Nagroda Gramophone dla Anderszewskiego\n28 września 2006 w Dorchester Hotel w Londynie, Piotr Anderszewski odebrał Nagrodę Gramophone Magazine. Po uroczystości Anderszewski powiedział: "Ze wszystkich nagrań jakie zrobiłem, idea ta żyła we mnie prawdopodobnie najdłużej. Dla Virgin zgoda na nagranie całej płyty Szymanowskiego była dość odważnym krokiem, ale ostatecznie wyrażono ją. Jest mi bardzo miło, że otrzymałem tę nagrodę".\nNagranie zawiera Sonatę Nr 3 oraz Metopy i Maski Karola Szymanowskiego. W uzasadnieniu decyzji o przyznaniu nagrody czytamy: "Utwory te wymagają niezwykłej wirtuozerii... [Anderszewski] jest błyskotliwym pianistą, którego miłość i oddanie tej muzyce lśni w każdej znakomicie granej frazie". Nagranie Anderszewskiego zostało owacyjnie przyjęte przez krytyków w momencie wydania, otrzymując we Francji Diapason d'or i tylko o włos minęło się z wyróżnieniem w Niemczech w tym roku.\nZ kronikarskiego obowiązku dodajmy, że nagranie zostało dokonane w Polsce, w Bydgoszczy, z udziałem polskich realizatorów - Andrzeja Sasina i Aleksandry Nagórko.\nWięcej na stronie: www. anderszewski.net/news/view_review.cfm?press_id=125\nWcześniej tę płytę Anderszewski Promował w paryskim Theatre des Bouffes du Nord, a następnie w Londynie.\nTen "mały festiwal" - wcale nie taki mały! - mamy już za sobą. Był on zarazem paryską promocją nowej płyty Piotra Anderszewskiego z muzyką polską! Wydawca - Virgin Classics - dość długo opierał się i zwlekał ze zgodą na nagranie. Anderszewski wygrał i wybrał na swoją czwartą płytę (nagrał już dla VC: Bacha, Beethovena i Mozarta) Sonatę Nr3, Metopy i Maski Karola Szymanowskiego. Artysta zapowiada kolejne koncerty promocyjne płyty w Londynie i USA.\nZ kronikarskiego obowiązku dodajmy, że nagranie zostało dokonane w Polsce z udziałem polskich realizatorów - Andrzeja Sasina i Aleksandry Nagórko.\nNa trzy koncerty w dniach 5 i 6 czerwca w Theatre des Bouffes du Nord w Paryżu złożyły się utwory fortepianowe Karola Szymanowskiego: II Sonata op.21, Metopy op.29, Maski op.34; oba kwartety Nr1 op.37 i Nr2 op.56, utwory skrzypcowe na skrzypce i fortepian - Berceuse d'Aitacho Enia i Mity op.30; pieśni na głos i fortepian - Pieśni księżniczki z baśni op.31 do słów Zofii Szymanowskiej, Rymy dziecięce op.49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny oraz Słopiewnie op.46 na głos solo i orkiestrę do słów Juliana Tuwima.\nSłopiewnie w wykonaniu Iwony Sobotki i zespołu instrumentalnego pod dyrekcją Diego Massona były absolutnym hitem - zaskoczeniem dla sporej grupy melomanów przybyłych z Polski, Polonii paryskiej i Paryżan. Szkoda, że organizatorzy nie zadbali, aby utwory śpiewane poprzedzić krótkimi chociażby objaśnieniami lub komentarzem - wszak istnieją przekłady tych tekstów na język francuski.\nDla celów dokumentacyjnych podajemy wykonawców: Piotr Anderszewski - fortepian; Aleksandar Madzar - fortepian; Iwona Sobotka - sopran; Kwartet Balcea w składzie: Corina Balcea i Laura Samuel - skrzypce, Krzysztof Chorzelski - altówka, Alasadair Tait - wiolonczela, Dorota Anderszewska - skrzypce; Zespół instrumentalny pod dyr. Diego Massona w składzie: Zvetlin Roussev i Dominique Lemonnier - skrzypce, Jean-Paul Minalibella i Estelle Villotte - altówki, Anssi Karttunen - wiolonczela - Sylvian Le Provost - kontrabas, Juliette Hurel - flet, Éric Cassen - obój, Michel Raison - klarnet, Regis Roy - fagot, Hervé Joulain - róg.\nProf. Zofia Helman w foyer Theatre des Bouffes du Nord w Paryżu na promocji płyty Piotra Anderszewskiego z utworami Karola Szymanowskiego\nIwona Sobotka i Simon Rattle\nIwona Sobotka, laureatka Grand Prix konkursu im. Belgijskiej Królowej Elżbiety w Brukseli (2004r.), zwierza się na łamach "Ruchu Muzycznego" nr 14, że nagrała Pieśni Księżniczki z baśni K.Szymanowskiego, do słów Z.Szymanowskiej dla brytyjskiej wytwórni EMI z City of Birmingham Orchestra pod dyrekcją sir Simona Rattle'a, laureata Nagrody im. Karola Szymanowskiego (1999r.). Śpiewaczka przypomina, że pierwszą płytę nagrała dla holenderskiej wytwórni Chanell Classics z cyklem pieśni Szymanowskiego. Nagranie zaowocowało nagrodą polskiego przemysłu fonograficznego "Fryderyk". Śpiewaczka została wkrótce zaproszona na cykl koncertów organizowanych przez Piotra Anderszewskiego (laureat Nagrody im. Karola Szymanowskiego - 2000r.) z muzyką K.Szymanowskiego w paryskim Theatre des Bouffes du Nord w 2005r.\nDesign Steward Wilson for WLP Ltd\nAnonsowane wcześniej na naszej stronie Harnasie Karola Szymanowskiego w wykonaniu City of Birmingham Symphony Orchestra pod dyrekcją Simona Rattle'a ukazały się nakładem EMI Classics (64435). Partię solową śpiewał Thimothy Robinson.\nNa krążku znalazły się również Pieśńi księżniczki z baśni w wykonaniu Iwony Sobotki, a także Pieśni miłosne Hafiza w interpretacji Katariny Karneus.\nW Polsce płyty bardzo drogie - w Krakowie 66 zł, a w Warszawie aż 85 zł.\nJacek Hawryluk o Rattle'u\nDzięki sir Simonowi Rattle'owi Zachód odkrył dzieła Szymanowskiego. Gdy w 1994 r. EMI Classics wydało pierwszą w swoim katalogu monograficzną płytę z muzyką Szymanowskiego, zachwytom nie było końca. Po Stabat Mater, Litanii i III Symfonii Rattle zarejestrował jeszcze - wraz z City of Birmingham Symphony Orchestra - koncerty skrzypcowe (Zehetmair), Króla Rogera oraz IV Symfonię (Andsnes). Teraz Rattle kompletuje Szymanowskiego. Balet Harnasie nagrano w 2002 r., pieśni zarejestrowano niedawno.\nKapelmistrz odrywając muzykę od lokalnego kolorytu, kreśli swoimi interpretacjami portret kompozytora kosmopolitycznego, świetnie wpisującego się w kontrasty I połowy XX wieku. Rattle doskonale czuje, co przynależy do tradycji ludowej a gdzie należy szukać oryginalnych pomysłów twórcy. Zresztą góralszczyznę traktuje bardziej jako ornament, pokazując balet w całej złożoności. Tym co zachwyca w nagraniu, jest brzmienie orkiestry - nowoczesne i świeże.\nAngielski chór świetnie radzi sobie z językiem polskim. Jedynym słabym ogniwem jest tenor Timothy Robinson.\nPłytę Harnasie uzupełniają: Pieśni księżniczki z baśni z Iwoną Sobotką oraz Pieśni miłosne Hafiza ze Szwedką Katariną Kornéus. Obie w liryce czują się znakomicie.\nW 1999 r. sir Rattle otrzymał nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego za odkrywcze interpretacje dzieł kompozytora, wykonania koncertowe i płytowe, które przyczyniają się do pozyskania nowych wielbicieli muzyki kompozytora. Za to, co właśnie uczynił, wyróżnienie powinien otrzymać raz jeszcze.\nAmoże - to zdanie Fundacji - ruch należy już do ministra kultury. Tak się stało, gdy Reinilda Mess, z udziałem polskich śpiewaków, wydała czteropłytowy album Pieśni wszystkie Karola Szymanowskiego.\nDzisiaj bez mała wszyscy mówią o Rattle'u. Ochom i achom nie ma końca. Dopowiedzmy więc, że Rattle nagrał wszystkie dzieła orkiestrowe Szymanowskiego, a tym samym zrównał się z dorobkiem Witolda Rowickiego, który jeszcze na czarnych krążkach utrwalił II Symfonię, III Symfonię (Pieśń o nocy), IV Symfonię (Symfonia koncertująca), I i II Koncerty skrzypcowe, Króla Rogera, Harnasie i Stabat Mater. W dorobku Rattle'a brak jedynie II Symfonii.\nWybitny krytyk muzyczny Jacek Marczyński /Rzeczpospolita/ już po Uchwale Sejmu napisał: "Na inauguracyjnym posiedzeniu zebrał się w Warszawie komitet organizacyjny Roku Szymanowskiego, ale najlepszy rocznicowy prezent sprawił sławny dyrygent Simon Rattle wydając właśnie płytę z utworami polskiego kompozytora." Marczyński przytacza fragment swojej rozmowy z Rattle'm sprzed lat: "Przez wiele lat - mówi dyrygent - wzbraniałem się przed graniem jego III Symfonii w moim kraju, uważałem bowiem, że jest to muzyka zbyt emocjonalna dla Brytyjczyków. Teraz zmieniłem zdanie. Myślę, że nadchodzi czas Szymanowskiego."\nWskrzeszenie Hagith po latach\nNapisana przed I wojną światową jednoaktowa opera (dramat muzyczny) Karola Szymanowskiego Hagith swoją prapremierę miała dopiero w wolnej Polsce w 1922 roku w Teatrze Wielkim w Warszawie pod dyrekcją Emila Młynarskiego. 22 lata później wystawił Hagith Hessische Landestheater w Darmstad pod dyrekcją Josefa Rosenstocka. W Polsce po II wojnie operę wystawiła Opera Śląska w Bytomiu (1962r., dyr. W.Ormicki) i Miejski Teatr Muzyczny w Krakowie (1964r., dyr. K.Kord).\nObecnie próbę wskrzeszenia Hagith podjęła Opera Wrocławska pod dyrekcją Ewy Michnik. Wrocławska premiera odbyła się 24 lutego 2006 w inscenizacji i reżyserii Michała Znanieckiego.\nRewelacyjna obsada: Stary Król - Taras Ivaniv, Młody Król - Pavlo Tolstoy, Hagith - Wioletta Chodowicz, Arcykapłan - Wiktor Gorelikow, Lekarz - Mariusz Godlewski oraz orkiestra i chór Opery Wrocławskiej pod dyrekcją Tomasza Szredera. Scenografia: Ryszard Kaja, który jest również autorem projektów kostiumów. Przygotowanie chóru - Małgorzata Orawska.\nProjekty kostiumów: Ryszard Kaja\nKról Roger u źródeł\nW Teatro Massimo w Palermo wystawiono"dramat sycylijski " Karola Szymanowskiego. W sycylijskim Re Ruggero w reżyserii Yannisa Kokkosa wystąpili polscy soliści, m.in. Wojciech Drabowicz, Elżbieta Szmytka, Jadwiga Rappe, chór i orkiestra Teatro Massimo pod dyrekcją Jana Lathama-Koeniga. Spektakle zapowiedziane są w dniach 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20 i 22 listopada 2005r. Włoska prapremiera Króla Rogera odbyła się w Palermo w 1949 roku w reżyserii Bronisława Horowicza, pod dyrekcją Mieczysława Mierzejewskiego. Autorem scenografii był Renato Gutusso.\n"Roger" ma osiemdziesiąt lat\nOsiemdziesiąt lat temu - 19 czerwca 1926r. Teatr Wielki w Warszawie wystawił operę Karola Szymanowskiego Król Roger. "Dzieło to - pisał na łamach Przeglądu Muzycznego Henryk Opieński - zajmie niewątpliwie bardzo znaczące miejsce - stanie się to jednak dopiero po upływie pewnego czasu, to jest wtedy, kiedy ewolucja gustów publiczności postąpi na tyle, że będzie mogła zrozumieć piękności dzieła i ich istotną wartość ocenić."\nAkt III Scenografia: Wincenty Drabik\n"Libretto Króla Rogera (...) to poemat dramatyczny, w którym nie ma ani romansu, ani miłosnego duetu, ani zabójstwa, ani pojedynku, jednym słowem żadnego z tych rzekomo dla operowej >akcji< scenicznej niezbędnych czynników. Treścią rozprowadzoną przez trzy akty jest zwycięstwo dionizyjskiego pojęcia życia nad zakutym w okowy bizantyjskiego religijnego rygoru królem, jego żoną, jego otoczeniem, wreszcie całym ludem".\nHenryk Opieński. Przegląd Muzyczny, sierpień 1926r.\nW premierowej obsadzie przed osiemdziesięciu laty wystąpili Stanisława Korwin-Szymanowska (Roksana), Eugeniusz Mossakowski (Roger), Adam Dobosz (Pasterz), Maurycy Janowski (Edrisi). Kierownictwo muzyczne spektaklu sprawował Emil Młynarski.\nW dwa lata po światowej, warszawskiej premierze Król Roger pojawił się na scenie Stadttheater w Duisburgu, a następnie w Narodnim Divadle w Pradze (1932). Po wojnie włoska premiera Króla Rogera odbyła się w Teatro Massimo w Palermo na Sycylii (1949), a potem jeszcze dwukrotnie - w 1992 i 2005r.\nW ciągu minionych osiemdziesięciu lat opera Szymanowskiego obiegła cały świat: Argentynę, Australię (wersja baletowa), Amerykę (3), Holandię, Niemcy (3), W.Brytanię (2), a w wersjach estradowych opera wykonywana była w Japonii i Kanadzie. Ostatnia inscenizacja Króla Rogera na scenach polskich miała miejsce przed sześciu laty w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej pod kierownictwem muzycznym Jacka Kaspszyka i w reżyserii Mariusza Trelińskiego, który wówczas otrzymał Nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego "za odkrywczą wizję sceniczną opery Król Roger, nowoczesną w środkach realizacji teatralnej, a zarazem wierną głębokiemu sensowi muzyki Szymanowskiego".\nSzymanowski w Teatrze Wielkim\n13 maja 1922 (prapremiera) Hagith - Dyrygent: Emil Młynarski; Reżyseria: Adolf Popławski; Scenografia: Wincenty Drabik\n12 września 1922 (prapremiera) Pieśni Hafiza - Choreografia: Piotr Zajlich; Dyrygent: Emil Młynarski; Scenografia: Wincenty Drabik\n19 czerwca 1926 (prapremiera) Król Roger - Dyrygent: Emil Młynarski; Reżyseria: Adolf Popławski; Scenografia: Wincenty Drabik\n1 października 1938 (premiera) Harnasie - Choreografia: Mieczysław Pianowski; Dyrygent: Adam Dołżycki; Scenografia: Zofia Stryjeńska\n29 grudnia 1951 (premiera) Harnasie - Choreografia: Stanisław Miszczyk; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Andrzej Stopka; (w Operze Warszawskiej)\n19 listopada 1965 (koncert) Harnasie (fragmenty) - Dyrygent: Witold Powicki\n23 listopada 1965 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Reżyseria: Bronisław Horowicz; Scenografia: Otto Axer\n23 listopada 1966 (premiery) Nokturn i Tarantela; Mandragora - Choreografia: Witold Gruca; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski\n23 listopada 1966 (premiera) Harnasie - Choreografia: Eugeniusz Papliński; Dyrygent: Mieczysław Mierzejewski; Scenografia: Irena Lorentowicz\n3 października 1982 (koncert) Litania do Marii Panny Penthesilea; Pieśni miłosne Hafiza; Pieśni księżniczki z baśni; Słopiewnie; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Pieśni muezina szalonego; Demeter - Dyrygent: Robert Satanowski\n17 maja 1993 (recital wokalny) Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza - Solistka: Ryszarda Racewicz; Fortepian: Jerzy Maciejewski; (w Sali Młynarskiego)\n20 lutego 1983 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Robert Satanowski; Reżyseria: Andrzej Kreutz Majewski; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski\n4 listopada 1984 (koncert) Etiuda b-moll; Litania do Marii Panny; Pieśni księżniczki z baśni; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Dwa tańce z Harnasiów - Dyrygent: Robert Satanowski\n6 grudnia 1986 (wznowienie) Król Roger - Dyrygent: Robert Satanowski; Reżyseria: Laco Adamik; Scenografia: Andrzej Kreutz Majewski\n4 lipca 1987 (koncert wokalny) Rymy dziecięce; Słopiewnie; Pieśni kurpiowskie; Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza; Trzy pieśni do słów Dymitra Dawydowa - Soliści: Izabella Kłosińska, Teresa Krajewska, Jadwiga T. Stępień, Jerzy Artysz; Fortepian: Katarzyna Jankowska; (w Galerii Rzeźb Starej Pomarańczarni)\n4 i 5 lipca 1987 (koncerty) Harnasie (obraz II) - Dyrygent: Robert Satanowski\n31 października 1987 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Robert Satanowski\n4 stycznia 1988 (recital wokalny) Trzy fragmenty z poematów Jana Kasprowicza - Solista: Jerzy Artysz; Fortepian: Katarzyna Jankowska; (w Foyer Głównym)\n21 marca 1988 (recital wokalny) Słopiewnie - Solistka: Teresa Krajewska; Fortepian: Jerzy Romaniuk; (w Foyer Głównym)\n9 stycznia 1989 (recital wokalny) Jestem i płaczę... (2. fragment z poematów Jana Kasprowicza) - Solistka: Jadwiga Rappe; Fortepian: Maja Nosowska-Pasławska; (w Foyer Głównym)\n27 grudnia 1990 (koncert) Etiuda b-moll - Dyrygent: Robert Satanowski\n11 października 1996 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Stefan Stuligrosz; (w Kościele św. Krzyża)\n24 lutego 1997 (koncert wokalny) Słopiewnie - Solistka: Izabella Kłosińska; Trzy pieśni do słów Dymitra Dawydowa; Trzy pieśni kurpiowskie - Solistka: Jadwiga Rappe; Fortepian: Waldemar Malicki; (w Teatrze Narodowym)\n26 marca 1997 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk\n10 października 1997 (koncert wokalny) Pieśń Roksany (z Króla Rogera) - Solistka: Tatiana M. Pożarska; Dyrygent: Andrzej Straszyński; (w Teatrze Narodowym)\n10 listopada 1997 (premiera) Harnasie - Choreografia: Emil Wesołowski; Dyrygent: Grzegorz Nowak; Scenografia: Boris Kudlicka; Kostiumy: Irena Biegańska\nWładysław Skoczylas: Marsz zbójników, drzeworyt, 1920\n17 marca 1999 (koncert) III Symfonia "Pieśń o nocy" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk\n16 października 1999 (koncert) IV Symfonia "Koncertująca" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk\n10 marca 2000 (premiera) Król Roger - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; Reżyseria: Mariusz Treliński; Scenografia: Boris Kudlicka; Kostiumy: Magdalena Testawska i Paweł Grabarczyk\n16 stycznia 2002 (koncert) IV Symfonia"Koncertująca" - Dyrygent: Jacek Kaspszyk\n10 października 2002 (koncert) Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; (w Studio Koncertowym PR)\n14 listopada 2003 (koncert) Litania do Marii Panny; Stabat Mater - Dyrygent: Jacek Kaspszyk; (w Katedrze św. Jana)\n5 października 2006 (premiera) wieczór baletowy - Szymanowski i taniec - Pieśń o nocy; Stabat Mater; Harnasie - Dyrygent: Kazimierz Kord\nSzósty... a co dalej?\nJedno z najstarszych w Polsce towarzystw muzycznych, powstałe jeszcze w czasach zaborów (1898), Łódzkie Towarzystwo Muzyczne, w latach sześćdziesiątych za swego patrona obrało jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów - Karola Szymanowskiego. Szymanowskiemu poświęcony też jest, raz na cztery lata, konkurs pianistyczny i wiolinistyczny.\nPierwszy, w 1983r. miał charakter ogólnopolski. Wzięło w nim udział dziewiętnastu młodych pianistów polskich i jedna pianistka japońska. Drugi z kolei odbył się w trzech dyscyplinach: fortepian, głos solowy, kwartet smyczkowy. Poczynając od 1992r. Konkurs im. Karola Szymanowskiego ma już charakter międzynarodowy i, można sądzić, że na stałe w dwóch dyscyplinach - fortepianu i skrzypiec. Szkoda jednak, że organizatorzy "wyłączyli" z konkursu "śpiew" - wszak to Zofia Kilanowicz spośród wszystkich laureatów łódzkiego konkursu zdobyła największy rozgłos w świecie. Jej repertuar oratoryjny i koncertowy obejmuje dzieła od baroku poprzez romantyzm po muzykę współczesną (Szymanowski, Górecki, Lutosławski, Penderecki). Partię Roksany śpiewała w Theatre des Champes-Elysees w Paryżu z Orchestre National de France.\nKolejne edycje konkursu gromadzą coraz liczniejsze grono uczestników, wyjątkiem jest ostatni VI, który odbył się w drugiej połowie kwietnia br. Wzięło w nim udział szesnaścioro pianistów i osiemnaścioro skrzypków. Omawiając na łamach Ruchu Muzycznego (Nr 11) ostatni konkurs im. Karola Szymanowskiego w Łodzi Witold Paprocki w post scriptum, które w całości przytaczamy, tak podsumowuje swój artykuł: "Po koncercie laureatów (...) VI Międzynarodowy Konkurs im. Szymanowskiego przeszedł do historii. Następny odbędzie się za lat cztery. W jakim pójdzie kierunku - czas pokaże. To impreza z pewnością ciekawa i zdolna zadowolić nie tylko znawców sztuki pianistycznej i wiolinistycznej, lecz i szeroki krąg melomanów, o czym świadczyła pełna sala podczas koncertów finałowych. Nie sposób wszakże pominąć pewnego niepokojącego zjawiska, które nasila się z każdym kolejnym konkursem, mianowicie niewystarczającej reklamy, sprawia ona, że w przesłuchaniach coraz rzadziej uczestniczą muzycy z Europy zachodniej i spoza naszego kontynentu. W tym roku mieliśmy do czynienia właściwie z pojedynkiem Polski przeciwko państwom byłego Związku Radzieckiego (dwie uczestniczki z Azji trafiły do Łodzi ponieważ zaczęły studiować w Polsce).Źle by się stało, gdyby Konkurs ograniczył swój zasięg: wszak twórczość Karola Szymanowskiego ma znacznie większą siłę oddziaływania i uchodzi za niekwestionowane dobro kultury światowej."\nPodzielamy opinię krytyka. Tytuł artykułu: Konkurs prowincjonalny?\nW Studiu im. W.Lutosławskiego odbył się nadzwyczajny koncert "Pieśni Szymanowskiego". Zapowiadając to wydarzenie na stronie internetowej Gazety Wyborczej Jacek Hawryluk pisał: "Po kilku miesiącach od premiery (chodzi o koncert w Hadze w dniu 20 czerwca ubiegłego roku promujący czteropłytowy album Pieśni wszystkie Karola Szymanowskiego wydany przez Channel Classics) udało się wreszcie zaprosić do Polski Reinild Mees. W niedzielę pianistka wystąpi na jedynym koncercie w Warszawie wraz z częścią swego składu - Iwoną Sobotko i Urszulą Krygier, promując płytę i przypominając nam o mniej znanych kartach muzyki polskiego kompozytora. (...)\nHolenderka Reinild Mees, pianistka i założycielka Fundacji Pieśni XXw., promująca na Zachodzie naszego kompozytora - uhonorowana w ubiegłym roku nagrodą Fundacji im. Szymanowskiego - zorganizowała w 2000r. serię recitali pieśniowych (wokół premierowego wystawienia "Króla Rogera" w Operze Niderlandzkiej), następnie zaś namówiła Amerykanina Jareda Sacksa, szefa holenderskiej firmy Channel Classics, by zarejestrować na czterech kompaktach wszystkie pieśni. Mees do nagrania zaprosiła polskich śpiewaków: Urszulę Krygier, Iwonę Sobotkę (jeszcze przed jej zwycięstwem na konkursie w Brukseli), Piotra Beczałę oraz Amerykankę polskiego pochodzenia Julianę Gondek.\nPierwsze kompletne nagranie pieśni Szymanowskiego, zainicjowane przez Holendrów, okazało się strzałem w dziesiątkę. Tak udanego artystycznie przedsięwzięcia można jedynie pozazdrościć - choć w Polsce nie sprzedało się nawet sto sztuk tego boksu!"\nfot. Philip Mechanicus\nfot. J. Nasierowska\nKoncert promocyjny w Hadze. Na zdjęciach: ambasador RP w Królestwie Holandii Jan Michałowski, laureatka Nagrody im. Karola Szymanowskiego Reinild Mees i Witold Karol Juchniewicz - przewodniczący Jury\nFotografie pochodzą ze strony www.pixagogo.com/8147695152, serdecznie dziękujemy\nKwartet im K.Szymanowskiego po raz drugi w Warszawie\nW roku Lutosławskiego (2004) Towarzystwo Lutosławskiego zorganizowało 2-dniowy Festiwal twórczości Witolda Lutosławskiego - Łańcuch w Centrum Sztuki Współczesnej - Zamek Ujazdowski. Dobre przyjęcie przez publiczność i prasę tego festiwalu zachęciły Towarzystwo do zaplanowania kolejnej, drugiej edycji w tym roku. Pozostając przy formule festiwalu monograficznego (z jednym odstępstwem - Kwartet im. Karola Szymanowskiego wykonał, oprócz Kwartetu Lutosławskiego, kwartety Szymanowskiego i Haydna). W tym roku festiwal także odbywał się w różnych miejscach, a więc obok Centrum Sztuki Współczesnej, w Filharmonii Narodowej i Fabryce Trzciny. Festiwal rozpoczął się 22 czerwca koncertem wspaniałego, a tak rzadko bywającego w Polsce Kwartetu im Szymanowskiego. Podczas koncertu w dniu 22 czerwca Kwartetowi im. Karola Szymanowskiego została wręczona Nagroda Fundacji im. Karola Szymanowskiego za rok 2004.\nKwartet im. Karola Szymanowskiego tworzą: Marek Dumicz - I skrzypce, Grzegorz Kotow - II skrzypce, Vladymir Mykytka - altówka, Marcin Sieniawski - wiolonczela. Pełni on funkcję kwartetu "in residence" w Hochschule fur Musik und Theater w Hanowerze, prowadząc katedrę kameralistyki na tej uczelni.\nW Warszawie wręczono Statuetki Fryderyka za rok 2004. Za najwybitniejsze nagrania polskiej muzyki poważnej dwie nagrody Akademii Fonograficznej przyznano za czteropłytowy album Pieśni wszystkich Karola Szymanowskiego w wykonaniu Piotra Beczały, Juliany Gondek, Urszuli Kryger, Iwony Sobotki i pianistki Reinild Mees (Channel Classic CCS 19398) oraz ex aequo za rejestrację opery Manru Ignacego Paderewskiego w wykonaniu solistów i zespołu Opery Dolnośląskiej pod dyrekcją Ewy Michnik.\n"Kwarta" - muzyczny periodyk Polskiego Wydawnictwa Muzycznego (Nr 13/04) - uznała nagranie kompletu pieśni Karola Szymanowskiego za wydarzenie roku 2004. Komentując na gorąco ukazanie się na rynku czteropłytowego albumu Pieśni Dorota Szwarcman, nie bez uszczypliwości, zauważyła na łamach "Ruchu Muzycznego" (Nr 19/04) "Znowu nas ktoś wyręczył w dbałości o muzykę Szymanowskiego".\nTowarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego w Zakopanem ma status organizacji pożytku publicznego. Oznacza to m.in. możliwość odprowadzenia na rzecz Towarzystwa wpłaty 1% należnego podatku dochodowego wykazanego w rocznym PIT. Terminem dokonania takiego odpisu jest ostatni dzień składania PIT-u.\nW związku ze zmianą przepisów, darowizna na rzecz organizacji pożytku publicznego przekazywana jest od tego roku za pośrednictwem Urzędu Skarbowego. W związku z tym w zeznaniu rocznym PIT należy wskazać nazwę organizacji oraz numer rejestru sądowego. Towarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego zarejestrowanie jest w KRS pod numerem 0000085929.\nNumer konta Towarzystwa Muzycznego:\nPKO BP 04 1020 3466 0000 9902 0036 7078


