Wieczornice ; Mozaika ; Brodziński ; Okruchy [Lucjan Siemieński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00180 006808 21555855 na godz. na dobę w sumie\nWieczornice ; Mozaika ; Brodziński ; Okruchy - ebook/epub\nWIECZORNICE. – MOZAIKA. – BRODZIŃSKI. – OKRUCHY. Tom VIII. WARSZAWA. NAKŁADEM I DRUKIEM JÓZEFA UNGRA, przy ulicy Nowolipki,nr 3. 1882 Äîçâîëåíî Öåíçóðîþ. Âàðøàâà, 18 Íîÿáðÿ 1881 ãîäà. WIECZORNICE. Powiastki, Charaktery, Życiorysy i Podróże. Dzieła Lncyana Siemieńskiego. Tom VIII. XXI. POWIEŚĆ O PIĘKNEJ KASZTELANOWEJ I O RYCERZU WĘGIERSKIM. Zwiedzając niedawno rozwalmy Tyczyńskiego zamku który niezawodnie był jednym z największych i najwspanialszych na Koronę i Litwę, wypytywałem przedewszystkiem o ową wieżę, gdzie, jak podanie głosi, surowa i nieprzebaczająca władza naczelników rodziny trzymała w więzieniu pannę pysznego domu Tęczyńskich. Wszakże podanie przechowane w księgach kronikarzy wygasło w pamięci ludu. Nikt mi też nie umiał wskazać tej wieży. Trzeba było z niektórych szczegółów,–mianowicie z napomknienia, że uwięziona panna z okienka więziennego opowiadała podróżnym przechodzącym lub przejeżdżającym około zamku swoje bezwstydy, jakby mszcząc się na sławie dobrej pysznego rodu,–utworzyć sobie przynajmniej domysłi iż tą wieżą, jak najmniej dostępną, jest jedna z dwóch pozostałych od strony wschodniej, a zwieszających się nad stromą pochyłością, dziś zasianą stuletniemi jodłami, które patrzącemu na nie z daleka wydają się być zastępem olbrzymich rycerzy idących do szturmu. Jeżeli uwięziona panna nie znalazła w życiu mściciela, coby rozsadził te mury, tedy po śmierci burze i niepogody, ząb czasu i bujność roślinna, mszczą się bez ustanku nad miejscem jej kary, że niezadługo, podobnie jak zgasło imię Tyczyńskich, i z Tęczyna ledwo kupka gruzów zostanie. Z wlcpiouem okiem w jedno wązkie okienko baszty, w które wyobraźnią moją wprawiłem bladą i piękną twarz pokutującej, rozmyślałem nad cala tą historyą, wprawdzie skąpą w szczegóły, za to bogatą w rys charakterystyczny i obyczajowy dawnych naszych przodków. Przykład ten pokazuje, żc uczciwej sławy domu przestrzegano jak oka w głowie, że członek rodziny kalający swe gniazdo, karany bywał prawem patryarchalnem, służącym ojcu lub starszemu w rodzie, a karany nawet ua gardle, jeżeli sprawa była gardłową. Tego rodzaju przykłady zdarzać się musiały dość często: raz, że natura ludzka zawsze ułomna, powtóre, że w dawniejszych czasach, kiedy surowy obyczaj panował, żadna władza, prócz duchownego spowiednika, nie śmiała mieszać się w sprawy potężnego pana. Dzieje wszakże niewiele przechowały podobnych zdarzeń, a to z powodu, że dokonane w tajemnicy, pozostały tajemnicą na zawsze. Jedno chyba podanie, i to najczęściej zmącone, umie niekiedy wygadać jaką krwawą tragedyę, spełnioną ze wszystkiemi ostrożuościami towarzyszącemi zbrodni. Przypominam sobie, jak w jednej ze starych kamienic krakowskich, będącej własnością możnej i znakomitej rodziny, pokazywano mi sale, gdzie w przeszłym wieku miała się dokonać krwawa egzekucyą na pannie z tegoż rodu, która zapaławszy niepowściągliwą miłością ku jakiemuś mężczyźnie nierównej z nią kondycyi, odpokutowała zbytek affektu strata głowy. Aczkolwiek wszystko odbywało się w wielkiej tajemnicy, jednakowoż to i owo na wierzch wyszło. I tak powiadano mi, iż ksiądz, którego sprowadzono z zawiązanemi oczyma, dla wysłuchania spowiedzi delikwentki, widział niewiastę w śmiertelnej koszuli, klęczącą na środku izby, wprawdzie zamaskowaną, lecz ile wnosił po białej delikatnej płci, długich miękkich włosach i wysmukłej kibici, piękność musiała to być niepospolita i jeszcze w samym kwiecie. Jakaś dumna postać męzka z surowym wzrokiem, kat czekający z obosiecznym mieczem ua skinienie tej postaci, wszystko to tłómaczyło mu przygotowanie do okropnej katastrofy, której wszakże nie mógł być świadkiem, bo zawiązawszy mu oczy wyprowadzono go tym samym sposobem jak wprowadzono. Ksiądz jednakże miał tyle przezorności, że wschody policzył i znak jakiś zostawi! na poręczy, co potem naprowadziło go na odkrycie całej tajemnicy i tłómaczyło pokazywanie się jakiegoś ducha w pałacowym gmachu, ilekroć jakie nieszczęście lub śmierć miała dotknąć właścicieli jego. Przebiegając myślą te i tym podobne zdarzenia, snujące się po mojej głowic, siedziałem sobie pod jodłą i wpatrywałem się… w zwaliska, które wyobraźnia odbudowywała, zaludniała staremi postaciami, starem życiem, i tworzyła sceny niby z walter-skockich romansów. Natem wspaniałem tle, mającem pewną rzeczywistość, łatwo dzierzgały się obrazy fantastyczne i barwne, szkoda tylko, że nikłe, bo tworząc je, śniłem więcej niż wierzyłem w prawdziwość moich osób i zdarzeń. Jeżeli cię podanie lub historya nic wspiera, trudno żebyś mógł wierzyć w to, co wymarzysz, chyba że nic dbasz o zwierzchnią szatę życia, a tylko ścigasz idee. Nieszczęściem, nie mając upodobania w ideach przystrojonych we fraki, kontusze lub peruki, gniewałem się na głuche milczenie kronik i podań, i dziwiłem, dla czego życie zamkowe nie zamieniło się w jaką fantastyczną klechdę potulnego mieszkania chatki? Dochodząc przyczyn, składałem to już na ubóztwo fantastyczności naszego gminu,–gdy tuż za mną ozwał się chrypliwy głos kobiecy, proszący o jałmużnę. Obejrzałem się: była to zgrzybiała staruszka oparta na kiju, która pomrukując swój zwykły pacierz, wyciągała rękę po wsparcie. Sięgnąłem po grosz do kieszeni, a razem zapytałem, czy nic wie co o tym zamku i jego dawnych panach? Zwyczajem prostactwa zaczęła opowiadać, jako za jej pamięci część murów była mieszkalną; potem coś o ekonomie, o proboszczu bredzić; a nakoniec, że słyszała od swojej babki, jako ten zamek spustoszyli jacyś żołnierze, i znowu wpadła na zwykły przedmiot o skarbach i o jakimś mieszczaninie z Chrzanowa, który znalazłszy wielkie pieniądze, nagle się zbogacił. Pozwoliwszy jej się wygadać, wcisnąłem znowu kilka groszy do ręki, i zapytałem, czy nie słyszała przypadkiem o jakiej pani, ktorą, tu więziono za rozpustne życie w jednej z tych baszt? – Za mojej pamięci, proszę jegomości – odrzekła żebraczka, skrobiąc się w głowę – nikogo tu nie więziono, bo nie bym gdzie,- ale słyszałam ja o takiej historyi od nieboszczki kmotry mojej Wojcieckowej, co to sługiwała po dworach i umiała długie, długie historyę prawić, kiedyśmy kądziel przędły, żeśmy nieraz na dobre pousypiały, a tu nie było i nie było końca. Takiej drugiej nie znajdziesz pono dzisiaj, jak nieboszczka Wojciechowa; bo i cóżby po niej, kiedy chłopy nasze, a nawet baby mają się za mądrzejszych i chcą słuchać tylko o tem, co kto przyniesie z kolei od Trzebini lub Krzeszowic! – Widzę wam z oczu matko – rzekłem uśmiechając się do niej–że Wojciechowa musiała was poduczyć takich gadek. Ot, wiecie co: mnie się nudzi czekać na mego towarzysza, co chodzi z fuzyjką po boru; siadajcie kolo mnie, i gadajcie co pamięć przyniesie – już ja was dobrze opatrzę w imię boże. – Kiedy jegomość tak gwałtem każe–odpowiedziała sadowiąc się na ziemi–niech to i tak będzie; ale dalibóg, nic wiem od czego zacząć?… – Zaczniejcie od czego się wam podoba. – Aha! Jegomość pytał, czy nic nie słyszałam o jakiej królewnie, co się kochała w swoim dworaku? Oj! kochali się bardzo; ale król ino się dowiedział, oboje kazał pozabijać. Po tym wstępie przygotowawczym, opowiedziała mi staruszka historyę niezmiernie romantyczną; osoby tylko wprowadzone były oczywiście wzięte ze świata bajek wschodnich, chociaż upewniała mię na końcu, że to się działo bardzo dawno, i gdzieś niedaleko Krakowa… Póżniej, gdym bajkę tę spisał sobie z pamięci i zaczął rozważać układ i charaktery działających osób, przekonałem się, że to było jedno z prawdziwych zdarzeń zmącone tylko i przekręcone naleciałościami różnych czasów. Oczyściwszy tedy ową perełkę z biota i kurzu, podaje,ją jako misterny odłamek, wygrzebany z ruin Tęczyna, z tem zastrzeżeniem, że chcąc Jej nadać barwę więcej swojską, musiałem z królem i królową wziąć rozbrat, a natomiast prawdopodobniejsze nazwy wprowadzić. Mniemam, iż sama rzecz nic natem nic straci. Posłuchajcież onej powieści: Za dawnych czasów, w zamku stojącym na górze porosłej gęstym borem, mieszkał potężny pan Nawój, wojewoda, podobno sandomierski, zawołany rycerz, a przytem wielce roztropny i surowy mąż, który jako i sam był bez zmazy, tak i na drugich zmazy nie cierpiał. Owoż, Nawój chował przy sobie synowicę, wdowę po kasztelanie sandeckim, imieniem Świętosławę, która była córką brata jego ś… p. Pakosława, także swojego czasu zawołanego rycerza. Ta pani kasztelanowa, trzymając liczny dwór, fraucymer, giermków, sług, żyła na pańską stopę, zajmując połowę obszernego zamku. Wszystko też biło przed nią czołem: raz dla wielkiej bojaźni i czci, jaką miano ku panu wojewodzie, po drugie przed jej wielkim majątkiem odziedziczonym po ojcu i po mężu. Jakoż na całą Małopolskę nie było bogatszej nad nią partyi, coby tyle dzierżyła włości i posiadała taką moc klejnotów i sreber. Używała też we wdowieńskim swym stanie wszelkich rozkoszy, jakich niewiasta wysokiego rodu i hojnie uposażona od natury dozwolićby sobie mogła bez obrazy czci i sławy; była bowiem i młodą, i piękną, i ukształconą, a uchodząc za wzór niewiasty, w wielkiej adoracyi u wszystkich, a mianowicie u pana wojewody oczko w głowie, który roił sobie na pewne, że przez nią zajdzie w wysokie parentcle, i jeszcze szerszych wpływów nabędzie niż te, które już posiadał w senacie i obozie. Zdarzyło się, iż pan wojewoda na rotmistrza przydwornych pancernych zaciągnął był pewnego rycerza, nazwiskiem Isztwan, który przyszedł z Węgier, z dobrem zaleceniem, jako wypróbowany w różnych okazyach. Był to młodzian wielce przystojny, dobrego gniazda, otarty na dworach i szukający zawsze lepszego towarzystwa, przez co popadł w wielkie łaski u wojewody. Jak to zwykle bywa, kiedy, się mieszka pod jeduym dachem, ów rotmistrz Isztwan przechodził nieraz koło tej części zamku, w której mieszkała Świętosława, chociaż ta część miała swój osobny dziedziniec, osobną bramę i prawie oddzielna była od reszty gmachów. Przechodząc, trafiało się, że zastawał ją w oknie, i ona spojrzała na niego, on na nią; spojrzenia się zmieszały, i rycerz zakochawszy się w niej na zabój, tak umiał swój affekt pokazać, że i piękna wdowa pomiarkowawszy co się w nim dzieje, poczęła równąż ku niemu paląc miłością. Skłonność, wzbierając jak wody na wiosnę, doprowadziła ich do tego, że zaczęli sobie wzajemne posyłać upominki: on skromne, ale mówiące, ona bogate, i również wymowne. Nie obeszło się przytem i bez tajemnych schadzek, gdzie wszystko sobie powiedzieli co mieli powiedzieć, aż w końcu nie wystarczyły już słowa. Zwyczajnie, jak zakochani na ślepo, nie umieli pilnować tajemnicy swych uczuć, ani z całą ostrożnością widywać się, zapominając, że miłość jak błędna owca, a nieprzyjaciel jak chytry Iis, krąży do koła i wietrzy. Gdy tak tedy nasz Węgrzyn, oszołomiony miłością, wchodził i wychodził z mieszkania kasztelanowej w godzinach bardzo podejrzanych i z obyczajem niezgodnych, doniesiono o tem panu wojewodzie, który dobrze doniesiciela sfukał, i wierzyć nie chciał, żeby się jego faworyt takiego zuchwalstwa dopuścił. W ten sposób rzeczy stały, gdy do pana wojewody przyszły listy, wzywające go na jakiś sejm czy zjazd panów koronnych. Kazał więc spieszne poczynić przygotowania do podróży, zadysponował wspaniałe kolebki i wozy, konie i rzędy sute, wyznaczył orszak dworzan z oddziałem drabantów, który miał mu towarzyszyć, a oraz okazałość pańską na sejmie utrzymywać. Wszakże nim w drogę wyruszył, przywołał Isztwana, i rzekł do niego: – Wyjeżdżam w sprawach koronnych; waszmościa na mojem miejscu zostawiam, poruczając bezpieczeństwo zamku i wszystko co w nim jest. Ostrzegam, miej się na oku; albowiem doniesiono mi, że z moją synowica, panią kasztelanową Bandecką, zaszedłeś w jakieś poufal ne praktyki; acz nierad daję ucho i wiarę takim konszachtom, wszelako proszę waści, sprawuj się tak, aby coś podobnego drugi raz do mnie nie doszło. Na to Isztwan: – Miłościwy mój panie! przekonacie się, że w tem nie ma i za szeląg prawdy. Ów, który mie podać chciał u miłościwego pana w podejrzenie, widać, iż zamyślał z łaski mie pańskiej wysadzić. Niech wiem kto on jest, a pójdę z uim na ostre i o fałsz przekonam. Kiedy tak Isztwan wyparł się i uniewinniał, wojewoda dodał: – Jako uczciwy i prawy rycerz, spodziewam się, żeś mię zrozumiał. Więcej nie mam co dołożyć, krom że tu panem jesteś pokąd z sejmu nie wrócę; pamiętajże tak się tu sprawiać, iżbym nic krzywdowal w niczem. – Miłościwy panie, stanie się po twojej woli – odrzekł Isztwan. Tymczasem wojewoda wyruszył z całym taborem, a