Przesilenie #2 Obława - Strefa Apokalipsy\nPrzesilenie #2 Obława\nprzez Sebastian Mazur dnia 11 marca 2016\nTutaj na dzieci polują dorośli - recenzja książki Wróg\nPolska apokalipsa - recenzja książki God Hates Poland\nJest to kontynuacja opowiadania, którego pierwszą część można przeczytać tutaj.\nZaskakujące, jak gwałtowne zmiany potrafią zachodzić w psychice i jak marny wydaje się ból, który pali serce i umysł chłodnym szpicem noża, w momencie gdy przysłania go inna, równie silna i wyraźna emocja. Raptem do moich uszu dobiegły tamte odległe strzały, ledwo zdążyłem rozpoznać niewyraźne sylwetki ludzi i już w nagłym przypływie adrenaliny zrodziło się niepokojące, a jednocześnie jakby frenetyczne doznanie, zamykające usta wspomnieniom. Nie zastanawiałem się nad nim, kiedy na złamanie karku schodziłem po drabince. Nie spojrzałem śmierci w oczy, gdy kilkukrotnie wyrywała szczeble spod moich stóp. Zanadto pragnąłem wydostać się z tej ciasnej tuby, obudzić już i tak pewnie przytomnych kompanów, a wtedy wspólnie zadecydować, co dalej.\nI tylko jedna zbłąkana myśl, która co jakiś czas dociera na rozstaje świadomości i pyta o drogę, przypomniała mi znów o sobie, kiedy zwolniłem na chwilę i mimowolnie rozejrzałem się wokoło.\nCzy kiedykolwiek wróci świat, który znałem? Czy odżyje blask październikowych barw, a mętny turkus zaleje tafle jezior wraz z nadejściem wiosny? Tej prawdziwej i aroganckiej w swej okazałości, a nie umownej pory w roku, która uśmiecha się zachęcająco z kart poplamionego kalendarza i policzkuje boleśnie, gdy wyjrzy się na zewnątrz. Czy poczuję jeszcze raz zieloną trawę pod nogami? Przerzedzę palcami splątane kłosy zboża? Wzniosę w powietrze wielobarwny latawiec?\nI jeśli tak, to jaką cenę będę musiał za to zapłacić, skoro wraz z końcem poprzedniego rozdziału straciłem wszystko, co nadawało sens mojemu życiu?\nZbłąkana myśl skierowała się na dróżkę, obok której stała tabliczka z napisem: ,,Nie czas o tym myśleć”. Znowu. Regularnie popełnia ten sam błąd i nie wyciąga żadnych lekcji. Ale to już nie moje zmartwienie. Teraz biegnę betonową alejką wzdłuż zrujnowanego budynku zakładowego i zalewam snopem światła mocno wyeksploatowanej latarki przestrzeń przed sobą, żeby nie wpaść czasem do jednej z wielu dziur i nie pogruchotać sobie kości. W całkowitej ciszy moje kroki brzmią jak strzały, choć może tylko tak mi się wydaje, bo wciąż myślę o tym, co widziałem z góry i co wytrąciło mnie z zadumy. Nadal jest dość ciemno, nadal agresywny mróz usiłuje pochlastać mnie swoimi ostrzami, a ja, kompletnie zamyślony, tylko cudem nie omijam wyrwy w murze, która prowadzi do klatki schodowej, ukrytej głęboko w trzewiach trójkondygnacyjnego kolosa.\nLawirując wśród rozrzuconych w nieładzie szczątków dawnego wyposażenia, pluję światłem w mrok i przeganiam go do ciasnych zakamarków jego królestwa. Nie odpowiada mu to. Co rusz, gdy tylko przestaję celować latarką przed siebie, a zamiast tego ujawniam wielobarwne mozaiki łuszczącej się na ścianach farby lub smolistą czerń pustki pomiędzy zmurszałymi framugami drzwi, podkrada się i smaga mnie lodowatymi palcami, liże cuchnącym jęzorem po niezakrytych częściach ciała i perwersyjnie dobiera do ubrań, chcąc zerwać je ze mnie jak z taniej prostytutki.\nO ile wysokość przestała nieść za sobą strach, o tyle lęk ciemności wciąż objawia się u mnie gęsią skórką i przyśpieszonym biciem serca.\nJak dobrze, że pozostało mi już tylko wbiec po zakurzonych stopniach klatki schodowej, przejść przez kilka śmierdzących stęchlizną sal, skręcić we właściwy korytarz na drugim piętrze i…\n– Sokół, kurwa! – słyszę na przywitanie. – Gdzieś ty był tyle czasu?\nNawet nie odpowiadam, tylko wskazuję palcem na sufit, pochylając się i opierając o kolano ze zmęczenia. Dla mnie to pytanie retoryczne, ale Jan nie byłby sobą, gdyby nie rozpoczął dnia od wydarcia się na kogoś.\n– Cholera, mogłeś przynajmniej poczekać do świtu –kontynuuje mowę powitalną, choć już nie tak podniesionym głosem. – Jak się obudziłem i zobaczyłem, że warty nie ma, to aż ciarki mnie po plecach przeszły. A potem jeszcze te strzały… no byliśmy z chłopakami pewni, że się w coś wpakowałeś i znajdziemy cię później podziurawionego jak sito.\nCały czas nie odpowiadam. Nawet nie patrzę Janowi w oczy; wbijam spojrzenie w betonową posadzkę i oddycham łapczywie, tak jakby za chwilę ktoś miał mi odciąć dopływ tlenu. Dopiero teraz, kiedy dotarłem do celu, zdałem sobie sprawę z tego, jak błyskawicznie uporałem się z zejściem na dół.\nI dopiero teraz poczułem, jak bardzo mnie to wymęczyło.\nSiadam na ziemi, ściągam wszystkie torby i opieram się plecami o zimną, ceglaną ścianę. Z ulgą zsuwam z twarzy kominiarkę, która do tej pory utrudniała mi oddychanie jak maska przeciwgazowa z zapchanymi filtrami. Przecieram rękawem czoło nie tyle z potrzeby, co z przyzwyczajenia i wreszcie spoglądam na zgromadzonych wokół mnie ludzi, którzy patrzą na mnie zniecierpliwionym wzrokiem, jakby widzieli we mnie kuriera, który przybył przekazać im bardzo ważne informacje.\nDwaj mężczyźni, trzeci w sieni. Nie żadni twardziele, tylko wychudzone i zmęczone relikty przeszłości. Każdy dźwiga ze sobą bagaż doświadczeń, który niechętnie ujawnia przed pozostałymi. To, jakimi ludźmi byliśmy wcześniej, straciło na znaczeniu; ostało się jako zakodowana w odmętach świadomości informacja, trącająca od czasu do czasu synapsy i przypominająca o sobie charakterystycznym błyskiem w oczach. Teraz stanowimy oddzielne byty, choć dobrze ukryte pod kapturami kreacji.\nDawniej brak zaufania uniemożliwiał nawiązanie bliższych relacji. Dziś to samo zaufanie zabija.\n– Więc słyszeliście tamte strzały? – pytam głupio, zawieszając spojrzenie na dalekim od ładu zaroście Jana; w oczy jakoś tak niełatwo mi spojrzeć.\n– Tylko dwa. – Rozczochrana broda pęka w jednym miejscu i zaczyna do mnie mówić. – Ale nie wiem skąd. Słabo je było słychać, a i dźwięk tak niesie się po tych korytarzach, że nie sposób ustalić źródła.\n– Sprawdziliśmy czy to przypadkiem nie na tyłach budynku, ale nikogo i niczego tam nie było. Za długo też się nie rozglądaliśmy, bo trochę strach tak łazić we dwóch, kiedy w pobliżu ktoś kręci się z gnatem. Nożami kul nie zatrzymamy.\nStojący po mojej prawicy Duch wbił się do dyskusji barytonem rozpoznawalnym jak logo coca coli. Od pierwszego spotkania jego głos przykuwał uwagę nie mniej od zagadkowej ksywy. Moja jest oczywista. Sokół, bo wdrapuję się na duże wysokości. Sokół, bo na ostatnim dostępnym pierścieniu komina mam swoje “gniazdo”. A jego? Od początku mnie to zastanawiało, ale coś nie mogę się zmusić, żeby go o to zapytać. Zresztą… pseudonim bardzo szybko może zastąpić imię, a jeśli tym pytaniem miałbym zaglądać w jego bagaż, to wolę tłumić w sobie ciekawość i trzymać język za zębami.\nPo prostu Duch.\n– Widziałem kto strzelał – wyduszam z siebie po kolejnej serii łapczywych oddechów. – Mała grupa ludzi, na północ stąd.\n– Strzelali do ciebie?\n– Z takiej odległości? – Unoszę brwi. – Nawet włóczędzy znają wagę nabojów.\nTeraz to Jan przestaje szukać mojego spojrzenia.\n– Zresztą mniejsza o to… – kontynuuję. – Nie strzelali do mnie, tylko do wilków, które podążały za nimi.\n– Że do kogo, przepraszam?\n– Do wilków. Takie szare, na czterech łapach…\n– Wiem jak wygląda wilk, do cholery! – Jan znów zaczyna się niecierpliwić. – Pamiętasz jak to się skończyło ostatnim razem?\nPamiętam, Janie, i bynajmniej nie ty powinieneś się obawiać. Po dziś dzień szrama na mojej prawej nodze przypomina mi nerwobólami o tamtych wydarzeniach, a wspomnienia przywołują koszmary, po których dorosły człowiek boi się zamknąć oczy. Choć jakby się tak nad tym zastanowić, to przyczyn jest zdecydowanie więcej.\nNo ale kontynuuj, Janie.\n– Wtedy nikt ich tutaj nie ściągnął, same przylazły. Cholera wie ile ich się przypałęta tym razem. Zresztą nie mamy pewności, czy to wilków powinniśmy się najbardziej obawiać.\n– Nie wyglądali na takich, co by mogli być dla nas zagrożeniem – protestuję.\n– A skąd wiesz? Widziałeś ich twarze? Rozmawiałeś z nimi? Nie! To obcy ludzie, równie liczebni jak my. I wiesz co jeszcze? Mają broń, a my nie!\n– Co nie oznacza, że chcą jej użyć przeciwko nam – wtrąca Duch. – Nadajemy ten sygnał świetlny od dłuższego czasu, może ci ludzie na niego odpowiedzieli?\n– Te strzały równie dobrze mogły być wołaniem o pomoc – sugeruję. – Musieli przecież widzieć flarę.\nNa chwilę zapada cisza, a atmosfera gęstnieje od natłoku myśli, które zderzają się w głowie każdego z nas. Duch patrzy na coś w głębi korytarza i zgrzyta zębami, Jan krzyżuje ręce i opuszcza wzrok – mowa jego ciała tłumaczy wszystko bez słów. Tylko Wadim trwa w niezmienionej pozie od początku dyskusji i ani myśli włączać się do niej. Białorusin. Rozumiałbym jeszcze, gdyby nie znał języka, ale poza akcentem nie idzie go odróżnić od Polaka z krwi i kości. Małomówny jest, krząta się między nami jak widmo, gdy tyko może odcina się od świata. Nie wolno mi go za to krytykować, przecież stosuję identyczne praktyki, ale kiedy patrzę tak na niego, kiedy obserwuję jego zachowania, kiedy od czasu do czasu spogląda na mnie swoimi szarymi oczami, to miewam wrażenie, że targają nim myśli dużo gorsze od tych, które dopadają mnie tam na górze.\n– To jak robimy? – Duch pierwszy przerywa milczenie i zwraca się bardziej do mnie, niż do pozostałych. – Obóz zwinęliśmy podczas twojej nieobecności. Tak na wszelki wypadek.\nRzeczywiście. Dopiero teraz zwracam uwagę na ustawione pod przeciwległą ścianą toboły. Wygląda to trochę tak, jakbyśmy mieli za chwilę wyruszyć w długą podróż, może nawet dookoła świata. W sumie korytarz jest podłużny, przypomina nieco peron na dworcu kolejowym. I te pozbawione framug łuki okienne, wyglądające tak, jakby lada moment, uprzednio alarmując pasażerów charakterystycznym gwizdem, miała się tam pojawić potężna sylwetka lokomotywy.\nNigdy nie jechałem pociągiem. Wszystkie wspomnienia związane z tym środkiem transportu to machanie ojcu na pożegnanie, gdy po kilku tygodniach spędzonych z nami znów wyjeżdżał do pracy. Gdybym wtedy wiedział, że widzę go po raz ostatni…\n– Hjuston, ziemia do Sokoła! – Duch autentycznie macha mi dłonią przed oczami. – Jak robimy?\n– Powinniśmy to sprawdzić – odpowiadam. – Potrzebują pomocy… o ile jeszcze żyją.\nDuch aprobująco kiwa głową. Jan nadal krzyżuje ręce.\n– A jeśli nie żyją – ciągnę dalej swoją myśl i przerywam na moment, żeby przełknąć ślinę. – A jeśli nie żyją, to mogą nam się przydać ich rzeczy.\n– Jan? – tym razem Duch nie zwraca się do mnie.\n– Mówię wam, to zły pomysł – odpowiada broda.\nBiałorusin przez chwilę zachowuje się tak, jakby udawał, że niczego nie słyszał. Dopiero po upływie kilku sekund wstaje bez słowa z ziemi, chwyta za ramiączko swojego plecaka, otrzepuje go z pyłu i zarzuca sobie na plecy.\n– Czyli postanowione – podsumowuje Duch z zadowoleniem. – Minuta na oporządzenie i ruszamy!\nOtaczające nas upiory urbanistyki już dawno przestały zachowywać pozory miejsc dawniej cywilizowanych. Tutejsza zabudowa fabryczna na lata przed tragedią zaczęła świecić pustkami; śmieci, graffiti i stłuczone butelki po piwie stały się ich nową szatą szybciej, niż zawitali tu pierwsi amatorzy opuszczonych miejsc. Była kiedyś taka moda na Czarnobyl i tym podobne rzeczy. Źle ludziom było w prawdziwym świecie, oj źle.\nSwego czasu oglądałem w Internecie taki film, w którym grupka chłopaków, na oko w moim wieku, pokazywała te zakłady. Kojarzyłem to miejsce przez gigantyczny komin, który przebijał się znacząco ponad niską zabudowę miasta. Liczyłem, że tamci wdrapią się na niego i zaprezentują widoki ze szczytu. Zamiast tego dowiedziałem się kilku rzeczy o miejscu, w którym mnie, człowiekowi zupełnie obojętnemu na takie tematy, przyszło niejako zamieszkać.\nZ czasem poznałem te zakłady dużo lepiej niż oni. Odkryłem sekrety, o których nie mieli pojęcia. Nawet na komin wdrapałem się sam i podziwiałem widoki na własne oczy.\nCiekawe, gdzie teraz są ci wszyscy miłośnicy ruin i post-apokalipsy. Być może rzeczywistość okazała się dla nich znacznie brutalniejsza od literackiej fikcji. Bez bomb atomowych, bez zimy nuklearnej, bez mutantów.\nGdzieś po prawej słychać ciche trzaski. Coś stuka o betonowe ściany, coś szeleści w stertach gruzu, coś porusza drewnianą framugą na poddaszu, która skrzypi z niezadowolenia. Pomyślałby kto, że to duchy, że może ktoś tam jest i obserwuje, czeka na odpowiedni moment. A to tylko wiatr tanecznym krokiem hula po ciemnych zakamarkach, podrywa do pląsu stare gazety i nuci pod nosem melodię, która odbija się echem od ścian i stwarza wrażenie, jakby budynki szeptały coś do nas.\nIdziemy w milczeniu, bo niebezpiecznie odzywać się głośniej od dźwięku stawianych kroków, a gadać bez powodu żaden z nas nawet nie próbuje; to nie jeden z wielu obchodów, na których można sobie pozwolić na odrobinę luzu.\nSzyk, jaki zachowujemy, jest nieco karykaturalny, bowiem w dłoniach, zamiast karabinów albo strzelb, trzymamy noże. Jedynie Duch wyróżnia się ze swoim kukri, choć jeśli brać pod uwagę stan ostrza, to podręczny scyzoryk, nadający się co najwyżej do szykowania patyków na ognisko, stanowiłby większe zagrożenie. Do cięcia się nie nadaje, za to jako broń obuchowa – jak najbardziej.\nMijamy coraz mniejsze budynki na peryferiach zakładów. Niektóre są prawie niewidoczne za kratami spróchniałych gałęzi martwych drzew, inne całkowicie poddały się naporowi czasu i matki natury. To dziwne uczucie, że nawet sterta gruzu, po której teraz idziemy, była kiedyś jakąś konstrukcją. Ładną, ceglaną, z przejrzystymi szybami w oknach i ciężkimi, drewnianymi drzwiami na parterze. Może tu, gdzie teraz stawiam kroki, siedział portier? Albo kucharki krzątały się w im tylko znanym porządku, przygotowując ciepłe dania dla pracowników?\nTyle zostało po świecie, jaki znaliśmy – sterty gruzu, na których żyją niedobitki z dziurawymi sumieniami.\nSłyszę trzask tłuczonego szkła pod nogami. Patrzę w dół niemal pewny tego, co zobaczę pod podeszwą buta, lecz moje spojrzenie nie napotyka pustej butelki po piwie albo jakimś tanim roztworze siarki, na wyrost tytułowanym mianem wina. Zamiast tego, spomiędzy zawilgoconych cegieł, uśmiecha się do mnie blada, porcelanowa laleczka, której przed kilkoma sekundami nieumyślnie połamałem nogi. Podnoszę ją delikatnie obiema dłońmi, jakbym wyciągał żywe dziecko z zawalonego domu. Teraz zauważam więcej szczegółów; resztkę włosków z wyblakłego sznurka, różową sukienkę bez ramiączek i bukiet kwiatów w kształcie serc, który laleczka mocno zaciska w drobnych dłoniach.\n– Skąd ty się tu wzięłaś – pytam szeptem samego siebie, bo wiem, że moja nowo poznana koleżanka może być onieśmielona tym spotkaniem i nie odpowie mi, zwłaszcza że przed chwilą połamałem jej nogi. Mimo to uśmiecha się, kiedy groteskowo usiłuję przyczepić je z powrotem do reszty tułowia. Czuję się nieswojo, kiedy zerkam na jej drobne, paciorkowate oczy i usta rozciągnięte od ucha do ucha. Te pierwsze przez moment wydają mi się oliwkowe, te drugie zaś – stwardniałe na kamień, a jednocześnie jakby…\nKtoś szturcha mnie w ramię. “W samą porę” – myślę. Odrywam wzrok od laleczki i patrzę za siebie. To Duch. Na twarzy ma chustę i gogle, ale poznaję po głosie.\n– Coś nie tak? – pyta.\nKiwam przecząco głową, ukradkiem chowając ciekawe znalezisko do kieszeni. Muszę się zająć laleczką, jestem odpowiedzialny za jej kalectwo. Zresztą… koleżanek nigdy za wiele, a z Sarą od dłuższego czasu kiepsko się dogadujemy.\n– Musimy iść, nie ma czasu na postoje – poucza mnie Duch.\nZnów tylko kiwam głową i bez słowa wracam na swoje miejsce w szyku.\nGruzowisko bardzo gwałtownie przechodzi w jałowe pole, z rzadka porośnięte skamielinami drzew i krzewów. Podłoże jest grząskie i pewnie gdyby nie ujemna temperatura, to szlibyśmy po cholewy butów w bagnie. Zamiast tego każdemu krokowi towarzyszy trzeszczący dźwięk zgniłego sorbetu z trawy, liści i szczątków roślin. Gdzieniegdzie ostały się również zlodowaciałe pozostałości zasp śnieżnych; biały terrorysta przestał sypać dobry miesiąc temu, sęk w tym, że jego dzieło nie ma kiedy stopnieć do końca. Nie pamiętam tak srogiej zimy jak ta, która nadal uparcie nie chce wpuścić wiosny na scenę, choć akt dawno dobiegł końca. Zamarzające brwi i iście arktyczna temperatura były zjawiskami powszechnymi przez długi czas. Pamiętam też noce i poranki, kiedy strach było odejść dalej od ogniska; porywisty wiatr strzelał w nas płatkami śniegu przez każdy możliwy otwór w ścianach, a na termometrze brakowało skali.\nW niewielkim rowie zauważam zwłoki psa. Poszarpany pysk, rozpruty brzuch, trudno stwierdzić, czy to robota drapieżnika, czy padlinożercy. Gdyby nie było tak zimno, pewnie roiłoby się tu od much; smród rozkładu jest wyczuwalny z kilku metrów. Szkoda zwierzaka.\nDocieramy na skraj niskiego wzniesienia. Po prawej stronie biegną tory kolejowe, a że rozgałęziają się dość mocno, to gdzieś tu musi być też stacja. Kiedy podchodzę do podnóża pagórka, Jan leży już na szczycie i rozgląda się po okolicy. Nieco niżej Wadim opiera się plecami o jakiś pień i bada mnie wzrokiem. Wchodząc pod górę, patrzę w przeciwnym kierunku.\nJan pośpiesza mnie gestem dłoni.\n– Gdzie ich widziałeś? – pyta, kiedy już dołączam do niego.\nPo drugiej stronie wzniesienia krajobraz ulega drobnej zmianie. Znów jest tu więcej gruzowisk i kilka bardziej kompletnych pozostałości po budynkach. Na jednym z torów stoi pociąg towarowy, na innym ostało się kilka wagonów pasażerskich, wyraźnie starszych, tak jakby zostały porzucone już dawno temu. Jeden wygląda na spalony, drugi jest wygięty w dziwny sposób, trzeci utrzymuje pozory umiarkowanie zdewastowanego.\n– To było dalej – odpowiadam po chwili.\n– Ale szli w tym kierunku, tak? – upewnia się Jan.\n– Czyli mogli tu dojść przez ten czas – kontynuuje, patrząc już nie na mnie, a w dal. – A skoro nie przyszli do nas sami i nie spotkaliśmy ich po drodze, to jest więcej niż prawdopodobne, że znajdziemy ich tutaj.\n– Kto idzie na zwiad? – pyta Duch.\n– Ja na pewno nie, to wy chcieliście bawić się w oddział ratunkowy.\nJan nie pójdzie, Wadim tym bardziej. Czyli postanowione i nawet nie mam nic do powiedzenia.\nNigdy nie byłem wielkim zwolennikiem demokracji.\nNie zbiegamy drugą stroną wzniesienia, bo to by było zwyczajnie głupie. Zamiast tego obchodzimy pagórek dookoła i powoli, nieustannie obserwując teren przed nami i nasłuchując uważnie, zbliżamy się do najbliższego wagonu. Jeśli wilki nadal się tu kręcą, to nie wiem jak mielibyśmy sobie z nimi poradzić we dwóch. Chociaż… w zasadzie to jest nas troje, bo jeszcze moja porcelanowa, anonimowa koleżanka. Skoro sama nie może się przedstawić, to wypadałoby nadać jej jakieś imię, żeby nie czuła się jeszcze bardziej upokorzona po nagłej amputacji dolnych kończyn. Musi być ładne, dziewczęce, ale Sara jest już zajęta i coraz gorzej mi się kojarzy… Może Zosia? Chyba pasuje.\nCiebie też nikt nie pytał o to, czy chcesz tu iść.\nDuch podkrada się do wagonu pierwszy, mnie zostawia nieco w tyle, żebym widział więcej od niego. Na moment zastyga w bezruchu i gestem nakazuje mi to samo. Obaj nasłuchujemy, ale poza szumem wiatru, który towarzyszy nam od początku wędrówki, nie wyłapuję niczego szczególnego, ani tym bardziej podejrzanego.\nZaczyna przekazywać mi ręką jakieś sygnały, których nie potrafię odczytać zgodnie z jego intencjami, ale wydaje mi się, że zrozumiałem na tyle, żeby podjąć odpowiednie działanie. Powoli i możliwie bezszelestnie zaczynam iść w kierunku drugiego końca wagonu, a skoro Duch nie syczy i nie próbuje mnie nawracać, to nawet nie oglądam się na niego, tylko patrzę cały czas przed siebie. Kilkanaście metrów to spory dystans do przejścia, kiedy człowiek przemieszcza się kaczym chodem.\nMetalowe drzwi na końcu wagonu wyglądają na takie, których żadna siła nie jest w stanie otworzyć; płyta, zasłaniająca większość ich powierzchni, wyraźnie sugeruje, że ktoś kiedyś bardzo nie chciał, żeby ktokolwiek wchodził przez nie do środka. Dlaczego? Nie mam pojęcia.\nI chyba nie pora się nad tym zastanawiać.\nNa migi przekazuję Duchowi, że tędy nie wejdę i że muszę pójść od drugiej strony. Chyba coś zrozumiał z tej mojej chaotycznej gestykulacji, bo pokiwał głową i wrócił do nasłuchiwania. Ja nie mam tak łatwo; nad sprzęgiem nie przeskoczę, narobiłbym w ten sposób za dużo hałasu. Jedyna opcja to przeczołgać się ostrożnie dołem. I nawet mnie to nie dziwi, że właśnie teraz przychodzą mi do głowy wspomnienia scen ze starych filmów, w których rozpędzony pociąg przejeżdża związaną i rzuconą na tory ofiarę jakichś mafijnych porachunków.\nWizję amputacji połowy ciała za pomocą koła wagonu przerywa mi dziwne szuranie po drugiej stronie. Niewiele mogę zobaczyć, bo wygląda na to, że ktoś w jemu tylko znanym celu wypatroszył wagon z całego wyposażenia, które teraz wala się na i obok torów, skutecznie utrudniając mi czołganie w jako takiej ciszy. I kiedy już prawie wynurzam się z tego klaustrofobicznego wysypiska, odgarniając sprzed twarzy fragment siedzenia, nagle coś z dużą siłą wbija się w moją rękę.\nJakimś cudem nie krzyknąłem z bólu, choć ten natychmiast rozlał się ciepłem po rękawie kurtki. Jedynie zasyczałem i przez zaciśnięte zęby zakląłem na czym świat stoi. Skurczybyk nie mógł wybrać sobie lepszego momentu na atak.\nW przypływie adrenaliny łapię za pierwszą lepszą deskę i uderzam nią z całej siły w pysk wilka. Działa! Niedoszły myśliwy odskakuje w tył, a ja zyskuję kilka sekund, w sam raz żeby przełożyć nóż do sprawnej dłoni i wyturlać się spod wagonu. Przytulam krwawiącą rękę do ciała. Próbuję nie myśleć o tym, jak poważna może być rana, żeby możliwie najdłużej nie poczuć się słabo. Wilk krąży w odległości kilku metrów, warczy wściekle i próbuje się przybliżać. Stracił efekt zaskoczenia, drugi raz nie może ryzykować bezmyślnym atakiem. Jego ostrożne ruchy sugerują mi, że jest tu sam, w przeciwnym wypadku miałbym już na karku całą watahę. Czyli jestem tylko ja i on, choć szanse w żadnym razie nie są wyrównane; długi czas poza jakąkolwiek kontrolą człowieka zmienił te zwierzęta w jednych z najgroźniejszych myśliwych na tych terenach. W pewnym sensie stały się również nowymi naturalnymi wrogami ludzi.\nWilk podchodzi do mnie bardzo powoli, jakby z namaszczeniem stawiał każdy kolejny krok, a ja zaczynam odczuwać skutki utraty krwi. Obraz przed oczami już nie jest taki wyraźny, a utrzymanie pozycji pionowej staje się dla mnie sporym problemem. Jeśli upadnę, to będzie po mnie, więc ściskam mocniej nóż i póki starczy mi sił wyprzedzam atak i sam skaczę na wilka, usiłując dźgnąć go w szyję, ale zwierzęcy instynkt nie zawiódł również tym razem i w efekcie rzucamy się na siebie jak w jakimś skoordynowanym zrywie. Ja rozcinam mu łapę, on szarpie moją kurtkę i obryzguje mi twarz śliną. Czuję się coraz gorzej, więc mój przeciwnik bez trudu wygrywa pojedynek siłowy i już po kilku sekundach leżymy na sobie jak para kochanków, z tym że on dobiera się do mnie nad wyraz agresywnie, a ja niewiele mogę z tym zrobić, bo nóż wypadł mi ze zwiotczałej dłoni, a wzrokiem nie znajduję w moim zasięgu niczego, czym mógłbym się bronić. Nawet nie myślę o tym, gdzie w tym wszystkim podział się Duch, który powinien przecież tu być i mi pomóc. Resztką sił odpycham od siebie napastnika, który pewnie czuje już w pysku smak zwycięstwa i próbuje dosięgnąć pazurami mojej twarzy, gardła, rozrywa przy tym kurtkę, rozcina skórę, a ja czuję już tylko ból. Ciepły, wręcz gorący, rozlewa się po mnie. Przymykam oczy.\nSłyszę szybkie kroki. Ktoś podbiega, chwyta wilka i odciąga ode mnie. Nagle robi się tak lekko, ale wciąż ciepło. Słyszę dźwięk gruchotanych kości, obracam głowę w kierunku mojego wybawiciela, lecz widzę tylko dwie rozmyte sylwetki. Jedna, znacznie masywniejsza, pochyla się nad drugą i raz za razem uderza czymś w jej głowę. Rozróżniam zieloną kurtkę, szarą czapkę, gęstą brodę. Jan? To ty?\nObcy nie odpowiada na moje nieme pytanie. Przestał pastwić się nad dawno już martwym wilkiem, wraca do mnie, potrząsa, woła czyjeś imię, ale ja nie rozróżniam już słów. Dźwięki zlewają się w ogłuszającą kakofonię. Mam ochotę zamknąć oczy. Podbiega druga postać. Rozpoznaję chustę i gogle. Brawo, przyjacielu. W samą porę.\nTo mi się chyba śni.\nJest i trzecia postać. Czyżby Wadim? Nachyla się nade mną najbliżej mojej twarzy, chyba zadaje jakieś pytania. Resztką sił otwieram szerzej oczy. Przed sobą widzę oblicze młodej dziewczyny. Jest ładna, choć wyraźnie zmęczona i brudna. Jej usta, nos i długie, rozczochrane włosy wyglądają znajomo. I ta perłowa cera. Spoglądam jej w oczy. Znam każdy ich szczegół, jakbym wpatrywał się w nie przez całe życie. Są oliwkowe.\n– Julia? – pytam ledwie słyszalnym szeptem.\nKoniec części #2 z 4. Przejdź do części #3.


