Beata Andrzejczuk, Pamiętnik nastolatki 2 1/2 — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nPamiętnik nastolatki 2 1/2\nPamiętnik nastolatki 2 1/2Tekst\nZ serii: Pamiętnik nastolatki #3\nKup i pobierz za 19,90 zł 15,72 zł ($ 4,14)\nJacek mnie kocha. Dał mi to wyraźnie do zrozumienia, ale co z tego, skoro wciąż jest z Agą?\n– Nie zostawię jej – powiedział. – Oswoiłem ją tak jak Mały Książę oswoił swoją Różę. Jestem więc za nią odpowiedzialny.\nNie ogarniam tego wszystkiego, słowo daję! Skoro mnie kocha, powinien być ze mną. Dla mnie to proste i logiczne. Po co wszystko komplikować? I co ja właściwie teraz mam zrobić, zwłaszcza że jestem czterysta kilometrów od Wrocławia? Dobrze, że przez pierwsze dwa tygodnie będę tylko z ciocią Kasią i Kacprem. Miał być wujek, ale nie dostał urlopu, a Marcin w ostatniej chwili zmienił wakacyjne plany. Przy cioci odpoczywam i daje mi ona tyle swobody, ile zechcę. Niestety muszę ją pilnować, bo dziś jeszcze dobrze się nie rozpakowałyśmy, a ciocia już zdążyła narozrabiać. Przez całą drogę wściekała się na wujka, bo nie mogła się do niego dodzwonić. Ale od czego w końcu jest internet? Ciocia zalogowała się na Facebooka i wysłała wiadomość do swojej przyjaciółki: „Błagam Cię, idź najszybciej jak możesz do naszego mieszkania. Moja druga połówka nie odbiera telefonu. Jeśli mnie zdradza, to powyrywam mu nogi z d...” – Tu ciocia użyła niecenzuralnego słowa, a potem tak się nakręciła, że użyła jeszcze kilku, pod adresem wujka. Ścięłam się, że coś nie tak, gdy, wieszając wakacyjne sukienki do szafy, zobaczyłam jej minę. Siedziała wpatrzona w ekran laptopa, z wypiekami na twarzy i przerażeniem w oczach.\n– Wszystko OK, ciociu? – spytałam.\n– Nie rozumiem, co się dzieje – odparła drżącym głosem. – Wysłałam wiadomość do Bożenki, a odpisała mi Basia. Ale to nie wszystko! Odpowiedziała mi też Irka, Zosia, Ania, Mariola i Karol. Tylko Bożenka nie odezwała się ani słowem, a Karol napisał, że jeśli wujek mnie zdradza, to on własnoręcznie mu te nogi z... no, wiesz z... – szukała odpowiedniego słowa – z miednicy powyrywa.\n– Pokaż, ciociu – usiadłam przy niej i zerknęłam na monitor. Fakt, roiło się od komentarzy.\n– Ciociu, bo Ty nie wysłałaś prywatnej wiadomości, tylko napisałaś publicznie.\n– Jak to? – zdziwiła się. – Weszłam na profil Bożenki i tutaj napisałam – wskazała palcem na podłużne okienko z napisem: „Napisz coś”.\n– Ale tutaj, ciociu, masz pod spodem napisane: „Podziel się”, więc to, co napisałaś do pani Bożenki, przeczytali wszyscy twoi znajomi i jej znajomi, i znajomi osób, które skomentowały twój wpis.\n– Rety, i co ja teraz zrobię?\n– Teraz, ciociu, to ty już nic nie możesz zrobić. Usuń ten wpis i pamiętaj tylko, żeby na drugi raz użyć tego linku – wskazałam palcem na napis: „Wyślij wiadomość użytkownikowi Bożena” – I nie przejmuj się – próbowałam ją pocieszyć.\nNa próżno. Jeszcze dobrze nie ogarnęła, co zrobiła nie tak, a już zaczął dzwonić telefon. Pierwszy był wujek z pretensjami, jak ciocia Kasia mogła mu zrobić coś takiego, że on nigdy jej nie zdradził, że nawet przez myśl by mu to nie przeszło. Potem zadzwonia mama, Marcin i połowa cioci osiedla, która miała z nią kontakt telefoniczny. Wszyscy zapewniali ciocię, że wujek na pewno jej nie zdradza i żeby spokojnie odpoczywała. Ciocia była załamana, więc próbowałam jej poprawić humor, ale gdy nie widziała, aż bulgotało we mnie ze śmiechu. Takie wpadki nie są rzadkością i byłam pewna, że za kilka dni zarówno ciocia, jak i wujek będą się z tego śmiać.\nOd samego rana świeciło słońce, więc poszłyśmy na plażę. Nasz domek letniskowy położony był w ustronnym miejscu. Plaża też była prawie pusta.\n– Jeśli chcesz poznać rówieśników, możesz iść na strzeżoną. Przecież wiesz, że nie musisz dotrzymywać mi towarzystwa – powiedziała ciocia.\n– Może jutro – odparłam. – Dziś nie mam ochoty.\nPowiedziałam prawdę. Chciałam poleżeć w spokoju, z dala od rozwrzeszczanego tłumu, pomyśleć o Jacku, jeszcze raz przeżyć w myślach wszystkie chwile, które miały miejsce tuż przed wyjazdem.\n„Miłość to choroba umysłowa – powiedział – ale nie przez Agnieszkę na nią zapadłem, lecz przez ciebie”. A potem, wpatrując się w moje oczy, mówił dalej: „Natka, ja wariuję! Nawet nie wiesz, ile mnie to kosztuje. Przy tobie przestaję myśleć. Nic wtedy nie ma znaczenia. Liczysz się tylko ty”. Zanurzyłam się w rozmyślaniach, otuliłam nimi jak miękką kołdrą i mogłabym tak trwać przez całe wakacje. Było mi dobrze, bardzo dobrze, ale głos cioci Kasi podziałał jak kubeł zimnej wody wylany na moje ciepłe, senne ciało.\n– Natka! Natka! Musisz mi pomóc!\n– Kacper uciekł! Pobiegł za jakąś psią pięknością! Wystrzelił jak torpeda! Nigdy nie widziałam, żeby tak szybko biegł.\n„Akurat” – pomyślałam, zła na ciocię, że przerwała moją sielankę i że nie pilnuje Kacpra, a głośno powiedziałam:\n– No, to idziemy go szukać.\n– Dziękuję ci, kochanie – odparła wdzięczna, że nie zostawiam jej z tym problemem samej.\nRuszyłyśmy brzegiem morza, rozglądając się dookoła i nawołując psa.\n– Chyba go widzę! – powiedziałam podekscytowana, gdy po przejściu chyba z dwóch kilometrów już straciłam nadzieję na odnalezienie.\n– Gdzie?! – ciocia Kasia prawie podskoczyła z wrażenia.\n– Widzisz tę grupkę? O tam, koło wydm! Mam wrażenie, że się z nim bawią.\n– Masz rację! – zawołała. – Aby go tylko nie wypuścili, żeby im nie uciekł – mówiła szybko.\nZaczęłam biec w ich stronę, machając do nich rękami. Próbowałam dać im do zrozumienia, żeby go złapali i przytrzymali. Nie chciałam krzyczeć, bo bałam się, że Kacper, usłyszawszy mój głos, zorientuje się, o co chodzi, i znów ucieknie. Początkowo patrzyli na mnie, jakby nie rozumieli, o co chodzi, ale w końcu załapali. Zauważyłam, że jeden z chłopaków silnie złapał go za szelki. Przyspieszyłam. Biegłam, ile tchu, nagle potknęłam się o coś twardego i wyłożyłam jak długa.\n– Nic ci nie jest? – usłyszałam głos.\n– Chyba nie – odpowiedziałam i przewróciłam się na bok, aby najpierw usiąść. Skierowałam twarz w stronę głosu i natknęłam się na wpatrzone we mnie, wielkie niebieskie oczy. Chłopak uśmiechał się z wyższością. Był bardzo opalony, co mnie zdziwiło, biorąc pod uwagę, że to dopiero początek wakacji. Miał ciemne pofalowane włosy sięgające do ramion, które niedbale odrzucił do tyłu. Był tak piękny, że aż zaniemówiłam z wrażenia. Poczułam się jak idiotka i to spowodowało, że natychmiast oblałam się rumieńcem.\n– Mam na imię Maksym – powiedział, wyciągając w moją stronę dłoń.\n– Chyba Maksymilian – palnęłam.\n– Nie – odparł zdecydowanie, zawadiacko się uśmiechając. – Maksym.\n– Ja jestem Natka, to znaczy Natalia, ale mówią na mnie Natka, to znaczy do mnie tak mówią, nie na mnie – dukałam, czując, że kompromituję się coraz bardziej. Podałam mu dłoń i przeszły mnie dreszcze. Szybko cofnęłam ją z powrotem. Znów się wygłupiłam. To jego uroda kompletnie mnie rozpraszała. Zawsze uważałam, że to Jacek jest najprzystojniejszym chłopakiem na świecie. Nigdy w życiu nie spodziewałabym się, że ktokolwiek inny może wyglądać tak doskonale. Przyglądał mi się z wyraźnym rozbawieniem.\nZ opresji wybawiła mnie ciocia Kasia.\n– Tak bardzo wam dziękuję! – powiedziała słodziutkim tonem, podchodząc do znajomych Maksyma. – Prawie już nie ucieka, a dziś mu się zdarzyło. Zupełnie nie wiem dlaczego...\n– Przeznaczenie – rzekł Maksym, nie spuszczając ze mnie wzroku.\n– Urwis jeden – ciągnęła ciocia Kasia, nie zwracając uwagi na słowa Maksyma. – Niby taki mądry, a nie zdaje sobie sprawy, że gdy ucieka, może mu się coś niebezpiecznego przytrafić.\n– Najważniejsze, że wszystko dobrze się skończyło – odparł wysoki blondyn.\n– To prawda – westchnęła ciocia, pochyliła się i przypięła do szelek smycz. – Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło – dodała, spoglądając na mnie i na całą grupkę. – Właśnie dziś mówiłam Natalii, że powinna poznać rówieśników. W końcu ma wakacje, a ze mną zanudzi się na śmierć.