Koncepcja szkoły autorskiej\nKONKURS ARTYSTYCZNY „KOCHAM TEATR”\nT: 061 820 47 12\nE : szkola@lejery.pl\nw Szkole Podstawowej nr 83 „Łejery” im. Emilii Waśniowskiej w Poznaniu\nRealizując wymogi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych „RODO”), Dyrektor Szkoły informuję:\nAdministratorem danych osobowych (ADO) jest Szkoła Podstawowa nr 83 „Łejery” im. Emilii Waśniowskiej w Poznaniu, Brandstaettera 1, 61-659 Poznań.\n pod adresem poczty elektronicznej: iod5_oswiata@um.poznan.pl\n pisemnie na adres siedziby Administratora.\n realizujemy obowiązek prawny;\n osoba, której dane dotyczą, wyraziła na to zgodę;\nNa tej podstawie przetwarzamy dane, gdy pozyskujemy wizerunek utrwalony na zdjęciach i filmach, by promować działalność szkoły oraz osiągnięcia uczniów na szkolnej stronie internetowej, na terenie szkoły, w szkolnych mediach społecznościowych oraz za pomocą środków komunikacji elektronicznej; Szkoła Podstawowa nr 83 „Łejery” im. Emilii Waśniowskiej w Poznaniu\n jest to niezbędne do wykonania umowy z osobą, której dane dotyczą lub do podjęcia działań poprzedzających zawarcie umowy, na żądanie tej osoby. Na tej podstawie głównie realizujemy nasze umowy z kontrahentami.\n jest to niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią\n żądania uzyskania kopii danych osobowych, lub ich udostępnienia w siedzibie ADO (art. 15 RODO),\n żądania sprostowania danych osobowych (art. 16 RODO),\n żądania usunięcia swoich danych osobowych (art. 17 RODO) tzw. „prawo do bycia zapomnianym”,\n żądania ograniczenia przetwarzania swoich danych osobowych (art. 18 RODO),\n żądania przeniesienia własnych danych osobowych w powszechnie używanym formacie do innego Administratora danych wskazanego przez siebie (art. 20 RODO),\n wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych (art. 21 RODO),\n cofnięcia zgody na przetwarzanie danych osobowych, o ile przetwarzanie odbywa się na podstawie udzielonej uprzednio zgody (art. 7.3 RODO),\n wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, Urząd Ochrony Danych Osobowych, 00-193 Warszawa, ul. Stawki 2, tel.: 22 531 03 00, dotyczącej niezgodności przetwarzania przekazanych danych osobowych z RODO.\nJeżeli usuniemy dane osoby wnoszącej taką dyspozycję, mamy prawo zachować informacje o tym, na czyj wniosek to zrobiliśmy. Żądanie uwzględnimy tak szybko, jak to będzie możliwe, biorąc pod uwagę okoliczności i nasze możliwości techniczne. Szkoła Podstawowa nr 83 „Łejery” im. Emilii Waśniowskiej w Poznaniu\nDo pobrania: Informacja RODO\nHistoria pewnego spektaklu…\nJak powstawał spektakl Modraków / reportaż\nPaździernik i listopad to w Łejerach czas wznowień spektakli końcoworocznych. Spektakl klasy 5m, z uwagi na cały proces powstawania, nie może być wznowiony. Ale zobaczcie reportaż, który o tym procesie opowiada. Bo o to chodzi w Łejerach <3\nOpublikowany przez Łejery Szkoła i Teatr Środa, 21 listopada 2018\nKto był kiedyś w Łutowcu, ten wie jak tam czarodziejsko.\nA kto jeszcze nie był – może na chwilkę się tam z nami przenieść, ogrzać duszę w cieple poobozowych wspomnień i ukoić ją w łejerskich nutach płynących prosto z serca.\nŚpiewanki poobozowe – nie tylko dla obozowiczów. Przyjdźcie, będzie magicznie…\nSMOG / Dzieci tłumaczą rodzicom\nKwotę 9 zł za wyrobienie duplikatu legitymacji szkolnej prosimy wpłacać na poniższy rachunek bankowy:\n11 1020 4027 0000 1602 1424 4000\nŁejerski konik wzywa!\nRok szkolny 2018/2019 inaugurujemy w poniedziałek 3.09. w naszym teatrze Scena Wspólna:\ngodz. 9.00 klasy 7-8 oraz klasa 3 gimnazjum\ngodz. 10.00 klasy 1-3 SP\ngodz. 11.00 klasy 4-6 SP\nDo zobaczenia! Iiiihaaaaahaaa!\nKamień węgielny jedzie do Ulyankulu!\nZa nami bardzo ważny dzień! Wczoraj o godzinie 11:00 odbyło się uroczyste wyjęcie cegły z murku przed furtką szkolną, która pojedzie z druhną Elą i druhem Jurkiem do Tanzanii. Będzie kamieniem węgielnym rozpoczynającym budowę szkoły z informacją o Łejerach.\nTo ważny moment w historii Łejerów. Kiedy Łejery potrzebowały pomocy, potrzebowały budynku, dostały go z Holandii. Teraz mówimy naszym dzieciom, że jesteśmy w takim momencie, że to MY możemy pomóc innym. Możemy wraz z Fundacją „U Łejerów” (WAYAIR FOUNDATION) zbudować szkołę w Tanzanii, w której dzieci z obozu uchodźców w Ulyankulu będą mogły uczyć się między innymi języka angielskiego wykorzystując autorski program zajęć teatralnych druhny Eli i druha Jurka.\nKolejny raz możemy powiedzieć naszym uczniom, że słowa uczą, a przykłady pociągają. Pomaganie uskrzydla NAS wszystkich.\nMacie na półkach niepotrzebne książki? Przynieście je do szkoły!\nŁejery biorą udział także w tegorocznej edycji Wielkiej Zbiórki Książek, wszystkie trafią do pacjentów poznańskich szpitali i rozjaśnią ich smutne szpitalne dni.\nKarton oznaczony plakatem czeka w holu przy wejściu do szkoły!\nŁejery! Co to za pogoda?!\nDrodzy Rodzice Łejerscy!\nOdpowiadając na Wasze potrzeby, w związku z wielokrotnymi prośbami, mailami, petycjami aby ułatwić i usprawnić zamawianie posiłków w Łejerach, od 2 STYCZNIA 2018 zmieniamy system zamawiania posiłków z ,,ręcznego” na online.\nJuż od dziś tj. od środy 27.12.2017, zapraszamy do zamawiania posiłków za pośrednictwem platformy internetowej Kid-Eat (www.kid-eat.pl), na której można założyć osobiste konto, wprowadzić dane dziecka (dzieci), zapoznać się z miesięcznym kalendarzem z menu na każdy dzień miesiąca oraz wybrać posiłki zgodnie z preferencjami i ofertą kulinarną w naszej szkole.\nPlatforma Kid-Eat wyposażona jest w funkcję tzw. karnetu (skarbonki), co oznacza, że mogą Państwo dokonać płatności online i w ten sposób doładować z góry karnet, z którego potem pobierane będą kwoty za wybrane posiłki. Przy składaniu zamówień można zaznaczyć albo cały miesiąc, albo wybrać konkretne dni w kalendarzu.\nMożna zmienić lub anulować zamówienie na dowolny dzień lub dni, a wtedy środki zostaną automatycznie przypisane z powrotem do karnetu.\nZmiana lub anulowanie zamówienia jest możliwe do godz. 24:00 dnia poprzedzającego wydanie posiłku.\nOznacza to lepsze zarządzanie zamówieniami na każdy dzień oraz mniej pracy związanej z telefonicznym anulowaniem lub przesuwaniem płatności, kiedy dziecko jest nieobecne w szkole.\nUwaga!!! Rodzinna Pracownia Kulinarna będzie wydawała tylko z góry zamówione i opłacone posiłki. Nie będzie możliwe dokonanie zamówienia online na dni minione. Co oznacza, że posiłki otrzymają tylko osoby znajdujące się na liście obiadowej.\nPonieważ STYCZEŃ 2018 będzie dla nas wspólnym miesiącem testowania tej, nowej w Łejerach, formy składania zamówień i płatności, bardzo liczymy na wszelkie informacje zwrotne i sugestie dotyczące funkcjonalności na platformie Kid-Eat. Prosimy kierować je bezpośrednio na adres mailowy kontakt@kid-eat.pl. Na ten sam adres prosimy kierować pytania i wątpliwości dotyczące funkcjonowania usługi online.\nNatomiast pytania i życzenia odnośnie diet, składu dań itp. kierujemy tak jak wcześniej do Rodzinnej Pracowni Kulinarnej: czakata@go2.pl tel. 535 666 709\nLiczymy na to, że teraz zamawianie będzie wygodniejsze, elastyczniejsze, bardziej ekonomiczne i bardziej ekologiczne, a lista zamówień będzie zawsze aktualna i precyzyjna.\nOsoby, które mają nadpłatę – do odliczenia, wynikającą ze zgłoszeń nieobecności w poprzednim miesiącu lub z wcześniejszego opłacenia obiadów prosimy o kontakt sms 535 666 709\nOsoby, które nie zdążyły jeszcze opłacićobiadów w miesiącach wrzesień, październik, listopad i grudzień 2017, prosimy o dokonanie zaległych opłat bezpośrednio na konto: 93 1050 1520 1000 0092 4342 1220\nOd 2.01.2018 r., przestaje bezpowrotnie działać ,,instytucja Dh Danusi dot. obiadów”, zamawianie, odmawianie, dopisywanie, zamawianie w ostatniej chwili, etc.\nOd dziś przechodzimy tylko i wyłącznie na sprzedaż online, prosimy o tym pamiętać.\n535 666 709\nKoń jaki jest – nie każdy widzi\nKoń to piękne zwierzę o bardzo silnych nogach. Żeby nogi konia były w świetnej formie, należy o nie dbać.\nKowal przyjeżdża do koni i podkuwa końskie kopyta. Nie zawsze trzeba to robić i są mądrzy ludzie, którzy analizują, czy podkuwanie danego konia jest korzystne czy nie. Jeśli zwierzę ma się poruszać po naturalnych płaszczyznach bez obciążenia – to lepiej go nie podkuwać. A jeśli podkucie jest wskazane, to co kilka tygodni należy podkowę zdjąć, zestrugać kopyto i nabić ją ponownie.\nKońskie kopyta obłędnie pachną. Psy szaleją na punkcie tego zapachu. Porywają zestrugane kopyto i uciekają w sobie znane zakątki.\nPodkowa jest symbolem szczęścia.\nCodziennie należy kopystkować końskie kopyta. Zgina się nogę w kolanie, podnosi i takim dłutem oczyszcza po kolei każdą końską podeszwę.\nWiecie, że konie dobrze pływają? Potrafią pływać nawet z jeźdźcem w siodle. Wchodzą do jeziora i pływają końskim „pieskiem”, a że są potężnymi zwierzętami, to pływają szybko.\nTymczasem koń łejerski… Ten koń nie chodzi, nie biegnie, nie cwałuje, nawet nie pływa. Łejerski koń lata. Jak to się stało, że poleciał?\nJaka moc pozwala koniom latać?\nJedno wiem, resztę czuję intuicyjnie. Wiem z pewnością, że żeby polecieć, trzeba się dobrze rozpędzić, a potem zaufać skrzydłom i wrzucić bieg oderwania od ziemi. W skrzyni biegów są biegi zwykłe, bieg wsteczny, a tu mamy jeszcze bieg lotu. Bieg lotu. Lot z biegu…\nŁejerski koń fakt, że lata, zawdzięcza silnym, zadbanym nogom, zaufaniu w moc skrzydeł i wrzucanemu biegowi lotu.\nSilne nogi budują ludzie, którzy codziennie kopystkują kopyta, podkuwają je lub nie, dbają o regularne struganie. Czyli ludzie, którzy pozwalają koniowi bardzo dobrze się rozpędzić.\nWiększość szkół dochodzi do tego punktu. Wiele szkół porządnie cwałuje i osiąga super wyniki w wielkich wyścigach.\nCo takiego jest w Łejerach, a czego najczęściej brakuje w innych szkołach i w ogóle w naszej rzeczywistości społecznej?\nTym czymś jest zaufanie do skrzydeł. Codziennie na nowo ufamy sobie nawzajem, dzięki czemu dzieci wrzucają bieg lotu, bo tylko dzieci stać na to szaleństwo… W każdym razie mi właśnie dzieci pasują tu jako sprawcza siła symbolicznego aktu oderwania się od ziemi i latania po niebie, gdzie nikt nawet nie próbuje zamknąć konia w ramce.\nChciałam napisać o roli rodziców w życiu szkoły. Nie umiem tak łatwo, bo jesteśmy w miejscu niezwykłym, wciągającym i mnie osobiście prowokującym do snucia refleksji o tym, skąd bierze się potencjał łejerskiego dobra. Dlaczego ta szkoła jest inna? Dlaczego Łejery latają, a większości szkół pomimo prób i wysiłków – to nie wychodzi?\nPrzychodzi mi do głowy jedna odpowiedź: bo tworzą ją zwykli ludzie, którzy ufają sobie nawzajem. A że szkoła jest społecznością, to dzięki zaufaniu ludzie zwykli budują niezwykłą społeczność.\nNasz koń nie chodzi w stępie, nie kłusuje, nie galopuje, nie cwałuje…\nO to, by miał warunki do latania, codziennie dbają założyciele, dba dyrekcja, dbają nauczyciele, absolwenci, przyjaciele szkoły, ba, nawet urzędnicy miejscy chyba lubią latającego konika! Ale jest jeszcze jedna siła, która wprawia konia w ruch. Są to rodzice, którzy też ufają. W naszej szerokości geograficznej obdarzanie zaufaniem jest stanem nadzwyczajnym. Fakt, że rodzice ufają nauczycielom i nauczyciele ufają rodzicom, jest wręcz podejrzany!\nCzemu tak się upieram przy zaufaniu? Bo żeby zbudować dobrą społeczność, trzeba współpracować. My tu współpracujemy i ze swojej strony widzę ogromny wysiłek rodziców, by współpraca była owocna dla szkoły. Rodzice są częścią społeczności, zostali obdarzeni zaufaniem i wciągnięci w budowę organizmu, który jest pełen wolnych atomów, ale nie zawiera atomów porzuconych.