Przeczytane: listopad 2019 – Zmiany, Port Cienia, Kradzież historii i inne… | Fanboj i Życie\n← Syndrom „dobrej gry, ale złego Diablo”:\nMit współczesnego nieudacznika z wielkiego miasta: →\nOpublikowano 7 grudnia, 2019 by Piotr Muszyński\nKsiążki, jak bardzo Was nienawidzić trzeba ten tylko się dowie, kto musiał was zanieść po dwie palety na chłopa do magazynu…\nListopad był miesiącem niemal równie owocnym w lekturę, jak październik. Udało mi się więc przeczytać 9 pozycji. Na sukces tej miary złożyły się: zaległości z października, które trzeba było dobić, niewielki ruch w pracy oraz dobre książki napisane przez kilku moich ulubionych autorów.\nTak więc tym razem na tapetę trafili między Jim Butcher, Glen Cook, jedni z moich ulubionych pisarzy. Radość była wielka.\nMam mieszane uczucia co do tej książki. Traktuje ona o życiu w prowincjach Imperium Rzymskiego za Republiki i Pryncypatu. Aczkolwiek pierwszy człon to bardziej nieco rozbudowana, powszechna historia Rzymu w wersji przystępniejszej, ale też i bardziej spłyconej, niż ta, która była w podręcznikach na studiach.\nDalsza część natomiast faktycznie traktuje o rzymskiej prowincji i polityce wobec niej.\nTekst jest raczej popularnonaukowy i w zasadzie nie ma w nim niczego, co ktoś obeznany z tematem by nie wiedział lub nie mógł dopowiedzieć sobie samemu. Niemniej jednak trafiło się tam kilka ciekawostek, których wcześniej nie znałem.\nPrzykładowo: okazuje się, że Rzymianie byli bardzo negatywnie nastawieni do tworzenia wszelkich form policji miejskich, obawiając się, by nie stały się one zalążkami oporu wobec ich władzy.\nJedenasty już tom Akt Dresdena. Tym razem do jego domu powraca pewna, ważna postać z jego przeszłości. Harry dowiaduje się od niej rzeczy, które wywracają do góry nogami jego życie. Co więcej zmiana ta wymusza na nim podjęcie konkretnych kroków, które wywrócą jego egzystencję jeszcze bardziej. Oraz sprawią, że podejmie wiele decyzji, których wcześniej nigdy by nie podjął.\nOgólnie: mimo że cykl o Drescenie ciągnie się i ciągnie, to wyraźnie się nie starzeje. Otrzymujemy więc kolejny tom, który nie dość, że pełen jest zajebistości (Mackoy i Słowo Mocy: Giń!) oraz niewiarygodnych wydarzeń, które wbiją w fotel każdego fana serii.\nMoim zdaniem jest to jeden z najlepszych tomów tej serii. Trzyma w napięciu i sprawia, że człowiek nie może doczekać się następnego, by zobaczyć, co będzie dalej.\nPowiada się, że powroty po latach nie są dobre… Tak więc jedenasty tom Czarnej Kompanii, wydany po niemal dwóch dekadach od zakończenia cyklu brałem do rąk z niejakimi obawami. Które na szczęście nie spełniły się.\nOpowieść przenosi nas w czasie do wydarzeń, które miały miejsce pomiędzy akcją pierwszego i drugiego tomu książki. Kompania stacjonuje daleko na rubieżach Imperium i zostaje wmieszana w czarnoksięską intrygę dotyczącą przeszłości Pani.\nW zasadzie to trudno nazwać książkę kontynuacją. Tym bardziej, że Glen Cook pozostawia tropy, z których z jednej strony może wynikać, że cała historia mogła być po prostu zabawą Pani, albo wręcz mogła w ogóle nie mieć miejsca i być jedynie apokryfem. Pod wieloma względami książka przypomina trochę oficjalny fanfick, napisany przez autora o dwóch jego ulubionych postaciach.\nZ drugiej: mimo że pozycja psuje trochę obraz dominacji, w szczególności jako piekła na ziemi oraz samych Schwytanych (aczkolwiek to, że piekłem na ziemi nie była może wyjaśniać czemu jej przeciwnicy tyle czasu poświęcili, by wymazać o niej pamięć), to moim zdaniem wypada jakościowo dużo lepiej, niż ostatnie tomy cyklu.\nPrzy poprzednim tomie, zatytułowanym „Mrok, który nas poprzedza” narzekałem, że książka naszpikowana jest przedziwnymi nazwami, tak, jakby ktoś starał się, by znaleźć możliwie najbardziej egzotyczne określenie na każdy, najbardziej pospolity przedmiot. Przez co nierzadko trudno było zrozumieć, co artysta miał na myśli.\nWystarczyło zmienić tłumacza i lektura stała się dużo mniej pretensjonalna.\nOgólnie to zrobiło się nawet ciekawie, aczkolwiek problemem cyklu jest jej rozmiar i nadmiar wątków. W szczególności nie widzę, po co obecny w niej jest Achmanian i jego kochanka, bowiem, jak na razie nie wnoszą oni wiele do powieści, prócz koszmarów we śnie, koszmarów na jawie i narzekania na życie.\nNiemniej jednak: niezła pozycja. Można czytać.\nKnight ot the Demon Queen:\nTrzeci tom cyklu „Zguba smoków”. Pierwsza część została umieszczona przez Andrzeja Sapkowskiego w jego słynnym kanonie. I faktycznie, w swoim czasie, na tle innych książek fantasy z epoki (czyli z lat 80-tych), w której dominowało conanowskie sword nad sorcerry mogła się wyróżniać. Zwłaszcza, że trochę inaczej podchodziła do tematu smokobicia.\nNiemniej jednak od tego momentu wyszło całkiem sporo fantasy rewizjonistyczna, jak (by daleko nie szukać) Saga o Wiedźminie Sapkowskiego właśnie. I na dzień dzisiejszy Zguba Smoków tak naprawdę jest dość typowy. Nie czymś, czego czytanie boli. Ale raczej pospolitą pozycją.\nJeśli chodzi o tom trzeci (i pośrednio drugi), to przykrym jest to, jak autorka powoli, lecz skutecznie rozbiera to, co w pierwszym tomie jej powieści było fajnie, stopniowo przerabiając ją na dość pospolite, pozbawione pazura portal fantasy.\nPonoć wybitna pozycja, zmieniająca sposób patrzenia na historię. Tak więc: europejska historiografia ma tendencję do zawłaszczania historii i pisania jej przez własny pryzmat, tak, jakby wszystko inne służyło tylko celowi wydźwignięcia cywilizacji zachodu na piedestał. Takie zawłaszczenie widać choćby w tradycyjnej periodyzacji i liczeniu lat od narodzin Chrystusa (na co Chińczycy albo Hindusi mogliby i pewnie mają własne spojrzenie).\nLiczyłem na to, że autor naświetli problem w jakiś, ciekawy sposób. Problem polega na tym, że kiedy studiowałem, a było to dobrych kilka lat przed wydaniem tej książki, rzeczy o których pisze autor były w zasadzie wiedzą podręcznikową. Tak więc nie dowiedziałem się z tej pozycji niczego nowego.\nByć może faktycznie w kręgu anglosaskim nadal pisze się historię w sposób, z którym autor polemizuje. Jeśli tak, to znaczy, że są nieźle zapóźnieni.\nOn zimny, ona gorąca:\nAvellana na Tanuki kazała mi być dyplomatyczna, będę więc musiał pewnie wystawić temu dziełu jakieś 6/10. Tu jednak nie ma nade mną władzy wyższej, niż polski Kodeks Prawa Cywilnego, tak więc mogę pisać prawdę.\nGeneralnie lubię chamski humor. Czytam Boli blog i Oglaf widziałem wszystkie odcinki Blok Ekipy i Kapitana Bomby, kupiłem nawet kubek z Rick and Morty. Niemniej jednak czegoś tak chamskiego, wulgarnego i przy tym głupiego jeszcze nie widziałem.\nPrzenosimy się do krainy fantasy, gdzie elfy wymordowały orków, bo były zazdrosne o rozmiar ich penisów. Na świecie ostał się już tylko jeden zielonoskóry. Oraz pewna zboczona elfka, która pragnie, by porządnie ją tym potworem wymłócił.\nOrk uznaje wyłącznie miłość romantyczną.\nOgólnie: manga jest mniej więcej taka, jakbyś wziął dialogi z jakiegoś, wyjątkowo pozbawionego wyczucia porno, usunął wszystko to, co w porno fajne i co sprawia, że ludzie je oglądają (cycuszki, ruchanko), a pozostawiono tylko to, co każdy i tak wycisza. Czyli dialogi i fabułę.\nWitcher: Gra Fabularna:\nNo nie jest to najbardziej zachęcający do gry podręcznik podstawowy jaki miałem w rękach.\nZasadniczo system jest adaptacją Cyberpunka 2020 do potrzeb grania w świecie Sagi o Wiedźminie. Jeśli ktoś nie miał w ręce Cyberpunka 2020, co by mnie nie zdziwiło, bo system ten wychodził w Polsce w czasach, gdy Amiga 500 była dobrym prezentem pod komunię, to spodziewać się należy w nim superpancerzy nie dających się przebić żadną bronią, masy tabelek oraz niezbyt przemyślaną mechanikę.\nTym, którzy znają wyżej wymieniony system wystarczy zapewne wiedza, że jest to system, gdzie Roker stał się Bardem, Biznesman Kupcem, a Solo Wiedźminem.\nTym, co mi się najbardziej nie podoba, to niezbyt duża ilość zawartego w niej contentu. I to mimo bardzo dużego rozmiaru podręcznika. Tak więc dostajemy grę o zabójcach potworów, w której jest tylko 16 potworów. O niektórych królestwach dowiadujemy się, że miały w przeszłości władcę słynnego, jako idiota. I tego typu porywające treści.\nZa to prawie 50 stron zajmują niezwykle porywające tabelki losowego generowania postaci oraz rzemiosła, z których dowiadujemy się ile krowich placków potrzeba, by zrobić petardę dwimerytową.\nOgólnie: to nie jest gra, która wypalałaby oczy. Jednak też trudno mi powiedzieć, bym był nią usatysfakcjonowany. Chyba lepiej byłoby grać w nowe DeDeki Mistycznym Rycerzem i nazwać go Geralt, albo stworzyć własną profesję Wiedźmina do Warhammera, niż wywalać 200 złotych na ten akurat podręcznik.\nMroczni Władcy Nocy:\nWiecie, dlaczego pierwsza edycja Warhammera była lepsza lepsza od drugiej? Bo była napisania chłodno, rzeczowo i zwięźle. W efekcie w kilku zdaniach przekazywano to, co w II edycji pochłania cały dodatek.\nProblemem z tym dodatkiem polega na tym, że można byłoby go stosować wręcz jako przykład info dumpu. Nie jest szczególnie gruby, składa się bowiem tylko ze 142 stron. Jednak faktyczne informacje to morze 20 stron. Większość treści to dane typu: jak wampiry postrzegane są w kulturze starego świata oraz kto i ile o nich napisał książek oraz sztuk teatralnych. Życiorysy postaci martwych od kilku tysiącleci. Wypowiedzi słabo poinformowanych idiotów. I tym podobne bzdury.\nJest kilka rzeczy przydatnych, jak garść profesji, kilka, niezbyt odkrywczych zaklęć dla nekromantów czy też parę nowych, całkiem fajnych potworów. Jednak to trochę mało.\nTen wpis został opublikowany w kategorii fantastyka, Fantasy, Książki, Przeczytane, RPG i oznaczony tagami Akta Dresdena, Czarna Kompania, Glen Cook, Jim Butcher, Warhammer, wiedźmin. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n11 odpowiedzi na „Przeczytane: listopad 2019 – Zmiany, Port Cienia, Kradzież historii i inne…”\n8 grudnia, 2019 o 10:19 am\nWszystko fajnie, ale brakuje mi najważniejszej informacji:\nco cię podkusiło do czytania „On zimny, ona gorąca”?\n8 grudnia, 2019 o 3:39 pm\n1) Lubie chamskie bajki.\n2) Avellana na Tanuki miała egzemplarz recenzencki do rozdania.\nPrzejrzałem tego Orka i Elfkę – stopień kpin z gwałtów nawet mnie zniesmaczył. Aż korci, by autorowi życzyć, aby sam sprawdził, jakie to fajne.\nA co do Dresdena – myślałem, że już przerwali polskie wydanie, bo była spora przerwa czasowa. Dobrze wiedzieć, że dalej wychodzi.\n24 grudnia, 2019 o 6:00 pm\nCześć , a jakie masz plany zakupowe na następny miesiąc , będą kolejne Ospreye ? Bo ja mam kilka , jedne lepsze , inne mniej , jakie najlepiej polecasz , które najlepsze średniowieczne , czy antyczne , czy bardziej współczesne , co polecasz o\n24 grudnia, 2019 o 8:57 pm\nZamierzam kupować, dostanę wypłatę, to zamówię sobie następne. Nie mam jakoś specjalnie dużo. Których nie polecam? Nie podobał mi się „Rycerz Krzyżacki” (plansze informacyjne nie mają oznaczeń, więc domyślaj się, co grafik miał na myśli), „Armie średniowiecznej Polski” (napisane w takim stylu, że bez podręcznika do bronioznawstwa nie da się zrozumieć) oraz „Średniowieczna sztuka oblężnicza” (w sumie to niewiele jest tam informacji, których nie miałby ktoś, kto grał w choćby jednego RTS-a).\nPodobały mi się oba zeszyty „Taktyki w średniowiecznej Europie” (ładne obrazki, z rozmachem), Hersir, Normański rycerz oraz Anglosaski Tan (najlepsze połączenie jakości ilustracji i treści).\nSuper , a co byś polecił o Aleksandrze i wojnach diadochów , o epoce hellenistycznej w ogóle , o Grekach w ogóle , bo skoro siedzisz właśnie w tym temacie , bo skoro właśnie piszesz o tym książkę o tych wojnach czy tam przed chwilą pisałeś\n25 grudnia, 2019 o 11:23 pm\nOjej… Prawdę mówiąc to Grecja to nie za bardzo mój okres i jakoś tak wyszło, że nie za dużo na jej temat czytałem.\n26 grudnia, 2019 o 7:38 pm\nA to sorki za nieporozumienie , ale ostatnie pytanie jeszcze , o Bellony , bo różnie o nich mówią , masz jakieś te ich HBki , czy któreś byś polecił , któreś się jakoś wyróżniają lepiej od innych , czy warto , sorki , że tak po kawałku.\n25 grudnia, 2019 o 7:10 pm\nW kwestii Ospreyów.\nZ tych, które ja mam – polecić mogę:\nA) Grecki Okręt Wojenny 500 – 322 przed Chr.\nMój pierwszy przeczytany Osprey, nie spodziewałem się po nim nie wiadomo czego – a on całkiem pozytywnie mnie zaskoczył. Może nie wszystkie zawarte w nim informacje są jakoś szczególnie porywające – a już w szczególności nie dla kogoś, kogo niespecjalnie interesuje, z jakiego drewna Ateńczycy robili swoje okręty (bo w sumie to trzeba podkreślić – w praktyce jest to bardziej o okrętach Ateńczyków i ich walce o hegemonię w świecie greckim przy wykorzystaniu swojej morskiej przewagi i ogólnie o nacisku na nią w samych Atenach oraz o minusach, które ostatecznie z tego dla nich wynikły – dlatego dla równowagi planuję zakup Armii Spartańskiej – żeby mieć pełniejszy obraz okresu), jakkolwiek – jak na tak krótką formę – chyba najbardziej ze wszystkich moich Ospreyów urzeczywistnia ta książeczka to, o czym pisał Zegarmistrz w tamtej swojej reklamie tego wydawnictwa – jest to faktycznie solidna piguła informacji skondensowana do możliwie zwięzłej, przystępnej formy.\nDla przykładu informacje o tym, że te ich okręty nie mogły zbyt długo być na wodzie i jak to wpływało na strategię, czy taktykę ich wykorzystania (jak ograniczało de facto potencjalne możliwości wykorzystania tej morskiej dominacji), jak wpłynęło to na przegraną Aten pod Syrakuzami; tudzież informacje tym razem może nie tyle, z jakiego drewna, ale już skąd sprowadzanego – jak to definiowało politykę zagraniczną Aten (tzn. o wpływy i kontrolę nad jakim obszarem – z innych względów niepotrzebnym – musiały cały czas rywalizować – bo tylko tam rosły te najlepsze dla nich drzewa).\nZresztą, kurde, miałem to krótko streścić, a patrz, jak się rozpisałem, przypominając sobie, co tam na tych 48 stronach (minus obrazki i ich opisy) było.\nDobra, to teraz może krócej się postaram.\nB) Macedoński piechur (a planuję dodatkowo nabyć niedawno wprowadzoną u Napoleona V Armię Aleksandra Wielkiego – choć pewnie to będzie to samo – ale jestem ciekaw po prostu).\nC)Legionista rzymski 69-161\nCo prawda w serii Warrior o samych legionistach z różnych okresów jest chyba z siedem kolejnych tytułów (298-105 przed Chrystusem / 109-58 przed Chr. / 58 przed Chr. – 69 po Chr. / 69-161 / 161-284 / 284-337 / Piechur późnorzymski 236-565) – nie licząc wyspecjalizowanych pozycji o gwardzistach różnego rodzaju, różnych okresów.\nJak również dla przykładu w omawianej przeze mnie tutaj książeczce w pewnym momencie – pod tytułem: szkolenie legionisty – autor odsyła do poprzedniej pozycji z serii, tj. do „58 przed Chr. – 69 po Chr.” bodajże – czyli ma taki tytuł pewne braki, które mają za zadanie skłaniać czytelnika do zebranie całej kolekcji dla pozyskania pełnego obrazu…\nJednak tak naprawdę – wcale nie jest to obligatoryjne.\nOmówienie tematyki legionistów z przytoczonego przeze mnie okresu w każdym razie broni się całkowicie nawet jako samodzielna pozycja.\nZależy to pewnie też od tego, jaki okres danego czytelnika najbardziej zainteresuje.\nJakkolwiek mówię – nawet po uwzględnieniu pewnych braków (ale chyba każdy Osprey ma takowe – zważając na jego objętość – na tym chyba jednak polega jego funkcja: maksymalne skondensowanie treści i skupianie się na samym sednie) – z samej tej jednej książeczki można wyciągnąć wiele ciekawych informacji – bądź po prostu skompilować nieco swoją wiedzę o legionistach ogólnie pojętych.\nDlatego mówię – osobiście polecam.\nPodobnie, jak w przypadku okrętów – nie spodziewałem się zaraz nie wiadomo czego (liczyłem właściwie to głównie na ciekawe obrazki, przedstawiające wojowników z tego raczej mało popularnego okresu w fantastyce wzorowanej dzisiaj wszak na historii najróżniejszych kultur – no i tutaj oczywiście również się nie zawiodłem), a bardzo pozytywnie mnie zaskoczył.\nChoć też po prawdzie o samym Bizancjum – jak również konkretnie o jego wojskach – tak za wiele to nie wiedziałem. Więc tu się trochę właśnie dowiedziałem. Co może zawyżać moją ocenę.\nNa tyle, że zamierzam zapoznać się również i z Bizantyjskim piechurem – pomimo jego wyjątkowo, szczególnie jak na Ospreya, „nieporywającej” okładki.\nRozwaliła mnie szczególnie informacja, że w obozie, który bizantyjczycy rozkładali około dwa kilometry za planowanym polem bitwy, organizowano szpitale polowe tak dla ludzi, jak i dla… koni. A potem ci „lotni” weterynarze ganiali na swoich koniach w tą i w tamtą (kawalerzysta robi zdecydowanie szersze okrążenia, niż piechota – większe pole do przeszukania) – wyszukując te konie do opatrzenia.\nTakie zorganizowane skurczybyki z nich były.\nA my to myślimy o Bizancjum, że tylko zbytek i rozpusta…\nE) Armie Bułgarów Wołżańskich i Chanatu Kazańskiego IX-XVI w.\nIdentyczna sytuacja, jak z tym całym Bizancjum – chciałem obrazków (tym razem coś w klimatach średniowiecznej Rusi – a oni akurat z Rusią sąsiadowali (wszak ich osadnictwo to okolice Wołgi, jak nawet w nazwie ludu zawarto) i wojowali, więc siłą rzeczy uzbrojenie i opancerzenie musieli wzajemnie od siebie zapożyczać – zaś pozycja niby to Rusi dedykowana, czyli: Armie Iwana Groźnego. Wojska rosyjskie 1505-1700, jak sama nazwa wskazuje, dotyczyła okresu późniejszego).\nAle o nich akurat niemalże nic właściwie nie wiedziałem , więc moja ocena może być zawyżona.\nPolecałbym więc z własnego, wyżej przytoczonego, doświadczenia te okresy i kraje, o których nic się nie wie – wtedy dostanie się nie tylko obrazki (poszerzające nam „spektrum inspiracji wizualnych”, że tak to nazwę), ale również zwięzłe, a treściwe opracowanie dotyczące nieznanego nam dotychczas wycinka historii świata.\nCzyli jeśli na ten przykład w gruncie rzeczy nic się nie wie o Bułgarach Wołżańskich, tudzież innych Chazarach (których też mam w planach) – to wielkiego ryzyka nie ma – ciężko będzie naprawdę się rozczarować (nie zachodzi ryzyko czytania któryś raz tego, co już sto razy czytaliśmy – skoro czytamy tutaj po raz pierwszy) – ilustracje zawsze ciekawe i inspirujące, a same Ospreye wiele miejsca nie zajmują.\nW kwestii ostrzeżeń zaś\nWojownik Kartaginy dla przykładu – opisywany bodajże miesiąc temu przez Zegarmistrza – nie porwał mnie tak, jak Bizantyjski kawalerzysta, czy chociażby Legionista rzymski 69-161 – choć, wydawałoby się, temat oryginalniejszy i mniej poznany, więc potencjalnie ciekawszy – niby nic wcześniej o armiach Kartaginy nie wiedziałem, niby czegoś tam się dowiedziałem, ale nie potrafię właściwie przytoczyć niczego nadzwyczajnego (*) (albo może właśnie coś tam wiedziałem – stykając się z tematem we fragmentarycznych opisach przy okazji czytania o walce Hannibala z Rzymem – i dlatego nic w tej książeczce nie było dla mnie jakoś szczególnie odkrywcze – ale to jedynie potwierdza moją konkluzję sprzed chwili – nie ma tam nic ponad absolutne podstawy).\nNajwyraźniej – wbrew temu, co mi się wydaje – coś tam jednak o Kartaginie wiem – w związku z czym potrzebowałbym bardziej szczegółowych opracowań, by faktycznie znaleźć coś, co pogłębi moją znajomość tematu, czy zmieni spojrzenie na ten czy inny aspekt funkcjonowania tego państwa.\n* – Sami Kartagińczycy wchodzili jedynie w skład „milicji miejskiej” – walczącej jedynie w przypadku inwazji bezpośrednio na ich ziemie (szczególnie po jakiejś tam przegranej i masakrze tego typu jednostki, wzorowanej – jak podejrzewa autor – na Tebańskim Świętym Zastępie – gdzieś tam na wyjeździe – na szybko: chyba o to chodziło:\n„Podstawową ciężką piechotą” była tzw. piechota libijska – jakoby odpowiednik rzymskich legionistów; piechota iberyjska była bardziej zwarta, niż np. piechota galijska – walcząca wielkimi mieczami, na wymachiwanie którymi potrzebowała siłą rzeczy miejsca – walczyła więc w bardziej luźnej formacji, procarzy brali z Balearów, jazdę z Numidii (i chyba skądś tam jeszcze), najmowali nawet najemników z Grecji (jeśli dobrze zrozumiałem z cytowanego poniżej opracowania – kimś takim był między innymi słynny Polybios z Megalopolis**); a ponadto:\nUstrój Kartaginy był połączeniem oligarchii i demokracji (albo monarchii – nie pamiętam, a nie chce mi się książki z półki ściągać – ja to wszystko z pamięci piszę cały czas) i w ogóle był taki zajebisty, że nawet bodajże Arystoteles się nim fascynował w swoim dziele pt. Polityka – do tego stopnia, że był to jedyny poza-grecki ustrój, jaki w ogóle został przez niego w dziele owym omówiony (jak zauważa autor omawianej pozycji – Arystoteles jakoby w ogóle nie „zauważał” istnienia Rzymu w swym dziele, ani tym bardziej jego oryginalnego ustroju – co miałoby jakoby świadczyć o wielkości ustroju kartagińskiego w przeciwieństwie właśnie do rzymskiego); Barkidzi zbudowali swoją potęgę w Hiszpanii, zdobywając tam taki autorytet, że wojsko samo obierało kolejnych przedstawicieli ich rodu na dowódców (po śmierci poprzedniego wodza z ich rodu), pomimo, iż nominalnie to miejska rada nobliwych starców miała w tej kwestii jurysdykcję – w efekcie więc, kiedy tylko wieść o obraniu przez wojsko nowego wodza docierała do Kartaginy, ci natychmiast sami również go nim ogłaszali – żeby zachować pozory, że niby oni o tym decydują…\nI najlepsze – wódz, który zbyt słabo sobie radził, był karany ukrzyżowaniem, podobnie zresztą, jak ten, który radził sobie… zbyt dobrze.\nSłużyło to temu, by wskutek zdobycia nadmiernej popularności, nie sięgnął po władzę dyktatorską…\nWięcej w sumie nie kojarzę z jakichś szczególnie ciekawych, czy odkrywczych wniosków płynących z omawianej pozycji – więc konkluzja z tego jest jasna: „Nie ma tego za wiele”.\nTak swoją drogą, to przeczytałem ją jeszcze zanim Zegarmistrz ją tu opisywał. Chciałem tymi powyższymi uwagami podzielić się pod tamtym tekstem, ale nie miałem wtedy na to czasu, więc ostatecznie: zrezygnowałem.\nNo ale teraz to nadrobiłem, więc nic straconego. 🙂\n(albo po prostu, jako że był to kolejny czytany przeze mnie Warrior z rzędu – te wcześniej wymienione przeczytałem w pierwszej kolejności – nudził mnie już ten temat?)\n(choć nie wydaje mi się – jakkolwiek musiałem poczynić to zastrzeżenie)\nByć może Zegarmistrz będzie miał coś do dodania i mnie poprawi.\nCo do Rzymskich oddziałów w prowincjach wschodnich (1) 31 przed Chr.-195 po Chr. – ilustracje przedstawiające różnice w uzbrojeniu i wyposażeniu w zależności od rejonu są oczywiście wartością w samą sobie. Z tego też względu – pomimo tego, co napiszę poniżej – mam w planach nabycie również i Rzymskich oddziałów w prowincjach zachodnich (1) 31 przed Chr.-195 po Chr. (a jedynka w nawiasie w ich tytułach sugeruje, że kiedyś dostaniemy również i książeczki dotyczące okresu po 195 roku – co również wydaje się być niezwykle ciekawym).\nCo do treści zaś…\nMnóstwo jakichś rozpisek nazw i lokalizacji różnych legionów w poszczególnych latach – kto założył dany legion, kto rozwiązał, kto ponownie użył tego samego numeru na oznaczenie nowego legionu (bo wbrew jakimś Hollywoodzkim legendom, jak to niby nigdy nie nazwano legionu numerem IX czy XIII – po jakimś tam rozbiciu takowego – było to zjawisko powszechne – a w szczególności siłą rzeczy najwięcej było legionów o numerze I – właściwie to w pewnym momencie niemal co drugi cesarz tworzył legion o tym numerze) – gdzie legion przeniesiono, skąd, kiedy i dlaczego, tabelki to wszystko zestawiające, itd.\nCo więcej – w tym jednym akurat tytule ja sam również spotkałem się z opisami typu: „żołnierz na omawianym reliefie przedstawiony został z uzbrojeniem według typologii jakiejś tam kogoś tam” – dobrze, że przynajmniej potem to zilustrowali na tych planszach w środku po prostu – może nie występuje to tutaj w aż tak skrajnej formie, jak w Armiach średniowiecznej Polski omawianych przez Zegarmistrza kilka miesięcy temu – ale jednak odnotowałem tutaj podobne zjawisko.\nI tak przez całą książeczkę. Znaczy to pierwsze – głównie w pierwszej połowie; to drugie – w drugiej.\n(albo nic innego nie zapamiętałem – ale czyż to nie wychodzi na jedno w takim razie?)\nZ kolei z Rzymskich sił morskich w okresie cesarstwa 31 przed Chr.–500 po Chr. zapamiętałem jedynie tyle, że flota rzymska w tym okresie stacjonowała w dwóch głównych bazach – na północy (w Ravennie?) i na południu (w Tarencie albo gdzieś w okolicach Neapolu? – nawet tego jednak do końca nie zapamiętałem) oraz jeszcze była jakaś na południu Galii – użytkowana jeszcze przez Antoniusza, potem porzucona jednak przez Oktawiana, więc się nie liczy. No i oczywiście jakieś tam mniejsze floty rzeczne, głównie w Germanii.\nOraz oczywiście opisy przez całą książkę, jak to żołnierze nie lubili służyć w tych siłach morskich, traktując to jak jakąś ujmę na honorze. I rzeczywiście – często zbuntowane legiony przeformowywano za karę w siły morskie; jak również na odwrót – zasłużone „legiony” morskie przeformowywano w regularne legiony lądowe. Często również pragnienie takowego przeformowania było źródłem buntu – kilku cesarzy musiało tak przeformować poszczególne jednostki morskie.\nWspominane były chyba również dodatkowo jakieś tam kampanie na morzu, głównie chyba na północy, w okolicach Germanii i Brytanii, ale szczegółów już nie pamiętam.\nChoć ponownie – była to moja trzecia książeczka z rzędu, dotycząca praktycznie tego samego okresu z rzymskiej wojskowości – kolejno po Legioniście i Oddziałach w prowincjach wschodnich – w dodatku wszystkie te tytuły razem wzięte w przeciągu zaledwie dwóch dni – Siły morskie tego samego dnia, zaraz bezpośrednio po Siłach wschodnich – może więc po prostu nudziło mnie już to, w efekcie czego nie skupiłem się na tym dostatecznie?\nAlbo jednak nudziło mnie to już właśnie dlatego, że w większości – pomimo teoretycznie skupiania się przez kolejne z tych pozycji na innym wycinku wojskowości rzymskiej tegoż okresu – tak na dobrą sprawę to w większości czytałem trzeci raz o tym samym?\nPodsumowując więc powyższe – odniosłem po prostu wrażenie, jakoby to głównie w Warriorach kumulowano najwięcej ciekawych informacji (przynajmniej jeśli chodzi o Rzym), w Men-at-Armsach zaś powtarzano głównie to, co ogółem najważniejsze (a było już w Warriorach poszczególnych), urozmaicając jakimiś drobnymi, niby to tak wielce specjalistycznymi szczegółami – a tak naprawdę niewiele wnoszącymi.\nW związku z czym – zacząłem sceptyczniej postrzegać ewentualność nabycia innych pozycji z rzymskiej serii Men-at-Arms.\nTeraz moje pytania – do Zegarmistrza\n1. Dostrzegłem, że gromadzisz głównie literaturę dotyczącą wojskowości okresu średniowiecznego. Co do literatury dotyczącej wojskowości starożytnej zaś – to chociażby omawianych powyżej Ospreyów na twojej liście nie dostrzegam żadnych (bo jednego Piechura późnorzymskiego, sięgającego na dobrą sprawę średniowiecza, nie liczę – szczególnie, że pisałeś, że właściwie niemal identyczny on był ze średniowiecznymi Germanem, Wikingiem, Anglosasem).\nZastanawiam się więc, jak to się ma do planowanej powieści inspirowanej Wojnami Diadochów.\nCzy – pomimo tematyki – jak również pomimo planowanego pierwowzoru dla wyglądu i organizacji Imperium Moriona – czyli, jak pisałeś gdzieś w lecie 2018 (albo nawet 2017 ?) – Imperium Asyryjskiego – planujesz tych swoich „Diadochów Kamieni” umieścić w scenerii bardziej średniowiecznej?\nPytam o to dlatego, iż dochodzę do wniosku, że do wynikłych po rozpadzie Imperium Aleksandra Wojen Diadochów – w takiej formie, w jakiej miało to miejsce w historii – dojść mogło jedynie w określonych warunkach „kulturowo-politycznych” – tj. nie widzę tego w feudalnym średniowieczu. W średniowiecznej kulturze politycznej bowiem niemożliwym by było, by jacyś tam „generałowie” podzielili sobie tak swobodnie Imperium po swoim wodzu, by potem walczyć o nie między sobą – bez żadnego sprzeciwu ze strony tradycyjnej feudalnej arystokracji – szczególnie po przegranej przez tego Niezwyciężonego Zdobywcę bitwie i jego śmierci w niej.\nW średniowieczu miałbyś Grę O Tron i Starcie Dawnych-Lordów-a-Teraz-Królów – nie zaś Wojnę Generałów Wielkiego Lorda.\nDostrzegam więc tutaj potencjalny „dysonans stylistyczny”.\nDosyć dawno już chciałem się tym z tobą podzielić, a tutaj trafiła się okazja, więc ją wykorzystuję. 🙂\n2. Wymieniasz tam powyżej – wśród najbardziej polecanych – m.in. Hersira oraz Anglosaskiego Tana. Pamiętam jednak, że kiedyś wspominałeś, iż Germański Wojownik, a nawet wspomniany przed chwilą Piechur późnorzymski – są właściwe niemal identyczne z tymi dwoma.\nCzy w związku z tym mam rozumieć, iż te dwie polecane przez ciebie pozycje (Hersir oraz Tan) są wyraźnie lepsze od tych dwóch pozostałych?\nCzy może zachodzi tu podobne zjawisko, jak w omawianych przeze mnie Warriorach oraz Men-at-Armsach dotyczących Rzymu?\nCzy może chodzi o jakość ilustracji (że jakieś trafniejsze, czy coś) ?\n3. Jeśli ktokolwiek to czyta\nCzy ktoś mógłby wypowiedzieć się w kwestii pozostałych okrętów, dotyczących okresu starożytnego i ciut późniejszego – w tej chwili w ofercie Napoleona są bodajże trzy różne książeczki o okrętach Rzymu; ogólna o okrętach starożytnych do 500 roku przed naszą erą; tudzież Okręt bizantyjski vs Okręt Arabski?\nChodzi mi o podobne omówienie, jak to moje na początku tego postu (dotyczące Okrętu Greckiego). Jestem po prostu ciekaw, czy trafił mi się po prostu taki „rodzynek” – czy może generalnie Ospreye dotyczące okrętów ogólnie plasują się powyżej średniej.\nDoświadczenie bowiem z Men-at-Armsami, które omówiłem, każą mi się ostrożniej zapatrywać na potencjalną zawartość – boję się, czy czasem nie będzie tam powtórzenia tego, co było w Siłach morskich w okresie cesarstwa.\nUwaga! Drogi czytelniku!\nJeśli przewinąłeś powyższą ścianę tekstu i nie chce ci się jej czytać – nie musisz.\nChciałbym jednak podzielić się w tym miejscu moim niedawnym odkryciem\nCo, jak co – ale prace doktora Faszczy na temat armii rzymskiej zdecydowania pozwalają zapoznać się z aspektami, które zapewne dla większości fascynatów tego tematu już jak najbardziej będą „rewolucyjne” – i najbardziej chyba ze wszystkich omawianych powyżej pozycji pozwalają zweryfikować swoje poglądy na podejmowane przezeń kwestie.\nSwoją drogą – recenzowaną we wpisie powyżej pozycję, recenzował również przywoływany przeze mnie tutaj specjalista:\n25 grudnia, 2019 o 11:19 pm\n1) Jak już Ci odpowiadałem: „Mroczny wojownik” to przeszłość. Książka ta mnie przerosła. Założenia fajne, ale w praktyce wychodził z tego „Miecz prawdy” spotyka „Shannarę”, a nie są to książki, które cenię i jakie chciałbym pisać. Zarzuciłem więc projekt.\n2) Hersira i Tana polecam, bo zapamiętałem je jako lepsze. Może wynikać to stąd, że je przeczytałem jako pierwsze, nie gwarantuje w tym przypadku obiektywizmu.\n26 grudnia, 2019 o 9:30 am\nW taki razie sorry.\nNajwyraźniej po prostu źle cię zrozumiałem.\nZacytuję jednak całość – z tematu: O grach pogranych, a nie zrecenzowanych:\nPrzerwałem pisanie Mrocznego Wojownika. Pomysł mi się nie znudził i wiem, jak go pociągnąć. Problem w tym, że co bym nie zrobił wychodzi z tego coś na kształt twórczości Terrego Goodkina lub Terrego Brooksa. A po prostu oni nie piszą książek takich, jakie ja bym chciał.\nPrzerwałem – nie zaniechałem czy porzuciłem definitywnie.\nSzczególnie w kontekście dwóch kolejnych fragmentów, przeze mnie tutaj pogrubionych, można było wnioskować, że po prostu zrobiłeś sobie tymczasową przerwę – mającą służyć temu, by odpocząć od tematu, a po jakimś czasie wrócić do niego ze świeżą głową.\nJakkolwiek… analizując tę sprawę pod kątem tego, co – jak ostatnio pisałeś oraz jak tutaj piszesz – ci z tego wszystkiego wychodziło…\nMuszę w tym miejscu poddać w wątpliwość nawet twoje własne stwierdzenie, jakobyś wiedział, jak to pociągnąć.\nUwzględniając bowiem to, co tam potem ci odpowiedziałem, przychodzi mi w związku z tym wszystkim jedynie taka hipoteza, iż najprawdopodobniej od samego początku – jak to się elegancko mówi – źle rozłożyłeś akcenty. *\nBazując na tym wszystkim, ośmielę się w tym miejscu wręcz postawić tezę, iż – tak naprawdę – to najprawdopodobniej nigdy nie wiedziałeś, jak to pociągnąć.\n* – zapewne za bardzo skupiłeś się na tej podróży Rycerza Upadłego Kamienia, razem z tymi wszystkimi jakże wielowymiarowymi i niepowtarzalnymi charakterami, jak Upadła Dziewica, Mścicielka, Mędrzec, Dziesiąty Mędrzec, Genialny Błazen, Pewnie Jakiś Cywilizowany Ork, Jedna Panna Księcia, Kolejna Panna Księcia, i kogo tam jeszcze nie wymieniałeś, itd.\nNa jakże zawiłych i zniuansowanych relacjach między nimi. **\nBo tylko w taki sposób potrafię wyjaśnić sobie to, że z pomysłu o Wojnach Diadochów Nazguli Kamieni – wychodzi ci… Miecz prawdy spotykający Shannarę.\nWnioskuję po prostu, że zaniedbałeś to, co powinno być tutaj najważniejsze: położenie nacisku na rywalizację tych diadochów.\nNo ale to jedynie moja totalna spekulacja.\nWybacz, jeśli za ostro.\n** – w ogóle ten paranoiczny współczesny nacisk na relacje, relacje, jak najbardziej skomplikowane, udziwnione charaktery, ich relacje, na gromadkę możliwe unikalnych – czytaj: pokręconych – postaci, na relacje między nimi i jeszcze raz na te postaci…\nto w ogóle jest współczesne plaga – dotykająca chyba nie tylko fantastykę…\nPlaga uwalająca wiele historii, które NIE TYM akurat powinny stać…\nAle to temat na osobny wpis. I to raczej nie mój, a kogoś bardziej obeznanego. Chciałem jedynie przedstawić moje podejrzenie co do przyczyn porażki tego twojego projektu, pt. „Mroczny Wojownik„.\nJa oczywiście jedynie zgaduję.\nAle właśnie coś takiego można wywnioskować z lektury tych wszystkich – łącznie z obecnym – raportów na temat tego projektu, zamieszczonych przez ciebie do tej pory.\nW tamtym temacie pisałeś potem jeszcze, że Wojny sztucerowe leżą już u wydawcy. I dopytywałem cię tam o te rewelacje.\nJak to jest z tym wydawcą?\nCzy to może tajemnica?


