Poradnik jak założyć i prowadzić bloga w sieci!\nJak zainstalować Wordpresssa\nZawiadomienie o nowym blogu\nZapraszam wszystkich dotychczasowych cztelników do mojego bloga poświęconemu blogowaniu na nowej stronie. Blog nazywa się EduOffice - edukacja dla biznesu. Najlepiej od razu polubić fanpage dostępny tutaj i być na bieżąco tutaj sprawdzisz fanpage\nIdealne darmowe szablony wordpress\nKażdy blog oprócz dobrej treści musi mieć odpowiedni szablon. Każdy w tym względzie ma swój gust, jednak moja obserwacja pozwoliła mi na zdefiniowanie idealnego szablonu. Według mnie tym szablonem jest czysty, prosty, schludny, i przede wszystkim czytelny szablon!\nZastanawiam się teraz nad twoją reakcją :) zazwyczaj się uważa, by szablon był "wypasiony" z takimi graficznymi bajerami, a ja ci mówię, że najważniejsza jest czytelność :) (być może to jest moje zboczenie z racji zainteresowań typograficznych) jednak sądzę, że w istocie tak właśnie jest.\nGdy przeglądam szablony w necie, to często napotykam interesujące miniaturki - to znak, że graficznie było coś ciekawego - ale gdy robię podgląd templatki okazuje się, że jest do niczego, bo tekst wypada kiepsko. Oczywiście, można zmienić krój, można z tym się pobawić jednak całość ogólnie wtedy wypada blado.\nCo ja rozumiem przez czytelność?\nPrzez czytelność rozumiem takie czytanie, które jest płynne, nie męczy wzroku czytelnika a "czcionka" harmonizuje się z grafiką. Tutaj to grafika jest podrzędna wobec tekstu. Grafika jest o tyle ważna, że ma podkreślać, uwypuklać tekst a nie go przytłaczać. Spójrz na mój szablon bloga. Nie chce się chwalić, ale otrzymałem opinie od internautów, że jest bardzo ładny, więc nie jest to moje widzimisie, tylko potwierdzone w praktyce zdanie.\njak myślisz w czym tkwi sekret tego szablonu? Czyżby w bajeranckiej grafice? Po za zwykłą grą kolorów nie ma tam nic szczególnego. Jasne, że kolory się harmonizują, że mają wpływ na siebie, ale nie ma tu żadnej zbędnej grafiki. Nic, po prostu ładna "czcionka", która dobrze wkomponowuje się w całość a całość ładnie uwypukla tekst. Tyle. Więcej nie potrzeba :)\nNo dobrze, przejdźmy do konkretów. Oto kilka moich ulubionych szablonów, które całkiem nieźle wyglądają. Daję ci tę listę, bo wiem, że znaleźć coś naprawdę dobrego za darmo w tej dziedzinie nie jest łatwo.\nTwenty Ten 1.2 - To bardzo prosty a zarazem elegancki i uniwersalny szablon. Można zmienić obrazek nagłówka. Jest aż 8 obrazków do wyboru, co już daje spore możliwości wizualnego wyglądu bloga. Po za tym, można zrobić własny obrazek i w łatwy sposób umieścić go w nagłówku, co pozwala całkowicie zachować indywidualność. Spotkałem kilka blogów opartych na tym szablonie i nigdy nie miałem wrażenia, że są duplikatami - wręcz przeciwnie dostrzegałem ich indywidualność, co jest ważne i co trudno zachować w przypadku darmowych szablonów, które przecież są często wykorzystywane. Spotkanie tego samego szablonu na dwóch różnych blogach nie stwarza dobrego wizerunku blogerowi w przeciwieństwie właśnie do tego szablonu. A w czym tkwi piękno tego szablonu? nie w grafice, ale w ładnym foncie, szkoda tylko, że autor nie zadbał o podobne widgety.\nBible Scholar 2.1 - Kolejny bardzo ładny, gustowny, prosty choć przyzwoity szablon. Zielony kolor dodaje świeżości i aktualności zamieszczanym informacjom\nGlossyBlue 1.4 - to kolejny godny uwagi szablon do bloga. Sam go używam po niewielkich modyfikacjach z wyświetlaniem tekstu. Tak, czy inaczej nadaje się znakomicie do blogów osobistych, gdzie zamieszczamy jakieś własne przemyślenia, opinie.\nZanim zdecydujesz się na któryś z powyższych szablonów zastanów się, czy nie używają go blogi tematyczne związane z twoim, inaczej niepotrzebnie narażasz się na porównania.\nEtykiety: Dodatki do bloga, Prowadzenie bloga, Wordpress\nJeżeli jesteś już szczęśliwym posiadaczem bloga opartego na skrypcie wordpress, to zapoznaj się z jego panelem. Jeśli jeszcze nie masz bloga to zajrzyj na ostatni mój wpis Jak zainstalować Wordpressa. Sądzę, że te wskazówki będą dla Ciebie bardzo pomocne :)\nNo dobrze, przyjrzyjmy się panelowi wordpressa dzięki, któremu dokonasz swojego pierwszego wpisu, utworzysz stronę, czy dodasz ciekawy motyw (szablon)\nKokpit jest miejscem w którym uzyskujesz szybki dostęp do bieżących informacji swojego bloga, stąd masz dostęp np. do zatwierdzania komentarzy\nKolejna ważna funkcja w wordpressie, to wpisy. Tutaj dokonasz swojego wpisu, który następnie opublikujesz na blogu. Dzięki specjalnemu edytorowi nie musisz znać się na kodzie htm, masz możliwość wstawienia linku, obrazu, zdjęcia, nagrania za pośrednictwem przycisku z panelu.\nNa prawo od edytora znajdziesz opcje publikowania wpisu. Jak widzisz, możesz zapisać szkic dzięki czemu nad wpisem nie musisz pracować jednorazowo. Możesz do niego wracać przez kilka dni tak by dopracować go do perfekcji. Pod tą opcją masz jeszcze opcje związane z tagami i kategoriami. Zadbaj o dobranie odpowiednich nazw :)\nW zakładce media znajdziesz wszystkie pliki jakie znajdują się na serwerze. Możesz łatwo dodać nowy plik a następnie skopiować link tego pliku i wkleić w odpowiednie miejsce tak, by na przykład umieścić baner graficzny.\nTzw, blogroll, to lista stron, linków lub jeszcze innych rzeczy jakie wymyślisz, które możesz zamieścić na blogu w postaci linków.\nTutaj dodasz strony statyczne takie jak: o mnie, o blogu, kontakt, oferta. Standardowo widoczne są na górze pod nagłówkiem, tak by dostęp do nich był pierwszorzędny dlatego zamieszcza się tak informacje kluczowe dla identyfikacji bloga stąd strony kontaktowe i z ofertą.\nWygląd i wtyczki\nTo co decyduje o potędze wordpressa, to właśnie te dwa punkty. Wygląd określa po prostu design - wygląd graficzny naszego bloga. Mamy dużo darmowych szablonów, jednak mało, który z nich jest satysfakcjonujący. Jeśli nie masz pomysłu na wygląd bloga to zastosuj standardowy szablon Twenty Ten. Jest prosty, ale elegancki. łatwo można zmienić nagłówek własnym obrazkiem a wtedy naprawdę uzyskujemy blog, który staje się indywidualny. Ten szablon spotykam na różnych blogach i powiem szczerze, że zawsze wygląda dobrze, nie masz poczucia, że to jest duplikat innego jak to może być w przypadku innych szablonów. Korzystając z darmowych narażamy się na to, że nie będzie powtarzalny, że będzie można spotkać go na innych blogach.\nEtykiety: Prowadzenie bloga, Wordpress\nDobre ustawienia to podstawa funkcjonowania bloga! Zainstalowanie samego Wordpressa to dopiero początek, mogłeś(aś) się o tym przekonać we wpisie: jak zainstalować wordpressa w którym pokazałem ci fajną metodę. Dziś zróbmy pierwsze niezbędne kroki, które umożliwią nam sprawne działanie naszego systemu.\nRysunek obok, to menu panelu administracyjnego skryptu wordpress. Zaraz po instalacji i po zalogowaniu się do niego znajdziesz go po lewej stronie. Zanim dodamy pierwszy wpis, skonfigurujemy nasz wordpress pod względem SEO (by był przyjazny wyszukiwarkom) oraz by był wygodny także dla użytkownika.\nTo co tutaj nas zainteresuje, to ostatnia opcja - ustawienia.\nRozwiń teraz opcje ustawienia i wybierz z niego zakładkę ogólne Tutaj można ustalić m.in tytuł bloga i jego opis. Ta część znajdzie się na samej górze twojej strony i będzie widoczna dla każdego, dlatego zadbaj o ciekawy i rzeczowy opis tak, by charakteryzował, to czym się zajmujesz na blogu. Warto tutaj zamieścić słowa kluczowe :)\nTutaj możesz zmienić swoje hasło, dlatego zrób to jako pierwszą swoją czynność na blogu. Po za tym ustalisz gdzie mają pojawić się wpisy, gdy na przykład zapomnisz nadać in kategorii wpisu. W tym celu ustaw domyślną kategorię wpisów\nTutaj ustalisz, co ma być stroną główną twojego bloga. Czy mają być to wpisy a może jakaś strona statyczna. Jeśli prowadzisz bloga, to ustaw stronę główną jako twoje ostatnie wpisy (czyli nic nie zmieniaj, bo to jest ustawione domyślnie :)) Jeśli zaś prowadzisz stronę ofertową, gdzie przede wszystkim na pierwszym miejscu chcesz przedstawić swoją ofertę wtedy ustaw stronę statyczną, ale wpierw musisz zbudować stronę statyczną a zrobisz to w zakładce strony.\nTutaj też ustalisz ile wpisów ma znaleźć się na stronie głównej. Nie powinno być ich dużo, tak by nie przytłoczyć czytelnika. Myślę, że optymalnie to 5-10 wpisów.\nTo jest bardzo ważna i zarazem ciekawa opcja. Minęło sporo czasu zanim do tego doszedłem :) Musiałem potem sporo rzeczy zmieniać, żeby naprawić ten błąd wtedy kiedy blog już istniał i miał sporo wpisów. Ech trochę zachodu było z tym, więc lepiej to ustawić na samym początku. Jest wtedy łatwiej :)\nNo dobrze, ale o co chodzi z tym ustawieniem?\nChodzi oczywiście o zmianę adresów URL twoich wpisów. Domyślnie, kiedy napiszesz wpis wordpress zrobi do niego link w postaci dziwnych znaczków. W momencie gdy odpowiednio skonfigurujesz te ustawienia, wordpress wygeneruje np. link z nazwą twojego wpisu.\nZ dwóch powodów. Taki link lepiej wygląda dla użytkownika a po drugie wyszukiwarki takie jak google indeksują wyżej twój wpis. Po prostu, wpis zawiera dodatkowe słowa kluczowe właśnie w tym odnośniku, dzięki czemu zyskujesz kolejny punkt od wyszukiwarki i indeksuje ciebie na wyższej pozycji.\nNo dobrze, jak odpowiednio ustawić parametry?\nDo wyboru masz kilka opcji, ale wybieramy własny format i w pustym polu wpisujemy:\nTo powinno wystarczyć, choć przyznam się, że moje blogi miały z tym problem i musiałem poszukać innego sposobu na zadziałanie tej metody. Dlatego jeśli również staniesz przed tym problemem, to napisz do mnie a tobie pomogę :)\nW zasadzie to wszystkie ustawienia jakie koniecznie trzeba dokonać zaraz po instalacji wordpressa a przed opublikowaniem pierwszego wpisu. Potem przystąpimy do blogowania ... :)\nSłowa kluczowe - tematyka bloga\nZanim przystąpimy do tworzenia bloga powinniśmy przeprowadzić małe badania rynkowe. Hehe poważnie brzmi prawda? :)\nAle na serio, powinniśmy zastanowić się nad kilkoma rzeczami, stworzyć taki mini biznesplan, tzn. zastanowić się, czy nasza tematyka zainteresuje kogoś, ile potencjalnych zainteresowanych będzie naszym blogiem (nawet jeśli robimy blog hobbistycznie) i jak ściągnąć ruch na naszą stronę.\nTakie postawienie sprawy od razu stawia nas w pozycji osoby, która jest profesjonalna. Nawet jeśli naprawdę chcesz podzielić się swoją wiedzą i stworzyć bloga nie dbając o to, czy będziesz mieć dużo czytelników, czy mało, takie rozeznanie rynku jest bardzo dobre, bo dzięki temu możesz więcej osób ściągnąć na swoją stronę. Jak? Zaraz ci to zdradzę.\nAle wszystko po kolei. Dotykamy tutaj zagadnienia niszy. Co to tak naprawdę znaczy, by dużo osób ściągnąć na bloga? tak naprawdę nie należy nastawiać się na to, by mieć jak najwięcej odwiedzin. Czasem mniej znaczy więcej i w blogowaniu ta zasada się sprawdza.\nLepiej ściągnąć mniej osób na stronę, ale niech to będą osoby naprawdę zainteresowane tematyką niż więcej osób, które tylko wejdą i wyjdą nie pozostawiając po sobie śladu.\nZ tego powodu nie wybieraj tematyki popularnej i ogólnej. Dlaczego? Tą tematyką zajmują się największe serwisy internetowe a Ty jeśli nie masz odpowiedniego zaplecza finansowego, to nie osiągniesz sukcesu w tej dziedzinie.\nPomyśl, czym się interesujesz? Co ci zajmuje najwięcej satysfakcji? Skonkretyzuj swoje zainteresowania i w ten sposób otrzymasz tematykę swojego bloga. Wiem, że to może być dla niektórych osób trudne, dlatego zobacz na jakie strony wchodzisz. Te strony ujawniają twoje pasje, to kim jesteś!\nWidzisz. Ja od dawna zgłębiam wiedzę o wordpressie, ale dopiero teraz zdecydowałem się na tworzenie strony właśnie o tym skrypcie. Dlaczego? Bo to mnie zainteresowało i robię to właściwie bezinteresownie. Fajnie jeśli pojawią się za jakiś czas pieniądze, ale nie liczę za bardzo na nie, bo inaczej szybko bym się zniechęcił i porzucił pisanie bloga, jak to było w przypadku wielu osób. Dlatego ważne jest to byś znalazł tematykę, która zaangażuje ciebie w pisanie. Inaczej na 100 procent gwarantuje, że porzucisz pisanie bloga w krótkim czasie.\nNo dobrze, mamy tematykę, to teraz zweryfikujemy ją :) Jak to zrobić? Heh, to moja jedna z ulubionych czynności; wchodzimy na narzędzia propozycji słów kluczowych. Wystarczy tak wpisać do google i wpisujemy słowo kluczowe, które nas interesuje. Wpiszmy w naszym przypadku Wordpress.\nWyświetliły się nam jakieś liczby. Nie będę po kolei wyjaśniał, co oznaczają - możesz je sprawdzić najeżdżając na zakładki, jednak już teraz powiem, że wskazują na ilość odwiedzających na dane hasło.\nWidzimy też rubrykę konkurencja na której jest wizualny wskaźnik. W przypadku naszego zapytania widzimy też, że konkurencja jest mała. Ale nie łudźmy się i nie cieszmy się tak szybko, kliknijmy w hasło, by przekonać się, że zaindeksowanych jest 1340000000 stron.\nTo bardzo dużo. Na tę frazę przebić się jest niezwykle trudno. Stosunkowo najłatwiej pozycjonować się będzie na te słowa kluczowe, których poziom zaindeksowanych stron wynosi do 1 milina.\nW ten sposób poznałeś niezwykle użyteczne narzędzie marketingowe jakim są narzędzia propozycji słów kluczowych. Wykorzystują je profesjonaliści, marketingerzy, pozycjonerzy i cały sztab zajmujący się marketingiem internetowym.\nPokazuje ci tajną broń marketingu internetowego a czy wiesz jak możesz ją jeszcze wykorzystać?\nJeśli tworzysz bloga, to ustalasz jego tematykę, dobierasz słowa kluczowe i pozycjonujesz. Ale to nie wszystko. Zanim napiszesz kolejny wpis na blogu, sprawdź jego temat w propozycjach słów kluczowych. Otrzymasz wyniki, które naprowadzą ciebie na skonkretyzowanie tytułu do bloga, albo nawet zmienienie całkowicie twojej koncepcji na tytuł i wybranie takiego, które bardziej będzie korzystne pod względem wyszukiwanego hasła.\nTe wyniki jakie uzyskasz z tego narzędzia są wpisywanymi przez użytkowników wyszukiwarek takich jak ja i ty zapytań. Teraz już wiesz jakich słów używają internauci, by dotrzeć do potrzebnej im informacji. Możesz teraz wyjść im na przeciw i dopierać takie tematy dzięki, którym łatwiej będą mogli trafić do ciebie.\nNo nic, po tak długim wykładzie powinieneś pomyśleć teraz o tematyce swojego bloga a potem przystąpić do analizy a następnie do jego założenia. Fajną metodę na założenie bloga opisuję w artykule: Jak zainstalować wordpressa. Jeśli posiadasz swojego bloga i nie chcesz go zmieniać, zastanów się jak możesz udoskonalić swój kolejny wpis wykorzystując do tego celu narzędzia propozycji słów kluczy.\nEtykiety: Prowadzenie bloga, Wordpress, Zakładanie bloga\nOferuję usługi w zakresie tworzenia i prowadzenia bloga.\nZa pomoc w wyborze hostingu, domeny, także nazwy domeny, instalację bloga, podstawową konfigurację i optymalizację pod względem SEO i udzielenie informacji o tym jak efektywnie wykorzystywać wpisy oferuję osobom prywatnym i firmom usługę za 50 zł.\nPonad to udzielam bezpłatnych porad. Masz z czymś problem? Pisz na patryks87@gmail.com a jeśli będę w stanie ci pomóc, chętnie pomogę, byś mógł rozwinąć swój biznes blogowy.\nA jeśli uznasz, że moja porada okazała się cenna, albo moje wpisy na blogu wartościowe, lub też chciał(a)byś docenić mój wkład w tworzenie tego bloga - możesz przekazać mi kilka złotych. Ucieszy mnie każda złotówka :)\nA może chciałbyś ze mną współpracować? Masz pomysł? A może chcesz zarabiać razem ze mną? Napisz!\nNazywam się Patryk. To co mnie najbardziej pasjonuje, to typografia stąd moje skrzywienie na punkcie literek i książek. Dlatego realizację pasji znajduję w projektowaniu książek. Niektórzy uważają, że to mało kreatywne, ale dobrze złożona książka to podstawa a dla mnie niezła zabawa.\nW drugiej kolejności interesuję się marketingiem internetowym (pozycjonowanie, wordpress)stąd mój blog o tej tematyce :)\nW internecie wprawdzie jest już dużo informacji i sporo ekspertów (naprawdę świetnych) z wordpressa. Przyznam, że konkurencja jest powalająca, ale przyznam się też, że nie mam zamiaru konkurować :) Czytelniku, chcę dać ci to co najlepsze, nawet jeśli polecam kogoś innego, kogoś kto odniósł już sukces, to tylko po to, by pomóc ci, albo podpowiedzieć gdzie szukać dobrego rozwiązania z którego sam już skorzystałem :)\nNie boję się przyznać, że sam czerpię wiedzę od najlepszych. Ponad to sądzę, że również i ja mam swoje trzy grosze do powiedzenia w sprawie wordpressa :) a dlaczego? Bo samo mówienie, pisanie o wordpressie sprawia mi dużo radości :)\nPotrzebujesz pomocy? konsultacji? Chcesz bym pomógł ci zainstalować wordpressa, albo zainstalować wtyczkę? A może chcesz wydać książkę?\nBez względu na potrzebę pytaj a ja spróbuję sprostać twoim oczekiwaniom :)\npisz do mnie na: patryks 87 @ gmail. com\nJestem Patryk. Interesuję się blogowaniem i wordpressem. Znajdziesz tutaj cenne wskazówki o tym jak stworzyć i prowadzić bloga. Zobacz więcej. Mój nowy blog od 2017 roku jest na blog o blogowaniu\nkontakt znajdziesz na nowej stronie\nCzasem pojawia się w nas potrzeba pisania i zadajemy sobie pytanie jak założyć blog? Istnieje wiele platform, które oferują darmowe systemy...\nCo tu dużo mówić, im bardziej poznaje system blogowy wordpress tym bardziej mi się podoba. Postawiłem już kilka blogów w oparciu o niego a d...\nDodatki do bloga (3)\nszablony blogger (1)\nZakładanie bloga (4)\nNowoczesne technologie i programowanie\nDodaj subskrypcje przez e-mail\nCopyright 2010 Blogowi