GPW pozostaje w objęciach spadkowej korekty - Money.pl\nStrona głównaGiełdaKomentarze giełdoweGPW pozostaje w objęciach spadkowej korekty\nGłówny powód pogorszenia nastrojów na GPW pozostaje ten sam i dotyczy ryzyka związanego z kryzysem geopolitycznym na Ukrainie.\nWarszawski parkiet kontynuuje korektę spadkową zapoczątkowaną w drugiej połowie lutego. Główny powód pogorszenia nastrojów na GPW pozostaje ten sam i dotyczy ryzyka związanego z kryzysem geopolitycznym na Ukrainie.\nSłabsze postrzeganie rynków wschodzących dodatkowo spotęgowały wyraźne gorsze od oczekiwań dane makro z chińskiej gospodarki (bilans handlu zagranicznego). W tym otoczeniu indeks WIG20 już teraz testuje dolne ograniczenie konsolidacji w przedziale 2.400-2.480 pkt.\nTabela wyników wczorajszej sesji spółek z indeksu WIG20 przedstawia się jednoznacznie negatywnie. Od kilku dni pod presją znajduje się sektor bankowy, który stanowi obecnie główny ciężar dla rynku. Już w komentarzach w ubiegłym tygodniu wspominaliśmy, iż akcje banków prawdopodobnie pod koniec lutego wyznaczyły lokalne maksima cenowe po wcześniejszej dynamicznej aprecjacji.\nTeraz przyszedł czas na krótkoterminowe schłodzenie nastrojów. Patrząc na kondycję całego sektora np. przez pryzmat akcji PKO BP, najbliższym potencjalnym kresem spadowej korekty są okolice poziomu 41,0 zł, gdzie przebiega linia trendu wzrostowego. Analogicznie dla Pekao S.A. popyt powinien pokazać się w rejonie 175-180 zł. Dużym negatywnym zaskoczeniem ostatnich dni jest z pewnością postawa PKN Orlen i KGHM. W przypadku płockiego koncernu kupujący akcje w ubiegłym tygodniu liczyli na wsparcie ze strony strefy 40,5-41,0 zł. Wczoraj jednak kurs nieznacznie przełamał ten poziom. Wiarygodność tego sygnału nie potwierdził jedynie niski wolumen obrotów.\nBardziej negatywne zmiany zaszły natomiast w ostatnich dniach na notowaniach KGHM. Po dynamicznym odbiciu kursu w górę w ubiegłym tygodniu, wczoraj notowania miedziowego kombinatu zaliczyły drugi dzień ostrej przeceny i spadku w rejon 110 zł. Oddaliły się tym samym perspektywy definitywnego zakończenia długoterminowego trendu spadkowego. Obraz kursu KGHM, jawi się w jeszcze bledszych kolorach, jeśli zestawimy go z notowaniami miedzi na rynku surowcowym. Cena czerwonego metalu po ostatnich spadkach znalazła się w rejonie minimów z połowy ubiegłego roku, a na wykresie w długim terminie ugruntowują się spadkowe tendencje.\nJak na razie outsiderem koniunktury giełdowej w tym roku jest indeks najmniejszych spółek notowanych na GPW. Stopniowo realizują się zatem nasze przypuszczenia, iż ryzyko płynności w zestawieniu z bardziej selektywnym podejściem inwestorów w sytuacji napięć politycznych będzie niekorzystnie wpływało na zachowaniem najmniejszych spółek.\nDo obrazu tego dochodzi jeszcze coraz to ostrożniejsza polityka wyboru spółek do portfela ze strony OFE. Z technicznego punktu widzenia indeks sWIG80 kontynuuje średnioterminową korektę spadkową zapoczątkowaną w połowie listopada ub. r. z poziomu 15.100 pkt. W ramach kanału spadkowego zbliżamy się obecnie do ważnego wsparcia w okolicach 13.000-13.500 pkt., pokrywającego się jednocześnie z szczytem z połowy 2011 r.\nGPW w fazie spadkowej korekty\nPuchałka: Przedłuża się okres korekty spadkowej na GPW\nDno spadkowej korekty nadal przed nami\nPuchałka: Powrót do fazy spadkowej korekty