\nDla mnie osobiście współpraca zaczęła się 1 września 2014 roku. Wcześniej byłam taka wystraszona trochę, dziwiłam się. Obejrzałam historię przywiezionego na tirze budynku szkolnego w kilkunastu klockach, wiedziałam o wspólnych wysiłkach założycieli, rodziców i nauczycieli, które zakończyły się złożeniem klocków w system sal lekcyjnych w oszałamiającej formie, to mnie szokowało. Pod koniec sierpnia obca miła twarz powiedziała mi w sklepie „Dzień dobry”. Widząc nierozpoznanie, przypomniała mi, że składałam u niej w sekretariacie wniosek o przyjęcie córki do szkoły. Jest sierpień, sekretarka przedstawia mi się w sklepie… Czy to nie dziwne? Już ze mną współpracuje, choć jeszcze się nic a nic nie znamy?\nKilka dni później był 1 września. Nie znałam w szkole nikogo. Ani ja, ani ojciec dziecka ani owe dziecko – nikt z nas nikogo tu nie znał. I kiedy rodzice starszych klas podczas rozpoczęcia roku szkolnego wstali i zaczęli śpiewać hymn o latającym koniku – pierwszy raz zobaczyłam, jak odrywa się on od ziemi. Jak mocą tych dorosłych głosów, śpiewających, że koń ma skrzydła, budujemy społeczność, o której napisałam, że napędza nogi konia. Koń oderwał się od ziemi, nie znałam melodii, kartkę trzymałam w dłoniach i zahipnotyzowana widziałam, że coś nas wciąga i że zrozumienie tego fenomenu będzie wielką przygodą.\nZaangażowałam się jak każdy. Włączałam się w pielęgnację żywego organizmu i obdarzałam go coraz większym zaufaniem. Wsiadając pod szkołą do auta łapię się zazwyczaj na tym, że od dobrych kilkunastu chwil nie zgasł mi uśmiech na twarzy. Swobodnie nazywam dziś to uczucie: uwielbiam tu być, fajnie, że spotkamy się za kilka dni na koncercie łejerskich rodziców, od którego rozpocznie się zbieranie środków na budowę szkolnego laboratorium, cieszę się na środowe spotkanie z rodzicami, psychologiem i pedagożką szkolną w sprawie systemu oceniania, cieszę się na nocowanko dzieci w weekend, cieszę się, że przeczytam w klasie córki opowiadanie, cieszę się, że rodzice wyremontowali pokój nauczycielski w prezencie na dzień nauczyciela, cieszę się, że mogłam zaproponować swoje poprawki do szkolnej konstytucji. Cieszę się, że jestem ze wszystkimi na ty…\nTu działają starodawne zasady: uśmiech, życzliwość i zaufanie budują dobrą atmosferę, a dobra atmosfera pozwala budować szkołę, która lata.\nKoń nie lubi bezruchu\nLatem koń lubi zdrzemnąć się na łące. Można go obudzić siadając mu na grzbiecie. Wówczas wstaje i jest radosny jak człowiek, którego obudziły pocałunki. Pod warunkiem oczywiście, że osoba na grzbiecie jest przyjacielem tego konia, bo konie wiedzą, kto jest bliski i kochany, a kogo jeszcze nie znają.\nCodziennie należy pozwolić zwierzęciu na swobodny wybieg. Nawet zimą koń chce się przebiec, bo niedobrze mu spędzać dzień wciąż w stajni. Jednak tu trzeba podejść do sprawy odpowiedzialnie, bo widziałam konia, który radośnie biegał na lonży po zmrożonej ziemi i co chwilę poślizgnięty lądował na tyłku. Miał zadbane nogi, ale ślizgając się, nie może się rozpędzić i latać.\nGdyby Łejerom zgasić zaufanie, to nawet najsilniejszy koń z pięknymi skrzydłami – nie oderwie się od ziemi. Nikt nie odważy się puścić go wolno. Dzieci będą uparcie wrzucać bieg lotu, a koń będzie tylko biegł i co najwyżej zacznie ścigać się z innymi. Dzieci zostaną na ziemi włożone w ramki, które w powietrzu nie istnieją.\nPo to jest nam zaufanie. By wyjąć dzieci z ramek.\nAnna Skowronek-Jaskuła, mama Alicji z 4M\nCentrum Nauki Łejernik\nPrzed Wami ONI – łejerscy eksperci nauk ścisłych.\nDla uczniów naszej szkoły budujemy Centrum Nauki Łejernik – pracownię nauk przyrodniczych z prawdziwego zdarzenia, w której ta wspaniała czwórka będzie mogła nie tylko tłumaczyć dzieciom wszechświat, ale też pokazać jak go samodzielnie odkrywać ⚖??\nZ wielką radością zawiadamiamy, że 11 października kapituła Nagrody im. Ireny Sendlerowej „Za naprawianie świata” zdecydowała o jedenastu nominacjach do nagrody, wśród nominowanych znajdują się również założyciele naszej szkoły: druhna Elżbieta Drygas i druh Jerzy Hamerski!\nNazwisko laureata/laureatki nagrody zostanie ogłoszone 27 października 2017 roku podczas uroczystej ceremonii. Wszystkie pozostałe osoby wyłonione przez kapitułę otrzymają wyróżnienia.\nDruh Jerzy Hamerski wraz z naszą druhną Anią Zawadzką właśnie jadą do Warszawy na tę uroczystość. Byłaby z nimi także druhna Ela Drygas, ale nie zdoła dotrzeć z Ulyankulu (Tanzania).\nNagroda im. Ireny Sendlerowej „Za naprawianie świata” od ponad 10 lat trafia w ręce nauczycieli i nauczycielek, którzy uczą i wychowują w duchu dialogu, tolerancji oraz poszanowania dla innych, inspirują do działań zgodnych z tymi zasadami i odgrywają aktywną rolę w swojej szkole oraz społeczności lokalnej.\nMisją nagrody jest wspieranie nauczycieli, którzy w swojej pracy z młodzieżą starają się nie tylko przekazywać wiedzę, ale też kształtować postawy otwartości, szacunku dla innych, solidarności, a także aktywnego zaangażowania na rzecz tych wartości.\nNasi laureaci i laureatki są nie tylko wspaniałymi nauczycielami, ale też ekspertami, mentorami dla innych, mniej doświadczonych pedagogów, liderami zmieniającymi szkoły, którzy pociągają za sobą kolejnych nauczycieli. Dzięki ich działaniom stale poszerza się krąg dobra, o którym mówiła Irena Sendler podczas pierwszej ceremonii wręczenia nagrody.\nCentrum Edukacji Obywatelskiej prowadzi program we współpracy ze Stowarzyszeniem „Dzieci Holocaustu”.\nŁejerskie wędrowanie / projekt klas 4-5\nPierwszy projekt edukacyjny „Łejerskie wędrowanie” dla klas 4-5 już za nami!\nDziękujemy druhnie Ani Florkowskiej, która koordynuje projekty w tym roku szkolnym, za przygotowanie sytuacji wyjściowej, opiekę nad pracą grup oraz podsumowanie związane z tematem „Co zabieram w podróż?”. We wszystkich działaniach wspierali ją druhna Ela Drygas, druhna Karolina Gruchalska-Matuszak, druhna Ida Florek, druhna Grażyna Daniel oraz druh Jakub Sypniewski.\nWynik prac możemy zobaczyć spacerując korytarzem, który prowadzi do biblioteki szkolnej, druhna Grażyna przygotowała wystawę.\nLekcja z piosenkami\nWERSJE WOKALNO-INSTRUMENTALNE Lekcja z piosenkami\nWERSJE INSTRUMENTALNE Lekcja z piosenkami\nOdeszła nasza Przyjaciółka.\nWanda „Poezja” Chotomska, najbardziej zapoznaniona z warszawianek.\nPrzez 40 lat napisała dla Łejerów ponad 100 piosenek będących już na zawsze naszym życiowym kompasem. Będziemy je godnie nieśli w świat. Obiecujemy.\nTakie miłe podziękowania otrzymaliśmy za nasze czytelnicze zacięcie od organizatorów akcji „Jak nie czytam, jak czytam”. Cała przyjemność po naszej stronie, a przy okazji pomogliśmy pobić rekord!\nWEIMAR / 29.05. – 2.06.2017\nPo zeszłorocznej wizycie naszych niemieckich przyjaciół w tym roku klasa 4 odwiedziła ich w Weimarze. Piękny czas w bajkowym miejscu!\nZIELENIAKI / OPERA O KOLUMBIE\nPrzygoda z czytaniem / Teatrzyk Piosenny Łejery\nWięcej wie, kto wiedzę ma!\nNa lenistwo szkoda dnia!\nprzed książkami, mówię ci!\njuż otwiera swoje drzwi.\nZapraszamy!Więcej wie, kto wiedzę ma!Przestrzegamy!Na lenistwo szkoda dnia!Nie uciekajprzed książkami, mówię ci!Bibliotekajuż otwiera swoje drzwi."Przygoda z czytaniem" słowa: Marcin Przewoźniakmuzyka: Mariusz Matuszewskiśpiewa: Teatrzyk Piosenny Łejeryzdjęcia: Wojtek Bróździak photography Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia\nOpublikowany przez Biblioteka Łejerska na 8 czerwca 2017\n„Przygoda z czytaniem”\nsłowa: Marcin Przewoźniak\nśpiewa: Teatrzyk Piosenny Łejery\nzdjęcia: Wojtek Bróździak photography Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia\nŁejery dla SYRII / maj\nZnowu możemy razem zrobić coś dobrego! Już 18 maja!\nZapraszamy Was na koncert Łejerskiego Zespołu Ukulelistów pod batutą Druhny Sylwiany ze specjalnym udziałem wirtuozów ukulele – Pierwszej Poznańskiej Niesymfonicznej Orkiestry Ukulele PPNOU. Czterech ukulelowych zawodowców zgodziło się wziąć udział w majowej odsłonie cyklu „ŁEJERY DLA SYRII” i wesprzeć naszą kolejną akcję\nA cel przyświeca nam bardzo ważny. Tym razem chcemy wesprzeć niezwykłą osobę Nawojkę Mocek, studentkę etnologii, która w lipcu jedzie jako wolontariuszka do obozu uchodźców pod Atenami, gdzie przebywa ponad dwa tysiące matek z dziećmi. Nawojka sama finansuje wyjazd i pobyt, większość środków udało się jej już zarobić, ale potrzebna jest pomoc w zgromadzeniu reszty kwoty. Zresztą Nawojka będzie z nami 18 maja i o wszystkim opowie. Także o tym, że zgodziła się zostać naszym ŁEJERSKIM KORESPONDENTEM, podczas wyjazdu będzie z nami w kontakcie, a po powrocie odwiedzi Łejery i opowie o swojej misji.\nPrzed koncertem odwiedźcie koniecznie kiermasz, na którym pojawią się między innymi wyjątkowe torby ŁEJERY DLA SYRII – dzieło gimnazjalistów, ich rodziców i nauczycieli, własnoręcznie uszyte podczas kolejnych majowych warsztatów (na które także zapraszamy!)\n18 maja 2017 / 17.00\nbilety (5 zł) do zakupienia w sekretariacie szkoły u Druhny Moniki lub rezerwujcie: teatr@lejery.pl, 603 441 012\nŁejery dołączyły do III edycji ZACZYTANYCH!\nOd 8 do 19 maja przynoście książki dla małych i dużych i umieszczajcie je w holu szkoły w specjalnie oznaczonym koszu.\nRazem wzbogaćmy kolejne ZACZYTANE biblioteki dla dzieci i dorosłych – w Poznaniu książki trafią do Hospicjum Pallium, Szpitala Ortopedycznego im. Wiktora Degi i Zespołu Szkół Przyszpitalnych nr 108.\nKsiążki powinny być w idealnym stanie, przeznaczone dla dzieci i dorosłych (od 0 do 100 lat), wydane po 2000 roku.\n19 kwietnia – część humanistyczna\n20 kwietnia – część matematyczno-przyrodnicza\n21 kwietnia – język obcy nowożytny\nO ŻEGLARZACH DŻAMBLACH…\n„O żeglarzach Dżamblach”, czyli zajączkowa niespodzianka dla Drugaków\n7.10.2017 / Scena Wspólna / Teatr Łejery\nWystąpili: Rodzice uczniów klasy 2, Druhna Sylwiana, Druh Karol\nZdjęcia: Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia\nRodzice wraz z Druhną Sylwianą przygotowali wyjątkową 🐇🐇 zajączkową niespodziankę 🐇🐇 dla Drugaków – spektakl "O ż…\nOpublikowany przez Łejery Szkoła i Teatr na 10 kwietnia 2017\n„Z nerwów wychodzą męże i damy,\nwięc szukam wyjścia: wychodzę z ramy”\n(„Romeo i żulia” czyli tragi-satyra według Szekspira)\nWandy Chotomskiej i Wacława Bisko\nW oryginale jest: „wychodzę z bramy”. W 1978 roku, gdy Łejery zdobywały Grand Prix („Złotą Jodłę”) kieleckiego festiwalu w kategorii – teatr dziecięcy, zmieniłem „bramę” na „ramę”. Zmiany dokonałem z powodu scenograficznego, bowiem rama została umieszczona na drabinie, z której Szekspir monologował tę i inne kwestie.\nOd czasu do czasu będę „wychodził z ramy”. Taki tytuł wymyśliłem dla moich refleksji w ramie, którymi chcę się z Wami dzielić. Będą to refleksje w trzech czasach: przeszłym, teraźniejszym i przyszłym.\nSzkoła realizuje autorski program zaproponowany przez Elżbietę Drygas i Jerzego Hamerskiego, a rozbudowywany sukcesywnie przez nauczycieli, rodziców i uczniów.\nPodstawowym jego założeniem jest wychowanie oparte na obcowaniu ze sztuką, zabawa w teatr, jako sposób na poznawanie siebie, drugiego człowieka i otaczającego świata.\nProgramowo kultywujemy szacunek dla poznańskich tradycji, w tym również gwary, czego wyrazem jest sama nazwa szkoły – „Łejery”, zrozumiała tylko dla Poznaniaków, a odnosząca się do dziecięcego, radosnego zadziwienia światem.