Czytelnicy nadesłali - Graham Masterton\nOkładka UPADŁYCH ANIOŁÓW oczami fana\nPoniżej przedstawiamy projekt okładki do powieści UPADŁE ANIOŁY, który w ubiegłym roku został stworzony przez Jana Jankowskiego i zamieszczony na Facebooku Wydawnictwa Albatros:\nCo sądzicie? Lepszy niż ten, który został ostatecznie wykorzystany?\n14:22, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nRelacja ze spotkania z Grahamem Mastertonem w Warszawie (Lipiec 2014)\nNie minął rok od ostatniego pobytu Grahama Mastertona w Warszawie, a już doczekaliśmy się kolejnej wizyty w stolicy Polski. Tym razem spotkanie autorskie odbyło się salonie Empik przy ulicy Marszałkowskiej.\n18 lipca, sobota, godzina 18, okazał się najwyraźniej dogodnym terminem dla wielu fanów (przepraszam: przyjaciół!), gdyż stawili się bardziej tłumnie niż zazwyczaj. Zawsze przed takimi wydarzeniami kręcę się trochę po sali, żeby dostrzec nadejście danego autora, udało mi się więc zauważyć Grahama nadchodzącego w towarzystwie nader urodziwej tłumaczki, a także prowadzącego Piotra Pocztarka, bez którego spotkanie Mastertona z czytelnikami nie mogłoby się odbyć. Ponieważ od lat jestem obecny na każdym wieczorze autorskim Mastertona w stolicy, pisarz rozpoznał mnie już z daleka i powitał słowami: „Nadal nie ściąłeś włosów!”. Kiedy odparłem, że nigdy nie zamierzam tego zrobić, westchnął tylko z żartobliwym (mam nadzieję) wyrzutem: „On się mnie w ogóle nie słucha…”, po czym ruszył w stronę podium witany gromkimi brawami. Spotkanie się rozpoczęło.\nPiotrek przyznał się nam z niejakim żalem, że niestety nie jest bohaterem tego wieczoru – ale za to napisał wraz z owym bohaterem książkę, nie wspominając już o tym, że się z nim przyjaźni. Potem już oddał głos pisarzowi. Wszyscy, którzy poznali Mastertona osobiście mogą zaświadczyć, że ma on dość niski głos, jednak rzadko kiedy brzmi on tak ochryple i – jak sam uznał – seksownie. Cóż, nie mnie to oceniać, ale faktycznie wirus, który złapał na trasie promocyjnej w Czechach, znacząco wpłynął na funkcjonowanie jego narządu mowy.\nNa pytanie Piotrka czy planuje już przeprowadzkę do Polski na stałe, zamiast przyjeżdżać do nas co chwilę – wszak mógłby już chyba wystąpić o obywatelstwo – Graham przyznał, że wystarczającym powodem byłaby już wyborna polska kuchnia i nie mniej apetyczne polskie kobiety. Ma jednak zdecydowanie zbyt dużą rodzinę w Anglii i chce patrzeć jak dorastają jego liczne wnuki. Nawiasem mówiąc, po głębokim i niełatwym namyśle stwierdził, że choć Czeszki są również szalenie atrakcyjne, zdecydowanie preferuje Polki, rodzime czytelniczki mogą więc odetchnąć z ulgą. Graham nigdy nie widział obywatelki naszego kraju, która nie byłaby okazem wyjątkowej urody.\nAle spotkanie nie dotyczyło powabów polskich niewiast, a premiery Imperium, ostatniej stworzonej przez Brytyjczyka powieści historycznej, której pisanie wspomina bardzo miło. Nigdy nie był w Indiach, gdzie rozgrywa się część książki. Chyba, żeby policzyć wizytę w indyjskiej restauracji, gdzie delektował się pysznym curry – czyżby to zainspirowało go do stworzenia tej obszernej (grubo powyżej pół tysiąca stron) opowieści? Choć należy przyznać, że i tak nie jest ona najdłuższą w jego karierze. Zapowiadana (również przez Albatros) na przyszły rok Dynastia w pierwotnej postaci liczyła aż tysiąc stron! Wydawca trochę ponarzekał na objętość, a także na samą konstrukcję: Graham pokusił się bowiem o kompozycję przypominającą literacki odpowiednik rozbudowanej mozaiki. Pisana przez jakieś 10 miesięcy powieść fabularnie skacze po różnych dekadach, przez co niektórym czytelnikom mogłaby się wydać niezbyt zrozumiała. Cóż było robić: żeby książka nieco mniej przypominała wczesny scenariusz Quentina Tarantino, Graham musiał rozłożyć na podłodze cały tekst (wszak w tamtych czasach był to jeszcze maszynopis, a nie „komputeropis”) i ręcznie uporządkować poszczególne rozdziały chronologicznie…\nPodobnie jak w przypadku Imperium, kulinaria wywarły niemały wpływ także na powstawanie Dynastii. Głód niejednokrotnie zagnał Grahama do kuchni, odrywając od procesu tworzenia, a te liczne przekąski odcisnęły się na tekście: bohaterowie ponoć na okrągło coś jedli. Zdaniem wydawcy zbyt często, co przyczyniło się do nadmiernego rozrostu książki, dlatego zasugerował wycięcie tych gastronomicznych akcentów. Żeby nie przepadły bezpowrotnie dla potomności, Piotrek zaproponował sklecenie z nich osobnej książki… ale dla odmiany kucharskiej. Mimo faktu, że jest pisarzem zróżnicowanym, dzieła z tego gatunku Graham chyba jeszcze nie popełnił.\nPrzy okazji wielbiciele historycznych sag dowiedzieli się ze smutkiem, że raczej nie powinni czekać na kolejną powieść Mastertona z tego gatunku. Autor chętnie by znów napisał coś podobnego, ale niestety na początku lat 90. popularność tego typu literatury drastycznie zmalała, a więc Graham – bądź co bądź zawodowy pisarz, na którym ciąży konieczność stałego poszerzania kręgu swoich czytelników – raczej pozostanie przy tym, z czego jest zdecydowanie najbardziej znany, czyli przy horrorach i thrillerach. Na otarcie łez pozostanie zapowiadana już od dłuższego czasu Szkarłatna wdowa, która ma łączyć elementy zarówno powieści historycznej, jak i kryminału, co czyni ją pozycją zdecydowanie nietuzinkową.\nA skoro o kryminałach mowa: wielbicieli Katie Maguire czeka nie lada gratka! Co prawda, większość wielbicieli twórczości Grahama Mastertona z pewnością już od dawna wie (choćby z mojej zeszłorocznej relacji), że niebawem będzie miała miejsca premiera Czerwonego światła, trzeciego tomu tego wyjątkowo popularnego, zwłaszcza w formie e-booków, cyklu – w Polsce nie wiadomo dokładnie kiedy, w Irlandii natomiast już w sierpniu. Przyciągana przez najobrzydliwsze zbrodnie Katie będzie musiała się w nim zmierzyć z handlarzami żywym towarem. (Przy okazji omawiania książki Graham złośliwie zasugerował, że Piotrek do tego fachu nadawałby się jak ulał). Tom czwarty też zbliża się coraz większymi krokami, a treść ma dotyczyć kolejnego niepokojącego tematu – korupcji w policji. Natomiast na spotkaniu autor wyjawił nam, że wydawca zamówił u niego kolejne trzy części! Póki co, nieznane są szczegóły dotyczące ich fabuł. Zresztą, pisarz jest tak zapracowany, że przyznał się nam, iż niezbyt dokładnie już pamięta o czym opowiada Red Light… Przyjemnie za to wspominał okres, kiedy mieszkał w Irlandii z małżonką. Wczuł się w atmosferę kraju tak głęboko, że aż na pewien czas przestawił się na mówienie tamtejszym narzeczem. Nie przytoczę jednak tutaj nieprzeciętnie malowniczych, niecenzuralnych irlandzkich określeń, którymi autor nas przy tej okazji uraczył…\nKolejną powieścią, której wierni wielbiciele (w tym ja) nie mogli się doczekać, jest powrót Mastertona do gatunku literatury ekologiczno-katastroficznej, czyli dopiero co wydana Susza. Detale zawiązania fabuły są już z pewnością gościom tej strony dobrze znane, ale autor dodatkowo zaostrzył apetyt męskiej części publiczności, wspominając o pojawiającej się w niej niewyobrażalnie pięknej i seksownej kobiecie, która przysporzy o szybsze bicie serca niejednego bohatera książki. Ta opowieść o zatrważająco realistycznym kataklizmie powinna bez większego problemu trafić w gusta czytelników z upodobaniem wspominających znakomite thrillery Zaraza i Głód. A sam Piotr oznajmił, że do kompletu chętnie postawiłby na półce jeszcze jakiś spektakularny „mastertonowski” dreszczowiec o powodzi.\nPo wydaniu Infekcji, zahaczającej o cykl Manitou, Graham Masterton otrzymał nietypowy telefon. Tym razem jednak nie od wydawcy, domagającego się jak najszybciej kontynuacji, a od samego Harry’ego Erskine’a. Wróżbita poskarżył się, że ma już dość nie kończących się zmagań z licznymi demonami i że przechodzi na literacką emeryturę, dlatego też to już chyba łabędzi śpiew tej bijącej rekordy popularności serii. Trochę szkoda, ale po niemal 40 latach kto nie byłby zmęczony? Zabrzmiało to wszystko mocno elegijnie, zwłaszcza że spora część głównej obsady ekranizacji Manitou już nie żyje, a Graham nie wyobraża sobie, żeby w hipotetycznej filmowej adaptacji Harry’ego miał zagrać ktokolwiek inny, niż Tony Curtis.\nNadal nie wiadomo natomiast kto wcieli się w rolę Jacka Reeda, pierwszoplanowej postaci w filmie The Oaks, znajdującej się aktualnie w fazie wstępnych przygotowań ekranizacji klasycznych Zaklętych. Nie od dziś wiadomo, że prawa do sfilmowania książki wykupiła Jules Stewart, matka słynnej Kristen, znanej wszystkim z serii filmów Zmierzch. Zaraz, zaraz, czy rzeczywiście wszystkim? Okazało się bowiem, że wśród wspaniałej publiczności, zgromadzonej tego wieczoru w Empiku, niemal nikt nie wiedział cóż to za cykl. A może po prostu nie mieli odwagi się przyznać?\nNa koniec głównej części spotkania Piotrek skoczył na głęboką wodę i odważnie zadał Grahamowi najoryginalniejsze pytanie na świecie: „Skąd bierzesz pomysły do swoich książek?” Wierni fani pisarza i stali bywalcy tej strony z pewnością dobrze znają kultową już opowieść o należącym do pewnej staruszki kocie, od dziesiątków lat podsuwającej mu pomysły, nie ma więc większego sensu jej ponownie streszczać. Warto natomiast przytoczyć komentarz Piotrka, który w owej anegdocie dopatrzył się nowego znaczenia: Graham już w dzieciństwie nie miał kłopotów z wyciąganiem numerów telefonów od przypadkowo poznanych kobiet.\nKolejne pytania, tym razem zadawane przez uczestników spotkania, były jeszcze bardziej nietuzinkowe. Pisarz skromnie stwierdził, że nie robi mu większej różnicy ani kłopotu snucie opowieści w żadnym z gatunków, niezależnie od tego, czy jest to horror, thriller, kryminał, czy powieść historyczna, bo przecież i tak każda traktuje tak naprawdę o czymś uniwersalnym: o zwyczajnych ludziach w niezwyczajnych okolicznościach. Nigdy też nie narzekał na brak weny twórczej, jak pochwalił się innemu czytelnikowi. Pisze od 17 roku życia, ma też za sobą karierę redaktora Penthouse’a, która wymagała bezustannej kreatywności, więc już dawno temu wyrobił sobie odruch dostrzegania wokół zalążków opowieści, a tym samym najzwyczajniej w świecie nie jest w stanie doświadczyć bloku pisarskiego.\nPomimo tego, raczej nie zamierza napisać powieści rozgrywającej się w średniowieczu, choć ten barwny okres mógłby stanowić potencjał dla jakiejś mrocznej i brutalnej opowieści. Graham nie planuje też nawiązania współpracy z twórcami komiksowymi: bynajmniej nie z braku ochoty, a czasu na dodawanie kolejnego pomysłu do niekończącej się listy projektów. Choć z drugiej strony, gdy właścicielka kota, słynna wiekowa staruszka, przeniesie się na tamten świat, pisarz z braku pomysłów może zawiesić działalność…\nWszyscy wierni czytelnicy chyba wiedzą, że pośród postaci z licznych książek Brytyjczyka, najwięcej jego samego znajdziemy w Harrym Erskinie, nie tylko ze względu na sarkastyczny dowcip i cięte riposty. Łączy ich także wróżenie z kart – przy czym, w odróżnieniu od Harry’ego, wróżby Grahama ponoć zawsze się sprawdzają. Ale właściwie w każdym stworzonym przez Mastertona bohaterze jest sporo autora. Natchnienia z pewnością nie podsuwają mu sny, a jeśli nawet, to nieświadomie, bo żadnego nigdy nie zapamiętuje.\nPisarz zdecydowanie trzeźwo stąpa po ziemi, bo w odróżnieniu od niejednego autora, nigdy nie miał poczucia, że jakaś postać go nawiedza – nie wierzy w duchy i zjawy, choć twierdzi, że istnieją jakieś siły rządzące wszechświatem, których ludzki rozum jeszcze całkowicie nie ogarnia. Prędzej już prześladują go prawdziwe osoby, ale zostawmy to zagadnienie na koniec relacji…\nGraham otwarcie przyznał, że nie obraziłby się, gdyby każda z jego powieści posłużyła kiedyś jako kanwa serialu telewizyjnego, a najbardziej do tego celu nadawałyby się według niego Bonnie Winter i seria o Katie Maguire, podobnie jak cykl o Wojownikach nocy, choć budżet tego ostatniego widowiska mógłby, ze względu na same efekty specjalne, osiągnąć przerażająco wysoki poziom.