OBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise PDF Ebook Mobi Epub | PDF-X.PL\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise pdf podgląd\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise\nTytuł OBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise PDF Ebook podgląd online:\nZobacz podgląd OBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. OBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:\nStrona 1 Patrick O’Brian – HMS „Surprise” Żagle okrętu ożaglowanego na sposób rejowy, postawione podczas ciszy morskiej celem osuszenia: 1. Bomkliwer (latacz) 2. Kliwer 3. Forsztaksel 4. Fokstensztaksel 5. Fokżagiel 6. Fokmarsel 7. Fokbramsel 8. Grotsztaksel 9. Grotstensztaksel 10. Grotbramsztaksel 11. Grotbombramsztaksel 12. Grotżagiel 13. Grotmarsel 14. Grotbramsel 15. Stersztaksel 16. Sterstensztaksel 17. Sterbramsztaksel 18. Sterżagiel 19. Bezanżagiel 20. Stermarsel 21. Sterbramsel Źródło ilustracji: Serres, Liber Nauticus. Courtesy of The Science and Technology Research Center, The New York Public Library, Astor, Lenox, and Tilden Foundation ROZDZIAŁ PIERWSZY Niemniej podkreślam, milordzie, iż to pryzowe ma ogromną wartość dla marynarki! Szansa na zbicie fortuny w ciągu jednej akcji, jakkolwiek mało prawdopodobna by ona była, zachęci wszystkich marynarzy, od kuchcika aż po oficera, do jeszcze bardziej uważnej i wytężonej służby! Pewien jestem, że będący w służbie morskiej Jego Królewskiej Mości członkowie Rady poprą me słowa! - powiedział, spoglądając na siedzących wokół stołu. Rozległ się pomruk aprobaty i poczuł na sobie spojrzenia kilku umundurowanych oficerów, jednakże jeden Strona 2 czy dwóch spośród ich kolegów wciąż nie podnosiło wzroku znad leżących przed nimi notatek, a cywilni członkowie Rady zdradzali raczej obojętny stosunek do sprawy. Atmosfera tego zebrania była trudna do określenia, jeśli w ogóle można było mówić o jakiejkolwiek atmosferze - nie była to bowiem zwyczajowa sesja zamknięta Lordów Komisarzy Admiralicji, ale pierwsze zebranie generalne nowej administracji, pierwsze od odejścia lorda Melville'a. Jak zatem przystało na pierwsze zebranie w częściowo nowym składzie, z przewodniczącymi zarządów i przedstawicielami innych komisji, panowała atmosfera wyczekiwania i powściągliwości. Nie umiał jeszcze wyczuć ogólnego nastroju spotkania, miał jednak wrażenie, że jego wystąpienie nie wywołało zdecydowanego sprzeciwu Rady. Wydawało mu się, że było to zaledwie niezdecydowanie z ich strony, istniała zatem szansa, że dopnie swego, nawet pomimo tępej niechęci Pierwszego Lorda. - Jeden czy dwa takowe przykłady na tle zwykłej morskiej harówki i monotonii ciągnącej się wojny - kontynuował - wystarczą, by wskrzesić ducha bojowego w całej flocie na długie lata! Ich brak natomiast będzie miał... cóż... będzie miał efekt całkiem przeciwny. Sir Joseph, pomimo sporego doświadczenia w wywiadzie marynarki, raczej kiepsko sprawdzał się w wystąpieniach publicznych, zwłaszcza przed tak znakomitą publicznością. Temat, którym mógł porwać słuchaczy, rozmył się w trakcie przemówienia, właściwe wyrażenia wymknęły się z pamięci i naraz uświadomił sobie, że w powietrzu wisi atmosfera nieprzychylności, z którą jego wątpliwy kunszt oratorski już sobie nie poradzi. - Jakoś nie wydaje mi się, by sir Joseph miał do końca rację, przypisując oficerom naszej floty taką interesowność - zauważył admirał Harte, służalczo skłaniając się w stronę Pierwszego Lorda. Pozostali dowódcy floty obdarzyli krótkimi spojrzeniami zarówno jego, jak i siebie nawzajem - admirał Harte sam słynął z nadgorliwego korzystania z głównego przywileju marynarki i nie pogardziłby udziałem ze sprzedaży żadnego pryzu - czy byłby to niderlandzki szkuner, czy bretoński kuter rybacki. - Wiąże nas precedens - powiedział Pierwszy Lord, odwracając pozbawioną wyrazu twarz od admirała Harte'a w kierunku sir Josepha. - Był już przypadek „Santa Brigida"... - „Thetis", milordzie - podszepnął mu osobisty sekretarz. - Właśnie, „Thetis". Moi doradcy prawni twierdzą, że podjąłem właściwą decyzję. Wiąże nas prawo admiralicji, które głosi, iż jeżeli pryz został zatrzymany przed formalnym wypowiedzeniem wojny, należy do Korony. - Litera prawa to jedno, milordzie, a ludzka sprawiedliwość to drugie. Marynarze nie znają się na prawie, a nie ma na świecie ludzi bardziej niż oni wyczulonych na kwestię tradycji morskiej i wynikających z niej praw. Oto jak oni, a w ich liczbie również i ja, postrzegają naszą sprawę: Wasze Lordowskie Mości, świadomi hiszpańskich zamiarów dołączenia do wojny po stronie Bonapartego, postanowili ich ubiec. Wyszedł zatem rozkaz Waszych Lordowskich Mości, by przechwycić konwój wiozący hiszpańskie złoto z ujścia La Platy, złoto, bez którego Hiszpanie nie byliby w stanie rozpocząć działań wojennych. Jako że należało działać bez namysłu, wysłano wszystko, co w danej chwili było do dyspozycji Floty Kanału - eskadrę fregat „Indefatigable", „Medusa", „Amphion" i „Lively". Ich zadaniem było zatrzymanie prze- ważających sił hiszpańskich i eskortowanie ich do Plymouth. Dotarcie eskadry na czas do przylądka Santa Maria kosztowało niezwykle wiele wysiłku zarówno ze strony załóg, jak i, pragnę zauważyć, wywiadu marynarki, za co jednakże nie chcę przypisywać sobie żadnych zasług. Tam nasze okręty nawiązały walkę z hiszpańskimi i w zdecydowanej, śmiałej akcji zatopiły jeden z nich, a resztę przejęły, oczywiście nie bez ciężkich strat. Rozkazy zostały wypełnione co do joty - pięć milionów srebrnych dolarów, niebagatelny upust krwi z hiszpańskiego krwiobiegu, wylądowało w naszym porcie. Jeśli teraz nasi marynarze dowiedzą się, że owo złoto, wbrew wszelkim zasadom uświęconym przez tradycję, zostanie potraktowane nie jako pryzowe, ale jako należności Korony, spodziewać się należy fali demoralizacji ogarniającej całą flotę. Strona 3 - Niemniej, jeśli akcja miała miejsce przed formalnym wypowiedzeniem wojny... - zaczął jeden z cywili. - A co z „Belle Poule" w 1778?! - wykrzyknął admirał Parr. - Oficerowie i marynarze eskadry nie mają wiele wspólnego z formalnymi deklaracjami - odparł sir Joseph. - Ich zadaniem nie jest mieszanie się w sprawy państwowe, ale wykonywanie rozkazów Rady. W kierunku angielskich okrętów otwarto ogień, ale wypełniły one swe rozkazy nie bez sporych strat własnych i na pewno z wielkim pożytkiem dla kraju. I jeśli teraz mają utracić przynależne im w ramach tradycji morskiej pieniądze, jeśli owe pieniądze ma zagarnąć Rada, pod której rozkazami walczyli, to ogólne wrażenie, jakie pozostanie, zwłaszcza pośród oficerów, którzy w końcu wzięli udział w akcji bez cienia wahania, będzie... - zawahał się, szukając odpowiedniego słowa. - Żałosne - podpowiedział kontradmirał z eskadry błękitnej. - Żałosne. Konsekwencje będą jednak znacznie poważniejsze, jeżeli pozbawi się flotę wspaniałych przykładów tego, czego może dokonać zdecydowanie i wiara w zwycięstwo. Jako że precedensy wzajemnie się wykluczają, a żaden z nich nie pojawił się jeszcze w sądzie, sprawa pozostaje otwarta - niemniej z powagą podkreślam, że byłoby znacznie lepiej rozstrzygnąć kwestię na korzyść oficerów i załóg. Kraj nie poniesie wielkich kosztów z tego tytułu, a dobry przykład zwróci się Koronie stukrotnie. - Pięć milionów srebrnych dolarów... - Wśród pełnej wahania ciszy rozległ się rozmarzony głos admirała Erskine'a. - Naprawdę było tego aż tyle? - Jak brzmią nazwiska oficerów, którzy brali udział w akcji? - spytał Pierwszy Lord. - Kapitanowie Sutton, Graham, Collins i Aubrey, milordzie - odezwał się jego osobisty sekretarz. - Oto ich akta. Pierwszy Lord przeglądał akta w ciszy przerywanej jedynie skrzypnięciami pióra admirała Erskine'a, naprędce przeliczającego srebrne dolary na funty szterlingi z potrąceniem pryzowego dla załóg i wieńczącego rezultat swych obliczeń cichym gwizdnięciem. Na widok akt sir Joseph zrozumiał, że gra była skończona - Pierwszy Lord był co prawda dyletantem w sprawach morskich, ale w rozgrywkach parlamentarnych miał sporo doświadczenia i nie mógł się pomylić co do dwóch nazwisk, przeklętych dla obecnej administracji. Nazwiska Sutton i Aubrey wnosiły bowiem dużo chaosu do istniejącej równowagi parlamentarnej, a dwaj pozostali kapitanowie nie mieli z kolei żadnych wpływów mogących to zniwelować. - Suttona znam z obrad - powiedział Pierwszy Lord, zaciskając mocno usta i kreśląc krótką notkę. - Natomiast kapitan Aubrey... Nazwisko jest mi znajome. - To syn generała Aubreya, milordzie - szepnął sekretarz. - Ach, tak! Członek opozycji, który z taką pasją zaatakował premiera Addingtona! Pamiętam, zacytował swego syna w przemówieniu na temat korupcji. Często cytował syna. Tak, tak... - Zamknął swe notatki i zerknął na ogólny raport. - Sir Josephie... - odezwał się po chwili. - Kim jest doktor Maturin, zechciałby pan wyjaśnić? - To ów dżentelmen, na temat którego przesłałem Waszej Lordowskiej Mości sprawozdanie w zeszłym tygodniu - odparł sir Joseph. - Sprawozdanie w żółtej teczce - dodał z pewnym szczególnym naciskiem w głosie, sugerującym, iż za czasów Melville'a poparłby swe słowa ciśnięciem kałamarzem w głowę Pierwszego Lorda. - Czy nadawanie czasowych uprawnień kapitańskich lekarzowi to zwyczaj powszechnie praktykowany? - ciągnął Pierwszy Lord, ignorując zarówno ton głosu sir Josepha, jak i znaczenie żółtej teczki. Członkowie Rady pozostający w czynnej służbie wymienili krótkie spojrzenia. - Otrzymali je sir Joseph Banks i pan Halley, milordzie, i jak domniemywam, wielu innych wielkich mężów świata nauki. To niemały zaszczyt, ale w żadnym wypadku nie jest to praktyka nie znana. Strona 4 - Ach, tak - powiedział Pierwszy Lord, wnioskując z chłodnego tonu sir Josepha, że właśnie popełnił nietakt. - Więc nie ma to związku ze sprawą? - Absolutnie nie, milordzie. Jeśli mogę na moment powrócić do kapitana Aubreya, pragnę nadmienić, że poglądy ojca nie są tożsame z poglądami syna. Bynajmniej, milordzie - rzekł, już nie w nadziei, że uda się wyprostować kwestię pryzowego, ale by odwrócić uwagę zebranych od nietaktu lorda. Pytanie kontradmirała Harte'a wskazywało, że manewr się powiódł. - Czy mylę się, dostrzegając w sprawie osobisty interes sir Josepha? - zapytał on, uparcie pragnąc zarówno pochlebić Pierwszemu Lordowi, jak i dać upust własnej złośliwości. - Oczywiście, że się pan myli! - wykrzyknął czerwony na twarzy admirał Parr. - Na Boga, cóż za chybione stwierdzenie! - Jego głos utonął w serii kaszlnięć i chrząknięć, z których wyrywały się raz po raz pojedyncze słowa takie jak „cholerny zarozumialec", „nowicjusz", „kontradmiralczyna", „gówniarz". - Jeśli kontradmirał Harte sugeruje, że moja osoba jest w jakikolwiek sposób powiązana z osobistym majątkiem kapitana Aubreya - spojrzenie sir Josepha było lodowato zimne - to popełnia błąd. Nigdy owego dżentelmena nie spotkałem. Moim jedynym celem jest dobro floty. Reakcja na własne pytanie, które jemu samemu wydawało się dość celne, najwyraźniej wstrząsnęła kontradmirałem Harte'em. Natychmiast porzucił dalsze pytania o kapitana Au- breya i rozpłynął się w chaotycznych zapewnieniach o niezrozumieniu jego intencji i wielkim szacunku wobec zacnego dżentelmena. Przerwał to dopiero Pierwszy Lord, uderzając pięścią w stół. - Tak czy owak nie mogę zgodzić się z tym, że pięć milionów srebrnych dolarów to nieistotny wydatek dla kraju - oznajmił, odrobinę zdegustowany. - Jak już wcześniej wspomniałem, moi doradcy prawni zapewniają mnie, że suma musi być potraktowana jako należności Korony. Mimo że wywody sir Josepha są ze wszech miar przekonujące i pragnąłbym je podzielać, obawiam się, że wiąże mnie precedens. To kwestia zasad. Mówię te słowa z wielkim żalem, gdyż wiem, że owa jakże śmiała i