Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2021-07-25 08:48 )\nBrytyjskie media donoszą, że znaleziono dowody sugerujące, że COVID-19 może rozprzestrzeniać się, gdy zarażona osoba pierdnie w ograniczonej przestrzeni, takiej jak toaleta. Czy to kolejna odsłona koronawirusowego szaleństwa trawiącego ludzkość?\nJak wynika z informacji podawanych w The Mirror i wielu innych portalach, niektórzy ministrowie rządu Wielkiej Brytanii prywatnie wyrazili obawy, że koronawirus może rozprzestrzeniać się poprzez pierdzenie. Wskazali na dowody sugerujące, że COVID-19 może się rozprzestrzeniać, gdy zarażona osoba "zepsuje powietrze" w ograniczonej przestrzeni, takiej jak toaleta.\nTesty wykazały, że wirus może być obecny w odchodach, ale o tym, czy wzdęcia mogą rozprzestrzeniać Covid, nie wiadomo na pewno. Jeden z ministrów, którego nazwiska nie podano, powiedział gazecie Telegraph , że widział wiarygodnie wyglądające informacje z innych krajów na to, że istnieją dowody na zarażenie między dwiema osobami w kabinie toalety w Australii. Ten sam minister powiedział również, że były dobrze udokumentowane przypadki COVIDa rozprzestrzeniającego się przez rury kanalizacyjne podczas lockdownów w Hongkongu.\nPytany o te rewelacje rzecznik premiera Borisa Johnsona powiedział tylko, że nie był świadomy twierdzeń, że wirus może rozprzestrzeniać się przez wzdęcia. Dodał też, że rząd poddaje przeglądowi najnowsze dowody naukowe na ten temat. Na początku zeszłorocznej pandemii wielu ekspertów stwierdziło, że jest to bardzo mało prawdopodobne. Dr William Schaffner, dyrektor medyczny National Foundation for Infectious Diseases i profesor chorób zakaźnych na Uniwersytecie Vanderbilt w Tennessee, powiedział USA Today, że przeniesienie Covid przez wzdęcia nigdy nie zostało udowodnione i uznał to za bardzo mało prawdopodobne. Również amerykańskie Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom stwierdziło, że „nie ma potwierdzonej transmisji fekalno-oralnej” wirusa.\nJednak w ciągu ostatnich 18 miesięcy widzieliśmy już nie jeden nonsens, który się ziścił. Wszak wszyscy nosimy szmatki na twarzy i nikt się już temu nie dziwi, a nasze prawa obywatelskie są warunkowane tym czy poddamy się eksperymentowi medycznemu. Jeśli to szaleństwo będzie się tak rozwijać to nie można wykluczyć, że zostaniemy zmuszeni do noszenia specjalnych antywirusowych pieluch, których stosowanie będzie sprawdzać policja. To co dzisiaj wydaje sie dystopijnym żartem, może się okazać za kilka miesięcy naszą rzeczywistością...\nSelect ratingGive Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? 1/5Give Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? 2/5Give Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? 3/5Give Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? 4/5Give Koronawirus może rozprzestrzeniać się przez pierdzenie. Czy wszyscy będziemy chodzić w obowiązkowych pieluchach? 5/5\nPrzez pierdzenie. Czego oni\nautor: Namaste ( 2021-07-25 09:49 )\nPrzez pierdzenie. Czego oni jeszcze nie wymyślą?\nBóg we mnie pozdrawia Boga w Tobie.\nTo jest akurat bardziej\nautor: Emir (anonim) ( 2021-07-25 15:59 )\nTo jest akurat bardziej prawdopodobne niż teorie o powiązaniu szczepionki z 5G i tym, że szczepionka łaczy się z internetem\nAlbo te tezy o przyciąganiu żelazka po zaszczepieniu (nie wspominając o przyciaganiu paramegnetyków - ale kto by tam odróżniał niuanse) :-))))))))))))\nGdybym to tylko czytał na tym forum to miałbym polew, ale spotkałem już kilkunastu!!! szurów osobiście, którzy głowe dawali za powyższe. Dlatego kiepsko widze przyszłość współczesnych maturzystów i absolwentów.\n...o tych z gorszym wykształceniem już nie wspomnę. Tak serio to powoli strach żyć pomiędzy takimi.