\n– Ciociu, nigdy się z tobą nie nudzę – bąknęłam.\n– Codziennie jesteśmy na plaży, w tym miejscu. Może do nas dołączyć – odezwał się wysoki blondyn.\n– Jasne – poparł go szatyn w niebieskiej koszulce. – Jestem Witosz – wyciągnął w moją stronę rękę.\n– Natka – odpowiedziałam.\n– A ja Łukasz.\n– Stefka – teraz dłoń wyciągnęła jedna z dziewcząt.\nPrzedstawialiśmy się sobie kolejno, ale czułam, że przez cały ten czas Maksym nie spuszcza ze mnie wzroku.\n– Mieszkacie tutaj? – spytała ciocia Kasia.\n– Jesteśmy rozbici na polu namiotowym niedaleko stąd – wyjaśnił Witosz.\n– A skąd jesteście? – dopytywała ciocia, bardziej by podtrzymać rozmowę, niż z ciekawości.\n– Uczymy się we Wrocławiu, choć niektórzy z nas są w internatach. Paulina i Stefka są z Poznania.\n– Musicie być bardzo samodzielne – ciocia uśmiechnęła się do dziewcząt. Zrewanżowały się również uśmiechem.\n– To co? Czas na nas – rzekła ciocia, spoglądając na Kacpra. – Natka, jeśli chcesz, to zostań ze znajomymi.\n– Teraz nie mogę – odparłam zdecydowanie. – Mam coś ważnego do załatwienia.\n– Zapraszamy więc jutro – powiedział Witosz.\n– Jeśli tylko dam radę i będzie ładna pogoda, to być może przyjdę – odparłam wymijająco, podnosząc się z koca.\n– Do zobaczenia, Natalia – usłyszałam pewny siebie głos Maksyma. Odważyłam się na krótką chwilę spojrzeć na niego. Zawadiacki uśmiech nie znikał z jego twarzy.\n– Jaki piękny chłopiec – szepnęła ciocia, gdy oddaliłyśmy się na bezpieczną odległość. Nawet ona dostrzegła jego niezwykłą urodę. Zresztą trudno się dziwić.\n– To prawda – przyznałam. – Tylko imię ma dziwne: Maksym. Myślałam, że nie ma takiego imienia.\n– Oczywiście, że jest. Wywodzi się z łaciny, ale nie pamiętam, co oznacza.\n– Sprawdzimy w internecie – powiedziałam.\n– Co to, to nie, moja kochana – zaoponowała ciocia. – Ty sprawdzisz, ja od internetu na razie wolę się trzymać z daleka – roześmiała się i przyspieszyła kroku.\nWczoraj wieczorem zorientowałyśmy się z ciocią, że zgubiłam łańcuszek.\n– Może zerwał się, gdy się przewróciłam – przypomniałam sobie.\n– W takim razie należy go poszukać i zapytać twoich nowych znajomych.\n– Tak zrobię – odparłam.\nAle dziś nie poszłam na plażę. Ciągnęło mnie bardzo, ale pomyślałam, że jeśli zgubił się w piasku, to szanse na odnalezienie są żadne, a jeśli oni go znaleźli, to może Maksym mnie odnajdzie? Zawsze lepiej by to wyglądało. Nie, to nie to, że Maksym zaczął mieć jakiekolwiek znaczenie. Był po prostu piękny i intrygujący, ale liczył się tylko Jacek. To Jacka kochałam. Byłam jednak daleko od niego, a on wciąż był z Agnieszką. To dawało mi prawo do spotkań z ludźmi, nawet jeśli ci ludzie mieli wygląd Maksyma. Ciągnęło mnie tam, a jednocześnie bardzo się bałam. Czego? Nie wiem. Nie mam zielonego pojęcia.\nDo południa przesiedziałam na werandzie. Przejrzałam Naszą Klasę, choć połowa znajomych już dawno przeniosła się na Facebooka, a nawet na Twittera. Też założyłam konta na tych portalach. Napisałam do taty e-maila, zajrzałam jeszcze na Digarta i z przyjemnością przeczytałam kilka przychylnych komentarzy. Byłam świadoma, że robię coraz lepsze zdjęcia. Te, do których kiedyś przyczepiła się Aga, rzeczywiście nie były nadzwyczajne, ale nie tylko moje były wówczas beznadziejne. Jej także. Został mi do ogarnięcia jeszcze fotoblog. Przejrzałam notkę Doni, Olki, Beti i odszukałam Agę. Przesuwałam wzrok po poszczególnych słowach, zdaniach i zaczął mi się wyłaniać dziwny obraz, że coś jest nie tak, że sytuacja pomiędzy Agą, a Jackiem komplikuje się. Z zapisków wywnioskowałam, że to Adze coś w tym związku nie pasuje. I nie ja byłam tym razem powodem. Czytałam dalej:\nPomyślałam, że owszem, że weszła w nie swoją rolę, tylko zawsze wydawało mi się, że na własne życzenie, z wyrachowania i zupełnie świadomie. Czy mogło być inaczej? Czyżbym się wcześniej co do Agnieszki myliła?\nSięgnęłam do spodni leżących obok, aby wyjąć telefon komórkowy z kieszeni. Postanowiłam zapytać Jacka, czy wszystko w porządku. Już nawet myślałam, że odezwał się pierwszy, bo na wyświetlaczu mrugał napis: „Odebrano jedną wiadomość”. Był to jednak SMS od Bartosza.\nNie rozstaliśmy się w zgodzie, ale to był właśnie cały Bartosz.\nTo było kłamstwo. Tata przed wyjazdem solidnie doładował mi telefon.\nDlaczego Jacek się nie odezwał ani słowem? Trudno, zdecydowałam się zrobić pierwszy krok:\n„Ale rozmowny – pomyślałam. – Szkoda gadać”.\nTo mnie akurat nie zdziwiło. Sporo z moich znajomych pracowało przez część wakacji.\nPożałowałam, że do niego napisałam. Czułam się tak, jakby to wszystko przed moim wyjazdem się nie wydarzyło, jakby tego w ogóle nie było. A przecież tak dużo wówczas powiedział. Jak na Jacka, to był to cały ogrom słów. I mówił w emocjach, co też rzadko mu się zdarzało, ale było tak fantastyczne. A teraz znów przemienił się w tego lojalnego, rozsądnego Jacka. Zdecydowanie wolałam jego drugie, skrywane przed światem i przede mną oblicze.\nWieczorem włóczyłyśmy się z ciocią po miasteczku. Byłyśmy na lodach, na molo i krążyłyśmy małymi, bocznymi uliczkami w towarzystwie Kacpra. I tak minął kolejny dzień.\nCiocia Kasia postanowiła się przeprosić z internetem. Gdy rano wyszłam ze swojej sypialni, ciocia siedziała w salonie z laptopem na kolanach.\n– Odebrałam pocztę – uśmiechnęła się – ale na portale społecznościowe nie zamierzam przez najbliższy czas wchodzić – dodała z uporem.\n– Dlaczego, ciociu? Przecież już wiesz, jaki błąd popełniłaś i więcej tego nie zrobisz. Możesz teraz bezpiecznie korzystać z Facebooka.\n– A skąd u licha mam wiedzieć, czy nie ma tam więcej pułapek?\n– Raczej nie ma – uśmiechnęłam się.\n– Jeszcze nie jestem gotowa – powiedziała po chwili namysłu – ale znajdę ci zaraz znaczenie imienia Maksym.\nUsiadłam obok niej i już chciałam krzyknąć, że trzeba to wpisać do wyszukiwarki Google, a nie do paska, do którego wpisujemy strony www, gdy ze zdziwieniem odkryłam, że i tak wyskoczyła strona Wikipedii.\n– A nie mówiłam, że z łacińskiego – uśmiechnęła się ciocia. – Utworzone od przymiotnika Maximus – największy, przydomka Jowisza. Istnieją liczni święci katoliccy i prawosławni o tym imieniu – dokończyła. – A ty myślałaś, że takie imię nie istnieje.\n– Wydawało mi się, że jest tylko Maksymilian – wzruszyłam ramionami.\n– Co dzisiaj robimy? – spytała. – Idziesz do swoich nowych znajomych?\n– Ciociu, przecież tak naprawdę to ja ich nie znam.\n– Nie znasz ich bliżej i nie poznasz, jeśli będziesz się izolować.\n– A jeśli to zdeprawowana młodzież? – roześmiałam się. – Nie boisz się, że wpadnę w złe towarzystwo albo że coś złego mi zrobią?\n– Boję się – odparła – ale boję się też, że jak wyjdziesz z naszego domku, to możesz wpaść pod samochód, złamać nogę albo że mogą cię okraść na plaży. To znaczy, że masz siedzieć tutaj jak w więzieniu? – spytała. – Przecież sama się zorientujesz, jacy są. Masz na tyle oleju w głowie, żeby w razie czego szybko się wycofać z tej znajomości.\n– Wiesz co, chyba nie chcę im się narzucać.\n– W tamtym roku też się opierałaś przed zawieraniem znajomości, a potem nieźle się bawiłaś – zauważyła.\n– Ale wtedy było inaczej. Przyjechali ci Michalscy, czy jak im tam, z Pawłem i Jolą. A w trójkę to już było raźniej.\n– Ty jesteś chyba bardziej rozsądna niż ja – roześmiała się. – Dobra, nie nalegam, ale nie ma mowy, żebyś cały dzień spędziła na werandzie.\n– Za pół godziny przyjdę na plażę – obiecałam. – Chcesz, to zostaw Kacpra ze mną, przyprowadzę go.\nZastanawiała się chwilę, ale podjęła decyzję, że go zabierze. Kacper, gdy zobaczył, że ciocia ma już manele plażowe pod pachą, siedział z nosem przy furtce. Gdy wyszli, weszłam pospiesznie na fotobloga i odszukałam Agę, ciekawa, czy pojawiły się jakieś nowe zapiski. Były!