Isztwan wziął dowództwo nad zamkiem. Wprawdzie jeden dzień, drugi i trzeci zszedł mu to na ćwiczeniu rycerskiey, to na jakiejś wyprawie przeciw łotrzykom podgórskim zastępującym kupcom na drodze, to wreszcie na rozmyślaniu, czy puścić zaczętą miłostkę w niepamięć, czy znowu brnąć dalej. Ale taki ogień raz rozniecony w sercu, nie byle czem da się ugasić; chodził więc znowu do pięknej swej pani, z razu ostrożnie i chyłkiem, potem już bez wszelkiego względu na zakaz wojewody i na oczy zazdrosne, śledzące go na każdym kroku. Można powiedzieć, że jeszcze gwałtowniej poddał się miłości, która go ułowiła w swoje sidła; cały czas u nóg Swiętosławy przepędzał, która białą swą rączką gładziła krucze kędziory głowy kochanka, spoczywającej na jej kolanach. Najgorzej tem sobie zaszkodził, że przyjął od niej srebrny pas rycerski, i nosił go otwarcie, jakby na świadectwo złośliwym językom. Owoż kiedy pan wojewoda powrócił z sejmu, natychmiast mu doniesiono, że rycerz węgierski nie przestał uczęszczać na dwór pani Swiętosławy, że chełpi się jej podarunkami, i że o tem nietylko gadają ludzie zamkowi, ale i całe sąsiedztwo. Usłyszawszy to wojewoda, rozkazał pilne mieć oko na Isztwana, a nawet straż postawił, aby czatowała, gdy się uda na nocną schadzkę. Isztwan, nie wiedząc o niczem, dopatrzon był, jak w czasie nocy wszedł do komnat kasztelanowej, co zaraz doniesiono wojewodzie, który zwoławszy straże, kazał niemi szczelnie ową część zaniku obstawić i pod żadnym warunkiem Isztwana nie wypuszczać. Kiedy to się stało, zawołał do siebie krewnych przesiadujących na jego dworze, i wyłożywszy o co chodzi, pytał o radę. Jedni taką podawali, drudzy inną. Tymczasem gdy się miału ku świtaniu, a Jsztwan zabierał się do wyjścia, spostrzegł i usłyszał drabantów stojących gesto do koła domu. Wrócił więc do swojej pani i opowiedział co się święci. Pani pobiegła do okna, a otworzywszy je, zawołała: – Co to ma znaczyć? Precz mi z tą strażą! ja tu żadnej nie potrzebowałam i nie potrzebuję straży! Słowa te stały się wyrokiem jej śmierci. Gdyby była nie pokazywała się w oknie, nic spotkałby jej okrutny koniec; albowiem pan wojewoda, dbały o cześć i sławę swojej synowicy, już jedną z fraucymeru nasadził z poleceniem, żeby panią swą ostrzegła o tem co zajdzie. Gdy zaś mu doniesiono, że przysła do okna i wartom precz odstąpić, kazała, postanowił, jako mądry i o sławę domu dbały mąż, ukarać ją przykładnic. Przyzwał więc starszego nad drabantami i rzekł do niego: – Pójdziesz mi do mieszkania pani kasztelanowej, a zastawszy ją z Węgrzynem, posieczesz oboje na drobny mak! Drabant ów, starzec, co jeszcze panią Świętosławę, kiedy była dzieckiem, nosił na ręku, odrzekł: – Miłościwy panie mój, spełnię co każesz na nim, ale nie na niej. Przebacz, wszakże krwią moich panów ręki nic zbroczę. Na to wojewoda: – Więc idź i spraw się z nim! Jakoż poszedł, a pan wojewoda zawołał drugiego drabanta, Karwata, i rzekł do niego: – Pójdziesz i potniesz synowicę moją, kasztelanową sandecką, w kawałki! Ów Karwat drabant odrzekł: – Wola twoja miłościwy panie spełni się. Jakoż poszedł do mieszkania kasztelanowej. Gdy zaś pierwszy draba nt zapukał do jej sypialnej komnaty, zapytała: – Czego chcesz? Drabant odrzekł: – Miłościwa pani, otwórz! Mam spełnić rozkaz mojego pana. Kasztelanowa kazała mu otworzyć. – Miłościwa pani, gdzie Isztwan? – Jaki Isztwan? odparła pani. – Nie ma co się wypierać, miłościwa pani – rzeki drabant:–pan mój wie, że on tutaj; posłał mię, żebym się z nim sprawił. Przeto nie zatrzymuj mię, by jeszcze gorzej nie wypadło. Kasztelanowa na to: – Przecie wiesz, że tu nie ma żadnego mężczyzny. A drabant znowu: – Jeśli go nie wydacie, miłościwa pani, zaszkodzicie sobie i jemu. Słysząc tę jego mowę Świętosława, wskazała adamaszkową oponę i rzekła: – Tam jest. Drabant podniósł oponę i rzekł: – Rycerzu, pan mie przysyła do ciebie z rozkazem. Isztwan zaś: – Mów: z jakim? A drabant:, – Pójdziemy na osobność, nic chcę, by mię słyszano. Jakoż weszli do osobnej izdebki, i drabant tak zaczął: – Musisz umrzeć rycerzu, umrzeć bez ratunku! Isztwan wstrząnł się, pobladł i mówi: – Czy już nie ma sposobu wybawić mię od śmierci? Drabant na to: – Żadnego, wola pańska niezmienna. I rycerz zaraz ukląkł przed drabantem, ręce wzniósł do nieba, poczem schylił się i wziął szczyptę pyłu z podłogi i do ust włożył, a zakrywszy oczy rękoma, aby na własną śmierć nie patrzały, głowę nachylił ku ziemi. Dra bant machnął mieczem, i odcięta od tułowia potoczyła się głowa. Drugi zaś drabant, jak się rzekło, Karwat, naprawiony przez wojewodę, aby tak samo obszedł się z synowica, wszedł do sypialnej komnaty, i rzekł: – Miłościwa pani! z polecenia pańskiego mam także sprawić się z wami. Na to w srogiem przelęknieniu zawołała Świętosława: – Gadaj co masz do mnie! On zaś: – Rozkażcie wszystkim niewiastom precz odejść. Pani skinieniem ręki wyprawiła swoje służebne z komnaty. Gdy wyszły, drabant zamknął drzwi na kłucz, dobył miecza i rzekł: – Miłościwa moja, musicie ginąć. Ona to usłyszawszy, krzyknęła przeraźliwie i rzuciła się ku oknu, jakby chciała uciekać. – Nie uciekajcie, miłościwa pani! ucieczka nic zbawiłaby was. Kogo mój pan przeznaczy na śmierć, tego już nic nic zbawi na ziemi. A ona łamiąc ręce w rozpaczy: – Jak to! więc pan twój chce się zmazać krwią własnej synowicy? Drabant na to: – Snadź tak postanowił–śpieszcie się. – A tyż podły oprawco!–mówiła dalej–miałżebyś odwagę targnąć się na kasztelanową, na panią tylu imion, na córkę hetmańską, na bezbronną niewiastę!? – Robię co mi rozkazano; dla tego odpuść mi to miłościwa pani, co robię niechętnie. – Dam złota, klejnotów, wszystko co mam. – Nie wezmę. – Więc nie ma żadnego ratunku dla mnie? – Żadnego. Świętosława uklękła przed obrazem BogaRodzicy i zaczęła mówić następujące słowa: „Gdybyś żył, dostojny mój i rycerski ojcze, nie dopuściłbyś córce swej ginąć tak podłym zgonem; ale kiedy przyszedł na mnie ten cios, oddaję w błogosławione ręce twe, o Przenajświętsza Panno Maryo, duszę moją i duszę dzielnego młodzieńca, który z przyczyny mojej musi cierpieć i ginąć niewinnie; błagam cię również, o Matko litości pełna! wesprzej mie mocą swą przenajświętszą, i nie daj w chwili, gdy śmierć haniebną poniosę, zachwiać się i upaść na sile, iżby dusza moja, jak dusza męczennicy, mogła swobodnie wznieść się na łono Syna Twego i spocząć w cieniu Jego łaski na wieki! Zaprawdę, grzeszny mój żywot, jak żywot ułomnego człowieka, aleśmy oboje niewinni grzechu, za który smierć ponosimy.” Poczem obróciwszy się twarzą do oprawcy, który obnażony miecz trzymał nad jej głową, rzekła: – Kiedy mie własna nieroztropność przyprawiła o tak rychły koniec, pozwólcież mi przynajmniej zebrać cokolwiek myśli i tyle czasu zostawić, abym mogła odmówić trzy Ojcze nasz i Zdrowaś Marya. Oprawcy zebrało się na litość, więc skinął głową i rzekł: – Módlcie się, ale prędko. Świctoslawa, zalewając się gorącemi Izami, wciąż wzywała imienia Maryi, i wciąż z trwoga spoglądała na rękę dzierżącą miecz nagi. Gdy się tak pomodliła przez chwilę, oprawca zapytał: czy koniec już? A ona: – Nie, jeszcze. Żołnierz na to: – Jak widzę, nie możecie się prędko rozprawić z Panem Bogiem; dla mnie wystarczyłaby i czwarta część tego. A pani zawodząc i łkając: – O biedna moja główko, na coś ty przyszła! Ślepa miłości, czemuś mię zawikłała w swe sidła, że teraz duszę wyprawiasz na tamten świat, a ciało ze skalanem imieniem na tym zostawiasz padole! O bodajbym nigdy nie była rodziła się, kiedy nie używszy nawet życia, przychodzi je stracić tak marnie! Oprawcy zdawały się za długie te lamentacye, więc niecierpliwiąc się, rzeki: –Mów Ave Maria! Drabant machnął mieczem, i piękna jej główka potoczyła się. Tyle miał przynajmniej litości, że ściął ją gładko. Pan wojewoda kazał oba te ciała złożyć w jedną trumnę i zamurować w grobach familijnych, wszakże bez żadnego monumentu i napisu. Obesławszy potem pismem wszystkich członków potężnego domu, doniósł im o nagłem zejściu synowicy swojej a wdowy po kasztelanie sandeckim. Dał jeszcze wojewoda surowy rozkaz dworzanom, by nikt pod ciężką winą nic ważył się mówić o tem zdarzeniu–i nikt mówić nic śmiał, chyba gdzie w zakątku chatki wieśniaczej głucha wieść, powtórzona z bojaźnią, zmieniła się powoli w cudotworne podanie, a w końcu w bajkę, z której odgmatwalem coś niby podobnego do prawdy, w obec posępnych i głuchych zwalisk lasem porosłego Tęczyna. XXII. PANNA RESPEKTOWA. I. W staroświeckim pałacyku, na jednej z cichszych i ustronniejszych ulic Warszawy, mieszkała około roku 18…. podeszła matrona, wielce poważana od wszystkich, co ją znali. Nazywano ją powszechnie panią podczaszyną. Była to osoba starej daty, znająca doskonale czasy i łudzi z epoki króla Poniatowskiego, przytem mająca się dobrze, zawsze jednostajnego humoru, lubiąca wiele mówić, zresztą nabożna i miłosierna. Od śmierci pana podczaszego wiodła życie bardzo osobne i ciche; nie wychodziła, chyba do Ś-go Krzyża na mszę, a u siebie przyjmowała tylko kilka osób, odwiecznych przyjaciół, którzy mieli przywilej grywać z nia po złotówce do puli w maryasza. Nie stosując się do nowomodnych wymysłów, punkt o drugiej jadła obiad, o piątej pila kawo, o ósmej zastawiano wieczerzę, a o dziewiątej już była w łóżku. Słowem nietylko obyczaje, ale nawet ubiór zachowała staroświecki; nowe figury błyszczące na scenie świata, bynajmniej jej nie obchodziły; wolała godzinki odmawiać niż czytywać gazety lub słuchać brukowych nowin. Będąc z natury cokolwiek wielomowną, trzymała sobie od czasu swego wdowieństwa pannę respektową, której pierwszym obowiązkiem było słuchać cierpliwie długich i szerokich opowiadań i andron. Owa panna respektowa, nieodstępująca jej ani na krok jeden, stała się prawie niezbędną przyjaciółką, najdroższym sprzętem w całym domu. Czy to na mszy, czy w staroświeckiej landarze w łazienkach, czy przy kominku, widywano je nierozłącznie. Panna Kunegunda miała od wszystkiego klucze, a nawet od szkatułki i sekretarzyka. Był to egzemplarz czterdziestoletni, wysoki, chudy jak izczapa, z ruchami mężezyzny, z grubym organem; złośliwi powiadali, że panna Kunegunda używała brzytwy, ale że jestem tego zdania, bajka zapewne ztąd urosła, że gady, czarny meszek pokrywał jej wierzchnią wargę. Słowem, trudno było znaleźć szpetniejszą i nieznośniejszą towarzyszkę. Pani podczaszyna, osoba drobnego składu, wieszała się zwykle u ramienia panny Kunegundy, nazywając ją pieszczotliwie swoją duszką, klejnocikiem, perełką, i dając się wodzić za nos niemiłosiernie. Panna Kunegunda posiadała najobszerniejsze zaufanie, tak w domowych jak innych sprawach; wiedząc zaś, że podczaszyna nic przepomniał o niej w testamencie, nie zaniedbywała wyjeżdżać publicznie i prywatnie z niezmienieni przywiązaniem i affektem do swojej dobrodziejki", za każdą o niej wzmianką zwracając w górę oczy przy wtórze głębokiego westchnie – nią. Nie obwijając w bawełnę, ale rzecz jasna, że panna Kunegunda, a nie podczaszyna, była rzeczywistą panią domu. Bo kiedy podczaszyna wcisnąwszy się w kącik swojej sofy, robiła podług zwyczaju – pończoszkę, lub odmawiała różaniec, panna Kunegunda tymczasem szastała się po całym domu z ogromnym pękiem kluczów za pasem, trzaskała drzwiami, beształa sługi, z kucharzem kłóciła się o obiad, targowała z kupcami, odbierała rapporta od ekonomów i raty pieniężne od dzierżawców; ludzie jej nie cierpieli i bali się jak szatana. Jednakże władczyni nasza niezawsze pojawiała się w tak groźnej postaci; trzeba ja było widzieć w godzinie obiadowej, kiedy się kompania zebrała, z jaką skruszoną minką i jak niziutko kłaniała się każdemu, jak trzymała się zawsze na boku, i jak to niby trzech zliczyć nie umiała. W kościele nikt żarliwiej nic modlił się od niej i niżej oczu nie spuszczał; a nieraz, kiedy zdarzyło się podczaszynie, która szczerze była pobożną, usnąć w ciągu kazania, panna Kunegunda trącała ją czćmprądzej w łokieć i srodze się tem gorszyła. Zresztą podczaszyna rada nierada musiała tylko unosić się nad domowemi przymiotami swojej respektowej; dzięki rygorowi, jaki zaprowadziła między służącymi, cały pałacyk wyglądał jak pieścidelko, nigdzie nie zobaczyłeś ani pyłku kurzu, ani plamy; wszędzie wymyto, wywoskowano, a sprzęty starannie ustawione, a bielizna stołowa biała jak śnieg, jadła dostatek, a wszystko smacznie zrobione i przyzwoicie podane. Czegóż więcej potrzeba, aby zostać królową rządnych gospodyń? Podczaszyna, choć to nie szpaczkami karmiona, poznawała się jednak na niektórych ułomnościach panny Kuneguudy; chociaż właściwie była to jedna z tych istot, które w całćm życiu tylko na dobrem umieją się poznać, a złego nie rozumieją, woląc jo znosić niż