Kiedy Wielka Brytania rządziła światem\n2010.09.08 / Adam Dąbrowski\nMogą kojarzyć się z ponurymi domami i dymiącymi kominami, ale były to złote czasy Imperium. To wtedy – na chwilę – małe wyspy na skraju Europy stały się centrum świata. Wszystko zaczęło się 173 lata temu, gdy na brytyjskim tronie zasiadła filigranowa osiemnastolatka – królowa Wiktoria.\nKoronacja była prawdziwą tragedią. Odbywała się w pośpiechu. Nie przeprowadzono prób, więc zdenerwowana Wiktoria co chwilę pytała, co ma robić. Arcybiskup Cantenbury nakładał kobiecie pierścień na zły palec, powodując bolesne zadrapanie. Jeden z sędziwych baronów potknął się podczas składania hołdu monarchini i stoczył ze schodów.\nPoczątki ery wiktoriańskiej nie były więc spektakularne. Przez większą część XX wieku mieszkańcy Wielkiej Brytanii wspominali ją z niechęcią. W latach sześćdziesiątych oddali nawet jedno z największych arcydzieł ówczesnego malarstwa – Ostatni sen Artura w Avalonie pędzla Edwarda Burn-Jonesa – do muzeum narodowego w… Puerto Rico. Ale dziś się to zmienia. Powstają nowe książki i filmy, a na uniwersytetach kierunki zajmujące się tą epoką. I choć wehikuł czasu – marzenie jednego z najwybitniejszych pisarzy epoki Herberta Georga Wellsa – wciąż nie istnieje, mieszkańcy Wysp coraz częściej wyruszają w podróż do epoki pary, elektryczności i gorsetów.\n„Jesteś Brytyjczykiem, a to tak, jakbyś wygrał los na loterii” ‒ mówił Cecil Rhodes, brytyjski polityk. Przekonanie, że Brytyjczycy są awangardą, narodem wybranym przez Boga w celu niesienia światu postępu było w owym czasie powszechne. Centrum Londynu uderzało bogactwem i nowoczesnością. Na ulicach pojawiły się krawężniki i oświetlenie. Pierwsze na świecie metro rozwiązało piętrzące się już wtedy problemy komunikacyjne stolicy. Klasa średnia miała coraz więcej pieniędzy. Przepuszczała je więc w teatrach, kabaretach i coraz bardziej ekskluzywnych sklepach. To właśnie na Kensington High Street czy na Regent's Street narodził się dzisiejszy konsumpcjonizm. Niezaspokojony głód nowości sprawił, że zaczęły powstawać gigantyczne domy handlowe. Pomiędzy piętrami można było przemieszczać się pierwszymi windami. Na początku ich operatorzy byli wyposażeni w sole cucące – przecież nie wszyscy klienci byli przygotowani na tak ekstremalne doznania.\nW czasach królowej Wiktorii świat nagle się skurczył – był na wyciągnięcie ręki (o ile ręka ta ściskała odrobinę gotówki). Po spróbowaniu smakołyków z Indii i kupieniu dywanu z Dalekiego Wschodu można było się wybrać do oszałamiającego Muzeum Alberta i Wiktorii, gdzie przed oczami zwiedzających rozciągały się dobra z całego Imperium, które w owych czasach obejmowało ziemie od Nepalu po Kanadę. Podróże trwały znacznie krócej – pejzaż Wysp błyskawicznie poprzecinały tory kolejowe. W 1845 roku ich łączna długość wynosiła niespełna dwa i pół tysiąca mil. Pół wieku później – dziewięć razy tyle. Wiadukty i tunele budowane przez wiktoriańskich inżynierów służą Brytyjczykom do dziś, podobnie jak tysiące stacji rozsianych po całym kraju. Podczas swej pierwszej podróży pociągiem sędziwy już w owym czasie malarz Joseph M.W. Turner nie potrafił powstrzymać entuzjazmu: skakał i tańczył po całym przedziale. Potem poświęcił nowemu wynalazkowi jeden ze swoich najsłynniejszych obrazów Deszcz, para, szybkość, na którym pociąg pewnie mknie przez rozmazany, płynny i gwałtownie zmieniający się świat.\nMieszkańcy niewielkich wysp na skraju Europy zdawali sobie sprawę, że są one centrum rewolucji kulturowej. „Niewątpliwie żyjemy w czasach cudownych przemian” – mówił z dumą małżonek Wiktorii, książę Albert. Ich tempo był zawrotne. Największe odległości unieważniane były przez dwa wiekopomne wynalazki: telegraf i telefon. Aparat fotograficzny zatrzymywał czas, żarówka odpędzała ciemności. A w Hyde Parku stanął kryształowy pałac. Jego budowa trwała zaledwie dziewięć miesięcy. Powstał ze szkła i stali. Ze swoimi rozmiarami – powierzchnia wystawowa liczyła niemal 100 tys. metrów kwadratowych – był pierwszym cudem świata wieku pary. A w środku? „Dzieła przemysłu wszystkich narodów!” – chełpili się organizatorzy Wielkiej Wystawy z 1851 roku, wydarzenia, na którego potrzeby Crystal Palace został wzniesiony. Wydarzenia, które przyciągnęło jedną czwartą mieszkańców kraju. Zobaczyć tu było można ponad 14 tys. eksponatów: mikroskop, latarnię morską naturalnych rozmiarów, największy na świecie diament i dalekiego przodka samochodów – powóz wprawiany w ruch za pomocą wielkiego latawca. „Chyba tylko magia mogła zebrać tu całe to bogactwo pochodzące ze wszystkich krańców świata” – wspominała z zachwytem pisarka Charlotte Bronte. Oczywiście, nie wszystkie zaprezentowane tu wynalazki się przyjęły. Wśród eksponatów było na przykład wyjęte jakby z opowieści o Wallacie i Gromicie łóżko, które rano przechylało się automatycznie do pionu i wrzucało jego właściciela do wanny. Mimo to wystawa była pokazem triumfu i potęgi Wielkiej Brytanii. Skraplała cały optymizm i energię epoki wiktoriańskiej, która niczym Turnerowski pociąg parła wytrwale ku przyszłości.\nAle nie wszyscy podzielali optymizm Turnera i księcia Alberta. Bo całkiem niedaleko od świata kryształowych pałaców żyli ci mieszkańcy Wysp, którzy wyciągnęli mniej szczęśliwe losy. „Miasto z czerwonej cegły, a raczej z cegły, która mogłaby być czerwona, gdyby dym i popiół pozwoliły na to. Było to miasto maszyn i wysokich kominów, z których nieskończone węże dymu kłębiły się ciągle i nieustannie, a nigdy rozplątać się nie mogły” ‒ pisał Charles Dickens w Ciężkich czasach. Opis ten pasuje do wielu wiktoriańskich miast. Do Manchesteru z niekończącymi się uliczkami okopconych dymem domów, do Sheffield – światowej stolicy stali, i do Londynu, który w owym czasie rozpadł się na dwie części. Na zachodzie mieszkali klienci Harrodsa i smakosze owoców morza. Wschodnie dzielnice zamieszkiwała biedota – głównie przybysze z terenów wiejskich. Co zastawali, gdy przybyli już na miejsce? Mówi nam o tym głośny w owym czasie raport parlamentarny posła Edwina Chadwicka. Przede wszystkim – ciasne izby domów, których było zdecydowanie za mało, by pomieścić potężną falę imigracji. Śmieci gnijące na ulicach. Wodę niezdatną do picia. Choroby i zatrucia. „Rocznie z powodu brudu i złej jakości powietrza ginie więcej ludzi niż podczas jakiejkolwiek wojny, którą w naszych czasach prowadziła Wielka Brytania” – ostrzegał Chadwick i dodawał, że miejsce każdej przedwcześnie zmarłej osoby szybko zajmuje następna – bo rozrodczość w slumsach była nie do opanowania. Najgorzej było w Londynie, ale większość innych miast doby rewolucji przemysłowej nie odstawała w tym wypadku od stolicy. Lekarz odwiedzający biedną dzielnicę Manchesteru z przerażeniem odkrył, że z jednej toalety korzystało 380 osób.\nMathew Crabtree rozpoczął pracę w fabryce w wieku ośmiu lat. Gdy roboty było mniej, pracował 11 godzin. Kiedy trzeba było się przyłożyć, stał przy swojej maszynie od piątej rano do dziewiątej wieczorem. Mieszkał dwie mile od miejsca pracy, ale zwykle zdążył na czas. W przypadku spóźnienia był bowiem bity. Zresztą kary cielesne wymierzano nawet za najmniejsze przewinienia. Mathew opowiadał, że krzyki i płacz nie ustawały w warsztacie ani na moment. W końcu rozlegał się gwizdek. Chłopak wracał do domu, do rodziców. Jadł kolację (o ile była) i szedł spać. Mathew Crabtree był jednym z wielu. Głodowe pensje robotników sprawiały, że rodziny z klasy robotniczej nie mogłyby się utrzymać bez dodatkowych pieniędzy przynoszonych do domu przez latorośle. Prawdę mówiąc, chłopak mógł trafić gorzej. Gdyby, jak tysiącom dzieci w całej Wielkiej Brytanii, przyszło mu czyścić kominy, mógł złamać sobie kark albo udusić się czadem.\nGłód i niewygody stłoczonych w nieludzkich warunkach mas nieznających się nawzajem ludzi sprawiały, że w miastach dramatycznie rosła przestępczość. Polskie słowo chuligan pochodzi najprawdopodobniej od imienia Houlihan, należącego do irlandzkiego opryszka grasującego w owym czasie po londyńskiej dzielnicy Southwark. Zaniepokojenie szerzącymi się w całym kraju zabójstwami, gwałtami i kradzieżami wyrażała nawet królowa Wiktoria. Trzeba było coś z tym zrobić. Jeszcze w 1829 roku rząd wprowadził na ulice Londynu policjantów – znanych dziś jako bobbies. Na początku nazywano ich peelers (od nazwiska Roberta Peela – ówczesnego ministra spraw wewnętrznych), ale już wtedy ubrani byli w charakterystyczne mundury i czapki. W latach pięćdziesiątych XIX wieku komisariat był już w każdym większym mieście. Ale nawet bobbies nie mogli powstrzymać mordercy z Whitechapel, szerzej znanego jako Kuba Rozpruwacz. W 1888 roku na wschodzie Londynu zaczęto odkrywać ofiary brutalnych mordów na prostytutkach. Zabójca czuł się bardzo pewnie. Był nawet na tyle bezczelny, że wysłał list do przywódcy komitetu obywatelskiego, który codziennie patrolował ulice dzielnicy Whitechapel. Do przesyłki dodał niewielkie pudełeczko z makabryczną zawartością – połową ludzkiej nerki. Jak twierdził, drugą zjadł. Miejsce nadania: „Piekło” – widniało na kopercie. Zbrodniarza nigdy nie złapano. Na nic codzienne patrole i niekończące się domysły mieszkańców. Czy to masoneria? Może ktoś z policji? To z pewnością Żydzi! A może ktoś, kto w tak makabryczny sposób chce wykazać bezradność funkcjonariuszy? Na nic zdały się nowatorskie metody prowadzenia śledztwa. Scotland Yard po raz pierwszy sprowadził na jego potrzeby specjalnie szkolone psy. Wkrótce z nich zrezygnował, ponieważ karma okazała się zbyt droga, a nosy ogarów nic nie wywąchały. Tajemnicę swojej tożsamości Kuba Rozpruwacz wziął ze sobą do grobu. Historyk Paul Begg napisał potem, że dla przedstawicieli wyższych klas był on ucieleśnieniem wszystkich obaw, jakie wiązali z gwałtowną, zdemoralizowaną i brudną masą ludzi czających się w ciemnych zakamarkach East Endu.\n„Jedyną rzeczą, jaką kobieta może zrobić dla zapewnienia sobie przyzwoitego bytu – to być dobrą dla takiego mężczyzny, którego stać na to, żeby był dla niej dobry” ‒ napisał George Bernard Shaw w Profesji pani Warren. Dziewczyna z rozpuszczonymi włosami – zapewne prostytutka – gwałtownie podnosi się z kolan swojego bogatego kochanka. Do pokoju wpada promień światła. Na fortepianie leżą wciąż otwarte nuty piosenki, którą para jeszcze przed chwilą śpiewała – Often in the Still Night opowiada o utraconej niewinności. Zegar pokazuje już niemal południe; czasu na zejście ze złej drogi zostało więc niewiele. Pod stołem złowroga przepowiednia: tłusty kot poluje na swoją ofiarę – niewielką myszkę. Awakening Conscience (Budzące się sumienie) – obraz namalowany w 1853 roku przez Williama Holmana Hunta – mógłby stać się symbolem wiktoriańskiej hipokryzji w sprawach seksu. Bo życie w XIX-wiecznej Anglii to życie podwójne. Na pierwszym planie była rodzina, czystość i cnota; na drugim – częste wizyty w burdelu. Prostytucja na ulicach wiktoriańskiego Londynu była powszechna. Gdy po Wiośnie Ludów na Wyspy przybywali imigranci z kontynentu, zwracali uwagę na przepych miasta, ale też na liczbę kobiet pracujących na ulicy. Dostojewski wspominał z przerażeniem tłumy dwunastolatek sprzedających swe wdzięki na Haymarket. W samej stolicy na życie zarabiało w ten sposób niemal 100 tys. kobiet. To nie przypadek, że pod koniec Dickensowskiego Olivera Twista tytułowy bohater schodzi na drugi plan, a nasza uwaga skupia się na Nancy – upadłej dziewczynie o złotym sercu. Przeciwko sytuacji kobiet protestował też dramaturg G.B. Shaw, pisząc swoją Profesję pani Warren. Wiktoriańscy gentelmani nie byli przygotowani na coś tak wulgarnego – cenzura teatralna przezornie zakazała więc publicznego wystawiania sztuki.\nPrawo nie stało po stronie kobiet. O tym, by głosowały, nie mogło być mowy. Parlament przyjął ustawę, która pozwalała na natychmiastowe uzyskanie rozwodu w przypadku, gdy małżonce udowodniono niewierność. Kiedy zaś winny był mąż, to już nie wystarczało. Wprawdzie pod koniec lat pięćdziesiątych XIX wieku rozwody stały się legalne, ale niewiele kobiet się na nie decydowało. Powód? Po rozstaniu całość majątku – włącznie z posagiem – zagarniał małżonek. Panowie nie musieli się też przejmować dziećmi z nieprawego łoża. Ustawa z 1834 roku zwalniała ich z obowiązku płacenia alimentów. Tradycyjne małżeństwo wiktoriańskie opierało się na uświęconej tradycją dominacji mężczyzny – męża i ojca. Ideałem dla kobiety była rola domowego anioła. W końcu, jak przekonywał socjolog Herbert Spencer, kobieta jest po prostu nierozwiniętym do końca mężczyzną. Instynkt seksualny? To głównie domena mężczyzn – twierdził doktor Harry Campbell w swoim monumentalnym dziele Fizjologiczne i patologiczne różnice sytemu nerwowego mężczyzn i kobiet. Wybitny krytyk sztuki John Ruskin dodawał zaś, że umysł niewiasty ma ograniczoną pojemność. Edukację trzeba mu więc dawkować oszczędnie. Przecież jeśli zapełni go greka czy łacina, nie starczy już miejsca na umiejętności naprawdę kobietom niezbędne: szycie, sprzątanie i gotowanie. Jeśli już kobieta – wbrew podobnym głosom – ukończyła szkoły, dalsza droga nie była łatwa. Charlotte Bronte wspomina w jednym ze swoich listów, że wybór był bardzo zawężony i sprowadzał się do kilku opcji: guwernantka, nauczycielka, pokojówka. Zawsze pozostawała też fabryka.\nSamotne matki, żyjące na skraju ubóstwa i poddane codziennemu ostracyzmowi, bardzo często decydowały się na samobójstwo. Szerokim echem odbiła się historia Mary Furley opisana przez dziennik „The Times”. W 1844 roku czterdziestoletnia kobieta rzuciła się z jednego z mostów nad Regent’s Canal. W ramionach trzymała półtoraroczne dziecko. Furley mieszkała w przytułku, gdzie regularnie ją maltretowano. Pewnego dnia zabrała dziecko i uciekła. Chciała zarabiać na życie, szyjąc ubrania. Gdy zrozumiała, że nie będzie w stanie się w ten sposób utrzymać, zdecydowała, że woli odebrać sobie życie, niż wrócić do przytułku. Kobietę odratowano, ale dziecko zginęło. Mimo głośnych protestów mediów Furley skończyła na szubienicy. Była jedną z wielu. „Times” publikował nawet specjalną rubrykę Found Drowned dokumentującą przypadki kobiet – głównie prostytutek – rzucających się z mostów.\nPodczas gdy Anglicy robili zakupy i oglądali cuda techniki, na Półwyspie Appenińskim spiskowali karbonariusze. Gdy po drugiej stronie kanału La Manche eksplodował impresjonizm, na Wyspach tworzyli prerafaelici zapatrzeni w jasne kolory renesansu. Wrzały ulice Berlina, Wiednia i Paryża. Na ulice Londynu rewolucja nie dotarła. Wiktoriańską Anglię spowijała otulina oddzielająca ją od burzliwych wydarzeń reszty Europy. Rytuału picia herbaty o piątej nie mąciły niepokoje społeczne znane z innych zakątków Starego Kontynentu.\tTen spokój Brytyjczycy zawdzięczali swej gotowości do reformowania kraju. Sytuacja kobiet z wolna się poprawiała. W latach pięćdziesiątych wywalczyły one prawo do zabezpieczenia finansowego w przypadku rozpadu małżeństwa. Po interwencji posła i filozofa Johna Stuarta Milla dostały też prawo głosu w wyborach lokalnych. Dzieci od pracy w kopalniach i kominach wybawiła szkoła. Parlament z wolna ograniczał czas pracy, po raz pierwszy w historii fundując wielu Brytyjczykom wakacje z prawdziwego zdarzenia. Wiek XIX bowiem to wiek filantropów i idealistycznych reformatorów, takich jak wspomniany już Edwin Chadwick czy lord Shaftesbury. Era wiktoriańska była złota również dlatego, że tak wielu żyjących ówcześnie ludzi zdawało sobie sprawę z jej ciemnych stron. To prawda, reformy były często powolne i niewystarczające. Kobiety na pełnię praw wyborczych musiały czekać jeszcze długo – do końca I wojny światowej. Ale zmiany wystarczały, by upuścić parę społecznego niezadowolenia. Anglia, którą królowa Wiktoria widziała, po raz pierwszy wychodząc w koronie na balkon Buckhingam Palace, bardzo różniła się od tej z przełomu wieków.\nWiktoria umarła 22 stycznia 1901 roku. Dla Brytyjczyków był to koniec świata, bo niewielu pamiętało go bez królowej. Życie bez niej wydawało się niemożliwe. A jednak żyć trzeba było. Nad Europą zbierały się już ciemne chmury, a XIX-wieczny optymizm i wiara w postęp miały być wystawione na ciężką próbę. Gdy wiktoriańska lokomotywa zmierzała ku końcowej stacji, Niemcy i Włochy były już zjednoczone, a Ameryka – niegdyś angielska kolonia – powoli doganiała Imperium. Indyjska „perła w koronie” śniła sny o niepodległości. Rosyjscy rewolucjoniści czytali napisany w bibliotece British Museum Kapitał. A Wiktoria umierała w ramionach swego prawnuka Wilhelma II – jednego z tych, którzy utopią XX wiek w morzu krwi.\nartyści londyn kultura Fawley Court aktualności takie czasy rozmowa czas na relaks tragedia smoleńska czas na wyspie arteria co się dzieje reprezentacja Listy do redakcji Powieść WYSPA english page felieton co się dzieje? podróże sport\nPolsport |nagrobek granitowy wodzisław | pierścienie nierdzewne | masaż gdańsk | pellet Pszów | profile specjalne\nzespół muzyczny rybnik | śruby nierdzewne | prawo pracy sandomierz | badania sanitarne Jastrzębie Zdrój | wizerunek w biznesie śląsk