Dentystka roku leczy dzieci w szkole - wiadomości i aktualności stomatologiczne\nDentystka roku leczy dzieci w szkole\nKarolina Ochałek (źródło: FB)\n- Gmina wyremontowała poczekalnię dla pacjentów oraz toalety, ja wyposażyłam gabinet w Zespole Szkół w Besku, uczniowie leczeni są na podstawie kontraktu z NFZ od 1 września 2016 r. – mówi Karolina Ochałek, laureatka konkursu „Dentysta Roku 2015” w województwie podkarpackim.\n- Szkoły w małych miejscowościach nie mają dużego dostępu do takich gabinetów. Nasi uczniowie do tej pory do stomatologa chodzili płatnie. Obecnie, z uwagi na umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia, z usług dentysty korzystają za darmo – wyjaśnia Arkadiusz Nycz, dyrektor Zespołu Szkół w Besku.\nPomysł na otworzenie gabinetu stomatologicznego był wspólną inicjatywą władz gminy, dyrekcji szkoły oraz stomatologa.\nDwa razy w roku mali pacjenci, mający zgodę rodziców, będą uczestniczyć w zabiegach zabezpieczających przed próchnicą. Dzieci mają być zapraszane na przeglądy dentystyczne.\n- Pozwoli to na szybką reakcję ze strony rodziców. Dziecko po takim przeglądzie przyniesie jasną informację czy wszystko jest w porządku, czy należy podjąć jakieś leczenie – dopowiada dyrektor.\nKarolina Ochałek specjalizuje się w stomatologii dziecięcej. Praktykuje od pięciu lat. Jest laureatką nagrody "Dentysta Roku 2015" w województwie podkarpackim.\n- W pracy z dziećmi bardzo ważne jest dobre podejście, rozmowa, zajęcie uwagi. Nie oszukujmy się, wizyta u stomatologa dla maluchów nie jest niczym przyjemnym. Moją rolą jest sprawić, aby zniknął dyskomfort i badanie nie było takie straszne – tłumaczy Karolina Ochałek.\nGabinet działa trzy dni w tygodniu. Są starania, aby stomatolog mógł codziennie przyjmować małych pacjentów.


Schody szklane - produkcja, sprzedaż i montaż - Kraków\nStrona główna » Oferta » Schody szklane\nSchody szklane łączymy z konstrukcjami drewnianymi lub metalowymi. W naszych zakładach, między innymi w Krakowie, projektujemy również samonośne konstrukcje szklane. Dodatkowo wykonujemy zadaszenia ze szkła do nowoczesnych budowli architektonicznych. Mieszkają Państwo w Krakowie lub w innej miejscowości z regionu Małopolski i poszukują wytrzymałych oraz nowoczesnych schodów bądź zadaszeń? Zachęcamy do odwiedzania naszych salonów w Krakowie, Brzesku oraz Bochni, aby osobiście przekonać się o walorach oferowanych schodów szklanych.\nSchody ze szkła są atrakcyjnym elementem wyposażenia wnętrza, do którego wprowadzają nowoczesny akcent. Bardzo modnym sposobem aranżacji jest podświetlenie schodów szklanych lampami LED, co nada im zniewalający efekt wieczorem. Oprócz walorów dekoracyjnych, pełnią również inne funkcje – ich transparentność sprawia, że przepuszczają światło i tym samym czynią pomieszczenie optycznie większym.\nSchody ze szkła, wbrew przepuszczeniom, są także bardzo bezpieczne. Montujemy je na solidnych stalowych konstrukcjach, a ich powierzchnia pokryta jest powłoką antypoślizgową. Takie schody z powodzeniem mogą zostać zainstalowane w domu jednorodzinnym, obiekcie komercyjnym lub biurze. Schody cechują się trwałością i odpornością na uszkodzenia mechaniczne i zarysowania. Wytrzymają nawet bardzo duży ruch i obciążenie. Jeżeli jednak pękną na skutek przeciążenia lub upuszczenia przedmiotu o dużej wadze, to nawet wtedy nie stanowią zagrożenia. Schody produkowane są ze szkła hartowanego, w związku z tym rozsypują się na kawałki, które nie kaleczą, a folia znajdująca się wewnątrz schodów chroni przed wyłamaniem się drobnych kryształków.\nW naszym zakładzie w Krakowie wykonujemy nie tylko schody szklane, ale również realizujemy zamówienia na dopasowane do nich balustrady szklane. Całość pozwoli Państwu uzyskać elegancką i designerską przestrzeń. Szklane schody to wciąż rzadki i nietuzinkowy element wyposażenia wnętrz, który nie umknie niczyjej uwadze, o czym miało okazję się przekonać już wielu inwestorów z Krakowa i innych miast w obrębie województwa małopolskiego.


II etap obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr 25 - Strona 29 - Inwestycje.kalisz.pl - Forum inwestycji kaliskich\nPost autor: satori » 6 kwie 2016, o 15:27\nTomasz Ławniczak, poseł Prawa i Sprawiedliwości, twierdzi, że do tej pory w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nikt nie zabiegał o obwodnicę Kalisza\n– Z Janem Mosińskim, szefem Zespołu Parlamentarnego ds. Drogi S12, byliśmy u dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Na spotkaniu był także obecny poseł Andrzej Kosztowniak, były prezydent Radomia. Zapytaliśmy o obwodnicę Kalisza dlatego, że zdecydowanie jesteśmy za tym, by weszła ona do programu. W programie budowy dróg krajowych nie ma jej oczywiście zapisanej – mówi\nT. Ławniczak, który dodaje, że dyrektor GDDKiA zdziwił się, że Kalisz jako jedyne byłe miasto wojewódzkie, w dodatku ponadstutysięczne, nie tylko nie ma obwodnicy, ale nawet planów jej budowy.\n– Dyrektor odpowiedział nam krótko: tej obwodnicy nie ma i nie planuje się, bo nikt do tej pory za nią nie chodził – dodaje T. Ławniczak.\nDlatego, jak podkreśla T. Ławniczak, oprócz starań o drogę S12 PiS będzie starał się, by w tej kadencji obwodnica Kalisza weszła do programu rządowego.\nhttp://www.zyciekalisza.pl/?str=202&id=195302" onclick="window.open(this.href);return false;\nPost autor: Jacenty » 6 kwie 2016, o 17:05\nTo chyba jakieś jaja. Może miasto nie zabiegało bo musiałoby budować ją w granicach administracyjnych ze swoich środków?\nPost autor: Stanis » 6 kwie 2016, o 19:56\nTo nie są jaja tylko konkretna gotówka.\nKalisz nie zabiegał o budowę obwodnicy, bo nie miałby wpływu na finanse jej realizacji.Kalisz zabiega o budowę tras tranzytowych,pozbywając się własnych terenów liczy na ochłapy pod postacią różnego rodzaju dofinansowań.\nPost autor: ANewDay » 6 kwie 2016, o 21:26\njak nikt nie zabiegał.... zabiegali tylko nic nie załatwiali, a to różnica....\na pis da na pewno taaaaaaaaaaaaa\nPost autor: Vocatont » 7 kwie 2016, o 08:03\nANewDay pisze: jak nikt nie zabiegał.... zabiegali tylko nic nie załatwiali, a to różnica....\nZabiegali ale chyba o wyborców\nPanu Grzegorzowi S. już podziękujmy...\nPost autor: damianfarba » 8 kwie 2016, o 23:54\nWiecie co - moment przecież tu jest mowa o S12 - widocznie jedni zabiegają w innym miejscu o S25 (zapewne PO) a Ci zabiegają lub zdziwieni (PIS) że nikt nie zabiegał o S12, ażeby tak o obie zabiegać to już nie albo ktoś z radnych czy posłów sam nie wie o co zabiega niedowiedziawszy się o czym mowa - w każdym bądź razie skoro i tak GDDKiA nic nie wie to zapewne o jednej i drugiej - mamy przesrane i nici z szybkich dróg w Kaliszu przez dobre 10 lat\nPost autor: damianfarba » 8 kwie 2016, o 23:56\nCo blokujemy miasto czy drogi krajowe ? - może rząd zauważy w ten sposób problem\nPost autor: Cristof » 19 kwie 2016, o 22:16\n- Jesteśmy w końcowej fazie przygotowania wniosku aplikacyjnego, który jeszcze w kwietniu będzie składany do Centrum Unijnych Projektów Transportowych - mówi Krzysztof Gałka, wicedyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w Kaliszu.\nBudowa trzy i pół kilometrowego odcinka drogi miałaby kosztować około 110 milionów złotych. Miasto liczy jednak no spore dofinansowanie, które miałoby wynieść do 85 proc., czyli nawet 90 milionów złotych.\nPost autor: gawronik13kalisz » 20 kwie 2016, o 12:32\nCiekawe jakie są szanse że ta kasa do nas wpadnie?\nI jeżeli zakładając czarny scenariusz - nie wpadnie - to wtedy ładnie machamy rączką i mówimy "papa" tej inwestycji na kolejne kilka lat?\nPost autor: ZKalisza » 20 kwie 2016, o 12:44\nTo zostaje 20 milionów, a co z zadłużeniem miasta, czy ktoś o tym pomyślał, przestańmy się emocjonować propagandą, a zacznijmy analizować wszystko dogłębnie.\nPost autor: Jacenty » 20 kwie 2016, o 15:02\nZKalisza pisze: To zostaje 20 milionów, a co z zadłużeniem miasta, czy ktoś o tym pomyślał, przestańmy się emocjonować propagandą, a zacznijmy analizować wszystko dogłębnie.\nTo jest ostatnia szansa na środki unijne, spójrz jak wygląda np dojazd do Konina od Kalisza, miasto infrastukturalnie jest 100 lat za murzynami, a kolejni Prezedynci nie wiele robią w tym kierunku\nPost autor: kaliszanin2 » 20 kwie 2016, o 15:18\ngawronik13kalisz pisze: Ciekawe jakie są szanse że ta kasa do nas wpadnie?\nBudowa tej obwodnicy ma być częścią przebudowy DK25, której projekt jest już finansowany, więc jakieś szanse są.\nPost autor: damianfarba » 21 kwie 2016, o 10:15\npewnie szanse zawsze są ale nie chwalmy dnia przed zachodem słońca i poczekajmy chłodno do wyniku aplikacji tego projektu\nPost autor: Pawel » 30 kwie 2016, o 13:50\nRealizacja odcinka Castorama-Poznańska pociąga za sobą konieczność przebudowy tej drugiej na odcinku Rondo Solidarności->granica Kalisza\nhttp://zdm.kalisz.pl/zamowienia-publiczne/2016-053" onclick="window.open(this.href);return false;\nRejestracja: 5 mar 2016, o 00:45\nPost autor: Shogun » 1 maja 2016, o 01:08\nUhuhu chłopaki sie spiniają\nPost autor: ANewDay » 1 maja 2016, o 10:03\nno w końcu w zeszłym roku zdarli asfalt, najwyższy czas, żeby zrobili z tym porządek... tylko już powinni i ten odcinek poszerzyć od razu\nPost autor: satori » 20 maja 2016, o 17:15\nDK25 w PROGRAM BUDOWY DRÓG KRAJOWYCH na lata 2014- 2023 ( z prerspektyw¹ do 2025r )\nhttp://g6.gazetaprawna.pl/p/_wspolne/pl ... 5-2016.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;\nPost autor: Jacenty » 20 maja 2016, o 18:18\nmaciej pisze: DK25 w PROGRAM BUDOWY DRÓG KRAJOWYCH na lata 2014- 2023 ( z prerspektyw¹ do 2025r )\nNo i ten odcinek S25 by w zupełności wystarczył, to jedyna sznasa na "S" do Kalisza, dlatego uważam że inicjatywa S12 na ten moment nie ma sensu, lepiej S 25.\nPost autor: obywatel » 21 maja 2016, o 07:42\nNie do końca w temacie, ale można zerknąć.\nMapa natężenia ruchu drogowego w Polsce\nhttp://www.skyscrapercity.com/showpost. ... tcount=883" onclick="window.open(this.href);return false;\nPost autor: Jacenty » 9 cze 2016, o 18:19\nS 25 dokładnie tak, na tym trzeba się skupić bo na S 12 narazie nie ma szans i jak zwykle nie dostaniemy nic!\nhttp://www.faktykaliskie.pl/wiadomosci/ ... 5,464.html" onclick="window.open(this.href);return false;


