Art-make up | Makijaż | Wizaż\nUtworzono: środa, 23, kwiecień 2008 19:43\nMa za zadanie doprowadzić koloryt i fakturę skóry do ideału. Tylko przy gładkiej i jednolitej cerze makijaż będzie spełniał swoją najważniejszą rolę czyli upiększał. Dzisiaj podkłady nie tylko nadają twarzy kolor, ale i pielęgnują, a zimą stanowią dodatkową ochronę dla skóry przed agresywnym wpływem pogody.\nOgromna różnorodność form i formuł podkładów na półkach perfumerii może przyprawić o zawrót głowy. Z uwagi na to, jak istotną rolę odgrywa ten kosmetyk w makijażu, warto dobrze przemyśleć zakup i potraktować go jako inwestycję. Fluid, kompakt czy mus czyli FORMA I KONSYSTENCJA\nNa rynku mamy obecnie podkłady w przeróżnych postaciach, od fluidów przez sztyfty po pianki czy spraye. Nie mówiąc już o całej gamie efektów jakie poszczególne kosmetyki mają zapewniać, zarówno na poziomie krycia jak i oddziaływania na skórę, od nawilżania przez rozświetlanie do matowienia. To, jaki kosmetyk wybierzemy, zależy od potrzeb naszej skóry jak i osobistych upodobań, na przykład jeśli chodzi o konsystencję czy krycie.\nNajbardziej podstawowy podział to rozróżnienie podkładów na fluidy, kompakty i sztyfty. Fluid to najbardziej powszechna postać, czyli podkład w płynie, może mieć różną gęstość i przeróżne właściwości. Kompakt z reguły wygląda na pierwszy rzut oka jak puder, jednak gdy naniesiemy go zwilżoną gąbeczką staje się gęstym, dość kryjącym podkładem. Może też mieć formę gęstego kremu (np. Shiseido Hydro Liquid Compact). Jest wygodny, gdyż ułatwia poprawki w ciągu dnia i często zastępuje też puder. Niektóre podkłady występują w obydwu formach – fluidu i kompaktu (np. firma Chanel oferuje prawie wszystkie swoje podkłady w obydwu formach, niektóre rozdzielając dodatkowo jeszcze na fluid i krem). Jeśli chodzi o sztyfty, są to najbardziej kryjące podkłady, często stosują je charakteryzatorzy i są dostępne na rynku profesjonalnym z uwagi na wysoką trwałość i duże skoncentrowanie pigmentów, jednakże znajdziemy je też w perfumeriach (np. Max Factor Panstik albo Shiseido Stick Foundation ), mogą przy okazji posłużyć za korektor. Mamy też inne warianty, np. pianka/mus (np. Maybelline Dream Matte Mousse albo Isadora Velvet Make Up Mousse), którego cechy to lekkość i działanie matujące, albo spray (np. Isadora Instant Spray On Make Up albo Dior Airflash) dający efekt mgiełki otulającej twarz i naturalne wykończenie.\nNawilzenie, mat czy lifting czyli POTRZEBY CERY\nNajważniejszym kryterium wyboru jest dostosowanie podkładu do rodzaju naszej cery, źle dobrany może przynieść efekt odwrotny od zamierzonego i po prostu zaszkodzić.\nJeśli cera jest normalna, zdrowa a jedynym zadanie podkładu ma być podkreślenie jej świeżości warto wybrać krem tonujący (określany jako ‘tinted moisturizer’), którego szukamy na półce z produktami pielęgnacyjnymi, gdyż jest to przede wszystkim krem nawilżający przy okazji lekko tonujący cerę (np. Clinique Moisture Speer Tint SPF 15 albo Clarins Hydra Care Tinted Moisturizer). Jeśli jednak interesuje typowo makijażowy kosmetyk to warto szukać jak najlżejszych fluidów, o właściwościach rozświetlających czyli odbijających światło (np. Rimmel Recover albo z wyższej półki Givenchy Subli’mine Sculpt Light). Generalnie, jeśli nie ma ku temu potrzeby, nie ma sensu używać kryjących, a przez to cięższych kosmetyków. Po prostu - im mniej tym lepiej.\nJeśli chodzi o cerę tłustą , której główny problemem jest nadmierne wydzielanie sebum i skłonność do wyprysków, podkład powinien być beztłuszczowy (czyli „oil free”), o przedłużonej trwałości (sebum powoduje bowiem szybkie ‘splywanie’ kosmetyku), mieć właściwości matujące i w przypadku obecności wyprysków, kryjące (najlepsze będą takie, które dają możliwość stopniowania poziomu krycia). Przykłady takich podkładów to Clinique Superfit Make Up lub mocniejszy Stay True Make Up, Isadora Sheer to Cover, Dior Diorskin Ultra-mat (dodatkowo zmniejsza widoczność porów), Lancome Teint Idole (dobrze kryje).\nWiększość z nas ma cerę mieszaną, czyli lekko błyszczącą się w strefie T (broda nos i czoło) a normalną lub suchą na policzkach. Tutaj możemy zdecydować się na podkład o właściwościach balansujących, czyli matujący miejsca przetłuszczające się ale jednocześnie zapobiegający wysuszeniu pozostałych rejonów twarzy (np. Lancome Adaptive albo Shiseido Dual Balancing Foundation) albo podobnie jak w przypadku cery tłustej na lekką, beztłuszczową formułę o długotrwałym działaniu (jednak nie może to być zbyt mocno matujący/regulujący kosmetyk aby nie przesuszyć cery), tuszującą niedoskonałości jak np. Max Factor Lasting Performance albo Clinique Perfectly Real (fluid lub kompakt) dostosowujący się do odcienia karnacji.\nW przypadku cery suchej musimy bardzo ostrożnie dobierać podkład, koniecznie musi nawilżać, wygładzać i dobrze stapiać się ze skórą, odrzucamy tu wszystkie podkłady przeznaczone do cer przetłuszczających się, mogą bardzo podrażnić i ‘ściągnąć’ skórę. Warto sięgać po podkłady z filtrem przeciwsłonecznym. Z reguły podkłady co cery suchej mają bogatszą, bardziej kremową konsystencję, np. Guerlain Fleur de Teint, Clarins Teint Eclat Comfort SPF 15, Chanel Vitalumiere (fluid, krem lub kompakt), albo Artdeco Hydra Silk.\nJeżeli mamy do czynienia z cerą dojrzałą, czyli bardzo wymagającą warto skierować się w stronę podkładów specjalnie do niej przeznaczonych, treściwych, odżywczych, z wysokim filtrem ochronnym, często o właściwościach liftingujących, wygładzających zmarszczki. Przykłady takich podkładów to Estee Lauder - Futurist lub mocno odżywczy, o bogatej konsystencji Re Nutriv, Helena Rubinstein - Face Sculptor Make Up o właściwościach liftingujących lub superekskluzywny Prodigy Foundation, Lancome - Teint Renergie Lift – napinający skórę lub odżywczy Absolue Fond de Teint.\nW przypadku cer szczególnie wrażliwych, które mogą reagować uczuleniem na składniki tradycyjnych podkładów warto sięgnąć po kosmetyki apteczne, wśród których można dobrać podkład o wszelkich pożądanych przez nas właściwościach – szeroki wachlarz podkładów do cer alergicznych oferuje np. firma La Roche Posay lub Vichy (obydwie firmy mają też w ofercie podkłady kamuflujące, bardzo silnie kryjące).\nŚwieżość, blask czy pudrowa woalka czyli EFEKTY SPECJALNE\nPrzy wyborze podkładu warto też mieć na uwadze to, do jakiego makijażu będzie nam on potrzebny. Na dzień najlepiej wybrać jak najlżejszą formę, dającą naturalny efekt, warto sięgnąć po podkłady z efektem rozświetlającym (niwelujące przy okazji efekt zmęczenia). Jego odcień powinien być jak najbardziej zbliżony do odcienia skóry (nie może być za ciemny), powinien się z nią stapiać. Jeśli potrzebujemy podkładu na codzień, ale większość dnia spędzamy w pracy, dobrze zadbać o trwałość (podkłady typu „long lasting”) i naturalne, matowe wykończenie. Przydatny będzie podkład w kompakcie, wygodny do poprawek i pozwalający ewentualnie zrezygnować się z pudru. Natomiast na wieczór podkład powinien być zarówno trwały jak i kryjący, może dawać pudrowy efekt (np. Helena Rubinstein Sensual Clone albo L’oreal Cashmere Perfect), można też zmieszać go z rozświetlaczem (np. emulsja Revlon Skinlights) lub zaaplikować nań oprócz klasycznego pudru, rozświetlający puder z mieniącymi się drobinkami. Przydatna bywa też baza pod makijaż przedłużająca trwałość i ‘podbijająca’ właściwości podkładu, dając efekt dodatkowego wyrównania kolorytu cery, wygładzenia, rozświetlenia (np. Chanel Blanc Universelle albo Shiseido Pre Make Up Cream). Jako że makijaż wieczorowy nosimy w świetle sztucznym, odcień powinien być nieco ciemniejszy (jednak nie więcej niż 2 tony).\nOpuszki palców, gąbeczka czy pędzel czyli APLIKACJA\nBardzo istotną kwestią jest nakładanie kosmetyku. Można to robić palcami, wklepując – jest to o tyle dobra metoda, że podkład pod wpływem ogrzania na dłoni lepiej stapia się ze skórą. Istnieje też opcja z użyciem gąbki – tutaj mamy lepsze krycie i szybkość aplikacji, jednakże warto mieć na uwadze, że gąbka wchłania dużą ilość podkładu, aczkolwiek kompakty są przeznaczone do nakładania gąbką (są gęste więc nie wsiąkają tak latwo). Świetnym rozwiązaniem jest pędzel, gdyż zarówno zapewnia dobre krycie jak i doskonałą precyzję. Na rynku pojawiają się podkłady z pędzlem w opakowaniu – np. Yves Saint Laurent Perfect Touch. Aplikację zaczynamy od środka twarzy, na zewnątrz, kończąc na granicy żuchwy (nie nakładamy kosmetyku na szyję) i pamiętając o dobrym roztarciu granicy. Podkład nakładamy zawsze (!!!) na twarz nawilżoną kremem, inaczej będzie się rozwarstwiał i nie będzie stapiał ze skórą, Opcjonalnie można użyć bazy pod podkład, która dodatkowo przedłuża jego trwałość i ułatwia rozprowadzenie. Po nałożeniu podkładu nakładamy w zależności od potrzeb korektor i wszystko utrwalamy i dodatkowo matowimy pudrem.\nCiepło-zimno czyli WYBÓR ODCIENIA\nNiezwykle trudną sprawą jest dobór właściwego odcienia, perfumerie często nie ułatwiają nam zadania z uwagi na obecność sztucznego światła, które zniekształca faktyczny odcień podkładu na naszej skórze. Zanim dokonamy zakupu, koniecznie skorzystajmy z testera (w razie możliwości warto też poprosić o próbkę) i zaaplikujmy kosmetyk na granicę żuchwy (nie na dłoń, skóra twarzy różni się odcieniem od skóry ciała), jeśli szukamy podkładu na dzień, sprawdźmy efekt podchodząc do dziennego światła. Jeśli nie widzimy różnicy między odcieniem szyi i twarzy oznacza że odcień jest dobry. Podkład na wieczór dobrze jest dobierać w sztucznym świetle, gdy wyjdziemy w nim na światło dzienne okaże się ciemniejszy (wspominałam o tym wcześniej).\nOdcienie podkładów dzielą się na ciepłe (odcienie żółci, brzoskwini), zimne (z domieszką różu, porcelanowe), neutralne (beżowe). Często oznaczone są literką W – ciepłe, C – chłodne, N – neutralne. Większość Polek ma ciepły lub neutralny odcień skóry, chłodny odcień skóry poznamy po tym, że żyłki np. na nadgarstkach prześwitują na niebieskawo. Jeśli mamy trudności z dobraniem odcienia wśród klasycznej gamy kolorów z pomocą przychodzą nam kosmetyki, których głównym zadaniem jest idealne stopienie się z odcieniem cery (mają szerszą paletę barw i przede wszystkim pigmenty dostosowujące do kolorytu skóry), np. L’oreal True Match, Clinique Perfectly Real lub Max Factor Colour Adapt.\nOdcień podkładu można modelować, nadawać mu trójwymiar za pomocą pudrów brązujących i rozświetlających.\nPodsumowując, wybór idealnego podkładu nie jest sprawą łatwą, paradoksalnie przez ogrom możliwości jakie oferuje nam rynek kosmetyczny. Jednak wybór tego właściwego gwarantuje nam komfort i dobre samopoczucie.\nMam nadzieję, że nieco udało mi się przybliżyć różne wariacje tego kosmetyku i ułatwić poszukiwania.\nAutor: Gosia Straszewska make-up artist


Cashless - Euronet rozwija przekaz bankomatowy. Będzie można go zrealizować bez użycia karty\nEuronet rozwija przekaz bankomatowy. Będzie można go zrealizować bez użycia karty\nTo pomysł firmy na to, jak dodatkowo wykorzystać wpłatomaty\nPrzekaz bankomatowy to usługa, która w ofercie Euronetu jest już od ponad roku. Umożliwia klientom przesyłanie pieniędzy pomiędzy bankomatami. Odbiorca nie potrzebuje karty do tego, aby odebrać gotówkę. Podaje tylko swój Pesel, numer transakcji otrzymany od nadawcy przekazu oraz kod PIN wysyłany na jego komórkę.\nPrzeczytajcie także: Wariacja na temat moneybacku w T-Mobile\nObecnie jednak nadawca, aby wykonać transakcję, musi skorzystać z karty płatniczej. To rachunek karty obciążany jest bowiem kwotą wysyłaną do odbiorcy przekazu. Wkrótce to się zmieni. Euronet chce wykorzystać do realizacji przekazów sieć swoich wpłatomatów i urządzeń dwu funkcyjnych. Dzięki temu przekazy będzie można nadawać gotówką. Prace nad wdrożeniem trwają. Nowa funkcja ma zostać udostępniona klientom wkrótce.\nPrzeczytajcie także: Raiffeisen Polbank wprowadził 3D Secure\nNajnowszy pomysł Euronetu to w mojej ocenie kolejny argument za tym, że potencjał bankomatów jako urządzeń do prostych wypłat gotówki zaczyna się wyczerpywać. Operatorzy bankomatów szukają nowych sposobów na to, jak na nich zarabiać, a wpłaty zdają się być najlepszym z nich. Ze statystyk Narodowego Banku Polskiego wynika, że o ile liczba wypłat gotówki z bankomatów zaczyna spadać, to transakcji depozytowych szybko przybywa. Podobnie jak samych wpłatomatów. Z raportu Cashless wynika, że w I kw. bieżącego roku w Polsce zainstalowano ponad 200 nowych urządzeń tego typu.