\nJak rozumiem, dziabnąłeś się\nautor: ZerwipejsMyckojad (anonim) ( 2021-07-25 21:37 )\nJak rozumiem, dziabnąłeś się i mózg już mocno uszkodzony. Nie bój żaby - idzie jesień i doktor Glinka cię wyleczy. Będziesz happy wąchając kwiatki od spodu. Żegnam.\nJeszcze na Wacka szmatką....\nautor: Alf (anonim) ( 2021-07-25 09:50 )\nJeszcze na Wacka szmatką.... I wyjdą dzieciaki pluszaki...\nto jest poważna akcja\nautor: inzynier magister ( 2021-07-25 09:55 )\nto jest poważna akcja psychomanipulacji, możliwe że robiona perzez wojskowych należących do loży ! dlatego robiąludziom wodę z mózgów ! Niech nas ochrania Chrystus Pan to damy radę i zwyciężymy by uratować nasze dusze !\nczyżby twojej brudnej duszy\nautor: baca ( 2021-07-25 11:30 )\nczyżby twojej brudnej duszy nawet jezus chytrus nie chciał?\nto fatalnie homoś\nJuhasie, idą takie czasy, że\nautor: ZerwipejsMyckojad (anonim) ( 2021-07-25 21:34 )\nJuhasie, idą takie czasy, że zrobisz pod siebie ze strachu i dostaniesz zawału - niekoniecznie w tej kolejności. Więc nie kpij sobie z czegoś, czego nie rozumiesz.\nSkoro Hindusi sie smieja z\nautor: Wiertaranachazara (anonim) ( 2021-07-26 01:16 )\nSkoro Hindusi sie smieja z wyplywajacej ziemi spod jeziora to taki ateista tez bedzie drwil ,az do momentu kiedy nie bedzie juz mogl odnalesc smierci, bo ta go opusci ...\nza klika lat do łba wgra\nautor: Pan X (anonim) ( 2021-07-25 23:00 )\nza klika lat do łba wgra sobie nowy system i będzie o czakrach mówił i Duchu\npotem pewnie jak się odpali to o międzygalaktycznej imprezie będzie bredził :)\nKoment znaleziony na stronie\nautor: [email protected] ( 2021-07-25 10:16 )\nKoment znaleziony na stronie gazeta_pl :) Adam! Przynieś tę piłę do drewna, bo po ostatniej konferencji tak mi nos urósł, że gdy siadam do komputera, aby wysłać pocztą do Michała filmiki z tańczącym Darkiem, to mi rysuje monitor.\n- Teraz nie mogę Mateuszu, właśnie ładuję akumulator i jestem podpięty wtyczką do kontaktu. Dziś już miałem wymianę oleju i dokręcanie śrubek. A poza tym jestem smutny...\n- Czym się smucisz?\n- Inni ministrowie mówią na mnie ?syntezator mowy?... Już tego dłużej nie wytrzymam.\n- Adam wiesz przecież jak to było gdy Łukasz musiał odejść, a nikt nie chciał go zastąpić. Wtedy to stworzył Ciebie. Poszedł na złomowisko, poznajdował stare manekiny, wydłubał części z monitorów i radiów analogowych, ale miał jeden problem, a mianowicie z Twoim głosem. Nagle ukazała mu się uszkodzona spawarka i tak powstały Twoje struny głosowe... Do tej pory nikt nie zorientował się, że tak naprawdę jesteś cyborgiem.\n- Niestety zauważyli, że miałem to samo ubranie w czasie dwóch szczepień oddalonych w czasie kilku miesięcy. A to wszystko dlatego, że kręciliśmy te sceny jednego dnia i akurat wtedy olej wylał mi się na zastępcze ubranie i musiałem pozować w tym samym.\n- Nie martw się, to już minęło, teraz mamy czwarta falę przed sobą. Pamiętasz czego Łukasz Cię uczył?\n- Tak pamiętam, mam mówić: ?Stabilizacja zakażeń odchodzi w przeszłość; w kolejnych tygodniach dalsze wzrosty?.\n- Bardzo dobrze, jutro masz konferencję. Wystąpisz sam, bo ja nie występuję gdy zapowiadamy lockdowny, pamiętasz?\n- Tak, wiem. Już wgrywam sobie wystąpienie ma mój dysk twardy. Tylko usuńcie niektórych dziennikarzy z sali, bo znowu zadadzą mi pytania, na które Łukasz nie wgrał mi odpowiedzi.\n- Dobra usuniemy ich, będą tylko nasi, nie bój żaby. No weź piłę i spiłuj mi ten kinol!\nBlokada kanału sueskiego może wywołać zerwanie łańcuchów dostaw\nNaukowcy obliczyli masę wszystkich cząstek koronawirusa na świecie\nNaukowcy wskazali zwierzęta, które mogą przenosić COVID-19\nJakie jest źródło obecnej paranoi?