Przygoda pod namiotem - Opowiadania erotyczne | SzukajDivy.pl\nPawła poznałem podczas wyjazdu pod namioty ze znajomymi. Był dobrym kolegą mojego dalszego znajomego. Od razu się zgadałem z nim. Fajnie zbudowany chłopak w moim wieku. Potrafił ciekawie pogadać. Od razu wpadł mi w oko i kiedy tylko mogłem, starałem się być obok niego. Często chodził bez koszulki, więc patrzenie na jego umięśniony brzuch bardzo mnie nakręcało. Zresztą szybko zrozumiałem, że ja dla niego też nie jestem obojętny. Często mi się przyglądał, posyłał uśmiechy. Pewnego dnia poszliśmy do lasu poznosić trochę drzewa na wieczorne ognisko. Znienacka przycisnął mnie do drzewa i namiętnie pocałował. Jego język błądził za moim, poczułem, że w spodniach zaczyna mi się robić ciasno. Chociaż w pierwszej chwili byłem zbyt zaskoczony, to szybko zacząłem oddawać mu pieszczoty. Przyciągnąłem go do siebie. Teraz całe jego ciało opierało się na moim. W plecy boleśnie wbijała mi się gałąź, ale zupełnie mnie to nie obchodziło, bo zatraciłem się w jego pocałunkach. Paweł speszył się jednak, kiedy usłyszał naszych znajomych, którzy weszli do lasu pomóc nam w zbieraniu drzewa. Moim znajomi wiedzieli, że jestem gejem, ale on chyba jeszcze się do tego nikomu nie przyznał. Nie próbowałem na niego naciskać i po prostu wróciliśmy do zbierania drewna. Wiedziałem jednak, że na zwykłym pocałunku się nie skończy.\nWieczorem popiliśmy naprawdę sporo, impreza trwała w najlepsze. Alkohol lał się strumieniami, a w głowie mi się kręciło. W końcu stwierdziłem, że najwyższy czas położyć się spać, bo zaczynałem czuć się słabo. Paweł zniknął mi już dawno temu z pola widzenia, też był nieźle wstawiony. Położyłem się w swoim namiocie, a dźwięki zabawy lekko kołysały mnie do snu. Nagle usłyszałem, że ktoś próbuje rozsunąć mój namiot. To był Paweł, który zaczął do niego wchodzić na czworaka. Od razu rzucił się do pocałunku i położył na mnie. Zacząłem gładzić go po umięśnionych plecach, a on nieśmiało głaskał mój brzuch.\nJeszcze do ciebie wrócę, ale później - powiedział mi i po chwili jak gdyby nigdy nic wyszedł z namiotu.\nSerce biło mi jak oszalałe, a w głowie miałem niezły mętlik. Długo nie mogłem zasnąć, a dźwięki imprezy zaczynały cichnąć. Moi znajomi pomału rozchodzili się do namiotów, można było usłyszeć głośne chrapanie gdzieś dalej.\nPrzysnąłem, obudził mnie Paweł. Przyszedł do mnie w białych bokserkach, które seksownie opinały się na jego tyłku. Ten widok od razu mnie podniecił, mój penis zaczął rosnąć. Klęknął przede mną i pocałował namiętnie. Zrzuciłem z siebie koszulkę i spodenki od piżamy, zostałem w samych slipkach. Zaczął pocałunkami schodzić w dół. Zatrzymał się na chwilę w okolicach mojego podbrzusza i popieścił przez slipki mojego penisa. Zszedł w dół, do moich stóp. Zaczął je ssać, po kolei biorąc palce do ust. Robił to, jak prawdziwy profesjonalista. Poczułem rozkosz, a mój penis z podniecenia zaczął pulsować.\nPaweł zauważył, że bardzo mi się to podoba. Zresztą sam był już nieźle podniecony, bo jego penis mocno sterczał w bokserkach. Zaczął znowu pieścić mnie ustami przez bieliznę, w końcu ściągnął ze mnie slipki. Po chwili już mocno ssać mojego kutasa, a lewą ręką jeździł mi po udach, raz po raz dotykając jąder. Robił loda jak prawdziwy profesjonalista, więc wystarczyło mi kilka minut, aby wystrzelił w jego usta. Sperma wylała się mu z buzi, oblizał się i dokładnie wylizał do czysta mojego kutasa.\nŚciągnąłem z niego bokserki. Jego sprzęt był pokaźnych rozmiarów. Chwilę pobawiłem się nim oralnie, mój przyjaciel znowu stał na baczność. Paweł przewrócił się na brzuch i wypiął tyłek w moją stronę. Na początku wsadziłem do środka trzy palce. Poczułem, że jest bardzo ciasny i zapragnąłem znaleźć się w nim. Wyjąłem palce i zacząłem wchodzić w niego moją męskością. Mój gruby kutas wszedł w niego jak w masło, chociaż obawiałem się, że zadam mu ból. Co prawda jęknął, ale z rozkoszy, a nie z bólu. Złapałem go za boki i na początku zacząłem posuwać. Chociaż było ciemno, to oczy przyzwyczaiły się już do mroku i widziałem, jak gładko wsuwam się i wysuwam z niego. Paweł zaczął zachowywać się coraz głośniej, kilka razy głośni przeklął, kiedy rozkosz była bardzo mocna. Miałem teraz gdzieś to, czy ktoś nad usłyszy, czy nie. Cienkie ściany namiotu nie dawały żadnej ochrony przed wścibskimi osobami, ale w tamtym momencie najważniejsze było dla mnie, żeby raz za razem wpychać głęboko mojego penisa w jego kakaową dziurkę.\nPo kilkunastu minutach czułem, że dochodzę. Szybko wyjąłem mojego kutasa z jego tyłka i kazałem mu wziąć go do buzi. Bez zająknięcia to zrobił, łapczywie ssąc go i bawiąc się moimi jądrami. Orgazm przyszedł nieoczekiwanie. Sperma wylała się mu z ust. Nie czekając, aż połknie ją do końca, zacząłem go całować, a potem szybko zszedłem na dół, aby zająć się nim do końca. Paweł potrzebował zaledwie dwóch minut, żeby dojść. Jego twardy, żylasty kutas miło pulsować, kiedy dochodził, a on docisnął mi głowę do swojego krocza tak, że poczułem jego kutasa na moich migdałkach. Przez chwilę całowaliśmy się, a w końcu zaczęło świtać i Paweł zadecydował, że wróci do siebie. Jak dobrze, że wyjazd trwał jeszcze tydzień i miałem czas, żeby się nim nacieszyć… Ale może dalszą część historii opiszę kiedyś indziej.


11 czerwca 2021 / redaktorzy\nMapa Nieruchomości to biuro nieruchomości działające na terenie Szczecina, pomagające znaleźć idealne rozwiązanie mieszkaniowe dla każdego! W oparciu o zespół, doświadczonych w branży osób buduje ona bazę najciekawszych ofert nieruchomości, które wcześniej dokładnie weryfikuje, by zapewnić klientom pełne bezpieczeństwo transakcji. Każda z zamieszczanych ofert opatrzona jest szczegółowym opisem, zawierający informacje o cenie, lokalizacji, rodzaju transakcji, typie nieruchomości, roku wybudowania oraz szereg dodatkowych danych. Dzięki temu znalezienie wpasowującej się w oczekiwania nieruchomości do obejrzenia na żywo staje się łatwiejsze. Zapraszamy do odwiedzenia strony biura i zapoznania się z ofertami.\nJasna 1/18, 70-777 Szczecin\nJesteś w ciąży i odczuwasz drętwienie palców? Sprawdź dlaczego


Tarnów: wicepremier Jarosław Gowin dostał prezent wydrukowany w 3D - Tarnow.in codzienne informacje z Tarnowa\nW poniedziałek wicepremier Jarosław Gowin odwiedził Centrum Badawczo-Rozwojowe Grupy Azoty. Dwa lata temu wicepremier uczestniczył w uroczystości wmurowania kamienia węgielnego pod tę inwestycję.\nJak informują służby prasowe Grupy Azoty prezentacja Centrum rozpoczęła się od pokazania możliwości Mikroskopu SME (Skaningowy Mikroskop Elektronowy). Urządzenie to, pozwala uzyskać ostry obraz przy powiększeniach do miliona razy.\nW pracowni przetwórstwa polimerów zaprezentowana została z kolei aparatura umożliwiająca prowadzenie projektów badawczych, realizowanych w ramach doktoratów wdrożeniowych.\nWicepremier Jarosław Gowin odwiedził także Centrum Materiałów do Druku 3D, która jest innowacyjną jednostką zajmującą się badaniami, optymalizacją i wytwarzaniem materiałów do popularnych w ostatnich latach drukarek 3D.\n– Miałem okazję uczestniczyć w 2017 roku w uroczystości wmurowania kamienia węgielnego pod budowę Centrum Badawczo-Rozwojowego Grupy Azoty w Tarnowie. To, co zobaczyłem po niespełna dwóch latach, napawa mnie dużym optymizmem. Nowoczesna nauka to innowacyjność, badania i rozwój. Dzisiaj rolą kluczowych polskich firm takich jak Grupa Azoty jest to, by inwestować w badania i rozwój oraz w naszych polskich młodych naukowców. Grupa Azoty nie tylko prowadzi szereg własnych prac badawczych, uruchomiła własny program akceleracyjny, ale również skutecznie sięga po środki zewnętrze na badania i jest w czołówce podmiotów wspierających kształcenie doktorantów w systemie wdrożeniowym – powiedział wicepremier Jarosław Gowin.\nNa zakończenie spotkania prezes zarządu Grupy Azoty wręczył wicepremierowi Jarosławowi Gowinowi niezwykły upominek – statuetkę wybitnego polityka, wicepremiera i męża stanu, ekonomisty i przedwojennego dyrektora tarnowskich Zakładów Eugeniusza Kwiatkowskiego wykonaną w technologii druku 3D z produkowanych w Tarnowie poliamidowych filamentów i pokrytą próżniowo w tarnowskim Centrum Badawczo-Rozwojowym.\nNa zdjęciu Jarosław Gowin i Wojciech Wardacki, prezes zarządu Grupy Azoty.\nTags: a to ciekaweGrupa Azoty Jarosław Gowin\nTworzysz drzewo genealogiczne? Dokumenty z czterech tarnowskich cmentarzy dostępne na stronie MZC


Czarodziej Piór - Co w trawie piszczy? - Pióra Wieczne Forum\nKrótki film o Panu Grega z Krakowa.\nSzczęśliwie się składa, że pióra można naprawiać także poza zakładem Pana Gregi;)\nTradycyjnie w takich chwilach przypomina mi sie próbka tej "magii" zastosowana w przypadku pewnego sheafferowskiego plunger-fillera. Kto zna tą historię, ten rozumie.\nFakt, że przez te lata człowiek zgromadził gigantyczną bazę szczątków części zamiennych.\nEdited July 25, 2013 by Alveryn\nHahahaha historię znam.....\nKolego nie przesadzajmy…. Naprawianie piór, to nie specjalizacja w rodzaju powiedzmy konstruowania napędów atomowych łodzi podwodnych. Jak dla mnie, w tym materiale za dużo jest takiego dziennikarskiego zadęcia, szukania patosu, tam gdzie go nie ma bo sam bohater jest człowiekiem zwyczajnym i skromnym… Tadeusz Boy Żeleński określał to jako „Brązownictwo” hahaha . Podobny materiał widziałem o panu Wardeckim, zrealizowany przez jakieś licealistki bodajże. Po obejrzeniu go to nie wiedziałem co się z nami stanie jak umrze ostatni Mohikanin co umie pióra naprawiać. Chyba nastąpi koniec świata, a ostatni z nas zgasi światło i zamknie drzwi… To tyle, zapas ironii mi się skończył...\nEdited July 25, 2013 by endoor\n[...] Naprawianie piór, to nie specjalizacja w rodzaju powiedzmy konstruowania napędów atomowych łodzi podwodnych. [...]\nJak odejdzie ostatni, [konstruktor] będziemy pływać pod żaglami...\nNaprawa piór bywa sztuką wymagającą ogromnej wiedzy, żelaznych nerwów i dobrego ubezpieczenia od następstw nieszcześliwych wypadków , ale tylko bywa. Na co dzień to po prostu zawód pozwalający zarobić na życie.\nAby naprawiac pióra nie trzeba ich nawet specjalnie lubić. Ciekawe, czy pen doktorzy (zawodowi) mają duże kolekcje piór?\nKolego endoor - w obecnych czasach tych konstruktorów podwodnych łodzi atomowych, podejrzewam, że wcale nie tak trudno znaleźć.\nHistoria może i przesadzona, mająca wywołać nutkę zadumy nad profesją "naprawiacza piór", ale mnie za serce chwyciła i powiem szczerze, że nigdzie nie spotkałem się z osobą, która pióra naprawia, jak np. szewc buty. Nie jestem koneserem piór, a z ich rozbieraniem mam doświadczenia tyle ile nabyłem przy rozkręceniu w celu uzupełnienia atramentu\nNie każdy jest pen-ekspertem, więc i ironię można troszkę pohamować\n@Marakessh Ironia skierowana była wyłącznie w stronę dziennikarskiego zadęcia i jest z mojej strony trochę naśladownictwem „Boya”, którego teksty bardzo lubię (dałem odnośnik), a które moim zdaniem jak ulał pasują do sposobu realizacji filmiku. Przypomina mi się wywiad z Tadeuszem Kantorem, wiele lat temu jak go dziennikarka zapytała ilu jest malarzy w Paryżu, odpowiedział – kilka tysięcy, ale Artystów…. może pięciu. Hahaha\nParafrazując Kantora powiedziałbym, że jest to zapewne prawda ogólna, że w każdej dziedzinie jest jakiś tłum rzemieślników i niewielu (kilku) artystów. Chętnie powtórzę za @Thayem, że naprawa piór bywa sztuką i do tej elitarnej grupy artystów w swoim zawodzie niewątpliwie należy bohater filmu. Co do ilości konstruktorów, jednak zachowam odmienne zdanie, to zresztą miał być tylko przykład, można wymyslić jakąś jeszcze bardziej wyspecjalizowaną grupę zawodową, ale przecież nie o to chodzi.... Tak na marginesie to moim prywatnym zdaniem jednym z takich artystów młodego pokolenia jest @Alveryn.\nnaprawa piór bywa sztuką i do tej elitarnej grupy artystów w swoim zawodzie niewątpliwie należy bohater filmu.\nJest trochę osób naprawiających pióra, tyle tylko że niezawodowo Na naszym forum to np Alveryn, ale też na FOP Lash, cezaryf, także nie jest tak źle, ma kto nasze pióra ratować w razie nieszczęść wszelakich