\n• Zajęcia teatralne jako sposób na rozwijanie umiejętności twórczego myślenia i funkcjonowania w grupie. Pomagają uczniom poznać siebie i swoje emocje, zdać sobie sprawę ze swoich możliwości i budować poczucie własnej wartości. Uczą rozpoznawać emocje innych ludzi i prawidłowo komunikować się z innymi, prezentować swoje racje.\n• Projekty artystyczne będące ukoronowaniem i ewaluacją programu autorskiego. Co roku w Łejerach powstaje bardzo wiele spektakli i koncertów. Rozmaite wydarzenia artystyczne przygotowujemy zarówno samodzielnie jak i we współpracy ze znanymi artystami i instytucjami kulturalnymi i edukacyjnymi.\n• Gimnazjalny program indywidualnych, międzyprzedmiotowych projektów uczniowskich, dający młodzieży możliwość wórczego rozwijania swoich zainteresowań i wnoszenia własnego wkładu do programu szkoły.\n• Praktyczna nauka zasad demokracji w oparciu o Małą Konstytucję Republiki Łejerskiej. • Stała współpraca z placówkami kulturalnymi naszego miasta: teatrami, muzeami, Centrum Sztuki Dziecka.\n• Wychowanie patriotyczne i regionalne realizowane w formie dostosowanej do rozwoju emocjonalnego i intelektualnego uczniów, konsekwentne szukanie alternatywy dla „akademii kuczci”.\n• Współpraca zagraniczna dająca możliwość bezpośrednich kontaktów z młodzieżą z innych krajów, obejmująca także zajęcia wychowawcze budujące postawy tolerancji, otwartości na różne kultury.\n• „Aniołki”, czyli działania kształtujące przyjazne, ufne relacje między najmłodszymi i najstarszymi uczniami. Corocznie druga klasa gimnazjum otacza opieką „zeraki”. Każdy z gimnazjalistów ma pod swoimi skrzydłami jednego malucha – okazuje mu szkołę, opiekuje się nim podczas wspólnych wyjść, jest jego przewodnikiem. Aniołki razem przygotowują inscenizację wiersza, prezentowanego później rodzicom, robią sobie miłe niespodzianki.\nGimnazjaliści organizują dla swoich podopiecznych różne imprezy, a maluchy wspierają gimnazjalistów podczas pełnych napięcia dni egzaminów w następnym roku szkolnym.\n• „Emiliada” – święto literatury, teatru i muzyki. W 2007 roku Szkoła Podstawowa otrzymała imię Emilii Waśniowskiej. Wybór takiej patronki – postaci osobiście nam bliskiej, przez wiele lat ściśle współpracującej z „Łejerami” był dla nas ogromnym zobowiązaniem. Podjęliśmy bardzo wiele działań przybliżających naszym uczniom i rodzicom jej postać i twórczość. Staramy się też propagować je wśród nauczycieli i ludzi kultury.\nElżbieta Drygas i Jerzy Hamerski – ludzie, bez których Łejery, by nie powstały. Idealiści, pedagodzy skoncentrowani na potrzebach swoich podopiecznych, uciekający od rutyny i politycznej poprawności, z odwagą mówiący o sprawach trudnych i niewygodnych.\n„Nie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny. (…)\nZ pierwszego powodu zaczęliśmy mościć naszym dzieciom swojskie gniazdka, by czuły się bezpiecznie, by znalazły w nich miejsce gwarantujące swobodny, twórczy rozwój, miejsce, gdzie się głęboko przeżywa, doświadcza, rozumie.\nChcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.(…)”\nREPUBLIKA ŁEJERSKA – została powołana, by Łejery stały się szkołą demokracji stwarzającą warunki do współuczestnictwa i współodpowiedzialności za jej życie wszystkim obywatelom RŁ, czyli uczniom, nauczycielom i rodzicom. Wspólnie została napisana MAŁA KONSTYTUCJA REPUBLIKI ŁEJERSKIEJ, w której preambule obywatele wyrażają swoje oczekiwania wobec szkoły:\nchcemy, by nauka w szkole zapewniając nam wysoki poziom wiedzy i umiejętności, jednocześnie była dla nas w jak największym stopniu radością, a nie stresem. Chcemy, aby szkoła dobrze przygotowała nas do życia w świecie dorosłych, by była dla nas drugim domem, bezpiecznym i przyjaznym i żeby nie brakowało w niej rozrywki. Chcemy, żeby szkoła była tolerancyjna wobec naszych poglądów i zainteresowań.\nchcemy tworzyć szkołę bezpieczną, w której uczniowie nie boją się nas, a my – nie boimy się uczniów i rodziców; szkołę mądrą, w której nauka staje się sposobem rozwoju uczniów i nauczycieli, w której dzieci uczą się po to, by wiedzieć, umieć, by zdobywać kompetencje do pracy wykonywanej z radością. W takiej szkole motywacją do nauki nie ma być rywalizacja, zdobywanie za wszelką cenę najlepszych ocen, czy spełnianie czyichś oczekiwań. Chcemy tak wychować naszych uczniów, by byli wrażliwi na drugiego człowieka, na sztukę i przyrodę, by znali i lubili siebie, radzili sobie ze sobą i ze światem, by dążyli do własnego rozwoju, byli mądrzy, samodzielni i odważni.\nchcemy pomagać w tworzeniu przyjaznej szkoły dla naszych dzieci – miejsca ich wszechstronnego rozwoju, gdzie dla zdobycia potrzebnej im wiedzy dzieci nie będą musiały przeżywać strachu i upokorzeń, gdzie natomiast zyskają wiarę w siebie i w swoje możliwości, w całej pełni zdołają rozpoznać i wyrazić swoją osobowość, wykorzystać swoją naturalną chłonność, ciekawość świata i inteligencję. Chcemy, by w takiej szkole nasze dzieci nauczyły się cenić wiedzę i poznały sposoby jej zdobywania. Chcemy, by umiały się uczyć. Mądra i dobra szkoła ma nam pomóc w wychowaniu mądrych i dobrych ludzi – optymistycznych, śmiałych, tolerancyjnych i pełnych twórczej energii oraz dobrej woli, słowem – ludzi wolnych.\nNiezwykle istotnym elementem programu autorskiego jest zapraszanie do współpracy tzw. „wzbogacaczy” – ludzi, którzy dzięki swoim talentom i pasjom kształtują nowe oblicze naszej szkoły. Obcowanie z nimi staje się dla nas wszystkich – dzieci, pedagogów, rodziców inspiracją do twórczego myślenia i działania. Z równą radością witamy w szkole rodziców, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami zawodowymi, osiągnięciami w różnych dziedzinach nauki, sztuki, czy sportu, jak i znanych artystów: pisarzy, poetów, muzyków, plastyków, aktorów, kompozytorów. Każdy z nich jest honorowym obywatelem Republiki Łejerskiej.\nEmilia Waśniowska – postać dla Łejerów szczególna. Zarażała optymizmem, miłością do życia, dzieci, sztuki, teatru, pasją czytania. Autorka wielu cudownych wierszy i piosenek, które na stałe zagościły w łejerskim repertuarze. Odważnie dotykała w swych utworach poważnej problematyki praw dziecka – Jej „Masz prawo do swych praw”, „Stary Doktor” i protest song „Dorosły polityku” stały się podstawą jednego z najważniejszych łejerskich przedstawień. Bohaterka Emiliady – corocznie obchodzonego w Łejerach święta dziecięcej piosenki i poezji. Patronka naszej szkoły podstawowej. Dzięki Niej powstał „Emilkowy piosennik” – książka zawierająca wiersze Emilii Waśniowskiej, nuty, wspomnienia osób, które miały szczęście Ją znać i płytę z nagranymi przez Łejerskich piosenkami. Na deskach szkolnego teatru często powracamy do spektakli „Wesołe miasteczko”, czy „Nie obrażam się na Boga” i tworzymy kolejne scenariusze wciąż na nowo odkrywając Jej wiersze.\nWanda Chotomska – znana poetka, „najbardziej zapoznaniona z warszawianek”, która wspierała nasze działania od zawsze. Autorka wielu łejerskich piosenek o znaczeniu historycznym: „Naszego konika” będącego oficjalnym hymnem szkoły podstawowej, programowego utworu „Łejery” opisującego swoistą łejerską filozofię życiową i „Szkoły pod wiatrakiem” – piosenki upamiętniającej budowę „holenderki”. Poetka dotykająca w swych tekstach trudnej tematyki praw dziecka, a zarazem sprawczyni corocznego świątecznego cudu – „Pastorałek” od lat ściągających do Łejerów kolejne pokolenia widzów. Jej przezabawne maksymy (np. „Kwiatów się nie olewa. Kwiaty się podlewa”) wygłaszane podczas licznych przyjacielskich wizyt w szkole, Łejerscy przekazują sobie z niesłabnącym zainteresowaniem. Entuzjastycznie kibicuje naszej walce o Teatr dla Dzieci.\nJoanna Papuzińska – poetka i autorka wielu przepięknych bajek dla dzieci. Urzeka swoim ciepłem, dobrocią, życzliwością. Podczas każdej wizyty w naszej szkole nie nadąża z rozdawaniem autografów. Oczarowała Łejerskich „Rozwesołkami”, które dzięki przewrotnym tekstom i muzyce Mariusza Matuszewskiego nieodmiennie zdobywają serca publiczności.\nZabawa z dziećmi w teatr nie jest celem, ale środkiem, co oznacza, że traktujemy teatr jako „klucz”, metodę rozwijania dzieci przez zaplanowane gry i zabawy teatralne.\nZabawa w teatr jest świetnym sposobem na integrowanie dziecięcej gromady, tworzącym z niej zespół wychowawczy.\nW przedstawieniu występują wszystkie dzieci, a role solowe ograniczone są do niezbędnego minimum. Dużą wagę przywiązujemy do wykształcenia w dzieciach umiejętności grania w wielu planach, często bez tekstu. Dzięki temu unikają one na scenie „prywatności”.\nW „Łejerach” dbamy o to, by pielęgnować dziecięcość tzn. naturalność, spontaniczność, autentyczność. Staramy się, by dzieci nie „małpowały” dorosłych bez uzasadnionego powodu.\nW trakcie zabaw teatralnych bacznie się dzieciom przyglądamy i uczestniczymy w nich bez obawy, że infantylniejemy. To dzieci najczęściej podrzucają pomysły teatralnych rozwiązań.\nPiosence nadajemy rolę szczególną. Każda jest bardzo pieczołowicie przygotowywana zarówno wokalnie jak i teatralnie. Staramy się piosenkę „opowiadać” w sposób naturalny, z dołączaniem pomysłów teatralnych. Piosenka staje się często świetnym tworzywem teatralnym, z którego budujemy scenki przyszłego przedstawienia.\nPracując nad inscenizacją staramy się tak konstruować przedstawienia, by nie powstawały tzw. dramaturgiczne „dziury”, (niepotrzebne przerwy), które łamią rytm i tempo przedstawienia. Np. przerwy na zmianę dekoracji też są zagrane – stają się elementami przedstawień.\nScenografia, kostiumy, rekwizyty:\nNajpiękniejszą scenografię tworzą same dzieci na czystym, ciemnym tle.\nKostiumy są proste, tzn. najczęściej dzieci występują w swoich ubraniach, dobranych kolorystycznie z elementem kostiumu nawiązującego do roli np. prawdziwą czapką kolejarską czy hełmem strażaka. Dzieci lubią się przebierać, ale należy znaleźć do tego uzasadnienie.\nRekwizytami są proste przedmioty, najczęściej codziennego użytku, którym można nadać różne znaczenie (rura papierowa, kijek, gazeta, torebka papierowa, krzesło, stół, lampa, drabina itp.).\nMiejsca akcji. Formuła naszego teatru powoduje, że miejsca występów są bardzo różne. Od harcerskiego ogniska, „zielonej trawki”, holu dworcowego czy peronu, po wielką scenę „Filharmonii Łódzkiej”.\nO ognisku metodycznie\nMyślę, że Jerzy Grotowski był harcerzem i siedząc przy harcerskim ognisku wpadał na swoje nowatorskie, teatralne pomysły, których istotą było m.in. likwidowanie barier między widzami i aktorami. Moje myślenie o dziecięcym teatrze, o jego wychowawczych i artystycznych walorach, o jego formie i treści też wywodzi się z harcerskiego ogniska.\nDobrze przemyślane i przygotowane ognisko może zawierać duże bogactwo treści wychowawczych i artystycznych, będąc swoistego rodzaju teatrem-widowiskiem pod gołym niebem.\nTeatrem, którego scenografię stanowią zgromadzone wokół niego postaci, ściana lasu i tafla jeziora, a głównym reflektorem staje się ogień. W widowisku tym jest miejsce na refleksje i rozmowy o ważnych sprawach, wesołą zabawę i śpiew, taniec i poezję.\nOgnisko często jest miejscem kultywowania przez drużynę zwyczajów i obrzędów. Ich uroczysty charakter i staranna reżyseria cementują więź zespołową, są świetną formą wychowania przez przeżycia, kształtującą wrażliwość i wyobraźnię wychowanków, ich styl bycia, kulturę.\nOto przykład jednego ogniska Łejerów:\n„Czar Ogniska” – scenariusz\nZałożenia: Jest to ognisko dwóch drużyn, na którym jedna pełni rolę „aktorów”, druga „widowni” – gości. Prezentowane są różne formy, a rolę rekwizytów pełnią przedmioty związane wyłącznie z życiem obozowym. Wokół ogniska znajdują się dwa kręgi. W pierwszym, bliżej ognia, siedzą na kocach złożonych w harmonijkę, członkowie naszej drużyny, w drugim drużyna gości, a wśród nich „nasi ludzie” z ukrytymi latarkami.