i jakoś drożej niż wczorajsza Karawan, ale może to przez to, że jesteśmy już tak głodni. Kiedy mijamy restaurację, wiemy już, że tu zjemy, więc wzajemne pytanie się „Czy ta będzie OK?” budzi w nas obojgu rozbawienie. Jasne że ta będzie OK!\nNa początek zamawiamy oczywiście kawę po gruzińsku. Niesamowite, że jeszcze dwa tygodnie temu w Armenii zamawialiśmy to samo prosząc o kawę po ormiańsku, jeszcze wcześniej – w Turcji - o kawę po turecku. Gęsty płyn, który z trudem trzeba cedzić między zębami, daje dużo energii i w zasadzie kojarzy się pozytywnie. Standardową pozycją, którą obiecaliśmy sobie zamawiać codziennie i do znudzenia jest chaczapuri adżaruli czyli idealne połączenie najlepszych rzeczy na świecie: ciasta drożdżowego, sera, jajka i masła. Być tu i nie zjeść adżaruli to jak pozwolić odejść miłości swojego życia. Losowanie z gruzińskiego menu i dostajemy czaszuszuli czyli boski gulasz z wieprzowiny, pomidorów i cebuli. Wjechał jeszcze skwierczący z wbitym jajkiem. Dla takich chwil warto żyć.\nPo śniadaniu idziemy nad wodę. Trudno powiedzieć aby nabrzeże i port były obdarzone jakimkolwiek obiektywnym urokiem. A jednak ten luz, słońce i chyba to czarnomorskie powietrze sprawiają, że jest tu nad wyraz przyjemnie. Nieco zaniedbane nabrzeże, surowe portowe dźwigi i jakieś zardzewiałe statki okraszone palmami i zielenią deptaka łagodnieje. Klimat psuje się kiedy zbliżamy się do stacji kolejki linowej. Tam wchodzimy pomiędzy kolejne stragany z pamiątkami i – o zgrozo – rzędy krzykliwych taksówkarzy oferujących te „najtańsze” wycieczki. Są dość napastliwi, więc uciekamy od razu do środka i nim się spostrzegliśmy, już niesieni przez potok ludzi wlewamy się z biletami w dłoniach do wagoniku kolejki. Jedziemy w górę – hen ponad dachami Batumi.\nW jednej chwili wzbijamy się ponad miasto. Unosimy się żwawo ponad gwarnymi ulicami. Pod nami trąbiące samochody, stragany, przekupnie i handlarze naganiaczy, przechodnie. Coraz mniejsze strumienie coraz mniejszych głów. Coraz większe za to się pojawia za nami centrum Batumi. Wyrastają kolejne kopnięte sylwetki Alphabet Tower, Le Meridiena, Radissona, Sheratona, XIX wieczne wille i pałacyki, kopuły i kopułki, wieże i wieżyczki, zdobione gzymsy i rzygacze. Kolejka niemal przeciska się przez cały ten miks gruzińskich architektonicznych fantasmagorii. Nagle obok nas wyrastają betonowe szkielety jakiś socjalistycznych wieżowców. Ze swoimi kilkunastoma nieukończonymi piętrami wyglądają raczej jak resztki jakiegoś gigantycznego muru, który – tu wysoko – oddziela centrum od przedmieść.\nZaraz za nim zabudowa zmienia się jakby tu nie było już Batumi. Pod nami rozpościera się teraz różnokolorowa mozaika małych domów, które oddzielone są od siebie szczelną warstwą zieleni. Cały czas jest pstrokato i żywiołowo. Miasto i jego wysokie wieżowce zostały gdzieś w oddali, tymczasem zabudowa pod nami staje się coraz niższa i coraz rzadsza. Ulice są tu mniej regularne, poszarpane, a domy zdaje się pochłaniać coraz gęstsza zielona masa pomiędzy nimi. Cały czas unosimy się w górę. Ziemia pod nami zaczyna się fałdować. Coraz bardziej zaczyna przypominać las, w którym co i raz powciskane są pojedyncze wille. Pojawiają się tarasy winorośli, sady owocowe. Nad wszystkim czuwają w oddali szczyty górskie. To już nie jest gwarne miasto. To oaza spokoju i ciszy. Podróż kolejką w Batumi to droga przez trzy różne światy.\nNa górze wita nas spokój. Uciekliśmy od żaru miasta. Do tego ta świeża bryza. Przed nami przepiękne masywne góry w oddali. Część szczytów jeszcze pokrywa śnieg. Tajemnicze, spowite delikatną mgłą, są wręcz kojące po agresywnym i inwazyjnym Batumi. Sielanka i spokój. Do tego kościoły, które jakby nagle się pojawiały na otaczających nas wzgórzach. Stoją dumnie pośród zieleni z tymi niesamowitymi górami w tle. Wystarczy się jednak odwrócić, aby cały zgiełk miasta, beton, szkło, stal i koszmarny brak stylu powróciły w jednej chwili.\nPatrząc na Batumi z punku widokowego wysoko nad miastem, oboje zadajemy sobie pytanie: o co tu chodzi? Czy to jest ten kaukaski temperament i rozmach zaklęty w szkło, stal i beton? Czy to kompletny brak gustu? A może brak planu? A może chęć wynagrodzenia sobie czegoś, nadgonienia reszty, próba odnalezienia straconego czasu, niewykorzystanych chwil? Dlatego w całym swoim kiczowatym jestestwie to miasto jest pasjonujące. Wymyka się wszelkim ramom, trudno je zaszufladkować, trudno je nawet ogarnąć. Mówienie o kiczu to banał. Batumi jest zjawiskiem tak abstrakcyjnym, że nie zdziwiłbym się, gdyby ktoś uznał je za swego rodzaju sztukę. Dziwny styl, ale coś w tym musi przecież być. Nie wierzę w przypadki.\nPrzepiękna pogoda i magiczne morze. Trudno oderwać od niego wzrok, trudno nie zachwycić się tym powietrzem. Trudno nie ulec urokowi gór za nami. W końcu Batumi to morze i góry. Dlatego postanawiamy, że zaraz po zjechaniu z góry wsiadamy w marszrutke i jedziemy poza miasto. Szybkie rozeznanie w pobliskim punkcie informacji i już wiemy, że jedziemy do ogrodu botanicznego. Krótki kurs zatłoczoną marszrutką to przygoda sama w sobie. Nie ma słów, żeby opisać panujący w niej chaos a jednocześnie harmonię. Nie wiadomo ile osób potrafi się wcisnąć do starego Mercedesa, ale na pewno dwa razy więcej niż przewidzieli niemieccy inżynierowie. Nie wiadomo jak kierowca jest w stanie bez patrzenia w tył wiedzieć ile osób wiezie i kto zapłacił za przejazd a kto nie. W końcu, pasażerowie są idealnie przystosowani do podróży, nawet w największym tłoku pomogą, przesuną się, ci siedzący wezmą bez pytania naszą torbę sobie na kolana. To tu obcy ludzie rozpoczynają niby nigdy nic rozmowę jakby się znali od przedszkola. Na czas jazdy wszyscy pasażerowie są jedną wielką rodziną. Z każdym przystankiem jej członków przybywa, ubywa, wymieniają się. Ten upchany do granic możliwości samochód przypomina serce pompujące krew. Jazda marszrutką to podróż przez historię miejsca i jego ludzi. Coś wspaniałego.\nJedziemy do końca – do ogrodu botanicznego. Wysiadamy pośród przepięknej gęstej zieleni i pomiędzy taksówkarzami czyhającymi na wychodzących z parku, przechodzimy i już jesteśmy w innym świecie. Tu dzieje się magia. Spokojne nadmorskie wzgórza porośnięte drzewami małymi i dużymi, krzewami, trawami i kwiatami. Jest gorąco, sucho i niesamowicie jasno. Promienie słońca zdają się odbijać o zielonych powierzchni i trafiać prosto w nasze źrenice. W powietrzu unosi się odurzający zapach suchego drewna – niczym w rozgrzanej saunie – przemieszany z aromatem traw i ziół. Jakby pod nos podstawić świeżo zerwany bukiet. Do tego w uszach dźwięczy ptasie radio. Dziesiątki ptasich odgłosów. Nie sposób ich wymienić nawet mając jakąś ornitologiczną księgę.\nDroga prowadzi serpentynami pod górę. Wydaje się jakbyśmy uciekli daleko od jakiejkolwiek cywilizacji, miasta, betonu, szkła, samochodów, architektonicznego rozgardiaszu. Ogród daje wytchnienie, spokój, zapewnia powrót na łono przyrody. Docieramy na szczyt urwiska, z którego rozpościera się przepiękny widok na Morze Czarne. Aż dziwne, że przy tak przepięknych kolorach, których niestety zdjęcia nie są w stanie oddać, nazwano je „czarnym”. Nie wiem jak powinien się w takim razie nazywać Bałtyk. Pomimo taj nazwy, można na nim uczyć się odcieni niebieskiego i zielonego: cyjanowy, lazurowy, modry, lapis-lazuli, chabrowy, patynowy, szmaragdowy, seledynowy, morski – wszystkie te odcienie są w zasięgu wzroku. Na tak niewielkim kawałku morza. Morza Czarnego.\nKręcimy się po ścieżce, od jednego punktu widokowego do drugiego, nie mogąc oderwać wzroku od pięknego morza i od równie pięknej linii brzegowej. Pod porośniętym gęstą zielenią urwiskiem, niemal nad samą wodą ciągnie się linia kolejowa. Momentami przypomina to nieco włoskie Cinque Terre. Droga cały czas idzie w górę, wije się pomiędzy coraz wyższymi drzewami. Mijamy kolejne sekcje: południowoamerykańską, owocową, niską, wysoką i różaną. Wzdłuż drogi i odchodzących od niej ścieżek rosną drzewa i krzewy sprowadzane z całego świata. Informują o tym kolejne tablice i tabliczki, zdjęcia, schematy i wykresy. Może to bez sensu, ale rzadko kiedy w ogrodach botanicznych zwracam uwagę na tabliczki. Po prostu chodzę, oglądam, wdycham, słucham, gdzie się da to ukradkiem dotknę. Rozkoszuję się bliskością natury, jej energią. Nie interesuje mnie czy to eucalyptus grandis, salix babylonica, ficus benghalensis czy może phyllostachys edulis. Ważny jest jego kolor, zapach, magiczne kształty, tekstura, zapach. To się zawsze pamięta, z nazwami jest już gorzej.\nco i raz, gdzieś między drzewami i krzewami trafiamy na prześwity, przez które widać świat otaczający naszą mini dżunglę. Z jednej strony otwiera się okno na przepiękne nadmorskie wzgórza. Pośród nich, spomiędzy drzew wyrastają pojedyncze domki. Wzgórza oddalają się stopniowo zasłaniane delikatną mgiełką. Daleko w tle coraz wyższe góry Kaukazu. Strojąc gdzieś ponad czubkami drzew widzimy w błyskające w oddali szkło i stal Batumi. Dalej znowu trafiamy n a widok morza. Znowu przepiękna paleta barw. Soczyście zielony bluszcz spełzający prosto do morza ze stromych klifów zamienia się niemal niepostrzeżenie w wodę, która z kolei od odcieni zielonego przechodzi łagodnie w niebieski aby gdzieś hen na horyzoncie równie niepostrzeżenie zlać się z błękitem nieba. Tak to ziemia łączy się z niebem poprzez morze.\nWewnątrz parku trafiamy na domy ukryte pośród drzew. Wyglądają na opuszczone wille, budynki gospodarcze, jeden, największy przypomina nieduże sanatorium. Obecnie znajduje się w nich administracja parku. Niemal wszystkie są tak samo zaniedbane, tajemnicze i niedostępne. Część wygląda na opuszczone, inne wręcz przeciwnie – poród swojego zaniedbania widać, że żyją. Przy jednym z nich, chronione przed słońcem przez stary parasol, wystawione są słoje z miodem i plastikowe butelki z winem. Ot jakby komuś zachciało się słodyczy lub cierpkiego, kwaśnego wina. Nieopodal, w cieniu, siedzi pan i rozwiązuje krzyżówki w oczekiwaniu na klientów.\nW końcu, po przejściu kolejnych sekcji: australijskiej, nowozelandzkiej i kaukaskiej subtropikalnej, osiągamy, jak nam się wydaje, najwyższy punkt parku. Jesteśmy na szczycie urwiska, na otwartym terenie. Poniżej nas, w stronę morza roztaczają się gęsty busz i juki rodem z antypodów. Naokoło nas równo przycięte trawniki, wyłożone kamyczkami ścieżki, ławki, rabatki z niezapominajkami. Pomiędzy krzewami azalii i hortensji maleńkie stawy z szalejącymi pomiędzy liliami żółwiami i ogromnymi żabami.\nZ ogrodu botanicznego robi się park. Więc chodzimy jak po parku – równiutko, alejkami łapiąc słońce i lekki wiaterek we włosy. Jak w parku, robi się tłoczno, jakby wszyscy ludzie z parku byli stłoczeni właśnie tu. Wycieczki Rosjan, wycieczki Polaków. Jest głośno, taka ilość ludzi oznacza koniec natury, koniec ciszy, łakomego pochłaniania przyrody wszystkimi zmysłami. Po kilkunastu minutach kluczenia, błądzenia i uciekania przed rozlewającymi się wszędzie tłumami nie dającymi chwili wytchnienia chcemy się jak najszybciej stamtąd wydostać.\nUciekamy więc do przodu. Nie chce nam się już wracać, po drugiej stronie przecież też musi być jakieś wyjście. Schodzimy powoli ścieżką, mijamy kolejne sekcje: himalajską, śródziemnomorską, wschodnioazjatycką. Przy okazji kolejne domki i domeczki, szkółki drzew, ogródki. Gdzieś pośród tego wszystkiego stolik pokryty kwiecistą ceratą w lilie. Na nim lokalne przysmaki: miód, orzechy. Obok leżą kolorowe, niczym gigantyczne kredki czurczchele czyli orzechy związane sznurkiem, gotowane w soku z winogron, masie z mąki kukurydzianej i cukru, tworzące coś w rodzaju batona. Za nimi pięknie poskładane niczym kolorowe poszetki tklapi tzw. kwaśny lawasz, czyli wysuszony mus owocowy sprasowany na cienkie niczym papier płaty. Smaczna oaza w tym lesie stopniowo przechodzącym z jednej strefy klimatycznej w drugą. Nie od razu spostrzegamy, że sosny i świerki zastępują cedry, które po chwili przechodzą w bambusowe zarośla.\nJeszcze tylko sekcja meksykańska i północnoamerykańska i znajdujemy się przy parkingu, knajpach i dużej liczbie czyhających na nas taksówkarzy. To może oznaczać tylko jedno – wyjście z parku. A jednak. Tylko nie wiemy dokładnie gdzie jesteśmy i jak się stąd dostać do Batumi. Wszyscy naokoło mówią oczywiście, że to daleko, nic nie jeździ i chętnie zabiorą nas swoją taksówką do miasta. Na szczęście ochroniarz mówi, żeby iść drogą kilometr do Chakvi, tam jest główna droga do Batumi i na pewno się coś znajdzie. Więc ruszamy. Otoczenie zmieniło się nie do poznania. Z nabrzeżnych klifów i trudnych do umiejscowienia na mapie lasów ogrodu botanicznego przenieśliśmy się na... tonącą w słońcu wiejską drogę. Naokoło trawa, drzewa owocowe, jakieś nieużytki, pola, płotki. Czasem wyskoczy znienacka krowa. O pobliskim ogrodzie botanicznym przypominają jedynie jakieś pojedyncze juki, rosnące znienacka tu i ówdzie. Szybko docieramy do głównej drogi i jeszcze szybciej łapiemy – dosłownie – pierwszą marszrutkę jaka przejeżdża. Jak wszystkie tu – jedzie do Batumi.\nZnowu cudowna przejażdżka marszrutką. Obserwowanie tego co dzieje się w środku – ludzie ich gesty, rozmowa, uśmiechy, troski, słuchanie co mówią mimo że nie mamy pojęcia o czym. W końcu to co na zewnątrz. Kiedy wyjeżdżamy na długi prosty odcinek nad samą wodą, pojawia się przepiękna panorama centrum Batumi. Moja ulubiona. Stąd te kosmiczne kształty pokrzywionych budynków wydają się jeszcze bardziej nierzeczywiste. Ginące za delikatną błękitną mgiełką wydają się fatamorganą, jakimś zwidem, który zaraz zniknie. Muszę przyznać, jest w tym jakiś urok. Podróż do miasta wydaje się bardzo krótka. Ciekawe czy to dlatego, że powroty są zawsze przecież szybsze, a może dlatego, że tak lubię jeździć marszrutką i czas tu po prostu leci szybciej.\nW Batumi jesteśmy już bardzo głodni. Coś dziwnego jest w podróży. W natłoku wrażeń, karmieni wszystkimi zmysłami zapominamy chyba o żołądku a ten się nawet zbytnio nie przypomina. W efekcie nagle, po całym dniu przychodzi ten moment. Zdajesz sobie sprawę, że od 8 godzin nie jadłeś. Znajdujemy poleconą nam restaurację z „typowo” gruzińską kuchnią. Podchodzimy do tego z ostrożnością i rezerwą, ale brak wifi, płatność tylko gotówką i gruzińskie menu dobrze wróżą. Niedożywienie chyba odebrało nam zdolność trzeźwego myślenia, bo z braku chinkali, zamawiamy rosyjskie pielmieni. Nadal nie wiem dlaczego... Do tego standardowo zielenina – nasze odkrycie z Kaukazu: pęczek świeżych ziół: pietruszki, kolendry, estragonu, dymki i jeszcze jakieś liście o pysznym lekko pikantnym smaku. Jedzone w całości, a nie żadne posiekane.\nZamawiamy pyszny, jeszcze ciepły chleb. Mały ekspryment: badridżani – zapiekane bakłażany z pastą z orzechów włoskich. Ostre, mocno orzechowe, doskonałe. Nie możemy sobie odmówić chaczapuri adżaruli – tak jak obiecaliśmy sobie, do przejedzenia! Kiedy pytamy panią, co jest w „firmowym”, które jest najdroższe, odpowiada, że jest „charosze”. Kiedy wjeżdża, okazuje się, że jego firmowość polega na tym, że jest ogromne, ma jeszcze więcej sera i jaj. Uczta w Gruzji to zwyczajnie bajka. Po to tu przecież przyjechaliśmy. Żeby jeść! Pic już trochę mniej. Przed przyjazdem czytałem, że w Gruzji są doskonałe lemoniady. Ich kolory raczej odpychają, przywodząc na myśl jakieś radioaktywne ciecze. Smak niektórych również pozostawia wiele do życzenia. Moim faworytem jest tarhun – wypróbowana lata temu w Moskwie lemoniada z bylicy draganka czyli bylicy głupich, czyli popularnego estragonu. Słodki napój gazowany o wyraźnym smaku estragonu. Po tysiąckroć: nie.\nPo kolacji mamy to dziwne uczucie, że w nasze serca pompują topiony ser z rozpuszczonym masłem i żółtkiem. Wiemy, że nie uśniemy jeszcze długo, więc postanawiamy „spalić” chaczapuri. Idziemy w stronę centrum. Mijamy parki, jeziora, budowy kolejnych wyszukanych wieżowców. W pewnym momencie słyszymy jakieś straszne wycie. Co jakby bliżej nieokreślone zwierze. Okazuje się, że to jakieś foki, morsy czy inne podobne stworzenia wyją zza ścian pobliskiego delfinarium. Trochę to przerażające. Dalszy spacer uliczkami Batumi nas uspokaja. Łagodne ciepłe światło od powoli zachodzącego słońca sprawia, że miasto wydaje się ładniejsze. Wszystkie te ostre, nowoczesne kształty stają się łagodniejsze, bardziej pastelowe, przyjazne dla oka.\nw końcu docieramy do plaży. W świetle zachodzącego słońca Ali i Nino wyglądają niczym odlani z czystego złota. Przechadzamy się wolno pustą kamienistą plażą. Wzdłuż cały czas zamkniętych jeszcze barów. Plaż przyjemnie chrzęści pod nogami. Dźwięk ten bardziej przypomina odgłos przerzucanych klocków LEGO niż kamieni. Od morza wieje coraz chłodniejszy wiatr. Jakby niósł ze sobą życie, bo Batumi znowu odżywa. Na ten krótki moment pomiędzy dniem a nocą. Ali i Nino rozpoczynają swój codzienny, powolny taniec. Stopniowo zapadają się w sobie, by po chwili oderwać się od siebie i oddalić. Znowu cisza i setki wpatrzonych oczu. Tak. Jest wiele powodów, ale chociażby dla tej chwili warto przyjechać do Batumi.