Produktów : 1079, strona 12 z 22\nLampy Nowoczesne Sigma Lora 5 biały 31057 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Lora 5 czarny 31051 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 7 biały mat 31164 lampy Sigma\nLampa 7 - punktowa 411 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 7 czarny mat 31153 lampy Sigma\nNowoczesna oprawa 5 - punktowa 411 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 5 biały mat 31163 lampy Sigma\nNowoczesna oprawa 5 - punktowa 306 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 5 lampa wisząca czarny mat 31152 lampy Sigma\nLampa wisząca 5 - puntkowa 306 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 biały mat 31162 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 ciekawa lampa czarna mat 31151 lampy Sigma\nLampa 3 - punktowa 185 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 lampa wisząca biała mat 31167 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 lampa wisząca czarna mat 31156 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 oprawa biała mat 31170 lampy Sigma\nOprawa 3 - punktowa 160 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 3 czarna lampa sufitwa mat 31159 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 2 lampa wisząca biała mat 31166 lampy Sigma\nLampa wisząca 2 - punktowa 118 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 2 lampa wisząca czarna mat 31155 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 2 plafon biały mat 31169 lampy Sigma\nOprawa 2 - punktowa 107 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 2 plafon czarny mat 31158 lampy Sigma\nLampa sufitowa 2 - punktowa 107 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 1 plafon biały mat 31168 lampy Sigma\nOprawa nowoczesna 1 - punktowa 52 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło 1 plafon czarny mat 31157 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto koło Lampka biały połysk 50087 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 7 biały połysk 31142 lampy Sigma\nLampa wisząca 5 - puntkowa 411 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 7 czarny połysk 31131 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 5 lampa wisząca biała połysk 31141 lampy Sigma\nLampa wisząca 5 - punktowa 306 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 5 czarny połysk 31130 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 biały połysk 31140 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 czarna lampa wisząca połysk 31129 lampy Sigma\nLampa wisząca 3 - punktowa 185 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 listwa biała połysk 31148 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 lampa wisząca biała połysk 31145 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 listwa czarna połysk 31137 lampy Sigma\nListwa 3 - punktowa 173 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 3 lampa wisząca czarna połysk 31134 lampy Sigma\nNowoczesna lampa wisząca 3 - punktowa 173 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 2 lampa sufitowa biała połysk 31147 lampy Sigma\nOprawa 2 - punktowa 118 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 2 lampa wisząca biała połysk 31144 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 2 oprawa czarna połysk 31136 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 2 lampa wisząca połysk 31133 lampy Sigma\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 1 plafon biały połysk 31146 lampy Sigma\nOprawa sufitowa 1 - punktowa 62 zł Kup teraz! zamówienie z obowiązkiem zapłaty zobacz przechowaj\nLampy Nowoczesne Sigma Luto kwadrat 1 plafon czarny połysk 31135 lampy Sigma\npoprzednia strona: 1 ... 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 ... 22 następna