błyskotliwa akcja odbyła się pod pańską egidą i nie ma osoby, która bardziej szczerze życzyłaby powodzenia oficerom floty niż ja sam. Niestety, mam związane ręce. Tak czy owak, pocieszmy się tym, co pozostanie dla nas do podziału - nie jest to, co prawda, kwestia milionów, ale i tak niezła sumka, tak, całkiem niezła... Proponuję jednakże pozostawić te przyjemne sprawy i zwrócić naszą uwagę na kwestie... Tematy przymusowego poboru, tendrów i hulków z rekrutami były kwestiami wykraczającymi poza kompetencje sir Josepha - rozparł się zatem na krześle i jął obserwować zabierających głos. Ogólnie rzecz biorąc, Pierwszy Lord był parającym się polityką głupcem. Sir Joseph służył pod takimi ludźmi jak Chatham, Spencer, St. Vincent czy Melville i w porównaniu z nimi obecny Pierwszy Lord robił kiepskie wrażenie. Oczywiście, tamci mieli swoje wady, zwłaszcza Chatham, ale żaden nie popełniłby takiego błędu w oszacowaniu sytuacji! W końcu to Hiszpanie ponosili wszystkie koszty wspaniałego widowiska dla Marynarki Królewskiej - czterech młodych oficerów w randze kapitana obsypanych hiszpańskim złotem! Fortuny zgromadzone na morzu należały przecież do rzadkości i w przeważającej części zbierali je admirałowie na lukratywnych stanowiskach, ściągający swój udział za akcje, w których nigdy nie wzięli udziału. Kapitanowie dowodzący okrętami - to ich należało wspierać i motywować. Być może nie wyłożył sprawy wystarczająco jasno bądź przekonująco, nie był w każdym razie w formie po bezsennej nocy nad siedmioma raportami z Boulogne. Jedno było pewne - żaden Pierwszy Lord, być może z wyjątkiem St. Vincenta, nie rozstrzygnąłby sprawy według upodobań partyjnych, a już z pewnością żaden z nich nie ujawniłby publicznie nazwiska tajnego agenta. Zarówno lord Melville (człowiek, który doceniał znaczenie wywiadu, znakomity Pierwszy Lord), jak i sir Joseph byli bardzo przywiązani do doktora Maturina, nie tylko wiernego doradcy do spraw hiszpańskich, a zwłaszcza katalońskich, ale przede wszystkim Strona 5 bezinteresownego, absolutnie dokładnego i oddanego agenta, który nigdy nie przyjął zapłaty za swe usługi. Były to zawsze usługi doskonałej jakości - to dzięki niemu i jego meldunkom możliwe było zadanie Hiszpanom tak miażdżącego ciosu. Wspomniane przez Pierwszego Lorda uprawnienia zostały specjalnie obmyślone przez sir Josepha i lorda Melville'a, by zmusić doktora do przyjęcia części fortuny zdobytej na wrogu, a teraz, jak na złość, jego imię zostało wypaplane publicznie, w pytaniu skierowanym bezpośrednio do szefa wywiadu marynarki! Żeby jeszcze stało się to na zamkniętej sesji Rady, a nie wśród pstrokatej zbieraniny admirałów i szefów wydziałów najróżniejszej maści! Takie zachowanie było wprost niedopuszczalne. Poleganie teraz na dyskrecji owych żeglarzy, dla których nie było innego sposobu na rozprawienie się z przeciwnikiem tak sprytnym jak Bonaparte niż rozwalenie go ogniem dział, też byłoby niedopuszczalne. O dyskrecji cywili, tych politykujących gaduł, których kontakt z wrogiem ograniczał się do oglądania obozowisk dwustutysięcznej armii napoleońskiej przez teleskopy na klifach Dover, nie było nawet co marzyć. Patrzył teraz na twarze wokół stołu, rozgorączkowane dyskusją nad jurysdykcjami poboru i oddziałkami marynarzy, mających zająć się branką - Pierwszy Lord całkowicie stracił kontrolę nad zebraniem i wrzask kłócących się admirałów słychać było pewnie na całym Whitehall. Sir Joseph poczuł pewną ulgę - w tym tumulcie nieostrożne pytanie Pierwszego Lorda mogło już zostać zapomniane. „Jednakże - myślał, kreśląc w swoim notatniku kolejne przemiany motyla admirała: od jaja, poprzez larwę, poczwarkę aż do rozwiniętego motyla - co ja mu powiem, kiedy się spotkamy? Jaką przybrać minę, kiedy go zobaczę?" Podczas gdy nad budynkami admiralicji w Whitehall wisiała szara mżawka, powietrze w hrabstwie Sussex było suche i nie poruszane najlżejszymi nawet podmuchami wiatru. Dym uciekający z komina salonu w dworku Mapes Court rozciągał się w długi, nieporuszony słup, dopiero na wysokości stu stóp rozwiewając się w błękitną mgiełkę, by potem osiąść w dolinach pagórków za domem. Liście, wciąż jeszcze żółcące się na drzewach, opadały, wirując w powolnym tańcu w kierunku złocistego dywanu. Szelest upadku każdego liścia wyraźnie było słychać pośród panującej ciszy, ciszy równie spokojnej jak śmierć we śnie. - Niech tylko wiatr dmuchnie, a wszystkie te drzewa będą nagie - zauważył doktor Maturin. - Jesień i wiosna są takie różne, ale tyle mają wspólnego, ledwie jedno rozkwitnie, a już wypychane jest przez drugie. Dalej na południu widać to wyraźniej. W Katalonii, gdzie przyjedziecie z Jackiem, jak tylko wojna dobiegnie końca, po jesiennych deszczach trawa staje na baczność jak armia włóczni, a nawet tu... Odrobinę mniej masła, moja droga, jeśli pozwolisz. Spożywam stanowczo za dużo tłuszczu. Stephen Maturin gościł u pani Williams oraz jej córek: Sophie, Cecilii i Frances. Obiad już zjedli, o czym świadczyły resztki potraw na żabocie, ciemnożółtej kamizeli i brązowawych bryczesach doktora - jadał on zazwyczaj niedbale, a serwetkę, mimo wysiłków Sophie, zgubił, zanim jeszcze zdołał ją wymienić. Siedział teraz po jednej stronie kominka, popijając herbatę, podczas gdy po drugiej stronie Sophie pochylała się nad różowosrebrnym żarem i z uwagą szykowała tosty, starając się trzymać je na odpowiedniej wysokości, by ich nie spalić ani nie osmalić. W zapadającym zmierzchu blask żaru opromieniał jej okrągłe przedramię i uroczą twarz, podkreślał szerokie czoło i idealny kształt ust oraz uwydatniał niezwykle rumianą cerę. Niepokój o tost całkowicie wyparł zwyczajową rezerwę na jej obliczu: wysuwała delikatnie język na znak koncentracji - odruch, który przejęła po młodszej siostrze. Ta maniera wraz z rzadko spotykaną urodą tworzyła niezwykły, głęboko poruszający efekt. Doktor patrzył na nią szczerze ujęty, czując w sercu osobliwy ucisk, jakieś nieokreślone uczucie - Sophie była narzeczoną jego przyjaciela, kapitana Aubreya z Marynarki Królewskiej, jego pacjentką i kimś tak bliskim, jak tylko bliscy mogą być sobie mężczyzna i kobieta obojętni na uwodzenie i zaloty, może nawet bliższym, niż gdyby kiedyś była jego kochanką. - Wspaniały tost - powiedział. - Wspaniały, bez cienia wątpliwości, niemniej niech to już będzie ostatni. Tobie też już ich nie polecam. Jeszcze zaczniesz się robić pulchniutka. Widzę, Strona 6 że służy ci wizja bliskiego małżeństwa - jeszcze jakieś sześć miesięcy temu byłaś budzącą litość brzydulą, ale doszły ci już chyba z trzy kilogramy, a twoja cera... Nie, zostaw tego tosta! Po co go nadziewasz, dla kogo on ma być? - Dla mnie, mój drogi - odparła. - Jack twierdzi, że mam być silna. On lubi siłę charakteru. Mówi, że lord Nelson... Z daleka poprzez nieruchome, mroźne powietrze dobiegł odgłos rogu myśliwskiego znad Polcary Down. Oboje spojrzeli w kierunku okna. - Ciekawe, czy zabili tego lisa? - spytał Stephen. - Jack by wiedział, gdyby tu był. - Ach, tak się cieszę, że nie ma go tam na środku tej diabelskiej zatoki - powiedziała Sophie. - Jemu się zawsze coś przytrafia, a ja tak się boję, żeby nie złamał nogi, jak młody panicz Savile. Stephen, możesz mi pomóc z zasłonami? „Ależ ona wyrosła" - pomyślał Stephen. - Co to za drzewo? - spytał już głośno, trzymając w dłoni uchwyt zasłon i wyglądając przez okno. - To ozdobne drzewko tam, na trawniku? - To perełkowiec. Perełkowiec japoński. Nie jest to właściwie prawdziwy perełkowiec, ale tak w każdym razie je nazywamy. Zasadził je tu mój wujek Palmer, podróżnik. Powiedział wtedy, że bardzo przypomina mu prawdziwego perełkowca. Sophie naraz uświadomiła sobie, dokąd to skojarzenie zaprowadzi Stephena - pożałowała swoich słów, zanim jeszcze dobrnęła do końca zdania. Te niosące niepokój przeczucia tak często się sprawdzają - każdy, kto miał chociaż coś wspólnego z Indiami, musiał skojarzyć drzewko z tamtymi stronami. Na podobieństwo jego liści nazwano przecież drobne monety*, a potrząsanie drzewkiem wróżyło rychłe dołączenie do grona nababów* *. Zarówno dla Stephena, jak i dla Sophie Indie były ważnym miejscem - przecież to tam podobno była teraz Diana Villiers wraz ze swym kochankiem i na dobrą sprawę właścicielem, Richardem Canningiem. Diana była kuzynką Sophie, a swego czasu zarówno jej rywalką w walce o względy Jacka Aubreya, jak i obiektem desperackich zalotów Stephena. * Nieprzetłumaczalna gra słów - po angielsku perełkowiec japoński to pagoda-tree, a owe monety zwane były pagodami. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). * * Nabab (anglo-ind.) - Anglik, który dorobił się na interesach w Indiach. Była to żywa, młoda kobieta o niezwykłym wdzięku i żelaznym charakterze, bez której rodzina nie wyobrażała sobie życia - aż do chwili jej ucieczki z panem Canningiem. Stała się wtedy czarną owcą rodziny i, według pewnych niepisanych zasad, jej imię w Mapes Court nigdy nie było wspominane. Zaskakujące zatem zdawać się mogło to, jak wiele wiedziano o jej poczynaniach i jak wiele myśli skrycie jej poświęcano. Wiele zdradzały domownikom gazety, gdyż pan Canning był kimś w rodzaju osoby publicznej, zamożnym człowiekiem z udziałami w transporcie morskim i Kompanii Wschodnioindyjskiej oraz pewnymi wpływami zarówno w polityce (wraz z krewnymi posiadali trzy podupadłe gminy, z których wyznaczali reprezentantów do Parlamentu, ponieważ sami ze względu na pochodzenie żydowskie zasiadać w nim nie mogli), jak i w życiu towarzyskim (miał wielu przyjaciół w kręgach bliskich księciu Walii). Jeszcze więcej zdradzały plotki z sąsiedniego okręgu, gdzie żyło jego kuzynostwo, Goldsmidowie. Jednakże nikt w rodzinie nie miał lepszych informacji niż Stephen Maturin, który pomimo uduchowionej pozy i szczerego oddania filozofii naturalnej, miał szerokie kontakty i umiał z nich korzystać. Znał choćby nazwę statku, na którym żeglowała pani Villiers, wiedział, w której kabinie mieszkała i jak miały na imię obie jej służące, znał nawet ich pochodzenie (jedna była Francuzką, a jej brat był żołnierzem, wziętym do niewoli na początku wojny i uwięzionym w Norman Cross). Znał liczbę rachunków, których nie zapłaciła, i sumę, na jaką opiewały. Wiedział wiele o burzy, która rozszalała się w rodzinach Canningów, Goldsmidów i Mocatta i wciąż trwała, ponieważ pani Canning, z domu Goldsmid, nie mogąc znieść myśli o bigamii męża, z niegasnącym Strona 7 zapałem wzywała wszystkich swoich krewnych i znajomych do obrony jej czci. Owa burza właśnie skłoniła Canninga do wyruszenia do Indii, oficjalnie z misją związaną z francuskimi interesami na wybrzeżu malabarskim. Sophie miała rację - właśnie te myśli przebiegały przez głowę Stephena na wspomnienie nieszczęsnego drzewka, te i wiele innych. Owe myśli nigdy go nie opuszczały, pozornie nieobecne, błąkały się zawsze w pobliżu, gotowe pojawić się w najmniej odpowiedniej chwili, choćby rano, kiedy budził się, dziwiąc, dlaczego ogarniał go tak obezwładniający żal. W chwilach, gdy owe myśli były daleko, o ich obecności wciąż przypominała mu tętniąca bólem przepona, miejsce, które mógł nakryć dłonią. W tajemnej, trudnej do otwarcia szufladzie trzymał opatrzone w spisy treści raporty zatytułowane: Wielmożna Pani Villiers, Diana, wdowa po Karolu Villiers, zamieszkała ostatnio w Bombaju oraz Canning Richard, pan na Park Street i Coluber House w hrabstwie Bristol. Oba raporty były równie skrupulatne jak sprawozdania na temat ludzi podejrzanych o szpiegostwo na rzecz Bonapartego i jakkolwiek część danych pochodziła z wiarygodnych, życzliwych źródeł, inne zostały po prostu kupione. Musiało to kosztować fortunę - Stephen nie szczędził grosza na umacnianie swej pozycji odrzuconego kochanka i dalsze pogrążanie się w depresji. „Po co rozdrapuję stare rany?" - zastanawiał się. „Jaki cel mi przyświeca? Z pewnością gromadzenie danych to użyteczna rzecz podczas wojny, zatem mogę nazwać to moją prywatną wojną. Czy chodzi mi o utwierdzenie się w przekonaniu, że wciąż walczę, chociaż sromotną klęskę poniosłem już dawno temu? Niby racjonalne twierdzenie, ale z pewnością fałszywe. Zbyt płytkie to wszystko". Uwagi te padały po katalońsku - jako poliglota miał zwyczaj dopasowywania myśli do języka, który najlepiej oddawał ich nastrój. Jego matka była Katalonką, a ojciec irlandzkim oficerem, zatem swobodne mówienie po katalońsku, angielsku, francusku i kastylijsku przychodziło mu równie łatwo jak oddychanie. Nigdy też nie wartościował języków, temat był właściwie jedynym kryterium ich doboru. „Że też nie trzymałam języka za zębami" - myślała Sophie, spoglądając na Stephena z niepokojem. Doktor wciąż siedział pochylony przy ogniu, wpatrując się w żarzące przestrzenie pod kłodami w kominku. „Biedak. Przecież jemu potrzebna jest czyjaś opieka, trzeba mu choćby pocerować to i owo. On przecież nie nadaje się do tego, by samotnie przemierzać świat, to takie trudne dla ludzi tak uduchowionych jak on. Jakże ona mogła być tak okrutna, przecież to jakby dziecko uderzyć! Niewiele się nauczył, zostając naukowcem, niewiele wie o świecie. Wystarczyłoby, żeby powiedział do Diany: »Proszę, wyjdź za mnie« zeszłego lata i wykrzyknęłaby: »Och tak, oczywiście!