Benita scrapuje...: października 2014\nDzisiaj kolejna karteczka świteczna w iście zimowym klimacie :)\nTym razem pociachałam kolekcję Zimowy Poranek Studia 75, która świetne nadaje się do tego typu kompozycji.\nDelikatnie, zimno ale urokliwie :)\nAutor: Anka M. o 10:12 Brak komentarzy:\nEtykiety: Boże Narodzenie, kartki, Studio 75\nPierwsze spotkanie craftowe za mną.\nW Krakowie było wczoraj cudownie. Poznałam wiele wspaniałych pozytywnie zakręconych osób i ... wydałam sporo pieniędzy na przydasie... To niesprawiedliwe, że na stoiskach tyle cudownych rzeczy a budżet taki ograniczony :(\nMiałam też okazję wziąć udział w warsztatach kartek przestrzennych prowadzonych przez Anię Hababicką, czyli Enczę :)\nOto efekty trzygodzinnej pracy - na tapecie oczywiście karteczki bożonarodzeniowe.\nPierwsza kartka powstała z materiałów, które wszyscy otrzymali w pakiecie startowym:\nDruga z dowolnych materiałów i wg własnej inwencji twórczej:\nA tak karteczki prezentują się razem:\nDzisiaj na tapecie podłużna karteczka w iście jesiennych kolorkach.\nPrimowe papierki świetnie się do tego typu prac nadają...\nA już jutro Craftshow w Krakowie. Już nie mogę się doczekać :)\nAutor: Anka M. o 19:36 1 komentarz:\nW przerwie od mojego świątecznego scrapowania powstała kolejna karteczka urodzinowa.\nZ pięknym napisem "Sto lat" z wykrojników Rosy Owl... Prawda, że piekny?\nDzisiaj kolejna kartka urodzinowa. Tym razem powstała z papierków Primy a co ważniejsze moich nowych ażurkowych listków - też Primowych :)\nAutor: Anka M. o 17:31 1 komentarz:\nAutor: Anka M. o 22:30 2 komentarze:\nNa początku października miałam okazję po raz drugi wziąć udział udział w warsztatach organizowanych przez Martę Krupę z Magicznej Kartki w ramach VII Jarmarku Aktywności Twórczej w chorzowskim MDK Batory.\nFajnie było spotkać starych znajomych a także poznać nowe koleżanki, które ciachają papierki na potęgę :)\nW ciągu pięciu godzin warsztatów powstały pudełka i pasujące do nich karteczki. Przyznam, że to moje pierwsze własnoręcznie wykonane pudełko i całkiem spodobało mi się to klejenie :)\nPoniżej efekty warsztatów:\nI kartka do kompletu...\nAutor: Anka M. o 08:28 Brak komentarzy:\nEtykiety: kartki, Magiczna Kartka, okolicznościowe, pudełko, urodziny, warsztaty\nŚwiątecznego kartkowania ciąg dalszy :)\nDzisiaj dwie kartki z ślicznych świątecznych papierów Magicznej Kartki. W roli głównej poisencje...\n...albo jedna duża...\nAutor: Anka M. o 09:04 2 komentarze:


Wzornictwo - W biurach potrzeba więcej miejsc do pracy indywidualnej - biznesmeblowy.pl\nKabiny Hush Work firmy Mikomax Smart Office. Fot. Mikomax Smart Office\n15 wrz 2017 13:21 (aktualizacja: 20 wrz 2017 14:05)\nBadania pokazują, że rośnie grupa osób, które decydują się na zmianę pracodawcy, szukając nie tylko lepszego wynagrodzenia czy możliwości rozwoju, ale też stawiając na komfort pracy. Tzw. rotacja dobrowolna dotyczy niemal 11 proc. osób aktywnych zawodowo. Jednym z narzędzi pozwalających na zatrzymanie bądź zdobycie pracownika jest aranżacja biura.\nSmart office musi się wyróżniać ciekawym designem i miejscami dostosowanymi do różnego rodzaju działań. Wciąż jednak na szczycie listy pracowniczych oczekiwań w tej dziedzinie plasują się miejsca do pracy cichej. W przystosowaniu biura do pracy indywidualnej pomagają najnowsze rozwiązania oferowane przez producentów mebli biurowych. Przykładem jest choćby kabina "#Hush Work" firmy Mikomax Smart Office.\nRozwiązanie zapewnia indywidualne stanowisko pracy, gwarantujące ciszę i komfort niezbędne do skupienia. Dodatkowo, projekt wyróżnia kompaktowość, która umożliwia wkomponowanie "#Hush Work" w istniejącą już przestrzeń, a w przyszłości – łatwą rearanżację biura w przypadku potrzeby dostosowania go do zmieniających się potrzeb przedsiębiorstwa. Rozwiązanie wpisuje się w główną ideę przyświecającą projektowi i bazuje na tworzeniu ministref, które dostosowane są do pracy o różnej czy zmieniającej się dynamice. W efekcie, nawet w ramach otwartej przestrzeni biurowej powstają miejsca umożliwiające izolację od głośnej strefy wspólnej i pracę indywidualną w skupieniu. Ważną cechą projektu jest także możliwość przeprowadzenia poufnej rozmowy telefonicznej czy wideokonferencji bez przeszkadzania innym członkom zespołu w realizowaniu ich zadań – zauważa Zuzanna Mikołajczyk, dyrektor ds. handlu i marketingu, członek zarządu Mikomax Smart Office.\nTego typu konstrukcje pozwalają na pracę w skupieniu, a jednocześnie, dzięki szybie, nie ograniczają kontaktu z otoczeniem. Zwykle wyposażone są w aktywną wentylację uruchamianą czujnikiem ruchu, biurko, panel LED oraz wieszak i miejsce do siedzenia. Dostępne projekty dają przy tym dużą możliwość personalizacji m.in. poprzez wybór koloru tapicerki z szerokiej gamy barw obić.


Informacje o mieście - Marki - Portal Informacyjny\nMARKI – miasto położone w powiecie wołomińskim, w aglomeracji warszawskiej na północny wschód od Warszawy, wzdłuż drogi krajowej nr 8 na Białystok (aleja Marszałka Józefa Piłsudskiego). Przez Marki przepływają: rzeka Długa (Kanał Markowski) oraz rzeka Czarna, uchodzące do kanału Żerańskiego.\nFabryka Okładzin Ciernych FOMAR (FOC Marki)\nOsiedle Horowa Góra\nOsiedle mieszkaniowe w Pustelniku położone przy ul. Dużej 5. W sąsiedztwie znajduje się m.in. Szkoła Podstawowa nr 4 im. Stefana Grota-Roweckiego oraz rezerwat przyrody Horowe Bagno. Osiedle składa się z 10 budynków, w których znajduje się 409 mieszkań własnościowych, i zajmuje powierzchnię 4,2 ha. Pierwsi mieszkańcy zasiedlili osiedle w dniu 18 lipca 2005 r. Na terenie osiedla znajdują się punkty usługowe.\nOsiedle domów 8-rodzinnych w Markach przy ul. 11 Listopada 5\nZnajduje się przy ul. Mickiewicza\nOsiedle TBS Lisi Jar\nZnajduje się przy Al. Piłsudskiego\nOsiedle TBS Marki V\nZnajduje się przy ul. 11 listopada – osiedle 11 budynków dwukondygnacyjnych budynków ze 192 mieszkaniami czynszowymi Towarzystwa Budownictwa Społecznego.\nZnajduje się przy ul. Kosynierów 10 – budynki 4-piętrowe, oddane do użytku w 1998 r.\nOsiedle mieszkaniowe Międzyzakładowej Pracowniczej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "SAM-81"\nPołożone w Pustelniku przy al. Piłsudskiego 115 C i D (dwa czteropiętrowe budynki) oraz przy ul. Małachowskiego 1\nPołożone w Pustelniku przy ul. Małachowskiego 4 i 12\nPołożone w Strudze przy ul. Granicznej.\nOsiedle w Starych Markach złożone z familoków wybudowanych w XIXw. dla robotników fabryki Briggsów.\nKultura w Markach\nParafia NMP Matki Kościoła, ul. Ząbkowska\nParafia p.w. Matki Bożej Królowej Polski, ul. Jutrzenki 26\nParafia św. Izydora, al. Piłsudskiego 93\nStare Marki - część miasta Marki w województwie mazowieckim w powiecie wołomińskim nad rzeką Długą. Do 1957 roku, kiedy Marki otrzymały prawa osiedla, oddzielna wieś. Od 1967 w granicach miasta Marki.\nNa terenie dzielnicy znajduje się pozostałości fabryki Briggsów oraz osiedle Briggsówka złożone z familoków wybudowanyvh w XIXw. dla robotników.\nPustelnik - część miasta Marki w województwie mazowieckim w powiecie wołomińskim. Do 1957 roku, kiedy Marki otrzymały prawa osiedla, oddzielna wieś. Od 1967 w granicach miasta Marki.\nStruga - część miasta Marki w województwie mazowieckim w powiecie wołomińskim, nad rzeką Czarną. Do 1957 roku, kiedy Marki otrzymały prawa osiedla, oddzielna wieś. W 1958 włączone do Marek i od 1967 w granicach miasta Marki.\nZnajdują się tu skrzyżowania drogi krajowej nr 8 Warszawa – Białystok (Aleja Marszałka Józefa Piłsudskiego) z drogami wojewódzkimi:\n632 Marki – Legionowo\nZnajduje się tu też kościół parafialny pw. św. Andrzeja Boboli w Markach-Strudze wybudowany w latach 1928-1931 oraz Kuria Generalna Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła.\nKiedyś była tu stacja kolejowa Struga oraz przystanek Struga Warszawska.\nCzarna Struga - część miasta Marki w województwie mazowieckim w powiecie wołomińskim. Do 1957 roku, kiedy Marki otrzymały prawa osiedla, oddzielna wieś. W 1958 włączone do Marek i od 1967 w granicach miasta Marki.\nCzarna Struga wzięła swą nazwę od przepływającej przez nią rzekę, nazywaną Struga, oznaczającej w czasach Słowian „strumyk”.\nZnajdowały się tu kiedyś stacja oraz przystanek kolejowy:


Speculum philosophiae » Serwis historyczno-filozoficzny » Bizantyńska ikona Matki Boskiej Chełmskiej\nBizantyńska ikona Matki Boskiej Chełmskiej\nEleousa, Chełmska ikona Matki Bożej, Muzeum Ikony Wołyńskiej, Łuck\nChełmska ikona Matki Boskiej to bizantyńska średniowieczna ikona z XII w., która przybyła z Konstantynopola, niczym apostołowie Słowian Cyryl i Metody, aby ewangelizować lud słowiański. Losy ikony są dramatyczne i nie do końca znane. Od początku była związana z Chełmem, który był królewską siedzibą Daniela Romanowicza Halickiego. Stała się palladium wiernych, ikoną szczególnie czczoną, od której oczekiwano łask i cudów. Uczestniczyła w bitwach na rozkaz królów i wodzów, przechylając zwycięstwo na stronę wojsk Korony. Strzeżona zazdrośnie raz przez prawosławnych, raz przez unitów, stała się częścią burzliwych dziejów tej ziemi. W 1915 r. została wywieziona wgłąb Rosji przez cofające się wojska rosyjskie, ocalona od bolszewickiej nawałnicy, znów uroczyście pojawiła się w Chełmie w 1943 r. i prawosławni mogli świętować powrót cudownej ikony. W czasach sowieckich wywieziono ją i ukryto na Ukrainie. Przekazana przez swoich opiekunów dopiero w 1996 r. do Muzeum Ikony Wołyńskiej w Łucku, została poddana tu konserwacji i w 2000 r. potwierdzono autentyczność Chełmskiej ikony. Losy ikony ostatnio odtworzył lubelski historyk Grzegorz Kuprianowicz, który tak opisuje cud jej odnalezienia:\nJedną z wielkich zagadek dziejów Chełmszczyzny w wieku XX były losy Chełmskiej Cudotwórczej Ikony Matki Boskiej. Wydawało się, że w zawierusze dziejowej, która tak boleśnie dotknęła tę ziemię w ostatnim stuleciu, Chełmska Ikona zaginęła na zawsze… Dlatego naturalnym było zdziwienie i niedowierzanie, gdy w połowie września 2000 r. niespodziewanie pojawiła się informacja, że w Łucku na Wołyniu odnalazła się Ikona, przed którą modliły się dziesiątki pokoleń mieszkańców Chełmszczyzny. W języku cerkiewno-słowiańskim istnieje słowo îáđňĺíłĺ, które oznacza 'odnalezienie, odzyskanie’. Tym słowem w kalendarzu liturgicznym określa się święta, ustanowione z okazji odnalezienia relikwii świętych czy przedmiotów otaczanych wielką czcią. Dziś możemy chyba powiedzieć, że na naszych oczach nastąpiło Îáđňĺíłĺ Chełmskiej Ikony Bogarodzicy.\nIkona jest bardzo zniszczona, ponieważ odpadły warstwy farby na twarzach postaci i ich szatach, ale pomimo to wciąż bije od niej blask klasycznego piękna.\nEleousa, Dońska ikona Matki Bożej, wyk. Agnieszka Pura\nDwa podstawowe typy ikon maryjnych to Eleousa i Hodegetria. Matka Boska Eleousa to bodajże najpiękniejsza i najbardziej wzruszająca ikona. Na niej Chrystus Emmanuel przytula swój policzek do policzka Matki, która w smutku na nas spogląda. Jej cierpienie wyrażają i smukłe palce, i spojrzenie, i twarz ściągnięta bólem. Liryczny i czuły nastrój tej sceny, tak bardzo ludzki, pociąga nas i zachwyca.\nHodegetria, Częstochowska ikona Matki Bożej, Częstochowa\nHodegetria natomiast to wizerunek reprezentacyjny. Bogarodzica tu jest Królową, która trzyma na ręku Chrystusa Prawodawcę i Pantokratora. Matka i Młodzieniec w hieratycznych pozach spoglądają poważnie na widza i objawiają mu prawdę o zbawieniu świata.\nKażda maryjna ikona jest afirmacją prawdy o Theotokos: Maryja jest matką Boga, ponieważ hipostaza Jezusa Chrystusa, drugiej Osoby Trójcy Świętej, podmiotuje zarówno ludzką jak i boską naturę Zbawiciela. Jezus rodzi się więc jako Bóg i człowiek zarazem.\nChełmska ikona to Eleousa – Matka Boska Miłosierna. Ciepły koloryt twarzy Chrystusa i Matki, tak samo jak ciepła purpura maforionu, budują nastrój czułości i łagodnego smutku. To ofiara krzyżowa Zbawiciela jest tematem tej ikony. To losy Bogo-Człowieka wzbudzają boleść Matki, to przyszłe cierpienie Syna napełnia oczy Bogarodzicy udręką.\nDziś ikona wisi w łuckim muzeum, ale jest tam otaczana przez wiernych czcią, pali się przed nią światło i kadzidło, ponieważ, jak pisze poeta:\nw muzeach schną z tęsknoty\nza kadzidłem święconą wodą


Choinka sztuczna Sosna Górska 250 cm Choinki sztuczne - Sklep Internetowy choinki.istore.pl\n» Choinka sztuczna Sosna Górska\n» Choinka sztuczna Sosna Górska 250 cm\nKod produktu: 23250\nChoinka sztuczna Sosna Górska wykonana jest z gałązek PCV oraz PE.\nZbudowana jest z dużej ilości gałązek, co powoduje że jest bardzo gęstą choinką sztuczną. Wysokość choinki wynosi 250 cm szerokość choinki 140 cm i jest zależna od sposobu rozłożenia +/- 5%. Choinka sztuczna wykonana z gałązek PE oraz PCV wysokiej jakości, wyposażona standardowo w wzmocniony stojak czteroramienny. Gałązki choinki przymocowane są na stałe do pnia choinki, co zapewnia łatwość rozkładania drzewka. Choinka sztuczna Sosna Górska składana jest z dwóch części. Zapakowana jest w pudło kartonowe wykonane ze wzmocnionej tektury pięciowarstwowej o podwyższonej gramaturze oraz wyposażone jest w podwójne dno, co zapewnia bezpieczeństwo choinki w trakcie transportu.\nChoinka sztuczna Sosna Górska jest naturalnie piękną choinką, wygląda okazale i praktycznie niewiele wymaga ozdób, ponieważ jest naturalnie piękna.\nChoinka sztuczna Sosna Górska, kod producenta NK23250.\nPierwsze gałązki zamieszczone są na wysokości 28 cm od podłoża. Szerokość pojedyńczej gałązki wynosi 5 cm (długość igiełek powyżej 2,5 cm). Długość czubka choinki może być w granicach od 25 do 30 cm.\nChoinka sztuczna Sosna Górska przeznaczona jest dla osób ceniących piękną choinkę, która jest gęstą choinką i można ją dowolnie ozdabiać w celu uzyskania świątecznej i szczęśliwej atmosfery podczas świąt bożego narodzenia.


Mnimalne wynagrodzenie godzinowe zaszkodzi młodym? | Prawo pracy | pulshr.pl\nMnimalne wynagrodzenie godzinowe zaszkodzi młodym?\n• Uchwalona w czwartek przez Sejm ustawa o minimalnej stawce godzinowej za pracę na umowie-zleceniu, to realizacja postulatów związkowych - podkreśla OPZZ.\n• Pracodawcy RP zwracają uwagę, że przepisy mogą negatywnie wpłynąć na sytuację młodych ludzi na rynku pracy.\n•7 lip 2016 16:59\n1/3 absolwentów szkół wyższych w pierwszym roku pracy zarabia mniej niż wynosi standardowa miesięczna stawka płacy minimalnej(fot.muzeumpmw.pl)\nOPZZ, pozytywnie oceniając uchwalone przepisy, postuluje, aby rząd doprowadził do tego, by płaca minimalna wynosiła połowę przeciętnego wynagrodzenia. Porozumienie przypomniało, że było pierwszą centralą związkową, która zaproponowała minimalną stawkę godzinową.\n"Sejm zrealizował zgłoszony kilka lat temu przez OPZZ postulat dotyczący ustanowienia minimalnej stawki godzinowej dla umów cywilnoprawnych. Możemy czuć satysfakcję z czwartkowego głosowania w Sejmie" - podkreśliło OPZZ w komunikacie.\nKrok w kierunku przeciwdziałania nielegalnym praktykom\nWykluczenie młodych z rynku pracy\nKozłowski zwrócił uwagę, że zmiana generalnie będzie miała duży wpływ na funkcjonowanie rynku pracy.\n"W znacznym stopniu zostanie ograniczona możliwość stosowania form zatrudnienia pozwalających na stosowanie wynagrodzenia niższego niż minimalne, a płaca minimalna dla zleceniobiorców będzie wyższa niż w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę" - podkreślił ekspert.\nZdaniem eksperta Pracodawców RP, choć wyższa płaca minimalna w odniesieniu do umów zleceń ma stanowić bodziec do zastępowania ich umowami o pracę, to prawdopodobnie zjawisko to nie przybierze dużych rozmiarów.\nStanie się tak, ponieważ umowy cywilnoprawne są atrakcyjne nie tylko z powodu kosztów pracy, lecz także ich znacznie prostszej konstrukcji prawnej oraz związanej z tym mniejszej liczby obowiązków o charakterze biurokratycznym - ocenił ekspert Pracodawców RP.\nDo artykułu: Mnimalne wynagrodzenie godzinowe zaszkodzi młodym?\nZA MAŁO 2016-07-08 13:28:48\nMinimalna stawka godzinowa powinna wynosić co najmniej 27 zł netto . Nie ważne czy młody czy stary, w Polsce puki co płaci się za pracę a nie za staż..


8 czerwca 2013 r. - V Ogólnopolska Pielgrzymka Liturgicznej Służby Ołtarza do Gniezna - Parafia Matki Bożej Ostrobramskiej\n8 czerwca 2013 r. - V Ogólnopolska Pielgrzymka Liturgicznej Służby Ołtarza do Gniezna\nKilka tysięcy młodych ludzi wzięło udział w V Ogólnopolskiej Pielgrzymce Liturgicznej Służby Ołtarza, jaka odbyła się w minioną sobotę w Gnieźnie. Wśród tej rzeszy pielgrzymów była także blisko 20 – osobowa grupa ministrantów z naszej parafii. Dołączyło do nas także kilku ministrantów z pijarskich parafii w Rzeszowie i w Łapszach Niżnych.\nZ Krakowa wyjechaliśmy w piątek 7 czerwca w samo południe. Po ośmiu godzinach jazdy dojechaliśmy do miejsca naszego noclegu – do parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Czerniejewie (15 km przed Gnieznem). Przywitał nas tam i bardzo życzliwie przyjął proboszcz parafii ks. Adam Kapka oraz przedstawiciele Gminy i Straży Pożarnej. Pijarzy są w Czerniejewie dobrze znani, ponieważ właśnie tam w roku 1735 urodził się ks. Onufry Kopczyński – pijar, poeta, łacinnik, prekursor badań nad gramatyką języka polskiego i autor pierwszego podręcznika gramatyki języka polskiego. Przez kościołem w samym centrum miasteczka znajduje się plac jego imienia a ks. Onufry patronuje również tamtejszej szkole.\nW sobotę rano pożegnaliśmy się z Czerniejewem i wyposażeni przez proboszcza w Krówki z tamtejszej fabryki cukierków, udaliśmy się do Gniezna. Po rejestracji grup i zawiązaniu wspólnoty, na gnieźnieńskich Błoniach przy katedrze sprawowana była uroczysta Msza św. Przewodniczył jej w imieniu ks. Prymasa biskup pomocniczy Archidiecezji Krzysztof Jakub Wętkowski w asyście biskupa seniora Bogdana Wojtusia i bp Adama Bałabucha, odpowiedzialnego z ramienia KEP za Duszpasterstwo Liturgicznej Służby Ołtarza.\nPo Eucharystii i obiedzie w ogrodach seminaryjnych każda z grup, pielgrzymując po kolei do siedmiu znajdujących się w centrum miasta kościołów, rozpoczęła ,,Drogę Wiary.” W każdej ze świątyń rozważaliśmy jeden z sakramentów św. W katedrze na przykład pochylaliśmy się nad ważność sakramentu chrztu św. Na jego pamiątkę zostaliśmy pokropieni wodą z jeziora lednickiego. Po ,,Drodze Wiary,” od kościoła św. Michała rozpoczął się uroczysty procesyjny korowód, który z relikwiami św. Wojciecha przeszedł przez centrum miasta aż na Błonia przy katedrze. Tam na zakończenie wszyscy odśpiewaliśmy Nieszpory o św. Wojciechu, po których rozpoczął się koncert Siewców Lednicy.\nDo Krakowa wróciliśmy dokładnie o północy. Zmęczeni, ale na pewno nie głodni i nie niezadowoleni. Przez całą pielgrzymkę towarzyszyło nam piękne słońce i tylko gdy wyjeżdżaliśmy już z Gniezna poleciało na nas z góry kilka kropel deszczu. Bez wątpienia dla nas wszystkich był to czas ładowania duchowych akumulatorów. Stojąc wysoko przy ołtarzu i spoglądając na Błonia wypełnione ubranymi w komże i alby ministrantami i lektorami można z jeszcze większą śmiałością patrzeć w przyszłość. Bo tak, jak powiedział biskup Adam, ci młodzi ludzie są wiosną Kościoła i nadzieją dla Ojczyzny.\nDzieląc się z Wami wrażeniami z Gniezna, proszę jednocześnie o modlitwę za naszych ministrantów i lektorów. Niech w swoim życiu zawsze wierni pozostaną tym wartością, których uczy Ewangelia.