1. For Calm Gel - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > Produkty dla zwierząt > For Calm Gel\nFor Calm Gel\nFor Calm Gel, 10 ml\nOpis i skład produktu For Calm Gel\nFor Calm Gel, 10 ml.\nTo żel spożywczy dla zwierząt domowych o działaniu uspokajającym.\nTlenek magnezu, oleje roślinne z nasion rzepaku. Dodatki dietetyczne: L-tryptofan 32%. Dodatki sensoryczne: aromat wołowy 0,5%.\nSkład analityczny: białko surowe 23,33%; włókno surowe < 0,1%; tłuszcz surowy 65,14%; popiół surowy 3,66%; wilgotność 69,2%.\nFor Calm Gel jest preparatem spożywczym w formie atrakcyjnego smakowo żelu dla zwierząt domowych, który wykazuje działanie uspokajające i pomagające radzić sobie ze stresem. Żel zawiera m. in. L-tryptofan, czyli aminokwas biorący udział w syntezie serotoniny poprawiającej nastrój oraz odpowiedzialnej za zdrowy sen. Eliminuje stany napięcia emocjonalnego, rozdraznienie i poczucie lęku, pomagając utrzymać dobre samopoczucie.\nDla zwierząt domowych, jak psy, koty, myszy, chomiki itp. z zaburzeniami snu, w sytuacjach stresowych i wywołujących lek.\nDawka jest uzależniona od masy ciała zwierzęcia:\nzwierzę do 5 kg: podawać w ilości 1-2 ml. żelu,\nzwierzę o wadze 5-15 kg: podawać 3-6 ml. żelu,\nzwierzę o wadze 15-45 kg: podawać 6-10 ml. żelu.\nŻel aplikować bezpośrednio na język zwierzęcia na około 40 minit przed spodziewanym wystąpieniem bodźca stresogennego.\nDziałanie produktu utrzymuje sie przez 2-3 godziny.\nFor Calm Gel opinia\nFor Calm Gel opinie\nFor Calm Gel ulotka\nFor Calm Gel dawkowanie\nFor Calm Gel cena\nna stres dla psa uspokajające dla zwierząt na uspokojenie dla kota zaburzenia sniu u psa zwierzęca bezsenność przeciwstresowe dla zwierząt\nOpinie o For Calm Gel\nDodaj opinię o For Calm Gel