Alce Nero Makaron Semolinowy Razowy Spaghetti 500 G Bio - Cena | Polecam Produkt\nalce nero makaron semolinowy razowy spaghetti 500 g bio\nCena regularna: 9.27 PLN\nSprawdź aktualną cenę produktu: alce nero makaron semolinowy razowy spaghetti 500 g bio. Dotknij lub kliknij: Sprawdź cenę.\nDowiedz się więcej – przeczytaj informacje na temat produktu: alce nero makaron semolinowy razowy spaghetti 500 g bio\nSKŁADNIKImąka pełnoziarnista z PSZENICY durum*, woda (*certyfikowany składnik ekologiczny)OPISWyśmienity makaron z ekologicznej mąki z PSZENICY durum z pełnego przemiału. Polecamy z sosami pomidorowymi Alce Nero.SPOSÓB PRZYGOTOWANIAZagotować 1,5 l wrzącej wody na 100 g makaronu, dodać 10 g soli….\nInformacje o alce nero makaron semolinowy razowy spaghetti 500 g bio\nKup teraz produkt: alce nero makaron semolinowy razowy spaghetti 500 g bio. Dotknij lub kliknij: sprawdź cenę – przejdziesz do sklepu online.


Gersdorf będzie się sądzić z Piotrowiczem, uniewinnienie Frasyniuka i grupy LM. Taki był czwartek! - RMF 24\nGersdorf będzie się sądzić z Piotrowiczem, uniewinnienie Frasyniuka i grupy LM. Taki był czwartek!\nCzwartek, 30 sierpnia 2018 (20:10)\nW rozmowie z RMF FM prof. Małgorzata Gersdorf zapowiada, że będzie się sądzić z posłem PiS Stanisławem Piotrowiczem, Władysław Frasyniuk został uniewinniony, a w Monako poznaliśmy grupy tegorocznej Ligi Mistrzów. Czwartek obfitował w wiele ważnych wydarzeń. Na koniec dnia przygotowaliśmy dla Was przegląd informacji z całego dnia.\n"Idę do sądu. Będę sądzić się z posłem Piotrowiczem" - zadeklarowała w rozmowie z Marcinem Zaborskim w RMF FM prof. Małgorzata Gersdorf. To reakcja na słowa parlamentarzysty Prawa i Sprawiedliwości o osobach blokujących wejście do Krajowej Rady Sądownictwa. "Bronią sędziów, którzy są zwykłymi złodziejami" - mówił w środę Piotrowicz. "Nazwał wszystkich sędziów SN, w tym mnie jako złodziejkę" - uznała Gersdorf. Zarzuca posłowi "naruszenie dóbr osobistych i godności zawodowej".\nProf. Gersdorf po raz kolejny podkreśliła, że nie ustąpi ze swojego stanowiska. "Zgodnie z konstytucją jestem I Prezesem SN do 30 kwietnia 2020 roku i nic nie może tego zmienić - chyba że bym umarła. Ale na razie czuję się bardzo dobrze" - stwierdziła. Jak uznała, jej miejsce w SN jest zajęte.\nCAŁY WYWIAD MARCINA ZABORSKIEGO MOŻECIE ZOBACZYĆ TUTAJ\nPolski pojedynek i trudne zadanie Barcelony. Znamy grupy tegorocznej Ligi Mistrzów!\nJeżeli wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie pytań Sądu Najwyższego nie byłby respektowany, to każdy obywatel, którego sprawa toczy się przed SN, będzie mógł żądać odszkodowań - ustaliła nasza dziennikarka Katarzyna Szymańska-Borginon. Polska mogłaby więc zostać podwójnie ukarana. Bo także Komisja Europejska ma prawo zwrócić się o nałożenie kar finansowych za nieprzestrzeganie unijnego prawa.\nTUTAJ MOŻECIE WIĘCEJ PRZECZYTAĆ O TEJ SPRAWIE\nZorza polarna nie z tej ziemi\nAstronomowie, prowadzący obserwacje z pomocą teleskopu kosmicznego Hubble'a opublikowali wyniki najnowszych badań zórz polarnych na Saturnie. Zjawisko, co do zasady jest podobne do zorzy polarnej na Ziemi, choć ze względu na inny skład atmosfery Saturna można je obserwować tylko w zakresie promieniowania ultrafioletowego.\nTeleskop Hubble'a wyposażony w aparaturę Space Telescope Imaging Spectrograph idealnie się do tego nadaje. By pokazać zorze na tle samej planety, trzeba tylko złożyć obrazy w świetle widzialnym i utrafiolecie.\nTUTAJ MOŻECIE ZOBACZYĆ NAGRANIE ZORZY POLARNEJ NA SATURNIE\nTagi:Prof. Małgorzata Gersdorf, Sąd Najwyższy, wywiady, Liga Mistrzów, Władysław Frasyniuk, GetBack


Przyspiesz swój metabolizm z Get Slim Morning! - Cellulit\nPrzyspiesz swój metabolizm z Get Slim Morning!\nHome / Porady / Przyspiesz swój metabolizm z Get Slim Morning!\nBy posiadać świetną figurę stosujemy różnego rodzaju kuracje wyszczuplające. Rygorystyczne diety i litry potu wylewane na siłowni powinny przynieść pożądany efekt. Co począć, gdy mimo tych prób, centymetrów w talii nie ubywa? Kłopot najprawdopodobniej leży w spowolnionym działaniu metabolizmu.\nMedycyna naturalna od lat stosuje sprawdzone oraz skuteczne składniki wspierające funkcjonowanie metabolizmu. Suplementem diety, który korzysta z niezwykłych atrybutów roślin oraz witamin jest Get Slim Morning – tabletki odpowiedzialne za niwelowanie tkanki tłuszczowej.\nRegularne zażywanie specyfiku znacznie przyspiesza metabolizm i funkcjonowanie organizmu. Wszystko dzięki innowacyjnej i w pełni naturalnej recepturze. Ogromne znaczenie ma zawarta w Get Slim Morning zielona kawa, która przyspiesza spalanie tłuszczu. Działa ona jak katalizator, który pobudza organizm do aktywnego zużywnia nagromadzonych zapasów, a tym samym do spalania nadwyżki kalorii. Ponadto, kofeina zawarta w zielonej kawie, pobudza organizm, dodaje mu energii i pozytywnie działa na koncentrację. Podobne działa ekstrakt z zielonej herbaty, który zmniejsza poziom cholesterolu oraz wspiera system obronny organizmu przed negatywnym działaniem wolnych rodników. Get Slim Morning wspomaga zatem układ odpornościowy, dodając organizmowi więcej energii do aktywnego trybu życia!\nW kapsułkach suplementu znajduje się także rozgrzewający organizm wyciąg z papryki Cayenne oraz gorzka pomarańcza. Składniki te głównie odpowiadają za ograniczenie apetytu, dzięki czemu można spokojnie usystematyzować apetyt oraz ograniczyć podjadanie łakoci między głównymi posiłkami.\nStosując suplementy, nie możemy zapominać, że stanowią one jedynie dodatek do odpowiedniej diety oraz aktywności fizycznej. Samo stosowanie odżywek nie gwarantuje idealnej figury. Jak więc poradzić sobie z brakiem motywacji do zmieniania swojego trybu życia na zdrowszy? Tutaj również niezastąpioną pomocą są naturalne suplementy. W przypadku Get Slim Morning, będący w nim chrom i witaminy B6 i B12 zmniejszają chęć na słodycze, a przy tym redukują uczucie zmęczenia i znużenia. Składniki te odgrywają także istotną rolę w odpowiednim funkcjonowaniu układu nerwowego oraz odpornościowego – biorą czynny udział w produkcji czerwonych krwinek oraz pomagają w utrzymaniu poprawnych funkcji psychologicznych.\nPółki aptek pełne są specyfików, które wspierają kuracje odchudzające. Warto jednak wiedzieć, że nie wszystkie z nich są korzystne dla naszego zdrowia. Wszystko zależy od receptury. Jeżeli jest on całkowicie naturalny, nie masz powodów do zmartwień. To właśnie z darów natury możesz dostać wsparcie i siły do walki o idealną sylwetkę.