Wyświetlenie artykułów z etykietą: wewnętrzne dziecko\nJesteś tutaj: Strona główna » O mnie » Blog » Wyświetlenie artykułów z etykietą: wewnętrzne dziecko\n03 marzec 2019 / W kategorii: Blog\nNigdy nie zapomnę dnia, w którym postanowiłam stanąć po swojej stronie.\n15 styczeń 2013 / W kategorii: Blog\nOd dawna żaden film nie wywarł na mnie takiego wrażenia. Omamił, zahipnotyzował, zawłaszczył. Totalnie i bezkompromisowo. Mogłabym w tym miejscu szerzej uzasadnić, dlaczego dałam się ponieść tej historii (histerii?). Pochwalić za kawał dobrej roboty scenarzystę, reżysera, operatora, odtwórców głównych ról itd. Ocenę wartości artystycznej serialu zostawię jednak krytykom i od razu przejdę do sedna – Sherlocka Holmesa.\nrozwój dzieci nadpobudliwe Centrum Psychoterapii terapia indywidualna psychoterapia prelekcje psycholog działania edukacyjne diagnoza poradnictwo dla rodziców


Czym otworzyć plik .R06 Jakim programem otworzyć plik .R06\nSzczegoły pliku o rozszerzeniu .R06\nCzym otworzyć plik .R06?\nSzczegóły rozszerzenia .R06 Poniżej możesz znaleźć odpowiedzi na następujące pytania:\nCo to za plik .R06?\nKtóry program może utworzyć .R06 plik?\nGdzie można znaleźć opis .R06 formacie?\nCo można przekonwertować .R06 pliki do innego formatu?\nSkoro trafiłeś na tę stronę to na pewno zdarzyła Ci się sytuacja, w której Twój system operacyjny nie potrafi otworzyć pliku .R06. Przyczyny takiego stanu rzeczu, mogą być różne. Najszęściej spotykaną przyczyną, jest brak odpowiedniej aplikacji (programu) obsługującej plik o rozszerzeniu .R06 wśród tych zainstalowanych na Twoim komputerze. Najprostszym rozwiązaniem tego problemu to wybranie z tej podstrony aplikacji która otworzy plik .R06 Programy które otwierają pliki o rozszerzeniu .R06 znajdziesz poniżej.\nPlik .R06 można otwierać następującymi programami:\nJeśli ciągle nie możesz otworzyć pliku .R06 to sprawdź poniższe metody:\nBrak możliwości otwarcia lub przeglądania zawartości pliku .R06, nie musi zawsze oznaczać, że odpowiednie oprogramowanie nie jest zainstalowane w naszym systemie operacyjnym. System mogą blokować inne problemy, które również warto rozwiąząć żeby zacząć pracę z plikiem .R06.\nUszkodzenie otwieranego pliku .R06. Plik może być ściągnięty tylko w części, dlatego nie chcę się otworzyć.\nPlik .R06 może być błędnie powiązany we wpisach rejestru systemowego\nPlik może mieć usunięty opis rozszerzenia .R06 w rejestrze systemowym\nPlik .R06 może być natywny dla systemu operacyjnego które nie jest zainstalowany na danym urządzeniu. Na przykład plik z systemu MacOsX nie otworzy się w systemie Windows\nNieprawidłowa instalacja programu obsługującego rozszerzenia .R06\nZainfekowanie otwieranego pliku .R06 przez szkodliwe oprogramowanie\nKomputer ma zbyt mało zasobów sprzętowych by poradzić sobie z otwarciem pliku .R06\nJeśli mimo sprawdzenia wszystkich możliwych opcji problem z plikiem .R06 ciągle występuje, radzimy skontaktować się ze specjalistą lub zalecamy dalsze poszukiwanie w internecie na różnych forach jak otworzyć plik o rozszerzeniu .R06.\nZobacz też inne rozszerzenia plików: Czym otworzyć plik .PCJ?, Czym otworzyć plik .PCL?, Czym otworzyć plik .PCM?, Czym otworzyć plik .PCMI?, Czym otworzyć plik .PCMP?, Czym otworzyć plik .PCMT?, Czym otworzyć plik .PCN?, Czym otworzyć plik .PCP?, Czym otworzyć plik .PCQ?, Czym otworzyć plik .PCR?, Czym otworzyć plik .PCS?,


ELEAGUE Major 2018: Początek przygody G2 – pierwszy mecz przeciwko Flash Gaming - IzakTV\nELEAGUE Major 2018: Początek przygody G2 – pierwszy mecz przeciwko Flash Gaming\nDzisiejszy mecz reprezentantów G2 Esports w ramach ELEAGUE Major 2018 można nazwać rozgrzewką przed prawdziwą bitwą. Francuzi bowiem podejmą chińskie Flash Gaming, które pierwszy raz bierze udział w turnieju takiej skali.\nW przedostatnim meczu pierwszego dnia ELEAGUE Major 2018 nie należy spodziewać się niespodzianek. Ekipa Kenny’ego “kennyS” Schruba, w której skład wchodzi czterech graczy mających już na koncie zwycięstwo w majorze, stanie do pojedynku z Flash Gaming.\nJeśli nie słyszeliście jeszcze o tej egzotycznej drużynie, warto wiedzieć, że jej obecność w rozgrywkach jest zaskoczeniem nie tylko dla nas, ale i samych jej reprezentantów. Chiński zespół przyjechał do Atlanty w miejsce TyLoo, którego gracze – nie pierwszy raz zresztą – nie uzyskali amerykańskich wiz na czas.\nJako drużyna, która zajęła 3. miejsce w azjatyckim minorze, Flash Gaming będzie miało twardy orzech do zgryzienia z G2 Esports. Dla lepszego zobrazowania sprawy, gracze STS w przypadku postawienia w tym meczu na Chińczyków złotówki, mogą dostać z powrotem nawet 7,65 zł. To pokazuje jakie nastroje przed spotkaniem panują u kibiców.\nNie należy jednak zupełnie skreślać szans underdogów w tych rozgrywkach jeszcze przed ich pierwszym meczem. Doświadczenie z poprzednich turniejów uczy nas, że nawet najsłabsza na papierze drużyna może dać pokaz dobrego Counter-Strike’a. Dlatego warto obejrzeć to na żywo – już o północy, na kanale ELEAGUETV lub GamerTV (po polsku).


Corsa Sport - Panel zarządzania kontem - Zasady ochrony danych osobowych\nCorsa Sport - Zasady ochrony danych osobowych\nTen tekst opisuje, w jaki sposób „Corsa Sport” i firmy stowarzyszone zwane dalej „my”, „nas”, „nasz”, „Corsa Sport”, „https://corsasport.pl/forum” i phpBB zwane dalej „oni”, „ich”, „oprogramowanie phpBB”, „www.phpbb.com”, „phpBB Limited”, „Zespoły phpBB”, korzystają z informacji zwanymi dalej „informacjami o tobie” zebranych w czasie dowolnej twojej sesji na forum.\nInformacje o tobie są zbierane na dwa sposoby. Po pierwsze, przeglądanie „Corsa Sport” powoduje, że aplikacja phpBB tworzy kilka ciasteczek, które są małymi plikami tekstowymi pobranymi do katalogu plików tymczasowych twojej przeglądarki. Pierwsze dwa ciasteczka zawierają identyfikator użytkownika zwany „user-id” i anonimowy identyfikator sesji zwany „session-id”, automatycznie przyznane ci przez aplikację phpBB. Trzecie ciasteczko zostanie utworzone, gdy przejrzysz chociaż jeden temat na „Corsa Sport”. Jest ono używane do zapisania informacji, które tematy zostały przez ciebie przeczytane i służy do ułatwienia ci nawigacji na forum.\nW czasie przeglądania „Corsa Sport” możemy też utworzyć ciasteczka niezależne od oprogramowania phpBB, ale ich ten dokument nie dotyczy – ma on opisywać tylko strony stworzone przez oprogramowanie phpBB. Drugi sposób, w jaki zbieramy informacje o tobie, to dane wysyłane przez ciebie do nas. Mogą być to między innymi posty napisane przez ciebie jako anonimowy użytkownik zwane dalej „anonimowe posty”, konta użytkownika założone na „Corsa Sport” zwane dalej „twoje konto” i posty napisane przez ciebie po rejestracji i zalogowaniu zwane dalej „twoje posty”.\nTwoje konto będzie zawierać przynajmniej unikalną identyfikacyjną nazwę zwaną dalej „twoja nazwa użytkownika”, hasło używane do logowania zwane dalej „twoje hasło” i osobisty aktywny adres e-mail zwany dalej „twój adres e-mail”. Informacje podane dla twojego konta na „Corsa Sport” są chronione przez prawa dotyczące ochrony danych osobowych w państwie, w którym stoi nasz serwer. Mamy prawo wymagać podania dodatkowych informacji przy rejestracji, i to my ustalamy czy podanie ich jest konieczne, czy nie. W każdym przypadku, masz możliwość wybrania, które informacje o twoim koncie są wyświetlane publicznie. Co więcej, w panelu zarządzania kontem masz możliwość włączenia lub wyłączenia wysyłania do ciebie automatycznie generowanych przez oprogramowanie phpBB e-maili.\nTwoje hasło jest zaszyfrowane, więc jest bezpieczne, niemniej nie należy używać tego samego hasła na różnych witrynach internetowych. Hasło to umożliwia dostęp do twojego konta na „Corsa Sport”, więc chroń je i w żadnym wypadku nie podawaj nikomu. Jeśli je zapomnisz, użyj funkcji „Nie pamiętam hasła”. Witryna poprosi cię o podanie nazwy użytkownika i adresu e-mail. Po podaniu tych danych zostanie wygenerowane nowe hasło i przesłane na podany przez ciebie adres e-mail. Umożliwi ono odzyskanie dostępu do twojego konta.


Więzień miłości odcinek 218: Rocznica ślubu Nihata i Ayse! Mehtap śledzi Betona i widzi go z kobietą! [Streszczenie + Zdjęcia] | Seriale tureckie\n218: Zehra odbiera telefon od swojej przyjaciółki. “Dobrze, dziękuję, kochana, za wiadomość” – mówi dziewczyna, rozłącza się, a następnie zwraca do Omera: “Leyla wraca. Musimy szybko wyjść”. “A stół?” – pyta Omer, przypominając o zastawionym do śniadania stole. “No tak, szybko go posprzątajmy”. Małżonkowie udają się do jadalni. Akcja przenosi się do biura nieruchomości. Mehtap czyta korespondencję sms-ową w telefonie Betona: “Jesteś taka piękna, że aż nie mogę uwierzyć, że jesteś prawdziwa. Twoje ręce są lekiem na moją samotność… Tylko spójrzcie na niego! Kto wie, jaką lwicę znalazł? Sądząc jednak po tym, że zwróciła uwagę na Betona, na pewno jest bardzo brzydka. Brzydka i gruba”.\nW tym momencie do biura wraca Beton. Mehtap podaje mu jego komórkę. Mężczyzna chowa ją do kieszeni i wychodzi. “Czyżby poszedł się z nią zobaczyć?” – głowi się Mehtap. – “Kimże jest ta dziewucha? Zaraz się tego dowiem!”. Kobieta zakłada płaszcz i opuszcza biuro. Tymczasem Omer i Zehra wracają do rezydencji. Ayse i Muzeyyen wręczają córce Salima prezent – jej wspólne zdjęcie z Omerem, oprawione w drewnianą ramkę. “Jest bardzo piękne, dziękuję” – mówi siostra Yasemin. “Gdzie je postawisz?” – pyta Ayse. “Nie wiem. Musimy znaleźć odpowiednie miejsce”. “Przed lustrem” – proponuje Omer.\nMałżonkowie udają się na taras, gdzie siadają przy stoliku. “Wydajesz się trochę spięta” – oznajmia Omer. – “Myślałem, że ma to związek z mamą, ale skoro tamta sprawa jest już rozwiązana… Jest coś innego? Coś związanego ze mną?”. “Nie, absolutnie… To zdecydowanie nie jest związane z tobą” – zaprzecza natychmiast Zehra. “Dobrze, zatem słucham”. “Co?”. “Chcę usłyszeć, co ciebie niepokoi? Wiem, że to coś związanego ze mną”. “Mnie nic nie niepokoi. Po prostu te dwa dni, które spędziliśmy razem… Nadal czuję się poddenerwowana na myśl o tym, że omal nie zostaliśmy przyłapani przez tatę i ciocię Sukran. Tylko pomyśl, co by się stało, gdyby ktoś przyszedł, kiedy była z nami ciocia Fikriye?”.\n“Powiedziałaby, że jestem jej synem” – stwierdza Omer. “Dobrze, a jak wyjaśnilibyśmy twoją obecność?” – pyta Zehra. “Po prostu przyjechałem w odwiedziny”. “Byłabym skończona”. “Nie, kochana, nic podobnego by się nie stało”. Akcja przenosi się do środka rezydencji. Muzeyyen wchodzi do salonu. Widzi, jak jej córka dyskretnie wygląda przez okno. “Na co tak patrzysz, dziecko moje?” – pyta pani domu. “Zamierzałam wyjść na zewnątrz i zobaczyłam brata z Zehrą” – odpowiada dziewczyna. – “Zobacz tylko, jacy są słodcy. Czyż nie widać, jak bardzo są w sobie zakochani?”.\nDo salonu wchodzi Alev i pyta: “Na co tak patrzycie?”. “Na Omera i Zehrę” – odpowiada Muzeyyen. “Zobaczę, co u cioci” – oznajmia Ayse i odchodzi. Dziewczyna nie chce przebywać w jednym pomieszczeniu z przybraną kuzynką. “Ty odpychasz od siebie nawet takiego anioła jak Ayse, brawo!” – mówi Muzeyyen. – “Jestem ciekawa, jak długo będziesz to jeszcze kontynuować? Zobaczysz, że w końcu nie zostanie przy tobie ani jeden człowiek”. “Od dnia, kiedy Zehra pojawiła się w tym domu, i tak już nikt nie został!” – stwierdza Alev. – “Wszystkich przeciągnęła na swoją stronę, żmija! Nawet ty z nią trzymasz!”.\n“Dość!” – przerywa Muzeyyen. – “Najpierw to ty zmień swoje zachowanie. Zwłaszcza to, w jaki sposób odnosisz się do Zehry. Nie życzę sobie więcej podobnego napięcia w tym domu, rozumiesz mnie?!”. Tymczasem Nihat wchodzi do gabinetu, gdzie przebywa Omer. “Dlaczego nie pojechałeś do firmy?” – pyta Kervancioglu. “Dzisiaj jestem w domu. Wieczorem mamy rocznicę” – odpowiada Nihat, obracając w rękach szkatułkę z pierścionkiem. – “Będziemy świętować razem w domu”. “Mieliście przecież świętować sami z Ayse”. “Tak, ale ciocia zechciała inaczej”. Nagle telefon męża Ayse zaczyna dzwonić. Mężczyzna odkłada szkatułkę na ławę i odbiera połączenie.\nW następnej scenie widzimy, jak Alev wchodzi do gabinetu. Nikogo tam nie ma. Kobieta zabiera z biurka jakieś dokumenty i zauważa leżącą na ławie szkatułkę. Od razu bierze ją do rąk, otwiera i z zazdrością patrzy na znajdujący się w środku pierścionek. “Więc kupiłeś tej wiejskiej dziewce pierścionek z brylantem” – mówi kobieta, mylnie zakładając, że obrączka jest prezentem od Omera dla Zehry. W następnej scenie widzimy, jak Omer wraca do gabinetu. Nie ma już w nim Alev. Po chwili do pomieszczenia wchodzi Nihat. “Zapomniałem o pierścionku” – mówi mąż Ayse.\n“O jakim pierścionku?” – pyta Omer. “Pierścionku z brylantem, który kupiłem dla Ayse” – wyjaśnia Nihat. – “Zostawiłem go tutaj”. “Jesteś tego pewien?”. “Tak, jestem… Choć nie wiem dokładnie. Może zabrałem go ze sobą? Ale nie, na pewno zostawiłem go tutaj. Odebrałem telefon, wyszedłem, a pierścionek tu został”. “Tutaj go nie ma. Może popatrz jeszcze w pokoju”. “Masz rację, sprawdzę to” – Nihat wychodzi. Akcja przenosi się do pokoju Alev. Kobieta trzyma w palcach zabraną obrączkę i uważnie ją ogląda. “Nie będziesz nosić pierścionka z brylantem, ty wiejska dziewko” – mówi. Następnie chowa obrączkę do szkatułki i zamyka ją w szufladzie. – “Twoja rzecz jest u mnie bezpieczna, nie martw się”.\nMehtap nieustannie podąża za Betonem. “Przeszedłeś przez cały Stambuł, Beton!” – szepcze do siebie coraz bardziej zniecierpliwiona siostra Yenera. Nagle obok jej pracownika zatrzymuje się jakaś kobieta. Pyta go o drogę. Mehtap jest za daleko, by to usłyszeć, i bierze nieznajomą za ukochaną mężczyzny! Akcja wraca do rezydencji. Cevriye, która usłyszała od Nihata o jego zgubie, postanawia pomóc mężczyźnie w poszukiwaniach. Dokładnie przeczesuje każdy zakątek salonu. Nagle do pomieszczenia wchodzi Muzeyyen. “Pani Cevriye, co ty robisz? Co się stało?” – pyta pani domu.\n“Ach, nawet nie pytaj, swatko” – mówi Cevriye. – “Jeszcze by Ayse usłyszała…”. W tym momencie do salonu wchodzi Alev. “Czego nie powinna usłyszeć Ayse?” – docieka kuzynka. “Nihat zgubił pierścionek z brylantem, który kupił dla Ayse…”. “Ten pierścionek był przeznaczony dla Ayse, tak?” – Alev robi duże oczy. “Oczywiście, że dla Ayse, córeczko. Dla kogo jeszcze mógł być? W ogóle, co to znaczy ten pierścionek. Ty go widziałaś?”.\n“Nie, kochana… Nie to chciałam powiedzieć…” – mówi nieco zmieszana Alev. – “Jestem po prostu bardzo zaskoczona tym, że Nihat kupił pierścionek dla Ayse”. “No nic, zapytam Hediye. Może ona widziała” – Cevriye odchodzi. “Ten, który nawet pierścionka nie może upilnować, dostaje pracę w firmie. To nie do pojęcia” – mówi Alev. Po chwili do salonu wchodzi Nihat, ciężko wzdychając. Kobieta od razu zwraca się do niego: “Słyszałam, że zgubiłeś swoją niespodziankę. Zgubiłeś pierścionek. Ach, nie denerwuj się, mój drogi. Na pewno go znajdziesz”.\nW następnej scenie widzimy, jak Alev wchodzi do gabinetu i chowa szkatułkę z pierścionkiem pod biurkiem. Następnie wraca do salonu i radzi Nihatowi, by raz jeszcze przeszukał miejsce, gdzie ostatnio był z pierścionkiem. Mężczyzna nie jest przekonany, ale ponownie udaje się do gabinetu. Tam oddycha z wielką ulgą, kiedy odnajduje swoją zgubę. W następnej scenie widzimy, jak wszyscy domownicy zbierają się w salonie. Nihat staje przed Ayse. Wyciąga z kieszeni szkatułkę i mówi: “Szczerze mówiąc nie znalazłem niczego, co byłoby godne ciebie. Od dnia, kiedy ciebie poznałem, każdy mój dzień jest jak wakacyjny poranek. Z każdym dniem kocham cię coraz mocniej”.\n“Jestem szczęśliwy, że jesteś w moim życiu” – kontynuuje Nihat. – “Jestem szczęśliwy, że jesteś moją żoną. Jesteś najpiękniejszym prezentem, który podarował mi najwyższy”. Nagle Alev podnosi się z kanapy i zaczyna swoją przemowę: “Małżeństwo powinno być właśnie takie, czyż nie? Dałeś piękny wyraz swojej miłości, Nihat. Do tego upiększyłeś swój związek pierścionkiem z brylantem, tak jak w pierwszym dniu. Mówią, że pierścionek z brylantem, to symbol miłości” – przybrana kuzynka staje przed Zehrą. – “Dlaczego ani razu nie widziałam, abyś ty taki nosiła?”.\n“Alev, zważaj na swoje słowa. Rozmawiasz z moją żoną” – mówi Omer, podchodzi do Zehry i ujmuje jej dłoń. Następnie zwraca się do Alev: “Poniesiesz konsekwencje za każde nieprawidłowe słowo, które padnie z twoich ust. Miłość moja i Zehry nie potrzebuje symboli. Czy nie mam racji?” – Omer kieruje wzrok na żonę. Jaka będzie odpowiedzieć Zehry?\nElif odcinek 658: Melek przyjmuje ofertę Yahyi! Leyla przyłapuje kuzyna na kłamstwie! [Streszczenie + Zdjęcia]