Uprząż na piersi - Bijoux Indiscrets Maze Halter Bra Harness Brown, BU116B (8474043) - hanter.pl łowcy okazji\nUprząż na piersi - Bijoux Indiscrets Maze Halter Bra Harness Brown, BU116B (8474043)\nPełna pikanterii uprząż wzorowana formą na staniku. Otacza szyję, schodząc ukośnymi paskami w dół wokół biustu, a pod nim biegnie kolejny, zamykający całość pas skórzany. Noszona samodzielnie na nagą skórę jedynie bieliznę idealnie uwydatnia kobiece uroki zaś w przypadku noszenia np. Na bluzkę, koszulkę, czy po prostu do codziennego stroju podkreśla piersi i przyciąga do nich wzrok.\nMaze to linia akcesoriów nawiązujących stylistycznie do bondage i mogących być wykorzystywanymi w trakcie sesji BDSM. Aczkolwiek większość z nich można na dodatek komponować ze strojami bardziej tradycyjnymi, zwłaszcza klubowymi, związanymi z odgrywaniem ról; mogą też stanowić szczególnie pikantny dodatek do bielizny.


Bridget, znowu się spotykamy! Co u Ciebie? – kalejdoskop.wroclaw.pl\nBridget, znowu się spotykamy! Co u Ciebie?\n18 września 2016 18 września 2016 Redaktor\nOd naszego ostatniego spotkania minęło naprawdę wiele lat. Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Czy bardzo się zmieniła? Czy ją jeszcze rozpoznam? Obawiałam się również tej krępującej ciszy – nieproszonego gościa, który najwymowniej zdradza, że coś właśnie idzie nie tak. Znów zobaczyłam się z Bridget Jones, 43-letnią już trzydziestolatką, której historia zatoczyła koło, sadzając ją ponownie na kanapie zagraconego mieszkanka, w akompaniamencie All by myself Jamie O’Neal.\nEkranizacja stylizowanej na dziennik powieści Helen Fielding okazała się strzałem w dziesiątkę. W 2001 roku świat usłyszał o pannie Jones, która szybko stała się nową idolką kobiet pozornie wyzwolonych – mniej lub bardziej skrycie marzących o mężczyźnie pokroju pana Darcy’ego (czy to z Dziennika Bridget Jones, czy tego znanego z Dumy i Uprzedzenia w wersji BBC – nie bez znaczenia jest rola Colina Firtha, który obsadzał obie postaci). Bohaterka, grana przez niemal stworzą do tej roli Renée Zellweger, zbliża się do wieku, w którym zagrożenie (sic!) staropanieństwem niebezpiecznie wzrasta. Ma kilka kilogramów nadwagi, pali papierosy, za jedyny udany związek uważa ten z butelką chardonnay i – co najistotniejsze – dręczy ją myśl że umrze gruba i samotna, a jej ciało znajdą poszarpane przez psy. Po obejrzeniu dwóch części perypetii Bridget – opakowanych w niezastąpiony brytyjski humor – zyskujemy nadzieję, że jej miłosne problemy wreszcie się skończą. Niedoczekanie!\nfot. kadr z filmu „Dziennik Bridget Jones”\nPo latach wracamy do punktu wyjścia. Bridget znowu jest samotna albo – jak to się mówi w języku ,,Cosmopolitana” – nie ma faceta. Zaszło jednak parę zmian: schudła i rozwinęła się zawodowo – z obciachowej reporterki popełniające slapstickowe gafy przeistoczyła się w profesjonalną producentkę telewizyjną. Na nic jednak kariera i ładna sylwetka, jeżeli przy boku nie ma wymarzonego mężczyzny; do tego wśród jej przyjaciół, także homoseksualnych, dochodzi do prawdziwego baby boom. To rodzi w Bridget swego rodzaju desperację, która może zaowocować albo skorzystaniem z banku nasienia, albo rzuceniem się w wir hedonizmu, w którym udawanie młodości jest przez chwilę przyjemne. Wybór pada na opcję drugą, a to rodzi poważne konsekwencje. Bridget zachodzi w ciążę, a kandydatów na tatusia jest dwóch: przystojny twórca portalu randkowego Jack (w tej roli Patrick Dempsey), ,,poznany” na festiwalu muzycznym oraz pojawiający się zawsze we właściwym momencie pan Darcy.\nMożna by pomyśleć, że twórcy trzeciej części przygód Jones poszli na łatwiznę – znowu mamy do czynienia z trójkątem miłosnym, spektakularnymi wpadkami głównej bohaterki, niewiarygodnymi zbiegami okoliczności oraz charakterystycznymi postaciami, urzekającymi wdziękiem i angielskim humorem. Mieszkanka ta jednak przy trzeciej próbie może okazać się niestrawna, jeżeli nie wyważy się w niej odpowiednich proporcji. Twórcy Bridget Jones 3 okazali się dobrzy w filmowej alchemii, prezentując historię, która nie chciała na siłę udowadniać widzom, że jest ,,tak bardzo Bridget Jones”, jak było to w przypadku W pogoni za rozumem – w której liczba gaf i nieprawdopodobnych historii sięgała poziomu przesady. Dzięki temu, że w najnowszym filmie o Jones, po nieobecności w drugiej części, krzesło reżyserskie ponownie zajęła Sharon Maguire, jesteśmy świadkami powrotu subtelności brytyjskiej komedii romantycznej.\nRenée Zellweger oraz Colin Firth tworzą zgrany duet aktorski, sprawnie kontynuując kreację postaci z poprzednich części. Ujrzenie tych dwojga na ekranie było jak spotkanie z dawno niewidzianymi przyjaciółmi, których jedynie wygląd został nadgryziony przez ząb czasu (czy też chirurga plastycznego). Dołącza do nich Patrick Dempsey jako Jack, który walczy o serce Bridget zgoła innymi metodami niż chłodny i wyważony pan Darcy.\nUroczy i szarmancki, do tego nieprzyzwoicie bogaty, uwodzi naszą bohaterkę trickami z poradników dla poszukiwaczy drugich połówek. Ta miota się niczym słodka idiotka, zastanawiając się, który z nich jest ojcem jej dziecka, oraz którego naprawdę kocha. Odwiedza na zmianę z każdym z nich ginekolożkę, graną przez fenomenalną Emmę Thompson. Główny wątek scenariuszowo był obciążony ryzkiem tego, że od początku będziemy wiedzieć, kogo wybierze Bridget – na szczęście zostało ono dostatecznie zminimalizowane, co z kolei zmaksymalizowało przyjemność z seansu.\nNie da się nie zauważyć, że scenarzyści postanowili podkreślić akcenty współczesności, która wkrada się w fabułę. Bridget nie bazgroli już w papierowym dzienniku, lecz zapisuje wszystko na tablecie; korzysta również z kamerki w smartfonie, a w pracy musi zmagać się z młodym szefostwem, które – wychowane na Internecie pełnym kotów przypominających Hitlera – chce mediów szybkich, agresywnych i niezbyt rzetelnych. Główna bohaterka reprezentuje tutaj starsze pokolenie, ironicznie podchodząc do pomysłów ekipy z hipserskimi brodami i kucykami na czubku głowy. Dostało się również wojującym feministkom, które rzekomo walcząc o prawa kobiet, utrudniły Bridget transport do szpitala.\nMimo że historia miłosnego trójkąta zakrawa o naiwność, wręcz bajkowość, nie brakowało w niej miejsca na wzruszania i refleksję nad upływem czasu. Twórcy filmu zadbali o to, przywołując na ekranie obrazy młodego pana Darcy’ego w świątecznym swetrze z reniferem, a także pulchną i niewybotoksowaną jeszcze Bridget. Jacy oni byli młodzi!\nCzy historia tej do bólu zwykłej singielki, z którą każda kobieta może się po części utożsamić, to współczesna bajka? Jest możliwe, jednak pod płaszczykiem nowoczesności i owoców rewolucji seksualnej, kryją się na wskroś konserwatywne treści. Wszak Bridget, pomimo kariery i imprezowych ekscesów, marzyła tak naprawdę o jednym: znaleźć męża, urodzić dziecko i już nigdy nie zaśpiewać All by myself.\nDlaczego warto do pojechać Gdyni? 6 powodów.