Mniej danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych w GUS - Dziennik Warto Wiedzieć\nMniej danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych w GUS\nW 2022 roku, Główny Urząd Statystyczny podczas badań statystycznych nie będzie pozyskiwał takich danych odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych, jak: ich imiona i nazwiska, numery PESEL, adresy zamieszkania, adresy do korespondencji, adresy poczty elektronicznej czy numery telefonów.\nDeklaracja taka została przedstawiona podczas konferencji uzgodnieniowej dotyczącej projektu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2022.\nWcześniej Prezes UODO, opiniując projekt tego rozporządzenia, podnosił, że z przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie wynika, by w ramach umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne było uprawnione do pozyskiwania od swoich klientów ich numerów PESEL, numerów telefonów i adresów poczty elektronicznej. Zatem zakładanie przez Główny Urząd Statystyczny (GUS) pozyskiwania takich danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych na potrzeby programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2022 rodzi niebezpieczeństwo, iż przedsiębiorstwa te będą żądały podania powyższych danych przy zawieraniu umów z klientami, powołując się przy tym na swój obowiązek przekazania tych danych GUS.\nPrezes UODO podkreślił, że nie może dochodzić do sytuacji, w której dla potrzeb realizacji zadań innego administratora (w tym przypadku GUS), administrator udostępniający dane (w tym przypadku przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne) byłby zobowiązany do gromadzenia danych osobowych nieadekwatnych do realizacji własnych celów i przekazywania ich innemu, nowemu administratorowi.\nDlatego w opinii do wskazanego projektu rozporządzenia Rady Ministrów organ nadzorczy wskazał, że w celu poszanowania zasad zgodności z prawem, minimalizacji danych oraz ograniczenia celu, o których mowa w art. 5 RODO, a także dla poszanowania prawa do ochrony danych osobowych odbiorców usług wodociągowo-kanalizacyjnych, GUS powinien zrezygnować z pozyskiwania powyższych danych od przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych.\nŁódzkie. Powrót na rynek pracy osób sprawujących opiekę nad dziećmi do lat 3\nRowerowy weekend dla osób z niepełnosprawnościami ruchowymi Adaptive Bike Challenge