\nByłam zaintrygowana coraz bardziej i prawie pewna, że te decyzje dotyczą Jacka. Nie wiedziałam tylko, jak się upewnić. Jacek milczał. Bartosz też zamilkł. Zresztą nie wiem, czy Bartosz powiedziałby mi prawdę. Rozpad związku Agnieszki z Jackiem byłby mu nie na rękę. O ile nadal chciał ze mną być... Ja coraz bardziej upewniałam się w słuszności, że dobrze zrobiłam, zrywając z Bartoszem, ale imponowało mi to, że wciąż o mnie zabiegał. Chyba jestem jakaś nienormalna. Mama powiedziałaby, że bierze się to z moich kompleksów. Może to i prawda. W podstawówce żaden chłopak się mną nie interesował, nie zwracał na mnie uwagi. Na dyskotekach siedziałam samotnie pod ścianą. Czułam się brzydka i nieszczęśliwa. Gimnazjum wszystko odmieniło. Fizycznie chyba niewiele się zmieniłam, choć zaczęłam przykładać wagę do tego, co na siebie wrzucam, jaką mam fryzurkę, rozjaśniłam włosy. I nagle pojawił się Bartosz, a Jacek, w którym tyle czasu kochałam się bez wzajemności, wreszcie mnie dostrzegł i zakochał się. Teraz w rozpadzie związku Jacka i Agi widziałam szansę dla siebie.\nPo powrocie z plaży szybko zajrzałam do internetu. Aga nie dodała nowej notki, ale była dostępna na Tlenie. Nasze stosunki były fatalne i nie wiedziałam, czy mogę zaryzykować i odezwać się do niej. Wzięłam głęboki oddech i szybko napisałam:\nMusiała być bardzo zaskoczona, ponieważ przez długi czas nie odpisywała.\nSpodziewałam się, że zaraz mi nagada, zacznie obrażać lub Bóg wie co. Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu w końcu napisała:\nJacek tego dnia znów się nie odezwał. Ja też postanowiłam go przetrzymać. Właściwie to ja zawsze byłam inicjatorką wszelkich rozmów i spotkań. On chyba ten jedyny raz, tuż przed moim wyjazdem. Ale to był taki odjazd z jego strony, że jeszcze dziś przechodzą mnie ciarki, gdy o tym pomyślę.\nWłaściwie to mogłabym napisać czwarty lipca, bo już jest po północy, ale dzień był pełen wrażeń i skrajnych emocji.\nRano sprawdziłam fotoblog Agi, ale i tym razem nie dodała notatki. Dzień zapowiadał się pięknie. Niebo było bezchmurne, a powietrze jak na Saharze. Nie miałam co liczyć, że Aga będzie siedziała przed kompem w taki dzień, i że czegokolwiek się dowiem. Ciocię bolała głowa, więc zaproponowałam, że wezmę Kacpra i pójdę z nim nad morze, aby się wybiegał. Rzucałam piłeczką chyba z godzinę. Kacper wbiegał za nią do wody, rzucał się na fale i przynosił z powrotem. Właściwie mogłabym wrócić, ale coś ciągnęło mnie w kierunku, w którym spotkałam tę grupkę z Wrocławia. Tę grupkę i Maksyma, oczywiście, ale miałam plan, by myśleć o nim jako o jednym z grupy. To, że był nieprzyzwoicie piękny, nie mogło się stać pretekstem, by myśleć o nim inaczej. Przez całą drogę wbijałam sobie do głowy, że na świecie istnieją ludzie nieprzeciętnie piękni i to w ogóle nie jest ich zasługą oraz że należy traktować ich jak wszystkich innych, że idę w tę stronę, bo brakuje mi towarzystwa rówieśników i chciałabym sobie z nimi wszystkimi chociaż kwadrans pogadać. Zresztą wcale nie było powiedziane, że ich spotkam.\n– Cześć, Natka! – usłyszałam.\nTo był głos Witosza. Rozłożyli się tam, gdzie wtedy, blisko wydm.\n– Hej! – zawołałam w ich stronę.\nPodeszłam z uśmiechem na twarzy. Maksym wbił we mnie swój przenikliwy wzrok. Uśmiechnął się jak zwykle, z wyższością.\n– Słuchajcie, tak tylko pytam, bo w ten dzień, w który uciekł Kacper, zgubiłam łańcuszek. Pomyślałam, że może spadł, gdy się przewróciłam – powiedziałam i zaraz pospiesznie dodałam – ale to raczej mało prawdopodobne.\nWszyscy spojrzeli na Maksyma.\n– Może znaleźliśmy, a może nie – powiedział powoli, nie odrywając ode mnie oczu. – Ważny był dla ciebie?\n– Tak, dostałam na Pierwszą Komunię Świętą od babci, która już nie żyje.\n– Jesteś sentymentalna? – spytał.\n– Jestem – powiedziałam stanowczo, bo zaczynał mnie drażnić.\n– Spoko. Tak tylko zapytałem – wzruszył ramionami. – Skoro był dla ciebie ważny, to dlaczego nie szukałaś go od razu?\n– Bo przyszło mi do głowy, że jeśli znajdziecie, to mi go przyniesiecie. Ciocia dość wyraźnie określiła, gdzie wypoczywamy.\n– To się pomyliłaś – odezwał się znów, a zaczepny uśmiech ani na chwilę nie schodził mu z twarzy.\n– Nie ogarniam, o co ci chodzi.\n– Gdybym go znalazł, nie szukałbym cię, bo wiedziałbym, że tu wrócisz.\nObserwował bacznie jak zareaguję.\n– Ja tu nie wróciłam.\nByłam zła i ogromnie się zmieszałam. Rozbawiło go to jeszcze bardziej.\n– Szłam z Kacprem, zobaczyłam was i postanowiłam zapytać o łańcuszek. Czy to zbrodnia? To może w ogóle nie wolno mi chodzić w tym kierunku?!\n– Ależ wolno ci chodzić, gdzie chcesz, wolno ci nas szukać i wolno ci do nas wracać – roześmiał się.\n– Nie zwracaj na niego uwagi – odezwał się w końcu Witosz. – Jest trudny – dodał i też się roześmiał. – Organizujemy dziś ognisko. Przyjdziesz?\n– Nie wiem – zawahałam się.\nMiałam ogromną ochotę trochę się rozerwać, a nie zamulać na werandzie, ale drażnił mnie Maksym. Był zbyt pewny siebie. Zachowywał się tak, jakbym przyszła tutaj tylko ze względu na niego.\n– Przyjdź – wtrąciła Paulina. – Ile czasu można spędzać z ciotką?\n– Ona jest spoko – odpowiedziałam.\n– Przyjdź – powtórzył Witosz.\n– Skoro chcecie – powiedziałam wyraźnie, tak żeby Maksym usłyszał, że przychodzę wyłącznie na zaproszenie Witosza i Pauliny – to przyjdę. O której to ognisko?\n– O dwudziestej? Na polu namiotowym, o tym tutaj – Witosz wskazał ręką.\n– Dobrze, będę, a teraz pójdę zaprowadzić Kacpra, bo ciocia pomyśli, że znów uciekł.\n– O której wrócisz? – zapytała ciocia, widząc, że zbieram się do wyjścia.\n– Nie wiem, ale mam komórkę, więc gdybyś się denerwowała to zadzwoń.\n– Może przyjść po ciebie z Kacprem, żebyś nie wracała sama?\n– Ciociu, poproszę Witosza, żeby mnie odprowadził.\n– No to baw się dobrze – uśmiechnęła się.\nGdy dotarłam na miejsce, ognisko właśnie się rozpalało. Dookoła siedziało dużo więcej osób, niż poznałam na plaży.\n– To jest Natka – przedstawił mnie wszystkim Witosz.\nUsadowiłam się obok Pauliny i Stefki.\n– To wszystko wasi znajomi?\n– Poznaliśmy się tutaj, na polu namiotowym – wyjaśniła Stefka.\n– A wy w piątkę jesteście, czy ktoś jest jeszcze z wami? – dopytywałam.\n– W piątkę.\n– Nie widzę Maksyma – stwierdziłam.\n– On chodzi własnymi ścieżkami. Pojawia się, kiedy chce, znika, kiedy chce. Nie zawracaj sobie nim głowy, Natka – powiedziała Stefka. – Jest nieosiągalny dla żadnej dziewczyny.\n– Nie zamierzam sobie nim głowy zawracać, ale chyba dla jakiejś w końcu będzie osiągalny.\n– Może i masz rację, ale trudno to sobie wyobrazić.\n– Chodzicie z nim do klasy?\n– Nie. On w tym roku będzie pisał maturę.\n– Jest aż tak stary?\n– Ma siedemnaście lat, ale poszedł o dwa lata wcześniej do szkoły. Jest bardzo zdolny.\n– A wy, w której klasie jesteście? – zaryzykowałam.\n– Skończyłyśmy gimnazjum i idziemy do liceum.\n– I nadal będziecie mieszkały w internacie?\n– Tak – przytaknęła Stefka.\n– Dlaczego nie chodzicie do szkoły w Poznaniu? Chyba lepiej mieszkać w domu – brzmiało to bardziej jak pytanie niż stwierdzenie.\n– Ja się już przyzwyczaiłam – roześmiała się Stefka. – Chodziłyśmy do gimnazjum artystycznego, a teraz do Społecznego Liceum Sztuk Plastycznych. Ja jestem na fotografii artystycznej, a Stefka na reklamie wizualnej. To liceum nie działa tradycyjnie, nie ma klas, nie musisz chodzić na wszystkie przedmioty. Jest zindywidualizowany tok nauczania – wyjaśniła.\n– Na Robotniczej, ale wcześniej chodziłyśmy na Piotra Skargi.\n– W Poznaniu nie ma szkół artystycznych? – zdziwiłam się.\n– Są, ale Paulina nie mieszka w samym Poznaniu, tylko pięćdziesiąt kilometrów od Poznania, więc i tak musiałaby być w internacie, a we Wrocławiu ma wujka, znanego fotografa, który jej pomaga. Ja mam rodzinę we Wrocławiu, na którą w każdej chwili mogę liczyć, no i chciałyśmy być razem, bo to zawsze raźniej.