Co zapewnia firma, jaka wykonuje codziennie skup oleju przepracowanego Wrocław? » czarny-pstrag.pl\nCo zapewnia firma, jaka wykonuje codziennie skup oleju przepracowanego Wrocław?\nW dzisiejszych czasach w większym stopniu niżeli kiedyś troszczymy się o zachowanie czystego świata. Musimy przecież troszczyć się o to, aby nasze dzieci nie zakładały idąc do szkoły żadnych masek gazowych.\nPrzeto także troszczymy się o to, żeby dla przykładu segregować odpadki, żeby można było je potem poddawać przebiegowi utylizacji.\nZ tym spotykamy się codziennie, jednak co z odpadami pochodzącymi od znaczniejszych czy też mniejszych firm? Wszakże tam potrafią funkcjonować jakieś olbrzymie mechanizmy, jakie żeby pracowały poprawnie, wymagają różnorodnych olejów. Co się dzieje z tymi cieczami, gdy wymieni się je na drugie? Więc istnieje taka branża jak skup oleju przepracowanego Wrocław.\nNie czekaj dłużej - kliknij ten link - przeczytasz tam uwagi z serwisu (http://www.oknagalio.pl/okna-pcv/veka) dotyczące tej problematyki, one też z pewnością niezwykle Cię zaciekawią.\nDla ludzi indywidualnych mogłoby to być niezwykłe, że skup oleju przepracowanego Wrocław w ogóle funkcjonuje, jednak jeżeli poznamy fakt, iż takowy skup oleju przepracowanego Wrocław może dotyczyć nie tylko oleju turbinowego, ale także grzewczego czy maszynowego, to poznamy skalę prawdopodobnego kłopotu, jakim potrafią zostać zanieczyszczenia wytworzone w fabrykach.\nW takiej okoliczności nic więc nietypowego, że skup oleju przepracowanego Wrocław działa i ma się bardzo dobrze. Należałoby zatem dodać, iż spółki, które oferują skup oleju przepracowanego Wrocław, zapewniają także jego transport. Oczywiście sam skup oleju przepracowanego Wrocław odbywa się po konsultacji telefonicznej z pracownikami spółki, która zatrudnia naturalnie profesjonalnie wyszkolony personel.\nNależałoby również dopowiedzieć, że korporacja, jaka oferuje skup oleju przepracowanego Wrocław, wystawia wszelakie konieczne akta zezwalające na funkcjonowanie bezproblemowej rejestru gospodarki śmieciami.\nTags: firma, płyn, nieczystości, wymaga


Wspaniały Pies | Jak przyzwyczaić psa (i siebie) do klatki '; } }); })(jQuery)\n„Ezra idź do klatki” to jedna z najbardziej przydatnych komend i dla mnie, i dla Ezry. Zdaję sobie sprawę z faktu, że samo słowo „klatka” może budzić mieszane uczucia, a co dopiero w połączeniu z imieniem psa! Dlaczego klatka jest więc polecana przez behawiorystów? Czy psy mogą lubić klatkę? Jak przyzwyczaić psa do klatki? Na te pytania postaram się udzielić odpowiedzi w niniejszym tekście.\nPo co komu klatka w domu\nKażdy pies powinien mieć w mieszkaniu swój własny zakątek, do którego zawsze może się udać i w którym nikt nie będzie go zaczepiał. Takim miejscem jest zwykle psie legowisko, jednak można pójść jeszcze krok dalej i stworzyć psu osobistą norkę! Nic nie stoi na przeszkodzie, by taką norką była klatka – wyłożona miękkim posłaniem i przykryta kocykiem. Klatki jako takie są zresztą różne, mogą być metalowe, mogą być połączeniem ze stylowym meblem. Dostępne są również klatki zrobione z materiału i zachowujące się jak składany namiot, który mieści się do plecaka i nie waży nawet kilograma. Klatki są też nazywane kojcami, kennelami, transporterami oraz domkami.\nMeblo-klatka polskiej firmy A&T Dogs\nTaki zakątek rewelacyjnie sprawdza się przy psach lękliwych. Moja Ezra, która należy do psów skrajnie bojaźliwych, gdy przestraszy się jakiegoś dźwięku, rzeczy (np. worka, który się poruszy) lub gwałtownego ruchu mało znanej osoby od razu biegnie do klatki. Tam też dostaje swoje Kongi i gryzaki, dzięki czemu może delektować się nimi w spokoju, a ja mam czyste (nie licząc sierści) podłogę i łóżko.\nCzasami zdarzają się sytuacje, w których pies kręcący się po domu staje się problemem, np. podczas sprzątania, przyjścia osoby mającej mieszane uczucia wobec psów lub jeżeli wiemy, że pies może się czegoś przestraszyć. Zdarza się również, że czworonóg powinien mieć ograniczony ruch dla własnego dobra, np. po zabiegu u weterynarza. Są to wszystko idealne sytuacje na wykorzystanie klatki. Pies, który ma klatkę pozytywnie uwarunkowaną nie będzie mieć problemu z zostaniem na jakiś czas w zamknięciu, powinien w niej się szybko wyciszyć i zasnąć.\nKlatka wspaniale sprawdza się podczas transportu oraz gdy chcemy zapewnić psu miejsce na wyjeździe. Wychodząc z pokoju hotelowego, możemy zostawić psa w klatce, mając pewność, że pies będzie czuć się lepiej w znajomej norce oraz że nie potraktuje jakiegoś elementu wystroju jak zabawki lub gryzaka.\nOstatnim argumentem za słusznością klatki jest jej niesamowita przydatność podczas szkolenia i terapii behawioralnej. Jeżeli próbujemy się pozbyć jakiegoś niepożądanego zachowania lub reakcji emocjonalnej, absolutnie kluczowe w planie treningowym jest zapobieganie występowania prowokującej sytuacji do zakończenia treningu.\nKilka przykładów treningowego zastosowania klatki:\nPies szaleje podczas przyjścia gości. Gdy przychodzą goście, odsyłamy psa do klatki i dajemy mu tam zamrożonego Konga. W ten sposób wykluczamy obskakiwanie gości i ekscytowanie się nimi, a także pozytywnie warunkujemy unikanie tego zachowania. Można nawet zamienić dźwięk domofonu w komendę „do klatki”, jak filmiku instruktażowym Pameli Johnston (w języku angielskim): https://www.youtube.com/watch?v=tzOrf3bJLsA\nPies ma problem z utrzymaniem czystości w domu. Najbardziej skutecznym sposobem na naukę czystości jest nagradzanie psa za załatwianie się na dworze bądź w wyznaczonym do tego miejscu (kuweta, podkłady) oraz nadzorowanie go pozostałą ilość czasu. Gdy pies zaczyna manifestować zachowania typowe dla chęci załatwienia się, prowadzimy go w miejsce, gdzie załatwienie się jest w porządku i nagradzamy, gdy tam to uczyni. Jeżeli nie możemy psa nadzorować, odsyłamy go do klatki. Psy bardzo rzadko załatwiają się w miejscu w którym śpią. Umieszczając psa w klatce zmniejszamy szansę na załatwienie się psa gdy nie będziemy mogli mieć na niego oka.\nPies lubi poobgryzać rzeczy do tego nie przeznaczone. Podstawą w zaradzeniu temu kłopotliwemu zamiłowaniu jest zapewnienie czworonogowi gryzaków, bezpiecznych kości, rogów i zabawek do żucia w stylu Kong. Dodatkowo nagradzamy psa, kiedy ten gryzie gryzak, a nie buta, chwaląc go i podrzucając dodatkowe smakołyki. Jeżeli pies zaczyna obgryzać coś, czego nie powinien, przerywamy zachowanie i proponujemy mu alternatywę (np. zabawkę), a następnie chwalimy psa. Jeżeli nie możemy kontrolować tego, co pies żuje, odsyłamy go do klatki!\nJak pisałam, klatki możemy dostać w różnej formie. Dla psa, który nie ma tendencji do niszczenia wystarczy klatka materiałowa. Jeżeli nasz podopieczny mógłby poniszczyć materiał, lepiej sprawdzi się klatka metalowa. Warto zwrócić uwagę na stabilność klatki – jeżeli mamy ruchliwego, mało delikatnego psa, znów lepsza będzie wersja z metalowymi prętami. Kennel nie może być też za mały, pies powinien móc się swobodnie obrócić i położyć.\nOstatecznie przed zakupem warto zwrócić uwagę na wykonanie klatki, np. czy nie ma ostrych krawędzi. Niektóre materiałowe klatki intensywnie pachną sztucznym tworzywem po wyciągnięciu z opakowania, wtedy warto taki kojec przewietrzyć przed zapoznaniem z nim psa.\nWiemy już, dlaczego klatka jest super sprawą oraz jak taką klatkę wybrać, ale jak sprawić, by pies dobrze się w niej czuł?\nPodstawą odpowiedniego przyzwyczajania są dwie zasady:\nNie śpieszymy się! Pies sam wyznacza nam tempo ćwiczeń.\nNic na siłę. Najlepiej zamykać psa w klatce dopiero, kiedy będzie on w stanie bez problemu w niej odpoczywać.\nWprowadzanie klatki zaczynamy od wyboru odpowiedniego miejsca na jej postawienie. Najlepiej, by pies z klatki widział, co dzieje się w domu, ale też czuł się w niej bezpiecznie i nie był niepokojony. Chodzi o dobry punkt obserwacyjny, w którym pies będzie miał spokój. W późniejszym etapie można klatkę przemieścić, na razie jednak ma być ona jak najbardziej zachęcająca.\nGdy wybierzemy już odpowiednie miejsce, wkładamy do środka coś miękkiego, złożony kocyk, starą kołdrę lub po prostu psie legowisko i zostawiamy klatkę w spokoju. Nie zmuszamy psa do wejścia do środka, nawet go nie zachęcamy! Gdy pies nie widzi, co jakiś czas można wrzucić do niej kilka smakołyków. Tak klatka ma być pozostawiona sama sobie przynamniej kilka dni. Jeżeli pies sam z siebie wejdzie do klatki i się w niej położy, warto również podrzucić mu wtedy kilka smaczków.\nPo upływie paru dób, możemy zacząć „aktywnie” przyzwyczajać psa do klatki:\nAby zachęcić psa do wejścia do klatki, możemy ułożyć ścieżkę ze smakołyków, która prowadzi ze środka pomieszczenia aż do końca klatki. Stajemy sobie obok klatki i jak pies wejdzie do środka, zaczynamy wrzucać do środka kolejne smakołyki. Psa można dodatkowo pochwalić mówiąc spokojnie „dobry pies”. Smakołykami „przytrzymujemy” psa w klatce najpierw 3 sekundy, potem 5 i w końcu 10. (Klatka ma być cały czas otwarta)\nNastępnym ćwiczeniem jest wkładanie do klatki gryzaków i Kongów. Jeżeli pies wynosi je z kennela i nie ma tendencji do zjadania nieprzeznaczonych do spożywania obiektów, można Konga przewiązać sznurkiem i zaczepić o koniec klatki tak, żeby pies musiał pozostać w klatce podczas wyjadania zawartości Konga.\nW końcu możemy zacząć wkładać standardowy posiłek psa do klatki.\nKiedy pies bez problemu wchodzi do klatki i spożywa tam jedzenie, możemy zacząć przymykać klatkę na taki czas, żeby pies nie zdążył skończyć jeść, zanim znowu ją otworzymy. Chodzi o przyzwyczajenie psa do przebywania w zupełnie zamkniętej przestrzeni. Po kilku posiłkach zjedzonych z zamkniętymi drzwiczkami, możemy dać psu coś, co wymaga dużej ilości czasu i energii do zjedzenia, np dużego zamrożonego Konga i zostawić zamknięte drzwiczki na paręnaście minut po skończonym jedzeniu. Celem jest sprowokowanie psa do odpoczynku po jedzeniu. Jeżeli pies się spokojnie ułoży, po upływie wyznaczonego czasu otwieramy klatkę. Jeżeli ciężko mu się uspokoić, próbujemy wyłapać najspokojniejsze zachowanie i wtedy otworzyć klatkę. Jeżeli czworonóg bardzo się denerwuje, nie trzymamy go na siłę. Możemy poprosić psa o siad lub leżeć, poczekać parę sekund i otworzyć klatkę, a w następnej sesji znacznie skrócić czas przebywania w klatce i dodatkowo podrzucać smakołyki.\nStopniowo możemy zacząć wydłużać czas zamknięcia w klatce o 5 minut, 20, godzinę itd. Wszystkie powtórzenia poprzedzajmy super jedzeniem i upewnijmy się, że w trakcie przebywania w klatce w otoczeniu psa nie będzie się działo nic dla niego emocjonującego. Docelowo dorosły pies nie powinien być zostawiany w zamknięciu na czas dłuższy, niż 6 godzin. Szczenięta powinny być zamykane na jeszcze krótszy czas. Pamiętajmy o zapewnieniu psu dostępu do wody, wkładając do środka stabilną miskę, albo montując miseczkę na prętach klatki.\nGdy psiak ładnie wycisza się w klatce, możemy zacząć dodawać rozproszenia w postaci przyjścia gościa. W początkowej fazie odsyłamy psa do klatki dopiero, gdy emocje z okazji odwiedzin opadną, dopiero później możemy spróbować zamknąć w niej psa przed pojawieniem się nowej osoby, najlepiej z gryzakiem lub kongiem. Innym rozproszeniem będzie np. sprzątanie i w końcu nasze opuszczenia pomieszczenia, w którym pies się znajduje. Ostetecznie możemy spróbować też wyjść z domu, zostawiając psu coś dobrego (warto wtedy psa nagrać i zobaczyć, czy nie denerwuje się pod naszą nieobecność.\nPodsumowując, klatka jest super i każdy pies powinien mieć wyciszenie w klatce w swoim repertuarze umiejętności 🙂