Włamania do słabo bronionych serwerów rządowych, poza oczywistym zagrożeniem kradzieży tajnych dokumentów - a co za tym idzie sparaliżowaniem naszych służb specjalnych, utratą kontroli nad strategicznymi gałęziami gospodarki i zagrożeniem pozycji międzynarodowej - dają całą gamę subtelniejszych, lecz wcale nie mniej groźnych możliwości. Spośród licznych zagrożeń wymienić można ułatwienia w werbowaniu agentów opierając się na wykradzionych danych osobowych, jak również możliwość umieszczania w Sieci różnego rodzaju fałszywek mniej oczywistych niż linki do Playboya, a groźniejszych dla np. stosunków Polski z jej sąsiadami. Przed tym zagrożeniem nie uchronią nas mianowani z partyjnego klucza działacze. Mógłby ktoś powiedzieć, że przesadzam. Owszem, przy dzisiejszym nasyceniu naszego życia techniką informatyczną koszmar z filmu „System” nam nie grozi, ale już teraz trzeba myśleć o niebezpieczeństwach jutra. A to nie nastoletni hackerzy stanowią zagrożenie dla interesów państwa, ale niekompetentni, nieudolni i niefrasobliwi administratorzy państwowych systemów informatycznych. W interesie wszystkich obywateli naszego kraju leży bezwzględne tępienie niedouczonych, ale zadowolonych z siebie urzędników, którzy po wykazaniu ich indolencji robią wielkie oczy i zadziwieni jąkają, że „nie mogą zrozumieć, jak to możliwe”. Zamiast oburzać się na elektronicznych włamywaczy należałoby wykorzystać spore - jak widać - umiejętności i zapał młodych ludzi, których trudno poważnie oskarżać o złe zamiary; gdyby chcieli narozrabiać, to zrobiliby to i nikt nie mógłby im przeszkodzić. Wart rozważenia jest pomysł wprowadzenia wśród osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo kluczowych systemów informacyjnych zasad panujących w wilczych stadach - nowym administratorem sieci zostanie ten, kto pokona zabezpieczenia założone przez dotychczasowego. W kategoriach cudu należałoby przecież postrzegać fakt, że w kraju, w którym w szkołach statystycznie na jednego ucznia przypada moc obliczeniowa kalkulatora, Internet kojarzy się tylko z internatem, a informatyki nauczają przekwalifikowani rusycyści, mamy młodzież dysponującą pierwszorzędną wiedzą informatyczną. Udowadnia to, że zawsze można, jeśli się chce: ignorując niewydolną, zapóźnioną o lat kilkadziesiąt oświatę można zdobyć doskonałe wykształcenie. Fascynujące jest to, że ci, którzy uczęszczając do dziewiętnastowiecznych szkół potrafią zdobyć wiedzę godną dwudziestego pierwszego wieku.


Otwarcie Wystawy Tytusa Brzozowskiego - 16 Listopada 2018 18:00 - Wydarzenia i Imprezy » e-turysta.pl\nOtwarcie wystawy Tytusa Brzozowskiego - 16 listopada 2018 18:00\nPrace zaprezentowane w prezentacji powstawały w stolicy. Podczas wernisażu zarezerwowany jest także czas na losowanie, losowany będzie wydruk fine-art.\ngdzie? Prom Kultury Saska Kępa | Kino Kępa\nBrukselska 23, 03-973 Warszawa\nkiedy? 16 listopada 2018 od 18:00\norganizator Prom Kultury Saska Kępa\nZapraszamy Państwa bardzo serdecznie na wystawę Tytusa Brzozowskiego, gdzie zaprezentowane zostaną warszawskie dzieła, które powstały przez ostatni rok, a także te, które dotąd nie ujrzały światła dziennego. Są to plenerowe akwarele zatytułowane "notatki z podróży". W trakcie otwarcia imprezy Tytus Brzozowski, zaprezentuje na kinowej sali prezentację multimedialną o Warszawie w akwarelach, a także o projektach murali. Prace zaprezentowane w prezentacji powstawały w stolicy. Podczas wernisażu zarezerwowany jest także czas na losowanie, losowany będzie wydruk fine-art.\nWystawa odbędzie się 16 listopada 2018 roku o godzinie 18.00 w Prom Kultura Saska Kępa, Kino Kępa. Wejście bezpłatne.


st obecność na każdej ze stron w wynikach wyszukiwania 10 pozycji. TOP10 jak zwą to osoby pozycjonujące strony to cel dla większości firm, daje to możliwość dotarcia do większego grona odbiorców. Jeśli będzie to TOP5 lub TOP3 to p\nPlumber - when you need some help with pipesOptima EPR dla firmWhat to do with electrical issues in your houseCzy można bhp po pracy?Otwieranie i zamykanie bramy na pilota! Wygodne czy nie?O ciuchach używanych onlineWybór zegarkaProtezy zębów stałychArtykuł o frezarkachNa szybko o zakładach poligraficznych i drukuKulinarnie - o kuchni tradycyjnejTajniki skutecznego pozycjonowania SosnowiecKilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiWhy you should hire cleaning serviceOpis, statystyka i rozmowy. Badania telefoniczne w skrócieDedicateg electrician - what it means?Szybalski-stomatologia.plPoradnik konsumenta - co warto wiedzieć o klimatyzacjiJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Wakacyjnie - zaplanuj swój wyjazdKilka słów o drzwiachWeterynarze z powołaniaSmoke in your car - some basic knowledgePodstawa wystroju: DywanO solarach - dla lansu czy faktycznej oszczędności?O skórach na tapicerce, odzieży czy meblachCzy dentyści są tacy źliRisks and chances of electric engineeringPowszechny problem - rozwódPrawko za pierwszym razem? Znajdź dobry OSK -tylko jak?


Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność - Nick Arnold - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Wydawnictwa popularno-naukowe > Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność\nPełny opis książki – Nick Arnold "Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność"\nnumer produktu: 100790700\nKsiążki > Wydawnictwa popularno-naukowe > Nick Arnold - Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektrycznośćKsiążki > Wydawnictwa naukowe i specjalistyczne > Nauki ścisłe, przyrodnicze, technika > Inżynieria, nauki techniczne > Nick Arnold - Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektrycznośćKsiążki > Książki dla dzieci > Książki edukacyjne dla dzieci > Nick Arnold - Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność\nPrzeczytaj recenzje książki – Nick Arnold "Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność"\nRecenzja dodana 2019-09-11\nDodaj recenzję produktu "Monstrrrualna erudycja Wstrząsająca elektryczność"\nAutorka O komórkach, bankomatach oraz innych automatach tym razem wprowadza młodego czytelnika w świat komputera i akcesoriów kopute rowych. Wierszyki tłumaczą, co jest niezbędne do obsług komputera i dlaczego. Każdy z łatwością zapamięta, czym jest pendrive, czy d yskietka, a czym płyta CD....\nKonopnicka baśniowy świat przeniosła na polską wieś, wplatając go w ojczysty krajobraz (jezioro Gopło, góry Karpaty, miasto Gniezno) oraz łącząc z legendą o Popielu, z Piastem czy Mieszkiem. Fabuła powieści zamyka się w cyklu rocznej wegetacji przyrody od wiosny do jesieni. Pisarka przedstawia...\nAutorka O komórkach, bankomatach oraz innych automatach tym razem wprowadza młodego czytelnika w świat komputera i akcesoriów kopute rowych. Wierszyki tłumaczą, co jest niezbędne do obsług komputera i dlaczego. Każdy z łatwością zapamięta, czym jest pendrive, czy d yskietka, a czym płyta...zobacz więcej »\n19.99 zł15.31 zł


To jest opowieść o drapieżnikach. Drapieżniki to bandziory. Są silni. Nie tylko fizycznie. Są silni w gromadzie, w doskonale zorganizowanych gangach trudnych do rozbicia. A kupieni przez nich to m.in. znani adwokaci, „sądowe prostytutki” - jak ich drapieżniki nazywają. I reszta: skorumpowani gliniarze, sędziowie, prokuratorzy, urzędnicy różnych szczebli o lepkich kończynach górnych. Ogromna, rozrośnięta breja.\nDziennikarze Ewa Ornacka i Piotr Pytlakowski napisali o tym rzecz wstrząsającą. Rozmawiali z wieloma gangsterami skazanymi prawomocnymi wyrokami i z tymi, którzy wyroki już odsiedzieli. Za zbrodnie, które im w stu procentach udowodniono. I nie pomogli tu wybitni często adwokaci. Można się tylko dziwić, że wyroki były w stosunku do czynów drastycznie niskie.\nRozmówcy dziennikarzy stosują taktykę „iść w zaparte”. Zbrodnie wyszły na jaw. Nie ma już sensu udawania niewiniątka. A jednak każdy z nich to ofiara albo zawistnego świadka koronnego, albo sądowej pomyłki. Wydaje się, że wierząc we własną niewinność, łatwiej jest chodzić, a raczej siedzieć. Jeden z tych wyjątkowo okrutnych oprychów na pytanie, czy jego zdaniem w Polsce istnieje mafia, odpowiada, że nie wie, „bo nie obraca się w tych kręgach”.\nKiedyś profesor Lech Falandysz w dyskusji o rozbuchanej przestępczości nazwał ją „brzydką twarzą demokracji”. Powiedział również rzecz paradoksalną pozornie: najbezpieczniejszym miejscem jest więzienie, bo porządku i spokoju pilnują wyspecjalizowane formacje. Jeden z bohaterów książki, legendarny już dziś Dziad, z rozbrajającą szczerością wyznał autorom, że to właśnie więzienie być może uratowało mu życie. Bo na niego też było już „zlecenie”. Wynika z tej lektury ponura konstatacja: prawo obowiązuje tylko słabych. Dla gotowych na wszystko złodziei, bandziorów i różnego rodzaju wycwanionych kolesiów sprawiedliwość nie istnieje. Żadnego kodeksu. Sami dla siebie też są kanaliami.\nNowe Książki, luty 2005


Kolory Miłosierdzia - uroczysty koncert - Portal Szydłowiecki\nby Bartosz Kaluga on Marzec 31, 2016\nJuż w najbliższą sobotę Strefa JP2 – Centrum Młodych zaprasza na godzinę 19.00 na plac przy szydłowieckiej farze do udziału w koncercie Kolory Miłosierdzia, w czasie którego wystąpią Chórzyści Strefy JP2 – tym razem solo oraz zaproszeni na tę okazję Goście. Wspólnie będziemy starali dostrzec miłosierdzie na co dzień wsłuchując się w św. Jana Pawła II i siostrę Faustynę.\nW niedzielę zaś – czyli Święto Bożego Miłosierdzia, odprawiona zostanie wspólnie Koronka dla Świata. Ponad 3 metrowy obraz Chrystusa w procesji, zapach kadzidła i lampy oraz wspólny śpiew koronki! To wszystko stworzy niezapomniane nabożeństwo dla świata!\nSerdecznie zapraszamy! Zabierajcie ze sobą znajomych!\nTagged as: strefa, strefa jp 2, Strefa JP II, strefa JP2\nXVI Dzień Papieski ze Strefą JP II