roztrząsać i ważyć. Zresztą nawyknienie miało na nia wpływ niezmierny, wszak to od lat piętnastu, codzień panna Kunegunda oddawała jej „dzień dobry,” codzień piły z sobą, kawę, chodziły na mszę i na spacer; nawyknienie było tak wielkie, że choć panna Kunegunda ofuknęła czasem podczaszynę, staruszka stuliła tylko uszy, i nócąc po cichu jakąś odwieczną aryjkę z Aksura, udawała, że jej gderań nie słyszy. Nienowe przysłowie o dzbanie sprawdziło się na naszej respektowej; dziwnym zbiegiem wypadków, wykryło się, że pomimo długoletniego ślepego zaufania, oszukiwała wszystkich, a mianowicie swoją panią i dobrodziejkę; albowiem nietylko utworzyła sobie stały dochodzik z pieniędzy przeznaczonych na potrzeby domu, lecz nadto ti conto testamentu, przywłaszczała sobie to suknię, to bieliznę, a nawet niektóre klejnociki. Zwykle bezkarność ośmiela; otoż i ona posunęła swą śmiałość aż do zagrabienia pary kosztownych kolców brylantowych, które od dawna spoczywały w jednej kryjówce sekretarzyka. Podczaszyna postrzegszy szkodę, domyśliła się sprawcy, lecz nie chciała w ręce sprawiedliwości oddawać tej, którą tak długo szla-chetnćm obdarzała zaufaniem, dość jej było oddalić niegodną z oczu i pamięć jej wygluzować z serca. Potem zdarzeniu znalazła sie… na nieszczęście tak samotną i opuszczoną, że biednej staruszce nieraz aż przychodziło do płaczu, i mimo całej swej pobożności, nic przestawała narzekać na kaprysy losu, który nie ma nawet względu na słodką, acz zgubną ułude. Jeden z zażyłych przyjaciół pani podczaszyny, niegdyś szambelan na dworze króla Stanisława, zastawszy ją pewnego dnia w smutkach i kłopotach po stracie towarzyszki, usiłował wesprzeć radą i pociechą. „Nieszczęście–mówił on, –jakie cię kochana kuzynko dotyka, byłoby nieodżałowane i nie do naprawy, gdyby dusza podobna twojej, miała wątpić, że jest jeszcze cnota i poczciwość na świecie. Aczkolwiek nierzadko zdarzają się istoty przewrotne i chytre, niemożna też przeczyć, aby poczciwych i wiernych ludzi nie było. Potrzeba postarać się o inną towarzyszkę; nic brać pierwszej lepszej co się nawinie, ale też i niezbyt przebierać. Jeżeli cię raz oszukano, nie idzie zatem, aby miano oszukać powtórnie.” Na to podczaszyna: „Sądzę, że waszmość mój szambelanic, mówisz jak książka; lecz coż pomoże, kiedy sobie poradzić nie jestem w stanie? Nie wiem do kogo się tu udać w tym interesie. Chybabyś, drogi łaskawco, sam się potrudził, i to tu, to owdzie wypytał, czy kto nic wie o jakiej osobie z dobrą konduitą, coby mię przynajmniej mogła w prowadzeniu domu wyręczyć.” Szambelan przyrzekłszy święcie robić co będzie mógł, lubo niewiele był z temi stosunkami obeznany, jednakże tyle sprawił, że w parę dui nowa towarzyszka weszła w dom podczaszyny. Nie upłynęło sześciu tygodni, a już podczaszyna obdarzyła ją całem swem zaufaniem i przyjaźnią, będąc z natury tyle łatwowierną lekką, o ile dobrą. Nieszczęście jednak chciało, że po drugich sześciu tygodniach trzeba było imościance drzwi pokazać. Otoż i drugi powód do zmartwień! Podczaszyna jakiś czas przebierała jeszcze w kijku pannach, i ciągle trafiając, jak to mówią, z deszczu pod rynnę, straciła nakoniec zupełną odwagę. Aż żal było widzieć tę poważną matronę samotną w kościele, na przechadzce, nieumiejącą sobie dać rady z regestrami i rachunkami, a w wieczór siedzącą samą jedną przy kominku z założonemi rękoma i spuszczoną, głową. Najcięższą ze wszystkich dolegliwości była dla niej samotność; zdrowie jej, zawsze delikatne, pogorszyło się widoczuie, i jakby czarna melancholia nawiedziła jej umysł, zwykle taki wesoły i żartobliwy. Zapomniałem nadmienić, iż podczaszyna nie była tak samotną w świecie, jakby się z razu zdawało. Syn jej jedynak, pan Stanisław, trzydziestoletni mężezyzna wcześnie obrawszy zawód wojskowy (bo i włoskie kampanie odbywał), stal pod tę porę o mil trzydzieści od Warszawy z pólkiem ułanów, w którym miał stopień rotmistrza. Biedna matka, widząc się tak opuazczoną, wyprawih do niego list, opisujący mu swoje utrapienia i zaklinający, aby czćmprędzej przybywał i radził. Pan Stanisław, który był bardzo dobrym synem, podał prośbę o uwolnienie kilkomiesięczne od służby, i niebawem otrzymał je. Lecz na nieszczęście, okolica gdzie stał garnizonem, obfitowała w dziwnie urocze i powabne twarzyczki. Właśnie plątał się był romansik bardzo tkliwy między naszym dziarskim ułanem a jedną z takich czarodziejek, która, ilekroć przyjeżdżał z ostatniem pożegnaniem, zawsze umiała odjazd o jeden dzień odwlec, i tak odwlekali i ostatnich pożegnań było bez końca. Tymczasem podczaszyna rozchorowała się. Przyszedłszy na świat z wesołym humorem, nic mogła pogodzić się ze smutkiem, który dla niej istotną chorobą się stawał. Lekarz domowy tracił głowę; inni lekarze jeszcze mniej wiedzieli co radzić. – Opuśćcie mnie moi panowie!–mówiła cierpiąca,– dajcie mi raz zamknąć oczy. Wszystko, com kiedy kochała, opuściło mnie, więc też niewarto troskać się o to życie, które drugich tak malo obchodzi. W całym domu osiadł jakiś smutek ponury, a razem zagęścił się największy nieład i niedbalstwo. Słudzy, widząc, że ich pani niedługo pociąguie, a nie spodziewając się żadnej puścizny, zaczęli żle służyć i niedbać o nia. Pokoje niegdyś tak świeże, meble takie czyste, przypadły brudem i kurzem. – Och, moja Kundziu.' – wolała niekiedy podczaszyna, – och, czemu cię tutaj nie ma, dałabyś się… we znaki tym buf taj om. Pewnego dnia, kiedy zdawało się, że ostatnia godzina dła niej wybije, z niemałym podziwem domowych, podniosła się, odsunęła pawilon i włożyła okulary. W ręku miała list, który jej przyniesiono. Odpieczętowawszy go, ujrzała ołtarz przyjaźni, a na uim dwoje serc płomiennych i innych parę emblematów. Charakter był starannie uformowany, choć duży. Było to powinszowanie nowego roku, w tych wyrazach: „Jaśnie Wielmożna Pani i osobliwa Dobrodziejko!” „Biorę pióro, ażeby w imieniu całej mojej rodziny złożyć jw. pani życzenia nowego roku, który, oby ci szczęście przyniósł i czerstwe a długie lata. Wszyscy jednego ci życzymy i o jedno Boga najwyższego prosimy. Dowiedzieliśmy się, że jw. pani dobrodziejka nasza jesteś cierpiącą, ale mamy nadzieję, że dobry Bóg modły nasze wysłucha i że cię zachowa. Przy tej sposobności mama posyła jw. pani świeżego masła i powideł. Ode mnie zaś, jako od chrzestnej córki, chciej jw. pani przyjąć pudełko śliwek na rożenkach, które sama urządzałam. Zostaję jw. pani z największym respektem i przywiązaniem. Najuniżeńsza sługa Magdalena Snopkiewiczówna." Podczaszyna odczytawszy list, posłała czem prędzej prosić do siebie szambelana, któremu podyktowała odpowiedź. Nikt w domu nie wiedział, co się święci, lecz gdy posłaniec ze wsi odjechał z nia, nasza chora stała się spokojniejszą, a w parę dni znowu tak wesołą i zdrową jak za dobrych czasów. II. Pan Snopkiewicz, był to sobie szlachcic podlaski. Urodzi! się na Podlasiu i nic gdziendziej, tylko na Podlasiu myslał umierać. Był to poczciwy, pracowity dzierżawca na jednej z wiosek podczaszyny; za miodu sługiwał u nieboszczyka podczaszego, a zebrawszy cokolwiek fortuny, poszedł na dzierżawę. Zawołany gospodarz, w rodzaju tych, co wiedzą, że w lecie ciepło, a w zimie zimno, i po czemu żyto lub pszenica się płaci, nigdy krokiem nie ruszał się z domu, chyba do najbliższego miasteczka na jarmark, gdy potrzeba było kupować bóty i kożuchy dla parobków. W Warszawie był razy dwa przed laty dwudziestu kilku, jakoż zawsze od wielkich uroczystości dawał opowiadania swych wrażeń z tej osobliwej podróży. Zresztą jako dobry sąsiad, poczciwy ojciec i mąż, sprawiedliwy dla łudzi pan, powszechny miał szacunek, i aczkolwiek w porównaniu z drugimi chudy pachołek, miał przecież takie poważanie, że i z bogatych dziedziców niejeden miałbym był sobie za szczęście ustąpić część majątku za kęs poczciwej sławy pana Snop-kicwicza. Pani Snopkicwiczowa, zawołana gospodyni Da parę mil do kola z najwcześniejszych kurcząt, z mnóztwa indyków wyprowadzanych na targi, z prześlicznych płócien i motków, z serków owczych i wybornego nabiału, w poczciwości wcale nie ustępowała swemu małżonkowi. Za młodu była to zapewne rzadko dobrana para; on barczysty i rosły z zawiesistym wąsem, ona malo co niższa z kwitnącemi policzki i tą błogoslawiouą okrągłością ciała, która znamionuje najczęściej łagodny i spokójuy umysł. Obopólny szacunek złączył ich oboje; za młodszych chwil mówili sabie: „kochańciu i kochanko”–dziś poważniejsi: „jegomość, ej mościuniu.” Z tego zespolenia się serc państwa Snopkiewiczów wyroiło się gęste plemię: sześciu rosłych synalów, jeden w drugiego jak dęby. Wszyscy udali się ku pociesze rodziców a zazdrości sąsiadów. Dwóch średnich służyło w wojsku, czterech zostało się na gospodarstwie przy ojcu, każdy posiadał osobny departament; ten pilnował gorzelni, ów roli, inny jeździł z dostawami, a najpiśmienniejszy trzymał regestra i załatwiał sprawy z urzędem. Nad wszystkiemi czuwał pan ojciec. Dla uzupełnienia tego familijnego obrazu przyszła na świat istota maluczka, zdrowa i świeża jak poziomka: było to siódme dziecko państwa Snopkiewiczów, Magdalena, którą nazywano Madziunią. W porze naszej powieści, Madziunią miała dopiero szesnasty roczek: nosek troszkę zadarty, usta koralowe, odkrywające w uśmiechu dwa rzędy bieluchnych ząbków, cera prawdziwie wiejska, rączki jak utoczone, staniczek wcięty, przedstawiały w niej obraz uroczy i wesoły; dla tego też była źrenicą w oku całej rodziny, przedmiotem pieszczot rodzicielskich i braterskich nadskakiwań. Stary ojciec ilekroć zmartwił się czem w gospodarstwie, zawsze wołał Magdusi, aby go pieszczotami i figlami ze złego humoru wyleczyła; lekarstwo zawsze skutkowało, przeto raz w raz mawiał; „Opatrzność na moją pociechę musiała mi zesłać tę dziewczynę; zdaje mi się, że i na śmiertelnem łóżu potrafiłaby mię w dobry humor wprowadzić.” Madziunią wyręczała w gospodarstwie swą matkę, która, aczkolwiek czerstwa i silna, usunęła się troche na stronę, ażeby jedynaczkę zawczasu ułożyć w tryb gospodarski, – i miała słuszność, bo choć Madziunią odebrała dość staranne wychowanie, żeby mogła pomyśleć i o jakim urzędniku z komissyi wojewódzkiej, jednak pani Snopkie-wiczowa uważała za pierwszy warunek zrobić z niej dobrą i rządną gosposię, coby się znała i na kuchni, i na chowie drobiu, i na nabiale,–zgoła, na wszystkiem jak ona sama. Wracając się do wychowania, trzeba wiedzieć, że państwo Snopkiewiczowie mieli jakąś krewną w blizkiem mieście, która trzymała pensyon panienek, tam tedy po długich naradach odważyli się oddać Magdusię. Po trzech latach pobytu w mieście, wyuczyła się nieźle pisać i czytać po polsku, cokolwiek geografii, jeszcze mniej historyi, za to mitologię grecką i rzymską znała na palcach. Wróciwszy do domu po skończonej edukacyi, była wyrocznią okolicznych szlachcianek, zwłaszcza kiedy wpadła na tekst jowiszowych awantur. Z księdzem proboszczem miewała nawet dysputy w niektórych geograficznych trudnościach. Słowem, miłe to stworzenie znalazło sposób być razem i kochaną, i podziwianą, co jest rzeczą nadzwyczaj trudną na świecie. Wiadomo czytelnikom naszym, że Magdusia była chrzestną córką podczaszyny, i że to właśnie od niej był ów list z powinszowaniem nowego roku, który ją niemało kosztował pracy, nim został ułożony i księdzu proboszczowi do approbacyi podany. Owoż w skutek tego listu, podczaszyna przypomniawszy sobie Magdusię jako zgrabną i ładną dzieweczkę, a przytem wychowaną przez poczciwych rodziców, postanowiła wyprosić ją sobie u ojca i wynieść do godności przyjaciołki i towarzyszki. Pewnego dnia, kiedy pan Snopkiewicz, zona, wszystka dziatwa, czeladź i w dodatku ksiądz proboszcz gromadą wylegli na dziedziniec, przypatrując się, jak pastuch dorzyuał najlepszego wołu, który był nagle zachorował, i kiedy robiono różne wnioski i spostrzeżenia o przyczynie tak nagłej choroby, a pan Snopkiewicz wylewał zły humor swój na niedbalstwo pastucha, który go o stratę najlepszego roboczego wołu przyprawił, zdarzyło się, iż właśnie jednokonnemi saneczkami wjeżdżał przez wrota wracający z Warszawy umyśłny posłaniec. – A jaka tam droga? zapytał pan Snopkiewicz. – Jak po stole, odpowiedział umyślny, – A pani podczaszyna jak się miewa? – Ponoś niedomaga. – Masz jaki odpis? Tu posłauiec wyjął z zanadrza chustkę, i rozwinąwszy takową, podał list panu Snopkiewiczowi, który obejrzał go tylko z wierzchu, zakręcił się niby za okularami, a spostrzegłszy proboszcza, wręczył ma i prosił, aby głośno przeczytał. Po odczytaniu pierwszych wyrazów starzec przerwał: – Cóż się to roi naszej pani! wydzierać mi moją Magdusię, moje najmilsze dziecko! O! nigdy na to nie pozwolę…. Na ten wykrzyk poczciwego ojca, zbiegła się cała