Kwiaty dla nauczycieli na zakończenie roku - Kwiaciarnia internetowa Rosebelle.pl\nKoniec roku szkolnego już za chwilę i zapewne wielu z Was zadaje sobie pytanie, co wręczyć nauczycielom w podziękowaniu za ten rok. Czy ma to być prezent czy wystarczą kwiaty? A jeśli prezent – to praktyczny czy raczej sentymentalny? Wręczyć go indywidualnie czy złożyć się klasowo? Czy podarować „coś” tylko wychowawcy czy też wszystkim nauczycielom? Czy kwiaty dla nauczycieli na zakończenie roku szkolnego są konieczne?\nWłaściwie nie ma jasnej zasady, która mówiłaby, co wypada, a co nie. Jednak zawsze należy znać umiar i pamiętać, że zbyt kosztowny prezent może wprowadzić nauczyciela w zakłopotanie.\nKwiaty dla nauczycieli zawsze na czasie\nKwiaty są tak mocno zakorzenione w naszej tradycji, że stały się uniwersalnym prezentem na każdą okazję. Nie inaczej jest w kwestii zakończenia roku szkolnego. Są one też najbezpieczniejszym podarunkiem w przypadku, gdy nie zna się upodobań nauczyciela, ponieważ kwiaty to klasyka i zawsze pasują do każdej uroczystości, w dodatku nie postawią nauczyciela w niezręcznej sytuacji.\nKwiaty, zwłaszcza wieczne róże podkreślą wyjątkowość chwili, wyrażą wdzięczność i szacunek. A przy okazji sprawią ogromną radość.\nJakie kwiaty dla nauczycieli wybrać?\nNie ma tutaj jednej trafnej podpowiedzi. Na podziękowanie dla nauczycieli pasują właściwie każde kwiaty… może za wyjątkiem bukietu czerwonych róż, które zarezerwowane są na miłosne wyznania, a także chryzantem czy kalii uważanych za kwiaty cmentarne. Wybierając jednak prezent dla nauczyciela warto wziąć pod uwagę jego upodobania. Jeśli ich nie znamy – doskonale sprawdzi się klasyka, czyli róże wieczne w odcieniach różu, fioletu, czy brzoskwini. Są one na tyle neutralne, że wręczone nauczycielowi wcale nie muszą nieść głębszego przesłania (o symbolice kwiatów pisaliśmy w artykule Mowa kwiatów. Jak dobierać kwiaty odpowiednio do okazji), nie musisz się więc martwić, że podarunek zostanie źle przyjęty. Pamiętaj jednak o innych ważnych zasadach kwiatowego savoire-vivre, które pozwolą Ci wręczyć kwiaty w odpowiedni sposób. O tym, jakich błędów unikać, przeczytasz we wpisie Kwiatowe faux-pas? .\nBukiet, flower box, a może inna forma?\nI tutaj nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ wybór zależy od nauczyciela, ewentualnie Twoich upodobań. Warto się jednak zastanowić nad formą bardziej nowoczesną, aniżeli sam bukiet. W ofercie Rose Belle znajdziesz wiele ciekawych propozycji, które idealnie się sprawdzą jako prezent dla wychowawcy. Flower box, w dodatku z wiecznymi różami (o ich zaletach przeczytasz w artykule Rose Belle – coś więcej niż bukiet. Moc wiecznych kwiatów), to piękno, elegancja i klasyka w nowoczesnym wydaniu, ale wśród naszych flagowych produktów znajdziesz też wyjątkowe i niespotykane róże w szkle, które również doskonale się sprawdzą jako prezent dla wychowawcy.\nKwiaty tylko dla wychowawcy czy dla wszystkich nauczycieli?\nW zasadzie kwiaty dla wychowawcy są oczywistością i nie budzi to żadnych wątpliwości. Ale co z pozostałymi nauczycielami? Czy dla nich również należy kupić kwiaty? Dla wszystkich czy tylko dla wybranych? Jeśli tak, to czy to samo, co wychowawcy, czy może być coś skromniejszego?\nI tutaj nie ma żadne reguły. Większość uczniów kwiaty wręcza tym nauczycielom, których lubi najbardziej. Są też i tacy uczniowie, którzy obdarowują wszystkich pedagogów, z którymi mieli w trakcie minionego roku szkolnego zajęcia. Natomiast jeśli chodzi o wielkość prezentów – zwykle są one skromniejsze niż ten dla wychowawcy. W tym wypadku sprawdzą się tutaj Flower Boxy w rozmiarze XS – skromniejsze, a jednak nadal wyjątkowo piękne i eleganckie. To doskonały sposób na wyrażenie wdzięczności za trud nauczania i anielską cierpliwość.\nTen artykuł został opublikowany w Okazje specjalne z tagami: Flower Box, koniec roku szkolnego, kwiaty dla nauczycieli, kwiaty wieczne, podziękowania dla nauczyciela, rose belle, RoseBelle, róża w szkle, róże RoseBelle, róże wieczne, wieczne kwiaty, wieczne róże.


Marsz, marsz po książki! [-20% na książki polskich autorów] Księgarnia ekonomiczna Onepress.pl\nMarsz, marsz po książki! [-20% na książki polskich autorów]\nNewsletter z dnia 2012-11-08\nMarsz, marsz po książki!\nChoć świąteczny weekend nie będzie ani trochę dłuższy od zwykłego, to w jakiś sposób trzeba odróżnić go od pozostałych.\nZ okazji Narodowego Święta Niepodległości zorganizowaliśmy wyjątkową promocję: od piątku do niedzieli 11 listopada, wszystkie książki polskich autorów wydawnictwa Onepress kupicie 20 proc. taniej!\nWejdź na stronę promocji.\nPolak w kulinarnej świątyni\nAutor w 17 rozdziałach opisuje dziewięć miesięcy nauki w jednej z najstarszych akademii kulinarnych. Opowieści pełne są wyśmienitych przepisów, zabawnych anegdot i opisów codziennego życia w elitarnej szkole gotowania. Książka Kulisy Kulinarnej Akademii pełna jest także sekretów i sztuczek stosowanych przez najwybitniejszych kucharzy świata.\nJeśli czujesz, że Twoje życie nie jest takie, jakie chciałbyś, żeby było, nie masz w życiu tego, na co zasługujesz, nie masz takich przyjaźni i miłości, jakich pragniesz, nie masz pieniędzy, nie masz pracy, którą kochasz, nie mieszkasz na świecie w miejscu, które wybrałeś, nie masz tyle oszczędności, żeby sobie pozwalać, na co chcesz, to radzę przeczytać tę książkę i zastanowić się nad zmianami, które warto wprowadzić do swojego życia.\nKażdy menedżer ma w szafie jakiegoś trupa...


Ninja Gaiden • Zobacz wątek - Mugen no tanzō\nTeraz jest Śr, 20 mar 2019, 19:23\nMugen no tanzō\nTytuł: Mugen no tanzō\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 11:36\n-Bezkresna kuźnia -\nWymagane: Odpowiednio wysoko rozwinięte umiejętności kowala i płatnerza (szczegóły w opisie)\nLata obcowania z metalem i jego obróbką uczyniły z Yohei'a doskonałego eksperta, będącego w stanie bez większego problemu, przy pomocy odpowiednich narzędzi wykonać świetne ostrze, czy też zbroję, bądź też dokonać konserwacji już istniejącego ekwipunku. Od zawsze jednak nurtowało go pytanie, czy nie będzie warto usprawnić nieco ów proces, wykorzystując to, czego natura mu nie poskąpiła - czystą chakrę.\nPo krótkich eksperymentach z prostymi katanami poczuł ekscytację. Był w stanie przy pomocy własnej energii wyczuć i zarejestrować kompletną strukturę oręża. To pozwalało mu na identyfikację materiału, z którego było stworzone dane ostrze. Po miesiącach ćwiczeń i nabierania wprawy udało mu się doprowadzić umiejętność do takiego stopnia, iż był w stanie raz przeskanowany obiekt zapamiętać na zawsze. Wówczas jeszcze nie wiedział, ani nie rozumiał dlaczego. Cały sekret tkwił w tym, iż wszelkie rejestrowane i kopiowane przez niego bronie czy zbroje trafiały do swoistego wymiaru, do którego w zasadzie nie miał dostępu nikt, łącznie z samym Yoheiem.\nPo kolejnym tygodniu nastąpił przełom.\nChłopakowi udało się po raz pierwszy wytworzyć z czystej chakry zapamiętaną wcześniej katanę. Nie była doskonała, mimo że równie ostra co oryginał, to niestety nie dorównywała mu wytrzymałością. W dodatku, twór wytrzymywał jedynie kilka minut, po czym rozpadał się w drobny mak. To jednak miast zniechęcić ryboluda, wywołało jedynie szeroki uśmiech na jego ustach. Był pewien że wciąż da radę ulepszyć umiejętność, a tymczasem... ta już teraz okazała się niezwykle przydatna w walce.\nPo kilku dniach radosnego kopiowania, Yohei mógł też z całą pewnością powiedzieć jedno. Ograniczały go jego naturalne zdolności. Nie był w stanie zrozumieć struktury i później skopiować przedmiot, którego nie byłby w stanie wykuć ręcznie. Niezmiernie to go ucieszyło, gdyż dzięki temu nie czuł, by umiejętności które zdobywał latami były nic nie warte w obliczu nowego odkrycia.\nMożliwość przeskanowania dowolnej broni, czy też zbroi przy pomocy chakry, w celu poznania jej dokładnej struktury.\nkażda przeskanowana broń/zbroja (mieszcząca się w naszych zdolnościach pojmowania) zostaje zapisana w specjalnym wymiarze. Do wymiaru nikt łącznie z Yoheiem nie ma aktualnie dostępu (póóóóóźniej, High levelową technikę planuję, która mi pozwoli tam ewentualnie wleźć, na tę chwilę zwyczajnie coś takiego... jest. I nikt łącznie ze mną o tym nie wie, ani nie jest w stanie nic z tym zrobić.)\nMożliwość skopiowania każdej zapamiętanej broni, bądź zbroi, której strukturę jesteśmy w stanie zrozumieć (czyli wymagany odpowiedni poziom kowala/płatnerza, oraz ranga postaci).\nkopia jest mniej wytrzymała od pierwowzoru\nkopia jest w stanie wytrzymać jedynie kilka minut (2-3 tury?)\njak można wyczytać z zalet - nie możemy kopiować rynsztunku, którego nie jesteśmy w stanie osobiście wykuć\nTytuł: Re: Mugen no tanzō\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 11:59\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 12:16\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 12:22\nCzy możesz kopiować artefakty?\nJak zapamiętujesz strukturę? Musisz rozłożyć przedmiot czy wystarczy, że na niego spojrzysz??\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 12:26\nzarówno zapamiętywanie (badanie struktury) jak i kopiowanie będą osobnymi technikami specjalizacji, które stworzę jak już ogólny zamysł specki przejdzie - będzie osobna akceptacja\nCo do artefaktów - jak najbardziej. Wyraźnie zaznaczyłem, że limitem kopiowania jest tutaj to co potrafię zrobić. Aktualnie jestem chuninem i mam 2 poziom kowala - mogę zrozumieć strukturę artefaktów do C = mogę kopiować artefakty do C (z tą samą zasadą co ze wszystkimi innymi kopiami - są mniej wytrzymałe i mają limit czasu działania, nim się nie rozpadną samoistnie)\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 12:34\nCena specki to 50 PR i specjalna misja rangi C lub 350 PS, jeśli jest to 3 specjalizacja.\nNapisane: Pn, 25 cze 2018, 12:45\nBiorę po dogadaniu z Tazarem na miejsce specki za 350 PS\n[ Time : 0.592s | 35 Queries | GZIP : On ]