Z takimi kobietami mężczyźni nie chcą się kochać | Papilot.pl\ndlaczego on nie chce się ze mną kochać kiepska kochanka jakich kobiet nie lubią mężczyźni\nZbyt pewna siebie\n- Unikam kobiet, przy których czuję się niepewnie. Takich, które przytłaczają swoją siłą i w razie niepowodzenia wyśmieją i wszystkim o tym opowiedzą. Nie szukam do łóżka rasowej dominy - twierdzi Kamil.\n- Odechciewa mi się wszystkiego, kiedy dziewczyna wygląda na taką, która robi to z każdym i myśli tylko jednym. To widać po zachowaniu, słowach, wyglądzie. Od kobiety oczekuję delikatności i eteryczności - zdradza Tomek.\n- Kiedy wiem, że mam do czynienia ze zdeklarowaną cnotką i mam być jej pierwszym, to jakoś odruchowo się wycofuję. Nie chcę jej zawieść, ani skrzywdzić. Jeszcze rozmyśli się w trakcie, a to jest bardzo słabe - ocenia Adam.\n- Kobietom wydaje się, że im bardziej udają niedostępne, tym bardziej facet będzie chciał je zdobyć. Może inni, ale na pewno nie ja. Jesteśmy dorośli, a tego typu gierki to zwykła dziecinada - przekonuje Krzysztof.\n- Nie chcę być niczyją zdobyczą. Jeśli to dziewczyna jest hej do przodu i próbuje mnie zapędzić w kozi róg - bronię się. Inicjatywa ma wyjść z obu stron i na pewno nie przypominać ataku - radzi Filip.\n- Niektóre kobiety są wyjątkowo śmiałe i wygadane. Mówią o wszystkim tak otwarcie i zachowują się tak wyzywająco, że mnie to zawstydza. Od razu myślę sobie, że na pewno nie dam rady i tylko się skompromituję - ujawnia Patryk.\n- Chemia to nie zawsze kwestia wyglądu, ale partnerka na pewno nie może odstraszać. Jeśli mankamenty urody są ewidentne, to raczej nic nie uratuje sytuacji. Nawet zgaszone światło. Ona po prostu musi mi się podobać - mówi Marcin.\n- Czasami widać gołym okiem, że kobieta aż przebiera nogami, bo bardzo chce to zrobić. Z byle kim i byle jak, żeby tylko zaspokoić swoje żądze. Szczerze? Mógłbym wykorzystać sytuację, ale nie chcę być dla niej kolesiem z przypadku - zdradza Grzegorz.\nZobacz również: On bardzo chce zapytać cię o TE 5 rzeczy. Uwaga! Są wstydliwe\nTrzymająca na dystans\n- Zdecydowanie nie lubię zabiegać o dziewczyny, które są wyniosłe i udające lepsze od wszystkich. Takie, które nie potrafią się wyluzować, tylko cały czas trzymają się roli i nie pozwalają się do siebie zbliżyć. Szkoda czasu i nerwów - dodaje Kamil.\n- Jeśli wiem, że robiła to ze wszystkimi moimi kolegami, ma nieślubne dziecko albo nie uznaje antykoncepcji, to uciekam, gdzie pieprz rośnie. Nie chcę brać udziału w jej kolejnej nieprzemyślanej decyzji. A tym bardziej wpadce - zdradza Tomek.\n- Nie lubię, kiedy kobieta stara się za bardzo i próbuje mnie podejść z każdej strony. Czuję się wtedy osaczony. Wszelkie zaczepki i intrygi przynoszą odwrotny skutek. Tym bardziej jej nie ufam i tracę na cokolwiek ochotę - twierdzi Adam.\n- Najgorsze są takie, które niby chcą, ale jednak trochę się boją. Przychodzi co do czego i delikwentka jest w stanie się nagle rozmyślić i uciec. Albo nawet posądzić mnie o to, że to ja zaciągnąłem ją siłą do łóżka - alarmuje Krzysztof.\ngość (Ocena: 5) 29.05.2018 22:07\nZważywszy na to, że w artykule jest mowa o dziewczynie "do łóżka", czyli na chwilę, do zaliczenia, żeby sobie taki ulżył - nie ma się czym przejmować. Dostosować do wymagań mogą się chętne do przelecenia dziunie i udawać takie o jakich ru***cz marzy, poda warunkiem oczywiścię, że owy ru***cz spełnia oczekiwania.\ngość (Ocena: 5) 26.05.2018 19:04\npewne siebie, wulgarne i zawstydzające mają branie, oj mają... intrygantki też, bo faceci rzadko są w stanie przejrzeć intrygantkę, jak przejrzą, to uraz do końca życia :D i z płaczem do mamy... ciche, spokojne i grzeczne dziewczyny - branie słabe! bo trzeba się postarać, umyć, nie bekać, pogadać o książkach - szkoda czasu...\ngość (Ocena: 1) 23.05.2018 19:31\nCzyli jeśli kobieta jest dziewicą nie ma na co liczyć? Świetnie.\ngość (Ocena: 5) 10.05.2018 09:40\ngość (Ocena: 5) 08.05.2018 06:56


BGŻ Optima - logowanie, opinie, SWIFT\n4 lata ago 0 1729\nBGŻ Optima to bank założony i prowadzony przez specjalistów. Mających jedną konkretną domenę: oszczędzanie. Bank BGŻ od lat znajduje się w gronie największych instytucji finansowych w Polsce. Jego główny akcjonariusz to Grupa BNP Paribas.\nBank świadczy usługi na rzecz klientów indywidualnych, małych i średnich przedsiębiorstw, dużych korporacji oraz instytucji. Prowadzi działalność w 75 krajach. Oferuje bezpieczne i korzystne rozwiązania oszczędnościowe.\nPromocje i produkty online BGŻ Optima\nBGŻ Optima to pierwszy internetowy bank w Polsce, specjalizujący się wyłącznie w oszczędzaniu. Bank BGŻ od lat znajduje się w gronie największych instytucji finansowych w Polsce.\nJego główny akcjonariusz to holenderska grupa Rabobank — właściciel największego banku detalicznego w Holandii. A także jednocześnie jedna z najbardziej stabilnych i najbezpieczniejszych instytucji finansowych na świecie. Rabobank może pochwalić się najwyższą oceną wiarygodności kredytowej. Spośród prywatnych banków na świecie według agencji ratingowych Standard & Poor’s oraz Moody’s.\nBank oferuje bardzo dużo produktów. Są to między innymi takie jak: lokaty, fundusze inwestycyjne oraz rachunki oszczędnościowe. Wszelkie wnioski można złożyć za pośrednictwem strony internetowej banku. Żeby otworzyć konto, założyć lokatę czy zainwestować w fundusz, nie trzeba prawie nic wypełniać. Wymagane jest tylko minimum formalności.\nFlagowym produktem w asortymencie lokat tego wirtualnego oddziału BGŻ jest Lokata Bezkarna. Oraz alternatywna dla niej Lokata Bezkompromisowa (obecnie jedne z najwyżej oprocentowanych lokat na rynku). Bez względu na upływ czasu oferta tych lokat cechuje się zawsze bardzo wysokim oprocentowaniem.\nKonto oszczędnościowe w BGŻ Optima / Konto Smart to kolejny promowany przez ten bank produkt. Jednak jest to również oferta poniekąd promocyjna. Bank daje nam atrakcyjnie oprocentowane konto oszczędnościowe, do którego nie musimy posiadać rachunku ROR. W przeciwieństwie do większości innych banków. Jednak oprocentowanie to dotyczy nowych środków.\nPoza tym w ofercie znajdziemy również Fundusze inwestycyjne, produkty hybrydowe. Takie jak lokata z funduszem oraz ubezpieczenia komunikacyjne, turystyczne i mieszkaniowe.\nPodczas pierwszego logowania do systemu bankowości internetowej BGŻ Optima wymagane będzie ustanowienie nowego, indywidualnego hasła do logowania. Poniżej opisze jak to zrobić:\nWejdź na stronę logowania i wpisz swój login;\nWpisz otrzymane hasło i zaloguj się;\nW momencie, w którym wpiszesz Twój login, otrzymasz na SMS Hasło startowe. Hasło zostanie wysłane na numer telefonu komórkowego, który został podany we wniosku o otwarcie konta;\nSystem poprosi o ustanowienie Twojego nowego, indywidualnego hasła dostępu. Którego będziesz odtąd używać do logowania do bankowości internetowej BGŻ Optima.\nPamiętaj! Logowanie po nadaniu indywidualnego hasła dostępu odbywa się za pomocą tzw. hasła maskowanego. Oznacza to, że nie wpisujesz w pole wszystkich znaków ze swojego hasła. Natomiast tylko te, które na ekranie widać jako pola aktywne.\nMoim zdaniem BGŻ Optima oferuje bardzo dobre konto. Szczególnie dla osób posiadających nieco większy kapitał niż 10 000 zł. Oraz dla tych którzy nie chcą inwestować w ryzykowne produkty. A co myślą o tym koncie inne osoby dowiemy się poniżej:\nWeronika 35 lat:\nLokata bardzo dobra. Wszystko (konto oszczędnościowe + lokata) zakładać trzeba przez Internet, ale u mnie nie było z tym żadnych problemów.\nJakub 28 lat:\nBardzo dobre oferty lokat, jestem bardzo zadowolony.\nZosia 30 lat:\nKorzystam od półtora roku, nigdy nie miałam żadnych problemów. Kontakt z infolinią bardzo dobry.\nKrystyna 48 lat:\nSzczególnie polecam usługi tego BANKU. Jest super pod każdym względem Korzystne oferty miła obsługa. Jestem klientem tego banku od ponad 15-tu lat i nigdy nie byłam źle obsłużona. Konto internetowe bardzo łatwe w obsłudze trzeba tylko zgłosić się do oddziału.\nEmil 39 lat:\nProste w obsłudze i dość dobre oprocentowanie.\nSwift BGŻ Optima\nRealizując przelewy z zagranicy, na wskazane konto, wymagane jest posługiwanie się kodem SWIFT. Który często określany jest mianem kodu BIC. Klienci BGŻ Optima nie mają możliwości zlecenia przelewów zagranicznych z oferowanego konta oszczędnościowego.\nKod Swift jest taki sam jak w banku BGŻ BNP Paribas:\nBGŻ Optima logowanie, BGŻ Optima opinie, Swift BGŻ Optima


Anwil trafi na giełdę? - wiadomości w Plastech.pl\nWiadomości Anwil trafi na giełdę?\nAnwil trafi na giełdę?\nGrupa PKN Orlen rozpoczęła analizy związane z możliwością upublicznienia Anwilu i skierowania części akcji tej spółki na giełdę – poinformował Piotr Kownacki, prezes Grupy Orlen, w skład której wchodzi Anwil.\nJak ujawnił prezes Kownacki, powodem tej decyzji są m.in. znakomite wyniki finansowe spółki z Włocławka. – W pierwszym kwartale tego roku sam Anwil poprawił wynik netto segmentu chemicznego całej grupy płockiego koncernu o 34 mln zł. Upublicznieniu tej spółki sprzyja także obecna sytuacja na Giełdzie Papierów Wartościowych - uważa prezes PKN.\nTego samego zdania jest Paweł Szymański, wiceprezes Orlenu ds. finansowych. - Anwil zdecydowanie wyróżnia się na plus wśród naszych spółek segmentu chemicznego i znakomicie nadaje się do wprowadzenia na giełdę – mówi\nW pierwszym kwartale roku sprzedaż PCV przez tę spółkę wzrosła o 13 proc., a sprzedaż nawozów sztucznych o 9 proc., w porównaniu do analogicznego okresu 2006 roku.\n- Najpierw musimy wybrać doradcę dla tej spółki i przeprowadzić niezbędne analizy, ale myślę, że w ciągu kilku miesięcy powinniśmy podjąć ostateczną decyzję odnośnie jej ewentualnego upublicznienia - dodał prezes Kownacki. Zastrzegł jednocześnie, że Grupa Orlen chce zachować kontrolny pakiet akcji w Anwilu.\nPiotr Kownacki nazwał jednocześnie „interesującą koncepcją" możliwe wejście Anwilu do Zakładów Azotowych Kędzierzyn, potwierdzając tym samym informacje o zainteresowaniu tej spółki zakładami w Kędzierzynie. O sprawie informuje serwis wnp.pl


Odmówili różaniec za nawrócenie Biedronia. Nie pozostał obojętny na modlitwę - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\nJak podaje gazeta.pl grupa 20-30 osób należących do "Krucjaty Młodych" odmawiała różaniec i modliła się w Słupsku za "odnowę moralną narodu" oraz w intencji Roberta Biedronia.\nBiedroń dzień później skomentował to na swoim profilu na Facebooku. "Odnowiony mogę przystąpić do dalszej pracy. Dziękuję za modlitwę, ale i bez niej radzę sobie chyba całkiem nieźle" - napisał prezydent.\nnawrócenie modlitwa różaniec Robert Biedroń prezydent Słupska\nNie mam nic przeciwko KK ale to, to już szczyt głupoty. G.. was to obchodzi kto z kim śpi i co robi w łóżku.\nPrezydent Biedroń,to moim zdaniem szlachetny i dobry człowiek, takim się po prostu urodził, więc modlitwy kierujcie w inne adresy.\nDobrze, że się modlą, przynajmniej czas im szybko zleciał w ten paskudny, deszczowy dzień, zamiast plotkować jeden na drugiego, chociaż i to nie wykluczone, po wyjściu z kościoła.\nMało używany klęcznik pielgrzymkowy typu kompakt (tapicerowany) pilnie sprzedam.\nCzego wariaci sie nie modla za MECZENNIKA SEKSUALNEGO zameczonego przez chlopcow naganianych przez zboka z pistoletem ksiedza GILA dla NUNCJUSZA PAPIESKIEGO slugi Bozego dumy naszego NARODU Arcy BISKUPA ZBOCZENCA JOZEFA WESOLOWSKIEGO\nWyprali id..io tom mozgownice? Przeciez to OBCIACH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nDalej co na to ci mlodzi ?.\nPierwszy list do Tymoteusza rozdzial 3 wiersz 2 biskup powinien byc nienaganny maz jedenej zony....Rozdzial 4 wiersz 1 - 3.Duch zas otwarcie mowi,ze w czasach ostatnich niektorzy odpadna od wiary ,sklaniajac sie ku naukom demonow.Stanie sie to przez takich ,ktorzy obludnie klamia,maja wlasne sumienie napietnowane.Zabraniaja oni wchodzic w zwiazki malzenskie ...Ew.sw. Mateusza rozdzial 14 - 15.Gdy Jezus przyszedl do domu Piotra,ujrzal jego tesciowa,lezaca w goraczce.Ujal ja za reke a goraczka ja opuscilaWstala i uslagiwala Mu.\nMoze tylko symulowala, a ten ja ******** do garow.\nJak demokracja to wolnosc !.\nPierwszy list do Koryntian,rozdzial 6 wiersz 9 - 10.Czyz nie wiecie,ze niesprawiedliwi nie posiada krolestwa Bozego ?.Nie ludzcie sie !.ani rozpustnicy,ani balwochwalcy,cudzoloznicy ,ani rozwiezli,ani mezczyzni wspolzyjacy ze soba,ani zlodzieje ,ani chciwi ,ani pijacy,ani oszczercy,ani zdziercy nie odziedzicza krolestwa Bozego.\nAni w ogole nikt.\nW USA, kazdy nowy prezydent sklada przysiege na Biblie,jako najwyzszy na swiecie autorytet.Jak w Polsce jest traktowana Biblia,dlaczego dziennikarze sa ograniczani w wypowiadniu sie na temat roznic pomiedzy tekstem biblijnym a religia,rezydentem obcego panstwa w Polsce.Jak demokracja to prawda.Zobaczymy jak to sie ma w praktyce,czy dziennik moze wyswietlic nastepny tekst ?\npomodlili sie a jego dalej kreci meski zadek\nco kręci muchomora?\nty się martw tymi w czarnych sukieneczkach co to ich dziecięce zadki najbardziej "kręcą"\nWydaje mi sie ,ze Biedron bedzie jedynym mezem stanu w naszym kraju gdy upadni "dobra zmiana" a pyl bitewny przestanie roznosic smrod po Pajacach i Szwindlerach kiepskiej rozrywki .Lud zmadrzeje i juz nie kupi szamba nie tylko kurskigo ale i kaczego nawet wyszydelkowanego.\nPOLSKA / VIDEO / 05.12.2017, godz. 18:28 UJAWNIAMY: Tak wyglądała tajna narada elity sędziowskiej z politykami PO w czasie batalii o sądy. Mistrzowska robota\nwtykasz Polakom kołchoźniczą kur wizję? toż to zakłamana bolszewicka propaganda... antypolska . "Tylko sinie siedzą w tym pis bolszewickim "kinie"\nPowinni się modlić o dymisję rządu , Biedroń sam sobie poradzi i bez modłów\nTen w środku na zdjęciu sam gra na fujarze .. a może dudzie. Kto to wie\nChoroba psychiczna a nie różaniec ,wiara to urojenie to się leczy w Kocborowie\nciebie już wyleczyli?\nwyborca/Dobre Slowo na Dobranoc.\n**czy to starzy czy to mlodzi modlitwa nie zaszkodzi, i bywa w zyciu czasem ciezko, ze niema wsparcia, niema nic, i gdy uslyszysz dobre slowo, zaczynasz znowu zyc.**\nto niech zmówią modlitwę : " Ojcze Nasz" w cichości, jak przystoi Chrześcijanom, a nie klepią bezmyślnie i obłudnie jedno i to samo , aby zaistnieć publicznie. Celebruty muchomorowe od krzyżaka z Torunia?\nA moze to nie byl rozaniec a egzorcyzmy.........\nnajsilniejsza broń modlitwa\nNie śmiejcie się szydercy z modlitwy ani z modlących się bo nie własną siłą oni walczą o dobro.\nmodli się obłudnik pod figurą, a diabła dewockiego ma za skórą\nGdyby nie "Plac Zwycięstwa" to możnaby pomyśleć, że temat zwołał starą jadowitą ferajnę na sabat....;D. A Biedroń to cynik.