Ruszają warsztaty dziennikarskie | Stowarzyszenie Przyjaciół Korzeniówki\nsportfogadás odds számítás gaminator cazino slots: 77777 jocuri ca la aparate mai tippmix eredmények tippmix.hu sportfogadás egy kínai bukméker meggyilkolása tippmix ujsag gaminator 777 bonus code 2020\nStrona główna Nasze działania Ruszają warsztaty dziennikarskie\nRuszają warsztaty dziennikarskie\nJuż od najbliższej soboty 9 października 2010 r. rozpoczynają się warsztaty dziennikarskie organizowane przez Stowarzyszenie Przyjaciół Korzeniówki. Zajęcia w trzech grupach wiekowych będą się odbywały przez kolejnych 5 sobót w OSP Złotokłos.\nSobotnie wykłady podzielone są na trzy grupy po dwie godziny:\n9.00 – grupa dziecięca\n11.00 – młodzież\n13.00 – osoby dorosłe\nZajęcia będą uczyły jak stworzyć i wydać gazetę lokalną.\n– Pierwsze dwa warsztaty będzie prowadził znany dziennikarz i felietonista Leszek Talko.\n– Trzecia sobota będzie poświęcona fotografii prasowej.\n– Na czwartym spotkaniu będzie się można nauczyć składu i łamania.\n– Piąte ostatnie warsztaty będą poświęcone na wykorzystanie zdobytej wiedzy do stworzenia okazjonalnej gazety lokalnej.\nZwieńczeniem szkolenia będzie wycieczka do ogólnopolskiego dziennika gdzie będzie można podpatrzyć jak powstaje największa gazeta codzienna w Polsce.\nSą jeszcze miejsca. Zapraszamy!\nPoprzedni artykułNiech się świeci!!!\nNastępny artykułPizzeria Łoś


Boazeria angielska - czy sprawdzi się w codziennym użytkowaniu? – FachowyInstalator.pl\nJeśli lubisz łączyć we wnętrzach piękno z funkcjonalnością, z pewnością pokochasz angielską boazerię! To ponadczasowa klasyka, która świetnie wkomponuje się w niemal każde wnętrze. Dzięki innowacyjnym i trwałym materiałom dziś możemy kłaść ją nie tylko w salonie, czy korytarzu, ale także w łazience! Dowiedz się, jaki rodzaj boazerii angielskiej jest najtrwalszy i sprawdzi się w codziennym użytkowaniu.\nCzym się wyróżnia boazeria angielska ?\nBoazeria angielska (ang. wainscot) to rodzaj ozdobnych paneli ściennych, które pokrywają jedynie dolną część ściany. Boazeria angielska pierwotnie była wykonywana z drewna, ale dziś chętniej wykorzystuje się bardziej wytrzymałe materiały, na przykład płytę MDF. Angielska boazeria stanowi piękną dekorację, a w dodatku chroni ścianę. Jeśli lubisz połączenie piękna i praktyczności, panele w stylu angielskim są dla ciebie! Wspaniale zdobią wnętrze, a równocześnie zabezpieczają ścianę przed trwałym zabrudzeniem i uszkodzeniami mechanicznymi.\nBoazeria angielska w codziennym użytkowaniu\nZe względu na swoje walory wizualne i praktyczne boazeria jest chętnie wykorzystywana jako element wnętrzarski. Warto wiedzieć, że w przeciwieństwie do jej “designerskiej bliźniaczki”, czyli boazerii francuskiej lamperia angielska prezentuje się trochę bardziej minimalistycznie i przez to wyjątkowo harmonijnie. Jej powierzchnię wieńczą prostokątne płyciny. Oszczędne wzornictwo i proste, pełne smaku linie czynią z niej idealny element do każdego pomieszczenia: dodaje klasy, a jednocześnie przytulności. Warto też wiedzieć, że w przypadku angielskiej boazerii piękno idzie w parze z funkcjonalnością.\nAngielska boazeria jest doskonałym wykończeniem do większości pomieszczeń, zwłaszcza tych, w których chcemy ochronić ściany przed zadrapaniem, zarysowaniem, odpadaniem tynku. Ta piękna osłona dla ściany chroni ją nie tylko przed rysami czy obiciem ale także przed energią twoich pociech – z taką osłoną zabawa kredkami, ślady rączek czy rozmazana czekolada nie będą juz więcej zmartwieniem!\nWidać wyraźnie, że oprócz względów estetycznych boazeria angielska ma też korzyści ekonomiczne – dzięki niej nie musisz każdego roku malować ścian, a sama lamperia jest łatwa w utrzymaniu w czystości. Jest po prostu idealna w codziennym użytkowaniu!\nSprawdź także: boazeria angielska jak wpływa na pomieszczenie?\nBoazeria angielska dzisiaj – komfortowe panele MDF\nJakie rodzaje boazerii angielskiej sprawdzają sie w codziennym użytkowaniu? Niegdyś taką boazerię wykonywano z drewna olchowego. Dzisiaj wielu producentów oferuje wysoce wytrzymałe i designerskie, lakierowane panele z MDF-u. Ich niewątpliwą zaletą jest to, że są one są tańsze w produkcji oraz łatwiejsze w obróbce a przy tym dużo bardziej odporne na zarysowania czy wgniecenia.\nPrzykład boazerii angielskiej z płyty MDF pokazuje, że niższa cena wcale nie idzie w parze ze słabszą jakością. Tego typu panele są nie tylko starannie wykonane, oraz odporne na uszkodzenia i ale także łatwa do utrzymania w czystości, oraz wodoodporne. Ponadto gładka powierzchnia płyty nie przyciąga brudu i kurzu. Bardzo łatwo ją umyć – wystarczy do tego wilgotna ściereczka. To idealny element wnętrzarski do łazienki, pokoju dziecka, salonu, jadalni, a nawet kuchni w stylu angielskim! Zdecydowanie warto wprowadzić do domu ten piękny i praktyczny element wzorniczy.\nPoprzedni artykułWentylacja mechaniczna, grawitacyjna, czy hybrydowa – jaki rodzaj wentylacji wybrać do domu?\nNastępny artykułA może tak wyprowadzić się za miasto?


In Psychologia i rozwój by Agnieszka Siołek-Cichocka 20 sierpnia 2014 12 Comments\nNa wielu portalach parentingowych i edukacyjnych spotykam się z artykułami dotyczącymi uzdolnień dzieci oraz tego, jak wspierać potencjał dziecka. Często zawierają listy cech i umiejętności, którymi powinno wykazać się dziecko zdolne. Nie zgadzam się z tym i uważam, że jest to szkodliwa tendencja, która nie pomaga, a tylko miesza rodzicom w głowach. Dlaczego? Bo bardzo łatwo przekracza się w nich granicę wspierania potencjału, na rzecz dążenia do doskonałości i perfekcji, do wrzucania dziecka w określone ramy. A przecież rozwijanie potencjału to wspieranie tego, co naturalne i pójście za głosem indywidualnego rytmu. Nie sterowanie dzieckiem, ale towarzyszenie mu i podążanie za nim. Taka postawa nie ma nic wspólnego z dążeniem do określonego wzorca, ideału i wypatrywaniem u dziecka jakichś konkretnych cech.\n1. Dziecko zdolne to takie, które dobrze radzi sobie w szkole\nTo nieprawda. I bardzo krzywdzące przekonanie. Jak wiele jest dzieci, które nie radzą sobie z niektórymi przedmiotami, ale są świetne w jednej określonej dziedzinie. Fakt, że w szkole trzeba się zmierzyć z różnymi przedmiotami nie oznacza, że świadectwo z czerwonym paskiem świadczy o talencie. Średnia 5,0 to nie objaw talentu, ale rezultat pracowitości, nierzadko braku wyboru, a być może i oznaka przymusu.\nDziecko zdolne może być przeciętne w dziedzinach, które nie leżą w obrębie jego potencjału i to normalna sprawa, którą bardzo rzadko bierze się pod uwagę przy ocenie. Zdolne nie znaczy najlepsze. Warto mieć to na uwadze, gdy po raz kolejny zdecydujemy się przypisać dziecku łatkę lenia, nieuka czy ucznia słabego. Znacie kogoś kto jest dobry we wszystkim? Bo ja nie. Więc dlaczego oczekujemy tego od dzieci? Paradoks.\n2. Jeżeli dziecko nie jest geniuszem, to nie jest utalentowane\nCzy aby mieć talent, trzeba być od razu Mozartem lub Einsteinem? Owszem, zdarzają się mali geniusze, którzy w wieku lat 3 potrafią wyczyniać niestworzone rzeczy, ale bez przesady. To, że dzieciak nie siada od malucha do pianina i nie wygrywa skomplikowanych etiud, nie oznacza, że nie ma talentu muzycznego. Tak samo z innymi dziedzinami. Nie dajcie sobie wmówić, że talent musi być spektakularny i widowiskowy. Dziecko to nie aktor na cyrkowej arenie.\n3. Nieśmiałość, wysoka wrażliwość i introwertyzm są wadą\n„Twoje dziecko jest zdolne, jeśli przejawia na lekcjach/zajęciach wyjątkową aktywność, zgłasza się i ma generalnie sto pytań do. A do tego tworzy poprawne relacje z rówieśnikami, wykazuje cechy przywódcze, jest śmiałe, przebojowe i potrafi współdziałać w grupie itd.” Czyli punktowanie za śmiałość i ekstrawertyzm. Niestety jest to na tyle powszechne, że rodzice coraz częściej martwią się, gdy ich dziecko jest „nieśmiałe” lub „zbyt spokojne”. Bo sobie nie poradzi, bo to nienaturalne dla dziecka itp. Zupełnie niepotrzebnie. Są temperamenty, które czują się, jak ryba w wodzie będąc w centrum uwagi, mówiąc na forum itp., ale są i takie, którym może to nie służyć np. introwertycy.\nZewsząd docierają do nas informacje, że mamy błyszczeć, być przebojowi, mieć gadane i wyróżniać się. Tylko po co? I kto na tym zyskuje? Terror ekstrawertyzmu opiera się na przekonaniu, że jeśli jesteś spokojny, wyciszony lub zamknięty w sobie, to na pewno sobie nie poradzisz. Kompletna bzdura. Na co dzień pracuję z utalentowanymi, a zarazem wycofanymi i nieśmiałymi dziećmi, dla których spokój, cisza i możliwość pracy w małej grupie bez naciskania na aktywność to warunki, które uaktywniają i rozwijają ich potencjał. Wiele współczesnych badań naukowych udowadnia, że w introwertyzmie tkwi ogromy potencjał. Jedno z ciekawszych wystąpień na ten temat możecie zobaczyć w „Potęga introwertyków” – bardzo polecam.\n4. Tylko nieliczni mają talent\nArtykuły o małych zdolnych mają ten mankament, że zasiewają w głowach rodziców ziarno niepewności. Z postawionym w tytule pytaniem w stylu: „Czy twoje dziecko jest zdolne?”, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie”. I jak sugeruje nagłówek – albo jest zdolne, albo nie jest. A co jeśli okaże się, że nie? Tego typu pytania to zabieg, który ma przyciągnąć naszą uwagę, zmusić do zastanowienia, a przy okazji wywołać wątpliwości. Tworzenie list i zestawień sprzyja kategoryzacji i standaryzacji. A to nijak się ma do indywidualizacji, która jest podstawą rozwijania potencjału. Następnym razem nie zastanawiaj się, czy twoje dziecko jest zdolne, ale pytaj w jakim kierunku ma uzdolnienia. Czy widzisz różnicę? Pierwsze pytanie utwierdza w przekonaniu, że talent jest dla nielicznych, drugie daje możliwość odkrycia potencjału u każdego. Właściwe postawione pytanie potrafi diametralnie zmienić perspektywę.\n5. Talent jest zgodny z „normą”\nJestem totalną zwolenniczką indywidualnego podejścia, dlatego tak bardzo nie podobają mi się listy z zestawieniami cech, w które powinno wpisać się dziecko. Daleko im do wspierającego podejścia. Bo czy w kilku zdaniach i w jednym artykule można zawrzeć całą prawdę o czyimś uzdolnieniu i prawdę o człowieku? W mojej opinii nie można. To nie matematyka czy architektura, aby podawać gotowe parametry i na tej podstawie sprawdzać, czy ktoś pasuje do tego obrazu. Mierzenie jedną miarą powoduje w tym wypadku szkody. Odkrywanie potencjału i talentu to praca i relacja z człowiekiem, a co za tym idzie ogromna różnorodność, szereg rozmaitych kontekstów i wzajemnych między nimi zależności. Nie ma jednej normy dla określenia talentu. Bo ile istnień, tyle kombinacji w zakresie temperamentu i charakteru. Inną sprawą jest to, że potencjał to obszar, który nieustannie ewoluuje i zmienia się przez lata. Z tego powodu nie można go włożyć w sztywne ramy oraz przesądzać, co z kogo wyrośnie. Nikt z nas tego nie wie. Dzieci potrzebują czasu i rozwijania się w swoim tempie bez nacisków i presji.\nTo kilka przekonań, które utrwalane szkodzą rozwojowi dzieci, ale i nam dorosłym. Jak wiele z nich krąży w obiegowej opinii od lat i skutecznie obniża poczucie wartości dziecka i jego samoocenę. A ile siedzi w naszych głowach i hamuje nas samych przed działaniem?\nCo Ty sądzisz na ten temat? Podziel się ze mną swoją opinią.\nCzekam na Wasze komentarze i pozdrawiam.\nA jeśli spodobał Ci się ten artykuł, podziel się nim ze znajomymi.\n4 proste ćwiczenia uważności dla dzieci Jak wspierać introwertyczne i wysoko wrażliwe dzieci „Dzieci powinny uczyć się, jak myśleć, a nie co myśleć” – Joanna Wągiel o filozofii w życiu dziecka 10 zasad terapii i filozofii Gestalt