OFF Festival 2019. Podsumowanie - TVN24\n6 sierpnia 2019, 13:43\nFestiwal bez pomyłek. OFF Festival 2019 za nami\nFestiwal muzycznej różnorodności. "Nie chcielibyśmy, żeby ludzie byli tu obojętni" ("Fakty po południu" z dn. 5.08.2019)Paweł Laskosz | Fakty po południu\nO początkach OFF Festivalu i tegorocznych artystach tvn24\nArtur Rojek opowiada o rodzajach muzyki i nazwie festiwalu tvn24\nKolejna edycja katowickiego OFF Festivalu przeszła do historii. Wydarzenie zdaniem wielu - i moim - jest najlepszym muzycznym festiwalem w Polsce. Po drobnych zeszłorocznych perturbacjach, impreza wróciła na dobre tory i właściwie nie można było na niej znaleźć żadnych poważnych błędów czy niedociągnięć.\nZeszłoroczna edycja OFF Festivalu w Katowicach została zapamiętana między innymi z podjętego przez organizatorów ryzyka programowego. Na główną scenę zaproszono kilka naprawdę znanych nazwisk, które nie do końca pasowały do profilu imprezy. Ostatecznie nie były też najjaśniejszymi punktami wydarzenia - żeby nie napisać, że po prostu nie wypadły dobrze.\nW tym roku było inaczej. OFF wrócił do swoich utartych wzorów ustalania programu w zgodzie z muzycznymi upodobaniami lojalnych fanów.\nJarvis Cocker i Daughters z najlepszymi koncertami\nGłównymi gwiazdami w tym roku byli Jarvis Cocker ze swoim nowym projektem JARV IS…, a także zespoły Foals i Suede. Z tej trójki najlepiej wypadł JARV IS…, najgorzej – Suede, ale żaden zespół nie był klapą na miarę zeszłorocznego występu M.I.A. Wszystkie były bardzo dobre, a Foals przebili swój już świetny występ z Open’era z 2016 roku. Jak zawsze zarażali energią i zachwycali profesjonalizmem.\nJarvis Cocker - poza świetnym scenicznym show oraz kontaktem z publicznością - udowodnił, że jego solowy materiał nie jest gorszy od dokonań z zespołem Pulp. Suede zagrali porządny koncert, jednak próba reanimacji ich britpopowego brzmienia nie do końca była udana.\nGwiazdy tej naprawdę mocnej (i lepszej niż poprzednia) edycji prezentowały się również poza sceną główną.\nJeden z najlepszych koncertów festiwalu zagrała grupa Daughters w niedzielę na Scenie Eksperymentalnej. Amerykanie musieli zmierzyć się z ogromnymi oczekiwaniami po tym, jak ich ostatni album "You Won’t Get What You Want" pojawił się w licznych zestawieniach najlepszych płyt 2018 roku, przygotowywanych przez portale muzyczne. Niedziwne więc, że to na ich występie pojawiły się gigantyczne tłumy i prawie nikt nie wyszedł niezadowolony. Wręcz przeciwnie. Słyszałam głosy, że przekonali nawet tych, którzy sądzili, że pasmo sukcesów Daughters zostanie przerwane, a bańka oczekiwań pęknie.\nZ podobnymi wymaganiami musieli się zmierzyć The Comet is Coming, Black Midi, Stereolab oraz wyczekiwani od lat Electric Wizard (nie zliczę, ile razy pojawiali się w komentarzach na stronie festiwalu z prośbą o zaproszenie ich na OFF-a) i oni także nie zawiedli. To właśnie te koncerty - oprócz Jarvisa Cockera, Daughters i Foals - wymieniłabym jako najmocniejsze punkty festiwalu.\nOdkrycia i nowe doświadczenia\nOFF Festival to jednak nie tylko miejsce dla artystów pewniaków. Ci, którzy przyjeżdżają do Doliny Trzech Stawów, mają szansę na muzyczne odkrycie i nieznane doświadczenia.\nW tym roku do takich odkryć na pewno zaliczał się projekt Bamba Pana i Makaveliego z Tanzanii. Z powodu zmian w programie, spowodowanych odwołaniem koncertu rapera Octaviana, Bamba Pana i Makaveli zagrali swój koncert dwa razy i, podobnie jak w 2016 roku egipski artysta Islam Chipsy, porwali do tańca tłumy.\nInne zespoły, których nie znałam wcześniej, a zdecydowanie przykuły moją uwagę, to chociażby soulowy Durand Jones & The Indications, który nie tylko zmuszał do rytmicznego poruszania biodrami, ale też przekazywał ze sceny bardzo pozytywne wibracje. W pamięć zapadła mi również wokalistka Tirzah, która zagrała intymny koncert na Scenie Eksperymentalnej.\nKatowicki festiwal nie tylko nie boi się zapraszać do siebie nieznane projekty, ale również sięga po te znane, które raczej nie kojarzą się ze sceną alternatywną.\nWidzieliśmy już wiele folkowych zespołów z całego świata w Dolinie Trzech Stawów, tym razem mieliśmy okazję ujrzeć polską legendę - Zespół Pieśni i Tańca "Śląsk". Nie próbowali na scenie eksperymentować z aranżacjami bardziej lub mniej popularnych utworów spoza swojego tradycyjnego repertuaru (tak jak to zrobili chociażby na rozdaniu Fryderyków w tym roku, występując razem z dyrektorem artystycznym OFF Festivalu Arturem Rojkiem).\nZaprezentowali to, co robią najlepiej: ludowe piosenki (w tym opracowania Wojciecha Kilara) połączone z folkowym tańcem. I zostali bardzo, bardzo ciepło przyjęci.\nZespół Pieśni i Tańca "Śląsk" podczas OFF Festivalufot. M. Murawski/OFF Festival\nLepiej niż w zeszłym roku\nNie zabrakło oczywiście innych polskich artystów, którzy dobrze poradzili sobie na OFF-owych scenach, jak chociażby Cudowne Lata, Perfect Son, Niemoc, Trupa Trupa, EABS, Polmuz, Tęskno czy Wczasy.\nPodobnie jak w zeszłym roku pewnym utrudnieniem dla festiwalu okazał się wyścig Tour de Pologne, przez który do Katowic nie dotarł zespół Smutne Piosenki. Występujący z nimi projekt Babu Król doskonale jednak ratował sytuację, improwizując na głównej scenie festiwalu.\nOczywiście, tegoroczna edycja - jak każda inna - miała swoje wpadki. Problemy spowodowane wyścigiem kolarskim to na pewno jedna z nich, chociaż trudno w tym przypadku winić organizatorów.\nKoniec końców, niedociągnięcia nie były jednak tak duże, aby stwierdzić, że coś poszło nie tak. Była to bardzo dobra, jedna z lepiej przygotowanych edycji OFF Festivalu, chociaż do tych najlepszych czegoś brakowało.\nByło różnorodnie i świeżo. Jak zawsze na OFF-ie nie zabrakło legend takich jak wspomniane Suede czy polski Dezerter. Wiele koncertów było na najwyższym poziomie, który spełniał nawet najbardziej wygórowane oczekiwania.\nAutor: Martyna Nowosielska-Krassowska / Źródło: tvn24.pl\nŹródło zdjęcia głównego: fot. M. Murawski/OFF Festival\n"Zdarzało się, że dosłownie brodziliśmy w plastiku". Plenerowe festiwale w ekonatarciu\nKolejne ogłoszenia OFF Festival. W Katowicach rozbrzmi techno\nSuede, Dezerter, muzyczni dysydenci i dźwięki "Zimnej wojny" na OFF Festival 2019


Operacja Skupienie. Jak zaczęła się wojna sześciodniowa | Konflikty.pl\nStrona główna » Historia » Czasy najnowsze » Operacja Skupienie. Jak zaczęła się wojna sześciodniowa\nŁukasz Golowanow — 5 czerwca 2017\nRankiem 5 czerwca 1967 roku izraelskie bomby zaczęły wybuchać na egipskich lotniskach. Zaskoczenie było całkowite, chaos – nie do opanowania. Zaczęła się operacja „Skupienie”.\nIstnienie Państwa Izrael od samego początku stało pod znakiem zapytania. Państwa arabskie nie pogodziły się z tym, że Żydzi wywalczyli sobie odtworzenie własnej ojczyzny, i szukały okazji, aby odwrócić niekorzystny dla nich bieg wydarzeń. Izrael jednak nie zasypiał gruszek w popiele i także szukał – sposobu na wzmocnienie swojej pozycji i zabezpieczenie przed agresją, nawet jeśli miałby sam w oczach międzynarodowej opinii publicznej postawić się w roli agresora. Takie właśnie kulisy miał kryzys sueski w 1956 roku. Izrael stanął wówczas po stronie Wielkiej Brytanii i Francji.\nDziesięć lat później nie mogło już być wątpliwości, że zbliża się kolejna wojna, tym razem poważniejsza. Już w 1964 roku trwały starcia na pograniczu syryjskim. Na równię pochyłą Bliski Wschód wkroczył jednak latem roku 1966. Starcia zarówno na ziemi, jak i w powietrzu przybrały na intensywności. Kair i Damaszek podpisały pakt obronny, mający bronić Syryjczyków przed akcjami odwetowymi ze strony Izraela, takimi jak atak na jordańską wieś Samu na Zachodnim Brzegu; była to reakcja na zamach bombowy, w którym zginęło trzech izraelskich żołnierzy.\nWiosną 1967 roku Bliski Wschód wrzał. Starcia między Syrią a Izraelem można bez mrugnięcia okiem nazwać wojną, mimo że ani jedna, ani druga strona nie rozpoczęła jeszcze zakrojonej na dużą skalę ofensywy. Regularnie zdarzało się jednak ostrzeliwanie kibuców przez artylerię i tak dobrze znane z Iraku i Afganistanu w dwudziestym pierwszym wieku podkładanie przydrożnych ładunków wybuchowych. Na przełomie marca i kwietnia liczba ataków w wykonaniu Syryjczyków przekroczyła punkt krytyczny: Izrael zdecydował się na największe jak do tej pory uderzenie odwetowe. Wojska lotnicze Izraela – Chel ha-Awir – przeprowadziły nalot na Wzgórza Golan. Było to 7 kwietnia 1967 roku.\nGamal Abdel Naser i egipscy piloci myśliwcy w bazie lotniczej na Synaju; prawdopodobnie 1966 rok\nW tym momencie zatrzymajmy na chwilę zegar i przyjrzyjmy się bliżej głównemu – ale bynajmniej nie jedynemu – bohaterowi dramatu, który miał się rozegrać już niebawem.\nW połowie lat 50., tuż przed kryzysem sueskim, wojska lotnicze Izraela zaczęły się przestawiać na użycie samolotów bojowych produkcji francuskiej. Najpierw były to Dassaulty Ouragany, później – Dassaulty Mystère’y IV, jeszcze później – Super Mystère’y. Gdy nadeszła pora na wykonanie kroku naprzód, ku myśliwcom nowej generacji, zdolnym rozwinąć dwukrotną prędkość dźwięku, logiczną kontynuacją francuskiego trendu było złożenie zamówienia na myśliwce Dassault Mirage III. Pierwszy kontrakt podpisano w maju 1960 roku, a do kwietnia roku następnego – jeszcze dwa, każdy na dwadzieścia cztery egzemplarze, co w sumie dało Izraelczykom siedemdziesiąt dwie maszyny – stan etatowy dla trzech eskadr.\nIzraelskie lotnictwo uparło się, aby Mirage – który był pełnokrwistym myśliwcem przechwytującym – otrzymał także zdolność atakowania celów naziemnych. Był to pomysł Ezera Wezimana, w tamtym okresie dowódcy Chel ha-Awir (a w latach 90. prezydenta Izraela). Jak tłumaczy Szlomo Aloni, Weizman uważał, że kupno nowoczesnych samolotów myśliwsko-uderzeniowych pozwoli zarazem odsunąć od służy frontowej przestarzałe, łatwe do zestrzelenia szturmowce, jak i zrezygnować z osłony myśliwskiej podczas lotów na atakowanie celów naziemnych. Ostatecznie do tego celu francuskie samoloty mogły wykorzystywać parę działek kalibru 30 milimetrów i bomby o wagomiarze do 500 kilogramów. Mimo że marzenie Weizmana o stu Mirage’ach nigdy się nie ziściło, wydarzenia wojny sześciodniowej dowiodły ponad wszelką wątpliwość, że intuicja go nie zawiodła.