Jak przygotować się do podróży z niemowlakiem? - Wybór Rodziców\nJeśli planujesz z dzieckiem długą podróż samochodem, musisz się do niej dobrze przygotować. Jak to zrobić? Oto kilka praktycznych porad.\nPierwsze podróże z niemowlęciem są na pewno dużym wyzwaniem dla młodych rodziców. Dlatego warto się do nich wcześniej przygotować. Na początek należy ustalić:'\nKażde dziecko do 150 cm wzrostu musi w samochodzie być przewożone w foteliku. Dlatego zanim jeszcze maluszek pojawi się na świecie warto zainwestować i wybrać najbezpieczniejszy fotelik, a takim właśnie jest produkt firmy Avionaut Ultralight, który waży tylko2,5 kg!\nFotelik ten został wykonany z materiału EPP ARPRO, który nie łamie się pod wpływem uderzenia, lecz poprzez swoją elastyczność absorbuje energię zderzenia, rozkładając ją równomiernie w swej strukturze\nDodatkwo został wyposażony w inteligentną wkładkę, która zapamiętuje kształt dziecka, dzięki czemu zapewnia mu prawidłowe oddychanie w trakcie jazdy. Dzięki takiemu ułożeniu maluszek unika blokowania i ściskania barków, pozycji zgięciowej tułowia, ograniczenia ruchów klatki piersiowej oraz blokowania pracy przepony. Taka pozycja stwarza optymalne warunki dla ograniczenia cofania się treści żołądkowej do przełyku zwanego potocznie„refluksem".\nWkładka ta również wpływa na utrzymanie prawidłowego ułożenia miednicy, tułowia i głowy dziecka – tzn. w linii prostej, co dodatkowo zwiększa jego bezpieczeństwo w trakcie zderzenia.\nJak wynika z badań tylko 80% fotelików samochodowych dla dzieci jest odpowiednio zamontowanych, dlatego przed podróżą warto podjechać do sklepu czy punktu, w którym sprawdzimy, czy mamy odpowiednio zamocowany fotelik. Fotelik dla niemowlęcia musi powinien być zainstalowany z tyłu, twarzą odwrotnie do kierunku jazdy.\nKiedy pierwsza rodzinna wyprawa?\nI tu pojawiają się kolejne pytania, na które należy sobie odpowiedzieć. jak daleko? na jak długo?\nNa krótkie wyprawy można jechać już nawet z noworodkiem, choć zawsze można poczekać aż maluszek lepiej zaadaptuje się do nowego otoczenia.\nNa dłuższe wyprawy, te kilkugodzinne lepiej poczekać, aż maluch skończy 3 miesiące i dobrze, przed wyjazdem odwiedzić jeszcze pediatrę, by sprawdził, czy dziecko jest zdrowe i gotowe do jazdy, zwłaszcza w sytuacji, kiedy maluszek urodził się jako wcześniak, bądź niedawno chorował.\nDobrze jest przemyśleć miejsce, do którego chcemy zabrać niemowlę. Na pierwsze wyjazdy najlepsze będzie miejsce spokojne, ciche i niezbyt oddalone od domu, np.: weekendowy wyjazd za miasto czy wizyta u dziadków. Kiedy jednak chcemy udać się do bardziej turystycznej miejscowości czy kurortu, warto pomyśleć czy to na pewno będzie odpowiednie miejsce dla naszego maluszka. Na takie wyprawy najlepiej wybierać się jeszcze przed sezonem urlopowym, kiedy na miejscu nie ma aż tak dużo turystów czy hałasu. Powietrze jest czystsze, a wszelkie atrakcje turystyczne nie będą zatłoczone.\nNie da się wszystkiego zaplanować, ponieważ podróż z dzieckiem może nas w każdym momencie czymś zaskoczyć. Na pewno trzeba być elastycznym i dostosowywać się do potrzeb maluszka. Kiedy mamy już wybrane miejsce wyjazdu, warto zaplanować samą podróż i pamiętać o postojach. Niemowlę nie musi co prawda się wybiegać, ale wyjęcie z fotelika raz na 1,5-2 godziny to konieczność. Pozwólmy maleństwu zaczerpnąć świeżego powietrza i zmienić pozycję, by jego kręgosłup nie znajdował się ciągle w tej samej pozycji.\nWażne jest również to, by nie przesadzać z klimatyzacją, ponieważ byt duża różnica temperatury w środku i na zewnątrz auta doprowadzi do tego, że maluch będzie miał katar.\nNajważniejsze nigdy nie wolno zostawiać śpiącego dziecka samego w samochodzie, ponieważ w aucie robi się duszno i gorąco, malec może dostać udaru cieplnego.\nPrzed każdym wyjazdem warto sprawdzić samochód, zrobić przegląd techniczny, sprawdzić czy mamy sprawne koło zapasowe. Na bocznych szybach, gdzie będzie siedziało maleństwo zamontować rolety samochodowe, chroniące przed promieniami słonecznymi. Zatankować i ruszać w drogę.\nStały rytm funkcjonowania maluszka\nDobrze jest zadbać o to, aby podróż wpisała się w codzienny rytm życia dziecka, który daje maluchowi poczucie bezpieczeństwa. Dlatego planując podróż należy mieć to na uwadze i tak wszystko rozplanować, by w czasie podróży pory posiłków i spania, wypadały mniej więcej o tych samych porach, co w domu. Dzięki temu istnieje duże prawdopodobieństwo, że dziecko w czasie jazdy będzie spało.\nJeśli chcemy udać się w dłuższą podróż, warto rozważyć jazdę nocą, kiedy dziecko naturalnie zaśnie. W trakcie snu staraj się pokonać jak największą część trasy i unikaj postojów po benzynę czy na siusiu.\nNajlepiej przed wyjazdem nakarmić dziecko, zmienić pieluszkę, by po paru minutach jazdy nie trzeba było się zatrzymywać.\nW czasie podróży najwygodniej jest karmić niemowlę piersią, bo nie wymaga to żadnego przygotowania, jednak jeśli nie mamy takiej możliwości, jeszcze w domu należy odmierzyć porcje mleka w proszku oraz przygotować ciepłą wodę, którą można wieźć albo w termosie, albo używać specjalnego, samochodowego podgrzewacza do butelek.\nOczywiście należy pamiętać, że karmić można tylko i wyłącznie w czasie postoju auta, bo każde gwałtowne hamowanie może skończyć się zakrztuszeniem.\nW przypadku małych dzieci należy odpowiednio wcześniej przygotować torbę podręczną, w której powinny znaleźć się pieluszki, woreczki na nieczystości, zapasowe ubranka, podstawowe leki czy kocyk do okrycia. Warto również zabezpieczyć się na wypadek wymiotów, które mogą pojawić się w czasie podróży i spakować ręcznik oraz nawilżane chusteczki.\nTematy:podróż z dzieckiem, karmienie dziecka


WIELKI KONCERT ŚWIĄTECZNY - Kieleckie Centrum Kultury WIELKI KONCERT ŚWIĄTECZNY - Kieleckie Centrum Kultury\nNIE WYOBRAŻAJĄ SOBIE ŚWIĄT BEZ TEGO KONCERTU\nKoncert miał swoją prapremierę w w krakowskim Teatrze STU. Wzięli w nim udział wspaniali Artyści: Halina Frąckowiak, Alicja Majewska i niezapomniany Andrzej Zaucha, dla którego występ ten okazał się niestety jednym z ostatnich przed tragiczną śmiercią kilka dni później. Na długie lata miejsce jego zajął Zbyszek Wodecki. Nad całością czuwał Włodzimierz Korcz, który także zaaranżował wszystkie wykonywane na koncercie utwory. Powstało jedyne w swoim rodzaju nagranie „perełka” do dziś urzekające niepowtarzalnym klimatem, perfekcyjne warsztatowo i jednocześnie niezwykle nastrojowe. Jak twierdzi wielu Słuchaczy – nie wyobrażają oni sobie Świąt Bożego Narodzenia w swoich domach bez tego koncertu.\nProjekt ma długoletnią tradycję. Początkowo był to program telewizyjny, w którym śpiewali Alicja Majewska, Łucja Prus i Jerzy Połomski. Następnie wraz z Majewską kolędowali Halina Frąckowiak i Andrzej Zaucha. Powstała wersja estradowa programui. Po śmierci Zauchy ustalił się stały skład wykonawców: Alicja Majewska, Halina Frąckowiak, Zbigniew Wodecki i w takiej formie grupa koncertowała w Polsce i na świecie (m.in. Stany Zjednoczone, Francja, Anglia). Aktualnie doszli do składu wykonawców w miejsce Haliny Frąckowiak znakomita Olga Bończyk a za Zbyszka Wodeckiego nowa gwiazda Łukasz Zagrobelny. Niezmiennie od początku projektu akompaniamentem a także aranżacją muzyczną utworów zajmuje się Włodzimierz Korcz.


Archwium > Numer 431 (07/2009) > Nie zmarnować podróży > Suma smaków\nWięc niech osoba o tym gadająca\nNie mówi „Asyż”, bo to wyraz płaski,\nNiech powie: „Wschód”,\nchcąc prawdę rzec do końca.\nPodróż do Włoch, element wychowania w naszej kulturze – pisał przed laty Wojciech Karpiński. Choć przecież nie te czasy, gdy pakowało się kufry i walizy do wielkiej wyprawy przez Paryż, potem Alpy do Toskanii. Dziś dzieli nas zaledwie półtorej godziny, krakowskie Balice i rzymskie Fiumicino. Nim zdążymy pomyśleć, zastanowić się choć chwilę, już otacza nas nowe, iskrzące się kolorami, narzucające się wyobraźni; wypełnia nasz wzrok i słuch. Szybko.\nReszta jednak pozostaje ta sama, tak jak dawniej jest pokarmem dla duszy, a pewnie i dla ciała. Włochy były, są i pewnie zawsze będą elementem kręgosłupa kultury i europejskiego myślenia, także polskiego myślenia. Merton napisze, że jeżeli Kościół kładł taki nacisk na czynnik sztuki w swojej modlitwie publicznej, to dlatego że zdawał sobie sprawę, jak potrzebne jest prawdziwe i gruntowne wyrobienie estetyczne dla całości kultu i życia chrześcijańskiego. Zarówno liturgia, śpiew, jak i sztuka kościelna miały służyć kształtowaniu i uduchowianiu świadomości człowieka, miały nadawać mu pewien ton i dojrzałość, bez których modlitwa nie może mieć szerokich horyzontów ani też być głęboka i czysta.\nStajemy się nieczuli na te sygnały, skutecznie unieszkodliwiamy je (...)


Fundacja Centrum Psychoonkologii VIVRE - Pomoc\nPsychoonkologia jest nauką, która powstała na pograniczu przychologii i onkologii. Zakłada ona bliski związek i istotny wpływ na psychikę osób chorujących na nowotwory, wspira ich w procesie leczenia i powrotu do zdrowia. Psychoonkologia ma w zakresie swoich zainteresowań trzy główne obszary:\nedukację personelu stykającego się z w/w grupami.\nPomoc pacjentom i udzielanie wsparcia dla ich rodzin w procesie leczenia choroby nowotworowej, jak również leczenia naworu choroby oraz udzielenie wsparcia w okresie rekonwalescencji to główne zadania realizowane przez psychoonkologię i na tych właśnie aspektach koncentrować będą się działa Fundacji. Powyższy zakres oddziaływań ma na celu łagodzenie psychologicznych następstw diagnozy i leczenia choroby norotworowej, czemu towarzyszy szereg trudnych procesów psychicznych i reakcji emocjonalnych zarówno u chorych jak i ich bliskich.\nPacjent po usłyszeniu niepomyślnej diagnozy często koncentruje się na tym jak poinformować bliskich i czy w ogóle to zrobić. Doświadczenie szoku po usłyszeniu diagnozy przeradza się często u chorych w etap bezradności, złości, żalu, depresji co skutkuje izolacją i stanami załamania. Mimo posiadanego wsparcia wśród najbliższych chorzy często czują się osamotnieni, ponieważ skrywają prawdziwe doznania tylko dla siebie, aby nie ranić/martwić najbliższych sobie osób. Pragną oni ocalić nadzieję bliskich, nie chcą dopuścić by pomyśleli oni, że w chwili gorszego samopoczucia dzieje się z nimi „coś niedobrego”. Chory zaczyna odgrywać rolę „silnego” mimo, że nie ma wystarczająco dużo siły. Jest to wynik troski o spokój i dobrostan najbliższych. Tego rodzaju działania to pruba chronienia przed przykrymi emocjami. Pojawiają się myśli: że muszę poradzić sobie z problemem sam; nie powiem bliskim, że się strasznie boję; bo się załamią i będą cierpieć. Jednocześnie chory często wycofuje się z życia społecznego, unika kontaktu z ludźmi lub ogranicza je do minimum. Takie zachowania nie przynoszą prawdziwej ulgi, mogą jedynie prowadzić do jeszcze bardziej narastającego poczucia osamotnienia, niezrozumienia, poczucia krzywdy i cierpienia emocjonalnego.\nPowszechnie przyjęło się twierdzenie, że kiedy na chorobę nowotworową zapada ktoś z rodziny, to dotyka ona także wszystkich pozostałych jej członków. U członków rodziny pojawia się przed następstwami choroby, strach związany z leczeniem. Najbliżsi nie mają pweności jak się zachować wobec chorego, czy podejmować rozmowy czy też sprawiać wrażenie, że wszystko będzie odbrze mimo wszechogarniającego strachu rodziny o przyszłość. Rodzi się silna potrzeba wzajemnego chronienia, niekiedy polegającego na ukrywaniu prawdy.\nWszystkie te stany emocjonalne, zarówno u chorych jak i ich rodzin, wymagają pomocy specjalistycznej – głównie psychologicznej i lekarskiej. Uzyskanie wsparcia specjalistów, innych pacjentów i własnej rodziny pozwala bardzie efektywnie zmagać się z doświadczaną chorobą. Podjęcie aktywności, pogłębienie i nawiązanie nowych relacji interpersonalnych wzmacnia psychikę chorych i ich bliskich.\nAdresaci programu Fundacji „Vivre”:\npacjenci onkologiczny na różnych etapach leczenia (od diagnozy do remisji);\nczłonkowie rodzin pacjentów;\nosoby wspierające chorych;