\nPoskarżył się również, że wydawcy niekiedy naciskają na usuwanie co bardziej odrażających fragmentów utworów, czego najlepszym przykładem jest niesławny Eryk Pasztet. Redaktor periodyku Frighteners, który opowiadanie opublikował w pierwszym numerze, nalegał by je znacznie złagodzić, ale Graham się nie ugiął. I kto wie, może powinien był pójść na jakiś kompromis, bo ze względu na szokująco ohydną zawartość tekstu i związane z nią kontrowersje, czasopismo zostało zdjęte z rynku zaledwie po trzech odsłonach. Przez to mamy na świecie jeden magazyn grozy mniej, ale za to o jedno absolutnie obrzydliwe opowiadanie więcej – moim zdaniem warto było!\nZazwyczaj jednak współpraca z wydawcami układa się bez większych problemów, a szczegóły kolejnych publikacji są precyzyjnie ustalane dużo wcześniej – wszystkie książki czy też opowiadania muszą być zamówione i zatwierdzone. Graham jest bowiem nie tylko świetnym pisarzem, ale także bardzo rozsądnym biznesmenem i nawet nie rozpocznie pisania bez odpowiedniej zaliczki. Nawiasem mówiąc, fanów Katie Maguire powinno ucieszyć, że autor otrzymał już przedpłatę za następne tomy przygód irlandzkiej pani inspektor… i to od razu na trzy.\nFot. JacAr Rostocki\nWizyta w stolicy przypomniała Grahamowi o inspiracji, jakiej Warszawa dostarczyła mu już niejednokrotnie. Dwa najbardziej znane przykłady to oczywiście Dziecko ciemności i Panika, których historyczne tło miało – głównie czytelnikom z Zachodu – przybliżyć nieco pewne smutne fakty z przeszłości naszej ojczyzny. Ponadto, Masterton obiecał, że jeszcze kiedyś powróci do tej tematyki.\nAutor 27 bestsellerowych poradników seksuologicznych oświadczył też, że jest dumny, iż tak wiele osób zaufało mu, zwierzając się z najintymniejszych szczegółów swojego życia seksualnego. Ogromna masa listów od czytelników Penthouse’a przychodzących do redakcji dostarczyła na ten temat nie mniej informacji, niż liczne rozmowy z prostytutkami. Zresztą, ten research przydał się Grahamowi również w pisaniu prozy: na przykład dziwaczna scena erotyczna z powieści Błyskawica, w której brała udział jednonoga dziewczyna, jest oparta na doświadczeniach rzeczywistej osoby.\nKto poznał Grahama na żywo przyzna, że jest to człowiek potrafiący prowadzić błyskotliwą rozmowę właściwie z każdym, i że zawsze wie co powiedzieć. Na tym spotkaniu mieliśmy okazję zobaczyć, jak na chwilę zostaje wytrącony z rytmu przez niespodziewane pytanie: jeden z uczestników chciał się dowiedzieć, czy Brytyjczyk ma jakąś życiową maksymę. Po dłuższym zastanowieniu to on zabił nam wszystkim klina, parafrazując osobliwe tłumaczenie chińskiej inskrypcji: „Don’t disturb the grass, it’s dreaming”. Konia z rzędem temu, kto wyjaśni cóż takiego może to znaczyć i w jaki sposób Graham aplikuje ową sentencję do codziennego życia, ale trzeba przyznać, że brzmi intrygująco. I trochę złowrogo: czyżby zapowiedź proekologicznego horroru o zabójczej trawie?\nSpotkanie zaczęło się od wzmianki o atrakcyjnych niewiastach, a więc i opowieścią o niesłychanie pociągającej kobiecie musiało się zakończyć. Zaciekawiony czytelnik zapytał, która przedstawicielka płci pięknej w jego twórczości była tą najseksowniejszą. Graham tym razem nieco bliżej opisał nam wspomnianą już postać z powieści Susza – autor stwierdził, że mogłaby uwieść dosłownie każdego mężczyznę. Książka właśnie pojawiła się na naszym rynku księgarskim, nie pozostaje zatem nic innego, jak tylko sprawdzić czy jest tak w istocie.\nNa tym zakończyły się pytania, których tym razem padło naprawdę dużo. Ogólnie trzeba przyznać, że spotkanie było wyjątkowo udane, a to za sprawą dużego zaangażowania zarówno publiczności, jak i samego pisarza. Mimo zmagania się z chorobą, dzielnie wytrwał do samego końca, nie wykazując najmniejszych oznak zmęczenia, po czym przystąpił do rozdawania autografów i pozowania do zdjęć ze swoimi przyjaciółmi, których w Polsce mu nie brakuje. Nie darowałbym sobie, gdybym stanąwszy przed nim nie ściskał w dłoniach wcale niemałego stosiku książek do podpisania. Natomiast Graham nie byłby sobą, gdyby przy tej okazji nie potraktował mnie – jak zwykle – próbką swojego ciętego dowcipu. „Jeśli ktoś mnie kiedykolwiek nawiedzał, to właśnie ten człowiek” – oznajmił wszem wobec, wskazując na mnie i uśmiechając się krzywo – „Chodzi za mną dosłownie wszędzie…”.\nOd spotkania autorskiego z Grahamem Mastertonem minęło już sporo czasu, ale do tej pory nie jestem pewien czy potraktować tę uwagę jako komplement. Podobnie jak specyficzną dedykację, którą umieścił w moim wysłużonym egzemplarzu Zemsty Manitou… I jak tu nie lubić Grahama?\n23:34, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nRelacja ze spotkania z Grahamem Mastertonem w Warszawie\n"I caaan't help… falling in love… wiiith you…" – takie piękne, acz nieco fałszujące słowa nieśmiertelnej piosenki Elvisa Presleya rozległy się o godzinie 18 w poniedziałek, 30 września, w księgarni Matras przy Al. Solidarności 113 w Warszawie. Ku zaskoczeniu wszystkich okazało się, że król rock'n'rolla jednak nie powstał z martwych, a to miłosne wyznanie padło z ust nikogo innego, tylko Grahama Mastertona, którego talenty wokalne są jedynie nieco mniej znane na świecie od talentu pisarskiego. Zresztą, może temat utworu nie okazał się wybrany przypadkowo.\nTak zaczęło się spotkanie autorskie, tradycyjnie prowadzone przez niezmordowanego Piotra Pocztarka. Odbyło się ono podczas już trzeciej w tym rekordowym roku wizyty Grahama w Polsce. Pisarz był gościem specjalnym na aż dwóch konwentach, Pyrkonie i Krakonie. Jak wspominał, udział w tych imprezach zapewnił mu między innymi bardzo zróżnicowane doznania wizualne. Na pierwszym z nich miał na przykład okazję zobaczyć wielu uczestników cosplayowo przedzierzgniętych we wróżki, postaci z Lego i Dartha Vadera, na drugim natomiast widział zastępy fanów fantastyki przebranych za Dartha Vadera, postaci z Lego i wróżki, a więc zdecydowanie było na co popatrzeć.\nTrzecia wizyta miała zupełnie inne przyczyny. Graham przyjechał bowiem do Polski nie tylko na spotkanie z czytelnikami i w celu udzielenia kilku wywiadów, ale głównie na ślub Marysi, przyjaciółki, którą poznał tutaj już dość dawno temu. Skarżyła mu się na brak miłości w swoim życiu, a wtedy pisarz przepowiedział jej, że już niebawem pozna swoją drugą połowę. Minęły dwa lata i proszę – w sobotę odbył się jej ślub, na którym Mastertona nie mogło zabraknąć. Zamiast w roli orędownika demonów, tym razem Graham wystąpił więc niemalże jako amorek.\nNasz kraj okazał się jednym z głównych tematów spotkania także z powodów ściśle literackich. Doczekaliśmy się niedawno wznowienia Dziecka ciemności, a także premiery jednej z najnowszych książek Brytyjczyka, Paniki. Jak zagorzali fani zapewne wiedzą, łączy je fakt, że akcja rozgrywa się w całości lub częściowo w Polsce. To skłoniło Grahama do głębszej zadumy nad zmianami, jakie zaszły tu od czasu jego pierwszej wizyty w 1989 roku. Doszedł do budującego wniosku, że niemal wszystko zmierza we właściwym kierunku – nasza ojczyzna zupełnie nie przypomina swojej postaci z czasów schyłku komunizmu, a on czuje się wśród Polaków jak w gronie wiernych przyjaciół. Oświadczył również, że napisał Panikę między innymi po to, by lepiej uświadomić brytyjskich i amerykańskich czytelników w kwestii masakry w Puszczy Kampinoskiej, która miała miejsce w czasach II Wojny Światowej, a w powieści stanowi ważny wątek.\nIstotnym punktem wieczoru była promocja drugiej powieści o irlandzkiej pani inspektor, Katie Maguire. Upadłe anioły ukazały się w Polsce dzięki wydawnictwu Albatros już rok temu, ale nadal budzą silne emocje wśród odbiorców na całym świecie. Graham otwarcie przyznał, że postanowił napisać książkę w gatunku cieszącym się ogromna popularnością, jakim jest kryminał, by dotrzeć do szerszej publiczności. Jego zamiar powiódł się w stu procentach: oprócz entuzjastycznych recenzji, e-bookowa wersja może poszczycić się rekordowo dobrą sprzedażą na czytnikach Kindle.\nPośród licznych zalet Upadłych aniołów z pewnością należy wymienić ich autentyczność. I nic dziwnego: Masterton mieszkał w Irlandii przez pewien czas i do dziś wspomina te lata jako szalony okres, a samych Irlandczyków jako prawdziwych wariatów. Graham nie mówił tego jednak w tonie przygany, a wręcz przeciwnie, ekscentryczność owych ludzi uważał za prawdziwe natchnienie w trakcie tworzenia pierwszego tomu. Inspiracje do napisania kontynuacji nie były niestety tak pozytywne: w dużym stopniu stanowiły je relacje osób molestowanych przez księży, a trzonem powieści jest zemsta na oprawcach wywodzących się z kleru. W świetle ostatnich doniesień o pedofilii wśród polskich duchownych, książka może stać się teraz nawet bardziej kontrowersyjna, niż tuż po premierze.\nZe względu na świetne przyjęcie dwóch pierwszych książek o Katie, nikogo nie powinno zdziwić, że Graham ma w planach kolejne przygody dzielnej policjantki. I to nie jedną, ale od razu dwie! Również nakładem Albatrosa, pierwsze ukaże się Red Light. Także i tym razem temat powieści będzie przykry, a zarazem przygnębiająco realny – mianowicie pani Maguire będzie zmagać się z handlarzami żywym towarem. Znajdzie też niespodziewaną sojuszniczkę, która będzie ofiarą tej odrażającej machiny przestępczej, mordującą ludzi zaangażowanych w ów niecny proceder. Biedna Katie będzie miała spory dylemat moralny, bo pokrzywdzona kobieta w gruncie rzeczy wyręcza wymiar sprawiedliwości. Zapowiada się intensywny, niepokojący dreszczowiec. O czwartej powieści z cyklu na razie nic nie wiadomo.\nPozostajemy nadal poza obrębem horroru, bowiem Susza, kolejna zapowiadana przez Grahama powieść, to ekologiczno-katastroficzny thriller, którego tematem jest tytułowa klęska żywiołowa, dziesiątkująca mieszkańców Ameryki Północnej. Jak sam autor ostrzega: wielkich ulew raczej w niej nie uświadczymy. Szkoda, że polskiego wydania nakładem Albatrosa doczekamy się dopiero w przyszłym roku, bo wiążę z tą książką spore oczekiwania: mam nadzieję z dumą postawić ją na półce obok Zarazy i Głodu, czyli poprzednich, bardzo udanych katastroficznych opowieści mistrza. Z jej pisaniem wiąże się zresztą kilka niezbyt miłych wydarzeń. Najpierw zbankrutowało wydawnictwo, zamierzające książkę wydać – zdaniem Mastertona był to istny przejaw suszy, ale raczej z gatunku tych finansowych. Potem natomiast okazało się, że rzeczywiste warunki atmosferyczne w USA prześcignęły te przez niego opisane. Chcąc nie chcąc, autor musiał wznowić pracę nad powieścią i uczynić fabułę o wiele straszniejszą, żeby móc konkurować z autentycznymi katastrofami. Sztuka naśladująca życie, naśladujące sztukę?\nKolejna informacja okazała się wręcz elektryzująca: Graham niedawno ukończył powieść Infekcja, której głównym bohaterem jest faworyt wielu fanów, czyli niezastąpiony Harry Erskine. Podobno gdy Masterton zadzwonił do Erskine'a i poinformował, że niestety jest zmuszony po raz kolejny wpakować go w kłopoty, ten zgodził się niechętnie. Byłby w błędzie czytelnik sądzący, że comeback wróżbity-naciągacza okaże się zwykłym szóstym tomem cyklu o Manitou – Misquamacus został wygnany gdzieś w niebyt i w najbliższej przyszłości nie będzie niepokoić Harry'ego. Dopiero teraz jednak autor zdradził nam, że nienawistny czerwonoskóry czarownik miał… dwóch synów! Infekcja nie była od początku planowana jako horror: pierwotnie miała być historią tajemniczej epidemii, a dopiero potem pisarzowi przyszedł do głowy pomysł, by jej wytłumaczeniem uczynić, jak zwykle przydatne, indiańskie demony. Przy okazji mieliśmy niepowtarzalną okazję ujrzeć wyraz zdumienia na twarzy Piotrka, okazało się bowiem, że ten wielki znawca bibliografii swojego mistrza i jego przyjaciel, poznał owe zaskakujące szczegóły fabuły dopiero wraz z nami. Grahamowi dało to z pewnością sporo przewrotnej satysfakcji, a całe spotkanie uczyniło jeszcze bardziej spontanicznym – nawet prowadzący poczuł się zaskoczony.