\nPierwsze Mirage’e trafiły do Izraela, do bazy Chacor i do stacjonującej tam 101. Eskadry, 7 kwietnia 1962 roku. Nadano im lokalną nazwę Szachak – Niebo. Trzy miesiące później rozpoczęły się dostawy do drugiej eskadry: 117. Jako trzecia w kolejności otrzymała je 119. Eskadra w 1964 roku. Wszystkie trzy jednostki stanowiły elitę Chel ha-Awir. Ani razu przed wojną sześciodniową liczba pilotów latających na Szachakach nie osiągnęła setki.\nPierwsze zwycięstwo Mirage’a III nad jego najgroźniejszym przeciwnikiem – MiG-iem-21 – nastąpiło 13 lipca 1966 roku. Odniósł je Joram Agmon (starciu temu poświęciliśmy osobny artykuł: Joram Agmon – pierwszy pogromca MiG-a-21). 15 sierpnia 1966 roku zwycięstwo numer dwa Szachaka nad MiG-iem-21 zapisał sobie na konto Jehuda Koren, a 13 listopada jordański Hunter padł ofiarą myśliwca pilotowanego przez Rana Ronena. W tamtym momencie każda eskadra latająca na Mirage’ach miała na koncie po jednym zwycięstwie odniesionym przez ten właśnie samolot.\nSzachak numer 59. Latało na nim wielu izraelskich pilotów, którzy odnieśli za jego sterami w sumie 13 zwycięstw powietrznych\n(brewbooks, Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic)\nWspomnianego wyżej 7 kwietnia 1967 roku Szachak dowiódł, ostatecznie, że był dobrym wyborem. W dużym starciu z lotnictwem syryjskim piloci wszystkich trzech eskadr strącili w sumie sześć MiG-ów-21, w tym Ronen swojego drugiego, a późniejszy czołowy as izraelski Jiftach Spektor odniósł dwa zwycięstwa, w tym jedno współdzielone z Binjaminem Romachem. Ale ten wielki sukces izraelskiego lotnictwa zarazem wprowadził cały kraj na kurs ku wojnie. Arabowie pragnęli odwetu, podobne pragnienie tliło się też w sercach radzieckich decydentów, dla których klęska MiG-ów z starciu z zachodnimi myśliwcami była bolesnym ciosem prestiżowym. Radzieccy dyplomaci w Syrii i Kairze zaczęli przekazywać informacje, że Izrael koncentruje wojska i przygotowuje się do agresji. Informacje te były nieprawdziwe. Czy była to celowa dezinformacja, mająca ostatecznie pchnąć Arabów do wojny, której i tak chcieli? Możliwe.\nWkrótce Egipt wydalił z Synaju obserwatorów ONZ, którzy znaleźli się tam w następstwie kryzysu sueskiego i dzięki którym granica izraelsko-egipska była w tym okresie stosunkowo spokojna. 30 maja król Jordanii Husajn otwarcie opowiedział się po stronie egipsko-arabskiej. 1 czerwca Egipt przerzucił do Jordanii dwa bataliony komandosów mających prowadzić sabotaż i dywersję na terytorium Izraela.\nW obliczu wielokrotnej przewagi liczebnej ościennych państw arabskich – nie tylko Egiptu i Syrii, lecz także Jordanii – jasne było, że w klasycznej bitwie Izrael nie ma szans. Aby mieć szansę przetrwania, Państwo Żydowskie musiało w jakiś sposób ograniczyć tę przewagę. To zaś najskuteczniej można było osiągnąć poprzez wywalczenie panowania w powietrzu.\nIzraelscy piloci byli świetnie wyszkoleni i – jak już dowiedli – mieli do dyspozycji pierwszorzędny sprzęt w postaci Mirage’a III. Ale przecież i tu Arabowie mogli się pochwalić ogromną przewagą liczebną (sam Egipt miał, według różnych źródeł, od ponad 300 do około 400 samolotów myśliwskich – poza MiG-ami-21 także MiG-i-17 i 19 – uderzeniowych i bombowych w linii). Nie trzeba było wielkiego stratega, żeby pojąć, iż czekanie na cios oznaczać będzie najpewniej unicestwienie Izraela. W grę wchodziło tylko uderzenie wyprzedzające, tak aby zaskoczyć lotnictwo nieprzyjaciela na ziemi, zniszczyć możliwie najwięcej samolotów i sparaliżować bazy. Obawiano się wprawdzie potępienia ze strony społeczności międzynarodowej, lecz na naradzie izraelskiego rządu minister pracy Jigal Allon, były dowódca Palmach, ukrócił te obawy lakonicznym stwierdzeniem godnym Dienekesa: „Oni potępią, a my przeżyjemy”.\nEgipskie Iły-28 podczas defilady nad Kairem jeszcze w latach 50.\nIzraelskie lotnictwo miało do dyspozycji 250 samolotów, w większości już nienowych (65 Mirage’ów, 35 Super Mystère’ów, 35 Mystère’ów IV, 50 Ouraganów, 20 bombowców lekkich Sud Aviation Vautour i 45 samolotów szkolnych Fouga Magister). Izrael postanowił zagrać va banque: niemal wszystkie samoloty bojowe przeznaczono do ataku, o obronę własnych baz miały zadbać minimalne siły. Piloci już wcześniej – w niemal całkowitej tajemnicy – rozpoczęli ćwiczenie uderzeń na lotniska.\nIzraelczycy mieli zaatakować w trzech falach. Jako najważniejsze i chronologicznie pierwsze cele wskazano bazy lotnicze leżące dalej w głąb terytorium arabskiego. Z jednej strony chodziło o mądre wykorzystanie czynnika zaskoczenia: pierwszeństwo należało dać samolotom mającym spędzić nad Egiptem najwięcej czasu, tak aby zwiększyć ich szanse na bezpieczny dolot do celu i powrót. Z drugiej zaś istotne było zniszczenie egipskiego lotnictwa bombowego. Radzieckiej produkcji Iły-28 i Tu-16 mogły łatwo dotrzeć nad izraelskie miasta i zadać ciężkie straty ludności cywilnej. Obawiano się nawet ataku z użyciem broni chemicznej. Wreszcie skupiono się na Egipcie dlatego, że był on fundamentem koalicji antyizraelskiej; istniała szansa, że wyłączenie go zniechęci do udziału w wojnie Syrię i Jordanię.\nIzrael dobrze wiedział, co i gdzie będzie atakował. Po części informacje uzyskano drogą wywiadu elektronicznego, lecz Mosad nie zaniedbał swojej specjalności: osobowych źródeł informacji. Najcenniejszym okazał się niemiecki Żyd Wolfgang Lotz, który mieszkał w Egipcie, udając byłego oficera Wehrmachtu. Zanim został aresztowany i skazany na dożywocie w 1965 roku, przekazał Mosadowi ogromną ilość danych odnośnie do funkcjonowania egipskich sił zbrojnych.\nDzień uderzenia wyznaczono na 5 czerwca 1967 roku, godzinę „H” – na 7.45 czasu izraelskiego. Operacji nadano kryptonim „Skupienie” (po hebrajsku: Moked).\nPóźniejszy generał brygady Amos Amir wspominał:\nO godzinie 4.00 w naszym domu na osiedlu pilotów odezwał się telefon. Sięgnąłem po słuchawkę, zanim jeszcze przebrzmiał pierwszy dzwonek. „Odprawa o piątej”, oznajmił głos pod drugiej stronie. […] Wydano rozkaz, szarpiące nerwy oczekiwanie wreszcie dobiegło końca. Zaatakujemy Egipt, aby wreszcie zdjąć duszącą pętlę, którą założył naszemu krajowi na szyję.\nRodziny pilotów zabrano poza teren baz, tak aby chronić kobiety i dzieci przed spodziewanym kontratakiem. Piloci rozpoczęli odprawę, po czym skierowali się do samolotów. Obowiązywała absolutna, bezwzględna cisza radiowa. Nie wolno było nawet wzywać pomocy w razie awarii samolotu. O 6.43 w powietrze wzniosły się szkolne Fougi Magistery 147. Eskadry, mające udawać myśliwce wykonujące rutynowy patrol. Podstęp zadziałał, czujność egipskich stacji radiolokacyjnych została uśpiona.\nO starcie Szachaków 101. Eskadry wspomniany już Jiftach Spektor – także późniejszy generał brygady – opowiadał:\nPunkt siódma zadziałał pierwszy dopalacz – wystartował [Dan] Sewer. Zebrał swój czterosamolotowy klucz, ruszył na południe i zniknął w oddali. To oni rozpoczynali atak. My mieliśmy przelecieć ponad Sewerem i jego kluczem w drodze do naszego celu położonego dalej w głąb Egiptu. […] Dźwignia przepustnicy do przodu, mkniemy po pasie, podwozie w górę, zbieramy się w formację i ruszamy na zachód, nad wybrzeże, nad morze. Długi odcinek pokonaliśmy na bardzo małej wysokości, nieomalże ścinając skrzydłami grzbiety fal.\nPodobne sceny rozgrywały się we wszystkich bazach izraelskiego lotnictwa. Startowały Ouragany 113. Eskadry i Super Mystère’y 105. Eskadry z Chacor, Mystère’y 116. Eskadry i Mirage’e 119. Eskadry z Tel Nofu, Mirage’e 117. Eskadry, Ouragany 107. Eskadry, Vautoury 110. Eskadry i Mystère’y 109. Eskadry z Ramat Dawid, Ouragany 107. Eskadry z Lod.\nIzraelski znaczek z 1962 roku ukazujący formację bombowców Vautour\n(projekt: Maksym i Gawriel Szamirowie)\nO godzinie 7.30 pierwsze izraelskie samoloty wlatywały już nad deltę Nilu. Jak wyjaśnia Michael Oren, Egipcjanie bynajmniej nie zlekceważyli możliwości izraelskiego ataku wyprzedzającego. Wyszli jednak z założenia, że jeśli taki atak ma nastąpić – nastąpi o świcie. Wtedy byli więc w gotowości: nad bazami krążyły myśliwce, kolejne dyżurowały w gotowości do startu. Kiedy jednak Izraelczycy się nie zjawili, myśliwce wylądowały, a piloci udali się na śniadanie. I wtedy właśnie, w porze posiłku, punktualnie o 7.45, zjawił się przeciwnik.\nIzraelscy planiści mądrze rozdzielili cele pomiędzy eskadry. I tak na przykład 105. Eskadra, najliczniejsza ze wszystkich jednostek izraelskiego lotnictwa (trzydzieści dziewięć Super Mystère’ów!), miała wyznaczone bazy Abu Suweir i Kibrit w pobliżu Kanału Sueskiego oraz Inszas na północny wschód od Kairu; przez błąd pilotów formacja lecąca na Inchas zaatakowała jednak kairski port lotniczy. 101. Eskadra, mająca do dyspozycji dwadzieścia jeden Mirage’ów, została podzielona na siedem formacji, w tym dwie pary mające bronić bazy Chacor przed ewentualnym kontratakiem. Pozostałym pięciu przydzielono trzy cele: Bani Suwajf, Bir Tamada i Kair Zachód. Szczególne znaczenie miała ta ostatnia, gdyż stacjonował rdzeń sił bombowych egipskiego lotnictwa.\nPogrążone w chaosie lotnictwo egipskie próbowało się bronić, lecz efekt był łatwy do przewidzenia. W wielu przypadkach myśliwce nie miały jak wystartować lub – jeśli nawet pas startowy nadawał się jeszcze do użytku – były rozszarpywane na strzępy pociskami z działek. Niektórym MiG-om udało się wprawdzie wznieść w powietrze, ale z takim skutkiem, że równie dobrze mogłyby zostać na ziemi. Tylko w pierwszej fali same Szachaki strąciły sześć nieprzyjacielskich maszyn.\nPierwsza fala operacji „Skupienie” trwała dwie godziny. Wykonano 191 samolotolotów. Według oficjalnych danych izraelskich wojsk lotniczych Egipcjanie stracili w tym okresie 186 samolotów zniszczonych na ziemi, spotyka się jednak informacje, że było ich aż 195. Sukces przerósł najśmielsze marzenia. Zapłacono za to cenę dziesięciu samolotów, w tym czterech Ouraganów i trzech Super Mystère’ów (i żadnego Mirage’a) oraz ośmiu pilotów zabitych lub wziętych do niewoli; jedną maszynę omyłkowo strąciła izraelska bateria przeciwlotnicza opodal Dimony. Izraelczycy nie powiedzieli jednak ostatniego słowa.