Jest to powstała w drugiej połowie XIX wieku doktryna polityczna, odnosząca się do zagadnień ekonomicznych i społecznych, która w okresie swoich narodzin postulowała sprzeciw zarówno wobec liberalnego indywidualizmu, jak i kolektywistycznego socjalizmu. Jej podstawowym hasłem była solidarność jednostek, grup i szerszych społeczności takich jak klasy.\nDoktryna solidaryzmu obficie nawiązuje do arystotelesowskiej tezy, iż „całość zawsze poprzedza część”. Skutkiem tego jest postulat, aby dobro ogólnospołeczne traktować jako ważniejsze niż partykularne interesy poszczególnych grup czy też bardzo silnych jednostek. Natura wyposaża poszczególnych ludzi w różne zdolności i możliwości, stąd też solidarność z tymi, którzy w jakimś sensie są z naturalnych przyczyn mniej obdarowani i potrzebują niejednokrotnie pomocy, stanowi szczególny imperatyw moralny. Człowiek nie jest wobec drugiego – jak przedstawiał to Thomas Hobbes – wilkiem, a jego niesamowystarczalność sprawia, iż potrzebuje się wzajemnie z innymi. Społeczeństwo jest zatem postrzegane na kształt organizmu, gdzie poszczególne jednostki i grupy pełnią takie funkcje społeczne wobec całości, jak wyspecjalizowane organy wykonują analogiczne zadania w organizmie ludzkim. Stąd też liberalizm ze swoim indywidualizmem dokonuje rozłamu w niepodzielnej moralnie strukturze zamieniając człowieka w egoistę. Tym samym to, co początkowo było całością, staje się zbiorem luźnych jednostek o przeciwstawnych interesach.\nKrytyka solidarystyczna indywidualizmu nie idzie jednak w parze z pochwałą form kolektywistycznych – a zatem socjalizmu o charakterze marksistowskim i postmarksistowskim. Socjalizm postrzegany jest jako forma moralnego sprzeciwu wobec nadużyć XIX – wiecznego kapitalizmu, który jednak bazuje – wedle solidarystów – na błędnych założeniach i szkodliwej ideologizacji życia społecznego. Marksizm zamiast poddać krytyce kapitalizm i zaproponować jakiś pozytywny wzorzec rozwiązań, dokonuje swoistej zemsty niższych klas społecznych na klasach wyższych. Angielski filozof Roger Scruton będzie o tym pisał, iż marksizm jest formą zinstytucjonalizowanego resentymentu (trwałej negatywnej postawy emocjonalnej, która w określonej grupie postrzega źródło swojego cierpienia i niedoli). Efekt jest taki, iż zamiast do uzdrowienia stosunków społecznych, ideologia marksizmu przybiera cechy ideologii opartej na zemście, w której podmiot uprzednio zadający cierpienie, zostaje poniżony i społecznie zdegradowany. Do władzy w takim przypadku dochodzi niekompetentny tłum, który ma za nic wszelkie formy społecznych hierarchii i naturalnych praw – jak choćby prawa własności.\nStąd też solidaryzm wychodzi ze swoimi tezami i postuluje postawienie w centrum myśli społeczno–gospodarczej idei dobra wspólnego. Sprawą podstawową staje się zatem stworzenie właściwego ducha wspólnotowego o świeckim charakterze, który stanowiłby siłę motywacyjną do odruchów solidarystycznych. Jeśli wspomina się o religii to tylko w kontekście jej użyteczności, nie zaś wymiaru światopoglądowego. Ten bowiem – w odniesieniu do religii – ma charakter prywatny.