rodzina i zagrzmiał chór wykrzykników. Magdusia tylko stała cokolwiek na boku, nie śmiejąc ani się ruszyć, ani spojrzeć. Po pierwszem wzburzeniu umysłów, nadeszła chwila głębokiego milczenia. Ksiądz proboszcz pierwszy glos zabrał, obchodząc z razu z daleka, powoli zbliżał się do rzeczy, i zręcznie, zaczął wyliczać wszystkie korzyści, jakie mogą spłynąć na Magdusie, jeżeli przyjmie propozycję pani podczaszyny, – Nie należy zapominać moi państwo, mówił proboszcz, że podczaszynie winniście substancye waszą, że nietylko dobrą panią okazywała się dla was, ale przyjaciółką i prawie zaciągnęła obowiązki pokrewieństwa, trzymając wara do chrztu świętego to dziecie. Trzebaż jej czemkolwiek okazać pamięć i wdzięczność. Do kogóż się miała udać w strapieniu i osieroceniu swojem, jeżeli nie do tych, którym zawsze świadczyła i o których przychylności ma tak dobre rozumienie? Zresztą miejcie wzgląd i na to, że się dziecku nielada los otwiera; a ty panie ojcze i matko możecie się nic kłopotać o posag. Stary słuchał perory w milczeniu i tylko wąsa pokręcał a głową kiwał; matka tuliła główkę Magdusi do piersi i łzy na nią roniła; bracia stali na uboczu i ładzili po cichu. Po całej okolicy rozleciała się, piorunem wieść o wyjeździe Magdusi do Warszawy; jedni zazdrościli jej świetnego losu, drudzy cieszyli się inni na złe wróżyli, a wszystkie przyjaciołki dzień w dzień zjeżdżali się z powinszowaniem i pożegnaniami. Z tem wszystkiem, lubo rzecz była na stole, pan Snopkiewicz bił się… myślami po całych dniach i nocach, ciągle posyłając po proboszcza, z którym roztrząsauo wszystkoie pro i contra; stanęło nakoniec po całotygodniowych rozprawach, długich wahaniach się, płaczach i błogosławieństwach, że Magdusia pojedzie do Warszawy…. Serce matczyne stawiło jeszcze opór cichemi łzami; bracia nie mogli się zgodzić, i jak boży dzień spór wiedli, czy ma jechać, czy nie; wszystkiemu położył koniec ojciec, który przypomniawszy sobie, jako w początkach gospodarstwa wyzdychało mu bydło, a do tego nieurodzaj dotknął, tak, iż nie było czem zapłacić dzierżawy, litościwa podczaszyna nietylko zwolniła go z rocznej summy, ale nadto zapomogła setką obrączkowych dukatów. Argument był wymowny i niezbity, zwłaszcza dla serc wdzięcznością tkniętych; ustąpiła oppozycya, i zaraz w całym domu zaprzątnięto się około przyborów do wyjazdu Magdusi. Któż odwiezie ją do stolicy? Wielkie pytanie, wielka rozprawa między panem ojcem i panią matką. Warszawa!… Ten wyraz ma eos solennego, coś przerażającego, coś uroczego, coś niepodobnego jak sen dla poczciwych domatorów. Pan Snopkiewicz proponował z razu: –Jejmość kochańciu odwieziesz dziecko. Jejmość odpowiadała:–Jak jegomościuniu każesz; ale jak ja się tam obrócę, kiedym nigdy nie widziała Warszawy? – Masz wasani słuszuość – zabłądziłabyś… Co tam ulic! a Żydowstwa!… Zarazby co skradli, lub otumanili…. Gdyby tak z naszym arendarzem? Cóż ty na to? On, to zna Warszawę na palcach, jeździ przynajmniej cztery razy do roku…. –– Nieźleby to wypadło, odeprze jejmość, jednak jakoś….–choć niby Herszko poczciwy Żydzisko, nie wypadałoby dziecko nasze przez niego w dom takiej pani posyłać… Cóż, jak się jegomości zdaje…. – Prawda! przez Żyda, własne dziecko, jakby towar jaki, to nie ma sensu…. Już trzeba będzie opuścić gospodarstwo i młockę, a samemu ruszać, trudna rada…. Nic prawda duszko?…-. – O to nie miej kłopotu jegomościuuiu, dzieci cię zastąpią; a lepiej się stanie, gdy za dzieckiem przemówisz słowo u pani i sam w ręce ją oddasz. Zaczęto zatem robić przybory na drogc dla jego mości. Gdy dzień wyjazdu nadszedł, zajechały przed ganek szerokie łubiaste sanie tęgą trójką fornalską zaprzężne. Tego dnia wszystka robota przy gospodarstwie ustała; a mnóztwo z sąsiedztwa przyjaciółek Magdusi zjechało się na pożegnanie. Cały dom był w poruszeniu; wynoszono węzełki po węzełkach; w jednych była garderoba Magdusi, w drugich wiktuały na drogę. Już jegomość wdział na siebie wilczurę i włożył na głowę ogromną lisią kapuzę, kiedy Magdusia otulona różnokolorowemi chustkami, że tylko jej nosek było widać, żegnała się po kolei z matką, braćmi, domowymi i przyjaciółkami, wśród nieskończonych szlochów, błogosławieństw i przestróg. Na samym końcu wystąpił ksiądz proboszcz, a wziąwszy ją za rękę, miał śliczną przemowę o jej nowym zawodzie, o niebezpieczeństwach i pokusach światowych. „Córko moja–mówił on – żyj w niewinności i bojaźni Boga, staraj się o miłość u ludzi, a otrzymasz w (em życiu pociechę wewnętrzną, a w przyszłem nagrodę.” Przemowa ta wzruszyła obecnych do głośnego płaczu, wszyscy ściskali i błogosławili odjeżdżającą, matka przybiegła raz jeszcze, przycisnęła do serca, coś chciała powiedzieć, ale łkanie nie dało jej dokończyć; padła więc na ławkę i zakrywszy oczy w głos szlochała…. Jegomość przeżegnawszy swoich, dawszy kilka poleceń względem gorzelni i młocki, już zasiadał w saniach i wołał na Magdusię, aby się śpieszyła, bo na nocleg nie zdążą. Magdusia wydarłszy się z objęć tylu serc przychylnych, stawiała już nogę w saniach, kiedy nagle, tuż prawie, rozległ się płacz żałosny jakby dziecięcy… Wszyscy obrócili się ciekawi kto to taki? aż spostrzeżono szesnastoletniego Michasia, studenta ze szkół łukowskich, a syna właścicielki sąsiedniego przysiółka. Michaś dowiedziawszy się o wyjeździe Magdusi, przybiegł ją takie pożegnać. Dzieci te chowały się zawsze razem; razem uczyły się czytać, razem czas wakacyj spędzały na zabawach i igraszkach, a ztąd wzrosło z latami osobliwie przywiązanie między nimi. Magdusia na dziewczynę szesnastoletnią więcej rozwinięta i już patrząca wyżej, traktowała Michasia jak dziecko, lecz taki zawsze lubiła pastować z nim i przypominać sobie dziecinne swawole. Michaś znowu, nieśmiały i wstydliwy studencik, lubo kochał ją jak siostrę, bał się z razu należeć do uprzywilejowanej kompanii, która ją żegnała, i tylko przyczajony w kącie patrzał na cały ten obraz, lecz kiedy ujrzał ją wsiadającą do sanek, przemogło uczucie, wybiegł z za węgła, rozbeczał się na głos, a Magdusia wzruszona podała mu obie ręce i rzekła: – Bądź zdrów Michasiu! nic desperuj, zobaczymy się Chłopak uchwycił jej dłonie, przycisnął do twarzy, jakby chciał ucałować, lecz odbiegła go siła, i puścił je całe łzami oblane, sanki tym czasem ruszyły po skrzypiącym śniegu… III. Chcieć opisywać podróż do Warszawy odbywaną po wybornej sannej drodze, ze wszystkiemi szczegółami popasów, noclegów, rachunków z karczmarzami, na końcn przygodę z urzędnikami kabakowymi na rogatce od Pragi, byłoby to wkraczać w przywilej poczciwego pana Snopkiewicza, który mu służył przez lat dziesiątek, przywilej opowiadania każdemu, kogo spotkał, lub przyjmował u siebie, trzeciej i ostatniej wycieczki do stolicy Królestwa. Dla tego wybaczą czytelnicy, że wszystko pominę, aż do chwili, gdy podróżni nasi przybili do portu jednego z małych zajezdnych domów na przedmieściu. Pan Snopkiewicz dopatrzywszy, aby koniom dano dobre miejsce przy żłobie, kazawszy poznosić tłomoki do izby najprzód wytargowanej, przebrał się sam w granatowy kontusz, nałożył tejże barwy czapkę z czarnym barankiem i wziąwszy trzcinę z dużym kutasem, naglił na Magdusie, aby częmprędzej toaletę swoją kończyła. Wyszedłszy oboje na miasto, po różnych dopytywaniach się, przybyli do pałacyku pani podczaszjmy, którego wesoła i elegancka powierzchowność miłe zrobiła na dziecięciu wrażenie. Zdawało się, że podczaszyna przyjazd ich odgadła przeczuciem, bo ledwie weszli do sieni, już staruszka sama naprzeciw nich wybiegła, Magdusie pochwyciła w ramiona i uściskała, jakby własne dziecko, a pana Snopk.iewicza, kiedy jej się skłonił do kolan i rękę całował, cmoknęła w łysinę. – Witaj że ojcze! witaj córko! Chodźcie, siadajcie! mówiła uradowana podczaszyna: możebyście co przejedli? Kawę niech podadzą!… Napijcie się dobrej kawy. I starego posadziła przy kominku, a Magdusie przy sobie na sotće, głaskała ją i pieściła, wypytując czy ją sobie zachowała w pamięci, czy bardzo tęskni do domu? czy się jej Warszawa podoba? Dziewczyna siliła się na odpowiedź jak mogła, lecz uwaga jej ciągle była rozrywana widokiem wspaniałych salonów; dziwiły ją niemało ogromne wzorzyste kobierce, a najbardziej lustra od góry do dola, – które jej zgrabniuchną postać po kilkanaście razy odbijały. Niemniejszego wrażenia doznała w słodkiem i uprzejmem obejściu się podczaszyny; dobór wyrazów, przytem zniżenie się do prostoty dziecka, wyraz dobroci i łagodności malujący się w każdym ruchu staroświeckiej matrony, były to rzeczy, o jakich ani słyszała na wsi, gdzie prostoduszna rubaszność panuje w miejsce grzeczności i dobrego wychowania wielkiego świata. Przy bystreni swem pojęciu, zaraz odgadła Magdusia, że mówi z istotą zupełnie inną od znanych dotąd, a że miała ową powszechną zdolność w młodych do naśladownictwa, więc po godzinnej pogadance z podczaszyną, już schwyciła jej ton i usiłowała kształcić się podług wzoru, jaki jej się stawiał. Wiejska sztywność i nieśmiałość ustępowały powoli, i dziewcze coraz swobodniejsze przybierało ruchy i przytomniej zaczęło odpowiadać; w końcu rozgadała się na dobre i tak ubawiła staruszkę, że ta kładła się od śmiechu, przysięgając, że już nie pamięta nawet, kiedy była w tak różowym humorze. Pan Snopkiewicz wcześnie odszedł do swojej gospody, chcąc rzeczy przysłać Magdusi, która została na noc z podczaszyną; dziewczę więc gawędziło jeszcze jakiś czas, lecz znużone drogą, oczka zaczęło mrużyć i głowę chylić na sofę, co postrzegłszy staruszka, wzięła ją za rękę, zaprowadziła do bardzo ładnego pokoiku, pocałowała w czoło, i rzekła odchodząc: –Wypocznie, sobie moje dziecie, póki sama zechcesz, ja cię nie każę budzić. Po odejściu podczaszyny, weszła garderobiana i zaczęła ją rozbierać. Magdusia, przywykłszy w domu sama, robić swoją toaletę strasznie była zaambarasowaną, mianowicie, gdy służ\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wieczornice___Mozaika___Brodzinski___Okruchy-ebookRO/p02025289i020" target="_blank" title="Wieczornice ; Mozaika ; Brodziński ; Okruchy [Lucjan Siemieński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wieczornice ; Mozaika ; Brodziński ; Okruchy [Lucjan Siemieński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Podniebny autobus przeszedł pierwsze testy - Logistyka\nPodniebny autobus przeszedł pierwsze testy\n04-10-2017 15:20 | aktualizacja: 04-10-2017 15:34\nCityAirbus to pojazd zasilany akumulatorami, zdolny do pionowego startu i lądowania.\nAirbus Helicopters zakończył pierwsze kompleksowe testy zespołu napędowego demonstratora CityAirbus – kilkuosobowego, pilotowanego automatycznie, elektrycznego pionowzlotu przeznaczonego do transportu lotniczego w miastach.\nBędzie przeznaczony do przewozu do czterech pasażerów na stałych trasach z prędkością przelotową 120 km/h.\nZespół badawczy spodziewa się, że wszystkie silniki i urządzenia elektryczne zostaną po raz pierwszy włączone w pierwszej połowie przyszłego roku. Pierwszy lot zaplanowano na koniec 2018 r.\nPodczas tej udanej fazy testów zespół CityAirbus dokładnie sprawdził osiągi poszczególnych śmigieł otunelowanych, a także integrację pełnowymiarowego zespołu napędowego z dwoma śmigłami, silnikami elektrycznymi Siemensa o mocy 100 kW i kompletną instalacją elektryczną.\nCityAirbus to pojazd zasilany akumulatorami, zdolny do pionowego startu i lądowania. Ma przewozić do czterech pasażerów nad zatłoczonymi miastami do ważnych miejsc, takich jak lotniska lub dworce kolejowe szybko, tanio i bez zanieczyszczania środowiska. Innowacyjna konfiguracja czterech śmigieł otunelowanych znacznie zwiększa bezpieczeństwo i redukuje poziom emitowanego hałasu.\n- Teraz lepiej rozumiemy osiągi innowacyjnego elektrycznego zespołu napędowego, który będziemy dopracowywać w ramach rygorystycznych testów, jednocześnie rozpoczynając montaż kompletnego demonstratora CityAirbus - mówi Marius Bebesel, główny inżynier CityAirbus.\nKompletny demonstrator będzie początkowo testowany na ziemi. Zespół badawczy spodziewa się, że wszystkie silniki i urządzenia elektryczne zostaną po raz pierwszy włączone w pierwszej połowie przyszłego roku. Pierwszy lot zaplanowano na koniec 2018 r. Początkowo testowany pionowzlot będzie pilotowany zdalnie, a następnie za jego sterami zasiądzie pilot doświadczalny.\nCityAirbus będzie przeznaczony do przewozu do czterech pasażerów na stałych trasach z prędkością przelotową 120 km/h. Początkowo będzie on pilotowany przez człowieka, aby ułatwić certyfikację i akceptację społeczeństwa, otwierając drogę do przyszłych, całkowicie autonomicznych działań.\nAirbus w 2016 r. wygenerował przychody w wysokości 67 mld euro euro zatrudniając 134 tys. osób.