\n– To prawda, ale moja mama dostałaby zawału, gdybym jej teraz powiedziała, że chcę chodzić do szkoły w Krakowie i mieszkać w internacie. Nie zgodziłaby się nawet w liceum, a co dopiero w gimnazjum.\n– Nie jest tak źle – roześmiała się Stefka.\n– A ty w której klasie jesteś?\n– Zdałam do trzeciej gimnazjum. Jesteście starsze ode mnie – powiedziałam z wahaniem, tak jakby to mógł być problem. – Mam siostrę w waszym wieku – dodałam pospiesznie. – Paulina, a ty masz jakieś swoje foty na Digarcie?\n– Mam laptopa w domku letniskowym, chętnie bym je obejrzała.\n– Nie ma problemu, pokażę ci przy okazji albo powiem, jak mnie odnaleźć.\n– Też mam kilka fotek zamieszczonych na Digarcie, ale w porównaniu z twoimi, to pewnie wypadną tragicznie...\n– Obejrzymy twoje także – uśmiechnęła się. – A masz ze sobą aparat? – spytała.\n– A teleobiektyw?\n– To możemy porobić jutro nowe foty. Ja też mam aparat i ma być ładna pogoda.\n– Świetnie! – ucieszyłam się i gwałtownie odwróciłam do tyłu, bo poczułam oddech na swojej szyi.\n– Nie bój się. To tylko ja – powiedział Maksym. – To grzech w czasie wakacji rozmawiać o szkole.\n– Rozmawiałyśmy o fotografii – wyjaśniłam.\n– A wcześniej o szkole – powiedział stanowczo, ale z tym swoim łobuzerskim uśmiechem. – Witosz, to co, dajemy mały koncert?! – zawołał w stronę chłopaka.\n– O właśnie, Witosz... – przypomniałam sobie.\n– Co, Witosz? – spytał zaciekawiony.\n– Miałam go poprosić, aby mnie odprowadził po ognisku do domu. Obiecałam cioci – i już się podniosłam, aby ruszyć w kierunku Witosza, gdy ręce Maksyma mocno złapały mnie za ramiona i zmusiły, bym usiadła.\n– Nie musisz prosić Witosza – szepnął mi do ucha. – Ja cię odprowadzę.\nPrzeszedł mnie zimny dreszcz, ale się opanowałam.\n– Może ja wolę, żeby Witosz mnie odprowadził?\n– Uwierz, że wolisz pójść ze mną – rzekł i wstał. Poszedł do Witosza, zawołał jeszcze kilku chłopaków i po chwili wszyscy trzymali w rękach gitary. Rozpoczął się ogniskowy koncert. Rety! Jak oni grali, jak oni śpiewali! Aż czuć było dźwięki w środku ciała, w sobie. Dosłownie było epicko, a do tego zapach lasu i szum fal. Człowiek rzadko bywa szczęśliwy, bo wydaje mi się, że szczęśliwi nie jesteśmy permanentnie, jakby to powiedziała moja mama, tylko szczęśliwi bywamy. Więc ja przy tym ognisku, wypełniona dźwiękami muzyki, poczułam szczęście.\nPotem Maksym mnie odprowadził. Objął mnie ramieniem i przez całą drogę opowiadał o muzyce i różnych wykonawcach, a najwięcej o klasykach rocka. Widać, że był ich wielbicielem.\nKup i pobierz za 19,90 zł 15,72 zł ($ 5,24 $ 4,14)\nPamiętnik Nastolatki 10\nPamiętnik Nastolatki 11\nMOBI7,7 MBZgodność z Amazon Kindle\nFB33,8 MBRozwój formatu FB2


Bułki pieczone z masłem czosnkowym - Najlepszy Przepis!\nPrzepis | Strona główna | Kuchnia Polska | Bułki pieczone z masłem czosnkowym\nAutor: Paweł Clad Data: 18 listopada 2020 w Kuchnia Polska, Pieczywo\nOd dłuższego czasu w sieciowych sklepach spożywczych na dziale wypieków królują one – pszenne bagietki z masłem ziołowym lub czosnkowym. Chrupiące bułki z poprzecznymi nacięciami wypełnionymi aromatycznym masłem. Niestety bagietki o których mowa są trochę oszukane, pieczywo zostaje wstępnie podpieczone i zamrożone. Sklepowe piekarnie jedynie odgrzewają i podpiekają pieczywo, gdyż zapach roznoszącej się wokół woni chleba ma za zadanie przywoływanie konsumentom przyjemnych skojarzeń.\nDlatego nie ma nic lepszego niż kupno pieczywa w prawdziwej piekarni z tradycjami lub wypiek chleba w domowym zaciszu z wartościowych składników. Doceń swojskie wypieki bez zbędnych wypełniaczy. Poniższe bułeczki drożdżowe udowodnią Ci, jak wyśmienite potrafi być domowe pieczywo.\n250 ml ciepłego mleka krowiego\nDo misy wsyp mąkę pszenną przesianą przez sito. Dodaj sól i cukier, wszystkie suche składniki przemieszaj ze sobą.\nPokruszone świeże drożdże dokładnie rozpuść w ciepłym (nie gorącym!) mleku. Mieszankę drożdżową oraz olej rzepakowy pomału przelewaj do suchych składników, zarabiaj dłońmi jednolite i elastyczne ciasto. Ciasto pozostaw w misie pod okryciem ścierki, odstaw w ciepłe miejsce na 60 minut do zwiększenia objętości.\nWyrośnięte ciasto ponownie zagnieć i podziel na 12 równych porcji i z każdej uformuj lekko podłużną bułeczkę. Bułeczki ułóż na blasze z papierem do pieczenia, w lekkich odstępach. Przykryj je ścierką i zostaw do wyrośnięcia na 30 minut.\nCzosnek przeciśnij przez praskę i wymieszaj z miękkim masłem. Uformuj z niego kształt bryły i wstaw do zastygnięcia do zamrażarki lub lodówki.\nW bułkach wykonaj nożem 3 poprzeczne nacięcia, do każdego otworu włóż plasterek zastygniętego masła czosnkowego.\nWstaw pieczywo do rozgrzanego piekarnika do temperatury 200 stopni (grzanie góra, dół) na 15 minut. Po upieczeniu bułeczki powinny mieć złocisty, rumiany odcień, a masełko czosnkowe przyjemnie rozpływające po ich powierzchni.\nczosnek drożdże mąka\n9 grudnia 2020 at 14:04 · Reply\nBułeczki są tak pyszne że można zajadać je same


ATNEL tech-forum • MK_MULTIUART_20 + parsuj - forum.atnel.pl\nTeraz jest 27 sty 2022, o 00:36\nMK_MULTIUART_20 + parsuj\nTytuł: MK_MULTIUART_20 + parsuj\nNapisane: 13 sty 2022, o 00:47\nDołączył(a): 23 sie 2021\nZakupiłem sobie bibliotkę MK_MULTIUART_20 i testuję ją sobie na Atmega128 i Atmega32. Obejrzałem filmiki instruktażowe.\nDziała mi komunikacje w dwie strony, odbieram i wysyłam znaki itp. Testuje komunikację Atmega - laptop przez putty na win10. Biblioteką zakupioną nie modyfikowałem w żaden sposób poza ustawieniem prędkości transmisji.\nProblem mam tylko z funkcją "parsuj itd"....Załączam kod programu. W funkcji "parsuj itd" umieściłem sobie tylko zgaszenie diody, którą zapalam przed main. Nie jestem w stanie w żaden sposób doprowadzić do wywołania parsuj (zgaszenia diody) przy próbach przesyłania czegoś przez putty.\nZ tego co szperałem na forum to funkcja "parsuj itd" wszystkim działa tylko nie mi\nCzy może mnie ktoś jakoś naprowadzić co robię źle?\nTytuł: Re: MK_MULTIUART_20 + parsuj\nNapisane: 13 sty 2022, o 08:38\nNajpierw zadam proste pytanie - bo wraz z biblioteką dostałeś najprostszy przykład plik main.c - sprawdzałeś go bez dodawania żadnego kawałka swojego kodu ? Oczywiście ten przykład w main.c wykorzystuje byle wyświetlacz LCD ale jak go nie masz to można zakomentować wszystkie linie związane z LCD a do funkcji parsuj oczywiście wstaw sobie miganie diodą, czyli w main inicjalizację lcd zastąp inicjalizacją JEDNEJ diody - nic więcej nie dodawaj i najpierw to sprawdź.\njeśli nie będzie działać to pokaż wtedy swój kod z pliku main.c ale ten MINIMALNY jak mówię a do tego pokaż z dwóch plików *.h jaką masz konfigurację UART'a\nTytuł: Re: MK_MULTIUART_20 + parsuj + bluetooth z PC\nNapisane: 14 sty 2022, o 17:12\nDziękuję bardzo kolejny raz Mirku za naprowadzenie mnie.\nOgólnie Twój kod oczywiście dział, mój też działał. Wyświetlacz miałem, sprawdziłem, wszystko chodziło.\nNapiszę co nie działało, żeby inni wiedzieli, może się komuś przyda:\n1)Nie wiem z jakiego powodu wbiłem sobie do głowy, że funkcja "parsuj" ma się wywoływać od razu po naciśnięciu jakiegokolwiek literki na w terminalu putty lub SSCOM. Tak jakby to była kopia komendy uart_getc(0). Jak zobaczyłem Twój kod jak użyłeś tego parsuj przykładowo, to od razu mi się rozjasniło. Wystarczyło naciśnąć ENTER....zamiast oczekiwać...teraz to wszystko jasne, ale czemu tak zrobiłem to nie mam pojęcia\n2) Przy okazji miałem też ciekawy kłopot - mój moduł bluetooth podłączony do Atmega32 i skomunikowany z PC często nie mógł się położyć z putty za pierwszym razem po włączeniu komputera....Wywalało komunikat o błędzie portu. Okazało się to spowodowane, że atmega od włączenia wysyłała przez ten bluetooth co około 0.7s komunikat "Witam" i to zakłócało możliwość nawiązania połączenia za pierwszym razem od włączenia\nTak, że dziękuję bardzo, wszystko już działa.