« Powiedziałam mu to przecież. Cóż, raczej by go nie uszczęśliwiła, ale..." - chodziło jej po głowie słowo „suka", ale stłumiła przekleństwo. „Już nigdy nie pokocham tego japońskiego drzewka. Tak je lubiłam i naraz coś zgasło, coś się wypaliło... Cóż, zaraz się rzeczywiście wypali, jeśli nie dorzucę drewna. Tak tu ciemno..." Jej dłoń powędrowała w kierunku dzwonka, by wezwać służącego do zapalenia świec, lecz nagle zawahała się i powróciła na kolano. „To okrutne, gdy ludzie muszą cierpieć" - myślała Sophie. „Czasem przeraża mnie to, jak bardzo jestem szczęśliwa. Kochany Jack..." Jej myśli wypełnił cudowny obraz Jacka Aubreya, wysokiego i wyprostowanego jak struna, emanującego energią i radością życia, z jasnymi włosami opadającymi na kapitańskie epolety i twarzą ogorzałą od morskich wichrów, zawsze promieniejącą szczerym śmiechem. Widziała okropną bliznę, biegnącą w górę od szczęki i niknącą wśród włosów, widziała każdy szczegół jego munduru, widziała Medal Nilu i ciężką, inkrustowaną szpadę, którą otrzymał od Funduszu Patriotycznego za zatopienie „Bellone". Jego niebieskie oczy niemal nikły, gdy się śmiał - widziała wtedy jedynie błyszczące szczelinki, na tle rumianej wesołości jeszcze bardziej niebieskie. Nigdy nie poznała kogoś, z kim zaznałaby tyle radości - nikt nie śmiał się tak jak on. Strona 8 Odgłos otwieranych drzwi i potok światła z holu zburzył jej wizję - na progu dostrzegła ciemny zarys niskiej, krępej sylwetki pani Williams. - A to co?! - zawołała głośno pani Williams. - Siedzicie samotnie po ciemku! Jej spojrzenie przeskakiwało od Sophie do Stephena, starając się znaleźć dowód na podejrzenie, jakie pojawiło się w jej myślach w chwili, kiedy ich rozmowę zastąpiła cisza. Wiedziała o tej ciszy dobrze, jako że siedziała w bibliotece, blisko kredensu opartego o boazerię - gdy jego drzwi były otwarte, nie sposób było nie słyszeć głosów z saloniku. Jednakże zastygłe, nieruchome pozy Stephena i Sophie oraz ich zaskoczone twarze szybko wyprowadziły panią Williams z błędu. - Panna wraz z dżentelmenem siedzący po ciemku! - powiedziała ze śmiechem. - Za moich czasów byłoby to nie do pomyślenia. Musiałby się pan tłumaczyć, doktorze Maturin. Gdzie jest Cecylia? Powinna przecież dotrzymywać wam towarzystwa. Po ciemku... Pomyślałaś już o zapaleniu świec, prawda, Sophie? Dobra dziewczyna. Nie uwierzyłby pan, doktorze. Mówiła te słowa, odwracając się w kierunku gościa z uprzejmym wyrazem twarzy. Jakkolwiek doktor Maturin nie wytrzymywał porównania ze swym przyjacielem, kapitanem Aubreyem, znany był w Mapes jako właściciel wanny z marmuru i zamku w Hiszpanii, nadawałby się zatem dla młodszej córki, Cecylii. Prawdziwego zamku! Zaiste, gdyby to właśnie z nią doktor siedział w ciemnym pokoju, pani Williams nigdy nie wtargnęłaby do środka - Nie ma pan pojęcia, jak podrożały świece, doktorze - kontynuowała. - Cecylia z pewnością też by o tym pomyślała. Wszystkie moje córki zostały wychowane w duchu oszczędności, w tym domu nic się nie marnuje. Niemniej gdyby to Cecylia była w ciemnym pokoju z adoratorem, nie o tym by myślała - gra nie byłaby warta świeczki, hmmm... Nigdy pan by nie uwierzył, jak zdrożał wosk od początku wojny. Czasem korci mnie, by powrócić do łoju, ale jakoś nie mogę się przemóc, aż taka bieda nas nie dusi. Przynajmniej w gościnnych pokojach niech płoną świece z wosku. Dwie już zapaliłam w bibliotece, z czego jedną wam dam... John nie będzie tu musiał zapalać kaganków. Musiałam zapalić aż dwie, doktorze, bo nic, tylko siedzę wraz z moim doradcą od interesów. Wszystkie te pisma, kontrakty i rachunki, to takie czasochłonne i skomplikowane, a ja wciąż raczkuję w tych sprawach. - Posiadłości „raczkującej" pani Williams ciągnęły się daleko poza granice parafii i na groźbę: „Pani Williams przyjdzie po ciebie!" dzieci dzierżawców zamierały z przerażenia aż w Scarveacre. - Pan Wilbraham już nie raz robił nam surowe uwagi za, jak to nazywał, opieszałość, ale pewna jestem, że to nie nasza wina. Kapitan Aubrey jest tak daleko, a bez niego przecież nie ma sensu brać się do czegokolwiek. Odeszła po świecę, zaciskając mocno usta. Negocjacje z panem Wilbrahamem przeciągały się, bynajmniej nie ze względu na drażliwość pana Wilbrahama, ale z powodu uporu pani Williams, która ani myślała oddawać dziewictwa córki i jej dziesięciu tysięcy funtów, dopóki nie uspokoi ją „wystarczające zabezpieczenie", czyli podpisana i opieczętowana intercyza poparta dotarciem żywej gotówki na miejsce. To właśnie zatrzymywało wydarzenia w miejscu. Jack wprawdzie bez namysłu zgodził się na wszystkie warunki, przeznaczając swój dobytek, płace, przyszłe pryzowe i inne dochody na poczet przyszłości Sophie i ich potomstwa, ale same pieniądze jeszcze nie nadeszły. Pani Williams więc trwała w swoim uporze, nie ustępując ani na krok, aż do chwili, kiedy do jej rąk nie wpłynie brzęcząca gotówka. - Oto świeca. - Pani Williams wróciła do pokoju. - Jedna wam wystarczy - powiedziała, patrząc zmrużonymi oczyma na szczapę, którą Sophie dorzucała do ognia. - Chyba że chcecie poczytać, ale, jak mniemam, wciąż macie wiele tematów do rozmowy. - Otóż to - powiedziała Sophie, kiedy znowu zostali sami. - W istocie, chciałabym cię o coś zapytać. Właściwie to chciałam odciągnąć cię na stronę od chwili twojego przyjazdu. To okropne być ignorantką i nie chciałabym, by kapitan Aubrey wiedział o tym, matki też spytać nie mogę. Z tobą to jednakże inna sprawa. Strona 9 - Lekarzowi można powiedzieć wszystko - odparł Stephen, a jego twarz na moment przybrała wyraz anonimowej powagi zawodowca, aby ukryć spojrzenie pełne tkliwości. - Lekarzowi? - zawołała Sophie. - Tak, jasne, lekarzowi. Chodzi mi o tę wojnę, drogi Stephenie. Ona się toczy od zawsze, nie licząc tej krótkiej przerwy. Ciągnie się i ciągnie, rok w rok długie lata, jakże bym chciała, by już się skończyła! Odkąd tylko sięgam pamięcią, zawsze mowa była o wojnie. Nie zawsze niestety poświęcałam jej tyle uwagi, ile powinnam. Oczywiście wiem, że Francuzi są okropni, ale ci wszyscy inni, ci, co pojawiają się i znikają - Austriacy, Rosjanie, Hiszpanie... Czy Rosjanie są już dobrzy? Nie chcę popełniać błędu i modlić się za złych ludzi, zresztą to byłaby zdrada! A ci wszyscy Włosi z kochanym, biednym papieżem - na dzień przed wyjazdem Jack mówił coś o Watykanie. Podniósł banderę Państwa Kościelnego jako ruse la guerre*, zatem to musi być jakieś państwo. Moja ignorancja to rzecz godna pożałowania - zaledwie pokiwałam głową i powiedziałam: „Ach, Państwo Kościelne". Tak się boję, że weźmie mnie za ignorantkę! Rzecz jasna, jestem ignorantką, ale nie zniosłabym myśli, że on o tym wie! Wiem, że jest mnóstwo młodych dam, które wiedzą, gdzie leży Watykan i Batawia, i Republika Liguryjska, ale myśmy nigdy nie omawiali takich rzeczy z panią Blake! A to Królestwo Obojga Sycylii - jedną Sycylię na mapie znalazłam, ale drugiej już nie! Stephen, proszę, opowiedz mi, jak świat dzisiaj wygląda! - Jak świat dzisiaj wygląda? - Stephen uśmiechnął się, gdzieś zniknął wyraz twarzy lekarza. - Cóż, na razie jest to proste. Po naszej stronie mamy Austrię, Rosję, Szwecję i Neapol, czyli to samo, co twoje Królestwo Obojga Sycylii. Napoleona z kolei wspiera Hiszpania, Bawaria i Holandia oraz cała rzesza małych państw. Sojusze po obu stronach bynajmniej nie są trwałe - Rosjanie, na przykład, byli najpierw z nami, potem przeciwko nam, potem udusili swego cara i obecnie znowu stoją po naszej stronie. * Ruse la guerre (ix.) - fortel wojenny. Przypuszczam, że niedługo przyjdzie czas na ich kolejny kaprys. Austriacy dali sobie spokój z wojną w 1797 i znowu w 1801 po bitwie pod Hochenlinden - tylko czekać, aż wydarzy się to znowu. Naszą główną troską są przede wszystkim Holandia i Hiszpania, gdyż te kraje mają floty wojenne. Na morzu bowiem rozstrzygną się losy tej wojny. Napoleon ma około czterdzie- stu pięciu okrętów, a my ponad osiemdziesiąt. Zdawać by się mogło, iż to bezpieczna przewaga, ale w przeciwieństwie do okrętów francuskich, nasze są rozsiane po całym świecie. Doliczmy dwadzieścia siedem okrętów hiszpańskich i flotę holenderską - za wszelką cenę nie wolno nam zatem dopuścić do ich połączenia się. Jeśli Napoleon osiągnie przewagę w kanale i choćby na krótko zbierze przeważającą flotę, jego armia inwazyjna może, Boże uchowaj, wylądować u nas. Dlatego właśnie Jack i admirał Nelson krążą wokół Tulonu, odcinając panu de Villeneuve i jego eskadrze jedenastu okrętów liniowych i siedmiu fregat drogę do Kartageny, Kadyksu i Ferrolu, gdzie mogą się połączyć z Hiszpanami. Tam zresztą i ja się udaję, jak tylko załatwię kilka spraw w Londynie i kupię trochę barwnika z marzanny. Tak więc, droga Sophie, jeśli masz do przekazania Jackowi jakieś wiadomości, to uczyń to teraz, gdyż na mnie już czas. - Wstał, otrzepując ubranie, a zegar na czarnym sekretarzyku wybił godzinę. - Och, Stephen, musisz już iść? - zawołała Sophie. - Pozwól mi chociaż otrzepać cię z okruszków. A może zostałbyś na kolację? Zostań, proszę, zrobię tosty z serem... - Nie mogę, moja droga, choć chciałbym - odparł, stojąc nieruchomo i pozwalając jej oczyścić się z okruchów, postawić kołnierz i otrzepać żabot - od czasu zawodu miłosnego znacznie mniej dbał o ubiór, a nawet zaniedbywał czystość rąk i twarzy. - Jeśli się pośpieszę, może uda mi się wpaść na dzisiejsze zebranie w Towarzystwie Entomologicznym. Dobrze, już dobrze, tak wystarczy, na dwór się przecież nie wybieram. Entomolodzy to nie fircyki. Dobrze, to daj mi buziaka, jak się należy i powiedz, co takiego mam przekazać Jackowi. Strona 10 - Och, nie masz pojęcia, jak chciałabym jechać tam z tobą! Chciałabym go błagać, by był rozważny i unikał ryzyka, ale to chyba nie ma wielkiego sensu, prawda? - Powiem mu o tym, jeśli chcesz, ale wierz mi, najdroższa, Jack nie jest człowiekiem nierozważnym, nie na morzu. Nigdy nie podejmuje ryzyka bez dokładnego przemyślenia sprawy - zbyt kocha swój okręt i swoich ludzi, by wpędzić ich w tarapaty. To na pewno nie jeden z tych kąpanych w gorącej wodzie szaleńców, którzy najpierw strzelają, a potem sprawdzają, kto dostał. - Nie zrobi nic lekkomyślnego? - Nigdy w życiu. To najprawdziwsza prawda - dodał, widząc, że Sophie nie jest do końca przekonana, iż Jack na morzu i Jack