Anne B. Ragde, Córka — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nprzekład z języka norweskiego\nCopyright © Anne B. Ragde\nFirst published by H. Aschehoug and Co, (W. Nygaard) AS, 2018\n– Chciałabym kupić chorągiewkę, dostanę ją tutaj? – zapytała Torunn.\nStała przy staromodnej przeszklonej ladzie w sklepie z wyposażeniem żeglarskim i wędkarskim, nie była tu nigdy wcześniej, a mimo to udało jej się znaleźć miejsce parkingowe dla swojego forda transita zaledwie kilka metrów od schodów prowadzących do wejścia. Czuła się, jakby wygrała milion w totka, parkowanie na Fjordgata w środku dnia było zazwyczaj sprawą całkiem beznadziejną, podobnie zresztą wyglądało to w całym centrum Trondheim, lepiej już było podróżować autobusem lub na rowerze.\nTymczasem gdy podjechała pod sklep, z wahaniem, ale i nadzieją, ciągnąc już za sobą kolumnę aut z poirytowanymi kierowcami, nagle swoje miejsce parkingowe opuściło masywne audi. Jej transit stał teraz tuż za drzwiami i czekał na nią, z piętnastominutowym biletem parkingowym wsuniętym pod wycieraczkę i Anną zamkniętą w klatce od strony pasażera. Po śmierci Margida Torunn zastanawiała się jakiś czas, czy nie powinna sprzedać swojego forda i przejąć samochodu stryja, ale Peder Bovim przekonał ją, że to nie będzie dobry pomysł.\nTransit Margida został wyposażony w cały sprzęt niezbędny do wyjazdów w teren, do których i tak potrzeba było co najmniej dwóch pracowników biura. W swoim fordzie Torunn kazała wymontować siedzenie pasażera, a w jego miejsce wstawić klatkę do przewozu zwierząt, by mogły jeździć razem z przodu, ona i Anna, jej suka husky. Torunn musiała być przygotowana na to, by móc zabrać psa ze sobą wszędzie i o każdej porze, kariera agentki pogrzebowej wiązała się niestety z nienormowanym czasem pracy. Dlatego też transit Margida dołączył do niewielkiego parku samochodowego ich biura – było to rozsądne i bardzo praktyczne rozwiązanie zaproponowane przez Pedera Bovima. Zatrzymali też u siebie, rzecz jasna, chevroleta caprice, elegancki karawan, wiekowy, lecz utrzymany w imponująco dobrym stanie.\nTorunn odwiedziła właśnie dom opieki w Ila, miała tam sprawę do załatwienia, chodziło o zwrot jednorazowych fartuchów, które kiedyś pożyczyła. Stwierdziła, że przy okazji kupi chorągiewkę. Przejrzała wcześniej oferty sklepów internetowych, nawet zaczęła już składać zamówienie, ale poczuła się tak skołowana tym, jaki powinien być stosunek długości chorągiewki do wysokości masztu flagowego, że w końcu anulowała zakup przed przejściem do płatności. A potem wyguglowała hasło „chorągiewki” i znalazła w wyszukiwarce ten właśnie sklep.\n– To co, dostanę? Chorągiewkę? – spytała.\n– Ma się rozumieć – odrzekł ekspedient. – Do zawieszenia na łodzi czy gdzieś indziej?\n– Do wciągnięcia na maszt flagowy. Ach, ale wy pewnie macie tylko takie do łodzi, powinnam była się domyślić po nazwie sklepu.\n– Tak się składa, że mamy różne chorągiewki. A jaka długość panią interesuje? Bo trzeba ją dobrać do wysokości masztu. Chodzi o chatkę wakacyjną? Dom jednorodzinny?\n– O gospodarstwo.\n– Ach tak, gospodarstwo. I nie zna pani dokładnej wysokości masztu? Czy to może ma być prezent?\n– Nie, gospodarstwo należy do mnie. I próbowałam oszacować wysokość, tak na oko, ale…\n– Tego rodzaju maszty mają zazwyczaj czternaście albo szesnaście metrów. W większych majątkach czasem nawet osiemnaście.\n– Mój majątek nie należy do większych – odparła Torunn z uśmiechem. – Z całą pewnością nie.\n– W takim razie obstawiam czternaście albo szesnaście metrów – powiedział ekspedient, nie odwzajemniwszy uśmiechu. Stał przed nią, klikając rytmicznie długopisem. – A zatem potrzebuje pani chorągiewki długiej na cztery albo cztery i pół metra.\n– Cztery i pół to chyba trochę za dużo, wezmę tę czterometrową. Jak długo wytrzyma, jeśli będzie wisieć codziennie oprócz dni, kiedy na maszt wciąga się flagę?\n– Maksymalnie ze dwa lata, zależy od pogody.\n– Będzie wisiała w Byneset – powiedziała Torunn.\n– No tak, tam akurat pogoda bywa kapryśna.\n– Aż tyle tam znów nie pada…\n– Flagi i chorągiewki najbardziej niszczą się od słońca i wiatru. Czyli bierze pani czterometrową – odparł ekspedient, odwrócił się i zdjął ze ściany jedną z zawieszonych na haczyku paczek. Zaczął wstukiwać cenę na klawiaturze komputera ustawionego na staromodnej ladzie, której przeszklone półeczki, pełne przynęt i innych wędkarskich akcesoriów, sięgały aż do podłogi.\n– Materiał jest dobrej jakości? – spytała Torunn.\n– Ma się rozumieć. Prosto z Fabryki Flag w Oslo. Oryginalny produkt. Może pani wsunąć kartę.\n– Będę potrzebowała paragonu.\nTo dziadek miał zapłacić. Chciał zapłacić. Za nowy maszt flagowy, flagę oraz chorągiewkę. Bardzo nalegał, by pokazywała mu wszystkie paragony, nie chciał, żeby wnuczka oszukała go, twierdząc, że coś kosztowało taniej niż w rzeczywistości.\nAnna ledwie uniosła powiekę, gdy Torunn wsiadła do auta i rzuciła chorągiewkę na szczyt jej klatki. Towar był pięknie opakowany w przezroczystą torebkę, barwy narodowe jaśniały pod folią, czyste i wyraźne. Na okrągłej nalepce w prawym dolnym rogu paczuszki widniał tekst: „Celebrujemy z wami chwile norweskiej dumy narodowej od 1903 roku”.\nTorunn nabrała powietrza i skręciła, zajmując wolne miejsce, które wypatrzyła nagle w kolumnie przejeżdżających pojazdów. Następnie dodała gazu.\n– Urodziła mi się pierwsza prawnuczka! – wrzasnęła przy śniadaniu Olaug z drugiego końca stołu. – I niedługo zobaczę ją na komputerze!\n– Na komputerze? – zapytała Petra, jedna ze starszych pielęgniarek, stawiając jednocześnie na samym środku stołu wielki półmisek z pokrojonymi w plastry pomidorami i ogórkami.\nOgórki i pomidory, pomyślał Tormod, ciągle ta sterta warzyw, których prawie nikt nie jadał. Dlaczego stawiali je na stole, skoro za każdym razem, prawie nietknięte, były potem odnoszone z powrotem do kuchni? Półmisek stał teraz pomiędzy nim a Lillian Albertsen i utrudniał dostęp do koszyka z chlebem.\nStarzy ludzie nie lubili warzyw, a już na pewno nie w charakterze ozdoby na jedzeniu, każdy wiedział, że staruszkowie wolą coś słodkiego. Poza tym pielęgniarki kroiły ogórki na stanowczo zbyt grube plastry. Smakowały przez to jak woda. A jeśli tylko posypało się pomidory odrobiną soli, to z nich też zaraz wyciekał sok, i po co im było na stole tyle samej wody, przecież potrzebowali porządnie się najeść.\nAnna zawsze używała do krojenia ogórków łopatki do sera. Ale nie robiła tego po to, by zachować ich smak, tylko ze skąpstwa. Po śmierci Tallaka nie wykonała ani jednego gestu, który wyrażałby miłość lub troskę. Mimo to krojone przez Annę łopatką do sera cieniutkie plastry ogórków smakowały o niebo lepiej niż te grube kawałki, które tutaj serwowano. Gdyby tylko wiedziała, pomyślał, że jej wysiłki, żeby prowadzić oszczędny tryb życia, w sumie przyczyniły się też do poprawy smaku.\nIleż to razy Tormod siedział przy małym stole z laminatu obok kuchennego okna i obserwował Annę od tyłu, kiedy męczyła te nieszczęsne ogórki. Naprawdę męczyła. Nawet kiedy robiła mizerię i potrzebowała sporo plastrów, i te jej grube, popękane pięty w laczkach, poruszające się rytmicznie w górę i w dół, suche i zażółcone od brudu, i łokieć oraz łopatka do sera pracujące niczym jakaś maszyna. Wpadała w swego rodzaju taneczny rytm, za sprawą którego ogórek stawał się bezbronny wobec nadciągającego narzędzia. Czasami zdarzało się, że jakiś skrawek warzywa spadał tuż przy jej laczkach na tkany dywanik ze sztucznego włókna, ale ona tego zapewne nie zauważała, bo potem zazwyczaj wdeptywała go w plastikowy splot. Bo gdyby zauważyła, to raczej by go podniosła z brudnego chodnika, opłukała i dołożyła do reszty.\nAnna. Jego własna, formalnie poślubiona żona, wepchnięta mu w życie po to, żeby ona i jego ojciec Tallak mogli kontynuować swój romans, spłodzić synów, jego przyrodnich braci, Tora, Margida i Erlenda, podczas gdy on pracował w gospodarstwie jak eunuch. Od czasu do czasu zdarzały mu się krótkie, intensywne i ożywcze chwile szczęścia, gdy nagle przypominał sobie, że ona nie żyje, na przykład kiedy siedział i czytał, albo kiedy budził się w nocy z jakiegoś strasznego, rozdzierającego snu, w którym był nie dość dobrym, zbyt brzydkim, za niskim młodym mężczyzną pełnym nagannych uczuć do niemieckiego żołnierza, albo kiedy czuł skurcz w nogach schowanych pod ciepłą kołdrą, ból przeszywający go od łydek, przez uda, aż po pachwiny, ból tak silny, że pod jego wpływem spocony wytaczał się z jękiem z łóżka, myśląc sobie, że tak zapewne czują się tonący, którzy pływali w morzu i złapał ich taki skurcz, dokładnie taki, w lodowatej wodzie, od której zaciskały się mięśnie, czytał o tym kiedyś w magazynie „Męski świat”.\nWobec takiego bólu człowiek był zupełnie bezradny. Zupełnie. To jasne, że ludzie od tego tonęli. Stał boso, zgarbiony, oparty o łóżko i pocąc się i jęcząc, przyciskał duże palce u stóp do podłogi, a potem rozciągał nogi w górę od kolan aż do bioder, zależnie od tego, w którą stronę skurcz się przemieszczał. I w takich chwilach również zdarzały mu się przebłyski czystej, jasnej, radosnej myśli: to prawda.\nAnna nie żyła. To pomagało złagodzić ból. Świadomość tego faktu napływała zawsze jak nagły przebłysk światła, w samym środku innych spraw, trwała kilka sekund, dostatecznie długo, żeby poczuć, że ma ochotę na kilka łyków Solo.\nPodreptał do lodówki i wyjął butelkę Solo, nie domknął drzwiczek, więc w środku ciągle paliło się światło. Dom opieki płacił za prąd, więc ani trochę go to nie martwiło, ale jeśli stał zbyt długo, siorbiąc napój, z lodówki dobiegał piskliwy dźwięk. Wtedy szybko wstawiał butelkę z powrotem do środka, zanim ktoś przechodzący korytarzem wpadnie zobaczyć, co się dzieje. Na przykład Marthe z nocnej zmiany. Była okropna. Ale tak czy owak, lodówka była wielkim luksusem.\nGdyby tylko Anna o tym wiedziała. Że kiedy ona leży tam martwa jak kłoda przy kościele w Byneset, pogrzebana i przerabiana na tłusty czarnoziem, on w tym czasie, w pełni życia i szczęścia, pije sobie napój z bąbelkami wyjęty z własnej lodówki. Nie wodę, nie przeterminowane, więc przecenione mleko, tylko najprawdziwszy, kupiony w sklepie napój gazowany.\nPrzyszło mu do głowy, że Solo właśnie się kończy, zostały jedynie dwie butelki. Gdyby tylko żył Margido. Margido przynosił mu gazowane napoje bez proszenia. A nie chciał zanadto męczyć Torunn, ona miała więcej niż dość własnych zmartwień.\nPotrafił godzinami siedzieć zanurzony całkowicie we własnym świecie, nie czując odpowiedzialności za nic ani za nikogo, napawając się wszystkim, co mógł teraz robić, a co wnerwiałoby Annę do nieprzytomności. Codziennie mógł godzinami czytać i nikt nie ganiał go bez przerwy do tej cholernej szopy na drewno, żeby przyniósł naręcze polan, z których zawsze albo Anna, albo Tor byli niezadowoleni.\nPolana były za grube. Albo za cienkie. Albo miały za mało kory. Albo za dużo. Albo twierdzili, że marnuje parafinę, lejąc jej za dużo do wiórów, których używali do rozpalania w małej kozie stojącej w kuchni.\nTeraz wszystko wyglądało inaczej.\nKiedy miał na to ochotę i siły, mógł wyjść z pokoju i zjeść smaczny posiłek przy wspólnym stole, zastawionym daniami w rodzaju tych, które Anna w ramach oszczędności od razu chowała do zamrażarki. Te potrawy umarły wraz z nią. Margido wyrzucił wszystkie resztki z zamrażarek, kiedy likwidowali gospodarstwo, a Tormod mógł wreszcie przeprowadzić się tutaj. Zadał Margidowi dokładnie to pytanie, co stało się z tym całym jedzeniem, które Anna tak oszczędzała, a wtedy Margido powiedział, że trochę zostawił sobie, na tyle, na ile pozwalało mu miejsce w zamrażalniku na górze jego domowej lodówki, a resztę wyrzucił i zamrażarki są już puste.\nTormod nie zapytał Margida, czy czuje ulgę albo radość. Nie rozmawiali nigdy o takich sprawach, ale myślał o tym całym jedzeniu, tej całej pracy, tym wszystkim, co się zmarnowało. Miał z tego kolosalną przyjemność.\nZamrażarki wkroczyły w swoim czasie szumnie do domu w Neshov, najpierw jedna, potem druga, a Anna piekła rzeczy, które chciała zamrozić, smażyła kotlety do zamrożenia, kupowała przecenione jedzenie, żeby je zamrozić, robiła i mroziła przetwory, gromadziła bogactwo jak złoto na dnie posażnej skrzyni, a oni nigdy nie zobaczyli tych skarbów na kuchennym stole.\nNa co dzień jadali skromnie i niewiele, często nadpleśniałe produkty. Ale zamrażarki stanowiły dumę Anny i były kochane bardziej niż jakikolwiek człowiek. A teraz Torunn umyła je na błysk, ją też zapytał o ich los, kiedy wróciła tutaj pod koniec zimy i wprowadziła się do Neshov. Obecnie należą do niej, powiedziała, ale przecież jedna to było dla niej aż nadto, nie była osobą lubiącą jeść.\nWidział je oczyma wyobraźni, wielkie białe zamrażarki, przypominające wysokie trumny, stojące na zimnej i nierównej betonowej podłodze w piwnicy w Neshov, jedna osuszona i pusta, z wtyczką wyjętą z kontaktu. Pomyśleć, że Anna mogłaby to zobaczyć. I że mogłaby się dowiedzieć, że jej imieniem został nazwany pies. Ale z ogórkiem radziła sobie naprawdę pierwszorzędnie.\nZ czystej łaski wziął sobie gruby plaster ogórka, złapał kawałek chrupkiego chleba, nie miał ochoty na żadną z tych rzeczy, ale akurat te półmiski stały najbliżej, maselniczka była za daleko, a nie chciał prosić nikogo, żeby mu ją podał, chciał poczekać, aż Petra sama to zrozumie, dzisiaj to ona pomagała im przy śniadaniu.\nZapewne to wspomnienia z wojny są u staruszków przyczyną braku entuzjazmu dla krojonych warzyw, zastanawiał się nadal, upijając spory łyk kawy, żeby zmiękczyć nieco suchy chleb, przycisnął sobie rozmoczoną kromkę językiem do protezy w górnej szczęce, a ser i plaster ogórka przykleiły ją mocniej do podniebienia.\nCiekawe, kto wpadł na pomysł robienia chleba, który należało chrupać, zamiast zjeść go normalnie na miękko, to musiał być jakiś Szwed, komplikowanie prostych rzeczy było dla Szwedów typowe, norweską tradycją były chrupkie, cienkie placki, a nie jakiś tam chrupki chlebek. Cienkie placki były łatwe do zjedzenia, delikatne i uległe w ustach, a to preferowanie owoców, a nie warzyw w oczywisty sposób musiało mieć związek z wojną, w tamtych czasach przez lata tego brakowało i dlatego ludzie, kiedy już w końcu mogli, rzucili się na owoce.\nOn sam przeżył całe swoje życie, nie mogąc napawać się ani jednym, ani drugim, ani słonym smakiem, ani słodkim, zawsze chodziło tylko o to, żeby jak najszybciej najeść się tym, co Anna postawiła na stole, a potem prędko od niego odejść i ukryć się bezpiecznie w fotelu w salonie.\nTeraz chciał wziąć sobie jajko. Wytęskniony niedzielny rarytas w Neshov, a tutaj jajka były na porządku dziennym, podawano je zawsze na śniadanie, gotowane, sadzone albo w postaci jajecznicy, czysty luksus, którego ciągle nie był w stanie uznać za oczywistość. Codziennie bez wyjątku tak samo cieszyła go myśl o tym błogosławionym jajku, ale nikomu o tym nie wspomniał poza Margidem, który od razu zrozumiał, co miał na myśli.\n– Codziennie dostajemy jajka.\n– Zasługujesz na nie. Jeszcze tego by brakowało, żeby nie – odparł Margido, uciekając wzrokiem w bok.\nAle Tormod nigdy nie zdradził się przed nikim innym, jak bardzo cieszy go uczucie, jakby codziennie dostawał niedzielne śniadanie, bo przecież mogło się zdarzyć, że każdy Norweg w każdym zakątku tego kraju jadał jajka na śniadanie we wszystkie dni tygodnia, co więcej, może robili tak wszyscy ludzie jak świat długi i szeroki, może jajko było zwykłą, oczywistą sprawą, nie miał o tym pojęcia. Więc gdyby przyznał się głośno do swojej radości, to być może od razu zrozumieliby, w jakich strasznych warunkach żył, i zaczęliby go żałować.\nPetra jak zawsze natychmiast wiedziała, czego potrzebuje, i nie okraszała tego żadną litością. Pewnym ruchem sięgnęła po dwie połówki jajka i położyła je na jego talerzu, przechyliła się przy tym ponad jego prawym ramieniem, pachniała czysto i ładnie, chociaż tyle wokół nich biegała; dzisiaj pomagała im wspólnie z Hannelore i jeszcze dwiema nowymi opiekunkami.\nPrzekrojone na pół jajko leżało teraz na jego talerzu, kołysząc się leciutko na gładkiej porcelanie, dwie lśniące bielą połówki z matowym słonecznym okiem pośrodku, takie piękne, pomyślał sobie, tego żółtego koloru nie da się z niczym porównać.\n– Bardzo dziękuję – powiedział.\nUśmiechnął się w głębi duszy, że tak często pogrąża się we własnych myślach, albo raczej, ujmując rzecz dokładniej, że może sobie pozwolić na pogrążanie się we własnych myślach, gdzie od zawsze czuł się najlepiej. Jego myśli były osobliwe i różnorodne, każda delikatnie muskała następną, myślał o Torunn, Torze i Margidzie, o zamrażarkach i o tym, jak bardzo się cieszy, że jest tutaj i że nikt go o nic nie męczy, pewnie dali sobie spokój, bo udawał, że słabo słyszy, i prawie nigdy im nie odpowiadał. A ponieważ nie zawsze przychodził zjeść posiłek przy wspólnym stole i zamiast tego prosił o jedzenie do pokoju, wszyscy w końcu domyślili się, że wolałby być pozostawiony w spokoju. Albo może zupełnie ich to nie obchodziło, bo zapewne mieli więcej niż dość swoich spraw.\nWłaśnie znów pojawiła się przy nim Petra, tym razem z termosem z kawą i kromką chleba. Położyła mu na spodeczku dwie kostki cukru, a kromkę chleba umieściła na talerzu obok jajka i chrupkiego chleba.\n– Bardzo dziękuję – rzekł, wpatrując się z zadowoleniem w prawie pusty kubek z kawą, napełniany teraz brązowym, parującym płynem, który wznosząc się od dna, zdawał się tańczyć między ściankami kubka.\n– Bardzo dziękuję – powtórzył raz jeszcze, a ona odpowiedziała mu lekkim uściśnięciem ramienia.\n– Chyba zaraz coś się będzie działo – rzekła, ruszając z termosem dalej. – Musisz być czujny, Tormodzie!\n– Tak, zobaczę wszystko na komputerze – powiedziała Olaug i wiercąc niecierpliwie pupą na krześle, przestawiła sobie kubek z kawą bliżej talerza, a potem wydłubała z koszyka kromkę razowego chleba.\n– To dlatego moja wnuczka wkrótce przyjedzie – mówiła dalej. – Oczywiście nie ta, co urodziła dziecko, tylko jej siostra. I zabierze ze sobą komputer. Żebym mogła zobaczyć ten cud. W internecie. Z Australii. Kurczę, zostałam prababcią! Chyba należy stwierdzić, że czas mojej młodości definitywnie się skończył.\nW internecie z Australii… W uszach Tormoda brzmiało to jak jakaś herezja.\nAle Olaug nie była zdezorientowana ani nie wyobrażała sobie różnych rzeczy tak jak wielu innych tutaj, którzy ledwo odróżniali sen od jawy, na pewno dlatego, że całymi dniami drzemali; to, co mówiła Olaug, zazwyczaj było prawdą, i zapewne teraz również tak było, o ile dokładnie przed sekundą nie dopadła jej demencja, ale nie sądził, żeby to mogło się zdarzyć, chociaż jak zawsze wyglądała nader nieporządnie, z różową czaszką błyszczącą pod ostatnimi kosmykami włosów, które jej jeszcze zostały i przez które mogła przeciągnąć grzebieniem, i z małymi, srebrnymi kuleczkami, które niczym ołowiane ciężarki zwisały z jej wyciągniętych, pomarszczonych małżowin usznych, sprawiając wrażenie, jakby w każdej chwili mogły się urwać.\nOd pierwszego dnia swojego pobytu tutaj polubił Olaug, nigdy wcześniej nie spędzał czasu w towarzystwie takiej osoby. Zawsze głośno i jasno wyrażała to, co wszyscy i tak myśleli, ale unikali rozmów na ten temat, na przykład o śmierci oraz woniach i dźwiękach ciał innych ludzi, wypowiadała się o tych sprawach na głos, a wtedy wszyscy zwracali na nią szeroko otwarte oczy.\n– Przestań w końcu tak cholernie pierdzieć! – potrafiła znienacka odezwać się do sąsiada przy stole podczas popołudniowej kawy. – Jest nas tu więcej kandydatów do oddychania tym samym powietrzem!\n– Czy naprawdę musisz kruszyć sobie połowę ciasta na kolana? Jeszcze nie umarłeś, a już przypominasz karmnik dla ptaków! – mówiła innym razem także prosto z mostu, ponieważ wielu mieszkańców domu spędzało całe dnie w gamoniowatym letargu z powodu braku snu w nocy.\nOn natomiast zawsze siedział w milczeniu, a kiedy jadł ciasto, ani jeden okruszek nie spadał mu na koszulę czy spodnie. Potrafił też przybierać nieodgadniony wyraz twarzy. Pod tym względem Neshov wiele go nauczyło.\nMiał wrażenie, że sprawa sprowadza się do skierowania wzroku w dół, sporo o tym myślał, jak właściwie to robi, wydawało mu się, że to kwestia odpowiedniego przymknięcia powiek, tak żeby były swobodnie opuszczone i żeby za często nie mrugać, poza tym trzeba było rozluźnić kąciki ust i dolną wargę, tak, by lekko opadły, pozwolić działać grawitacji. No i odpowiadać tylko monosylabami. Stawał się wówczas rozkosznie niewidoczny i mało interesujący. Ale po tej sprawie z Margidem trochę go naciskali.\n– Biedaku, że też musiał umrzeć dosłownie na twoich oczach – powiedziała wtedy Olaug, a wszyscy obecni kiwali potakująco głowami.\n– Na pewno ci smutno, że twój syn odszedł – skomentował ktoś inny, powtarzali to tyle razy, każdy z nich, doskonale znali Margida, jego „syna”, który odbierał ciała zmarłych.\nZazwyczaj patrzył wtedy w podłogę, ale najbardziej miał ochotę powiedzieć, że Margido nie odszedł, nie wyjechał na biegun północny, tylko umarł, po prostu padł i umarł na podłodze w jego pokoju. Kiedy pozostali pensjonariusze trajkotali wokół niego jak najęci, niczym zbawcze anioły pojawiły się Petra i Hannelore z kawą i pytaniem, czy ktoś chce mleka albo kawałek ciasta, i w końcu mógł spokojnie odetchnąć.\nAle najgorsze już minęło. Zainteresowanie nowiną osłabło. Poza tym śmierć była tu tematem omawianym i dyskutowanym do znudzenia, przecież to na nią czekali całą gromadą, więc to niezwykłe zainteresowanie śmiercią Margida wynikało z faktu, że był osobą z zewnątrz, kimś w rodzaju cywila podczas wojny. W dodatku był o wiele za młody na umieranie, trochę tak, jakby oszukańczo przesunął się na przód kolejki.\nI oto faktycznie wkroczyła wnuczka Olaug, energiczna i zadbana kobieta z ciemnymi, czujnymi oczami, pod pachą niosła małą, metalową płytkę, która prawdopodobnie była właśnie tym komputerem. Miała ogromny szal owinięty kilkakrotnie wokół szyi; tkanina przypominała trochę zasłonki, które swego czasu wisiały w sypialni Neshov, niebieskie i zielone nitki chaotycznie splecione ze sobą, spędził sporo czasu, wpatrując się w te zasłony, w różnym oświetleniu, także w całkowitym mroku. Torunn na pewno już dawno je zdjęła i wyrzuciła, i Bogu dzięki. Wspomniała, że zamówiła ogromne kontenery na śmieci, które ustawiono na środku podwórka, i że napełniła je oba po brzegi, śmiała się, opowiadając mu o tym, bo zdawała sobie sprawę, jak bardzo ucieszy go myśl o wszystkich tych wyrzuconych, zlikwidowanych, podeptanych starociach, wiedziała, jak wyglądało jego życie w gospodarstwie przez te wszystkie lata.\nByć może stanowił dla niej rodzaj szczególnego wsparcia, dając jej pełne błogosławieństwo na zmianę wszystkiego. Wszystkiego. Na stworzenie tam warunków dla przyszłego własnego życia. Chciał wierzyć, że ona tak właśnie to odczuwa, ale nie wiedział, jak miałby o to zapytać i jakich słów użyć. Dlatego był zadowolony, że wpadł na ten pomysł z nowiutkim masztem flagowym, flagą i chorągiewką, które miały zastąpić stare, powiewające nad gospodarstwem przez wiele pokoleń.\nWięc może zupełnie sama doszła do tego wniosku.\nWziął połówkę jajka, położył ją na kromce chleba i ku swojej wielkiej uldze zauważył, że tuba z pastą kawiorową jest w zasięgu ręki, Lillian Albertsen chyba jej używała, bo teraz leżała tuż obok, co prawda mocno spłaszczona pośrodku, ale to i tak było fantastycznie, bo nie będzie musiał nikogo prosić o pomoc. Myśl o maśle porzucił już dawno temu.\nZ wysiłkiem zwinął tubę od krótszej strony do połowy, wyciskając jednocześnie na swoje jajko małe porcje pasty kawiorowej, a potem zamknął ją białą plastikową nakrętką. Teraz tuba jest porządnie wypełniona do połowy i można z niej bez trudu skorzystać, pomyślał sobie, chociaż pewnie nie potrwa to długo i zaraz znów zostanie spłaszczona.\n– Teraz posłuchaj, Tormodzie!\nTo znów Petra.\nOczy wszystkich skierowane były na wnuczkę, Olaug zanosiła się młodzieńczym, donośnym śmiechem i usiłowała przyciągnąć ją do siebie i uścisnąć, nie wstawała, po cóż, na Boga, miałaby wstawać. Oto młodziutka wnuczka przyjechała przekazać nowinę seniorce rodu, a obicie krzesła pod pośladkami Olaug było ciepłe i przyjemne.\nOlaug krzyknęła do Petry, żeby przyniosła dodatkowe krzesło, ponieważ najwyraźniej nikt nie zamierzał się ruszyć.\n– Hannelore zaraz to ogarnie! – odparła Petra.\n– Jasne! – odpowiedziała Hannelore i pomaszerowała w stronę krzeseł stojących w stosie pod ścianą, które wyciągano przy okazji wesołego śpiewania w jadalni. Tak właśnie było zawsze napisane na kartce, którą przyczepiano do korkowej tablicy przy recepcji. „Wesołe śpiewanie w jadalni”. Hannelore musiała się przedrzeć przez zastęp balkoników, żeby dotrzeć do stosu krzeseł, ale była do tego przyzwyczajona.\nChyba tylko on rozumiał, że kiedy Hannelore mówi jasne, to oznacza to oczywiście. Była przecież Niemką. Pozostali na pewno sądzili, że Hannelore stoi w każdej chwili w gotowości do przeniesienia krzesła1.\n– No to zaczynamy skajpować. Olaug, masz teraz połączenie przez internet – powiedziała wnuczka, wpatrując się intensywnie w niedużą otwartą metalową płytkę, która stała na stole przed Olaug niczym błyszcząca, twarda książka. Filiżanka z kawą przewróciła się na spodek, ale chyba nikt nie zwrócił na to uwagi.\nWyłączył się mentalnie i wsunął do ust kromkę chleba z jajkiem ozdobionym pastą kawiorową, kochał tę pastę, ten jej smak rozchodzący się po ustach falą soli i delikatnej ostrości, żeby na finiszu spłynąć do przełyku lepką tłustością, popchniętą dalej solidnym łykiem kawy.\n– Czy wszystko w porządku, Tormodzie?\nTo Hannelore. Mówiła do niego na tyle cicho, że pozostali nie słyszeli.\n– Tak – odparł. – Ale to smutne, że…\n– Co takiego? – zapytała, pochylając się niżej.\n– Biedna Olaug – powiedział najciszej, jak umiał – która musi oglądać swoją prawnuczkę na komputerze…\n– Żartujesz sobie, Tormodzie, to chyba o wiele lepiej, niż gdyby jej wcale nie zobaczyła, oni przecież mieszkają tak daleko. To tak samo jak rozmowa przez telefon, tyle że mogą się jednocześnie zobaczyć na monitorze. To fantastyczna możliwość i ona wcale nie jest z tego powodu biedna.\n– Kawa jej się przewróciła.\n– Wiesz, Tormodzie, wszystko teraz dzieje się tak szybko.\n– Chodzi o kawę?\n– Nie. O rozwój. Wszystko można zrobić przez internet. Ale ty nie do końca jesteś w temacie, nie korzystasz nawet z telefonu komórkowego.\n– Nie, i nie chcę.\n– Ale właściwie dlaczego nie, na Boga?\n– Nigdy nie używałem telefonu.\n– Nigdy nie używałeś komórki?\n– Nie. W ogóle telefonu – odparł.\n– Nie do końcu rozumiem, co takiego…\n– Nigdy nie używałem telefonu. Ale mam lodówkę.\n– Ach tak… Porozmawiamy później, Tormodzie. Niedługo przyjdzie lekarz, będzie szczepił całą naszą gromadę przeciwko grypie.\nHannelore była miła. Zawsze mu pomagała, mógł na niej polegać.\nKiedy umarł Margido, dała mu tabletkę nasenną, jedyną, jaką połknął w całym swoim życiu. Przypomniał sobie Tora i bardzo się bał, w końcu Tor odebrał sobie życie za pomocą paczki bardzo podobnych tabletek, lecz mimo to zapytał Hannelore, czy mógłby dostać jeszcze pół, bo chciał tylko zasnąć, oddalić się o lata świetlne od faktu śmierci Margida na pokrytej linoleum podłodze pod jego drzwiami. I to, że siedziała tam przy nim, że pochodziła z Niemiec i miała urodziny ósmego maja, w dniu wyzwolenia Norwegii. Kiedy cały kraj machał flagami z radości, że wypędzono Niemców, miła, dobra Hannelore obchodziła urodziny.\n„Mogę po prostu udawać, Tormodzie, że to na moją cześć powiewają flagami”.\nCzuł się bezpiecznie, słuchając jej miękkiego, niemieckiego akcentu. Ale teraz przypomniała mu o tym cholernym szczepieniu przeciwko grypie. O tym obrzydliwym ukłuciu, pieczeniu na skórze, bólu ramienia, z którego powodu poprzednim razem przez trzy dni nie mógł leżeć na prawym boku, a to była najlepsza pozycja do spania, z twarzą zwróconą ku ścianie i sercem królującym na stercie innych organów, czytał o tym wiele lat temu w magazynie „Męski świat”, jak korzystnie wpływa na serce spanie na prawym boku; od tamtej pory zawsze o tym pamiętał.\nNiech sobie lekarz mówi, co chce. Tej jesieni poprosi o szczepionkę w lewe ramię. Odgryzł kawałek kromki i żując bardzo powoli, ostrożnie sprawdził, czy nie słychać odgłosów klikania wydawanych przez sztuczną szczękę, ale mógł sobie zupełnie podarować tę zapobiegliwość, bo pomieszczenie wypełniały okrzyki ekscytacji, kakofonia dźwięków wywołana widokiem tej prawnuczki, tyle zrozumiał, a potem znowu zamknął się w swoim świecie.\nAustralia. Piękne słowo. Ale mimo wszystko. Nie kusiło go to. Australia była równie daleko jak Chiny.\nJedyne, co wiedział o Australii, to że mają tam jakąś potworną liczbę owiec, że jest tam bardzo gorąco, sucho i bez przerwy płoną lasy, i że gospodarstwa są tam przeogromne i rolnicy muszą korzystać z samolotów, żeby obejrzeć granice własnej posiadłości. A w tym wszystkim: prawnuczka Olaug. Jakże był szczęśliwy, że jest tutaj, w tym domu opieki, w Byneset, w kraju zwanym Norwegią. Biedna Olaug i ta jej nieskończenie biedna prawnuczka, która tutaj nie mieszka i tylko została podniesiona do monitora podczas rozmowy dorosłych.\nOstrożnie oblizał palec wskazujący i powoli przesunął nim dookoła talerza, żeby zebrać ostatnie okruchy żółtka oraz może jakiś centymetr pasty kawiorowej, który został na brzegu. Potem z zamkniętymi oczami oblizał palec do czysta. „To jak rozmowa przez telefon, tylko że mogą się również widzieć”. To dopiero szaleństwo i nowoczesny wymysł.