Nowy dom na Wyrębach - Stefan Darda - opinia o książce (4448176) - Lubimyczytać.pl\nNowy dom na Wyrębach /\n6,46 (183 ocen\ti\t52 opinie) Zobacz oceny\ndziennikarz, groza, horror, klątwa, literatura grozy, literatura polska, śledztwo, zbrodnia\nMinęło kilka miesięcy od dnia, w którym Hubert Kosmala po raz ostatni odwiedził Wyręby, jednak wydarzenia, które miały tam miejsce na początku 1996 roku, zaczynają coraz mocniej odbijać się na jego życiu prywatnym i zawodowym. W pewnym momencie uświadamia sobie, że ucieczka od opuszczonego domu i związanych z nim wyrzutów sumienia to droga donikąd, wyjeżdża więc na jakiś czas do Wyrębów, aby...\nDnia 14 lipca 2017 13:57 menia71@o2.pl <menia71@o2.pl> napisał(a):\nWażne jest, aby przeczytać "Dom na wyrębach" a dopiero potem sięgnąć po "Nowy dom na wyrębach".\nPo prawie dziesięciu latach Stefan Darda powraca z drugą częścią powieści grozy, której akcja rozgrywa się niedaleko miejsca mojego zamieszkania, w Lublinie oraz na Pojezierzu Łęczyńsko – Włodawskim, w okolicach Kostrzewa i Sosnowicy. Akcja książki obejmuje trzy części.\nPierwsza to dni 4-5 sierpnia 1996.\nSielankowy wypoczynek rodziny Kosmalów nad Zalewem Zemborzyckim przyćmiewa niepokój wewnętrzny Huberta. Zdarza mu się też "odpłynąć". Czy rodzina powinna się czegoś obawiać?\nCzy "znajoma" strzyga może być zagrożeniem?\nCodziennostki – niejako drugi wątek - pamiętnik Ewy, doktorantki prawa i drugiej bohaterki powieści, uzupełniający akcję książki i dotyczący tych samych dni. W Firleju skąd pochodzi, gdzie sąsiadują ze sobą gwarna plaża nad jeziorem i cmentarz, na którym spoczywa Leśniewski, kobieta przeżywa dziwne spotkanie z Mikołajem z Włodawy. Mężczyzna pojawia się też w Lublinie. Przypadek?\nCzęść druga obejmuje dni 14 – 16 sierpnia 1996.\nHubert postanawia pojechać do Wyrębów. Musi zmierzyć się z przeszłością i własnymi demonami. Ksiądz Dobrowolski, znajomy egzorcysta, wtajemniczony w dylematy Kosmali doradził mu (ateiście), by wspomnienia i przestrogi Leśniewskiego potraktować bardzo poważnie. Opuszczony dom, w którym rozegrała się tragedia, położony w głębi lasu. Ciężkie, ciemne chmury, zasłaniające niebo. I wydarzenia, które rozegrały się w pobliżu? Czy to zniechęci Kosmalę do leśnego przysiółka? Jak potraktują go mieszkańcy Kostrzewa?\nCodziennostki – Ewa zawiera bliższą znajomość z Mikołajem.\nCzęść trzecia to czas od 31. sierpnia do 28. września 1996.\nKolejna wizyta Huberta w Wyrębach zaczyna się od tragicznej wiadomości o dawnej studentce profesora. Kosmala postanawia po raz kolejny spotkać się z duchownym z KUL. Informacje, które uzyskuje wcale go nie uspokajają. Wraca na krótko na Pojezierze (znowu sam, bez rodziny).\nCodziennostki – Doktorantka odwiedza Wyręby z Mikołajem. Są pod wrażeniem miejsca i okolicy. Wolny czas świąteczny spędzają razem we Włodawie.\nCo będzie dalej z Wyrębami?\nNiepokój i lęk towarzyszą czytaniu tej powieści od pierwszej strony. Czyta się dobrze, ale szybko, chociaż akcja wcale nie pędzi tylko rozwija się powoli a wydarzenia obejmują wiele różnych miejsc. Nowi bohaterowie sprawiają, że czyta się z jeszcze większym zainteresowaniem.\nA na stronie 282 jest wspomniane moje miasto ... to taka dodatkowa atrakcja.\nEpilog natomiast przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.


Na ten powrót fani czekali z nadzieją, bowiem odejście Mameda Khalidova ze świata MMA było nagłe i zaskakujące. W sercu Mameda cały czas jednak tlił się ogień rywalizacji, który w końcu ostatecznie zapłonął i spowodował, iż Khalidov po długiej przerwie ponownie wejdzie do okrągłej klatki KSW. Ponownie też zmierzy się z rywalem niezwykle wymagającym. Tym razem będzie nim groźny i fenomenalnie walczący mistrz wagi średniej, Scott Askham.\nMamed Khalidov po raz ostatni bił się w KSW w grudniu 2018 roku. Wszedł wtedy do klatki, żeby po raz drugi stanąć naprzeciwko mistrza wagi półciężkiej, Tomasza Narkuna. W pierwszym boju tych zawodników, który odbył się kilka miesięcy wcześniej, Narkun zszokował świat i w trzeciej rundzie pojedynku zmusił Mameda do poddania się. Była to pierwsza przegrana Khalidova od lat. Sama walka okazała się jednak tak emocjonująca i świetna, że szybko doszło do rewanżowego boju. Niestety dla Mameda drugie spotkanie w klatce z Tomkiem zakończyło się też przegraną. Tym razem zawodnik z Olsztyna przewalczył z Narkunem całe trzy rundy i to sędziowie orzekli o wyniku starcia. Zaraz po tym pojedynku Mamed zdecydował o zakończeniu sportowej kariery i zaczął otwarcie opowiadać o problemach mentalnych, które trapiły go od kilku lata. Problemy te miały oczywisty wpływ na walki i dopóki zawodnik się z nimi mierzył, nie było mowy o możliwości powrotu do startów. Teraz jednak Mamed jest gotów i czuje, że ponownie może walczyć na najwyższym poziomie.\nPochodzący z Czeczeni zawodnik ma za sobą bardzo długą i bogatą karierę w świecie mieszanych sztuk walki. Pierwszą zawodowy pojedynek stoczył już w roku 2004, ale go przegrał. Również drugie starcie zakończyło się dla niego porażką. Mamed trenował jednak dalej i szybko zaczął odnosić pierwsze sukcesy. Ogromny talent jakim dysponował w połączeniu z ciężką pracą zaczął przynosić efekty. Mamed nie tylko zaczął wygrywać, ale robił to błyskawicznie i w pięknym stylu. Wchodząc po raz pierwszy do KSW miał za sobą już czternaście walk i od ośmiu pozostawał niepokonany.\nSzybko okazało się, że również w KSW Mamed gromi swoich rywali i już po dwóch latach od debiutu w białym ringu zdobył pas mistrzowski w kategorii półciężkiej. Później Khalidov zmienił kategorię wagową, i znalazł się na kursie kolizyjnym z Michałem Materlą. Zanim jednak pojedynek został ogłoszony Mamed stoczył kolejnych dziesięć walk i nie zanotował żadnej przegranej. Ostatecznie w listopadzie 2015 roku, podczas gali KSW 33, doszło do walki o mistrzowski pas w wadze średniej z Michałem Materlą. Oczekiwane przez lata starcie dwóch gwiazd KSW i najlepszych zawodników w tej wadze wreszcie stało się faktem. Pojedynek zakończył się błyskawicznym nokautem i zwycięstwem Mameda, który stał się po nim niekwestionowanym królem MMA w Polsce.\nPo pierwszej obronie pasa z Azizem Karaoglu, Mamed zdecydował o przerwie w karierze, czuł bowiem wyczerpanie wieloletnimi startami. Rok później wrócił i najpierw jego pięściom uległ Luke Barnatt, a następnie Borys Mańkowski, z którym Mamed stoczył super walkę dwóch mistrzów różnych wag.\nW końcu jednak, po siedmiu latach bez przegranej, Khalidov stanął do boju z Tomaszem Narkunem i uległ dwa razy jego umiejętnościom w klatce.\nW drugiej walce dla największej europejskiej marki MMA stanął naprzeciwko Marcin Wójcika, ale i jego odprawił błyskawicznie potężnymi kopnięciami na korpus. Starcie to było częścią turnieju o prymat w kategorii średniej. Co ciekawe, w finale Askham spotkał się ponownie z Michałem Materlą. Tym razem Polak dał zdecydowanie mocniejszy odpór Anglikowi, ale ostatecznie to ponownie Scott znokautował Michała. Tym samym na biodrach Askhama zawisł pas mistrzowski organizacji KSW.\nAskham trafił do zawodowego MMA sześć lat później niż Mamed, ale mimo tak dużej różnicy lat również może pochwalić się poważnymi sukcesami w tym sporcie. W roku 2013 pokonał Jacka Marshmana i zdobył tytuł mistrzowski wagi średniej organizacji Ultimate Cage FC. W następnym boju na szali zawisł drugi tytuł, tym razem jednak organizacji BAMMA. Askham wykorzystał tę okazję i w tym samy roku mógł cieszyć się wywalczeniem dwóch tytułów mistrzowskich. Rok później obronił pas BAMMA i podpisał kontrakt z organizacją UFC.\nKariera Scotta w największej organizacji na świecie była pełna wzlotów i upadków, które spowodowały, że w końcu doszło do rozstania. Ostatecznie Anglik stoczył tam sześć pojedynków, z których tylko dwa zakończyły się na jego korzyść.\nOd czasu rozstania z UFC Askham powrócił na drogę zwycięstw, zawalczył cztery razy i wszystkie pojedynki wygrał. Teraz jest więc na fali wznoszącej swojej kariery. Na jego drodze stanie jednak prawdziwa legenda MMA i zawodnik znacznie bardziej doświadczony od niego. Czy i tym razem Askham zaskoczy rywala swoimi potężnymi kopnięciami? A może to jednak Mamed powróci na drogę zwycięstw i ponownie pokaże swój niesamowity błysk talentu w klatce? Jak zakończy się to starcie, dowiemy się już 7 grudnia, podczas gali KSW 52 w Gliwicach.