\nTe postulaty sprawiły, iż doktryna solidaryzmu stała się bliska myśleniu Kościoła katolickiego i związanych z nim myślicieli. Efektem tego była pierwsza encyklika społeczna Leona XIII, w której pojęcie solidaryzmu stanowiło punkt centralny nauczania. Solidaryzm oparty na tomizmie jest również bazą całego nauczania społecznego Kościoła. Oczywiście dla doktryny solidarystycznej związanej bezpośrednio z Kościołem rzymskim dobro wspólne rozumiane jest nie tylko w sensie doczesnym, gdyż pełniąc doskonałą przestrzeń do wzajemnego czynienia sobie dobra, stanowi narzędzie przynoszące czlowiekowi zbawienie. Wyraziła to bezpośrednio teza Jana Pawła II wyrażona w encyklice Redemptor homini: „człowiek jest drogą Kościoła”.\nUważa się, iż geneza związania doktryny solidaryzmu z nauką społeczną Kościoła, a następnie z myślą chadecką wynikało z faktu, iż Kościół musiał w jakiś sposób przeciwstawić się rosnącym wpływom ateistycznym w swoim charakterze doktrynom jakimi były socjalizm i komunizm. Z racji pogarszającej się sytuacji robotników i ich trudnych warunków życia, socjalizm stawał się swoistym obrońcą uciśnionych. Nie walczył jednak tylko o lepszy byt dla klasy robotniczej, ale równocześnie podejmował konfrontację z religią. Istniała więc realna wizja laicyzacji i odchodzenia od Kościoła całych klas społecznych. Stworzono więc doktrynę, która bazując na filozoficznym personalizmie miała stanowić konkurencję dla świętującego tryumf socjalizmu.\nW ramach myślenia solidarystycznego człowiek jest podmiotem silnie zakorzenionym w szerszym społecznym kontekście, który w pierwszej kolejności stanowi rodzina, w kolejnej wspólnoty lokalne i wreszcie państwo. Stąd też solidaryzm postuluje wzajemną odpowiedzialność w ramach wspólnot, co na poziomie państwowym prowadzić powinno do powstawania odpowiednich programów wsparcia. Człowieka jest poza tym osobą, co sprawia, iż przynależy mu niezbywalna godność; jego życie rozgrywa się w kontekście wartości moralnych, nie podlegających relatywizacji.\nDla doktryny solidarystycznej kluczowych jest kilka postulatów, m.in. poszanowanie życia ludzkiego od momentu poczęcia do naturalnej śmierci, poszanowanie instytucji rodziny, podkreślenie osobotwórczej wartości pracy, ochrona własności prywatnej jako naturalnego prawa każdej jednostki, wzajemna solidarność oraz odpowiedzialność społeczna. Stąd też doktryna w myśleniu Kościoła i chrześcijańskich demokratów ma stanowić przeciwwagę dla jednostkowych i klasowych egoizmów. W tym duchu krytykuje się także konsumpcjonizm jako postawę, która z pogoni za zdobywaniem kolejnych dóbr uczyniła sens życia, redukując życie jednostki do wymiaru materialnego.


Genetyka :: Biotechnologia: e-biotechnologia.pl :: Biotechnologiczny Portal Internetowy-aktualności, artykuły, laboratorium, studia biotechnologiczne.\nLast updated by Adam Kuzdraliński on Sep 11, 2011\nRekombinacja genetyczna - proces wymiany materiału genetycznego, w wyniku którego powstają nowe genotypy,\nMutageneza - zmiany w sekwencji nukleotydowej DNA będące następstwem czynników: fizycznych, chemicznych, ale również modyfikacji ukierunkowanych,\nGenetyczne podstawy nowotworzenia - proces tworzenia nowotworu jest wieloczynnikowy i wielostopniowy, a zmiany w nim nasilają się w miarę pogłębiania się niestabilności genetycznej\nGenetyka mendlowska (klasyczna) - jest nauką o dziedziczności i zmienności organizmów, oparta na informacji zawartej w genach, podstawowych jednostkach dziedziczności.\nGenetyka, ze starożytnej greki „genesis”, czyli pochodzenie. Jest to dział biologii zajmujący się badaniem dziedziczności cech i zmienności organizmów żywych. Za twórcę tej nauki uważa się Grzegorza Mendla, czeskiego zakonnika i przyrodnika, prowadzącego doświadczenia nad mieszańcami różnych odmian grochu zwyczajnego (Pisum sativum). Wyniki i wnioski z jego badań do dziś znane są jako prawa Mendla i stanowią pierwsze reguły przekazywania cech potomstwu.