na lądzie to dwie różne osoby. - Cóż - powiedziała i zamyśliła się. - Ile czasu to wszystko zabierze? Wszystko wydaje się ciągnąć tak długo... - Bzdura - powiedział Stephen, udając ożywienie. - Sesje Parlamentu kończą się za kilka tygodni, kapitan Hamond powróci na swój okręt, a Jack znowu wyląduje na brzegu. Wtedy będziesz mogła się nim nacieszyć do syta! To co mu przekazać? - Przekaż mu najgorętsze wyrazy miłości, Stephen. I błagam, o siebie też zadbaj... Doktor Maturin wszedł na zebranie Towarzystwa Entomologicznego w chwili, kiedy czcigodny pan Lamb rozpoczynał odczyt na temat „Pewnych niezidentyfikowanych żuków znalezionych na brzegu w Pringle-juxta-Mare w roku 1799". Usiadł z tyłu i chwilę uważnie słuchał prelegenta, który zgodnie z oczekiwaniami zebranych szybko zaczął odbiegać od tematu, przechodząc do kwestii hibernacji jaskółek, odnalazł bowiem kolejne argumenty wspierające jego teorię. Otóż latające jaskółki, zataczając coraz ciaśniejsze kręgi, nie tylko zbijają się w końcu w bryłę i nurkują na dno niewielkich stawów, ale również znajdują schronienie w szybach kopalń cyny! W kornwalijskich kopalniach cyny, proszę sobie wyobrazić! Stephen nie słuchał już dalej, wodząc spojrzeniem po zniecierpliwionych entomologach, z których kilku już znał - oto szacowny doktor Musgrave, który zaszczycił go dorodnym okazem carena quindecimpunctata, dalej pan Tolston, znany ze swoich badań nad jelonkami, i uczony Szwed Eusebius Piscator i... te pulchne plecy i przypudrowany warkoczyk z pewnością kogoś przypominały... Czyż to nie osobliwe, jak wiele proporcji i wymiarów wychwytuje i przechowuje ludzkie oko? Plecy stają się dzięki temu niemalże tak rozpozna- walne jak twarz! A są jeszcze chód, postawa, sposób trzymania głowy, ileż niezliczonych odniesień z każdym ruchem ciała! Te plecy były pochylone w dziwny, nienaturalny sposób, a lewa ręka była wzniesiona i spoczywała na szczęce, jakby gotowa do ochrony całej twarzy. Niewątpliwie owo skrzywienie pleców przykuło jego uwagę, gdyż nigdy jeszcze przez długie lata pracy nie widział sir Josepha, siedzącego w takiej pozycji. - ...zatem, panowie, uważam, że mogę ostatecznie stwierdzić, iż hibernacja jaskółek i wszystkich innych ptaków z rodziny hirundinae zostaje ostatecznie udowodniona - powiedział pan Lamb, wyzywająco spoglądając na audytorium. - Nie ulega wątpliwości, że wszyscy jesteśmy wdzięczni panu Lambowi za prelekcję - powiedział przewodniczący zebrania. Po sali niósł się pomruk niezadowolonych głosów i szu- rania stóp. - Choć obawiam się, że czasu na wszystkie odczyty dziś może nam nie starczyć, chciałbym poprosić sir Josepha Blaina, by zechciał wygłosić odczyt na temat „Prawdziwego gynandromorpha ostatnio włączonego do jego kolekcji". Sir Joseph uniósł się nieco i poprosił o wybaczenie. Nie czuł się najlepiej, a poza tym pozostawił notatki w domu, a nie chciał nadużywać cierpliwości szacownych słuchaczy improwizowanym przemówieniem. Podkreślił, iż to tylko czasowa niedyspozycja, jednakże na towarzystwie nawet ostry przypadek trądu nie zrobiłby wrażenia. Ponoć podczas spotkań już trzech entomologów odeszło z tego świata. - O co w tym wszystkim chodzi? - spytał sam siebie Stephen, kiedy sir Joseph, wychodząc z sali, ominął go szerokim łukiem. W trakcie następnego wykładu na temat fluorescencyjnych Strona 11 żuków z Surinamu - znakomitego wykładu, który z pewnością kiedyś powinien z uwagą przeczytać - dojrzało w nim postanowienie. Pchnięty niespodziewanym przeczuciem, opuścił spotkanie. Nie przeszedł nawet stu jardów, gdy zatrzymał go posłaniec z zaproszeniem opatrzonym monogramem sir Josepha. Zgodnie z informacją, miał się udać jednak nie do jego prywatnych, oficjalnych apartamentów, ale do niewielkiego domu w pobliżu Shepherd Market. - Cieszę się, że jesteś - powiedział sir Joseph, sadzając Stephena przy ogniu w pokoiku, który najwyraźniej był zarówno jego gabinetem, pracownią, jak i salonem. Było to wygodne, a nawet dość luksusowe pomieszczenie, utrzymane w stylu sprzed pięćdziesięciu lat. Na ścianach gabloty z motylami zostały zastąpione obrazkami przedstawiającymi nagie kobiety - niewątpliwie było to jego prywatne pomieszczenie. - Bardzo się cieszę. - Sir Joseph z trudem utrzymywał spokój. - Bardzo - powtórzył. Stephen milczał. - Chciałem, byś tu przyszedł, bo to mój prywatny, że się tak wyrażę, azyl i jak uważam, jestem ci winien osobiste wyjaśnienia. Nie spodziewałem się ciebie na zebraniu dziś wieczór... gdy tylko cię zobaczyłem, naraz poczułem tak gwałtowne wyrzuty sumienia, że musiałem wyjść. Mam bowiem dla ciebie niezmiernie przykre wieści, wieści, które powinien dostarczyć ktoś inny, ale chcę to uczynić sam. Przygotowałem się do tego na nasze jutrzejsze spotkanie, zatem równie dobrze mogę uczynić to teraz. Niemniej gdy cię ujrzałem tam, w tej atmosferze... Ujmę to tak - powiedział, odkładając pogrzebacz, którym szturchał węgle w kominku. - Na zebraniu admiralicji nastąpił akt poważnej niedyskrecji. Twoje imię zostało wspomniane w kontekście akcji pod Kadyksem. Stephen pochylił się, ale w dalszym ciągu nic nie mówił. Sir Joseph kontynuował, patrząc nań ukradkiem. - Oczywiście, zrobiłem wszystko, by obecni o owej niedyskrecji jak najszybciej zapomnieli, a potem w pośpiechu wymyśliłem analogię do Banksa i Halleya, choć ten precedens zgoła nie przypomina twojej sytuacji. Chciałem po prostu, by wszyscy myśleli, że kierowałeś się gdzieś na Wschód w jakiejś naukowej czy na poły dyplomatycznej misji, gdzie twoje czasowe uprawnienia podkreślałyby twój status lub pomogły w ewentualnych negocjacjach. Przedstawiłem to jako autentyczny wgląd w tajną historię, która za wszelką ceną nie powinna wyjść na jaw, co powinno zaspokoić ciekawość większości obecnych na zebraniu oficerów floty i urzędników cywilnych. Jednakże pomimo moich starań jesteś po części zdyskredytowany, a to stawia nasz plan pod znakiem zapytania. - Kto był obecny na spotkaniu? - spytał Stephen. Sir Joseph podał mu listę. - Duże zebranie... Cóż za głupota - powiedział chłodnym głosem. - Takie igranie z ludzkim życiem i całym systemem wywiadu to najgorszy ze wszystkich rodzajów nieodpowiedzialności. - Zgadzam się z tobą całkowicie - zawołał sir Joseph. - To potworne. Mówię to z tym większym bólem, że mnie również należy obłożyć winą! Przedstawiłem nowemu Pierwszemu Lordowi raport na ten temat i całkowicie zaufałem jego dyskrecji. Służba pod lordem Melville'em osłabiła moją czujność, jemu w końcu ufałem bez zastrzeżeń. Rząd jest bezradny w sprawach wywiadu - stanowiska obsadzane są nowicjuszami, którzy na polityce może się znają, ale na właściwej robocie wcale. Nie dziwota zatem, że wywiad Bonapartego dalece przewyższa służbę Jego Królewskiej Mości. Niemniej, Stephenie, jest jeszcze druga sprawa, równie nieszczęsna. Choć za kilka dni stanie się to sprawą publiczną, czuję, że muszę powiedzieć ci również i o tym - Rada Admiralicji ma zamiar uznać złoto zdobyte na Hiszpanach za należność Korony. Nie będzie pryzowego dla załóg. Uczyniłem wszystko, co było w mojej mocy, by zmienić tę decyzję, ale bezskutecznie. Mówię ci to, wiedząc, że nawet parodniowe ostrzeżenie jest lepsze niż jego brak i w nadziei, iż powstrzyma cię to od zagmatwania spraw poprzez działanie w dobrej wierze. Mój żal jest tym większy, że wiem, iż masz w sprawie pewien własny interes. Mogę tylko żywić nadzieję, choć bez większego przekonania, że moje ostrzeżenia mogą mieć pewien znikomy, drobny... Wiesz, o co chodzi. Strona 12 Jako osobisty wyraz mojego największego żalu i troski, przyznam ci, że ledwie wiem, jak wymówić te słowa nawet z dziesiątą częścią współczucia, której wymagają. - Dobry z ciebie człowiek - odparł Stephen. - I wierz mi, doceniam twoją szczerość. Nie będę udawał, że strata takich pieniędzy może komukolwiek wydać się sprawą obojętną. Na razie jednakże jedyne, co czuję, to lekkie rozdrażnienie, choć nie wątpię, że prawdziwa wściekłość jeszcze mnie ogarnie. Ów mój interes, o którym wspomniałeś przed chwilą, to inna sprawa, pozwól mi wyjaśnić. Z całych sił chcę bowiem pomóc mojemu przyjacielowi Aubreyowi. Jego agent umknął z całym dotychczasowym pryzowym, a sąd apelacyjny unieważnił zagarnięcie przez niego dwóch neutralnych statków, pozostawiając go z długiem sięgającym jedenastu tysięcy funtów. Zdarzyło się to w czasie, kiedy zaręczał się z niezwykle uroczą dziewczyną. Ich miłość jest głęboka, ale nadziei na małżeństwo nie będzie dopóki, dopóty nie spłaci swych długów. Matka jego wybranki jest bowiem pozbawioną krzty sumienia i kropli zdrowego rozsądku chciwą wampirzycą, sknerą bez wyobraźni i paskudnym dusigroszem - nie ma mowy o ożenku, póki nie podpisze z nią umowy. Pochlebiałem sobie, że dałem sobie radę z tą przeciwnością losu, czy raczej ty tego dokonałeś, wsparty łaskawością fortuny i pomyślnym układem gwiazd. A teraz... Co ja powiem Aubreyowi, kiedy spotkamy się przy Minorce? Czy cokolwiek przypadnie mu w udziale z tytułu wykonanej akcji? - Jasne, otrzyma pewną sumkę ex grana. Może ona wyprowadzić go z długów, o których wspomniałeś lub przynajmniej z ich części, lecz bogactwo to nie będzie, bynajmniej. Ale, mój drogi panie, wspomniałeś Minorkę. Czy dobrze rozumuję, iż masz zamiar ciągnąć nasz pierwotny zamysł, pomimo tych nieszczęsnych, niepotrzebnych zawirowań? - Tak myślę - powiedział Stephen, studiując ponownie listę. - Tyle można osiągnąć dzięki naszym ostatnim kontaktom i tyle można stracić, jeśli się ich zaniecha... W tym przypadku najważniejszy wydaje się czas - myślę, że uda mi się ubiec ludzką gadaninę, jeżeli odpłynę jutro o świcie. Plotki podróżują wolniej od zdeterminowanego wędrowca, a mieliśmy do czynienia z dość typowymi gadułami. Jest na tej liście jedno tylko nazwisko, którego się obawiam. - Wskazał je sir Josephowi. - Ten tu jest, no wiesz, pederastą. Nie, żebym miał coś przeciwko nim - każdy człowiek ma prawo do decydowania, gdzie dlań leży piękno, a poza tym im więcej uczucia na świecie, tym lepiej, ale rzeczą powszechnie znaną jest to, że niektórzy pederaści są podatni na naciski, które dla innych ludzi nie stanowią problemu. Jeśli spotkania tego dżentelmena z monsieur de La Tapetterie mogłyby być obserwowane z ukrycia, albo jeszcze lepiej, gdyby monsieur de La Tapetterie mógł być odizolowany na tydzień, nie będę się wahał wypełnić nasz pierwotny plan. Nawet bez tych środków ostrożności wątpię, czy bym go poniechał, w końcu opieramy się na mizernych poszlakach. Posyłać Osborne'a czy Schikandera nie ma sensu - Gomez zaufa tylko mnie, a bez tego kontaktu cała siatka się rozleci. - To prawda. W końcu znasz lokalne układy znacznie lepiej niż ktokolwiek z nas. Niemniej nie podoba mi się myśl o dodatkowym ryzyku, jakie masz ponieść. - Nie jest to ryzyko znaczne, jeżeli w ogóle można mówić o jakimś ryzyku w tej chwili. Jeśli ja będę miał odrobinę szczęścia, a tobie uda się zatkać przeciek, okaże się to sprawą nieistotną. W tej podróży nie ma co mówić o ryzyku, porównując ją przykładowo do ryzyka w zwykłym, codziennym handlu. Później, jeśli ludzka gadanina odniesie swój zwyczajowy efekt, rzecz jasna nie będę użyteczny przez jakiś czas - dopóki nie zrehabilitujecie mnie jakąś półdyplomatyczną czy naukową misją do chana Tatarów, ha, ha, ha! A po powrocie napiszę takie opracowanie na temat kamczackich roślin skrytopłciowych, że nikt nigdy już nie skojarzy mojej skromnej osoby z wywiadem! ROZDZIAŁ DRUGI Tam i z powrotem, tam i z powrotem, od przylądka Sicie aż po półwysep Giens i znowu zwrot przez rufę. Żeglowali dzień w dzień, tydzień za tygodniem przez długie miesiące, nie zważając na kaprysy pogody. Białe plamki marsli ich okrętów znikały z południowego horyzontu Strona 13 wieczorem, gdy brali kurs