Koncerty gigantów! SŁAWOMIR, AKCENT i EXTAZY już 14.08 nad Jeziorem Zegrzyńskim! - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nKoncerty gigantów! SŁAWOMIR, AKCENT i EXTAZY już 14.08 nad Jeziorem Zegrzyńskim!\nUbiegłoroczne koncerty muzyki tanecznej nad Zalewem Zegrzyńskim\nJuż 14 sierpnia, w poniedziałek (wtorek – dzień wolny) zapraszamy Państwa na niesamowite wydarzenie w najlepszym koncertowym miejscu nad Jeziorem Zegrzyńskim jakim jest CKR PROMENADA – Ul. Spacerowa 35, 05-127 Białobrzegi!\nTego wieczoru wystąpią dla Państwa giganci polskiej sceny muzyki rozrywkowej: SŁAWOMIR, ZESPÓŁ AKCENT – Zenon Martyniuk oraz EXTAZY!\nTo jedyna taka okazja, aby na jednej scenie usłyszeć największe przeboje króla muzyki disco – Zenona Martyniuka, niekwestionowanej gwiazdy muzyki Rock Polo – Sławomira oraz porywające do tańca przeboje formacji EXTAZY!\nKażdy z nich ma na swoim koncie hity śpiewane w całej Polsce! Tego wydarzenia nie można przegapić!\nSerdecznie zapraszamy na koncerty gigantów – Sławomir i Akcent nad Jeziorem Zegrzyńskim!\nSTART IMPREZY 18:00 – KONCERTY od 19:00\nBILETY w cenie 35 zł do nabycia w dniu imprezy w kasach biletowych oraz w przedsprzedaży na : https://www.biletomat.pl/disco/koncerty-gigantow-5445/\n★★ DZIECI DO LAT 12 – WCHODZĄ GRATIS ★★\nCentrum Konferencyjno-Rekreacyjne Promenada w Białobrzegach nad Jeziorem Zegrzyńskim.\nOgromny teren rekreacyjny – 42 ha!\nNajwiększa w Regionie przestrzeń koncertowa!\nPiaszczysta i najdłuższa plaża z pomostem!\nBeach Bar oraz Pizzeria!\nZobacz film z imprezy Majówka 2016 w CKR Promenada!\n★★ PARKINGI ★★\nOrganizator zapewnia płatny, utwardzony parking na kilkaset miejsc w cenie 10 zł w dniu imprezy.\n★★ NOCLEGI ★★\nNoclegi oferuje CKR Promenada:\nWięcej informacji i cennik oraz dostępność można znaleźć na: http://www.promenadacountry.com/\n★★ ILE CZASU TRWAĆ BĘDZIE IMPREZA? ★★\nOrganizator przewiduje wydarzenie od godziny 18:00 do 24:00. Pierwszy koncert rozpocznie się o godzinie 19:00. Po wszystkich koncertach odbędzie się impreza taneczna z udziałem dj’a.\nWięcej informacji na profilu facebook organizatora imprezy:\noraz na http://www.letnieimprezy.pl\nTAGI:Disco nad Zalewem ZegrzyńskimEXTAZYInformacje Powiat LegionowskiKoncert muzyki Disco Polo nad Zalewem ZegrzyńskimPowiat LegionowskiSŁAWOMIRwiadomości Powiat LegionowskiZenon MartyniukZespół Akcent\nBądź pierwszą osobą, która skomentuje artykuł "Koncerty gigantów! SŁAWOMIR, AKCENT i EXTAZY już 14.08 nad Jeziorem Zegrzyńskim!"


Różnice i podobieństwa między oratorium , operą, k... - Zadane.pl\nRóżnice i podobieństwa między oratorium , operą, kantatą i pasją. Z góry dziękuuję bradzo ;* .\nprzez Misia12345678 14.04.2010\nOratorium - Forma muzyczna wokalno - instrumentalna zbliżona do opery,lecz bez akcji scenicznej .Wykonywane jest na estradzie scenicznej ,lub w kościołach.W oratorium biorą udział soliści, chór i orkiestra. Epickie fragmenty recytuje narrator (testo, historicus), czasem rolę tę przejmuje chór.W oratoriach najbardziej widoczną cechą jest wpływ opery na tę formę. Niemal wszystkie składają się z trzech części podzielonych na wzór opery na akty i sceny.\nOpera - Sceniczne dzieło instrumentalno-wokalne.Muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto) .Opera zazwyczaj składa się z 4 aktów,które podzielone są na sceny.Nie ma w niej narratora.\nPasja - Obecnie wokalno-instrumentalne dzieło muzyczne . Była to część chorałów gregoriańskich . Tematem jest męka i śmierć Jezusa Chrystusa . Tak ,jak w oratorium,występuje w niej narrator.\nKantata - utwór wokalno-instrumentalny, złożony z wielu części w formie arii, recytatywów, duetów, chórów, fragmentów instrumentalnych. W zależności od charakteru tekstu (tematu) rozróżnia się kantatę świecką i religijną.


Kibice Beskidu organizują patrole obywatelskie. | StylKibica.net - Serwis dla Kibola! Najszybsze źródło informacji kibicowskich\nNie opada napięcie w Andrychowie. Kibice Beskidu zamierzają utworzyć patrol obywatelski, mający chronić mieszkańców miasta przed ludnością romską. “Dopóki w naszym mieście będą przebywały grupy cygańskie nie wiadomo skąd, takie patrole będą organizowane codziennie” – mówią fani Beskidu.\nSprawdź : Co kupili na siłownie…\nSytuacja w Andrychowie nie zmienia się na lepsze, na ulicy widywane są coraz częściej samochody z cyganami na obcych (często zagranicznych) rejestracjach. Postanowiliśmy zatem reagować, póki nie dojdzie do tragedii i w dniu jutrzejszym (12.06 – czwartek) utworzymy pierwszy PATROL OBYWATELSKI złożony z mieszkańców miasta. Wszyscy internetowi podpowiadacze i krzykacze będą mogli się w końcu wykazać i się pojawić. Zaczynamy o godzinie 20:00 i zbieramy się przed klubem Baszta. Wszystkich chętnych zachęcamy do udziału w naszej inicjatywie, prosimy o ubranie jasnych, najlepiej białych koszulek – tak abyśmy dzieląc się na grupy mieli łatwiejszy przegląd sytuacji. Osobom, które zamierzają przyjść tylko po to, aby prowokować niepotrzebne zajścia radzimy pozostać w domu. Naszym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom miasta Andrychów, co nie udaje się stróżom prawa(?) w ostatnich dniach. Dopóki w naszym mieście będą przebywały grupy cygańskie nie wiadomo skąd, takie patrole będą organizowane CODZIENNIE. Prosimy o uważanie na ewentualne prowokacje i niezabieranie ze sobą niepotrzebnych przedmiotów – nie musimy być anonimowi w swoim mieście!\nPost ze strony kibiców Beskidu Andrychów – Grupa UltrasBeskid’08\nTymczasem mainstreamowe media przedstawiają sytuację zupełnie inaczej, a w roli pokrzywdzonych stawiają Cyganów, którzy są rzekomo prześladowani przez mieszkańców Andrychowa.\nW wyniku ostatnich zajść powstał nowy fanpage na facebooku: Andrychów po godzinie 22. Ma on na celu informowanie mieszkańców o niebezpieczeństwach płynących ze strony Cyganów, a także nagłośnienie poważnego problemu w całym kraju.\nźródło: onet.pl / narodowcy.net / fb.com/ultrasbeskid.p\nTags: Andrychów, Beskid Andrychów\nLetni turniej kibicowski w Cottbus 2015 →


Wydanie nr 27 z dnia 6.07.2018 - Głos Ziemi Cieszyńskiej\nWydanie nr 27 z dnia 6.07.2018\nNatalia Tokarska Aktualności 05/07/2018 05/07/2018\nZMARŁ BESKIDZKI NIKIFOR\nNie żyje artysta amator Jakub Gazurek. Malarz i rzeźbiarz z Istebnej Glinianego, zwany beskidzkim Nikiforem, zmarł 22 czerwca pozostawiając wyjątkowo bogaty dorobek twórczy.\nDuży remont w Wiśle\nW Wiśle trwa remont dworca kolejowego znajdującego się w centrum perły Beskidów. Ale miasto chce iść dalej i szykuje się do przetargu na zagospodarowanie terenu wokół stacji. Co się zmieni w tamtym miejscu?\nCieszyn: umowa podpisana!\nZ inicjatywy władz samorządowych Cieszyna i przy wykorzystaniu potencjału Energetyki Cieszyńskiej, powołany został do życia Cieszyński Klaster Energii. Umowa została oficjalnie podpisana podczas ostatniej sesji Rady Miejskiej Cieszyna, choć przygotowania do tego kroku trwały już od dłuższego czasu.\nSTRAŻACY W RATUSZU\nStrażacy ochotnicy z Cieszyna pojawili się ostatnio w ratuszu. Powodem było podsumowanie ostatnich działań i realizowanych projektów. Przedstawiciele poszczególnych jednostek odebrali z rąk burmistrza Cieszyna, Ryszarda Macury, podziękowania za dotychczasową aktywność oraz sprzęt przekazany przez Ministerstwo Sprawiedliwości.\n← Wydanie nr 26 z dnia 29.06.2018\nWydanie nr 27 z dnia 6.07.2018 →