Pochód na zaproszenie Margerity - Eurocomm-PR\nTo był poniedziałek, 2 listopada 2020, wczesne popołudnie. Erwin, rodowity Wiedeńczyk i wykonujący swój zawód z prawdziwą pasją kelner, którego pandemia pozbawiła pracy, siedział akurat w swoim małym mieszkanku w Währing* i nawlekał rolki papieru toaletowego w kolorach: białym, różowym i żółtym na stary sznur do wieszania bielizny. Na sznur zmieściły się rolki z trzech dużych opakowań, co przy skromnym budżecie Erwina nie było takie oczywiste. Jednak po prostu musiał wziąć udział w imprezie, na którą przez Internet zapraszała Margerita. Po pierwsze dlatego, że Margerita była absolutnie szczególną osobą. Ponadto uznał, że ta impreza to coś w sam raz dla niego w sytuacji, kiedy sam w domu czuł się już potwornie samotny. Zaproszenie miało ów smaczek, o który mu właśnie chodziło: „Przebierzcie się, przyjdźcie do Türkenschanzpark, spędźmy razem ten wieczór i poczujmy wspólnotę, zanim bycie razem znowu stanie się trudne”.\nErwin wypił łyk piwa z puszki, już trzeciej lub czwartej tego dnia i przymocował sznur na bieliznę do szlufki na pasek w swoich spodniach. Swojemu dziełu przyglądał się sceptycznie. Myślał przy tym: „Oby ludzie pamiętali jeszcze, że w marcu sklepowe regały na papier toaletowy świeciły pustkami. Jeśli już zapomnieli, zbłaźnię się kompletnie. A nawet jeśli, to wsio ryba”.\nVera przeczytała post od Margerity w sobotni wieczór. Od tego momentu z prawdziwym zapałem tworzyła podczas weekendu wielką ozdobę na głowę, swoją formą nawiązującą do modelu koronawirusa. Do późnej nocy siedziała przy kuchennym stole, przed sporą górą modeliny, pochłonięta modelowaniem zamierzonego kształtu. Formowanie plasteliny, malowanie i modelowanie masy papierniczej sprawiały jej przyjemność i odwróciły jej uwagę od pełnych troski i niepokoju myśli o jej rodzicach. Na zakończenie przymocowała po wewnętrznej stronie osobliwego nakrycia głowy małe lampki, które świeciły przez wyżłobione wcześniej szczelinki i otwory. Vera była bardzo zadowolona ze swojego oryginalnego dzieła sztuki.\nDwie godziny przed początkiem pochodu Margerity Vera usiadła przy swoim kuchennym stole z kieliszkiem czerwonego wina w dłoni. Ledwie zastygła w takiej pozycji, a już podążyła w myślach do obojga rodziców, którzy mieszkają razem w Domu Opieki w Górnej Austrii. O mamę nie martwiła się tak bardzo, ale jej tata…. Jeśli o tatę chodziło, był to czas, w którym należało się liczyć z tym, że następnego dnia być może już go nie będzie. Choćby nie wiadomo ile dzieł sztuki o kształcie koronawirusa stworzyła dla odwrócenia własnej uwagi. Łzy napłynęły jej do oczu, jednak starała się wziąć w garść, wypiła łyk wina i wyglądała przez okno. „Wyjście do ludzi dobrze mi zrobi”, pomyślała, „trochę dużo tego wszystkiego naraz”.\nDjamal był chirurgiem i uciekł z Syrii przed postępującą wojną. Niedawno znalazł nową ojczyznę w Wiedniu, w pobliżu Parku Schuberta w dzielnicy Währing. Ludziom, którzy nie przeżyli wojny ani ucieczki trudno byłoby wyjaśnić, jak wielkie szczęście oznaczało dla niego to, że mógł w pełni bezpieczny siedzieć na sofie w salonie swojego mieszkania tak, jak chociażby tamtego poniedziałkowego popołudnia. Jego żona i dzieci również były bezpieczne. Djamal miał zatem wszelkie powody, by odczuwać wdzięczność. Impreza, na którą zapraszała nieznana mu Margerita wydała mu się więc być dobrą okazją do tego, by podzielić swoją wdzięczność z innymi. A dzieci tak czy owak chętnie chodziły do Türkenschanzpark, w którym szczególnie lubiły liczne stawy i oczka wodne oraz kaczki.\n„Powinniśmy coś wymyślić na pochód w Türkenschanzpark”, zawołał w kierunku przebiegających obok niego dzieciaków, Alexa i Larissy. ”Z czym tam wystąpimy? Hej! Dzieciaki, chodźcie tutaj! Macie jakiś pomysł?”. Alex, starszy z dwójki rodzeństwa, zatrzymał się, pomyślał przez krótką chwilkę, po czym podekscytowany zaczął skakać w miejscu, wykrzykując przy tym: „Piosenka, piosenka, piosenka”. „Piosenka”, powtórzył z uznaniem Djamal, „świetny pomysł, Alex, naprawdę bardzo dobry pomysł”. „A ty?”, Djamal zwrócił się do młodszej siostrzyczki Alexa, która wprawdzie wysłuchała pytania taty, robiąc przy tym wielkie oczy, ale nie przyłączyła się do przedstawienia brata. Odparła tylko krótko: „nie wiem”, po czym pobiegła do pokoju dziecinnego, gdzie zaczęła uderzać w mały, kolorowy dziecięcy bębenek. Po chwili Alex usiadł przy elektronicznym pianinie, blisko siostry, podchwycił w grze rytm nadawany przez Larissę na bębenku i zaczął śpiewać: . "Corooona, Corooona, spring in die Dooona. Corooona, Corooona, spring in die Dooona!" („Korooono, korooono, wskocz do Dunaju, korooono, korooono, utoń w jego falach!”). Djamal stanął w drzwiach pokoju dziecięcego, zupełnie zaskoczony. „Świetna piosenka”, powiedział i pełen uznania bił dzieciakom brawo.\nSimon, brytyjski artysta, który w trakcie swojego kilkuletniego pobytu w Wiedniu, odwrócił się od panującej mody i obrał drogę zmierzającą w stronę artystycznego performance´u, uznał rok 2020 za chichot losu. Ledwie ucichła farsa związana z Brexitem, a już w górę poszła kurtyna, odsłaniając globalny spektakl pod tytułem „Korona”. Również w tym dramacie niepojęty upór brytyjskiego rządu wywoływał zdziwienie, czy wręcz bezradne potrząsanie głową i sprzeciw. Poprzez Ischgl** Austria także wniosła w dramat na globalnej scenie swój wkład o międzynarodowej renomie, zaś wewnętrzne spory o kolory stref zagrożenia koronawirusem oraz pomieszanie polityki z ochroną zdrowia obywateli głęboko odkryło stan, w jakim tkwiło społeczeństwo. Fascynujący czas dla sztuki.\nCzy to była tragedia, czy może komedia? Im dłużej trwała pandemia, tym trudniej było o jednoznaczną odpowiedź na to pytanie. Simon do końca nie był pewny, komu wierzyć, a wobec kogo odnosić się lepiej z rezerwą. Teraz, na początku listopada, wszystko to, o czym tylko wciąż gadano wiosną, wydawało się stawać w pełni realne: przeciążenie systemu opieki zdrowotnej, zbyt mało łóżek intensywnej opieki medycznej, zbyt mało personelu medycznego. Do powszechnej świadomości weszło nawet specjalistyczne, złowieszcze pojęcie: triaż***. Co takiego wydarzyło się jeszcze latem? Bodaj po raz pierwszy w życiu Simon zaczął się martwić o siebie, o to, że i jego wirus mógłby dopaść. Zawsze dużo palił, żył pełnią życia i niezliczoną ilość razy przekraczał wszelkie granice, pozwalając sobie naprawdę na wiele. Czy przeżyłby ciężki przebieg choroby? A co, jeśli nie byłoby dla niego wolnego łóżka intensywnej opieki medycznej, gdyby akurat takiego pilnie potrzebował? Już widział siebie, z maską tlenową na twarzy, unieruchomionego i podtrzymywanego przy życiu przez maszynę, leżącego w jakimś szpitalnym pokoju. Jego satyryczne usposobienie zupełnie go opuściło, siedział przygnębiony na zewnątrz, pod oknem, martwiąc się również o swojego gospodarza i nie był w stanie wykrztusić z siebie ani jednego słowa.\nNagle Simon przypomniał sobie o poście pewnej Margerity, który rzucił mu się w oczy tego ranka. To miał być pochód w przebraniach. „Pójdę tam jako śmierć, w czarnej pelerynie i z kosą. Będzie ekstra, makabrycznie i szczerze. Będę improwizował. Kosę udawać będzie moja miotła”.\nZsuzsanna, opiekunka osób starszych, od lat często podróżowała między Węgrami, swoją ojczyzną i Austrią. Wykonywała tę pracę chętnie i jak dotąd dawała sobie również bardzo dobrze radę z odpowiedzialnością i obciążeniami związanymi z tym zajęciem. Jednak w tym szczególnym roku poczuła, że wszystkie te rozporządzenia, nakazy i zakazy zwyczajnie ją przerosły. Ograniczenia w podróżowaniu, testy na koronawirusa, chaos często zmienianych przepisów i zamieszanie wynikające z często odmiennych opinii fachowców, a także konieczność noszenia maseczek ochronnych znużyły ją bardzo. Najtrudniej jednak było jej znosić ustawiczny lęk o to, że pomimo całej tej dokładności, z jaką dbała o higienę, mogłaby stać się odpowiedzialna za ciężką chorobę lub nawet śmierć osoby powierzonej jej pod opiekę. To nie mogło się wydarzyć. A gdyby jednak tak się stało i gdyby udowodniono jej błąd, co oznaczałoby to dla niej w przyszłości? Czy wolno by jej było nadal wykonywać swój zawód?\nPani Hazanovic, którą Zsuzsanna opiekowała się od kilku miesięcy, zasnęła późnym popołudniem przed telewizorem. Zsuzsanna siedziała z nią, lecz tak pochłonęły ją obrazy, głosy i twarze na ekranie, że zupełnie zapomniała o tym, by zakomunikować starszej pani swój zamiar wybrania się jeszcze tego dnia na spacer. To był jeden z tych, zdarzających się czasem, niepokojących zaników pamięci. Dzień był przyjemnie ciepły, być może ostatni rzeczywiście tak ciepły dzień tego roku.\nTeraz Zsuzsanna stała przy desce do prasowania. Od czasu do czasu wyglądała przez okno, aż dostrzegła, że światło słoneczne nabiera już powoli wieczornych barw. Jeśli chciała jeszcze wyjść, to musiała to zrobić teraz, natychmiast. Wyłączyła żelazko z kontaktu, napisała wiadomość na kartce, przeszła cichutko na palcach przez pokój i położyła kartkę na podręcznym stoliku tak, aby pani Hazanovic dostrzegła ją zaraz po obudzeniu. Następnie Zsuzsanna szybko się ubrała i zbiegła po schodach na ulicę. Poszła w stronę położonego nieopodal Türkenschanzpark. Jej celem były ogromne platany. Lubiła te drzewa, pod ich potężnymi koronami ożywała, odzyskiwała energię, stawała się prawdziwie lekka i radosna.\nGdy Zsuzsanna weszła na teren Türkenschanzpark, zaczepiona została przez młodą kobietę, której szyja owinięta była długim świetlnym łańcuchem z białymi lampionami. W ręce trzymała tabliczkę, na której kolorowymi literami napisane było: „Pochód Margerity”. „Przyszła Pani na pochód?”, zapytała młoda kobieta, patrząc na Zsuzsannę błyszczącymi oczami. „Nie”, odpowiedziała Zsuzsanna i zainteresowała się treścią tabliczki. „Margerita to Pani?”. „Tak. To ja”. „A co to ma być ten pochód?” „Wspólny spacer z udziałem wielu ludzi. Mam nadzieję, że lada moment pojawi się tutaj kilka osób w różnych maskach i przebraniach. A potem wspólnie pospacerujemy po parku”. Skończywszy, Margerita obdarzyła swoją rozmówczynię szerokim uśmiechem, Zsuzsanna natomiast życzliwie kiwnęła głową i uśmiechnęła się. „W takim razie życzę udanego spaceru”, odparła i chciała odejść.\n„Niech Pani do nas dołączy”, próbowała zatrzymać ją Margerita, „bardzo proszę! Chcemy dzisiaj wspólnie dać wyraz naszej radości życia i podkreślić moc wspólnoty w tych trudnych czasach”. Zsuzsanna przystanęła, odwróciła się w stronę Margerity, spojrzała ponad jej głową w głąb parku, gdzie za wzgórzem znajdowało się miejsce z grupą wielkich platanów, po czym zwróciła się do Margerity: „Jest Pani naprawdę miła. A dzisiaj jest bardzo szczególny dzień. Pójdę z Panią”. Margerita niemal podskoczyła z radości i wysłała Zsuzsannie gest pocałunku. „Jest Pani pierwsza i jest Pani cudowna”.\nPomysł się urzeczywistnia\nPotem zza rogu wyłonił się Erwin, zatrzymał się na chwilę, obejrzał się na swój sznur z rolkami papieru toaletowego, który ciągnął za sobą na pasku od spodni, po czym zadowolony ruszył dalej. „Cześć!”, przywitała go Margerita, „Erwin, fajnie, że przyszedłeś!”. Erwin chlapnął sobie nonszalancko kolejny łyk piwa ze swojej puszki, po czym przywitał się z obiema paniami, wykonując przed nimi teatralny, zamaszysty ukłon. „Margerita nas woła, więc ja stawiam się na wezwanie. Nawiasem mówiąc, jeśli ktoś będzie musiał iść za potrzebą, papieru toaletowego nie zabraknie”. Erwin odwrócił się, uniósł sznur do góry i z szelmowskim wyrazem twarzy zaprezentował nanizany nań papier. „Udało mi się dla nas trochę tego zdobyć”. – „Pomysł pierwsza klasa. Warto było się postarać”, ocenił Erwin i rozejrzał się wkoło. „Choć nie ma nas tu zbyt wielu”. Zsuzsanna spojrzała na Margeritę, ta jednak zupełnie na luzie wzruszyła ramionami: „Będzie dobrze, będzie dobrze, jak zwykli mówić Wiedeńczycy”. „Pożyjemy – zobaczymy”, dodała Zsuzsanna, cudownie i zabawnie łącząc swój węgierski z wiedeńskim dialektem. Filuternie zerknęła przy tym na Erwina i Margeritę.\nWreszcie pojawił się i Simon, zawinięty w pokaźnych rozmiarów, czarną płachtę. W ręce trzymał miotłę, do której za pomocą taśmy klejącej przytwierdził nożyki do masła i widelce. Za nim podążała grupa młodych ludzi z kolorowymi, wełnianymi szlafmycami na głowach. Do długich, zwisających rogów młodzi przytwierdzili samodzielnie zmajstrowane modele koronawirusa, a teraz, już w marszu, oglądali je i oceniali, zabawnie wymachując długimi rogami czapek. „Cześć! Witajcie!”, krzyknęła w ich kierunku Margerita, „Trafiliście we właściwe miejsce!” Simon zwrócił swoją na czarno pomalowaną twarz w stronę Erwina, Zsuzsanny i Margerity, wybałuszył oczy i wyrecytował przenikliwym, wywołującym dreszcz zgrozy głosem: „Dorwę was! Dorwę was! Korona, mój ukochany, najlepszy przyjaciel krąży wszędzie wokół! Dopadnę was wszystkich!”. „Odwal się”, odpowiedział Erwin i udał kopniaka wymierzonego w tyłek Simona, który przyjął udawany cios, zwrócił się w kierunku Erwina i złowieszczo zawarczał mu prosto w twarz. „Również ty, kostucho bądź pozdrowiona”, powiedziała Margerita, majestatycznie wydłużając kolejne sylaby i podała mu dla zabawy swoją dłoń. Simon wyciągnął spod peleryny żółte papierowe pudełko z napisem „korona”. „Skosztuje Pani szczyptę mojego ulubionego proszku?”. „Precz z tobą!”, krzyknęła tonem niecierpiącym sprzeciwu Margerita i rozciągając szeroko ramię, starała się go przegnać. „Głuchy jesteś?!”, wygłupiał się Erwin, „precz, wynoś się, zgiń, przepadnij maro przebrzydła!”.\nNowa wiedeńska piosenka\nKolejni nowo przybyli przekraczali bramę Türkenschanzpark, „uzbrojeni” w mnóstwo różnych akcesoriów, które w fantazyjny sposób nawiązywały do pandemii. Były wśród nich: mrugające rogi diabła, wytłaczane kulki do masażu, a ktoś przyszedł nawet w towarzystwie kolczastej ryby rozdymki. Pojawili się również Larissa i Alex, w duecie zaśpiewali swoją piosenke „Korooono, korooono, wskocz do Dunaju” z akompaniamentem bębenka. Spacerując, zatrzymali się przy Erwinie i przyglądali się tyleż zaintrygowani, co zirytowani ciągnącym się za nim, przyczepionym do spodni sznurem. Djamal i jego żona Alia, ich twarze otulone miękkimi, białymi brodami a´la Święty Mikołaj, dołączyli do swoich dzieciaków i prosili Erwina o wyjaśnienie symboliki jego przebrania. Podeszła do nich Margerita. „Bardzo się cieszę, że przyszliście i to z dziećmi. Ich piosenka to prawdziwy hit!”. Alia i Djamal wyciągnęli w wylansowanym przez tamten czas geście pozdrowienia łokcie w stronę Margerity. „Dziękujemy za świetną inicjatywę. Alex i Larissa zupełnie sami wymyślili tę piosenkę”. Erwin dodał: „Należałoby ją przerobić na nową wiedeńską piosenkę”. Zsuzsanna posłała obu dzieciakom ciepłe spojrzenie.\nNa placu za bramą wejściową do parku powoli zaczynało być tłoczno, ludzie rozstępowali się i zaczynali ustawiać się na poboczach ścieżek prowadzących do centralnej części parku. Właśnie zrobiło się ciemno. Światełka kostiumów stawały się coraz lepiej widoczne, szum rozmów wypełniał powietrze, kolejne dzieci biegały pośród trzymających odstęp postaci zgromadzenia, wciskały się między dorosłych i ciągnęły ich niecierpliwie za rękawy.\nSzepty, śmiech i klaskanie w dłonie rozeszły się w mig wśród zgromadzonych, kiedy nagle zza rogu wyłoniła się Vera z jej okazałym, świecącym koronawirusem z masy papierniczej na głowie. Zachwycona zjawiskowym pojawieniem się tej postaci Margerita biła brawo i krzyczała donośnym głosem. „Przybyła koronawirusowa królowa! To dla nas zaszczyt, Wasza Wysokość!”. Vera uniosła ręce ku górze i kręciła się w kółko tak, aby wszyscy mogli obejrzeć ją z każdej strony. Simon stanął obok niej i wymachiwał swoją kosą nad głowami ludzi. Zbierał za to buczenie, gwizdy, śmiechy i tylko sporadycznie aplauz.\nMargerita weszła w sam środek zgromadzenia, uformowała lejek wokół ust i głośno przemówiła: ”Raz jeszcze witam was serdecznie. Na imię mam Margerita. Jestem przeszczęśliwa, że wszyscy zdecydowaliście się tutaj przyjść! Najwyraźniej moje przesłanie dotarło więc was. Wszyscy pragniemy dzisiaj raz jeszcze i prawdziwie czerpać radość z przynależności do naszej wspólnoty, dobrze się bawić i wreszcie odprężyć się. Nie jesteśmy sami, nawet jeśli tak nam się czasem wydaje. Jest nas bardzo wielu i wspólnie przetrwamy ten czas. A zatem chodźmy razem na spacer i rozkoszujmy się tym pięknym, ciepłym listopadowym wieczorem! Trzymajcie proszę dystans!”.\nPochód powoli ruszył. „Dokąd idziemy?”, pojedyncze głosy przepytywały się nawzajem. „W kierunku wielkich platanów”, krzyknęła Zsuzsanna i zachichotała, zaskoczona własną odwagą. Margerita spojrzała na nią radosnymi oczami. „Czujesz to?”, zapytała cicho. „Tak, czuję”, odpowiedziała Zsuzsanna, „czuję to”.\n* Währing (18. Dzielnica Wiednia) – zamożna dzielnica mieszkaniowa położona na jednych z najbardziej zazielenionych terenów w Wiedniu. Zachodnie wzgórza na skraju Lasu Wiedeńskiego są popularnym miejscem na piknik i spacer. Rozległy Türkenschanzpark jest jednym z okolicznych parków, w którym znajdują się stawy, place zabaw i wieża widokowa Paulinenwarte. Są tu miejsca o sielskim klimacie, takie jak Pötzleinsdorf, oraz obszary o bardziej miejskiej atmosferze, takie jak gęsto zaludniona wschodnia część dzielnicy.\n** Ischgl – austriacki kurort narciarski w Tyrolu i jedna z najchętniej odwiedzanych alpejskich stacji narciarskich, w której w sezonie przebywa nawet kilkanaście tysięcy narciarzy dziennie, uchodzi według wielu źródeł za pierwotne centrum rozprzestrzenienia się zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w Europie\n*** Triaż – (z francuskiego: triage – segregowanie, sortowanie) – procedura medyczna stosowana w medycynie ratunkowej, umożliwiająca służbom medycznym segregację chorych w zależności od stopnia obrażeń oraz rokowań.\nLokalizacja Türkenschanzpark - wien.gv.at - plan miasta\nTürkenschanzpark (ang.) - wien.gv.at\nReguły związane z koronawirusem (PDF) (pol.)- wien.gv.at\nTürkenschanzpark (niem.) – informacja historyczna na Wien Geschichte Wiki