Bundesliga. Niewykorzystana szansa Schalke 04 Gelsenkirchen. Triumfy TSG 1899 Hoffenheim i 1.FC Koeln - Sport WP SportoweFakty\nSchalke 04 Gelsenkirchen miało szansę na to, by awansować na pozycję lidera Bundesligi. Zespół ten przegrał na wyjeździe z TSG 1899 Hoffenheim 0:2. Zwycięstwo odniosło też 1.FC Koeln.\nŁukasz Witczyk 20 Października 2019, 19:59\nPAP/EPA / RONALD WITTEK / Na zdjęciu: Robert Skov (z lewej) i Daniel Caligiuri (z prawej)\nSchalke 04 Gelsenkirchen przed niedzielnym meczem miał dwa punkty straty do lidera Bundesligi - Borussii M'gladbach. Szansę na awans na pierwsze miejsce zespół z Zagłębia Ruhry zmarnował przegrywając z TSG 1899 Hoffenheim. Goście już na początku meczu mogli objąć prowadzenie, ale w słupek trafił Daniel Caligiuri. To była najlepsza okazja Schalke 04 do zdobycia gola.\nTSG 1899 Hoffenheim coraz częściej atakowało i w 71. minucie dopięło swego. Wieśniaków na prowadzenie wyprowadził Andrej Kramarić. W końcówce zespół z Gelsenkirchen dobił Ihlas Bebou, który wykorzystał dogranie Benjamina Hubnera.\nW meczu drużyn walczących o utrzymanie górą było 1.FC Koeln, które pokonało SC Paderborn 07 3:0. Już w 8. minucie gola dla ekipy z Kolonii zdobył Simon Terodde. Kolejne bramki gospodarze strzelili już w drugiej połowie. Ich autorami byli Louis Schaub i Sebastiaan Bornauw.\nWyniki niedzielnych meczów 8. kolejki Bundesligi:\n1.FC Koeln - SC Paderborn 07 3:0 (1:0)\n1:0 - Simon Terodde 8'\n2:0 - Louis Schaub 59'\n3:0 - Sebastiaan Bornauw 85'\nTSG 1899 Hoffenheim - Schalke 04 Gelsenkirchen 2:0 (0:0)\n1:0 - Andrej Kramaric 71'\n2:0 - Ihlas Bebou 85'\nCzy Schalke 04 Gelsenkirchen zajmie miejsce na podium Bundesligi?\nPiłka w Europie Niemcy Piłka nożna w Niemczech Piłka nożna Bundesliga TSG 1899 Hoffenheim Schalke 04 Gelsenkirchen 1.FC Koeln SC Paderborn 07


Pierwsze informacje o Afterbomb - Gry fabularne - RPG - POLTERGEIST\n» Wieści » Pierwsze informacje o Afterbomb\n17-05-2012 13:33 | AdamWaskiewicz\nAFTERBOMB - Apocalyptic afterparty begins!\nWidzę, że ktoś sili się na czewikizmy a'la neuroszimka.\nNiezwykle wzruszył mnie wpis o ulubionych systemach ROLki...\n...pse pana, ale Neuroshima jus była!\nWszystko pięknie ładnie do momentu kiedy nie pojawiają się kosmici.... oprócz tego straszna kalka Fallouta i kalkowato-Falloutowej Neuroshimy. Przynajmniej autorzy przyjęli coś co Portalowcy również powinni zastosować w swoim systemie - długi upływ czasu od wojny. Nie jakieś 20-30 lat a 150 ... poza tym : Czy naprawdę uważacie ,że nie ma innej możliwej post-apo konwencji od wyświechtanych na wszystkie strony USA, klimatów Pip-Boya, mutków i pancerzy wspomaganych? Obawiam się ,że między Szimką a tym Afterbombem różnice bedą odczuwalne tylko w mechanice i nazewnictwie. Naprawdę szczerze wolałbym projekt osadzony w realiach Europejskich - coś o czym Portal pisał jakiś czas temu (i napisać nie może) Rzeczpospolita Odrodzona bądź horrorowato-anomaliowe klimaty komputerowego STALKERA (w książce też były ufoludki). Ktoś w poprzednim temacie pisał o hordcore-survivalu i pieczeniu noworodków w klimatach The Road - też niezły pomysł ... ech ... szkoda, szkoda.\nNaprawdę nie jestem z tych co są uprzedzeni z założenia do Cyfrografii, Robotiki i osoby ROLa ale naprawdę nie widzę tego ...\nBTW, zagłada nuklearna z wykorzystaniem potencjału atomowego lat 50-tych? Komputery w biurach? Telewizor w każdym domu? Znużenie zimną wojną, która nie zdążyła się na dobre zacząć?\nJej, Fallout z Gamma Worldem pisany stylem Neuroshimy i z mechaniką Savage Worlds!\nMnie dodatkowo niepokoi udział kolesia, który z Termków najbardziej lubi czwórkę. To każe wątpić w poczytalność takiej osoby:P\n@Cherokee: No co? Przecież kosmici pojawili się, przywiezli broń atomową ukradzioną reptilianom to i mamy!\nTylko czemu rasa, która jest w stanie dokonać międzywymiarowych podróży nie umiała dokopać ludzkości lat pięćdziesiątych? Przez międzywymiarowe wrota przeszli jedynie ubodzy duchem i rozumem?\nTo super proste, kosmici dostają od Amerykanów jak w filmie Marsjanie Atakują!- śpiew Franka Sinatry wysadza im mózgi.\nTak więc po wojnie atomowej resztki ludzi wychodzą z bunkrów. Prowadzący ich Frank Sinatra trzymając uniesiony koncerz, jedzie na opancerzonym traktorze, śpiewając ballady i niszcząc armię kosmicznych najeźdźców!!!\nW ogóle bardzo mi się podoba pomysł, że ludzkość cofnęła się do czasów plemiennych i zdziczała... Ale dalej pamięta, że jest wojna! Ha! Normalnie memetyka jak u Dawkinsa.\n"Uga buga! Nasza jaskinia być centrala partii luda! Uga buga! My wszyscy równa! A wy zła, nie dobra dla luda! Uga buga! My was zjeść!"\nA ja widzę...\n...potencjalne problemy prawne z wydawnictwem Palladium.\nJest taki system After the Bomb. Afterbomb jest dość mocno podobny doń z nazwy.\nAle rysunek kiepściutki ;)\nRysunek jedwabisty! mroczny koszmar kosiarki z castoramy! zapewne do tego samoswiadoma!\nJuz widze ze to beda swietnie ulokowane pieniadze!\nMechanika: solidna, nieskomplikowana, dynamiczna, grywalna, oparta na 5 cechach i 20 zdolnościach postaci, wykorzystująca kostki k4, k6, k8, k10, k12.\nto trzeba zalinkować GRAmelowi :)\nD20 też wykorzystuje te kostki:P\nilość żółci przebija nawet polski parlament :P\nNiemniej niech się Rolce uda. Kupić nie kupię, ale na pewno będą ludzie, którym się system spodoba.\nZaraz przyjdzie Repek i zablokuje mównicę.\nJa uważam, że tworzenie kolejnej post-apo z akcją osadzoną w USA, jest bardzo, ale to bardzo wtórne.\nNS trafiła w towarzycho wygłodniałe post apo. Bo jakby miała konkurencję to już takiej popularności by nie zyskała.\nTen system? Nie wiem, myślę, że zniknie bez echa, no chyba, że Wydawca o rozgłos zadba (a coś czuję, że zadba w swoim stylu).\nI pomyśleć, że byłem jedną z pierwszych (chyba jedną z pierwszych 5) osób zamawiających preordera Robotiki...\nPalladium akurat znane jest z tego że pozywa wszystko co się rusza. Serio warto by się zastanowić nad zmianą nazwy.


Komputer Dell Vostro 3670 N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB, Tower, i5-8400, 16GB, 256GB, DVD, Win10 Pro | Sklep ITnes.pl, IT for BUSINESS\n> Komputery>Komputery Dell>Komputery Dell Vostro>Komputery Dell Vostro 3670>Komputer Dell Vostro 3670 N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB - Tower/i5-8400/RAM 16GB/SSD 256GB/DVD/Windows 10 Pro\nKomputer Dell Vostro 3670 N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB\nTower, i5-8400, RAM 16GB, SSD 256GB, DVD, Windows 10 Pro\nKod producenta: N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB\n3 374,04 zł *\n2 743,13 zł netto\n3 374,04 zł\nSzczegółowy opis komputera Dell Vostro 3670 N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB\nKomputer Dell Vostro 3670 N112VD3670BTPCEE01_1901/16GB należy do rodziny wydajnych komputerów Dell Vostro. Pamięć masowa komputera obejmuje dysk SSD (M.2) o pojemności 256 GB. Konfiguracja obejmuje dodatkowo napęd optyczny DVD-RW. W modelu zainstalowano 6-rdzeniowy procesor i5-8400 z popularnej rodziny procesorów Intel Core i5 8-ej generacji (nazwa kodowa Coffee Lake). Jednostka centralna jest taktowana zegarem 2,80 GHz (w trybie turbo/boost 4,00 GHz). Wielkość pamięci cache CPU wynosi 9 MB. CPU obsługuje instrukcje Intel SSE4.1, Intel SSE4.2, Intel AVX2. Procesor wykonano w technologii 14 nm. W modelu zainstalowano podstawowy układ graficzny Intel UHD 630. Wynik układu w aplikacji PassMark to 1178 punktów.\nUżytkownik komputera ma do dyspozycji 16 GB pamięci operacyjnej. W komputerze zainstalowano pamięć DDR4 z częstotliwością taktowania na poziomie 2666 MHz. Maksymalna ilość pamięci RAM obsługiwana przez komputer wynosi 32 GB.\nUżytkownik modelu ma do dyspozycji następujące porty: port wejścia liniowego (tył), port połączone wyjścia słuchawkowego i wejścia mikrofonowego, port wyjścia liniowego (tył), dwa porty USB 3.0, cztery porty USB 2.0, port VGA, port RJ-45 (LAN) oraz port HDMI. Podzespoły komputera zainstalowano w czarnej obudowie Tower. Komputer waży 5,27 kilograma.\nKomputer spełnia normy certyfikatów RoHS oraz EPEAT Silver.\nKomputer ma zainstalowany system operacyjny Windows 10 Pro. Komputer jest objęty trzyletnią gwarancją producenta w trybie On-Site.\n2 502,20 zł\n2 034,31 zł netto\n2 637,17 zł\n2 144,04 zł netto\n1 583,55 zł netto\n1 778,60 zł netto\n2 129,86 zł\n1 731,59 zł netto\n2 566,47 zł *\n2 086,56 zł netto\n2 639,17 zł *\n2 145,67 zł netto\n2 298,28 zł *\n1 868,52 zł netto\n2 767,84 zł *\n2 250,28 zł netto\n2 296,52 zł *\n1 867,09 zł netto\n2 693,18 zł *\n2 189,58 zł netto\n3 506,96 zł *\n2 677,78 zł *\n2 177,06 zł netto\nKomputery Dell z 6-rdzeniowym procesorem\nDell Vostro 3670 z procesorem i5-8400


17 listopada 2020 | Wieści\nSzpital miejski w Poznaniu „umieralnią”? Pacjenci zostają w nocy bez opieki.\nBez kategorii / 17 listopada 2020\nNiedzielski: do 29 listopada nie będzie zmian w obostrzeniach [OGLĄDAJ]\n– Ostatnie regulacje, które wprowadziliśmy dotyczyły okresu do 29 listopada i do tego czasu na pewno żadnych zmian ani obostrzających – chyba, że mielibyśmy do czynienia z pogorszeniem, ale nic na to nie wskazuje – ani też luzujących na pewno nie będzie – powiedział minister zdrowia Andrzej Niedzielski.\nJuż po raz siedemnasty na antenie Polsatu zostanie wyemitowany specjalny blok reklamowy, z którego całkowity dochód, obliczany na podstawie wyników oglądalności, jest przekazywany na leczenie i rehabilitację podopiecznych Fundacji Polsat. Przez 24 lata objęła ona swoją pomocą już ponad 36 tysięcy dzieci.\nLek na reumatoidalne zapalenie stawów zmniejszył śmiertelność z COVID-19 o 71%.\nBaricytynib zmniejsza śmiertelność o 71% w porównaniu do leczenia standardowego. Wcześniej potencjał leku przeciwko COVID-19 był zdeterminowany przez AI sztuczną inteligencję. Teraz naukowcy pokazują pierwsze obiecujące wyniki testów. Publikacja na lamach Nature Advances.\nLider discopolowego Bayer Full, Sławomir Świerzyński, zakpił dzisiaj z Kultu, mówiąc że to zapomniana kapela i nikt o niej nie pamięta. W 2019 roku na koncercie Kultu na Pol’and’Rock Festival pojawiło się niemal milion osób. Udostępnijmy piosenki z tego wydarzenia (w powiązanych) na fb ignoranta.\nGwałtowny spadek zakażeń we Francji. „Skutki drugiego lockdownu”\nFrancuska służba zdrowia zgłosiła w poniedziałek 9406 nowych zakażeń Covid-19 w ciągu ostatnich 24 godzin. Jest to gwałtowny spadek w porównaniu z niedzielnymi zakażeniami (27 228) i znacznie poniżej rekordowego poziomu 86 852 w dniu 7 listopada.\nLider Bayer Full o dotacjach: takie są realia, ja mam takie koszty\n– Od zdrowia jest minister zdrowia, od kultury minister kultury, niech każdy zajmuje się swoimi dziedzinami – ocenił w programie Debata Dnia w Polsat News Sławomir Świerzyński, lider grupy Bayer Full. – Nie mamy potrzeb z górnej półki – odpowiadał lekarz Bartosz Fiałek, tłumacząc, że medykom brakuje podstawowych rzeczy. Według niego wszystkie pieniądze potrzebne są na wojnę z koronawirusem.\nSzamba betonowe Darłowo - https://kladruby.ebetonovejimky.cz - Betonové Jímky Chropyně - Wyborne alkohole b2b - alkohole szlachetne i upominki oraz podarunki


Berker Radio Touch - zintegrowanie radio. Steruj radiem – Hager Home\nStrona główna/Produkty/Berker Radio Touch\nBerker Radio Touchadmin2020-05-29T11:50:23+02:00\nBerker Radio Touch mimo swojej kompaktowej budowy doskonale spełnia wszystkie funkcje tradycyjnego urządzenia. Za pomocą dotykowego panelu można zapisać nawet osiem stacji i odtwarzać je w doskonałej jakości dźwięku. Wyświetlacz pokazuje godzinę oraz wybraną, manualnie lub automatycznie, stację radiową. Zasypiając przy dźwiękach radia można ustawić funkcję „sleep” tak, aby wyłączyło się w odpowiednim momencie. Na pobudkę można zaprogramować budzik, by z uśmiechem na twarzy powitać nowy dzień.\nCo jest potrzebne do montażu radia?\nWystarczą dwie standardowe puszki elektryczne, ponieważ radio montowane jest w ten sam sposób, co łączniki i gniazda. Później należy zaopatrzyć się w Berker Radio Touch, które jest kompletnym urządzeniem z głośnikiem w zestawie. Trzecia rzecz, to ramka z ulubionej serii osprzętu Berker by Hager. Teraz wystarczy już tylko instrukcja dołączona do opakowania i można rozkoszować się dźwiękami płynącymi z ulubionych rozgłośni radiowych.\nRadio Touch dla wymagających\nBardziej wymagający użytkownicy mogą rozszerzać funkcjonalność radia poprzez dodanie kolejnego podtynkowego głośnika lub zwiększyć zasięg dźwięku montując głośnik sufitowy. Ciekawym rozwiązaniem jest także montaż gniazd multimedialnych, dzięki którym można słuchać muzyki z zewnętrznych nośników, takich jak odtwarzacz MP3 czy smartfon.\nPodłącz Berker Radio Touch za pomocą czujnika obecności lub łącznika światła — a radio zostanie automatycznie włączone po wejściu do pomieszczenia. W ten sposób zyskujesz jeszcze większy komfort dzięki zintegrowaniu radia z systemem automatyki domowej.\nBerker Radio Touch dostępne jest w większości serii wzorniczych producenta. Można dopasować ramkę do łączników i gniazd znajdujących się już w danym pomieszczeniu lub wybrać inną, z dowolnego materiału. Radio doskonale prezentuje się w ramkach z najnowszej serii osprzętu elektroinstalacyjnego Berker Q.7 Niepowtarzalne materiały, jak beton strukturalny, naturalny łupek, szczotkowana stal czy szkło, dodają elegancji wnętrzom łącząc klasykę radia z najnowszymi trendami aranżacji wnętrz.\nFunkcje Berker Radio Touch\nPamięć 8 stacji.\nWyszukiwanie automatyczne oraz manualne.\nWejście zewnętrzne np. do podłączenia odtwarzacza mp3.\nDostępne w seriach: B.Kwadrat, Q.1, Q.3, Q.7, B.3, B.7, K.1, K.7, we wszystkich kolorach poszczególnych serii.