Zielone certyfikaty - dla liderów branży OZE oraz odbiorców przemysłowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii\nMając na uwadze zmieniającą się sytuację w zakresie odnawialnych źródeł energii, a w szczególności obszarze zielonych certyfikatów (ceny i perspektywy), postanowiliśmy wyjść naprzeciw zgłaszanym potrzebom realizując:\nPROGNOZĘ CEN ZIELONYCH CERTYFIKATÓW W PERSPEKTYWIE KRÓTKO ORAZ ŚREDNIOTERMINOWEJ\nAnaliza opracowana jest w kluczowym dla rynku zielonych certyfikatów (dalej: „ZC”), tj. (rozporządzenie określające poziom obowiązku umarzania ZC na rok następny).\nZeroemisyjna Polska 2050 - prace nad rekomendacjami eksperckimi\nJesteśmy w trakcie prac eksperckich w Projekcie "Zeroemisyjna Polska 2050", mających na celu wypracowanie rekomendacji (w ramach dedykowanych grup roboczych), mających wskazać możliwe działania, jakie należy podjąć na rzecz osiągnięcia neutralności klimatycznej w Polsce w perspektywie połowy wieku.\nGrupy robocze obejmują poniższe obszary:\nPortal leonardo-energy.pl w swojej publikacji pt "90 mld euro rocznie w ramach tzw. pakietu naprawczego UE na inwestycje w sektorze nowoczesnego budownictwa", przytaczą naszą wypowiedż dot. potrzeb w zakresie nowoczesnych inwestycji w budownictwie.