LONDYN (Reuters) – Brytyjski książę William ma ogłosić w piątek pierwszych zwycięzców swojej wielomilionowej nagrody środowiskowej, którą, jak powiedział, stworzył w odpowiedzi na nieinspirowaną reakcję światowych przywódców na kryzys klimatyczny.\nWilliam, wnuk królowej Elżbiety, ogłosił dwa lata temu, że ustanowi nagrodę „Earthshot Prize”, której celem jest zachęcenie największych na świecie osób rozwiązujących problemy do znalezienia odpowiedzi na największe problemy środowiskowe planety.\nInnowatorzy będą rywalizować o nagrodę, tworząc nowe technologie, polityki lub rozwiązania, które łagodzą problemy klimatyczne. W piątek ujawni pierwszych 15 uczestników, z pięcioma zwycięzcami, z których każdy zbierze 1 milion funtów, które zostaną ogłoszone 17 października.\nW przedmowie do książki o nagrodzie zatytułowanej „Earthshot: How to Save Our Planet” książę powiedział, że fakty wydawały się „przerażające”.\n39-letni William napisał: „Ludzie wyłowili wiele ryb z morza. Usunęliśmy wiele drzew, spaliliśmy dużo paliw kopalnych i wytworzyliśmy dużo odpadów”. „Zniszczenia, które wyrządzamy, nie są już przyrostowe, ale wykładnicze i szybko osiągamy punkt krytyczny”.\nKsiążę powiedział, że wpadł na pomysł Earthshot po wizycie w Namibii w 2018 roku, a następnie był „zszokowany falą globalnego pesymizmu” podczas rozmów o zmianach klimatycznych, które, jak obawia się, podsycą narastające poczucie desperacji.\n„Nagłówki gazet były zdominowane przez poczucie, że światowi przywódcy nie poruszają się wystarczająco szybko” – powiedział. „Istniało powszechne palcowanie oraz podział polityczny i geograficzny.Nie był to inspirujący widok dla tych, którzy szli za nami do domu.\nWilliam powiedział, że inspirował go również jego ojciec, książę Karol, i jego zmarły dziadek, książę Filip, mąż królowej, którzy przez dziesięciolecia spierali się o znaczenie ochrony środowiska i wpływ zmian klimatycznych.\nNagroda celowo uosabia ambitny projekt „Moonshot” byłego prezydenta USA Johna F. Kennedy i jego cel lądowania na Księżycu w 1969 roku.\nREAD Premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson: Królowa Elżbieta ma się bardzo dobrze\n„To był fantastyczny pokaz naszego talentu do czynienia niemożliwego możliwym” – powiedział William. „Chciałem odzyskać ducha ludzkiej pomysłowości, celu i optymizmu w Moonshot Kennedy’ego i przekształcić go z intensywnym skupieniem i pilnością w najpilniejsze wyzwanie naszych czasów – naprawienie naszej planety”.\nPrev post Szczepionki w sprayu do nosa mają na celu „zamknięcie drzwi” dla wirusa\nNext post Nowe „bezpieczne i zrównoważone” e-skutery i e-rowery do wprowadzenia w Christchurch\nWszystkie lokalizacje Dunedin w nowym komedii Netflix The Royal Treatment\n„Naprawdę przepraszam”: szokujące ogłoszenie Adele w przeddzień jej pobytu w Vegas\nJon Stewart zostanie uhonorowany Nagrodą Marka Twaina 2022 za amerykański humor\nNaukowcy nazwali nowo odkrytą tarantulę na cześć aktora Jeffa Danielsa


Jak zmienić schemat kolorów dla listy wiadomości\nZaQ32 we wtorek 23 marca 2010 o 1928 napisał(a):\nUżywam w systemie dość nietypowego schematu kolorów, który w skrócie przedstawia się tak:2.jpg\nNie byłoby z tym żadnego problemu gdyby nie wciąż powtarzający się problem wyświetlanego czarnego tekstu na czarnym tle. Ostatni tego typu problem pojawił się po aktualizacji Opery do wersji 10.51 i jest związany z listą wiadomości. Mianowicie po aktualizacji podstawowym kolorem tła wydaję się tam kolor wzięty z systemu a kolor tekstu ustawiony na sztywno na czarny wobec czego efekt jest taki:\nPróbowałem zmieniać różne opcje w samych ustawieniach skórki ale akurat koloru tła tej listy (jak i tekstu na niej) zmienić nie potrafię. Zmiana aktualnej skórki na inną w większości przypadków nie wpływała na zmianę kolorystyki tej lisy.\nCzy ktoś wie gdzie znajdę przełącznik (i jak się on nazywa) do ustawiania koloru tła (ew. tekstu) wykorzystywanego przy wyświetlaniu listy wiadomości w Operze, bowiem w tej chwili używać się tego nie da.\nPlik z systemowym schematem kolorów: ColorScheme.theme\nMedium w środę 24 marca 2010 o 0039 napisał(a):\nWpisz sobie w opera:config "color", a szczególnie zainteresuj się sekcją Colors. Link do pomocy w górze strony.\nZaQ32 w środę 24 marca 2010 o 0752 napisał(a):\nPróbowałem zmienić wszystkie opcje z sekcji Colors i żaden z nich nie miał wpływu na listę wiadomości. W zasadzie jedyną opcją która cokolwiek na niej zmieniała to User Prefs->Color List Row Mode która zmienia jedynie tryb wyświetlania tła:\n- standardowy (przedstawiony na screenie w moim poprzednim poście)\n- ze zmiennymi kolorami tła dla wierszy co w tym konkretnym przypadku wygląda tak:3.jpg\n- z tłem jednorodnym kolorze (w tym przypadku czarnym).\nCo do tego jak zmienić kolorystykę tej listy, to nie potrafię tego na Operze wymusić.\nMedium w środę 24 marca 2010 o 0806 napisał(a):\nNo właśnie chciałam Ci zaproponować zmianę Color List Row Mode, ale sam na to wpadłeś.\nW takim razie następna propozycja, widzę, że powinieneś sobie poradzić: w folderze, gdzie jest zainstalowana Opera (plik wykonywalny) jest folder styles, a w nim arkusze stylu odpowiadające za wyświetlannie różnych sekcji w Operze. Który to z nich? Pewnie dojdziesz sam.\nJak znajdziesz, koniecznie zrób sobie kopię tego pliku po edycji, bo następna aktualizacja Opery nadpisze ją.


NAJBARDZIEJ AKTYWNE ZWIERZĘTA – Turystyka - Mad Max 2 cda\nWrzesień 24, 2010 Ekologia świata Brak komentarzy\nNAJBARDZIEJ AKTYWNE ZWIERZĘTA\nZwierzęta najbardziej aktywnie zjadające materiał roślinny, takie jak mały świerszcz (Oecanthus) i mała mrówka (Dorymyrmex), najszybciej osiągają szczyt radioaktywności . Odłożona na osi y wykresu radioaktywność mierzona jest szybkością rozpadu na minutę. Pomiarów dokonuje się przy pomocy licznika , w którym umieszcza się próby. Przy obliczaniu wyników należy uwzględnić poprawki na rozpad radioaktywny oraz na wydajność danego przyrządu w rejestrowaniu cząstek beta emitowanych przez 32P. Roślinożercy o większych rozmiarach, np. koniki polne (Melanoplus) osiągają szczyt radioaktywności później, a drapieżce, np. pająki jeszcze później — po czterech tygodniach od momentu oznakowania roślin.


Omlet dyniowy | Pipilotka - blog o zdrowym stylu życia\nJesień chyba zagościła już u nas na dobre. Jest deszczowo i wietrznie, a liście powoli zmieniają kolor. I nawet się z tego cieszę, mam tylko nadzieję, że będzie nam jeszcze dane cieszyć się złotą polską jesienią. Pomijając pogodę, lubię tę porę roku pod względem kulinarnym. Uwielbiam wszystko co dyniowe, korzenne i śliwkowe, dlatego staram się te smaki przemycić w każdym daniu. Ostatnio poeksperymentowałam z omletem dyniowym i wyszło pysznie.\nDo przygotowania omletu potrzebne będzie puree dyniowe, na które przepis znajdziecie poniżej. Jeśli już je zrobicie, polecam resztę wykorzystać do upieczenia pysznych ciasteczek dyniowych. A dlaczego warto jeść dynię przeczytacie TUTAJ.\n50g mąki (ja użyłam owsianej i orkiszowej pełnoziarnistej)\n4 łyżeczki puree z dyni*\newentualnie 1 łyżeczka słodzika (ksylitol, syrop klonowy, miód)\n* Dynię kroimy na kilka części i pieczemy w piekarniku skórką do góry (około 180 stopni aż do zmięknięcia), następnie obieramy i blendujemy.\nJajko ubijamy z wodą, dodajemy puree i dalej miksujemy. Następnie dodajemy produkty sypkie i mieszamy. Masę wylewamy na rozgrzaną patelnię, zmniejszamy ogień i czekamy aż dolna część się przypiecze, a górna zetnie. Następnie omleta zsuwamy z patelni na duży talerz, po czym przykładamy patelnię (odwróconą do góry nogami) do omleta i przekręcamy wraz z talerzem.\nDo omletu możecie dodać czego dusza zapragnie. Ale ja polecę Wam moją ulubioną wersję.\nOd czasu do czasu lubię rozpieścić się takim pysznym śniadaniem. Nawet w środku tygodnia. I wiecie co? Omlet dyniowy przygotowuje się naprawdę szybko. Dzisiaj zaspałam i musiałam się bardzo spieszyć, ale i tak udało mi się zrobić te pyszności. Wymieszałam składniki, wylałam na rozgrzaną patelnię, po czym pobiegłam do łazienki się ogarnąć. Po przewróceniu omleta na drugą stronę dokończyłam poranną toaletę, dodałam dodatki i śniadanie było gotowe.


Kwartet Bliskowschodni nadal bez planu wobec Izraela i Palestyny - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nBack Jesteś tutaj: Home Świat Bliski Wschód Kwartet Bliskowschodni nadal bez planu wobec Izraela i Palestyny\nKwartet Bliskowschodni nadal bez planu wobec Izraela i Palestyny\nW egipskim kurorcie Szarm el-Szejk odbyło się w niedzielę (9.11) spotkanie tzw. Kwartetu Bliskowschodniego, mającego na celu wznowienia izraelsko – palestyńskich rozmów pokojowych. Poraz kolejny zabrakło konkretnych postanowień odnośnie utworzenia państwa palestyńskiego.\nCzłonkowie Kwartetu zaapelowali do wspólnoty międzynarodowej o wzmożenie starań na rzecz realizacji postanowień z Annapolis. Zwrócili się ponadto zarówno do Izraelczyków, jak i Palestyńczyków o poszanowanie poufności rozmów.\nChociaż rozmowy pokojowe nie przyniosły konkretnych postanowień, za sukces należy uznać chęć obu stron do kontynuowania procesu pokojowego. Ustalono przede wszystkim, iż dalszy etap rokowań rozpocznie się wiosną przyszłego roku podczas kolejnego spotkania Kwartetu w Moskwie, do którego organizacji zobowiązał się szef rosyjskiej dyplomacji - Siergiej Ławrow.\nBrak wyraźnych efektów rozmów w Egipcie, a co za tym idzie - przesunięcie rozmów o kilka miesięcy, spowodowany jest obecną sytuacją polityczną zarówno w Izraelu i Autonomii Palestyńskiej, jak również w Stanach Zjednoczonych.\nW skład Kwartetu wchodzą przedstawiciele ONZ (Sekretarz Generalny Ban Ki Moon), Unii Europejskiej (szef unijnej dyplomacji Javier Solana), USA (sekretarz stanu Condoleezza Rice) i Rosji (minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow). Spotkanie otworzyli: minister spraw zagranicznych Izraela Cipi Liwni oraz prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas.\nRozmowy są kontynuacją rozpoczętych w zeszłym roku pod przewodnictwem USA rokowań w Annapolis w stanie Maryland, w czasie których obie strony – izraelska i palestyńska - zobowiązały się do rozwiązania kwestii spornych we wzajemnych relacjach do końca 2008 roku. Jednakże do tej pory nie znaleziono sposobu na to, aby główne problemy dzielące oba narody, czyli status Jerozolimy, granice przyszłego państwa palestyńskiego oraz los palestyńskich uchodźców, znalazły rozwiązanie.\nPrzed wyjazdem na spotkanie, Cipi Liwni zapowiedziała w izraelskim radiu, iż z uwagi na niestabilną sytuację w Izraelu i przyszłoroczne wybory parlamentarne, nie zgodzi się na żadne zobowiązania. „Żadne porozumienie, które godzi w izraelski interes i nie jest wystarczająco szczegółowo określone, nie będzie wprowadzone w życie”, zapowiedziała pani minister. Zaznaczyła jednocześnie, że jeśli obejmie urząd premiera Izraela, zrobi wszystko, aby proces pokojowy został przyspieszony.\nZ problemami boryka się również prezydent Abbas, którego nie uznaje opozycyjne ugrupowanie palestyńskie – Hamas, kontrolujące Strefę Gazy. Przedstawiciele Hamasu dążą do pozbawienia Abbasa władzy, obarczając go winą za pogłębienie konfliktu wewnątrz Autonomii.\nCondoleezza Rice, która przybyła na Bliski Wschód już w czwartek (6.11), by jeszcze przed spotkaniem w Egipcie porozmawiać na osobności przywódcami Izraela i Palestyny, stwierdziła stanowczo, iż chociaż bliskowschodni proces pokojowy wciąż napotyka na problemy – musi być kontynuowany.\nRice szczególnie zależy na porozumieniu izraelsko - palestyńskim. Jednym z głównych celów polityki zagranicznej podczas prezydentury Georga Busha było doprowadzenie do realizacji planu pokojowego z Annapolis. Już dziś wiadomo jednak, że dalszą realizacją planu będzie musiała zająć się nowa ekipa w Białym Domu pod przewodnictwem prezydenta – elekta Baracka Obamy. Amerykańska sekretarz stanu zapewniła jednak, że sprawę pokoju na Bliskim Wschodzie przekaże swojemu następcy w najdrobniejszych szczegółach.\nNa podstawie: gulfnews.com, bbc.co.uk


Domowy syrop z czosnku (porady) - Polecany przepis na dajprzepis.pl\nKulinaria - potrawy z różnych stron świata 20 Nov 17\nZa oknem szaro, buro, zimno, mroźno,mokro, ciemno... można by tak w nieskończoność.... sezon na grypę i przeziębienie w pełni. Nie pozostało nic innego jak czekać na wiosnę:) Ale póki co trzeba sobie z tym jakoś radzić. A jak radzić to najlepiej domowy...\nDla dzieci, Napoje, Domowy syrop\nSezon grypowy w pełni. Każdy kicha, kaszle i chrząka a pracować trzeba. Dzisiaj zatem przepis na pyszny syrop, tak domowe syropy są pyszne, na kaszel. Jeśli jak ja nie możecie łykać wszystkiego z apteki garściami czy wolicie postawić na naturę, ten sy...\nPozostałe, Grypa, Imbir\nSyrop czekoladowy do kawy, mleka.Może zacznijmy od początku.Nazywam się Magda.Przepis:najważniejsze w przepisie są proporcjefiliżanka wodyfiliżanka cukru białego (lub trzcinowego) 1/3 filiżanki kakao naturalnegoKakao wymieszać z cukrem w ga...\nNa słodko, Wegańskie, Czekolada, Syrop\nZ powodu częstych przeziębień w naszym domu, postanowiłam zrobić własny syrop. Wzmacnia odporność i nadaje się też dla dzieci. Dorośli powinni pić rano i wieczór po 10 ml, dzieci 5 ml. Ma dość mocny i wyrazisty zapach:) Składniki: (na 1 słoik 300...