\nKażdego wielbiciela książek Grahama Mastertona – podobnie jak i samego pisarza – z pewnością smuci fakt, że publiczność doczekała się zaledwie jednej ekranizacji jego prozy. Brytyjczyk wyznał nam, że po Manitou z 1978, skrycie liczył na to, iż jego powieści będą adaptowane jak leci. Niestety, choć wielu filmowców usiłowało doprowadzić do powstania kolejnego kinowego Mastertonowskiego horroru, zawsze kończyło się to niepowodzeniem. Przyczyna zazwyczaj była ta sama: brak funduszy. Budżet takiego przedsięwzięcia, połączony z kosztami promocji, mógłby wynieść aż 50 mln dolarów, a zgromadzenie takiej kwoty nie jest łatwe. Wygląda jednak na to, że nasze marzenia mogą się wkrótce spełnić: wykupione zostały prawa do sfilmowania jednej z jego najwybitniejszych powieści, Zaklęci. Żeby było jeszcze ciekawiej, producentką obrazu ma być Jules Stewart, matka Kristen – aktorki znanej przede wszystkich z serii "malinowych" filmowych kreacji w cyklu Zmierzch. Co z tego wyjdzie, zobaczymy w najbliższej przyszłości, a tymczasem sam Graham nie ma zbytnich nadziei na jakąkolwiek kontrolę nad scenariuszem owego widowiska, podobnie jak na spotkanie sam na sam z błyszczącą Kristen. Wierzy natomiast w potęgę dzisiejszych efektów specjalnych, które mają szansę na sugestywne oddanie niesamowitych sekwencji opisanych w powieści.\nNastępna w kolejce zapowiedzi jest Szkarłatna wdowa, która może się okazać książką wyjątkową w bibliografii pisarza. W końcu ile pamiętamy jego dzieł łączących w sobie dreszczowiec z powieścią historyczną? "CSI w XVIII wieku" – taki był zamysł Grahama, gdy przystępował do pisania. Będzie opowiadać o córce aptekarza, na którą padają podejrzenia o morderstwa popełnianie w małej wsi. Dopiero po rozpoczęciu pracy Masterton dostrzegł ogrom researchu, który będzie musiał wykonać, by opisać tę historię w sposób wiarygodny. Konstruowanie fabuły w takiej scenerii napotkało liczne przeszkody, na przykład autor dopiero w trakcie przekonał się, jak dużym utrudnieniem w prowadzeniu postaci będzie brak wszędobylskich samochodów i telefonów komórkowych. Ale przynajmniej owo niezbędne do pisania badanie ówczesnych realiów uświadomiło mu, jak mało wie na temat damskiej mody.\nNa koniec głównej części spotkania Piotrek oczywiście nie mógł się powstrzymać i zadał Grahamowi swoje ulubione pytanie: skąd bierzesz pomysły? Masterton również musi za nim przepadać, skoro przy niemal każdej okazji udziela zupełnie innej odpowiedzi. Tym razem padło na chyba już kultową anegdotę o staruszce, której kota mały Grahamek, marzący o karierze literackiej, uratował przed niechybną śmiercią. W zamian starsza pani obiecała podsuwać mu pomysły na kolejne horrory, co zaowocowało fabułą słynnego Manitou. Książka jak do tej pory sprzedała się w milionach egzemplarzy, pisarz nie wyjaśnił jednak czy owa tajemnicza dama otrzymuje z tego tytułu jakieś tantiemy…\nZaczęła się przedostatnia część wieczoru. Przyszła kolej na to, co wielu czytelników lubi najbardziej, czyli pytania od publiczności. Padło ich całkiem sporo, dzięki czemu mieliśmy okazję dowiedzieć się bardzo ciekawych rzeczy, jak choćby tego, że Graham ma zwyczaj pisywać bajeczki dla swoich wnucząt, jego ulubionym poetą jest Walt Whitman, a żona Wiescka była najlepszym krytykiem na świecie. Powiedział też, że ze wszystkich swoich powieści najbardziej zadowolony jest z Bonnie Winter. Rozczarowali się zagorzali fani Dżinna: Masterton nie zamierza wracać do tematyki arabskiej, gdyż w dzisiejszych czasach może to się okazać zbyt dużym ryzykiem. Za to wyjaśnił nam czemu fascynują go różnorodne mitologie i dlaczego od wielu lat wystrzega się pisania w duecie. Inny zainteresowany chciał poznać przyczynę, dla której książki pisarza często miewają pospieszne finały. Ja również miałem przyjemność doczekać się odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, a mianowicie: bohaterem jakiej powieści chciałby być sam Masterton? Wyszło na to, że najbardziej pasowałby mu świat pięknych kobiet i wielkich pieniędzy, przedstawiony w Wielkim Gatsbym F. Scotta Fiztgeralda. I raczej trudno się temu dziwić.\nGraham podziękował nam wszystkim za mile spędzony czas, co było w pełni odwzajemnione. Nie byłoby w tym nic szczególnego – ot, dżentelmeńska kurtuazja – gdyby nie fakt, że owe podziękowania padły w języku polskim! Takie "dziękuję" z pewnością zapadnie na długo w pamięć każdemu obecnemu tego wieczora w księgarni Matras. A potem było już tylko szaleństwo autografów, bo chętnych do zdobycia podpisów na ukochanych książkach było mnóstwo. Grahamowi nieco zrzedła mina, gdy zobaczył pokaźny stos, który przytaszczyłem do jego stolika… Tym bardziej jestem mu wdzięczny za to, że podpisał każdą z nich!\n21:20, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nOsobista historia z Mastertonem w tle\nLady in Red, autorka bloga Niewyparzony Język, umieściła niedawno bardzo osobisty wpis, w którym wspomina "historię pewnej fascynacji". Jeśli chcecie wiedzieć co tak bardzo zafascynowało blogerkę i jaki wpływ na jej życie miała twórczość Grahama Mastertona, serdecznie zapraszamy tutaj:\nJeśli macie podobne doświadczenia i chcielibyście podzielić się nimi z czytelnikami naszej strony, zachęcamy Was do przesyłania swoich historii!\n15:38, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nRelacja ze spotkania z Piotrem Pocztarkiem na Brwikonie 2013\nBrwikon jest młodym konwentem fantastycznym, powoli przyciągającym coraz większe grono bywalców. W tym roku, w dniach 24 – 26 maja odbyła się raptem druga edycja, na którą przybyło równo 700 uczestników, a więc o 200 więcej niż w 2012. Jednym z gości był Piotr Pocztarek, publicysta dobrze znany miłośnikom horroru w Polsce. Za jego specjalizację uznać należy twórczość Grahama Mastertona, nie dziwi zatem, że prowadzony przez niego punkt programu dotyczył właśnie brytyjskiego mistrza.\nPrelekcja Graham Masterton a sprawa polska już samym tytułem zapowiadała zatrzęsienie ciekawych informacji na temat powiązań pisarza z naszym krajem, który jest wyjątkowo bliski jego sercu. Jak się dowiedzieliśmy od Piotrka, nie tylko dlatego, że jego książki zawsze wyjątkowo dobrze się u nas sprzedawały, ale także ze względu na polskie korzenie samego Mastertona, jak i jego zmarłej niedawno żony, Wiescki. Kolejnym powodem są fani, których ze względu na wyjątkową lojalność Graham sam woli nazywać przyjaciółmi.\nSłuchacze prelekcji "Graham Masterton a sprawa polska"\nW ten prosty sposób przeszliśmy do kluczowego zagadnienia tej prelekcji, a mianowicie trwającej już wiele lat przyjaźni Piotra ze swoim idolem. A opowiadał o niej tak: w 2007 roku, młody Pocztarek, wówczas początkujący internetowy publicysta, ze stresu zlewając się potem czekał w hotelu Bristol w Warszawie na swoją możliwość przeprowadzenia wywiadu z Mastertonem. Wywiad ten okazał się punktem zwrotnym w karierze Piotrka, bo nie tylko zapoczątkował znajomość z ulubionym od lat pacholęcych pisarzem, ale też i postawił na jego drodze życiowej innego wielbiciela Brytyjczyka, który również miał tego dnia zaszczyt z nim porozmawiać. Był to nikt inny, tylko Robert Cichowlas, obecnie jeden z bardziej cenionych polskich pisarzy grozy, otwarcie przyznający się do inspiracji twórczością Mastertona. Po odpytaniu swego wspólnego mistrza ze wszystkiego na co czas pozwolił, obaj panowie zaczęli niezobowiązująco rozmawiać o napisaniu książki z prawdziwego zdarzenia, jemu właśnie poświęconej. Owszem, jeszcze w 1999 ukazała się publikacja autorstwa Raya Clarka i Matta Williamsa Świat Mastertona, zahaczająca o taki temat, była ona jednak dość pobieżnie sklecona, a poza tym z racji upływu czasu znacznie się już zdezaktualizowała. Pocztarek i Cichowlas uznali więc, że pora na potraktowanie pisarza z należytym szacunkiem i stworzenie obszernego dzieła opiewającego całą twórczość – nie tylko horror, ale także dreszczowce, poradniki seksuologiczne i co tylko jeszcze przyjdzie im do głowy. Po czym, głównie ze względu na odległość – Piotrek jest z Warszawy, Robert natomiast z Poznania – projekt zamarł na grubo ponad rok.\nGdy po tym czasie ponownie się skontaktowali, stwierdzili, że ich zapał nie tylko nie osłabł, ale wręcz uległ znacznemu zwiększeniu. Wobec powyższego nie mieli już wyboru: po prostu musieli tę książkę wspólnie napisać. Wysłali wtedy nieśmiałego maila do Mastertona z pytaniem o zdanie i ewentualną zgodę na powstanie takiego tomu. Odpowiedź bardzo przyjemnie zaskoczyła ich obu: pisarz niemal natychmiast odpisał, że nie tylko nie ma nic przeciwko temu, ale wręcz będzie zaszczycony. Zachęceni aprobatą wzięli się raźno do pracy. Oznaczało to ponowne przeczytanie wszystkich powieści, zbiorów opowiadań i poradników, a potem przeprowadzenie ich dokładnej analizy. Wszak nie miała to być książka pisana na kolanie, tylko istne kompendium wiedzy, mogące zaspokoić apetyty zarówno wiernych czytelników Grahama, jak i osób dopiero chcących rozpocząć przygodę z jego twórczością. Wystarczyło jeszcze jedynie znaleźć potencjalnego wydawcę, co dla młodych autorów na polskim rynku jest zawsze sporym wyzwaniem. Wybór padł na wydawnictwo Albatros, publikujące zdecydowanie najwięcej książek angielskiego pisarza w Polsce. Przekonać właściciela, Andrzeja Kuryłowicza, nie było łatwo, ale z nieoczekiwaną pomocą przybył im sam Masterton. Gdy szef Albatrosa udał się do Anglii na osobiste spotkanie z nim, został skutecznie zachęcony do dania przedsięwzięciu zielonego światła. Tak według słów Piotra narodziła się książka Masterton. Opowiadania. Twarzą w twarz z pisarzem, która spotkała się z dużym uznaniem zarówno ze strony czytelników, jak i recenzentów.\nNie był to ostatni raz, gdy Piotrek współpracował z Robertem w obrębie tematyki związanej z Mastertonem. Opowiadał również jak zaczęli wspólnie prowadzić założony przez Cichowlasa blog poświęcony swemu ulubionemu pisarzowi, którego nazwa z pewnością wyda Wam się znajoma. Mowa oczywiście o GrahamMasterton.blox.pl.\nPiotr Pocztarek i podkładka ze ściągawką\nKolejna ważna informacja przekazana nam przez Piotra dotyczyła nowej książki, pisanej przez niego, Roberta i ich mistrza. Wiadomość o jej powstawaniu podał wraz z Mastertonem jeszcze w zeszłym roku na spotkaniu w warszawskim Trafficu, lecz szczegóły do tej pory były owiane tajemnicą. Teraz wreszcie się dowiedzieliśmy: będzie to wywiad-rzeka, a więc coś niesłychanie interesującego dla zagorzałych fanów. Doprawdy, trudno pojąć ile jeszcze odkrywczych pytań można temu człowiekowi zadać, ale jestem pewien, że chłopaki dołożą wszelkich starań, by nawet najbardziej wymagający czytelnik znalazł tam coś dla siebie. Zwłaszcza, że Piotrek zapowiada odważne pytania o sprawy naprawdę prywatne i często niełatwe. Czekamy z niecierpliwością.\nPiotr poruszył też ważny temat różnych adaptacji, jakich doczekały się utwory Mastertona. Obok niestety jedynej kinowej ekranizacji, czyli Manitou Willama Girdlera, jego twórczość została przed 10 laty zaprezentowana także w formie komiksowej, w dodatku przygotowanej przez polskie, nieistniejące już wydawnictwo – Mandragora. Jak się dowiedzieliśmy, Piekielne wizje to już dzisiaj prawdziwy biały kruk, do zdobycia jedynie w antykwariatach i na Allegro. Inną polską adaptacją jest natomiast Stworzenie, film krótkometrażowy autorstwa Magdy Gendery na podstawie opowiadania Stworzenie Belindy. Omówił też jedną z najważniejszych antologii grozy ostatnich lat – Dziedzictwo Manitou, książkę w której znalazły się opowiadania pisane w hołdzie Mastertonowi, autorstwa polskich pisarzy grozy zaproszonych do współpracy przez Replikę.\nNajwierniejsi fani Mastertona na Brwikonie 2013\nMimo że to jego ulubiony pisarz, Piotrek nie jest bezkrytyczny wobec Grahama. Całe szczęście – w przeciwnym razie prelekcja przerodziłaby się w pean pochwalny. W związku z tym miał nam do powiedzenia kilka mniej pochlebnych rzeczy, jak choćby problem braku wyraźnego upływu czasu w cyklu o Jimie Rooku, w którym główny bohater wciąż tkwi w tym samym punkcie od kilkunastu lat. Ponoć sam autor niezbyt lubi dostawać jakieś uwagi na ten temat – gdy Piotrek kiedyś delikatnie mu to wypomniał, niemal się obraził, stwierdzając jedynie: „Przecież to tylko książki!”