Taras na chłodne dni – jak go zaaranżować? - Porady budowlane, budowa domu, materiały budowlane - Budoskop.pl\nJesteś tu: Strona główna budoskop.pl - Budownictwo porady Taras na chłodne dni – jak go zaaranżować?\n– Przygotowując naszą przydomową przestrzeń do zimy, warto zainwestować w rośliny zimozielone, czyli takie, u których występuje całoroczny przyrost liści, a co za tym idzie – pozostają zielone przez cały rok. Do tych roślin zaliczamy większość drzew iglastych, ale też bluszcz pospolity, barwinki, ostrokrzewy oraz niektóre rodzaje borówek. Ich naturalny kolor będzie bardzo dobrze współgrać zarówno z tarasem utrzymanym w ciepłych beżowych czy brązowych barwach, jak również w chłodnych odcieniach szarości. Przełamanie kolorystyczne, które otrzymamy poprzez zastosowanie zielonych roślin sprawi, że nasz zimowy ogród na pewno nie będzie wyglądał nudno – tłumaczy Wojciech Średniawa, główny projektant firmy Polbruk S.A.\nGaleria - budoskop.pl Porady | Taras na chłodne dni – jak go zaaranżować?


wieść: Minami Deutsch na dwóch koncertach w Polsce - rockmetal.pl\nMinami Deutsch na dwóch koncertach w Polsce\n14.07.2019 09:51 autor: Verghityax, źródło: Southern Discomfort\nMinami Deutsch, japoński zespół krautrockowy, zapowiedział europejską trasę koncertową, w ramach której odwiedzi również Polskę. Azjatycka grupa wystąpi w Polsce dwukrotnie: 30 sierpnia w klubie "Alchemia" w Krakowie oraz 29 września 2019 roku w ramach "Avant Art Festival" we Wrocławiu.\nMinami Deutsch powstał w 2014 roku, rozpoczynając karierę od grania na ulicach Tokio. Formacji od początku przewodzi gitarzysta i wokalista Kyotaro Miula. Debiutancki album, zatytułowany po prostu "Minami Deutsch", ukazał się rok później.\nObecnie Japończycy promują swój drugi longplay, pt. "With Dim Light". Składający się z sześciu kompozycji materiał nagrywany był na przestrzeni dwóch lat w "Studio R" - tymczasem przez zespół przewinęło się czterech perkusistów. Oprócz założyciela grupy, w sesji udział wzięli także Taku Idemoto na gitarze i Keita Ise na basie. "With Dim Light" trafił do sprzedaży 20 kwietnia 2018 roku.\nW Krakowie przed Minami Deutsch wystąpi Pył, zespół złożony z dawnych muzyków Marksman i Ampacity. 8 kwietnia 2019 roku trio udostępniło całą zawartość swojego debiutanckiego albumu, zatytułowanego po prostu "Pył". Materiał zarejestrowany został w "Tall Pine Records". Nad produkcją czuwali Łukasz Sieradzki, Janek Kobiela i Filip Różański. Miksami zajął się Filip Różański, za mastering odpowiada Haldor Grunberg.\nNa "Avant Art Festival 2019" dodatkowo zagra Bill Orcutt, amerykański gitarzysta znany z post-hardcore'owej formacji Harry Pussy, a także ze swojej działalności solowej, obejmującej muzykę eksperymentalną. Oprócz Amerykanina, na scenie zaprezentuje się polski duet: Teoniki Rożynek i Qba Janicki.\n30.08 - Kraków, "Alchemia"\n29.09 - Wrocław, "Impart"\nTagi: Minami Deutsch, Pył, Bill Orcutt, Teoniki Rożynek i Qba Janicki\n« Kat & Roman Kostrzewski na "Metal Doctrine Festival"\nZapis występu Testament na "Hellfest 2019" »\nFollakzoid na dwóch koncertach w Polsce (20.09.2019)\nPył udostępnia całą zawartość debiutu (16.04.2019)\nPył zaprezentował utwór "Niedźwiednik 2" (24.01.2019)\nPył udostępnia utwór "Rhei" (21.12.2018)


Wygibasy z naszej klasy! | Mama na Tropie\nWygibasy z naszej klasy!\nBy Mama na tropie 3 listopada, 2015\nCo jakiś czas wraca jak bumerang temat otyłości u maluchów. Zewsząd słyszymy, że zła dieta, że za dużo słodyczy, za mało warzyw i owoców oraz krucho z ruchem. Pojawiają się również różnego rodzaju kampanie np. mające na celu zmianę nastawienia dzieciaków do lekcji w-fu. Niestety samą dobrą dietą nie zrzucimy wagi czy też nie poprawimy stosunku mięśni do tłuszczu w naszych ciałach. A tak jak ze wszystkim, dobre nawyki dotyczące ruchu należy ofiarować naszym maluchom już od najmłodszych lat. Ostatnio w nasze dłonie trafił pomocnik w tym zadaniu.\nWarto sięgać po fajne pomoce w aktywizowaniu maluchów. Przecież sięgamy po najlepsze książki uczące nasze dzieci życia, więc dlaczego nie pomóc sobie z aktywizacją ruchową. Nie należę do osób chętnie ćwiczących, bieganie czy basen to coś co średnio lubię i raczej toleruję niż kocham. Dlatego ciężko mi samodzielnie namawiać czy inspirować maluchy do gimnastyki. Stąd sięgnęliśmy po płytę pod tytułem “Wygibasy z naszej klasy”.\nJest to wydawnictwo zawierające 2 płyty: CD oraz DVD. Na płycie znajdziemy 6 piosenek. Na DVD są one dodatkowo zilustrowane animowanymi teledyskami. Występują w nich dzieci, śpiewają i ilustrują układem ruchów teksty piosenek. Całe wydawnictwo zamknięte jest w zgrabnym pudełku. Moje maluchy pokochały tą płytkę. Włączam ja w komputerze, co bliźniaki okraszają piskami, pewnym podnieceniem i podskokami. Nie mogą się doczekać, ponieważ nasz sprzęt trochę wolny bywa… Uwielbiają te piosenki, cieszą się do ekranu ogromnie kiedy śpiewają postacie dzieci na monitorze. Same piosenki zachęcają do ruchu, inspirują do skoków czy zygzaków w co z powodzeniem angażują małego obserwatora. Myślę, że warto sięgać po takie wydawnictwa, które fajnie angażują nasze maluchy od najmłodszych lat przyzwyczajając je do codziennej gimnastyki. Płyta z piosenkami do kupienia <<TUTAJ>>.\nLubimy 🙂 Taniec Zygzak nawet mi przypadł do gustu 😉\nJa też pokochałam Zygzaka, coś w sobie ma!\nU mnie najstarszy chodzi na treningi piłki nożnej, młodszy w sumie z piłką dzień w dzień koło domu się kręci, to mają trochę sportu 🙂\nTo bardzo dobrze, nasz starszy też na piłkę chodzi a później lata po ogrodzie jeśli tylko pogoda dopisuje


by admin\t| Posted on October 24, 2011 May 8, 2018\nCoraz więcej osób, które parę lat temu wyjechało za chlebem za granicę powoli wraca do kraju. Część z nich wraca na stałe, część wraca tylko by zainwestować w Polsce. Coraz więcej osób jest również zainteresowanych kupnem w Polsce nieruchomości. Ich pensje są na tyle dobre, że stać ich by się utrzymać za granica i odłożyć na mieszkanie lub dom. Wiedzą jednak, że za granicą będzie im ciężko kupić dobry dom w takiej cenie jak w Polsce.\nDlatego też decydują się kupić nieruchomość w kraju z nadzieją, że jeszcze tu wrócą. Często kupno domu czy mieszkania jest pierwszym krokiem kup powrotu do kraju. Niestety jeśli nie dysponują wystarczającą kwotą pieniędzy mogą mieć problem z kredytem. Kredyty bowiem nie są zbyt chętnie udzielane osobom osiągającym dochody za granicą. Banki co prawda nie mają zastrzeżeń w przypadku kredytów gotówkowych ale w przypadku kredytów mieszkaniowych wymagania są jednak duże. Banki wymagają dodatkowych poręczeń i ubezpieczeń. Wiadomo, jeśli ktoś zaciągnie kredyt na mieszkanie i potem powróci do Angli lub Iralandii a kredyt ne będzie spłacany sumiennie, wówczas bank będzie musiał zająć nieruchomość.\nWbrew pozorom zajęcie nieruchomości nie jest takie proste. Wiąże się z wieloma formalnościami i kosztami. Dlatego też zbycie nieruchomości przez bank jest praktycznie ostatecznością. Banki wolą się na taka ewentualność ubezpieczyć. Kredyty dla pracujących za granicą (http://polbanki.pl/) są niestety nadal rzadkością w polskich bankach. Jeśli otrzymujemy dochody z tytułu pracy za granicą, musimy skorzystać z oferty tradycyjnej skierowanej do wszystkich klientów banku. Jeśli jednak bank nie zaakceptuje naszych dochodów wówczas musimy poszukać innego banku lub zdecydować się na kredyt konsumpcyjny, który nie jest aż tak niedostępny. Jednak w przypadku tego kredytu musimy liczyć się z większymi kosztami. Kredyt taki jest wyżej oprocentowany i ma krótszy okres spłaty. Oprocentowanie kredytów konsumpcyjnych kształtuje się w okolicy 9,9%. Oczywiście jest to oprocentowanie nominalne, do niego nalezy jeszcze doliczyć prowizję, opłatę przygotowawczą i inne. Oprocentowanie rzeczywiste w banku jednak zazwyczaj zamyka się w granicach 24%. Jest top górna granica. W oprocentowanie rzeczywiste oczywiście wchodzą jeszcze koszty związanej z wykupem ubezpieczenia.\nfinansekredyty mieszkania praca


Hiszpański na poziomie – audio kurs + ebook | Nauka języka obcego\nPosted by kursyjezykowe Lipiec - 30 - 2019 0 Comment\nHiszpański na poziomie jest kontynuacją popularnego kursu Lingo Hiszpański raz a dobrze. Po opanowaniu poziomów A1 i A2, przyszedł czas, by powiedzieć B, a nawet C. Z nami nie tylko przebrniesz bez trudu przez B1 i B2, lecz wkroczysz także w „Dominio operativo eficaz” czyli “wydajną znajomość czynną” języka hiszpańskiego.\nDługość nagrania: 02:00:44\nHiszpański. Superkurs – audio kurs FISZKI audio – j. hiszpański – Starter – audiobook Angielski dla rodziców. Na wakacje – audio kurs + ebook