Społeczne postrzeganie bezrobotnych\nDodano: Piątek, 11 maja 2018 (14:02)\nObserwując sytuację na rynku pracy, niejednokrotnie dokonujemy licznych ocen – zarówno osób, które oferują zatrudnienie, osób pracujących, a także bezrobotnych. Co ważne, wiąże się to z naszym niemal naturalnym odruchem, jakim jest kategoryzowanie, a mówiąc inaczej – upraszczanie sytuacji danej grupy społecznej w wyniku poznania lub też wyobrażenia o położeniu jednostki będącej jej reprezentantem.W taki sposób otrzymujemy wizerunek „wszystkich pracodawców”, „przeciętnego, pracującego Kowalskiego” czy „każdego bezrobotnego".\nTaki stan rzeczy spowodował zainteresowanie sytuacją, w jakiej znajduje się najbardziej, wśród wyżej wymienionych, marginalizowana grupa – osoby pozostające bez zatrudnienia, a dokładnie – społecznym konstruowaniem ich tożsamości. Tym, co przedstawiciele grup mających wpływ zarówno na obecną sytuację, w jakiej znajdują się bezrobotni, ale także na ich przyszłość (pracodawcy, pracownicy socjalni), rozumieją pod używanym na co dzień pojęciem „bezrobotny”.\nPrzeprowadzone badania jednoznacznie wskazują, że nie istnieje jeden, uniwersalny konstrukt „bezrobotnego” – grupa cech zarówno wewnętrznych (osobowych), jak i zewnętrznych (fizycznych), które możemy przypisać każdej osobie biernej na rynku pracy. Każda z grup, a zatem i każdy człowiek, postrzega sytuację osób pozostających bez zatrudnienia na swój indywidualny sposób oraz przypisuje mu różne, często bardzo skrajne cechy. Szczególnej uwagi wymaga fakt, iż bezrobotnym przypisuje się zdecydowanie negatywne cechy. Oznacza to, że społeczeństwo postrzega bezrobotnych bardziej negatywnie niż pozytywnie. Pozytywne określenia pojawiają się w wypowiedziach bardzo rzadko. Najwięcej ich bezrobotni przypisują sami sobie. Co ciekawe – nie stronią jednak od używania negatywnych cech, opisując innych niepracujących.\nW sposobie, w jaki postrzegamy różne problemy społeczne i osoby nimi dotknięte, istotną rolę odgrywają media. W przypadku osób bezrobotnych media ograniczają się do opisu za pośrednictwem statystyk, co powoduje postrzeganie problemu wyłącznie w kategoriach ekonomicznych. Ponadto, w opisach używa się języka idealizującego działania rządzących w obszarze walki z bezrobociem. Nawet, jeśli ogólna sytuacja uległa pogorszeniu, wspomina się o niej marginalnie, a uwagę czytelnika - odwraca się pozytywnymi efektami.\nMedia prezentują problem ze znalezieniem pracy, jako występujący coraz rzadziej, przez co społeczeństwo postrzega osoby bierne na rynku pracy, jako nieudolne i winne sytuacji, w której się znajdują. Rzadkie podejmowanie tego tematu przez media nie stwarza możliwości własnej oceny problemu, a to, w połączeniu z brakiem doświadczeń związanych z bezrobociem (zarówno osobistych, jak i tych pochodzących z kontaktu z osobami biernymi zawodowo), powoduje korzystanie z funkcjonujących już uproszczeń, w rezultacie stając się przyczyną postrzegania bezrobotnych w kategorii patologii społecznej.\nKażdy z badanych indywidualnie definiuje „bezrobotnego”, także w kwestii przyczyn braku pracy i powodów, przez które ono trwa. Chcąc jednak uprościć wykreowane obrazy bezrobotnych, należałoby je sprowadzić do dwóch grup: tych „dobrych”, którzy chcą się aktywizować i zmienić swoje życie oraz „złych”, zadowolonych ze swojej sytuacji i niemających zamiaru tego stanu zmieniać. Względem tych pierwszych przejawiamy pozytywne uczucia: współczucie, poczucie niesprawiedliwości losu czy chęci niesienia pomocy. Pozostała, znacznie większa część bezrobotnych, wytwarza gorsze obrazy w percepcji badanych: wykorzystywanie finansowe państwa i rodziny, bezczelność, roszczeniowość i nieuczciwość. Obrazy te są sobie zupełnie przeciwne, a takie dualistyczne postrzeganie rzeczywistości i oceny dokonywane przez ludzi przywodzą na myśl sposób, w jaki „programowani” jesteśmy od dziecka – stosowany podział na to, co dobre i złe, co białe i czarne, osobę stosującą przemoc i porządnego obywatela, przestępców i prawników, chorych i zdrowych czy bezrobotnych i tych, którzy mają pracę.\nNiezależnie od tego czy mieliśmy kontakt z bezrobotnymi czy też nie, opisujemy ich w negatywny sposób. Pozytywnie bezrobotni mówią sami o sobie oraz o osobach, które bardzo dobrze znają – szeroko opisują sytuację przyczyniającą się do powstania bierności zawodowej:„Czasami człowiek w błędne koło wpada, chciałby podjąć pracę, ale z drugiej strony jeżeli ma być to praca za najniższe wynagrodzenie, kosztem dzieci…”. Okazuje się więc, że dla postrzegania bierności zawodowej znaczenie ma posiadanie doświadczeń osobistych lub wynikających z borykania się z problemem bezrobocia osób bardzo bliskich. Nie mają one jednak wpływu na przekonania dotyczące innych bezrobotnych – tych, których nie znamy. Stąd częste wypowiedzi typu:„Tu coś uszczknąć, tam. Po pomoc się udać, takie żerowanie na pomocy społecznej”.\nW obliczu takich wniosków należy stwierdzić, że aby dobrze poznać położenie, w jakim znajdują się osoby bezrobotne, trzeba samemu go doświadczyć. Dużo gorszą perspektywą jest stwierdzenie, iż społecznie konstruowana tożsamość „bezrobotnego” została tak silnie zakorzeniona, że nie ma sposobu na „oderwanie” cech od opisywanej nimi grupy. Takiej możliwości niestety nie można wykluczyć. Można natomiast powiedzieć, że inni mają zdecydowanie więcej do powiedzenia w kwestii pozostawania bez pracy niż sami bezrobotni.\nBardzo ciekawe, a jednocześnie napawające obawą jest pokoleniowe przekazywanie opisanej już konstrukcji osób bezrobotnych. Jedna z badanych mówi: nie mam doświadczeń, ale widzę po mojej mamie jak jest, a jest źle. Nie jest to więc problem postrzegania pewnego pokolenia, mającego za sobą inny bagaż doświadczeń.\nJedną z perspektyw zmiany jest „odczarowanie” sposobu, w jaki społecznie konstruuje się tożsamość osób pozostających bez zatrudnienia. Posługiwanie się pojęciem „bezrobotny” przypomina błędne koło – funkcjonujący konstrukt nie pozwala nam dostrzec rzeczywistej tożsamości bezrobotnych, zaś brak refleksji na temat bezrobocia kieruje nas w stronę społecznie wytworzonego obrazu. Innymi słowy – konstrukt bezrobotnego przesłania nam rzeczywistość, zaś brak refleksji nad rzeczywistością „pcha” nas do posługiwania się społecznie wytworzonym konstruktem. Przesłania on nam prawdziwą rzeczywistość, a co równie istotne, taki sposób postrzegania zjawiska przekazujemy kolejnym pokoleniom.\nSposobem na rozwiązanie tego problemu jest konieczność edukowania społeczeństwa – przekazywania rzeczywistych informacji o bezrobociu, pozostawiających miejsce i zachęcających do refleksji. Wiąże się to z koniecznością zmiany medialnego sposobu mówienia o bezrobociu, przede wszystkim takiego, który nada zjawisku podmiotowy charakter. Przedstawianie bezrobocia i osób nim dotkniętych za pomocą statystyk nie wpływa korzystnie na ich społeczny obraz. Przywrócenie osobom pozostającym bez zatrudnienia podmiotowości, tożsamości, nadania im cech ludzkich, a nie statystycznych jest źródłem wszelkiej zmiany. Inną perspektywą zmiany jest nauka życia w bezrobociu i z bezrobociem, ponieważ jest ono nieodłącznym elementem funkcjonowania społeczeństwa. Musimy nauczyć się żyć w sytuacji bezrobocia i, co najważniejsze, z bezrobotnymi. Wymaga to traktowania osób pozostających bez zatrudnienia na równi z pracującymi, a nie – jako jednostki gorsze.\nW kwestii społecznej percepcji zjawiska bezrobocia jedno nie powinno podlegać wątpliwości: należy edukować społeczeństwo w zakresie wiedzy dotyczącej problemów, które się z nim łączą. Wyższa świadomość wiążąca się z innym postrzeganiem osób pozostających bez zatrudnienia przełoży się również na oferowaną im pomoc. Kluczem w projektowaniu wsparcia dedykowanego bezrobotnym jest świadomość indywidualności sytuacji, w jakiej się znajdują oraz słuchanie ich potrzeb. Ich głos powinien być nie tylko usłyszany, ale nieustannie słuchany, nie tylko przez pracowników socjalnych czy pracodawców, ale przez całe społeczeństwo. Refleksja nad tym głosem pozwoli zmienić nie tylko sytuację samych osób pozostających bez zatrudnienia, ale również sytuację całego społeczeństwa.\nMateusz Rutkowski, absolwent Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego\nII nagroda w konkursie organizowanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w Gdańsku na najlepsze prace magisterskie dotyczące problematyki rynku pracy. Temat pracy: „Bezrobotny, to znaczy kto? O konstruowaniu obrazu osoby pozostającej bez zatrudnienia”.\nPrzedmiotem przeprowadzonych badań było konstruowanie tożsamości osób pozostających bez zatrudnienia. Metodami wykorzystanymi do realizacji badań były wywiad oraz analiza dyskursu. Analizie zostały poddane materiały pochodzące z siedemnastu artykułów prasowych oznaczonych tagiem „bezrobocie” publikowanych w Internecie oraz pochodzące z rozmów z bezrobotnymi, pracownikami socjalnymi oraz pracodawcami. Wywiady zostały przeprowadzone jesienią i zimą na przełomie 2016 i 2017 roku, a łącznie wzięło w nich udział osiemnaście osób, po sześć z każdej grupy.


GieKSa.pl > Hokej > [WYWIAD] Kevin Lindskoug: „Preferuję styl reaktywny i dużo zaufania do swych rękawic”\n[WYWIAD] Kevin Lindskoug: „Preferuję styl reaktywny i dużo zaufania do swych rękawic”\nDodano przez GoT | 6 lutego 2019 15:54\nSezon zasadniczy za nami. Dlatego też Kevin Lindskoug znalazł chwilę czasu, by porozmawiać z GieKSa.pl nie tylko o hokeju, lecz również o innych sprawach.\nGieKSa.pl: Witaj Kevin. To twój pierwszy pobyt w Polsce? Jakie dotychczas są twoje odczucia o naszym kraju, mieście Katowice?\nKevin Lindskoug: Dzień dobry. To moja pierwsza w życiu wizyta w Polsce. Nie wiedziałem, czego się spodziewać po Katowicach i Polsce, ale czas spędzony tutaj jest wspaniały. W Katowicach są bardzo mili ludzie.\nGieKSa.pl: Masz dopiero 26 lat, a grałeś już w 5 krajach. Która z lig jest według ciebie najbardziej wymagająca?\nKevin: Hmm. Muszę powiedzieć, że gra w lidze szwedzkiej była jak dotąd najbardziej wymagającym okresem w mojej karierze. Są tam naprawdę silne rozgrywki.\nGieKSa.pl: Jaki styl bramkarski preferujesz?\nKevin: „Mixed Goalie Style”, czyli styl mieszany. Preferuję styl reaktywny i dużo zaufania do swych rękawic.\nGieKSa.pl: Jak oceniasz organizację Pucharu Kontynentalnego w Belfaście, poziom rozgrywek i sędziowania?\nKevin: To był świetny puchar i dobrze zorganizowany w Belfaście. Spodziewaliśmy się dobrych drużyn, lecz mimo tego osiągnęliśmy cel. Tylko z najlepszymi nie mieliśmy za dużo do powiedzenia. Nasz występ uważam jako maximum tego, co mogliśmy osiągnąć. Jest sukces w Europie.\nGieKSa.pl: Przyzwyczaiłeś kibiców w Katowicach do niekonwencjonalnych „cieszynek” w twoim wykonaniu. Tworzysz wcześniej w głowie jakąś choreografie, czy wszystko wychodzi spontanicznie?\nKevin: (śmiech) Nie, nie planuję niczego naprawdę, oprócz obrony strzałów przeciwnika i świętowania, kiedy wygrywamy.\nGieKSa.pl: Czy bierzesz pod uwagę, że zostaniesz w GieKSie w przyszłym sezonie?\nKevin: Tak oczywiście. Mam nadzieję, że cele klubowe i moje idą w tym samym kierunku. Chciałbym pozostać częścią tego zespołu.\nGieKSa.pl: Z kim najlepiej dogadujesz się w drużynie GKS-u?\nKevin: Mamy świetną grupę chłopaków i wszyscy dobrze się dogadujemy. Każdy codziennie wnosi swój wkład do zespołu, więc nie mogę tak naprawdę stwierdzić, z kim najlepiej indywidualnie się dogaduję. To dobry znak, bo jesteśmy drużyną i każdy z każdym powinien się jeśli nie lubić, to chociaż rozumieć!\nGieKSa.pl: Kto był/jest twoim bramkarskim idolem?\nKevin: Przedtem Mikka Kipprusoff, ale teraz jest już na emeryturze i nie mam prawdziwego grajacego idola. Tylu dobrych bramkarzy.\nGieKSa.pl: Wśród nich Kevin Lindskoug?\nKevin: Być może. (śmiech)\nGieKSa.pl: Kogo uważasz za najlepszego zawodnika z tych, przeciwko którym grałeś dotychczas?\nKevin: Muszę wspomnieć, że jest to Hampus Lindholm, ale grałem z nim w jednej drużynie. Nigdy nie graliśmy naprzeciw sobie. W czasie meczu nie skupiam się indywidualnie na przeciwnikach, stąd wybór kolegi z byłego zespołu. (śmiech)\nGieKSa.pl: Jak wolny czas lubi spędzać Kevin Lindskoug?\nKevin: Dużo gotuje w domu. Moja dziewczyna jest zajęta studiowaniem eksternistycznie, mieszkając w Polsce, więc staram się za siebie i za nią wszystko załatwić. Lubię też grać w gry na konsoli i oglądać dobre seriale, najlepiej seriami.