18 marca rusza Radomski Przegląd Ekstremalny – 4outdoor\nDorota Dubicka 0\t16 marca 2010 15:22\n18 marca w Radomiu rozpocznie się Przegląd Ekstremalny. Spotkanie miłośników sportu, podróży, przyrody. W skrócie rowery, wspinaczka, narciarstwo, rajdy adventure, a wszystko to pod postacią warsztatów, ciekawych spotkań, prelekcji i filmowych produkcji.\nPod nazwą Przegląd Ekstremalny kryje się spora dawka i zarazem mieszanka ekstremalnych sportów, szalonych pomysłów i podróży, a wszystko to podane czterodniowej pigułce w Radomiu, w dniach 18-21 marca.\nW programie imprezy znajdziemy między innymi obszerny blok filmowy, a w nim przegląd produkcji rowerowych, górskich (wspinanie, narciarstwo wysokogórskie), przyrodniczych i podróżniczych. Będą również prelekcje i warsztaty poświęcone górskiej turystyce – w tym wykłady o bezpieczeństwie w górach, spotkania z podróżnikami, a na koniec organizatorzy fundują jeszcze wspólną wycieczkę po Radomiu z przewodnikiem Łukaszem Zaborowskim.\nCzwartek, 18 marca, godz. 19.00 – 22.00 – warsztaty z bezpieczeństwa w górach\nMiejsce – siedziba Stowarzyszenia Kocham Radom\nPiątek, 19 marca, godz. 19.00 – 22.00 – blok filmów rowerowych\nSobota, 20 marca, godz. 16.00 – 20.00 – pokaz filmów i prezentacji multimedialnych Miejsce – Aula Wyższej Szkoły Handlowej, ul. Domagalskiego 7a\nNiedziela, 21 marca, godz. 11.00 – 13.00 – wycieczka po Radomiu, zbiórka przy katedrze radomskiej przy ul. Sienkiewicza\ngodz. 16.00 – 20.00 – pokaz filmów i prezentacji multimedialnych\nMiejsce – Aula Wyższej Szkoły Handlowej, ul. Domagalskiego 7a\nSzczegóły program i spis filmów prezentowanych na Przeglądzie tutaj.\nImprezy outdoor 1080 Przegląd Ekstremalny 1


Strategi :: Gry ogólnie :: Kultura :: Forum :: Game Exe\n10 listopada 2007, 19:12 #1\nStworzyłem ten temat ponieważ chciałbym sobie zagrać w jakąś gierkę strategiczną. Chciałbym spytać w tym związku jaką polecacie i dlaczego. A i ma być przynajmniej z 2006 roku z dość dużymi wymaganiami. Za wszystkie odpowiedzi z góry dziękuję....\n10 listopada 2007, 19:36 #2\nMoże by zmienić nazwę na "Strategie"...?\nW owe gry gram bardzo mało, jednak polecę moje dwa ulubione (i właściwie jedyne które mi się podobają) tytuły z tego gatunku: Command & Conquer 3: Tiberium Wars i Heroes of Might and Magic V\n10 listopada 2007, 20:11 #3\nja polecam civilization 4: beyond the sword. Jedynym minusem jest czas, którego potrzeba, żeby w nią grac. Buduj, niszcz, depcz, rozwijaj, planuj, odkrywaj, kop dołki, wbijaj nóż w plecy, handluj, ucz się na własnych błędach ;]\n10 listopada 2007, 22:07 #4\n2006 rok, duże wymagania? Chcesz przetestować na ile Ci komp pociągnie czy sobie pograć? Często stare gry są dużo grywalniejsze i ciekawsze od tych nowych... Ja bym Ci polecił z tych starszych\nRise of Nations czy Empire Eartch 1/2\nKnights and Marchens\nSettler II dziesięciolecia\nAnno 1701 lub starsze\n11 listopada 2007, 15:51 #5\nUżytkownik Xingu dnia sob, 10 lis 2007 - 22:07 napisał\nChce sobie pograć\nA i Heroes V już mam.....\nDobra może coś głębiej o Command & Conquer 3: Tiberium Wars\n12 listopada 2007, 16:42 #6\nUżytkownik "www.merlin.pl" napisał\nMyślę, że to pomoże A jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś więcej, to po prostu wpisz w Google Gorąco polecam!\n14 listopada 2007, 15:25 #7\noooooooooo tak. Tiberium Wars to ja polecam szczególnie chyba ze względu na grafikę. A wiecie może co to za dodatek wyszedł? Coś takiego mi się o uszy musnęło...\n14 listopada 2007, 16:08 #8\nUps, podwójny post Łaskawie proszę o wyrzucenie tego xD\n14 listopada 2007, 16:08 #9\nA wiecie może co to za dodatek wyszedł? Coś takiego mi się o uszy musnęło...\nWychodzi podobno "Gniew Kane'a", ale na to trzeba jeszcze poczekać do wiosny\n15 listopada 2007, 20:29 #10\nSeria Earth 21xx. Podobny klimat, ciekawa fabuła, wiele fajnych pomysłów. Co do Kane's wrath to chyba wiosna 2008; marzec czy cóś\n27 listopada 2007, 15:59 #11\nO Company of Heroes zapomnieliście, właśnie wyszła następna część - Opposite fronts, polecam.\nW przybliżeniu gra się mniej więcej jak w Warhammer40k, czyli zdobywa flagi, ale w CoH tłem jest\n(a właściwie pierwszym planem) World War 2. Polecam!!!\n2 grudnia 2007, 18:12 #12\nWszystko zależy od tego jakiego rodzaju strategie lubisz. Postaram się zawrzeć tutaj najciekawsze wg mnie tytuły od początku 2006 roku, ale jestem typem człowieka, dla którego nie ma lepszych strategii jak Starcraft, settlers 2, Transport Tycoon, Jagged Alliance 2, Red Alert 1+2\nZobacz temat w dziale gier wp.pl\nPolska: 7 września 2007\nPolska: 17 listopada 2007\nPolska: 5 grudnia 2007\nI wciągające jak się lubiło Settlers 2:\nZobacz temat na gry-online.pl\nJeżeli interesuje cię też końcówka 2005 to poleciłbym:\nPolska: 1 grudnia 2005\nŚwiat: 09 maja 2006\nPolska: 14 lipca 2006\nZobacz temat na gry-onlie.pl\nNie wiem jak jest z dodatkiem do tego.\nStrategi - Odpowiedź