Prof. Kieżun świętuje 95. urodziny! W Powstaniu Warszawskim walczył jako żołnierz oddziału do zadań specjalnych\nWydrukowano: 2022-07-07 13:16:47.671167+02:00\nOpublikowano: 2017-02-06 13:32:33+01:00\nProf. Witold Kieżun ps. „Wypad” 6 lutego obchodzi dziś 95. urodziny! W Powstaniu Warszawskim walczył jako żołnierz oddziału do zadań specjalnych. Uczestniczył w zdobyciu kościoła św. Krzyża i budynku Komendy Policji na Krakowskim Przedmieściu.\nWitold Kieżun urodził się w 1922 roku w Wilnie. Od października 1939 roku brał udział w wojskowej działalności podziemnej. W czasie Powstania Warszawskiego walczył w Oddziale Specjalnym Harnaś, odznaczony w sierpniu 1944 Krzyżem Walecznym, a w dniu 23 września 1944 roku dekorowany osobiście przez dowódcę AK generała Bora-Komorowskiego wojennym orderem Virtuti Militari i awansowany do stopnia podporucznika. Po kapitulacji Powstania uciekł z niemieckiego transportu wiozącego żołnierzy-powstańców do obozów jenieckich. Był także więźniem sowieckich łagrów.\nWitold Kieżun jest profesorem nauk ekonomicznych, teoretykiem zarządzania, przedstawicielem polskiej szkoły prakseologicznej, w ramach której rozwija prakseologiczną teorię organizacji i zarządzania, uczeń Tadeusza Kotarbińskiego i Jana Zieleniewskiego.\nPo powstaniu uciekł z niemieckiego transportu wiozącego żołnierzy-powstańców do obozów jenieckich. Dostał się do Krakowa, nawiązał kontakt z tamtejszą AK. W marcu 1945 wskutek zdrady został aresztowany przez NKWD. Przesłuchanie odbyło się na Montelupich. Nie ujawnił żadnych nazwisk, nie przyznał się do swojej podziemnej działalności (zgodnie z zakazem ujawniania się, wydanym przez gen. Okulickiego). 23 maja 1945 przewieziony poprzez Syberię do łagru sowieckiego w Krasnowodsku w Turkmeńskiej SRR (obecnie Turkmenistan), na obrzeżu pustyni Kara-kum. Tam doświadczył skrajnej formy wyczerpania. Chory na zapalenie płuc trafił do obozowego „szpitala”, w którym podczas czteromiesięcznego pobytu przeszedł dodatkowo tyfus, dystrofię, świnkę, świerzb oraz beri-beri, skrajną formę awitaminozy.\nDo kraju powrócił na mocy amnestii w 1946. Był jeszcze więziony przez Urząd Bezpieczeństwa. Po wyjściu na wolność rozpoczął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1949 (wcześniej, w okresie okupacji studiował na tajnym Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego). W tym samym roku wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego.\nNastępnie pracował w Narodowym Banku Polskim. Był współorganizatorem Rewolucyjnego Komitetu Destalinizacji. W 1964 uzyskał stopień doktora w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, a w 1969 habilitował się. W 1971 został kierownikiem Zakładu Prakseologii Polskiej Akademii Nauk. Z funkcji tej usunięto go w 1973 z inicjatywy tamtejszej POP. Następnie był kierownikiem Zakładu Teorii Organizacji Instytutu Organizacji i Kierowania Uniwersytetu Warszawskiego i Polskiej Akademii Nauk (od 1977 Wydział Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego). W 1975 uzyskał tytuł naukowy profesora. W latach 70. prowadził wykłady z zakresu zarządzania i administracji w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.\nW 1980 wyjechał za granicę. Wykładał zarządzanie m.in. na Temple University w Filadelfii i na Uniwersytecie w Montrealu. Pracował w Burundi (Afryka Środkowa), najpierw z ramienia ONZ, później jako przedstawiciel Kanady. W Burundi pomagał w tworzeniu nowoczesnej administracji.\nW 2005 był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. Objął funkcję przewodniczącego Rady Fundacji Ius et Lex. W 2007 otrzymał nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia naukowe. Z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczki z podobizną prof. Kieżuna. Jest członkiem honorowym PAN.\nProf. Kieżun wzmacnia kult Powstania Warszawskiego i przybliża jego historię młodym ludziom.\nMoim zdaniem trzeba rozwijać kult Powstania. To był jednak najwspanialszy okres w naszym życiu… Okres, w którym olbrzymia masa ludzi zjednoczyła się w jednej postawie reprezentującej interes ponadosobowy – to jest coś niezwykłego. Był okres, w którym masa, milion ludzi, myślało kategoriami nie swojego interesu, myślało kategoriami zdobycia wartości wyższego rzędu. To jest coś wspaniałego, że człowiek przeżył taki okres, że brał w tym udział, to jest kolosalna satysfakcja. Moim zdaniem te idee trzeba rozwijać, a nie dyskutować: było, nie było potrzebne. Nie było możliwości jego uniknięcia, ale najważniejsze jest, że to był okres fantastycznego, jednolitego zrywu. On udowodnił, że społeczeństwo, które jest podzielone, skłócone, bardzo zróżnicowane, może się złączyć wtenczas gdy chodzi o ideały wyższego stopnia w strukturze wartości – wolność, o którą walczyliśmy, zniszczenie okupanta, zlikwidowanie totalitaryzmu niemieckiego. A potem totalitaryzmu również radzieckiego. To jest wielka wartość i to musi w naszej świadomości zostać. Następne pokolenie musi być w taki sposób wychowywane, żeby miało świadomość rangi tego zrywu. Istnieje skala wartości, są wartości, za które trzeba – co daje kolosalną satysfakcję osobistą – poświęcić swój indywidualny interes, łącznie nawet ze swoim życiem. Na tym polega kwintesencja całego procesu Powstania, pamięci Powstania, historii Powstania\n— podkreśla jubilat.\nCZYTAJ TAKŻE: Prof. Kieżun: Mieliśmy poczucie zagrożenia, ale Powstanie było najpiękniejszym okresem mojego życia\nProf. Kieżun zdecydowanie krytykuje postkomunistyczny układ gospodarczy oraz politykę prowadzoną przez Leszka Balcerowicza, której konsekwencje Polska odczuwa do dziś.\nCZYTAJ TAKŻE: Prof. Kieżun: Cała akcja KOD jest finansowana i przygotowywana, a ludzie są ogłupiani. Balcerowicz był wysłannikiem Sorosa. NASZ WYWIAD\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/spoleczenstwo/326396-prof-kiezun-swietuje-95-urodziny-w-powstaniu-warszawskim-walczyl-jako-zolnierz-oddzialu-do-zadan-specjalnych


ONLYBIO Baby Płyn do kąpieli od 1 dnia życia 500ml • Biozdrowy\nJesteś tutaj: Biozdrowy » Sklep » Mama i dziecko » ONLYBIO Baby Płyn do kąpieli od 1 dnia życia 500ml\nAvailability: 3 w magazynie Kategorie: Kosmetyki dla dzieci, Kosmetyki naturalne, Mama i dziecko\nDelikatna formuła płynu do kąpieli została opracowana z myślą o naturalnej pielęgnacji nawet najbardziej wrażliwej skóry dzieci i niemowląt, już od pierwszego dnia życia. EmoliBio complex intensywnie nawilża, zatrzymuje wilgoć i chroni skórę przed wysuszającym działaniem wody.\nŁagodzi objawy suchej skóry, takie jak pieczenie, zaczerwienienie i swędzenie. Regenerujący olejek sezamowy wspomaga łagodzenie podrażnień, wygładza, nawilża i natłuszcza, pozostawiając skórę Twojego dziecka idealnie czystą i miękką w dotyku.\nOpinie o ONLYBIO Baby Płyn do kąpieli od 1 dnia życia 500ml\nNapisz pierwszą opinię o „ONLYBIO Baby Płyn do kąpieli od 1 dnia życia 500ml” Anuluj pisanie odpowiedzi


Gmina Zabłudów - Informacje o regionie - E-podlasie.pl\nGmina Zabłudów - szczegółowe informacje\nGmina Zabłudów mieści się na południowy - wschód od Białegostoku, na Wysoczyźnie Białostockiej. Siedziba gminy miasto Zabłudów leży nad rzeką Rudnią, na trasie Białystok - Bielsk Podlaski - Siemiatycze - Lublin.\nPierwsze wzmianki o Zabłudowie pochodzą już z XIII wieku. Od 1525 roku osada należała do wojewody nowogrodzkiego Aleksandra Chodkiewicza. Prawa miejskie uzyskał Zabłudów w 1533 roku. Syn Aleksandra Chodkiewicza ufundował w mieście cerkiew, szkołę ludową i drukarnię. W późniejszych latach dobra te były w posiadaniu Paców, Leszczyńskich, Sanguszków i Radziwiłłów. W XVI wieku Krzysztof Radziwiłł ufundował w Zabłudowiu zbór ewangelicki oraz szkołę, od tego czasu miejscowość ta stała się centrum kalwinizmu. Wielokrotnie odbywały się w nim synody kalwinów litewskich. Zabłudów był ponadto ośrodkiem polskiego arianizmu. Pod koniec XIX w. w Zabłudowie powstały warsztaty tkackie, zakłady produkujące sukno, garbarnie. W 1939r. prawie 70% mieszkańców miasta stanowili Żydzi. W czasie II wojny światowej istniało tam getto, z którego 1,5 tys. osób wywieziono do obozu zagłady w Treblince.\nW gminie Zabłudów funkcjonuje 3 biologiczne oczyszczalnie ścieków o łącznej przepustowości 490 m3/dobe. Z sieci wodociągowej korzysta w Zabłudowie 1 tys. mieszkańców (46,8%), natomiast z sieci kanalizacyjnej 0,6 tys. (24,8%).\nGmina Zabłudów jest gminą o charakterze rolniczym. W gminie funkcjonuje 726 podmiotów gospodarczych, z czego 18 należy do publicznego sektora własności, natomiast reszta znajduje się w rękach prywatnych. Przedsiębiorstwa zajmują się głównie handlem, budownictwem, przetwórstwem i transportem. Działalność agrarna koncentruje się w szczególności w środkowej i południowej części gminy, zaś w części północnej w związku z bliskością miasta wojewódzkiego skupia się zabudowa mieszkaniowa jedno i wielorodzinna oraz tereny pod działalność gospodarczą.\nZabłudów - kościół św. Piotra i Pawła z 1840r. zbudowany na wzór katedry wileńskiej.\nZabłudów - klasycystyczna cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej z 1854r.\nZabłudów - rynek i prostokątną sieć ulic wyznaczoną w XVI w.\nZabłudów - Cmentarna kaplica katolicka z 1857r.\nKrasne - dworek z lat 1935-37 pułkownika Tadeusza Manteuffla - Szoege, znanego historyka-mediewisty, obecnie państwowy dom dziecka.\nMapa gminy Zabłudów\nUrząd Miejski Zabłudów\ntel. (0-85) 718-81-00\nfax. (0-85) 718-81-00\nBurmistrz - Mieczysław Ładny\nPrzewodniczący Rady - Stefan Nikiciuk\nMiejscowości należące do gminy Zabłudów:\nAleksicze, Białostoczek, Bobrowa, Bogdaniec, Borowiki, Borsukowizna, Ciełuszki, Dawidowicze, Dobrzyniówka, Dojlidy Górne, Dojlidy-Kolonia, Folwarki Małe, Folwarki Tylwickie, Folwarki Wielkie, Gnieciuki, Halickie, Józefowo, Kamionka, Kaniuki, Kołpaki, Kościukówka, Kowalowce, Koźliki, Krasne, Krynickie, Kucharówka, Kudrycze, Kuriany, Laszki, Łubniki, Łukiany, Małynka, Miniewicze, Nowosady, Ochremowicze, Olszanka, Ostrówki, Pasynki, Pawły, Płoskie, Protasy, Rafałówka, Rudnica, Ryboły, Rzepniki, Sieśki, Skrybicze, Słomianka, Solniki, Tatarowce, Teodorowo, Zabłudów, Zabłudów-Kolonia, Zacisze, Zagórki, Zagruszany, Zajezierce, Zwierki, Żuki, Żywkowo.