. Niezbyt pozytywne było również napomknienie o Szatańskich włosach, prawdopodobnie najgorszej powieści w jego dorobku, być może dlatego, że pisanej zdecydowanie pod kątem młodzieży, czyli „osławionych” w kręgach maniaków brutalnego horroru young adults.\nPiotr wspominał również o tym jak Graham z wdzięczności za krzewienie jego twórczości w Polsce, postanowił uhonorować Roberta Cichowlasa, nazywając jego nazwiskiem postać artysty z powieści Bazyliszek. Niestety, nie zakończyło się to pomyślnie: wydawca uznał, że to nazwisko nie brzmi dostatecznie po polsku i przemianował go na… Cichowskiego. (Także kontynuacja przygód Nathana Underhilla, Noc gargulców wzbudziła trochę wątpliwości, ale na wszelki wypadek spuśćmy na nie zasłonę tajemnicy). Miejmy nadzieję, że podobny los nie spotka komisarza Pocztarka, pojawiającego się ponoć na kartach Paniki, która w lipcu pojawi się na półkach księgarń nakładem Rebisu. A skoro już o niej mowa: Masterton poruszył w niej zbyt często tuszowany temat masakry wielu intelektualistów w Puszczy Kampinoskiej. Była to rzeź, o której nie wie nie tylko wielu Anglików i Amerykanów, ale także Polaków. Oby tylko nie skończyło się to jak w przypadku dreszczowca Aniołowie chaosu, który przed laty był promowany w Polsce jako powieść stawiająca odważne tezy na temat śmierci generała Sikorskiego, a po wydaniu okazało się, że wzmianki na ten temat zajęły raptem kilka akapitów. Tak czy inaczej, szanse na bestseller są duże.\nPiotr Pocztarek i wielkie skupienie\nPiotr dużo opowiadał o tym, że nawiązania do Polski w twórczości Grahama Mastertona nie są rzadkością. Zamiłowanie pisarza do polskiej kuchni zaowocowało wieloma wzmiankami na jej temat, a na 36 rocznicę ślubu autor wraz z małżonką spożył nawet tradycyjne polskie śniadanie. Niestety, nie wszystkie aluzje do naszego kraju okazały się tak smakowite. Niejeden krytyk bardzo źle przyjął Dziecko ciemności, powieść rozgrywającą się w Polsce. Pytanie tylko, czy była to prawdziwa Polska, czy tylko jej wyobrażenie? Nie za bardzo zgadzała się topografia Warszawy, czy też opisy typowych polskich kobiet – rzecz jasna wąsatych i noszących wszędzie torby reklamówki. Niezbyt przekonywające okazało się też, że co drugi mieszkaniec ma tutaj na nazwisko Rej, Matejko, czy Konopnicka. Mimo wszystko Piotrek uważał, iż najostrzejsze recenzje w polskiej prasie były mocno przesadzone.\nA jeśli chodzi o polskie jedzenie: może Masterton lubi tak często o nim wspominać, bo już w 1989 roku wydawnictwo Amber proponowało mu rozliczenie za publikację jego powieści w Polsce częściowo za pomocą kiełbasy? Reszta miała być uiszczona w postaci cennych ikon, a to dlatego, że złotówka nie podlegała za komuny wymianie na obcą walutę. Zresztą, o tym jak wyglądało wypłacenie należnego honorarium w praktyce, Piotrek wolał nie opowiadać… Przyznał natomiast, że z języka polskiego pisarz zna same najniezbędniejsze słowa: kapusta, gołąbki, bigos i kiełbasa. Czy naprawdę dużo więcej potrzeba, aby porozumieć się z Polakiem?\nPiotr Pocztarek i Patryk Cichy (autor relacji i zwycięzca konkursu wiedzy o Mastertonie)\nNiejako na deser Piotr zaserwował nam konkurs wiedzy o Mastertonie. Niejeden uczestnik miał chrapkę na bardzo atrakcyjne nagrody, i nic w tym dziwnego – kto nie chciałby wygrać najnowszych wydań książek Grahama? Pulę stanowiły zestawy składające się ze wznowień Geniusza, Transu śmierci, a także Dziedzictwa Manitou. Zabawa okazała się niebywale trudna. Obok pytań dziecinnie łatwych, takich jak: „Ile powieści składa się na cykl o Manitou?” albo „Jaki klasyk horroru był inspiracją przy pisaniu Drapieżców?”, usłyszeliśmy bowiem także zagadki wymagające znacznie głębszego oczytania. Bo w końcu kto pamięta w której konkretnie powieści pojawia się Lily Blake? Ile osób bez wahania powie jakiej narodowości był Larry Foggia? Niestety, na sali nie znalazł się ani jeden śmiałek wiedzący to wszystko. Najbliżej pełni sukcesu był pewien osobnik, który odpowiedział poprawnie na aż 14 pytań z 15, ale może lepiej będzie pominąć go tutaj milczeniem. I tak w trakcie prelekcji niemal bezustannie przeszkadzał… Niemniej troje szczęśliwców zabrało tego dnia do domu piękne książki z Repliki.\nPiotr Pocztarek i Patryk Cichy\nSpotkanie z Piotrem Pocztarkiem trwało aż dwie godziny, a mimo to czas tak szybko zleciał, że szkoda było się rozstawać. Dowiedzieliśmy się wielu interesujących, zaskakujących, a niekiedy wręcz niewiarygodnych rzeczy na temat jednego z naszych ulubionych pisarzy. Piotrek również wydawał się zadowolony z wizyty na naszym konwencie i mamy nadzieję, że jeszcze kiedyś do nas wpadnie i opowie coś ciekawego. Kto wie, może któregoś razu będzie mu towarzyszył sam Graham Masterton?\n17:33, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nOkiem czytelnika: relacja z sesji rozdawania autografów\nSpotkanie z Grahamem Mastertonem i zdobycie autografu swojego idola to dla wielu fanów bardzo poważna sprawa. Sami doskonale pamiętamy emocje towarzyszące "pierwszemu razowi", kiedy to mogliśmy uścisnąć dłoń mistrza horroru i dać mu do podpisania książkę. Teraz zapraszamy Was do przeczytania osobistej relacji Łukasza Grygiera, który podzielił się z nami swoimi odczuciami ze spotkania z Grahamem na Pyrkonie. Enjoy!\n23 marca bieżącego roku - ta data wielu osobom od kilku tygodni kojarzyła się tylko z jednym: spotkanie z Grahamem Mastertonem na Poznańskim festiwalu fantastyki Pyrkon.\nNauczony doświadczeniami z wcześniejszych spotkań autorskich wiedziałem, iż aby spotkać się z tak wybitną postacią ze świata grozy należy zjawić sie na miejscu wcześniej. Tak więc już godzinę przed planowanym przybyciem Mastertona siedziałem w pobliżu, czekając na początek formowania się kolejki. Jako pierwszy zjawił się chłopak z kartką na plecach: "MASTERTON KOLEJKA TU". Panował jeszcze względny spokój. Około czterdziestu minut przed godziną zero pojawiło się parę osób. To był znak, że należy zająć swoje miejsce. Zanim podszedłem do "wężyka" osób czekających (miałem do przejścia zaledwie trzy metry), zjawiło się znikąd kilka następnych osób. Kolejne minuty mijały na wyczekiwaniu i obserwowaniu rosnącego tłumu ludzi przybywających na spotkanie z autorem. Sprawca całego zamieszania zjawił się kwadrans przed czasem. Pierwszym kilku osobom udało się namówić twórcę do zrobienia wspólnych, pamiątkowych zdjęć. Później jednak Masterton zauważył, jak licznie przybyli jego fani (kolejka cały czas rosła i z jej początku nie było widać końca), więc sesje zdjęciowe się zakończyły. Czekając na swoją kolej spostrzegłem osobę przybyłą z kartonem książek do podpisu; mam nadzieję, że biedak zdobył chociaż jeden podpis. Nareszcie nadeszła upragniona chwila, oto stałem przed tym, który wprowadził mnie kilka lat temu w świat literatury grozy (moja pierwsza przeczytana książka z tego gatunku to "Wyznawcy Płomienia", którą oczywiście wybrałem do podpisania).\nDługie wyczekiwanie i moment, który zapada w pamięć plus podpis cenionego przez wielu pisarza. Tak można podsumować całe wydarzenie, lecz to nie odda towarzyszących temu emocji.\n13:17, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali\nRelacja ze spotkania z Grahamem na Festiwalu Pyrkon\nPyrkon już za nami. Połowie redakcji nie udało się dojechać, a druga połowa była w dużej mierze zajęta sprawami służbowymi, jednak relację możemy przedstawić Wam dzięki jednemu z jak zawsze niezawodnych czytelników i fanów Grahama Mastertona. Niniejszym zapraszamy Was do przeczytania sprawozdania Marcina Dobrowolskiego. Mamy też dla Was porcję zdjęć od Grahama, organizatorów i z bloga bardzosubiektywnie.blogspot.com. Enjoy!\nOgólnopolski festiwal fantastyki Pyrkon na stałe wpisał się już do kalendarza niemal każdego miłośnika niesamowitości. Potencjał drzemiący w tym gatunku okazuje się niewyczerpany. Nie mamy tutaj bowiem do czynienia ze zjazdem garstki zapaleńców, lecz z dużym, profesjonalnie zorganizowanym wydarzeniem na skalę krajową. Każda kolejna edycja Poznańskiego konwentu sukcesywnie powiększała grono swoich odbiorców, a wprost proporcjonalnie do ilości uczestników imprezy rosła jej atrakcyjność. W tym roku, obok atrakcji przeznaczonych dla niezliczonych miłośników gier planszowych, rozrywki elektronicznej czy tradycyjnego RPG, organizatorzy zadbali także o fanów grozy. Sądząc po olbrzymich tłumach w auli wykładowej, strzałem w dziesiątkę okazała się wizyta legendy literackiego dreszczowca, światowej sławy pisarza Grahama Mastertona. Muszę przyznać, że to właśnie nazwisko brytyjskiego króla horroru przesądziło w moim przypadku o tym, że pomimo trzaskającego mrozu zdecydowałem się zjawić w stolicy Wielkopolski. Zaryzykuję stwierdzenie, że spośród pisarzy, którzy odwiedzili do tej pory Poznański konwent, to właśnie Masterton cieszy się największą renomą w środowisku czytelników. Dziesiątki milionów sprzedanych egzemplarzy powieści, zbiorów opowiadań czy poradników seksuologicznych mówią same za siebie. Również mnogość niw na jakich pisarz realizował swe literackie talenty, po dziś dzień skutecznie bronią go od zapomnienia.\nGraham, tłumacz i prowadząca jeden z paneli dyskusyjnych\nDowodzi tego spotkanie w auli wykładowej Międzynarodowych Targów Poznańskich, które w tym roku po raz kolejny gościły Pyrkon. Spotkanie ów zgromadziło lekko licząc kilkaset osób. Niżej podpisany, jak i kilkudziesięciu innych maruderów, zmuszonych było stać pod ścianą bądź siedzieć na podłodze w czasie wystąpienia autora. Konferencja prowadzona była przez Łukasza Orbitowskiego i dotyczyła tematów tak rozmaitych, jak różnorodna jest twórczość brytyjskiego mistrza makabry. Autor zdradził między innymi kilka ciekawostek dotyczących jego nadchodzącej powieści zatytułowanej Panika. Według słów twórcy Manitou, fabuła dotyczyć będzie krwawego epizodu z początku II wojny światowej. Chodzi o eksterminację ludności polskiej na obrzeżach Puszczy Kampinoskiej. Masowy mord, który przeszedł do historii jako zbrodnia w Palmirach, kosztował życie około dwóch tysięcy Polaków. Hitlerowski okupant skupił się głownie na polskiej inteligencji: harcerzach, pisarzach, duchownych czy oficerach, którzy zostali aresztowani, a następnie rozstrzelani w ramach tzw. Akcji AB. Nie znałem tego wydarzenia wcześniej, dlatego uznałem, że warto o nim przypomnieć czytelnikom z Zachodu - powiedział Masterton. - Nie jestem pisarzem historycznym, piszę horrory i thrillery, ale chciałem opowiedzieć tę ważną historię właśnie w tej konwencji. Autor wyjaśnił też genezę tytułu, który jest nawiązaniem do mitycznego boga Pana oraz do uczucia, jakie musiało towarzyszyć prowadzonym na śmierć skazańcom – strach, który w leśnej głuszy potęgowany jest z każdym krokiem przez zawodzenie wiatru, pojękiwania gałęzi czy szelest igliwia pod stopami. Wiele pytań nie dotyczyło głównego spectrum twórczości Brytyjczyka.\nGraham i przedstawiciele wydawnictwa Rebis\nKwestia fantastyki grozy wielokrotnie schodziła na drugi plan, a pisarz raz za razem okazywał się być wspaniałym gawędziarzem, miotającym anegdotami niczym szuler kartami z rękawa. Interesującym tematem, poruszonym przez mistrza grozy, była kwestia jego postrzegania Polski i zmian, jakie przez lata zaszły w naszym kraju. Gość festiwalu z uśmiechem na ustach opowiedział jak to w 1989 roku, w związku z nieprzeliczalnością złotówki na funta, polski wydawca zaproponował mu zapłatę za książkę w towarach takich jak ikony czy… kiełbasy.\nGraham i Wikingowie (nie pytajcie...)\nW związku z tym, że Graham Masterton jest cenionym autorem poradników seksuologicznych oraz wieloletnim redaktorem pism takich jak Mayfair, Playboy czy Penthouse, czytelnicy nie omieszkali zapytać o kwestię urody polskich kobiet. W odpowiedzi otrzymaliśmy pean na temat powabu Polek a także ich twardego charakteru. Każdy wie, że polskie kobiety są najpiękniejsze na świecie – zakończył pisarz czym wzbudził salwę oklasków od rozentuzjazmowanej publiczności. Nie ma tutaj oczywiście podstaw, by wysuwać oskarżenia o nadmierne kadzenie publiczności, gdyż jak autor wytłumaczył: Sam ożeniłem się z Polką, która co prawda nie urodziła się w Polsce, ale miała właśnie taką polską urodę. Więc Polki są nie tylko piękne, ale i silne.\nSesja podpisywania książek na Pyrkonie\nPo zakończonym wykładzie na korytarzu obok auli ustawiła się niebotycznych rozmiarów kolejka po autografy. Każdy chciał zdobyć podpis autora bestsellerów oraz zamienić z nim choć kilka słów. Mimo prawdziwego oblężenia, pisarz z uśmiechem na ustach i ogromną życzliwością podchodził do każdego czytelnika. Godzina spędzona w kolejce uwieńczona została zatem pamiątkowym zdjęciem oraz autografem złożonym na egzemplarzu Upadłych aniołów.\nMarcin Dobrowolski i Graham Masterton\n12:20, piotr.pocztarek , Czytelnicy nadesłali