\nObecnie wyróżnia się tzw. genetykę klasyczną (wpływ genów na fenotyp danego osobnika), populacyjną (na poziomie populacji), ekologiczną (w obrębie ekosystemów), molekularną (na poziomie DNA, RNA). Wiążą się z nią również takie dziedziny jak genomika (analiza sekwencji genomu), czy antropogenetyka (genetyka dotycząca człowieka). Osiągnięcia nowoczesnej genetyki wykorzystywane są w medycynie oraz hodowli roślin i zwierząt.\nCałość informacji genetycznej zawartej w chromosomach organizmu nazywa się genotypem. Termin ten jest często mylony z genomem, czyli pojedynczym (haploidalnym) zestawem genów. Wszelkie zmiany zachodzące w materiale genetycznym określa się mianem mutacji. Stanowią one jedno ze źródeł zmienności organizmów żywych oraz są przyczyną różnych chorób.\nPodstawowymi jednostkami dziedziczności są geny, czyli fragmenty kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA) determinujące powstawanie określonego peptydu. Cząsteczka DNA ma charakterystyczny kształt podwójnej helisy i zbudowana jest z łańcuchów polinukleotydowych. Kolejność zawartych w niej nukleotydów wyznacza kolejność aminokwasów w nowotworzonym białku. Możliwe jest to dzięki istnieniu kodu genetycznego - uniwersalnego szyfru, według którego każda trójka zasad azotowych (adenina, guanina, cytozyna, tymina) wyznacza jeden ściśle określony aminokwas. Proces przepisywania tej informacji rozpoczyna się transkrypcją, czyli syntetyzowaniem na matrycy DNA cząsteczek kwasu rybonukleinowego (RNA). Za jego pośrednictwem tworzone są cząsteczki białka, które następnie poddawane są obróbce. Etap ten zachodzi z udziałem rybosomów i nazywany jest translacją.\n(356 total words in this text) (17196 Reads)


Obok inny czas. O Mieście i Jakubie – promocja książki / 4 marca 2011 / Zaproszenia / Nowy Targ / WATRA - Podhalański Serwis Informacyjny\nMiejski Ośrodek Kultury w Nowym Targu zaprasza 4 marca o godz. 17.30 na promocję książki „Obok inny czas. O Mieście i Jakubie”. O książce i nie tylko opowie sama autorka p. Ewa Andrzejewska.\nOczywiście będzie można zdobyć autograf i zakupić książkę w promocyjnej cenie 27zł.\nRozmowa o książce Mariusza Szczygła oraz autorki Ewy Andrzejewskiej i wydawcy Krystyny Bratkowskiej w Radiu TOK FM w programie „Wrzenie świata” (30.01.2011 żródło Radio TOK FM). Rozmowa zaczyna się od ok. 4’30”\nRecenzja książki autorstwa Mariusza Szczygła „Znacie? To przeczytajcie!” (źródło Gazeta Wyborcza)\nDo urzędu miejskiego w Nowym Sączu przyszedł Jakub M. Chciał coś załatwić w wydziale architektury i był wkurzający. Mówił, że jest starym złośliwym Żydem i takim już pozostanie. Nie umiał wypełnić jakiegoś dokumentu, więc urzędniczka Ewa Andrzejewska powiedziała, że wypełni za niego, niech się jutro zgłosi.\nNiestety, nie przyszedł. Teraz wkurzyła się ona. Skoro włożyła tyle wysiłku w pisanie, pomyślała, że odszuka petenta. Kiedy go znalazła, zaprzyjaźnili się tak, że postanowiła napisać o nim książkę. Choć zaklina się, że nigdy nie pisała. "Nawet wierszy, gdy byłam nastolatką" - wyznała w programie radiowym. Jej debiut ukazał się, kiedy autorka była już na wcześniejszej emeryturze.\nMuszę przyznać, że "Obok inny czas. O Mieście i Jakubie" jest książką świetną. Rzadko mówię to książkom, a tej powiedziałem to na głos trzy razy.