Propozycja: „Kosmiczny oddech kobry” Nauka życia w stanie błogości. Iksalu Tantra Krija Joga\n„Kosmiczny oddech kobry” Nauka życia w stanie błogości. Iksalu Tantra Krija Joga\nZapraszamy na weekendowy intensywny kurs, który przygotowuje Cię do inicjacji Kosmicznego Oddechu Kobry na poziomie podstawowym. Ta wspaniała technika przekształca energię seksualną umożliwiając tym samym otwarcie trzeciego oka. W efekcie dojrzysz prawdę z wszystkimi iluzjami obiektywnego świata i zaczniesz obserwować jako Świadek spektakl własnego życia, nie wchodząc w rolę ofiary.\nDoświadczysz migotania subtelnej energii, wymienisz się swą energią z innymi, odkrywając poczucie wewnętrznej pełni, czując jedność z Bogiem. Nastrój będzie radosny i swobodny, a jednocześnie głęboki i pełen znaczenia. Będziemy celebrować nasze życie pieśnią i tańcem oraz uzdrawiającym masażem. Podczas warsztatu praktyki seksualne są omawiane, ale nie ma na nim jednoznacznie seksualnej aktywności. Kurs jest przeznaczony dla singli i par.\n•\tŁączyć energię seksualną z duchowością i otworzysz swe serce.\n•\tPrzekształcać energię seksualną by regenerować ciało i stymulować kreatywność.\n•\tNawiązywać i pogłębiać relacje.\n•\tPrzygotowywać na bezpieczne przebudzenie Kundalini przy użyciu oddechu kobry.\n•\tWyrażać zarówno ciemnie jak i jasne strony swego boskiego człowieczeństwa.\n•\tUsuwać energetyczne blokady w ciele na poziomie komórkowym i uzdrawiać zablokowane emocje.\n•\tOtwierać się zgodnie z pragnieniem swego serca.\n•\tSzybkiej 5-stopniowej metody pozwalającej żyć pełnią Miłości na co dzień i wzbogacającej życie miłosne.\nIPSALU TANTRA KRIJA JOGA\nIpsalu to mieszanka Tantrycznej Krija Jogi Babajiego Nagaraja i celebracji życia i ciała według Osho Rajneesha. Pozostała część systemu Ipsalu pochodzi głównie z taoizmu i technik tybetańskich oraz z lekcji w szkole życia. Łącznie składają się one na bardzo skuteczne narzędzie w wyjątkowej energii naszych czasów.\nBabaji Nagaraj\tOsho\nTa metoda pracy stanowi przyspieszoną ścieżką do wyższej świadomości. Techniki te są skuteczne na wszystkich poziomach życia człowieka, wzmacniają ciało, uspokajają emocje, usprawniają procesy myślowe, przywracając równowagę, która może uchylić drzwi świadomości duchowej. Stanowią kompletną ścieżkę pomagającą oczyścić stłumioną emocjonalną energię zablokowaną w ciele, otworzyć kanały energetyczne, zrównoważyć energie męską i żeńską, osiągnąć wyższe poziomy emocjonalnej i duchowej dojrzałości i bezpiecznie obudzić Kundalini.\nIpsalu, sposób na utrzymywanie stanu Błogości został opracowany przez Bodhi Avinasha, założycielkę Tantrika International. Bodhi i jej mentor, Sunyata Saraswati, są współautorami Tantrycznego tekstu: Klejnot w Lotosie. Bodhi dalej rozwijała pracę nad Tantra Krija, rozpoznając kosmiczne znaczenie doznań oraz stanów i spraw serca. Jej najnowsza książka: Formuła Ipsalu - metoda Tantrycznej Błogości, jest uzupełnieniem pierwszej publikacji.\nBodhi Avinasha i Nayano Burdine\nPodstawowa praktyka, metoda przekształcania energii seksualnej, to Oddech Kosmicznej Kobry. Ta zaawansowana i potężna metoda została nam przekazana przez Babajiego i jest czwartym etapem Formuły Ipsalu. Formuła Ipsalu jest podstawą codziennej praktyki. Jest to sposób na dostrojenie się do stanu Błogości. Jest to metoda niezwodna, sprawdzająca się zawsze i wszędzie, gdy chcecie się zrelaksować.\nPięć kolejnych kroków:\n1.) Aktywuj energie w ciele.\n2.) Uspokój umysł.\n3.) Wzbudź energię seksualną.\n4.) Przekształć pasję.\n5.) Ciesz się Tantryczną Błogością.\nIpsalu Tantra nie jest zwykłą praktyką. Jest to ścieżka rozwoju duchowego pochodząca z wyjątkowej linii przekazu starożytnych mistrzów jogi. Metody te pozwalają nam rozwijać energię naszych ciał (fizycznego i subtelnego) oraz umysłu i duszy, tak byśmy mogli pozwolić rozkwitnąć naszej prawdziwej naturze. Dzięki temu będziemy w stanie radośniej i sprawniej zaangażować się w nasz współczesny świat. Poprzez rozpoznanie naszej siły w polu kwantowym miłości i światła, oraz zależnościom jakie tu wystpują, możemy generować pozytywne zmiany w naszym życiu i świecie.\nIpsalu Tantra Kriya Yoga jest wyjątkowa wśród różnych ścieżek tantrycznych, to cały system metod bezpiecznej aktywacji kosmicznej świadomości-Kundalini.\n"Ipsalu" oznacza "wychodząc poza pragnienia." Umysł podporządkowany ego wierzy, że spełnienie jego pragnień go uszczęśliwi, ale to rzadko okazuje się prawdą. Dusza\nżyje w szczęściu. Poprzez stopniowe jednoczenie się z Waszą boską naturą,\nuwalniacie swoje pragnienia i odkrywacie, kim naprawdę jesteście.\nKiedy otrzymasz inicjację oddechu kobry i rozpoczniesz codzienną praktykę, twoje życie ulegnie zmianie. Jest to podróż do celu, a gdy zyskasz tę świadomość, nie możesz cofnąć się do stanu nieświadomości.\nIpsalu to szanowana, w pełni integralna ścieżka tantry zawierająca praktyki wglądu i spójną ścieżkę 3 poziomów. Ipsalu jest niezwykle rzadko nauczana w Europie. Jesteśmy szczęśliwi mogąc przyjąć te wspaniałe nauki i umożliwiając Ci praktykowanie autentycznej tantry Krija Jogi oraz otrzymanie inicjacji do oddechu kobry od Nayano, starszej nauczycielki Ipsalu, mającej wszelkie kompetencje by prowadzić najbardziej zaawansowane warsztaty Ipsalu i szkolenia dla nauczycieli.\nOddech Kosmicznej Kobry\nZwieńczcenie Krija Jogi - Oddech Kosmicznej Kobry to cenny dar dla ludzkości od Mahavatara Babajiego. Ta starożytna technika oddechowa była długo utrzymywana w tajemnicy ze względu na jej wielką moc. Przygotowuje umysł i ciało do bezpiecznego, kontrolowanego obudzenia kundalini.\nKundalini to siła życiowa lub świadomość, która manifestuje się między innymi w postaci energii seksualnej. Kiedy poruszy się ku górze, oświeci cię. Zazwyczaj w seksie energia płynie w dół, a następnie opuszcza ciało. Oddech Kobry odwraca przepływ energii seksualnej, alchemicznie transmutując zwykłe pożądanie w duchowe złoto.\nTajne nauki wielu tradycji duchowych wykorzystują energię kundalini do odmłodzenia ciała, nadania umysłowi większej mocy i zyskania dostępu do duszy. Oddech sprowadza magnetyczną energię Szakti do kręgosłupa, magnetyzując płynną substancję w rdzeniu kręgowym i pozwalając kundalini przejść przez kręgosłup. Gdy mózg zostanie zalany tą magnetyczną substancją, system nerwowy ulega przekształceniu i budzi się do nowej świadomości\nOddech jest tradycją ustną i nie może być nigdy zapisany. Istnieją cztery poziomy Oddechu Kobry, z których każdy otwiera określony kanał energetyczny i poszczególne czakry. Dopóki te procesy odbywają się w odpowiedniej kolejności, proces jest bardzo bezpieczny. Kundalini stanowi ryzyko tylko wtedy, gdy próbujesz pominąć kroki i uaktywnić ją, zanim umysł i ciało zostaną przygotowane. Postęp duchowy idzie w parze z przebudzeniem czakr i energią Kundalini. Czakry są ośrodkami mocy psychicznej i duchowej mocy w ciele, a Ipsalu budzi je stopniowo i bezpiecznie poprzez praktykę Oddechu Kobry.\nStarożytne nauki Ipsalu Tantry używają energię Kundalini do:\n•\tOdmłodzenia ciała\n•\tUwolnienia umysłu od ograniczających przekonań\n•\tZyskania dostępu do duszy\nPoziom 1 Oddechu Kobry:\nPobudza czakrę Ajna (trzeciego oka) i Muladhara (Czakrę Korzenia). Jest to pierwszy krok w kultywowaniu Świadomej Obecności lub zdolność odcięcia w wyniku namagnetyzowania kręgosłupa umożliwiającego Szakti (energii kobiecej lub inaczej energii Ziemi), do podniesienia i pociągnięcia za sobą Sziwy (męskiej lub słonecznej energii)\nPoziom2 Oddechu Kobry:\nOtwiera trzy niższe czakry, pozwalając nam rozwiązać problemy strachu, smutku i gniewu. Umożliwia zrównoważenie energii męskiej i żeńskiej w ciele.\nPoziom 3 Oddechu Kobry:\nPobudza czakry serca i gardła, pomagając nam żyć zgodnie z głosem serca, wypowiedzieć naszą prawdę. Łączy męskie i żeńskie energie i prowadzi je w górę kręgosłupa jako energię Kundalini.\nPoziom 4 Oddechu Kobry:\nRozbudza czakrę korony. Łączy mikrokosmos i makrokosmos, co pozwala nam doświadczyć jedności z Wszechświatem. Tak długo, jak te centra i kanały energii zostaną otwarte\nprzy zachowaniu właściwej kolejności przebudzenie Kundalini jest bardzo bezpieczne. Kundalini jest niebezpieczna tylko, jeśli ktoś próbuje pominąć kolejne kroki, i jest aktywowana zanim będą na to gotowe umysł i ciało.\n"Nauczam Tantra Krija od roku 2002, praktykuję jako terapeutka masażu leczniczego i bioenergoterapeuta od 1996 roku i jestem Mistrzem Reiki od 1999 roku. Uczyłam się tantra Krija u Bodhi Avinasha - założycielki Tantrika International i twórcą Ipsalu Tantra Krija Jogi. W 2004 roku zostałam upoważniona do nauczania Oddechu Kobry jako certyfikowany nauczyciel i mentor. Na początku 2007 otrzymałam certyfikat uprawniający do prowadzenia intensywnego kursu "Uczenia się życia w szczęściu". Dziś mam uprawnienia, aby prowadzić wszystkie zaawansowane poziomy Oddechu kobry (poziomy 1-4), a także wszystkie moduły naszego programu szkolenia dla nauczycieli. Prowadzę te kursy w kilku krajach, takich jak USA, Kanada, Chorwacja, Anglia, Meksyk, Kolumbia, Niemcy i Francja. Stale przybywa więcej miejsc na całym świecie. To ekscytujący i magiczny czas, ponieważ coraz więcej ludzi przygotowuje się do podjęcia tej praktyki samodoskonalenia i przebudzenia.\nStworzyłam wiele własnych warsztatów uzdrawiających, które wspierają proces oczyszczania emocjonalnych zanieczyszczeń i otwierają na wspaniałą prawdę o ich unikalnej, autentycznej naturze.\nW marcu 2004 r. Pojechałam do komuny Osho Rajneesha w Pune, w Indiach dalej studiować i aby przyjąć ślubowania sannyas: złożyć samemu sobie obietnicę sobie pozostania na drodze oświecenia i uczynienia medytacji częścią codzienności. Jako sannyasin Osho odbyłam dwie podróże do Indii, w celu zgłębienia nauk i rozpoznania mojej ścieżki nauczyciela. Wolna od dogmatów, oparta na samopoznaniu i życiu pełnią i w prawdzie - filozofia Osho jest mi bardzo bliska.\nPodczas uroczystości otrzymałam imię sannyasina, Antar Nayano, co oznacza "Wewnętrzne Oko". Wróciłam do Indii w grudniu 2009, aby pogłębić mój proces uzdrawiania i zrozumieć ścieżkę nauczania. Czuję bardzo wyraźnie, że moim celem nauczyciela jest wspieranie innych by mogli żyć pełnią, przebudzić się i żyć w prawdzie i zgdnie z powołaniem.\nTo zaszczyt być dzierżycielką tej linii. Wierzę w tę praktykę i czuję głęboka wdzięczność za odnalezienie tej drogi i możliwość dzielenia się nią z ludzkością. To prawdziwe błogosławieństwo.\nZobacz filmowy wywiad z Nayano tutaj – http:// tantrikalife.com/nayanovideointerview.html\nWięcej informacji o Nayano znajdziesz na stronach: www.urbannamaste.org lub www.tantrikalife.org\nDATA: 22-24 wrzesień 2017\nROZPOCZĘCIE: 22.IX. o godz. 18 kolacją (piątek)\nZAKOŃCZENIE: 24. IX o godz. 14 po obiedzie (niedziela)\nCENA WARSZTATU: 800 zł\n4.\tzaliczkę za pobyt w wysokości 250 zł prosimy wpłacać na konto Ośrodka Rozwoju Osobistego „Tu i Teraz” z podaniem imienia i nazwiska oraz opisem: „zaliczka za pobyt 22-24.IX.2017”.


Schronisko dla zwierząt w Poznaniu Regulamin - Schronisko dla zwierząt w Poznaniu\nPrzedmiotem działalności Schroniska dla zwierząt w Poznaniu, zwanego dalej Schroniskiem, jest realizacja podstawowych zadań statutowych Usług Komunalnych określonych w uchwale Nr V/31/VI/2011 Rady Miasta Poznania z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie nadania statutu jednostce budżetowej Usługi Komunalne, tj. w szczególności:\n1) wyłapywanie bezdomnych zwierząt domowych zgodnie z obowiązującym Programem opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt w Poznaniu;\n2) przyjmowanie do schroniska bezdomnych zwierząt domowych;\n3) prowadzenie kwarantanny dla zwierząt przybyłych do schroniska;\n4) leczenie i pielęgnacja zwierząt przebywających w schronisku;\n5) prowadzenie sprzedaży zwierząt bezdomnych zgodnie z cennikiem określonym w zarządzeniu Prezydenta Miasta Poznania;\n6) wykonywanie specjalistycznych działań w zakresie: ochrony zwierząt, zapobiegania zagrożeniom ze strony zwierząt, zmniejszenia populacji bezdomnych zwierząt, w tym zabiegów sterylizacji i kastracji;\n7) elektroniczne znakowanie i rejestrowanie zwierząt;\n8) wykonywanie usług transportu zwierząt;\n9) wykonywanie usług wyłapywania zwierząt;\n10) przyjmowanie zwłok zwierzęcych i ich części.\nDo Schroniska przyjmowane są tylko bezdomne zwierzęta domowe odpowiednio zgodnie z definicjami zawartymi w art. 4 pkt 16 i 17 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 856 ze zm.).\nObsługa Schroniska zapewnia odpowiednie zabezpieczenie pomieszczeń, w których przebywają zwierzęta, przed ich wydostaniem się na teren Schroniska.\nDo Schroniska przyjmowane są wszystkie bezdomne zwierzęta z terenu wyznaczonego administracyjnymi granicami miasta Poznania, zarówno wyłapane przez pracowników Schroniska, jak i przywożone przez osoby trzecie.\nWszystkie zwierzęta trafiające do Schroniska są bezzwłocznie rejestrowane w bazie danych, w której zawarte są dane dotyczące zwierzęcia, w szczególności:\n4) datę opuszczenia Schroniska oraz imię, nazwisko i adres osoby, której przekazano zwierzę;\n5) datę śmierci z podaniem jej przyczyny.\nPo przybyciu do schroniska każdy pies zostaje zaszczepiony przeciwko wściekliźnie.\nPo przyjęciu do Schroniska zwierzę trafia na 14-dniową kwarantannę, po upływie pięciu dni kalendarzowych zostaje elektronicznie oznakowane i zarejestrowane w elektronicznej bazie danych.\nZgodnie z przywołaną zasadą humanitarnego traktowania zwierzęta mają zapewnione odpowiednie warunki bytowe, są codziennie karmione, mają nieprzerwany dostęp do wody – boksy i inne pomieszczenia dla zwierząt są codzienne sprzątane, zwierzęta mają zapewnioną odpowiednią przestrzeń życiową oraz opiekę weterynaryjną.\nZwierzęta do adopcji wydaje się po wypełnieniu ankiety przedadopcyjnej, odbyciu rozmowy z uprawnionym pracownikiem Schroniska, podpisaniu umowy adopcyjnej, której wzór stanowi załącznik nr 1 do niniejszego Regulaminu oraz uiszczeniu opłaty zgodnej z aktualnym zarządzeniem Prezydenta Miasta Poznania w sprawie ustalenia cen i opłat za usługi świadczone przez jednostkę budżetową Usługi Komunalne. Zwierzęta wydaje się wraz z aktualną książeczką zdrowia.\nW schronisku mogą pracować tylko wolontariusze, którzy mają ważne porozumienie zgodne z przywołanym w ust.1 zarządzeniem dyrektora Usług Komunalnych.