na pełne morze, by na nowo wykwitnąć bladym świtem. Przybrzeżna eskadra fregat, niczym oczy Floty Śródziemnomorskiej, czyhała na wodach wokół Tulonu. Admirał Nelson wyzywał swego francuskiego kolegę. Mistral dął już od trzech dni i błękit fal dawno zniknął wśród wzburzonej piany, a wiatr znad wybrzeża ciął drobne fale i słał pył wodny nad burtami śródokręcia. Trzy fregaty już w południe zredukowały żagle, lecz wciąż sunęły z prędkością siedmiu węzłów, aż ławy wantowe lewych burt nurzały się w falach. Byli coraz bliżej Cape Sicie, którego brzeg stanowił codzienną scenerię ich mozolnej służby. W kryształowo czystym morskim powietrzu można już było dostrzec malutkie białe domki, wozy z trudem pnące się drogą aż po stację semaforową oraz baterie. Okręty wciąż się zbliżały, niemal wchodząc w zasięg wysoko usytuowanych dział czterdziestodwufuntowych, czuło się też się pierwsze podmuchy wiatru znad wzgórz. - Hej, na pokładzie! - rozległo się wołanie z oka. - Sygnały z „Naiad", sir! - Załoga do zwrotu przez rufę! - wydał polecenie oficer wachtowy, bardziej z nawyku wyniesionego z wielu lat służby aniżeli z autentycznej potrzeby. Nie dość, że załoga „Lively" od lat tworzyła zgrany zespół, to na tych wodach wykonywali już ów manewr setki razy. Rozkaz w zasadzie nie był potrzebny - na pokładzie fregaty mechaniczna, oszczędna rutyna już dawno wyparła zapał i gorliwość, a wrzask bosmana: „Ostrożnie z tym cholernym szotem!" zapobiegł jedynie temu, by załoga nie wykonała manewru nazbyt sprawnie. Stenga bukszprytu „Lively" mogłaby wtedy zdruzgotać reling rufowy poprzedzającej ją w szyku „Melpomene", której największym atutem z pewnością nie było wyszkolenie załogi. Każda z fregat zgrabnie wykonała zwrot przez rufę w miejscu, gdzie uczynił to poprzedzający ją okręt i wszystkie trzy znów uformowały idealną linię szyku torowego, ponownie kierując się na Giens. Prowadziła „Naiad", za nią szła „Melpomene", a szyk zamykała „Lively". - Nie cierpię tego snucia się w szyku torowym - oznajmił jeden midszypmen chudzina drugiemu midszypmenowi chudzinie. - I co my z tego mamy? Kiełbasy to nawet z daleka nie widziałem, o powąchaniu już nie mówiąc! - zakończył wypowiedź, spoglądając między linami i płachtami żagli na przestrzeń wodną między półwyspem a wysepką Porquerolles. - Kiełbasa - powiedział drugi. - Niech cię szlag trafi, Butler, żeś to wspomniał! - I sam również wychylił się w kierunku, gdzie patrzył kolega. Lada chwila powinien pojawić się tam żagiel powracającej „Niobe", fregaty z ich eskadry, która uzupełniała zapasy wody w cieśninie Agincourt i nękała nieprzyjaciela wzdłuż wybrzeży włoskich, przy okazji zbierając nowe zapasy żywności. Po jej powrocie wypadała kolej „Lively". - Kiełbasa! - wrzask midszypmena zagłuszył świst mistrala. - Gorąca, soczysta, tryskająca tłuszczem po ugryzieniu! Bekon, pieczarki... - Zamknij się, nienażarta świnio! - przerwał mu drugi, wzmacniając wymowę swych słów złośliwym uszczypnięciem. - Bóg czuwa nad nami... Na odgłos salutu wartownika z piechoty morskiej oficer wachtowy usunął się na burtę zawietrzną. Chwilę później ciepło ubrany Jack Aubrey wyszedł ze swej kabiny i ściskając pod pachą lunetę, rozpoczął swój tradycyjny spacer na nawietrznej pokładu rufowego, miejscu świętym dla każdego kapitana. Od czasu do czasu z przyzwyczajenia obrzucał spojrzeniem żagle i takielunek, lecz nic nie wymagało komentarza z jego strony - fregata była niezawodnie działającą maszyną. Gdyby rozkazy nie uległy zmianie, Aubrey mógłby nie wstawać z koi przez cały dzień i nic by nie zakłóciło zgranego działania załogi i okrętu. Nawet gdyby miał serce czarniejsze od samego Lucyfera po upadku z niebios, nie potrafiłby znaleźć nic, o co mógłby wszcząć awanturę. Rzecz jasna, nawet do głowy mu to nie przyszło. Nużąca służba w blokadzie portu stanowiła przypuszczalnie najtrudniejszy i najbardziej żmudny ze wszystkich obowiązków marynarza, lecz mimo to pomiędzy nim a załogą narodziło się sporo życzliwości. Niemały wpływ na to miało zatrzymanie jako pryzu jednego z najbogatszych statków w tym rejonie we wrześniu ubiegłego roku - choć pieniądze ponoć szczęścia nie dają, to jednak bliska wizja bogactwa z pewnością uskrzydliła wielu marynarzy „Lively". Strona 14 Spojrzenie Jacka przepełniał zachwyt i aprobata, jednak na próżno by szukać w nim tej niezwykłej miłości, którą iskrzyło niegdyś, gdy patrzył na „Sophie", pierwszy okręt pod swym dowództwem, przyciężki, pękaty i opornie reagujący na ster. „Lively" nie należała do niego, zastępował jedynie kapitana Hammonda do czasu, kiedy ten powróci z obrad w Westminsterze, gdzie reprezentował Coldbath Fields w interesie wigów. Oczywiście Jack cenił wdzięk okrętu i podziwiał sprawność załogi, której postawienie wszystkich żagli zabierało trzy minuty i czterdzieści dwie sekundy, licząc od pojedynczej, cichej komendy: „Żagle staw!", lecz wciąż nie mógł się do „Lively" przyzwyczaić. Atmosfera na fregacie była bowiem doskonałym przykładem ducha wigów, podczas gdy sam Jack był torysem. Podziwiał ten okręt, lecz był to zachwyt chłodny, wyważony, przypominający odrobinę stosunek, jaki miałby do pozostającej pod jego opieką żony innego oficera - wytwornej, cnotliwej damy, opierającej swój światopogląd na przesłankach naukowych. Pozostawili przylądek Cepet daleko za burtą. Jack zatknął lunetę za pasek, po czym wspiął się na drabinkę wantową. Wyblinki ugięły się pod jego ciężarem, ale sapiąc ciężko, parł niestrudzenie w górę. Na marsie już go oczekiwano - marynarze urządzili dlań wygodne siedzenie z płótna żagla bocznego. - Dzięki, Rowland - powiedział i sapnąwszy po raz ostatni, opadł na wskazane mu miejsce. - Ździebko chłodnawo dzisiaj, nie? Oparł lunetę na tylnym górnym jufersie grotwanty i skierował na przylądek Cepet - wyraźnie widział teraz stację sygnałową i znajdującą się na prawo od niej wschodnią część Grande Rade wraz z zakotwiczonymi w niej pięcioma siedemdziesięcioczterodziałowymi okrętami wojennymi. Trzy z nich, „Hannibal", „Swiftsure" i „Berwick", pływały niegdyś pod banderą Marynarki Królewskiej - na pokładzie „Hannibala" właśnie przeprowadzano ćwiczenia w refowaniu żagli, a na „Swiftsure" dziesiątki mikroskopijnych postaci ludzkich pełzały w górę i w dół po takielunku, przypuszczalnie świeży nabór podczas ćwiczeń bosmańskich. Francuzi niemal zawsze kotwiczyli te okręty w nurcie zewnętrznej Rade, jakby samym ich widokiem chcąc upokorzyć Anglików. Zawsze im się to udawało. Eskadra przybrzeżna mijała bowiem ujście Rade dwa razy dziennie, po południu i wieczorem, i Jack dwa razy dziennie wspinał się na grotmars i tłumił rozdrażnienie, wpatrując się przez lunetę we francuskie okręty. Tak czy owak, były to rutynowe obserwacje i dokonywał ich raczej dla spokoju sumienia aniżeli z rzeczywistej potrzeby. Prawdopodobieństwo wyjścia francuskiej floty na morze było bowiem doprawdy znikome i właściwie możliwe dopiero wtedy, gdyby dziki sztorm wygonił angielskie okręty daleko w morze. Innym powodem jego codziennych wspinaczek były ćwiczenia fizyczne - Jack znowu tył w zastraszającym tempie, a choć nie miał zamiaru pozbywać się tuszy przez szaleńcze wspinaczki po takielunku, co praktykowali inni otyli kapitanowie, czerpał sporo przyjemności z wędrówek na mars. Szorstki dotyk want, opór tańczącego z wiatrem olinowania i kołysanie okrętu na tej wysokości były balsamem na jego duszę. Teraz już widział resztę kotwicowiska i marszcząc brwi, przesunął lunetę, by obejrzeć fregaty wroga. Siedem z nich stało na kotwicy, tylko jedna zmieniła położenie od wczoraj. Bez wątpienia były to piękne okręty, choć uważał, że miały zbytnio wychylone maszty. Właściwy moment nadchodził. Wieża kościelna była już niemal w jednej linii z błękitną kopułą, dlatego też skupił się ze zdwojoną siłą. Rzeźba terenu nie zmieniała się, lecz ramiona delty Petite Rade z wolna otwierały się, ukazując wewnętrzny port oraz gęsty las masztów. Na każdym z nich założone były reje. Okręty czuwały więc w gotowości do opuszczenia kotwicowiska. Dostrzegł powiewającą flagę wiceadmiralską i kontradmiralską oraz proporczyk komodora - nie było zatem żadnych zmian. Fregata sunęła jednak dalej i wkrótce ramiona ujścia naszły jedno na drugie, zamykając widok przed oczyma Jacka. Kapitan przeniósł obserwację na wzgórze Faro, potem na wzgórze za nim i w końcu zlustrował drogę w poszukiwaniu niewielkiej gospody, gdzie całkiem niedawno jadł wyśmienity obiad wraz ze Stephenem, kapitanem Christy-Palliere oraz jeszcze jednym francuskim oficerem Strona 15 marynarki, którego nazwiska już nie pamiętał. Wtedy jeszcze przygrzewało słońce, teraz już panował chłód. Wtedy też można było porządnie się najeść, na Boga, ale się wtedy objedli! Teraz pozostały im ledwie skąpe racje codziennego prowiantu. Na samo wspomnienie zaburczało mu w brzuchu - załoga „Lively" uważała swój okręt za najbogatszy we flocie i odnosiła się z odpowiednią rezerwą do reszty flotylli, lecz ich fregata cierpiała z powodu niedoborów prowiantu, wody, tytoniu i drzewa opałowego w równym stopniu co reszta okrętów. Choroby wśród owiec i świń sprawiły, iż nawet oficerowie skazani byli na dietę złożoną z solonej koniny jak za dawnych lat w kubryku midszypmenów, a szeregowi członkowie załogi już od dłuższego czasu musieli zadowolić się sucharami. Na dzisiejszy obiad Jack miał skrawek cokolwiek już nieświeżej baraniny. „Powinienem zaprosić oficera wachtowego czy nie?" - zastanawiał się. „Sporo już czasu minęło, odkąd ostatni raz zaprosiłem kogoś na obiad czy kolację". Sporo też czasu minęło od chwili, kiedy rozmawiał z kimś na równej stopie czy choćby wymieniał poglądy na jakikolwiek temat. Jego oficerowie, czy raczej oficerowie kapitana Hammonda, zapraszali go raz na tydzień na obiad do mesy oficerskiej, a on sam codziennie gościł na śniadaniu oficera i midszypmena z porannej wachty, ale tego typu spotkania nigdy do intrygujących nie należały. Stali bywalcy mesy oficerskiej surowo przestrzegali etykiety Marynarki Wojennej, według której oficer nie pytany nie miał prawa zabrać głosu, a styl bycia kapitana Hammonda, który uważał ową tradycję za niezwykle stosowną, jeszcze mocniej to podkreślał. Oficerów Hammonda cecho- wała dodatkowo duma i niechęć wobec wszelkich przejawów poufałości czy lizusostwa, tak powszechnych na pokładach innych okrętów. Kiedyś ponoć próbował wepchnąć się w ich krąg pewien nadgorliwy trzeci oficer - załatwili mu przeniesienie na „Achillesa" w ciągu raptem kilku miesięcy. I w ten sposób, choć lubili swego nowego dowódcę, ceniąc go wysoko zarówno jako żeglarza, jak i wojownika, izolowali go ową specyficzną wyniosłością, którą tak wytrwale pielęgnowali. Czasem Aubrey czuł się bardzo samotny w ciszy, w jakiej zmuszony był żyć. Na szczęście rzadko był całkowicie bezczynny, ponieważ istniały obowiązki, których nawet najzdolniejszy pierwszy oficer nie mógłby przejąć. Ponadto popołudniami nadzorował lekcje midszypmenów w swej kajucie. Była to pełna życia grupka sympatycznych młodzieńców, których dzikiego ducha nie mogła poskromić ani obecność kapitana, ani surowość nauczyciela, ani dostojny przykład starszych. Nawet głód nie mógł ich zmóc, gdyż w mrocznych trzewiach kadłuba łapali szczury, patroszyli je, obłupiali zgrabnie ze skóry i wystawiali na sprzedaż. Cena rosła z tygodnia na tydzień, sięgając rekordowego pułapu pięciu pensów za porcyjkę. Jack lubił młodych i jak wielu innych kapitanów dbał o ich wykształcenie, materialną przyszłość, a nawet morale, ale jego konsekwencja w nadzorowaniu lekcji nie była całkiem bezinteresowna. Sam jako dzieciak był bowiem wyjątkowo tępy w rachunkach i choć żeglowanie miał we krwi, swój egzamin na porucznika zdał tylko dzięki kilku nocom wkuwa- nia