SHIMANO SH MT5 buty turystyczne męskie SPD czerwone\nStart MĘSKIE Buty SHIMANO SH MT5 buty turystyczne męskie SPD czerwone\n329,90 zł / para\nMęskie buty do kolarstwa trekkingowego Shimano SH-MT5 w kolorze czerwonym.\nButy uniwersalne do turystyki rowerowej.\nKonstrukcja buta o wyraźnym stylu turystycznym.\nŁączy lekkość butów do pieszych wypraw i cech wyczynowego buta do jazdy górskiej.\nDostępne rozmiary: 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48.\nWaga: ok. 335g (dla rozmiaru 42).\nKompadybilność z blokami SPD.\nZalecane pedały: PD-T8000, PD-M324.\n- skóra syntetyczna - lżejsza, mocniejsza i bardziej trwała od skór naturalnych,\n- system szybkiego sznurowania,\n- górny pasek na rzep umożliwia,\n- jednoczęściowa konstrukcja doskonale dopasowana o zwiększonej trwałości i niskiej masie.\n- standardowa, płaska.\n- śródstopie wzmocnione włóknem szklanym zapewnia optymalną sztywność,\n- środkowa część z pianki EVA poprawia skuteczność pedałowania,\n- gumowa podeszwa zwiększa wygodę podczas chodzenia.\nDobierz rozmiar buta według tabeli:


Specjalistyczne meble dla różnego rodzaju placówek - Uczciwe Wybory\nŚwiatłowód – czyli tzw. internet przyszłości\nStart » Specjalizacja » Inne Usługi » Specjalistyczne meble dla różnego rodzaju placówek\nZapraszamy do Emiplus po najlepsze meble, które śmiało możecie wykorzystać w swoich firmach. Warto dokładnie przejrzeć nasz obszerny katalog, który z roku na rok staramy się powiększać specjalnie z myślą o naszych klientach. Do każdego klienta mamy indywidualne podejście. Warto zakupić nasze stoły rehabilitacyjne, jeżeli chcecie w dobry sposób wyposażyć swoje gabinety, przychodnie, a nawet szpitalne sale. Wszystkie nasze stoły rehabilitacyjne są tapicerowane. Kolor tapicerki możecie dobrać w odpowiedni sposób do swoich potrzeb. Dla naszych klientów mamy kilka modeli takich stołów, który możecie dopasować w zależności od swoich potrzeb.\nDodane: 2018-12-20 Kategoria: Specjalizacja / Inne Usługi\nChcesz znaleźć firmę, która sprzedaje i montuje domki angielskie używane? Warto jest wiedzieć o tym, że obecnie w Polsce znajdziesz takie przedsiębiorstwa, które dają ci naprawdę wiele w tej dziedzinie, dlateg...\nŚcieżka dźwiękowa w filmach ma ogromne znaczenie dla tego jak będą postrzegane. Dlatego też warto zadbać o to, by muzyka do filmów, na którą się zdecydujemy, była na najwyższym poziomie. Aby taka była, war...


Tematyka całodniowego eventu dotyka takich zagadnień jak dostępne w UK dofinansowania na rozwój działalności, środki finansowania start-upów, programy wspierające działania przedsiębiorców czy też uczestnictwo firm w kontraktach publicznych. Uczestnicy Kongresu mają niepowtarzalną okazję, by zdobyć praktyczną wiedzę nt. samorozwoju z zakresu zarządzania biznesem, jak również skutecznego marketingu – tak ważnego w aspekcie dotarcia z ofertą do brytyjskiego (i nie tylko) konsumenta. Podczas wydarzenia swoimi doświadczeniami dzielą się także przedsiębiorcy, których działania na Wyspach już zaowocowały sukcesem. Będąca integralną częścią Kongresu sesja networkingowa natomiast jest niepowtarzalną okazją do nawiązania między uczestnikami bezcennych kontaktów biznesowych.\nSerdecznie zapraszamy na oficjalną stronę gdzie znajdą Państwo aktualną informacje na temat prelegentów oraz poruszane tematy.\nProgram & Rejestracja Online: http://www.pblink.co.uk/congress2017/\n2017-11-10, 09:00 (to wydarzenie już się odbyło)\nMiejsce: NatWest (RBS Building), 280 Bishopsgate, London, EC2M 4RB


Pod kołdrą: grudnia 2015\nTytuł oryginału: Flight Behavior\np.s. WYZWANIE 2015 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 25,1 cm - 3,6 cm = 21,5 cm\nAutor: deana o 06:00 2 komentarze:\nEtykiety: Barbara Kingsolver, Prószyński i S-ka, Wzrost 2015\nTytuł oryginału: Daughter of the Sun\nBarbara Wood to jedna z tych autorek, które potrafią zaczarować i porwać czytelnika. W jej historiach mieszają się przeszłość z teraźniejszością, rzeczywistość i magia, prawdziwa historia z legendą. Umiejętnie sięga ona po podania pradawnych ludów budując na ich kanwie opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, przeszłości i znaczeniu zdarzeń.\nNie inaczej jest i w przypadku ,,Córki Słońca". Wood zabiera nas tym raz w podróż w przeszłość aby poznać losy wymarłego plemienia indiańskiego. Znajduje się ono w schyłkowej fazie swego rozwoju. Jedyną nadzieję pokładają w utalentowanej garncarce Hoszitiwie i jej dzbanie. Zanim jednak poznamy wszystkie tajemnice jakie skrywa magiczna olla (deszczowy dzban) spotkamy się z rodziną Hightowerów i to im będziemy towarzyszyć przez prawie 30 lat. Będziemy dzielić ich smutki, radości, cierpienie, nadzieje a przez to dążyć do okrycia jednej uniwersalnej prawdy.\nPowieść ma swoje lepsze i gorsze momenty ale jednak w ostatecznym podsumowaniu wychodzi na plus. Historia czaruje, stopniowo odsłaniając swoje przesłanie. Może to i trochę takie czytadło na leniwe popołudnie ale jak zawsze umiejętnie ma nakreślone tło historyczne oraz ciekawie oparte jest na wierzeniach Indian z Południa Stanów Zjednoczonych. Zachęcam do lektury.\nAutor: deana o 07:58 1 komentarz:\nEtykiety: 52/2015, Barbara Wood, Książnica\n,,Ostatnie dni dyktatorów" Diane Ducret, Emmanuel Hecht\nTytuł oryginału: Les derniers jours des dictateurs\nMobutu, były dyktator Zairu był przekonany, że nigdy nie zostanie ,,byłym prezydentem". Miał sprawować urząd dożywotnio a po śmierci nadal cieszyć się niesłabnącą chwałą. Los jednak okazał się dla niego przewrotny. Obalony, musiał uciekać i umrzeć na wygnaniu. Podobne przeświadczenie z pewnością towarzyszyło każdemu z przywódców, których ostatnie chwile zebrane są w niniejszej antologii. Każdy miał być zawsze panować do końca swych dni, a narzucony porządek trwać wiecznie. Na szczęście tak się nie stało. Jedni ginęli z własnej ręki, inni umierali w wyniku choroby lub wykonywano na nich wyrok śmierci za popełnione zbrodnie. Były śmierci kuriozalne (jak choćby śmierć Stalina), były samosądy ale były też śmierci polityczne , pozbawiające tyrana władzy i odsuwające w cień. Każda inna ale w jakiś sposób podobne.\nPara francuskich historyków przy pomocy grona specjalistów podjęła próbę przedstawienia sylwetek dyktatorów rządzących na przestrzeni ostatnich stu lat. Koncentrowała się przede wszystkim na ich ostatnich chwilach oraz zdarzeniach, które doprowadziły do akurat takiego ich końca.\nJest to fascynujący przekrój przez historię XX wieku. Nie zdawałam sobie sprawy, że aż z tyloma dyktaturami mieliśmy do czynienie. O ile Stalin, Hitler, Mussolini, Franco nasuwają się od razu, to inni powoli znikają w mrokach dziejów. Z ogromną ciekawością poznawałam sylwetki Ortegi, Pol Pota, Mobutu, Papy Doca. Czasem tylko miałam poczucie, że trafiłam na ostatni tom jakiejś serii, który koncentruje się właśnie na śmierci ignorując zupełnie życie bo musiało ono zostać we wcześniejszych częściach. Brakowało mi trochę faktów aby wszystko zrozumieć. Chętnie więc sięgnę po inne publikacje aby dowiedzieć się więcej. Na szczęście do każdego rozdziału dołączona jest podstawowa bibliografia ułatwiająca poszukiwania. Zachęcam do sięgnięcia.\np.s. WYZWANIE 2015 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 27,7 cm - 2,6 cm = 25,1 cm\nAutor: deana o 13:08 1 komentarz:\nEtykiety: Diane Ducret, Emmanuel Hecht, Wydawnictwo Znak, Wzrost 2015\nPotrzebowałam koniecznie odmóżdżającej, lekkiej lektury. Czegoś co pozwoli mi się szybko zresetować. Padło przypadkowo na tomiki ,,Ucieczka do miłości". W prawdzie ostatnio zirytowało mnie wydawnictwo Amber bezsensownym dzieleniem powieści na pół ale postanowiłam dać im jeszcze szansę i przymknąć oko na ten dziwny zabieg. Niestety, tutaj było pod tym względem tylko gorzej.Tomiki mają dwóch różnych tłumaczy a redakcja śpi. Wiem, czepiam się ale strasznie nie trawię rażącego niechlujstwa. A z tym mamy tutaj do czynienia. Żaden z tłumaczy nie wykazał chęci dopasowania się do partnera. To co jeden tłumaczy, drugi zostawia w oryginale. Wygląda to koszmarnie. I w ogóle co to za słowo ,,Irol"?? To tutaj zostawiłabym oryginalne Irish.\nTak po za kwestiami technicznymi mamy do czynienia z bardzo stereotypową historyjką. Wytatuowany były zawodnik MMA i piękna kelnerka, która ucieka przed mafią. Coś Wam to mówi? Tak, dokładnie! Jeśli macie jakieś pomysły na fabułę to raczej na pewno je tu znajdziecie. Mimo to szybko i lekko się czyta. Gdyby nie denerwowało mnie aż tak bardzo tłumaczenie może nawet znalazłabym w tym więcej plusów.\nAutor: deana o 10:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: 52/2015, Amber, Gina L. Maxwell\nTytuł oryginału: Roses\nNa początku XIX wieku do Teksasu przybyły trzy rodziny. Wspólnymi siłami założyły miasteczko Howbutker stając się jego podporą. Każda z rodzin poświęciła się innej działalności: Tolliverowie mieli plantację bawełny, Warwickowie rozwijali przemysł drzewny a DuMontowie prowadzili sklep. Ważną rolę odgrywały w ich życiu róże przywiezione z rodzinnej Anglii. Czerwona miała oznaczać prośbę o wybaczenie a biała - wybaczenie. Przez wiele lat żyli w harmonii obok siebie. Wszystko zmieniło się gdy Mary Tolliver i Percy Warwick zakochali się w sobie do szaleństwa. Od tego momentu nic nie było już takie jak wcześniej i nigdy nie miało wrócić na wcześniejsze tory. Szczególnie, że do głosu doszła też stara klątwa ciążąca nad plantacją Sommerset.\nLeili Meacharn udało się stworzyć niezwykłą opowieść o twardych, dumnych, targanych namiętnościami, pełnokrwistych ludziach. Ollie'emu, Mary i Percy'emu los dotkliwie zagrał na nosie pozbawiając tego, czego pragnęli najbardziej a ich wnuki Rachel i Matt muszą zmierzyć się z konsekwencjami, jednocześnie próbując nie popełniać tych samych błędów. Jest to historia o uporze, wielkiej miłości zarówno do drugiego człowieka jak i ziemi, źle pojętym poczuciu obowiązku, lojalności, przyjaźni, cierpieniu, poświęceniu i wybaczeniu. Ma w sobie ona ogromne pokłady epickości, co może nasuwać skojarzenia z ,,Przeminęło z wiatrem".\n,,Róże" to monumentalna saga, od której ciężko się oderwać. Z ogromną przyjemności sięgnę więc po ,,Plantację Sommerset" aby powrócić znów do Teksasu i doświadczyć jeszcze raz niezwyklej atmosfery Howbutker. Polecam.\nAutor: deana o 09:05 2 komentarze:\nEtykiety: 52/2015, Leila Meacham, Sonia Draga\nAutor: deana o 12:23 Brak komentarzy:\nTytuł oryginału: Daring to Dream\nChyba przy okazji lektury cyklu Nory Roberts o braciach Quinn pisałam, że lubię właśnie takie serie: lekkie, pozytywne, zabawne i trochę wzruszające. A pierwszym tom serii ,,Marzenia" doskonale wpasowuje się w te ramy. Jest to opowieść o trzech kobietach, które wspólnie wychowały się w ogromnym domu na wybrzeżu Kalifornii. Każda z nich ma do opowiedzenia swoją własną opowieść, łączy je jednak wręcz siostrzane uczucie.\nCykl rozpoczyna Margo, córka gosposi, która wyruszyła w wielki świat w wieku 18 lat. Zdążyła przez lata zdobyć wielką popularność i majątek oraz w jednej chwili wszystko to stracić. Teraz wraca do domu aby tam leczyć rany oraz na nowo okryć swoje marzenia i drogę do ich realizacji.\nKsiążki Nory Roberts mają to do siebie, że ciężko się od nich oderwać. Historie zawsze są świetnie opowiedziane a jej bohaterowie posiadają mnóstwo cech, dzięki którym łatwo ich jest polubić. Dramaty nigdy nie są aż tak straszne bo zawsze można znaleźć łatwy sposób do ich pokonania. Nie inaczej jest i tutaj. Znajdziemy to co lubimy: humor, wielkie uczucie, wzruszenia, mnóstwo optymizmu i szczyptę magii. Mimo to jakoś (przynajmniej w moim odczuciu) słabiej wypada otwarcie tego cyklu w porównaniu z innymi, pisanymi później. Zdecydowanie bardziej lubię braci Quinn, Kwartet Weselny czy trylogię Boonsboro.\np.s. WYZWANIE 2015 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 33,4 cm - 2,3 cm = 31,1cm\nAutor: deana o 11:50 1 komentarz:\nEtykiety: Książnica, Moje książki, Nora Roberts, Wzrost 2015\n,,Amon. Mój dziadek by mnie zastrzelił" Jennifer Teege, Nikola Sellmair\nOd prawie dekady mieszkam w Krakowie, znam historię getta, byłam w muzeum Schindlera, ba mało tego, nawet w willi, w której mieszkał Amon Goeth. Nigdy nie traktowałam tego jednak zbyt emocjonalnie. Uważam, że jest to tragiczna część naszej historii, o której trzeba mówić, wspominać i nauczać kolejne pokolenia ale niekoniecznie roztrząsać na każdym kroku.\nJednak historia Jennifer Teege wstrząsa. Jako trzydziestoośmiolatka, żona i matka zupełnym przypadkiem dowiaduje się prawdy o swojej biologicznej rodzinie. Okazuje się, że jej dziadkiem był ,,rzeźnik z Krakowa" - sadystyczny komendant obozu w Płaszowie - Amon Goeth. Dla kobiety jest to ogromny szok. Szczególnie, że uosabia wszystko to co jej przodek zwalczał. Jest ciemnoskóra, studiowała w Izraelu, zna hebrajski i przyjaźni się Żydami. Ten wstrząs rozpoczyna drogę Jennifer do poznania prawdy o sobie, rodzinie (matce, babce, dziadku) oraz odnalezienie w tym przestrzeni dla siebie. Musi bardzo osobiście i emocjonalnie przepracować holokaust. Znaleźć własne odpowiedzi. Na początku jest to dla niej bardzo trudne, długo boi się opowiedzieć o swoim odkryciu przyjaciołom. Przeraża ją świadomość, że ona - potomek zbrodniarzy ma stanąć twarzą w twarz z potomkami ofiar. Książka stopniowo odsłania ścieżkę Jennifer. Od szoku, wyparcia aż po zrozumienie i w pewnym stopniu wybaczenie.\n,,Amon. Mój dziadek by mnie zastrzelił" to ważna pozycja. Ważna bo pokazuje spojrzenie tej drugiej strony. Nie tylko ofiary i ich dzieci skazane są na cierpienie i nieustanną pamięć. Skrzywdzone także zostały dzieci i wnuki nazistów, które ciągle muszą mierzyć się z winą i zbrodnią dziadków. Nie, nie uważam że wszystko powinno zostać zapomniane i rozgrzeszone ale ważne jest aby umieć to przepracować, wytłumaczyć i znaleźć rozgraniczenie tak aby wspólnie nie dopuścić aby kiedykolwiek holokaust się powtórzył.\np.s. WYZWANIE 2015 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 36,6 cm - 3,2 cm = 33,4 cm\nAutor: deana o 12:25 1 komentarz:\nEtykiety: II wojna światowa, Jennifer Teege, Nikola Sellmair, Prószyński i S-ka, Wzrost 2015\n,,Dziewczyna ze śniegiem we włosach" Ninni Schulman\nAutor: deana o 01:13 1 komentarz:\nEtykiety: 52/2015, Amber, Ninni Schulman\nNa lata 60-te patrzymy dziś przez pryzmat czarno-białych zdjęć i filmów. Bohaterowie tamtego okresu to dziś dostojne osobowości, autorytety z dziedziny nauki, sztuki i polityki. Wręcz nieprawdopodobnym wydaje się, że byli oni młodzi i ... szaleni.\nAndrzej Klim stworzył zbiorek anegdot, który zabiera nas w niezwykłą podróż w czasie. Ukazuje zupełnie inne oblicze szarego, siermiężnego PRLu. Oblicze pełne imprez, niezwykłej fantazji, szalonych romansów oraz przepełnione plotkami, za które, współcześnie, redaktorzy wszystkich portali plotkarskich daliby się pokroić. Opowiada o latach 60-tych lekko, zabawnie oraz barwnie. Postacie nabierają życia a anegdoty naprawdę budzą uśmiech.\nAutor koncentruje się nie tylko na plotkach i zabawnych historiach. Przedstawia także okoliczności powstania niektórych znanych utworów, nakreśla kontekst dla wielu zjawisk i pokazuje jak ciekawie mogło być też w ,,epoce słusznie minionej". Rozczaruje się jednak kto spodziewa się bulwersujących faktów - tu ich nie znajdzie.\nAutor: deana o 13:09 1 komentarz:\nEtykiety: 52/2015, Andrzej Klim, Polska 2015, PWN