Życie jako produkt uboczny nadprodukcji | JaOrbita.pl\nA więc zostaliśmy jedną z tych par, które spędzają weekend w Ikei?…tą parą, która zamiast kotłować się w pościeli albo dyskutować o sztuce, rozmawia o wyższości dużej patelni od małej i miękkości ręczników. Tą parą, która jak setki innych par noga za nogą przemierza kilometry sklepu w poszukiwaniu szczęścia niczym z ikeowskiego katalogu.\nObserwuję rasę ludzką, dochodząc do wniosków, że jest nieszczęśliwa. Przyszli po obietnicę lepszego życia albo chociaż krzesła, od którego nie dostaną hemoroidów, a wychodzą z hot dogiem za złotówkę. Adam i Ewa muszą być cholernie dumni z tego, jak ta zaraza się rozprzestrzeniła. Teraz już nie musimy podbijać obcych terytoriów, za sukces wystarczy nam podbój hipermarketów i nakarmienie przepastnych brzuszysk. Brzuszyska przelewają się na prawo i lewo. Bożekurwa jacy my jesteśmy grubi. Wielkie, opasłe, obleśne społeczeństwo z kartą ikeafamily. Stłoczone przy filiżankach, przy kwiatkach i kocykach daje przecudny obraz rodziny spełnionej. Matki polki, ojcowie polacy, rodacy i ich pociechy. Na pocieszenie moje i wieki wieków amen wychodzą z założenia, że właśnie oni powinni posłać dalej w świat swoje geny. Dzieci ryczą. Dzieci zawsze ryczą, bo zawsze czegoś chcą. Pieska, kotka, siku, kupę na środku sklepu, innego tatusia. Mamy wzrokiem karcą ojców, bo po cholerę wziął kotka jak dzieciak krzyczy, że pieska, dlaczego tak wolno biega do wc, ktoś się znowu poślizgnie na kupie i że mógłby do cholery być inny. Ojcowie wzrokiem zabijają matki. Milczącym spojrzeniem facetów, którzy przegrali życie gardząc własną egzystencją macho, który żenił się z miss podlasia a wpierdala klopsiki z wielorybem w getrach za pińćpińdziesiąt z targu. Nie tak miało być…\nW innym sklepie i innej rzeczywistości targi ślubne są jeszcze obietnicą pięknego życia. Tak to się zawsze zaczyna, najpierw targi ślubne i wybieranie tortu, a potem już tylko kłótnie o to dlaczego pakujesz do koszyka kubek za 2 zyla, jak ten za złotówkę jest tańszy. Dają darmowy tort. W naszym społeczeństwie jest coś takiego, co jest kurwa po prostu smutne. Bo nawet jeśli ktoś podjeżdża najnowszym volvo to i tak weźmie co dają, bo za darmo. Może mieć gluten, olej palmowy i może nawet być naplute i z ziemi, ale darmowe. Odbierają to darmowe, gdzie tam odbierają – toczy się walka. Podchody, podstępy, kto więcej, kto dalej w kolejce. W kolejce stoi żul spod biedronki, pani z katalogu Zary i pan od volvo i jeszcze setki matek polek, co to już ślub mają za sobą, ale tortowi nie przepuszczą. Stoją, biorą w biodra, odchodzą. Ktoś wyrwał 4 kawałki i ma minę, jakby wygrał drugie życie. Tak mały, jesteś zwycięzcą.\nNoga za nogą przemierzamy świątynie. Współczesne kościoły, gdzie tuż po niedzielnej sumie jest im już w sumie wszystko jedno. Liżą przez szyby lepszą rzeczywistość, lecząc swoje kompleksy szmatami z haemu. Nowe szaty, sami króle. I kurewny.\nStoję pośrodku. Pośrodku tej pustki umysłowej i krzyczę. Drę się w środku na małe kawałeczki. Gdzieś pomiędzy prawą półkulą a lewą mam przebłysk, że może ci ludzie są szczęśliwi. Może ta ludzka rasa, która chce skolonizować marsa nie zatrzyma się tylko na kolonizacji ikei. Że może za tą fasadą bezkształtnie przelewającej się glutowatodzieciowatej masy jest coś więcej. Coś, czego nigdy nie doświadczę.\nMam patelnię. I chciałabym mieć inne oczy, które pozwolą mi wierzyć w to, co widzę. A może widzę to, w co wierzę?…


Ukrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym może mieć opłakane konsekwencje\nUkrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym nie jest dobrym pomysłem\nGorące tematy Podatki dołącz do dyskusji (3) 20.08.2015\nUkrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym może skutkować koniecznością opłacenia sporego podatku.\nJak wykazała sprawa pewnego człowieka, ukrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym może skutkować koniecznością opłacenia sporego podatku. Mężczyzna ten przekazał swoim dzieciom darowizny w wysokości kilkuset tysięcy złotych, lecz Urząd Skarbowy chciał dowiedzieć się, w jaki sposób stał się on posiadaczem tak znacznego majątku, gdyż według jego danych, mógł on dysponować tylko ułamkiem tej kwoty.\nW wyjaśnieniu mężczyzna opisał, że jego udokumentowane dochody to jedno, a resztę odkładał sobie w przysłowiowej skarpecie ze swoich dochodów. Część majątku miał ze sprzedaży akcji i zlikwidowanej lokaty dewizowej.\nPracownicy urzędu skarbowego jednak zakwestionowali te nieudokumentowane dochody, gdyż biorąc pod uwagę oficjalne, dość niskie zarobki, nie byłby on w stanie odłożyć takich sum, przeznaczając jedynie część z nich na życie. Uznano natomiast wyjaśnienia dotyczące akcji i lokaty. Za pozostałe nieujawnione, ale zgromadzone dochody zostanie mu zapewne naliczony zryczałtowany podatek, jaki mężczyzna będzie musiał uiścić w US.\nW trakcie postępowania, mężczyzna skarżył się, że US nie powinien powoływać się na art. 20 ust. 3 ustawy o PIT, gdyż jak twierdził, został on uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z konstytucją.\nArt. 20 ust. 3 ustawy o PIT\nSąd jednak stwierdził, że dopiero dnia 7 lutego 2016 roku przepis ten traci moc ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, gdyż został ogłoszony 29 lipca 2014 roku, ale zgodnie z przepisami zostanie uchylony dopiero po 18 miesiącach od tej daty. Do tego czasu sądy mogą korzystać z tego przepisu, gdyż po utracie przez niego mocy będzie on zastąpiony innym przepisem, a jego niestosowanie mogłoby stworzyć lukę prawną, przez którą nie byłoby możliwe przestrzeganie konstytucyjnych wartości, czyli równości i powszechności opodatkowania.\nUznano, że na podstawie tego artykułu można uniknąć opodatkowania, jeśli wykazane zostaną informacje, z których jasno wynikać będzie, że środki, które zgromadziła dana osoba, pochodzą ze źródeł zwolnionych z podatku lub wcześniej opodatkowanych. Jednym słowem ukrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym może przysporzyć nie lada problemów.\nMasz problemy lub wątpliwości związane z opodatkowaniem czy ujawnianiem źródeł dochodu i nieetycznymi działaniami i chciał(a)byś uzyskać poradę prawnika? Z redakcją Bezprawnik.pl współpracuje zespół prawników specjalizujących się w poszczególnych dziedzinach, który solidnie, szybko i tanio pomoże rozwiązać Twój problem. Opisz go pod adresem e-mailowym kontakt@bezprawnik.pl, a otrzymasz bezpłatną wycenę rozwiązania sprawy.\nTagi:: ukryte dochody mogą zostać wysoko opodatkowane , Ukrywanie dochodów przed Urzędem Skarbowym , Urząd Skarbowy naliczył podatek od ukrytych dochodów , Urząd Skarbowy upomina się o należne mu podatki , wysokie podatki naliczone przez Urząd Skarbowy