Produkt Uniwersalny (46)\n14,50 zł - 250,00 zł (58)\nŚredniej grubości, skarpety wykonane z dodatkiem wełny Merino. Niezastąpione podczas górskich wędrówek. W składzie posiadają domieszkę włókien syntetycznych, dzięki którym są bardzo wytrzymałe. Dobrze chronią stopę, zapobiegają otarciom i szybko odprowadzają wilgoć na zewnątrz.\nSkarpety NSO Leg-Up zaprojektowano z myślą o nieprzewidywalnych warunkach. Sięgają kolan, by pomóc chronić nogę przed zadrapaniami, ukąszeniami i chłodem, a połączenie wełny merynosowej z polipropylenem odprowadza wilgoć i zapobiega nieprzyjemnym zapachom. Wzdłuż podeszwy zastosowano silikon ograniczający przesuwanie się skarpety wewnątrz buta. W tych skarpetach żaden teren Ci niestraszny.\nSkarpety Outpath Mid pozwalają Ci na jeszcze szybsze pokonywanie kilometrów. Są lekkie, oddychające, przyjemne w dotyku i szybko wysychają — gotowe zawsze wtedy, gdy ich potrzebujesz.\nSkarpety PREDICT LOW doskonale sprawdzą się podczas biegów na twardych nawierzchniach.\nPrzegrzane, spocone stopy chcą oddychać. Skarpety SONIC PRO są wykonane z mieszanki Microlon® i polipropylenu, aby skutecznie odprowadzać wilgoć. Doskonała wentylacja i odpowiednia amortyzacja lekkich skarpet SONIC PRO zapobiega poceniu.\nZimowa wersja bestsellera Speedcross. Miękkie i wygodne skarpety z wełną Merynosową, zapewniają należyte ciepło, wymagane w okresie zimowym przez biegaczy trailowych.\nPodczas górskiej wędrówki lub wspinaczki w alpejskich warunkach również możesz zadbać o suchość i optymalną temperaturę stóp — dzięki skarpetom X Alp™ MID. Są dokładnie dopasowane i nie przesuwają się w butach, więc na każdym kroku zapewniają wyjątkowe wsparcie.\nKompresyjne skarpety wspomagają pracę mięśni poprzez ich ucisk i podtrzymanie. Wykonane z polipropylenu i włókien NanoGlide skarpety pozwolą Ci biec dłużej i przyśpieszą regenerację.


Ubezpieczenie indywidualne - TRZYPORTFELE\nFakt, że kupiłeś ubezpieczenie wcale nie musi oznaczać, że masz już temat z głowy. Wielu moich klientów było w szoku, gdy podczas analizy ich ubezpieczenia zdrowotnego okazywało się, że: „mieć ubezpieczenie to jedno, ale mieć dopasowane ubezpieczenie, to często coś zupełnie innego”. W tym artykule pokażę Ci 3 najczęściej spotykane „słabe ogniwa” w standardowych umowach ubezpieczenia. Ta wiedza pomoże Ci ocenić, czy obecna umowa chroni Cię wystarczająco dobrze lub pokaże, czym kierować się wybierając swoje pierwsze ubezpieczenie.\n1. Poważne inwalidztwo wskutek nieszczęśliwego wypadku (NW)\nW każdej z tych sytuacji, mając ubezpieczenie od inwalidztwa NW, nie otrzymałbyś ani grosza, ponieważ SR czy udar nie są wypadkami. W rezultacie Twoje ubezpieczenie byłoby bezużyteczne, w momencie, w którym najbardziej byś go potrzebował.\nWskazówka #1: W razie poważnego inwalidztwa powinieneś otrzymać świadczenie niezależnie od przyczyny.\n2. Poważne zachorowanie – wygaśnięcie umowy po pierwszym zachorowaniu\nWskazówka #2: Ubezpieczenie po jednym poważnym zachorowaniu powinno funkcjonować dalej i wypłacić Ci środki, jeśli pojawi się kolejna choroba.\n3. Niezdolność do pracy\nWażna informacja – takie ubezpieczenie nie wypłaca pieniędzy, gdy pójdziesz na L4.\nKluczowe jest to, jak towarzystwa ubezpieczeniowe definiują „niezdolność do pracy”. W każdej firmie wygląda to mniej więcej tak samo: „wypłacimy Ci pieniądze, jeśli będziesz całkowicie i nieodwracalnie niezdolny do pracy”.\nPowiedz mi proszę, co takiego musiałoby się stać, żeby to nastąpiło?\nWskazówka #3: Nie zawsze jest potrzeba, żebyś ubezpieczał się od niezdolności do pracy.\nOpisałem tylko 3 z najczęściej spotykanych „słabych ogniw” w ubezpieczeniach. Jest ich znacznie więcej. Problem w tym, że jeśli nie pracujesz w branży, bardzo ciężko będzie Ci samemu przeanalizować umowę. Skutki „dziurawego” ubezpieczenia mogą być odczuwalne dopiero, gdy będziesz miał poważne problemy ze zdrowiem, pieniądze będą potrzebne na gwałt a ubezpieczyciel nie wypłaci Ci ani grosza.Dlatego zapraszam Cię do kontaktu z nami. Przeanalizujemy Twoją umowę ubezpieczenia. Być może upewnisz się, że chroni Cię naprawdę dobrze. Może się jednak okazać, że warto zmienić ją na inną. Dzięki temu zyskasz spokój, że w razie potrzeby na pewno otrzymasz duży zastrzyk gotówki.\nPosted in Ubezpieczenie indywidualneLeave a Comment on 3 słabe ogniwa w umowach ubezpieczeniowych


Jak skutecznie oszczędzać? – Serwis ogólnotematyczny RSWI\nZ tego właśnie powodu o wiele lepszym rozwiązaniem będzie przede wszystkim oszczędzanie co miesiąc pewnej ilości pieniędzy. Każdy z nas ma określone wydatki, ale jeśli zrobimy sobie listę rzeczy, na które musimy wydać określona kwotę to po podliczeniu wszystkiego będziemy wiedzieć, ile zostaje nam na koniec miesiąca. Te pieniądze warto z kolei odkładać na koncie, ponieważ dzięki temu wraz z upływem czasu będziemy mieć coraz więcej oszczędności. Dla niejednej osoby będą to tak zwane pieniądze na czarną godzinę, z których będziemy mogli skorzystać, gdy przydarzy nam się jakieś nieszczęście.\nOszczędzanie wcale nie jest trudne (sxc.hu)\nZdecydowanie warto więc oszczędzać, ponieważ brak jakichkolwiek zapasowych pieniędzy może stanowić spory problem w momencie, gdy będą nam one najbardziej potrzebne. Warto mieć tez na uwadze to, że oszczędzanie wcale nie musi być takie trudne i w wielu przypadkach wystarczy zaledwie, że będziemy konsekwentni w tym co robimy.\nKategorie: Gospodarka i finanse / Jedna odpowiedź / przez Bartek\nJedna myśl o “Jak skutecznie oszczędzać?”\n(19 maja 2016 - 14:26)\nGdybym ja to wiedział to już dawno bym się czegoś dorobił.