BMW Black Collecition, plecaki i sakwy dla motocyklisty i jego maszyny - w Motocykl Online\nMateriał powstał przy współpracy z BMW Motorrad 2021-05-21\nWiosną tego roku BMW zaprezentowało kolekcję miękkich toreb nazwanej Black Collection, składającej się z różnej wielkości tankbagów, sakw bocznych i toreb mocowanych na tylnym bagażniku. Ponieważ hasłem przewodnim tego projektu było „Dla człowieka i maszyny” w kolekcji znalazły się także nerka i dwa plecaki zaprojektowane specjalnie z myślą o potrzebach motocyklistów.\nCo niezwykle ważne cała kolekcja jest spójna stylistycznie i została wykonana z najwyższej jakości materiałów. Wszystkie torby zostały uszyte z poliestru pokrytego warstwą TPU. W ich środku znajdziesz sporo kieszeni wykonanych z delikatnej siatki, w których pomieszczą się drobniejsze przedmioty. Wszystkie zamki są dwustronne i wodoodporne, co ułatwia ich otwieranie. W zależności od modelu podszewka została wykonana z tkaniny jasnego koloru, tak by łatwiej można było odszukać wrzucone do środka drobne przedmioty. Torby są dostępne w kolorze czarnym z białymi lub niebieskimi akcentami i odblaskowymi paskami.\nTankbag duży (przeznaczony do motocykli serii GS)\nJest to torba mocowana na zbiorniku, mająca pojemność 13 litrów. Po rozpięciu dodatkowego zamka objętość komory głównej wzrasta z 13 do 18 litrów. Wyjmowana wewnętrzna torba, z charakterystycznym zapięciem (zwijanym i zapinanym klamrą), jest wodoodporna. Jeśli podczas jazdy często korzystasz ze smartfona docenisz wygodne przelotki pozwalający przepleść do wnętrza przewód ładowarki, a przeźroczysta górna kieszeń pozwala obsługiwać dotykowy ekran telefonu. Na górnej pokrywie znajduje się także wygodna kieszeń na drobiazgi.\nTa torba jest przystosowana do motocykli mających wysoki i stromo opadający zbiornik. Torba precyzyjnie dopasowuje się do jego kształtu dzięki antypoślizgowym, piankowym podkładkom. Tankbag jest mocowany za pomocą trzech pasków, jednego z przodu i dwóch z tyłu, które wyposażono w trzy mocne i łatwe w obsłudze klamry. Dzięki nim ten tankbag szybko przypniesz do motocykla, albo wpinając szelki zamienisz w wygodny plecak. Uchwyt z przodu torby ułatwia jej noszenie. Dzięki dodatkowym paskom w zestawie, torbę możesz zamocować także na bagażniku lub siedzeniu pasażera.\nPojemność torby wynosi od 13 do 18 l, a jej wymiary to: 32 × 22 × 19/26 cm\nTorba na zbiornik Black Collection, duża (dedykowana do motocykli Tour & Roadster)\nTa torba ma identyczną pojemność i funkcjonalność jak model opisywany powyżej, z tą jednak różnicą że kształt dna jest dopasowany do łagodnych kształtów zbiorników motocykli turystycznych i nakedów.\nPojemność torby wynosi od 13 do 18 l, a wymiary to: 34 × 22 × 16/21 cm\nTorba na zbiornik Black Collection, mała (GS, motocykle Tour & Roadster)\nTa torba ma pojemność 5 litrów, i idealnie sprawdzi się podczas krótkich wyjazdów. Ten tankbag pasuje do wielu typów motocykli, niezależnie od kształtu zbiornika. W przedniej części torba ma uchwyt ułatwiający noszenie. Podobnie jak dużym tankbagu w przedniej części znajduje się przelotka pozwalająca przeprowadzić przewody na przykład do ładowania smartfona. Do motocykla tangbag zamocujesz za pomocą systemu pasków.\nTorba na bagażnik motocykla Black Collection\nKolejnym produktem w kolekcji Black Collection są torby mocowane na siedzeniu pasażera albo bagażniku. Są one dostępne w dwóch różnych rozmiarach dużym i małym.\nCo wyróżnia je spośród innych modeli? Oczywiście sztywna konstrukcja dna, ułatwiająca przypięcie do motocykla i zwiększająca stabilność podczas jazdy. Sporo pętelek pozwala dopiąć do torby dodatkowe akcesoria turystyczne, takie jak karimata, czy materac. Nietypowym rozwiązaniem są natomiast dwie boczne kieszenie, w których zmieszczą się nawet duże przedmioty (np. para trampek), a wodoodporne zamki zagwarantują, że do środka nie dostanie się woda. W przedniej kieszeni schowano szelki, które dopięte do torby ułatwiają jej przenoszenie. Duża torba bez problemu pomieści w swym wnętrzu dwa kaski motocyklowe.\nTorba na tył Black Collection, duża\nPojemność torby wynosi od 50 do 60 l a jej wymiary to: 55 x 30 x 30/35 cm\nPojemność torby wynosi od 35 do 42 l a jej wymiary to: 41 x 30 x 30/35 cm\nSakwy boczne boczne Black Collection, duża i mała\nMiękkie sakwy zyskują na popularności. Są one dostępne w dwóch rozmiarach, o pojemności 10 lub 15 litrów. Miękka konstrukcja ułatwia zapakowanie dużych bagaży o nieregularnym kształcie. To co wyróżnia je spośród wielu innych modeli, to łatwość mocowania do motocykla. Sakwy mocuje się na specjalnych bagażnikach, które są przystosowane do konkretnego modelu motocykla. Wpięcie sakw ułatwia specjalny system. Wystarczy jeden ruch ręką by błyskawicznie zamocować lub odpiąć sakwę od stelaża.\nChcąc zagwarantować wodoszczelność, we wnętrzu sakwy znajduje się drugi wodoodporny worek. Jest on zamykany w ten sam sposób co sakwa – zwinięcie górnej części worka i zapięcie dwoma klamrami. W razie potrzeby objętość sakw można szybko pomniejszyć przy użyciu pasków kompresyjnych.\nDuża sakwa Black Collection, ma pojemność 15 l i rozmiary: 35 × 32 × 14 cm\nMała sakwa Black Collection, ma pojemność 10 l i rozmiary: 26 × 32 × 14 cm\nPonieważ podczas tworzenia kolekcji toreb projektantom przyświecała idea „Dla człowieka i maszyny”, w zestaw Black Collection znajdziesz też produkty dla motocyklistów.\nW nerce Black Collection bezpiecznie schowasz portfel, klucze, smartfon i sporo innych drobiazgów. Wodoodporna komora główna jest zamykana dwukierunkowym zamkiem. Oprócz kieszeni głównej biodrówka ma jeszcze trzy zewnętrzne kieszenie, dwie zapinane na suwak oraz dodatkową małą siateczkową kieszeń po lewej stronie. Pas biodrowy ma możliwość płynnej regulacji dzięki czemu dopasuje się do każdej figury, a komfort noszenia podnosi tkanina 3D którą wykończona została wewnętrzna strona saszetki.\nNerka ma pojemność: 3 l, a jej wymiary to : 18 × 20 × 11 cm\nPlecak Black Collection, duży 25-30l\nTen plecak, to idealny wybór na dłuższe wycieczki gdy trzeba zabrać ze sobą więcej bagaży. Ma on pojemność 25 litrów, którą można szybko powiększyć do 30 litrów. Przestronna komora główna jest wodoodporna dzięki rolowanemu zamknięciu i klejonym szwom. Zamki również są wodoodporne. W komorze głównej znajdziesz oddzielną kieszeń, w której zmieści się duży laptop. Plecak może zostać podzielony na dwie części za pomocą wpinanego dna, dzięki czemu w jego dolnej część powstanie przestrzeń mogąca pomieścić kask integralny. Dodatkowe miejsce do przechowywania zapewniają cztery kieszenie zewnętrzne i wewnętrzna z siatki na górnej klapie. Większe przedmioty można przypiąć z zewnątrz za pomocą dwóch pasków mocujących.\nRegulowane, miękko wyściełane szelki sprawiają że plecak jest bardzo wygodny. Dodatkowe uchwyty ułatwiają przenoszenie, na niewielkich dystansach. Ergonomicznie ukształtowana część tylna plecaka podnosi komfort noszenia. W zestawie z plecakiem otrzymujesz dodatkowe paski z klamrami ułatwiające zamocowanie go bezpośrednio na motocyklu (bagażnik, kanapa) .\nPojemność plecaka wynosi od 25 do 30 l\nPlecak Black Collection, mały 20 L\nZ kolei plecak Black Collection 20 L jest idealnym wyborem podczas krótkich jednodniowych wycieczek, jak również podczas codziennych dojazdów do pracy. Dzięki niewielkiej masie - 550g mały plecak Black Collection nie przeszkadza nawet podczas długiego noszenia. Regulowane paski na ramię, klatkę piersiową i biodra zapewniają optymalne dopasowanie.\nPojemność plecaka wynosi 20 l, a jego wymiary to: 40 × 30 × 16 cm\nPonieważ jeden obraz wart tysiąca słów, obejrzyj film, na którm została zaprezentowana kolekcja nowych, miękkich toreb dedykowanych do motocykli BMW Black Collection.