Ciara nagrała cover piosenki The Rolling Stones na potrzeby filmu ?Łowca czarownic? – KinoActive\nGwiazda R&B nagrała cover kultowego utworu Rolling Stones z 1966 roku zatytułowanego ?Paint It Black?. Ten numer pasuje do mistycznego i pełnego napięcia klimatu filmu - komentuje wokalistka. Ciara, po kilkuletniej przerwie powróciła na rynek muzyczny, wydając album ?Jackie?. To właśnie z niego pochodzą takie utwory jak ?I Bet? oraz ?Dance Like We?re Making Love?. Singiel ?Paint It Black? trafił 9 października do sprzedaży cyfrowej, zaś cały soundtrack będzie można nabyć już 23 października, wtedy też ?Łowca czarownic? trafi na ekrany kin na całym świecie ? również w Polsce.\nVin Diesel na swoim oficjalnym profilu na Facebooku opublikował ekskluzywny klip z piosenką Ciary zapowiadający jego najnowszy film. Jednocześnie ostrzega: to wykonanie uzależnia!\n"Łowca czarownic" w kinach 23 paździrnika 2015\n[youtube height="HEIGHT" width="WIDTH"]https://www.youtube.com/watch?v=JjVEcvYq2Wo[/youtube]\nDziś Kaulder wciąż błąka się po świecie poszukując renegatów, którym udaje się przedostać z mrocznych odmętów w świat ludzi. Jego jedynymi sprzymierzeńcami są proboszcz nowojorskiej świątyni oraz młoda czarownica o dobrym sercu Chloe. Ich pomoc może jednak nie wystarczyć, gdy okaże się, że światu grozi powrót Królowej, którą wskrzesić pragnie Belial ? potężny, zbuntowany łowca czarownic śniący o panowaniu zła.\nTags: Ciara, Elijah Wood, vin diesel, Łowca Czarownic


Bajeczki Stokrotki: Panteon Francuski, Pere Lachaise, Montmartre, Łyczakowski, Na Rossie ...\nAnonimowy 30 października 2018 06:42\nTen tekst to jak wykład.\nDziękuję bardzo Stokrotko.\nStokrotka 30 października 2018 10:36\nTo zapraszam na drugą część wykładu...\njotka 30 października 2018 07:11\nAleż patriotycznie i wielkoświatowo.\nMimo wszystko z tych wszystkich wielkich najbardziej podziwiam Marię Skłodowską, tym bardziej, że odważyła się stanąć przeciw koalicji mężczyzn w świecie nauki, nie rezygnując z bycia matką...\nStokrotka 30 października 2018 10:37\n.... i nie rezygnujac z miłości.\nboja 30 października 2018 07:36\nMam wątpliwości co do Marii Skłodowskiej... Bo to może jednak Kopernik była największą kobietą - naukowcem wszechczasów?\nStokrotka 30 października 2018 10:41\nWiesz Bojo, że Cię lubię - prawda???\nMaria Katarzyna Kołodziejczyk 30 października 2018 08:00\nMnóstwo ciekawych informacji przedstawiłaś w poście, a Maria Skłodowska to dzielna kobieta była. W świecie nauki zdominowanym przez facetów ciężko było się wtedy "pokazać".\nStokrotka 30 października 2018 10:42\nZapraszam na drugą część tekstu.\nIsmena 30 października 2018 08:14\nJak zawsze można się zaczytać u Ciebie w ciekawych informacjach.\nCzy jednak pojawisz się dopiero 11 listopada? Trochę będzie mi Ciebie brakowało, zwłaszcza że listopadowe nastroje snują się dookoła przypominając o przemijaniu. A wiejący wiatr przywiewa wspomnienia z dawnych lat.\nMam więc nadzieję, że znajdziesz chwilkę czasu, aby rozgrzać się przy dobrej, gorącej herbacie, a przy okazji napiszesz choć parę ciepłych słów.\nStokrotka 30 października 2018 10:34\nIsmeno - tak jak napisałam druga i ostatnia część tego tekstu będzie na blogu 1 Listopada.\nandrzej0604 30 października 2018 09:39\nCzytam, łzy się cisną. Oni wszyscy wielcy, zasłużeni. Dla prostych, bliskich, znajomych, patriotów ... też łezkę uronię. To ten czas, tak to czuję.\nStokrotka 30 października 2018 10:43\nAndrzeju - mieliśmy wielu wspaniałych Polaków.\nAnonimowy 30 października 2018 10:39\nCzy Koleżanka Stokrotka nie jest przypadkiem chodzącą Encyklopedią???\nStokrotka 30 października 2018 10:47\nPodobne pytanie zadawał mi na blogu Krzysztof, z którym chodziłam do jednego liceum im. Dobiszewskiego. Odpowiadałam mu wtedy, że sprzątam w bibliotece i jak już skończę robotę to sięgam po pierwszą z brzegu książkę.... i ... przepisuję jak leci...\nNiestety, - 2 miesiące temu Krzysztof przeniósł się na zawsze do lepszego świata...\nAnna 30 października 2018 10:43\nByłam przy grobie Fryderyka Szopena, złożyłam wiązankę białych i czerwonych kwiatów, a przy tym spłakałam się jak bóbr.\nStokrotka 30 października 2018 10:48\nNie Ty jedna Anno.\nDziękuję Ci za te łzy...\nIva Pas 30 października 2018 11:00\nPiękny rys historyczny, wspaniała kobieta, o której świat nigdy nie pozwoli zapomnieć! Pozdrawiam\nStokrotka 30 października 2018 11:01\nDziękuję, pozdrawiam i zapraszam Cię Ivo na drugą część.\nAmasja 30 października 2018 13:35\nWspaniali Polacy, wielkie umysły... Przysporzyli sławy i splendoru Polsce. Za to bądźmy im wdzięczni i pamiętajmy o nich!\nZ wymienionych przez Ciebie, Stokrotko, cmentarzy byłam tylko 'Na Rossie'. Na innych nie:( Ale spoko... Będę:) Byłam natomiast w kościele Św. Krzyża w Warszawie:) I miałam okazję być w Valldemossie w Klasztorze Kartuzów. Tam w celi nr 4 widziałam pianino Chopina, które ma całkiem ciekawą historię:)\nStokrotka 30 października 2018 14:40\nBędzie o Na Rossie i o innych wspaniałych Polakach w drugiej części.\nAmasja 31 października 2018 08:26\nDziękuję:) Już się rozsiadłam w pierwszym rzędzie;)\nStokrotka 31 października 2018 08:36\nWojciech Gotkiewicz 30 października 2018 13:47\nMądrą zawsze dobrze poczytać:)\nStokrotka 30 października 2018 14:39\nA o co konkretnie się rozchodzi, bo nic nie kumam...???\nWojciech Gotkiewicz 31 października 2018 13:34\nO post naturalnie!\nStokrotka 31 października 2018 13:45\nChyba że tak.:-)\nAnonimowy 30 października 2018 19:16\nMam wszystkie biografie skromnej i wielkiej Marii i chociaż niewiele podrozowalam to odwiedziłam dawno temu cmentarze paryskie - piękny tekst Kochana Encyklopedio Malgosia.\nStokrotka 30 października 2018 20:52\nczesia 30 października 2018 19:23\nchwała, sława, zal, że nie znaleźli miejsca ni uznania na rodzinnej ziemi, ale widocznie taki los.\nmnie wzruszają jednak maleńkie, często opuszczone i zapomniane cmentarze.Jakie losy kryją, czy szczęśliwe, a może straszne? Jedno jest pewne, wszyscy po tamtej stronie jednacy: samotni i niemi.\nCzesiu - zgadzam się ze wszystkim co napisałaś.\nMozaika rzeczywistości 30 października 2018 20:45\nWidziałem parę ładnych lat temu grób Chopina. Z tego co pamiętam dopiero jak przewodniczka zwróciła nam uwagę, to go zauważyłem. Jakoś nie specjalnie się wyróżniał pośród innych nagrobków.\nW jakimś sensie prace naszej znakomitej badaczki przyczyniły się do tego, że pokonałem problem z tarczycą.\nTak się złożyło jakoś, te wszystkie katastrofy w jeden dzień.\nStokrotka 30 października 2018 20:55\nA mnie się wydaje, że grób Chopina bardzo się wyróżnia. Chociaż z pewnością na Pere Lachaise jest dużo wspaniałych nagrobków.\nZ pewnością wiele zawdzięczamy Marii Skłodowskiej-Curie.\nwkraj 30 października 2018 21:06\nPrzypomniałaś nam kilka wybitnych polskich postaci świata nauki i sztuki. Piękne są cmentarze na których zostali pochowani, chociaż większość z nich znam tylko ze zdjęć. Obecny czas sprzyja rozmyślaniu tak o najbliższych, którzy odeszli, jak i o tych wielkich, którzy rozsławili nasz kraj na świecie. Ładnie o nich napisałaś.\nStokrotka 30 października 2018 21:09\nJeśli podoba Ci się to, co napisałam to zapraszam do przeczytania drugiej częsci, którą opublikuję 1 listopada ok. godz. 6-tej.\nKarolina90 30 października 2018 21:32\nTak wielu Polaków spoczęło poza granicami naszej ojczyzny... Warto o tym pamiętać nie tylko w okolicach 1 listopada...\nStokrotka 31 października 2018 05:26\nKariatyda2017 30 października 2018 22:09\nDziękuję Ci za ten tekst Stokrotko.\nStokrotka 31 października 2018 05:27\nBardzo proszę Marysiu.\nJak wiesz będzie jeszcze druga częśc.\nLustro codzienności - kalinaxy 31 października 2018 09:02\nPozdrawiam Cibie Stokrotko i napisałaś tekst adekwatny do czekającego nas święta:)\nStokrotka 31 października 2018 09:10\nJeśli masz ochotę ... za zapraszam od jutra na II część.\nMonika B 31 października 2018 10:15\nPięknie napisane. O Polakach tam leżących należy pisać pięknie.\nStokrotka 31 października 2018 11:08\nDziękuję i jeszcze zapraszam.\nMichał 31 października 2018 14:06\nCiekawie, patriotycznie i wzruszające.\nByłem wiele lat teni Na Rossie...\nStokrotka 31 października 2018 14:17\nO cmentarzu Na Rossie będę jeszcze pisać.\nGWA 31 października 2018 16:08\nLubię przebywać na cmentarzach...czytać o ludziach spoczywających na nich także.Mogłem zostać we Francji,nie skorzystałem z propozycji,może spocząłbym obok Jima Morrisona:)\nCzytam własnie"Tajemniczy grobowiec"w archiwum dlibra.\nStokrotka 31 października 2018 21:16\nA przy grobie Jima Morrisona też byłam.\nDziękuję za linka do pięknego filmu dotyczącego Nicka Cave.\nBardzo chciałabym wiedzieć kim jesteś...\nFrau Be 31 października 2018 19:35\nPrawdopodobnie nie jestem całkiem normalna, ale na cmentarzach bardzo dobrze się czuję. Uspokajam się i wyciszam. Lubię cmentarze. Od kilku lat systematycznie co roku kwestuję na rzecz odnowy Starego Cmentarza w Rzeszowie, jutro też będę to robić. Pozdrawiam znad Wisłoka - z miasta Twoich rodziców :)\nStokrotka 31 października 2018 21:21\nMoi Dziadkowie z jednej i z drugiej strony śpią sobie na Cmentarzu w Staromieściu.\nA ten Stary Cmentarz to jest ten na którym stoją w rządku salutujące dłonie żołnierzy? Pamiętam je jak jako mała dziewczynka przechodziłam tamtędy wiele razy idąc z Mamą z ulicy 3 Maja do Staromieścia.\nA wiesz co to jest Paniaga??? Bo ja napisałam o niej tekst w książce "Nadal wariuję".\nFrau Be 1 listopada 2018 07:39\nJak mogłabym nie wiedzieć, co to jest Paniaga? Tutaj się urodziłam i tutaj mieszkam :)\nNie ma żadnych salutujących dłoni, Stokrotko. Chyba zatarte wspomnienia pomyliły Ci miejsca - pomnik zwany "rączkami" mieści się właśnie na Staromieściu, przy ulicy Partyzantów i poświęcony jest rozstrzelanym w tym miejscu ofiarom terroru hitlerowskiego.\nstary Cmentarz mieści się przy ul. Targowej, niedaleko hali targowej i podrzucam Ci link:\nStokrotka 1 listopada 2018 07:45\nFaktycznie pomyliło mi się. Ale ja ostatnio na cmentarzu w Staromieściu byłam na pogrzebie swojej babci a miałam wtedy 25 lat.\nA ostatnio na Paniadze byłam 3 lata temu i przypominałam sobie jak szłam tamtędy do szkoły, bo do drugiej klasy podstawówki chodziłam w Rzeszowie i mieszkałam wtedy u cioci na ul. Dekerta.\nJeszcze trochę i się rozpaczę...\nFrau Be 1 listopada 2018 17:18\nA wiesz, że to blisko mnie? :)\nPrzy Paniadze zaś chodziłam do szkoły, tj. do I LO. Pewnie chodziłaś do jedynki przy Bernardyńskiej...\nStokrotka 1 listopada 2018 21:01\nMieszkałam naprzeciwko Letniego Pałacyku Lubomirskich a do szkoły podstawowej do drugiej klasy chodziłam jakoś tak naokoło Paniagą na ulicę Chopina.\nFrau Be 2 listopada 2018 12:14\nA, to nie. Na Chopina była chyba piętnastka.\nStokrotka 2 listopada 2018 17:49\nAnula 31 października 2018 19:55\nNie szkodzi,że jest wcześniej drukowany. Przeczytałam ponownie z wielka przyjemnością. Pozdrawiam Jagódko :)\nStokrotka 31 października 2018 21:23\nJesteś niesamowita Anusiu.:-)\niwonakmita.pl 31 października 2018 22:09\nDobry pomysł na wpis tuż przed 1. listopada. O wielu tych Osobach wiedziałam, o miejscu pochówku innych dowiedziałam się od ciebie. Dziękuję Stokrotko\nStokrotka 31 października 2018 22:21\nZajrzyj jeszcze do drugiej części Iwonko.\nMorgana 1 listopada 2018 19:10\nZa garść ciekawych informacji- dziękuję:)\nPozdrawiam refleksyjnie dziś:)\nStokrotka 1 listopada 2018 21:02\nKasia Dudziak 30 marca 2019 21:18\nMoja mama była na tym cmentarzu gdy pierwszy raz pojechała do Paryża. Mnie jeszcze nie dane było być w Paryżu. A jeszcze tyle bym chciała zobaczyć.\nStokrotka 31 marca 2019 21:26