Gdzie zrobić urodziny dziecka? W parku! KROK po KROKU jak je zorganizować - Artykuł - Familie.pl\nGdzie zrobić urodziny dziecka? W parku! KROK po KROKU jak je zorganizować - Artykuł\nArtykuły » Ogólne » Gdzie zrobić urodziny dziecka? W parku! KROK po KROKU...\nOpublikowany przez: Aleksandra Aniekwe Redakcja 2020-08-19 09:26:12\nAutor zdjęcia/źródło: zdjęcie Joshua Hoehne/ Unsplash\nNa urodzinach dziecka chcą być przyjaciele? Ale gdzie zrobić urodziny, aby dzieci mogły się bezpiecznie bawić, a dorośli nie obawiali koronawirusa? W parku! Mamy sprawdzony pomysł na super urodzinki!\nObiecaliśmy dziecku urodziny z przyjaciółmi z przedszkola i na ten radosny moment czekamy już kilka miesięcy, ponieważ uroczystość urodzin od zawsze jest u nas celebrowana w wyjątkowy sposób. Ale gdzie zrobić urodziny, gdy wokół panoszy się koronawirus? I tu pojawiły się kłopoty, których nie mogliśmy wcześniej przewidzieć.\nGdzie zrobić urodziny dziecka? W parku - bezpieczny pomysł na czas pandemii\nNasze dziecko ma się po prostu świetnie bawić, a sprawy organizacyjne oczywiście przypadły nam – czyli nie ukrywam , głównie mnie. Od dawna miałam wizję gdzie zrobimy urodziny i jak będzie kolorowo, wesoło i tłoczno. No właśnie: tłoczno - okazało się kiepskim pomysłem na czas pandemii. Po wstępnych rozmowach z rodzicami przedszkolnych kolegów i koleżanek, stwierdziliśmy, że większość obawia się możliwości zarażenia koronawirusem, tym bardziej, że w naszym regionie było ostatnio więcej przypadków.\nWięc niestety, odpadły nam wcześniejsze pomysły gdzie zrobić urodziny – czyli na przykład w sali zabaw (mimo sterylizacji rodzice obawiali się wspólnych kontaktów w pomieszczeniu, bo zazwyczaj, gdy dzieci się bawią, rodzice miło gawędzą kilka godzin przy kawce). Zrezygnowaliśmy także z małej kawiarni, która organizuje urodziny dla dzieci, z wypasionym kącikiem zabaw i zjeżdżalnią, ponieważ lokal byłby za mały na planowaną ilość gości (limity osób, konieczność bezpiecznych odległości). Nie mamy też domu z ogrodem, w którym wszyscy czuliby się swobodnie. Jak powiedzieć dziecku, że planowane urodziny musimy ograniczyć tylko do najbliższej rodziny, którą zaprosimy do domu? Nie chcieliśmy się jeszcze poddawać. Więc gdzie zrobić urodziny dziecku?\nGdzie zrobić bezpieczne urodziny dziecka: urodzinowy piknik w parku!\nI wtedy pomyśleliśmy – zróbmy urodziny w parku! Jest to bezpieczne miejsce na wolnym powietrzu, z dużą przestrzenią. Można zadbać o odpowiedni dystans dla osób, które chcą bardziej uważać, a dzieci będą miały świetną zabawę.\nBezpieczne urodziny można zorganizować w parku, ale też na działce, w lesie, na łące. Wszystko zależy, gdzie mieszkamy i do którego miejsca nasi goście będą mieli najbliżej.\nUrodziny w parku: kolorowy piknik krok po kroku\nJeśli już podjęliście decyzję, przed podaniem konkretnego terminu dobrze jest sprawdzić pogodę. To bowiem ważny element, który może popsuć uroczystość. Urodziny u nas przypadają akurat latem, ale park jako miejsce na urodziny, sprawdzi się niemal od wczesnej wiosny do późnej jesieni.\nPolecamy zrobić kilka spacerów po parku, aby wybrać najlepsze miejsce – z dala od głównych ścieżek, nieco osłonięte od ciekawskich spojrzeń, ale też zacienione.\nUrodzinowy piknik w parku: zadbaj o dobrą zabawę\nPamiętaj, że na urodzinach najważniejsi będą mali goście Twojego dziecka i Jubilat i to oni mają się bawić najlepiej. Warto więc wcześniej zaplanować gry i zabawy, którymi będziecie mogli zająć dzieci. Sprawdzą się mega bańki, zabawy ruchowe (np. przy cichej muzyce), czy gra np. w szukanie skarbów.\nMy zdecydowaliśmy się na wynajęcie profesjonalnych animatorów, którzy mają doświadczenie w małych imprezach plenerowych z dziećmi. Przez pełne 2 godziny (tyle wynosi bowiem minimalny czas animacji), dzieci miały mnóstwo zabawy, bańki, robienie zwierzątek z baloników, wyścigi z jajkiem na łyżce, tor przeszkód z mega klocków i wiele innych. Koszt? W zależności na jaką grupę animatorów i ich rodzaj się zdecydujecie (może być z przewagą zabaw tanecznych, ruchowych, plastycznych i kreatywnych) koszt 2 godzinnej animacji w Warszawie waha się średnio od 350 – 450 złotych. Termin warto rezerwować z wyprzedzeniem, zwłaszcza na weekendy.\nChcieliśmy jeszcze sprawić dzieciom przyjemność w postaci malowania twarzy, ale animatorzy chcąc zachować wszelkie zasady higieny, odradzali nam używanie jednego pędzelka i farb dla kilkorga dzieci. A ponieważ uważamy, że nie można się poddawać, jeśli czegoś bardzo się chce, znaleźliśmy rozwiązanie. Kupiliśmy dla każdego dziecka niedrogi zestaw mini farbek do twarzy i ciała, a pani animatorka na czas malowania założyła ochronną maseczkę medyczną.\nWażna sprawa: dezynfekcja. Animatorzy, których wybraliśmy dezynfekują wszystkie swoje sprzęty po każdych urodzinkach, a na życzenie rodziców także przed każdą aktywnością w trakcie imprezy. Pamiętaj, aby poruszyć kwestię higieny i bezpieczeństwa w trakcie omawiania warunków.\nUrodziny w parku: zadbaj o dorosłych\nDzieci pojawią się na urodzinach z rodzicem/rodzicami, dlatego nie zapomnij także o nich. Przydadzą się miejsca do siedzenia – koce, czy rozkładane krzesła i miejsce na poczęstunek. Warto pamiętać o termosie z kawą i herbatą.\nGdzie zrobić i co zrobić na urodziny? Parkowy piknik\nNa urodziny w parku będziecie potrzebować jednorazowych talerzyków, kubków, sztućców. Przemyślcie też kwestę poczęstunku – dobrze, aby był on wygodny do nałożenia na talerz lub po prostu zabrania w rękę. Sprawdzą się więc potrawy niepłynne, bez kremu. Owoce możecie podać w formie owocowego jeża (szaszłyki z różnych owoców wbite w przekrojonego na pół arbuza). Poczęstunek dobrze jest ustawić nieco z boku, na specjalnym kocu lub stoliku.\nZOBACZ: TOP 8 piknikowych przekąsek dla dzieci >>\nZadbajcie o marker do podpisania kubków, bo łatwo je pomylić. Dobrze sprawdzają się również jednorazowe butelki z wodą dla dzieci – też podpisane.\nKoniecznie zabierzcie papierowe ręczniki do rąk i serwetki.\nWorki na śmieci – najlepiej duże – tak, aby po imprezie nie zostawić niczego zbędnego w parku. Prawdopodobnie śmieci trzeba będzie zabrać ze sobą do domowego śmietnika, bo przy małym parkowym kiepsko będą takie worki wyglądać. Poza tym – to nasze śmieci.\nDezynfekcja – przydadzą się wygodne żele bądź spreje z środkiem do dezynfekcji, który zaproponujmy gościom po przyjściu czy po zabawie, tak aby wszyscy mogli czuć się bezpiecznie i swobodnie.\nDekoracje – w parku proponujemy ograniczyć się do kolorowego, jednorazowego obrusu i np., kilku balonów doczepionych do rogów kocyków.\nPodobnie z muzyką – jeśli będzie niezbędna dla animacji, to powinna być cicha w tle. Tak, aby nie przeszkadzać innym spacerującym.\nDo zaproszenia dla dzieci warto dołączyć mapkę parku, z dokładnie zaznaczonym miejscem pikniku urodzinowego.\nTort - jeśli planujesz na urodzinach tort ze świeczkami, koniecznie zadbajcie o przenośną lodówkę.\n>> Dlaczego warto zrobić tematyczne urodziny dla dziecka?\nTagi: gdzie zrobić urodziny, co na urodziny dla dziecka, gdzie zrobić urodziny dziecku, gdzie zrobić urodziny koronawirus, urodziny w parku jak zorganizować\n\___ \_ |_| |\_ V /  __/\n|___/\___,_| \__/ \____|


Hyundai Kona - ceny premierowych wersji - magazynauto.interia.pl - testy i opinie o samochodach nowych i używanych\nMagazynAuto > Wiadomości > Hyundai Kona - ceny premierowych wersji\nHyundai Kona - ceny premierowych wersji\nPiątek, 20 października 2017 (14:36)\nHyundai opublikował właśnie cennik swojego nowego modelu, ale zawierający tylko dwie, premierowe odmiany.\nHyundaia Konę można już zamawiać w polskich salonach, ale póki co dostępne są tylko dwie, bogato wyposażone, odmiany. Pierwsza z nich, Premiere Comfort, oferuje między innymi automatyczną klimatyzację, system multimedialny z 7-calowym ekranem dotykowym, asystenta pasa ruchu, kamerę cofania, skórzaną kierownicę wielofunkcyjną oraz 16-calowe alufelgi.\nWyceniono ją na 73 990 zł, a łączy się jedynie z bazowym silnikiem benzynowym 1.0 T-GDI rozwijającym 120 KM. Moc przekazywana jest na przednie koła za pośrednictwem 6-biegowej skrzyni manualnej.\nAlternatywa, to wersja Premiere Style, mająca dodatkowo nawigację z ekranem 8-calowym, podgrzewane przednie fotele i kierownicę, komputer pokładowy z kolorowym wyświetlaczem, nagłośnienie Krell z subwooferem oraz system bezkluczykowy.\nKona z tym wyposażeniem i silnikiem 1.0 T-GDI kosztuje 79 990 zł, natomiast wybierając jednostkę 1.6 T-GDI 177 KM, zapłacimy 96 990 zł. W przypadku tej drugiej odmiany, seryjna jest automatyczna skrzynia biegów oraz napęd 4x4.\nNowy SUV Hyundaia w standardowych odmianach, a także z silnikiem Diesla 1.6 CRDi (115 i 136 KM), pojawi się na rynku w przyszłym roku. Wtedy też powinniśmy poznać szczegóły na temat wersji elektrycznej, która też zadebiutuje w 2018 roku.\nUżywany Peugeot 308 II...\nDojrzały kompakt pełen innowacji. Szkoda, że tylko w środku. więcej


Dodano: 5 grudnia 2008, 15:36 / Zmieniono: 5 grudnia 2008, 15:36 13\nTrzech spośród pięciu członków Prezydium Sejmu, w specjalnym oświadczeniu, potępiło "atak polityczny" szefa PiS Jarosława Kaczyńskiego na wicemarszałka Stefana Niesiołowskiego. "Żenujące" - tak o oświadczeniu mówi szef klubu PiS Przemysław Gosiewski.\nJak podkreślili, "potępiając brutalną i bezprzykładną próbę kwestionowania osiągnięć Stefana Niesiołowskiego, dają wyraz solidarności ze współtwórcą 'Ruchu'".\nJak dodał, z tego powodu część Prezydium Sejmu "wyraża ubolewanie". "Mając świadomość, że nikt nie jest bez winy" - dodał Komorowski.\n"Bezprzykładny atak na Stefana Niesiołowskiego, nie tylko członka Prezydium Sejmu, ale ikonę polskiego ruchu niepodległościowego, w naszym przekonaniu oznacza przekroczenie kolejnej bariery" - powiedział marszałek Sejmu.\n"Dziwne, że nie zauważano wypowiedzi pana (Janusza) Palikota, pana Niesiołowskiego obrażających głowę państwa, a nie zauważano tylko dlatego, że są z klubu PO - uważa Gosiewski. - A zauważono wypowiedź b. premiera J. Kaczyńskiego, który odwołał się do książki wydanej przez IPN".\nWedług sekretarza generalnego PiS Jarosława Zielińskiego, stanowisko w sprawie wicemarszałka Niesiołowskiego ma charakter polityczny. "Gdyby stanowisko pana (wice) marszałka było przyzwoite, a nie jest przyzwoite, to pewnie poziom emocji wokół jego osoby byłby mniejszy i pewnie prezes PiS nie musiałby sięgać do kart z historii. Musiał sięgnąć, bo jeśli pan (wice) marszałek Niesiołowski wszystkim kłamstwo zarzuca, to musi być pokazany w całym świetle i w całej prawdzie" - uważa Zieliński.\nmpko IP 8 grudnia 2008, 18:51\nKamaryla dworska bawi się dalej,Komorowski, Niesiołowski,nie dotykają Palikota, ale atakują, znowu kaczorów, dołączyła do nich 3/5 Prezydium sejmu, w obronie Stefana Niesiołowskiego,NIESKAZITELNEGO, WIERNEGO SWOIM IDEAŁOM, OJCZYŹNIE,BOGU, RODZINIE,UCZCIWOŚCI,PRAWDZIE I KULTURZE, OSOBISTEJ I POLITYCZNEJ, UMIARU I ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SWOJE SŁOWA.Jak to możliwe??Aby fakty stwierdzone dokumentami, mogły świadczyć przeciw Niemu??Swojego życiorysu nie pamięta??Jestem za tym, że jest to atak na prawdę, fakty,a jest ponadto \_"polityczne\_"..\njary IP 5 grudnia 2008, 22:15\nCHAMSTWO bronione i jeszcze chwalone jest zachętą dla dalszego chamstwa.To jest niestety\nugór polityczny naszej Polski,oraz chwasty\nmieniące się kwiatami.Jeśli uderzysz w pustą\nbeczkę to odgłos jest duży.\nANDERE IP 5 grudnia 2008, 21:47\nDobrze napisane - trzech CZLONKOW - nic dodac nic ujac.\nAlbion IP 5 grudnia 2008, 21:14\nPRAWDA WROGIEM LUDZI HONORU. PRAWDA PSUJE POWIETRZE, ŚWIERZE? PRAWDA WROGIEM LUDZI WŁAŚCIWIE WYKSZTAŁCONYCH.WON Z PRAWDĄ. PRAWDA TYLKO DLA CHAMÓW, PRYMITYWÓW, STARUCHÓW I CIEMNOGRODU.\nSALON JEST ZBYT WRAŻLIWY BY MÓGŁ TOLEROWAĆ PRAWDĘ. PRAWDZIE STANOWCZO MÓWIMY - NIE !!!!!\nwawa IP 5 grudnia 2008, 18:17\nczy Kaczynski powiedzial nieprawde??? jakos Stefek Niesiol nie zaprzecza, dokumenty mowia same za siebie, ta \_"uchwala\_" to jakies kuriozum, kolejny etap wali z prawda i zaklamywaniem historii


, strona 4\nOczyszczanie, strona 4\nUsuwanie pasożytów i grzybów Borelioza i koinfekcje Limfa Wątroba Nerki Jelita Płuca Detoksykacja toksyn\nZioła na hemoroidy 200g Zielarnia Suwalska\nMieszanka łagodząca i wspomagająca terapię.\nZioła na odśluzowanie 250 g Zielarnia Suwalska\nWspaniała mieszanka na pozbycie się śluzu z organizmu.\nZioła na oczyszczanie jelit 150g Zielarnia Suwalska\nCzysty olejek z oregano to jedna z najlepszych metod walki z grzybicą i nawracającymi infekcjami.\nZioła na otyłość 500g Zielarnia Suwalska\nMieszanka ziołowa na otyłość wg receptury Ojca Klimuszki. Wspomaganie odchudzania.\nWszystkie zamówienia będą realizowane po 15 marca 2021.\nZa utrudnienia przepraszamy i dziękujemy za okazaną cierpliwość.