\nO godzinie 9.00 przyszła kolej na drugą falę, wymierzoną w czternaście baz lotniczych i wszystkie stacje radiolokacyjne: w trzy godziny w toku 164 samolotolotów zniszczono kolejne 107 egipskich samolotów. O ile pierwsza fala została przeprowadzona zgodnie z odgórnym planem, o tyle drugą (i kolejne) planowano elastycznie, zgodnie ze wskazywanymi na bieżąco potrzebami. Zasadniczo cele atakowane w drugiej fali można podzielić na trzy grupy: bazy drugorzędnego znaczenia, do tej pory nieatakowane, a mogące stanowić schronienie dla rozpraszanych samolotów, bazy główne już atakowane, co do których podjęto decyzję, że wskazana jest poprawka, oraz bazy położone bardzo daleko w głąb Egiptu – tak daleko, że nie dałoby się do nich dolecieć na małej wysokości.\nPriorytetem było niszczenie pasów startowych. Używano do tego celu specjalnej bomby przeciwbetonowej, poprzedniczki słynnego Durandala (niektórzy autorzy bezmyślnie podają, że Durandali użyto już w czasie wojny sześciodniowej, gdy przecież wiadomo powszechnie, że bomby te wprowadzono do użytku dziesięć lat później). Dopiero po zrzucie bomb i zablokowaniu możliwości poderwania samolotów Izraelczycy rozpoczynali ostrzał z działek. W pierwszej kolejności na cel brano bombowce (jeżeli akurat stacjonowały w danej bazie), potem myśliwce (w szczególności MiG-i-21), samoloty transportowe i śmigłowce, a na koniec radary i inne wyposażenie naziemne. Według Orena w pierwszej fali dokumentnie wyeliminowano z użycia cztery bazy lotnicze na Synaju i dwie w Egipcie właściwym.\nSpektor raz jeszcze, tym razem o ataku w ramach pierwszej fali na solidnie już wymłócone lotnisko Kair-Zachód, gdzie znalazł się o godzinie 8.25:\nSpokojne, proste nurkowanie do chwili, gdy pas startowy wypełnił mój celownik jak długa, czarna kreska, tym szersza, im niżej byłem. Wycelowałem i na odpowiedniej wysokości delikatnie, długo wcisnąłem przycisk zwalniający bomby. […] Więcej startów dzisiaj nie będzie. A teraz precyzyjniejsza robota: moje działka. […] Lotnisko faktycznie wyglądało już jak piekło. Kłęby dymu i rzucane przez nie cienie sprawiały, że z oddali wyglądało jak mroczna dżungla. […] Ujrzałem ogon bombowca wystający ponad murem osłaniającym stanowisko postojowe. Był to Tupolew Tu-16, wielki jak Boeing 707, ale dłuższy, węższy i ciemnozielony. Przypominał jaszczurkę. […] Kiedy byłem już dość blisko, a bombowiec wypełniał całkowicie powierzchnię wiatrochronu, uraczyłem przycisk spustu długim, delikatnym naciskiem. Iskry zamigotały w centralnej części kadłuba i pomknęły na drugie skrzydło. […] Gdy przelatywałem nad bombowcem, potężna eksplozja i kłąb oleistego dymu cisnęły mnie i mojego Mirage’a w górę.\nJeden z ocalałych egipskich Tu-16 w locie w 1969 roku. Obok niego amerykański F-8H Crusader z eskadry VF-13\nJak w praktyce wyglądały skutki izraelskiego uderzenia, pokazuje zdjęcie tytułowe niniejszego artykułu. Widać tam cztery płonące wraki MiG-ów-21 i cień rozpoznawczego Mirage’a, który wykonał tę fotografię. Jest to scena z bazy lotniczej Inszas, około sześćdziesięciu kilometrów od Kairu.\nNiestety dla Izraelczyków okazało się, że ani w Ammanie, ani w Damaszku tarapaty, w których znalazł się Kraj Faraonów, nie przemówiły decydentom do rozsądku. Kiedy na froncie wschodnim i północnym również rozgorzały walki, podjęto decyzję o rozszerzeniu operacji „Skupienie” w tamtym kierunku. Trzecia i czwarta fala nie tylko dobiły lotnictwo Egipcjan, lecz także rozprawiły się z siłami powietrznymi Syrii i Jordanii, a do tego jeszcze zaatakowały jedną bazę lotnictwa irackiego.\nJako swoisty post scriptum dodać można niecodzienną i niebezpieczną przygodę, którą przeżył (cudem) generał Abd al-Hakim Amir, dowódca egipskich sił zbrojnych. Rankiem 5 czerwca wystartował on do lotu inspekcyjnego z Kairu na Synaj (warto wspomnieć, że aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, wydał rozkaz, żeby obrona przeciwlotnicza w strefie, w której będzie leciał, nie otwierała ognia, a to jeszcze bardziej pomogło Izraelczykom). Ił-14 wiozący generała znalazł się w pobliżu bazy Bir Gifgafa na Synaju akurat wtedy, kiedy atakował ją klucz Dana Sewera. Izraelski pilot ruszył w stronę transportowca, lecz po chwili jego uwagę przyciągnął MiG-21. Sewer przystąpił do ataku, a Egipcjanin, próbując wykonać unik, popełnił błąd, wpadł w korkociąg i rozbił się, w ogóle nietrafiony. Sewer chciał na powrót zająć się Iłem, lecz nie mógł go już znaleźć. Dopiero po powrocie do bazy, słuchając wyrzutów oficera wywiadu, dowiedział się, jaka ofiara mu umknęła.\nGenerał ocalił jednak życie tylko na kilka miesięcy. Naser obarczył go odpowiedzialnością za klęskę i jeszcze w trakcie wojny wtrącił do więzienia. Abd al-Hakim Amir popełnił samobójstwo w celi 14 września.\nWojna sześciodniowa: nokaut w pierwszej rundzie\nGdy 5 czerwca dobiegał końca, Izrael był niepodzielnym władcą przestrzeni powietrznej nad Bliskim Wschodem. W sumie Egipt stracił około trzech czwartych lotnictwa bojowego, w tym zniszczone lub poważnie uszkodzone zostało pięćdziesiąt siedem z sześćdziesięciu bombowców Tu-16 i Ił-28 oraz dziewięćdziesiąt MiG-ów-21 (łącznie od 227 do 286 samolotów i śmigłowców egipskich). Syria utraciła około połowy. Jordania – nieomalże sto procent. Irak i Liban także poniosły straty.\nLotnictwo egipskie nie zostało wprawdzie unicestwione, ale jego możliwości ofensywne spadły praktycznie do zera. Nazajutrz egipskie Su-7 próbowały przeprowadzić nalot na izraelskie wojska lądowe w północnej części Synaju. Pięciu pilotów 101. i 119. Eskadry zapisało sobie na konto po jednym Suchoju (znalazł się w tym gronie najprzedniejszy as myśliwski izraelskiego lotnictwa Gijjora Epstein, dla którego było to pierwsze z siedemnastu zwycięstw) i atak spalił na panewce. Tymczasem decydenci syryjscy – mimo że ich siły powietrzne jeszcze mogły stanąć do walki – postanowili zrezygnować z lotniczych działań zaczepnych, a nawet z zapewniania osłony z powietrza swoim wojskom lądowym.\nDassault Super Mystère jako eksponat w muzeum w Chacerim\nEgipscy dowódcy ponoć przez wiele godzin ukrywali ogrom poniesionych strat przed samym prezydentem Naserem. Jeszcze nie byli w stanie pogodzić się z porażką, lecz zwycięstwo wymknęło im się z rąk. Bezpośrednie zagrożenie dla egzystencji Izraela przeminęło. Spektor podsumował to następująco: „Oczywiście nasza piechota i czołgi miały przed sobą sporo roboty, ale walczyły z przeciwnikiem pozbawionym ducha walki, przeciwnikiem, którego system dowodzenia rozpadał się na wszystkich szczeblach”.\nNiezależnie od odwagi i brawury Izraelczyków stwierdzić należy, że Egipcjanie do pewnego stopnia sami byli sobie winni. Zgubiły ich zaniedbania w dwóch kluczowych dziedzinach. Po pierwsze zlekceważyli kwestię nieprzerwanego dozorowania w powietrzu, jeśli nie przy wszystkich bazach, to przynajmniej przy tych kluczowych, gdzie stacjonowały bombowce. Po drugie zaś powtórzyli błąd popełniony przed ćwierćwieczem przez Amerykanów – w Pearl Harbor. Większości egipskich samolotów nie rozproszono po terenie baz ani nie skryto w schronohangarach (te w Egipcie na dobrą sprawę nie istniały), ale ustawiono je w estetycznych rządkach i półokręgach, ułatwiając pracę lotnikom Chel ha-Awir.\nIzrael zapłacił stosunkowo wysoką cenę za sukces odniesiony pierwszego dnia wojny sześciodniowej. Lon Nordeen podaje, że było to dziewiętnaście samolotów: dwa Mirage’e IIIC, cztery Super Mystère’y, cztery Mystère’y IVA, cztery Ouragany, jeden Vautour i cztery Fougi Magistery. Choć było to niewiele w liczbach bezwzględnych, na tle liczebności Chel ha-Awir utrata dziewiętnastu maszyn stanowiła bolesny uszczerbek. Trzeba też pamiętać, że dla Izraela utrata statku powietrznego oznaczała w większości przypadków utratę pilota, który albo ginął, albo trafiał do niewoli. Przeciwnicy w większości byli z dala od niszczonych na ziemi samolotów.\nOperacja „Skupienie” okazała się jednym z najgenialniejszych posunięć w historii lotnictwa wojskowego ery odrzutowej. Dla państw arabskich, zwłaszcza dla Egiptu, cios zadany przez samoloty z Gwiazdą Dawida na skrzydłach był paraliżujący, a dzień 5 czerwca stał się początkiem żywej legendy izraelskiego lotnictwa. Legendy trwającej po dziś dzień.\nShlomo Aloni, 101 Squadron, IDF/AF in the Six Day War: Part One: Rising tension and Day One, Wings of Fame, vol. 16, ss. 138–147.\nShlomo Aloni, Arab-Israeli Air Wars 1947–82, Osprey Publishing 2001.\nShlomo Aloni, Israeli Mirage and Nesher Aces, Osprey Publishing 2004.\nAmos Amir, Fire in the Sky, Pen & Sword 2005.\nKrzysztof Kubiak, Łukasz Mamert Nadolski, Wojna sześciodniowa 1967. Inforteditions, 2015.\nLon Nordeen, Fighters over Israel, Guild Publishing 1991.\nMichael B. Oren, Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East. RosettaBooks 2004.\nJiftach Spektor, Głośno i wyraźnie. Wspomnienia izraelskiego asa myśliwskiego. Przekład: Łukasz Golowanow. Replika 2015. (Książkę tę można kupić w sklepie internetowym wydawnictwa Replika).\nTagi: Dassault Mirage IIIEgiptIzraellotnictwoMiG-21


"Pod Wroną i Karoszem" - Strona 6 - Leviathan (beta 2)\nStrażnik cierpliwie czekał, aż kotołak pokaże dokument, który uprawnia go do poruszania się po mieście. Brak glejtu w najlepszym wypadku mógł oznaczać wyrzucenie delikwenta poza bramy miasta. Nikt nie wie co się dzieje w najgorszym wypadku. Xariela przeszły ciarki nim sięgnął do sakwy i zaczął szukać swojego papierka. Tak małej rzeczy, ale jakże istotnej. Co będzie jeśli go nie znajdzie? Co zrobi jeśli go zgubił lub ktoś mu go zabrał, co przecież było możliwe? Mężczyzna założył ręce na piersi i czekał, wpatrując się w ruchy futrzastego osobnika.\nRęka kotołaka przetrząsała sakwę, ale nie mogła natrafić na ten jakże ważny dokument. Zdenerwowanie Xariela powoli zaczęło rosnąć. Przecież ten glejt musiał tam być. Po prostu musiał. Po chwili szperania w swoim dobytku, kotołak mógł jedynie zaprzestać poszukiwań. Przeklęty papier gdzieś zniknął. Strażnik zaczął okazywać swe zniecierpliwienie.\n- Masz ten papier czy nie? – Zapytał znudzony mężczyzna. Póki co, nie był agresywny, a jego zachowanie nie wskazywało na to by Xariel miał mieć wkrótce jakieś kłopoty. Nie mniej jednak, kotołak nie posiadał wymaganego papieru.\n- Pójdziesz ze mną. – Stwierdził po krótkiej chwili strażnik i otworzył drzwi, by przepuścić futrzastego osobnika. Możliwości, kotołak nie miał wiele. W tym momencie był obserwowany praktycznie przez całą karczmę, z wyjątkiem pana stojącego za ladą, który wycierał kufle, przyjmując zupełnie obojętny wyraz twarzy. Xariel mógł być pewien, że będzie obiektem rozmowy w tym budynku przez najbliższy dzień. Nudne życie niektórych osób zostało nieco ubarwione. Jeśli kotołak spełniłby "życzenie" strażnika, ten wyszedłby zaraz za nim z karczmy, zamykając drzwi.