Na bruku/XI - Wikiźródła, wolna biblioteka\nNa bruku. powieść z życia miejskiego - XI\nPan Zygmunt wesoły, uśmiechnięty, szedł przez Hożą, zdążając wprost do domu, w którym mieściła się pracownia pani Zofii. Był w wyjątkowo dobrem usposobieniu, a dzień ten podkreślił w kalendarzu czerwonym ołówkiem. Rano, gdy przyszedł do biura, woźny ukłonił mu się niżej niż zwykle. Na razie nie zwróciło to jego uwagi, ale dostrzegł, że i koledzy patrzyli na niego nie tak jak codzień. Ci, z którymi był zdaleka i prawie nie znał się z nimi, pierwsi powitali go bardzo przyjaznym ukłonem, ci z którymi w bliższych zostawał stosunkach ściskali dłoń jego bardzo serdecznie i szeptali półgłosem.\n— Czego? — pytał zdziwiony.\n— Nie udawaj, bo wiesz doskonale.\nZygmunt istotnie nie wiedział o niczem, a dopytywać się było trudno, gdyż tego samego dnia pan dyrektor we własnej osobie zwiedzał biura, więc kto żył ten drżał i słowa wymówić nie śmiał. Wszyscy pochylili się nad papierami a pisali i rachowali całą siłą. Dygnitarz kolejowy przechodził z sali do sali, od biurka do biurka, zapytywał o to i owo, a w razie dostrzeżenia najmniejszej nieakuratności udzielał nagany i groził dymisyą. Za dyrektorem szli naczelnicy w przyzwoitej odległości, pochyleni, zgięci, łowiący w lot każde słowo, starający się zrozumieć każde spojrzenie swego zwierzchnika. Żaden z kancelistów tak nie nadskakuje posażnej pannie, jak oni dyrektorowi.\nWizyta trwała kilka godzin. Nareszcie około pierwszej dyrektor biuro opuścił. Wtenczas wszyscy odetchnęli swobodniej, zrobił się szmer taki jaki bywa w szkole po wyjściu surowego nauczyciela, ale wnet ucichł, gdyż bezpośredni zwierzchnik, pan naczelnik, odprowadziwszy dyrektora na schody, powrócił do biura. Nie miał już miny uniżonej i postawy nadskakującej, wprost przeciwnie, wszedł zachmurzony, z podniesioną głową, spojrzeniem rozkazującem, prawie groźnem.\n— Panowie — rzekł — pan dyrektor był dość zadowolony, ale nie w takim stopniu, jakbym ja tego sobie życzył. Pokazuje się, że jestem mało wymagający, za łagodny i że zbyt często patrzę przez szpary na objawy zaniedbania czynności przez niektórych z panów. Od dziś dnia nie ma śniadań, ani interesów osobistych. «Sześć godzin będziesz w biurze siedział, przez osiemnaście odpoczywał,» tak powiada nawet, jeżeli mnie pamięć nie myli, biblia. Instytucya nasza jest na drodze do robienia oszczędności, panowie akcyonaryusze uskarżają się na małą dywidendę. Któż ją podniesie, jeżeli nie my, panowie? My — dodał, — uderzając się w piersi, — pamiętajcie panowie, że ptak łatwiej nie sfrunie z gałęzi, jak pracownik drogi żelaznej z posady. To mniej więcej miałem panom do powiedzenia, i zarazem dodaję, że z mojej strony uczynię co mogę, aby wam to ułatwić.\nSkłonił się z powagą i odszedł do gabinetu. Po chwili przybiegł woźny do p. Zygmunta i wezwał go do naczelnika.\n— Siadaj kochany panie — rzekł dygnitarz — szczęśliwy jesteś, w czepku na świat przyszedłeś, otrzymałeś awans i znaczne podwyższenie pensyi; winszuję ci z całego serca.\nZygmunt uścisnął delikatnie podaną sobie rękę i rzekł:\n— Przedewszystkiem panu naczelnikowi mam to do zawdzięczenia.\n— Mnie, a cóż ja w tem za rolę gram?\n— Bez przedstawienia zwierzchności nikt nie bywa awansowany.\n— No, zapewne, ale przedstawiając cię z najprzychylniejszą opinią, czyniłem to w poczuciu sprawiedliwości i prawdy... Zasługa i praca, znajomość rzeczy nie powinny być pozostawione bez nagrody.\n— Nawet i w takim razie, muszę panu naczelnikowi przedewszystkiem podziękować.\n— Sobie raczej niż mnie.\n— A, za pozwoleniem, wszakże była mowa o znajomości służby; komuż to zawdzięczam, jeżeli nie panu naczelnikowi, który od samego początku był moim światłym kierownikiem i przewodnikiem.\n— Zapewne, zapewne, to bezwątpienia, ale widzisz młodzieńcze, nasiona rzucone padają na grunt dobry, albo na skałę. W tym wypadku na grunt dobry padło — tem więc bardziej mi przykro, że cię tracę.\n— Jakto panie naczelniku?\n— Nie z mojej woli, lecz z woli samego dyrektora otrzymujesz stanowisko samoistne w innym wydziale, to ci zapowiada piękną przyszłość, młodzieńcze. Już teraz masz stanowisko wcale dobre, powinienbyś pomyśleć o towarzyszce życia, ożenić się — co?\n— Dotychczas nie wolno mi było o tem marzyć.\n— Co innego dotychczas, co innego teraz. Teraz żenić się możesz i powinieneś, ja cię zachęcam i ośmielam cię nawet. Skromność w młodzieńcu jest dobra, ale aby nie przesadzona. Na dzisiejszem twojem stanowisku możesz być śmiałym, możesz podnieść oczy na córkę człowieka nawet wysoko położonego.\n— O panie naczelniku!\n— Powtarzam ci mój młody przyjacielu, śmiałość jest ozdobą młodzieńca w pewnych razach, a w oczach kobiet znaczy niezmiernie dużo. Nie darmo mądrzy rzymianie wynaleźli przysłowie: «audaces fortuna juvat.» No kochany panie Zygmuncie, żart na stronę, winszuję ci nowej pozycyi i radzę pomyśleć o żonie.\n— Pomyślę, panie naczelniku.\n — Dobrze zrobisz, a przyjdźże do nas kiedy. Żona już mnie kilkakrotnie zapytywała, co się z tobą dzieje, Malcia również.\nDla ścisłości dodać należy, że pan naczelnik był szczęśliwym ojcem trzech córek, z których jeszcze ani jedna nie znalazła dozgonnego towarzysza. Zygmunt uszczęśliwiony wziął do serca życzliwe rady pana naczelnika i pobiegł wprost na Hożą. Trafił tak niefortunnie, że ani pani Zofii ani Wandy w domu nie zastał.\nTrzeba też zdarzenia, aby tak przyjemną nowiną nie miał się z kim podzielić.\nNiezadowolony poszedł machinalnie wprost przed siebie z Hożej na Marszałkowską, do alei Jerozolimskiej. Szedł zamyślony, potrącał przechodniów i sam był potrącany nawzajem. Naraz zdało mu się, że przed sobą słyszy głosy znajome.\n— Obejrzał się — była to pani Zofia z córką.\n— Dobry wieczór paniom — rzekł.\n— Ah! pan Zygmunt.\n— Właśnie idę wprost z Hożej, byłem, ale nie miałem szczęścia zastać.\n— Gdybyśmy były uprzedzone, że nas ten honor spotka — rzekła Wanda. — Cóż pana do nas sprowadza?\n— Wandziu — odezwała się matka — jak możesz mówić w ten sposób?\n— Owszem, mamo, mogę. Pan Zygmunt tak dawno u nas nie był, że przypuszczam, iż jakaś nadzwyczajna okoliczność przypomniała mu o naszem istnieniu.\n — Doprawdy? według mego rachunku dwa, a wiesz pan pewnie, że dwa tygodnie, to czas, w którym mogą zajść różne poważne zmiany...\n— Nie widzę ich. Pani zawsze jednakowo ładnie wygląda.\n— Zwłaszcza przy świetle latarni, ale powiedzże pan, co pana do nas sprowadza?\n— Nie przekomarzajcie się moi kochani — rzekła pani Zofia — mam nadzieję, że pan nas odprowadzi i zostanie na herbacie.\n— To jeszcze zobaczymy... — szepnęła Wanda, uśmiechając się złośliwie.\n— Co pani powiedziała: zobaczymy?\n— Masz pan racyę, powiedziałam źle, należało powiedzieć — nie zobaczymy.\n— Ja pani nic a nic nie rozumiem...\n— Pociesz się pan w takim razie wzajemnością, bo ja pana nie rozumiem także.\n— A zdawało się...\n— I mnie zdawało się również; teraz widzę, że omyliłam się.\n— Panno Wando przestań pani być złośliwą i racz posłuchać. Przyszedłem naumyślnie, żeby się pochwalić... to jest, źle się wyrażam, żeby paniom zakomunikować pewną wiadomość dla mnie pomyślną bardzo.\n— A widzi mama, że jest interes, ale skoro to coś dla pana Zygmunta pomyślne, to słuchamy z ciekawością.\n— Dziś otrzymałem awans.\n— A winszujemy, z całego serca winszujemy.\n — Dziękuję... Przyznam się, że była to dla mnie niespodzianka zupełna, awans, jak na nasze stosunki, dość znaczny.\n— I nie starałeś się pan?\n— Nie, nie starałem i nie wiem, komu mam zawdzięczać, żem otrzymał. Widocznie mam szczęście.\n— To doskonale — rzekła pani Zofia — ucieszyłeś mnie pan niezmiernie.\nGawędząc doszli do domu, przez całą drogę Wanda ani razu nie wspomniała o Mani i tak manewrowała, żeby Zygmunt o nią nie mógł zapytać.\nPrzy herbacie młody człowiek nie mogąc się doczekać tej, dla której naumyślnie przyszedł, zwrócił się do Wandy z zapytaniem:\n— Czy panna Marya chora?\n— Nie wiem — odrzekła lakonicznie.\n— Mówię przecież wyraźnie.\n— Niechże pani nie żartuje.\n— Ach Boże! zkądże mogę wiedzieć, czy zdrowa, czy chora, kiedy jej tu niema.\n— Nie była dziś?\n— Ani dziś, ani wczoraj, ani onegdaj. Od tygodnia jej nie widziałam.\n— Więc już nie pracuje razem z paniami?\n— Nie; powiedz mi pan co dziś grają w teatrze?\n— Nie wiem, ale panna Marya...\n— Bardzo źle, że pan nie wie; któż zaspokoi moją ciekawość?\n— Zapóźno już dziś na teatr, niech pani ze mnie nie żartuje, bo mi to sprawia wielką przykrość.\n— Takiemu dygnitarzowi? Co pan dobrodziej życzy sobie wiedzieć?\n— Gdzie jest panna Marya? ale proszę powiedzieć prawdę, koniecznie!\n— U nas już jej niema, gdzie się znajduje, powiedzieć nie umiem.\n— Dajże pokój Wandziu — rzekła pani Zofia — nie dręcz go. Mania, z wielkim naszym żalem opuściła nas. Trafił jej się dość korzystny obowiązek, musiała przyjąć. Ojciec bez posady, fundusze wyczerpane — trudno, trzeba żyć.\n— A, na miłość Boga, czemuż ja o tem nie wiedziałem.\n— Przepraszam — wtrąciła Wanda — o tem, że pan Kwiatkowski posady niema, wiedziałeś pan, a nawet obiecywałeś, że dołożysz starań.\n— Czyż mogłem przypuszczać, że tak u nich źle... a doprawdy, nie spodziewałem się tego. Radźcie panie co robić, przecież w obcym domu, choćby w najlepszych warunkach, nie podobna jej zostawić. Ja nie mogę na to pozwolić!\n— Pan, panie Zygmuncie? a z jakiejże to racyi, pozwolenie pańskie, może mieć wpływ w tej sprawie?\n— Z jakiej racyi? prawda, zupełnie słuszna uwaga, w tej chwili racya nie istnieje, ale istnieć będzie, istnieć musi — przekonacie się panie...\n— Ślicznie, panie Zygmuncie — zawołała Wanda — doskonale! tak lubię! mówisz jak mężczyzna... to mnie godzi z panem; proszę mi podać rękę.\n— Czyż dotychczas nie byliśmy w zgodzie?\n— Nie, miałam żal do pana, ale teraz niema go ani cienia, ani śladu i jesteśmy przyjaciółmi jak dawniej.\n— Jak zawsze panno Wando.\n— Tylko bądź pan energiczniejszy, weź się pan do rzeczy zaraz, nie odkładając.\n— Czyż mnie potrzeba do tego zachęcać?\nPodczas gdy Zygmunt z Wandą rozmawiali o Mani, ona spełniała swój nader uciążliwy i nudny obowiązek w towarzystwie osoby chorej, której ani na krok odstępować nie było można, narażona na znoszenie wszelkiego rodzaju kaprysów złego humoru i przywidzeń, znosiła los z rezygnacyą, pocieszając się tem, że jej cierpienie zapewnia przynajmniej do pewnego stopnia byt rodzicom i rodzeństwu.\nOd wczesnego rana musiała być na nogach, gdyż chora, nie mogąc sypiać, przed wschodem słońca wstawała. Wnet też rozlegał się dźwięk dzwonka, a za nim grad wymówek i pretensyi.\n— Panno Maryo, dla czego nie podano mi jeszcze herbaty?\n— W tej chwili będzie.\n— Panna Marya stroi ze mnie niepotrzebne i zupełnie niewłaściwe żarciki.\n— W tej chwili... w tej chwili, czy panna wie co to jest w tej chwili? to jest zaraz, natychmiast, bo za minutę już nie będzie ta chwila, ani w tej chwili, tylko tamta chwila i w tamtej chwili, rozumie pani?\n— Rozumiem i natychmiast idę do kuchni.\n— Ciekawam po co?\n— Każę przyspieszyć.\n— Racz pani zostać, tam są ludzie, których obowiązkiem jest o tem pamiętać.