Jaka lokalizacja jest dobra?\nTo, że działka jest niedroga, duża i ma dostęp do wszystkich mediów nie znaczy, że powinniśmy ją kupić.\nNajpierw musimy poważnie zastanowić się nad tym, czy będziemy mogli mieszkać w postawionym na niej domu. Tak naprawdę to właśnie lokalizacja działki, a nie sam dom, dyktuje styl życia, jaki będziemy wiedli.\nNa przykład podoba nam się działka na wsi – jest tania, a okolica naprawdę czarowna. Jednak od miejsca naszej pracy dzieli ją 40 km, w pobliżu nie ma szkoły dla dziecka, dużego sklepu, ani centrum medycznego. Dojazd do miasta możliwy jest podmiejskim autobusem, który bardzo zakorkowaną trasą kursuje co godzinę i tylko do wieczora. Nie wykluczajmy kupna takiej działki, ale musimy być świadomi wszystkich konsekwencji.\nCzekają nas dojazdy do pracy, czyli codziennie do pokonania minimum 80 km. Jeżeli będziemy jeździć dwoma samochodami, to koszt trzeba pomnożyć przez dwa, a do tego dodajemy jeszcze paliwo potrzebne na dowożenie dziecka do szkoły, zajęcia dodatkowe, lekarzy, wyprawy po zakupy, do kina itd. Policzmy, czy stać nas na wysokie koszty codziennych dojazdów i czy chcemy poświęcać 3–4 godziny dziennie na same przejazdy? Zastanówmy się, czy uda nam się rozwiązać kwestię odbierania dzieci z przedszkola i szkoły?\nDla młodych małżonków z małymi dziećmi taka lokalizacja wydaje się mało praktyczna. Ale może dzieci już są duże, wyjechały na studia i do domu przyjeżdżają na weekendy? Inaczej też będzie, gdy jedno z małżonków ma wolny zawód i pracuje w domu.\nDlatego właśnie poszukiwanie działki najlepiej rozpocząć od analizy tego, jak planujemy żyć w przyszłym domu – zastanówmy się, co jest dla nas absolutnie najważniejsze, a gdzie możemy pójść na kompromis.\nCo wpływa na cenę działki?\nNasze możliwości finansowe będą miały bezpośrednie przełożenie na walory działki. Cena ziemi zależy od wielu czynników, ale najważniejsza jest lokalizacja. Najwięcej kosztują działki w dużych miastach, na przedmieściach z dobrym dojazdem do centrum oraz w miejscach szczególnie atrakcyjnych, np. w pobliżu rezerwatów przyrody, w nowoczesnych osiedlach, modnych miejscowościach.\nMniej zapłacimy za działki oddalone od aglomeracji, w małych miasteczkach i we wsiach ze słabą infrastrukturą. Więcej kosztuje działka z dostępem do wszystkich mediów (gazu, kanalizacji, wodociągu). Tańsze zaś są tereny z tzw. kłopotliwym sąsiedztwem, np. wysypiskiem, tartakiem, zajezdnią autobusów. Działka budowlana (przeznaczona pod budowę domu) jest droższa od rolnej lub leśnej (przeprowadzenie procedury pozwalającej na budowę domu w takim miejscu pochłonie sporo czasu i dodatkowych wydatków).\nCo sprawdzamy przed zakupem działki?\nKonieczny będzie rekonesans po urzędach, dzięki którym dowiemy się, jak wyglądają „papiery” działki. Może okazać się np., że osoba podająca się za właściciela ziemi naprawdę nim nie jest, działka jest przedmiotem sprawy spadkowej, a za doprowadzenie gazu trzeba zapłacić 20 tys. zł itd.\nZatem należy ustalić to, kto jest prawnym właścicielem działki oraz, czy nie jest ona obciążona zadłużeniem lub innymi zobowiązaniami. Można się o tym przekonać z księgi wieczystej, dostępnej w wydziale ksiąg wieczystych sądu rejonowego. Następnie trzeba sprawdzić, czy na wybranej działce można zbudować dom. W tym celu konieczna jest wizyta w wydziale architektury urzędu miasta lub gminy. Tam ustalimy przeznaczenie działki (budowlana, rolna lub leśna) i dowiemy się, czy są jakieś ograniczenia dotyczące ewentualnej zabudowy, np. dopuszczalnej liczby kondygnacji, kąta nachylenia dachu, wysokości kalenicy, przebiegu linii zabudowy, dostępu do drogi publicznej itp. Trzeba ustalić istniejące i projektowane uzbrojenie terenu (kanalizacja, gazociąg, wodociąg) – koszt doprowadzenia mediów jest wysoki. O możliwości przydziału dowiemy się w lokalnych przedsiębiorstwach zajmujących się dystrybucją tych mediów. Kolejnym krokiem jest sprawdzenie rodzaju gruntu na wybranej działce, zarówno pod względem jego nośności, jak i przepuszczalności oraz ustalenie poziomu wody gruntowej. Można się tego dowiedzieć z map geodezyjnych, które są dostępne w powiatowych ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej lub w wydziałach geodezji urzędów gmin. W niektórych rejonach trzeba sprawdzić, czy budowa nie będzie kolidowała z ograniczeniami narzuconymi przez konserwatora zabytków lub przyrody.


RUCK® MOBIL SYSTEM - Plecak i jednostka techniczna do PODOLOG NOVA 3s\nPlecak i jednostka techniczna do RUCK® PODOLOG NOVA 3s\nTeraz stwórz sobie swój własny system mobilny. W mocnym, nieprzemakalnym plecaku znajduje się kompaktowy korpus ochronny zintegrowany z uchwytem na lampę z lupą. Wystarczy dokupić frezarkę i lampę mobilną\nDo tego kompletu można dokupić frezarkę PODOLOG NOVA oraz lampę z lupą Circle S.\nPlecak jest przeznaczony do frezarki Podolog NOVA3s.\nWaga skompletowanego systemu (z frezarką, lampą itd.) to 12 kg.\nProdukt sprowadzamy na zamówienie po wpłacie zadatku minimum 50% wartości na nasze konto bankowe. Czas realizacji to ok 2 tygodnie od zaksięgowania zadatku.


Bler: Lepsza wersja życia. O superbohaterach na poważnie? (recenzja) - Komiks - POLTERGEIST\n» Recenzje » Bler: Lepsza wersja życia\nOd pewnego czasu tu i ówdzie przewija się termin "postironia". Oznacza on ni mniej, ni więcej, tylko branie traktowanej dotychczas ironicznie narracji serio, celem przywrócenia stanu szczerych emocji sprzed ostatniego przewartościowania. Terminu tego chyba jako pierwsi użyli dwaj szwajcarscy malarze, Marcus Gossolt i Johannes M. Hedinger, w manifeście z 2008 roku. Szkoda tylko, że próby wdrażania postironicznego myślenia są wysiłkiem daremnym, bo postmodernizm jest jak Rubikon i nie ma zza niego powrotu. Komiksowi Rafała Szłapy, nawet pomimo niecelnych posunięć w dramaturgii i narracji, udało się przynajmniej na chwilę oszukać zmysł ironii ponowoczesnego czytelnika. Jego próba opowiedzenia superbohaterskiej historii w polskich realiach na poważnie, bez brania w ironiczny nawias, zasługuje na odnotowanie.\nPierwszy album przedstawia wydarzenia, które doprowadziły do "narodzenia", czy może raczej "ponownego odkrycia samego siebie" przez polskiego superbohatera imieniem Bler. W skąpej jak na razie galerii bohaterów pojawia się rudowłosa kobieta i jej osiłkowaty pomocnik, którzy pomagają tytułowemu superherosowi w przygotowaniach do siania postrachu wśród krakowskich przestępców i zwyrodnialców. Pojawia się też (równie piękna) policjantka, nosząca się w anachronicznych żółciach i kapeluszu z szerokim, okrągłym rondem, która, jak możemy się spodziewać, będzie tropiła Blera i, zgadujemy, w jednym z przyszłych epizodów przy jego wsparciu zastawi sieci na jakąś grubą rybę przestępczego światka.\nHistoria opowiedziana jest na jednym tchu, linearnie, od A do Z. I byłoby to do zaakceptowania, gdyby nie dwie kwestie.\nPierwsza jest taka, że scenariuszowi wyraźnie brak dramatyzmu. Nie ma tutaj zwrotów akcji, kulminacji, wyraźnie zarysowanego konfliktu. Bohater spokojnie przechodzi przez kolejne szoki, bez chwili wahania zgadzając się zostać superbohaterem i walczyć ze złoczyńcami. Uproszczenia fabularne łykaliśmy już w przeszłości i to bezboleśnie, ale pod warunkiem, że akcja była emocjonująca i dobrze skonstruowana.\nDrugi zarzut pod adresem scenariusza jest taki, że skoro narracja tekstowa jest artykułowana przez głównego bohatera, a zawierające się w fabule wydarzenia powinny znacząco wpłynąć na jego percepcję (poddanie pod wątpliwość autentyczności jego wspomnień), to powinna się do tego dostosować cała struktura opowieści. Innymi słowy, skoro bohater ulega wypadkowi i wmawia mu się, że wszystko co pamięta sprzed owego wypadku tak naprawdę się nie wydarzyło, to dlaczego czytelnikowi opowiada całą historię składnie, od początku do końca, nie sugerując, że nie wie, czy to wszystko prawda? Albo dlaczego nie pokazuje się tego w wyraźniej zaznaczonej, najlepiej umieszczonej w nieco późniejszym momencie komiksu retrospekcji? Na opóźnienie momentu mówienia względem prezentowanych wydarzeń wskazuje choćby to "Brakuje mi słów, żeby opowiedzieć, co się wtedy wydarzyło" z siódmej strony.\nRysunek jest czytelny, ale nijaki i zdarzają się w nim słabsze momenty. Nieciekawie narysowane postaci kobiece, których piękna raczej się domyślamy. Pojawia się też trochę niepotrzebnych erotyzmów: nie wiedzieć czemu sięgający ledwie połowy ud kitel szpitalny ognistowłosej pani doktor albo odsłaniająca przestrzeń pomiędzy piersiami kurtka tej samej bohaterki w późniejszej części komiksu. O wiele bardziej interesujący styl prezentuje Rafał Szłapa w osadzonych w uniwersum Blera szortach publikowanych na jego blogu. W porównaniu z nimi, rysunki z albumu wydają się nazbyt uproszczone i pozbawione charakteru.\nBler to postironia stosowana i to zakończona częściowym powodzeniem. Pomimo podchodzenia do superbohaterskiej historii serio, bez pastiszu, komiks Szłapy nie wzbudza ironicznego grymasu, a o to w czasach po przewartościowaniu wcale nie tak łatwo. Ale nie wzbudza również, niestety, zachwytu.\nTytuł: Bler: Lepsza wersja życia\nTagi: Bler #1 | Rafał Szłapa\nEeeee tam. Post modernizm jest do kitu\nSą tacy, którzy twierdzą, że był.


Miejski Zespół Szkół nr 6 w Gorlicach - Egzaminy kompetencji czas zacząć….\nEgzaminy kompetencji czas zacząć….\nPrzez trzy lata uczniowie gimnazjum przygotowywali się na to wydarzenie – trzydniowe egzaminy kompetencji, które w tym roku odbyły się 19-21 kwietnia. Pierwszego dnia odpowiadali na pytania z historii i WOS oraz z języka polskiego. Następnego dnia musieli wykazać się znajomością wiedzy i umiejętności z przedmiotów przyrodniczych: biologii, geografii, fizyki i chemii. Ostatniego dnia zmierzyli się z testami z języków obcych na poziomie podstawowym i rozszerzonym.\nNie brakowało emocji i chyba czasem trochę niepotrzebnego zdenerwowania. Tego dnia kciuki za ich dobre wyniki trzymali nie tylko rodzice gimnazjalistów, ale także ich nauczyciele. W końcu pośrednio był to także egzamin dla pedagogów – na ile dobrze i skutecznie przygotowali swoich podopiecznych do tak ważnych egzaminów.\nOgólnie panowała jednak miła atmosfera. Gimnazjaliści określili pytania z WOS, historii, języka obcego i matematyki jako „dające się przełknąć – do ogarnięcia” / czytaj po polsku – „nie były trudne…”. Natomiast pytania z przedmiotów przyrodniczych wymagały dużej wiedzy i umiejętności logicznego myślenia na wysokim poziomie.\nTeraz nie pozostało nic innego jak z niecierpliwością poczekać do czerwca. To wtedy nadejdą oficjalne wyniki z Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej.


Suplementacja czy naturalne wzmacnianie odporności u dzieci? - Anywhere.pl\nSuplementacja czy naturalne wzmacnianie odporności u dzieci?\nWrześniowy powrót do szkoły i sezon jesienny to czas, kiedy możemy mieć w zasadzie pewność, że nasze dzieci złapią infekcję. Jak wzmocnić ich odporność, żeby infekcja przebiegła łagodnie i szybko, a może nawet uda się jej uniknąć?\nOdpowiednia dieta przez cały rok.\nDla układu odpornościowego ważne są konkretne witaminy, odpowiednie ilości składników mineralnych oraz tłuszczów odpowiedniej jakości. Dieta powinna być bogata w witaminy: A,C,E i D oraz minerały takie jak: selen, cynk oraz żelazo.\nProdukty bogate w witaminę A to głównie artykuły pochodzenia zwierzęcego, zawierające retinol m.in.: tran, masło, żółtko, marchew, owoce cytrusowe oraz zielone warzywa, a także:\nmleko i produkty mleczarskie, niektóre tłuste ryby, podroby, słodkie ziemniaki, jarmuż, szpinak, dynia, pomidory, czerwona papryka i sałata. Owoce szczególnie bogate w witaminę A to wiśnie, morele, brzoskwinie i śliwki.\nWitamina C w największej ilości występuje w natce pietruszki, papryce, brukselce, kalarepie, brokułach, kapuście, kalafiorze, szpinaku oraz owocach: owocach dzikiej róży, czarnej porzeczce,\ntruskawkach, kiwi, grejpfrutach, cytrynie, pomarańczach, czerwonej porzeczce.\nWitamina E występuje w nasionach i orzechach oraz tłuszczach, które można z nich uzyskać. Wpisz do jadłospisu dziecka nasiona dyni, sezamu, migdały, orzechy włoskie, zarodki pszenicy, olej z pestek winogron i inne oleje z powyższych. Dobrym źródłem witaminy E są też pełnoziarniste produkty zbożowe (makarony, pieczywo), kasze. Znajdziemy ją też w warzywach i owocach, takich jak: botwina, szpinak, szparagi, awokado, jarmuż, marchew, oliwki, jagody, jeżyny i maliny.\nWitamina D jest wytwarzana w skórze pod wpływem słońca, ale w sezonie jesiennym musimy jej dostarczyć przez pożywienie. Witamina D występuje w jajkach, mleku i jego produktach – szczególnie w serach dojrzewających, olejach roślinnych, wątróbce oraz w rybach: w węgorzu, makreli, łososiu, śledziu.\nNiestety, w tym przypadku naturalne źródła witaminy D nie zaspokoją w pełni zapotrzebowania organizmu, dlatego warto zastosować suplementację tej witaminy w sezonie jesienno-zimowym.\nSelen występuje w orzechach, szczególnie brazylijskich, rybach – głównie tuńczyk i łosoś, drobiu, pszenicy oraz w grzybach i jajach.\nCynk znajduje się w podrobach – szczególnie wątróbce, mięsie, rybach, ostrygach, nabiale, strączkach– szczególnie w fasoli białej, grochu, pełnoziarnistych produktach zbożowych, pestkach dyni i słonecznika, migdałach, gorzkiej czekoladzie, jajkach, kiełkach pszennych, czosnku, cebuli.\nŹródła żelaza znajdują się w wątróbce małżach, ostrygach, ośmiornicy, wołowinie, kaszy gryczanej i jaglanej, orzechach oraz w mąkach pełnoziarnistych, kakao, pestkach dyni, jarmużu, brokułach, brukselce, natce pietruszki, strączkowych.\nDzieci nie powinny dojadać między posiłkami właściwymi a ilość cukru powinna być jak najmniejsza – jaka jest dopuszczalna dzienna dawka cukru? – sprawdź TUTAJ.\nWybieraj wyżej wymienione owoce zamiast soków i pamiętaj, że najlepszym napojem dla Ciebie i Twojego dziecka jest woda!\nProfilaktyka przez odżywianie jest skuteczna musisz jednak na stałe zadbać o jakościową dietę Twojego dziecka. Pamiętaj, że 60 minut ruchu dziennie to także podstawa dobrego zdrowia, samopoczucia i wyższej odporności.\nZa i na odporność – shot na zdrowie dla dorosłych – sprawdź przepis TUTAJ.\nSprawdź dlaczego należy unikać wzmacniaczy smaku, szczególnie w przypadku dzieci. To ważne! Przeczytaj koniecznie TUTAJ.