Mezoterapia - fakty i mity - OLLIE\nMezoterapia, a także zabiegi z osoczem bogatopłytkowym stają się coraz bardziej popularne. To jedne z najczęściej wybieranych zabiegów ze względu na naturalne efekty, bezpieczeństwo i widoczną skuteczność. Znacząco poprawiają kondycję skóry – nawilżają, odżywiają, poprawiają gęstość. Sprawiają, że skóra jest bardziej promienna, zmarszczki są płytsze, przebarwienia mniej widoczne, a koloryt skóry zdrowszy. Poznaj fakty i mity na temat mezoterapii i osocza bogatopłytkowego.\nZabiegi osocza bogatopłytkowego i mezoterapia\nChoć może się wydawać, że oba zabiegi – osocze bogatopłytkowe i mezoterapia igłowa – dopiero co pojawiły się na rynku, to jednak mają całkiem długą historię. Mezoterapię zapoczątkował francuski lekarz Michel Pistor – w 1952 roku wykonał pierwszy tego typu zabieg, podając lek bezpośrednio w zmienione chorobowo miejsce na ciele. Osocze bogatopłytkowe jest stosowane w medycynie, m.in. chirurgii, ortopedii, okulistyce, już od ponad 30 lat. Teraz znalazło zastosowanie w medycynie estetycznej.\nRozwój medycyny estetycznej sprawił, że oba zabiegi zaczęły cieszyć się coraz większym powodzeniem. Przez lata zyskały rzesze wiernych zwolenniczek, obrastając jednak różnymi mitami. Mity mają to do siebie, że żyją własnym życiem. Jedne z nich są nieszkodliwe, ale są też takie, które czynią wiele szkód. Jak to zatem jest z mezoterapią i osoczem bogatopłytkowym?\nMezoterapia i zabieg osoczem bogatopłytkowym to jeden i ten sam zabieg - MIT\nSą to dwa różne zabiegi, ale sposób podawania preparatów pod skórę może być taki sam. W mezoterapii wykorzystuje się różnego rodzaju techniki wykonywania iniekcji. Osocze bogatopłytkowe można wstrzyknąć pod skórę, korzystając z technik stosowanych w mezoterapii – mówi się wówczas o mezoterapii osoczem bogatopłytkowym.\nMezoterapia jest zabiegiem wyłącznie dla dojrzałych kobiet - MIT\nNajczęściej na mezoterapię decydują się kobiety, które zauważają u siebie pierwsze oznaki starzenia. Ale to wcale nie oznacza, że ma to miejsce dopiero w dojrzałym wieku. Im wcześniej zaczynamy korzystać z mezoterapii, tym lepiej. Zabiegi opóźniają starzenie się i powstawanie zmarszczek, jednak nigdy nie jest za późno na pielęgnację w takiej formie. Mezoterapia jest polecana nie tylko kobietom, ale również mężczyznom niezależnie od metryki. Należy dobierać takie preparaty, który najlepiej odpowiadają biologicznemu wiekowi skóry.\nMezoterapię można wykonywać wyłącznie jesienią - MIT\nJesienią skóra jest wysuszona i z tego względu tak bardzo potrzebuje regeneracji. Rozpoczęcie kuracji o tej porze roku łagodnie przygotowuje skórę na kolejne miesiące i ekstremalne warunki panujące zimą. Jesienna aura sprzyja mezoterapii, ponieważ skóra nie jest narażona na działanie promieni słonecznych. Nie oznacza to jednak, że nie można wykonywać zabiegów zimą lub wiosną.\nMezoterapię stosuje się wyłącznie na twarzy - MIT\nMyśląc o większości zabiegów medycyny estetycznej, skupiamy się twarzy, ewentualnie szyi i dekolcie. Ale mezoterapię można stosować również na innych części ciała, takich jak: dłonie, uda, brzuch, pośladki. Zabieg ten pomaga zwalczyć cellulit, zmniejszyć rozstępy, a nawet napiąć skórę na brzuchu i ramionach. To również świetna broń w walce z wypadaniem włosów i łysieniem – w takich przypadkach najlepiej sprawdza się mezoterapia osoczem bogatopłytkowym.\nTylko seria zabiegów gwarantuje sukces - FAKT I MIT\nJeden zabieg nie wystarczy, aby zachować na dłużej młody, odświeżony i piękny wygląd, ale już po jednym zabiegu większość osób widzi i czuje różnicę. Niezwykle istotna jest regularność – najlepsze efekty można osiągnąć, wykonując mezoterapię w seriach. Zależnie od stosowanych preparatów pierwszą serię wykonuje się co 1-4 tygodnie, a kolejne co 2-4 miesiące. Zależnie od stosowanego preparatu zaleca się wykonanie od kilku do kilkunastu zabiegów w ciągu roku.\nKażdy rodzaj mezoterapii jest dobry dla naszej skóry - MIT\nTak jak każdy inny zabieg, mezoterapia powinna być dostosowana do wieku i potrzeb skóry. Młodym osobom zależy na zachowaniu jędrnej i gładkiej skóry, a dojrzałe osoby chcą naprawić drobne uszkodzenia i poprawić koloryt cery. Kwas hialuronowy i glicerol to najważniejsze składniki dobrego koktajlu do mezoterapii. Pierwszy wypełnia przestrzeń międzykomórkową, poprawiając nawilżenie i redukując płytkie zmarszczki; drugi zaś wiąże cząsteczki wody, dzięki czemu zapewnia długotrwałe nawilżenie skóry.\nKażdy koktajl do mezoterapii jest skuteczny - MIT\nNa rynku jest dostępnych wiele różnych preparatów do mezoterapii, jednak tylko nieliczne mają odpowiednie certyfikaty, które świadczą o ich bezpieczeństwie. W przypadku wątpliwości należy zapytać lekarza wykonującego zabieg, z jakich preparatów korzysta.\nMezoterapia zawsze daje spektakularne efekty - MIT\nNajlepsze efekty mezoterapii można uzyskać u osób, u których proces starzenia się skóry nie jest jeszcze tak bardzo zaawansowany. Prawidłowa ocena stanu skóry i jej potrzeb oraz podanie odpowiedniej mieszanki preparatów leczniczych pozwala uzyskać optymalne rezultaty. Brak doświadczenia, niskie kwalifikacje osoby przeprowadzającej zabieg czy też zastosowanie nieodpowiedniego koktajlu mogą skutkować brakiem efektów zabiegu, a w niektórych przypadkach nawet komplikacjami.\nZ mezoterapii może skorzystać każda osoba - MIT\nIstnieje szereg przeciwwskazań do wykonania mezoterapii, nie każdy więc może skorzystać z tego zabiegu. Różnego rodzaju choroby przewlekłe, nowotwory, infekcje i alergie, jak też ciąża uniemożliwiają wykonanie mezoterapii. Osoby, które mają trądzik, nie powinny wykonywać tego zabiegu, ponieważ ryzykują rozsianie krostek po całej twarzy. Dermatolodzy nie zalecają mezoterapii przy ekstremalnie wrażliwej lub bardzo grubej skórze.\nMezoterapia to całkowicie bezpieczny zabieg - MIT\nJeśli to lekarz medycyny estetycznej wykonuje mezoterapię, wówczas zabieg jest bezpieczny. W Polsce kosmetyczki nie mogą wykonywać zabiegów przerywających ciągłość skóry, a takim zabiegiem jest właśnie mezoterapia. Musi być ona przeprowadzania zgodnie z pewnymi protokołami – ich pominięcie może być przyczyną powikłań lub skutkować brakiem efektów.\nNie można zrezygnować z mezoterapii, jeśli już wykonało się jeden zabieg - MIT\nZabiegi można przerwać w każdej chwili – skóra i tak będzie wyglądała lepiej niż przed rozpoczęciem mezoterapii. Regularne ostrzykiwanie twarzy kwasem hialuronowym i składnikami odżywczymi opóźnia procesy starzenia. Często pacjentki, które od kilku lat systematycznie korzystają z mezoterapii, nie potrzebują już innych zabiegów. Ich skóra wolniej się starzeje i przez długi czas wygląda równie dobrze co wcześniej.\nMezoterapia to zabieg najlepiej zwalczający przebarwienia - MIT\nMezoterapia z peptydami lub arbutyną do walki z ciemnymi plamkami na skórze nie zastąpi peelingu chemicznego czy lasera. Zabieg doskonale uzupełnia peeling i laseroterapię, ponieważ zapobiega nawrotom przebarwień. Warto wykonać serię 2-3 zabiegów przed urlopem w ciepłych krajach lub jazdą na nartach – ryzyko powrotu z urlopu z przebarwieniami jest wtedy dużo mniejsze.\nStosowane kremów daje efekty porównywalne z mezoterapią - MIT\nKwas hialuronowy, który podczas zabiegu jest wstrzykiwany bezpośrednio w skórę, chłonie wodę i w ten sposób nawilża twarz. Kremy działają tylko na powierzchni skóry, a zatem nie są w stanie zapewnić tak spektakularnych efektów. W mezoterapii wykorzystuje się różne preparaty. Koktajle z aminokwasami zwalczają drobne zmarszczki, a te z peptydami i aminokwasami bardzo dobrze rozświetlają i odtruwają skórę. Mezoterapia z kwasem hialuronowym i glicerolem pozwala opóźnić powstawanie zmarszczek wokół oczu lub wygładzić notorycznie spierzchnięte usta.\nRollery są bardziej skuteczne niż mezoterapia - MIT\nNie można stwierdzić, że rollery działają lepiej i są bardziej skuteczne. Po prostu działają inaczej. Sprawdzają się w napinaniu i ujędrnianiu skóry, jeśli nakłucia wykonywane są równomiernie i dość głęboko. Dzięki zastosowaniu rollerów można szybko usunąć szary odcień skóry i obkurczyć powiększone pory. Tradycyjna mezoterapia lepiej nawilża skórę, ponieważ precyzyjniej i głębiej wprowadza składniki odżywcze.


Vista Chino (ex muzycy KYUSS) we wtorek w Warszawie!\nWiadomości24 » Kultura » Muzyka » Vista Chino (ex muzycy KYUSS) we wtorek w Warszawie!\nData dodania: 2013-11-09 15:22\nWtorek w Warszawie będzie prawdziwym świętem stoner rocka! Długo wyczekiwany koncert ex muzyków KYUSS pod nowym szyldem Vista Chino zawita do Warszawskiej Proximy 12 listopada.\nTowarzyszyć legendzie będą formacje: Monster Truck, Exlibris oraz Deriglasoff. Bilety na to wydarzenie są jeszcze w sprzedaży!\nW składzie Vista Chino zobaczymy założycieli legendarnego Kyuss – Branta Bjork i Johna Garcia oraz gitarzystę Bruno Fevery, na basie natomiast zagra Mike Dean z Corrosion pf Conformity. Na fanów stonerowych brzmień czeka ponad godzina z muzyką KYUSS oraz materiał z płyty Vista Chino „Peace”, która niedawno ukazała się na rynku.\nKyuss Lives! pod którego szyldem koncertowali ex – muzycy KYUSS, zdecydowali się zmienić nazwę na Vista Chino ze względu na wyrok sądu, o który zabiegali pozostali członkowie pierwotnego Kyuss po odejściu z zespołu – Josh Homme i Scott Reeder. Działania te miały na celu zablokowanie nagrywania i wydawania nowego materiału pod szyldem Kyuss Lives! John Garcia o Vista Chino: „Kyuss Lives to w tej chwili Vista Chino! Dobrze jest móc to w końcu napisać, a powiedzieć na głos – jeszcze lepiej. Czas zapomnieć o przeszłości, należy przeć do przodu i realizować nasz plan, czyli tworzyć muzykę i ruszyć w trasę!”. O sprawie wypowiada się także Brant Bjork: „Odetchnęliśmy z ulgą kiedy dobiegł końca konflikt związany z nazwą, możemy wreszcie zrobić kolejny krok naprzód, dlatego czujemy się świetnie. Jesteśmy podekscytowani, że możemy wreszcie skupić się na tym co istotne, czyli tworzeniu muzyki. Totalna zmiana nazwy była właściwą decyzją i najszybszą drogą do naszego powrotu na scenę”.