\nObrzędowe rozpoczęcie ogniska. Wyznaczenie „strażników ognia”, uroczyste rozpalenie i tradycyjna pieśń ”Płonie ognisko”.\nZamiast tradycyjnej gawędy może być poetycka piosenka „Płomienie” Jonasza Kofty i Mateusza Święcickiego. Parlando mówi np. drużynowy: ”Już wieczór, niebo oddycha, już noc niewiadoma wszyscy cicha. Już pora rozpalić ognisko, nie wiedzieć gdzie gwiazda, gdzie iskra”. Refren śpiewają wszyscy: „Płomienie, płomienie, czerwone okruszyny słońca…”.\nNastępna piosenka powinna zmienić klimat, być naturalnym przejściem do zabaw, tańców, pląsów i innych form. Świetnie się do tego nadaje, utrzymana w charakterze czardasza, piosenka harcerska Wojciecha Fiwka i Zbigniewa Piaseckiego „Czar ogniska” – spokojna zwrotka i szybki refren. Utwór ten porwie wszystkich do wspólnego tańca przy ognisku. Najpierw zaczyna pląsać krąg wewnętrzny, a „nasi ludzie” włączają gości do tańca. Bardzo dobrze nadaje się do tego polski taniec – trojak, mający charakter pląsu „Zasiali górale”, przypominający taniec Greka Zorby.\nNiespodzianka, czyli teatrzyk „Kocówa”:\nSiedzący na kocach harcerze w wewnętrznym kręgu obracają się rytmicznie do widowni, łapią za brzegi koca i jednocześnie wstają. Robi się nagle ośmiokątny parawan z trzymanych w pionie koców. Rozlega się stara harcerska pieśń „Gdy już ciemna noc”. Na słowach „…już idą duchy” zza parawanu wybiegają z piskiem ubrane w prześcieradła „duchy”, by za chwilę znów zniknąć za kocami.\nTeraz przychodzi czas na piosenkę „Chodzi lalkarz światem” a nad parawanem pojawiają się lalki-totemiki animowane przez harcerzy. Z każdego narożnika parawanu wyłania się twarz – maszkaron. Totemiki i twarze oświetlane są przez „naszych ludzi”, którzy przyjmują pozy „statywów” reflektorów.\nTradycyjne pieśni kończące ognisko, które śpiewane są zwykle na stojąco, w splecionym kręgu rąk: ”Pieśń pożegnalna”, „Bratnie słowo sobie dajem” i „Już do odwrotu głos trąbki wzywa”.\n„Szkoła, której nam zabrakło”, czyli jak z marzeń i doświadczeń powstawała koncepcja łejerskiej szkoły\nKażde dziecko to odrębna historia. Dzieci takie jak inne, tylko struny odbioru świata mają jakieś czulsze, wrażliwsze. Łatwiej u nich o zachwyt, ale też i znacznie łatwiej o cierpienie, czasami zbyt duże. Więc uciekają, stają się „inne”. Inne to znaczy nieznośne, histeryczne, przemądrzałe, dziwne, jakieś nienormalne. Nienormalne? A co rozumiemy przez normalność? Najczęściej przeciętność, średnią normę, nie sprawianie kłopotów. Co robią więc dzieci „inne”? Przede wszystkim boją się swojej „inności”, przystosowują się do przeciętnej, bronią agresją, ucieczką w dziecinność, w świat marzeń, w który tak łatwo się przenieść i gdzie bez trudu zdobywa się poczucie bezpieczeństwa, uznanie, poczucie swojej wartości. Po co więc wysilać się w świecie rzeczywistym, tak trudnym?\nDla takich dzieci stworzyliśmy szkołę. Szkołę, której nam w dzieciństwie zabrakło. Nam – Eli i Jurkowi. Takiego miejsca dla dzieci „specjalnej troski”, a więc dzieci szczególnie wrażliwych, z bogatą wyobraźnią, uzdolnionych artystycznie, o których mawiamy, że im „w duszy gra”.\nI dlatego, że takiej szkoły nam zabrakło, musieliśmy zwalczać nie tylko stereotypy tkwiące na zewnątrz, w tradycyjnej szkole, ale także te tkwiące głęboko w nas samych – tzw. „homo pedagogicus”.\nNie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny.\nChcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.\nCzego chcieliśmy ich nauczyć? Po prostu życia: niezależności od opinii innych ludzi, wyrażania uczuć żalu, złości, mówienia „nie”, obrony własnych praw, sposobów rozwiązywania konfliktów, a także wyrażania uczuć pozytywnych, poznawania siebie, tworzenia własnego pozytywnego portretu, lubienia siebie. A gdy to nie pomagało, to wyładowania złości na poduszce, uspokojenia przez jogę i relaks. Gdyby wszystkich nas kiedyś tego nauczono…\nNasza metoda „uczenia”\nMetoda „uczenia” w łejerskiej szkole, czyli co w pracy naszej szkoły uznawaliśmy za szczególnie ważne\nNauczanie, jak wiemy, to podstawowa funkcja szkoły i mieliśmy świadomość, że jej realizacja może budzić największy niepokój władz oświatowych i rodziców. (Już po roku działalności „teatralnej zerówki” przypinano nam łatki „szkoły bezstresowej”, miejsca, w którym się uczy marzyć, śpiewać i tańczyć…) Dlatego szeroko wyjaśnialiśmy w jakim kierunku miały zmierzać nasze poszukiwania metod i nauczycieli, którzy będą te nasze cele chcieli i umieli realizować.\nO co chodziło nam w nauczaniu?\nZakładaliśmy, że głównym motywem uczenia się powinno być uczenie się dla siebie, dlatego, że chcę coś wiedzieć, umieć, a także by przy pomocy nauki zdobyć kwalifikacje do pracy, którą będę z radością wykonywać. Taką motywację wspieraliśmy. Nie chcieliśmy natomiast popierać uczenia się dla zaspakajania czyichś oczekiwań, czy dla zdobywania za wszelką cenę najlepszych ocen. Rezygnowaliśmy z rywalizacji jako motywacji uczenia się, choć wiedzieliśmy, że jest ona silna. Nie chcieliśmy wychowywać sfrustrowanych egoistów, którzy dla poczucia swojej wartości potrzebują świadomości, że ktoś jest od nich gorszy i nie pomagają nikomu, bo mógłby ich prześcignąć.\nJazdy na nartach nie można się nauczyć w trzy dni, natomiast doskonale można opanować teorię narciarstwa. Tylko jeśli ktoś opanuje tę umiejętność i po dziesięciu latach przerwy stanie na stoku, to po krótkiej chwili pojedzie. Natomiast po zdobytej w trzy dni teorii już po miesiącu nie ma ani śladu. Takie refleksje budziły w nas obserwacje uczniów zdających „rzutem na taśmę” teorię różnych przedmiotów, aby na finiszu uzyskać lepsze oceny.\nChcieliśmy, aby nasi uczniowie zdobywali przede wszystkim umiejętności, które są trwałe i będą im pomocne w życiu. Chcieliśmy uczyć dzieci umiejętności mądrego i krytycznego czytania, umiejętności obserwacji, wyciągania wniosków, logicznego myślenia, wiązania faktów w logiczne ciągi itp. Chcieliśmy uczyć je przez działanie, bezpośredni kontakt z rzeczywistością. Nawet gdyby czasami musiało się to odbywać kosztem rezygnacji z pewnej ilości encyklopedycznych wiadomości, których uczeń nie musi pamiętać, ale wie gdzie ich szukać, gdy są mu potrzebne.\nOdpowiedzialność za zdobywanie wiedzy chcieliśmy w dużym stopniu przesunąć z nauczyciela na ucznia. Rolą nauczyciela powinno być stworzenie warunków do aktywnego zdobywania wiedzy przez dziecko, konsultacje w miarę potrzeb i wspólna z uczniem ocena efektów jego pracy. Natomiast to uczeń powinien czuć się odpowiedzialny za swoją naukę i w jak największym stopniu samodzielnie się uczyć.\nObecnie uczeń najczęściej oczekuje, aby nauczyciel „wbił mu do głowy” wymagane wiadomości i dał za nie jak najlepszą ocenę (niekoniecznie odpowiadającą poziomowi wiedzy). Rola ucznia sprowadza się jedynie do „dobrego zachowania” na lekcji, ale i do tego powinien go zmusić nauczyciel. Oczywiście za to, że w praktyce powyższy model nauczania jest najczęściej realizowany, nie są odpowiedzialne dzieci, ale sposób organizacji systemu nauczania. I to właśnie chcieliśmy zdecydowanie zmienić w naszej szkole.\nChcieliśmy, żeby naszą szkołę opuszczały dzieci wrażliwe na przyrodę, sztukę i drugiego człowieka, dzieci znające i lubiące siebie, radzące sobie z sobą i światem, dążące do własnego rozwoju, mądre, samodzielne, odważne, które umieją i chcą wybrać dziedziny, w jakich będą się doskonalić. Jeśli nawet popełnią w tym wyborze błąd, to potrafią z radością zacząć wszystko od początku w innej dziedzinie.\nNie chcieliśmy natomiast, by nasza szkoła stała się miejscem „wyścigu szczurów”, które by dotrzeć do celu na czołowym miejscu, nawzajem się zagryzają. Nie interesowało nas to nawet, gdyby w wyniku takiego wyścigu, wszystkie nasze dzieci miały opuścić szkołę z samymi szóstkami, dostać się do najbardziej renomowanych liceów, w jak najszybszym czasie ukończyć studia wyższe, zrobić doktorat, zostać dyrektorem, prezesem itp. Po osiągnięciu tych wszystkich sukcesów mogłoby się wtedy zdarzyć, że nie będą wiedziały po co to wszystko i nigdy nie będą czuły satysfakcji, bo zawsze ktoś osiągnął więcej. Nie oznacza to oczywiście, że nie chcieliśmy, aby nasze dzieci nie miały możliwości nauki w liceach, które otwierały przed nimi różnorodne perspektywy – najbardziej satysfakcjonujące ich drogi.\nSzkola pod wiatrakiem\nSzkoła Podstawowa nr 83 im. Emilii Waśniowskiej znana pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda klasa ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między dziećmi, rodzicami i nauczycielami.\nAutorski program oparty o wychowanie przez sztukę obejmuje sześć lat nauki – od pierwszej po szóstą klasę i poszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne. Łejerska klasa liczy 25 uczniów, przy czym niektóre zajęcia (np. języka angielskiego) prowadzone są w grupach. W ramach lekcji wychowania fizycznego dzieci z klas drugiej i trzeciej uczą się pływać.\nSzkoła zapewnia opiekę od 7.30 do 17.00. Wszyscy rozpoczynają zajęcia o godz. 8.00, a po skończonych lekcjach mogą przebywać w świetlicy. Młodsze klasy chętnie spędzają czas na szkolnym placu zabaw, a starsi grają w piłkę na boisku. Dzieci chętnie biorą udział w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych. Niesłabnącym zainteresowaniem cieszą się warsztaty piłki guzikowej i gier strategicznych. W miarę potrzeb organizujemy także zajęcia wyrównawcze, rewalidacyjne, logopedyczne i gimnastykę korekcyjną. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.\nDla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady dzieci mogą spożywać pod opieką nauczyciela w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji dzieci przez cały dzień pozostaje woda mineralna. Bierzemy udział w programie „Owoce w szkole”.\nGimnazjum nr 15 znane pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug, a także na kanapach w korytarzu gimnazjalnym. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda z trzech klas ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Do dyspozycji uczniów i nauczycieli pozostają tablice multimedialne z dostępem do Internetu. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między młodzieżą, rodzicami i nauczycielami.\nProgram autorski oparty o wychowanie przez sztukę rozszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne, warsztaty twórczego rozwoju i indywidualne projekty gimnazjalne. Uczniowie kontynuują naukę języka angielskiego w podziale na grupy wg poziomu zaawansowania i poznają od podstaw język niemiecki. Podczas lekcji wychowania fizycznego i zajęć sportowych klasy korzystają z naszej sali gimnastycznej lub hali sportowej przy SP 38, a także boiska ze sztuczną trawą znajdującego się przy szkole i zielonych terenów Cytadeli.\nWszystkie zajęcia rozpoczynają się o godz. 8.00 (z nielicznymi wyjątkami wynikającymi z pracy w grupach). Po lekcjach uczniowie mogą uczestniczyć w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych, teatralnych, a także w zajęciach wyrównawczych, rewalidacyjnych i logopedycznych. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.\nDla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady można zjeść w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji młodzieży przez cały dzień pozostaje woda mineralna.