Gdy cel jest np. ponad 400 metrów od nas, a mamy karabinek (maksymalnie zasięg – 400m) to bot nie pozwoli nam strzelić! Zaoszczędzamy amunicję! Poza tym bot nie ma limitu czasowego, że co miesiąc musimy robić aktualizację!\nAktywacja i dezaktywacja NUMPAD0 (cyfra)\nJak działa Aimbot SAE?\nDziałanie bota jest bardzo proste. Gdy zobaczysz pojazd przeciwnika, po prostu kliknij prawym przyciskiem myszy. UWAGA! Nie musisz myszką dokładnie przycelować w kontur pojazdu przeciwnika. Aimbot SAE nie działa jak zwykle aut0-celowanie World of Tanks! Po prostu klikasz prawym przyciskiem, kiedy tylko chcesz! Nie martw się! Aimbot sam nakieruje celownik na najbliższy cel!\nProblem robi się, gdy przeciwnicy są daleko, a zarazem koło siebie. Dopiero wtedy, musisz konkretnie najechać myszką i wybrać, w który pojazd chcesz strzelać!\nCzy Aimbot SAE jest bezpieczny?\nTak, jest mod plik, wewnętrzny World of Tanks. Nie jest to plik typu .exe\nCzy mogę zmieniać miejsce strzału lub modyfikować bota?\nTak, plik odpowiedzialny za np. miejsce gdzie bot ma strzelać np. wieża czołgu, środek, dół nazywa się:\nWystarczy, że za pomocą translatora przetłumaczysz sobie poszczególne elementy, odpowiedzialne za modyfikację aimbota.\nJak działa Aimbot SAE do WOT?\nMasz jeszcze jakieś pytania? Chcesz podzielić się opinią o bocie? A może znalazłeś, twoim zdaniem lepszy i ciekawszy? Zostaw komentarz pod wpisem 🙂\nSłowa Kluczowe: 9.9, aimbot, aimbot sae, aimbot shatyan\n17 comments to Aimbot SAE do WOT – działa z 9.10 nie freezuje i nie crashuje!\nLipiec 19, 2015 at 8:45 pm\nKtoś ma pojęcie jak się to konfiguruje w pliku xml ?\nJak włączyć żeby po kliknięciu prawym klawiszem na czołg wroga nasz lufa „przykleiła” sie do niego ? Co z tego że aktywuję aimbota skoro i tak moja lufa podąża za myszką…\nLipiec 20, 2015 at 7:15 am\nMasz plik xml dla aimbot SAE w scripts – res_mods\nJest po rosyjsku, więc musisz translate od Google użyć 🙁\nLipiec 20, 2015 at 9:56 pm\nPo przetłumaczeniu configa i włączaniu opcji domyślnie wyłączonych muszę stwierdzić że to po prostu nie działa. Co z tego żeby wyświetla ramkę wokół celu i pokazuje jakieś krzyżyki na nim skoro nie celuje. To już wbudowany w WOT auto aim lepiej działa niż to coś.\nLipiec 21, 2015 at 6:32 am\nZerg, u mnie jest wszystko ok. Jak już na pewno wiesz, jest jeszcze parę innych aimbotów, więc być może właśnie ten ci nie działa prawidłowo. Sam też czekam na łatkę Shatyana.\nLipiec 21, 2015 at 12:49 pm\nU mnie Shatyan działa bez problemu, chciałem spróbować SAE bo wydaje mi się że Shaytan nie celuje w weakspoty tylko wali w srodek kadłuba.\nLipiec 21, 2015 at 12:51 pm\nMożesz wrzucić swojego configa jakiego używasz do SAE ? Jak go aktywujesz tzn. w jaki sposób wybierasz cel dla auto aima ?\nLipiec 21, 2015 at 3:46 pm\nMam standardowy plik. Jedyne co zmieniłem to aktywacja/dezaktywacja na NUMPAD6\nLipiec 25, 2015 at 10:20 am\nSAE Dziala i to dziala dobrze, bez mieszania w config – z reszta nie radze. Aim Assistance by SAE z tego co widze w porownaniu do ZJ jest celniejsze przez to, ze bierze mniejsza liczbe probek? Szybciej sie ustawia na przeciwnika.\nNUMPAD 0 = wlacz / wylacz\nNUMPAD 8 = celuj w czape\nNUMPAD 5 = celuj w korpus\nNUMPAD 2 = celuj w gaski\nLipiec 30, 2015 at 10:28 am\npotwierdzam aimbot dziala celuje z wyprzedzeniem nic sie zlego nie dzieje fajna rzecz tylko szkoda ze nie celuje po weakspotach\nLipiec 30, 2015 at 12:34 pm\nAHA I JESZCZE JEDNA RZECZ ZAUWAZYLEM ZE KIEDY USTAWIA SIE AIMBOTA NA GASKI TO CELUJE W DOLNA PLYTE A NIE GASKI WIEC JAK DLA MNIE MOGLOBY TAK ZOSTAC\nLipiec 31, 2015 at 5:20 am\nDziała tylko trzeba pobrać nowszą wersję\nLipiec 31, 2015 at 7:38 am\nSierpień 1, 2015 at 2:51 am\nA gdzie znajduje się ta nowsza wersja jak ktos wie niech poda linka\nSierpień 1, 2015 at 9:40 am\nz tego co wiem nowsza wersja jest platna\nPaździernik 18, 2015 at 5:04 pm\nnie wiem dlaczego ale nie widac nazwe czołga podczas bitwy probowałem w ustawieniach ale nic z tego\nGrudzień 16, 2015 at 1:02 pm\nnauczcie się normalnie grać ciołki


Toruńska prokuratura bada sprawę zabójcy Adamowicza | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\nŚledztwo w tej sprawie powierzyła toruńskim organom Prokuratura Regionalna w Gdańsku. Dotyczy ono Stefana W. – zabójcy prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza\nPrzed tragedią z 13 stycznia Stefan W. przebywał już w więzieniu. Wykryto u niego chorobę psychiczną i w czasie ponad pięcioletniej odsiadki poddano leczeniu. Więzienie opuścił 8 grudnia 2018 roku, po czym jego matka miała informować policję i Służbę Więzienną, jakoby jej syn był w złym stanie psychicznym. Ostrzeżenia miały być zignorowane.\nRodzi się pytanie, czy zabójstwo prezydenta Gdańska było uwarunkowane niepoczytalnością mordercy i tym samym brakiem reakcji na wcześniejsze sygnały ze strony jego matki. Śledztwo prowadzi Prokuratura Okręgowa w Toruniu, która ma ustalić m.in., jak zareagowano na owe ostrzeżenia kobiety i czy postępowano w świetle przepisów.\nSłowa kluczowegdańskpaweł adamowiczprokuratura okręgowa w toruniuśledztwostefan wToruńzabójstwo