Plecaki damskie - modny dodatek nie tylko dla nastolatek- apsters.pl\nPlecaki przez lata kojarzyły się nam tylko ze szkołą. Jednak od paru sezonów damskie plecaki królują na wybiegach i pokazach mody. Stały się jednym z najmodniejszych dodatków i coraz więcej pań decyduje się na posiadanie plecaka w swojej garderobie. Jakie plecaki są obecnie najmodniejsze? Do jakich stylizacji będą pasować najlepiej?\nDlaczego warto zastąpić torebkę plecakiem?\nCoraz więcej kobiet decyduje się umieścić zawartość swojej torebki w plecaku z wielu powodów. Po pierwsze plecak w bardzo naturalny sposób przylega do naszego kręgosłupa. Ciężar zawartości tego dodatku rozkłada się w nim równomiernie. Inaczej niż w przypadku torebek, które siłą rzeczy przeciążają prawą lub lewą stronę naszego ciała, narażając kręgosłup i ramiona na ból i skrzywienie.\nPo drugie plecak to synonim wygody i komfortu. Zapewnia nam dużą swobodę ruchów. Mając nasz dobytek na plecach możemy spokojnie manewrować rękami. Plecak nie obija się o nasze ramię czy udo.\nPo trzecie damskie plecaki są niezwykle funkcjonalne i pojemne. Są wyposażone w wiele przegródek, kieszonek, schowków. Znajdzie się w nich miejsce dla każdego drobiazgu. W przeciwieństwie do torebki nosząc plecak nie będziemy musiały przekopywać gorączkowo jego wnętrza aby znaleźć to, co w danym momencie jest nam potrzebne.\nPlecaki damskie - idealne na lato\nPlecak to najlepszy dodatek na lato. Będzie idealny na spędzenie całego dnia poza domem. Zabierzesz go ze sobą na wycieczkę za miasto, w podróż pociągiem czy samolotem, na festiwal muzyczny czy na wypad nad jezioro.\nDo tego będzie prezentować się niezwykle nonszalancko z dżinsowymi czy materiałowymi szortami, kolorowymi t-shirtami, bluzkami na ramiączkach i sandałami lub trampkami. Wakacyjnej stylizacji z damskim plecakiem dopełnią takie dodatki jak okulary przeciwsłoneczne, słomkowy kapelusz czy chusta bandamka.\nPlecaki vintage - dla miłośniczek stylu boho\nZnajdziemy też plecaki w popularnym od paru sezonów stylu vintage. Możemy przebierać w plecakach we wzory etniczne, azteckie, plecaki w kolorowe printy, kwiatowe wzory. Taki dodatek w stylu retro ożywi każdą stylizację. Będzie świetnie wyglądał zestawiony z sukienką na ramiączkach, dżinsami z przetarciami na kolanach, dżinsowymi szortami.\nPlecaki skórzane - miejska elegancja\nNie musisz rezygnować z noszenia plecaka w sezonie jesienno-zimowym. Jedną z najmodniejszych wersji tego dodatku jest plecak skórzany. Dzięki wykonaniu z tego materiału spokojnie możesz nosić go także w chłodniejsze miesiące. Skórzane plecaki wyglądają bardzo casual razem ze skórzaną kurtką, długim płaszczem, czarnymi botkami czy butami z wysoką cholewką.\nCzerwona torebka - symbol kobiecości. Jak modnie...


Jak zastąpić sprzęt do ćwiczeń przedmiotami wyposażenia wnętrz? - Poradnik wnętrz - E-mieszkanie\nJak zastąpić sprzęt do ćwiczeń przedmiotami wyposażenia wnętrz?\nO ile nie jesteśmy zapalonymi kulturystami, to dla poprawy sylwetki i stanu zdrowia spokojnie możemy ćwiczyć w domowym zaciszu. Kiedy brak jest miejsca na sprzęt do ćwiczeń lub po prostu nie stać nas na jego zakup – z powodzeniem można wykorzystać przedmioty codziennego użytku, będące jednocześnie wyposażeniem naszych wnętrz. Solidny stół, krzesła, czy rama łóżka mogą posłużyć zarówno do wykonywania głębokich pompek, jak i ćwiczenia tricepsów. Zamiast kłopotliwego w przechowywaniu materaca – można zastosować karimatę turystyczną, którą jak zwykłe schowamy bez problemu do szafy. Drążek do podciągania najlepiej jest zamontować w futrynie drzwi. Do powyższego celu futryna ta jednak powinna być odpowiednio wysoka. Ławeczkę można natomiast wykonać ze stołu, obcinając jego nogi na odpowiednią wysokość. Niezbyt kłopotliwy jest także niewielkich rozmiarów rower treningowy, który mieści się zwykle nawet na najmniejszych balkonach.\nJak postępować ze zużytymi świetlówkami z amalgamem? Czy kuchenna zastawa może zachęcić małego niejadka do jedzenia?\nJak stworzyć romantyczny salon? Na co zwracać uwagę przed zakupem mieszkania na rynku wtórnym?\nCo na okno w kuchni? Stolik ścienny do kuchni, czy to dobry pomysł?


Test Mercedes Vito 119 – Hobby\nTest Mercedes Vito 119\nPierwszy raz testujemy tego typu auto. Nasz Mercedes Vito jest w wersji osobowej, zawsze to kojarzyło się z tzw. blaszanką a i generalnie komfort w blaszankach był zawsze wątpliwy. Tak było kiedyś. Teraz Vito jest fantastyczną, dużą osobówką dla 8 osób i to z dynamicznym motorem. Bo jeśli mamy do dyspozycji 200KM w dieslu i moment obrotowy 440Nm to zmienia nasze postrzeganie blaszanki w kierunku Pendolino.\nSilnik 4 cylindry 2143cm3 znane od wielu lat z innych aut głównie osobowych z reguły ostatnio występował w wersji 140 lub 170KM a tu mamy 190KM przy 3800obr/min i moment od samego dołu a jego maksymalna wartość to 440Nm już od 1400obr/min co daje dużą elastyczność. Jeśli wyobrazicie sobie przy tym 7biegowy automat to mamy i dynamikę i ekonomię. Dynamiką zawstydzi wiele aut osobowych, bo 9s wystarczy by osiągnąć 100km/h a jeśli dynamika powyżej tej prędkości nadal jest wysoka to okazuje się że 180km/h nie jest problemem.\nOba układy jezdne dostępne dla Vito Tourer czyli PLUS i KOMFORT doskonale utrzymują kontakt z jezdnią, w sposób niemal nieodczuwalny dla kierowcy i pasażerów. Szczególnie komfortowy układ jezdny wyróżnia się łagodną charakterystyką toczenia oraz doskonale tłumi wstrząsy powstające na skutek wybojów i nierówności jezdni. Jego zaawansowana konstrukcja zapewnia przy tym dobrą dynamikę jazdy i stabilizację przechyłów, a także wysoki komfort dźwiękowy.\nKomfortowy układ jezdny jest wyposażeniem standardowym wersji silnikowych 100, 120 i 140 kW oraz Vito Tourer SELECT. Vito Tourer BASE i Vito Tourer PRO z silnikami o mocy 65 lub 84 kW są standardowo wyposażone w podstawowy układ jezdny Plus, a na życzenie mogą być także wyposażone w komfortowy układ jezdny.\nDzięki komfortowej regulacji układu jezdnego i pojedynczemu zawieszeniu kół, Vito Tourer dowiezie swoich pasażerów także tam, gdzie inni nie dotrą. Koła naszej wersji były wyposażone w opony szerokości 225/55×16 co daje dodatkowo duży komfort. Zapomniałbym dodać, że skręt tego samochodu jest taki że koła wychylają się niemalże o 90st daje to możliwość manewrowania w każdych warunkach nawet w ciasnej uliczce.\nEkonomia jak na tak duże auto jest porażająca, wybraliśmy się na test z Warszawy do Lublina i przy temperaturze zewnętrznej +3st po 14:00 czyli w szczycie ruchu auto spaliło przy spokojnej jeździe niecałe 6L/100km co wydaje się niewiarygodnym wręcz wynikiem. Skrzynia biegów przy ustawieniu EKO i aktywnym tempomacie starała się trzymać silnik na jak najniższych obrotach więc przy 90km/h mieliśmy poniżej 1500obr/min stąd pewnie ta ekonomia.\nWidoczność jest dobra w każdym kierunku bo nasza wersja jest osobowa ale kamera cofania ma dużą rozdzielczość więc nawet bez szyb można świetnie ocenić co się dzieje z tyłu podczas cofania. Światła w technice LED są niewiarygodnie skuteczne, proszę spojrzeć na załączone zdjęcie gdzie widać w nocy drogę oświetloną światłami mijania, myślę że mało aut ma takie światła drogowe, praktycznie wszystko jest widoczne jak w dzień a barwa tych świateł jest zbliżona do światła dziennego co ułatwia ocenę odległości i nie męczy wzroku.\nVito nowej generacji zachował wszechstronny charakter poprzedników. Długa lista opcji, przedni napęd oraz wydajne silniki spowodowały, że produkowany w hiszpańskiej Vitorii Vito stał się jeszcze bardziej konkurencyjny na rynku vanów. Mnogość wersji oraz obszerność katalogu dodatków pozwalają na dopasowanie samochodu do zróżnicowanych oczekiwań klientów.\nCzy w Radiu Hobby można zamówić taksówkę?\nMagazyn „Na biegu” (27.11.2015)


stowarzyszenia ksiegowych w polsce | sthajenka.pl\nJak jestem na pewno zauważyli, że żyjemy w świecie dualizmu, hot-zimna, szczęśliwy, smutny, zły-pokojowego. Dlatego ziemia jest klasa duszy, gdzie w końcu nauczyć się żyć w harmonii z Bogiem, (boskiego źródła, tworzenie). Przez naszego wzrostu dusz dowiadujemy się wiele lekcji i doświadczamy wiele wcieleń, w tak wielu różnych rolach. Czasami gramy ofiary, a czasem gramy victimizer. Czasami jesteśmy biedni, a czasami jesteśmy bogaci. Mamy rozwijać nasze dusze, w taki sam sposób, w jaki kształtują nasze osobowości poprzez edukację i doświadczenia.\nGdy po raz pierwszy przejechać do świata ducha, będziemy być spełnione przez ludzi, z którymi mogły wiedzieć na wcieleń. Będziemy być spełnione przez krewnych, którzy już przekraczana ponad. Nasze pierwsze wrażenie będzie przytłaczającej miłości i akceptacji. Będziemy w tym momencie mają wspomnienia, kim był przedtem, a my będziemy mieć natychmiastowy pamięć o tym, kim są ci wszyscy ludzie. Będziemy czuć, że doszliśmy do domu. Jest to sprawa dla wszystkich, którzy przeszli do świata ducha, niezależnie od tego, jak „złe” lub „dobre” może być. W świecie ducha nie ma wyroku – tylko obserwacja, jak również jeden zrobił w celu osiągnięcia celów, które zostały wybrane przed urodzeniem.


Znane nazwisko jako marka. | BLOG BrandValue\nDodany przez Jarosław Filipek on 4 kwietnia 2013 in ARTYKUŁY, BrandValue, Sprzedaż i licencjonowanie, STRATEGIE RYNKOWE · 0 Comments\nZnane nazwisko jest tak samo wiele warte jak silna marka. Najczęściej nazwisko zyskuje na wartości dopiero po śmieci znanej osoby. Nazwiska literatów czy poetów mogą być wykorzystywane wiele lat później. Nazwisko Hemingway próbują obecnie wykorzystać spadkobiercy pisarza.\nZnane nazwisko jako marka – jak zarobić na sławie\nCzas jakiś temu założyli spółkę Hemingway Ltd, która niedawno ogłosiła plan utworzenia sieci luksusowych hoteli i kurortów. Ośrodki mają mających nawiązywać do stylu życia oraz twórczości uznanego pisarza. Pomysł jest jednak bardziej wyrafinowany. Spadkobiercy pisarza nie chcą inwestować w hotele, a jedynie w markę. Chce udzielać licencji na prowadzenie hotelu i żyć przy minimalnych nakładach z opłat licencyjnych. Powołano do tego celu organizację, prezesa, zbudowano stronę internetową i przeprowadzono akcję PR.\nJak można się domyślać, spadkobiercy Ernesta Hemingwaya liczą na właścicieli istniejących ale niezrzeszonych hoteli oraz deweloperów planujących zbudować nieruchomości. Liczą, że znane nazwisko zadziała. Aby utrzymać styl i atmosferę, poszukiwania franczyzobiorców trwają w miejscach związanych z życiem i twórczością pisarza. Jeżeli pomysł się uda wdrożyć w życie, hotele z biblioteczkami zaopatrzonymi w powieści Hemingwaya pojawią się w Key West, na Bahamach, w Portugalia i Hiszpanii oraz na Kubie. Spółka stawia wymagania hotelom. Muszą mieć co najmniej cztery gwiazdki, odwoływać się do miejsc gdzie żył i tworzył pisarz oraz posiadać określony klimat i nastrój – odzwierciedlać ducha środowiska lokalnego. Restauracje mają oferować lokalną kuchnie oraz pozwalać na spotkania z przyjaciółmi, za którymi tak przepadał pisarz. Na stronie Hemingway Hotels & Resorts można oglądać już zdjęcia, które są rekomendowane do ozdoby wnętrz. Przedstawiają one afrykańską sawannę, pejzaże z Wenecji, widoki z lodowca i ze szczytów gór.\nZnane nazwisko jako marka\nGrupa docelowa jest jasno określona – to miłośnicy powieści Hemingwaya. Według idei twórców programu, mają oni podróżować po miejscach gdzie bywał i o których pisał pisarz. Koncept ten nawiązuje do konceptu podróżowania i oglądania miejsc związanych z templariuszami z książek Umberto Eco.\nCzy pomysł będzie sukcesem? Choć znane nazwisko i uznane jest, choć koncept jest logiczny i w opisie wygląda na spójny, to budzi wiele wątpliwości. Pierwszą jest fakt, iż jest to reanimacja konceptu marki Ernest Hemingway Hotels and Resorts. Już próbowano uruchomić podobną sieci hoteli. Próbowano, bo spółka jedynie zapowiadała w roku 2000 start takiego konceptu. Wtedy nic z tego nie wyszło. Pomimo tego, spadkobiercy Ernesta Hemingwaya z uporem starają się zarobić na nazwisku protoplasty i zapowiadają, że tym razem będzie inaczej.\nSpójność konceptu biznesowgo i znane nazwisko\nNiezależnie od powodzenia konceptu, pomysł wart jest uwagi, bo opiera się nie tylko na wykorzystywaniu świadomości nazwiska, ale i na próbie użycia do lansowania sieci elementów stylu życia pisarza. Goście hoteli mieli upajać się atmosferą miejsca, spotykać ludzi o podobnych zainteresowaniach i pasjach. Podróże, literatura, spotkania z przyjaciółmi, długie dyskusje w barach. Tylko czy jest dostatecznie dużo klientów, którzy przedłożą oferowany model nad populistyczny koncept „sea sun and sund”. Czy znane nazwisko przyciągnie, najpierw inwestorów a następnie klientów?\nZnane nazwisko zamiast marketingu\nTyle o koncepcie. Więcej będą mogli się dowiedzieć potencjalni licencjobiorcy. Chyba że po raz kolejny nikt się nie podejmie ryzyka rozpoczęcia projektu bez z sukcesem zrealizowane chcą jedynie zarabiać, a nie inwestować w pierwsze hotele, których sukces zachęcił by kolejnych hotelarzy.\nWarto także wspomnieć o innej inicjatywie związanej z wykorzystywaniem nazwiska pisarza. Ernest Hemingway Collection, to zestaw gadżetów sygnowanych nazwiskiem pisarza. Inicjatywa oczywiście pochodzi z tego samego źródła co koncept hotelowy. Gadżety podzielone są na dwie grypy: oprawki okularów i okulary przeciwsłoneczne oraz produkty dla domu: meble, podłogi, oświetlenie, dywany, poduszki, materace oraz różne durnostoje. Dobór produktów jest naprawdę dziwny – wynika raczej z umów z dostawcą, niż nawiązaniem do stylu życia pisarza. Wygląda to raczej jako jedna z linii producenta wyposażenia wnętrz, niż spójny koncept. Fenomenem są podłogi sygnowane Ernest Hemingway. Znane nazwisko na podłogach!\nLepszą inwestycja dla marketingowców potrzebujących marek wspierających ich produkty wydaje się być użycie wizerunku współczesnych celebrytów. Pojawiają sie w mediach, prowadzą swoje blogi, lansują się przy każdej możliwej okazji. Są symbolem naszych czasów, szybkich, tanich i banalnych. Ernest Hemingway do tego modelu nie przystaje. Nawet jeżeli Hemingway to znane nazwisko.\nTags: licencja, licencjonowanie marki, własność intelektualna, zakup marki, zarządzanie marką\nPrevious Post Nazwy nad wyraz trafne - nazwy dla nowych produktów. Next Post Rebranding czy reloging. Czy sama zmiana logo może trwale poprawić wizerunek?