O mnie się nie martw. Jak tam bez Igi? – po odcinku 1\nOpublikowane w 27-02-2019 27-02-2019 przez admin\nJako, że to prapremiera, to słów kilka pojawi się poniżej.\nZmieniła się czołówka.\nZamiast „zakochańców” na ławeczce, mamy zbiór twarzy na tle neonowej czcionki.\nPrzaśne toto okrutnie i ewidentnie robione na szybko.\nCieszę się, że chociaż piosenka została.\nJadwiga nie żyje, a „załoga” jest starsza o 1,5 roku.\nChociaż – podobnie, jak w przypadku „Przyjaciółek”, po dziewczynkach tego nie widać 😉\nW sumie… Nie tylko po nich.\nPaweł i Sylwia nadal nie mieszkają razem.\nPółtorej roku później nie podjęli ważnych decyzji, kłócą się o duperele typu brak osobnej szuflady na skarpetki, czy wieszak.\nPrzedślubna terapia ma im pomóc zrozumieć lęki przed małżeństwem.\nW przeciwieństwie do niezdecydowanych – Krzysiek i Marta wzięli ślub. Taki jak chcieli.\nSzybki, z ulicy, bez ceregieli i przygotowań.\nNawet postać ciężarnej Kaśki nie przerwała ich idylli. Na razie szokujący wątek z finału został urwany, a gdzieś w okolicach znajduje się roczny bobas.\nJak słusznie podejrzewacie głównym tematem jest Marcin i jego cierpienie po stracie żony.\nZrozumiałe, że mężczyzna, który pochował ukochaną kobietę nie otrząśnie się z tej sytuacji „Ot tak”. Tylko scenarzyści robią z niego zbolałego, nieogolonego drapieżnika, szukającego spięcia w każdej sytuacji.\nTrochę scenek z Kancelarii, wyżywanie się na dzieciach i ojcu + wyrzucone przez okno trampki.\nSzarpanina emocji, do której musimy się na razie przyzwyczaić.\nNa deser trójka stażystów. Dwie kobiety i chłopak walczą o miejsca pracy przez miesiąc. Jest pedantyczna prymuska, pechowa świruska, i ukrywający z nią związek okularnik.\nTo tutaj będzie przeniesiona oś wydarzeń.\nWrócił Wojtek, z problemową „byłą”, którą przez większość odcinka bajerował Krzysztof podający się za milionera. Nic ciekawego.\nGdzie w zasadzie pracuje Małecki? Otworzył warsztat z kolegami?\nStrasznie to wszystko poszarpane. Widać, że Joanna Kulig odrobinę zaskoczyła produkcję całkowitą rezygnacją z pracy i nie miała ochoty pojawić się na planie zdjęciowym chociażby na jeden dzień.\nCzekam na rozwój wydarzeń, bo nie wiem jak to „nowe otwarcie” ocenić.\nNa początek 2 bobry.\nKategorieO mnie sie nie martw TagiO mnie sie nie martw, o mnie się nie martw 1 odcinek, O mnie się nie martw 10x01, O mnie się nie martw 2 odcinek gdzie szukać, O mnie się nie martw 2 online, O mnie się nie martw bez igi, O mnie się nie martw iga nie żyje, O mnie się nie martw opienia, O mnie się nie martw recenzja\n4 odpowiedzi do “O mnie się nie martw. Jak tam bez Igi? – po odcinku 1”\n27-02-2019 o 07:39\nDla mnie idiotycznym pomysłem jest brak rodziców i siostry Igi w serialu. Która babcia zostawi wnuki z ojczymem po śmierci córki?!\n27-02-2019 o 08:54\nNie Jacek tylko Wojtek 😛\n28-02-2019 o 10:53\nA dlaczego dziewczynki nie mieszkają ze swoimi ojcami? To tez jest głupie\n28-02-2019 o 17:41\nWedług mnie ten serial bez Igi nie ma sensu. W poprzednich sezonach jej wątek był okrojony, co było spowodowane nagrywaniem i promowaniem filmu. Rozgłos i zachwyt „Zimną wojną” zaczął się jeszcze w trakcie trwania 9 sezonu, więc mogli zakończyć serial po tym sezonie. Pomimo iż sama jestem fanką serialu wolałabym happy end niż kolejny sezon bez głównej bohaterki. Jest to serial komediowy, nawet genialny talent Pana Domagały nie przyćmi tej tragedii, która jak się domyślam, będzie nam towarzyszyła już do końca serialu. Chociaż tak jak napisałaś, scenarzyści na siłę próbują szybko pozbyć się tematu żałoby.\nPoprzedni wpisPoprzedni Telekamery 2019 – Poznajcie zwycięzców!\nNastępny wpisNastępny Wiosenna ramówka Polsatu bez „Nowości”


Bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180,wysokiej jakości baterie do Toshiba Satellite A665-S5180 z Polski\nBateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180\nBateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180(10.8V, 4400mAh )\nNasza zamienna bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180 spełnia lub przewyższa specyfikacje OEM, w 100% kompatybilna z oryginalną baterią, specyfikacje baterii do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180 są następujące.\nBateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180(10.8V, 8800mAh )\nWymienna baterii w laptopie Toshiba Satellite A665-S5180 wykorzystuje najwyższej jakości akumulatory litowo-jonowe i komponenty do szybszego ładowania i dłuższej żywotności.\nBędziesz mógł kupić bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180 w najbardziej przystępnej cenie, zapewniamy roczną gwarancję i 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy za baterię.\nW rzeczywistości, dzięki ulepszeniu technologii baterii, żywotność bateria do Toshiba Satellite A665-S5180 ulegnie poprawie. Dostarczane przez nas akumulatory są wykonane z wysokiej jakości baterii i komponentów, dzięki czemu każda bateria ma wysoką wydajność, a ładunek cykliczny osiąga ponad 500 razy. Technologia litowo-jonowa przyspiesza ładowanie akumulatora, nie ma tak zwanego "Efektu pamięci".Każda bateria jest modelem specyficznym dla konkretnego modelu notebooka, a każdy projekt zwraca uwagę na szczegóły. Nowe bateria Toshiba Satellite A665-S5180 są na ogół bardziej energooszczędne, a akumulatory o tej samej pojemności działają prawidłowo i mają dłuższą żywotność. Nasza specjalizacja i koncentracja w branży baterii do laptopów oznacza, że możesz łatwo znaleźć odpowiednią bateria do laptopa i zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jeśli masz jakiekolwiek problemy bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180, skontaktuj się z nami przez e-mail, chętnie pomożemy Ci rozwiązać problem.\nSatellite Pro C650-19F\nJak mogę znaleźć odpowiednią bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180?\nJak naładować bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180?\n3 Jeśli korzystasz z laptopa podczas ładowania, bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180 nie będzie ładowany dłużej. Akumulator będzie nadal ładowany, nawet jeśli notebook jest wyłączony.\nJak przedłużyć żywotność bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180?\n4 Zachowaj stan bateria do laptopa Toshiba Satellite A665-S5180, nie używaj go w zbyt wysokiej temperaturze


Śladem europejskiej tożsamości Krakowa - Karnet Kraków\nPodziemny szlak Muzeum Historycznego Miasta Krakowa Śladem europejskiej tożsamości Krakowa położony pod płytą Rynku Głównego.\nEkspozycja, stworzona w oparciu o odkrycia dokonane podczas badań przeprowadzonych w latach 2005-2010 oraz przy wykorzystaniu nowoczesnych technologii, wprowadza widza w topografię i atmosferę średniowiecznego Krakowa, a zarazem pomaga w zrozumieniu jego roli na politycznej i handlowej mapie ówczesnej Europy.\nSzlak prowadzi podświetlonymi, przeszklonymi ścieżkami. Utrzymana w odcieniach szarości aranżacja wystawy stanowi tło do wyeksponowania odkrytych reliktów oraz zabytków. Zachowane nienaruszone fragmenty warstw gruntu uzmysłowiają zwiedzającym, jak w ciągu wieków zmieniała się topografia Rynku i jak podnosił się stopniowo jego poziom. Można tu także zobaczyć m.in. pozostałości średniowiecznej osady, fragmenty zabudowań pamiętających czasy Bolesława Wstydliwego i Kazimierza Wielkiego, resztki ogromnego cmentarzyska oraz ok. 700 oryginalnych zabytków wydobytych podczas wykopalisk. Są to zwykle drobne przedmioty użytku codziennego – odważniki, monety czy elementy biżuterii, dlatego pokazano je w specjalnych cylindrycznych gablotach, pozwalających obejrzeć je z każdej strony. Obok realnych obiektów umieszczone są ich wizualizacje w technologii 3D, dzięki czemu każdy może ich „dotknąć” i w dowolny sposób obracać.\nOprawę dla eksponatów stanowi inscenizacja przygotowana przy użyciu nowoczesnych rozwiązań technicznych: hologramów, skanerów, projekcji laserowych, instalacji multimedialnych. Budowane przez nie poczucie uczestnictwa w życiu średniowiecznego miasta potęgują efekty akustyczne imitujące gwar handlowy, skrzypienie wagi czy turkot wozów. Zwiedzający, przechodząc przez specjalny ekran dymowy z projekcją sceny handlowej, już od pierwszej sali zanurzają się w tym świecie. Dalej trasa prowadzi ich m.in. przez kramy i warsztaty rzemieślnicze, trafiają też na słowiański pogrzeb. Atmosferę dawnego Krakowa przybliżają makiety w formie trójwymiarowych wizualizacji. Największe, przedstawiające handel daleki oraz zespół miejski z 1500 roku, są autorstwa Marka Skrobeckiego, scenografa oscarowego filmu "Piotruś i wilk". W budowaniu atmosfery pomogają filmy fabularne pokazujące m.in. krakowskie legendy i najważniejsze miejsca w mieście. Można tu m.in. przyjrzeć się detalom ołtarza mariackiego z odległości 10 cm.\nMnóstwo atrakcji i zabaw edukacyjnych przygotowano dla dzieci, które m.in. obejrzą tu spektakl o szewczyku Skubie, łączący elementy teatru kukiełkowego, animacji 3D oraz instalacji światło i dźwięk.