The Blog That Screamed: Johnnie To - Seans Podwójny (The Mission/Exiled)\nJohnniego To przedstawiać nie trzeba. To jeden z najważniejszych współczesnych reżyserów azjatyckich, prawdziwy gigant wśród obecnej filmowej generacji. Twórca kina autorskiego, głęboko zakorzenionego w kinie gatunkowym. Spadkobierca filmowych tradycji m.in. Jean-Pierre Melville'a, Sama Peckinpaha, Dona Siegela oraz Akiry Kurosawy. Znany jako wielki innowator obalający konwencje gatunkowe kina kryminalnego, minimalista wyrażający więcej obrazem niż dialogami, znakomity stylista w sferze wizualnej, płynnie zmieniający tonację między momentami dynamicznej akcji a sekwencjami niemal medytacyjnej ciszy i kontemplacji. Piewca kryminalnego półświatka Hong Kongu poruszający motywy honoru, lojalności, szacunku i braterstwa między przyjaciółmi i gangsterami. Johnnie To w azjatyckim przemyśle filmowym to człowiek instytucja, nie tylko reżyseruje, ale również produkuje własne filmy będąc współwłaścicielem wytwórni Milkyway Image, gdzie idealnie znajduje równowagę między kinem czysto komercyjnym a autorskim. Otacza się gronem stałych współpracowników, zarówno wśród ekipy technicznej jak i aktorów. Powszechnie szanowany, uznawany przez fanów za reżysera kultowego, którego filmy pokazywane na międzynarodowych festiwalach, szczególnie w ostatnim dziesięcioleciu, zebrały masę pochlebnych recenzji przyczyniając się do promocji i wzrostu zainteresowania kinem z Hong Kongu.\nPiętnaście lat mija od premiery "The Mission", a w tym czasie film nie postarzał się ani o jotę. Przetrwał próbę czasu i dziś uchodzi nie tylko za jeden z najwybitniejszych filmów w dorobku Johnniego To, ale również za klasyka w azjatyckim gatunku kryminalnym. Jest to film innowacyjny i rewizjonistyczny, przykład odstępstwa od tradycji wyznaczonej przez obrazy Johna Woo ("Hard Boiled" "Killer", obie części "A Better Tomorrow"), które charakteryzują się dynamiką, szybkim tempem akcji oraz scenami strzelanin, przypominającymi skomplikowane układy taneczne. Te mocno podkreślane cechy stały się znakiem rozpoznawczym filmów gangsterskich pochodzących z Hong Kongu, z którymi Johnnie To postanowił zerwać.\nW "The Mission" dokonał daleko idących zmian w strukturze i formie gatunku, choć jednocześnie zachował widowiskowość podkreślaną przez bardzo atrakcyjną dla widzów stylizację. Ten film można uznać za hołd złożony "Siedmiu Samurajom" (1954) Akiry Kurosawy nakręconym w manierze typowej dla tradycji Jean-Pierre Melville'a. Francuski reżyser pod koniec kariery zaczął kręcić filmy coraz bardziej oszczędne, niemal ascetyczne, z ilością dialogów ograniczonych do absolutnego minimum i enigmatycznymi bohaterami zapełniającymi filmowy świat, o których praktycznie nie wiele wiadomo. Taką właśnie formę przybrał "The Mission", w którym Johnnie To prezentuje bardzo prostą, praktycznie pozbawioną wątków pobocznych historię pięciu ochroniarzy, którzy zostali wynajęci, aby zapewnić bezpieczeństwo bossowi jednej z Triad, po tym, kiedy na jego życie został przeprowadzony zamach. Celem tej straży przybocznej współczesnego pana feudalnego będzie nie tylko zapobieganie zamachom, lecz również próba wyjaśnienia, kto za nimi stoi, kto jest zdrajcą, czyhającym na głowę ich zwierzchnika.\nAle najważniejszymi motywami leżącymi u podstaw tej historii jest honor, szacunek, lojalność i braterstwo między ochroniarzami. Dlatego praca ochroniarza została pokazana w sposób chłodny i bezstronny jako praca pozbawiona blichtru i przepychu. Wbrew temu, co można sądzić, jest to zajęcie żmudne, mało ekscytujące, opierające się głównie na czekaniu i pozostawaniu w pełnym pogotowiu przez cały czas, stąd towarzysząca zajęciu nuda czy poczucie powoli wlokącego się czasu.\nNa pierwszy plan został wysunięty etyczny i zawodowy kodeks postępowania wewnątrz grupy tworzonej przez ochroniarzy. Pięciu mężczyzn na początku więcej dzieli niż łączy. Posiadają odmienne osobowości, style, charaktery, wykonywane zawody czy miejsce w hierarchii świata przestępczego, mimo że są profesjonalistami przywykli do pracy w pojedynkę, dlatego trudno im nawiązać współpracę. Grupę tworzą: fryzjer Curtis (Anthony Wong), właściciel knajpy Roy (Francis Ng), jego najbliższy współpracownik Shin (Jackie Lui), alfons Mike (Roy Cheung) oraz samotnik James (Lam Suet; tym razem bez charakterystycznych wąsików). Bardzo szybko dają o sobie znać sojusze i podziały - James trzyma z Curtisem, a Roy z Shinem, Mike pełni funkcję kogoś w rodzaju pośrednika między nimi. Kodeks postępowania, wywodzący się z tradycji rycerskiej, nakazuje działać według ściśle określonych reguł, a do tego potrzebny jest wzajemny szacunek i zaufanie. Tych cech zabrakło grupie podczas pierwszej akcji, dlatego nie dużo brakowało, żeby zakończyła się totalną klęską. Na szczęście zdołali uratować swojego pana, samemu wychodząc bez szwanku.\nNikt nie może zawieść pozostałych, a jeśli to zrobi, musi w jakiś sposób odkupić swoje winy. Ponieważ w pierwszej akcji zasady złamał Curtis, choć jego działanie było ze wszech miar logiczne i uzasadnione, naprawia swój "błąd" zabijając gangstera, który chce odebrać lokal Roya. Kiedy przezwyciężono wzajemne niesnaski, doprowadzając do równowagi sił i porozumienia, grupa ochroniarzy zaczęła funkcjonować jak dobrze naoliwiona, działająca precyzyjnie i perfekcyjnie skoordynowana maszyna. Stan pełnej profesjonalizacji najlepiej oddaje scena strzelaniny w centrum handlowym, gdy zamachowcy próbują po raz kolejny zabić Bossa, a ochroniarze bez okazywania najmniejszych emocji, ze stoickim spokojem bronią swego szefa. Wspaniałość tej epickiej sceny polega na skontrastowaniu absolutnej ciszy towarzyszącej wydarzeniom z akcją ograniczającą się do wykonania ledwie kilku ruchów oraz wydobyciu maksymalnego suspensu wynikającego z tego kontrastu.\nW tak zwanym międzyczasie oddzielającym kolejne akcje, ochroniarze socjalizują się we własnym gronie, jak gdyby chcieli podkreślić własną jedność i solidarność. Wspólne spędzanie czasu zazwyczaj przyjmuje formę szczeniackich zabaw, płatanie sobie psikusów oraz zabaw papierową kulką, przypominającą grę w piłkę, przed biurem w oczekiwaniu na szefa. Komunikacja między nimi odbywa się na ogół w sposób pozawerbalny, wiele spośród tego, co ważne, co istotne, nie zostało wypowiedziane wprost. Współcześni samurajowie, żeby osiągnąć porozumienie nie potrzebują ciągle ze sobą rozmawiać. Wystarczy im kilka gestów, spojrzeń, aby wszystko stało się jasne.\nWypełnienie powierzonego zadania nie kończy historii. Ma ona swój dalszy ciąg, jednakże następuje dość nieoczekiwany zwrot akcji. W finale następuje zmiana i to, co dotychczas świadczyło o sile grupy, zaczyna się obracać przeciwko niej. Johnnie To prowadził fabułę w sposób niestandardowy, pewne wątki poboczne zostały zepchnięte na margines, nie stanowiły osi akcji, lecz rozwijały się poza kadrem, ale w końcu wyszły na światło dzienne wprowadzając zamęt w szeregi grupy. Doprowadziły do zakłócenia harmonii, poluzowania więzów między ochroniarzami. Presja wywierana na Curtisa, który jako nieformalny lider dostał polecenie rozwiązania istniejącego problemu według przyjętych zasad prowadzi do tego, że historia zatacza koło wracając do punktu wyjścia. Ponownie dają o sobie znać dawne podziały, wzrasta podejrzliwość i wrogość. I pojawia się egzystencjalny problem wobec kogo zachować lojalność - braci czy pana feudalnego?\nNakręcony siedem lat po "The Mission" "Exiled" nie jest sequelem, czego domagali się fani, ale zachowuje coś na kształt duchowego i tematycznego powinowactwa, przynajmniej do pewnego stopnia. O ile główną tematyką w "The Mission" był kwestia pracy zespołowej i więzi rodzącej się między bohaterami, o tyle w "Exiled" najważniejszym motywem jest koleżeństwo i braterstwo byłych przyjaciół - stąd ciągłe powracanie do wspólnej fotografii - których los rozmieścił po przeciwnej stronie barykady, by ponownie ich złączyć w obliczu wspólnego zagrożenia .\nWo to skompromitowany, emerytowany gangster, który w przeszłości podjął nieudaną próbą zamachu na swojego szefa, Faya. Teraz prowadzi spokojne życie na uboczu w Makau, troszcząc się jedynie o pomyślność swojej rodziny. Jednak pewnego dnia przekonuje się, że nie ma ucieczki od przeszłości. Dwóch zawodowych morderców, dawnych kolegów Wo, zostaje przysłanych przez Faya z rozkazem zabicia zdrajcy. Na miejscu zjawia się również drugi duet morderców, również znających Wo, aby uniemożliwić tamtym wykonanie zadania. Cała czwórka oczekuje na powrót Wo, którego nie ma w domu, kiedy ten w końcu się zjawia, dochodzi do strzelaniny dość nieoczekiwanie zakończonej zawieszeniem broni - bo w gruncie rzeczy nikt nikogo nie chciał skrzywdzić. Bohaterowie w końcu postanawiają, że najpierw wspólnie wykonają ostatnie zadanie i w ten sposób zabezpieczą finansową przyszłość rodzinie Wo, a dopiero później powrócą do rozwiązania dzielącego ich problemu. Niestety, podczas wykonywania misji ich drogi krzyżują się Fayem, którego widok piątki mężczyzn pracujących ramię w ramię rozsierdził na tyle mocno, że musieli uciekać z miasta przed jego zemstą.\nJohnnie To zatrudnił większość obsady z "The Mission", wyjątkiem było zrezygnowanie z Jackiego Lui, w miejsce którego do zespołu dołączył Nick Cheung, otrzymując rolę Wo. "Exiled" jest tak samo prosty i lakoniczny, a scenariusz powoli odkrywa i dawkuje informacje o postaciach. Na szczęście dowiadujemy się o nich na tyle dużo, że urastają do rangi jednego z głównych powodów, dla którego warto film obejrzeć. Tak jak "The Mission" był pastiszem kina samurajskiego, tak "Exiled" jest pastiszem filmowego dziedzictwa Sergio Leone i Sama Peckinpaha pogłębionymi o dodanie motywu "heroic bloodshed", który za sprawą Johna Woo i Tsui Harka przeżywał okres świetności na przełomie lat 80. i 90. Ta nieco sentymentalna inspiracja nie ma jednak w sobie nic z nabożnej czci i doktrynalnego trzymania się ustalonych wzorców. Wręcz przeciwnie, Johnnie To podchodzi do tradycji w swoim stylu, czyli zaprawia filmową historię ironią na pograniczu autoparodii.\nNa nakręcenie współczesnego westernu, który rozgrywałby się w Azji, nie ma lepszego miejsca niż Makau, zwłaszcza, że akcja filmu została przeniesiona do roku 1999, a więc okresu, w którym teren oficjalnie przejmowała Chińska Republika Ludowa. Dzięki temu zabiegowi Makau staje się swoistym Dzikim Zachodem. Służą temu wyeksponowanie XIX-wiecznej architektury oraz otoczka stylistyczna i formalna. W "Exiled" Makau to centrum bezprawia, pięknie sfotografowane przez Chenga Siu-Keunga, odpowiedzialnego za mroczną kolorystykę i wspaniałą grę świateł, w którym prym wiodą gangsterzy, dokonujący między sobą krwawych porachunków, tchórzliwa, skorumpowana policja nie ingeruje, pilnując własnego nosa, pozostawiając wydarzenia własnemu tokowi, a wpływ kobiet pozostaje bardzo mocno ograniczony. I jak na western przystało istnieją dwa rodzaje kobiet: żona i matka dziecka Wo oraz dziwka, o której można powiedzieć wiele, ale nie to, że ma złote serce. Oczywiście elementów westernowych jest więcej - bohaterowie piją whisky, po wygnaniu z miasta wałęsają się po piaszczystych bezdrożach przypominających pustynne tereny Dzikiego Zachodu, dokonują napadu na współczesny dyliżans, czyli furgon przewożący złoto, zaś ostateczna konfrontacja odbywa się w lokalu stylizowanym na klasyczny saloon.\nWpływy Sergio Leone widoczne są w konstrukcji akcji i budowania atmosfery. "Exiled" choć trwa jedynie około stu minut, to reżyser potrafił upchnąć w tym czasie pięć sekwencji strzelanin, których przebieg i sposób ukazania mocno odbiegały od tego, co pokazał w "The Mission". Tutaj idąc z duchem mistrza spaghetti westernu Johnnie To stopniowo budował napiętą, przeszywającą atmosferę, mimo że tempo akcji pozostało bardzo powolne. Kiedy napięcie sięgało zenitu, cisza przed burzą osiągała punkt kulminacyjny, dochodziło do nagłego wybuchu, który wyzwalał piekło z gradem świszczących kul, by po chwili opaść i ponownie pogrążyć się w oczekiwaniu na kolejną falę przemocy. Już pierwsza strzelanina odbywająca się w domu Wo poprzedzona została oczekiwaniem czterech zabójców, co jest czytelną aluzją do "Pewnego razu na Dzikim Zachodzie". Zresztą takowych odwołań jest więcej, czasem przyjmują podwójną rolę. Na przykład strzelanie do puszki to jednocześnie nawiązanie do "Za kilka dolarów więcej" oraz "The Mission".\nPóźniej doszły konfrontacje w restauracji, na klatce schodowej do kliniki gangsterów, gdzie ponownie doszło do niespodziewanej konfrontacji między bohaterami, a Fayem i jego ludźmi. Cała sekwencja w klinice w sposób najpełniejszy oddaje ironię i humor typowy dla Johnniego To. Boss Triady to typ szybko tracącego nerwy gangstera-dandysa. Przechodząc operacją we wrażliwym miejscu, widząc zdrajców dostał ataku furii, jak oszalały biegał w majtkach, strzelał, komenderował ludźmi, a jednocześnie lekarz próbował zakończyć zabieg. Następna strzelanina miała miejsce przy napadzie na furgon, a genialnym epizodem popisał się Richie Ren, odgrywający rolę jedynego sprawiedliwego, który ze snajperką w ręku i papierosem w ustach bronił cennego ładunku. I na koniec ostatnia, finałowa strzelanina mająca w sobie coś z oczyszczającego katharsis - nawiązanie do "Dzikiej Bandy" Sama Peckinpaha i "Heroic Bloodshed" w filmach Woo. Ale i tu powaga poszła w kąt, gdy bohaterowie na miejsce pojedynku weszli na lekkim rauszu, a zanim przystąpili do dzieła, powygłupiali się w budce fotograficznej, robiąc pamiątkowe zdjęcia, a puszka odegrała niepoślednią rolę. Jak tu nie kochać tego stylu?\nAutor: vindom o 17:13\nSimply 15 listopada 2014 01:47\nJa tak z trochę innej - ale nieodległej - beczki :\nObejrzałem przed chwilą prawdziwy skarb made in HK - ,, Run and Kill'' Billy Tanga z 93'. Reżyser dobrze znany i kochany ( ,,Untold Story'' ,, Dr. Lamb'' ) , film wprawdzie nie jest horrorem, tylko dramatem sensacyjnym, ale na kategorię III zapracował sobie z trzema nawiązkami. Powiem krotko ; tak hardkorowego i wciągającego akcyjniaka nie widziałem od czasu ,, I Saw the Devil'' ( który tu momentami podaje grabę ,, Raidowi'' Evansa ) Story rozwija się na zasadzie narracyjnego pączkowania kolejnych sytuacji, formujących stopniowo niesłychane filmowe monstrum , którego ofiarą pada grubasek safanduła - mimowolny sprawca całego gnoju uber alles : jak by nie patrzeć, zlecanie zabójstwa żony na zerwanym filmie nie wiadomo komu, to nie jest git pomysł na życie :( Fabularnie rzecz dopięta na ostatni guzik, żadnych dziur ( oprócz tych z których wali jucha ), flaków ( chyba że ludzkie ) ani bałaganiarstwa ( gnój wykonany na medal ) .\nLuknąłem do Twojego tekstu o Simonie Yam'ie i nie ma tam tej pozycji, zatem wnoszę, że nie widziałeś. Gość w każdym razie będzie powracał w koszmarach jeszcze długo , on zrobił tu coś, przed czym chyba nawet Pol Pot by się wzdrygnął ( albo chociaż dwa razy zastanowił :D )\nJakość nie najgorsza , jak na taką wrzutę, tylko oglądać\nvindom 15 listopada 2014 13:10\nTrochę z innej, ale nie tak odległej parafii. Racja, tego filmu nie widziałem, postaram się to nadrobić, bo z twojego opisu wynika, że po prostu trzeba to obejrzeć.\nTeż trochę inne, ale ciągle azjatyckie klimaty - zacząłem oglądać "Zatoichiego". Ogólnie planuje jakiś dłuższy maraton z filmami Kitano.\nPatryk Karwowski 17 listopada 2014 22:46\nI ja też donoszę że skończyłem. Świetna rzecz, choć ciężka jak stado słoni. Billy Tang zrobił taki kocioł na ekranie, że w momencie gdy siadamy na początku do seansu, to wychodzimy z zupełnie innego kina :) Materiału jest tu na kilka filmów, a szaleństwem przypomniał mi trochę "Hiszpański Cyrk", choć to zupełnie inny gatunek i ciężar obrazu, jednak jazda jest podobna. No... nie sposób się nudzić. Dla zainteresowanych dysponuję linkiem do fajnego źródła (dzięki uprzejmości bloga, którego nie szukałem)\nSimply 17 listopada 2014 23:45\nCiężki? Przecież to leci jak strzała . Film sie kończy i jesteś ,,jasny i gotowy'' jak chce poeta. Już dawno mnie tak nic nie podjarało , to jest kino, panie !\n,,Hiszpański Cyrk'' jest Ok, ale , Run and Kill'' ma dużo większą moc i zdziczenie, także reżyserska pasja do siania mayhemu jest bez porównania bardziej niebezpieczna. No i to powstało 20 lat wcześniej .\nPatryk Karwowski 18 listopada 2014 08:26\nSimply, jasne że leci jak strzała, jak piłka Tigera Woodsa :) Nie zrozumieliśmy się, chodzi mi o inną ciężkość :) Np. o scenę z dziewczynką z zapałkami. Ciężko mi czasem rozgraniczyć siebie widza, od siebie ojca. Niemniej, zajebiście skręcona młócka. To tylko w Azji takie rzeczy :) I racją jest że nie widziałem jeszcze takiej rzeźni. Ciężko ten film, ot tak opowiedzieć. Wniosek jest jeden, nie pić z nieznajomymi :)