Ekspres Thermoplan AG Tigerbase M4L | GASTRO SERWIS - Komis gastronomiczny\nEkspres do kawy Thermoplan AG Tigerbase M4L\nThermoplan Tigerbase M4L to ekspres posiadający duże zbiorniki na kawę, mleko oraz fusy kawowe. Przeznaczony jest do użytku w średnich i dużych biurach, a także lokalach małej gastronomii. Doskonale sprawdza się w miejscach gdzie w krótkim czasie trzeba przygotować dużą ilość kaw, szczególnie że w nowej wersji przygotowywanie specjałów mlecznych zostało jeszcze bardziej przyśpieszone. Ekspres posiada szufladę chłodzącą na 4 litry mleka oraz dwa zbiorniki na kawe w których mieści się 1,2 kg kawy.\nProducent Thermoplan AG\nModel Tigerbase M4L\nPojemnik na kawę ziarnistą 2x 1,2 kg\nZbiornik na mleko 4 l\nRodzaje pracy espresso, gorąca woda, kawa czarna, latte Macchiato, Cappuccino, kawa z mlekiem\nNumer katalogowy 002282


Programy dla firm - http://dobry-komputer.informator-365.eu/\nProgramy dla firm czyli optima udyty. Jedną z nich jest branża informatyczna przeprowadzająca audyty IT. Przeprowadzanie audytu z zakresu IT polega na badaniu różnych czynników mających wpływ na działanie systemu informatycznego uż\nDodane: 22-05-2020 05:30\nKupić oprogramowanie dla logistyki? Dokładnie!Gdzie kupić comarch altumOptima dla firmGdzie kupić comarch altumDobre Programy dla firmOprogramowanie dla firmOprogramowanie dla firmOprogramowanie optimaDobre Oprogramowanie dla firmGdzie kupić altum eprTo może Cię zainteresować. Jak kupić oprogramowanie dla logistyki profesjonalnieAltumProgramy dla firmDystrybutor programówOprogramowanie dla firmOptimaOprogramowanie dla firmProgram Optima EPRProgram AltumProgram dla sprzedażyJakie Oprogramowanie dla firm?Oprogramowanie dla firmProgram OptimaProgram OptimaAltum EPROptimaGdzie kupić AltumOprogramowanie dla firmComarch ERP XLDobre rady jak kupić oprogramowanie dla logistyki


Jesteś tutaj: Strona główna \_ Biblioteka pedagogiczna \_ Język medialny – szansa czy zubożenie?\nKategoria: Prawa rodziców , Wychowanie , Rozwój osobisty\nWracam szybkim podmiejskim pociągiem z pracy do Zürichu. W pociągu wszystkie siedzące miejsca są już zajęte, co oznacza tutaj, że w Szwajcarii rozpoczęła się właśnie godzina szczytu.\nObok, po drugiej stronie wąskiego korytarza, siedzi czwórka nastolatków, sądząc po ubiorze i wyglądzie nie mogą mieć więcej niż 15, 16 lat. Dwie dziewczyny zajęte rozmową zaglądają co chwilę do swoich iPhonὁw, piszą smsy, może „czatują“. Chłopcy, wyposażeni w niewielkie, płaskie tablety rozmawiają o ostatnim sprawdzianie z matematyki. Dyskutują, porównują ze sobą wyniki zadaṅ, jeden z nich, niepewny czy dobrze rozwiązał zadanie googluje w Internecie przykłady podobnych zadaṅ, nie przerywając jednocześnie prowadzonej rozmowy. Dziewczyny zajęte wyraźnie ploteczkami, od czasu do czasu ze ṡmiechem pokazują sobie coṡ, co akurat znalazły w You Tubie. Słyszę okrzyki zdumionego podziwu :„krass“ „mega cool“.\nPatrzę i podziwiam ich multitasking, ich podzielność uwagi, sprawność motoryczną pozwalającą im w błyskawicznym tempie, za pomocą kciuka pisać, sprawnie naciskając niewielkie przecież klawisze komórek.\nNowa, młoda generacja.\nSiedząca przede mną, dużo chyba starsza ode mnie pani, spoglądająca również w ich stronę zwraca, z wyraźną dezaprobatą na twarzy, głowę w moim kierunku : „oni już bez tych komórek i laptopów to żyć nie potrafią” - mówi do mnie półgłosem.\nUśmiecham się przepraszająco i zakładając na uszy słuchawki, aby uniknąć, być może nieco kłopotliwej konwersacji, zaczynam poprawiać notatki o zaletach i wadach medialnych środków przekazu w wyjętym z plecaka notebooku.\nKomunikowanie się via sms, email czy chat stało się w ostatnich czasach najpopularniejszą formą wymiany informacji.\nW samej tylko Szwajcarii zostają dziennie wysyłane miliony smsὁw a z nimi, poza przekazem słownym również i zdjęcia, własnoręcznie nakręcane video czy muzyka.\nWysyłając wiadomości młodzi ludzie nie przestrzegają na ogół form gramatycznych, nie stosują zasad interpunkcji, i w ogóle chyba nie zawracają sobie głowy ortografią. Młodzież posługuje się w nich na ogół dialektem, wyraża swoje uczucia i emocje za pomocą symbolicznych znaczków ( : ), IoI) skraca długość wyrazów, stwarza neologizmy językowe, wyraża się w sposób tak malowniczy, jaki starszym generacjom był znany być może tylko z komiksów.\nRównie popularne i przyjęte jest używanie dosadnych niekiedy sformułowań, że wymienię tylko te, w moim odczuciu „niewinne“ jak: „megageil“ lub“krass“ znaczących w zwyczajnym, polskim języku tyle co „super” lub „ nieprawdopodobne“.\n(dla ciekawych załączam na końcu artykułu słownik).\nW ten sposób nastolatki świadomie odgraniczają się od populacji dorosłych, podkreślając własną odrębność i indywidualność i demonstrując jednoczenie swoją przynależność do młodej, odrębnej generacji.\nDzięki temu rozwinął się w Szwajcarii nie tylko młodzieżowy język mówiony, ale również pisany, którego pomimo usilnych prób jezykoznawcὁw, w „dorosłym“ dialekcie szwajcarskim nie ma do tej pory.\nPewnego rodzaju wyzwaniem jest dla młodzieży umiejętność stosowania tego języka w odpowiednim kontekście społecznym, w szkole, w pracy, wobec osób starszych.\nNauczyciele i rodzice podkreślają, że młodzież musi wiedzieć, że w rozmowie z rodzicami i w ogóle z dorosłymi obowiązuje inny, dopasowany do konkretnej sytuacji język i że w szkolnych pracach nie powinno się pisać tak, jak w czacie używając sformułowań „volleasy“ czy „mega geil“, choćby już dlatego, że taki tekst może być dla dorosłych po prostu niezrozumiały…\nTymczasem przeprowadzone badania wykazały, ze nastolatki całkiem nieźle radzą sobie z dopasowaniem swojego stylu komunikacji zarówno do sytuacji szkolnych, jak i w komunikacji z osobami dorosłymi.\nPomimo wszystko, w szwajcarskiej prasie oraz w pismach fachowych podniosły się głosy, ostrzegające przed postępującym i wywołanym formą kultury komunikacji młodzieżowej, zachwaszczaniem i zubożaniem ojczystego języka.\nAby uspokoić wystraszonych rodziców i zaniepokojonych germanistów opublikowano niedawno w prasie wyniki badań przeprowadzonych na zürichskim Uniwersytecie na Wydziale Nauk Stosowanych.\nWedług tych reprezentatywnych studiów (badań) komunikacja młodzieży prowadzona przy użyciu cyfrowych mediów nie odbija się negatywnie w żadnym stopniu na jej ustnej ani pisemnej kompetencji językowej.\nPrywatne esemesowanie, chatowanie i mailowanie nie ma żadnego negatywnego wpływu na poprawną znajomość gramatyki, interpunkcji czy ortografii u młodzieży i w żaden sposób nie zuboża ich sposobu wyrażania się. Wręcz przeciwnie: komunikacja medialna rozpowszechniona wśród nastolatków przysłużyła się do powstania innowacyjnego i kreatywnego nowego języka młodej generacji. Wiele przemawia też za tym, że taki sposób porozumiewania się pomiędzy sobą jest w wielu wypadkach dla młodych ludzi pomocą w odnajdowaniu i kształtowaniu ich tożsamości.\nI jeśli rzeczywiście, w jakimṡ stopniu zgodzilibyśmy się z krytycznymi uwagami dotyczącymi zubożenia języka, to moim zdaniem przyczyn tego fenomenu nie należy szukać w nowo powstałym młodzieżowym sposobie komunikowania się, lecz raczej w całym, współczesnym społeczeństwie niejednokrotnie zdominowanym i podlegającym wpływom grup politycznych, broniących interesów własnych i posługujących się medialnymi środkami przekazu.\nWracając do roli, jaką Internet i przekazy medialne pełnią obecnie w życiu przeciętnego, szwajcarskiego nastolatka należy przypomnieć, że media cyfrowe są już od dłuższego czasu stałą częścią programów nauczania we wszystkich szwajcarskich kantonach i zarówno notebooki, netbooki, tablety etc. są traktowane przez szkoły, jako nieodzowne narzędzia pracy. Przede wszystkim starsza młodzież korzysta regularnie w szkole z pomocy Internetu i komputera, młodsi, 13, 14 - letni używają ich w znacznie mniejszym stopniu, są jednak stopniowo do tego zachęcani i wprowadzani zarówno przez starszych kolegów, jak i przez nauczycieli.\nW domach, przy odrabianiu lekcji czy też szukając wolnych miejsc na zaplanowane i obowiązujące w szwajcarskich szkołach praktyki, dwie trzecie młodzieży korzysta ze stron internetowych .\n95 % szwajcarskich domów posiada już dostęp do Internetu trzy czwarte wszystkich nastolatków posiada własny komputer z indywidualnym dostępem do Internetu.\nSzwajcarskie nastolatki w przedziale wiekowym od 12 do 19 roku życia spędzają swój wolny czas najchętniej w towarzystwie komórki i Internetu, przedkładając ich zalety ponad pasywną konsumpcję telewizji.\nPrzywołane już badania Uniwersytetu Zürichskiego, pod nazwą James, przeprowadzone w 2010 r. wykazały, że najbardziej ulubionym zajęciem nastolatków w Internecie jest ich udział w serwisach społecznościowych. Większość nastolatków jest aktywnym członkiem jednego lub nawet kilku takich serwisów.\nWiodącym faworytem w tej dziedzinie jest jak na razie Facebook i Natlog, ale również mySpace czy Twitter są często odwiedzane i wykorzystywane do wysyłania wiadomości, nawiązywania nowych kontaktów, pielęgnowania istniejących już znajomości i przyjaźni, do wspólnego grania w gry elektroniczne, czy po prostu „czatowania“ ze znajomymi.\nJames Studie wykazały ponadto, że chociaż przeciętny nastolatek spędza w Internecie średnio godzinę dziennie, to nie zubaża to jego bezpośrednich kontaktów społecznych: nastolatki nadal spotykają się chętnie w klubach, na pogaduszkach, w studiach sportowych, podczas joggingu, uprawiają sport i uczestniczą w zabawach i grach grupowych.\nInnymi słowy szwajcarskie nastolatki nadal spędzają swój wolny czas w bardzo zróżnicowany i bogaty sposób.\nAby posłużyć się konkretnymi liczbami z przeprowadzonych w Zürichu badaṅ, wymienię tylko niektóre z nich zachęcając jednocześnie czytelnika do lektury całego programu badawczego, który znajdziecie państwo w Internecie na www.JAMES- STUDIE 2010\n92 procent wszystkich nastolatków między 12 a 19 rokiem życia używa codziennie lub kilkakrotnie w tygodniu telefonu komórkowego - wraz z wzrastającym wiekiem wzrasta również korzystanie z komórek\n89 procent korzysta codziennie lub kilka razy w tygodniu z Internetu\n80 procent codziennie lub kilka razy w tygodniu słucha muzyki z mp3\n36 procent gra codziennie lub kilka razy w tygodniu w komputerowe i/lub video gry, (tendencja do tego rodzaju spędzania wolnego czasu maleje wraz z rosnącym wiekiem użytkowników. Grami komputerowymi zainteresowani są częściej chłopcy niż dziewczynki)\n25 procent nakręca samodzielnie kilka razy w tygodniu własne cyfrowe filmy\n64 procent fotografuje za pomocą kamery cyfrowej lub za pomocą telefonu komórkowego\n30 procent ogląda codziennie lub kilka razy w tygodniu DVD i Video. Chłopcy częściej niż dziewczynki.\nMoje notatki dotyczące nowych form komunikacji młodzieżowej dobiegają, podobnie jak i moja podróż, końca. Megafon pociągu zapowiada stację docelową. Starsza pani siedząca przede mną podrywa się z siedzenia i gorączkowo pakując swoje rzeczy do przepastnej torby pyta siedzącego obok niej, leciwego już jak ona sąsiada : „nie wie pan na jaki peron wjeżdżamy? Ja muszę się przesiąść na pociąg do Lucerny, z którego peronu odjeżdża???“.\nZanim jednak rozglądający się za konduktorem pasażer udzielił zdenerwowanej pani jakichkolwiek informacji młody człowiek, jeden z obserwowanej przeze mnie młodzieżowej grupki wystukał coṡ prędko na ekranie swojego tabletu i pokazując go grzecznie zaaferowanej pani informuje ją uprzejmie:\n„Proszę Pani, nasz pociąg wjedzie na 5 peron. Stąd tylko dwa kroki do peronu 10 skąd odjeżdża za 10 min. pociąg do Lucerny. O, widzi pani - wskazuje na wyszukany na tablecie rozkład jazdy pociągów - ma pani jeszcze sporo czasu.”\nUśmiecham się pod nosem i pakuję do plecaka moje własne pomoce medialne.\nKorespondent Edurady ze Szwajcarii