Treść orzeczenia II C 948/10 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nSygn. akt II C 948/10\nProtokolant: Martyna Zakrzewska\npo rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 roku w Warszawie\nsprawy z powództwa Z. S., E. S. (1)\n2. znosi koszty procesu między stronami\nPowodowie Z. S. i E. S. (1) wnieśli o zobowiązanie pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w W. do złożenia oświadczenia woli o następującej treści: „ Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w W. ustanawia odrębną własność lokalu nr (...) położonego na parterze – pierwszej kondygnacji budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr (...) z obrębu (...) łącznej powierzchni 4.238 m ( 2), położonej w W. dzielnicy P. przy ul. (...) opisanej w księdze wieczystej KW nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, składającego się z pomieszczenia usługowego, magazynu, korytarza i w.c. o powierzchni użytkowej 34 m ( 2). Spółdzielnia oświadcza, że z własnością opisanego powyżej lokalu związany będzie udział (...) części w nieruchomości wspólnej stanowiącej prawo wieczystego użytkowania gruntu oraz części budynków i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Spółdzielni przenosi nieodpłatnie na rzecz swojego członka Z. S. córki J. i W. oraz jej męża –E. S. (1) syna T. i H. własność opisanego wyżej lokalu wraz z przynależnością i udziałem we współwłasności zaś Z. i E. S. (1) oświadczają, że powyższy lokal użytkowy wraz z udziałem we współwłasności części wspólnych i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku pozostałych właścicieli oraz takim samym udziałem w prawie wieczystego użytkowani gruntu przyjmują”.\nW toku procesu, w związku z koniecznością dokonania prac dostosowawczych w lokalu, powodowie rozszerzyli powództwo, wnosząc dodatkowo o zobowiązanie pozwanej Spółdzielni do wykonania w całości prac określonych w opinii uzupełniającej biegłego B. E. z dnia 16 maja 2014r. celem trwałego rozdzielenia lokali użytkowych (...) i (...) w budynku przy ul. (...) w W. (pozew k 3, pismo procesowe k 422, stanowisko popierane na rozprawach).\nPozwana Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości (odpowiedź na pozew k 18, stanowisko popierane na rozprawach).\nNa mocy uchwały nr 12 z dnia 27 marca 1990 roku Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w W. określił zasady przydziału lokali na rzecz swoich członków. Wśród nowych członków była powódka Z. S., na rzecz której Spółdzielnia w dniu 28 marca 1990 roku przydzieliła lokal użytkowy znajdujący się w budynku przy ul. (...) w W. o powierzchni 34 m 2, składający się z dwóch pomieszczeń i przeznaczony na prowadzenie działalności – zakładu fryzjerskiego. W dacie przydziału Z. S. pozostawał w związku małżeńskim z E. S. (1) a przydzielone spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego weszło w skład majątku dorobkowego powodów. Poprzednio lokal ten był wynajmowany powódce na podstawie umowy najmu z dnia 9 września 1986 roku (protokół k 222-223, przydział k 4, kopia umowy najmu, kopia przydziału w aktach lokalu, zaświadczenie z 24.09.2008r.). Powyższy lokal był oznaczony numerem (...) i powstał w wyniku wydzielenia z większego lokalu o powierzchni 58 m 2 dwóch lokali o numerach (...), każdy składający się z dwóch pomieszczeń połączonych wspólnym wejściem z klatki schodowej, korytarzem i ubikacją oraz węzłem sanitarnym. Do przydziału nie został dołączony szkic lokalu (okoliczność bezsporna – uzasadnienie pozwu k 3v, odpowiedź na pozew k 19, opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu budownictwa A. P. k 89 -90, opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu budownictwa M. B. k 135). Po nabyciu prawa do lokalu powodowie korzystali zarówno z dwóch przydzielonych im pomieszczeń usługowych o powierzchni 29 m 2 (sala obsługi klientów o pow. 25,3 m 2 oraz zaplecze o pow. 3,7m 2) jak i korytarza i w.c. o powierzchni 7 m 2 (umywalnia o pow. 1m 2, korytarza o pow. 4,4 m 2, w.c. o powierzchni 1,6 m 2). Z kolei lokal numer (...) był użytkowany przez najemców Spółdzielni Mieszkaniowej (...) i miał powierzchnię 22 m 2 (pomieszczenie o pow. 12,7 m 2, pomieszczenie o pow. 9,3 m 2) a jedyne wejście do niego wiodło przez korytarz użytkowany wspólnie z lokalem (...) (opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu budownictwa A. P. k 89 -90, opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu budownictwa M. B. k 135, szkice stanowiące załącznik do opinii k 140, k 147, opinia ustna uzupełniająca biegłego M. B. k 203-205, kopia projektu budowlanego z zaznaczoną powierzchnią lokali i powierzchnią wspólną k 147). Powodowie w okresie przysługiwania im prawa do lokalu nr (...) za zgodą Spółdzielni wykonali na własny koszt drugie wejście prowadzące do lokalu bezpośrednio od ulicy (okoliczność bezsporna, zdjęcia k 45, opinia pisemna biegłego z zakresu budownictwa M. B. k 136).\nW dniu 25 kwietnia 1990 roku Zarząd Spółdzielni złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli o przyjęciu na członków i przydzieleniu lokali użytkowych w odniesieniu do wszystkich osób wymienionych w Uchwale Zarządu nr 12 z dnia 27 marca 1990 roku z uwagi na nieprawidłowości w określeniu powierzchni lokali (protokół nr (...) k 224-226).\nW związku z zaskarżeniem w/w uchwały przez członków spółdzielni (...) wyrokiem z dnia 17 grudnia 1991 roku Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, iż oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli nie zrodziło skutków prawnych (wyrok k 237).\nNa mocy uchwały nr 17 z dnia 2 lipca 2008 roku Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) określił przedmiot odrębnej własności lokali znajdujących się w budynkach położnych przy ul. (...). W odniesieniu do lokalu użytkowego (...) określono, iż ma on powierzchnię 34 m ( 2) i składa się z pomieszczenia usługowego, magazynu, korytarza i w.c. wspólnie z lokalem (...) . Z prawem do lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej wynoszący (...). Analogicznie co do lokalu użytkowego (...) określono, iż ma on powierzchnię 24,40m ( 2) i składa się z 2 pomieszczeń, korytarza i w.c. wspólnie z lokalem (...) zaś z prawem własności lokalu będzie wiązał się udział w nieruchomości wspólnej wynoszący (...) (uchwała nr 17 k 216-220). Zarówno lokal (...) jak i (...) uzyskały zaświadczenie o samodzielności w rozumieniu art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, wydane z upoważnienia Prezydenta m.st. W. (okoliczność bezsporna).\nPowodowie wystąpili z wnioskiem o przekształcenie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu w prawo odrębnej własności lokalu, jednak notariusz odmówił sporządzenia aktu stwierdzając, iż lokal nie spełnia wymagań przewidzianych dla samodzielnego lokalu użytkowego (wniosek z 15.07.2008r. w aktach lokalu, projekt aktu notarialnego k 6-12, pismo spółdzielni z 20.08.2009r k 32, pismo spółdzielni z 24.11.2009r. i 11.12.2009r. k 33, 34, pismo powodów z 2.02.2010r. k 35). Spółdzielnia zaproponowała powodom wykupienie lokali (...) jednak odmówili oni z uwagi na brak środków i wnieśli o dostosowanie lokalu (...) celem ustanowienia jego odrębnej własności i przeniesienia jej na rzecz powodów (pismo z 26.03.2010r. k 13, 38). Powodowie zaproponowali jednocześnie wykonane prac adaptacyjnych w taki sposób ażeby powierzchnia ich lokalu wynosiła 34 m 2 zgodnie z treścią przydziału (projekt mgr. inż. D. B. k 47-50).\nW celu oddzielenia lokalu (...) od lokalu (...) i uzyskania samodzielnego lokalu nr (...) o powierzchni 34 m 2 oraz samodzielnego lokalu (...) o powierzchni 24 m 2 należy wykonać oddzielne wejście do lokalu (...) od zewnętrznej strony budynku, schody biegnące wzdłuż ściany, wymurować ściany działowe zamykające dostęp do lokalu (...) oraz wydzielające umywalnię. Koszt tych prac wynosi 10.926 zł netto (uzupełniająca opinia pisemna biegłego B. E. wraz z kosztorysem k 330-344 i szkicem lokalu z zaznaczonym zakresem zmian k 345).\nPowodowie w całości uregulowali wymagany wkład budowlany, nie mają zadłużenia w uiszczaniu opłat za lokal (okoliczność bezsporna k 60, zaświadczenie spółdzielni z 15.07.1992r w aktach lokalu).\nPowyższy stan faktyczny nie był sporny między stronami. Wynikał z przedłożonych do akt dokumentów prywatnych, niekwestionowanych kserokopii dokumentów. Twierdzenia stron były spójne a rozbieżności dotyczyły jedynie merytorycznej oceny roszczenia powodów. Bezsporne okoliczności faktyczne potwierdziły i uszczegółowiły opinie biegłych sądowych z zakresu budownictwa A. P. i M. B., aczkolwiek biegły P. ograniczył się jedynie do przywołania tła sporu i okoliczności wydzielenia lokali (...). Opinia była ogólnikowa i nie zawierała wyliczeń ani szkiców. Opinia biegłego M. B. miała merytoryczny charakter w zakresie w jakim odnosiła się do powierzchni poszczególnych pomieszczeń i szkiców lokali (...) i w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Biegły dokonał oględzin lokali oraz pomiaru poszczególnych pomieszczeń (szkic k 140 opinii), jednakże uchylił się od odpowiedzi na pytanie o zakres prac koniecznych do wyodrębnienia lokalu powodów, wdając się zarazem w polemikę z pełnomocnikiem powodów czym doprowadził do naruszenia jego dóbr osobistych za co ostatecznie przeprosił, dobrowolnie wpłacając zadośćuczynienie na cel społeczny. Dlatego też Sąd uznał za niewiarygodną jego uzupełniającą opinię pisemną z września 2013 roku (k 251-258). Jeśli chodzi o możliwość wyodrębnienia lokalu nr (...) i zakres prac adaptacyjnych koniecznych do tego wyodrębnienia to powyższe okoliczności zostały wyjaśnione w opinii pisemnej i ustnej biegłego sądowego B. E. (k 294-300), w której biegły szczegółowo wymienił zakres i rodzaj prac wraz z określeniem kosztów ich przeprowadzenia, przedstawił plan lokalu po przebudowie (k 345). Opinię należało uznać za przekonującą i rzeczową, sporządzoną zgodnie z zakreśloną tezą dowodową jednak ostatecznie okazała się ona nieprzydatna do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie.\nSąd oparł się również na zeznaniach złożonych przez powoda E. S. (1), które korespondowały z treścią dokumentów.\nSąd pominął dowód z zeznań świadków E. M., M. M. i I. S. zgłoszony przez stronę pozwaną na okoliczność w jakim czasie i z jakiego powodu doszło do rozwiązania umowy z najemcą lokalu nr (...) oraz kiedy i w jakim zakresie doszło do zajęcia korytarza przez powodów a nadto na okoliczność braku możliwości korzystania przez pozwaną z lokalu (...) jako zgłoszony na okoliczności nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie budziła bowiem wątpliwości okoliczność, że powodowie samodzielnie korzystają zarówno z korytarza, jak i w.c. oraz że lokal (...) nie jest wynajmowany przez pozwaną z uwagi na brak swobodnego wejścia do lokalu. Powodowie nie kwestionowali tych okoliczności, a w toku procesu dowodzili jedynie, że istnieją techniczne możliwości wykonania przez pozwaną osobnego wejścia do lokalu (...) z ulicy w sposób analogiczny do rozwiązania jakie w tym zakresie zastosowali powodowie.\nSąd pominął dowód z opinii prywatnej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego dr. inż. A. M. na zlecenie powodów gdyż nie miała ona charakteru opinii biegłego sądowego. Niezależnie od tego wskazać należy, że także z tego dokumentu, mającego charakter dokumentu prywatnego wynika bezsporna okoliczność, iż lokal (...) posiadają wspólne pomieszczenia obejmujące korytarz i w.c. (szkic k 197), co nie było sporne, wynikało z opinii biegłych sądowych M. B. i B. E..\nPowództwo nie jest zasadne i nie mogło być uwzględnione.\nOdnosząc się w pierwszej kolejności do żądania zobowiązania pozwanej Spółdzielni (...) do wykonania prac określonych w opinii biegłego B. E. tj. wykonania oddzielnego wejścia do lokalu nr (...), schodów biegnących wzdłuż ściany, wymurowania ścian działowych oddzielających lokale (...) o wartości 10.926 zł netto, zgodnie z opinią pisemna uzupełniającą biegłego B. E. z 16 maja 2014 roku (k 333- 345) wskazać należy, że nie znajduje ono podstawy prawnej. Pozwana Spółdzielnia jest bowiem właścicielem lokali a powodom, uprawnionym z tytułu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr (...) nie służy roszczenie o zobowiązanie właściciela do poczynienia nakładów finansowych w celu przeprowadzenia zmian w strukturze lokali. O roszczeniu w znaczeniu cywilnoprawnym możemy mówić wówczas, gdy jednej stronie przysługuje uprawnienie do domagania się od drugiej strony określonego zachowania, sankcjonowane przymusem państwowym w celu doprowadzenia realizacji tego uprawnienia. Z taką sytuacją nie jednak mamy do czynienia w niniejszej sprawie, brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, który pozwalałby na zobowiązanie właściciela lokalu do wykonania prac prowadzących do zmiany jego powierzchni i układu pomieszczeń. Pełnomocnik powodów nie wskazał zresztą podstawy prawnej żądania, a powództwo podlega oddaleniu jako niezasadne.\nIstota problemu sprowadzała się natomiast do tego, że w dacie przydziału powodom lokalu użytkowego, składającego się z dwóch pomieszczeń, wskazano błędnie powierzchnię tego lokalu bowiem wymienione pomieszczenia miały powierzchnię 29 m 2 podczas gdy w przydziale mowa była o lokalu o powierzchni 34 m 2. Przydział jednoznacznie wskazywał, że lokal składa się z dwóch pomieszczeń i jest przeznaczony na zakład fryzjerski jednak nie dołączono do niego rzutu lokalu, który określałby o jakie pomieszczenia chodzi. Należy uznać, że mowa tu była o sali obsługi klientów i zapleczu bowiem korytarz, węzeł sanitarny z w.c. w założeniu miały służyć zarówno lokalowi (...) jak i lokalowi (...), co zresztą potwierdza układ pomieszczeń (lok. 103 nie miał innego wejścia ani oddzielnego w.c.) jak również podjęta w dniu 2 lipca 2008 roku Uchwała Zarządu określająca przedmiot odrębnej własności lokali (uchwała nr 17). W samym przydziale na rzecz powodów brak było informacji o jakichkolwiek powierzchniach wspólnych z lokalem (...), które jak wynika ze szkiców i opinii biegłego M. B. miały w sumie powierzchnię 7 m 2. Biorąc pod uwagę, że dwa przydzielone pomieszczenia miały faktycznie powierzchnię 29 m 2 nie zaś 34 m 2 należy uznać, że przydział był w tym zakresie wydany wadliwie i chociaż spółdzielnia złożyła oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych, to było ono nieskuteczne co prawomocnie rozstrzygnął wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 grudnia 1991 roku.\nW niniejszej sprawie żądanie strony powodowej od początku obejmowało zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli o ustanowieniu odrębnej własności lokalu nr (...) i przeniesieniu odrębnej własności tego lokalu na rzecz powodów w oparciu o art. 17 (14) Ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2013.1222 j.t), zgodnie z którym na pisemne żądanie członka lub osoby niebędącej członkiem spółdzielni, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, spółdzielnia mieszkaniowa jest obowiązana zawrzeć umowę przeniesienia własności lokalu po dokonaniu przez niego:\nTytuł prawny Spółdzielni do gruntu, na którym posadowiony jest budynek przy ul. (...) oraz spełnienie przez powodów warunków, o których mowa w ustępie 1 i 2 powołanego przepisu nie budziły wątpliwości. Niemożliwe było jednak zadośćuczynienie żądaniu, obejmującemu ustanowienie odrębnej własności lokalu, składającego się z pomieszczenia usługowego, magazynu oraz korytarza i w.c. bowiem w skład tak opisanego lokalu oprócz pomieszczeń przydzielonych powodom w dniu 28 marca 1990 roku (dwóch pomieszczeń), wchodzą także pomieszczenia dodatkowe w postaci korytarza i w.c. (z węzłem sanitarnym), które chociaż pozostawały we wspólnym korzystaniu zarówno przez powodów jak i właściciela lokalu (...) to jednak nie były objęte przydziałem na rzecz powodów. Tytuł prawny powodów do spornych pomieszczeń (korytarza i w.c. z węzłem sanitarnym) budzi więc wątpliwości. Brak możliwości zaliczenia tych pomieszczeń jako części składowych wyłącznie lokalu numer (...) potwierdza zresztą treść uchwały nr (...) podjętej przez Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w dniu 2 lipca 2008 roku w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali, zgodnie z którą lokal (...) miał się składać z pomieszczenia usługowego, magazynu, korytarza i w.c. wspólnie z lokalem (...) i miał mieć powierzchnię 34 m 2, z kolei lokal (...) miał się składać z 2 pomieszczeń, korytarza i w.c. wspólnie z lokalem (...) i miał on mieć powierzchnię 24 m 2. Uchwała ta zakładała zatem pozostawienie wspólnych pomieszczeń dla lokali (...), obejmujących korytarz i w.c. (a zarazem węzeł sanitarny) co jest sprzeczne z treścią art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U.2000.80.903 j.t.), zgodnie z którym samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Okoliczność ta była powodem słusznej odmowy przez notariusza zawarcia umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu (...). Należy też zauważyć, że powodowie w istocie domagają się ustanowienia na ich rzecz odrębnej własności lokalu (...) o powierzchni 34 m 2 i przeniesienia jego własności w obrębie ścian powstałych w wyniku przebudowy, określonej przez biegłego B. E. w jego opinii pisemnej z 16 maja 2014 roku, który w załącznikach zobrazował nowy układ pomieszczeń i usytuowanie ścian istniejących oraz koniecznych do wykonania (k 333-345). Tak określony lokal, nie pokrywa się jednak ani z opisem znajdującym się w przydziale lokalu użytkowego z dnia 28 marca 1990 roku ani też z przyjętym w uchwale Zarządu Spółdzielni nr (...) z dnia 2 lipca 2008 roku, ani nawet z faktycznym zakresem dotychczasowego korzystania z pomieszczeń przez powodów (oznaczonym na szkicu k 140). Co więcej, lokal o którego ustanowienie odrębnej własności powodowie wnoszą nie istnieje, nie zostały bowiem przeprowadzone prace adaptacyjne, które mogłyby doprowadzić do wydzielenia lokalu o kształcie zgodnym z żądaniem powodów. W istocie powodowie egzekwując roszczenie w zakresie przysługującej im powierzchni 34 m 2 zdają się nie zauważać, że powierzchnia ta nie pokrywa się z faktycznie istniejącym przestrzennym układem pomieszczeń w przydzielonym w roku 1990 lokalu.\nNadmienić także należy, że żądanie powodów nie realizuje Uchwały nr (...)Zarządu Spółdzielni w sprawie określenia odrębnej własności lokali bowiem zakłada włączenie powierzchni korytarza, w.c. z węzłem sanitarnym do lokalu powodów pomijając postanowienia uchwały w zakresie lokalu nr (...).\nW tych okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania powodów także w zakresie nakazania pozwanej spółdzielni złożenia oświadczenia woli o określonej przez powodów treści.\nWidząc jednak szansę ugodowego rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie Sąd przychylił się do wniosku pełnomocnika powodów i dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa zgłoszony na okoliczność ustalenia jakie roboty należy wykonać w lokalach (...) aby przy jak najmniejszych uciążliwościach dostosować je do potrzeb spełnienia warunków samodzielności oraz wyliczenia kosztów wykonania takich prac. Jak się jednak okazało strony nie doszły do porozumienia, gdyż powodowie oczekiwali od pozwanej sfinansowania wszystkich prac na co pozwana nie wyrażała zgody. Należy na marginesie nadmienić, że powodowie zarówno w uzasadnieniu pozwu jak i w złożonym wniosku dowodowym potwierdzili, że lokal, co do którego chcą uzyskać tytuł własności na chwilę obecną nie istnieje i nie ma charakteru lokalu samodzielnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 Ustawy o własności lokali.\nW tych okolicznościach powództwo podlegało oddaleniu w całości.