\nProgram zajęć pozalekcyjnych co roku budowany jest w oparciu o propozycje zgłaszane przez uczniów, rodziców i nauczycieli. W drugim semestrze szkoła zapewnia ok. 100 godzin zajęć dodatkowych tygodniowo:\nponiedziałek 13:40 – 14:40, 14:50 – 15:50, 15:50 – 16:50\nponiedziałek 13:45 – 14:45, 14:55 – 15:55\nśroda 15:40 – 16:40\npiątek 14:50 – 15:50\nczwartek 12:45 – 13:30, 13:40 – 14:25, 14:35 – 15:20, 15:25 – 16:10\npiątek 14:30 – 16:00\nśroda 12:40 – 13:25 – dla klasy 1\nśroda 13:35 – 14:20 – dla klasy 2\npiątek 13:35 – 14:20 – dla klas 3m i 3z\nczwartek – 13:35 – 14:20 – dla klasy 4\n(oferta szkoły – zajęcia finansowane przez miasto)\nśroda 15:00 – 15:45\nczwartek 14:30 – 16:00\nZESPÓŁ MUZYCZNY SYLVIANY & COMPANY\nwtorek 14:40 – 15:30\nśroda 13:30 – 14:30\nśroda 13:40 – 14:25, 14:30 – 15:15\nczwartek 15:00 – 16:30\nZ ŁACINĄ PRZEZ ŚWIAT\npiątek 13:45 – 14:15, 14:20 – 15:05\npiątek 15:00 – 16:30\nMĄDROŚĆ ZAPISANA W ALFABECIE\npiątek 15:10 – 15:55\njęzyk angielski – od 13:45 – dla dzieci z klas 1 i 2\njęzyk polski – od 12:45 – dla dzieci z klasy 5 i 6\nmatematyka – od 13:45 – dla dzieci z klasy 5\nzajęcia zintegrowane – od 10:50 – dla dzieci z klasy 2\nzajęcia zintegrowane – od 8:55 – dla dzieci z klasy 3m\njęzyk polski – od 14:50 – dla dzieci z klasy 4\nhistoria – od 14:40 – dla dzieci z klasy 4,5i6\njęzyk angielski – od 14:30 – dla dzieci z klasy 3m, 5 i 6\nzajęcia zintegrowane – od 13:35 – dla dzieci z klasy 3z\nzajęcia zintegrowane – od 11:55 – dla dzieci z klasy 3m\njęzyk angielski – od 13:35 – dla dzieci z klasy 3z i 4\nmatematyka – od 12:50 – dla dzieci z klasy 4\nprzyroda – od 14:30 – dla dzieci z klasy 4, 5 i 6\nzajęcia komputerowe – od 13:45 – dla dzieci z klas 4,5i6\nhistoria/WOS – od 14:40 (8l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG\nj.polski – od 15:35 (9l.) – dla dzieci z klasy IIIG\nj.angielski – od 14:30 (8l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG\nmatematyka – od 13:45 (7l.) – dla dzieci z klasy IIIG\nbiologia/chemia – od 15:30 (9l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG\nfizyka – od 15:40 – dla dzieci z klasy I, II i IIIG\njęzyk angielski / język niemiecki – od 14:40 – dla dzieci z klasy I, II i IIIG\ninformatyka – od 13:45 – dla dzieci z klasy I i IIIG\njęzyk polski – od 14:45 – dla dzieci z klasy II i IIIG\nmatematyka – od 14:40 – dla dzieci z klasy II i IIIG\nW ramach godzin lekcyjnych realizowane są również ZAJĘCIA TEATRALNE finansowane przez miasto Poznań (w każdej klasie 5 godzin lekcyjnych w tygodniu).\nOferta szkoły uwzględnia również:\n– godzinę projektową w klasach gimnazjum (w każdej klasie 1 godzina w tygodniu),\n– projekty w klasach 4-5 (w każdej klasie 5 bloków po 6 godzin),\n– zajęcia rewalidacyjne dla dzieci z orzeczeniem\nEMILIADA’18, święto naszej ukochanej patronki Emilii Waśniowskiej, odbędzie się 13 kwietnia 2018 roku w Scenie Wspólnej.\nPlakat poprzedniej edycji zaprojektowała Elżbieta Butlewska – Krygowska, wówczas świętowaliśmy nadanie jednej z ulic naszego miasta imienia Emilii Waśniowskiej. Premierę miała nowa łejerska piosenka „Uliczka E. Waśniowskiej” z tekstem Grzegorza Tomczaka (podziękowania i ukłony raz jeszcze!), usłyszymy ją na pewno raz jeszcze podczas EMILIADY’18!\nDziękujemy naszym drogim Gościom za obecność, Teatrzykowi Piosennemu Łejery za wspaniały występ, a Grzegorzowi Tomczakowi za nową łejerską piosenkę! "Ulicę E. Waśniowskiej" usłyszycie jeszcze nie raz 🎶🎵🎶\nOpublikowany przez Łejery Szkoła i Teatr na 28 marca 2017\nPomysł założenia szkoły zrodził się z wychowawczych i artystycznych doświadczeń teatralnego zespołu dziecięco – młodzieżowego o poznańskiej nazwie „ŁEJERY”, który powstał w 1975 roku w Poznaniu.\nSzkoła powstała 1 września 1990 roku na fali tworzenia się demokratycznej Polski. Rozpoczęliśmy od „Teatralnej zerówki” z siedzibą w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Poznaniu.\nRok 1994 był rokiem przełomu. Przestaliśmy się mieścić w skromnych lokalowych progach MDK. Głównie z tego powodu zawisło nad nami widmo likwidacji szkoły. Podjęliśmy męską decyzję: szukamy własnego budynku szkoły! Wśród wielu rozważanych możliwości zrealizowana została najbardziej nierealna, bajkowa, szalona. Przywieźliśmy szkołę podarowaną nam przez Caritas aż z Holandii. Po wielu zawirowaniach, piętrzących się kłopotach formalno – prawnych i finansowych, kilkunastoosobowa grupa rodziców, nauczycieli i robotników wyruszyła do Holandii, do małego miasteczka Mierlo, aby rozebrać podarowaną nam szkołę. Działo się to pod koniec lutego 1995 roku.\nWiatraki jak ptaki,\nBo wszystkie skrzydlate takie.\nDziewczyny, chłopaki –\nI Szkołę pod Wiatrakiem.\nA jak nam mówi druh Łejerski,\nJest to wiatrak wielkopolsko – holenderski!!!\nBogna Wojtkowiak z Markiem Nowakowskim zrealizowali trzy telewizyjne reportaże dla TVP1 pod znaczącymi tytułami: „Szkoła bez szkoły”, „Szkoła jedzie” i „Szkoła pod wiatrakiem”. Zachęcamy do obejrzenia.\nTeatrzyk Piosenny ŁEJERY / Lekcja z piosenkami\n26 listopada 2016 roku w Katowicach na konferencji edukacyjnej „Edukacja ma przyszłość” odbyła się światowa prapremiera „Lekcji z piosenkami”. Sala gimnastyczna zamieniła się tego dnia w teatr, były tłumy nauczycieli, mnóstwo wesołych dźwięków i radosnych podskoków oraz owacje na stojąco!\nW związku z przyjęciem przez Rzecznika Prawa Dziecka na okres od września 2011 do września 2012 funkcji Przewodniczącego Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka będzie zorganizowane w Polsce w Warszawie w dniach 14-16.09.2011r spotkanie Europejskich Rzeczników Praw Dziecka („ENOC”)\nRzecznik Praw Dziecka Marek Michalak zaprosił „Teatr Szkolny Łejery” do zaprezentowania na tym spotkaniu widowiska „Masz Prawo do swych praw” w wersji angielskiej.\nTeatr Szkolny „Łejery” powstał w 1975 roku jako Harcerska Drużyna Artystyczna, zamieniając się potem w dziecięce i młodzieżowe grupy teatralne, by wreszcie w 1990 roku przekształcić się w Szkołę „Łejery” o profilu teatralnym.\nOd początku swego istnienia po dzień dzisiejszy Łejery promują niekonwencjonalne myślenie, optymistyczny styl życia w gromadzie i rodzinność, wciągając do działań wychowawczych i artystycznych całe rodziny.\nTeatr Łejery ma na swoim koncie dziesiątki spektakli teatralnych. Zdobywały one liczne nagrody na przeglądach i festiwalach teatralnych, w tym dwie Złote Jodły na Harcerskich Festiwalach w Kielcach i dwukrotnie Złote Maski na Ogólnopolskim Forum Teatrów Szkolnych w Poznaniu. Liczne są również realizacje telewizyjne Łejerów: spektakle teatralne, teledyski i programy edukacyjne. Wiele z nich, jak np. cykle: ”Wyłącz telewizor” czy „Śpiewanki rodzinne”, prócz wartości artystycznych niosą ważne przesłania wychowawcze.\nW większości spektakle Łejerów są radosne, pełne optymizmu. Nie uciekają jednak Łejery także od trudnych i bolesnych tematów, jak łamanie praw dziecka i przemoc w rodzinie. Przykładami spektakli i teledysków, które mówią o tych problemach są:\n„Dzieci też mają głos”, to widowisko przygotowane na Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży „Korczak dzisiaj”. Pierwsza część to adaptacja fragmentu bajki Janusza Korczaka „Król Maciuś I”, przedstawiającego posiedzenie sejmu dziecięcego i przejęcie władzy przez dzieci z wiadomymi skutkami. Druga, powstała na podstawie ćwiczeń dramowych i dotyczy problemów w relacjach rodzice – dzieci (brak porozumienia i bliskości, manipulacja, przemoc, alkoholizm).\nW 1994 roku zrealizowano to widowisko telewizyjnie.\nPrzez kilka lat, co roku jesienią, na Światowy Dzień Dziecka w mediach, powstawały łejerskie piosenki i teledyski związane z prawami dziecka. I wtedy narodził się pomysł widowiska pod tytułem: „Masz prawo do swych praw”.\nW 1999 roku w Rennes we Francji obchodzono 10-lecie podpisania Konwencji o Prawach Dziecka Narodów Zjednoczonych Zostaliśmy tam zaproszeni z tym właśnie spektaklem, w którym piosenki-teledyski łączyliśmy ze scenkami teatralnymi. Potem pokazywaliśmy go także w Niemczech, Holandii na Ukrainie i w Czechach. Wszędzie był zrozumiały zarówno dla widowni dorosłej jak i dziecięcej.\nW 2003 roku powróciliśmy do tego widowiska włączając niezwykłą postać Janusza Korczaka. Dla potrzeb spektaklu stworzyliśmy Komitet Obrony Praw Dziecka im. Janusza Korczaka, do którego dzieci zanoszą swoje skargi. Na przełomie roku 2008/2009 powstała filmowa wersja widowiska.\n„Dziećmi jesteśmy tylko raz” to ostatni projekt zrealizowany przez „Łejery” w formie piosenki i teledysku.\n„CZYTA ELITA” – mawiała Emilia Waśniowska i do grona wybrańców zapraszała swoich wychowanków. Pragnęła, by jej uczniowie byli z książką za pan brat. W łejerskiej bibliotece kierujemy się tym przesłaniem.\nMiłość do książek rozwijamy już od najmłodszych klas tworząc baśniowy kącik czytelniczy w naszej bibliotece. Starszym polecamy literaturę obyczajową, przygodową, przyrodniczą, a także książki z górnej półki w języku angielskim – Books from the top shelf – Books in English. Nie zapominamy o propozycjach dla rodziców i nauczycieli.\nNASZE BAJKI – CODZIENNIE NOWA\nILUSTROWANE BAJKI I WIERSZE\nMAGAZYN DLA DZIECI ŚWIERSZCZYK\nSerdecznie witamy wszystkich, którzy interesują się literaturą, jej twórcami: pisarzami, drukarzami, wydawnictwami, prasą, księgarzami, grafikami, ale przecież także i innymi dziedzinami sztuki, często będącymi w bliższym, czy też dalszym związku z książką. Zapraszamy do wspólnego redagowania.\nJeśli masz dużo pomysłów, trochę wolnego czasu, jesteś operatywny, lubisz czytać, nie zwlekaj. Może swoją refleksją na temat przeczytanej książki zainspirujesz innych. Przyjdź, zaproponuj książkę i napisz opinię – najciekawsze zamieścimy na naszej bibliotecznej stronie. Chętnych do współpracy – zapraszamy! Czekamy na Ciebie!\nKSIĄŻKI, KTÓRE POLECAJĄ NASI CZYTELNICY ….\nKsiążki polecane przez uczniów, nauczycieli i rodziców.\nJeśli nie wiesz, co poczytać, polecamy Ci Jeżycjadę – cykl książek Małgorzaty Musierowicz. Są bardzo łatwo dostępne – można je znaleźć w prawie każdej bibliotece.\nDo najpopularniejszych należą: Szósta klepka, Kwiat kalafiora, Kłamczucha, Imieniny, Nowelka, Opium w rosole (wielokrotnie wznawiana i tłumaczona na wiele języków).\nPiąty tom – Opium w rosole to wspaniała, pełna humoru i kształcąca dla młodego pokolenia lektura. Autorka, prezentując losy rodziny Borejków i ich przyjaciół, przedstawia realia życia, codzienności w czasach peerelowskich.\nR. Gościnny, J.J. Sempe\nMikołajek ma rozliczne kłopoty z dziwnymi i niezrozumiałymi dla małego chłopca zachowaniami rodziców i nauczycieli a czasami kolegów, których – zdarza się – trzeba przywołać do porządku. Mikołajek bardzo lubi dobrą i dynamiczną zabawę, lubi towarzystwo i sport, lubi jeść (szczególnie deser) i lubi dostawać prezenty (np. od babci – „Buni”).\n„Mały Książę” – Antoine de Saint- Exupery\nTo najpiękniejsza poetycka opowieść o poszukiwaniu przyjaźni, bliska sercu każdego czytelnika dzięki swojej nieprzemijającej mądrości. Od 1943 roku jest wydawany w milionach egzemplarzy na całym świecie… a dlaczego? Oto cytat z książki: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”\nKsiążka o ludziach, którzy potrafili pięknie żyć i pięknie umierać. Po raz pierwszy pełny tekst książki, bez skreśleń cenzury PRL. Ponad osiemdziesiąt zdjęć, w tym nigdy nie publikowane fotografie głównych bohaterów. Wstęp pióra Barbary Wachowicz przedstawia nieznane fakty z życia autora.