\nMarya usiadła na krześle w przeciwnym kącie pokoju; jejmość skrzywiła się na to.\n— Siadła pani tak daleko, że musiałabym zerwać płuca, chcąc z panią rozmawiać.\n— Jestem też i słucham pani.\n— Słucham? ironia... wszyscy mnie tu słuchają, a każdy i każda robi co chce. Czy wczorajsza gazeta przeczytana?\n— Nie — pani była znużona i śpiąca.\n— Chcesz pani we mnie wmówić, że ja sypiam! ha — cały świat wie, że od lat trzech oka zmrużyć nie mogę... drzemię tylko.\n— Czy mam przynieść gazetę?\n— Nie trzeba... albo... oni mi dziś tej herbaty nie dadzą... wreszcie przynieś pani, trzeba czemś czas zabić.\nPo chwili Mania powróciła z gazetą, usiadła blizko chorej i czytać zaczęła.\n— Proszę głośniej — rzekła jejmość — szeptem pani czytasz tak, że ledwie słyszę.\nMania podniosła głos.\n— Pani mi czytasz politykę, której nie cierpię. Co mnie obchodzi angielska izba niższa, nie mam z nią nic wspólnego, proszę o co innego.\n— Jest korespondencya z Paryża.\n— Dość długa.\n— To nie chce.\n— Jest powieść w odcinku.\n— A, powieść, zapewne romans, o miłości, kwiatkach, zielonych łąkach i niedorzecznej pannie, która nie mając nic lepszego do roboty, zakochała się po same uszy w jakimś gapiu. Daj panna pokój, naczytałam się dość tego za młodu.\n— Są wiadomości z różnych miast.\n— Jest opis okropnego wypadku na kolei, most się zawalił, pociąg wpadł w rzekę, kilkadziesiąt ofiar.\n— To już kiedyś było.\n— Proszę pani to się stało wczoraj.\n— W takim razie przedtem było coś podobnego, nie cierpię odgrzewanych nowin.\n— Jest nekrologia.\n— Aha... któż umarł?\n— Pan X. — Pani Z.\n— Nie znałam.\n— Są ogłoszenia.\n— A wiesz pani, że to najciekawsze, proszę czytać.\nPo chwili chora przerwałaprzerwała.\n— Istotnie — rzekła — to zdumiewające! oni ani myślą dać mi herbaty. Dojdzie do tego, że będę musiała sama nastawiać samowar. Ja się pani bardzo dziwię doprawdy, że osoba w wieku pani, osoba tak młoda, nie zada sobie trudu, żeby przekonać się jak to jest.\n — Ależ ja chciałam pójść natychmiast i w tej chwili pójść mogę. Zastosowałam się tylko do wyraźnego rozkazu pani...\n— Ach... rozkazu... rozkazu... niechże pani da pokój.\n— Przyniosę pani herbaty.\n— Zbyteczny trud, masz pani zostać, nie mam chęci znajdować się w samotności zupełnej. Niech pani napisze bilecik do doktora, żeby mnie odwiedził i do mego kuzyna, pana Leona, aby koniecznie przyszedł.\n— Nie potrzeba natychmiast, ale prędko. Za godzinę proszę kazać odnieść.\nDyspozycya ta była jeszcze kilkakrotnie zmieniana, tak jak wszystkie rozkazy kapryśnej chorej. Zrzędziła ona od rana do nocy, a nawet w nocy nie dawała Mani spokoju, gdyż sypiać w nocy nie mogła. Ciężką dolę miała młoda dziewczyna, pełna życia, spragniona ruchu, rozmowy, wesołości, — ciężkie miała życie pod jednym dachem z osobą schorowaną, znudzoną i przykrą w obejściu. Była to dla niej przykra niewola, z której radaby się jak najprędzej wydobyć i gdyby nie względy na smutne położenie rodziców, nie zostałaby ani jednej chwili w tym domu. Ciągle myślała o matce i ojcu, który tak martwił się bardzo — i właśnie myśl, że jej cierpienie rodzinie ulgę przynosi, podtrzymywała jej siły i dodawała otuchy.\n Kwiatkowskiemu nadzieja w serce wstępować zaczęła. Węglarz spotkał go raz na ulicy, był rozpromieniony i wesoły szczególnie.\n— Dobra nasza — zawołał — uszy do góry!\n— Cóż zaszło?\n— Ciotka chałupę sprzedała.\n— W tych dniach, właśnie list mam dzisiaj — sprzedała dobrze, bo wszystko gotówką, na stół, żadnego czekania. Tak to rozumiem handel. — Ty za dworek, ja za worek i daj nam Boże zdrowie.\n— Przyjedzie na mieszkanie do Warszawy?\n— Jak w dym... a gdzieżby? Juściż co tu gadać, poczciwe ciotczysko, ale się owem za mąż pójściem zbajała fatalnie, tam kumoszki na języki ją wzięły, więc musi babina zmykać gdzie pieprz rośnie. Właśnie pisała, że cała nadzieja jej we mnie i w moich zdolnościach do handlu, bo niech tam kto chce mówi, ale te zdolności ja mam... przyznasz pan chyba, że mam?\n— Nie zapewne, ale napewno. Dajcie mi tylko kapitalik, a ja wam pokażę, jak się interesa robią.\n— Teraz znajdziesz pan sposobność.\n— Ma się rozumieć, skład rozszerzę, urządzę dostawę do mieszkań, całkiem na nowy sposób, węgle wprost z kopalni kupować będę.\n— Daj Boże, życzę, żeby się to wszystko spełniło.\n— Spełni się, spełni, a pan nie przyjmuj żadnych obowiązków, trzymaj się mnie. Będzie dobrze. Jeszcze mam dwa interesa do załatwienia, zanim się do urządzenia nowego składu wezmę.\n— Cóż to za interesa?\n— Z Hermanem.\n— Pogodziliście się.\n— Akurat! z takim łotrem się godzić! Powiadam, że są dwa interesa. Pierwszy: muszę dług oddać.\n— Drugi, zbiję go na kwaśne jabłko.\n— Po co się narażać, po co robić awantury? nie lepiej żyć spokojnie, cicho.\n— Nie, kochany panie, nie lepiej. Jabym spać nie mógł, jabym żyć nie mógł, nie załatwiwszy z nim rachunków. Nie dziś to jutro, ale swoje zrobię.\n— Kiedyż ciotka przyjedzie?\n— Za tydzień już tu będzie, musi uregulować różne drobne interesa, trochę gratów sprzedać, rzeczy spakować, wysłać na kolej — więc tydzień czasu na to zejdzie.\nMieszkanie dla niej już mam, zapłaciłem za kwartał i kazałem odnowić.\n— A gdzież to mieszkanie?\n— Na Brackiej, ładne dwa pokoje i kuchnia, na co jej więcej.\n— Sama jedna.\n— Dajmy na to, że i ze sługą. Będzie kontenta, gdyż wybrałem jej locum dobre. Za tydzień, panie Kwiatkowski, inny ruch się zacznie będziemy mieli obydwaj dość roboty... A teraz zajrzyjmy tu naprzeciwko.\n— Widzi pan, natura moja jest taka, że gdy zobaczę dobrego przyjaciela, to mi się zaraz gwałtownie pić chce i nie uspokoję się dotąd, dopóki pragnienia nie zaspokoję. Od dziecka mam tę skłonność.\n— Wartoby jej się pozbyć.\n— Ha, może i warto, ale tymczasem środka na to nie ma, a że nie ma, więc nie bałamucić, tylko iść. Jesteśmy przyjaciele, kuzynowie w złej czy dobrej doli razem. Ja głodny i pan głodny, ja naprzeciwko i pan naprzeciwko. Jak przyjaźń, to przyjaźń, bić to bić, pić to pić, ale zawsze razem, jeden za drugiego, choćby w piekło... alboś przyjaciel, albo wróg. No, chyba wrogiem moim, panie Kwiatkowski, nie jesteś?\n— Zkąd panu podobne myśli mogą przychodzić. Ja pańskim wrogiem? przecież nie od dziś stosunki nas łączą.\n— A skoro tak, chodźmy naprzeciwko.\n— Pan wie, że ja nie pijam.\n— Ale co tam: pijam, niepijam, to wszystko jedno, nie trunek stanowi tylko kompanii. No, a przecież ja jestem chyba porządna kompania.\n— Któżby śmiał przeczyć.\n— Niechby spróbował! Dość tego bałamucenia — chodźmy.\nWeszli do knajpki, w której pomimo przedpołudniowej godziny, było już dość duszno i ciasno. Obłok dymu z cygar i papierosów unosił się nad stolikami, dziewczyny biegały między gośćmi, roznosząc jedzenie i piwo.\n — Zjedzmy co — zaproponował węglarz.\n— Głodny nie jestem — odrzekł Kwiatkowski.\n— Zawracanie! Kto to nie jest głodny, a ponieważ pan udajesz zawsze sytego, więc pozwól ja wszystko zarządzę, prawdę mówiąc, należy wypić, choćby za zdrowie i pomyślność ciotki, która, no ostatecznie, żeby nie ciotka, nie byłoby nowego składu, ani rozwoju interesów, ani nic. Lizalibyśmy łapy, jak niedźwiedzie, a tak, można powiedzieć, że jesteśmy panowie.\n— Dotychczas jeszcze nie.\n— Ale napewno, jak dwa razy dwa cztery... No, panie kochany, za pomyślność ciotki. Ja zawsze powiadam, że człowiek z porządnej familii nigdy nie zginie, bo chociaż mu się noga poślizgnie, zawsze prędzej, albo później, znajdzie się jaki wuj, stryj, czy ciotka i poratuje w potrzebie, podźwignie. Za pomyślność ciotki, za jej zdrowie!\n— Za zdrowie!\n— Prawdę powiedziawszy zdrowa ona jest jak krzemień, ale cóż tam, niech będzie jeszcze zdrowsza, życzę jej jak sobie samemu.\nOd tego toastu Kwiatkowski uchylić się nie mógł, ale wymawiał się od następnych, z węglarzem jednak trudna była sprawa: dobry ten człowiek miał skłonność do kieliszka, a jak mu trochę zaczmerało w głowie, to stawał się bardzo upartym i oporu nie znosił. Kwiatkowski udawał, że pije, aby go nie obrazić, jednak prawie wszystko wylewał na podłogę.\n— Żebym ja miał to szczęście — powtarzał węglarz, — żebym choć raz w życiu miał to szczęście...\n— Żeby kochanego pana upoić... słowo daję.\n— I cóżby panu z tego przyszło?\n— Chciałbym choć raz w życiu widzieć pana wesołym i śmiejącym się.\n— Nie mam z czego się cieszyć.\n— To prawda, ale niema też racyi chodzić ze spuszczoną głową i truć się zmartwieniem. Zdrowia szkoda... dalibóg.\n— Usposobienie takie mam.\n— Do licha z taką naturą! Choćbyś pan jeszcze bardziej wzdychał, ani jeden grosz ci nie przybędzie. Ja zupełnie inaczej robię. Dobrze mi, to się śmieję, źle mi, także się śmieję, a jak mi się czasem smutno robi, jak melancholia mnie porwie — to idę tu, albo gdzieindziej, spotkam znajomego, stukniemy się kufelkiem i dobrze. Rób pan tak samo.\n— Nie mogę i nie mogę, zawsze jedno w kółko, istna katarynka... co pana u licha tak gniecie?\n— Wiesz pan dobrze, bieda.\n— A to ją za łeb.\nKwiatkowski westchnął tylko, węglarz się zamyślił, po chwili, nagle stuknął się w czoło.\n— Powiedz mi pan — rzekł — tylko szczerze, czy wyście już wszystko przejedli?\n— Co do grosza.\n— I z czego żyjecie?\n — Sprzedaje się po trochu rzeczy, ale i tych już niewiele.\n— A do licha, nie szczery z pana człowiek. Nie spodziewałem się tego, nie. Czemuś mi pan nie powiedział?\n— Nie byłem pytany, zresztą cóż miałem opowiadać? Każdy ma dość swoich smutków, na co mu cudze.\n— Każdy, zapewne, ale przyjaciel... Wielka rzecz było powiedzieć tak i tak, ratuj!\n— Nie śmiałem.\n— Ciotka za tydzień przyjedzie, składy powiększamy, kasyerem pan będziesz, więc ja daję panu dziś pensyę za miesiąc z góry. Tak znów bez grosza nie jestem i szczerze mówiąc, różnicy mi to wielkiej nie zrobi. Panie Kwiatkowski, cóż u licha! Nie bądź-no taki dziwak. Przyjaciel twój jestem, kuzyn jestem, ciotkę mam, kapitał, tak jak mam, interes powiększam — bierz więc i trzymajmy się zawsze razem. Ja takiego uczciwego i godnego zaufania człowieka, jak pan jesteś — nie znajdę, pan znów z pewnością nie znajdziesz równie szczerego jak ja przyjaciela. Nie ma o czem mówić. Bierz pensyę za miesiąc z góry, a jak dobrze pójdzie, to się z gratyfikacyi potrąci, albo i wcale nie potrąci — jak wypadnie...\nKwiatkowski uścisnął serdecznie dłoń tego rubasznego, lecz uczciwego człowieka i pomoc przyjął.\nPrzyszła ona w porę, bardzo w porę, gdyż bieda coraz większa zaglądała do domu, a prawie wszystkie rzeczy, przedstawiające jakąś wartość, poszły do ludzi.\nW mieszkaniu zostały tylko najniezbędniejsze sprzęty, takie, bez których obejść się nie można.\nWęglarz był w doskonałym humorze, gawędził, opowiadał anegdotki, to znowuż rozwijał szerokie projekta rozmaitych przedsiębiorstw, jakie prowadzić zamierza.\nW rozmowie Kwiatkowski wspomniał, że córka jego ma posadę.\n— Panna Marya?... posadę? — zapytał węglarz ze zdziwieniem, — przecież pracowała w magazynie. Cóż to za posada?\nKwiatkowski opowiedział w krótkości jaki obowiązek przyjęła jego córka, węglarz zamyślił się przez chwilę, a potem zapytał:\n— Powiedz mi pan jednak, jaką drogą doszliście do tego? Czy z ogłoszeń?\n— Przez stosunek...\n— Kuzynie, nie szczery jesteś... Ja domyślam sie, ale...\n— Więc powiem panu, tę posadę nastręczył Herman.\n— Herman?!... Ile też kazał sobie za to zapłacić?\n— Nic nie żądał, owszem, obiecał jeszcze, że i dla mnie postara się, że już prawie ma.\n— A łajdak! — zawołał węglarz uderzając kuflem w stół, — a łajdak, a łotr z pod ciemnej gwiazdy! Słuchaj, Kwiatkowski, przyjacielu, kuzynie! Dotychczas przyrzekałem sobie, że tego lisa zbiję na kwaśne jabłko, obecnie przysięgam, że to zrobię. Słyszysz? Ja na to przysięgam!\n— Ależ panie Franciszku... za co? Cóż on złego zrobił?\n— Poczciwy człowiek jesteś! zdaje ci się, że wszyscy są prawi i chodzą prostemi drogami. Pan to przysługą nazywasz, a ja, ja czuję w tem jakieś łajdactwo... i to na gruby kamień. On by zrobił co bezinteresownie? On by uczynił komu dobrze, ten łotr z pod ciemnej gwiazdy, ten lichwiarz, ten faktor! A chybaby prędzej słońce zmieniło swój obyczaj i wschodziło o zachodzie, a zachodziło o wschodzie, prędzejby Wisła, zamiast do Gdańska, popłynęła pod Kraków, aniżeli on zrobiłby komuś bezinteresowną przysługę.\n— Przerażasz mnie, panie Franciszku...\n— Prawdę tylko mówię i — słuchaj. Dziś to dopiero domysł, przeczucie, ale jutro, wszystko rzucę, wszystko opuszczę, cały dzień na to stracę, żeby wybadać jaki on miał w tem interes. Bo — że sprawka nieczysta w tem jest — głowę daję w zakład. Chciał nadużyć twojej dobroduszności, panie Kwiatkowski, chciał zastawić łotrowskie sidła na twoje ukochane dziecko, ale, na szczęście wasze, ja jestem i ja nie śpię. Nie uda mu się sztuka! Przygotuj się pan na to, żeby jutro, pojutrze córkę z tej świetnej posady odebrać. Nie martw się, nie zginiecie. U mnie robota dla pana będzie i dobra. Ciotka przyjeżdża, ruch się zacznie, a Hermana to już ja sam spłacę. Pan, jeżeli go kiedy spotkasz, udaj, że go nie widzisz i nie znasz, albo, co lepiej, odrazu pluń mu w oczy.\n— Nie ma ale, kochany panie, jesteś jak małe dziecko, głos twój w tym razie nic nie znaczy. Słuchaj, co ci każę; rób co mówię i wierz, że tak będzie dobrze. No, mój drogi, mój kochany, jeszcze kufelek, a może kieliszek wina?\n— Nie dziękuj, tylko pij. Ach, już późna godzina, ten łotr śpi. Co ja dałbym za to, żebym go teraz pod ręką miał! Grubo zapłaciłbym za tę przyjemność. A wiesz kuzynie, co ja zrobiłbym z niego?\n— Lepiej dać mu pokój...\n— O za nic! przysiągłem — to święte. Zrobię z niego bigos, siekane zrazy, kotlety, zmiażdżę, potłukę, tak, że mnie do śmierci nie zapomni.