FIRMY Inwestorzy chcą kupić w IPO akcje CELON PHARMA S.A. za 1,5 mld...\nW zakończonym wczoraj procesie budowy księgi popytu w pierwszej ofercie publicznej Celon Pharma S.A., prowadzonym przez Mercurius Dom Maklerski, inwestorzy wyrazili chęć zakupu akcji Spółki za ponad 1,5 mld zł, w tym w transzy detalicznej prawie 2,5 tys. inwestorów złożyło zapisy o wartości ponad 180 mln zł.\nOferta publiczna objęła 15.000.000 akcji nowej emisji serii B, w tym 13.000.000 w Transzy Inwestorów Instytucjonalnych, a 2.000.000 w Transzy Inwestorów Indywidualnych. Po zamknięciu zapisów spółka pozyska zakładane środki brutto w kwocie ok. 245 mln zł, które będą wykorzystane na sfinansowanie wybranych projektów związanych z realizacją strategii rozwoju Spółki w obszarze leków generycznych, jak i projektów innowacyjnych.\nInwestorzy z entuzjazmem odnieśli się do strategii naszej spółki, gremialnie deklarując chęć objęcia akcji. Jest to istotne również z uwagi na fakt, że mamy do czynienia z dość niepewnymi warunkami na rynku kapitałowym. Tym bardziej cieszymy się, że jesteśmy coraz bliżej zamknięcia, z tak niewątpliwym sukcesem, pierwszej oferty publicznej naszych akcji. – mówi Maciej Wieczorek, Prezes Zarządu Celon Pharma S.A.\nTo dotychczas największe IPO w tym roku. Zadeklarowany popyt wyraźnie pokazuje, że nie brakuje kapitału u polskich inwestorów, lecz musi się on spotkać ze spółkami, które mają pomysł, jak go umiejętnie wykorzystać. – podkreśla Michał Kowalczewski, Prezes Zarządu Mercurius Domu Maklerskiego, który pełni rolę Oferującego w procesie oferty publicznej.\nCelon Pharma S.A. będzie pierwszą spółką biofarmaceutyczną specjalizującą się jednocześnie w opracowywaniu, wytwarzaniu i wprowadzaniu na rynek specjalistycznych leków generycznych, a także prowadzącą badania nad innowacyjnymi terapiami, notowaną\nna GPW w Warszawie. Aktualny portfel produktowy Spółki można podzielić na klasyczne leki generyczne, złożone leki generyczne, tzw. leki generyczne plus oraz projekty nowych leków, w tym potencjalnych leków innowacyjnych. Firma dysponuje dwoma w pełni wyposażonymi laboratoriami dedykowanymi do badań i rozwoju produktów leczniczych (R&D), zarówno leków generycznych, jak i innowacyjnych. Posiada także nowoczesny zakład wytwórczy\nw Kazuniu Nowym, w którym wytwarzane są suche formy farmaceutyczne.\nPoprzedni artykuł80 proc. Polaków myje owoce i warzywa tylko w wodzie. To wystarcza, by usunąć pozostałości środków ochrony roślin i szkodliwe mikroorganizmy\nNastępny artykułWhisky coraz bardziej popularna wśród kobiet. Trunek ma także szerokie zastosowanie w kuchni


Sofa: solidna forma która urzeka lekkością - Meble pokojowe - Meble - Wnętrza - budnet.pl\nTo nie przypadek, że pierwszą Światową Stolicą Designu został Turyn. Wpływ włoskiego designu na europejskich projektantów jest nie do przecenienia. Minimalizm, naturalne materiały, jakość, lekkość formy – w tym zawiera się styl, stanowiący źródło niekończących się inspiracji.\tCzytaj dalej\nMiłośnicy dobrego designu, który łączy różnorodne inspiracje, ponadczasowy dobry mak i polską jakoś, docenią nowe kolekcje marki Etap Sofa.\nŚwiadomy designer to taki, który zdaje sobie sprawę z podstawowej prawdy: istnieją rzeczy niezmienne – doskonałe formuły, złote podziały. Jak więc wyrazić stosunek najwyższego komfortu do idealnej linii? Pi to kolekcja, która stawia znak równości między wygodą i indywidualnym stylem. Miękkie pikowania łączą się tu ze zdecydowaną linią masywnej bryły. Ukośne, chromowane nogi unoszą proste, geometryczne siedziska. Doskonale wyważone proporcje siedziska i oparcia, szerokie, miękkie podłokietniki i długie, unoszone jednym ruchem zagłówki oferują komfort, którego nie sposób nie docenić. Funkcja spania i wygodny pojemnik na pościel to detale, które dopełniają całości.\nWyrafinowana prostota, lekkość i szyk – Point to kolekcja zaprojektowana tak, by cieszyć oko wrażliwe na piękne detale. Stylistyka, która czerpie ze źródeł, sięgając po nowoczesny look. Elegancka bryła, stylowe przeszycia, drewniane nogi. Solidna forma mebla zyskała lekkość dzięki smukłym nóżkom. Miękkie siedziska, szerokie podłokietniki, ruchome zagłówki – nieważne, w jakiej pozycji najbardziej lubisz odpoczywać, Point nie zostawia miejsca na dodatkowe pytania. Dzięki przemyślanym rozwiązaniom, stosunkowo niewielka ilość modułów pozwala na tworzenie wielu kombinacji, wpisujących się w rozmaite aranżacje, które łączy jedno: dobry smak. Prostota, która potrafi zaskoczyć. Solidne formy, które urzekają lekkością. Design, który dba o Twój komfort. Etap Sofa przedstawia propozycje dla indywidualistów. Którą wybierzesz?


Renault - Testy i Opinie Ekspertów - Mojeauto.pl\nRenault - Testy redakcyjne\nCzytaj testy samochodów marki Renault. Dziennikarze redakcji portalu mojeauto.pl testują najnowsze modele samochodów Renault. Poznaj opinie ekspertów, pierwsze wrażenia z jazdy, wady i zalety modeli, porównania z innymi samochodami. Sprawdź jak modele Renault wypadły na auto-testach.\npierwsza jazda 06-01-2022\nUżywane Renault Espace (od 2014) - styl kosztem praktyczności\ntesty samochodów używanych 11-12-2021\nEspace piątej generacji to nowa jakość w Renault. Nie jest już vanem, lecz interesująco stylizowanym crossoverem z luksusowym wnętrzem i dobrym wyposażeniem.\npierwsza jazda 13-11-2021\ntesty porównawcze 06-06-2021\npierwsza jazda 26-08-2020\nWszystkie testy samochodów marki Renault\nInne testy samochodów marki Renault


Arka - Chrobry: Transmisja TV i online. Gdzie oglądać mecz na żywo? | Sport Radio ZET\nArka Gdynia - Chrobry Głogów: transmisja TV i online. Gdzie obejrzeć mecz barażowy? W jednej z par półfinałowych Arka zmierzy się z Chrobrym w walce o awans do PKO BP Ekstraklasy. Sprawdź, na jakim kanale oglądać spotkanie Arka - Chrobry.\nSezon Fortuna 1. Ligi dobiegł końca, a co za tym idzie poznaliśmy dwa z trzech zespołów, które awansowały bezpośrednio do PKO BP Ekstraklasy - Miedź Legnica i Widzew Łódź. Trzecią drużynę wyłonią baraże, do których dostały się ekipy z miejsc 3-6 (Arka Gdynia, Korona Kielce, Odra Opole i Chrobry Głogów).\nCztery kluby zostały podzielone na dwie pary półfinałowe, które powalczą o finał. Jedną z potyczek będzie mecz Arki Gdynia z Chrobrym Głogów. Zespół prowadzony przez Ryszarda Tarasiewicza do ostatniego spotkania na zapleczu ekstraklasy walczył o bezpośredni awans, jednak okazał się gorszy o jeden punkt od Widzewa.\nArka Gdynia - Chrobry Głogów: Gdzie oglądać mecz barażowy?\n"Arkowcy" nie mają dobrych wspomnień z meczów przeciwko podopiecznym Ivana Djurdjevicia. W dwóch starciach w sezonie Fortuna 1. Ligi dwa razy lepsi okazywali się piłkarze z Głogowa, którzy dodatkowo dwukrotnie zachowywali czyste konto.\n- Przychodzi moment, że uczeń - piłkarze niczego nie potrzebują, a profesor - sztab musi się odsunąć, żeby dać im pracować. Zdali ten egzamin. To był pokaz siły Chrobrego. Klub powoli awansował z trzeciej do pierwszej ligi. Z tej stabilności i spokojnych ruchów znajdujemy się tam, gdzie teraz. Z Arką wygraliśmy już dwa razy, dlaczego nie wygrać trzeci? - mówił Djurdjević na konferencji prasowej przed meczem z Arką.\nArka Gdynia - Chrobry Głogów: Transmisja TV i online\nZwycięzca z tego meczu zmierzy się w finale z wygranym drugiej pary Korona Kielce - Odra Opole.\nSpotkanie Arka Gdynia - Chrobry Głogów na żywo zaplanowane jest na czwartek 26 maja o godzinie 20:45. Baraż będzie można oglądać na Polsacie Sport i online na platformie Polsat Box Go.\npiłka nożna Arka Gdynia Ekstraklasa


Jesteśmy polską, wiodącą firmą na rynku produkcji odzieży skórzanej oraz futer naturalnych. Założona w 2014 roku firma początkowo współpracowała z największymi sprzedawcami w Polsce, Europie i Kanadzie, którzy oferowali swoje kolekcje i produkty realizowane w naszej szwalni pod własnymi szyldami. Od roku 2017 marka współpracuje wyłącznie z klientami indywidualnymi, oferując kompleksową obsługę, bazowe kolekcje, oraz możliwości pełnej personalizacji produktów udostępniając również wysyłkę na cały świat. Wyróżnia nas dbałość o detale - zwracamy szczególną uwagę na wykonanie i wykończenie produktów, które powstają tradycyjną techniką Hand Made. Najwyższej jakości produkty pozwoliły nam na wyrobienie stabilnej pozycji na rynku, podyktowaną satysfakcją stałych, oraz nowych klientów i ich opiniami. Pasja do tworzenia sprawia, że nieustannie wprowadzamy nowe techniki, oraz innowacje procesu produkcyjnego. Wychodzimy na przeciw oczekiwaniom naszych klientów oferując nowe kolekcje niepowtarzalnych wzorów.\nNajwyższa jakość surowców i ich pochodzenia\nWprowadzając klasyczne, oraz proste wzory w naszych kolekcjach najistotniejszym elementem, składającym się na ich finalny wygląd oraz wykończenie są wysokiej jakości materiały użyte do ich produkcji. Często zapominamy, jak poza samym materiałem ważne jest jego pochodzenie, metoda impregnacji, oraz warunki pozyskania. Większość skór (głównie lisy - piesaki (polarny; niebieski, szafirowy, biały), srebrne, oraz rude (płomieniste)) pozyskiwane są w ich naturalnych środowiskach, na wyznaczonym terenie w Kuusamo, w regionie Pohjois-Pohjanmaa (Finlandia), należącym do rodziny Järvinen*( zajmującej się tradycyjnym myślistwem od 1856 roku, przekazującej swoje dziedzictwo z pokolenia na pokolenie. Futra naturalne pozyskiwane są sezonem zimowym, przy niskich temperaturach, które dla tego regionu geograficznego zaczynają się stosunkowo szybko. Zimowe skóry wykazują niezwykłe właściwości, są bardzo wytrzymałe i odporne na uszkodzenia. W połączeniu z w pełni humanitarnymi warunkami ich pozyskania, w naturalnym, bezstresowym dla zwierząt środowisku tworzą receptę na niezastąpioną jakość.\n*Ciekawostka: Skóry naturalne, w tym jagnięce i bydlęce, pochodzące spod szyldu kuśnierstwa Järvinen można nabyć na certyfikowanych aukcjach spierających naturalne, humanitarne pozyskiwanie skór najwyższej jakości.\nKonkurencyjne ceny oraz jakość i uniwersalne kroje\nKażdej zimy zaopatrujemy się w duże ilości skór, co sprawia, że cały czas posiadamy ich bardzo dużą dostępność i nie musimy sprowadzać ich bezpośrednio pod każde zamówienie (Wyjątek stanowią limitowane, ekskluzywne gatunki skór). Wszystkie produkty wykonywane są z garbów (z wyjątkiem produktów, które zawierają taką informację np. podszewki, ocieplenia), które w przypadku niewykorzystania pełnego płatu skóry zostają zachowane do kolejnych realizacji. Wszystkie skóry futerkowe barwione są pod klienta, co pozwala nam zachować pełną ekonomiczność, oraz nie przyczyniać się do nadużycia konsumpcjonizmu.\nDzięki dużemu zaopatrzeniu, ekonomiczności produkcji, indywidualnemu barwieniu, oraz prowadzenia wyłącznie oferty internetowej bazującej na produktach pod zamówienie jesteśmy w stanie oferować konkurencyjne ceny z zachowaniem najwyższych standardów jakości przy polskiej produkcji.\nChętnie odpowiemy na twoje pytania! Skontaktuj się z nami pod adresem info@buvaia.com lub za pomocą formularza kontaktowego, a my postaramy się odpowiedzieć jak najszybciej w godzinach naszej pracy: pn.-pt.: 10.00 - 18.00, sb. 10.00 - 15.00\nSzczegółowe dane firmy znajdziesz w zakładce z regulaminem.