Djeco Mobile Karuzela 0m+ / mobile, karuzelki / POKOIK - Mamissima - zabawki, akcesoria dla dzieci i rodziców.\nDjeco Mobile Karuzela 0m+\nPiękny, artystyczny mobil, który można przyczepić do ściany w dziecięcym pokoiku. Doskonale ożywi każde wnętrze. delikatny i elegancki dodatek do dziecięcego pokoju. Idealny na prezent, gdyż zapakowany jest w ozdobną kopertę.\nPourty - Stopień Up Steps Różowy\nBabybjorn - Nocnik Smart Szary\nPotette Plus - Nocnik Turystyczny 2 w 1 Biały\nPotette Plus - Nocnik Turystyczny 2 w 1 Szary\nBabyBjorn - Nosidełko Mini 3D Jersey Jasny Szary\nBabyBjorn - 2 Śliniaki Powder Yellow/ Powder Blue\nBabyBjorn - Leżaczek Balance Soft Cotton Jersey Niebieski/Szary


Eksplozja niewybuchu pod Ostrowcem Świętokrzyskim. Dwie osoby nie żyją - Polsat News\nEksplozja niewybuchu pod Ostrowcem Świętokrzyskim. Dwie osoby nie żyją\n21.03.2020, 22:32 Polska\nW budynku gospdarczym wybuchł pocisk artyleryjski\nDwaj mężczyźni zginęli w eksplozji pocisku artyleryjskiego w miejscowości Miłków (Świętokrzyskie). Na miejsce wezwano patrol saperski, bo w pomieszczeniu, gdzie doszło do tragedii, znajdują się jeszcze inne pociski.\nDo tego tragicznego zdarzenia doszło w Miłkowie w powiecie ostrowieckim w gminie Bodzechów. - W jednym z budynków gospodarczych wybuchł pocisk artyleryjski. Zginęli dwaj mężczyźni – powiedziała ppor. Ewa Kózka z Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych w Kielcach.\nPolicja ustaliła na razie tożsamość jednego z mężczyzn, którzy zginęli podczas eksplozji.\nZOBACZ: Wybuch w szkole podstawowej w Tarnobrzegu. Trwały tam dni otwarte\n- Jedną z ofiar tragedii jest 44-letni mężczyzna. Tożsamość drugiego mężczyzny jest ustalana - podkreśliła Ewelina Wrzesień z Komendy Powiatowej Policji w Ostrowcu Św.\nNa miejsce wezwano patrol saperski z Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych w Kielcach, bo w miejscu, gdzie doszło to tragedii, znajdują się także inne pociski.\nCzytaj więcej: "Ostatniego dnia przed zamknięciem, puby były zapełnione" – Brytyjczyk, który uciekł do Polski\nCzytaj więcej: Watykan o celebrowaniu Wielkanocy w czasie epidemii


Tydzień więzienia…. – Dywagacje\n27 lutego 2016 autor: Zielony Kwiat·komentarze 4\n„Co to oznacza? Dla tych, którzy popełnili drobne przestępstwo, wymierzona byłaby kara tygodniowego więzienia. Jak tłumaczy jeden z rozmówców gazety, spełniałaby ona „cele wychowawcze”. Bowiem tydzień to za mało, aby przywyknąć do warunków życia za kratami, ale wystarczająco długo, żeby mieć dość więzienia. – Tydzień więzienia spełni rolę szokową dla drobnych przestępców i może sprawić, że nie wrócą na złą drogę.” GW – TOK\nŁawnikiem zostałam z ciekawości. Zobaczyć sąd od tyłu. Gdy zeznawałam jako świadek, zrobił na mnie ogromne wrażenie. Sala jak sala. Ale orzeł na ścianie, sędzia, ławnicy. Konieczna powaga i zachowanie szacunku dla miejsca.\nWyraziłam chęć i zostałam ławnikiem. Dostałam do wyboru być ławnikiem w karnym, rodzinnym lub cywilnym. Mąż poradził by wybrać wydział karny jako najciekawszy. Tak zrobiłam. Zebrałam sporo doświadczeń o ludziach. Także o sędziach i ławnikach. Także o samym sądownictwie powiatowym. Ławnikiem byłam cztery lata 1980 – 1984. Obowiązywało zaostrzone prawo. Jedna sędzia dawała ochoczo wyroki jakie sobie życzył prokurator. Bez dyskusji. Do czasu, gdy zadałam jej kilka pytań. Potem w mojej obecności nie było kawiarnianych rozmów.\nDruga sędzia widziała też ducha prawa, widziała nonsens przepisów, ale starała się rozważać wszystkie za i przeciw. Postawa sędziego, jego rozumienie tej roli jest niezwykle ważne. I powinno być brane przed nominacją. W dodatku sędzia powinien mieć staż w prokuraturze, adwokaturze lub innej formacji prawniczej. Dla zebrania doświadczeń. Sędzią nie powinien być tylko dlatego, że zdał egzamin.\nDwóch oskarżonych jako przykład. Jeden pracownik PGR. Konieczny był rozładunek węgla dla PGR. Dyrektora nie było, a żaden z podnajmowanych dotąd kierowców nie chciał dać usługi bez natychmiastowej zapłaty, a był to weekend. Kierownik zrobił to, co zawsze robił dyrektor. Z każdego dostarczonego samochodu była zapłata w naturze w postaci węgla, wtedy też deficytowego towaru. Dlaczego deficytowego, gdy Polska węglem stoi? Kierowcy handlowali węglem. Złapała ich milicja i tak kierownik znalazł się w sądzie. Był zdenerwowany, przerażony perspektywą kary, a na wychowaniu miał chorą żonę, czwórkę dzieci, w tym jedno na studiach. Nie potrafił trafić na ławę oskarżonych, nie wiedział gdzie jest. Był pierwszy raz w sądzie.\nTo o niego była sprzeczka. Sędzina nr jeden chciała dać mu dużą karę pieniężną zgodnie z wnioskiem prokuratorskim. Może kiedyś to opiszę. Skończyło się karą w zawieszeniu. Jemu tygodniówka nie była potrzebna.\nDruga sprawa. Oskarżony był po kilku drobnych wyrokach. Takiej buty, zarozumialstwa, chamstwa w stosunku do matki, nigdy nie widziałam, a bandzior wymagał by siedziała na sali rozpraw. Wtedy miałam możność przekonać się, co znaczy określenie „oskarżony żałował , wyraził skruchę”. Jemu tygodniówka by nie pomogła.\nCzy pomoże młodym adeptom? Wszystko zależy od tego z jakiej pochodzą rodziny. Od tego jaki jest stosunek w niej do prawa, do jego łamania. Powiem szczerze, że nie wiem. Może to jest jakaś szansa na zrozumienie czym grozi często głupota, głupi telefon, wyrwana z ręki torebka. Dla niektórych to stopień wyższy w hierarchii, powód do dumy.\nBy nie było zasilania szeregów przestępczych, młodzi powinni mieć możliwość rozładowania swojej energii w sporcie niewyczynowym, w pracy na 1/2 lub na cały etat. Tak po szkole, by zarobić na wycieczkę, na wakacje, na jakieś upatrzone ubranie. To daje satysfakcję, ale i możliwości zwiedzania. Ale to dla zbyt wielu młodych wyjście spod skrzydełek zbyt opiekuńczych rodziców.\nPrzepis wprowadzić można, ale jak będzie z jego realizacją? Czy tak jak poprzednio z szybkimi sądami?\nPoprzedni wpis Previous post: Kiedy kłamstwa staną się znów tylko kłamstwami.\nNastępny wpis Next post: Expose\nŚwietny pomysł. Wpisuje się doskonale w hasło „Razem młodzi przyjaciele, dla wszystkich są cele”. Tylko czemu nie wprowadzić tortur i łamania kołem? Obcinania rąk złodziejom? Uszu? Wydłubywania oczu? Myślę, że niebawem zaczną się prześladowania polityczne. Zamiast na 48 godzin będą zamykać na tydzień.\nRozśmieszył mnie ten cytat. Kiedyś czytałam wypowiedź młodego człowieka. Opisywał, że za karę musiał pracować w domu starców (wolę stare nazwy). Nie tylko starych, ale i niepełnosprawnych, otępiałych. Do jego obowiązków należało ich mycie.\nOtrzymał jedną gąbkę, którą mył wszystkich. Kobiety i mężczyzn. Właściwie to tylko podmywał. Albo zmywał odchody, które nie zmieściły się w pieluchomajtkach. Gdy sprzeciwił się takiemu traktowaniu ludzi, to usłyszał: morda w kubeł, ty tu jesteś śmieciu do tego co robisz. To rób, bo jak nie, dobrej opinii nie dostaniesz.\nMłody człowiek przemyślał swoje dotychczasowe życie, durne zachowania dla hecy, ich skutek. Pomyślał też o przyszłości. Wziął się do nauki, a potem poszedł na studia. Zrozumiał, że powinien iść w życiu inną drogą. A opisał, bo nie mógł zapomnieć traktowania ludzi jak bydło. I to, że był wtedy nikim i nikt by go nie wysłuchał. Dlatego nie wiem czy pomysł jest zły czy dobry.\nJednak nie za bardzo wierzę w „dobroć” Ziobry. To pokrętny umysł i pokrętne są jego wywody.\n29 lutego 2016 o 05:46\n„Dobroć Ziobry”? On, tak jak cała ta formacja, jest niezwykle rozciulający.\n29 lutego 2016 o 14:08\nZauważ, że to było w cudzysłowie. Miło, że czytujesz 😉\n1) Na Śląsku chuj, kutas\n2 ) dureń, oferma\n3 ) Oszust, łotr, szumowina, łajdak.\nOprócz pierwszego opisu wszystko pasuje. Bo pierwszy opis może świadczyć o czymś przyjemnym….w dotyku 🙂 Wiosnę poczułam, o wyrozumiałość proszę