Wszystko dla łazienek dostępne online | A może jednak\nWyposażenie łazienek to dość obszerne zagadnienie, ponieważ wybór wszelakiego rodzaju płytek, armatury i innych elementów jest olbrzymi, o czym można przekonać się choćby w każdym markecie budowlanym (ceramika sanitarna). Wizyta w takim miejscu ma możliwość przytłoczyć i nie w każdej chwili wszystko się wypatrzy, dlatego tez dobrą alternatywą jest sklep online łazienki, gdzie można przejrzeć spokojnie dostępny asortyment, filtrując go według prywatnych upodobań – przykładowo. przejrzeć propozycje kafelków w wybranym kolorze czy też rodzaje armatury do konkretnego urządzenia.\nCeramika sanitarna – na wortalach zajmujących się jej dystrybucją i sprzedażą – jest opisana znacznie dokładniej niż można zobaczyć to w sklepie. Poza galerii fotografii każdej umywalki, bidetu czy sedesu, podane są również wymiary, co pozwala od razu sprawdzić, czy ten właśnie model będzie nadawać się do miejsca wykorzystania (wyposażenie łazienek). Katalog towarów można także w większości przypadków ściągnąć na swój komputer i zaznajomić się z nimi bez konieczności przebywania w trybie w Internecie. Można wówczas zaplanować wyposażenie łazienek wraz z wyliczeniem kosztów , a ponadto dobraniem tych elementów, które najlepiej się podobają. W internecie zlokalizowana jest niejeden producent i sklep internetowy łazienki, dzięki czemu klient ma niemały wybór i ma możliwość zdecydować się na najbardziej korzystną propozycję.\n← Pozycjonowanie stron – sposób na promocję Gdzie oglądać filmy w internecie? →


Liga Biegowa | Gdzie warto pobiec w kwietniu? Lista imprez\nGdzie warto pobiec w kwietniu? Lista imprez\nSezon na półmaratony i maratony - czas start! Jednak na biegowej mapie Polski znajdzie się również kilka fajnych imprez na krótszych dystansach. Gdzie warto ruszyć w kwietniu? Podpowiadamy!\nXVII Bieg Europejski 6.04.2019 (Gniezno) – bieg już z całkiem długą tradycją i bardzo mocną elitą. Biegała tam kilka razy z rzędu m.in. Małgorzata Sobańska oraz Izabela Trzaskalska. Jednak najciekawszą atrakcją są europejskie akcenty. Od edycji XVIII bieg poświęcany jest innemu państwu europejskiemu, w tym roku jest to Hiszpania.\n46. Maraton Dębno 7.04.2019 (Dębno) – każdy maratończyk powinien przynajmniej raz w życiu pojechać do Dębna na maraton. Dlaczego? Jest to najstarsza impreza w Polsce organizowana na tym dystansie, ponadto szybka trasa, idealna na życiówki. Ponadto w ramach eventu organizowane są Mistrzostwa Polski PZLA Kobiet, MP Policjantów, MP Nauczycieli oraz MP Strażaków.\nBiegi Hrabiego 13.04.2019 (Łańcut) - biegacze będą ścigać się na 3 trasach: 10km, 25km+ i 50km+ wiodących po malowniczych terenach podkarpacia i Łańcuta. Trasy 25km+ i 50km przebiegają przez punkty widokowe, z których roztacza się piękna panorama na ziemię łańcucką z jednej strony i na Pogórze Dynowskie z drugiej. Trasa 10km poprowadzona jest po Łańcucie i przebiegać będzi m.in. obok Zamku. Jak zapewnia organizator, w punktach żywieniowych oprócz napojów będzie można skosztować lokalnych wyrobów i smakołyków.\n12. PKO Poznań Półmaraton 14.04.2019 (Poznań) – tej imprezy nie trzeba nikomu przedstawiać. Profesjonalny bieg, przyjazna trasa do bicia życiówek. Do Poznania warto przyjechać dzień wcześniej, aby posłuchać wykładów ciekawych prelegentów m.in. Piotra Sucheni, tegorocznego zwycięzcy North Pole Marathon.\nOrlen Warsaw Marathon 14.04.2019 (Warszawa) – a jeśli nie połówka w Poznaniu, to może maraton w Warszawie? OWM po raz kolejny bowiem wita na biegowej mapie. Oprócz królewskiego dystansu, można wziąć udział w biegu towarzyszącym na 10 km.\nBieg z Misiem 27.04.2019 (Poznań) – to już druga edycja tego biegu charytatywnego. Dochód z imprezy przekazany zostanie na potrzeby terapeutyczne dzieci z Przedszkola Specjalnego nr 164 w Poznaniu. Planowane dystanse: 5 km, 10 km i 5 km Nordic Walking.


Futboliści Watahy Zielona Góra rozgromili rywali z Radomia. Zagrają w finale ligi | Gazeta Lubuska\ncekon, zdjęcia Kacper Kubiak 28 lipca 2018, 20:05\nZielonogórscy futboliści gładko rozprawili się z półfinałowym rywalem. Radomianie nie zdobyli ani jednego punktu. Tak dobrego wyniku Wataha wcześniej w rozgrywkach ligowych nigdy nie osiągnęła. Awans do finału to ogromny sukces zielonogórskiej drużyny. Na jej facebookowym profilu czytamy: „Było niesamowicie! Dzięki Wam, Kibicom (tym przy Botanicznej, tym na YT i fb) byliśmy silniejsi i mocniejsi. Greek Ducks Radom dziękujemy za walkę! Dziękujemy wszystkim naszym partnerom i przyjaznym duszom. Dziękujemy wszystkim, którzy są z nami i nas wspierają! Jesteśmy w FINALE LFA2!”.\nZielonogórzanie w finałowym meczu, również na własnym stadionie, zagrają z ekipą Towers Opole. Opolanie pokonali na wyjeździe drużynę Tytanów Lublin 41:28.\nWataha w sezonie zasadniczym dwukrotnie wygrała z opolskimi „Wieżami", na wyjeździe 42:30, a u siebie 60:20. Do finałowego starcia dojdzie w sobotę 4 sierpnia. Stawką meczu będzie awans do najwyższej klasy rozgrywek Ligi Futbolu Amerykańskiego.\nZOBACZ jak narodziła się Wataha


horror literatura czeska Miroslav Pech patronat powieść recenzyjne - Stara Szkoła Stara Szkoła\nZaczytana mama, czyli ex libris Marty 2.07.2018, 10:12\nTwoja recenzja jest rewelacyjna! Aż trudno mi uwierzyć, że zobaczyłaś aż tyle w książce tak nudnej i literacko kiepskiej. Mnie nie zachwyciła ani odrobinę i nawet gdybym chciała, to nie potrafię znaleźć w niej nic ambitnego i głębokiego. No ale "Uczniowie Cobaina" też mnie nie przekonali, więc stawiam na tym autorze krzyżyk :)\nnaia 3.07.2018, 00:51\nDziękuję! Sądząc po wypowiedziach z wywiadu, mogłam zobaczyć nawet więcej, niż autor chciał przekazać ;). Może się troszkę zgrywa, a może rzeczywiście to miała być po prostu przerażająca i brutalna historia dla miłośników gatunku. Ja się w tych klimatach nie czuję za dobrze, pewnie to czuć, dlatego uciekam w te rodzinne i społeczne interpretacje. Natomiast „Uczniowie Cobaina” to był już totalny zachwyt, ale książka zupełnie inna. Skoro to tak różne tytuły, a obydwa do Ciebie nie trafiły, to chyba rzeczywiście po prostu pisarz nie dla Ciebie :).


my1way2: Impreza w Nowym Jorku!\nImpreza w Nowym Jorku!\nOk. Czas na jeden z ciekawszych tematów dla imprezowiczów,\nczyli jak baluje się w Nowym Jorku!\nKluby i klubiki, puby i ulice oraz amerykańskie domówki!\nZaczynamy od ekskluzywnych miejsc, gdzie wejście nie jest za proste. (1OAK, AVENUE, MARQUEE)\nOgromne kolejki, selekcja nie z tej ziemi i czasem jedynie możesz wejść do klubu powołując się na znajomości, których nie miałam przylatując do Nowego Jorku, ale... moja kuzynka jest całkiem dobrze w tym obcykana i zawsze wchodziłyśmy od ręki, bez stania w kolejkach... Warunek jest dość prosty- musisz wyglądać ładnie, Nowy Jork rządzi się swoimi prawami i im lepiej wyglądasz tym lepiej.\nPrzy wchodzeniu do klubów bez tzw. znajomości musisz liczyć się z opłatą za wejściówkę do klubu, drinki, taksówka. Powiem wam, że było kilka razy, gdy wyszłam ze znajomymi i pieniądze rozpływały się w mgnieniu oka.\nNikt mi nigdy nie powiedział o systemie promotorów, a ja nigdy nie wpadłabym, że taki zawód funkcjonuje na korzystnych zasadach dla imprezowiczów.\nOtóż zawód promotora klubu jest bardzo popularny w Nowym Jorku. Takie osoby zapraszają ludzi do klubów, promują imprezy i miejsce. W zamian za to Ty - masz bezproblemowe wejście do klubu (oczywiście zawsze odpowiednio ubrana) , -załatwiony stolik (zazwyczaj w dobrych miejscówkach, loża, dj - tzw. VIP) - darmowe drinki i przystawki (zależy który klub z tymi przystawkami, drink to Redbull, vodka +soki ). Im lepiej się bawisz, wstawiasz zdjęcia oczywiście na instagram, fb i tym samym promujesz "nieświadomie" klub i promotora, który Cię zaprasza. To bardzo przemyślany system, który funkcjonuje i przynosi plusy obu stronom.\nNiestety jak już się o tym dowiedziałam, bo poznałam kilku promotorów to nie było czasu by wybrać się na imprezę, udało mi się tylko raz :(\nNowy Jork to nie tylko kluby na Manhattanie istnieje wiele miejsc, gdzie warto iść. Klimatyczne ulice i pełne puby robią niesamowite wrażenie, liczne puby na dachach wieżowców, gdzie widok jest prześliczny. Możesz spróbować wielu nowych alkoholi, połączeń smakowych i przy okazji zobaczyć jak żyje się nocą w NYC. To jest coś nie do opisania! Polecam każdemu!\nAmerykańska domówka i czerwone kubeczki!\nTak, doznało się kilku takich imprez, gdzie czułam się jak z filmu. Tym bardziej, że znałam świeżych studenciaków, którzy robili posiadówki w domu non stop przed skończeniem 21 lat.\nDomówki, na których bywałam trochę różniły się od naszych polskich. Sposób bycia amerykanów jest inny, więc początkowo wszelkie ich temaciki i żarciki nie wywierały za dużego uśmiechu. Ale z czasem polubiłam tych ludzi i końcowo potrafili mnie rozbawić do łez.\nNowy Jork to miasto, które nie śpi, więc czas na imprezę może się znaleźć zawsze i nie ma zasad, który dzień tygodnia! Zawsze znajdziesz miejsca, gdzie wybawisz się i poszalejesz do rana!\nPrzy okazji imprezowy make-up zawsze zrobiony przez moją zdolną i kochaną Martusie!\nSprawdź ją na facebook'u :)\nPosted by Ewelina Polnicka at 3:22 PM


Pink cotton longline shorts ILM - Mosquito\nPink cotton longline shorts ILM\nKupiłam na próbę, nie żałuje. Myślałam, że nie będzie odpowiadała mi długość nogawek, ostatecznie spodenki fajnie leżą, są kobiece, ale też sportowe. Dla niezdecydowanych mówię - warto.\nMiły kolor, dobry materiał. Wygodne spodenki.\nW rozmiarze M uda wyglądają na mniejsze, niż w rzeczywistości. Nie mam problemu z opinającym materiałem, naprawdę można swobodnie chodzić, schylać się itd. Nic się nie odznacza. Polecam.\nZwykle nie nosze różowych ubrań, ale ten odcień jest delikatny i nie kłuje mnie w oczy. Do tego fajnie wygląda na opalonych nogach. Warto sobie kupić.\nRóżowy fajnie się pierze, cały czas wygląda tak samo. Jak dla mnie bomba, bo spodenki nadają się i do domu i na rower i na spacer.