Billboardy doświetlające drogi TBWA/Buenos Aires\nW Argentynie istotnym problemem infrastrukturalnym jest duży odsetek niskiej jakości, nieoświetlonych i trudno przejezdnych dróg. To często przyczyna wypadków.\nFirma La Caja i agencja TBWA/Buenos Aires we współpracy z Narodową Organizacją Bezpieczeństwa Drogowego opracowała listę miejsc, w których niewidoczne zakręty mogą być potencjalną przyczyną wypadków. Te fragmenty dróg doświetlono, za pomocą specjalnych billboardów. Reflektory na nich umieszczone nie podświetlają tekstu reklamy, ale zbliżający się zakręt. Światło ma taką barwę i natężenie, że nie oślepia kierowców.\nDodatkowo, marketer stworzył film promocyjny, którego bohaterem jest ojciec czekający na bezpieczny powrót syna.\nBillboardy przygotowała agencja TBWA z Buenos Aires.\nBillboardy podnoszące bezpieczeństwo na drogach\nDołącz do dyskusji: Argentyńczycy przygotowali billboardy, które doświetlają drogi


egzotarium : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\n17:05 3 czerwca 2020\nTagi: egzotarium, lublin, ślimak,\nDzisiaj do lubelskiego Egzotarium trafił afrykański ślimak. Na zwierzę natrafiła jedna z mieszkanek Lublina w rejonie drogi dla rowerów biegnącej wzdłuż Bystrzycy.\nEgzotyczny wąż na chodniku w Lublinie. Trwają jego poszukiwania (foto)\n12:04 7 sierpnia 2019\nTagi: egzotarium, egzotyczny wąż, lublin, poszykiwania, wąż,\nFiaskiem zakończyły się poszukiwania węża na terenie lubelskiej dzielnicy Dziesiąta. Na szczęście gad, choć wygląda groźnie, nie jest niebezpieczny.\n13:57 4 grudnia 2017\nTagi: bartek gorzkowski, egzotarium, egzotyczne zwierzęta, lublin, skrajne przypadki,\nWąż wypełzł z przesyłki. Wystraszył pracowników firmy kurierskiej\n08:00 5 września 2015\nTagi: egzotarium, lublin112.pl, przesyłka, straż miejska, wąż, wąż mleczny, wąż wystraszył ludzi,\nWczoraj rano, podczas rozładunku przesyłek na terenie jednej z firm kurierskich w Lublinie zauważono węża. Gad trafił do egzotarium.\n7 czerwca Dzień otwarty w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w Lublinie\n13:44 5 czerwca 2015\nTagi: adopcja zwierząt, dzień otwarty, egzotarium, lublin, schronisko, wiadomości lublin,\nJuż w najbliższą niedzielę w lubelskim Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt odbędzie się Dzień otwarty. Będzie okazja do adopcji zwierząt a także możliwość udziału w ciekawych wykładach poświęconych pupilom.


Przejście drogi The Nose na El Capitanie to jedno ze wspinaczkowych marzeń. 51-letni Hans Florine zrealizował je właśnie po raz setny!\nW setnym przejściu drogi towarzyszyły mu Jayme Moye i Fiona Thornewell, które do tej pory nie wspinały się na El Capitanie. Jak mówi Florine. chciał spojrzeć na The Nose przez pryzmat osób, które po raz pierwszy doświadczają tej szalonej ekscytacji, związanej z pierwszym pobytem na drodze bigwallowej.\nJayme Moye, Hans Florine i Fiona Thornewill; źródło: goldrushcam.com\nFlorine po raz pierwszy przeszedł The Nose w 1989 roku. Od tego czasu kompletował swój projekt z 81 partnerami wspinaczkowymi: najstarszy z nich miał 62, a najmłodszy 11 lat.\nFlorine znany jest ze swojego zamiłowania do wspinaczki na czas. Pierwszy rekord na The Nose ustanowił w 1990 roku, było to niewiele ponad osiem godzin. Jest także autorem obecnego rekordu, który wykręcił wraz z Alexem Honnoldem w czerwcu 2012 roku, przechodząc, a raczej przebiegając, tę droge w 2 godziny i 23 minuty.\nThe Nose na El Capitanie; źródło: directexperience.wordpress.com\nDla porównania – pierwsze przejście The Nose w 1958 roku trwało 11 dni, po 45 dniach pracy rozłożonych w 18 miesiącach. Jego autorami byli Warren Harding, Wayne Mary i George Whitmore, którzy wycenili tę linię na 5.9 C2. Natomiast pierwsze przejście klasyczne miało miejsce w 1993 roku. Jego autorka, Lynn Hill, oceniła wówczas trudności drogi na 5.13+.\nźródło: sierranewsonline.com, desnivel.com, goldrushcam.com


Nieszczęśliwa miłość i ogromne zmiany - Depresja - Nerwica.com\nNieszczęśliwa miłość i ogromne zmiany\nPrzez MarcinekX, 4 Lipiec 2010 w Depresja\nDługo się zastanawiałem czy tutaj napisać, ale powoli nie daję sobie rady - więc napisałem. Zacznę od początku. Kilka lat temu miałem przyjaciółkę. Były to czasy gimnazjum. Jak nietrudno się domyśleć, zakochałem się w niej. Oj były to dla mnie ciężkie czasy, ona mnie nie chciała, przez to zacząłem palić papierosy (zgadzam się, głupota), ale to tylko taka mała dygresja. Mimo wszystko jakoś nam się to ułożyło, ona uwierzyła w to że mi przeszło no i wszystko było ok. Po dwóch czy trzech latach, kontakt nam się urwał. Powód? Ona znalazła sobie chłopaka, przez co nie miała dla mnie nigdy czasu. Teraz przenieśmy się w czasie pięć miesięcy temu...\nPrzypadkiem się spotkaliśmy raz, drugi raz, na imprezie. Wszystko wróciło, zrozumiałem że dalej ją kocham i nigdy nie przestanę. Marzyłem o tym żebyśmy znów byli przyjaciółmi. Wydawało mi się to nierealne. Nawet nie próbowałem... za to na moje nieszczęście (jak się później okazało) zrobiła to ona. Byłem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, spędzaliśmy (spędzamy?) ze sobą bardzo dużo czasu. Wmawiałem sobie że przyjaźń mi wystarczy. I to był duży błąd, w tym momencie nie wystarcza mi to ani trochę. Nie mam już siły. Każdy mówi mi - 'olej ją, zapomnij o niej, przestań się z nią spotykać', ale ja nie potrafię! To jest jak uzależnienie od papierosów. Nie potrafię jej teraz tak po prostu ignorować. Przez te 5 miesięcy nazbierało mi się tyle wspomnień... Nie wiem co ja mam robić. Ona w dalszym ciągu jest z tym gościem. Sprawę pogarsza fakt, że ona ma napraaawdę ciężki charakter. No cóż, porzućmy to na chwilkę i przejdźmy do następnego problemu...\nW październiku wyjeżdzam na studia do innego miasta. Tu gdzie mieszkam obecnie, mam całe moje życie, znajomych, przyjaciół (i mn. ją ). Nie przejmowałbym się tym - przecież będę przyjeżdzał tutaj co tydzień... nie. Nie będę. Moi rodzice wyprowadzają się stąd, do jeszcze innego miasta. Z nowego, obcego miejsca będę wracał do... nowego, obcego miejsca! Już teraz mentalnie czuję się bezdomny. Nie wiem jak ja sobie z tym poradzę. Nowe miejsce, nowi ludzie, nowe życie i brak swego rodzaju... kotwicy spokoju (ale to nazwałem). Nawiązując do poprzedniego problemu, jedyne co mnie cieszy to to, że ONA od czasu do czasu będzie mnie odwiedzała. I między innymi dlatego nie chcę zrywać z nią kontaktu, chyba tylko na to będę czekał.\nStracić ją, dom, stare życie naraz? I co jeszcze? Nie wiem czy poradzę sobie z obydwoma problemami naraz... Nie wiem czy poradzę sobie chociaż z jednym. Z drugiej strony ta toksyczna miłość mnie powoli zabija. Tak źle i tak nie dobrze.\nJeśli ktoś przeczytał moje wypociny do samego końca, naprawdę z całego serca dziękuję i proszę o jakieś rady, sugestie. Wiem że ludzie mają dużo większe problemy od moich, ale jak na moją mało-odporną psychikę, to co opisałem to i tak zdecydowanie za dużo. Chcę uniknąć wizyty u psychologa, chociaż przydałoby mi się - ostatnio męczą mnie nerwobóle (ścisk od żołądka w kierunku serca) i tiki nerwowe. :/\nKto jest online? 0 użytkowników, 6 anonimowych, 1352 gości (Zobacz pełną listę)


Dobry polski serial kryminalny, - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ngaskama 17.04.21, 20:57\nIstnieje coś takiego? Poza Gliną oczywiście. I Pitbulem.\nKlangor ... nuda.\nWłaśnie zapłaciłam za Rysę. 15zl na Ipla. Co to za gowno 😳. Kosmos.\nsol_13 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:00\nPakt, Belfer, Znaki\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:04\nNo ok, uszły. Kruk bym dorzuciła. Belfer tylko 1 seria.\nAle do Most nad Sundem im daleko.\nbywalczyni.hosteli Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:13\nKruk średni, Belfer od biedy 1 seria, ale też cienko i często tandetnie.\nW głębi lasu też szkoda czasu.\nWataha jest fajna.\nJa od siebie polecam Krew z krwi z A. Kuleszą.\nDo Gliny nie nie dorównuje.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:15\nWataha była ok.\nDo Gliny nic nie dorównuje.\nbywalczyni.hosteli Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:25\nNapisałam z błędem\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:31\nsol_13 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:34\nBo to stary, dobry Pasikowski.\nAle pierwszy sezon Paktu też naprawdę dobry.\nsol_13 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:14\nA widzisz a ja jakoś Mostu nad Sundem nie moglam przebrnąć\ngrey_delphinum Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:23\nMost nad Sundem to po prostu rewelacja, żaden serial nie zrobił na mnie wcześniej takiego wrażenia.\nivaz Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:00\nallijja Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:18\n>Pakt, Belfer, Znaki\nW końcu, z braku laku, zaczełam ogladac wychwalanego pod niebiosa Belfra...no i po kilku odcinkach odpadłam. Ciąąąąągnie sie to niemilosiernie.\nPoczatkowo fabuła wydawała sie nawet intersujaca. Najwyraźniej jednak scenarzystom zaczęło bardziej zależeć, żeby serial ciągnął się przez następne 20 lat (i oni mieli z tego kasę, czy raczej odwrotnie - żeby oni mieli z tego kase wiec serial powinien ciągnąć się przez następne 20 lat) więc wszystko tak sie rozmywało, że podziekowałam.\nI dlatego własnie nie lubie seriali i z założenia ich nie ogladam - bo mają podstawowe zadanie - dac zarobek ekipie realizujacej.\nJedynymi serialami, ktore w ogole warto brac pod uwage to te, gdzie każdy odcinek jest odrębnym bytem a wszystko łączy (luźno) 1, 2 3 głównych bohaterow. I jeszcze najlepiej, żeby nie było więcej niz kilkanaście, no 20 odcinków.\nZ aktualnych to nie znam takich.\ndaniela34 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:01\nObejrzałam I odcinek Rysy na AXN, szkoda, że wcześniej nie napisałam o moich wrażeniach, zaoszczędziłabys 15 złotych.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:02\nNo szkoda. Bo dno niespotykane.\ndaniela34 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:07\nTo jest na podstawie książki Brejdyganta, może nie było z czego zrobić. Rzadki przypadek, w którym serial na podstawie książki jest lepszy od książki to Szadź na podstawie właśnie jego powieści (nie, żeby cudo ten serial, ale lepszy od ksiażki),może tym razem się nie udało.\npade Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:42\nMnie się podobał. Tak samo jak żywioły Saszy.