Wojownicza: 344. i tu Was zaskoczę...\n... będę pisać we wtorek, nie w środę ;)\nRaz na jakieś 2-3 tygodnie w wakacje, bo w roku szkolnym wiecej i mocniej, przychodzi TEN dzień.\nTEN dzień to taki dzień, w którym ogarnia mnie okrutna słabość i leżę w łóżku śpiąc, tudzież czytając i drzemiąc.\nNie mam siły chodzić, rozmawiać, surfować w necie, myśleć o jedzeniu, wyglądam jak zombie i chodzę w dresie.\nBardzo nie lubię TEGo dnia, bo jest on przykry dla mnie.\nBezwładność okropnie mnie denerwuje i ze strachem wtedy patrzę w przyszłość.\nDzisiaj mam "kaca".\nWyglądam jak zombie, chodzę w dresie i jestem nieumalowana.\nIdę leczyć swojego prywatnego, jedynego w swoim rodzaju "kaca".\nA na to najlepsza jest praca :)\n(zaległości z wczoraj piętrzą się po kątach)\ngaga 13 sierpnia 2013 13:57\nKsena 13 sierpnia 2013 20:07\n:* wieelkieee :)\nelw 13 sierpnia 2013 14:20\nNa pocieszenie powiem, że mam dresy i też mam takie chwile kiedy jestem ZOMBIE.\nChętnie skopałabym mu tyłek, wyrwała włosy o ile ma ten srak.\nKseniu wiesz, trochę mnie poniosło. Panie sraku wypad grzecznie proszę.\nKsena 13 sierpnia 2013 20:08\nEee tam. Możesz dalej się ponosić :*\nDosia 13 sierpnia 2013 14:27\nLubie niespodzianki- ciesze sie, ze we wtorek, a nie w srode;P\nI tez zaleglosci po wczorajszym dniu bedzie mniej ;)\nja też lubię niespodziewane niespodzianki\nvioleczka 13 sierpnia 2013 15:09\nnieeeeee no tak to ja wyglądam jak rano wstaję Madziu !!!\nchyba każdy z nas ma taki dzień chodz raz na jakiś czas bez względu na wpływające na to sytuacje chorobowe ,psychiczne ,fizyczne !!!\nwszystko mija nawet najdłuższa żmija ;-)))\nKsena 13 sierpnia 2013 20:09\nLec ma rację :>\npowiem Ci - przystojna jesteś :D :*\nostra 13 sierpnia 2013 15:20\ndomowa robota jest dobra na wszystko- idę dalej sprzątać:P\nPS...Nie wiem dlaczego ale twój blog jakoś mi się kojarzy z myciem okien- jakiś post mi gdzieś pozostał głęboko we wnętrznościach..\nKsena 13 sierpnia 2013 20:11\nKlasyczny przykład więzi :>\nja np gdy jeżdżę z odkurzaczem u Młodej (choć ost. się mi nie zdarza) to wtedy myślę np o Aniha\na gdy słyszę Ostrowską - nie wiem zupełnie czemu - myślę o Tobie :D :*\nostra 14 sierpnia 2013 16:54\na szklana pogoda kojarzy mi się wakacjami i nowym mieszkaniem\nemka 13 sierpnia 2013 15:44\nno to miłej i owocnej pracy :)\na może ku zadziwieniu wszystkich jutro TEŻ napiszesz posta? :)))))\nKsena 13 sierpnia 2013 20:12\nSama bym się zdziwiła :))\nemka 14 sierpnia 2013 08:24\njak wszyscy to wszyscy :)))))))))\nAnonimowy 13 sierpnia 2013 16:14\nCieplutko pozdrawiam Cie Kseno i tulę mocno. Nie przejmuj się takimi dniami. Ja też je miewam i choć kac kanapowiec próbuje wyłazić na wierzch to skutecznie go wciskam w dół i niedopuszczam do głosu. Rozwiewaj swojego kaca i przepędzaj bo każdemu należy się kanapowy dzień. Kac też może sobie odpoczywać zresztą:)\nW końcu kac też zmęczony :)\nOlga 13 sierpnia 2013 18:13\nmnóstwo buziaków :*\npracuj albo odpoczywaj, rób tylko to na co masz ochotę :)\nKsena 13 sierpnia 2013 20:13\n:* :* :* a Ty mię się kojarzysz, gdy tylko lilie zobaczę ..\nOlga 14 sierpnia 2013 09:17\n:) już przekwitły, ale fotki zostały!\nL.B. Abigail 13 sierpnia 2013 19:19\nOj, z "kacem" jaki by nie był, żartów nie ma... To jak przeganianie demonów i sprzątanie po demo-lce ;)... Trzymaj się chmur.\nI nie puszczam ;)\nZofijanna 13 sierpnia 2013 22:28\nWczoraj, dzisiaj były takie dni. Przechodziły pogodowe fronty, wbijały nas w kanapę.\nNa szczęście wszystko mija.\nPodziwiam Cię - moc z jaką stawiasz się do pionu.


200 zł Polska Reprezentacja Olimpijska Soczi 2014 - Internumi\nStrona główna / Sklep / Sklep / Monety polskie / Polskie monety złote / 200 zł Polska Reprezentacja Olimpijska Soczi 2014\ndo 2 500\nSKU: #59. Kategoria: Polskie monety złote Tag: Wydane w 2014 roku\nCentralnie, stylizowany wizerunek panczenisty. Wzdłuż dolnej krawędzi monety, od lewej strony ku prawej, napis: POLSKA REPREZENTACJA OLIMPIJSKA SOCZI 2014. W tle stylizowana tafla lodu ze śladami łyżew.\nU góry, po lewej stronie, wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Po prawej stronie, stylizowane logo Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Poniżej orła, półkolem, napis: 200 ZŁ. Wzdłuż dolnej krawędzi monety, po lewej stronie, napis: RZECZPOSPOLITA, po prawej stronie napis: POLSKA 2014. U góry i po prawej stronie stylizowana tafla lodu ze śladami łyżew. Pod orłem, po prawej stronie, znak mennicy: MW.


Czy tacy naprawdę jesteśmy? (5) » Varia\nStart » Varia » Czy tacy naprawdę jesteśmy? (5)\nCzy tacy naprawdę jesteśmy? (5)\nWalki na Oksywiu w 1939. Z: "Boje polskie 1939-1945".\nW „Dzienniku Bałtyckim” z 21-22 stycznia 2012 Henryk Tronowicz opisuje dokonania Pawła Dzianisza, kreśląc dokonania tego zasłużonego publicysty dla społeczności wybrzeża.\nUżył następującego sformułowania:... osobne rozdziały poświęca historii najnowszej. Heroicznej epopei Westerplatte we Wrześniu. Sekretom z przygotowań do obrony Helu. I ponurym dziejom Kępy Oksywskiej, ostatniej reducie Lądowej Obrony Wybrzeża...\nNie znam sekretów związanych z przygotowaniem obrony Helu, ale dosyć dobrze przyswoiłem sobie zarówno stronę formalną jak i realną Rejonu Umocnionego Hel. Chyba, że owym sekretem było niepełne przygotowanie do walki linii czterech ciężkich schronów bojowych na zachód od Jastarni stanowiących główną linię obrony przed atakiem od strony lądu.\nWydawać by się mogło, że my, ludzie Wybrzeża powinniśmy unikać schematycznego sposobu przedstawiania dziejów najnowszych. Okazuje się, że myślę błędnie.\nWielu nieustannie powtarza oklepany, wyświechtany i niestety, obowiązujący frazes o tamtych czasach. Gdzieś z tyłu głowy dobijają się od dawna pewne myśli dlaczego tak się działo i dzieje. Ale – lepiej ich tutaj nie dopuszczać.\nNieładne zestawienie: wielki heroizm Westerplatte i ponura, godna chyba zapomnienia klęska oksywska.\nTrzeba wobec tego raz jeszcze kategorycznie powiedzieć: nie wolno umniejszać żadnego żołnierskiego czynu z 1939 roku, zwłaszcza zaś próbować wykorzystywać jedne przeciwko drugim. Westerplatte to miejsce szczególne. (Pomijając znany stan zwarcia wyznawców broniących poglądów o roli Sucharskiego i Dąbrowskiego). Potrafiliśmy tam skrycie zbudować system umocnień o doskonale zaplanowanym ogniu broni maszynowej bez pól martwych. Każdy żołnierz Westerplatte poza tym, że był ochotnikiem, musiał być wzorowym celowniczym. Tam zgromadziliśmy największą ilość broni maszynowej na kilometr frontu w wojnie z Niemcami. Obrońcy siedzieli ukryci w betonie. Poddali się, gdyż brakowało wszystkiego a 40% było rannych. W walkach zginęło 16 żołnierzy.\nTrzeba wobec tego raz jeszcze kategorycznie powiedzieć: nie wolno umniejszać żadnego żołnierskiego czynu z 1939 roku, zwłaszcza zaś próbować wykorzystywać jedne przeciwko drugim. Westerplatte to miejsce szczególne. (Pomijając znany stan zwarcia wyznawców broniących poglądów o roli Sucharskiego i Dąbrowskiego). Potrafiliśmy tam skrycie zbudować system umocnień o doskonale zaplanowanym ogniu bron i maszynowej bez pól martwych. Każdy żołnierz Westerplatte poza tym, że był ochotnikiem, musiał być wzorowym celowniczym. Tam zgromadziliśmy największą ilość broni maszynowej na kilometr frontu w wojnie z Niemcami. Obrońcy siedzieli ukryci w betonie. Poddali się, gdyż brakowało wszystkiego a 40% było rannych. W walkach zginęło 16 żołnierzy.\nOksywie to synonim obrony Wybrzeża w 1939 roku. Tutaj stoczono ponad 110 bitew z wrogiem: najwięcej i najbardziej zażartych podczas całej naszej wojny w 1939 roku.\nTutaj nie było centymetra kwadratowego betonu, który osłaniałby śmiertelnie przemęczonych bojami żołnierzy na w istocie odsłoniętej i płaskiej Kępie Oksywskiej. Jednakże wszyscy bohatersko walczyli z wrogiem aż do samego końca. Tutaj byli kosynierzy, zdarzało się, wydrwiwani w przeszłości. Tak, ochotnicy szli z improwizowanymi lancami na wroga, by na nim zdobyć broń strzelecką. W warsztatach Portowych Marynarki Wojennej zbudowano „Smoka Kaszubskiego”... Były momenty tragiczne, rozpadanie się zdemoralizowanych jednostek po rozbiciu. Do niewoli trafiło 12 000 Polaków.\nOstatni bój toczył oficerski pluton piechoty z pułkownikiem St. Dąbkiem. Liczył 15 oficerów: ppłk Ignacy Szpunar, mjr dypl. Józef Szerwiński, mjr Adolf Dzierżyński, mjr Aleksander Jabłonowski, kpt. dypl. Wacław Tym, kpt. Henryk Dąbrowski, kpt. Józef Fabicki, kpt. Antoni Kowrygo, kpt. Stanisław Laudowicz, kpt. Stanisław Spyrłak, kpt. Wiesław Szarras, por. Zygmunt Pernak, ppor. Kazimierz Górski, ppor. Wiesław Michalik, kapral Żodzich, strzelcy: Franciszek Golasik , Kapczyński oraz trzech o nie ustalonych nazwiskach. Pułkownik Stanisław Dąbek nakazał tuż przed swoją śmiercią ppłk. Ignacemu Szpunarowi: masz zaprzestać walki, gdy mnie już nie będzie. Dalszy opór jest bez sensu.\nPo śmierci Dąbka w jarze nadmorskim walka ucichła. Podpułkownik I. Szpunar zebrał oficerów i powiedział im, że obecnie jest najstarszym dowódcą oraz postawił ostatnią wolę płk. St. Dąbka do wspólnej a nie własnej decyzji. Major Szerwiński wówczas powiedział: Jeśli zdecydujecie, że mamy bić się dalej, będę razem z wami walczył, dopóki nie zginę. Śmierci się nie boję i jestem na nią gotowy. Uważam jednak, że takie zakończenie nie dałoby żadnego pożytku i nie miałoby sensu (…) Przyjdzie jeszcze taki czas, że nasze życie i krew będą potrzebne i będziemy je mogli oddać ojczyźnie z o wiele większym pożytkiem aniżeli tu, dzisiaj. Tak zdecydowano zakończyć walkę. Wysłano parlamentariuszy: por. Z. Pernaka i ppor. W. Michalika. Po upływie około pół godziny z Pernakiem przyszedł niemiecki podporucznik i wyraził zgodę, żeby ostatni obrońcy wyszli z bronią w ręku i że ją od nich przyjmie na polanie. Wyszli kolejno, od najstarszego stopniem po najmłodszego. Niemcy także usilnie szukali polskiego dowódcy. W rozmowie z gen. majorem Karlem von Tiedemanem, dowódcą 207. DP, ten ostatni wyraził Szpunarowi uznanie dla dzielności i męstwa polskich żołnierzy. Przyznał – w dowód uznania – prawo noszenia dowódcy białej broni jako widomego znaku. Niemcy zezwolili ma pogrzeb dowódcy. Oficer sztabowy 207. DP kpt. Hubert Rechlin napisał: Nieprzyjacielski dowódca, który stawiał opór aż do ostatniego żołnierza, odbiera sobie życie. Od razu na miejscu zostaje on w asyście około dwudziestu polskich i czterech niemieckich oficerów złożony w ziemi, dla której tak dzielnie walczył.\nO stratach Niemcy symptomatycznie i wstydliwie milczą. Według Przewodnika encyklopedycznego Boje Polskie 1939-1945 zginęło ponad 1000 Polaków oraz 2 000 odniosło rany. Straty niemieckie tam podane wynoszą 874 zabitych i 1232 rannych. W 1964 awansowano pośmiertnie Dąbka do stopnia generała brygady.\nNawet Hitler dał wyraz uznania obrońcom Oksywia, wyróżniając 6 października w Reichstagu za dzielność we wrześniu tylko dwie duże jednostki, w tym 207. Dywizję Piechoty Landwehry, walczącą na Oksywiu...\n... Szkoda, że o tym nie chce się mówić.\nGorzej, gdy pisze się w prasie słowa, które zapadają w pamięci.\nDziennikarz musi pamiętać, że verba wolant ale scripta manent...\nKępa Oksywska 1939. Relacje uczestników walk lądowych. Wstęp, wybór, komentarze Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski, Gdańsk 1985.\nGdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych. Wstęp, wybór, komentarze Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski, Gdańsk 1979.\nPolski czyn zbrojny w II. wojnie światowej. Wojna obronna Polski 1939, red. naukowy Eugeniusz Kozłowski, Warszawa 1979.\nPolskie Siły Zbrojne w drugiej wojnie światowej. Tom I. Kampania wrześniowa 1939. Część 5. Marynarka Wojenna i obrona polskiego wybrzeża, Londyn 1962.\nStaniewicz Jerzy, Wrzesień 1939 na Wybrzeżu, [w:] Przegląd Morski Nr 1/126 ze stycznia-marca 1947\nIwanowski Wincenty, Wysiłek zbrojny narodu polskiego w czasie II wojny światowej, Tom I, Kampania wrześniowa 1939, Warszawa 1961.\nten artykuł przeczytano : 6481 razy.