Watek chwalipiety :) - Strona 2 - Wizaz.pl\nWatek chwalipiety :)\n2007-09-18, 08:00 #31\nDot.: Watek chwalipiety :)\nMagda Ja nikogo nie chcialam zdenerwowac a wrecz przeciwnie. Chcialam sie podzielic swoim szczesciem\n2007-09-18, 10:24 #32\nsuper z tą szkołą fajnie, że bedziesz mogła uczyc sie w takiej własnie szkole. gratuluje Ci i życze powodzenia zapomniałam dodać to jest takie super uczucie jak dokupujesz coraz to nowe kosmetyki do swojego kuferka.ja sie zawsze ciesze jak dziecko.\n2007-09-18, 13:32 #33\nBardzo mi się podoba makijaż, taki elegancki. Gratuluję i zazdroszczę szkoły\n2007-09-18, 23:52 #34\nfaraula - przebylam dluga droge od zagubionej dziewietnastolatki do miejsca ,w ktorym teraz jestem. I momentami bylo ciezko ,bo tez czulam sie w obowiazku zaspokoic rodzicow ambicje i oczekiwania.Bylo mi bardzo dlugo wstyd ,ze nie studiuje-wczesniej wybralam czteroletnie studium wokalno-aktorskie w Gdyni,ktorego tez nie skonczylam. Dlugo mialam kompleksy...W ciagu tych czterech lat zycie mnie duzo nauczylo i teraz zyje dla siebie .Poza tym niestety przykro mi to stwierdzic, ale w Polsce jest dosc sztywny scenariusz- matura,studia,slub,dzieci ...Zrob cos w innej kojejnosci ,albo wyjdz poza szereg a sasiedzi pokazuja Cie palcami. Mnie nie sluzy taka atmosfera...Teraz jestem szczesliwa i sie realizuje- mam swoja droge i nie rozgladam sie na boki.Skupiam sie na tym, co dla mnie wazne\nMartyna83- dziekuje za dobre zyczenia\nvirka- ciesze sie , ze Ci sie podoba\n2007-09-19, 09:33 #35\nmakijaż śliczniasty! Gratuluję szkoły trochę tam pochodzisz i już w ogóle ne ędzie jak zachwytu wyrażać na Twich wątkach\na mogę zapytać, cóż to za aparat akupiłaś? i od razu prosić o ocenę go, (bo ja się właśnie przymierzam do zakupu)\n2007-09-19, 15:18 #36\nSuper Ta elegancko... ah\nale Ci zazdroszcze,do takiej szkoły też bym sobie poszła (chociaż zgrzesze jak powiem że moich studiów nie lubię) Powodzenia,na pewno będzie Ci świetnie szło!\n2007-09-19, 15:58 #37\nDAISY coz napisac skoro wszystko juz zostalo powiedziane....wiec nic nowego nie napisze...piekny makijaz!!! mam nadzieje ze kiedys zrobisz kolezance profesjonalny makijaz-)a jak w szkole?buziaki!!!\n2007-09-19, 17:17 #38\nlee-monka - dziekuje Milo mi , milo bardzo A kupilam Fuji S9600 , kurcze ,wstyd sie przyznac ,ale caly czas sie ucze tego aparatu ...Mam kurs fotografii i instrukcje i jakos nie moge przez to przebrnac ...Mysle, ze ten aparat to potezna bron, choc nie jest to lustrzanka to daje mnostwo mozliwosci ,jak juz wczesniej napisalam to niezly kompromis...Poza tym fotogral u ktorego moj chlopak kupowal futeral na aparat ,tez potwierdzil ,ze to swietny sprzet .Ja robilam wywiad na forach fotograficznych i ma dobre opinie .Mysle ,ze mnie nie rozczaruje\ndissolved__girl-dziekuje ze komplementy i dobre zyczenia\nKatia25- Kasiu, wlasnie wrocilam i jest swietnie Troche sie balam,ale doskonale sobie daje rade ,no i podekscytowanie nie opada A makijaz na pewno zrobie , wrecz sie nie moge doczekac az dostane Cie w swoje rece Poza tym potrzebuje ochotnikow do roznych eksperymentow ...Jak bedziesz chciala darmowe farbowanie brew albo rzes to prosze sie zglosic !\n2007-09-19, 17:44 #39\noj pewnie ze chce ale fajnie To moze i ja bede wygladac tak pieknie jak ty\n2007-09-19, 20:26 #40\ndaisy: przykro mi, ze musialas przez tyle przejsc ale gratuluje do czego doszlas. wiele ludzi nigdy tego nie odkrywa. doskonale cie rozumiem, bo sama szlam droga, ktora nie byla pomysli moim bliskim.\nno a teraz to ciesz sie szkola. bedzie suuuper czekam na relacje\n2007-09-19, 20:35 #41\nCo makijaz potrafi zrobic z kobieta Bez makijazu mnie nie poznajesz\n2007-09-19, 23:51 #42\nMejkap baardzo ładny i świetnie dopracowany Kolekcja kosmetykow zachwycająca i wzbudza we mnie paskudną zazdrość ... ale odzywam sie z innego powodu - gratuluje zakupy swietnego aparatu!\nSama mam fuji 9600 i na nic innego bym go nie wymieniła. Nawet na lustrzanke, bo uwielbiam krecic filmy\nPrawda, ze fotki wychodzą jak marzenie? Tylko trzeba sie doszkolić, bo jak pierwszy raz chciałam korzystac z manuala to czułam sie jakby mnie wrzuciło do krainy nonsensu\n2007-09-20, 00:42 #43\nJajodzajofajo - trzeba bylo siedziec cicho Teraz jak czegos nie bede wiedziala to Cie bede maltretowac No ja sie na razie tak wlasnie czuje , zbieram sie ciagle to przejscia przez instrukcje-juz zauwazylam,ze bedzie przydatna ,ale jakos sie zebrac nie moge ...\nA jakosc zdjec jest powalajaca , faktycznie Ja nawet nie wiedzialam ,ze taka moze byc\n2007-09-20, 07:34 #44\nja mojego Olka nie wymieniłabym nawet na trzy Fuji i Brada Pitta\n2007-09-20, 09:34 #45\nŚliczny makijaż, cienie pięknie przechodzą. No i jesteś przepiekna.\nGratulacje z powodu szkoły\n2007-09-20, 19:35 #46\nAga, Ty bys nie zamienila, bo Ty wiesz jak sie takimi sprzetami obslugiwac ...Poza tym , ja swojego aparatu tez bym nie zamienila na Brada Pitta, bo ogolnie to nie moj typ\ncandibar - dziekuje za mile slowa i gratulacje\n2007-09-20, 19:41 #47\nAle masz boskie paletki i wszystkie akcesoria Pozazdrościć!!!\n2007-09-20, 21:23 #48\nA tez sie ciesze,ze je mam Choc aktualnie jestem sfrustrowana...Zmalowalam calkiem interesujacy makijaz ,ale moj nowy aparat calkowiecie nie da sie mi okielznac... ide czytac poradniki, instrukcje i inne pomoce naukowe\n2007-09-20, 22:53 #49\nŚwietne wieści i świetny makijaż, bardzo mi się podoba, jak każdy Twój z resztą fryz rewelacja\n2007-09-21, 01:20 #50\nHaha, to chyba razem będziemy błądzić Od wieków obiecuję sobie, że wreszcie przebrnę przez instrukcję i kupię jakiś sensowny poradnik w stylu Fotografia dla opornych jajek, ale ciagle kończy sie tylko na planach. Obsługi fuji do tej pory uczyłam sie metodą prób i błędów i pewnie nawet nie poznałam jeszcz połowy opcji\nE tam, Brada Pitta... a gdyby dorzucić John'ego Deppa?\n2007-09-21, 19:04 #51\nJajodzajofajo - warto zajrzec...Ja wczoraj troche posiedzialam nad tym przeklenstwem i troche pomoglo, jest tam nawet troche praktycznych uwag A przy okazji to widze ,ze mamy podobny gust ,co do facetow Tez wole John'ego Deepa'a\n2007-09-25, 19:51 #52\nhej ja tylko chcialam powiedziec ze nasz artystka to sliczna kobitka na zywo jeszcze piekniejsza i oczywiscie umalowana perfekcyjnie az mi byl glupio bo wiedzialam ze jestem pod okiem fachowcy a ja kompletnie nie umiem sie malowac\n2007-09-25, 20:05 #53\nKasiu, jestes bardzo mila Mila i fajna i zabawna i w ogole Mozna z Toba rozmawiac godzinami ...Poza tym sliczna z Ciebie dziewczyna i zaden make- up Ci nie potrzebny Jesli kiedys bedziesz chciala prywatne lekcje to ja z checia pomoge ...A zeby bylo jasne to z Kasia poznalysmy sie tutaj ,a okazalo sie,ze mieszka kilka ulic ode mnie Swiat jest maly !\n2007-09-25, 20:34 #54\noj taki profesjonalny makijaz od specjalistki kazdy by chcial,a Daisy z kazdego pewnie zrobi aniola wiec przy nastepnej okazjii prosze o zrobienie mnie na bostwo\nprosimy o fotki nowch makijazy!!!\n2007-09-26, 20:36 #55\nczym czesciej zagladam na te forum to coraz bardziej mam ochote pojsc do szkoly wizazu piekny makijaz piekne zakupy i TY\n2007-09-26, 20:52 #56\ntyż za słodki\n2007-09-26, 22:04 #57\nolasia- a dziekuje bardzo Zanim sie zdecydujesz na taka szkole to musisz wiedziec,ze to ciezki kawalek chleba ...Samej trzeba chodzic,wszedzie sie pchac,prosic o prace, rodzina bardzo dlugo schodzi na drugi plan, nie ma uregulowanych godzin pracy,stalej pensji itd To jest taka strona tego zawodu , o ktorej nikt nie mowi ...Trzeba miec gruba skore i dosc odporna psychike .Nie kazdy zrobi okladke dla Vogue\n2007-09-27, 13:47 #58\nnie ma za co dziekowac oczywiscie wspaniale byloby wykonywac makijaz modelkom do sesji... ale mi radosc sprawia pomalowanie chocby kolezanki czy cioci po prostu lubie to robic - chociaz nie wiem czy umiem i na samym poczatku chcialabym dla samej siebie pojsc do szkoly.\njeszcze jedno pytanko. czy kosmetyki kryolan a dostepne dla laikow? ;-) nasuchalam sie o ich jakosci i z chcecia bym sie w pare rzeczy zaopatrzyla tylko nie wiem czy nie sa dostepne tylko dla wizazystek/uczennic. wiem, ze w szczecinie mozna je dostac.\n2007-09-27, 20:10 #59\npiekny, delikatny i rozswietlajacy makijaz. Bardzo ładnie w nim wygladasz\n2007-09-27, 22:40 #60\nolasia- pewnie mozna...ale ja naprawde nie moge nic na ten temat powiedziec,bo w Polsce mnie nie ma juz od dwoch lat\nMagnolia_83-bardzo mi milo i dziekuje


Mnóstwo policji i wyłączenie z ruchu ulicy w centrum. Spokojnie, to tylko ćwiczenia • www.tuwroclaw.com\nzdjęcie ilustracyjne (Fot. Dolnośląska Policja)\nReagowanie i skuteczne przeciwdziałanie zagrożeniom terrorystycznym - to główny cel ćwiczeń "Fighter 2018", które prowadzone były w Warszawie i we Wrocławiu. Ich organizatorem jest Komenda Główna Policji, Komenda Wojewódzka Policji we Wrocławiu, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, które jest również koordynatorem ćwiczeń.\n- Chcemy sprawdzić, jak w praktyce działają przepisy obowiązujące podczas zagrożenia terrorystycznego, jak poradzą sobie służby podczas sytuacji kryzysowej - tłumaczy wicedyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa Grzegorz Świszcz. Ćwiczenia mają na celu sprawdzenie procedur, decyzyjności, przepływu informacji, zdolności przerzutu sił, a także skuteczności i koordynacji działania służb i instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo Państwa.\nPrzećwiczone zostały m.in. założenia zawarte w Krajowym Planie Zarządzania Kryzysowego, ustawie o działaniach antyterrorystycznych, a także procedury wynikające z rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zakresu przedsięwzięć wykonywanych w poszczególnych stopniach alarmowych. Aby możliwie zbliżyć ćwiczebne warunki do rzeczywistego zagrożenia, większość scenariusza rozgrywana jest w realnym świecie w różnych częściach Polski.\nOprócz Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, w ćwiczeniach udział brały także Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Biuro Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji, Samodzielne Pododdziały Antyterrorystyczne Policji, Siły Zbrojne RP, Pogotowie Ratunkowe we Wrocławiu i Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. Ze względu na fakt, iż duża część ćwiczeń odbywała się na terenie Dolnego Śląska, w projekt zaangażowany był także Dolnośląski Urząd Wojewódzki. W związku z ćwiczeniami we Wrocławiu występowały utrudnienia komunikacyjne - ulica Traugutta przez dwie godziny pozostawała wyłączona z ruchu pieszego i kołowego.\nTagi: ćwiczenia, wojsko, atak terrorystyczny, wrocław, policja, traugutta, ABW\nMimo ciepłej pogody miasto otwiera ogrzewalnię dla bezdomnych\nPijany kierowca TIR-a zdemolował w nocy 7 aut\nNiósł swetry - dostanie 5 lat