Samoloty, balony i... laweta. Tak będzie wyglądał Auto Skyway Festival [AUDIO] - Toruń, ESKA.pl\nMożna powiedzieć, że jest to naprawdę limitowana edycja festiwalu świateł w Toruniu. Pod nazwą Auto Skyway Festival, wszyscy miłośnicy pokazów i projekcji, które pamiętamy z poprzednich edycji, tym razem spotkają się na toruńskim lotnisku.\nW tym roku festiwal świateł będziemy podziwiać z perspektywy naszego samochodu. Instalacje są stworzone tak, by bez wychodzenia z pojazdu móc cieszyć się wyjątkowym spektaklem. Na terenie toruńskiego lotniska będziemy mogli poruszać się z prędkością około 5 km/h. Na terenie festiwalu obowiązywać będzie ruch ciągły, po określonej i odpowiednio oznaczonej trasie. Tam możemy wjechać wyłącznie samochodem osobowym. Oznacza to, że w pojeździe może przebywać ilość osób jasno określona w dokumentach auta. Poruszać będziemy się również wyłącznie na światłach postojowych.\nPosłuchaj co o atrakcjach Auto Skyway Festival opowiedział nam Krzysztof Szatkowski z TAK\nCo jeśli na terenie festiwalu dojdzie do stłuczki?\nTo pytanie, które w postach dotyczących Auto Skyway Festival pojawiało się w mediach społecznościowych dość często. Organizatorzy proszą o uważną jazdę, dodatkowo na terenie lotniska przebywać będą wszystkie służby - policja, straż miejska oraz straż pożarna. Co więcej - w pogotowiu będzie również laweta, która w razie wypadku szybko udrożni ruch na trasie festiwalowej.\nKrzywa Wieża – najbardziej znany toruński zabytek. Zapraszamy na wycieczkę po S…\n1 bilet to 1 drzewo w toruńskich lasach\nPrzypomnijmy, że tegoroczna edycja festiwalu świateł jest biletowana. Za darmo wjechać mogą użytkownicy aut hybrydowych lub elektrycznych. To ukłon w stronę ekologicznych rozwiązań, które będą promowane podczas imprezy. Co więcej - każdy bilet obowiązuje do wstępu wszystkich osób z pojazdu. Zakup wstępu na teren festiwalu to również ufundowanie posadzenia jednego drzewa. To dzięki współpracy organizatorów z Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Toruniu.\nAuto Skyway Festival odbywać się między 19 a 22 sierpnia w godzinach 20:30–00:00. Ostatni wjazd na teren imprezy przewidziany jest na około 23:45. Na toruńskie lotnisko wjeżdżamy ulicą Ignacego Łukasiewicza. Niezbędne szczegóły znajdziecie na oficjalnej stronie wydarzenia TUTAJ


Załączanie styczników na zmianę - elektroda.pl\nstasw147 09 Cze 2011 08:55 4860 15\n#1 09 Cze 2011 08:55\nWitam, potrzebuję potrzebuje pomocy odnośnie sterowania dwoma stycznikami. Więc tak, zastosowane są dwa wyłączniki pływakowe (jeden dziala jako podtrzymanie zalączenia a drugi załącza) i dwa styczniki ktorych praca polega na zmianę, kiedy rozłączy pł podtrzumujący stycznik nr 1 to przy następnym (podniesieniu się pływaków) załączeniu włączy się stycznik nr2 i tak na zmiannę. Bistabilny odpada. Pomóżcie\n#2 10 Cze 2011 15:30\nA bistabilny ze stykiem przełącznym też odpada?\n#3 10 Cze 2011 17:45\nWeź mi to rozrysuj... potrzebujesz czegoś w rodzaju przerzutnika ?\n#4 10 Cze 2011 18:03\nProponuję jakiś dowolny przekaźnik programowalny typu Easy, Logo lub podobny wówczas bez problemu da się zastosować dowolne algorytmy\n#5 10 Cze 2011 21:28\nAle kwestia jest, że muszę tym sposobem gdyż sterowanie musi być identyczne jak na innej przepompowni, tylko problem jest taki, że nie mam możliwosci do jej wglądu, raz miałem okazje kilka minut zerknąć to były wyłącznie przekaźniki i na stycznikach styki pomocnicze chyba dwa nc i dwa no ale nie chce wprowadzać w błąd\nInaczej, mamy dwa przyciski sterownicze, zielony PRACA i czerwony STOP, dwie pompy, dwa styczniki, przyciśniecie p PRACA załącza Pompę nr 1 po wyłączeniu jej p STOP i po ponownym przyciśnięciu załączy Pompę nr 2. coś w tym stylu. kwestia aby te pompy załączały się na zmianę.\n#6 11 Cze 2011 03:38\nNie widzę możliwości zrealizowania tego w/g Twego oposu potrzebnych części\n1. Musi być coś więcej\n2. Nie jesteśmy w stanie skopiować tej instalacji nie "rzucając nawet okiem".\n#7 11 Cze 2011 08:08\nMusi być coś więcej lub układ działa inaczej niż mówisz..\nJak działają te pływaki - co rozumiesz pod pojęciem podtrzymania ? Jak te pływaki są umiejscowione względem siebie ? Są w osobnych zbiornikach ? W jednym ? Na różnych poziomach ?\nOpisz po kolei, co się dzieje gdy pływaki podnoszą się i opadają, co powinno się załączać.\n#8 11 Cze 2011 10:24\nDwa przekaźniki są w stanie takie sterowanie zrealizować, przy czym jeden z nich musi być bistabilny ze stykiem przełącznym http://www.elkoep.pl/przeka-nik-bistabilny/\n#9 11 Cze 2011 12:36\nmuszę tym sposobem gdyż sterowanie musi być identyczne jak na innej przepompowni, tylko problem jest taki, że nie mam możliwosci do jej wglądu\nChyba coś nie tak z założeniami bo nawet jak kolega opracuje sterowanie przy pomocy klasycznych przekaźników to i tak przy braku możliwości porównawczych nikt nie powie iż jest identyczne. Proponuję też zastanowić się jaki cel przyświecał pierwotnej konstrukcji. Najprawdopodobniej chodziło o równomierne obciążenie maszyn. Dysponując przekaźnikiem programowalnym nie ma potrzeby zastanawiać się nad rotacyjnym przełączaniem napędów gdyż dysponuje się licznikami motogodzin i tym sposobem można zrealizować pierwotne założenia. Ale oczywiście decyzja jak to zrealizować nie jest moja ani też innych kolegów na forum tylko autora tematu.\n#10 11 Cze 2011 13:47\nD - dolny pływak\nG - górny pływak\nUkład bistabilny z dwoma przekaźnikami z cewką na prąd stały (DC 230V). Rezystor R należy dobrać w zależności od rezystancji cewek.\nPotrzebny jest dodatkowy styk K sterujący przekaźnikami S1 i S2, sprzężony z Pływakiem G lub D.\n#11 11 Cze 2011 14:41\nMoże coś takiego. Każde wyłączenie pompy powoduje przełączenie przek. bistabilnego, tak że następne uruchomienie spowoduje rozruch drugiej pompy. Jeżeli styki pływaków są w innej konfiguracji to schemat trzeba zmodyfikować. Idea jest taka, żeby przełączyć bistabilny w momencie zadziałania sygnału stop.\n#12 11 Cze 2011 22:06\nBistabilny odpada. Pomóżcie\nKażdy próbuje pomóc z zastosowaniem bistabilnego, Ale trzymając się zaółożenia autora, ja nie potrafię pomóc.\nChociaż kiedys widziałem układ na 2 przekażnikach działających jako układ bistabilny.\nAle gdzie tu sens?\n#13 12 Cze 2011 13:49\nPomocny post #13 12 Cze 2011 13:49\nDzisiaj bez sterownika to już nie da się nic zrobić hehe. Sterowniki to wygodna rzecz, zawsze można coś poprawić i zmodernizować zerowym nakładem kosztów.\nNie mam dziś możliwości sprawdzić tego układu ale ogólny zarys takiego sterowania miałby tak wyglądać:\nOczywiście pomijam sterowanie za pomocą pływaków i sterowanie ręczne, bo mam nadzieję że sam potrafisz go wykonać.\nSprawdź, zmontuj prowizorycznie ten układ i zobacz czy działa tak jak chcesz.\nCo do awaryjności - jak ma to pracować w jakiejś przepompowni należy dodać układ zapezpieczający przed "przelaniem".\n#14 12 Cze 2011 19:25\n12robert12 nie musisz sprawdzać układ działa.\n12robert12 do Twojego układu można dołączyć styczniki dwóch pomp z blokadą wykluczającą ruch drugiego silnika i układ spełnia wymagania autora.\n#15 12 Cze 2011 22:22\nPomocny post #15 12 Cze 2011 22:22\nZłożyłem układ według schematu jaki podał 12robert12 na przekaźnikach R15 (takie miałem pod ręką ) i działa.\n#16 27 Cze 2011 09:53\nWszystko fajnie działa i jestem zadowolony, Dziękuję wszystkim\nPodobne tematy Załączanie styczników na zmianę\nJak zlikwidować lub ograniczyć zakłócenia elektromagnetyczne styczników - czy wystarczy zblokować zaciski styków kondensatorami (jaka pojemność ) ? S... (11)\nW jaki sposób zrobić blokadę elektryczną dwóch styczników. Każdy z nich ma styk 1 Z, do kazdego z nich jest styk pomocniczy 1 Z + 1 R. Jak to połaczy... (5)\nW układach zasilania pomp/18kW/mam zainstalowane styczniki oraz wyłączniki silnikowe. Chciałbym zainstalować układ kontrolujący stan jakości styków na... (2)\nSzukam jakiegoś prostego układu załączającego i wyłączającego trzy styczniki A, B, C. Problem w tym, że: Styczniki, mają się włączać po kolei w odst... (19)


GMINA ŻEGOCINA - KWALIFIKACJA WOJSKOWA 2015\nUrząd Gminy Żegocina informuje, że zgodnie z Obwieszczeniem Wojewody Małopolskiego z dnia 16 stycznia 2015 r. w sprawie przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2015 roku , w/w kwalifikacja dla powiatu bocheńskiego odbywa się od 02.02.2015 do 04.03. 2015.\nDla Gminy Żegocina kwalifikacja wojskowa, dla rocznika 1996, odbędzie się w dniu 02.03.2015 w Bochni przy ul. Karolina 14D (Ośrodek Interwencji Kryzysowej).\nW przypadku jakichkolwiek pytań lub zmiany terminu wstawienia się do Powiatowej Komisji Lekarskiej proszę o kontakt osobisty lub telefoniczny z pracownikiem UG Żegocina tel. 14 61 32 008 wew. 25\nStosownie do postanowień rozporządzenia ministrów: spraw wewnętrznych i obrony narodowej z dnia 06 listopada 2014 r. w sprawie przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej w 2015 r. (Dz.U. z 2014 r., poz. 1596), kwalifikacja wojskowa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie przeprowadzona w dniach od 2 lutego do 30 kwietnia 2015 r.\n- urodzeni w 1996 roku;\n- urodzeni w latach 1991-1995 - jeżeli nie określono dotąd ich zdolności do czynnej służby wojskowej;\nosoby, które ukończyły 18 lat życia i zgłosiły się ochotniczo do pełnienia służby wojskowej, jeżeli nie posiadają określonej kategroii zdolności do czynnej służby wojskowej;\n- zostały uznane przez powiatowe komisje lekarskie za czasowo niezdolne do czynnej słuzby wojskowej ze względu na stan zdrowia, jeżeli okres tej niezdolności upływa przed zakończeniem kwalifikacji wojskowej,\n- zostały uznane przez powiatowe komisje lekarskie za czasowo niezdolne do czynnej słuzby wojskowej ze względuy na stan zdrowia, jeżeli okres tej niezdolności upływa po zakończeniu kwalifikacji wojskowej i złożyły, w trybie art. 28 ust. 4 i 4b ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, wnioski o zmianę kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej przed zakończeniem kwalifikacji wojskowej.\nKobiety urodzone w latach 1991-1996 posiadające kwalifikacje przydatne do czynnej służby wojskowej, oraz kobiety pobierające naukę w celu uzyskania tych kwalifikacji, które w roku szkolnym lub akademickim 2014/2015 kończą naukę w szkołach lub na uczelniach medycznych i weterynaryjnych oraz na kierunkach psychologicznych, albo będące studentkami lub absolwentkami tych szkół lub kierunków, o których mowa w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie wskazania grup kobiet poddawanych obowiązkowi stawienia się do kwalifikacji wojskowej (Dz. U. Nr 54 poz. 321);\nObowiązki osób wzywanych:


THC/CBD tak, ale nie jestem za RSO - YouTube 26.12.2016 · Oleje zwierające CBD i THC powinny być wprowadzone do lecznictwa zamkniętego w leczeniu pacjentów onkologicznych, głównie w leczeniu przewlekłego, silnego bólu nowotworowego, chorób We Wrocławiu leczą się marihuaną, mimo że to nielegalne | Gazeta Nie jest to zwykła "trawka".\nW maju 2007 r. miała zawał serca, a następnie operację podwójnego obejścia. W wyniku zabiegu doświadczyła przewlekłego bólu spowodowanego przez Olej z konopi na raka ✓ Jakie działania niepożądane mogą wystąpić podczas przyjmowania Jedną z tych alternatywnych metod leczenia jest CBD Oil. W leczeniu nowotworów badania nad niedźwiedziem z olejem są nadal w powijakach. 4 Paź 2018 Chociaż zarówno olej konopny CBD jak i marihuana pochodzą z konopii, mają W jaki sposób olej konopny CBD pomaga w leczeniu raka? 7 Cze 2017 W 2012 roku u Kuby zdiagnozowano złośliwego raka mózgu. zastosować olej konopny w leczeniu nowotworu jest również Maciej Kaziński, Udowodniono w badaniach, iż w leczeniu chorób nowotworowych mogą pomóc kannabinoidy, przeprowadzone zostały w latach siedemdziesiątych. 4 Wrz 2019 Czy zastąpią je marihuana i zawarte w niej związki chemiczne?\nZastosowanie oleju konopnego w leczeniu raka. Jak się okazuje, również w leczeniu nowotworu, na przykład raka skóry, skuteczny może być olej cbd. Wiele osób z nowotworem obawia się stosowania marihuany medycznej, gdyż są przekonane, że w ich stanie zdrowotnym narkotyki są szczególnie niewskazane.\n23 Wrz 2017 Pogłoski o możliwości zastosowania kannabinoidów w leczeniu nowotworów oparte są na pojedynczych badaniach laboratoryjnych oraz (CBD) jest silnym blokerem rozwoju komórek raka piersi, przerzutów i wzrostu guza. Badania potwierdzają efektywność CBD w leczeniu raka prostaty. W maju 2007 r. miała zawał serca, a następnie operację podwójnego obejścia.\nW maju 2007 r. miała zawał serca, a następnie operację podwójnego obejścia. W wyniku zabiegu doświadczyła przewlekłego bólu spowodowanego przez\nPomaga radzić sobie z bólem CBD (Kannabidiol) – wszystko co powinieneś wiedzieć o CBD CBD i leczenie raka.\nPomaga zapobiegać migracji komórek nowotworu, blokuje tworzenie się nowych, ale także powoduje śmierć niektórych z nich! Może zatem za jego pośrednictwem spowolnić rozwój komórek rakowych a tym samym inwazyjność nowotworu. CBD w leczeniu tarczycy - olej konopny, nasiona 606 507 347 606 Dzieje się tak, ponieważ kannabinoidy przyłączają się do endogenicznych receptorów kannabinoidowych, które występują naturalnie w naszym organizmie w okolicach podwzgórza. CBD działa silnie przeciwzapalnie i może efektywnie wspomagać standardowe leczenie dolegliwości takich jak: nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, Olej konopny, właściwości, dawkowanie na raka, cena - Zdrowie W łagodzeniu bólu związanego chorobą może pomóc olej RSO, który może minimalizować skutki chemioterapii, działać przeciwbólowo i wspomagać leczenie różnych postaci raka. Mimo że produkt ten u naszych sąsiadów - Czechów - jest dostępny w każdej aptece, to żeby kupić go w Polsce, trzeba złamać prawo.\n10 Gru 2018 Podanie marihuany w leczeniu raka mojego psa 0 Kupiłem olej, który miał o wiele większą zawartość THC niż CBD i zacząłem podawać 10 Wrz 2017 oleju konopnego w leczeniu raka, jednak naukowcy nie potwierdzają tych Czy olejek z konopi CBD wstrzyknięty w guzy pomógłby mojej Natomiast w przypadku CBD, jest on interesujący przede wszystkim jako a wśród nich CBD, będą w stanie pomóc w leczeniu raka lub przynajmniej wstrzymać 2 Maj 2018 Chemioterapia ma trzy główne cele w leczeniu raka: Cannabidiol (CBD) to kolejny aktywny kannabinoid w konopiach, który może zmniejszyć 27 Sie 2018 Skuteczność kannabinoidów w leczeniu raka szyjki macicy Okazało się, że CBD jest najprawdopodobniej związkiem odpowiedzialnym za Naukowcy stale pracują nad skutecznym lekarstwem na raka. Jak dotąd Chociaż stosowanie samego CBD w leczeniu nowotworów nie ma jeszcze miejsca w 17 Wrz 2015 Medyczna marihuana w leczeniu onkologicznym raka i guzów mózgu - lek na raka czy narkotyk? Czy lecznicza marihuana powinna być 12 Wrz 2017 Przekonują oni, że ekstrakt może być skuteczny w leczeniu padaczki CBD - substancję czynną, która nie ma działania psychoaktywnego. 19 Sty 2016 U 33-letniego Davida Hibbitt, zdiagnozowano raka jelita grubego, a lekarze dawali mu 18 miesięcy życia. Jak sam twierdzi, wyleczył raka 9 Lip 2019 Badania nad ich zastosowaniem w samym leczeniu raka cały czas są które dowodzą, że CBD w przyszłości może być skuteczną bronią w 7 Lis 2017 Przeprowadzone do tej pory badania sugerują, że to CBD, raczej niż THC, Pacjenci, którzy stosują medyczną marihuanę w leczeniu raka, 30 Cze 2015 Co prawda chodziło o epileptyków, w leczeniu raka podobno stosunek 1:1. To ja rowniez jeszcze raz powtorze, ze 1) RSO i CBD to dwa 2 Sie 2018 Badania na myszach: marihuana pomogła w leczeniu raka trzustki dołączyli aktywny składnik medycznej marihuany – kannabidiol (CBD).\nW przeciwieństwie do tetrahydrokannabinoli (Δ9-THC i Δ8-THC) nie ma on właściwości psychoaktywnych, a więc stosowany może być bez jakichkolwiek obaw przez osoby, które niekoniecznie chciałyby znaleźć się pod wpływem narkotycznego działania marihuany. Olej CBD – przyszłość w leczeniu nowotworów – Konopia Farmacja PL Rak stał się jedną z głównych przyczyn śmierci, ale sama choroba jest bardzo złożona, co utrudnia znalezienie lekarstwa na chorobę. Pacjenci szukają alternatywnych środków, które stanowią uzupełnienie tradycyjnych terapii. Liczne badania dają podstawy do nadziei, że konopie mogą odgrywać kluczową rolę w leczeniu raka Nowoczesne leczenie raka - nadzieja dla chorych na nowotwory Obecna wiedza o rozwoju i „zwyczajach” komórek rakowych pozwala dotrzeć lekom do tych miejsc w komórkach, skąd płynie sygnał do ich stałego rozmnażania się, czyli na poziomie molekularnym komórki.\nBadania nad zastosowaniem kannabinoidów w leczeniu raka sugerują, że stosowanie THC i CBD jako preparatu łączonego może zaoferować największe korzyści. Jakkolwiek by patrzeć na badania kliniczne wyniki wskazują na ogromny potencjał tego rodzaju terapii. CBD w leczeniu raka - Fakty Oświęcim We Freiburgu w Niemczech odbywają się coroczne konferencje dotyczące badań nad kannabinoidami. Podczas nich naukowcy omawiają potencjał związków wyizolowanych z konopii w leczeniu chorób zwyrodnieniowych oraz raka. Brytyjscy badacze podczas konferencji zwrócili uwagę na skuteczność CBD w leczeniu raka jelita grubego. CBD na raka: Czy kannabidiol pomoże pacjentom z nowotworem?\n- Bio Konopia Czy CBD może leczyć raka? Badania nad zastosowaniem kannabinoidów w leczeniu raka sugerują, że stosowanie THC i CBD jako preparatu łączonego może zaoferować największe korzyści. Jakkolwiek by patrzeć na badania kliniczne wyniki wskazują na ogromny potencjał tego rodzaju terapii. CBD w leczeniu raka - Fakty Oświęcim We Freiburgu w Niemczech odbywają się coroczne konferencje dotyczące badań nad kannabinoidami. Podczas nich naukowcy omawiają potencjał związków wyizolowanych z konopii w leczeniu chorób zwyrodnieniowych oraz raka.\nKonopie leczą? THC/CBD tak, ale nie jestem za RSO - YouTube 26.12.2016 · Oleje zwierające CBD i THC powinny być wprowadzone do lecznictwa zamkniętego w leczeniu pacjentów onkologicznych, głównie w leczeniu przewlekłego, silnego bólu nowotworowego, chorób We Wrocławiu leczą się marihuaną, mimo że to nielegalne | Gazeta Nie jest to zwykła "trawka". Ma wysoki procent substancji CBD (kannabidiolu), którego działanie jest istotne w leczeniu Rok temu przerwano chemioterapię. Lekarze nie dawali chłopakowi więcej Marihuana w leczeniu raka | Medoinfo W chorobach nowotworowych zastosowanie marihuany i jej składników czyli kannabinoidów rozpoczęło się już około 30 lat temu.


Noclegi z placem zabaw dla dzieci Kościelisko\nKościelisko - Noclegi z placem zabaw (109 noclegów w Kościelisku)\nWyjątkowo przyjazny dom wypoczynkowy położony w samym sercu Podhala! Posiadamy okna z widokiem na Giewont. Zapraszamy do wyjątkowego ośrodka wypoczynkowego Harnaś II w Kościelisku. Oferujemy naszym gościom ok. 100 miejsc w pokojach 2, 3, 4\nZacznę od plusów - piękne czyste pokoje z przepięknym widokiem, klimatyczny drewniany zadbany domek zarówno w środku jak i na zewnątrz....\nPolecam :bardzo mili właściciele ,czysto ,blisko do wyciągu Szymoszkowa -Gubałówka ,sklep na parterze 👍👍☺☺☺☺pozdrawiam właścicieli\nKwatera w dobrej lokalizacji. Doliny Kościeliska i Małej Łąki osiągalne spokojnie na piechotę. Apartament bardzo przytulny z wygodnym...\nSuper miejsce ,przecudne widoki ,cisza . Bardzo sympatyczni i pomocni właściciele ( miód i konfitura pomogły). Tylko brak tej huśtawki ze...\nRobert Klima 2021-09-21\nPREFERUJEMY KONTAKT TELEFONICZNY: 793576638, 505844003 W obiekcie znajdują się pokoje 2-,3- i 4- osobowe - łącznie 16 miejsc noclegowych. Gościom udostępniamy kuchnię z pełnym wyposażeniem. W pokojach znajduje się telewizor oraz dostęp do\nSzukasz noclegu z placem zabaw w Kościelisku? Oceń miasto\nKościelisko jest miastem odwiedzanym przez rodziny z dziećmi. Rezerwując noclegi w Kościelisku wczasowicze zastanawiają się, czy oferta obejmuje plac zabaw dla dzieci. W tych obiektach noclegowych znajduje się plac zabaw dla dzieci. Dzięki temu najmłodsi mogą zająć się zabawą, a w tym samym czasie rodzice zrelaksują się i odpoczną.\nIle kosztuje nocleg w obiektach z placem zabaw w Kościelisku?\nCena za nocleg z placem zabaw w Kościelisku zależy od kategorii wybranego obiektu oraz jego lokalizacji. Koszt noclegu może wynieść od 50 zł, natomiast średnia cena za nocleg z placem zabaw w Kościelisku wynosi 171 zł.\nJakie obiekty noclegowe z placem zabaw są najpopularniejsze w Kościelisku?\nAparthotel Delta Boutique, Aparthotel Delta Boutique, Willa Górskie Tarasy to popularne noclegi z placem zabaw w Kościelisku.\nKtóre noclegi z placem zabaw w Kościelisku mają najlepsze opinie?\nObecnie najlepiej oceniane obiekty posiadające plac zabaw to: Willa u Łapów, Zielony Dom, Apartament Krywań.\nKtóre noclegi z placem zabaw w Kościelisku są polecane dla rodzin?\nWiele rodzin zatrzymujących się w obiektach posiadających plac zabaw w Kościelisku poleca Willa Aleksandra I, Willa Litwor, Zielony Dom.\nKtóre noclegi z placem zabaw w Kościelisku są polecane dla par?\nTe noclegi z placem zabaw są wysoko cenione przez pary: Willa, Zielony Dom, Wierchowa Chata.\nNoclegi z telewizorem Kościelisko Noclegi z parkingiem Kościelisko Noclegi z wyżywieniem Kościelisko Noclegi z basenem Kościelisko Noclegi z kominkiem Kościelisko Noclegi z klimatyzacją Kościelisko Noclegi z internetem Kościelisko Noclegi ze stacjami ładowania samochodów EV Kościelisko Noclegi ze śniadaniem Kościelisko Bon turystyczny Kościelisko\nBon turystyczny (0) Bezpieczna transakcja (27) Bezpieczny higienicznie (22)\nKwatery i pokoje (36) Apartamenty (35) Domki (26) Pensjonaty (9) Wille (8) Agroturystyka (3) Domy wakacyjne (1) Hotele (1)


Czym jest środowisko produkcyjne dla logistyki? - Krzysztof Dobrowolski\nJest ich naprawdę wiele. Większość pochodzi z języka angielskiego i większości ze skrótów albo nie potrafimy dokładnie rozszyfrować (co do nazwy), albo nie do końca wiemy, co się kryje za hasłem. Taka rzeczywistość potwierdzona doświadczeniem.\nNie przeszkadza nam to w funkcjonowaniu, bo tak długo jak grupa pracowników podobnie rozumie, co dla nich oznacza „MRP”, tak sprawny będzie efekt ich współpracy w tym temacie. Problem pojawia się wtedy, kiedy cała grupa źle interpretuje hasło, ale to temat na zupełnie inny wpis …\nMTS – produkcja na zapas\n(produkujemy bez konkretnych zamówień)\nz ang. make-to stock\nMTO – produkcja na zamówienie\n(nie ma zamówienia – nie ma produkcji)\nz ang. make-to-order\nATO – montaż na zamówienie\n(utrzymujemy zapas półproduktów)\nz ang. assembly-to-order\nETO – konstrukcja na zamówienie\n(unikalny produkt na życzenie)\nz ang. engineer-to-order\nNa pierwszy rzut oka terminy są znane i wyglądają na logistyczne. Przecież to logistyka odpowiada za zapasy (MTS) i „gdzieś tam” sobie określa, jak duże te zapasy będą, żeby „wystarczyło” lub „nie zabrakło”. Okazuje się, że te trzyliterowce mają o wiele większe znaczenie dla całej firmy niż mogłoby się wydawać.\nWybór środowiska produkcyjnego jest wyborem całej organizacji bądź jej części – nie jest jednak wyborem dokonanym przez dział logistyki wyłącznie do celów logistycznych. Decyzja o konkretnym środowisku jest odpowiedzią firmy na ekosystem, w którym funkcjonuje, na otoczenie biznesowe oraz warunki tam panujące.\nWybór właściwego środowiska produkcyjnego jest decyzją strategiczną i nie jest wcale decyzją łatwą. Należy zwrócić uwagę na kilka wymiarów (kryteriów), w tym na:\nWybór środowiska produkcyjnego ma olbrzymi wpływ na Lead Time – jeden z głównych parametrów opisujących łańcuch dostaw. W zależności od kryteriów wymienionych w poprzednim punkcie czas realizacji (z ang. Lead Time) będzie się zmieniał, a w konsekwencji zmieniać się będzie również struktura zapasów i ich lokalizacja w procesie.\nDecyzja odnośnie wyboru środowiska produkcyjnego niestety nie jest decyzją na całe życie. Wybór środowiska będzie procesem ciągłym. Każda zmiana strategii, ustalenie nowej przewagi konkurencyjnej, zmiana struktury klientów wymaga w wersji minimalnej przejrzenia decyzji w tym zakresie i ich potwierdzenia.\nŚrodowisko produkcyjne zależy bezpośrednio od fazy w cyklu życia konkretnego produktu lub grupy produktowej. Starzenie się produktu będzie skutkowało koniecznymi dostosowaniami. Niektóre środowiska są bardziej inne mniej uniwersalne, co widać na poniższej ilustracji.\nautor: Aleksander Sosnowski\nbloga autora: CorpoExpert SOLUTIONS