Dobry wynik Orlenu | Nowoczesna Stacja Paliw\nDobry wynik Orlenu WYNIKI RYNKOWE\nPKN Orlen przekazał informacje na temat wyników finansowych spółki w pierwszym kwartale 2022 roku. Koncern odnotował 2 770 mln zł skonsolidowanego zysku netto wobec 1 845 mln zł zysku rok wcześniej.\nW wypracowanych wynikach największy udział miał obszar energetyki, który odnotował rekordową produkcję energii ze źródeł odnawialnych, na poziomie 0,6 TWh. Wzrost produkcji zielonej energii o 46 proc. w porównaniu do pierwszego kwartału ubiegłego roku, był możliwy m.in. dzięki sukcesywnemu przyłączaniu nowych mocy odnawialnych.\nPomimo niestabilnego otoczenia makroekonomicznego, w pierwszym kwartale 2022 roku solidne wyniki dostarczyły również pozostałe segmenty działalności: rafineria, petrochemia, wydobycie i detal, przy czym sprzedaż paliwowa i pozapaliwowa w Polsce odpowiadała zaledwie za 10 proc. zysku całego koncernu. Po zniesieniu restrykcji związanych z pandemią bardzo wysoką dynamikę wzrostu zysku EBITDA (r/r) odnotował segment detaliczny w Niemczech, w którym sieć niespełna 600 stacji generuje już zbliżone zyski do sieci ponad 1800 stacji w Polsce. W pierwszym kwartale tego roku Grupa Orlen utrzymała wskaźniki finansowe na bezpiecznym poziomie, przeznaczając jednocześnie na inwestycje 3 mld zł. Kluczowym obszarem inwestycyjnym pozostawał segment petrochemiczny, w tym realizacja kompleksu olefin, który znacząco umocni pozycję konkurencyjną Grupy Orlen na europejskim rynku.\nPrzychody na poziomie 45,4 mld zł, wyższe o 85% (r/r\nW pierwszym kwartale 2022 r. Orlen zaprzestał realizacji zamówień spotowych ropy typu Urals, zwiększając jednocześnie dostawy ropy z alternatywnych kierunków: Arabii Saudyjskiej, USA, Afryki Zachodniej oraz Norwegii. W efekcie, na koniec pierwszego kwartału br. udział alternatywnych gatunków ropy w przerobie Grupy Orlen zwiększył się do ok. 70 proc.\nARTYKUŁ GŁÓWNY, WYNIKI RYNKOWE. permalink.\n/ Dobry wrzesień spółki


Transferowy hit! Stephen Boyer zagra w Jastrzębskim Węglu\n10.01.2021, 09:06 Siatkówka\nStephen Boyer zagra w Jastrzębskim Węglu.\nJastrzębski Węgiel szykuje kolejny transferowy hit. Stephen Boyer w przyszłym sezonie będzie zawodnikiem klubu ze Śląska. Francuz już niejednokrotnie przymierzany był do gry w PlusLidze, ale ostatecznie nigdy do niej nie trafił. Jak poinformował Kamil Drąg na łamach "Przeglądu Sportowego" w rozgrywkach 2021/22 atakujący będzie miał okazję sprawdzić się w polskiej lidze.\n"Klub z Jastrzębia-Zdroju w pierwszej kolejności zaklepał sobie na przyszły sezon rozgrywającego Benjamina Toniuttiego, teraz ściąga mu do pary rodaka – atakującego reprezentacji Francji Boyera" - napisał dziennikarz PS. Już w maju ubiegłego roku pojawiły się informacje, że siatkarzem zainteresowana jest Asseco Resovia Rzeszów. O możliwości gry Boyera w PlusLidze plotkowano również pod koniec roku, gdy pogorszyła się jego sytuacja w Blu Volley Werona.\nW połowie listopada 24-latek opuścił włoski klub, w którym występował od 2018 roku. Powodem rozstania były niespełnione oczekiwania, jakie władze Blu Volley miały wobec wielokrotnego reprezentanta Francji. Do tego jego wysoki kontrakt był poważnym obciążeniem dla budżetu klubu. Zaledwie dzień po rozwiązaniu kontraktu za porozumieniem stron, zawodnik podpisał nowy. Wybrał egzotyczny kierunek i występy w barwach katarskiego Al Arabi.\nPost udostępniony przez Stéphen Boyer (@stephen.boyernew)\nBoyer swoją karierę seniorską rozpoczął od gry w GFC Ajaccio VB (2014–15). Kolejne trzy lata spędził w Chaumont VB 52 (2015–18), skąd trafił do Werony.\nBENJAMIN TONIUTTIJASTRZĘBSKI WĘGIELPLUSLIGASIATKÓWKASTEPHEN BOYER\nCzytaj więcej: Jastrzębski Węgiel sięgnie po światową gwiazdę?


Czym charakteryzuje się politura? – Men site\nCzym charakteryzuje się politura?\nPosted on 10 września, 2018 6 sierpnia, 2019\nPolitura to doskonały preparat dla wszystkich tych osób, które chcą przywrócić blask nadwoziu. Nawet bardzo zadbany samochód ma mniejsze lub większe ślady na lakierze, dlatego też warto skorzystać ze sprawdzonych preparatów, aby szybko ich się pozbyć. Jeżeli klasyczne mycie i woskowanie nie wystarcza, to warto skorzystać z dobrodziejstwa politury.\nProfesjonalna politura z woskiem\nW dzisiejszych czasach najlepszym rozwiązaniem jest oryginalna politura z woskiem, dzięki której będzie można usunąć warstwę zwietrzałego i wypłowiałego lakieru. Zawarty w tym preparacie wosk doskonale zabezpieczy powstałe pory powłoki lakierniczej.\nW pierwszej kolejności należy pamiętać o tym, że politury i wosku w żadnym wypadku nie można nakładać na słońcu, a tym bardziej na rozgrzanym lakierze. Złym rozwiązaniem jest również nakładanie preparatów na bardzo zimny lakier. Warto wspomnieć także i o tym, aby nigdy nie nakładać preparatu na całe nadwozie. Aby uzyskać satysfakcjonujące wyniki należy odświeżać lakier niewielkimi fragmentami. Przy nakładaniu politury przydać może się także specjalna ściereczka polerska w mikrofazy. Oryginalne politury z woskiem są bardzo skuteczne i mogą przywrócić pierwotny blask nawet bardzo zniszczonym autom. Pamiętać należy jednak o tym, aby nie korzystać z tych preparatów zbyt często, ponieważ można tak naprawdę narobić sobie więcej szkód niż pożytku.\nPrevious post: Buty na motocykl – bezpieczeństwo, wygoda i stylowy design\nNext post: Specjalne powłoki


Bez kategorii – SAMBA\nBez kategoriiBy Rafał Krajewski 08-09-2021\nSzanowni Członkowie SA MBA Zarząd Stowarzyszenie Absolwentów Master Business Administration z siedzibą w Szczecinie, działając na podstawie Statutu, zawiadamia o zwołaniu ZWYCZAJNEGO WALNEGO ZGROMADZENIA CZŁONKÓW, które odbędzie się 24 września (PIĄTEK) o godz. 17- tej w siedzibie BCS, tj. ul. Stefana Batorego 4, Szczecin. Poniżej zamieszczamy porządek obrad. Otwarcie ZWZ SA MBA. Przyjęcie porządku obrad.…\nZwyczajne Walne Zgromadzenie SA MBA\nBez kategoriiBy Administrator SAMBA 17-02-2019\nKoleżanki i Koledzy, Już teraz zapraszamy wszystkich członków Stowarzyszenia Absolwentów Master of Business Administration na Zwyczajne Walne Zgromadzenie, które odbędzie się 22 marca 2019 roku. Szczegółowe informacje dotyczące godziny, miejsca oraz planu spotkania prześlemy wkrótce. Z pozdrowieniami Zarząd SA MBA\nBal „Pożegnanie lata” w BCS\nBez kategoriiBy Administrator SAMBA 19-09-2018\nW imieniu Business Club Szczecin zapraszamy członków Stowarzyszenia na bal „Pożegnanie lat”, który odbędzie się w 28 września 2018 roku o godzinie 20.00 w salach Business Clubu przy pl. Batorego w Szczecinie. Bal przy muzyce mechanicznej wzbogacony saksofonem Krzysztofa Kalki. W czasie wieczoru muzyczna niespodzianka przygotowana przez Fairy Ladies – świetnego zespołu składającego się z…\nZaproszenie ZPSB na rejs absolwentów MBA – 29.09.2018\nProgram Executive MBA Zachodniopomorskiej Szkoły Biznesu w tym roku obchodzi 20-te urodziny. Z tej okazji ZPSB zaprasza członków Stowarzyszenia – studentów i absolwentów programów MBA na wspólne świętowanie w morskich klimatach.\nJuż 29 września 2018 zapraszamy Was na wyjątkowy, integracyjny, roztańczony, networkingowy rejs, podczas którego …\nZaproszenie na spotkanie czwartkowe – 27.09.2018\nZapraszamy na pierwsze powakacyjne spotkanie czwartkowe, które odbędzie się 27 września 2018r. o godzinie 18.30 w budynku Zachodniopomorskiej Szkoły Biznesu przy ulicy Żołnierskiej 53. Podczas spotkania wysłuchamy wystąpienia pt. „Negocjacji biznesowych w różnych krajach i kulturach”, które poprowadzi ekspert w tej dziedzinie, Przemysław Olewnik.


Forum - Groch z kapustą - Posty - Groch z kapustą - Coś dla maluszka\nGroch z kapustą - Coś dla maluszka\nOdp: Coś dla maluszka\n22 cze 2011 22:13\nZapomniałam o kolorowych grzechotkach co oczywista na troszkę później ale zawsze coś potem można matę edukacyjną kupić mój miał od początku tam go kładłam na brzuszku\n22 cze 2011 22:12\nkaruzela, karuzela... Mój Młody dostał taką jak pisała misia5 z pluszakami na końcach. Ja kupiłam Bratankowi taką małą kaczuszkę z ziarenkami w brzuszku do przytulania też sie sprawiła bo przeszła na drugiego Smyka można kupić też pieluszki jakieś kosmetyki to też sie przyda. Ciotka jeszcze się wprawisz w prezentach\nOdp: Odp: Coś dla maluszka\n22 cze 2011 14:56\nCherry,ale jestes fajna ciocia\nMysle,ze grajaca karuzela lub pozytywka na lozeczko to bardzo dobry pomysl.\nżałuję, że nie rozejrzałam się wcześniej, bo pewnie warto było kupić przez internet.\n22 cze 2011 14:52\nno to sprawa jasna. Bo myślałam też o jakimś ubranku, ale moja siostra zgromadziła 3-drzwiową szafę ciuszków dla maluszka, więc jeszcze jedno nie zrobiłoby różnicy\nwłaśnie sprawdzam przy okazji jak to wychodzi cenowo, rzeczywiście trzeba troszkę poszperać, ale i te tańsze są fajne. Z tym że muszę to kupić dzisiaj, w warszawie, a na pewno nie w smyku, bo tam to chyba zwykła grzechotka kosztuje 50 zł\njutro święto, więc czekają mnie dzisiaj zakupy...\n22 cze 2011 13:55\n22 cze 2011 13:48\nTe karuzele nie są wcale takie drogie Najlepiej kupić taką co ma pluszowe zabawki na końcach, a nie twarde plastikowe (moja córka takie dostała), bo różnie bywa. Im bardziej jaskrawe barwy tym lepiej, bo maluszki jak wiadomo kolorów nie rozróżniają, a poza tym nie widzą kształtów tylko rozmazane plamy Z czasem wzrok się wyostrza i kolorowe np. misie będą przyciągały wzrok, a maluszek chętnie będzie na nie patrzył, a później próbował je złapać\n22 cze 2011 13:37\nw weekend wybieram się odwiedzić mojego małego siostrzeńca (którym już się jakiś czas temu chwaliłam )\ndzisiaj zamierzam kupić mu coś... no właśnie. Co kupić dwutygodniowemu maluszkowi? grzechotki pewnie jeszcze się przestraszy, no i nie mógłby sam jej używać. Podpowiedzcie mi coś proszę, wszelkich kocyków i becików to wiem że ma pod dostatkiem, myślałam o czymś takim jak jakaś karuzela na łóżeczko, bo chyba nie ma nic takiego, tylko żeby to nie kosztowało majątku\nOdpowiedz na/ edytuj Coś dla maluszka