Sprzedana [Sophie Hayes] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00165 006390 19991673 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Sophie Hayes Liczba stron:\nISBN: 978-832-414-415-0 Rok wydania: 2012\nSophie miała dwadzieścia cztery lata, gdy pojechała do Włoch odwiedzić chłopaka – swojego dobrego przyjaciela. Spędzili razem romantyczny weekend i Sophie uwierzyła, że to miłość jej życia.\nAle kiedy powiedziała, że musi wracać do Anglii, wszystko się zmieniło. Uroczy i troskliwy Kas pokazał swoją prawdziwą twarz: brutalną i cyniczną. I poinformował ją, że będzie dla niego pracowała. Na ulicy...\nStrona redakcyjnaRedakcja stylistycznaDorota KielczykKorektaRenata KukHanna LachowskaZdjęcie na okładce© Yolande de Kort/Arcangel ImagesTytuł oryginałuTraffickedCopyright © Sophie Hayes 2012Sophie Hayes asserts the moral right to be identified as authorof this work.Originally published as Trafficked in the UK by HarperCollins, 2012.All rights reserved.For the Polish editionCopyright © 2012 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.ISBN 978-83-241-4415-0Warszawa 2012. Wydanie IWydawnictwo AMBER Sp. z o.o.02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63tel. 620 40 13, 620 81 62www.wydawnictwoamber.pl Publikację elektorniczną przygotował iFormat\nDedykuję tę książkę Jennie, wszystkim innym kobietom, mężczyznom i dzieciom, będącym ofiarami handlu ludźmi, oraz tym, którzy wspierali mnie — i nadal wspierają — w mojej podróży\nROZDZIAŁ 1 Osiemnastka mojego brata była starannie przygotowaną imprezą — wspaniałą i dopracowaną przez matkę w najmniejszych szczegółach. Nic nie mogło pójść źle. Z całą rodziną i przyjaciółmi poszliśmy na elegancki obiad do hotelu. Ojciec wziął mikrofon i oznajmił, że matka poprosiła go, żeby wygłosił mowę na temat najstarszego syna. O moim bracie można było powiedzieć mnóstwo dobrych rzeczy, przytoczyć masę zabawnych i wzruszających anegdot. Wszyscy zamilkli, zwrócili się w stronę ojca i z uśmiechem czekali, aż zacznie. Uśmiechy szybko ustąpiły miejsca przerażeniu, kiedy oświadczył, że nie przychodzi mu do głowy nic oprócz tego, jak bardzo jest zawiedziony, że dochował się tak „bezużytecznej kupy gówna”. Na chwilę zapadła grobowa cisza, potem w sali rozeszły się pełne dezaprobaty pomruki. Dziadek skoczył na równe nogi, wyrwał ojcu mikrofon i ze łzami w oczach zaczął wychwalać swojego wnuka Jasona i mówić, jak bardzo go wszyscy kochają. W końcu odważyłam się spojrzeć na brata. Siedział zupełnie nieruchomo, ze wzrokiem utkwionym gdzieś ponad głowami gości, z miną wyrażającą niemal fizyczny ból. Szybko odwróciłam głowę. Było mi niedobrze i zastanawiałam się, jak można zafundować komukolwiek coś tak okropnego, nie wspominając o własnym dziecku, które przez osiemnaście lat ciągle wyłaziło ze skóry, żeby pozyskać ojcowską miłość i aprobatę. Chyba już w tamtej chwili doskonale wiedziałam, że to koniec małżeństwa rodziców, choć trzeba było jeszcze paru gwoździ do tej trumny, zanim się rozwiedli. Kolejne wydarzenie, które ostatecznie przekroczyło granice wytrzymałości matki, zaszło pewnej nocy, niedługo po urodzinach Jasona. Wróciłam do domu po wieczornym wyjściu i nie wiedząc, że Jason ze swoją dziewczyną Harriet pilnują dziecka sąsiadów, zamknęłam drzwi i poszłam spać. Pół godziny później obudził mnie dzwonek. Zadzwonił tylko raz, ale prawie natychmiast usłyszałam, jak ktoś z łomotem zbiega ze schodów, a po chwili rozległ się głos Harriet. Wołała mamę i krzyczała: — On go zabije! Pomocy! Błagam! Niech ktoś pomoże! Wyskoczyłam z łóżka i wypadłam na korytarz. Matka zdążyła dotrzeć już do schodów. Pędząc za nią na dół do holu, nie spuszczałam wzroku z Jasona — stał w progu domu z zakrwawionym nosem. Harriet szlochała, a ojciec wymachiwał rękami i wrzeszczał. Nagle Jason zrobił krok do przodu, odepchnął ojca z drogi i ryknął: — Ty pieprzony idioto! Nienawidzę cię. Dlaczego się nie wyniesiesz i nie zostawisz nas w spokoju? — Popędził na górę i zamknął się w swojej sypialni. Ojciec tylko uśmiechnął się kpiąco, wzruszył ramionami i wrócił do łóżka. Na szczęście awantura nie obudziła mojego młodszego rodzeństwa, siostry i braci. Harriet, mama i ja poszłyśmy do kuchni. Osłupiałe i wstrząśnięte przez dłuższą chwilę po prostu siedziałyśmy przy stole. W końcu mama przerwała ciszę i zapytała o coś, nad czym się zastanawiałyśmy: — Co się właściwie stało? Okazało się, że ojciec, wybity ze snu nieśmiałym dzwonieniem Jasona, wściekł się, otworzył drzwi na oścież i bez słowa przywalił synowi z główki. Matka westchnęła i ze znużeniem uniosła ręce na znak, że się poddaje. — Dość tego. Nie mogę stać z boku i pozwalać, żeby bił moje dzieci. Wiele zniosę, ale nie to. Czułam się okropnie z powodu tego, co się stało. Nie tylko dlatego, że współczułam Jasonowi, ale też dlatego, że oberwał przeze mnie. Nie miał klucza do domu, a ja zamknęłam drzwi, choć nie upewniłam się, czy wrócił. Nawet teraz ciężko mi myśleć o tym, ile kosztowała go moja bezmyślność. To była druga z trzech „ostatnich kropli goryczy”. Na koniec ktoś doniósł matce, że ojciec spotyka się z jakaś kobietą. Kiedy przyparła go do muru, długo na siebie wrzeszczeli, aż wreszcie ojciec — akurat w chwili gdy weszłam do salonu — krzyknął: — Była prawie jak twój klon, tylko znacznie młodsza. — Potem wypadł z pokoju, a mama zalała się łzami. Okazało się, że „klon mamy” nie był jedyną kobietą, z którą sypiał ojciec. Miał ich dziesiątki. Przyłączył się do grupy swingersów — ale nie takich, co urządzają orgie ze swoimi partnerami, tylko uczestniczą w seksualnych imprezach z zupełnie nieznajomymi ludźmi, opłaconymi, by spełniali wszelkie dziwaczne i perwersyjne życzenia takich facetów jak mój ojciec. Kiedy mama odeszła od niego, odkryła, że zastawił dom pod hipotekę. Nie, żeby brakowało mu kasy — zarabiał bardzo dobrze i nie miał żadnych problemów finansowych. Zrobił to, by ulokować pieniądze na zagranicznych kontach. Tak więc po rozwodzie mama została prawie goła, ale nie przejmowała się tym, bo jedyne, na czym jej naprawdę zależało, to uwolnić się od ojca i stworzyć sobie i dzieciom nowy dom, gdzie nikt nie będzie na nią krzyczał ani wiecznie powtarzał, że jest bezużyteczna i głupia. Miałam siedemnaście lat, kiedy rodzice się rozeszli, i od tamtej pory rzadko rozmawiałam z ojcem. Zaledwie parę godzin po tym, jak się urodziłam, po raz pierwszy trafiłam w ramiona ojca. Widać zaczęłam płakać, bo spojrzał na mnie, oddał z powrotem matce i natychmiast stracił mną zainteresowanie. Szybko zaczęłam odwzajemniać jego obojętność i zanim wkroczyłam w wiek nastoletni, nauczyłam się akceptować fakt, że nie lubię własnego ojca. Na szczęście zawsze kochałam mamę — oprócz tego, że jest wspaniałą mamą, jest moją najlepszą przyjaciółką i mogę z nią rozmawiać niemal o wszystkim. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek darzyła prawdziwą miłością mojego ojca. Co prawda nie znęcał się nad nami, ale był tyranem, który komunikował się z żoną i dziećmi wyłącznie za pomocą krzyków i przekleństw, a do tego ciągle nazywał nas darmozjadami. Stopniowo z upływem lat przywykłam do tego, że serce zaczyna walić mi jak szalone, kiedy jest zły, a tak było przez większość czasu. Ale nigdy nie przyzwyczaiłam się do jego chorych żartów i innych rzeczy, jakie robił specjalnie po to, żeby nas nastraszyć. Takie akcje zwykle doprowadzały mnie do histerii. Cała nasza piątka była nieplanowana i niechciana przez ojca, za to bezgranicznie kochana przez mamę. Dzieciństwo spędziłam więc w cieniu słownej i emocjonalnej przemocy ze strony ojca, ale i tak Jason ucierpiał najbardziej. Był nieśmiałym, pogodnym dzieckiem. Bardzo się starał, żeby nie zrobić czegoś źle i strasznie nie lubił zwracać na siebie uwagi z jakiegokolwiek powodu. Już na samą myśl o tym, że mógłby spóźnić się do szkoły, z nerwów trzęsły mu się ręce. Ojciec wtedy mówił, że Jason zachowuje się jak dziewczyna, i nigdy nie omieszkał okazać swojej pogardy i wściekłości. Tak naprawdę Jason był zupełnym przeciwieństwem syna, jakiego życzyłby sobie ojciec, gdyby w ogóle chciał mieć dzieci. Aż serce ściskało, gdy patrzyło się, jak Jason robi wszystko, żeby go zadowolić. Ja dość prędko załapałam, że żadne z nas za nic nie zdoła sprostać wymaganiom ojca, ale mój biedny brat nigdy nie stracił nadziei, że któregoś dnia zdobędzie jego miłość. Tego pragnął najbardziej na świecie, ale im bardziej się starał, tym bardziej ojciec go upokarzał i lekceważył, przez co Jason stawał się coraz bardziej nerwowy i niestabilny emocjonalnie. Był jednym z tych dzieciaków, co to zawsze wieczorem mają wszystko przygotowane do szkoły. Książki starannie pakował do plecaka, a czyste ubrania wykładał na krzesło. Rano tylko mył się, ubierał i już był gotów do wyjścia. Moje poranne rytuały trwały dłużej — przede wszystkim musiałam zadbać, żeby mundurek wyglądał nienagannie, a włosy żeby były idealnie wyczesane i związane. Kiedy ganiałam po domu w poszukiwaniu swojego plecaka albo książek, Jason stał przy drzwiach wyjściowych i co rusz spoglądał z niepokojem na stojący w holu zegar. Kończyło się to tak, że ojciec — bo to on zwykle podwoził nas do szkoły w drodze do pracy — krzyczał na niego, że zachowuje się jak „pieprzony mazgaj”, a potem mi wygarniał, że jestem niezorganizowana i głupia. Nadal czuję smutek i wyrzuty sumienia, ilekroć pomyślę o tych wszystkich razach, kiedy przeze mnie spóźniliśmy się do szkoły, chociaż nie ociągałam się celowo. Chodziliśmy do dobrej szkoły, ale pogodziłam się z opinią ojca, że „do niczego się nie nadaję”, i bałam się, że nie spełnię jego oczekiwań. Dobry wygląd stał się niemal moją obsesją. Ale wiedziałam, jak przeraża Jasona myśl, że on jeden wejdzie do klasy, podczas gdy inni będą już siedzieć, a przeze mnie wielokrotnie musiał to robić. Pewnego ranka, kiedy miał dziesięć, a ja dziewięć lat, i kolejny raz wyjechaliśmy z domu za późno, po tym jak już udało mi się znaleźć plecak i wskoczyłam do samochodu na miejsce obok brata, tata uśmiechnął się złośliwie. — O rany, Jason, spóźnisz się — powiedział. — Lekcja na pewno się zacznie, zanim dotrzemy do szkoły. Będziesz musiał wejść sam. Może, jeśli wpełzniesz jak wąż, nikt cię nie zauważy. — Potem odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się rozbawiony zarówno tą wizją, jak i wyraźnym przerażeniem syna. — Proszę, proszę, tato, postaraj się, żebyśmy zdążyli — zaczął błagać Jason, a łzy płynęły mu ciurkiem. Innemu ojcu pewnie zrobiłoby się żal załamanego dziecka, ale na naszego ojca ten płacz podziałał jak płachta na byka. Nagle przestał się śmiać, a kiedy nerwowo zerknęłam we wsteczne lusterko, zobaczyłam wyraz pogardy na jego twarzy. — Chcesz być na czas?! — wrzasnął. — Dlatego mażesz się jak dziewczyna? Dobra, Jason, postaramy się zdążyć. — Wcisnął gaz do dechy. Samochód gwałtownie wyrwał do przodu, aż wbiło nas w siedzenie. Śmiertelnie przerażona tak mocno wczepiłam się palcami w pas bezpieczeństwa, że zbielały mi kostki, a paznokcie boleśnie wbijały mi się w rękę. Przez kilka minut kolejne rozmazane ulice śmigały nam przed oczami, a Jason, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, kiwał się w przód i w tył, cicho pochlipując. W pewnej chwili dostrzegłam przed nami plamę koloru i zdążyłam uchwycić wyraz twarzy dwóch mężczyzn, którzy stali na poboczu z rowerami i rozmawiali. Ojciec właśnie stracił panowanie nad kierownicą i samochód jechał prosto na nich. Mężczyźni puścili rowery. Było jasne, że nie zdążą zejść z drogi. Ojciec zaklął, Jason i ja wrzasnęliśmy. Jakimś cudem minęliśmy ich o włos, ojcu udało się odzyskać kontrolę nad autem i pojechaliśmy dalej, tyle że już wolniej. Ojciec wydzierał się na nas przez ramię: — Widzicie? Widzicie, co narobiliście, pieprzone gnojki?! Przez was omal nie zabiłem tych facetów! Jason dostał histerii, ja szlochałam. Cała się trzęsłam i czułam się winna. Gdybyśmy zabili tych facetów — a przez chwilę myślałam, że na pewno tak się stanie — to byłaby moja wina, bo przeze mnie wyjechaliśmy za późno. Ojciec miał rację: byłam „bezużyteczną kupą gówna”. Kiedy dotarliśmy do szkoły, Jason prawie wypadł z samochodu, a potem pognał przez otwartą bramę z kutego żelaza skulony, przyciskając do piersi plecak, jakby obawiał się jakiegoś fizycznego ataku. Nie pobiegłam za nim. Zszokowana nie mogłam się ruszyć. Chciałam do mamy i tak długo płakałam i krzyczałam, dopóki ojciec nie zabrał mnie do domu, gdzie siedziałam w swoim pokoju i zatykałam sobie uszy, żeby nie słyszeć kłótni rodziców — bo mama jakoś znosiła wszelkie złośliwości ojca wymierzone w nią, ale gdy chodziło o jej dzieci, walczyła jak lwica. Tamta akcja z samochodem była po prostu jedną z całej serii niemal codziennych zdarzeń w moim dzieciństwie, które uświadomiły mi, że ojciec nas nie lubi. Ktoś powiedział, że ojciec po prostu nie potrafi nikogo kochać, i myślę, że miał rację. Według mojej babci czerpał przyjemność ze sprawiania zawodu i przykrości mojej matce, ledwie zaczęli ze sobą chodzić. Nikt nie rozumiał, czemu taka ładna, lubiana i radosna dziewczyna zgodziła się poślubić takiego antypatycznego i nieokrzesanego typa. Wyszła za niego, mimo że już w drodze do kościoła wiedziała, że popełnia straszny błąd. Kiedyś mi wyznała, że chociaż kochała mojego ojca, zawróciłaby wtedy samochód i uciekła do domu, gdyby nie miała skrupułów odnośnie do tego, jak bardzo wykosztowali się jej rodzice i ile wysiłku włożyli, żeby urządzić jej niezapomniany ślub. Pewnego ranka, parę miesięcy po ślubie, kiedy mama była w ciąży z Jasonem, ojciec załomotał do drzwi dziadków i oznajmił zdziwionej babci, że jej córka jest „totalnym śmieciem” i że zwraca ją im, bo już jej nie chce. Ostatecznie jednak zabrał ją z powrotem, zapewne kiedy dotarło do niego, że wygodniej mieć żonę, która zadba o niego i o dom, niż samemu się wszystkim zajmować. Ale ten motyw powtarzał się regularnie przez kolejne lata, aż wreszcie matka zaczęła wierzyć, że rzeczywiście jest „beznadziejna”, „cholernie wkurzająca” i „niesamowicie głupia”. Ojciec często wrzeszczał, przeklinał i ciągle nam ubliżał, ale rzadko stosował przemoc fizyczną, więc kiedy już miałam naście lat, zaczęłam odpierać jego ataki — przynajmniej słownie. Myślę, że przez to, że potrafiłam mu się postawić, trochę mi odpuścił. Jason natomiast — który pomimo swojej permanentnej nerwowości miał, wydawałoby się, niewyczerpane pokłady optymizmu — nadal próbował nawiązać z ojcem więź i zdobyć jego aprobatę. A że to było niewykonalne, tylko cierpiał. Kiedy miałam siedem lat, mama urodziła Emily, a dwa lata później pojawiły się na świecie bliźniaki — Mark i Jamie. Cała trójka była tak zwanymi „wypadkami przy pracy”, zresztą tak samo jak Jason i ja. Chociaż ojciec nie pochodził z zamożnej ani szczęśliwej rodziny i nie skończył żadnych studiów, potrafił robić interesy i sporo zarabiał, dzięki czemu mieszkaliśmy w ładnym, dużym domu w bogatej dzielnicy. Nie pamiętam jednak, żeby poza tym zrobił cokolwiek dla któregoś z nas, i często zastanawiałam się, czemu mama nie odejdzie od niego. Na szczęście w końcu się na to zdecydowała i złożyła pozew rozwodowy. Zależało jej głównie na tym, żeby zapewnić spokój dzieciom i sobie, i uwolnić się od domowego tyrana. Ojciec, dla którego pieniądze były bardzo ważne, nie mógł uwierzyć, że nic od niego nie chciała i przez jakiś czas wysyłał jej mnóstwo SMS-ów z pogróżkami. Przykładowo, groził, że połamanie jej nogi, jeśli wpadnie na pomysł, żeby domagać się od niego alimentów. Na mnie też się wściekał — jak zwykle z niewiadomych dla mnie przyczyn — i ostatnią rzeczą, jaką od niego usłyszałam, było: — Dla mnie już nie istniejesz. Może cię piekło pochłonie. Nie wysikałbym się na ciebie, nawet gdybyś płonęła żywcem. Po rozwodzie rodziców Jason nadal próbował zaskarbić sobie przychylność ojca, kumulując w sobie coraz większy ból i złość, aż w końcu zaczęło mu odbijać. Jeszcze do niedawna uważałam, że ojciec nie miał znaczącego wpływu na moje życie — wmówiłam sobie, że ponieważ nawet go nie lubiłam, mogę żyć ze świadomością braku miłości i troski z jego strony. Teraz jednak wiem, że przez to nie czułam się godna miłości, nie rozumiałam, co tak właściwie znaczy kochać kogoś, stałam się podejrzliwa i nieufna, zwłaszcza wobec facetów. Bałam się też, że — tak jak ojciec — nie zdołam stworzyć normalnego, stabilnego związku. Zafiksowałam się na obrazku rodem z Domku na prerii, gdzie wszystko układało się idealnie, a ludzie byli zawsze mili, i postanowiłam, że albo to, albo nic. Dziwne więc, że w ogóle weszłam w jakąś trwałą relację. Ale owszem, byłam w dwóch poważnych związkach. Raz z facetem, którego kochałam, a drugi raz z facetem, którego myślałam, że kocham, ale tak naprawdę po prostu się przyjaźniliśmy. No i jeszcze z Kasem — on stopniowo stawał się moim „najlepszym przyjacielem”, pewnie między innymi dlatego, że wydawał się całkowitym przeciwieństwem mojego ojca. Ojciec był wulgarny, samolubny, agresywny i okrutny, Kas natomiast niesamowicie miły, troskliwy i charyzmatyczny. Ale nawet jemu nie umiałam tak od razu zaufać. Kiedy w końcu mocno się ze sobą zżyliśmy, stał się dla mnie kimś bardzo ważnym i uwierzyłam, że to jedyny człowiek, na którym mogę polegać.\n