\n„Życie to jest teatr” Marka Zabiciela\nCzy jest to intrygujący tytuł, z którym się zgadzasz lub wręcz przeciwnie? A może to, że Twoje życie także czasem przypomina teatr, w którym odgrywasz różne role, niekoniecznie będące Twoimi wymarzonymi? A może jesteś gotowy być nie tylko aktorem, ale także i reżyserem swojego życia? Przekonaj się, jak to z Tobą jest naprawdę.\n„Magiczne drzewo. Czerwone krzesło” – Andrzeja Maleszki\nNa podstawie „Magicznego drzewa” Andrzej Maleszka wyreżyserował oglądany na całym świecie cykl filmowy, nagrodzony EMMY AWARD i dziesiątkami innych nagród.\nTe dobre i te złe…\n„Maleńkie królestwo królewny Aurelki” – Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel\nTo książka dla królewien. Małych, większych i tych całkiem dorosłych.\nSą w książce wszystkie atrybuty władzy królewskiej: złota korona (zbyt ciężka), najpiękniejsza suknia, świata (okropnie niewygodna), służba (traktująca zarządzenia zbyt dosłownie) i wreszcie przystojny (i wiecznie niezadowolony) królewicz. Okazuje się, że bycie królewną wcale nie jest pozbawione wad. Poczucie odpowiedzialności za wszystko, co dzieje się w Maleńkim Królestwie spoczywa na jednej Aurelce, zwykłej dziewczynce lubiącej zabawę, potrafiącej wyrażać własne zdanie, wesołej i pomysłowej. Zupełnie takiej jak tysiące kilkulatek marzących o zasiadaniu na tronie.\n„Czy to już miłość?” – Rushton Rosie\nWiele dziś można znaleźć książek dla młodzieży, w których opowiada się o problemach nastolatków, ich pierwszych poważnych miłościach, przyjaźniach, istotnych decyzjach i wyborach między prawdą a kłamstwem. Przedstawiani nam młodzi bohaterowie wielokrotnie popełniają błędy po to tylko, by w grupie rówieśników okazać się zupełnie kimś innym, niż są naprawdę. Cel jest jeden – być lepszym od kolegów, być lubianym i podziwianym. Nie zawsze jednak opłaci się skrywać swą prawdziwą tożsamość gdzieś głęboko w sobie, niejednokrotnie wyznanie prawdy może się okazać jedynym sposobem na zdobycie prawdziwej przyjaźni czy nawet miłości.\nW książce „Czy to już miłość” autorka opisuje problemy z pewnością podobne do tych, które sami przeżywacie. Pisarka pokazuje w niej, że to nie pieniądze są najważniejsze. Brak markowych ubrań czy niska pozycja społeczna rodziców nie decyduje o wartości człowieka. O niej świadczy osobowość obdarzona takimi cechami jak: życzliwość, dobroć i umiejętność poświęcenia się dla drugiego człowieka. Polecam też dostępną w bibliotece część II pt. „Czego nie robi się z miłości?”.\n„Przygody Sajo i małych bobrów” – Grey Owl\nCzy dwa małe bobry mogą zmienić życie dwójki małych Indian? Jak wielkie znaczenie ma przyjaźń , dobroć i szlachetność? Jeśli chcesz się tego dowiedzieć – wybierz się w głąb kanadyjskiej puszczy i przeżyj wspaniałą wyprawę wraz z Sajo i Shapianem, i dwoma bobrami, nazywanymi przez Indian Małymi Braćmi.\nBestsellerowe książki poznańskiego wydawnictwa Media Rodzina. Od wielu lat cieszą się niesłabnącym uznaniem polskich czytelników.\nKsiążki przeznaczone są nie tylko dla rodziców, ale dla każdego, kto chciałby lepiej rozumieć i mądrzej kochać dzieci i być przez nie kochanym i rozumianym.\nNauczenie dziecka wartości jest najważniejszym zadaniem wychowawczym rodziców\n„Z dzieckiem w świat wartości” – serdecznie polecam. W tej książce jest program Fundacji Cała Polska czyta dzieciom .\n„DEKALOG” – książka dla Rodziców i ich dzieci. Jest syntezą dwóch światów: „dorosłej” wiary i wiedzy oraz dziecięcej ufności i wrażliwości\n„Jak wychowywać szczęśliwe dziecko” Johna Mediny,\nto jest książka dla dosyć uważnych i refleksyjnych rodziców.\nJej główna wartość tkwi nie w gotowych wskazówkach co robić, a czego nie robić, ile w rozumnym wywodzie, pozwalającym uprzytomnić sobie, co tak naprawdę się dzieje, kiedy wychowujemy człowieka (…)\nJestem autorowi naprawdę wdzięczna za to, że rozbija w pył wiele absolutnie fałszywych, ale bardzo utrwalonych wśród ludzi przekonań. Na przykład przekonanie o tym, że w ciągu kilku pierwszych lat życia przesądza się to jaki będzie człowiek – nieprawda, także my dorośli możemy w sobie coś pozmieniać. To są bzdury, na które nie ma najmniejszego naukowego dowodu i Medina to potwierdza. Rozbija w pył także takie domniemane cudowne efekty, jak na przykład efekt Mozarta. Dodatkowo apeluje o empatię w stosunku do dziecka (…) To postawa pełna szacunku. Nie mylić z nadmierną pobłażliwością i rozpuszczaniem!\n(…) Ta książka jest rezultatem połączenia, z jednej strony dobrej współczesnej wiedzy dotyczącej biologii mózgu, z drugiej zaś dwukrotnego ojcostwa (…). Poza tym Medina ma cudowne poczucie humoru, powiedziałabym takie brytyjskie w swojej naturze, nie amerykański. To w moich ustach bardzo duży komplement.\nNasza Biblioteka oferuje swoim czytelnikom ciekawy wybór książek i zbiorów specjalnych.\nNasz księgozbiór liczy ponad 8 tysięcy woluminów. W miarę posiadanych środków, a także otrzymywanych darów, jest on stale aktualizowany pod kątem struktury szkoły, profilu teatralnego, jak i zainteresowań naszych czytelników. W czytelni wydzielony jest księgozbiór podręczny zawierający encyklopedie ogólne i przedmiotowe, różnorodne słowniki do języka polskiego i języków obcych, albumy malarstwa, architektury itp. W bibliotece dostępne są lektury szkolne, literatura dziecięca i młodzieżowa, powieści obyczajowe i przygodowe, pozycje popularnonaukowe, książki dydaktyczne dla nauczycieli, materiały o tematyce regionalnej, a także szeroki wybór baśni, bajek i wierszyków dla dzieci zwłaszcza Wandy Chotomskiej i Emilii Waśniowskiej – autorek piosenek śpiewanych przez zespoły dziecięce, nasze poznańskie Łejery. Mamy też bogaty wybór czasopism, a między innymi:\nBiblioteka w szkole, Chip – magazyn komputerowy, Przyroda Polska, Aura, Victor Junior, Victor Gimnazjalista, Focus, Charaktery, National Geographic.\nDzięki wolnemu dostępowi do półek uczniowie mogą samodzielnie dokonywać wyboru poszukiwanych pozycji. Oprócz książek i czasopism można znaleźć również\ndodatkowe pomoce techniczne w postaci programów multimedialnych, kaset VHS, DVD oraz zbiór płyt CD z utworami wykonywanymi przez nasz dziecięcy teatr.\nBw – bajeczki, wierszyki, opowiadania dla młodszych dzieci\nB – baśnie, legendy, podania\nH – powieści i opowiadania historyczne\nP– powieści i opowiadania przygodowe, podróżniczo – przyrodnicze\nFn – powieści i opowiadania fantastyczne\nPrz – powieści i opowiadania przyrodnicze\nE – ekologia\nL – lektury\nPd – poezje, dramaty\nKsięgozbiór podręczny zawiera:\nwydawnictwa o charakterze informacyjnym – encyklopedie, słowniki rzeczowe\ni językowe, podstawowe publikacje z różnych dziedzin wiedzy, albumy, atlasy, przewodniki.\nKsięgozbiór dla nauczycieli obejmuje:\nliteraturę ogólnopedagogiczną, psychologiczną oraz pozycje metodyczne do\nLiteratura popularnonaukowa to:\npozycje z zakresu: filozofii, religii, nauk społecznych, matematyki i nauk przyrodniczych, techniki, medycyny i rolnictwa, sztuki, teatru, malarstwa, architektury, rzeźby, sportu, językoznawstwa, archeologii, geografii i historii.\nKsięgozbiór popularnonaukowy ułożony jest wg klasyfikacji dziesiętnej (UKD).\nZbiory specjalne to: dokumenty elektroniczne: filmoteka, płyty CD, DVD z programami edukacyjnymi i adaptacjami lektur szkolnych itd. oraz płyty CD z dorobkiem artystycznym dziecięcego teatru „Łejery”.\nUczniowie chętnie odwiedzają bibliotekę, która jest dla nich dobrym miejscem, miejscem, gdzie mają możliwość w różnorodny sposób przyswoić przewidzianą programem nauczania wiedzę, rozwinąć i pogłębić zainteresowania i umiejętności, czy po prostu zaspokoić ciekawość i przyjemnie spędzić czas w szkole.\nNasza biblioteka stwarza czytelnikowi nowoczesne i atrakcyjne warunki zdobywania wiedzy.\nA. Bahdaj – „Pilot i ja”\nWł. Bełza – „Kto ty jesteś? Polak mały.”\nWł. Broniewski – „Wiersze dla dzieci”\nJ. Brzechwa – „Brzechwa dzieciom”\nM. Buczkówna – „Szaraczek”\nJ. Grabowski – „Czarna owieczka”\nR. Jędrzejewska-Wróbel – „Królewna”\nH. Januszewska – „Kopciuszek”\nCz. Janczarski – „Jak Wojtek został strażakiem”\nM. Jaworczakowa – „Jacek, Wacek i Pankracek”\nM. Konopnicka – „Co słonko widziało”\nM. Kownacka – „Plastusiowy pamiętnik”\nM. Kownacka – „Kukuryku na ręczniku”\nT. Kubiak – „Gdy miasto śpi”\nJ. Papuzińska – „ Nasza mama czarodziejka”\nJ. Porazińska – „ Psotki i śmieszki”\nJ. Tuwim – „Wiersze dla dzieci”\nM. Strękowska- Zaremba – „Leniwe literki”\nM. Strzałkowska – „Zielony, żółty, rudy, brązowy!”\nE. Szelburg-Zarembina – „Najmilsi”\nD. Wawiłow – „Wierszykarnia”\nE. Zubrzycka – „Powiedz komuś!”\nA. Milne – „Kubuś Puchatek”\nA. Milne – „Chatka Puchatka”\nGosta Knutsson – „Przygody Filonka Bezogonka”\nA. Lindgren – „Pippi Langstrump”\nA. Lindgren – „Pippi wchodzi na pokład”\nA. Lindgren – „ Pippi na Południowym Pacyfiku”\nS. Michałkow – „Nie płacz koziołku”\nJ. Porazińska – „Szewczyk Dratewka”\nM. Krüger – „Karolcia”\nA. i Cz. Centkiewiczowie – „Zaczarowana zagroda”\nH. Ch. Andersen – „Królowa śniegu”\nG. K. Makuszyński – „Przygody Koziołka Matołka”\nJ. Papuzińska – „Skrzydlatek”\nH. Ch. Andersen – „ Dziecię elfów”\nK. Kleniewska-Kowaliszyn – „Magda, Paweł i ty”\nWł. Broniewski – „Jesienny wiatr”\nJ. Brzechwa – „Michałek”\nW. Chotomska – „Pan Listopad”\nA. Czerwińska-Rydel – „W poszukiwaniu światła. Opowieść o Marii Skłodowskiej-Curie”\nR. Goscinny, J.J. Sempe – „Mikołajek”\nR. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek ma kłopoty”\nJ. Grabowski – „ Puc, Bursztyn i goście”\nG. Kasdepke – „Kacperiada”\nL. J. Kern – „Piotruś i powietrze”\nM. Konopnicka – „Jak to z lnem było?”\nA. Lindgren – „Dzieci z Bullerbyn”\nJ. Porazińska – „O dwunastu miesiącach”\nA. i Cz. Centkiewiczowie – „Anaruk, chłopiec z Grenlandii”\nJ. Brzechwa – „Żuraw i czapla”\nH. Ch. Andersen – „Brzydkie kaczątko”\nA. Fredro – „Paweł i Gaweł”\nB. Ostrowicka – „Jest taka historia. Opowieść o Januszu Korczaku”\nR. Pisarski – „O psie, który jeździł koleją”\nM. Wojtyszko – „Bromba i inni”\nC. Collodi – „Pinokio”\nC. S. Lewis – „Lew, Czarownica i stara szafa”\nA. Szklarski – „Tomek w krainie kangurów”\nR. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek”\nJ. Onichimowska – „ Duch starej kamienicy”, „Daleki rejs”\nK. Siesicka – „Przez dziurkę od klucza”\nU. Moore – „ Wrota czasu”\nE. Nesbit – „Pięcioro dzieci i ‚Coś’”\nO. Preussler – „Malutka Czarownica”\nE. E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”\nF. Molnár „Chłopcy z Placu Broni”\nA. Lindgren „Bracia Lwie Serce”\nF. H. Burnett „Tajemniczy ogród”\nR. Dahl „Charlie i fabryka czekolady”\nUzupełniająca – do wyboru (co najmniej 1 książka w roku szkolnym):\nA. Domańska „Historia żółtej ciżemki”\nD. Terakowska „Władca Lewawu”\nJ. Verne „W 80 dni dookoła świata”\nZ. Nienacki „Pan Samochodzik i …” (dowolny tom)\nM. Kruger „Godzina pasowej róży”\nM. Musierowicz „Język Trolli”\nA. Perepeczko „Dzika Mrówka i tajemnica U-2002”\nJ.I. Kraszewski „Stara baśń”\nM. Witcher „Dziewczynka z Szóstego Księżyca”\nA. Minkowski „Dolina Światła”\nE. Niziurski „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa”, „Sposób na Alcybiadesa”\nM. Musierowicz „Tygrys i Róża”\nJ. Gaarder „Dziewczyna z pomarańczami”\nJ. Twardowski „Zeszyt w kratkę”\nA. Mickiewicz – „Dziady” cz. II\nJ. Słowacki – „Balladyna”\nA. de Saint-Exupery – „Mały Książę”\nM. Musierowicz – „Opium w rosole”\nH. Kowalska-Pamięta – „Pamiętnik jedynaczki”\nB. Ciwoniuk – „Igor”\nA. Mickiewicz – „Pan Tadeusz”\nE. Przybylska – „Dzień kolibra\nT. Tryzna – „Panna Nikt”\nA. Dumas – „Trzej muszkieterowie”\nW. Gomulicki – „Wspomnienia niebieskiego mundurka”\nS. Żeromski – „Syzyfowe prace”\nA. Macfarlane, A. McPherson – „Dziennik nastolatka”\nA. Bahdaj – „Telemach w dżinsach”\nJ. Parandowski – „Mitologia”\nH. G. Wells – „Wehikuł czasu”\nJ. Gaarder – „Świat Zofii”\nM. Musierowicz – „Jeżycjada”\nS. Lem – „Dzienniki gwiazdowe”\n„Opowieści Okrągłego Stołu”\nC. Paolini – „Eragon”\nH. Sienkiewicz – „Ogniem i mieczem”\nH. Sienkiewicz – „Potop”\nH. Sienkiewicz – „Quo vadis”\nM. Shelley – „Frankenstein”\nJ. R. R. Tolkien – „Władca Pierścieni, Hobbit, czyli tam i z powrotem”\nD. Terakowska – „Tam gdzie spadają Anioły”\nB. Prus – „Antek”\nK. Dickens – „Opowieść wigilijna”\nH. Ożogowska – „Za minutę pierwsza miłość”\nH. Sienkiewicz – „Latarnik”\nW. Szekspir – „Romeo i Julia”\nA. Fredro – „Zemsta”\nA. Fiedler – „Dywizjon 303”\nU. K. Le Guin – „Czarnoksiężnik z archipelagu”\nN. H. Kleinbaum – „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”\nA. Onichimowska – „Lot Komety”\nK. Lanckorońska – „Wspomnienia wojenne”\nM. Białoszewski – „Pamiętnik z powstania warszawskiego”\nE-E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”\nU. K. Le Guin – „Ziemiomorze”\nJ. Domagalik – „Koniec wakacji”\nK. Siesicka – „Zapałka na zakręcie”\nJ. London – „Martin Eden”\nA. de Saint-Exupery – „Ziemia, planeta ludzi”\nA. de Saint-Exupery – „Nocny lot”\nW. Szekspir – „Hamlet”\nMolier – „Świętoszek”\nMolier – „Skąpiec”\nA. C. Doyle – „Przygody Sherlocka Holmesa”\nA. C. Doyle – „Pies Baskerville’ów”\nA. Christie – „Dwanaście prac Herkulesa”\nH. Sienkiewicz – „Krzyżacy”\nE. Hemingway – „Stary człowiek i morze”\nA. Kamiński – „Kamienie na szaniec”\nKONKURS ARTYSTYCZNY KOCHAM TEATR\nV KONKURS ARTYSTYCZNY „KOCHAM TEATR”\nREGULAMIN KONKURSU ARTYSTYCZNEGO „KOCHAM TEATR”\nstworzenie możliwości prezentacji utalentowanych teatralnie dzieci, wyróżnienia tych najbardziej wrażliwych, kreatywnych, muzykalnych obdarzonych bogatą wyobraźnią.\nCzas trwania konkursu od 4 do 27 marca 2019r.\nKonkurs jest organizowany dla dzieci przedszkolnych urodzonych w roku 2012 lub 2013.\nWarunkiem uczestnictwa w konkursie jest złożenie w sekretariacie Szkoły Podstawowej nr 83 „Łejery” im Emilii Waśniowskiej przy ul. R. Brandstaettera 1 w Poznaniu karty zgłoszenia (załącznik nr 1) w terminie od 4 do 20 marca 2019r.\nUczestnik konkursu otrzymuje potwierdzenie zgłoszenia zawierające termin spotkania konkursowego.\nTerminy spotkań konkursowych wyznacza Organizator. Odbywają się one w małych grupach (do 12 osób). Ilość grup a tym samym spotkań jest uzależniona od ilości zgłoszeń.\nSpotkania dla dzieci przedszkolnych mają formę wspólnej zabawy, podczas której dzieci spontanicznie wykonują zadania pozwalające obserwować ich fantazję, umiejętność twórczego myślenia, wrażliwość, poczucie rytmu i słuch muzyczny. Uczestnicy nie przygotowują wcześniej żadnych zadań.\nUdział w konkursie i podanie danych osobowych jest całkowicie dobrowolne.\nUczestnicy wyrażają zgodę na wykorzystanie przez Organizatora danych osobowych dla potrzeb przeprowadzenia konkursu, na warunkach określonych w ustawie z dn. 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926). Administratorem danych osobowych zebranych podczas niniejszego konkursu jest – w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926) – Organizator konkursu.\nZasady przyznawanianagród w konkursie:\nUczestników konkursu w poszczególnych kategoriach wiekowych oceniać będzie jury powołane przez Organizatora.\nJury przyznaje tytuły LAUREATA KONKURSU oraz WYRÓŻNIENIA w obu kategoriach wiekowych.\nO ilości przyznanych tytułów i wyróżnień decyduje Jury.\nOrganizator nie przewiduje nagród rzeczowych ani pieniężnych.\nLaureaci oraz osoby wyróżnione otrzymują dyplomy, które zostaną wręczone podczas Gali Konkursowej.\nLista laureatów i osób wyróżnionych oraz termin Gali zostaną opublikowane na stronie internetowej szkoły.\nWerdykt jury konkursu jest nieodwołalny.\nOrganizator nie odpowiada za skutki podania przez uczestnika konkursu nieprawidłowychdanych, a zwłaszcza za wynikającą z tego niemożność skontaktowania się z uczestnikiem.\nUczestnik konkursu przyjeżdża na konkurs na własny koszt.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do zmiany regulaminu konkursu, w tym przedłużenia terminu przyjmowania zgłoszeń i prowadzenia spotkań konkursowych w zależności od ilości uczestników.\nZmiany będą publikowane na stronie internetowej szkoły.\nW sytuacjach nie objętych regulaminem decyzje podejmuje Organizator.\nWszelkie informacje na temat konkursu można uzyskać, wysyłając zapytanie na adres: szkola@lejery.pl lub telefonicznie 61 8204712\nV KONKURS ARTYSTYCZNY – karta zgłoszenia\nInformacje przydatne w planowaniu dalszego kształcenia i kariery zawodowej:\nInformacja o drzwiach otwartych w poznańskich szkołach średnich:\nTerminy rekrutacji – rok szkolny 2017/18\nKampania „Szacun dla zawodowców” szczegóły na stronie\nGrzegorz Babicz / zajęcia teatralne\nKatarzyna Bruzzanese / zajęcia teatralne\nMagdalena Czekała / zajęcia zintegrowane\nGrażyna Daniel / plastyka\nKarolina Dopierała / wychowanie fizyczne\nMałgorzata Dorna / świetlica\nElżbieta Drygas / współtwórca szkoły / autor programu zajęć teatralnych / zajęcia teatralne / Teatrzyk Piosenny Łejery\nMonika Figiela / chemia\nSylwiana Firin – Gramowska / muzyka\nDanuta Gutkowska / portiernia\nIda Florek / matematyka\nAnna Florkowska / język polski\nMagdalena Grzesiak / język polski\nJerzy Hamerski / założyciel Łejerów / współtwórca szkoły / autor programu zajęć teatralnych / zajęcia teatralne / Teatrzyk Piosenny Łejery\nDamian Kacner / Teatrzyk Piosenny Łejery\nMonika Kaczor / księgowość\nKatarzyna K. Szwarc / Scena Wspólna / Teatr Łejery\nAnna Osiecka – Konieczna / świetlica\nJoanna Konieczna / zajęcia teatralne\nRobert Kubacki / wychowanie fizyczne\nSylwia Maik / technika\nAgata Rozmus / matematyka / informatyka\nKatarzyna Mańczak / język angielski\nKarolina Gruchalska-Matuszak / etyka /doradca metodyczny nauczycieli etyki / mail / dyżury: wtorki g. 13:45 – 14:30, czwartki, g. 12:00 -12:45\nJoanna Misiaczyk / język angielski / język niemecki\nMonika Morkowska / sekretariat\nKatarzyna Moskiewicz / historia / WOS\nMariusz Nowicki / psycholog\nDominika Olejniczak / nauczanie zintegrowane\nMateusz Osiewalski / religia\nHalina Ratajczak / fizyka\nKarol Sarna / dyrektor / religia\nDorota Sroka-Jarmulska / świetlica\nBłażej Stankiewicz / informatyka\nJakub Sypniewski / geografia / przyroda\nLucyna Szadkowska / biblioteka\nBarbara Szaniecka / świetlica\nAneta Szczepaniak / pedagog\nMagdalena Trzeciak / zajęcia teatralne / muzyka / Teatrzyk Piosenny Łejery\nJoanna Wojtkowska / asystent nauczyciela\nBeata Wróblewska / biologia\nAnna Zawadzka / wicedyrektor / zajęcia teatralne\nTERMINY PRZEPROWADZANIA POSTĘPOWANIA REKRUTACYJNEGO ORAZ POSTĘPOWANIA UZUPEŁNIAJĄCEGO DO KLAS PIERWSZYCH PUBLICZNYCH SZKÓŁ PODSTAWOWYCH NA ROK SZKOLNY 2019/2020\nod 4 marca do 20 marca\nZłożenie wniosku o przyjęcie do szkoły podstawowej wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnianie przez kandydata warunków lub kryteriów branych pod uwagę w postępowaniu rekrutacyjnym (w postępowaniu uzupełniającym od 6 maja do 10 maja)\n27 marca godzina 12.00\ni kandydatów niezakwalifikowanych (w postępowaniu uzupełniającym 13 maja godzina 12.00)\nPotwierdzenie przez rodzica kandydata woli przyjęcia w postaci pisemnego oświadczenia (w postępowaniu uzupełniającym od 13 maja od godziny 12.00 do 16 maja)\n5 kwietnia godzina 12.00\nPodanie do publicznej wiadomości przez komisję rekrutacyjną listy kandydatów przyjętych i kandydatów nieprzyjętych (w postępowaniu uzupełniającym 17 maja godzina 12.00)\nzamieszkanie kandydata na terenie gminy Poznań – 65 pkt;\nrodzeństwo kandydata w roku szkolnym, na który prowadzona jest rekrutacja, będzie uczęszczało do danej szkoły lub zespołu szkół, w którego skład wchodzi dana szkoła podstawowa – 30 pkt;\noboje rodziców/opiekunów prawnych rozliczyło podatek dochodowy od osób fizycznych za miniony rok w gminie Poznań – kryterium stosuje się również do rodzica/opiekuna prawnego samotnie wychowującego dziecko – 80 pkt;


Centrum Dobrej Terapii » Materiały » Psychoterapia online\nCentrum Dobrej Terapii jest pierwszym w Polsce ośrodkiem leczenia z własnymi, profesjonalnymi standardami psychoterapii online. Metodę tę stosujemy z powodzeniem od wielu lat, a w naszej pracy opieramy się na najlepszych światowych praktykach (m.in. American Psychiatric Associacion oraz Canadian Psychological Associacion) i z uwzlędnieniem Polskiej specyfiki.\nPrzebieg terapii online (podobnie jak w przypadku klasycznej formy spotkań z psychoterapeutą) jest indywidualnie dostosowany do potrzeb pacjenta po uprzednim diagnozowaniu (wizyty diagnostyczno-kontraktowe) przez specjalistę. Sesje trwają około 50 minut i odbywają się 1-2 razy w tygodniu. Jedyna różnica polega na tym, że sesje terapeutyczne odbywają się za pośrednictwem Internetu.\nCzy w terapii online istnieje konieczność spotkania się z terapeutą w gabinecie?\nW terapii online wszystkie lub większość spotkań przebiega za pośrednictwem Internetu. Część naszych specjalistów prowadzi psychoterapię online bez konieczności okresowych spotkań „na żywo”. Niektórzy specjaliści oczekują bezpośrednich spotkań w gabinecie (np. 1 raz do roku).\nLista specjalistów konsultujących online\nIstotna jest sesja kontraktowa, która odbywa się zwykle po kilku sesjach diagnostycznych. Sesje diagnostyczne mogą odbyć przez Internet. Kontrakt to umowa między pacjentem a psychoterapeutą, która określa warunki współpracy i sposób leczenia, jaki został ustalony przez obie strony (więcej na temat kontraktu).\nCzy istnieją przeciwwskazania do terapii online?\nPrzed rozpoczęciem tego typu terapii psychoterapeuta (czasami wraz z lekarzem prowadzącym) upewnia się, czy nie ma innych przeciwwskazań do tego typu pomocy. Mogą do nich należeć:\nCelem umówienia się na wizytę, zachęcamy do kontaktu z Rejestracją. Koszt sesji zależy od cennika danego specjalisty i tym samym waha się od 110 do 180 zł.\nFobia społeczna Zespół nadpobudliwości ruchowej Leczenie depresji zaburzenia osobowości Fibromialgia depresja psychoterapeuta ADHD psychoterapia narkomania psycholog leczenie migreny Migrena psychiatria Bóle głowy terapia uzależnień


Jak zarabiać w internecie teraz − najnowsze-info-bydgoszcz.pl\nJeśli brakuje Ci gotówki\_cierpisz na brak gotówki, zapoznaj się z różnorodnymi sposobami zarobku w sieci. Na forum make-cash.pl znajdziesz coś co Cię zainteresuje. Skorzystaj z wiedzy, którą posiadają osoby doświadczone i opracuj swój własny sposób na sukces .\nNa stronie zdobędziesz informacje na temat tego jak zarobić, jakie są sposoby na legalny zarobek prawdziwych pieniędzy. Nie jest to zagmatwane i nieprawdopodobne jak jak może Ci się wydawać. Strategii na to, jak sprawić, że na Twoje konto zacznie wpływać dodatkowa gotówka, jest całe mnóstwo. W związku z tym, osoby, które mają szerokie doświadczenie w marketingu w sieci, podjęły decyzję, żeby założyć forum, które będzie mogło pomóc innym osobom angażującym się w zarabianie przez Internet.\nŻeby zarobić w sieci wystarczy jedynie dostęp do internetu, laptop lub urządzenie mobilne. Zdobądź dodatkową gotówkę na social media, kryptowalutach. Zacznij od dzisiaj i zarejestruj się na forum, które od 5 lat utrzymuje się w ścisłej czołówce witryn o takiej samej tematyce oraz promuje każdego rodzaju sposoby zarobku w sieci internetowej. Poznawaj tajemnice zarabiania nowymi metodami i sprawdź jakie jeszcze korzyści możesz zyskać dzięki stronie make-cash.pl i zarabiaj przez Internet!