\nsanciasancia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:03\nParadoks był w miarę w porządku (jak na polski serial).\nivaz Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:08\nja teraz Prokuratora oglądam dupy nie urywa, ale może być\ndamartyn Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:20\n> Paradoks był w miarę w porządku (jak na polski serial).\nTez o nim pomyślałam.\ndamartyn Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:22\nsavignonblanc Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 19:44\nmadame_edith Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:08\nŚlepnąc od świateł? Wataha?\nNo nie są to arcydzieła, ale jakoś tam można obejrzeć.\no Wataha tez mi się podobała\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:16\nWataha ok. Szepnąć od świateł ... poza Fryczem ... dno.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:17\ndaniela34 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:18\nNie przebrnęłam przez Ślepnąc od świateł\ngrey_delphinum Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:21\nProkurator, Paradoks, Zbrodnia, Znaki, Waraha to oczywistosc\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:23\nZbrodnia ... koszmarnie słaby serial. Koszmarnie. Ładny tylko Hel o pogoda.\nbywalczyni.hosteli Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:24\nNajgorszy był ten drętwy główny bohater, drewno i recytacja jak na apelu szkolnym. W ogóle casting to była porażka, Frycz musiał być w dołku finansowym\nScenariusz był niezły, podobnie jak fabuła.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:26\nZgadzam się. Główny bohater to dno.\ngrey_delphinum Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:45\nA ja mam sentyment do Zbrodni, bo to lalka serialu skandynaesliego, a te uwielbiam. Widoki Helu rekompensowały mi grę aktorów 😉\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:49\nKocham skandynawskie seriale. Na jakim to było oparte?\ndaniela34 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 13:13\nTo jest przede wszystkim serial oparty na kryminałach Viveki (tak to napisać? Mianownik: Viveca) Sten.\nhellen Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:20\nOdwróceni. Stary, wg mnie najlepszy polski serial kryminalny ever.\nvolta2 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 14:11\npotwierdzam, dawno już oglądałam, teraz młodzież mi urosła i obejrzeliśmy jeszcze raz\npo wielu latach troszkę stracił w odbiorze, szczególnie jak tyle dookoła nowości powstało, ale i tak trzyma klasę\nbelfer dobry, i długo długo nic (ale nie widziałam żmijowiska), reszta to jakieś popłuczyny by aktorzy mieli z czego żyć, wraz z ekipą i reklamobiorcami oczywiście.\nroks30 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 14:40\nZmijowiska nie oglądaj. Dno, dna.\nkub-ma Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:22\nginger.ale Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:43\nUltraviolet zmoglam jeden odcinek. Słabo zagrane.\npani_tau Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:25\n"Nową" obejrzałam dla duetu Nejman - Bosak. Plus Kożuchowska się tam sprawdziła w sposób dla mnie zupełnie nieoczekiwany.\nCałkiem nieźle oglądało się "Motyw" z przesympatycznym śledczym na pierwszym planie.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:27\nKożuchowska.... nie, nie, nie. Po moin trupie.\npani_tau Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:47\nbywalczyni.hosteli Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:26\nOjca Mateusza mogłabym oglądać dla samego Sandomierza\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:28\nSerial dno, ale Sandomierz bajka. Po kilku odcinkach pojechałam zwiedzić miasto.\nbywalczyni.hosteli Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:36\nJa pojechałam do Sandomierza i tam oglądałam serial\nMilutki, jest happy end, moje babcie oglądają\ntaniarada Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:49\n> Serial dno, ale Sandomierz bajka. Po kilku odcinkach pojechałam zwiedzić miasto\nNo i ?Jakie wrażenia?Łojca Mateusza spotkałaś ?\nmirkabella Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:36\nNiech się cieszy, że żywa wróciła... W Sandomierzu trup ściele się gęsto!\ntaniarada Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:43\n> Ojca Mateusza mogłabym oglądać dla samego Sandomierza\nJa też.A jak síę wzruszam .To tylko Bóg wie.\nela.dzi Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:28\nDla mnie adaptacja Cobena 'W głębi lasu'.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:30\n'W głębi lasu' to powinno pozostac 'w głębi lasu' jak napusal Saramonowicz.\nbiala_ladecka Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:18\nW głebi lasu to temat dla boomerów, którzy mogą powspominać reklamówki z pewexu i to jest ok. Fabuła 😴😴😴 ale do mnie chyba zwyczajnie Coben nie trafia bo innych produkcji tez nie strawiłam.\npitupitt Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:32\nKurczę, Rojsta nikt nie wymienił??? Jak dla mnie bardzo dobry.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:33\nnickbezznaczenia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:34\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:37\nIstnieje jeden: Glina.\nAle szukam czegoś choć w połowie tak dobrego.\nnickbezznaczenia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:39\nGlina obleci w tym wszystkim ale to jednak przeciętność.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:46\nA Twój ulubiony serial?\nnickbezznaczenia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:51\nPoirot z Suchetem.\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:52\nnickbezznaczenia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:53\nPoza tym , tam naprawdę nie znoszę seriali.\nnickbezznaczenia Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:54\nlukrecja46 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:44\nla_felicja Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 21:47\nFala Zbrodni była w porządku (wiem, 20 lat temu) Agnieszka Dygant i Mirosław Baka super.\nivaz Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:06\nKiedyś też Kryminalni byli całkiem OK, ale to było przed Netfliksem\nsol_13 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 11:52\nAle to taki kolorowo tvn-owy.\nskat_0 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:02\nSentymentalnie to Ekstradycja z Markiem K. , a współcześnie Rojst\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:08\nKtoś oglądał Instynkt że Stenką? Ok?\naustralijka Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:17\nOglądałam 3-4 odcinki i przeskoczyłam na ostatni. Panią Stenkę kocham ale Jej otwartej buzi i tego gapiowatego wyrazu twarzy nie lubię. A w tym serialu go sporo. Miała fajne stylizacje. Szczególnie podczas grzebania w śmieciach.\nraczek47 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:21\n"Prokurator " jest całkiem porządny, na Netflix można obejrzeć.\niberka Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:23\nDla mnie bardzo dziękuję ok i do tego "Prokurator", ale ja kryminalnych nie oglądałam od wieeeeku lat - jakoś tak teraz mnie wzięło. Znaki zupełnie nie dla mnie, Klangor ok tylko za dużo przemocy.\njoana012 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:39\nGlina i Krew z krwi dla mnie najlepsze\ngrey_delphinum Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:47\nZaczęłam oglądać Kruka i połowy dialogów nie rozumiem. W ogóle w polskich serial nagłośnienie to dramat\ngaskama Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:50\nI to od lat 70tych.\nmorekac Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 14:54\nOglądałam. Taki trochę bezsensu był i Stenka taka sobie.\nProkurator znacznie lepszy.\nredwineiswhatilike Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 17:58\n> Ktoś oglądał Instynkt że Stenką? Ok?\nSzału nie ma ale całkiem ok, można obejrzeć.\nginger.ale Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 18:23\nJak drętwy Prokurator lepszy (daliśmy mu szansę i 2 odcinki zaliczone), to chyba naprawdę szału nie ma.\nredwineiswhatilike Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 20:38\nNo nie ma. Ale jak ktoś ma dużo czasu to może obejrzeć. Ja ostatnio oglądałam jeden i drugi, nic innego nie miałam do roboty. Pogoda koszmarna, zimno i wieje, to znaczy nie dziś akurat ale 3 czy 4 tygodnie temu. Tragedii nie ma. W sumie to jeden i drugi całkiem ok\nbang_bang30 Re: Dobry polski serial kryminalny, 17.04.21, 22:50\nRojst, Wataha, prokurator, ultraviolet, znaki, krew z krwi,\nmorekac Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 00:00\nZasnęłam na 1 odcinku...\nNa 1 od Rysy\nmama-ola Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 00:11\nOdwróceni, Belfer 1, Motyw\nnikita1908 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 13:21\nZbrodnia z Boczarską- na podstawie powieści Viveki Sten, Belfer ze Stuhrem\nmama303 Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:10\nSzadź mi się podobała\nbiala_ladecka Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:24\nWataha jest zdecydowanie najmniej kompromisowa. Żadnych happy endów, nieoczywisty dobór aktorów. Bardzo lubię ten serial. Kiedys był wielki szał na Ekstradycję, ale za młoda byłam 😆\nginger.ale Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:41\nRysa jest na axn, chyba pierwszy raz oglądałam coś na tym programie- właśnie pierwszy odc . Rysy. I ostatni. 🙄\nginger.ale Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:45\nKrew z krwi (z Kuleszą) była fajna.\nnatalia.nat Re: Dobry polski serial kryminalny, 18.04.21, 15:59\nWedług mnie nie ma takiego.\nRobiłam kilka podejść, ale nie dało się oglądać. Wszystkie do siebie dosyć podobne, sztuczne, przerysowane i przewidywalne. Dla mnie szkoda czasu.


Walka z nadmiarem tłuszczu – wykorzystaj aparat do kriolipolizy - castle-cgi.com\nStrona główna » Walka z nadmiarem tłuszczu – wykorzystaj aparat do kriolipolizy\nPiękna sylwetka to dzisiaj zasługa nie tylko odpowiedniej diety i aktywności fizycznej – chcąc wyglądać perfekcyjnie możemy skorzystać z licznych zabiegów o nieinwazyjnym charakterze, które pozwolą nam na zrzucenie zbędnych kilogramów oraz na pozbycie się nadmiaru tkanki tłuszczowej. Zabiegi takie umożliwi między innymi aparat do kriolipolizy. Jak działa? Jakie są rezultaty?\nKriolipoliza to zabieg, który polega na oddziaływaniu na wybrane kawałki skóry (brzuch, uda, pośladki) niskimi temperaturami, specjalnie dobranymi na podstawie grubości okładziny tłuszczowej oraz wagi. Niskie temperatury powodują uszkodzenie komórek tłuszczowych, które w wyniku działania układu limfatycznego są z czasem usuwane z organizmu. Aparat do kriolipolizy umożliwia wykonanie zabiegu w sposób bezpieczny i skuteczny. Jak działa?\nZabieg polega na przyłożeniu do wybranego kawałka ciała specjalnej głowicy, która zasysa skórę. Kolejno przez 40-60 minut oddziałuje ona niską temperaturą, przez co uszkadzane są komórki tłuszczowe. Istotne jest również to, że niskie temperatury nie mają wpływu na tkanki i komórki sąsiednie. W trakcie zabiegu odczuwalny jest chłód i ściągniecie skóry. Efekty widoczne są już po ok. 4 tygodniach, kiedy procesy metaboliczne usuwają komórki tłuszczowe. Po tym czasie możliwe jest również określenie, czy zabieg należy powtórzyć.\nAparat do kriolipolizy to urządzenie działające skutecznie i bezpiecznie – nie ma potrzeby specjalnego przygotowywania się do zabiegu, wystarczy krótki wywiad lekarski. Najlepsze efekty zabiegu uzyskuje się, kiedy okładzina tłuszczowa nie jest duża. Im więcej tkanki tłuszczowej tym większe prawdopodobieństwo, że zabieg należy powtórzyć.\nTagsaparat do kriolipolizy nadmiar tłuszczu\nhttps://iee802.org/garnki-do-indukcji-jaki-komplet-wybrac-by-gotowanie-stalo-sie-prostsze/ https://cream-browser.net/nowoczesne-okna-drewniane-gdzie-sprawdza-sie-najlepiej/ https://hcfsc.org/w-jakich-sytuacjach-warto-zatrudnic-adwokata/