Tak więc w sobotę 25 sierpnia wyjechaliśmy wcześnie rano moim autkiem w kierunku Szczyrbskiego Plesa. Ze mną, jak zawsze Amelka, Arash oraz Krzyś i Karolina. Przed ósmą byliśmy na miejscu, tj. w Tatrzańskiej Szczyrbie, gdyż tam postanowiliśmy poszukać taniego noclegu. Po odwiedzeniu hotelu Rysy i autocampingu trafiliśmy w końcu do kwatery prywatnej, gdzie miła pani zgodziła się przyjąć nas na jedną noc. Nie śpieszyliśmy się zbytnio, gdyż Ola-Biedronka miała do nas dojechać z Zakopanego komunikacją publiczną. Po przepakowaniu plecaków ruszyliśmy na stację kolejki zębatej ,popularnej ZUBACKI, aby nią dojechać do Szczyrbskiego Plesa na spotkanie z Olą, skąd mieliśmy wyruszyć na szlak. Sms-y od niej informowały nas, że już jedzie kolejka elektryczna ,czyli TEZ na spotkanie z nami. Kupiliśmy bilety i pełna konsternacja! Okazało się, że kolejka odjechała, a następna dopiero za godzinę! Więc to Biedronka będzie musiała czekać na nas, a nie odwrotnie - jak przewidywaliśmy. Zamawiamy więc kawę w kafejce dworcowej i myślimy co robić. Może jechać autem do Szczyrbskiego Plesa? Ale chcieliśmy wracać razem z Olą, a bilety już kupione. Wcześniej nasza gosposia informowała nas, że ZUBACKA jeździ co godzinę, a tu taka przykrość. Kolejne sms-y do Oli i znowu szok! Kolejka TEZ zepsuła się i ona czeka na podstawienie zastępczych autobusów, które dowiozą ją do celu podroży. To chyba pierwszy przypadek awarii TEZ! a więc nie jest źle - orzekamy, mimo że przykrych niespodzianek dzisiaj ciąg dalszy. W końcu wsiadamy do ZUBATKI i jedziemy do Szczyrbskiego Plesa. Bilety po 30 SKK, a przejażdżka nią to też swoista atrakcja. Kolejka ciężko sunie po wielkiej stromiźnie, nastromienie linii sięga 15%. Na odcinku 4,8 km pokonuje 427 m wzniesienia! Wyglądając przez okno widzimy chmury i mgły zasłaniające Tatry, więc może nie ma się po co śpieszyć? Docieramy do celu podróży. Na stacji rozglądamy się za Biedronką. Kto na kogo będzie czekał? Ona też miała tutaj dojechać. Wychodzę do toalety i po powrocie kogo widzę? Olę w ramionach Amelki!\nTak więc po tylu perypetiach dojechaliśmy prawie jednocześnie do punktu wyjścia dzisiejszej wycieczki! Po gorących powitaniach, bo w końcu nie widzieliśmy się od kwietnia, ruszamy w kierunku jeziora. Nad Szczyrbskim Plesem rozchodzą się szlaki, my wybieramy ten do Doliny Młynickiej. Tatry ciągle zamglone! Ledwie widać skocznię FIS nad taflą jeziora. Mijamy ośrodek narciarski z kompleksem skoczni, gdzie w 1970r. odbyły się mistrzostwa świata. Bardzo ładny obiekt, szkoda, że nie ma tu Pucharu świata w skokach. Wchodzimy z wygodnego chodnika na leśny szlak. Amelka z Biedronka zostają z tylu, mają przecież tyle do pogadania, jak to kobiety. Idziemy szybko, żeby nadrobić stracony czas.\nJuż po 90 min. stajemy przy wodospadzie Skok opadającym z wysokiego progu skalnego ciągiem kaskad z wysokości ok. 25m. Wodospad piękny, ale gdzież tam mu do naszej Wielkiej Siklawy! Korzystając z bliskości stawu pod Skokiem robimy pierwszą przerwę na posiłek i oczywiście sesję zdjęciową. Po dłuższej chwili wspinamy się na próg skalny, w czym pomaga nam nawet łańcuch. Po chwili intensywnej wspinaczki jesteśmy już nad stawem nad Skokiem. Tutaj dochodzimy do wniosku, że musimy trochę odciążyć Olę, która ma ciężki plecak i zostaje przez to w tyle. Każdy z nas bierze więc coś od niej do swego plecaka. Widok w głąb doliny Młynickiej nie jest zbyt optymistyczny, nadal nisko wisząca mgła zasłania większość szczytów. W dole ledwo majaczy w oddali Szczyrbskie Pleso. Idziemy dalej w głąb doliny na tzw. Zadnią Polanę. Po drodze mijamy małe Wołowe Stawki i zanikające Kozie Stawy. Szlak dalej skręca w lewo, pokonujemy nim zawalony blokami morenowymi próg, w rejonie którego wydarzyła się najtragiczniejsza w Tatrach katastrofa ratownicza - tutaj rozbił się śpieszący z pomocą helikopter TANAP. Po mozolnej wspinaczce po blokach skalnych dochodzimy do Capiego Stawu - najpiękniejszego i największego w dolinie. Zatrzymujemy się tutaj na ostatni postój przed najostrzejszym podejściem. Pogoda się poprawia, mgły opadają powoli odsłaniając nam Grań Baszt z najwyższym Szatanem i z drugiej strony turnie Soliska, a nad stawem pojawia się majestatyczny Szczyrbski Szczyt wyłaniający się z mgły. Po krótkim odpoczynku ruszamy dalej w kierunku przełęczy. Podejście staje się coraz bardziej strome.\nZ trudem łapiemy oddechy. W dole odsłania się Kolisty Staw pokryty taflami lodu! Na szczęście nie trwa to długo i stajemy tuż przed małą szczeliną skalną, zwaną Bystrym Przechodem. Wspinamy się na przełęcz przy pomocy krótkiego łańcucha i zajmujemy kawałek wolnej skały na grani Furkotu. Miejsca na przełęczy jest jak na lekarstwo, wisimy na skrawku skały czując się jak w orlim gnieździe, ale trzeba przecież posiedzieć trochę na najwyższym punkcie dzisiejszej wyprawy, zwłaszcza że widoki jakie nam się ukazały wynagrodziły nam wysiłek. Pod nami z jednej strony Capi Staw i górna część Doliny Młynickiej, a z drugiej Dolina Furkotna z Wyżnim Stawem. Najlepszy jednak widok pojawia się przed nami - to Krywań wyłaniający się z oparów mgły ponad granią Ostrej i Krótkiej! Im dłużej tam siedzieliśmy tym widok na Krywań coraz ładniejszy. Jeszcze nie widzieliśmy go z tej strony, ale on jak zawsze prezentuje się najpiękniej. W końcu to święta góra Słowaków ...i moja też! Cały czas myślimy o wejściu na Furkot, ale pora już mocno popołudniowa, więc rezygnujemy z tego planu. W końcu wyszliśmy na szlak dopiero o 10.45, a droga przed nami jeszcze długa. Zejście Doliną Furkotną przebiega szybko i sprawnie, przerwane posiłkiem nad Wyżnim Stawem Furkotnym. Popołudniowe słońce cudownie przypieka, ślicznie oświetlając szczyt Siodełka. W oczy rzuca się duża ilość dzieci, które znajdują się w ten dzień na szlaku, wycieczki szkolne, czy co? Jeśli w wieku 10 lat zaczynają od wysokości 2314 m, to gdzie zajdą w dorosłym życiu? Jeszcze kilka pamiątkowych zdjęć i idziemy dalej. Za niedługo jesteśmy na rozejściu szlaków powyżej Małych Furkotnych Stawów.\nJest godzina 18. Pogoda zrobiła się już od paru godzin wyśmienita. Postanawiamy więc iść do Chaty na Solisku i dalej na szczyt. Po chwili jesteśmy przy chacie. Jesteśmy sami, pewnie ostatni turyści zjechali ostatnim kursem kolejki krzesełkowej! Widoki na Krywań i Szczyrbskie Pleso są przedniej marki. Plan został wykonany, teraz zostało tylko zejście nad jezioro. Ze spokojem pijemy zimne z pianką. Każdy kto pił w górach po wzmożonym wysiłku wie jak wybornie smakuje. Żałujemy teraz, że nie wzięliśmy śpiworów, bo tutaj moglibyśmy przenocować i podziwiać zachód słońca. Jest tak pięknie, że wpadam na pomysł, aby wyjść na Skrajne Solisko i stamtąd podziwiać zachodzik. Zdążymy jeszcze zejść za widoku z powrotem do schroniska.\nTa decyzja była strzałem w dziesiątkę! Mimo zmęczenia całodniowym wysiłkiem zdążyliśmy na czas na szczyt, a widoki zachodzącego słońca chowającego się za grań Krywania na zawsze pozostaną w moim sercu. To był niezapomniany spektakl, jeden z tych, których zapomnieć nie można! Z jednej strony czerwone niebo nad Krywaniem, a z drugiej panorama w kierunku grani Baszt i Osterwy oświetlonych ostatnimi promieniami słońca! Można zobaczyć to na fotkach w naszej galerii, linki podałem już na www.forum.e-tatry.com Ciężko było powracać po takich boskich widokach, ale niestety trzeba było. Wracamy do chaty jeszcze za widoku, ale dalsze zejście nastąpiło już w półmroku. Schodzimy wzdłuż słupów wyciągu, więc nie jest to zbyt trudne. Zrobiła się noc, minęła godzina 21., ale niebo było gwiaździste, księżyc nam świecił, a my mieliśmy przecież czołówki i latarki! Zejście pod gwiazdami było wesołe i bez większych przeszkód.\nGdy szlak zrobił się kamienisty i mroczny w ciemnym lesie, zboczyliśmy na łąkę i nią doszliśmy do skoczni i do początku szlaku nad Szczyrbskim Plesom. Po 11 godzinach wędrówki wróciliśmy do cywilizacji i ZUBATKą zjechaliśmy na nasz nocleg. Zmęczeni, ale szczęśliwi, że tyle wspaniałych chwil udało nam się przeżyć wspólnie udaliśmy się na spoczynek, przedtem ustalając plan na dzień następny. Już wcześniej zaplanowałem, że będzie to Koprowy Wierch, który podobno słynie ze wspaniałych panoram... Chciałem się o tym przekonać na własne oczy... tylko czy pogoda dopisze tak, jak dzisiejszego dnia?\nNiedziela z samego rana przyniosła wielką niespodziankę! Autorem był Altair, którego poznaliśmy kiedyś na CzerwonychWierchach. Napisał mi zaraz po przebudzeniu, że właśnie wyrusza na Koprowy! Już wcześniej pisał o takiej możliwości na naszym forum, ale nic nie było pewnego do końca. Tak więc on rusza na szlak, a my dopiero się szykujemy do wyjazdu. Szybkie pakowanie i jedziemy znowu do Szczyrbskiego Plesa. Wcześniej odwożę Olę na kolejkę, bo wszyscy nie zmieszczą się do auta! Tym razem obyło się bez przygód i wszyscy razem wyruszamy na szlak w kierunku Doliny Mięguszowieckiej o 8.30. To jest niestety półtora godziny opóźnienia w stosunku do Altaira! Piszę mu o sytuacji, żeby nie śpieszył się zbytnio i gdzieś zaczekał na nas! Droga magistralą do Popradzkiego Plesa mija bardzo szybko. Może tutaj spotkamy Altaira? Niestety nie, ale jesteśmy w kontakcie, komórki ciągle mają zasięg. Pogoda nas nie rozpieszcza, od rana szczyty zamglone i słabo widoczne. Brak słońca nad Popradzkim Stawem czyni to miejsce trochę ponurym, ale turystów nie brakuje, większość wybiera się na Rysy. Wśród nich jest Leszek ze swoją ekipą, jak się później dowiedzieliśmy! Inaczej zapamiętałem to miejsce, ale pory roku i pogoda były inne. Nieopodal schroniska trwają prace budowlane przy jakimś nowym obiekcie. Szlak dookoła stawu jest zamknięty w tym kierunku.\nPo zwiedzeniu Chaty kpt. Moravki udajemy się dalej. Ludzi mnóstwo na szlaku, idziemy w małym zatorze ludzkim, ciężko wyprzedzać, a przecież Altair gdzieś tam z przodu! Obchodzimy Kopę Popradzką, ścieżka wznosi się coraz wyżej, ukazuje nam się Wołowiec Mięguszowiecki, a z tyłu widać zakosy na Osterwę. Mijamy rozstaje szlaków na Rysy i Koprowy i obok małych Hińczowych Stawów wznosimy się coraz wyżej. Im dalej idziemy, tym pogoda robi się lepsza, pokazuje nam się Grań Baszt, tym razem z drugiej strony. Jeszcze trochę wysiłku i jesteśmy nad Wielkim Hińczowym Stawem. To chyba złe określenie, to przecież morze jest! Od tej pory staw będę zaliczał do tych najpiękniejszych w Tatrach. Im bliżej południa, tym pogoda robi się coraz lepsza. Spełniło się moje kolejne marzenie, zobaczyłem Mięguszowieckie od drugiej strony. Nad stawem znowu spotykamy mnóstwo dzieci, czyżby kolejne wycieczki szkolne? Niestety Altaira też tutaj juz nie było! Robimy postój, jest przecież tutaj tak cudnie! Staram się złapać zasięg i wysłać wiadomość do Altaira. Udaje się! Pora zrobić kolejne grupowe fotki. Gdy wszyscy wypoczęli ruszamy dalej. Podejście na Koprową Przełęcz jest strome i żmudne, ale zakosy są dobrze poprowadzone, takie przyjazne, i szybko osiągamy siodło. Po drodze odsłania nam się uroczy Mały Hińczowy Staw. Warto było włożyć ten wysiłek. W końcu odsłoniły się Rysy w całej okazałości, a w dole olbrzymie morze, zwane Wielkim Hińczowym Stawem. Na południu poszarpana Grań Baszt, na północy kolosy Mięguszowieckie z ludźmi widocznymi na Przełęczy pod Chłopkiem, a na zachodzie Dolina Hlińska, którą planujemy zejść. Niestety Altaira wciąż nie ma. Myśle, że się już nie spotkamy dziś na szlaku. Idziemy granią na szczyt Koprowego Wierchu... Mijamy kolejną turniczkę i naszym oczom ukazuje się Altair, czyli Piotrek w całej okazałości!! Radość była wielka, bo spotkanie dość nieoczekiwane. Okazuje się, że czeka na nas tutaj 1,5 godziny i zdążył już być na szczycie. Prosimy go, żeby zaczekał na Przełęczy Koprowej, a sami szybko zdobywamy szczyt.\nKolejny cel w tym roku zdobyty! Wszyscy są bardzo szczęśliwi. Dla niektórych to najwyższy szczyt w górach. Na wierzchołku jest mało miejsca i trzeba uważać! Podejście przypomina trochę to na Krywań. Widoki rzeczywiście przepyszne! Na północy Tatry polskie ze Szpiglasem i Orlą Percią, a na pd-zach. mur Hrubego, zaś ponad nim niezatapialny Krywań. W dole Dolina Piarżysta i śliczne Ciemnosmreczyńskie Stawy. Po chwili oczekiwania kolejna nagroda: odsłania się w końcu długo oczekiwana majestatyczna Vysoka, a wraz z nią Ganek, Kończysta i Tępa. A więc panorama dookoła pełna. Altair później też przyzna, że warto było czekać, bo dopiero wtedy przejrzystość zrobiła się dobra i pokazały się wszystkie szczyty. Kilka pamiątkowych fotek i wracamy na przełęcz do Piotrka, który upolował kilka wspaniałych ujęć. Jest godzina 15., pogoda dopisuje, chcemy schodzić Doliną Koprową, bardzo długą, ale będzie fajnie obejść Mur Hrubego. Altair trochę się martwi, czy złapiemy później połączenie do Szczyrbskiego Plesa, ale tu go zaskakuję, bo zamówiłem wcześniej busa, który ma po nas przyjechać do wylotu doliny. Robimy jeszcze wspólne pamiątkowe zdjęcie, które można oglądać na forum i schodzimy doliną Hlińską w dół. Widoczki na Mur Hrubego, Pośredni Wierszyk i Koprowy są bardzo ciekawe. Czas szybko płynie na miłej rozmowie z człowiekiem, który góry zna jak mało kto. To nasze drugie spotkanie i mam nadzieję, że będą następne, bo świetny z niego kompan w góry. Dochodzimy do Doliny Koprowej. Przed nami piękny widok na Liptowską Kopę. Za radą Altaira podchodzimy do góry ku wejściu do Doliny Piarzystej. Roztacza się stamtąd oryginalny widok na Ciemnosmreczyńską Siklawę i w kierunku przełęczy Zawory. Czas upływa jednak nieubłaganie, więc pora wracać. Posilamy się i szybki tempem schodzimy na dół wzdłuż doliny. Po jakimś czasie dochodzimy do asfaltu, który doprowadzi nas do Podbanskiej. Słoneczko przygrzewa jeszcze mocniej, że aż żal wracać. Cały czas wypatrujemy Krywania za plecami i w końcu pojawia się w pełnej krasie. Jego uroda w ostatnich promieniach słońca jeszcze się pogłębia. Wszyscy szybkim tempem schodzimy coraz niżej. W pewnym momencie zatrzymuje się z Amelką przy ławeczkach i drogowskazie. Czytam: Kmetov vodopad - 3 min., więc idziemy zobaczyć, do nocy przecież jeszcze daleko.\nPo chwili odkrywamy przecudnej urody miejsce, olbrzymi 3-kaskadowy wodospad spadający z wysokości około 50 m. Według mapy musi to być Niżnia Niewcyrska Siklawa, zrobili tam dojście! Podziwiając do końca drogi przepiękny Krywań dochodzimy do kolejnego rozejścia szlaków.\nRezygnujemy ze skrótu do Trzech Studniczek, gdyż szlak jest zawalony świeżymi wiatrołomami. Schodzimy więc na parking do Podbanskiej, gdzie czeka już na nas taxi-bus, wcześniej przywołany telefonicznie. Już po zmroku dojeżdżamy do punktu wyjścia - Szczyrbskiego Plesa. Kolejna 11-godzinna wędrówka dobiegła końca...\nOdczuwamy trudy dwudniowej eskapady, ale radość jest wielka. Znowu poznaliśmy kolejne pikne miejsca słowackich Tatr, poznaliśmy lepiej naszych nowych przyjaciół z GG: Altaira i Biedronkę. Wszyscy byli bardzo dzielni, na czele z Karoliną, dla której był to dziewiczy rejs po Tatrach! Na parkingu w Szczyrbskim Plesie czeka nas jeszcze jedna niespodzianka! Na obrzeżu parkingu pasie się piękna, dorodna łania, która bez żadnego strachu chętnie pozuje do fotek. Tutaj nadszedł czas pożegnań. Altair zabierając przy okazji Biedronkę odjechał w kierunku Zakopanego. Cóż to było za miłe spotkanie, już drugie w Tatrach w tym roku... Ja ze swoim gorlickim oddziałem GG zjedliśmy jeszcze pyszny obiad w przytulnej restauracji Furkotna i także wyruszyliśmy w kierunku domu. Do następnej wyprawy... Góry są tak piękne, że nie trzeba chyba nikogo zapraszać!\nKto: Amelka, Biedronka, Karolina, Arash, Kris, Marcogor i gościnnie Altair