Cała prawda o jajkach | Fifty Up\njaja, jajko, jajo, wielkanoc, właściwości jajka, zalety jaj, zdrowe jajko\nFifty Up > Kuchnia > Cała prawda o jajkach\n1. Jajka – kapsułka witaminowa – zawierają wszystkie makroskładniki, między innymi białko, tłuszcz, węglowodany, wszystkie składniki mineralne i witaminy z wyjątkiem witaminy C. Są prawdopodobnie najzdrowsze ze wszystkich produktów spożywczych.\n2. Jajka zawierają dużo łatwo przyswajalnego białka oraz korzystne dla naszego organizmu tłuszcze, między innymi kwas linolowy i lecytynę. Tłuszcze te, szczególnie lecytyna, mają korzystny wpływ na procesy myślowe oraz koncentrację, przyswajanie wiedzy i logiczne myślenie. Ponadto jajka są bogatym źródłem witamin, zwłaszcza tych z grupy B, które regulują prawidłową pracę całego układu nerwowego. Jajka zawierają także witaminy rozpuszczalne w tłuszczach: A, D i E i są doskonałym źródłem wielu składników mineralnych w tym wapnia, żelaza, cynku, potasu, magnezu, fosforu czy selenu. Warto również pamiętać, że jedno jajo nie dostarcza nam zbyt wielu kalorii – ok. 75 kcal.\n4. Żadne naukowe badania nie potwierdziły bezpośredniej zależności między jedzeniem jajek a poziomem cholesterolu. Jego zawartość we krwi człowieka zależy bowiem od wielu czynników, między innymi genów, wieku, płci, wagi, sylwetki i aktywności fizycznej, a także od chorób, np. cukrzycy. Warto też dodać, że nasz organizm sam wytwarza cholesterol. Co więcej – obecne w jajku lecytyna i wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 pomagają pozbyć się cholesterolu i obniżają poziomu trójglicerydów we krwi. Jednak, jak pokazują badania zrealizowane na zlecenie marki Berimal, 40% Polaków nadal wierzy w mit o jajkach dotyczący ich niekorzystnego wpływu na poziom cholesterolu.\n7. Żółtko jajka składa się w 2/3 z lipidów – tłuszczów. Są to trójglicerydy (65 proc.), fosfolipidy (ok. 30 proc., w tym głównie lecytyna) oraz cholesterol. Towarzyszą im witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E, K). Duża ilość składników energetycznych sprawia, że wartość kaloryczna żółtka wynosi aż 350 kcal/100 g. Co ciekawe żółtko jajka zawiera więcej białka niż białko jaja.\n12. Surowe żółtko jest strawne w tym samym stopniu jak gotowane, ale białka nie należy jeść na surowo. Po pierwsze ze względu na właściwości uczulające, a po drugie – na obecność awidyny, która blokuje przyswajanie witaminy B7 (biotyny). W odróżnieniu od innych produktów, jajka można smażyć na maśle, bo ich białko ścina się już przy 60 st. C, czyli zanim masło zacznie się palić i zanim zacznie wytwarzać się toksyczna akroleina.\n13. Najlepiej przyswajalne są jaja gotowane na miękko, czyli do 4 minut. Zbyt długie gotowanie (powyżej 10 minut) powoduje straty witamin i obniżenie wartości odżywczej białka nawet o 40 proc. Ponadto doprowadza do reakcji siarki z żelazem – wtedy dookoła żółtka powstaje zielonkawa obwódka.\n15. Wszystkie jaja przed użyciem należy myć w ciepłej wodzie, a jeżeli mają być jedzone na surowo – sparzyć. Bezpośrednio po zniesieniu jajko powinno być jałowe, ale bywa, że nioska jest zakażona bakteriami Salmonella lub Mycobacterium tuberculosis avium (prątkiem gruźlicy ptasiej), które zainfekują również jajo. Za psucie się jaja najczęściej odpowiedzialne są drobnoustroje z rodzaju Penicillum, Escherichia coli, Cladosporium, Pseudomonas fluorescens. Jeśli jajko jest źle przechowywane (np. w wilgoci i cieple), bakterie znajdujące się na skorupce mogą wniknąć do środka.


Pożyczki Bielsko - FinansowyView.pl\nPożyczki Bielsko – Którą pożyczkę gotówkową wybrać?\nCzasem potrzebujemy pieniędzy. Bywa, iż brakuje nam niewielkiej kwoty na przykład pull off zakupu samochodu. Nie chcemy pożyczać od kolegów czy rodziny, nie pragniemy, ażeby ktokolwiek wiedział, że zdobywamy pojazd. Najprostszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem będzie pójście get banku oraz zapytanie, czy otrzymamy pożyczkę. Jeżeli pracujemy nie może być z tym kłopotu – głównie, gdy ma to być nieduża suma. Panie pracujące w instytucji finansowej pokażą nam ofertę na pożyczki gotówkowe. Jest to dokument, który okazuje nam – konsumentom, jaki rodzaj pożyczki możemy zaciągnąć. Są bo rozmaite pożyczki – mieszkaniowe czy wakacyjne. Taka oferta musi być dla nas idealna. Ustalamy wysokość raty, jaką będziemy spłacać przez wskazany czas. Bywa, że niewielką sumę możemy spłacać nawet parę lat – bo tak chcemy, bo takie są nasze dyspozycje. Banki idą nam na rękę. Niemal zawsze zgadzają się na wysokość raty, jaką potrzebowalibyśmy spłacać każdego miesiąca. Niezmiernie ważne jest cykliczne spłacanie takiej zaciągniętej pożyczki. Przyzwoiciej wobec tego, gdy wysokość raty jest niższa.\nDebet czy szybka pożyczka? Wybieramy najlepszą opcję – Pożyczki Bielsko\nNiekiedy mamy problemy finansowe. Wymagamy pieniędzy lecz nie mamy skąd ich wziąć. Nasze ekonomizacje są nadmiernie niskie, ażeby zrealizować nasze wyobrażenia. A marzenia są różne. W pewnych momentach marzymy o zakupie używanego wozu, który kosztuje kilka tysięcy złotych, nieraz pragniemy nabyć mieszkanie w centrum miasta- na które powinniśmy mieć przynajmniej paręset tysięcy złotych. Zastanawiamy się w takim razie, skąd wziąć takie pieniądze. Zastanawiamy się czy ma to być kredyt czy szybka pożyczka. Jeśli decydujemy się na pożyczenie niedużej kwoty w owym czasie decydujemy się na pożyczkę. Nie musimy nikomu tłumaczyć się na co ofiarujemy finanse pożyczone w banku. Pożyczki są albowiem bezcelowe, nie powinniśmy definiować celu na jaki zaciągamy pożyczkę. Zupełnie inaczej jest w wypadku kredytu. Kontrahent musi oznajmić pracownikom banku na co pozostanie taki kredyt dedykowany. Kredyt to pieniądze pożyczane na jakiś cel. Klient nie może przeznaczyć ich na nic innego. Jest z tego rozliczany. Powinniśmy o tym nie zapominać, jest to wybitnie ważne.\nDużo osób pobiera kredyty. Są to finanse, jakie niejednemu z nas zezwalają wygrzebać się z komplikacji – opłacić zaległe rachunki, zezwalają pojechać na wymarzone wakacje. Niejednokrotnie nie mielibyśmy możliwości zaoszczędzić poprawnie wysokiej kwoty. Zajęłoby nam to kilka lat. Banki wychodzą kontrahentom vis-a-vis. Jeśli mamy zdolność kredytową jesteśmy w stanie zaciągnąć kredyt. Czasami jest to wskazana suma, nie wyższa aniżeli ileś złotych – Pożyczki Bielsko.\nInstytucje finansowe kalkulują, jaką kwotę będziemy w stanie spłacać każdego miesiąca. Powinniśmy własne kredyty spłacać regularnie. A kredyt jest oczywiście takim zobowiązaniem. Jeżeli decydujemy się na zaciągnięcie kredytu musimy zwrócić szczególną uwagę, żeby był to pierwszorzędny kredyt z punktu widzenia konsumenta. Istotne jest, żeby oprocentowanie było małe. Znacząca jest także opłata przygotowawcza – powinniśmy liczyć na to, iż nie będzie ona nadmiernie wysoka. Zaciągając kredyt powinniśmy wiedzieć o tym, że będziemy musieli oddać znacznie więcej pieniędzy, będzie to wartość kredytu. Tak jest zawsze, w dowolnym banku. Musimy rozpatrzyć oferty wszystkich banków zanim podejmiemy decyzję, w jakim zaciągniemy kredyt.\nIdea Bank Suwałki


Lybra - nie działa radio - Lancia Klub Polska\nDzisiaj jest 23 sty 2019, 23:49\nTytuł: Lybra - nie działa radio\nPostDodany: 19 lis 2010, 19:15\nRejestracja: 07 lis 2010, 15:46\nSzukałem na forum ale nie znalazłem nic co mogło mi pomoc.\nKopiłem Lybrę 1,8 wersja bez zmieniarki i bez nawi. Nie mogę uruchomić radia, komputer działa ok ale cały czas jest napis Radio OFF jak przekręcę kluczyk i włączy się to wszystko to słychać jakby w głośnikach taki pukniecie i tyle czyli głośniki chyba działają. Próbowałem włożyć kasetę i nawet jej nie wciągnęło ledwo ja wydarłem. Kombinacji przyciskania guzików było wiele i nic.\nOstatnio zmieniony 26 gru 2010, 16:43 przez Dudi, łącznie zmieniany 2 razy.\nUmieszczamy posty w odpowiednich działach\nTytuł: Re: Nie działa radio - Lybra\nPostDodany: 19 lis 2010, 19:53\nMoże zacznij od bezpieczników W skrzynce i na radiu.\nPostDodany: 23 lis 2010, 22:58\nFaktycznie to bezpiecznik za radiem. Dzięki za poradę.\nP.S. Dostać się do niego to było wyzwanie ale nikt nie mówił ze będzie łatwo Zdjęcia z forum pomogły.\nTytuł: Lybra-radio nie chce się włączyć\nPostDodany: 23 gru 2010, 15:51\nRejestracja: 23 gru 2010, 15:33\nWitam, mam problem odnośnie radia, po prostu nie chce się włączyć, cały komputer działa pokazuje spalanie, godzinę datę itd., wyświetlacz pokazuje RADIO OFF i tyle.Jakieś pomysły?\nTytuł: Re: Lybra-radio nie chce się włączyć\nPostDodany: 23 gru 2010, 15:56\nMam prośbę. Uzupełnij profil zgodnie z regulaminem "Uzupełnij to pole"\nNie wiem jak jest w Lybrze ale może bezpiecznik... sprawdzałeś ?\nPostDodany: 23 gru 2010, 15:59\ntak bezpieczniki sprawdzałem jako pierwsze...wszystkie są sprawne,zastanawiam się jeszcze czy nie jest zakodowane a jezeli tak to czy możliwe, żeby w takim przypadku działały inne funkcje wyświetlacza.\nPostDodany: 23 gru 2010, 16:05\nZaraz pewnie zgłosi się ktoś kto ma Lybrę i większa wiedzę A coś działo się niepojącego z radiem wcześniej czy po prostu z dnia na dzień przestało działać ?\nPostDodany: 23 gru 2010, 16:08\nnie wiem bo auto sprowadziłem tydzień temu i dopiero teraz naprawiam usterki.\nPostDodany: 23 gru 2010, 16:10\nCzyli nie działa odkąd kupiłeś ??\nPostDodany: 23 gru 2010, 16:14\nPostDodany: 23 gru 2010, 16:16\nno dokładnie tak...już takiego kupiłem:(\nA powiedz mi czy sprawdzałeś bezpiecznik za radiem ??\nPostDodany: 23 gru 2010, 18:33\nDziękuję za pomoc...faktycznie był to bezpiecznik za radiem,ale dotarcie do niego...masakra jakaś:)\nPostDodany: 23 gru 2010, 18:40\nWesołych i już spokojniejszych Świąt\nPostDodany: 23 gru 2010, 18:47\nNo i jak to rzekł szanowny kolega Gitarka