Twoje dziecko pokocha ten plecak. Zobacz, dlaczego.- explorer.net.pl\nWybór plecaka szkolnego dla naszej pociechy to odpowiedzialne zadanie. Prawidłowo dobrany plecak czy to szkolny, czy na wycieczki będzie decydował o komforcie i bezpieczeństwie naszego dziecka.\nSpecjaliści alarmują, że nieodpowiednio dobrany plecak szkolny może się przyczynić do pogłębienia wad postawy czy do ich powstania. Dlatego szukając odpowiedniego plecaka, musimy zwrócić uwagę na wiele istotnych elementów. Plecaki All-out są nie tylko bezpieczne, ale też dostępne na każdą kieszeń i można upolować naprawdę piękny i funkcjonalny model w promocyjnych atrakcyjnych cenach. Plecaki All-out to przede wszystkim piękny design, różnorodność wzornictwa i kolorystyki, kompaktowość, funkcjonalność i wygoda, czyli wszystko, czego nasze dziecko potrzebuje, aby czuć się dobrze podczas jego użytkowania. Plecaki All-out mają różne wielkości, ciężar, stylizację, rozwiązania, kształt, ilość kieszeni. Skierowane do różnych grup wiekowych z podziałem na dziewczynki i chłopców oraz uniwersalne modele. W ofercie modeli All-out znajdziemy plecaki szkolne, sportowe plecaki na kółkach, piórników i toreb sportowych, gdzie możemy indywidualnie spersonalizować nasze oczekiwania. Z pewnością istotną informacja jest, że plecaki All-out zostały również tak zaprojektowane, aby nasze pociechy mogły bezpiecznie przenosić w nich swoje notebooki 15,6 cala.\nSprytne rozwiązania w plecakach All-out\nPlecaki All-out charakteryzują się nietuzinkowymi rozwiązaniami, których często brakuje wśród innych modeli. Może zdarzyć się, że będzie trzeba, wymienić plecak w trakcie roku szkolnego, bo inny nie sprawdził się lub po prostu zwyczajnie zepsuł. Plecaki All-out gwarantują wysoką jakość wykonania, bezpieczeństwa i cechują się pięknym designem. Przyjrzyjmy się zatem, co oferują plecaki All-out. Przede wszystkim minimalizm i kompaktowość. Książki, zeszyty, jak również te w formacie A4, piórniki, niezliczone prace artystyczne naszych pociech, ulubione skarby i drugie śniadanie. To naprawdę wyzwanie, aby po wyjęciu tych rzeczy były one nadal w perfekcyjnym stanie, a przecież zdajemy sobie sprawę, że nasze dzieci potrafią czasami nieostrożnie obchodzić się z plecakami.\nDlatego ważne jest, aby ten miał wiele przegródek i komór, aby podzielić rzeczy w plecaku na odpowiednie grupy, by nie uległy przypadkowemu zaplamieniu, zalaniu bidonem z wodą czy zniszczeniu. Takie rozwiązania oferuje plecak All-out mający dodatkowe przegródki. Podsumowując, znajdziemy modele z dużą komorą główną, z dodatkowymi małymi kieszeniami np. na legitymację szkolną, z komorą z organizerem na telefon czy długopisy, z dwoma płaskimi kieszeniami przednimi zapinanymi na zamek błyskawiczny, oczywiście z niezbędnymi kieszonkami bocznymi z siateczki na wodę lub inne niezbędne rzeczy. Oczywiście ilość kieszeni, komór i zamków zależy od modelu plecaka All-out, a ich wybór jest bardzo szeroki i musimy się zdecydować jaki jest nam najbardziej potrzebny.\nPrzechodzimy do ergonomii i bezpieczeństwa podczas noszenia i jest to bardzo istotne przy wyborze plecaka. Modele All-out mają ergonomiczne rozwiązania dopasowujące się intuicyjnie do pleców dziecka, a szelki są w kształcie litery S. Tył plecaka jest usztywniony stelażem, który można swobodnie wyjąć. Ważna jest możliwość regulacji szelek. Plecak All-out ma dwustopniowe rozwiązania. Do tego wyposażony jest w pas biodrowy, który można również regulować. Plecaki z tego modelu wyposażone są również w oddychającą wyściółkę pleców złożona z trzech komór wentylacyjnych stanowiących powierzchnię. Dla wygody dziecka możemy wybrać plecak z rączką. Jest to model sportowy na kółkach łączący funkcję plecaka i walizki. Tak jak w pozostałych modelach ma energomiczny kształt i dodatkowy trolley, który pozwala na używanie plecaka jako walizki. Raczka jest wykonana z wysokiej jakości materiałów. Modele plecaków wyposażone są w plastikowe stópki, które chronią spód przed zabrudzeniem.\nKolory i wzory, z których można wybierać do woli\nPlecaki All-out są zaprojektowane tak, aby zadowolić nawet najbardziej wymagających klientów, czyli w tym przypadku dzieci. To one noszą wszak ten plecak przez cały rok szkolny i jest on niejako częścią ich stylizacji. Szeroki wybór printów, kolorów i wzorów daje szerokie możliwości. Modele są przede wszystkim w stonowanych i przyjaznych dla dziecka kolorach. Nowoczesne wzornictwo pozwoli wyróżnić się z tłumu uczniów. Wybór plecaka All-out na pewno wpasuje się w aktualne szkolne trendy. Plecaki są zaprojektowane według preferencji dziewczynek, jak i chłopców. Są plecaki uniwersalne, które nie wyróżniają płci dziecka. Na pewno niezależnie, który model wybierzemy, nasze dziecko będzie się czuło wyjątkowe i modnie.


Zbrojenie rozproszone - opis, ceny oraz zastosowanie w budownictwie. - Sobir - Subiektywnie o budowie i remoncie\nJakie są zalety stosowania zbrojenia rozproszonego?\nNajważniejszym zadaniem zbrojenia rozproszonego jest zapobieganie powstawaniu rys orz mikropęknięć w świeżym betonie, dlatego też włókna odgrywają kluczową rolę w trakcie dojrzewania betonu (okres 2 do 3 tygodni od momentu wylania betonu). Dodatek włókien do betonu ( po całkowitym związaniu mieszanki betonowej) sprawi iż nasz beton charakteryzował się będzie:\nPodwyższoną odpornością na rozciąganie co powoduje iż np. posadzka nam nie pęka,\nPodwyższenie szczelności betonu co jest szczególnie pożądane jeżeli nasz fundament będzie monolityczny (wylewany z betonu w szalunek z desek bądź np. płyt typu akro),\nZwiększenie mrozoodporności ( beton nie „pije” aż tak wody, która zamarzając wewnątrz jego struktury doprowadzała by do mikropęknięć,\nZwiększenie odporności na ogień co eliminuje powstawanie odprysków betonu w czasie pożaru,\nMinimalizacja ryzyka wystąpienia rys skurczowych na całej grubości przekroju,\nZwiększenie odporności na uszkodzenia mechaniczne co przekłada się na znacznie większą wytrzymałość jeżeli chodzi o ścieranie bądź kruszenie,\nPolepszona urabialność mieszanki betonowej co powoduje iż poszczególne składniki naszego betonu są ze sobą lepiej połączone.\nGdzie stosuje się zbrojenie rozproszone?\nJeszcze nie dawno zbrojenie rozproszone stosowane było na wielkich komercyjnych bądź przemysłowych budowach jednak wzrastająca świadomość inwestorów indywidualnych sprawiła iż zbrojenie rozproszone trafiło pod przysłowiowe strzechy.\nObszary zastosowania zbrojenia rozproszonego:\nObiekty przemysłowe takie jak fabryki, magazyny, fundamenty pod maszyny\nObiekty infrastruktury drogowej takie jak tunele, mosty, wiadukty\nObiekty infrastruktury wodnej takie jak zapory wodne, kanały, śluzy bądź zbiorniki wodne\nObiekty oczyszczania ścieków – oczyszczalnie, kanały kanalizacyjne oraz szamba\nObiekty infrastruktury komercyjnej – fundamenty, stropy oraz posadzki w galeriach handlowych, sklepach wielkopowierzchniowych itp.\nObiekty infrastruktury mieszkaniowej – fundamenty, stropy oraz posadzki w wielokondygnacyjnych budynkach mieszkalnych\nObiekty budownictwa indywidualnego – fundamenty, stropy, wszelkiego rodzaju mury oporowe bądź ogrodzeniowe itp.\nJakie są rodzaje włókien w zbrojeniu rozproszonym?\nZbrojenie rozproszone – stalowe\nWłókna stalowe – są to największe włókna których średnica wynosi około 1 mm a całkowita długość to około 65 mm. Dodatkowo każde włókno posiada na obu końcach wygięcie które powoduje iż włókna niczym haczyki zaczepiają się w betonie a to przekłada się na znaczne zwiększenie stabilności oraz wytrzymałości gotowego betonu. Należy jednak pamiętać iż dozowanie tego typu włókiem powinno być przeliczone ponieważ zbyt duża ich ilość może doprowadzić do korozji stali zbrojeniowej. Włóknami stalowi najczęściej zbroi się beton w klasie C20/25 oraz wyższej.\nWłókna polipropylenowe – są to najczęściej stosowane włókna w zbrojeniu rozproszonym, które produkowane są z granulatu PP. Włókna te są bardzo cienkie co powoduje iż w jednym metrze sześciennym znajdzie się około 150 milionów pojedynczych włókien. Zbrojenie tego typu można zastosować w każdym rodzaju betonu ( nawet tych w klasie poniżej B20) co sprawia iż tego typu zbrojenie jest na masową skalę używane w budownictwie indywidualnym ( fundamenty, beton do wypełnienia pustaków szalunkowych, budowa ogrodzeń oraz wszelkiego rodzaju posadzki i stropy.\nPozostałe (rzadziej stosowane) włókna wykorzystane w zbrojeniu rozproszonym to włókna polimerowe, włókna szklane, bazaltowe oraz węglowe.\nIle kosztuje zbrojenie rozproszone?\nCeny zbrojenia rozproszonego kształtują się następująco:\nStalowe zbrojenie rozproszone – około 15 za 1 kg,\nPolimerowe zbrojenie rozproszone – około 20 zł za 1 kg,\nPolipropylenowe zbrojenie rozproszone – około 25 zł za 1 kg,\nSzklane zbrojenie rozproszone – około 45 zł za 1 kg,\nBazaltowe zbrojenie rozproszone – około 40 zł/1 kg,\nWęglowe zbrojenie rozproszone– ceny tkanin z włókna węglowego zależą od grubości i struktury; zazwyczaj jest to powyżej 100 – 120 zł za 1 m2 tkaniny.\nPoprzedni artykułSprzedaż niedokończonego domu czyli jak sprzedać dom z kredytem hipotecznym w budowie.\nNastępny artykułZakaz sprzedaży kotłów gazowych od 2029 roku w UE


CSIOZ o e-receptach w kontekście Projektu P1\nW dniu 24 października 2013 r. odbyła się konferencja organizowana przez Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia, która była poświęcona Projektowi Integracji prototypów Internetowego Konta Pacjenta oraz e Recepty.\nW spotkaniu wzięło udział blisko sto osób – uczestników Projektu oraz przedstawicieli środowisk medycznych i farmaceutycznych.\nGłówne założenia Projektu przedstawili kierujący pracami projektowymi Marcin Węgrzyniak (Kierownik Biura Zarządzania Projektami, CSIOZ) oraz Anna Sobańska (Dyrektor Sektora Ochrony Zdrowia, Newind Sp. z o.o.). Zaprezentowali oni cel Projektu, jego dotychczasowe uwarunkowania realizacyjne, a także grupy docelowe oraz korzyści jakie Projekt może przynieść uczestnikom\nW trakcie konferencji zaprezentowane zostały także aspekty promocyjne Projektu – m.in. kwestie komunikacji z jego uczestnikami, zorganizowane konkursy jak również kwestie szkoleń dla administratorów i osób korzystających z zintegrowanego prototypu Internetowego Konta Pacjenta oraz e-Recepty. Informacje te przedstawili Jacek Skliński (Kierownik Projektu, Newind Sp. z o.o.) oraz Hubert Ochmański (odpowiedzialny za działania promocyjne w Projekcie, Exacto Sp. z o.o.).


Hotele Marbella Old Town Marbella\nHotele w Marbella Marbella Old Town\nMontenebros,16 - Casco Antiguo, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nLa Morada Mas Hermosa Hotel jest tradycyjnym hotelem w Marbella znajdującym się w pobliżu muzeum i kościołów.\nMontenebros, 5A, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nHotel B&B Boutique Tribeca zapewnia dogodne zakwaterowanie w Marbella. Dojście do Arena walk byków w Marbelli, Murallas del Castillo i Muzeum Bonsai zajmie 5 minut spaceru.\nAduar, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPuerta De Aduares Aparthotel jest 2-gwiazdkowym obiektem w dzielnicy Marbella Old Town Marbella w pobliżu barów i restauracji.\nPortada, 11, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nBudżetowy 2-gwiazdkowy Don Alfredo Hotel usytuowany w morskiej dzielnicy w 10 minutach spacerem od Museo del Bonsai.\nAvda Antonio Belon 2, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\n2-gwiazdkowy Lima Hotel jest położony obok piaszczystej plaży. Budynek hotelu wybudowano tradycyjną architekturę, usytuowany w samym centrum Marbella został całkowicie odnowiony w 2000.\nNotario Luis Oliver, 12, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nBudżetowy Hotel Finlandia oferuje 8 zaciszne pokoje, a także wymiana walut, skrytka depozytowa i parking na terenie obiektu.\nMesoncillo, 4, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nIn House Marbella jest położony w plażowej dzielnicy Marbella, w niedalekiej odległości od Mijas Golf, El Paraíso i Iglesia de San Pedro.\nPlaza San Bernabe, 2, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nAncha, 21, Casco Antiguo, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nBudżetowy Linda Marbella Hotel znajduje się w samym centrum Marbella, tuż obok Estacion de autobus, Puerto Banus i Mijas Golf. Budynek został odnowiony w 2010 roku.\nCalle Miguel Cano Nº 2, Marbella, Malaga, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nAstondoa 59 Hotel oferuje niedrogie zakwaterowanie w Marbella. Hotel mieści się w strefie plażowej, 7.5 km od takich atrakcji jak United States Consulate, Plaża Funny Beach i Iglesia de San…\nAlderete, 7, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nThe Town House Hotel oferuje niedrogie zakwaterowanie w Marbella. Ten obiekt posiada w swojej ofercie skrytkę depozytową, przechowalnię bagażu i windę.\nCalle San Francisco #16, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nHotel Apartamentos El Gallo zapewnia dogodne zakwaterowanie w Marbella. Murallas del Castillo, Hanoi i Muzeum Bonsai znajdują się zaledwie 200 metrów od hotelu.\nSolano, 1, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nHotel Total Marbella Boutique zapewnia dogodne zakwaterowanie w Marbella. Hotel leży w odległości 200 metrów od Hanoi, Teatr Ciudad de Marbella i Murallas del Castillo .\n14 Calle Caballeros 1B, Marbella, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nApartamenty Heart Of Old Town oferują nocleg w Marbella. Obiekt zlokalizowany w odległości 100 metrów od Plaza de Los Naranjos.