Joanna Jędrzejczyk i Mateusz Gamrot pojawili się na gali FAME MMA 11! | Fansportu.pl\nStrona głównaFame MMAJoanna Jędrzejczyk i Mateusz Gamrot pojawili się na gali FAME MMA 11!\nJoanna Jędrzejczyk i Mateusz Gamrot pojawili się na gali FAME MMA 11!\nNa gali FAME MMA 11, gdzie w walce wieczoru zobaczymy pojedynek Borysa Mańkowskiego z Normanem Parke pojawiła się m.in. Joanna Jędrzejczyk, czy przyjaciel „Diabła Tasmańskiego” – Mateusz Gamrot.\nByła mistrzyni UFC powiedziała, że organizacji należy się szacunek za promowanie prawdziwego sportu i transmisję turnieju Road to Armia przed galą FAME 11 – „Ogromny szacunek dla pana Krzysztofa, że takie rzeczy jak Road to Armia się dzieją. Fajnie, że jest promowany sport, jest inwestycja w sport i jest to pokazywane.” – stwierdziła\nDodając – „Kiedyś tak się odbywały tylko walki MMA, zanim przyszła reforma, że tak powiem. Czy to było UFC, PRIDE to te walki odbywały się po 10 minut, albo do skończenia. Borys i Norman to prawdziwi wojownicy, to piękno tej gali FAME MMA 11, że organizatorzy przyciągają prawdziwych sportowców i chcą promować. Tak jak mówiłam o patostreamerach oni nie promują już tylko złego i niezdrowego stylu bycia, narkotyki, alkohol czy uzależnienie ale promują także sport. Warto poświęcić się i iść na salę treningową, obrazują to w oktagonie, że to są ciężkie przygotowania. Ja zawsze mówię, że walka jest zawsze na kilka tygodni przed walką w oktagonie. Każdemu kto wychodzi do oktagonu należy się szacunek.”\n„Obserwuje tutaj kilka walk i tutaj ciosy zadawane są w ilości kilkunastu, kilkudziesięciu, a u nas bije się rekordy, jest po kilkaset ciosów ale my jesteśmy profesjonalistami.” – zakończyła Jędrzejczyk.\nMateusz Gamrot natomiast był bardzo zaskoczony całą otoczką gali – „Jestem pierwszy raz i jestem miło zaskoczony produkcyjnie, bo to duży TOP. Jestem tu dzięki Borysowi, on ma walkę wieczoru i ma coś do wyrównania. Czekają nas fajerwerki. Borys jest niesamowicie zmotywowany i przygotowany do tego pojedynku.”\nDodając – „Ci zawodnicy liznęli troszkę naszego sportu, więc zobaczyli jak ciężki wysiłek trzeba w to włożyć i myślę, że mają jeszcze więcej szacunku do prawdziwych sportowców.”\nGamrot na koniec dodał kilka słów na temat walki Borysa z Normanem Parke:\n„Już piąty raz walczymy z Normanem, znamy go bardzo dobrze, wiemy czego się po nim spodziewać, myślę, że te wszystkie jego dziury zostaną dzisiaj pokazane.”\n„Z Borysem jesteśmy spokojni, jak mam być szczery jeszcze nie jechałem nigdy tak pewny na walkę, Borys jest mocno skoncentrowany, robił typowo z bokserami, zawodowcami, którzy walczą na mistrzostwach świata i świetnie sobie z nimi radził…” – zakończył Gamer w studiu FAME MMA.\nBorys Mańkowski pokonał po 15 minutowej walce Normana Parke.\nPoprzedni artykułFAME MMA 12: Spięcie na face-to-face! Krzysztof Radzikowski zmierzy się z Piotrem „Bestią” Piechowiakiem\nNastępny artykułZmasakrowany Sylwester Wardęga przegrywa krwawą walkę z Dannym Ferrerim! Nie wyszedł do trzeciej rundy


Wkurzona Dupa Dody – gaata\n…będzie tylko pośrednio tematem tego wpisu. Przepraszam jeśli jesteście zawiedzeni.\nNie mam nic do Pudelka, ale jakoś nigdy się nie złożyło, żebym weszła na ten portal. Jakoś nasze drogi się nie krzyżowały. Do wczoraj, kiedy to przelatując przez strumień (ś)wiadomości na fejsbuku (czy wy też zauwazyliście, że wiedzę o najnowszych wydarzeniach czerpiecie głównie z fb?) zauważyłam, że spora grupa moich znajomych – i to raczej tych od polityk i doktoratów – udostepnia link z Pudelka. Świat się kończy – pomyślałam – Pudelek angażuje się w spór o ACTA. Tak, nie przesłyszeliście się: artykuł o ACTA pojawił się na Pudelku. Tym większe było moje zdziwienie jak zaczęłam czytać i im bardziej się zagłębiałam w tekst, tym bardziej niedowierzałam, bo uświadamiałam sobiem że właśnie czytam świetny, celny artykuł na temat społecznego kontekstu sporu wokół ACTA.\nNapisany jasno i porywająco, trafia w samo sedno. Uświadamia prostą prawdę, że ludzie, którzy w mediach komentują sprawę ACTA i piętnują piractwo internetowe, w ogóle nie reprezentują naszego pokolenia, a co gorsza, w ogóle go nie rozumieją. Są to ustatkowani, zamożni, sławni i spełnieni reprezentanci innego pokolenia lub innej klasy społecznej. Żyją w zupełnie odmiennej rzeczywistości niż my, więc nie mogą być naszym głosem. A w mediach nie ma przecież innych ludzi. Więc kto ma bronić naszych praw? Dlatego też wcale mnie nie dziwi, że powyższy tekst nie ukazał się ani w prasie, ani w telewizji, a własnie na Pudelku. Bo to najprawdopodobniej własnie jego redakcyjne szeregi zasilają zastępy zdolnych i pracowitych 20parolatków, zapewne marzących o produkowaniu innego kontentu, lecz raczej nie mający luksusu wyboru. I wyobrażam sobie, że własnie jeden z takich anonimów (jakie to znamienne!) zaproponował ten temat i ktoś go klepnął wietrząc zapewne świetną klikalność.. i brawa mu za to, bo się nie pomylił, a przy okazji dobry uczynek zrobił. Zgadzam się w tym miejscu z Witoldem Mrozkiem, który tak pisze o źródłach trochę patetycznego tonu Pudelkowego „manifestu pokolenia”:\nA może ten ton wynika z faktu, że ktoś, kto manifest napisał, od dawna chciał już zabrać głos na temat inny niż przywoływana przezeń „dupa Dody” – a zły los, czyli konstrukcja polskiej sfery publicznej i rynek pracy, rzucił go na ten właśnie odcinek przemysłu kultury i kazał produkować taki, a nie inny content?\nNie wiem kto jest autorem anonimowego pudelkowego artykułu (swoja drogą ciekawe kiedy jej/jego nazwisko wypłynie), ale jest to człowiek, z którego myśleniem zgadzam się w 100%. W przeciwieństwie do stanowiska redaktora Pawła Wrońskiego, który napisał żenujący komentarz na gazecie.pl tylko potwierdzający napiętnowane na Pudelku opinie na temat oderwania obecnych elit (w tym dziennikarzy) od świata młodych ludzi, dla których często jedyną rozwyką na jaką mogą sobie pozwolić jest wlaśnie internet. Pudelek nie pozostał obojętny na krakania redaktora Wrońskiego i wystosował eleganckiego dissa, logicznie i z klasą miażdżacego „argumenty” dziennikarza Gazety. Jaki efekt? Pudelek vs Wyborcza 2:0. Będę kibicować dalej, bo widzę, że za ufryzowanym i przypudrowanyn pyszczkiem Pudelka kryją się tacy sami wkurzeni młodzi ludzie jak ja. Tylko pracujemy w innej hodowli.\nPoprzednie Poprzedni wpis: Znana z tego że jest Lana. O fetyszyzacji memów.\nDalej Następny wpis: 14-02-12 = 0


Wojna domowa w Syrii pochłonęła już 105 tys. ofiar - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plWojna domowa w Syrii pochłonęła już 105 tys. ofiar\nWojna domowa w Syrii pochłonęła już 105 tys. ofiar\n28 sierpnia 2013, 11:19 | Aktualizacja: 28.08.2013, 11:19\nWojna w Syrii należy do najbardziej krwawych wojen XXI w. Codziennie ginie tam 117 osób.\nW zestawieniu najbardziej krwawych konfliktów XXI wieku Syria plasuje się bardzo wysoko. Przywódcy syryjskiego powstania są pewni, że w ciągu kilku dni Zachód wesprze ich w walce z prezydentem Baszarem al-Asadem.\nKonflikt nabrał przyspieszenia od ubiegłej środy, gdy siły lojalistów – jak twierdzi opozycja – zaatakowały przy użyciu gazów bojowych Ghutę i Muadamiję pod Damaszkiem, w wyniku czego zginęło od 355 do nawet 1,3 tys. osób. Choć obecni na miejscu inspektorzy ONZ nie wydali jeszcze ostatecznego werdyktu, czy ofiary zmarły faktycznie w wyniku ataku przy użyciu broni masowego rażenia, a jeśli tak, kto się tego dopuścił, sekretarz stanu USA John Kerry już mówi o niepodważalnych dowodach na użycie broni chemicznej przez Damaszek.\n>>> Czytaj również: USA: Syria użyła broni chemicznej. Rosja: nie ma na to dowodów\n– Administracja USA musi podjąć decyzję, czy jej celem jest ukaranie reżimu, czy też zmiana równowagi sił w Syrii – oświadczył z kolei w rozmowie z Reutersem były doradca Białego Domu ds. Bliskiego Wschodu Dennis Ross. Większość ekspertów stawia na ten pierwszy cel. Z kolei premier Wielkiej Brytanii David Cameron skrócił parlamentarne wakacje, by w czwartek przedyskutować sprawę Syrii. Oficjele w Londynie mówią o proporcjonalnej odpowiedzi na atak chemiczny. W grę wchodzi najpewniej akcja lotnictwa.