Kierunek Tokio / Historia / Wielkie rywalizacje IO. O tych, których walka napędzała świat sportu\nHistoria Lekka atletyka Pływanie\nPowiedzmy sobie szczerze: lubimy opowiadać się za jedną ze stron. Barceloną albo Realem. Federerem albo Nadalem. Hamiltonem albo Vettelem. Igrzyskom olimpijskim również nieobce były wielkie pojedynki. Najczęściej brali w nich udział przedstawiciele dyscyplin, które oddają pole do błysku jednostkom – lekkiej atletyki czy pływania. Przed wami najsłynniejsze i najbardziej medialne rywalizacje w historii IO.\nŻaden nie był świętym\nPoczątkowo nie mogło być mowy o równej walce. Carl Lewis wszedł w igrzyska z buta. Na cztery konkurencje, w których wziął udział w Los Angeles w 1984 roku, przypadły mu cztery złote medale. I dwa rekordy świata. 23-letni sportowiec szybko utonął w sławie. Choć nie, nie utonął, wręcz przeciwnie – zaczął w niej pływać. Jako nowa twarz lekkiej atletyki czuł się doskonale.\nBudził zainteresowanie nie tylko na stadionie, ale i poza nim. Oprócz pochwał dla jego umiejętności pojawiały się też głosy krytyki. Bo nie nocował w wiosce olimpijskiej wraz z resztą zawodników, tylko w hotelu. Bo był arogancki, zakochany w pieniądzach i prowadził głośny styl życia. Bo, w przeciwieństwie do innych gwiazd sportu, rzadko pojawiał się w towarzystwie dziewczyn, co budziło różne pogłoski.\nW tamtym czasie Ben Johnson stał z tyłu. Był jego rówieśnikiem, ale w Los Angeles zgarnął tylko dwa “biedne” brązowe krążki. Nie wydawało się, że dysponuje podobnym potencjałem. Ale z czasem zaczynał się coraz bardziej wyróżniać. Wreszcie, w 1985 roku, w ich siódmym wspólnym starcie, zwycięstwo trafiło w ręce Kanadyjczyka.\nNastępnie pokonał Lewisa na Igrzyskach Dobrej Woli, wykorzystując jego gorszą formę (w 1986 roku nawet w skoku w dal Lewis nie wyglądał na dominatora). Cały czas nie było jednak okazji, aby zobaczyć dwójkę lekkoatletów wspólnie na wielkiej scenie, czyli podczas mistrzostw świata lub igrzysk olimpijskich. O ich rywalizacji zaczęło się jednak mówić coraz więcej. Nic dziwnego, bo stanowili idealny materiał na ciekawą historię.\nPierwszy był Amerykaninem, drugi Kanadyjczykiem. Jeden od zawsze wiedział, że chce zostać wielkim sportowcem. Wspominał, że kiedy ojciec prosił go o wykonanie pracy domowej, zgadzał się, po czym oświadczał, że w przyszłości będzie bogaty i wynajmie kogoś do zajmowania się takimi pierdołami. Drugi natomiast dorastał w biednej, jamajskiej rodzinie. Bieganie stanowiło dla niego ucieczkę od trudnej, zarówno domowej, jak i szkolnej sytuacji, bo w tej nie dogadywał się z rówieśnikami.\nNie przepadali za sobą. Lewis wspominał, że kiedy Johnson pokonał go po raz pierwszy, podszedł mu pogratulować, a ten się odwrócił. Kanadyjczyk widział to inaczej: – Machałem do kibiców, nie widziałem, żeby się do mnie zbliżył. – Amerykanin też z łatwością usprawiedliwiał swoje dotychczasowe porażki. Nie był w dobrej formie, ot co. Nie żeby ktoś mógł mu dorównać, gdyby tylko się w takiej znajdował.\nCiężką atmosferę przed finałowym biegiem na mistrzostwach świata w Rzymie 1987 można było kroić nożem. Świat chciał, żeby jeden z nich wreszcie zaprezentował swoją przewagę. – Nie mam nic do udowodnienia – mówił Johnson. – Udowodniłem swoje już kilka razy. Czemu mam to robić ponownie? Ale jestem na niego gotowy.\nZ wielkiej chmury spadł wówczas mały deszcz. Kibice liczyli na walkę łeb w łeb, tymczasem Kanadyjczyk pobił rekord świata, uzyskując niebotyczne 9,79. Lewis przeciął linię mety jako drugi, ale z wynikiem o piętnaście setnych gorszym. Amerykanin nie był w stanie przyznać się do porażki. Szybko zasugerował, że forma jego rywala jest podejrzana, choć nie wymienił go bezpośrednio. – Nagle [inni zawodnicy – przyp. red.] zaczynają biegać tak szybko. Dzieje się coś dziwnego. Jest z naszym sportem gorzej, niż było kiedykolwiek.\nJak przebiegały kolejne miesiące? Cały czas wygrywał Johnson. Aż do ostatniego sprawdzianu przed igrzyskami w Seulu, kiedy to podczas mityngu w Zurychu Lewis był lepszy. Z tego powodu przed igrzyskami trudno było wyłonić jednoznacznego faworyta.\nWielu Kanadyjczyków pamięta finałowy bieg do dzisiaj, ze wszystkimi jego szczegółami oraz całą otoczką. Ben Johnson to zrobił. Ich złoty chłopiec, skromny syn imigrantów z Jamajki, pokonał największą gwiazdę lekkoatletyki na największej ze scen. Te szczęście potrwało jednak tylko 62 godziny. Później świat sportu stanął w płomieniach, po tym, jak test antydopingowy Kanadyjczyka okazał się pozytywny.\nTo oczywiście większa historia, którą szerzej opisaliśmy tu. W jednym zdaniu: nowo koronowany król sprintu stał się pośmiewiskiem, które przyniosło wstyd swojemu krajowi.\nNie możemy jednak powiedzieć wprost, że dobro pokonało zło, sportowiec pokonał dopingowicza. Nic z tych rzeczy. Po latach okazało się, że Lewis w 1988 roku również stosował niedozwolone środki. Przed imprezą w Seulu wykryto u niego trzy stymulanty: pseudoefedrynę, efedrynę i fenylpropanolaminę. Ten fakt po prostu ukryto, sugerując, że stosował je nieumyślnie, podczas leczenia przeziębienia.\nOd momentu, kiedy rywalizacja Carl Lewisa i Bena Johnsona dobiegła końca, minęło już ponad trzydzieści lat. Panowie, u których niedługo na liczniku pęknie sześć dekad, wciąż nie darzą się sympatią. Kanadyjczyk mówił: – On nie jest facetem. Jeśli nie potrafi się przyznać do swoich grzechów, nie jest facetem.\nWieloryb a rekin\nMichael Phelps nie przegrywał często. Ale nawet on musiał się nieraz nieźle napocić, aby pokonać swoich rywali. Z góry jednak uprzedzamy: nie mówimy o Ryanie Lochte. Jasne, dwójka Amerykanów przez lata uchodziła za twarze światowego pływania. I tak, zdarzało im się startować na tych samych dystansach. Szkopuł w tym, że takich przypadków na wielkich imprezach znalazło się dwanaście… i za każdym razem triumfował bardziej utytułowany z pływaków.\nTak łatwo Phelps nie miał z Chadem le Closem. Zawodnikiem młodszym o siedem lat, który oczywiście nie załapał się na lwią część kariery Amerykanina. Nie było go w Pekinie, nie było w Atenach, a już na pewno nie było w Sydney, bo ośmiolatki nie są dopuszczane do startu.\nPo raz pierwszy ta dwójka spotkała się więc na wielkiej scenie dopiero podczas igrzysk w Londynie. Igrzysk, na których Phelps miał raz na zawsze podkreślić swoją dominację. I tak też poniekąd zrobił, ale tym razem nie udało mu się zgarnąć kompletu złotych medali. Przegrał chociażby w konkurencji, w której po prostu nie zwykł, ba, wręcz nie potrafił tego robić. Mowa o 200 metrach stylem motylkowym.\nAby zrozumieć, jak pewnym siebie mógł się czuć przed startem, należałoby przytoczyć trochę historii. Na jakim dystansie Amerykanin po raz pierwszy został mistrzem świata? Właśnie tym. Na jakim dystansie po raz pierwszy pobił rekord świata? Właśnie tym. Nie trzeba również tłumaczyć, że w 2004 oraz 2008 roku zdobywał złoty medal olimpijski w wyścigu na dwusetkę delfinem. Nikt nie miał prawa mu zagrozić.\nNa ostatnich metrach finałowego wyścigu faktycznie wydawało się, że Phelps dopnie swego i dotknie ściany basenu jako pierwszy. Źle wymierzył jednak moment wyciągnięcia ręki do przodu. I dosłownie o ułamek sekundy zdetronizował go 20-letni pływak z RPA, Chad le Clos.\nTuż po tym Amerykanin zakończył karierę. Le Clos mówił, że będzie szukał nowej motywacji, po tym, jak król pływania, osoba, która wręcz motywowała go treningów, odchodzi na emeryturę. Z jego formą nic się jednak poważnego nie stało. W 2013 roku został dwukrotnym mistrzem świata w Barcelonie.\nDwa lata później na ostatni powrót do sportu zadecydował się Phelps. I wygłosił opinię, która według wielu miała sprowokować Afrykanina. Otóż zasugerował, że skupi się na startach w delfinie, bo nie stał on ostatnio na wysokim poziomie. W tym samym roku le Clos zdobył tytuł mistrza globu na 100 metrów, po czym powiedział: – Michael Phelps gadał, jak wolne były ostatnio wyścigi delfinem na świecie. Teraz zrobiłem czas, którego on nie osiągnął od czterech lat. Więc mógłby się uciszyć.\nWspaniała zapowiedź pływania na igrzyskach, prawda? Po niecałym roku nadeszła impreza w Rio de Janeiro, na której dwójka pływaków pojawiła się w świetnej formie. Napięcie pomiędzy nimi było widoczne już przed półfinałem na 200 metrów delfinem. Słynny obrazek: Phelps siedzi na ławce i patrzy w kierunku reprezentanta RPA ze wzrokiem pełnym… nienawiści? Serio, jak myśliwy przed polowaniem tysiąclecia.\nCo stało się dalej? Król wrócił na tron. Nie wygrał w piorunującym stylu, bo nie był już w tak wybitnej formie, ale wygrał. Masato Kasaiemu oraz Tamásowi Kenderesiemu zabrakło kilku setnych sekundy. A le Clos? Zajął rozczarowujące, czwarte miejsce.\nBardziej symboliczna była jednak rywalizacja na 100 metrów delfinem. Tu dwójkę rywali pogodził Joseph Schooling, który zdobył złoty medal. Phelps i le Clos natomiast osiągnęli identyczny czas, lądując na drugim miejscu… ex-aequo z jeszcze jedynym pływakiem, Laszlo Csehem, kolejnym znakomitym delfinistą.\nPo igrzyskach w Rio de Janeiro Michael Phelps finalnie odszedł na emeryturę. 28-letni Le Clos dalej pływa, a z ubiegłorocznych mistrzostw świata przywiózł dwa brązowe krążki. W Tokio też może liczyć na sukcesy, choć o powtórzenie sukcesu z Londynu nie będzie mu łatwo.\nJamajczyk kontra świat\nPrzez lwią część pierwszej dekady XXI wieku sytuacja w globalnym sprincie przedstawiała się jasno: dominują – z małymi wpadkami, ale jednak – Amerykanie. Tak było, dopóki skrzydeł nie rozwinął Usain Bolt. Jamajczyk na MŚ w Osace w 2007 roku zdobył dwa srebrne medale i wystosował pierwszy sygnał, że nadchodzi ktoś wielki.\nKomplet złotych medali zgarnął wtedy Tyson Gay. Nieco starszy, ale wciąż zaledwie 25-letni zawodnik. O ile nikt nie miał wątpliwości, że w Jamajczyku drzemie olbrzymi, niespotykany potencjał, to można było liczyć, że w Pekinie dwójka lekkoatletów stoczy dość równą, emocjonującą walkę. Tak oczywiście się nie stało. Amerykanin doznał kontuzji, ledwo co wyrobił się na igrzyska i odpadł w półfinale. Tymczasem, jak pamiętamy, Bolt skradł całe show.\nW kolejnych latach rywalizacja na tej linii trwała, ale na ważniejszych imprezach zawsze triumfował Jamajczyk. Pierwszej porażki doznał dopiero w 2010 roku, kiedy Gay pokonał go podczas mityngu w Sztokholmie. Przebiegł wtedy 100 metrów w znakomitym czasie 9,84. A tuż potem powiedział: – Szczerze, w środku wiem, że on nie był przygotowany na 100 procent. Czekam na dzień, kiedy obaj będziemy w świetnej formie i Asafa Powell też się pojawi.\nOdnosił się oczywiście do problemów zdrowotnych swojego rywala. Gayowi nie zdarzyło się jednak nigdy zaskoczyć Bolta w momencie, kiedy stawka była naprawdę wysoka. Rozpoczęło się zatem poszukiwanie kolejnego sprintera, który będzie w stanie pokusić się o detronizację.\nNie trzeba było daleko szukać. Yohan Blake, reprezentant tego samego kraju, zaczął robić rzeczy, o które podejrzewalibyśmy… no właśnie, tylko jego starszego kolegę. Został nawet mistrzem świata w Daegu w 2011 roku, po tym, jak Bolt zaliczył falstart i został zdyskwalifikowany. A nieco później pobił też swój rekord życiowy na 200 metrów. W Brukseli, podczas Memoriału Van Damme’a, uzyskał wynik 19,26! Absolutny kosmos. Drugi rezultat w historii lekkiej atletyki, gorszy o zaledwie siedem setnych od rekordu świata.\nNic więc dziwnego, że przed igrzyskami w Londynie zaczęły pojawiać się nieśmiałe opinie typu: a może jednak? Może faktycznie ten Blake jest w stanie wygrać? Powiedzmy sobie szczerze – ani wcześniej, ani później nie było już momentu, kiedy porażka zdrowego Bolta wydawała się tak realna.\nJamajczyk rozwiał jednak wszelkie wątpliwości. Na setkę finiszował z czasem o dwanaście setnych lepszym od Blake’a (9,63 do 9,75). Na dwukrotnie dłuższym dystansie doświadczyliśmy zaś większych emocji. Jeszcze na sześćdziesiąt metrów przed metą sprinterzy szli łeb w łeb. Długie susy Bolta okazały się jednak decydujące na finiszu (19,32 do 19,44). Znowu nie udało się go pokonać.\nW kolejnych latach Yohan Blake nieco zniknął z radarów z powodu kontuzji. Mimo tego, że pojawiał się na wielkich imprezach, nie był już w stanie nawiązać do dawnej formy. Nowym kandydatem do pobicia Bolta (o ile ktokolwiek jeszcze w to wierzył) stał się Justin Gatlin. Amerykanin, który w przeszłości dwukrotnie bywał przyłapany na stosowaniu dopingu (choć warto podkreślić – problemy z dopingiem mieli też zarówno Gay, jak i Blake), dziwnym trafem po trzydziestce uzyskał życiową dyspozycję.\nNie zdołał jednak wygrać z Jamajczykiem ani podczas mistrzostw świata w Moskwie w 2013 roku, ani w Pekinie dwa lata później, ani na igrzyskach w Rio de Janeiro. I to mimo tego, że przez trzy sezony (2014-2016) to on mógł pochwalić się statusem lidera światowych list. Bolta mogły męczyć kontuzje, bywał w gorzej dyspozycji, ale podczas najważniejszych imprez cały czas rządził.\nGatlin dopadł go dopiero w 2017 roku. Mistrzostwa świata w Londynie miały być ostatnimi w karierze Jamajczyka. Zdołał się na nie zmotywować i zbudować niezłą formę. Ale nie na tyle dobrą, aby sprostać starszemu o pięć lat rywalowi, a nawet Christianowi Colemanowi. Po biegu na 100 metrów podszedł do Gatlina, objął go i powiedział, że ten zasłużył na sukces.\nNie każdy był jednak takiego zdania. Szef IAAF Sebastian Coe tuż po tamtym biegu oznajmił: – Agencja antydopingowa popełniła błąd, dyskwalifikując Gatlina tylko na cztery lata. On był złapany na dopingu drugi raz. Powinien dostać osiem lat, co oznaczałoby koniec jego kariery.\nJak najbardziej można się z tym zgodzić. Pewne jest jednak to, że Bolt na szczycie znajdował się przez prawie dziesięć lat. Rywalizował z wieloma sprinterami, ale niemal zawsze wychodził z tych pojedynków zwycięsko. Na jego karierze i tak nie ma żadnej większej rysy.\nBrytyjczycy chodzący osobnymi ścieżkami\nNiektórzy preferują wymianę ciosów. W ich charakterze nie ma odrobiny pragmatyzmu. Wolą wyjść do otwartej walki. Z Sebastianem Coe oraz Steve’em Ovettem było nieco inaczej. Przez całą karierę wystartowali w tym samym biegu zaledwie siedem razy. To niesamowite, biorąc pod uwagę, że jednocześnie toczyli walkę o miano najlepszego średniodystansowca na świecie.\nKarierę rozpoczęli w latach siedemdziesiątych. Ovett jest o rok starszy, stąd do wielkich sukcesów doszedł szybciej. W momencie kiedy Coe zdobył pierwszy medal wielkiej imprezy – brąz na mistrzostwach Europy w Pradze w 1978 roku – jego rywal miał już w garści trzy krążki z zawodów tej rangi. Obaj biegali na 800 oraz 1500 metrów, ale też, co równie istotne, na milę. W tamtych czasach rekord świata na tym dystansie wciąż robił wrażenie.\nBrytyjczycy wymieniali się nim w 1979 roku oraz 1980 roku, ale ostatecznie na igrzyskach w Moskwie najlepszy wynik wszech czasów należał do Ovetta. Lekkoatlety, który nie cierpiał rozmów z mediami, stronił od sławy, a jego styl na bieżni był równie cichy, co on sam. Uwielbiał trzymać się za plecami liderującego biegacza, aby wyprzedzić go na ostatniej prostej.\nTymczasem Coe postawił nie tylko na sport, ale i edukację. Po skończeniu szkoły średniej poszedł studiować ekonomię oraz historię na Uniwersytecie Loughborough. Był wygadany, idealnie odnajdował się przed kamerami, z czego zresztą korzystał po zakończeniu kariery sportowej. Na stadionie też się nie ukrywał. Miał podobny styl, co potem David Rudisha. Biegał od początku do końca wyścigu na pierwszej pozycji.\nŚwiat lekkiej atletyki nie mógł doczekać się ich pojedynku w Moskwie. Inny biegacz, Steve Scott, wspominał po latach, że to nie były moskiewskie igrzyska, a igrzyska Coe i Ovetta. Za faworyta na dystansie 800 metrów uchodził pierwszy z nich. Jego najlepszy rezultat w karierze, będący zresztą ówczesnym rekordem świata – 1,42.33 – nie pozwalał myśleć inaczej. Szczególnie że Ovett nigdy nawet nie zszedł poniżej granicy minuty oraz czterdziestu czterech sekund.\nW dzień decydującego biegu Coe nie był jednak sobą. Nie potrafił narzucić rywalom morderczego tempa. Cały czas trzymał się grupy. A w momencie, kiedy biegacze wychodzili na ostatnią prostą, nawet nie walczył z Ovettem, który znajdował się sporo metrów przed nim. Walczył za to o to, żeby w ogóle znaleźć się na podium. Ostatecznie udało mu się wyprzedzić dwójkę rywali i wyrwać drugie miejsce.\n– To miał być bieg dekady, jeden z największych olimpijskich pojedynków, z dwoma rywali idącymi łeb w łeb. Ale wyglądało to jak sen, coś, co nie było na prawdziwe. Pomyślałem: jestem mistrzem olimpijskim, ale o co był ten cały harmider? – wspominał Ovett.\nStarszy z Anglików był już zatem złotym medalistą, a pozostawał jeszcze drugi z dystansów, na którym to od niego oczekiwano triumfu. W końcu na 1500 metrów nie przegrał od trzech lat (choć warto podkreślić, że niezwykle rzadko mierzył się ze swoim wielkim rywalem).\nTym razem to jednak Ovett nie sprostał roli faworyta. Przed ostatnią prostą wyścigu prowadził Niemiec Jürgen Straub, a Brytyjczycy zaatakowali go po zewnętrznej. Więcej dynamiki i mocy miały ruchy Coe. Ten pognał więc do mety i zdołał nawet wypracować około dwóch metrów przewagi nad kolejnym biegaczem. Ovett musiał się zadowolić medalem z gorszego kruszcu, ale nawet nie srebrnym, a brązowym.\nTo był moment kulminacyjny ich rywalizacji. Ale ta w kolejnych latach toczyła się dalej. W 1981 roku Sebastian Coe ustanowił nowy rekord świata na milę. Potem Ovett go odzyskał, ale tylko na moment, bo drugi z Brytyjczyków wyprowadził nokautujący cios. Jego wynik z Brukseli – 3:47.33 – pobił dopiero w 1986 roku Steve Cram. Obecnie stanowi dwunasty wynik w historii lekkiej atletyki i drugi w Europie.\nPodczas igrzysk w Los Angeles nie biegali już na tym samym poziomie. Spowolniony przez kontuzje, które dręczyły go w 1982 i 1983 roku Ovett nie zdołał nawet wywalczyć miejsca na podium. A Coe po raz drugi zakończył olimpijską imprezę ze srebrem oraz złotem w garści. Ten wyczyn umocnił go na pozycji jednego z najlepszych biegaczy wszech czasów na średnich dystansach.\nRywalizacja Veroniki Campbell-Brown i Allyson Felix nie była aż tak nakręcana medialnie, jak powyższe. Sprinterki toczyły jednak boje na bieżniach przez dobrych kilkanaście lat. Napisalibyśmy nawet, że wciąż toczą, bo Felix jest aktywna i skupia się obecnie na 400 metrach oraz startach w sztafecie, a Jamajka nadal oficjalnie nie zakończyła kariery. Nie było jej jednak na mistrzostwach świata w Dausze i trudno prognozować, żeby wyrobiła się z formą do Tokio. Może też brakować jej chęci, bo jest już trzykrotną mistrzynią olimpijską. Jeden złoty medal zdobyła w sztafecie, dwa w biegu na 200 metrów w Atenach i Pekinie.\nAmerykanki też na tych igrzyskach nie brakowało. Dwukrotnie sięgała po srebrny medal, tuż za Campbell-Brown. Odkuła się natomiast w Londynie 2012, kiedy zdobyła swój pierwszy i jedyny tytuł mistrzyni olimpijskiej w konkurencji indywidualnej. Jamajki zabrakło wtedy nawet na podium, zajęła czwarte miejsce. Przegrała nie tylko z Felix, ale i Carmelitą Jeter oraz młodszą koleżanką z kadry – Shelly-Ann Fraser-Pryce.\nMiłośnicy długich dystansów do dzisiaj wspominają za to starcia Etiopczyka Haile Gebrselassie oraz Kenijczyka Paula Tergata. Dwójka lekkoatletów pod koniec lat 90. zdominowała rywalizację na dystansach 5 oraz 10 kilometrów. Ale o ile Tergatowi zdarzało się uzyskiwać rekordy świata, to podczas wielkich imprez ustępował swojemu rywalowi. To do Gebrselassiego należą złote medale mistrzostw świata z 1997 i 1999 oraz igrzysk w 1996 i 2000 roku.\nCzasem w grę wchodziła nie rywalizacja jednostki z jednostką, a jednostki… z całą reprezentację. O czymś takim możemy mówić w kontekście 1976 roku i igrzysk w Montrealu. Amerykańska pływaczka Shirley Babashoff przywiozła z tej imprezy jeden złoty medal i aż pięć srebrnych. Za każdym razem, kiedy kończyła wyścig na drugim miejscu, triumfowały zawodniczki z NRD. Potem Amerykanka oskarżyła je o stosowanie dopingu. Jak się okazało po latach, miała rację. Do winy przyznały się nawet same zwyciężczynie. Ale niestety – nic nie zostało im odebrane.\nGorąco w basenach zrobiło również w latach dziewięćdziesiątych, kiedy o miano najlepszego sprintera na świecie walczyli Gary Hall Jr oraz Alexander Popov. Drugi z nich atakował słownie pierwszego za to, że ten “za dużo gada”. Amerykanin odpowiadał podobnie, nazywając Popova niedojrzałym. Sugerował, że ten próbuje dziwnych trików psychologicznych, jak patrzenie innym pływakom w oczy przed startem. Napięcie rosło i rosło, aż nadeszły igrzyska w Atlancie oraz wyścig na 100 metrów stylem dowolnym. W nim o dosłownie ułamek sekundy triumfował Rosjanin. Tuż po dotknięciu ściany baseny, obrócił się w stronę tabeli wyników, bo nie był pewien, czy zwyciężył.\nWszystko zakończyło się jednak pozytywnie dla Amerykanina. Co prawda w Sydney na tym dystansie ponownie lepszy był Popov, ale z imprezy przywiózł tylko jeden, srebrny medal. Tymczasem Hall Jr uzbierał łącznie aż cztery krążki, w tym dwa złote. Na liście wszech czasów on też znajduje się nieco wyżej. Zdobył dziesięć olimpijskich medali, o jeden więcej od Rosjanina.\nTagi: ben johnson, carl lewis, chad le clos, justin gatlin, Michael Phelps, rywalizacje, Sebastian Coe, Steve Ovett, Tyson Gay, Usain Bolt, wielcy rywale, Yohan Blake