\nNo i był w dupie. W pierwszym odruchu miał zamiar spróbować zbiec strażnikowi, jednak zrezygnował. W takim miejscu jak Morinhtar nie miało to najmniejszego sensu. Skinął jedynie głową i posłusznie ruszył za strażnikiem. Cóż za niefortunny obrót wydarzeń. A może fortunny? Co zrobią teraz spotkane wcześniej złodziejaszki? Miał nóż, miał informacje, mógł ich udupić. Swoją drogą, byłaby to świetna rekompensata za kradzież glejtu.\nPytanie tylko, jak przedstawić siebie w jak najlepszym świetle, aby nie skończyć później w więzieniu jako jeden z przestępców? To mógł jeszcze przemyśleć po drodze, paradując ze strażnikiem przez miasto. Był ciekaw czy mężczyzna postanowi odebrać mu broń. Próbując nieść dwa noże, włócznią i pilnować aresztowanego niewątpliwie wyglądałby naprawdę komicznie.\nPierwszy raz widział, żeby strażnik samotnie porywał się na aresztowanie kogoś. Czy oni raczej nie chodzili dwójkami, trójkami, pięćdziesiątkami, aby wyeliminować zagrożenie? Wyglądało na to, że Morinhtarscy strażnicy byli równie nietypowi co całe to miasto. Jaka szkoda, że najprawdopodobniej nie będzie miał okazje się temu wszystkiemu lepiej przyjrzeć i skończy wypieprzony na zewnątrz, albo nawet w więzieniu. Ewentualnie uwierzą mu w historyjkę, którą opowie, zabiorą nóż, a jego wypuszczą. Wypuszczą? Wypieprzą z miasta, inaczej być nie mogło. Strażnicy, którzy wydawali mu glejt pewnie nawet to pamiętają, ale raczej niezbyt to pomagało w kwestii czegokolwiek.\nGdyby miasto nie było w jaskini kotołak zapewne zwyczajnie postanowiłby uciec, podejrzewał, że miał na to całkiem spore szanse. Ale miał tylko jedno wyjście, jedno jedyne. Zaraz zaczęliby go szukać, zapewne zresztą dość skutecznie. Nie ma szans, żeby zdołał się tutaj ukryć przez dłuższy czas bez jakiejś pomocy z wewnątrz. Pozostało mu, tak jak planował, uważnie rozglądać się po okolicy gdy będą wraz ze strażnikiem szli ulicami miasta.\n11 lip 2014, 18:15\nKarczma, jak można było się spodziewać, nie była o tej porze dnia zbyt zatłoczona. Gdy Elten i Mauno wkroczyli do zacnego przybytku „Pod wroną i karoszem”, siedziało w nim ledwie paru gości. Wyglądało na to, że niedawno miała tutaj miejsce jakaś rozróba. Na podłodze nadal widoczna była niedomyta do końca plama krwi, na którą starano się nie zwracać uwagi. Co i rusz jednak któryś z przebywających w głównym pomieszczeniu karczmy bywalców łypał na nią przynajmniej jednym okiem.\nStojący za szynkiem mężczyzna nie wyglądał na zadowolonego pojawieniem się w jego przybytku dodatkowych osób. Widać było, że trochę dzisiaj przeszedł i tylko chęć zarobienia jeszcze odrobiny trzosu wymiotła z jego głowy myśl o jej wcześniejszym zamknięciu. Mauno rzucił kilka szylingów na ladę i zamówił dwa gliniane kubki piwa, które zostały mu niechętnie wydane. Nie śmiał na razie zapytać, co się tutaj wydarzyło ani też zamówić jedzenia (o ile w ogóle jakiekolwiek tutaj serwowano).\n- Mamy jeszcze jakieś zapasy… - mruknął, siadając przy wspólnej ławie z najadą. Nie wydawało się, żeby wizyta w tej ponurej karczmie pozwoliła teraz na jakiekolwiek rozluźnienie, chociaż przynajmniej podawano tutaj alkohol. - Zaraz zapytam o pokoje i zwijamy się stąd - dodał uspokajającym tonem, chcąc najwyraźniej jak najszybciej opuścić główna salę gospody.\n11 lip 2014, 19:28\nW końcu wrócił do karczmy. Byłoby to może nawet dobrze, gdyby nie fakt, iż jego wędrówka przez miasto nie przyniosła niemal żadnego efektu. Co prawda odzyskał glejt, ale także musiał oddać nóż i dowiedział się, że jest futrzastym skurwysynem. Niemal nie parsknął na wspomnienie o tym fakcie. Tak, jego bawiło. Rozejrzał się po głównej sali, gości było niewielu. Sam nie potrafił odpowiedzieć sobie na pytanie czy to dobrze, czy to źle. Skinął głową karczmarzowi, który już go kojarzył, nie było co do tego wątpliwości. Nie liczył na żadną odpowiedź z jego strony, pewnie najchętniej by go wypieprzył.\nOminął ślady krwi udając, że kompletnie ich nie zauważył. Napatrzył się już wcześniej, teraz nie miał co oglądać. Prawie. Po kryjomu, starając się w miarę możliwości nie obracać głowy rozejrzał się po gościach. A nuż ktoś zwróci na siebie uwagę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że ma totalnie sucho w ustach. Większość dnia krążył przecież po mieście. Podszedł do karczmarza z zamiarem zamówienia kubka wina. Wody wolał się nie tykać z oczywistych powodów.\nNie śpieszył się, przy okazji dał sobie czas, aby wypatrzeć odpowiednie miejsce. Musiało być dostatecznie daleko od gości, aby nie rzucał się w oczy, dostatecznie blisko, aby nie rzucał się w oczy i dostatecznie blisko, aby mógł ich usłyszeć. To ostatnie nie było problemem, ludzie rzadko kiedy zdawali sobie sprawę, że słyszy dużo lepiej od nich."Bezpieczna" według rozmawiających odległość niemal zawsze okazywała się niewystarczającą. Główna sala była jedna jedyna, nie było drugiego pomieszczenia. Nie mieli gdzie uciec.\nWziął podany mu kubek, zapłacił za niego należność i ruszył w upatrzone miejsce, obecne pod ścianą, w mniej więcej podobnej odległości do wszystkich gości karczmy, którzy siedzieli w choćby i dwuosobowej grupie. Oparł swoją włócznią o ścianę, zatrzymując na niej na chwilę wzrok. Aż dziwne, że nikt jeszcze nie zwrócił na nią uwagi. W Wolenvain może takie rzeczy były jeszcze niejako akceptowalne, ale miał dziwne przeczucie, że ludzie patrzą na niego dostatecznie krzywo już kiedy nie ma przy sobie broni takiego pokroju. Szczęśliwie dla niego wyglądała nieco reprezentacyjnie, więc też mogła być uznana za… za co? Gówno, za włócznię.\nKotołak wyciągnął zza pasa glejt i położył go przed sobą. Rozłożył papier przyglądając się dokładnie jego zawartości, nie prześledził jej dokładnie wcześniej, więc też nie miał pewności czy dokument, który oddali mu bracia był tym samym, który udało im się wcześniej uzyskać. Mógł być fałszywy, pytanie czy strażnik byłby w stanie to rozpoznać. Właśnie, strażnik. Wyglądało na to, że nie wrócił do karczmy. Bardzo dobrze, wolałby go już nie spotkać. Nigdy więcej.\nWłożył glejt za ostatnią stronę trzymanego w sakwie notatnika i wrócił do tego, co robił od dłuższego czasu, słuchania. Najpierw gwar w karczmie, najdonośniejsze, najgłośniejsze rozmowy, później te cichsze, coraz cichsze, a w końcu szepty pośród zalęknionych tym, że ktoś usłyszy ich rozmowę. Dopóki nie usłyszy czegoś, co zachęci go by słuchać dalej, by pozostać przy tym jednym, szczególnym głosie. On słyszał. I to było w gruncie rzeczy jedyne osiągnięcie jakim mógł się na ów dzień pochwalić. W dodatku nie jego osiągnięcie, osiągnięcie jego kociej krwi, która pozwalała mniejszym braciom usłyszeć piśnięcie myszy zaszytej w swojej norze. Jego przodków, tak nieporównywalnie starsze od niego, że nie było sensu nad tym rozmyślać.\nOn nie spędzał swojego żywota na błogim szukaniu myszy, z czego zresztą był więcej niż zadowolony. Trzeba przyznać, że szukanie myszy nie zdawało się zajęciem ani obiecującym, ani rozwijającym, ani jakkolwiek ciekawym. Owszem, fajnie jest czasami pogonić za myszą… ale to sprawa drugorzędna.\nOdrywał się na krótką chwilę, sekundę, może dwie, od rozmów za każdym razem gdy ktoś wchodził do karczmy. Czujne spojrzenie Xariela spoczywało wtedy na nim, przyglądając się osobie, a nozdrza rozszerzały nieznacznie próbując wychwycić wpuszczony wraz z tą osóbką do karczmy zapach. Zapach był ważny, pozwalał wiele określić, albo nawet rozpoznać. Wielu ukrywało twarz, mało kto myślał o ukryciu zapachu. A jeśli o zapachach mowa w karczmie śmierdziało nieźle. Kotołak miał sporo trudności z wychwyceniem pojedynczych woni, węch miał dobry, ale nie mógł równać się z tym, jakim dysponowały półgłówki-psy.\nMimo wszystko, pośród potu, alkoholu, brudu, odrobiny strączkowego żarcia i sporej ilości potu, a także potu poczuł zapach, który zgoła nie pasował do spoconych, przypitych mieszkańców. Był świeższy, czystszy… bardziej kobiecy? Wzrok Xariela ostrożnie powędrował w stronę odzianej z luźną szatę postaci, która siedziała z jakimś mężczyzną. Nie był w stanie jednak dostrzec niczego, co skusiłoby go do zatrzymania spojrzenia na dłużej. No nic, po prostu kolejny, zapewne równie dziwny co on odwiedzający.\n12 lip 2014, 14:35\nKiedy tylko weszli do karczmy, Elten uderzyła przede wszystkim śmierdząca woń, stanowiąca mieszaninę różnych smrodów, w tym krwi. Dopiero później rzuciła jej się w oczy nie do końca zmyta, czerwona plama. Zastanawiała się, jakie wydarzenie miało tutaj miejsce, acz niezbyt długo, bo przecież to nie miało nic wspólnego ani z nią ani z Maunem. Wnętrze przybytku nie różniło się specjalnie od tych, które można było spotkać w innych miastach Autonomii, dlatego nic nie przykuło szczególnie jej uwagi. Ludzi zbyt wiele nie było, toteż po prostu podążyła za Maunem, nie zwracając uwagi na bywalców.\nBiałogłowa, widząc minę karczmarza i okoliczności, które miały tu miejsce przed ich przybyciem, zrezygnowała z myśli o daniu koncertu dzisiejszego wieczoru. Po pierwsze, raczej by nie zarobiła zbyt wiele, ludzie wyglądali na bardzo ponurych, a po drugie, nie chciała irytować karczmarza. No i w zasadzie była zmęczona całym dzisiejszym dniem. Chciała się napić i iść spać.\nNa słowa Mauno po prostu skinęła głową. Wolała się nie odzywać, była w końcu kobietą i to dość charakterystyczną – srebrzysto-białe włosy, szpiczaste uszy, czyli cechy charakterystyczne dla najady, a co taka istota robiłaby poza lasem? Oprócz niej samej wiedziała tylko o swojej siostrze Niniel. Inne raczej nie wychylały nosa za bezpieczne listki Neandiotu. Poza tym, ktoś mógłby jeszcze ją wykorzystać do czegoś niemoralnego, albo w najlepszym wypadku okraść, jak każdego, zwykłego obywatela.\nW pewnej chwili usłyszała dźwięk otwierających się drzwi. Odruchowo naciągnęła kaptur na głowę bardziej, tak na wszelki wypadek, ale nie mogła się powstrzymać, żeby na ułamek sekundy nie spojrzeć na to, kto to jest. Kątem oka zauważyła tylko włócznię i ciemne futro. Natychmiast jednak odwróciła wzrok i popatrzyła na Mauno. Czekała na to, co zrobi.\n13 lip 2014, 22:34\nDo głównej sali karczmy wszedł jakiś kotołak z włócznią. Mauno zmierzył go wzrokiem, ale nie utrzymał kontaktu na tyle długo, aby tamten uroił sobie, że weteran rzuca mu wyzwanie bądź zamierza dać mu jakieś pieniądze. Wiele słyszał o przedstawicielach tej rasy i w przeważającej większości nie były to opinie pochlebne. Ten konkretny miał na dodatek futro czarne jak noc, co niechybnie świadczyło o jego pokrętnej naturze. Od takich typów trzeba było trzymać się jak najdalej, a obdarzony pewnego rodzaju intuicją i mądrością życiową Mauno wiedział to najlepiej. Ucieszyło go w duchu, że Elten również nie okazała przybyszowi nadmiernej uwagi. Kontaktowanie się z tego typu osobnikami mogło zostać źle odebrane, a sądząc z tego, jakim spojrzeniem zmierzył tego gościa stojący za szynkiem gospodarz, Xariel nie był tutaj mile widziany.