Przypadkowe niespodzianki kulinarne | notatki na mankietach\nNapisane przez: futrzak | 5 stycznia 2013\nPrzypadkowe niespodzianki kulinarne\nczyli „że też wcześniej na to nie wpadłam”.\nNajpierw ziemniaki. Tutaj najwyrazniej sa jakies inne odmiany i nijak, ale to NIJAK nie dawalo sie ich ugotowac tak, zeby sie nie rozwalaly i dalo sie zrobic salatke. Gotowane w skorce pękały i zamienialy sie w puree przy probie krojenia.\nAz pewnego dnia…. zupelnie przez przypadek odkrylam co zrobic zeby sie nie rozwalaly. Otoz obieramy, gotujemy w calosci a potem odstawiamy garnek na ciepla blache. Woda z ziemniakow sobie odparowuje, wylewamy z garnka, powtarzamy operacje i voila :)\nDrugi koncept dotyczy jęzora wołowego. Uwielbiam, ale jak dotad robilam tylko raz, bo usuniecie skóry z tegoż jest drogą przez mękę. A co robią Argentyńczycy? Musi byc przeciez jakis sposob, zeby sie za bardzo nie napracowac :)\nNo i jest! Prosty jak konstrukcja cepa. Trzeba po prostu jezor bez obierania skory gotowac, gotowac, gotowac….a potem skrókę sie juz latwo sciaga :)\nOni po obraniu skorki, calkiem juz mięciutkie mieso ozorkowe wsadzaja do marynaty, ktora sklada sie z octu, cebuli, ziolek i papryczek. MNIAM :)\n« Metro (subte), Buenos i polityka\nSubte i Macri – ciąg dalszy »\nCzyli ziemniaki robimy przez dwie godziny i zużywamy 4 m3 gazu? U nas obrane się gotuje w posolonej wodzie i jak tylko minie 20 min od ugotowania wodę się odlewa i albo odstawia przykryte (to ważne) i mamy w całości, albo takim zgniataczem robi sie pure. Odparowanie wody trochę trwa. Osobiście ziemniaków nie jem, bo to przyszło z ameryki, może nawet z Argentyny – kichani Hiszpanie albo Portugalczycy to świństwo sprowadzili.\nBy: prezio on 5 stycznia 2013\nFutrzak, to Ty chcialas zdejmowac skore z ozora PRZED gotowaniem?\nNo nie wierze:) Ja co prawda ozora nie gotowalam od wielu lat, bo ostani raz jeszcze w Polsce, ale skore zawsze zdejmuje sie po gotowaniu i potem dopiero robilam najczesciej w sosie chrzanowym.\nBy: stardust on 5 stycznia 2013\nnawet zdjelam. przed gotowaniem zdejmuja japonczycy i chinczycy, nawet sobie na youtube znalazlam film instruktazowy, niestety okazalo sie to byc zadaniem ponad mozliwosci moje i mojego noza (podobnie jest z filetowaniem ryby).\nBy: futrzak on 5 stycznia 2013\nhm…msze przyznac, ze mnie zaskoczyles. Czy w Polsce gaz juz jest taki drogi ze ludzie zaczynaja zwracac na to uwage i nie gotowac potraw wymagajacych paru godizn gotowania?\nCoz w moim wypadku tutaj akurat okazalo sie zaleta, ze mam kuchenke elektryczna. Ma ona tak wielka bezwladnosc cieplna (nie ma spiral tylko plyty) ze w zupelnosci po wylaczeniu wystarczylo 20 min.\nNie wpadlabym na to:) A moze ja taka madra, bo matka gotowala czesto ozor i wlasnie zdejmowala skore po. Anyway, ja mysle, ze zwlaszcza w gotowaniu skora chroni przed wyplynieciem sokow i mieso zostaje bardziej soczyste i miekkie. Ale teraz mi narobilas ochoty wiec bede szukac ozora:)))\n:) W galarecie z sosem tatarskim.\nBy: Maciej on 5 stycznia 2013\na może upiecz je w piekarniku w mundurkach? obgotuj troszkę i do gazu z nimi.\nBy: foksal on 6 stycznia 2013\nto bede mogla robic dopiero, jak sie przeniose do mieszkania z normalna kuchnia ktora posiada piekarnik :)\nNarazie mam tylko malutka elektryczna dwuplytkowa kuchenke.\nBy: futrzak on 6 stycznia 2013


Od brylantów do butów - Puls Biznesu - pb.pl\nOd brylantów do butów\nAlain Viot, sprzedawca luksusu, przekonuje klientów do noszenia wyjątkowego obuwia francuskiego.\nButy na białym obrusie na stole w restauracji? Niedopuszczalne w szanującym się lokalu i towarzystwie. Jednak tym razem uczyniono wyjątek. W warszawskiej restauracji przy placu Trzech Krzyży wyeksponowano tak buty marki J.M. Weston. Francuskiej manufaktury, która od 1891 r. obuwa męskie nogi.\nObok stołu zaimprowizowano warsztat szewski. Mistrz z Limoges, siedziby głównej firmy, na oczach zebranych szył buty. Przeciąganie długiej dratwy przez skórę buta wygląda nawet efektownie. Ale powodem spotkania nie był przystojny szewc i jego umiejętności, lecz premiera nowej kolekcji butów Ligne Graphic. W planach projektantów i władz firmy ma ona stać się nowoczesną interpretacją francuskiego obuwia.\n— Chciałbym, aby fasony z tej linii wpisały się w historię obyczaju i mody, tak jak typ buta zaprojektowany dla nas w 1946 r. — rozmarzył się Alain Viot, prezes J.M. Weston.\nTen klasyczny model butów w czasie francuskiej rewolucji obyczajowej w latach 60. stał się symbolem odejścia od burżuazyjnych wartości i elegancji ojców. Młodzi mężczyźni wkładali je na gołe stopy do spodni zaprasowanych w kant. Zgroza.\nZanim prezes J.M. Weston wzniósł w Warszawie toast za sukces nowej linii butów, ponad 20 lat pracował na swą pozycję w firmach sprzedających dobra luksusowe. Karierę rozpoczął w czasach, gdy takie marki nie były powszechnie rozpoznawane, a właściciele firm znali niemal z imienia i z nazwiska krąg swoich klientów. Alain Viot, szczupły i komunikatywny Francuz, jest jednym z tych menedżerów, których działania przyczyniły się do poszerzenia rynku marek luksusowych oraz uczynienia z nich w latach 90. elementu popkultury i obiektów pożądania konsumentów.\nPo ukończeniu wyższej szkoły biznesu w Essec pod Paryżem Alain Viot dostał w 1985 r. propozycję pracy w jubilerskiej firmie Cartier. Pochodzący z mieszczańskiej i urzędniczej rodziny menedżer produktu wykazywał się dużym talentem we wprowadzaniu firmy na nowe rynki. Ze szczególnym sentymentem wspomina lata spędzone w Hiszpanii.\n— Gdy przyjechałem do tego państwa, nie było tam wielu chętnych na biżuterię Cartiera. A jednak w pięć lat udało się nam zbudować pozycję największej firmy jubilerskiej w Hiszpanii — chwali się Alain Viot.\nJak to osiągnął? Poświęcał dużo czasu na prezentacje i pokazy, w czasie których wyjaśniał klientom i dziennikarzom, co wpływa na cenę jubilerskiego cacka, jak tworzy się biżuterię, co oznaczają cyfry i litery w opisie kamieni szlachetnych itp. Szukał klientów wśród osób publicznych i gwiazd hiszpańskich, aby w ten sposób wzbudzać w konsumentach chęć posiadania tego samego co znana i podziwiana przez nich osoba. Firma doceniła jego starania. Po dziesięciu latach od rozpoczęcia pracy został międzynarodowym dyrektorem marketingu, zaś w 2000 r. przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie objął stanowisko prezesa Cartiera w Stanach Zjednoczonych. Dwa lata później zawitał do Londynu. Pracował tam jako dyrektor ds. rozwoju grupy Richemont, do której należy Cartier. W skład koncernu wchodzą też inne sławy jubilerstwa, zegarmistrzostwa i ekskluzywnych przyborów do pisania: Van Cleef Arpels, Piaget, Vacheron Constantin, Jaeger-LeCoultre, IWC, Panerai i Montblanc.\nKiedy wydawało się, że ścieżka kariery zaprowadzi go wprost na fotel prezesa grupy, odszedł z firmy w 2004 r. Wyjechał do Hiszpanii, gdzie zaczął pracować jako dyrektor zarządzający i konsultant w Llardo, rodzinnej firmie produkującej kosztowne figurki z porcelany.\nZ Cartiera do manufaktury bibelotów? Skąd taki pomysł?\n— Po 15 latach działania w coraz większej korporacji byłem zmęczony i chciałem odmiany. A praca nad poszerzaniem znajomości marki i wprowadzanie jej na nowe rynki była dla mnie powrotem do młodości i tego, co naprawdę lubiłem robić — tłumaczy Alain Viot.\nWkrótce jednak niespokojny duch kazał mu wracać do Paryża. Tu spotkał się z przedstawicielem rodziny Descours, właścicieli grupy EPI. Zgromadziła ona ekskluzywne francuskie marki: Bonpoint (ubrania dla małych dzieci), Alain Figaret (moda męska), Francois Pinet i Michel Perry (obie firmy z galanterią i obuwiem dla kobiet), winnica i olejarnia La Verrerie oraz J.M. Weston. Alain Viot został prezesem stuletniej manufaktury szewskiej, a także dyrektorem ds. rozwoju działu produktów luksusowych grupy EPI.\nSprzedaż luksusu i propagowanie kultu kosztownych przedmiotów nie zawróciły mu w głowie. Pozostał rozsądnym mieszczaninem, który do świata ma stosunek racjonalny.\nPatrzy na cenne przedmioty jak na element kształtujący wygodne życie, pozwalający tworzyć własny styl i wyrobić sobie gust. Luksus to dla niego synonim wysokiej jakości surowca, staranne wykonanie, ponadczasowy klasyczny projekt ubrania czy innego przedmiotu. Tylko jeśli rzecz spełnia te kryteria, jest skłonny zapłacić za nią wysoką cenę.\nPrezes ma dwoje dzieci: dwunastolatkę i dziewięciolatka. Powoli zaczynają rozumieć, czym są ekskluzywne metki, interesują się modą i modnymi przedmiotami.\n— Wynika to z mojej pracy i rozmów na jej temat w domu. Muszą zrozumieć, co oznacza wartość modnego i drogiego przedmiotu, ile on kosztuje i dlaczego tyle się za niego płaci. Na ubrania z metką Prady mają jeszcze czas — uważa Alain Viot. n\nW 1847 r. Louis-Francois Cartier przejął paryski warsztat mistrza Adolpha Picarda. Okazał się rzutkim biznesmenem. W 1859 r. firma otworzyła pierwszy sklep w Paryżu, a w 1902 r. filię w Londynie. Pierre Cartier, kolejny spadkobierca, pracował nad Tamizą, realizując zamówienia angielskiej arystokracji przygotowującej się do koronacji Edwarda VII. Dzięki tym znajomościom Cartier został najbardziej prestiżowym jubilerem na świecie. Edward VII nazwał go "jubilerem królów" i przyznał mu tytuł oficjalnego dostawcy dworu. W dwudziestoleciu międzywojennym zaprojektowany został najsłynniejszy wzór biżuterii Cartiera — skóra pantery.\nFrancuz w Ameryce\nW 1891 r. w Limoges w centralnej Francji Edouard Blanchard założył manufakturę obuwniczą. Jego syn Eugene wyjechał w 1904 r. do Weston w USA, aby poznawać tajniki nowoczesnych metod szycia butów. Wrócił zafascynowany Ameryką i aby to podkreślić, w 1927 r. nadał firmie nazwę J.M. Weston.\nJ.M. Weston w liczbach\nszewców Tylu rzemieślników pracuje w fabryce J.M. Weston w Limoges.\nbutik Tyle sklepów J.M. Weston działa w Polsce.\nsklepów Taką sieć sprzedaży ma firma na całym świecie.\nBiałe złoto z Chin\nWynalezioną w VII w. w Chinach porcelanę wytwarza się z mieszanki glinki kaolinowej ze skaleniem i kwarcem. W Europie metodę jej produkcji odkrył w XVIII w. Ehrenfried Walther von Tschirnhaus. Po jego śmierci udoskonalał ją w Dreźnie i Miśni jego uczeń i alchemik króla Augusta II Sasa. Porcelanę z Saksonii nazywano białym złotem i traktowano jako królewski podarunek. Początkowo w Miśni nie produkowano jej na wielką skalę. Dzięki temu pojedyncze egzemplarze miały wartość dzieła sztuki. Dopiero pod koniec lat 20. XX w. stała się towarem dostępnym dla szerszej grupy klientów.\nBudownictwo i nieruchomościHRTransport i logistykaRynek pracyZarządzanieHandel nieruchomościamiChinyMagazyny\nPrÓchnik dostaŁ skrzydeŁ\nTransport i logistyka / Od brylantów do butów


Płyty podpalnikowe do płyt gazowo-indukcyjnych | north.pl - sklep online z częściami AGD\nPłyty podpalnikowe do płyt gazowo-indukcyjnych\nPrzedstawiamy oryginalne i zamienne Płyty podpalnikowe do płyt gazowo-indukcyjnych. Skorzystaj z filtrów by szybciej znaleźć właściwą część. Możesz również wpisać w wyszukiwarkę model sprzętu, do którego poszukujesz części. Każdy Twój sprzęt posiada tabliczkę znamionową, która w zależności od urządzenia znajduje się wewnątrz lub na obudowie zewnętrznej sprzętu. Jeśli nie wiesz jak nazywa się poszukiwana przez Ciebie część - sprawdź nasze karty złożeniowe. W naszej ofercie znajdują się również akcesoria i środki do pielegnacji sprzętów.


DEE DEE BRIDGEWATER Midnight Sun | Audio.com.pl\nAmerykańska wokalistka Dee Dee Bridgewater wystąpi ze świątecznym programem 20 grudnia w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Z pewnością zaśpiewa nastrojowe tematy, jakich wiele na kompilacji "Midnight Sun", przygotowanej przez najstarszą córkę artystki i jej managerkę Tulani Bridgewater- Kowalski. Tak, nasza bohaterka ma polskiego zięcia.\nPiosenki z lat 1993 - 2010 układają się w miłosny list pełen radosnych i zawiedzionych wyznań. Album otwiera utwór tytułowy pochodzący z wydawnictwa "Dear Ella" poświęconego Elli Fitzgerald. Po mistrzowsku zaaranżował go na orkiestrę i trio jazzowe John Clayton.\nFrancuskie trio towarzyszy artystce we wczesnym nagraniu "Angel Eyes" z płyty "Keeping Tradition". Musicalowy standard "My Ship" Kurta Weila pochodzi z albumu zatytułowanego przekornie "This Is New", co wskazywało na zupełnie nowe podejście wokalistki do tematu. Zachwycająco interpretuje "Lonely Woman" Horace’a Silvera z dedykowanej mu płyty. Są także dwie piosenki francuskojęzyczne. Wszystkie zachwycają subtelnością, przesycone są uczuciem, ale nie cierpieniem. Bo Dee Dee Bridgewater wie, że po miłości zawiedzionej przychodzi nadzieja na następną.