Letnia klasyka! Elegancki model w letnim kolorze, który przywodzi na myśl fale Bałtyku. Lato obfituje w okazje wymagające formalnego stroju - ta sukienka nada się na nie znakomicie. To dość formalny krój, który sprawdzi się także przy bardziej codziennych okazjach. Dzięki rozpinanej górze nada się świetnie dla mam karmiących.\nAglaia Baltica to delikatnie rozkloszowana sukienka z marszczeniem w talii, wygodnym rękawem o długości za łokieć, dekoltem w stójkę, z krytą plisą zakończoną oryginalnym ozdobnikiem. Zapinana na perłowe guziki, również przy mankietach wykończonych lekkim marszczeniem.\nSukienka uszyta jest z przewiewnej tkaniny bawełnianej z dodatkiem elastanu (3%), dzięki czemu jest bardzo wygodna i idealna na cieplejsze dni. Tkanina jest polskiej produkcji i powstała na nasze specjalne zamówienie. Jej kolor kojarzy się z polskim morzem stąd właśnie nazwa.


MOTOTURISMO / Sicilia 2021\nGIRO DI SICILIA 23.10 (so) – 30.10.2021 (so)\nMotocyklem przez Sycylię\nTermin podróży: 23.10 (So) - 30.10.2021 (So)\nFormuła podróży: „Fly & Ride” (przylot samolotem i transport motocykli na wyspę)\nLiczba kilometrów do pokonania: 1406 km\nŁączny czas w siodle: 32 h (nie licząc przerw)\nNajdłuższy etap: 303 km\nNajkrótszy etap: 74 km\nZakwaterowanie: Hotele (śniadania w cenie)\nIlość maszyn uczestników: max. 12\n1495 Euro za osobę w pokoju 2 os.\n1895 Euro za osobę w pokoju 1 os.\nOtoczona trzema morzami i oddzielona od Płw. Apenińskiego szeroką na 3 km Cieśniną Mesyńską Sycylia jest największą wyspą Morza Śródziemnego. Cudowne krajobrazy, liczne górskie serpentyny, wulkan Etna, piękna dolina rzeki Alcantara, przecinające ją trzy pasma górskie i występujące co krok prawdziwe perły architektury czynią z niej wymarzony cel podróży dla każdego motocyklisty. A gdy dodamy do tego jeszcze znakomitą kuchnię i wyborne lokalne wino mamy gwarancję motocyklowych wakacji najwyższej próby. Wybierz się tam z nami na dwóch kółkach i poczuj klimat tej wyjątkowej wyspy wszystkimi zmysłami, tak jak to się dzieje tylko w motocyklowej podróży. Zapraszamy na niezapomnianą MotoMajówkę na Sycylii!\nNa Sycylię jest daleko, dlatego wyjazd organizujemy w formule „Fly & Ride” z przylotem na miejsce samolotem oraz dowozem motocykli specjalistycznym, ubezpieczonym transportem. Jedyne o co musisz zadbać sam/-a to odstawienie do Warszawy kilka dni wcześniej motocykla do transportu (za dopłatą odbiór motocykla spod drzwi Twojego domu) oraz przylot i powrót do/z Katanii, całą resztę ogarniemy za Ciebie. Jeśli skorzystasz z sugerowanych przez nas lotów, w cenie zapewnimy Ci także transfer z i na lotnisko we Włoszech. Po przybyciu na miejsce i noclegu w hotelu w Katanii ruszamy na 6-dniowe, niezapomniane spotkanie z zapachami i smakami Sycylii, w trakcie którego cieszyć się będziemy przede wszystkim motocyklową jazdą ale nie pominiemy żadnej z największych atrakcji turystycznych wyspy. Taormina, Syrakuzy, Palermo, Agrigento, Noto, Erice czy Cefalu - to wszystko znajdzie się na szlaku naszej wyprawy. A gdy nacieszysz się już jazdą, otaczającymi Cię zewsząd pięknymi widokami i perłami sycylijskiej architektury, powrócimy do Katanii by odbyć spacer po zboczach Etny - najwyższego czynnego wulkanu w Europie (3323 m n.p.m.). Siódmego dnia samolot zabierze nas z powrotem do Polski, dokąd w drogę powrotną transportem samochodowym ruszą też nasze motocykle. Ale nasz pobyt na Sycylii, to nie tylko jazda motocyklem. Możesz też liczyć na liczne przerwy kawowe, zdjęcia w pięknych widokowo miejscach, motocyklowe pogawędki oraz chwile ze znakomitą włoską kuchnią. A jeśli będziesz chciał/-a zrobić sobie przerwę od jazdy lub pojeździć sobie sam/-a, nie ma sprawy - chętnie podamy Ci koordynaty trasy lub zaproponujemy alternatywny sposób spędzenia czasu. Z nami jeździsz kiedy chcesz i ile chcesz, bezpiecznie w grupie lub swobodnie solo - tak jak lubisz.\nWylot: 23.10.2021 (So)\nWarszawa Chopin - Katania\nNr. Lotu: W6 1453\nGodzina wylotu: 16:40\nGodzina przylotu: 19:25\nPowrót: 30.10.2021 (So)\nKatania - Warszawa Chopin\nNr. Lotu: W6 1454\nGodzina wylotu: 20:00\nGodzina przylotu: 22:45\n- objedziemy dookoła wulkan Etna i pospacerujemy sobie trochę po jego zboczach\n- „potańczymy” po serpentynach pasma górskiego Nebrodi i Parku Naturalnego Madonie\n- zobaczymy wyrzeźbiony w lawie malowniczy wąwóz rzeki Alcantara\n- odwiedzimy rezerwat przyrody Isola Bella\n- zawitamy do Taorminy by podziwiać piękno Teatru Greckiego i rozciągający się z niego widok na Etnę\n- odsapniemy na pięknie położonej plaży w Cefalu i udamy się tam do jednej z licznych winiarni lub enotek\n- odbędziemy wieczorny spacer po historycznym centrum Palermo\n- przejedziemy przez miasto urodzenia Vito Corleone (szef mafii z Ojca Chrzestnego)\n- napawać się będziemy zapierającymi dech widokami na morze i Wyspy Egadzkie, ze znajdującego się na Płn-Zach zakątku wyspy starożytnego Erice\n- przez chwilę poczujemy się jak w Grecji, docierając do słynącego z licznych perełek archeologicznych Agrigento\n- przejedziemy przez Ragusę i Noto, miasta - perły sycylijskiego baroku)\n- wypijemy filiżankę czekolady, przygotowanej wg. tradycyjnej metody Azteków\n- raczyć się będziemy codziennie wyśmienitą sycylijską kuchnią oraz doskonałym, miejscowym winem\ntransport motocykla na trasie Warszawa - Katania - Warszawa (za dopłatą możliwość odbioru maszyny spod drzwi Twojego domu)\n7 noclegów ze śniadaniami w miejscu zakwaterowania\ntransportu motocykla do miejsca załadunku w Warszawie i z powrotem\nbiletu lotniczego do Katanii (zakup dopiero po potwierdzeniu osiągnięcia minimalnej liczebności grupy)\nwyżywienia poza 7 śniadaniami w miejscu zakwaterowania\nopcjonalnych biletów wstępu do muzeów, zabytkowych budynków, kolejki gondolowej i spaceru po Etnie oraz innych atrakcji turystycznych na miejscu\nJesteśmy oficjalnie działającym biurem turystyki motocyklowej, wpisanym do Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki pod numerem 23187, numer wpisu do rejestru 2215.Mamy wykupioną gwarancję ubezpieczeniową, będącą zabezpieczeniem finansowym dla naszych klientów o wartości przekraczającej 200 000 zł. Regularnie odprowadzamy składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny. Jesteśmy odpowiedzialni i doświadczeni, mamy na koncie zorganizowanie wielu motocyklowych wypraw. Twoje bezpieczeństwo stawiamy zawsze na pierwszym miejscu. Nasze wyjazdy charakteryzuje doskonała organizacja oraz wyśmienita koleżeńska atmosfera. Z nami szybko poczujesz się tak, jakbyś podróżował/-a z grupą przyjaciół.\nALCANTARA, ISOLA BELLA I TAORMINA\nNaszą podróż po Sycylii rozpoczynamy mocnym akcentem – całodzienną rundą widokową wokół wulkanu Etna. Na sam wulkan wybierzemy się co prawda dopiero ostatniego dnia wyprawy ale już teraz okrążymy go dookoła, przyglądając mu się dokładnie z każdej strony. Tym bardziej, że usytuowane na jego zboczach drogi oferują mnóstwo radości z jazdy a turystycznych atrakcji w okolicy jest co niemiara. Oprócz wrażeń z motocyklowej jazdy, tego dnia czekają na nas jeszcze: wyrzeźbiony w lawie malowniczy wąwóz rzeki Alcantara, rezerwat przyrody Isola Bella i spacer po Teatrze Greckim w Taorminie, z niezapomnianym widokiem na morze i być może ośnieżoną jeszcze o tej porze roku Etnę.\nPRZEZ MONTI NEBRODI I PARCO NATURALE DELLE MANDONIE DO CEFALU\nDługość: 283 km\nPo śniadaniu opuszczamy nasze dotychczasowe miejsce zakwaterowania w Katanii i kierujemy się na północne wybrzeże wyspy. Po drodze przejeżdżamy przez góry Nebrodi i zmierzamy do Parku Naturalnego Madonie. Tam czekają na nas ulubione przez sycylijskich motocyklistów trasy. Znów będzie więc widokowo i baaardzo kręto. Na nocleg zatrzymujemy się w Cefalu – uroczym rybackim miasteczku, gdzie oddamy się chwili relaksu na wspaniale położonej plaży a wieczorem odwiedzimy jedną z licznych enotek lub winiarni.\nŚLADAMI RODZINY CORLEONE DO PALERMO\nDługość: 214 km\nCelem dnia przyciągające eklektyczną urodą Palermo i wieczorny spacer po jego wspaniałym historycznym Centrum. Zanim tam jednak dotrzemy, „potańczymy” sobie trochę po zakrętach górskich dróg, których w tej okolicy nie brakuje. Tego dnia przed nami: liczne górskie serpentyny, niezliczona ilość zakrętów, przejazd przez miasto urodzenia Vito Corleone (szef mafii z Ojca Chrzestnego) oraz wzgórze Monreale ze znamienitą katedrą.\nPRZEZ ŚREDNIOWIECZNĄ OSADĘ W CHMURACH DO REZERWATÓW ARCHEOLOGICZNYCH AGRIGENTO\nDługość: 287 km\nPo śniadaniu w hotelu w Palermo ruszamy dalej na Zachód, by jadąc praktycznie cały czas wzdłuż sycylijskiego wybrzeża, dotrzeć do znajdującego się na Płn-Zach zakątku wyspy Erice i napawać się zapierającymi dech widokami na nizinę, morze i Wyspy Egadzkie. To zdaniem wielu najpiękniejszy zakątek Sycylii! Następnie, kierując się na Południe, przez Marsalę i Sciaccę dotrzemy do słynącego z licznych perełek archeologicznych Agrigento, gdzie poczujesz się jak w Grecji. Tutaj zatrzymamy się na noc.\nWYBRZEŻEM PRZEZ PERŁY SYCYLIJSKIEGO BAROKU Z POWROTEM DO KATANII\nDługość: 303 km\nKierując się na Południe i jadąc piękną, widokową drogą wzdłuż zachodniego wybrzeża wyspy, docieramy do Ragusy i Noto – pereł baroku sycylijskiego. Następnie z przerwami na filiżankę produkowanej tradycyjną metodą Azteków czekolady w Modice i kawę we wpisanych na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego Syrakuzach, wracamy do naszego hotelu w Katanii, gdzie spędzimy dwie ostatnie noce.\nSPACER PO ZBOCZACH ETNY\nCzas w siodle: 2h\nOstatni dzień pobytu to opcjonalna, całodniowa wyprawa na Etnę. Ta budząca skrajne emocje, przerażająca i pociągająca zarazem góra jest najwyższym czynnym wulkanem w Europie (3323 m n.p.m.). Motocyklami wjedziemy na wysokość 1900 m, następnie kolejką gondolową i busem dotrzemy jeszcze wyżej (2900 m) by z przewodnikiem odbyć spacer po przypominającym księżycowy krajobraz zboczu tego mitycznego wulkanu.\nSPACER PO KATANII I POWRÓT DO POLSKI