Grand Plaza Park (Roquetas de Mar, Hiszpania) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Grand Plaza Park\nAtrakcje w pobliżu obiektu Grand Plaza Park\nGrand Plaza Park opinie, Roquetas de Mar\nNr 5 wśród 28 atrakcji w lokalizacji Roquetas de Mar\nAvda Alicun S/N Alicun S / N, 04740, Roquetas de Mar, Hiszpania\n“Zwykłe sklepy z klimatyzacją”\nW upalny dzień jest to dobre miejsce do schłodzenia się. Nie ma tam ławeczek czy krzeseł, tylko w... Przeczytaj więcej\nZwykłe sklepy z klimatyzacją\nW upalny dzień jest to dobre miejsce do schłodzenia się. Nie ma tam ławeczek czy krzeseł, tylko w restauracjach, więc ciężko dać odpocząć nogom zmęczonym łażeniem po targowisku.\nJa, mąż i dwoje dzieci spędziliśmy cudowne zakupy w centrum. Zatrzymaliśmy się na lunch w kfc, dzieciaki bawiły się na placu zabaw w kfc i jeden na drugim burgerowym królu. Kupiłem piękne nowe ubrania w hnm, primark i Zara, których nie widziałem w naszych sklepach...w Anglii. (Tak głupi, jak to brzmi)! Kupiłem 2 dni. to gry z gier, które były wyjątkowo rozsądnymi cenami. 2017 gier w sprzedaży. Oczywiście skończyliśmy w Carrefour kupując jedzenie dla hotelu, które było pyszne:) Gorąco polecam wizytęWięcej\nOK, jeśli pada deszcz lub jeśli nie masz wyżywienia.\nWoleliśmy wędrować po starym mieście z jego indywidualnymi sklepami, a nie do nowego centrum handlowego z międzynarodowymi sieciami handlowymi (Pandora itp.). Jednak supermarket Carrefour jest bardzo dobry dla prawie wszystkiego, czego możesz potrzebować, jeśli się wyżywisz, a integralny parking byłby bardzo pomocny.\nW porównaniu z wieloma centrami handlowymi to miejsce jest małe. Carrefour jest duży i ma dobry stosunek jakości do ceny. Sklepy są ubraniami o niewiele więcej do zaoferowania. Opcje jedzenia są w porządku. Naprawdę nie warte odwiedzenia\nMa Primark i H&M i wiele innych sklepów ciekawie tam podobało! Na pewno tam jeszcze wrócę w przyszłości :)\nGdyby standard "tata, BBK proszę" natychmiast, więc nie dostał szansy na wypróbowanie tapas itp., Dobre jedzenie coś dla wszystkich. Nie jest to duża ilość sklepów, ale wystarczająca na popołudniowe opalanie. Wziął autobus z Roquetas del March, 5 USD. 40 w każdą stronę dla 4, bez...koncesji na dziecko, około 40 minut. Ogólnie dobra rozproszenia, polecam, jeśli czujesz się nieco gorąco i dość.Więcej\nPiękne centrum handlowe, nie masywne jak w mieście, ale mnóstwo sklepów z ubraniami i butami. Kino, fast food, kawiarnie, restauracje są na wszystkich schodach. Czasami obszar dla dzieci jest otwarty na górze z małymi targowiskami, trampoliny itp. Ale odrobinę drogi przez krótki czas! Mnóstwo miejsc...parkingowych i pod parkiem, inne sklepy poza zabawkami, DIY, sport itp. Miejsce, w którym możesz spędzić kilka miesięcy lub trochę więcej?Więcej\nCentrum handlowe wizyty w deszczowy dzień.\nOdwiedziliśmy pewnego ranka, gdy padał deszcz, jest to głównie wewnątrz więc to było coś do zrobienia. Jest tam duży supermarket plus wiele sklepów, które zapewniają wszystko, czego potrzebujesz. Jest w korytarzu, jak również i w tym dniu było wewnątrz zajęcia dla dzieci; sprężyste zamek, trampoliny...itp. , było fajnie. Dobre miejsce do odwiedzenia, jeśli potrzebujesz rzeczy i jest tam dużo sklepów do wyboru, nie trwało zbyt długo, aby odwiedzić i najczęściej pod przykryciem.Więcej\nOdwiedziliśmy aby utrzymać naszą 13-letnią córką szczęśliwi. To ma to, czego można oczekiwać od centrum handlowego. Wiele znanych sklepów itp. Bezpłatny parking!\nŚrednia centrum handlowego, ale nie warto odwiedzić specjalne\nJest to średniej wielkości centrum handlowe ze sklepami i średnia średnia miejsc, gdzie można zjeść. Jest dobrze obsłużony przez miejscowe autobusy. Jeśli chcesz odwiedzić tu, spróbuj połączyć to z dnia na lokalnym rynku jest jako że jest tylko kilkaset metrów od hotelu\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Grand Plaza Park.


Zorganizowany bagażnik - Świat według Kury\nDobrze zorganizowane miejsce w bagażniku samochodu osobowego to porządek i spokój właściciela auta. Nic nie kula się wtedy w bagażniku, nie obija o wnętrze auta. Mniejsze jest ryzyko wylania się przewożonych napojów czy chemii. A po otwarciu bagażnika nie musimy delikatnie sprawdzać, czy nic nie wytoczy nam się z niego na drogę.\nCiężko jednak uporządkować ową przestrzeń bez pomocy organizerów. Szczególnie przydatne okazują się organizery składane, dzięki czemu w momencie, gdy nic nie przechowujemy w bagażniku, to możemy sobie złożyć taki organizer. Organizer w formie torby to strzał w dziesiątkę. Jest poręczny i praktyczny. Pozwala nie tylko na zorganizowany transport przedmiotów, ale również na przeniesienie ich bez konieczności przepakowywania. Zwykle są one stworzone z mocnych materiałów, łatwych w czyszczeniu. Dodatkowo wyglądają takie torby estetycznie i są w wielu wielkościach do wyboru. Każdy na pewno znajdzie odpowiedni dla siebie organizer w formie torby. Fajnie sprawdzą się przy codziennych zakupach.\nPodobnie jest z organizerami w formie skrzynek z mniejszymi bądź większymi przegródkami. Łatwo możemy sobie posegregować przedmioty. Dodatkowo rzeczy mogą wystawać ponad krawędź organizera, przez co przewieziemy dłuższe przedmioty.\nJeśli przewozimy regularnie mniejsze ilości, ale za to są to rzeczy potrzebne na co dzień i ważne, aby były pod ręką, właśnie w samochodzie, to świetnie sprawdzą się organizery na oparcia siedzeń. Przegródki z praktycznej siateczki pozwolą nam kontrolować co mamy schowane. Dodatkowo mogą być rozłożone cały czas, gdyż są po prostu ładne i nie zajmują dużo miejsca. Idealne, aby schować koc, parasol, dodatkową parę butów, ale również na niewielkie zakupy. Takie siateczki czy kieszenie są również idealne do przewożenia środków czystości i ściereczek niezbędnych w codziennej pielęgnacji samochodu.\nJeśli nie lubimy ładu, a rozłożone po bagażniku rzeczy nam nie przeszkadzają, doskonale sprawdzą się maty ochronne do bagażnika. Zabezpieczą naszą przestrzeń przed większymi zabrudzeniami, czy rozdarciami. Świetnie sprawdzą się jeśli chcemy zachować nasz bagażnik w dobrym stanie na długie lata, ale niekoniecznie musimy mieć przestrzeń zorganizowaną perfekcyjnie.\nW całym tym asortymencie przedmiotów, które chętnie znalazłyby się w bagażnikach, naszych samochodów są również wszelkiego rodzaju przegrody z siatek, mniejsze siatki na boki bagażnika, a także kieszonki na rzepy i plecaki samochodowe. Cokolwiek wybierzemy, poczujemy różnicę w przewożeniu. Szybko zauważymy, że panujemy nad otaczającą nas przestrzenią, a dzięki temu zaoszczędzimy sobie wielu niepotrzebnych stresów i dodatkowej pracy związanej z czyszczeniem bagażnika.


WODOCIĄGI POLSKIE - Gorzów Wielkopolski\nSp. z o.o. w Gorzowie Wlkp.\nfax 95 728 59 55\nSieć wodociągowo-kanalizacyjna to niezwykle ważny element infrastruktury miasta będący wyrazem dokonującego się w nim rozwoju cywilizacyjnego.\nHistoria Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w Gorzowie Wielkopolskim, jako spółki prawa handlowego, zaczyna się w 1991 roku, gdy zostało ono powołane do życia na mocy uchwały Rady Miejskiej (Nr XVII/93/91). Jednak dzieje tej ważnej części gospodarki miejskiej zaczynają się dużo wcześniej, a jej obecny rozwój obrazuje dynamikę zachodzących zmian. Wystarczy podać kilka dat i liczb, aby ich świadomość stała się oczywistością. Gdy w 1896 roku wybudowano zakład i wodociąg centralny, Gorzów Wielkopolski (wówczas Landsberg an der Warthe) liczył nieco ponad 30 tys. mieszkańców. Sieć wodociągowa miała 20 900 m długości i dostarczała 9 600 m3 wody na dobę. Dzisiaj sieć wodociągowa ma 645 km, a korzysta z niej około 140 tys. mieszkańców Gorzowa i okolic, pobierając 20 tys. m3 wody na dobę.\nDzisiejsze zasoby wody pozwalają na bezproblemowe zaopatrzenie w wodę mieszkańców miasta i jego okolic, a dzięki temu koncentrujemy się na optymalizacji procesów technologicznych produkcji i uzdatniania oraz racjonalnym jej wykorzystaniu. Stąd bierze się systematyczna modernizacja sieci, zakładów uzdatniania wody oraz inwestowanie w systemy monitoringu pozwalające minimalizować straty.\nPrzedsiębiorstwo nasze ma do dyspozycji ujęcia wody zlokalizowane wokół miasta – Zakłady Wodociągowe Siedlice, Marwice, Maszewo, Kłodawa i Zakład Centralny (Gorzów). Ich położenie, zastosowany system pierścieniowy sieci, a także możliwości produkcyjne decydują o tym, że w razie awarii czy klęski żywiołowej system dostarczania wody w naszym mieście będzie funkcjonował bez większych niedogodności dla mieszkańców.\nCiągłe inwestowanie w systemy i urządzenia do produkcji, przesyłu, a także uzdatniania wody powodują, że w Gorzowie spełnia ona wszystkie polskie\ni europejskie normy, a energooszczędność naszych urządzeń stale rośnie.\nOrganicznie związany z produkcją i dystrybucją wody jest odbiór ścieków. Najstarsze odcinki sieci kanalizacyjnej w Gorzowie pochodzą z drugiej połowy XIX i początków XX wieku. Ponad stuletnia infrastruktura stwarza nie lada problemy – wymaga stałego monitoringu i częstych napraw, nierzadko z użyciem metod bezwykopowych. Centralnym punktem rozdzielczego systemu kanalizacji jest Przepompownia Ścieków w Gorzowie Wlkp. zlokalizowana przy ulicy Sikorskiego, a końcowym – Oczyszczalnia Ścieków przy ulicy Kostrzyńskiej. Z uwagi na położenie naszego miasta sieć kanalizacyjna składa się z kanałów grawitacyjnych, lokalnych przepompowni oraz kolektorów tłocznych (łącznie około 300 km).\nMechaniczno-biologiczna oczyszczalnia ścieków, o przepustowości 30 tys. m3 na dobę, została uruchomiona w 1981 roku. Spełniała wszystkie obowiązujące wówczas normy. Jednak zmiany przepisów w roku 1991 podniosły wymagania dotyczące oczyszczania ścieków i odprowadzania ich do rzek. Zmiany te wymusiły modernizację oczyszczalni, którą przeprowadzono w latach 1995–1998. Oczyszczalnia zapewni odbiór ścieków dla aglomeracji 239000 RLM, tj. od mieszkańców Gorzowa i miejscowości wokół, zrzeszonych w Związku Celowym Gmin MG-6 (pięć gmin wokół Gorzowa).\nEfektem ostatnich modernizacji oczyszczalni jest zachowanie polskich\ni europejskich norm dotyczących oczyszczonych ścieków, odprowadzanych do Warty, a także znaczne oszczędności w zużyciu energii elektrycznej\ni cieplnej, bowiem uzyskiwany biogaz jest wykorzystywany w kogeneratorze jako materiał do produkcji energii elektrycznej oraz cieplnej. W 2011 r. wyprodukowano ponad 1 milion kWh energii elektrycznej. Praca oczyszczalni jest w pełni zautomatyzowana, a wszystkie procesy stale monitorowane przez centralną dyspozytornię.\nW oczyszczalni działa również laboratorium, które zapewnia wysoką jakość badań wody i ścieków, realizowanych także dla podmiotów zewnętrznych. Laboratorium posiada Certyfikat Akredytacji AB1126 wydany przez Polskie Centrum Akredytacji.\nPrzed Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji stoi zadanie stanowiące ogromne wyzwanie – realizacja projektu pod nazwą Uporządkowanie gospodarki wodno-ściekowej na obszarze Związku Celowego Gmnin MG-6 ze środków Funduszu Spójności. To zadanie opiewa na kwotę 300 mln złotych netto. Jego zrealizowanie pozwoli osiągnąć stan, w którym gospodarka wodno-kanalizacyjna w naszym mieście i okolicznych gminach będzie spełniała wymagania mieszkańców, a także normy środowiskowe obowiązujące w Polsce i Europie.


Projekcja filmu "Mój przyjaciel Laluś\nProjekcja filmu "Mój przyjaciel Laluś\nW zakopiańskim Kinie „Sokół” odbył się wyjątkowy pokaz filmowy. Starostwo Powiatowe w Zakopanem zorganizowało dla szkół ponadgimnazjalnych pokaz filmu „Mój przyjaciel Laluś” w reżyserii Dariusza Walusiaka. Po filmie odbyło się spotkanie autorskie z reżyserem.\n„Mój przyjaciel Laluś” to obraz dokumentalny, który opowiada o losach partyzanta Józefa Franczaka ps. „Laluś”, który był ostatnim z żołnierzy wyklętych, zamordowany przez Służbę Bezpieczeństwa i milicję w 1963 roku. - W tym filmie chciałem pokazać człowieka, który był patriotą do końca. Z jednej strony był normalnym człowiekiem, który się zakochał i marzył o spokojnym, rodzinnym życiu. ale nie było mu to dane – opowiadał reżyser.\nDla Dariusza Walusiaka pretekstem do zrobienia filmu było odnalezienie odciętej przez komunistów głowy Franczaka i jego uroczysty pogrzeb po latach, który odbył się w 2015 roku w Piaskach. W filmie historię „Lalusia” opowiada m.in. jego przyjaciel Wacław Szacoń ps. „Czarny”, żołnierz AK –WiN, który przez sąd komunistyczny skazany został na czterokrotną karę śmierci. Jest on jednym z ostatnich żyjących uczestników i świadków historii. Józef Franczak ps. „Laluś” był sierżantem Wojska Polskiego, uczestniczył w wojnie obronnej w 1939 roku, a później związał się ze strukturami ZWZ-AK. Po 17 września 1939 roku został aresztowany przez Sowietów, udało mu się jednak uciec z aresztu. Po 1940 r. prowadził szkolenia partyzantów w Żukowie, a następnie działał w Armii Krajowej. Był dowódcą drużyny, potem dowódcą plutonu w III Rejonie Obwodu Lublin AK. W 1944 roku został przymusowo wcielony do 2. Armii Wojska Polskiego, jednak gdy w styczniu 1945 roku był świadkiem wykonania wyroków śmieci na żołnierzy AK, zdezerterował. Wówczas rozpoczął się jego 18-letni okres ukrywania się. „Laluś” został zastrzelony 21 października 1963 roku w Majdanie Kozic Górnych. Jego ciało zostało przewieziono do Akademii Medycznej w Lublinie. Bezimiennego pochówku służby bezpieczeństwa dokonały potajemnie, na cmentarzu przy ul. Unickiej. Cztery dni później w nocy, rodzina wykopała jego zbezczeszczone ciało i dokonała godnego pochówku w grobie rodzinnym. Jego głowę odnalazł IPN dopiero po 2007 roku.\nW marcu 2008 roku śp. prezydent RP Lech Kaczyński nadał pośmiertnie Józefowi Franczakowi Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.\nOpublikowano: 24 marzec 2017\t| Wpisany przez Józef Styrczula