Głośniki do systemu kina domowego DALI OPTICON - Sprawdź na Stronywnetrza.urzadzamy.pl\nOglądasz: stronywnetrza.urzadzamy.pl Produkty Głośniki do systemu kina domowego DALI OPTICON\nGłośniki do systemu kina domowego DALI OPTICON są połączeniem czystych, nowoczesnych linii charakterystycznych dla duńskiego wzornictwa i doskonale nam znanych i sprawdzonych technologii z domieszką tych najnowszych. DALI OPTICON to seria siedmiu głośników OPTICON 1, 2, 5, 6, 8, LCR i VOKAL. Dostępne są one z obudowami w kolorystyce wykończenia: Silk Matte White, Black i Walnut oraz z frontami Hig-Gloss White i Black, wszystkie są wyposażone w świetne i precyzyjne przetworniki własnej konstrukcji DALI oraz w nowatorską technologię SMC (Soft Magnetic Compound).\nDALI OPTICON 1 – to mały, ale idealnie ukształtowany głośnik, którego kompaktową, dopasowana do przetworników obudowa, w połączeniu z doskonałą konstrukcją głośnika średnio-niskotonowego i wysokotonowego, pozwala mu osiągnąć wyjątkowo szczegółowy dźwięk.\nDALI OPTICON 2 – mocniejszy i gotowy na każde wyzwanie głośnik podstawkowy. Posiada znacznie większy 6 ½ calowy, niskostratny przetwornik średnio-niskotonowy z membraną z włókien drzewnych oraz 28 mm ultra-lekką kopułką.\nDALI OPTICON 5 – głośnik o potężnej wydajności wykorzystujący hybrydowy przetwornik wysokotonowy łączący zalety miękkiej kopułki i głośnika wstęgowego. Głośnik ten dostarcza bez wysiłku pełny, niczym niezabarwiony obraz całej, nawet największej, sceny dźwiękowej.\nDALI OPTICON 6 – wysoka na metr konstrukcja głośnika zapewnia najgłębszy bas i doskonale wyważone precyzyjne średnie i wysokie częstotliwości w niezrównanej równowadze tonalnej.\nDALI OPTICON 8 – największy z głośników OPTICON jest wykonany w wersji podłogowej; został najlepiej wyposażony przez konstruktorów w najnowsze technologie DALI. Chcąc poruszyć powietrze z najwyższą siłą i precyzją, ten model to idealny wybór.\nDALI OPTICON LCR – głośnik naścienny, który nie ma sobie równych pod względem elastyczności i wydajności dźwięku. Można go montować w pozycji pionowej lub poziomej – jest idealny do pracy samodzielnej lub jako część pełnego systemu dźwięku przestrzennego.\nDALI OPTICON VOKAL – najważniejszy element każdego systemu nagłośnienia kina domowego. Głośnik centralny OPTICON VOKAL oferuje doskonałą harmonię kontroli nad mocą, przenosząc bezbłędnie i szczegółowo każdą ścieżkę dźwiękową filmu.\nDużą uwagę przywiązujemy do naszych aranżacji wnętrz, a dobre kino domowe może również sprawić wiele radości. Głośniki do kina domowego najczęściej są widocznym elementem wyposażenia wnętrza. Oprócz sprawdzenia jakości dźwięku, warto spojrzeć na nie także pod kątem dopasowania do stylu ...


Strona główna / Małe dziecko / Pielęgnacja zębów u dzieci\nPielęgnacja zębów mlecznych jest równie ważna jak zębów stałych. To dlatego, że pozwala nauczyć dziecko prawidłowych zasad, wyrobić odpowiednie nawyki oraz uchronić przed bardzo często diagnozowaną już u najmłodszych próchnicą.\nKiedy kupić dziecku pierwszą szczoteczkę z prawdziwego zdarzenia, w jakim momencie sięgnąć po pastę z fluorem oraz w jakim wieku zaprowadzić malucha do dentysty: na te pytania odpowiada stomatolog Joanna Rąpała z gabinetu Pan Krokodyl. Przeczytajcie!\nCzy zęby mleczne różnią się od zębów stałych?\nJoanna Rąpała: Tak, zęby mleczne i stałe różnią się budową (kształtem, kolorem, stopniem zmineralizowania). Wyrzynające się zęby stałe mogą wydawać się żółte, duże i wydatne w kształcie i jest to normalne, bo taka jest ich budowa.\nCzy to prawda, że próchnica zębów mlecznych „przechodzi” na zęby stałe?\nPróchnica zębów mlecznych może zakazić zęby stałe. Dlatego tak ważne jest leczenie zębów mlecznych. Zęby stałe pojawiając się w jamie ustnej, mają niedokończony rozwój i łatwo mogą ulec próchnicy, jeśli w zębach mlecznych jest próchnica.\nCzy dieta kobiety w ciąży ma wpływ na kondycję zębów u dzieci?\nJ.R: Tak, dieta ma bardzo duże znaczenie na rozwój dziecka, także jego uzębienia. Jeśli kobieta spodziewa się dziecka, w jej diecie nie powinno zabraknąć produktów z pełnego ziarna zbóż, przetworów mlecznych o obniżonej zawartości tłuszczu, chudego mięsa, owoców, warzyw. Kobieta w ciąży zawsze powinna wybierać produkty świeże. Dwa razy w tygodniu dobrze, żeby spożywała ryby, jadła częściej, za to w mniejszych porcjach.\nCzy dziąsła niemowlaka należy myć jeszcze przed pojawieniem się zębów?\nJ.R: Dziąsła niemowlaka należy oczyszczać, nawet jeśli nie ma zębów. Jest to ważne do utrzymania zdrowego środowiska jamy ustnej i przygotowania go na pojawienie się zębów. Najlepiej jest oczyszczać wały dziąsłowe gazikiem zamoczonym w przegotowanej wodzie.\nKiedy należy kupić szczoteczkę do zębów z prawdziwego zdarzenia?\nJ.R: Szczoteczkę do zębów należy stosować od pierwszego zęba. Na początek może być z gumowym włosiem, na palec, do dobrego kontrolowania zakresu ruchów. Potem warto zakupić szczotkę z włosiem, dostosowaną wielkością główki do wielkości jamy ustnej dziecka. Należy ją dobrać bardzo indywidualnie. Nie zawsze to, co na opakowaniu szczoteczki pokrywa się z tym, co w buzi naszego dziecka. Oprócz wielkości główki ważne jest, aby szczoteczka była odpowiednio miękka i żeby rękojeść nie była za długa.\nJak często należy zmieniać szczoteczkę do zębów dla dzieci?\nSzczoteczkę do zębów warto wymienić raz w miesiącu. Dzieci często nagryzają szczotkę przez co szybko się zużywa. Postrzępiona włókna szczotki mogą uszkodzić dziąsła lub szkliwo zębów.\nCzy dziecko może używać elektrycznej szczoteczki?\nJ.R: Szczotka elektryczna może być stosowana u dziecka wyłącznie pod kontrolą rodzica ze względu na dużą siłę działania. Jest zalecana przeze mnie u dzieci, które przygotowują się do zabiegów w gabinecie ze względu na podobne działanie jak maszyny w gabinecie (wydaje dźwięk, rusza się, łaskocze). Dobrze też sprawdza się u dzieci, które mają problem z utrzymaniem prawidłowej higieny jamy ustnej.\nOd kiedy należy używać pasty do zębów dla dzieci?\nJ.R: Od pierwszego zęba należy używać pasty do zębów z fluorem – odrobina pasty – 1 mm nie zaszkodzi, nawet jeśli będzie połknięta. Dzieci na różnym etapie rozwoju mają różne potrzeby w zakresie higieny jamy ustnej. Europejska Akademia Stomatologii Dziecięcej (EAPD) zaleca, aby dawka fluoru różniła się na poszczególnych etapach rozwoju stomatologicznego, zaczynając od 500ppmF- jeden raz dziennie w bardzo niewielkiej ilości , aż do 1000ppmF-\nw regularnej dawce dwa razy dziennie.\nA typowa pasta z fluorem?\nJ.R: Od momentu rozpoczęcia wymiany uzębienia na stałe, tj. 5-6 roku życia zalecam pasty zawierające 1000-1500ppm fluoru. Dzieci w tym wieku opanowany mają odruch połykania i potrafią wypluwać pastę z buzi.\nCzy zna Pani dobre sposoby, jak przekonać dzieci do mycia zębów?\nJ.R: Z mojego doświadczenia wynika, że dzieci chętnie myją zęby, jeśli mają dobry wzór do naśladowania. Dobrze jest zacząć od siebie, aby dziecko naśladując zachowanie (bo przecież to pierwszy sposób uczenia się dzieci), zaczęło myć zęby. Rodzic jest osobą nadzorującą poprawność szczotkowania, a jeśli dziecko jest małe i nie radzi sobie z techniką, powinien szczotkować zęby dziecku. Można zachęcić do szczotkowania, kupując kolorową szczotkę, włączając ulubioną muzykę. Zwykle jest tak, że rodzic najlepiej wie, co motywuje jego dziecko.\nOd kiedy dzieci mogą myć zęby samodzielnie?\nJ.R: Dziecko chętnie samodzielnie myją zęby. Należy im to umożliwić, bo to wyrabia dobry nawyk. Rodzic jednak powinien poprawić po dziecku szczotkowanie, do czasu, kiedy nie nauczy się ono robić tego dokładnie. W tej chwili na rynku są produkty w postaci tabletek lub płynu, które ułatwiają kontrolę. Dziecko szczotkuje zęby, a po wyszczotkowaniu płucze zęby płynem wybarwiającym złogi nazębne i miejsca nie wyszczotkowane wybarwią się. Łatwo wtedy i rodzicowi i dziecku ocenić jakość szczotkowania.\nKontrole rodzica nad szczotkowaniem zaleca się do 12 roku życia.\nCzy „bolesne ząbkowanie” może być dziedziczne?\nJ.R: Ząbkowanie u każdego dziecka przebiega inaczej. Trudno tu mówić o dziedziczności, jednak jest możliwość, że podobny sposób ząbkowania może występować rodzinnie.\nCo Pani sądzi o stosowaniu żeli uśmierzających ból podczas ząbkowania?\nJ.R: Dostępne na rynku żele łagodzące objawy ząbkowania są bardzo przydatne. Działają przeciwzapalnie, zmniejszając stan zapalny związany z wyrzynaniem się zęba oraz przeciwbólowo. Dzięki nim łatwiej przebiega moment przebijania się zęba przez dziąsło.\nJak długo powinniśmy szczotkować zęby dziecku?\nJ.R: Szczotkowanie zębów powinno trwać około 2-3 minut. W zależności od ilości zębów oczywiście szczotkowanie może być krótsze. Warto pamiętać, że zęby powinny być szczotkowane przez rodzica, jeśli dziecko nie radzi sobie z prawidłową techniką. Nadzór rodzica zalecany jest do 12 roku życia.\nCzy plamki na zębach dzieci przed ukończeniem drugiego roku życia powinny niepokoić?\nJ.R: Każda zmiana koloru, faktury, wyglądu powierzchni, kształtu zęba w każdym wieku powinna zaniepokoić rodzica i wymaga konsultacji z lekarzem dentystą.\nKiedy należy iść pierwszy raz z dzieckiem do dentysty?\nJ.R: Warto od pierwszego zęba mieć kontakt z dentystą. Oceni on stan zębów, kolejność ich wyrzynania i da zalecenia dotyczące higieny. Pierwsza wizyta ze świadomym udziałem dziecka może odbyć się już w wieku 1,5-2 lat. Dużo zależy od przygotowania dziecka do wizyty w domu.\nJak znaleźć dobrego stomatologa dla dziecka?\nJ.R: Najlepiej go szukać pocztą pantoflową. Gabinety dobrze odbierane przez dzieci i rodziców zwykle są polecane przez rodziców. Jest wiele gabinetów, które coraz większą uwagę przywiązują do współpracy z dziećmi.\nJ.R: Dziecko, które jest pod kontrolą dentysty powinno zgłaszać się na wizyty kontrolne co 4 miesiące. Lekarz dentysta pierwszego kontaktu skieruje dziecko do specjalisty, jeśli uzna, że jest to potrzebne. Jeśli rodzica coś niepokoi, może się zgłosić do ortodonty w każdym momencie. Im wcześniej wychwyci się nieprawidłowości, tym łatwiej się je wyleczy.\nBardzo przydatny artykuł :) Moja Córcia ma prawie 5miesięcy i już od 3 go miesiąca używamy silikonowej nakładki na palec :) Po pierwsze masuje ona dziąsełka czekające na ząbki a po drugie myje i czyści dziąsła. Dziecko chętnie daje sobie te zabieg wykonywać, przynosi to ulgę chyba… A jako plus jest budowanie dobrego nawyku u Małej :)\nZastanawiam się jednak nad tą pastą do zębów… Chyba będę się bała myć ząbki Małej pastą gdy np. będzie miała 6 miesięcy… A o jakich pastach Pani mówi? Które będą odpowiednie i nieszkodliwe dla takiego Malucha?\nU nas niestety są już pierwsze ubytki u córki – ma 4 i pół roku.\nwłaśnie niedawno kupiliśmy małej szczoteczkę z normalnym miękkim włosiem (ma 14m-cy) i jak na razie to ciężko ją namówić do dokładnego wyszczotkowania, bardziej się bawi nią (gryząc ją), a do tej pory stosowaliśmy silikonową szczoteczkę na palec, tylko ostatnimi czasy używanie jej było już ryzykowne bo mała nieraz potrafiła porządnie przygryźć palec:( a jeśli chodzi o używanie pasty to zawsze wydawało mi się, że wprowadza sie ją dopiero jak nauczy sie dziecko ją wypluwać…wiec artykuł nauczył czegoś nowego;) tylko faktycznie szkoda że nie jest wspomniane jakie pasty są najlepsze dla takich maluszków\nNika, tematem past do zębów postaramy się zająć już wkrótce :)\nCzytam i czytam i jednego doczytać się nie mogę. Przecież moc naszych zębów również ma wpływ. Jedni mogą myć zęby i 5 razy dziennie, używać nitek czy płynów, a i tak ubytki będą się mnożyły. Inni mogą „zapominać” o umyciu zębów lub jeść na noc czekoladę (czego absolutnie nie pochwalamy) i ubytki będą minimalne lub nie będą występowały.\nOsobiście mogę pochwalić się przynależeniem do tej drugiej grupy :) Mam 28 lat i jeszcze nigdy nie miałam żadnego ubytku. Nigdy nie miałam borowania, plomby ani nic podobnego. Dentysta mówi nawet, że przy mnie z głodu by umarł i tylko prąd traci na odpalanie lampy i podnoszenie fotela ;) No cóż, taka kość. Dostała mi się od ojca, który dopiero przed 30tką zaznał borowania. Zobaczymy kiedy ja poznam tę wątpliwą przyjemność (przynajmniej taka jest opinia) dłubania w zębach :)\nJulio, ciekawe czy przekazałaś te mocne zęby Córkom… :)\nJulio masz absolutną rację Predyspozycje mamy i w tej kwestii. Nie na wszystko mamy wpływ.\nmoja córeczka ma bardzo mocne zęby i żadnych ubytków choć zdarza jej się zapomnieć o myciu ząbków\nJulio nie załamuj mnie… jeśli moja Córka odziedziczyła ząbki po mnie, to już zaczynam współczuć i jej i sobie… Ja miałam wszystkie (oprócz 1) mleczaki wyrywane przez dentystę… Straszne to było :(\nJulia tylko pozazdrościć :) Ja od dziecka chodzę do stomatologa, chyba częsciej go odwiedzałam niz pediatre.\nTeraz bardzo pilnuje syna, myjemy zeby razem dwa razy dziennie, początkowo używaliśmy gumowej szczoteczki ale od pierwszego ząbka juz normalna szczoteczka z wlosiem i specjalna pasta dla dzieci.\nmycie zębów w naszej rodzinie to już chyba ceremoniał;)))))\ncórcia miała3,5 mies kiedy pojawiły się pierwsze ząbki, od tej pory myliśmy ząbki silikonową szczoteczka zakładaną na palec. w 11mies. stało się to uciążliwe ze względu na ilość zębów (11)i zakupilismy zwykła…..myjemy rano po śniadanku ząbki a wieczorem w wanience a mała nie odpuści swojego codziennego rytuału;))))po prostu smak pasty jej odpowiada ale już od maleńkiego wpajamy ze ząbki się myje a że jest ich już dużo to się długo myje i jakos dajemy radę;)))))\n3,5 miesiąca i pierwsze ząbki??? Wow!\ndokładnie3mies i 19 dni;) sami bylismy w szoku odkrywając pewnego ranka ząbki ale cóż…natura tak chciała;)))obecnie córka ma 13mies i 12 ząbków a następne 2 już prawie są;)\nZazdroszczę :))) z wyczekiwaniem zaglądamy codziennie do buziaka w poszukiwaniu pierwszego zębiska :) a Córka ma 5 miesięcy…\nTo naprawdę szybko! Mój synek ma własnie 3 i pół miesiąca. Córka miała pierwszy ząbek w wieku 7 m-cy.\nU nas też pasta jest oczekiwana z uśmiechem na twarzy :)\ncórka na widok pasty mówi mniam,mniam;))) więc odpowiadam smacznego i myjemy;)\nmój synek ma już trochę lat, a cały czas mam problem, aby umył zęby\naniaf96 a spróbujcie rodzinne mycie ząbków,czasami sie sprawdza,\nu koleżanki pomógł miś-przyjaciel, któremu chłopczyk umył ząbki a miś się cały zrobił biały od pasty i był szczęśliwy a i dzieciak już pół roku sam myje sobie zęby i misia już nie trzeba;))))\nżyczę powodzenia w dalszych próbach;)\nKwestia nawyku i przyzwyczajeń od niemowlaka….\nMoże teraz warto pokazać dziecku, ze mycie zębów może być fajną zabawą? Są śmieszne szczoteczki do zębów np. takie ze zwierzakami i są pasty, które np. farbują na chwile buziaka… Trzeba znaleźć sposób, by pokazać, że to nie tylko ważne ale może i być przyjemne!\nCiekawa jestem tego artykułu o pastach do zębów. Może przekonacie mnie by stosować którąś od pierwszego ząbka, bo póki co nie jestem przekonana…A Wy Mamy kiedy zaczęłyście stosować pastę i jaką?\nEwa zapytaj w aptece albo drogerii o paste dla dzieci w przedziale wiekowym , którym miesci się Twoje. My używamy dla syna Aquafresh kids jest przeznaczona dla dzieci od 0 do 6 lat a kupujemy ją w pobliskim sklepie z artykułami dla dzieci.\nNadia też uwielbia rodzinne mycie zębów. Mamie jeszcze nigdy się nie upiekło:) Mamy już za sobą pierwszą wizytę u dentysty. Posiedziałyśmy na fotelu, dostałyśmy nawet balona, ale buzi nie udało się otworzyć. Może następnym razem…\nbardzo ważna jest higiena ząbków albo dziąsełek jak ich jeszcze nie ma od samego początku to pozwoli nam na wyrobienie nawyku mycia ząbków i naszego maluszka też już przyzwyczai.\nNajważniejsze to oczyszczanie ząbków przed snem bo wtedy najwiecej namnaża się bakteri:)\nMaluch myje tak chetnie i zamaszyscie, ze czasami zmywam mu paste z czola :-)\n:) No to są najlepsze widoki ;)\noleandra ale się uśmiała fajnie pasta na czole maluszka przede mną jeszcze takie historie ale już sie szykuje powoli ale musi to być niesamowity widok…\nTemat zębów u nas to horror, ciężko się wyrzynały, gorączkował nawet po 40 st., podawałam mu na przemian paracetamol z ibuprofenem w syropku – milifenem. Nie przespane noce i marudne dni. Czyścić ząbków również nie chce, próbowałam różnych sposobów – czyściłam z nim to chciał wkładać do buzi moją szczoteczkę, zabawiałam a i tak kończyło się płaczem więc czasami odpuszczałam mycie ząbków. Teraz zauważyłam osad na zębach – diagnoza próchnica butelkowa a dziecko ma 14 miesięcy. Masakra.