Burza zalała Gdańsk. Ulice zamieniły się w rwące potoki - TVN Meteo\n24 sierpnia 2011, 13:43\nBurza zalała Gdańsk. Ulice zamieniły się w rwące potoki\nBurza i gradobicie w Gdańsku - Orunia Górna\nNad Polską przechodzi front atmosferyczny, który wyjątkowo silnie uderza w miasta północnej Polski. Silne błyskawice, ulewny deszcz i porywisty wiatr przeszły w południe nad Gdańskiem. Relacje z mokrego Gdańska przesyłają nam Reporterzy 24.\nW Gdańsku około południa spadło 30 l/m kw. Takiej ilości wody nie przyjmowały studzienki kanalizacyjne, dlatego jezdnie szybko zamieniały się w rwące potoki.\nSamochody z trudem przejeżdżają przez ulice, które zamieniły się w rwące potoki.\nZdjęcia ze stolicy Trójmiasta przesłał Wojtek na Kontakt 24:\nZalane ulice są efektem intensywnych opadów deszczu, które sfilmował Reporter 24. - Nad Gdańskiem dziesiątki wyładowań atmosferycznych, intensywna burza rozwinęła się około 11:00 - pisze Olek, autor filmu.\nO tym jak idzie front i gdzie przyniesie ze sobą burze, czytaj tutaj.\nAutor: mm//aq / Źródło: Kontakt 24


COVID straszy, igrzyska w Tokio wkrótce startują - Trójka - polskieradio.pl\nJuż w piątek, 23 lipca, o godz. 13 mają oficjalnie rozpocząć się Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Jednak wg doniesień japońskiej prasy impreza może zostać odwołana nawet kilka godzin przed jej rozpoczęciem, jeżeli sytuacja pandemiczna będzie tego wymagać. Jaka jest atmosfera w Tokio? Jak wyglądają przygotowania do ceremonii otwarcia?\nTokio - luty 2021 rokFoto: Karolis Kavolelis/Shutterstock.com\nPowodem do niepokoju dla organizatorów jest nieszczelna "bańka covidowa": wciąż bowiem pojawiają się doniesienia o kolejnych zakażeniach koronawirusem w wiosce olimpijskiej. Jednak, jak donosi Dariusz Urbanowicz, korespondent Trójki w Tokio, wszyscy przyjmują, że igrzyska się odbędą. – Dopóki nie będzie ostatecznej decyzji o odwołaniu, działamy tak, jakby miały się odbyć – tłumaczy.\n05:48 TROJKA Pora na Trojke 2021_07_22 08-21-04.mp3 Jutro startują Igrzyska Olimpijskie w Tokio (Pora na Trójkę)\n– Nie jest tak źle, jak się obawialiśmy. Czekamy na upłynięcie terminu dwóch tygodni: wtedy będziemy mogli korzystać z tokijskiego metra i transportu, więc będzie łatwiej się przemieszczać, komunikować – odpowiada Trójkowy dziennikarz na pytanie o obostrzenia dla dziennikarzy i zawodników. – To już kwestia kilku dni – dodaje.\nDariusz Urbanowicz widział próbę ceremonii otwarcia i jest nią podekscytowany, chociaż nie może zdradzić wielu szczegółów: – Uważam, że jest naprawdę poruszająca. Artystyczny fragment przepełniony jest tańcem, symboliką, pełen odniesień do historii i kultury Japonii – opisuje. – Mogę też zdradzić, że na ceremonii otwarcia pojawi się cesarz Japonii Naruhito. Oczywiście będzie także prezes MKOl dr Thomas Bach – wylicza.\nWszyscy czekają na rozpoczęcie sportowej rywalizacji. – W piątek na arenach pojawią się pierwsi Polacy: odbędą się kwalifikacje w łucznictwie, w których wystąpi m.in. Sławomir Napłoszek, który po 30 latach wraca na igrzyska! – opowiada Dariusz Urbanowicz. – Sobota zapowiada się fascynująco: turniej koszykarzy 3x3 i Polacy jako medaliści Mistrzostw Świata należą do faworytów. Także turniej szermierczy, gdzie występują Polki. Trzymamy kciuki!\nZobacz więcej na temat: STYL ŻYCIA igrzyska olimpijskie Tokio 2020 Dariusz Urbanowicz Piotr Firan SPORT Trójka\nOstatnia aktualizacja: 05.03.2021 02:15\nLeszek Blanik jest bodaj najbardziej utytułowanym gimnastykiem sportowym w Polsce: na koncie ma złoty i brązowy medal olimpijski, złoto i dwa srebra mistrzostw świata, złoto, srebro i brąz mistrzostw Europy. Jak była jego droga na sportowe szczyty, co robi dziś?\nLeszek Blanik na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie w 2008 roku zdobył złoty medalFoto: JACEK KOSTRZEWSKI/PAP\nJest Ślązakiem z krwi i kości, z czego jest dumny. Jednak już od wielu lat mieszka w Gdańsku i z równą dumą mówi o sobie "gdańszczanin". – Zostałem tu bardzo ciepło przyjęty, to region otwarty na innych ludzi. I cieszę się, że mogę tu mieszkać – mówi.\n115:31 2021_03_05 00_05_01_PR3_Trojka_Pod_Ksiezycem.mp3 Leszek Blanik (Trójka Pod Księżycem)\n– Początki były rodzinne: ojciec uprawiał najpierw boks, potem piłkę nożną, interesował się sportem. Mój brat, starszy o pięć lat Darek, biegał, grał w piłkę. Było wiele fascynacji: piłka nożna oczywiście, siatkówka – wspomina Leszek Blanik. – A gimnastyka była trochę z przypadku: oglądałem walki zapaśników i judoków na igrzyskach olimpijskich w Meksyku, którzy po wygranej walce robili salto w przód lub tył. I sam ćwiczyłem takie salta w domu, na łóżku – opowiada.\n– Pewnego dnia pokazałem takie salto ojcu. Następnego dnia zaprowadził mnie do klubu. A Radlin to miasto z wielkim tradycjami gimnastycznymi, więc można powiedzieć, że nie było z tym problemu – śmieje się mistrz olimpijski. – I tak już zostało. Sport nigdy nie był dla mnie przygodą: był ciężką pracą, którą trzeba wykonać, żeby odnieść wymarzony sukces – tłumaczy.\nIgrzysta Olimpijskie Pekin 2008 – Leszek Blanik/YouTube belu13\n– Mój ojciec wyznawał maksymę, że jeżeli coś robisz, to rób to dobrze. I naszym wspólnym marzeniem od początku było, by być tym kimś wyjątkowym, by uczestniczyć w olimpiadzie. To był mój cel sportowy – wspomina Leszek Blanik. – I Sydney, moje pierwsze igrzyska, to było przekroczenie kilku granic: coś szalonego, wyjątkowego, spełnienie marzeń. Tamten medal wspominam chyba bardziej, niż ten z Pekinu – opowiada.\nGość: Leszek Blanik (gimnastyk sportowy, mistrz olimpijski, mistrz świata i mistrz Europy, poseł na Sejm VII kadencji)\nZobacz więcej na temat: SPORT gimnastyka sportowa STYL ŻYCIA igrzyska olimpijskie Krzysztof Łoniewski Trójka\nOstatnia aktualizacja: 23.07.2021 09:00\nIgrzyska olimpijskie w TokioFoto: PAP/EPA/VALDRIN XHEMAJ\nDodatkowe wymogi dotyczą już okresu przed udaniem się do Kraju Kwitnącej Wiśni. Do wypełnienia było sporo formularzy, każdy musiał opracować m.in. tzw. Plan Aktywności z wykazem miejsc, w których będzie przebywał w ciągu pierwszych 14 dni pobytu w Japonii.\nWybór lokalizacji był mocno ograniczony. Konieczne jest także ściągnięcie dwóch aplikacji na telefon, które będą służyć do monitorowania stanu zdrowia, miejsca pobytu oraz potencjalnego grona bliskich kontaktów. Wszystkie osoby akredytowane zaś muszą wykonać dwa testy na obecność koronawirusa - pierwszy w ciągu 96 godzin przed wylotem, a drugi w ciągu 72 godzin. Po wylądowaniu zostaną poddani kolejnemu.\nMiejsce testów na COVID-19 dla przedstawicieli mediów na igrzyskach w Tokio\nPrzestrzeganie zasad higieny oraz ograniczanie styczności z innymi to absolutna podstawa. Uczestników zbliżających się zmagań olimpijskich czeka funkcjonowanie w swoistej "bańce". Zawodnicy mają zaś spędzać czas tylko z osobami, które znalazły się na podanej przez nich wcześniej liście regularnych kontaktów. Nie będą mogli też zasiadać na trybunach podczas rywalizacji w innych dyscyplinach, ale będą mogli pojawić się na występach w ich sporcie. Wówczas muszą nosić maseczkę oraz mają unikać krzyków, dopingowania i śpiewania.\nKorzystanie ze stołówki w wiosce olimpijskiej również będzie przystosowane do zasad bezpieczeństwa - konieczne będzie zachowanie dystansu, posiłek należy spożyć możliwie szybko i wprowadzona zostanie opcja "na wynos".\nZobacz więcej na temat: igrzyska olimpijskie Tokio 2020 SPORT igrzyska koronawirus


Mats Hummels dołączył do akcji ,,Wspólny cel'' i odda część swoich zarobków na cele charytatywne Piłka nożna - Sport.pl\nPiotr Majchrzak 17.08.2017 22:13\nMats Hummels dołączył do Juana Maty z Manchesteru United, który kilka tygodni temu wszedł do akcji ,, Wspólny cel'' i przekaże jeden procent swoich zarobów na cele charytatywne. ,,Common Goal'' to organizacja, która wspiera sportowe inicjatywy dla osób, które zmagają się z trudniejsza sytuacją finansową.\nPierwszym znanym piłkarzem, który dołączył do akcji był niedawno Juan Mata z Manchesteru United. To bardzo ciekawy projekt, który angażuje sportowców w pomoc osobom, którym życie nie ułożyło się najlepiej. W zestawieniu ze zdarzeniami, w których kluby przekraczają kolejne granice rozsądku i sprowadzają piłkarzy za setki milionów euro, jest to bardzo interesująca inicjatywa pokazująca, że nie wszyscy piłkarze oderwali się od ziemi.\n- Jest to szansa na to, by futbol pomógł naprawiać świat, a ja chcę być tego częścią. Czuję, że możemy robić więcej, by połączyć rosnące zarobki piłkarzy ze szczytnym celem. Zbudujemy most między piłką nożną, a społecznymi problemami na całym świecie - mówi Hummels.\n- Wydaje mi się, że moglibyśmy zrobić więcej, by lepiej wykorzystać rosnących pieniędze w futbolu. To właśnie zainteresowało mnie w „Common Goal”. Wzywam więc wszystkich sportowców. Dołączcie do mnie oraz Juana i wejdźmy na wyższy poziom pomocy – dodał Hummels.