na pamięć, wstawiennictwu opatrzności i obecności dwu znajomych życzliwych mu kapitanów w komisji egzaminacyjnej. Pomimo zaangażowania swej drogiej przyjaciółki Queenie, która cierpliwie tłumaczyła mu tajniki sinusów, cosinusów i tangensów, nigdy naprawdę nie pojął trygonometrii sferycznej. Jego nawigacja opierała się więc na najprostszym z możliwych żeglowaniu z punktu A do punktu B, jednak na szczęście marynarka zawsze zapewniała dobrych nauczycieli. Teraz, owładnięty naukową atmosferą na pokładzie, pilnie studiował matematykę i jak wielu spośród tych, którzy do nauki zabierali się późno, czynił szybkie postępy. W chwilach trzeźwości nauczyciel pokładowy potrafił umiejętnie przeka- zywać wiedzę i Jack bardzo korzystał na przysłuchiwaniu się lekcjom, niezależnie od tego, co wynosili z nich młodzi midszypmeni. Wieczorami, po ustaleniu wacht, w przerwach między graniem na skrzypcach i pisaniem listów do Sophie, z prawdziwą przyjemnością czytał do późna Sekcje konieczne Grimblego lub prowadził obserwacje nocnego nieba. Strona 16 Niemniej kwestia tego, czy powinien zaprosić pana Randalla na obiad, wciąż pozostawała nie rozstrzygnięta. Już miał podjąć decyzję, gdy jego uwagę zwróciło znaczące kaszlnięcie marynarza obserwującego horyzont. - Za pańskim pozwoleniem, sir - powiedział. - „Naiad" daje jakieś sygnały. Angielski silnie zabarwiony cockneyem osobliwie kontrastował z żółtą cerą i skośnymi oczyma marynarza, jednak „Lively" od lat pływała na wschodnich wodach i jej załoga, czarni, żółci, brązowi i oczywiście biali pracowała razem tak długo, że wszyscy mówili dialektem z Limehouse Reach, Wapping czy Deptford Yard. High Bum nie był jedynym człowiekiem na pokładzie, który dostrzegł poruszenie na fregacie poprzedzającej „Lively" w szyku. - Za cyplem! Za cyplem! - na pokładzie niósł się pisk młodego Randalla juniora, który ześlizgnął się z rei żagla rozprzowego i pomknął w podskokach w stronę kolegów. „Niobe" wyłoniła się spośród nachodzących na siebie wysp Hyeres jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, mknąc naprzód pod marslami i żaglami głównymi. Była szansa, że wiozła co nieco żywności, może jakieś pieniądze (dowódcy czterech fregat umówili się wcześniej co do sprawiedliwego podziału dochodu z pryzów), a z całą pewnością wieści, które mogły ożywić monotonię blokady. - I „Weasel"! „Weasel" też tam jest! - zapiszczał dzieciak. „Weasel" był sporym kutrem, regularnym łącznikiem między eskadrą przybrzeżną a resztą Floty Śródziemnomorskiej. Na kutrze mieli zapewne wieści - cóż za szczęśliwy zbieg okoliczności! Kuter sunął pod pełnymi żaglami, wychylając się na burtę pod kątem niemal czterdziestu pięciu stopni, wyraźnie kierując się na fregatę. Na okrętach eskadry, położonej w dryf niedaleko Giens, rykiem aplauzu powitano wyzwanie, jakie rzucił „Niobe" - „Weasel" szybko wszedł w ślad torowy fregaty, po czym przeskoczył na jej nawietrzną z oczywistym zamiarem jej prześcignięcia. Bramsle i bomkliwer rozkwitły bielą na pokładzie fregaty, ale zanim wybrano szoty fok-bramsla, kuter już sunął na sterburcie zaskoczonej „Niobe", kradnąc wiatr z jej żagli. Wkrótce odkos dziobowy „Niobe" zmniejszył się i kuter przemknął obok ku dzikiej radości załogi na jego pokładzie, kierując się ku „Lively". Na wietrze załopotały chorągiewki z numerem wywoławczym fregaty. „Rozkazy dla nas" - pomyślał Jack na oku, obserwując kuter dobijający do zawietrznej fregaty z łopoczącym grotżaglem. Nie dostrzegł jednak krzątaniny, towarzyszącej zwykle spuszczeniu łodzi na wodę, miast tego wiatr przyniósł wrzaski kapitana zapędzającego załogę do poszukiwania odpowiedniej liny. „Żadnych zapasów?" - Jack zmarszczył brwi. „Cholera by to wzięła..." Przełożył nogi przez krawędź marsu, szukając stopą wyblinek, ale w tej samej chwili ktoś z załogi fregaty rozpoznał znajomy czerwony worek wyciągany z głównego luku kutra i wrzask: „Poczta!" obiegł pokład. Na dźwięk tego słowa Jack wychylił się, by dosięgnąć baksztagu i pomknął w dół z małpią zręcznością godną nastoletniego midszypmena, zapominając całkowicie o swojej godności i o delikatnych, białych pończochach. W chwili kiedy dwa worki kolebiąc się, dotarły na pokład fregaty, stał już między oficerem wachtowym a ochmistrzem. - Pomóżcie tam! - zawołał, obserwując odczepianie worków. Kiedy już znalazły się na pokładzie, z trudem poskromił swą niecierpliwość, obserwując jak midszypmen przekazuje je z powagą panu Randallowi, a ten niesie je przez pokład rufowy, by w końcu wręczyć mu je ze słowami: - Przesyłka z „Weasela", sir, jeśli pan pozwoli. - Dziękuję, panie Randall - odparł Jack, przejmując pocztę i niosąc do swej kajuty z wystudiowaną obojętnością. Dopiero tam dał upust niecierpliwości - z szalonym pośpiechem zdarł pieczęcie z pierwszego worka, wyszarpnął wiążący je sznurek i jął gorączkowo przeszukiwać listy. Trzy koperty zaadresowane były do kapitana Jacka Aubreya, dowódcy Strona 17 HMS „Lively" - poznał litery, stawiane pulchną, zdecydowaną dłonią Sophie. Wrzucił je do kieszeni i już spokojnie, z uśmiechem, zabrał się do otwierania drugiego worka, służbowego. W środku znalazł zalakowaną kopertę z rozkazami, otwarł ją, przeczytał list, zasznurował usta i przeczytał list ponownie. - Hallows! - zawołał. - Proszę wezwać pana Randalla i pierwszego nawigatora. Proszę również przekazać ochmistrzowi, iż są listy do rozdania. O, panie Randall... Zechce pan nadać sygnał do „Naiad" - „Prośba o odłączenie się od eskadry". Panie Norry, uprzejmie proszę o wytyczenie kursu na Calvette. Tym razem rozkazom nie towarzyszył szaleńczy pośpiech i strach przed utratą choćby jednej cennej minuty, na co Stephen zwykł tak często narzekać. Okres dominacji północnych wiatrów na zachodnich wodach Morza Śródziemnego trwał w pełni i mistral wraz z tramontaną dziarsko pchały fregatę ku Minorce, tak że istniało nawet ryzyko zbyt wczesnego przybycia na spotkanie. Jack chciał uniknąć wzbudzania jakichkolwiek podejrzeń, a ponadto jego rogatą duszę kusiły instrukcje admiralicji, nakazujące „nękać wrogą żeglugę i instalacje przybrzeżne". Okręt miał więc sporo czasu i jeszcze więcej swobody, mknął zatem ku wybrzeżom Langwedocji pod pełnymi żaglami, nurzając od czasu do czasu burtę zawietrzną w strugach spienionej wody. Kilka salw burtowych, posłanych w bezbronne fale podczas porannego treningu artyleryjskiego, oraz beztroski, szybki rejs na zalanej słońcem tafli morza ostatecznie uciszyły pełne niezadowolenia pomruki z dnia wczorajszego. Ani świeżych zapasów, ani wyprawy na wrogie linie, narzekali ludzie, przeświadczeni, iż cholerne rozkazy bufonów z admiralicji pozbawiły ich długo oczekiwanej i na pewno zasłużonej rozrywki w monotonii blokady. Przeklinali nieszczęsnego „Weasela" za ciężki, źle obliczony w czasie dowcip, jaki im spłatał. Przeklinali durny wyścig kutra, który przyniósł im ciąg dalszy harówki, przeklinali złośliwą sumienność obiboków z „Weasela". „Gdyby ci z »Weasela« zachowali się jak na chrześcijan przystało, a nie jak cholerni, pogańscy Turkowie, bylibyśmy już w połowie drogi do Elby!" - stwierdził Java Dick. To wszystko jednak działo się wczoraj - energiczne ćwiczenia, perspektywa napotkania czegoś ekscytującego z każdą mijaną milą, a nade wszystko narastające przeczucie rychłego wzbogacenia przywróciło załodze „Lively" dobry humor. Aubrey zauważył to wyraźnie podczas ostatniego spaceru po pokładzie tuż przed powrotem do swej kabiny na przyjęcie gości, a towarzyszyło temu spostrzeżeniu osobliwe, trudne do zdefiniowania uczucie. „Nie jest to zazdrość, skoro to ja jestem najbogatszym człowiekiem na pokładzie" - zauważył w myślach, zwyczajowo krzyżując palce, by nie kusić losu. Na swój sposób trochę zazdrości jednak w tym było - oni mieli okręt, mieli siebie, każdy z nich był częścią czegoś stałego, członkiem mocno powiązanej ze sobą społeczności. Okręt był ich, nie jego. Jednak zazdrość, jak zwykle ją pojmowano... Słowa definicji umknęły wraz z kolejnym podmuchem wiatru i kolejnym obrotem klepsydry. Żołnierz piechoty morskiej wystąpił naprzód i wybił cztery szklanki, a pełniący wachtę midszypmen cisnął log do morza. Jack pośpieszył do swej kabiny i oszacował spojrzeniem długi, ustawiony w poprzek stół i lśniącą w słońcu srebrną zastawę, której refleksy współgrały z odblaskiem fal. Przyjrzał się też bacznie szklankom, talerzom i miskom dokładnie umieszczonym w listwach uniemożliwiających upadek podczas gwałtowniejszej fali, a potem zmierzył spojrzeniem znieruchomiałych w oczekiwaniu stewarda wraz z pomocnikami. - Wszystko w porządku, Killick? - spytał - Jak się należy, sir - odparł steward, spoglądając za plecy Jacka i sygnalizując coś eleganckim ruchem podbródka. - Proszę bardzo, panowie. - Jack odwrócił się we wskazanym kierunku. - Panie Simmons, proszę zająć miejsce na końcu stołu, panie Carew, proszę spocząć na... Ostrożnie! - Kapelan niespodziewanie stracił równowagę przy kolejnym przechyle okrętu i opadł na krzesło z taką siłą, iż nieomal przebił nim pokład. - Lordzie Garron, proszę tu, panie Felding i panie Dashwood, tu. - Wskazał im miejsca. - Panowie, zanim jednak zaczniemy - powiedział w Strona 18 chwili, kiedy waza z zupą niebezpiecznie ruszyła w drogę przez stół. - Chciałbym panów przeprosić za obiad. Mimo moich najszczerszych chęci... Pan pozwoli, że pomogę, pastorze. - Zręcznie wydobył perukę kapelana z wazy i podał mu łyżkę. - Killick, podaj pastorowi serwetkę, wyczyść to i zawołaj midszypmena z wachty. Panie Butler, proszę przekazać moje pozdrowienia panu Norreyowi i powiedzieć, że w trakcie obiadu możemy brać bezan na gejtawy. Pomimo moich najszczerszych chęci, panowie, obawiam się, że obiad, na który was zaprosiłem, może okazać się naszą Ostatnią Wieczerzą. Ujął swą myśl bardzo zręcznie i dla dodania powagi słowom opuścił skromnie wzrok, ale wtedy przyszło mu do głowy, że użyty przez niego zwrot może się źle skojarzyć niektórym z zaproszonych, a poza tym w misce kapelana dojrzał robaka. Jego kształt trudno było pomylić z czymkolwiek innym - to był ten długi, czarnogłowy, żerujący na sucharach robal, smakujący tak paskudnie, że aż ciarki brały. Kapelan długo już nie był na morzu i mógł nie wiedzieć, że przegryzienie osobnika tego gatunku to jednak nic strasznego - na pewno nie równało się gorzkiemu smakowi wołka zbożowego. - Killick, podaj panu Carewowi inny talerz, w tej porcji zupy jest włos. Wracając do wieczerzy... To znaczy, chciałem panów zaprosić ze względu na fakt, że przypuszczalnie jest to dla mnie ostatnia okazja do tego rodzaju zaszczytu. Kierujemy się bowiem ku Minorce, panowie, ale ostatecznym celem naszej podróży jest Gibraltar, a tam kapitan Hammond przej- mie ponownie dowództwo. - Zewsząd napłynęły okrzyki zaskoczenia i uradowania, uprzejmie okraszone zapewnieniami o żalu. - Jednak moje rozkazy obligują mnie do nękania wrogiej żeglugi i instalacji brzegowych, więc nie spodziewam się, abyśmy mieli czas na wspólne obiady po minięciu przylądka Gooseberry. Ach, nie możecie panowie sobie wyobrazić, jak bardzo marzę o napotkaniu przeciwnika godnego „Lively"! Będzie mi przykro oddawać okręt w ręce kapitana Hammonda bez choćby gałązki wawrzynu zatkniętej na bukszprycie, tudzież w miejscu bardziej nadającym się na wieszanie liści laurowych! - Czy wawrzyn rośnie na tych wybrzeżach? - spytał kapelan. - Dziki wawrzyn? Zawsze wydawało mi się, że ziele pochodzi z Grecji. Nie znam jednak Morza Śródziemnego poza tym, co wyczytałem w książkach. O ile pamięć mnie nie myli, starożytni nie znali wybrzeża Langwedocji. - Skądże, ojcze, tu właśnie się wawrzyn zbiera - odparł Jack. - Podobno doskonale smakowo pasuje do ryby. Mówiono mi, że liść czy nawet dwa sprawiają, iż potrawa smakuje