Akty prawne - Portal - Ośrodek Pomocy Społecznej w Strzyżewicach\nWszystkie akty prawne zapisane zostały w formacie pdf, który można przeglądać programem Adobe Reader lub Foxit.\nw związku z realizacją wymogów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych „RODO”), informujemy o zasadach przetwarzania Pani/Pana danych osobowych oraz o przysługujących Pani/Panu prawach z tym związanych.\nAdministratorem Pani/Pana danych osobowych jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Strzyżewicach, 23-107 Strzyżewice; tel. 81 566 60 60, 518 574 330 adres e-mail: strzyzewice@ops.pl lub Kierownikopsstr@gmail.com\nWyznaczyliśmy Inspektora Ochrony Danych Osobowych, z którym można się kontaktować za pośrednictwem Administratora Danych Osobowych: Ośrodek Pomocy Społecznej w Strzyżewicach 109,23-107 Strzyżewice\nPani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celach realizacji ustawowych zadań Ośrodka Pomocy Społecznej w Strzyzewicach – na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c, lit. e RODO.\nOdbiorcami Pani/Pana danych osobowych będą wyłącznie podmioty uprawnione do uzyskania danych osobowych na podstawie przepisów aktualnie obowiązującego prawa.\nPani/Pana dane osobowe będą przechowywane na czas niezbędny w celu realizacji zadań przez nas wykonywanych lub przez okres jaki wymagają tego od nas przepisy obowiązującego prawa.\nPosiada Pani/Pan prawo żądania od administratora dostępu do danych osobowych, ich poprawy i sprostowania, żądania usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych osobowych (jeżeli przetwarzamy je na podstawie Państwa zgody), prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia danych.\nMa Pani/Pan prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego – Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, w przypadku uznania, że dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z wymogami prawa.\nPodanie Pani/Pana danych osobowych jest wymogiem wynikającym z przepisów prawa niezbędnym do realizowania obowiązku ustawowego, konsekwencją niepodania danych jest uniemożliwienie wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze lub uniemożliwienie wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi.\nDane osobowe niezbędne do realizowania obowiązku ustawowego są pozyskiwane od innych podmiotów publicznych, dane osobowe nie pochodzą ze źródeł publicznie dostępnych.\nPani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane odbiorcom w państwach trzecich lub organizacjom międzynarodowym.\nAkty prawne - Dożywianie\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".\nZmiana powyższego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2008r.\nAkty prawne - Dodatki mieszkaniowe\nAkty prawne dostępne do pobrania:\nAkty prawne zapisane zostały w formacie pdf, który można przeglądać programem Adobe Reader lub Foxit.\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku - Załącznik nr 1\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku - Załącznik nr 2\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku - Załącznik nr 3\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku - Załącznik nr 4\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 roku - Załącznik nr 5\nUstawa z dnia 27 czerwca 2008 roku o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 kwietnia 2008 roku\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 kwietnia 2008 roku - Załącznik 1\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 kwietnia 2008 roku - Załącznik 2\nAkty prawne - Lokalne\nAkty prawne - Ogólnopolskie\nUstawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 czerwca 2008r. - tekst jednolity\nRozporządzenie Ministra Polityki Społecznej w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 19 kwietnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 77 poz. 672)\nRozporządzenie Ministra Polityki Społecznej w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych z dnia 22 września 2005 r. (Dz. U. z dnia 30 września 2005 r. Nr 189po z.1598)\nRozporządzenie Ministra Polityki Społecznej zmieniające rozporządzenie w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych z dnia 6 lipca 2006 r.(Dz. U. z dnia 25 lipca 2006 r. Nr 134 poz. 943)\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej\nUstawa z dnia 28 listopada 2003 r.o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity) Dz.U.06.139.992\nRozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2005 r. Nr 105 poz. 881)\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 marca 2006 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu i trybu postępowania o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2006 r. Nr 58 poz. 401)\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych\nUstawa o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej z dnia 22 kwietnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 732)\nRozporządzenie Ministra polityki Społecznej z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie wzoru wniosku o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej oraz odpowiednich zaświadczeń (Dz. U. z 2005 r. Nr 105 poz. 882)\nUstawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 35 poz. 230) - tekst ujednolicony\nUstawa o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 75 poz. 468) - tekst ujednolicony\nAkty prawne – dodatki mieszkaniowe Akty prawne dostępne do pobrania: Akty prawne zapisane zostały w formacie pdf, który można przeglądać programem Adobe Reader lub Foxit. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych więcej »\nAkty prawne – fundusz alimentacyjny Akty prawne - Fundusz alimentacyjny Akty prawne dostępne do pobrania: Akty prawne zapisane zostały w formacie pdf, który można przeglądać programem Adobe Reader lub Foxit. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28... więcej »\nAkty prawne – dożywianie Akty prawne - Dożywianie Akty prawne dostępne do pobrania: Akty prawne zapisane zostały w formacie pdf, który można przeglądać programem Adobe Reader lub Foxit. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji... więcej »\nFormularze – dodatki mieszkaniowe\nAkty prawne – dodatki mieszkaniowe\nAkty prawne – fundusz alimentacyjny\nAkty prawne – dożywianie


Sporty walki 14 września 2018 0 Komentarzy\nDwie 11-osobowe grupy młodych piłkarzy z roczników 2009-2012 przybyły do Fight Academy pod wodzą trenera Damiana Dąbrowskiego. Ogólnorozwojowy trening kickboxingu z elementami gimnastyki poprowadził trener Arkadiusz Ludwiczak przy wsparciu Aleksego Zienkiewicza. Można by rzec: drżyjcie, rywale! Choć oczywiście chłopcy zawsze grają fair play i umiejętności ze sztuk walki na boisku na pewno nie wykorzystają.\nWszyscy mają nadzieję, że współpraca będzie owocna. Piłkarze APN mogą liczyć na wszechstronne treningi - ostatnio mieli zajęcia na basenie z zawodniczkami sekcji pływania Narwi Ostrołęka.


noga w kuchni: Waniliowy koktajl ze śliwek z orzechami włoskimi.\nŚliwkowy koktajl w ramach podwieczorka,lekka słodkość w płynnej postaci.Koktajl zdecydowanie w jesiennym klimacie,bo śliwki i orzechy to raczej(przynajmniej jak dla mnie)dość jesiennie kojarzące się produkty.\n- 8 śliwek węgierek\n- 150g jogurtu waniliowego\nOpłukane śliwki pozbawić pestek i przełożyć do dowolnego naczynia,w którym będziemy mogli je zmiksować z resztą składników.\nDo śliwek dodać orzechy włoskie i cukry.\nWszystkie składniki zalać waniliowym jogurtem.\nZawartość pojemnika zmiksować blenderem,by wszystkie składniki się połączyły.\nGotowy koktajl przelać do pucharka i udekorować listkami mięty.Można pić od razu lub po schłodzeniu.\nKoktajl to taka deserowa propozycja na coś słodkiego,a z niewielką ilością kalorii.Jest dość zawiesisty zatem najlepiej zjadać go łyżeczką.Ma brązowy kolor z fioletowawym polotem.Jak go się je i miesza nabierając go łyżeczką to tworzą się w nim takie fioletowe esy-floresy.Śliwki i orzechy to smakowite zestawienie i przekonałam się już o tym nie pierwszy raz,a pyszny smak uzupełnia waniliowy posmak powstały za sprawą jogurtu i waniliowego cukru.\nAutor: Edyta KN o 15:54\nJolanta Okonek 5 października 2013 11:40\npyszności :) jak nie zapomnę kupić świeżych śliwek to wypróbuję :)


W tym mieście jest studio tatuażu! Tanie, śmiesznie tanie: za 300 euro, macie zajebisty tatuaż od barku po łokieć i to w kolorze! Nie przesadzam byłem tam. Zapraszam naprawdę nie będziecie żałować! Patrzcie na fotki. W studio pracuje trzy osoby, Nowozelandczyk (Maorys: mistrz świata w rwaniu książek telefonicznych, rzucaniu beczek z piwem, itd.) Kawał chłopa i robi tatuaże. Na tym polu też zdobył najwyższe laury - 15 lat w profesji! W ekipie jest jeszcze jeden rdzenny mieszkaniec wulkanicznej wyspy. Wykonuje tatuaż w technice trybal stylizowany na maoryskiej ornamentyce. I ciekawostka przywołuje duchy amuletem wykonanym z błękitnego kamienia i kości - nie pamiętam. W końcu to rytualny śpiew i amulet, nie wolno mi było patrzeć. Słyszałem tylko jak śpiewał. Trzecia osoba jest z Polski! Wykonuje tatuaże w każdej technice. Patrz zdjęcie! Oraz, to ciekawostka robi tatuaże wg. własnego pomysłu, kompozycji, na życzenie klienta. Niezwykle utalentowany, skromny i rzetelny człowiek ma na imię Marek - hehe... Jest moim bratem. Jest bardzo dobry w tym co robi: ostatnio coś wygrał?? - nie pochwalił się, a szkoda! Wiele się od niego nauczyłem - szkoła holenderska jest mocno postępowa wprowadza wiele inwencji twórczej w kolorze i cieniu. To prawdziwa sztuka! Sprawdźcie koniecznie!


The Tourist: Brodaty Jamie Dornan na pierwszych zdjęciach z serialu\nBrodaty Jamie Dornan w "The Tourist". Pierwsze zdjęcia z nowego serialu twórców "The Missing"\nKarolina Noga / 19 maja 2021, 15:02\n"The Tourist" (Fot. Two Brothers Pictures)\nTrwają prace nad nowym serialem limitowanym BBC "The Tourist". Surowy klimat, pustynne krajobrazy – a jak w tym wszystkim prezentuje się Jamie Dornan?\nPod koniec stycznia zostało ogłoszone, że Jamie Dornan ("The Fall") zagra główną rolę w nowym serialu limitowanym BBC. Za produkcję odpowiada studio braci Harry'ego i Jacka Williamsów, Two Brothers Pictures ("Fleabag", "The Missing"). Twórcy podzielili się pierwszymi zdjęciami, które przedstawiają aktora w "The Tourist".\nThe Tourist: pierwsze zdjęcia Jamiego Dornana\n"The Tourist" to 6-odcinkowy thriller opowiadający o Brytyjczyku, którego spotykamy w samym sercu rozżarzonej australijskiej prowincji. Jest ścigany przez ogromną cysternę, usiłującą zepchnąć jego samochód z drogi. Mężczyzna budzi się w szpitalu – nie pamięta, co się stało, ani kim jest. Rozpoczyna podróż w celu ustalenia swojej tożsamości i tego, co się wydarzyło.\nW obsadzie znajdują się także Danielle Macdonald ("Bird Box"), Shalom Brune-Franklin ("Line of Duty"), Ólafur Darri Ólafsson ("The Missing") i Alex Dimitriades ("The Cry"). Znany z "Mindhuntera" Damon Herriman zastąpi Hugo Weavinga, który odszedł z produkcji z powodu problemów z harmonogramem.\nData premiery serialu jeszcze nie jest znana. Na dzień dzisiejszy nie wiadomo też, kiedy i na jakiej platformie "The Tourist" będzie dostępne w Polsce.\nBBC, Jamie Dornan, seriale BBC, seriale brytyjskie, The Tourist\n0 0\t "Turysta" przenosi klimaty jak z "Fargo" na australijskie pustkowia – recenzja serialu z Jamiem Dornanem\n0 0\t Jamie Dornan szuka odpowiedzi w "The Tourist". Zobaczcie zwiastun serialu BBC od ekipy "The Missing"