\n- To chyba niezbyt dobre miejsce na muzykę, co nie? - rzekł Mauno do Elten, choć nie wymagał odpowiedzi. Jego głos nadal był przyciszony, co w tym miejscu wydawało się jak najbardziej właściwe. Rozmowa niezbyt się kleiła, toteż trunki znikały szybko. Na tyle szybko, że minęło ledwie kilka minut, kiedy mentor najady poderwał się ze stołka i drugi raz zagadał z karczmarzem. Ten zażądał okazania glejtu, a po paru przepełnionych gorączkowymi negocjacjami chwilach Mauno wreszcie odwrócił się do swojej towarzyszki. Minę miał nietęgą, kwaśną, jakby właśnie orżnęli go w burdelu i grozili rozbiciem głowy, jeżeli nie zapłaci. Bez słowa zabrał najadę do pobliskiego pokoju mieszkalnego.\n//Elten – z/t do pokoju II „Pod wroną i karoszem”.\n30 lip 2014, 00:32\nKotołak nie miał już wątpliwości co do tego, że był śledzony. Zgubienie swojega cienia nie było jednak dla niego takie proste, gdyż jego aparycja i posiadany ekwipunek znacząco się wyróżniały w tłumie. Xariel próbował przystanąć i złapać zapach swojego prześladowcy, ale nie udało mu się to. Osobnik, który go obserwował z ukrycia, robił to bardzo umiejętnie. Dodatkowo pomagał mu fakt, że chwilowo na ulicach miasta pojawiło się więcej ludzi i przedstawicieli innych ras. Bezowocne próby zgubienia swojego cienia, a także zmęczenie sprawiło, że czarnofutry postanowił wrócić do karczmy i odpocząć trochę. Istniało też duże prawdopodobieństwo, że uda mu się dowiedzieć czegoś nowego, w końcu taki przybytek to wylęgarnia informacji. Nie tracąc więcej czasu na ulicach Morinhtaru, kotołak skierował się prosto do karczmy.\nPierwsze co rzucało się w oczy, gdy Xariel wszedł do karczmy to to, że nie było zgromadziło się tutaj zbyt wielu osobników. Przed wkroczeniem do środka widział jednak, że kilku ludzi zmierzało w stronę tego budynku, zapewne chcąc odpocząć i napić się po ciężkim dniu. Mógł więc mieć nadzieję, że za jakiś czas tłum w karczmie zgęstnieje i będzie miał więcej możliwości i okazji do pozyskania przydatnych informacji. Karczmarz rzucił niezbyt przychylne spojrzenie na starego "znajomego" i po krótkiej chwili wrócił do swoich zajęć. Kilku gości również oglądnęło się na istotę o czarnej sierści, jednak nikt nie okazał większego zainteresowania.\nKotołak podszedł do lady i zamówił kubek wina, płacąc całego szylinga za niego. Nie mógł być co prawda pewny jakości trunku, ale lepsze to, niż nic. Niemal cały dzień chodził po mieście, więc zrozumiałe było to, że zaschło mu w gardle. Poszukał wolnego stolika pod ścianą co nie było zbyt trudne i oparł swoją włócznię, patrząc na nią chwilę. Co bardziej wrażliwy mógł uznać, że Xariel spróbuje za chwilę jakiegoś zdradzieckiego ataku, ale nic takiego się nie stało. Mag postanowił sprawdzić glejt, który udało mu się odzyskać. Nie wiedział co prawda jak papier wyglądał wcześniej i jaką treść zawierał, ale wszystko wyglądało w porządku. Dokument nie był uszkodzony oraz nie zawierał jakiejś treści, która mogłaby wydać się podejrzana.\nW karczmie oprócz Xariela siedziała jeszcze jakaś para, od której czarnofutry wyczuł zapach, który znacząco różnił się od smrodu wszechobecnego w pomieszczeniu. Jego nos wychwycił nutę kobiecości, czystości i świeżości. Nie zwrócił jednak na to większej uwagi, gdyż przy ich stoliku nie toczyła się jakaś interesująca rozmowa. Trudno właściwie było nazwać to rozmową, gdyż para szybko pozbierała się i poszła do pokoju mieszkalnego. W budynku znajdowała się jeszcze trójka mieszczuchów, rozmawiających o dzisiejszej kradzieży. Złodziej trafił za kratki, tam gdzie było jego miejsce i teraz oczekiwał na wyrok. Poza tym, kotołak usłyszał sporo narzekań i poznał kilka problemów dręczących mężczyzn, nie było to jednak nic istotnego.\nCzas mijał, a w karczmie zaczęło pojawiać się coraz więcej osobników, którzy podchodzili do lady i z kubkami pełnymi piwa szukali wolnych stolików. Karczmarz miał już nieco bardziej rozpogodzoną minę, gdy widział, że klientów pojawia się coraz więcej. Stolik Xariela był omijany szerokim łukiem, jednak gdy zrobiło się bardziej tłoczno, niektórzy nie mieli wyjścia i musieli zająć stoliki sąsiadujące z tym, przy którym siedział kotołak. Mimo gwaru jaki zapanował wkrótce w pomieszczeniu, czarnofutry nie miał problemów z rozróżnieniem poszczególnych rozmów. Niczego nowego się jednak nie dowiedział. Głównymi tematami rozmów, które mogły zainteresować Xariela, było dzisiejsze morderstwo oraz kradzież, ale nie pojawiły się żadne nowe szczegóły. Kolejny dzień nie przybliżył zbytnio kotołaka do jego celu. Nie przebywał jednak zbyt długo w Morinhtarze i istniała możliwość, że wkrótce nadarzy się jakaś okazja.\nCzarnofutry nie orientował się ile upłynęło czasu od jego przyjścia do karczmy, ale po stanie w jakim znajdowała się znaczna część gości, mógł stwierdzić, że zrobiło się już dosyć późno. Xariel nie miał teraz zbyt wiele możliwości. Mógł spróbować się przespać i czekać na to co przyniesie kolejny dzień lub też ruszyć na nocne zwiedzanie miasta. Dalsze siedzenie w głównym pomieszczeniu karczmy mogło, ale nie musiało dostarczyć mu nowych informacji.\n03 sie 2014, 00:50\nMiał dość jak na jeden dzień. Morinhtar oczekiwał od niego cierpliwości i właśnie cierpliwość musiał otrzymać, nawet jeśli cała sprawa była dla kotołaka niemożebnie irytująca. Xariel podniósł się i podszedł do karczmarza, informując go, że chciałby spędzić kolejną noc w pokoju. Jak te pieniądze szybko znikały, od momentu wejścia do miasta wydał już z dobre ćwierć szylinga, a w gruncie rzeczy jego korzyści z tego tytułu były żadne. Przeszło mu przez myśl, czy spędzenie nocy w miejscu, w którym nie musiałby płacić nie było lepszym pomysłem, ale takie miejsce musiał najpierw znaleźć. Może rozejrzy się jutro.\nZapłacił za pokój, a przynajmniej miał zamiar, nie podejrzewał, żeby karczmarz miał zamiar go wyrzucać. W końcu z jego perspektywy był powiązany z ludźmi, którzy wchodzili kiedy chcieli i to w dodatku tylnymi drzwiami. Xariel powiódł zmęczonym wzrokiem po karczmie, ostatni raz spoglądając na obecnych, po czym ruszył do swojego pokoju. Miał sporo czasu, podświadomie przeczuwał, że tej nocy może spotkać go kolejna wizyta.\nŚciskając w dłoni klucz do drzwi zbliżył się do przeznaczonego dlań pomieszczenia i sięgnął do klamki. Coś jednak go powstrzymało. Zawiesił dłoń w połowie drogi i rozejrzał się uważnie po korytarzu. Uniósł nieco głowę wciągając do płuc śmierdzące, karczemne powietrze. Przez krótką chwilę jeszcze trwał w bezruchu, by w końcu otworzyć drzwi i wejść do pokoju.\nTym razem zamknął drzwi na klucz. Dodatkowo rozejrzał się za jakimś metalowym, czy podobnym przedmiotem i przywiesił go przy nich tak, aby spadł jeśli ktoś spróbuje je otworzyć. Jeśli to nie obudzi go w nocy, będzie znaczyło że najprawdopodobniej umarł we śnie. Ostatnim razem niespodziewana wizyta skończyła się niemal bezboleśnie, jednak nie miał zamiaru ryzykować drugi raz.\nPonownie odłożył na bok broń, sakwę i kolczugę. Usiadł na łóżko wyglądając przez okno, czaiła się za nim jedynie widok rozświetlonej przez nadal jeszcze palące się gdzieniegdzie lampy skały. Jak ci ludzie zdołali tak długo wytrzymać pod ziemią? Ile on wytrzyma? Spojrzał błędnym wzrokiem na swoją łapę, na której futrze krwistym kolorem wybijało się kilka kropel wina, które musiało wydostać się swojego czasu z kubka. Bez większego namysłu przysunął łapę do pyska, szorstkim językiem szybko robiąc porządek z zabrudzonym futrem. Wstał dość gwałtownie i zrzucił z siebie resztę ubrań, układając je koło łóżka. W końcu stanął obok niego takim, jakim go natura zrodziła. Plusem było, że podobnie jak i koty nie musiał się tym przejmować, miał budowę inną od ludzkiej, choć też niedokładnie kocią. Nie czuł się znowuż nagi.\nWspomnienia wydarzeń przed Wolenvain zatarły się nieco, ale nadal były aktualne. Nie potrafił zdecydować, czy stanięcie przed drzwiami biblioteki były głupotą. Zapewne ktoś słysząc o tym palnął by się w łeb i stwierdził, że i owszem. Ale Xariel nadal miał wątpliwości. Przecież źródłem tego była ciekawość, która wiodła go przez całe życie. Uczył się, również na błędach… a może głównie na błędach. A jeśli chodzi o to "światełko"… Jakoś tracił coraz bardziej pewność sensu powierzonego mu zadania. Nie miało ono raczej prawa powodzenia, jednak w Mori musiał pozostać. Chociażby dlatego, że tutaj czuł się, o ironio, bezpieczniej. Zaczynało mu się to miejsce podobać. Z drugiej strony, zaczynał też mieć dość. Tyle lat pośród ludzi, ich mentalnego upośledzenia, uprzedzeń i nudnej codzienności. Przepełnionej pracą i bezsensownym wyścigiem w tym kto okaże się lepszy, bogatszy, piękniejszy mimo wszystkich niedoskonałości jakie dotykały ich znudzone tym sposobem życia twarze.\nKotołak z cichym stęknięciem opadł na cztery łapy, spoglądając na pomieszczenie z nieco niższego poziomu. Nie przeszkadzało mu to, wprost przeciwnie. Ruszył w stronę okna, kocie kroki zdawały się nie wytwarzać choćby najdrobniejszych śladów dźwięku. Xariel usiadł na ziemi pysk opierając o parapet. Obserwował przez chwilę okolicę, starając się rozeznać czy byłby w stanie poruszać się w miarę swobodnie po tutejszych dachach. Zabudowa raczej powinna być gęsta, więc też raczej nic by mu w tym nie przeszkodziło. Ziewnął szeroko otwierając pysk i zabijając w ten sposób chęć skorzystania z okna i ruszenia na nocną eskapadę, której zapewne nie odkryłby nawet jego dotychczasowy cień.\nOdszedł od okna okrążył łóżko, ocierając się bokiem o jego brzeg. W końcu wskoczył na nie, szarpnął delikatnie pazurami i okręcił zwijając w kłębek i zapadając w czujną drzemkę. W niczym nie zdawał się w tej chwili przypominać stworzenia humanoidalnego, raczej po prostu przerośnięte zwierzę. Pomyśleć, jak bardzo ubiór zmienia kotołaka.