wprost niebiańsko, podczas gdy więcej może ją zepsuć. Uwaga wywołała generalną dyskusję na temat ryb, pokarmu zdrowego, lecz znienawidzonego przez rybaków. Ktoś polecił solę z Dover, ktoś inny nadmienił, że papiści ze względów religijnych uważają morświny, żaby i maskonury za ryby. Rozmawiano jeszcze chwilę na temat łabędzi, wielorybów i jesiotrów, a całą rozmowę zakończyła anegdota o tym, jak pan Simmons zjadł nieświeżą ostrygę na przyjęciu u lorda Mayora. - A ta ryba z kolei - kontynuował Jack, gdy taca z tuńczykiem zastąpiła wazę z zupą - to jedyne danie, które z całego serca mogę panom polecić. Złapał ją ten Chińczyk z pana sekcji, panie Fielding. Ten niski. Nie Low Bum, nie High Bum, nie Jelly-Belly, tylko... - John Satisfaction? - Tak, to on. Niegłupi to człek, wesoły i na wielu sprawach się zna. Skręcił długą żyłkę z kucyków swych kompanów z kubryku, doczepił na końcu haczyk i zasadził na nim przynętę z kawałka wieprzowiny w kształcie ryby. I tak oto wielki tuńczyk trafił na pokład. Co więcej, możemy nasz obiad zakropić flaszką niezgorszego wina. Nie, żebym przypisywał sobie jakiekolwiek zasługi w wyborze gatunku, skąd, wybrał je doktor Maturin. On zna się na tych sprawach, w końcu sam uprawia winorośl. A skoro już o tym mowa, zatrzymamy się przy Minorce, by wziąć go na pokład. Znów rozległy się zapewnienia o niecierpliwym oczekiwaniu na spotkanie z wielkim człowiekiem, nie zabrakło pełnych nadziei westchnień, że doktor ma się dobrze. Strona 19 - Minorka, sir? - zawołał kapelan po dłuższym zastanowieniu. - Czy aby Minorki nie oddaliśmy Hiszpanom? Czy to teraz nie jest hiszpańska wyspa? - Tak, oczywiście - odpowiedział Jack. - Niemniej doktor Maturin ma prawo swobodnego podróżowania w tych stronach, ma tam swoje posiadłości. - Hiszpanie są znacznie bardziej cywilizowani od Francuzów na tej wojnie, przynajmniej jeśli chodzi o podróżowanie - zauważył lord Garron. - Mój przyjaciel, katolik, miał prawo swobodnego przejazdu z Santander do Composteli ze względu na śluby, które złożył. Podróżował jako osoba cywilna, zupełnie bez kłopotów, bez eskorty, nic. A sami Francuzi też nie są najgorsi, jeśli chodzi o mężów ze świata nauki. Wyczytałem to w „The Times", którego egzemplarz znalazł się na pokładzie „Weasela" - pewien facet z Birmingham, naukowiec rzecz jasna, pojechał do Paryża, by odebrać jakąś nagrodę w tamtejszym instytucie. Naukowcy podróżują bez względu na to, czy wojna trwa, czy też nie... wnioskuję zatem, sir, że doktor Maturin jest kimś wybitnym w świecie nauki? - Bez wątpienia - odparł Jack. - To ktoś w rodzaju Jamesa Crichtona*. Kiedy zrani się pan w nogę, to Maturin powie panu łacińskie nazwy wszystkiego, co będzie w niej pulsować. - Naraz dostrzegł żywotnego, żółtego ryjkowca, który sunął przez obrus. - Zna tyle języków, że przypo- mina chodzącą wieżę Babel, tylko jakoś z nami na pokładzie nie umie się dogadać. Na Boga! - roześmiał się serdecznie. - Wciąż nie wierzę, iż odróżnia prawą burtę od lewej! Przypuszczam, że wypijecie panowie ze mną toast za jego zdrowie? - Naturalnie, sir! - zawołał pierwszy oficer, zerkając jednak przytomnie na swoich kolegów, z którymi, jak Jack zauważył tuż po ich wejściu do kajuty, dzielił jakąś tajemnicę. - Jednakże jeśli pan pozwoli, kapitanie... Ów egzemplarz „The Times", o którym wspomniał Garron, krył znacznie ciekawszą informację, coś, co poruszyło nas wszystkich w mesie oficerskiej. Otóż wszyscy doskonale pamiętamy pannę Williams... Sir, proszę przyjąć od nas wszystkich naj- szczersze gratulacje wraz z życzeniami największego szczęścia. Sugeruję, iż ten toast powinien poprzedzić nawet ten, który wypijemy za zdrowie doktora Maturina... • James Crichton - szkocki awanturnik, poeta i najemnik, władający wieloma językami. „Lively" na pełnym morzu piątek, osiemnastego Ukochana! Wiele toastów wypiliśmy za Twoje zdrowie w poniedziałek, gdy na wysokości Cape Sicie dotarł do nas tender, przywożąc rozkazy, pocztę i listy od Ciebie. Wynagrodziły mi one żal po opuszczeniu kolejki w rejsach po zaopatrzenie. Okręcik przywiózł też egzemplarz „The Times", w którym, o czym nie miałem pojęcia, znajdowała się informacja o naszych zaręczynach. Dowiedziałem się na obiedzie, na którym gościłem większość mesy oficerskiej - stary dobry Simmons wyjawił wszystko, domagając się wzniesienia toastu za moje i Twoje szczęście. Mówił wspaniałe rzeczy o Tobie, opowiadał, jak to wciąż pamiętali stanowczo zbyt krótką wizytę panny Williams w Kanale, zapewniał, iż wszyscy byli i są Twymi najwierniejszymi sługami i tak dalej, bardzo zgrabne. Wierz mi, że zrobiłem się czerwony jak burak, zwiesiłem głowę niczym wstydliwa panienka i jak panienka prawie bym się rozbeczał. Wspomnienia naraz mocno uderzyły, tak bardzo chciałem, byś wtedy przy mnie była w tej kajucie. A Simmons ciągnął dalej - jako upoważniony do zabrania głosu przez całą mesę oficerską spytał, czy wolałabyś otrzymać imbryczek do herbaty, czy dzbanek do kawy, oczywiście z odpowiednią inskrypcją. Odzyskałem rezon, pijąc Twoje zdrowie, i odparłem, iż najlepszym rozwiązaniem byłby dzbanek do kawy z inskrypcją, bym za każdym razem, pijąc kawę, miał przed oczyma jak najżywsze wspomnienia z „Lively” *. Mój żart został dobrze przyjęty, nawet kapelan się śmiał, oczywiście, gdy wyjaśniono mu jego sens. Strona 20 * Nieprzetłumaczalna gra słów - nazwa fregaty „Lively" oznacza „żywotny, pełen życia". Po zapadnięciu zmroku, płynąc z bryzą wypełniającą bramsle, minęliśmy Cape Goosberry w zasięgu wzroku, po czym odpadliśmy od wiatru, by nie zauważyła nas stacja sygnałowa. Wylądowaliśmy kilka mil za nią i forsownym marszem przebyliśmy wydmy, by przypuścić atak od tyłu. Broniące jej dwa działa dwunastofuntowe, jak zresztą przypuszczałem, umieszczono tak, te mogły razić tylko cele na morzu i zaledwie do 75 stopni na plaży, jeśliby je przestawiono. Wędrówka była wielce uciążliwa - wiatr wciskał ziarnka piasku w kąciki oczu, nozdrza i zamki pistoletów. Pastor mówi, że starożytni nie znali tego brzegu. Starożytni wiedzieli zatem, co robią, bo przedzieraliśmy się przez jedną cholerną burzę piaskową po drugiej, a na miejsce dotarliśmy, kierując się kompasem. Francuzi nie spodziewali się nas zupełnie i jeden szybki atak raz dwa rozwiązał sprawę. Wróg salwował się ucieczką, wszyscy poza pewnym małym chorążym, który walczył jak bohater, aż obezwładniony od tyłu przez Bondena odrzucił szpadę i wybuchnął płaczem. Zagwoździliśmy działa, zniszczyliśmy magazyn, wysadziliśmy w powietrze semafor i pośpieszyliśmy do łodzi, zabierając ze sobą francuskie książki kodowe. Poszło zatem nieźle, chociaż działaliśmy stosunkowo wolno - gdybyśmy musieli brać pod uwagę przypływy, których, jak wiesz, w tym rejonie nie ma, źle by się to skończyło. Chłopaki z „Lively” nie przyzwyczajeni do tego typu akcji, choć część z nich chwyta nowości w lot, a do działania chętni są wszyscy. Mały Francuzik wciąż kipiał ze złości, kiedy zawlekliśmy go na pokład. Groził, że gdyby fregata „Diomede" wciąż była na wybrzeżu, nigdy byśmy nie odważyli się tu pokazać, darł się, że wokół roiło się od zdrajców, którzy donieśli nam o jej nieobecności. Głośno wrzeszczał, że go zdradzono i pomstując, groził, że na pokładzie „Diomede" służy jego brat i fregata z łatwością wykurzy nas z tych wód. Coś też wspomniał, że fregata udała się do Port- Yendres trzy dni albo trzy godziny temu, ale zbyt szybko mówił i nie byliśmy pewni. Angielskiego oczywiście nie znał. Kiedy odbijaliśmy na pełne morze, zaczęło nas trochę huśtać i dzielny chorąży naraz zamilkł, biedaczysko, zgięty wpół morską chorobą. „Diomede", o której tyle mówił, była jedną z owych francuskich fregat z czterdziestką dział osiemnastofuntowych.O spotkaniu z takim przeciwnikiem marzyłem od dawna i wciąż marzę. Nie myśl o mnie źle, kochana, ale za kilka dni zdaję dowództwo tego okrętu i to byłaby chyba ostatnia okazja, by się wyróżnić i zasłużyć na następne dowództwo. Dobrze wiesz, że podczas wojny okręt to dla żeglarza coś równie cennego jak żona. Kazałem zatem obrać kurs na Port- Vendres (znajdziesz to miejsce na mapie w lewym dolnym rogu Francji, tam, gdzie góry zbiegają do morza, tuż przed Hiszpanią), zajmując po drodze kilka barca-longasów. Przylądek Bear mieliśmy w zasięgu wzroku tuż po wschodzie słońca, gdy światło słoneczne wciąż chowało się za górami okalającymi miasto. Od rybaków z zatrzymanych barca-longasów kupiliśmy ryby i obiecaliśmy im zwrot ich łodzi, ale ci podeszli do nas nieufnie i w efekcie niczego nie można było się od nich dowiedzieć. „ Czy »Diomede« była w Port- Vendres ? ", pytam. „No, możliwe", odpowiadają. „A może odeszła do Barcelony?" „Może odeszła ", pada odpowiedź- „ Czy nikt z tej waszej bandy durniów nie zna ani hiszpańskiego, ani francuskiego ? " „Nie, monsieur", odpowiadali, rozkładając ręce, by pokazać, że w istocie są durniami i przykro im z tego powodu. Zwróciliśmy się też do owego młodego francuskiego chorążego o po- moc, ale ten uniósł się dumą, wyrażając zdziwienie, że brytyjski oficer potrafi się aż tak bardzo zapomnieć, by prosić go o współpracę w przesłuchiwaniu więźniów. Dodał też coś na temat honneur i patier, co zapewne by nam dopiekło, gdybyśmy to zrozumieli. Wysłałem zatem Randalla na jednym z barca-longasów, by rozejrzał się w porcie. Była tam długa przystań z dogodnym, wąskim ujściem chronionym przez falochron. Wejścia broniły dwie baterie, po jednej na każdym z ramion, i jeszcze jedna, złożona z dwudziestoczterofuntówek, umieszczona wysoko na Cape Bear. Podejście do portu z tramontaną wiejącą w wąskim\nŚmierć nad Donem Ebook\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise pdf pobierz\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise doc\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise ebook za darmo\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise pdf ebook do pobrania\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise mobi\nOBrian Patrick - Jack Aubrey 03 - HMS Surprise epub


Die Welt: Coraz bliżej do realnego wstrzymania Nord Stream 2 | Polski Portal Morski\nAKTUALNOŚCI INNE STOCZNIE 22 Październik 2020\n“W tym tygodniu zapadnie decyzja o nowych sankcjach UE wobec Rosji. Po raz pierwszy realne wydaje się zastopowanie Nord Stream 2” – podał w poniedziałek niemiecki dziennik “Die Welt” w artykule pt. “Ryzykowna gra Europy z Rosją”.\n- Ministrowie spraw zagranicznych UE spotykają się w poniedziałek, by omówić sankcje wobec Rosji, a ostateczną decyzję szefowie państw i rządów podejmą najpóźniej na szczycie (+unijnym+) w piątek. Gazociąg Nord Stream 2, którego Niemcy do tej pory broniły przed atakami partnerów z UE po raz pierwszy znalazł się na krawędzi – zauważa autor tekstu, Marc Pfitzenmaier.\n- Co, jeśli Berlin faktycznie zakończy (+projekt+) Nord Stream 2? A co, jeśli UE w tym tygodniu zgodzi się na surowe sankcje? Czy istnieje groźba rzeczywistej eskalacji? – pyta dziennikarz “Welt”.\n- Rosja i UE toczą ze sobą dyplomatyczną wojnę o pozycje od 2014 roku. Po aneksji Krymu przez Rosję UE nałożyła sankcje. Rosja odpowiedziała retorsjami – przypomina gazeta. - Jednocześnie narastały napięcia na granicy między Rosją a UE, zwłaszcza w państwach bałtyckich, gdzie oba bloki militarne zderzają się bardziej bezpośrednio (…).\nDziennik zauważa, że “od tamtego czasu zarówno Zachód, jak i Rosja zbroiły się”, a rosyjskie pociski nuklearne obejmują już swym zasięgiem Europę. “Czy w tej sytuacji UE może sobie pozwolić na twardą politykę wobec Rosji?” – pyta Pfitzenmaier.\nZ kolei inny ekspert cytowany przez “Die Welt”, Gustav Gressel mówi:\n- Moskwa ma środki odwetu. (…) może na przykład wydalać dyplomatów, igrać z zagranicznymi mediami, cofać akredytacje i dalej ograniczać wolność fundacji politycznych.\nWskazuje, że poza tymi symbolicznymi gestami, które zawsze są pierwszym etapem eskalacji konfliktu dyplomatycznego, Rosja jest bezbronna. Ekonomicznie Moskwa jest „bardziej zależna od UE i Niemiec niż na odwrót”.\n- Jeśli projekt Nord Stream 2 zostanie przerwany, Republika Federalna Niemiec może stracić miliardy w postaci odszkodowań – nie tylko dla rosyjskiej Grupy Gazprom, ale także dla międzynarodowych koncernów, które posiadają prawie połowę udziałów w projekcie – konstatuje swój tekst Marc Pfitzenmaier.\nŹródło: PAP/fot. Nord Stream 2