jurydyka - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nw Polsce XV–XVIII w. teren na obszarze miasta lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie wyłączony spod jurysdykcji władz miejskich;\nw jurydykach gromadzili się rzemieślnicy nie zorganizowani w cechy (tzw. partacze), odbywały się konkurencyjne targi, jurudyki miały też prawo propinacji; jurydyki, zakładane szczególnie licznie w XVII w. (np. w Lublinie w połowie XVII w. — 23 jurydyki, w Krakowie u schyłku XVIII w. — 21 jurudyk), powodowały duże straty w gospodarce miast; zniesione Konstytucją 3 maja 1791, wobec jej upadku ponownie częściowo zlikwidowane (szlacheckie i duchowne) 1793; w szczątkowej formie utrzymały się jeszcze w XIX w. (w Królestwie Polskim do 1866).


El. MŚ 2018: Remis w hicie Szwecja - Holandia! - Polsat Sport\nEl. MŚ 2018: Remis w hicie Szwecja - Holandia!\nCzy istnieje życie po odejściu Zlatana Ibrahimovicia? - zastanawiali się kibice reprezentacji Szwecji przed meczem z Holandią w eliminacjach mistrzostw świata 2018. Bez swojego gwiazdora, który rozstał się z kadrą po Euro 2016, piłkarze "Trzech Koron" nie stworzyli sobie zbyt wielu sytuacji, ale wywalczyli remis 1:1.\nW pierwszej połowie "Oranje" częściej utrzymywali się przy piłce i zagrażali bramce Robina Olsena, jednak schodzili do szatni przegrywając 0:1. Wynik w 43. minucie kapitalną podcinką zza pola karnego otworzył Marcus Berg. Fatalny błąd popełnił w tej sytuacji Kevin Strootman. Pomocnik AS Roma, zamiast wybić piłkę byle dalej od własnej bramki, stracił ją w dziecinny sposób...\nPodopieczni Danny'ego Blinda ruszyli do zdecydowanego ataku tuż po przerwie. Dopięli swego w 67. minucie. Refleks bramkarza postanowił sprawdzić Daryl Janmaat, Olsen odbił piłkę przed siebie, po czym dopadł do niej Wesley Sneijder i wpakował do siatki! Goście szukali kolejnego gola i niewiele brakowało, by wywieźli komplet punktów.\nW doliczonym czasie gry do siatki gospodarzy trafił jeszcze rezerwowy Bas Dost. Radość Holendrów trwała jednak bardzo krótko. Sędzia dopatrzył się bowiem faulu i nie uznał gola.\nBramki: Marcus Berg 43 - Wesley Sneijder 67


Księgarnie internetowe od evyap | Evyap\nKsięgarnie internetowe od evyap — No Comments\nJeżeli lubisz góry i lubisz po nich chodzić to w pierwszej kolejności powinnaś zadbać o spersonalizowane bezpieczeństwo. Przede wszystkim powinnaś zadbać o adekwatny ubiór i wyposażenie, by przykładowo nie wpadać na pomysły wchodzenia na szczyty Karkonoszy w laczkach lub inne tego typu dziwne rzeczy. Jest to w teorii możliwe natomiast jest to bardzo głupim pomysłem. Inną rzeczą, o której powinnaś pomyśleć to odpowiednia mapa gruntu wykonana w tym momencie tak by wskazywać na wszelkie najważniejsze szlaki.\nSpółek produkujących mapy gór jest wiele i wybór jest bardzo ważny. Im lepsza mapa tym bardziej dokładne odwzorowanie terenów po jakich przyjdzie Wszyscy ludzie chodzić. O ile będziesz 1-wszy raz w tych górach to mapa będzie Twoim największym skarbem. O ile to już któryś raz to niewątpliwie także Wszyscy ludzie się przyda. Każde góry tak na prawdę mają spersonalizowane mapy. Niezależnie czy chcesz zwiedzić Karkonosze, Bieszczady czy także Tatry to powinnaś sprawić sobie najlepsze mapy. Bez wątpienia istnieje wiele rodzajów map. Bez wątpienia oferta map gór to nie jedyna rzecz, która Wszyscy ludzie się przyda. Dobrze będzie się wyposażyć także w szczegółowe mapy szlaków i okolicy, którą planujesz zwiedzać.\nInnymi krokami bezpieczeństwa jakie powinnaś podjąć w sytuacji wychodzenia w góry jest poinformowanie kogokolwiek kiedy około wrócisz i na jaki szlak się udajesz. Jest to najbardziej istotne ponieważ jeżeli już coś Wszyscy ludzie się stanie to będzie wiadomo gdzie Cię około szukać. Dzięki temu mapa, genialny strój, odpowiednie wyposażenie i poinformowanie osób postronnych zapewnią Wszyscy ludzie bezpieczeństwo. Są to najważniejsze kroki jakie trzeba podjąć w sytuacji gdy chcemy iść na spacer w góry. Wszystko to zapewnia, że nawet w razie kłopotu wrócisz do schroniska cało i zdrowo. Mapy są najbardziej istotne szczególnie gdy dobrze umiesz z nich korzystać. Jest to rzecz analogicznie ważna jak genialny i funkcjonalny strój i nie należy na tym oszczędzać. Warto wydać odpowiednie pieniądze by wasze wycieczki w góry w każdym momencie się udały i abyście wrócili cali i zdrowi.


Ekspresjonizm (łac. expressio – wyraz, wyrażenie) – awangardowy prąd literacki, który pojawił się około 1910 roku w Niemczech i trwał do końca lat 20. XX wieku. Miał liczne odpowiedniki w literaturach narodowych Europy, ale nigdzie nie uzyskał takiego stopnia zaawansowania jak na niemieckim obszarze językowym.Bruksela (fr. Bruxelles, nid. Brussel, niem. Brüssel) – miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne.\nRealizm – styl w malarstwie europejskim drugiej połowy XIX wieku; zapoczątkowany we Francji, szybko został podchwycony na całym kontynencie. Obrazy realistyczne to głównie sceny rodzajowe z życia prostych ludzi, namalowane przy pomocy uproszczonych środków wyrazu, o spokojnej palecie i kompozycji.\nJames Sidney Ensor (ur. 13 kwietnia 1860 w Ostendzie, zm. 19 listopada 1949 tamże) – belgijski malarz, grafik, pisarz i kompozytor. Uważany jest za prekursora ekspresjonizmu.\nJames Ensor (2013) przez belgijskiego malarza Willy Bosschem\nZ wyjątkiem trzech lat studiów (1877–80, historia i malarstwo religijne) w Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli, całe życie spędził w swoim rodzinnym mieście, Ostendzie.\nPoczątkowo malował pejzaże, wnętrza, martwe natury i portrety realistyczne, utrzymane w ciemnej kolorystyce, którą rozjaśnił pod wpływem impresjonizmu. Zajmował się również grafiką – tworzył akwaforty i litografie. Około 1885 roku rozwinął swój własny, groteskowy styl. Wprowadzał do swoich dzieł elementy symboliczne i fantastyczne (często obok wątków realistycznych przedstawia np. widma, maski karnawałowe i szkielety). Wiele jego dzieł ma charakter satyryczny. Jest także autorem dzieł muzycznych i literackich.\nLitografia (zob. lit) — technika graficzna zaliczana do druku płaskiego, gdzie rysunek przeznaczony do powielania wykonuje się na kamieniu litograficznym, także odbitki wykonane tą techniką.Akwaforta, kwasoryt (wł. acquaforte – mocna woda czyli kwas azotowy) – technika graficzna wklęsła, także odbitka otrzymana tą techniką.\nWjazd Chrystusa do Brukseli (1888)\nMaski i śmierć (1897)\nAutoportret wśród masek (1899)\nJames Ensor Online Museum\nMuseum of Modern Art, New York: James Ensor. (ang.)\nTate Collection: James Ensor. (ang.)\nFrieze Magazine: Neal Brown James Ensor. (ang.)\nGetty Museum: James Ensor.\nBelgia, Królestwo Belgii (Koninkrijk België, Royaume de Belgique, Königreich Belgien) – państwo federacyjne w zachodniej Europie w południowych Niderlandach. Belgia jest członkiem Unii Europejskiej (UE), ONZ oraz NATO.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.\nISNI: 0000 0001 2142 8266\nOpen Library: OL92998A\nOstenda (hol.Oostende, fr.Ostende) – miasto w północno-zachodniej Belgii, na wybrzeżu Morza Północnego, w prowincji Flandria Zachodnia.Portret (fr. portrait) – obraz, zdjęcie lub inne dzieło będące przedstawieniem osoby i odwzorowujące jej wygląd zewnętrzny, a czasem także cechy osobowości.\nGroteska (z wł. grottesca) – kategoria estetyczna, charakteryzująca się połączeniem w jednym dziele (literackim, plastycznym, muzycznym, tanecznym, dramatycznym itp.) jednocześnie występujących pierwiastków przeciwstawnych, takich jak m.in. tragizm i komizm, fantastyka i realizm, piękno i brzydota. Utwory groteskowe charakteryzują się najczęściej niejednorodnością stylistyczną, obecnością kategorii absurdu, elementów karnawalizacji i atmosferą dziwności.