Czyli nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre. - blog skamander\n05.03.2021 1462 1\nRządzący rozpoczęli walkę z pandemią od słów pana min. Szumowskiego, że maseczki są do niczego i przed niczym nie bronią. Wcześniej Agencja Zasobów Materiałowych sprzedała maseczki, których kończył się okres ważności i te same maseczki pojawiły się szybko w Internecie po kilkakrotnie zawyżonej cenie. Ktoś na tym zarobił, ale kto? Raptem maseczki stały się BSARDZO POTRZEBNE i wówczas nastąpił ten słynny ich zakup od instruktora narciarskiego. Ale kilka dni wcześniej słyszeliśmy, że mamy wystarczającą ilość respiratorów, by nagle dowiedzieli się Polacy, że rząd zamówił ponad tysiąc respiratorów od… handlarza bronią, który był na czarnej liście ONZ i na dodatek już był ścigany za przekręt w odniesieniu do innej firmy, bo wziął pieniądze, a nie wywiązał się z zawartej umowy. Gdzie w takim razie były polskie służby? Planowane przez pana Kaczyńskiego wybory 10. maja nie wyszły z powodu rozsądnego działania pana Gowina i wówczas wybory przełożono na czerwiec. I w tym przypadku mieliśmy akcję wyborczą wszystkich sił w Państwie. Ministrowie zamiast pracować i walczyć z pandemią, to jeździli od miasta do miasta, by agitować na rzecz pana Dudy. I ta ciągle rozdawana z naszych pieniędzy kiełbasa wyborcza. W czasie wyborów to już nie indywidualny Kowalski był mamiony mamoną – teraz zostali mamieni samorządowcy i ciągle widzieliśmy ogromne czeki, które rządzący wręczali wójtom bądź burmistrzom. Ale tylko swoim! Pieniądze rozdawane były zaś z pracy wszystkich podatników, a beneficjentami były samorządy związane z PiS-em.\nMinęła kampania wyborcza i rząd zamiast zajmować się pandemią, to zaczął zajmować się kim? Oczywista oczywistość – samym sobą! Nastąpiła niby rekonstrukcja rządu, parę ministrów straciło w rządzie pracę, ale powstało więcej innych stanowisk, dobrze płatnych, które zasiedlili również ci biedni ministrowie. A pandemia trwała nadal i… ludzie umierali. Zaczął się więc chocholi taniec z zamykaniem i otwieraniem poszczególnych działów gospodarki. Nawet pan Prezydent wtrącił się do tego wyścigu szczurów i skłonił pana wicepremiera Gowina, by ten lobbował za otwarciem stoków narciarskich. I pan Prezydent mógł swobodnie jeździć na stokach. Co kto zrobi bogatemu. Później oczywiście stoki zamknięto, ale pan Duda już swoje wyjeździł. Musiał przecież odreagować na kampanię wyborczą, która gdyby nie pomoc całego rządu mogła się skończyć katastrofą wyborczą, bo pan Trzaskowski ciągle był za jego plecami. I nie miał możliwości przedstawienia swojej wizji prezydentury w mediach zwanych publicznymi, i nie miał też poparcia hierarchów i proboszczów, a szczególnie nie miał poparcia u o. Rydzyka, który dzisiaj w ramach wdzięczności ma dużo kasy od rządzących. Oczywiście daleko mu do dofinansowania medium pana Kurskiego, które dostało na otarcie łez tylko 2 MILIARDY złotych. A w tym samym czasie polski uczony wraz z grupą naukowców od lat pracuje nad szczepionkami na raka i w związku z covid19 zaczął bardzo obiecujące prace nad szczepionką przeciwko temu wirusowi i… nie dostał na ten cel ani grosza. A zapewnia ten uczony, że już ma szczepionkę przeciwko temu wirusowi i również ta szczepionka jest lekiem na tego wirusa. Ale rządzący woleli dać 40 mln na produkcję amerykańskiej szczepionki w Polsce, chociaż ten naukowiec chce tylko 15 mln złotych, by dokonać potrzebnych kroków do zarejestrowanie tej szczepionki w urzędzie patentowym i przeprowadzić serię badań na ludziach. Dla polskiego wynalazcy tych pieniędzy zabrakło, chociaż dla o. Dyrektora na muzeum rząd znalazł po cichu dodatkowe 60 mln i zapewne jeszcze dołoży.\nRok 2021 nasz ukochany rząd rozpoczął kłótnią między panem premierem Morawieckim a min. Ziobro. W żadnym wolnym kraju czegoś takiego nigdy nie było, by minister publicznie kontestował poczynania szefa własnego rządu. Ale obecna władza jest zupełnie inna i jest w tym rządzie walka o unijne pieniądze i… praworządność. Pan Ziobro, Min. Sprawiedliwości, boi się jak ognia praworządności, która miałaby być powiązana z unijnymi pieniędzmi. Sama nazwa partii największego koalicjanta to "Prawo i Sprawiedliwość" i dlatego wydawałoby się, że żadnej praworządności w tym rządzie nikt bać się nie musi. A jednak ten minister boi się tego jak diabeł święconej wody, dlaczego? Ano dlatego, że wiele razy za tej władzy w Polsce było łamane prawo i faktycznie to może być przyczyną unijnych sankcji. Ale przecież na to zgodził się szef polskiego rządu i raczej ministrowi nie wypada kontestować decyzji własnego szefa, chociaż ta władza jest trochę inna niż władza w normalnych krajach. Dlatego minister krytykuje Premiera i na dodatek rządzący nie mają w tym przypadku większości i daje to również broń opozycji, od której obecnie będzie zależało czy Polska dostanie należne jej pieniądze, czy ich nie dostanie. Po tej decyzji o głosowaniu przeciw ratyfikacji uzgodnień ze strony pana premiera Morawieckiego przez Solidarną Polskę, opozycja ma teraz asa w rękawie i może negocjować z rządem odnośnie warunków poparcia przez opozycję ratyfikacji umowy. Dzięki temu opozycja może uzyskać to, że wszystkie samorządy będą mogły korzystać z unijnych pieniędzy, a nie tylko te zależne od Zjednoczonej Prawicy. Czyli nie ma tego złego, co by nie wyszło na dobre.\nOpublikowano: 5 marca 2021, 19:27\nskamander 16 kwietnia 2021, 15:57\nw W tym roku w Krakowie może nie być rekrutacji na wyższe uczelnie!\nPanie Krzysztofie, nigdzie nie wyczytałem, że mandatami ukarano pisowskich notabli za łamanie covidowych obostrzeń. U o. Rydzyka nie przestrzegali należytej odległości, występowali w czasie...\nskamander 16 kwietnia 2021, 12:27\n@Antoni Małopolski Najwięcej Polek i Polaków wyjechało z Polski za rządów PiS i Przystawek w latach 2005-2007. A wówczas PiS ogłaszał, że zmniejszyło się bezrobocie. A jeśli już...\nskamander 16 kwietnia 2021, 12:22\n@Panna w Napisała Pani: "@skamander " aż mi trochę żal tej Pani, że właśnie taką osobę PiS wysłał do walki z intelektualistą..." Każdy sądzi według siebie. Być może to pan...


Martti Mäkkelä w Szajbie. | drzoanna\nMartti Mäkkelä w Szajbie.\n14 Poniedziałek Maj 2018\nMartti Mäkkelä w Szajbie\nMoja obecność na tym koncercie świadczy dobitnie o tym, że nie tylko Lacrimosa, nie tylko gotyckie smęty czy metalowy napierdol, że „bierze” mnie czy „rusza” muzyka z zupełnie „innej beczki” – o zupełnie innych źródłach, innym brzmieniu.\nGdybym miała sprecyzować – co dokładnie „poruszyło” mnie w opisywanym występie, gdybym miała wyrazić to jednym słowem – to byłoby to słowo „ekspresja”.\nEkspresja, sugestywność, siła przekazu – i hipnotyczny rytm.\nW opisie wydarzenia na fb użyto określenia „folkowe hymny” – i faktycznie, ta definicja idealnie pasuje do utworów, wykonywanych przez Marttiego.\nKiedy usiłuję sobie przypomnieć, kiedy ostatnio i kiedy w ogóle, facet z gitarą, jego śpiew i jego muzyka, przemawiały do mnie tak mocno, tak dobitnie, tak hipnotycznie, to przychodzi mi na myśl występy Petera Hammilla – i może Jacka Kaczmarskiego. To oczywiście zupełnie inne gatunki, ale mówię tu o magnetycznej sile, o mocy, o intensywności wykonania, która w każdym z tych przypadków wali w słuchacza jak stu-kilowy młot. Ta intensywność wykonania porywa Cię i wciąga jak wir, wsysa jak czarna dziura, a Ty nie możesz i nie chcesz się bronić.\nKoncert Marttiego Mäkkeli to przeżycie niezwykłe, potężne i dogłębne.\nKogo nie było – niech żałuje.\nZostałam omyłkowo przedstawiona przez Michała (to ten przystojniak z prawej) jako nauczycielka angielskiego, ja i ANGIELSKI, ha ha!!!!! 😛\nWypowiedziałam więc w tym języku ze dwa mocno koślawe zdania, pokazując dobitnie, jak bardzo Michał się pomylił :PPPPP.\nPotem temat rozmowy oscylował wokół naszych mocnych i słabych stron, talentów, nauczycieli, matematyki, naszych pasji i sposobów na życie.\nMichał, dzięki za usługi translatorskie :*\nTen tajemniczy instrument to omnichord, szukając w necie informacji na jego temat znalazłam opis tak zabawny, że pozwolę sobie go tu przytoczyć: „Elektroniczny instrument firmy Suzuki został wymyślony w 1981 r. jako alternatywa dla automatycznej cytry akordowej (autoharp). Gramy akordami znajdującymi się pod przyciskami i które modyfikujemy przy użyciu dotykowego pada imitującego działanie układu strunowego. Omnichord, przypominający kształtem etui na rakietę do squasha, doczekał się wielu wariantów, ma wbudowany głośnik i najczęściej obsługuje MIDI. Choć w ostatnich latach mocno zdominowany przez hipsterów coverujących Beirut, z powodzeniem sprawdzi się także w poważniejszych kompozycjach” 😉\nDzięki, Martti Mäkkelä za występ, za niezwykły klimat, jaki udało Ci się stworzyć w gościnnych murach Szajby i za spontaniczny kontakt z publicznością!\n(I za cierpliwość dla mojego językowego kalectwa)