Dyskusje o książce Dożywocie - Lubimyczytać.pl\nCykl: Dożywocie (tom 1) Wydawnictwo: Uroboros\t7,81\n(1253 ocen\ti\t251 opinii)\ndata wydania30 września 2015\nPoczątkujący pisarz dziedziczy dom razem z zamieszkującymi go dożywotnikami. Wszystko mogłoby być pięknie, gdyby nie fakt, że w gotyckiej willi znajduje: naiwnego anioła, rozmiłowanego w gotowaniu morskiego potwora, widmo romantycznego poety, cztery utopce, kotkę o bardzo ostrych pazurach oraz dziwnego królika! Jeden człowiek nie podoła tej...\nMarta Kisiel została nominowana do Literackiej Nagrody Fandomu Polskiego im. A. Zajdla za powieść Nomen Omen. źródło opisu: http://sklep.gwfoksal.pl/\nSpadek od nieznanego wcześniej krewniaka? I to w postaci domu? Z szansą na ucieczkę z uciążliwego miasta, w którym miłość (patrz: Majka) nie przyniosła obiecanego szczęścia? Kto by nie chciał, kto?Nie dziwne więc, że Konrad Romańczuk, młody literat, dziecko cywilizacji, rdzenny mieszczuch, chciał. Spakował się - rzec by można - w try miga. I niemal spalił za sobą wszystkie mosty. A przynajmniej te osobiste. Tak, nieoczekiwany zapis w testamencie pojawił się we właściwym czasie. Tyle że później .... wszystko było nie tak.Dom, który Konrad dostał w dożywocie, wcale nie prezentował się tak, jak w widzianej oczyma wyobraźni pisarskiej pustelni w wersji deluxe. Bliżej mu było do tanich domeczków kiepskiego kina grozy. I choć wokół żywej duszy faktycznie nie było (opiekun domu Kusy jako dojeżdżający się przecież nie liczył), to już we wnętrzu ... no co do tego pewności jednak mieć nie można. Bo co prawda anioły nie istnieją, ale takiż to nieistniejący, a na dodatek zakatarzony, choć w bamboszkach powitał Konrada w progu. Licho - bo tak mu było na imię... - licho go wie, czy w nim dusza żywa, czy nie? A nieszczęsny panicz Szczęsny? 200-letni samobójca? Żywą duszą on czy nie? Fakt, że uparcie produkuje szaliczki na drutach, a i poezje nieustannie składa, powidła smaży, czy na rzecz życia aby przemawia? A bulgoczący w piwnicy kuchennej Krakers z duszą gotuje obiady? Czy jednak bez? Co do jednej Zmory wątpliwości mieć nie można. Ostrym pazurem przekonałaby każdego niezdecydowanego...\nSpadek od nieznanego wcześniej krewniaka? I to w postaci domu? Z szansą na ucieczkę z uciążliwego miasta, w którym miłość (patrz: Majka) nie przyniosła obiecanego szczęścia? Kto by nie chciał, kto?Nie dziwne więc, że Konrad Romańczuk, młody literat, dziecko cywilizacji, rdzenny mieszczuch, chciał. Spakował się - rzec by można - w try miga. I niemal spalił za sobą wszystkie mosty. A przynajmniej te osobiste. Tak, nieoczekiwany zapis w testamencie pojawił się we właściwym czasie. Tyle że później .... wszystko było nie tak.Dom, który Konrad dostał w dożywocie, wcale nie prezentował się tak, jak w widzianej oczyma wyobraźni pisarskiej pustelni w wersji deluxe. Bliżej mu było do tanich domeczków kiepskiego kina grozy. I choć wokół żywej duszy faktycznie nie było (opiekun domu Kusy jako dojeżdżający się przecież nie liczył), to już we wnętrzu ... no co do tego pewności jednak mieć nie można. Bo co prawda anioły nie istnieją, ale takiż to nieistniejący, a na dodatek zakatarzony, choć w bamboszkach powitał Konrada w progu. Licho - bo tak mu było na imię... - licho go wie, czy w nim dusza żywa, czy nie? A nieszczęsny panicz Szczęsny? 200-letni samobójca? Żywą duszą on czy nie? Fakt, że uparcie produkuje szaliczki na drutach, a i poezje nieustannie składa, powidła smaży, czy na rzecz życia aby przemawia? A bulgoczący w piwnicy kuchennej Krakers z duszą gotuje obiady? Czy jednak bez? Co do jednej Zmory wątpliwości mieć nie można. Ostrym pazurem przekonałaby każdego niezdecydowanego bez dwu zdań. Z takim to ciekawym... ach, zapomniałam o utopcach! - towarzystwem w spadku dostał Konrad dom.I z nimi to, z niesfornymi lokatorami, będzie musiał ułożyć sobie relacje. A łatwo nie ma, o nie! Nie wystarczy wyrzucić utopce z łazienki! Co zrobić z zatroskanym o Konrada, ale niekiedy urżniętym Lichem? Rudolfem Valentino - różowym słodkim króliczkiem, który czasem stanowi śmiertelne zagrożenie? Nieuświadomionym paniczem przeżywającym nieustanny ból istnienia i coraz to nowe miłości? Oni wszyscy dostarczają bohaterowi nie zawsze pożądanej rozrywki. A Dzieło Życia przecież czeka i samo się nie napisze. Na dodatek na horyzoncie pojawiają się nawiedzeni społecznicy, obrońcy uciśnionych aniołów i strażnicy moralności, bywa że zakochani, a także krwiożercza agentka, która postanawia osobiście pilnować, czy aby autor pisze.Marta Kisiel, autorka „Dożywocia”, całkiem młoda autorka, zafundowała czytelnikom niezłą zabawę. Galeria pełnokrwistych(?) postaci, świetne, naturalne dialogi z nieco ironicznym zabarwieniem, wyrazista akcja odbijająca jak w krzywym zwierciadle świat wokół nas, sprawna żonglerka literackimi motywami i nawiązaniami to niezaprzeczalne atuty książki.Internet pieje zachwyty nad tą książką. Wypisuje podejrzane sądy o kultowości książki. Skanduje zgodnym chórem: „Marta Kisiel! Marta Kisiel!”. Wiecie, co jest najdziwniejsze? Ma rację! Z pełną odpowiedzialnością podpisuję się pod tym aplauzem. Przygody Konrada, mieszkańca Lichotki, to naprawdę dobra rozrywkowa literatura. Zabawna, inteligentna, bezpretensjonalna. Może siła wyższa, „bez uprawnień kierująca światem”, ma w sobie nie tylko pokłady „małpiej złośliwości”?Jeśli można sobie życzyć jakiegoś wyroku, niech to będzie „dożywocie”.Justyna Radomińska\nostatnia dodana przez Shanta, 1 tydzień temu, w grupie wymienię/sprzedam\t1749\nostatnia dodana przez ZosiaKix1000, 1 tydzień temu, w grupie 52 książki w 2017\t381\nostatnia dodana przez Anna-Maria, 1 tydzień temu, w grupie wymienię/sprzedam\t854\nostatnia dodana przez Mystery, 2 tygodnie temu, w grupie Gry i zabawy\t733\nostatnia dodana przez 3welinka, 7 tygodni temu, w grupie wymienię/sprzedam\t251\nostatnia dodana przez Beata-Chiara, 7 tygodni temu, w grupie Gry i zabawy\t490\nostatnia dodana przez elenkaa, 12 tygodni temu, w grupie wymienię/sprzedam\t716\nostatnia dodana przez Aksamitt, 12 tygodni temu, w grupie wymienię/sprzedam\tPoprzednia


Sporządzały lewe umowy kredytowe i wyłudziły ponad 20 tys. złotych | Gazeta Lubuska\n(pij) 2 marca 2009, 11:17\nOskarżone to 53-letniej przedstawicielka jednej z firm udzielających pożyczek i jej 32-letnia koleżanka.\nŚledztwo zostało wszczęte po zawiadomieniu w Gubinie w kwietniu ub.r. Ustalono, że oskarżona 53-latka była upoważniona do zawierania umów pożyczek gotówkowych. Miała również obowiązek zbierania rat. Do jej obowiązków należało też kwitowanie odbioru pieniędzy od klienta w książeczce spłat rat. Te miały trafiać do firmy.\nW wyniku rutynowej wewnętrznej kontroli klientów oskarżonej wykryto nieprawidłowości finansowe. Wtedy okazało się, że 53-latka spisywała fikcyjne umowy na nazwiska 12 różnych pożyczkobiorców. Wśród nazwisk była nawet osoba, która zmarła w sierpniu 2005 r.\nDrugiej z oskarżonych kobiet prokurator zarzucił to, że dostarczała koleżance dane rzekomych pożyczkobiorców. W dokumentacji składała za nich podpisy pobierając za to pieniądze.\nOskarżone w sumie wyłudziły ponad 20 tys. zł. Usłyszały za to 16 zarzutów.\nPodczas śledztwa ustalono, że rzekomi pożyczkobiorcy nigdy umów finansowych nie zawierali. Ich podpisy pod dokumentacją są fałszywe.\nmały 04.03.2009 21:47:25\nsocjalistyczne państwo zabiera mi więcej jak hitler za okupacji mojemu dziadkowi i jest dobrze !\nZenek 03.03.2009 00:23:03\nCo to jest 20kzl, urzedole wyludzaja z kasy miasta miliony i nic im nie grozi .


Utracone nagranie - Państwo w Państwie\n11.12.2014 Aktualizacja: 7 czerwca 2016 r.\n- Najważniejszym dowodem w sprawie był monitoring, który zadbano, żeby nie został zabezpieczony - mówi Józefa Bojarska, mama Pawła.\nJózefa Bojarska od dwóch lat walczy o wyjaśnienie przyczyn śmierci swojego syna Pawła. 1 marca 2012 roku chłopak wyszedł z domu na imprezę i zaginął. Ponad miesiąc później zwłoki Pawła znaleziono w basenie przeciwpożarowym w Szczecinie.\nCo stało się z Pawłem feralnej nocy? To najprawdopodobniej nigdy nie zostanie ustalone. Co prawda, basen przeciwpożarowy, w którym znaleziono chłopaka był objęty monitoringiem jednego z okolicznych sklepów, ale przez rażące zaniedbania policjantów nagranie zostało utracone.\nW drugiej części programu wrócimy do historii Agaty Baranieckiej-Kłos, która wyznała, że w dzieciństwie była molestowana przez ojczyma.\nPrzestępstwo, którego dopuścił się oprawca niestety się przedawniło, a to ofiara zaczęła mieć problemy. Agata Baraniecka-Kłos i jej rodzina zostali oskarżeni o pobicie Janusza K.\n- My, ja mój maż i nasz syn przez 3,5 roku żyliśmy z przypiętą łatką przestępców, a pedofil był pokrzywdzonym. Zapewniam nie było to i nie jest dla nikogo obojętne - mówi kobieta.\nSąd nie dał jednak wiary mężczyźnie i w sierpniu tego roku uniewinnił rodzinę Agaty Baranieckiej-Kłos, a postępowanie wobec niej zawiesił.


Strona główna » FAQ - pobrania\nFAQ - pobrania\n3. Przygotowanie paczki\n7. Odbiór przesyłki od Nadawcy\n8. Przesyłka w transporcie\n10. Przesyłka międzynarodowa\n11. Przesyłka paletowa\n13. Dopłaty i weryfikacja przesyłek\n17. Dpd Kurier\n18. Inpost Kurier\n19. Inpost Paczkomaty\n20. Regulaminy, regulacje, procedury przewoźników\n1. Co to jest usługa pobrania?\n2. Ile kosztuje usługa pobrania?\n3. Jaka jest maksymalna wartość pobrania za przesyłkę?\n4. W jaki sposób zwracane jest pobranie?\n5. Kiedy otrzymam pieniądze z pobrania?\n6. Na jakie konto bankowe jest zwracane pobranie?\nTwoje środki z pobrania COD są zwracane na rachunek bankowy wprowadzony w panelu klienta.\nW dowolnym momencie możesz edytować dane rachunku bankowego w swoim panelu klienta – dostępne pod odnośnikiem - Twoje dane >>>\nRachunek wprowadzony w panelu Klienta na moment składania zlecenia zostaje zapisany bezpośrednio w zleceniu i obowiązuje on do momentu zwrotu kwoty za usługę dodatkową Pobranie.\nZapisane w złożonym zleceniu konto bankowe nie podlega edycji poprzez zmianę danych w panelu Klienta. Zmiana rachunku bankowego będzie obowiązywać w momencie generowania nowych zleceń od momentu tej zmiany.\nNumer konta do zwrotu kwoty pobrania widoczny jest w szczegółach danego zlecenia złożonego w serwisie Pegaz Kurier.\nKażdorazowo beneficjentem zwrotu kwoty pobrania jest zawsze Zleceniodawca.\n7. Dlaczego na liście przewozowym nie widnieje nr. rachunku do zwrotu pobrania?\nNa liście przewozowym nigdy nie jest umieszczany żaden rachunek bankowy do zwrotu kwoty pobrania.\nNumer konta do zwrotu kwoty pobrania widoczny jest w szczegółach danego zlecenia złożonego w serwisie Pegaz Kurier oraz Twój aktualnie ustawiony numer rachunku jest widoczny w panelu klienta – dostępny pod odnośnikiem - Twoje dane >>>\n8. Czy kurier ma obowiązek wydać resztę pieniędzy podczas doręczania przesyłki pobraniowej?\nKurier niema obowiązku posiadania przy sobie pieniędzy w celu wydania reszty. Pytanie dotyczy wyłącznie przesyłek nadanych za pobraniem. Za takie przesyłki odbiorca powinien przekazać do rąk kuriera odliczoną kwotę COD. Dlatego oczekując na przesyłkę nadaną za pobraniem, bądźmy przygotowani do jej odbioru.