\nWizyta w Morinhtarze zdążyła już porządnie zmęczyć kotołaka. Miasto od samego początku stawiało twarde warunki. Misja, która została zlecona przez Anemetiusa, wydawała się być w tym momencie niemożliwa do wykonania. Xariel jednak nie czuł już żadnego wewnętrznego nakazu, czar rzucony przez energetyczny byt zakończył swe działanie, a mimo to, czarnofutry nie zamierzał opuszczać tego miejsca. Wyglądało na to, że mu się tutaj spodobało. Nudna codzienność została zastąpiona czymś innym. Kotołak miał dość na dzisiaj i postanowił się przespać. Być może poranek przyniesie jakieś nowe rozwiązania i możliwości. Karczmarz nie robił żadnych problemów, za pokój na kolejną noc wziął dwa szylingi, tyle ile poprzednim razem. Xariel dostał pomieszczenie, w którym już spędził jedną noc.\nPrzed otwarciem drzwi, ręka maga zastygła w połowie drogi do klamki jakby coś wyczuł. Korytarz jednak wyglądał całkiem normalnie, zapach też nie był podejrzany i nie zmienił się od ostatniego razu. Po chwili wszedł do środka i tym razem zamknął drzwi na klucz. Nie zamierzał dać się zaskoczyć. Czarnofutry poszukał czegoś co mógłby zawiesić na klamce. Jego wzrok padł na bardzo stary świecznik, który stał samotnie na komodzie. Świecy nigdzie nie było, a kotołak żadnej nie miał przy sobie, więc nic nie stało na przeszkodzie by użyć tego do wybudzenia się, gdyby ktoś nieproszony próbował się dostać do pomieszczenia w nocy. Ostatnie przygotowania i Xariel mógł w końcu pozbyć się większości ekwipunku, który nosił ze sobą cały czas. Porozmyślał chwilę przy oknie, patrząc na gasnące powoli magiczne światełka. Ciągłe życie w jaskini nie było zbyt łatwe, z pewnością jednak dało się przyzwyczaić do niego po jakimś czasie. Kotołak rozebrał się całkowicie, a przez głowę przemknęła mu myśl o nocnej wycieczce. Zmęczenie nie pozwalało mu o sobie zapomnieć i powstrzymało czarnofutrego od wyskoczenia przez okno i ruszenia w mrok na eskapadę. Dłużej już nie czekając, Xariel ułożył się na łóżku i zasnął.\nMorinhtar nie dawał o sobie zapomnieć nawet na chwilę. Wyglądało na to, że magowi nie uda się ponownie przespać całej nocy. Mniej więcej trzy godziny po jego zaśnięciu, kotołaka obudziło delikatne pukanie do drzwi. Wcześniej nic go nie obudziło, żadne kroki na korytarzu, obcy zapach. Gdyby Xariel nic z tym nie zrobił i po prostu wziął to za chodzące myszy lub przesłyszenie, pukanie rozległoby się po raz kolejny. Ktoś chciał skontaktować się z czarnofutrym, który nie wiedział czy ten ktoś za drzwiami jest przyjaźnie nastawiony. Przybysz grzecznie pukał do pokoju kotołaka co prawda, ale jakby nie patrzeć, był środek nocy. Xariel raczej też nie mógł się spodziewać by zignorowana istota za drzwiami zwyczajnie sobie odpuściła.\n11 sie 2014, 18:25\nZwinięty na łóżku kot otworzył jedno ze swoich ślepi. Tym razem ktoś do niego pukał, lepsze to niż próba wdarcia się do pokoju po chamsku. Najwyraźniej nie dane mu było się wyspać, choć te kilka godzin zdecydowanie pomogły, a sam Xariel czuł się nieco orzeźwiony. Lubił spać dużo, owszem, ale nie musiał. Kotołak podniósł się i przeciągnął, rozwarł szeroko pysk w bezgłośnym ziewnięciu. Bez większego zastanowienia się nad tym co robi wciągnął na nogi spodnie. Westchnął czując znów na swoim futrze irytujący ciężar materiału. Może powinien się go pozbyć na stałe? Z drugiej strony, zapewne sprawiłoby to, iż mieszkańcy Autonomii zaczęliby patrzeć na niego raczej jak na zwierzę, niźli stworzenie podobne do ludzi. Od jakiegoś czasu towarzyszyło mu silne pragnienie, aby wyrwać się z obowiązujących ludzi norm i dać upust zwierzęcym instynktom.\nRozejrzał się wokół i podniósł swój nóż, wyciągnął go z pochwy i trzymając ostrzem w dół ukrył częściowo za przedramieniem. Tak, aby potencjalny napastnik nie mógł dostrzec go w pierwszej chwili. W ten sposób przygotowany zbliżył się do drzwi i uchylił je nieco. Nieufnie wyjrzał na zewnątrz chcąc sprawdzić kto też dobija się do niego o tej porze. Oczywiście, podejrzewał, że znowu będzie to ktoś powiązany z dwójką wspomnianych elfów, jednak niezależnie od tego logika nakazywała ostrożność. Ostatnim razem rzucano w niego nożem, teraz może być równie nieciekawie. Stąd też gotów był na natychmiastową reakcję i uskoczenie za drzwi, jeśli tylko zobaczy coś nieporządanego.


Prokurator IPN przegrał z opozycjonistą. Przeprosin nie będzie | Kurier Poranny\nProkurator IPN przegrał z opozycjonistą. Przeprosin nie będzie\nFot. Wojciech Oksztol 13.02.2009\nWygrałeś! Wygrałeś! - cieszyli się w sądzie koledzy Krzysztofa Wasilewskiego. Po ogłoszeniu wyroku jedna z działaczek WiR rzuciła się mu na szyję i ucałowała. Fot. Wojciech Oksztol\nBrawo sąd, brawo! Tak działacze Klubu Więzionych, Internowanych i Represjonowanych przyjęli piątkowy wyrok.\nProces opozycjoniście wytoczył prokurator IPN Jerzy Kamiński. Chciał przeprosin od Krzysztofa Wasilewskiego, bo ten publicznie przypomniał jeden dzień z kariery zawodowej prokuratora.\nTo był sierpień 1984 roku. Wasilewski przyszedł do prokuratury, żeby się ujawnić i skorzystać z amnestii. Przesłuchiwać miał go prokurator Kamiński, wówczas asesor. Wasilewski najpierw musiał czekać pół godziny przed drzwiami, a potem został wezwany do gabinetu. Zaraz do środka wpadli też ubecy.\nWasilewski opowiedział tę historię w czasie konferencji prasowej półtora roku temu. W prasie pojawiły się tytuły "IPN chroni bezpiekę", "Z PRL-u do IPN-u".\nIPN ściga IPN\nAle na tym Wasilewski nie poprzestał. Pojechał do Warszawy i tam złożył zawiadomienie o zdarzeniu w gabinecie. Warszawa wszczęła śledztwo. Dotyczy ono także zachowania funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa w gabinecie asesora oraz pobicia Wasilewskiego w lutym-marcu 1984 roku w siedzibie Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych.\n- Tacy prokuratorzy nie mają moralnego prawa pracować w IPN - twierdził Wasilewski.\nZ kolei Jerzy Kamiński od początku mówił, że nie pamięta dokładnie historii z ujawnianiem się Wasilewskiego. Ale nie zaprzeczał, że przesłuchanie miało miejsce. Choć negował fakt, jakoby w jego gabinecie ubecy czuli się swobodnie.\n- Trzy razy musiałem go prosić, aby kazał im wyjść. On siedział za biurkiem, ja przed nim, a tamci mnie straszyli - przypominał Wasilewski.\nProkurator IPN zamieścił w prasie oświadczenie, a potem poszedł do sądu. Zażądał od Wasilewskiego przeprosin i 5 tysięcy złotych nawiązki na cele społeczne.\nNie będzie ani przeprosin, ani zapłaty.\nSąd oddalił wczoraj powództwo.\n- Jak każdy obywatel, Krzysztof Wasilewski korzysta z gwarantowanej konstytucją wolności wyrażania poglądów - powiedziała sędzia i zacytowała art. 54. konstytucji. - Dlatego miał prawo poinformować opinię publiczną, że przytrafiła się mu taka historia. Natomiast nie odpowiadał on za treść informacji, które ukazały się w mediach.\nDawni opozycjoniści bili brawa. Prokurator Kamiński, wychodząc z sali, podał rękę Wasilewskiemu. Ten uścisnął.\n- Zachował się z klasą - powiedziała do Wasilewskiego koleżanka z WiR.\n- Na koniec tak - zaśmiał się Wasilewski.\nGość 14.02.2009 23:52:51\nNo i co się zmieniło przez te ostatnie 20 lat? Nic. Opozycja ta sama ciągle opozycją , a WŁADZA ciągle po BEZPIECZNEJ stronie! Niech nam świętuje 20 rocznicę porozumień Okrągłego Stołu!\nGość 14.02.2009 23:49:36\nNo i co się zmieniło przez ostatnie 20 lat? Nic. Opozycja po jednej, władza po drugiej! Skutki Okrągłego Stołu, niech je dziś WŁADZA świętuje!


Wolverine damskie buty robocze r. 40 | BHP \_ DAMSKIE SECOND-HAND \_ OBUWIE \_ DAMSKIE | Exactpair\nWolverine damskie buty robocze r. 40\nObuwie renomowanej firmy Wolverine. Zalecane dla pracowników w branżach magazynowych i produkcyjnych. Obuwie charakteryzuje się wytrzymałością przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego komfortu użytkowania przez całą zmianę. Wysoka cholewka, sznurowanie oraz oddychający materiał zapewniają suchość stóp. Istotną cechą obuwia firmy Wolverine jest fakt testowania przez producenta wytrzymałości wzmocnionych elementów, dla zapewnienia maksimum bezpieczeństwa użytkownika. Stan: Nowy Produkt z ekspozycji, mógł być przymierzany, i może przejawiać drobne ślady normalnego użytkowania. Prosimy zapoznać się ze wszystkimi zdjęciami produktu. Długość wkładki: 26.5 cm


Showing results for tags ' wakacje'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags ' wakacje'.\nW stadzie żubrów, które od 2018 r. zamieszkuje Puszczę Augustowską, urodziło się 3. cielę. Nie wiadomo jeszcze, jakiej jest płci. Obecnie stado składa się z 14 osobników. Piątego kwietnia 2018 r., po kilku tygodniach aklimatyzacji, stado 7 żubrów (5 krów i 2 byki) wypuszczono z zagrody adaptacyjnej na terenie Nadleśnictwa Augustów. Zwierzęta zostały odłowione ze stada wolnościowego w Puszczy Boreckiej. W marcu br. stado powiększyło się o Karotkę, Podpuchę, Posesję II i Podróżnika. W międzyczasie do stada dołączył byk Wiktor. W 2017 r. wspominano też o innym samcu, który sam zawędrował do Puszczy Augustowskiej - Feliksie, który upodobał sobie lasy Nadleśnictwa Płaska. Pierwsze młode pojawiło się w stadzie już w 2018 r. (Balinka). Drugie (Śmiały) przyszło na świat rok później. Nie wiadomo, jakiej płci jest cielę, które urodziło się w tym roku. Nie wiem jeszcze, jakiej jest płci, [żubrzyk] jest jeszcze mały i z daleka, przez wysokie trawy, nie da się tego określić. Nie wiemy też, czy to jedyne narodziny. Cały czas obserwujemy żubry - mówi Adam Kolator z Nadleśnictwa Augustów. W zeszłym roku jeden z żubrów zginął, prawdopodobnie po walce z innym osobnikiem (znaleziono rany kłute, a młode zwierzę padło w wyniku zakażenia). Po oględzinach weterynarz wykluczył udział ludzi. Pomysł wsiedlenia żubrów do Nadleśnictwa Augustów pojawił się już jakiś czas temu. Wcielanie go w życie rozpoczęto w 2014 r. Teren na ostoję tych zwierząt wybrano po szczegółowej analizie warunków siedliskowych i konsultacjach z lokalną społecznością. Urządzono poletka żerowe, które obsiano mieszanką traw z koniczyną i wodopoje (wykopano oczka wodne i poprawiono już istniejące wodopoje) oraz urządzono zagrodę adaptacyjną. Jak napisano na witrynie Nadleśnictwa, u większości samic pierwsze wycielenie jest notowane w czwartym roku życia. Samce zaczynają dojrzewać w trzecim roku życia. Jednak na wolności to samce w pełni rozwinięte fizycznie, w wieku 6–12 lat, biorą udział w rozrodzie. Młodsze i starsze byki ustępują silniejszym samcom. Rozród u żubrów jest zjawiskiem sezonowym i przypada na sierpień–wrzesień. Ciąża trwa od 260 do 270 dni i cielęta rodzą się na przełomie maja i czerwca. Żubrzyca rodzi jedno cielę. W niewoli samica cieli się średnio dwa razy na trzy lata. W wolno żyjących populacjach żubrzyca rodzi cielę średnio co drugi rok. Na początku 2018 r. mieliśmy w Polsce 1873 żubry – to o 165 więcej niż rok wcześniej i blisko 1200 więcej niż w roku 1998. « powrót do artykułu