Zejść pod ziemię, zobaczyć wojnę - Aktualności - Architektura Betonowa\nAktualności / Zejść pod ziemię, zobaczyć wojnę\nZejść pod ziemię, zobaczyć wojnę\nCztery, nawet pięć godzin okazuje się niewystarczającym czasem, aby dokładnie zwiedzić ekspozycję przygotowaną w Muzeum II Wojny Światowej, a przecież wychodzimy z poczuciem, że o niektórych wydarzeniach, tematach czy zjawiskach chciałoby się wiedzieć więcej. W Gdańsku powstało muzeum, które podjęło się bardzo trudnego zadania: pokazania w sposób możliwie całościowy doświadczenia największego konfliktu zbrojnego XX wieku. Gmach i wystawa są imponujące. Budynek zdobył główną nagrodę XXII konkursu „Polski Cement w Architekturze”.\nTen stary Gdańsk, zadeptywany przez turystów, kwartały ulic z czerwonymi dachami, owoc powojennej odbudowy, kończy się gdzieś w okolicach Targu Rybnego. Dalej na północ zabudowa staje się znacznie luźniejsza i wkraczamy na tereny niepokojące, przypadkowe, urbanistycznie bezładne. Droga prowadzi w kierunku Stoczni Gdańskiej i po piętnastu minutach marszu znaleźlibyśmy się przed Bramą numer 2 i Europejskim Centrum Solidarności, które dokładnie trzy lata temu w konkursie „Polski Cement w Architekturze” zdobyło wyróżnienie. Ruda fasada ECS-u jest dobrze widoczna z kilkuset metrów, tak jak stalowe żurawie nad Motławą. Dziś nie idziemy w kierunku legendarnej stoczni, ale zatrzymujemy się w połowie drogi, na terenie Wiadrowni, niegdyś ubogiego zaplecza Starego Miasta, minidzielnicy zrównanej z ziemią w czasie ofensywy wojsk radzieckich w 1945 roku. Przedwojenna Wiadrownia to ledwie kilka ulic, po których zostały skąpe ślady. Gdyby nie nowe muzeum, nie wydaje się, by było tu na czym zawiesić oko. Zdjęcia pokazują, że jeszcze osiem lat temu była tu pętla dla miejskich autobusów i parking. A w zasięgu wzroku nieliczne, cudem ocalałe, zapuszczone kamienice-ostańce i porozrzucane gdzieniegdzie peerelowskie bloki. W nieokreślonej przyszłości widoczne w oddali tereny postoczniowe mają się stać miejscem ekspansji tak zwanego Młodego Miasta, które w założeniu będzie nowoczesną dzielnicą mieszkalną i usługową. Projekt dzielnicy jest melodią przyszłości, ale pokazuje, że miejsce, w którym powstało muzeum, jest nieprzypadkowe, że miastu chodziło o zrobienie pierwszego kroku, o zszycie urbanistyczną nitką starego i młodego Gdańska. Pierwszy krok był bardzo odważny, bo wybrana działka, jak się okazało, leży w miejscu, w którym skutecznie budować można tylko pod wodą.\n– Wiemy, że na pierwszym miejscu jest wystawa o wojnie i zachwyt nad nią, a na drugim architektura, ale cieszę się, jeśli przy okazji słyszę pozytywne uwagi o naszym budynku – mówi architekt Jacek Droszcz. Rzeczywiście, można powiedzieć, że budynek jest rzeczą wtórną, a scenariusz wystawy i jej szczegółowa plastyczna wizja były pierwsze. To ciekawostka a jednocześnie zdarzenie dość wyjątkowe. Scenariusz wielowątkowej opowieści został przygotowany przez grupę historyków (m.in. Pawła Machcewicza i Janusza Marszalca) w ramach nowej państwowej instytucji, Muzeum II Wojny Światowej, powołanej do życia przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego w 2008 roku. Wkrótce ogłoszono międzynarodowy konkurs na kształt plastyczny samej tylko ekspozycji. Dopiero mając na stole gotową i rozpisaną w szczegółach koncepcję artystyczną wystawy (rywalizację wygrała pracownia Tempora z Belgii), muzeum rozpisało międzynarodowy konkurs architektoniczny na sam budynek. Scenariusz i kształt opowieści o wojnie zostały włączone do warunków konkursu architektonicznego jako integralne części, dlatego, jak uważa architekt Bazyli Domsta: – naszym zadaniem było stworzenie opakowania dla tej niecodziennej funkcji i wyraźnie ustalonego programu. Konkurs, rozstrzygnięty w 2010 roku, wygrała trójmiejska pracowania Kwadrat, pokonując ponad 120 konkurentów, w tym renomowane pracownie ze świata.\n– Wygraliśmy, bo dosłownie w ostatniej chwili postawiliśmy całą koncepcję na głowie – uważa Jacek Droszcz. Architekci podchodzili do zadania kilka razy i cofali się, nie czując satysfakcji. Na kartkach powstawały mniejsze lub większe bryły subtelnością przypominające centra handlowe. Kolejne wersje muzeum szczelnie wypełniały działkę, a warunki konkursu pozwalały zaprojektować obiekt wysoki na 25 m. Problem w tym, że wystawa główna miała mieć powierzchnię aż 5 tys. m kw. (jedna z większych współczesnych ekspozycji w Europie), a działka, wbrew pozorom, okazuje się niezbyt wielka jak na tak monumentalne założenie. Jest wciśnięta między dwa cieki wodne. Znajduje się w kleszczach Raduni i Motławy. Postawienie koncepcji na głowie polegało więc na zanurzeniu budynku w głąb, zamiast jego pięciu się w górę. Wystawę główną i większość funkcji, które ją obsługują, architekci przenieśli pod ziemię, a na powierzchni zostawili tylko kilka architektonicznych znaków, które są rzeźbiarskie i bardzo mocne w wyrazie.\nZ nich najbardziej charakterystyczna jest czterdziestometrowa krzywa wieża. Uwolniony plac ma kiedyś, zdaniem projektantów, stać się placem miejskim, agorą, miejscem spotkań, jakich w Gdańsku nadal brakuje. – Budynek muzeum przez wielu jest kojarzony właśnie z przekrzywioną wieżą – mówi Jacek Droszcz. Projektantom zależało, aby stworzyć rzecz absolutnie unikalną i enigmatyczną, która bezpośrednio „nie kojarzy się z niczym”. Bazyli Domsta w swoim notesie zbiera skojarzenia, jakie budzi ta niepokojąca rzeźba. Jednym przypomina walący się dom, innym tonący okręt, jeszcze innym kojarzy się z pociskiem, zaporą czy bunkrem. To może zbyt dosłowne wojenne skojarzenia. Są też inne. Przeszkolona wieża, wieczorami mocno rozświetlona, jest widoczna z kilkuset metrów. Świetnie się prezentuje z mostu Krowiego w osi Motławy, na wysokości Głównego Miasta. Rozświetlony punkt, jak latarnia morska, może się kojarzyć z nadzieją.\nZagłębić w ziemię półtora hektara terenu (trapez o wymiarach zewnętrznych 193 na 133 m) jest nie lada wyzwaniem, zwłaszcza w ekstremalnych warunkach gruntowo-wodnych. Dno wykopu znalazło się na głębokości 18 m. Wykop jest obwiedziony metrowej grubości ścianami szczelinowymi, sięgającymi na głębokość 26 m. Warunki nie pozwalały na odcięcie wody gruntowej, dlatego wykop musiał zostać zabezpieczony tak zwanym betonowym korkiem. Odbyło się to w kilku fazach. Najpierw na całym obwodzie przyszłej konstrukcji zbudowano wspomniane ściany szczelinowe. Następnie z wykopu została usunięta pierwsza warstwa ziemi, do głębokości 4,5 m, a ściany zabezpieczono tymczasowymi kotwami na czas dalszych prac budowlanych. W trzeciej fazie wybrano kolejne warstwy gruntu i wykop został pogłębiony do 18 m. W trakcie wybierania materiału podchodząca woda sukcesywnie wypełniała wykop. Zjawisko to było przewidziane i odbywało się pod kontrolą. Od pewnego momentu dalsze pogłębianie odbywało się z poziomu ustabilizowanej stojącej wody, z kilku jednostek pływających (pogłębiarek). Następnie wykonano w dnie około tysiąca mikropali jako przygotowanie do betonowania podwodnego. Korek (warstwa niezbrojonego betonu grubości od 2 do 2,5 m) powstawał przy użyciu długiej rury wlewowej, której koniec był doprowadzony do dna wykopu. Mieszanka, wypływając z rury siłą grawitacji, osiadała na dnie i rozlewała się w promieniu ok. 2,5 m od wylotu urządzenia. Betonowanie trwało non stop 10 dni, 24 godziny na dobę. Betonowy korek skutecznie odciął dopływ wód gruntowych i ustabilizował podłoże pod przyszły fundament. Na koniec z wykopu została odpompowana woda. Pozwoliło to na wykonanie zbrojonej płyty fundamentowej grubości 1,5-2 m, zakotwionej przy użyciu wspomnianych mikropali. Dopiero w tak przygotowanej szczelnej wannie zrealizowano żelbetową, monolityczną konstrukcję muzeum. Ciekawostką jest, że na dwa lata przed zakończeniem prac budowlanych, bezpośrednio na płycie fundamentowej zostały ustawione pierwsze eksponaty: amerykański czołg Sherman i sowiecki T-34. Czołgi, ze względu na gabaryty, musiały się znaleźć na dole odpowiednio wcześnie, zanim podziemna konstrukcja została przykryta stropodachem. Operacja instalowania czołgów w surowym wykopie na placu budowy, prowadzona z udziałem olbrzymich dźwigów, filmowana, fotografowana i komentowana w mediach, okazała się, trochę przypadkowo, znakomitą reklamą muzeum.\nNa plac przed muzeum (ściślej biorąc – dach nad podziemnym budynkiem) wchodzimy jak na okręt, po mostku przerzuconym nad bocznym odgałęzieniem Motławy. Skojarzenie z wejściem na zacumowany statek, po trapie, z nabrzeża, nasuwają się same. Z placu, stojąc bezpośrednio nad muzeum, schodzimy kilkadziesiąt stopni w dół, aby w przeszklonej wieży, na poziomie minus 4,5 m znaleźć się na poziomie recepcji. Kolejne 10 m w dół pokonamy schodząc betonową klatką schodową. Wzrok ogarnia teraz całą przestrzeń, od czeluści po wyższe piętra wieży. Majestatyczne schody prowadzą prosto w dół jako jeden bieg, bez żadnych zakrętów czy załamań. Czuć, że klatka schodowa w muzeum jest nie tylko systemem komunikacyjnym, którego w budynku o wielu kondygnacjach zwyczajnie nie da się uniknąć. Jest pełną gębą teatrem, spektaklem granym z rozmachem. Wzbudza pokorę. Jest ostentacyjna. Znać, że autorom zależało na onieśmieleniu zwiedzających ogromem założenia, i że to się udało. Po zejściu na najniższy poziom wchodzimy na ekspozycję. Kręgosłupem wystawy o drugiej wojnie światowej jest betonowy korytarz, centralna oś muzealnego założenia. Korytarz przypomina ulicę, z której co kilka metrów odchodzą boczne uliczki w lewo i w prawo. Scenariusz opiera się bowiem na schemacie, w którym wejścia do kolejnych sal i wyjścia z nich zaczynają się i kończą w tym samym korytarzu. Z osi rozpoczyna się poznawanie kolejnych przestrzeni i na osi się kończy. Zwiedzamy kolejne sekcje, by zawsze wrócić w przestrzeń podziemnej ulicy. Można tu przysiąść na ławach (betonowych, a jakże) i w przerwie chwilę odpocząć przed dalszą drogą. Nie trzeba dodawać, że podziemny korytarz posiada równie monumentalny wyraz jak prowadząca do niego klatka schodowa. Betonowe ściany mają 14 m wysokości, a przestrzeń jest doświetlona naturalnym światłem z poziomu stropodachu. Dla wtajemniczonych: podziemna oś muzeum idzie dokładnie po śladzie przedwojennej ulicy Wielkiej (Grosse Gasse), największej na Wiadrowni. Jest to ukłon architektów przed przeszłością. Poprzedzające budowę badania archeologiczne odsłoniły dawny układ ulic i wraz z nimi warstwę starej kostki brukowej. Materiał został zachowany i wbudowany w ślad ulicy – tyle że 14 m niżej.\nDo muzeum przychodzi się nie dla architektury, a przynajmniej nie przede wszystkim. Sednem muzeum jest wystawa o wojnie, ale jej omówienie wymaga analizy, na którą nie ma tu miejsca. Przechodząc z sali do sali, łącząc ze sobą kolejne fakty, zdajemy sobie sprawę, z iloma wątkami i z jak obszerną historią mamy do czynienia. Dlatego tylko jedna uwaga dotycząca sposobu prezentacji tej wielowątkowej opowieści, a nie jej meritum. Twórcom udało się zachować zbawienną równowagę między dwiema koncepcjami, jak powinna wyglądać współczesna wystawa. Pierwszą koncepcją jest modne w ostatnich latach muzeum narracyjne ze specjalnie projektowaną, różnorodną, zawsze atrakcyjną scenografią, wszechobecnymi multimediami, sferą dźwięków i poczuciem, że człowiek zanurza się w opowieść jak w wodę; że muzeum odbiera dosłownie wszystkimi zmysłami. Podejście takie jest uzasadniane obawą przed nudą. Oprawa góruje tu nad konkretem, czyli eksponatami. Drugie podejście, bardziej tradycyjne i jeszcze do niedawna uważane za niemodne, to muzeum, w którym najważniejsze są właśnie eksponaty, czyli rzeczy. To tradycyjne podejście znów nieśmiało wraca, zwłaszcza w muzeach sztuki, gdzie przestaje się szukać na siłę dodatkowych atrakcji. Rzeźby, rysunki, obrazy czy inne przejawy kultury materialnej mówią same za siebie i potrafią się bronić bez scenograficznych podpórek. W Muzeum II Wojny Światowej oprawa ma znaczenie, ale wydaje się nienachalna. Scenografii jest tyle, ile trzeba, i twórców nie poniósł szał uatrakcyjniania wojny. Dużo uwagi poświęcili autentycznym eksponatom – świadkom historii. Nie tylko militarnej (tych nie brakuje), ale tej związanej z okupacjami, terrorem, oporem, konspiracją, życiem codziennym i udręką ludności cywilnej. Świadectwa te, pokazujące wojnę w różnych odsłonach, są przerażające i bardzo trudne do zniesienia dla widza. Jest tych autentycznych eksponatów ponad dwa tysiące, w tym szczególnie wzruszające pamiątki osób prywatnych, przechowywane przez dekady w domowych archiwach i przekazane w depozyt nowo powstałemu muzeum.\nAutorzy Muzeum II Wojny Światowej: Studio Architektoniczne Kwadrat Jacek Droszcz, architekci Jacek Droszcz, Bazyli Domsta, Andrzej Kwieciński, Zbigniew Kowalewski. Projekt ekspozycji: Tempora SA.\nArchitektura wnętrz: LOFT Magdalena Adamus. Architektura krajobrazu: Studio Architektoniczne Kwadrat Jacek Droszcz. Konstrukcja: PG PROJEKT Biuro Projektów Paweł Gębka. Generalny wykonawca: konsorcjum firm WARBUD SA i Hochtief, Soletanche Polska (stan „0”). Powierzchnia terenu – 17 095 m², powierzchnia zabudowy – 4465 m², powierzchnia użytkowa – 36 058 m², powierzchnia całkowita – 57 386 m², kubatura – 259 035 m³. Projekt konkursowy 2010, data realizacji 2012-2017