\nWojna domowa na Bliskim Wschodzie pochłonęła już 105 tys. ofiar śmiertelnych. Innymi słowy, według obliczeń DGP, to trzeci najbardziej krwawy konflikt XXI w. Więcej istnień ludzkich pochłonęły dwie wojny w Afryce. 3 mln ofiar, czyli 1,7 tys. dziennie, przyniósł konflikt w Demokratycznej Republice Konga. 300 tys. albo 188 na dobę zginęło w Liberii. Dużo ofiar pochłonęły też masakry w Iraku i Somalii, jednak trwały one znacznie dłużej niż konflikt syryjski i w sumie przemoc była w ich trakcie mniej intensywna. Mimo to konflikt w kraju Asada wciąż trudno porównać do największych wojen ubiegłego stulecia. W II wojnie światowej dziennie ginęło 234 razy więcej ludzi, podczas wojny w Korei – 9-krotnie więcej.\nChoć Rada Bezpieczeństwa ONZ jest podzielona w sprawie oceny wydarzeń w Syrii, USA i Wielka Brytania mogą bez jej zgody włączyć się do wojny po stronie opozycji.\nSzef umiarkowanej części syryjskiej opozycji Ahmad Dżarba spotkał się w Stambule z wysłannikami 11 państw zwanych Grupą Przyjaciół Syrii. Po spotkaniu do mediów przedostała się informacja, że dowódcy rebelii są niemal pewni, iż w ciągu najbliższych dni Zachód militarnie ukarze prezydenta Baszara al-Asada, którego podejrzewa o zabicie kilkuset cywilów za pomocą gazów bojowych. Z kolei w graniczącej z Syrią Jordanii odbyła się narada dowódców państw USA, Europy i sprzymierzonych z nimi krajów Bliskiego Wschodu. Reuters wprost określił ją mianem narady wojennej.\n>>> Polecamy: Brzeziński: uderzająca gorliwość Francji i Wielkiej Brytanii do interwencji w Syrii\nBudowa sieci LTE będzie sporo kosztować operatorów


onglyza ® - saksagliptyna - leki na cukrzycę - 2021\nONGLYZA ® - saksagliptyna\nONGLYZA ® lek oparty na saksagliptynie\nGRUPA TERAPEUTYCZNA: Doustne środki hipoglikemiczne - inhibitory DPP-4\nWskazania ONGLYZA ® - Saxagliptin\nONGLYZA® jest stosowana jako pomoc farmakologiczna dla drugiego typu patologii cukrzycowej, oprócz metforminy, sulfonylomoczników i agonistów PPAR gamma, gdy pojedyncze terapie nie przyniosły pożądanego efektu terapeutycznego.\nMechanizm działania ONGLYZA ® - Saxagliptin\nSaksagliptyna, składnik aktywny ONGLYZA ® jest selektywnym inhibitorem DPP-4, enzymów odpowiedzialnych za nieodwracalną degradację inkretyn (GLP-1 i GIP), hormonów żołądkowo-jelitowych zdolnych do modulowania aktywności trzustki, zwiększając aktywność beta komórki, powodujące zwiększone stężenie insuliny i uwrażliwiające te alfa, z obniżeniem wydzielania glukagonu, odpowiedzialne zamiast endogennej produkcji glukozy.\nZ metabolicznego punktu widzenia, oba efekty przekładają się na znaczny spadek poziomów glikemii, ze względu na podwojenie inkretynowych stężeń krwi indukowanych przez saksagliptynę.\nPo podaniu doustnym ta substancja czynna osiąga maksymalne stężenie w osoczu około trzeciej godziny, wykonując hamujące działanie DPP-4 przez około 24 godziny, a następnie metabolizując go również na poziomie wątroby w umiarkowanie aktywnych metabolitach, eliminowanych głównie z moczem.\nNiewielkie zmiany w ekspozycji na lek zaobserwowano u pacjentów ze zmniejszoną czynnością wątroby i nerek, dla których nadzór medyczny jest bezwzględnie konieczny.\n1. SKUTECZNOŚĆ TERAPII KOMBINOWANEJ\nLeczenie pacjenta z cukrzycą drugiego typu połączoną terapią saksagliptyną / metforminą zapewniło doskonałą kontrolę glikemii, zmniejszając o około 2 punkty procentowe stężenia hemoglobiny glikozylowanej w 76 tygodniu leczenia, bez istotnych klinicznie skutków ubocznych. Uzyskane wyniki były zdecydowanie lepsze niż pojedyncze terapie.\n2. KTÓRY INHIBITOR DO UŻYCIA?\nNiedawny rozwój wielu składników aktywnych zdolnych do hamowania enzymu DPP-4 i eksperymentowania z nowymi wymaga kontroli i algorytmów przydatnych lekarzowi w prawidłowym przepisywaniu leku. Dlatego ważne jest, aby istniały wytyczne, które mogą pomóc specjalistom w sformułowaniu właściwego planu leczenia, ochronie zdrowia pacjenta i zwiększeniu skuteczności terapii.\n3. SAXAGLIPTIN, NOT JUST HYPOGLYCEMISANT\nLeczenie saksagliptyną patologii cukrzycowej drugiego typu okazało się przydatne nie tylko w poprawie niektórych markerów metabolizmu glukozy, takich jak glikozylowana hemoglobina i glikemia na czczo i po posiłku, ale także w modulowaniu i zmniejszaniu ryzyka sercowo-naczyniowego.\nTabletki saksagliptyny ONGLYZA ® 5 mg:\nzalecana dawka to jedna tabletka, przyjmowana niezależnie od posiłków, w terapii skojarzonej z metforminą, tiazolidynodionami lub sulfonylomocznikami.\nChociaż wyżej wymieniona dawka jest najbardziej zalecana, bardzo ważne jest, aby lekarz zorganizował prawidłowy plan leczenia w oparciu o cechy fizjopatologiczne pacjenta, jego obraz metaboliczny i możliwe spożycie innych leków.\nOstrzeżenia ONGLYZA ® - Saxagliptin\nLeczenie farmakologiczne za pomocą ONGLYZA ® powinno być wspierane i wspierane przez środki niefarmakologiczne, takie jak zbilansowana dieta i zdrowy styl życia, przydatne w zwalczaniu patologii cukrzycowej.\nKonieczny jest ścisły nadzór medyczny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, leczonych pochodnymi sulfonylomocznika, ze względu na ryzyko hipoglikemii oraz u pacjentów w podeszłym wieku.\nONGLYZA ® zawiera laktozę, dlatego podawaniu u pacjentów z niedoborem enzymu laktazy, nietolerancją laktozy lub niedoborem wchłaniania glukozy / galaktozy może towarzyszyć jednoczesne wystąpienie działań niepożądanych, głównie na poziomie żołądkowo-jelitowym.\nRyzyko hipoglikemii, szczególnie widoczne w przypadku jednoczesnego przyjmowania pochodnych sulfonylomocznika, może spowodować, że używanie maszyn i pojazdów do jazdy stanie się niebezpieczne.\nStosowanie ONGLYZA ® nie jest zalecane w leczeniu cukrzycy ciążowej, biorąc pod uwagę brak badań klinicznych, które mogłyby przetestować profil bezpieczeństwa leku na zdrowie płodu, oraz biorąc pod uwagę możliwość stosowania lepiej scharakteryzowanych leków.\nONGLYZA ® nie powinna być również przyjmowana w następnym etapie karmienia piersią, zważywszy na możliwość znalezienia aktywnego składnika w mleku matki, potencjalnie niebezpiecznego dla zdrowia niemowlęcia.\nChociaż liczba istotnych klinicznie interakcji jest niewielka, opisano zmiany farmakokinetyczne saksagliptyny po jednoczesnym przyjmowaniu diltiazemu, ketokonazolu i ryfampicyny, silnych leków modulujących układ enzymatyczny CYP3A4, który jest odpowiedzialny za metabolizm saksagliptyny.\nPrzeciwwskazania ONGLYZA ® - Saxagliptin\nONGLYZA ® jest przeciwwskazana w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na jeden z jej składników oraz w okresie karmienia piersią i ciąży.\nLeku tego nie należy stosować w leczeniu pacjentów z cukrzycą pierwszego typu lub keto acidosidiabetica, a tym bardziej u pacjentów ze zmniejszoną czynnością wątroby i nerek.\nDane dotyczące profilu bezpieczeństwa saksagliptyny pochodzą zasadniczo z badania klinicznego, w którym przetestowano ten składnik aktywny u ponad 3000 pacjentów.\nChociaż stwierdzono, że terapia jest dobrze tolerowana wśród najczęstszych działań niepożądanych, zakażenia górnych dróg oddechowych, ból głowy i zawroty głowy, wymioty, biegunka i zaparcia oraz obrzęki obwodowe obserwowano zarówno w monoterapii, jak iw leczeniu skojarzonym.\nBardziej poważne zdjęcia kliniczne obserwowano tylko w rzadkich przypadkach oraz u pacjentów nadwrażliwych na składnik aktywny, podczas gdy epizody hipoglikemii opisano głównie po skojarzonym stosowaniu saksagliptyny i glibenklamidu.\nONGLYZA ® może być sprzedawana wyłącznie pod ścisłą receptą lekarską.\nA.Griguolo Zwyrodnieniowa dyskopatia\nAlfalfa in Zielarz: Właściwości Lucerny\nZatkane uszy - przyczyny i objawy\nCopyright 2021 \_ ONGLYZA ® - saksagliptyna