KULTURA LIBERALNA > Temat tygodnia > Jeśli interesuje nas...\nDyskusja o znaczeniu śmierci prezydenta Adamowicza ogniskuje się jak na razie wokół dwóch kwestii. Po pierwsze, jest gniew na to, że tak okropne wydarzenie mogło w ogóle mieć miejsce. Zamordowanie polityka to straszny czyn, który powinien się spotkać z bezwarunkowym, uniwersalnym potępieniem. Prezydent miasta reprezentuje wszystkich jego mieszkańców, niezależnie od przekonań – symbolizuje państwo, którego instytucje powinny chronić prawa i wolności każdego. Wydaje się, że potępienie przemocy w polityce jest kwestią na tyle podstawową, że nie powinno być tu żadnych nieporozumień. Nie ma zgody na przemoc.\nPo drugie, jest kwestia odpowiedzialności. Dyskusja o tym, czy zbrodnia na Pawle Adamowiczu jest mordem politycznym, pozostaje tak emocjonalna, ponieważ ostatecznie sprowadza się do jednej kwestii: czy odpowiedzialność za nią ponosi Jarosław Kaczyński? Oczywiście, w tej sprawie nie wszyscy mogli się zgodzić.\nRodzi się zatem pytanie o to, co z tym gniewem począć: wygasić go czy podsycić? Po stronie liberalnej, w kwestii politycznej odpowiedzialności za zabójstwo prezydenta Adamowicza dochodzi do sporu między dwiema intuicjami.\nZ jednej strony, trudno mieć wątpliwości, że hejt na opozycję ze strony rządowych mediów mógłby przyczynić się do podobnej tragedii. Nawet zwolennicy PiS-u nie mogą powiedzieć, że jest to niemożliwe. Gniew odczuwany przez wiele osób po zabójstwie prezydenta Adamowicza, a skierowany w stronę obozu rządzącego, ma zatem dobre podstawy i nie można go tak po prostu zignorować.\nZ drugiej strony, w 2010 roku były członek PO zamordował polityka PiS-u. Czy gdyby dzisiaj wydarzyła się podobna zbrodnia, należałoby mówić od razu, że jest to wynik opozycyjnej nagonki na rząd?\nMieliśmy więc do czynienia z, odpowiednio, dwiema reakcjami na zaistniałą sytuację. Osoby, które od razu przesądziły o tym, że mieliśmy do czynienia z „mordem politycznym”, wyrażały w praktyce życzenie, by dało się łatwo określić bezpośredni związek między rządami PiS-u a czynami mordercy. Chcą one ponad wszelką wątpliwość dowieść moralnego bankructwa rządzącej prawicy. Tym sposobem PiS stałoby się w ich oczach już nie tylko autorytarną partią, która chce rozmontować demokrację, ale i partią, na której spoczywa odpowiedzialność za morderstwo – a zatem partią całkowicie skompromitowaną, która nie ma prawa rządzić. Tym samym uformowałaby się swego rodzaju opozycja totalna 2.0.\nZ kolei osoby, które apelowały w pierwszych dniach o większą powściągliwość w ocenach, sugerowały przede wszystkim, że tego rodzaju odpowiedzialności nie można przypisać w pięć minut po wydarzeniu, bez dodatkowej wiedzy. Nadawanie wydarzeniu sensu na bazie życzeniowo dobranych przesłanek nie różni się specjalnie od budowania kolejnej teorii spiskowej, w której wszystko, niezależnie od dowodów, układa się w logiczną całość. Jeśli interesuje nas prawda, to wydaje się, że postawa taka jest dość naturalna, chociaż spotkała się z wrogą reakcją ze strony opozycyjnych jastrzębi.\nPiS nie zdało politycznego egzaminu\nJeśli chodzi o obóz rządzący, zachowanie polityków PiS-u po morderstwie nie było w pełni adekwatne do sytuacji. Andrzej Duda i Mateusz Morawiecki opublikowali co prawda po tweecie, ale trudno uznać, że zareagowali stosownie do wagi wydarzenia. W normalnych warunkach powinni co najmniej wystąpić w telewizji publicznej z orędziem, w celu bezwarunkowego potępienia przemocy oraz uspokojenia sytuacji. W sytuacji optymalnej, mogliby zrobić znacznie więcej.\nNie ma także usprawiedliwienia dla nieobecności Jarosława Kaczyńskiego, Ryszarda Terleckiego oraz Beaty Mazurek podczas sejmowej minuty ciszy w intencji prezydenta Adamowicza. Zasługuje na dodatkowe potępienie i sugeruje złą wolę fakt, że PiS nie wystosowało w tej sprawie przeprosin, w których zapewniono by o powadze sytuacji.\nJeśli reakcje na ostatnie wydarzenia ograniczyć się mają do głębokiej zadumy, to w pustkę polityczną wejdzie Jacek Kurski ze swoimi nihilistycznymi kolegami.\nTego zaś, co dzieje się w ostatnich dniach w telewizji publicznej, nie sposób wręcz komentować. Materiał o morderstwie prezydenta Adamowicza, który wyemitowały w dniu jego śmierci „Wiadomości”, w którym sugerowano, że wszystkiemu winni są politycy PO, był przejawem moralnej degrengolady zespołu pracującego przy tym programie. A podobnych przypadków było w ostatnich dniach więcej. W tej sprawie nie ma akurat wątpliwości co do odpowiedzialności prezesa TVP Jacka Kurskiego. Nie ma także wątpliwości w kwestii odpowiedzialności Jarosława Kaczyńskiego, który stawia pieczęć na nienawistnych komunikatach wypływających od wielu miesięcy z telewizji publicznej.\nNie można także zignorować faktu, że tego rodzaju postępowanie po stronie obozu rządzącego nie zaczęło się wczoraj. PiS przez lata okłamywało obywateli w sprawie katastrofy smoleńskiej. Sam Jarosław Kaczyński wyzywał opozycję od morderców i kanalii. Z czasem PiS coraz bardziej staje się cyniczną partią władzy – i nawet jej wyborcy muszą to w końcu zauważyć. Nie zmieni tego wezwanie do narodowego pojednania, które wystosował z przy okazji obchodów urodzin Wincentego Witosa premier Morawiecki. Do czasu, co najmniej, dymisji Jacka Kurskiego brzmi ono fałszywie i pozostaje treściowo puste.\nTrzy wskazówki na przyszłość\nW tym kontekście, nawoływania do powściągliwości mogą się oczywiście wydać przejawem donkiszoterii. Można się spodziewać, że jeśli reakcje na ostatnie wydarzenia ograniczyć się mają do głębokiej zadumy, to w powstałą w ten sposób pustkę polityczną wejdzie Jacek Kurski ze swoimi nihilistycznymi kolegami. Nic dziwnego, że wielu opozycyjnych aktywistów obawia się takiego scenariusza.\nJeśli postawy opozycyjnych jastrzębi i gołębi uznać za niewystarczające same w sobie, to może warto się zastanowić, czy istnieje sposób na wypracowanie stanowiska, które korzystałoby z tego, co w obu postawach cenne. Mogą się nam w tym celu przydać trzy proste wskazówki.\nPo pierwsze, musimy rozumieć, że w demokracji potrzebny jest pewien społeczny podział pracy. Rolą polityków oraz mediów jest zachowywać się odpowiedzialnie w obliczu wydarzeń generujących wielkie emocje. Gdyby po każdym zabójstwie politycznym albo zamachu terrorystycznym, takim jak atak na redakcję „Charlie Hebdo” z 2015 roku, dochodziło do eskalacji politycznych wojen, to ludzie szybko skoczyliby sobie do gardeł. Rola liderów politycznych jest w tym kontekście szczególna – muszą stabilizować demokrację.\nPo drugie, nie musimy dążyć do pojednania. Już w książce „Nowy liberalizm” pisałem, że w demokracji nie chodzi o zakończenie sporu, ale o to, by stał się cywilizowany – i przekonanie to pozostaje aktualne. Mam świadomość, że zwolennicy PiS-u oraz zwolennicy PO często nie uważają tych drugich za cywilizowanych. Ale dla wszystkich powinno być jasne, że jeśli odrzucimy samo dążenie do cywilizowania polityki, zostanie tylko naga siła.\nDla wszystkich powinno być jasne, że jeśli odrzucimy samo dążenie do cywilizowania polityki, zostanie tylko naga siła.\nPo trzecie, mamy moralny obowiązek prawdomówności. Mówienie prawdy nie oznacza jednak mówienia tego, co nam się wydaje, nawet jeśli wierzymy w to bardzo mocno. Oznacza to mówienie w taki sposób, jakbyśmy najpierw odpowiedzieli już w wyobraźni na zastrzeżenia zgłoszone przez adresatów naszej wypowiedzi. Prawda nie jest względna, ale nie istnieje poza kontekstem konwersacji. Nie ustalimy jej, jeśli będziemy dogmatycznie obstawać przy swoim.\nW imię prawdomówności, jastrzębiom wyjaśniam więc od razu, że nie trzeba odwoływać się w tych kwestiach do żadnych symetrystów, do których się zresztą nie zaliczam. To Václav Havel, postać zapewne bliska wielu osobom po stronie liberalnej, mówił, że demokratom powinna po autorytaryzmie przyświecać zasada: „nie być tacy jak oni”. Gołębiom powiem, że zasady Havla nie trzeba interpretować w trybie zbyt heroicznym. Dążenie do politycznej zgody nie ma dzisiaj wielkiej przyszłości, chociaż dążenie do zmiany reguł gry wydaje się potrzebne.\nZwolennikom partii rządzącej może zaś dać do myślenia, że w obliczu politycznej tragedii władza nie złagodziła tonu, a wręcz zaostrzyła kurs. Wyborcy PiS-u powinni wymusić odpowiedzialną postawę na swoich reprezentantach. Możemy za sobą nie przepadać, ale to nasz wspólny kraj, prawda?\n524 atak na Adamowicza Beata Mazurek Gdańsk Jacek Kurski Jarosław Kaczyński Jerzy Owsiak Mateusz Morawiecki mord polityczny morderstwo nożownik nr 524 odpowiedzialność opozycja totalna Paweł Adamowicz pojednanie polityka prawdomówność prezydent Gdańska Ryszard Terlecki śmierć Adamowicza Stefan W. TVP Václaw Havel wiadomości Wiadomości TVP Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy wojna polsko-polska WOŚP zabójstwo Adamowicza


Zdrowotne właściwości cebuli - Gotujmy.pl\n29 sty 2015 16:48\nSpożywana bardzo często, jest doskonałym lekarstwem na różne dolegliwości! Zaledwie kilka czynności pozwoli na przyrządzenie wyśmienitego cebulowego syropu. Czemu warto go pić? Sprawdź!\nCebula spożywana jest od około pięciu tysięcy lat, a mimo to ciągle dowiadujemy się jak cenne są jej właściwości. W ciągu całego roku spożywamy ją raczej w dużych ilościach, głównie jako dodatek do potraw. Najlepsza w smaku jest ta hodowana we własnym ogródku, bez dodatku żadnej chemii; niestety nie każdy może pozwolić sobie na taką przyjemność.\nZ cebuli sporządza się syropy wykrztuśne, przeciwkaszlowe ale wykorzystuje się ją również w terapii zapobiegającej zawałowi serca. Spożywanie surowej cebuli przez dłuższy czas obniża poziom złego cholesterolu, działa oczyszczająco na krew. Warto dodać, że po ugotowaniu nie traci ona zbyt wielu cennych składników.\nJednym ze sposobów kuracji jest picie soku z cebuli - działa wzmacniająco, oczyszczająco i odtruwająco, usuwając szkodliwe substancje przemiany materii z organizmu. Początkowo należy pić małe dawki, tak aby organizm zdążył przyzwyczaić się - najlepiej zacząć od jednej małej łyżeczki przed każdym posiłkiem. Stopniowo należy zwiększać dawki do jednej dużej łyżki przed każdym posiłkiem, ale w ciągu całego dnia nie\npowinno być ich więcej niż pięć.\nTaką kurację stosujemy od dziesięciu do dwudziestu dni, nie dłużej. Każdorazowo należy przyrządzać świeży sok - jedynie wtedy ma on najwięcej cennych właściwości. Jeśli ktoś musi go dosłodzić, polecam miód.\nW okresie jesienno-zimowym sporządzam syrop wykrztuśny i przeciwkaszlowy z dwóch cebul i miodu. Kroję cebule na cienkie plastry, przekładam miodem spadziowym i odstawiam do następnego dnia. Piję trzy razy dziennie, po jednej łyżce.\nW kuchni często stosuję cebulę, więc mogę poradzić aby przy krojeniu świeżej cebuli obraną główkę polać zimną bieżącą wodą - unikniemy tak uciążliwego dla wielu osób łzawienia.\nDoskonałą przyprawą sosu pomidorowego jest podsmażona cebula z dodatkiem niewielkiej ilości cukru. Podpieczona cebula dodana do rosołu podnosi walory smakowe. Kiedy smażę cebule posypuję papryką mieloną i dzięki temu ma piękny kolor.\n14 paź 2011 16:40\nNajtańsze i najbardziej naturalne lekarstwo na pierwsze oznaki przeziębienia. Nie jest też straszne w konsumpcji, także dziewczyny nie bójcie się i pakujcie cebulę do słoika.


Terrarium 21x21x30cm Repti-Zoo HK19 ANOLIS sklep zoologiczno-botaniczny\n» Terrarium 21x21x30cm Repti-Zoo HK19\nTerrarium 21x21x30cm Repti-Zoo HK19\nCena w innych sklepach: 164,99 zł\n- seria HK jako akwaterrarium dla żółwia i płazów:\n- górna siatka z ognio i wodoodpornej stali:\nGórną pokrywę terrarium stanowi odporna na wysokie temperatury i rdzewienie stalowa siatka. Siatka zapewnia doskonałą wymianę gazową dodatkowo zabezpiecza pupila przed poparzeniem się w przypadku kontaktu z lampą grzewczą.\n- zamek na "klik":\nKażde Terrarium z serii HK posiada zamek zatrzaskowy z możliwością instalacji kłódki. Jest to standardowe zabezpieczenie przed przypadkowym otwarciem drzwi przez pupila. Jednocześnie uniemożliwia niepożądanym osobom dostęp do wnętrza wybiegu od zewnątrz. Jest to niezwykle ważne podczas hodowli zwierząt jadowitych czy agresywnych w domu w którym znajdują się dzieci. W zestawie znajduje się dodatkowy kluczyk.\n- całe terrarium 21 x 21 x 30 cm\n- maksymalne zalanie wodoodpornego dna: 5cm