\nA wcale nie powinna być świetna. Stary Żyd wraca do Polski po 1989 r. - ale to już znamy. "Jestem stary - mówi - lecz mam taką naturę, że jak wspominam to dzień i noc mija" - i to już znamy. Stary Żyd wspomina rabina Satmera, który był tak skromny, że jak rozmawiał z kobietą, to na nią nie patrzył, chyba że spojrzał kątem oka, tylko że jak spojrzał to zaraz oko zamykał - i to już znamy. Stary Żyd chodzi po zniszczonym kirkucie i pokazuje parasolem, gdzie trzeba przestawić ogrodzenie - i to już znamy. Sąsiadka powiedziała mu: dobrze, że was ubyło, panie Jakubie, dobrze, że tak pusto się zrobiło, bo nie było dla was miejsca, było za ciasno - i to też już znamy. No może niedokładnie to znamy, ale podobne. Wszystko wydaje się oczywiste i przewidywalne, Singer opisał nam erę przed Holocaustem, Krall po. Oboje genialnie. Mimo to od książki Ewy Andrzejewskiej nie mogłem się oderwać.\nAutorka, z wykształcenia architekt, przeprowadziła się w miejsce zwane Piekłem, na dawną ulicę Poprzeczną. Snuła się po swoim nowym mieszkaniu i czuła, że nie sama się snuje. W środku dnia zaczęły znikać różne rzeczy. Rzecz była i zaraz potem jej nie było. Pojawiała się i znikała. Andrzejewska zrozumiała, że to o-n-i je zabierali albo przekładali w inne miejsce. Mieszkała na nowym osiedlu, lecz zaczęła zauważać pod nim/w nim miasto, które wymazano. W jej oczach domy niewidocznego miasta wciąż uginają się pod ciężarem lokatorów i wciąż wszędzie rozsiewa się koper. Jak u Osieckiej: ktoś inny widzi krzesło, ławkę, stół, a ona - rozdarte drzewo.\nEwa Andrzejewska nie "opowiada o", ona "jest w". I to jest największy atut tej książki - rodzaj reportażu metafizycznego.\nPoczytajmy: "Jakub M siedzi przy stole i wyjmuje obrazki pozawijane w gazety. Powoli je odwija i odwija i układa jeden przy drugim. Gazety zaścielają podłogę obok krzeseł. W końcu wszystkie obrazki są odsłonięte. Powiększone zdjęcia oprawione w czarne ramki. Ułożone na stole wyglądają jak kwaterki okna. Szybki się zapociły, a spod pary wyłaniają się twarze. Mamy i taty. Braci i sióstr. Oni jakby oddychali pod tymi szybkami. Jakby stali po drugiej stronie okna.\nTrwa to bardzo długo.\nDajemy im czas".\nEwa Andrzejewska nigdy nie pisała wierszy, ale jeśli jest się poetką, nie ma to żadnego znaczenia.


Na luty Ula wymyśliła nam choinkę\nNie będzie to mój ulubiony kształt;)\nSkorzystałam z szablonu jaki przygotowała dla nas Ula, ale wycinanie szło mi opornie, nie jestem zadowolona, najchętniej nie pokazałabym pracy, ale wiem że następnej już nie zrobię więc trudno, zamykam oczy, zaciskam zęby i pokazuję...\nUff, chyba już wszystkie zabawy mam ogarnięte i całe szczęście, bo jestem zawalona papierzyskami:( Czeka mnie okropny weekend:( Jeśli nie dotrę do wszystkich to przepraszam:)\nAutor: nawanna o 22:16\nZacisze Lenki 9 lutego 2019 04:50\nŚliczna choineczka Aniu.:) Pocieszę Cię - ja ani się nie tykam nowych form, bo nie dałabym rady. Nie utoń w tej papierzyskach, życzę cierpliwości oraz choć chwili wytchnienia. Pozdrawiam Aneczko.:)\nBasiaW 9 lutego 2019 07:45\nPiękna...w jakich proporcjach stosujesz Aniu krochmal z wikolem do usztywniania koszyczków?\nEwaJ 9 lutego 2019 09:13\nBywa, że coś nam "nie leży", i mnie się to zdarza. Ale Twoja choinka Aniu wyszła świetnie i myślę, że nie ma się czym stresować. Mnie się podoba :)\nNie wiem czy wypada mi życzyć miłego weekendu wśród papierów ale może znajdziesz chwilkę na mały odpoczynek :)))\nCzarna dama 9 lutego 2019 09:53\nAle mimo wszystko Aniu karteczka wyszła i na prawdę świetnie. Ale rozumiem jak piszesz, że szło Ci opornie, ja też tak nie raz mam i wiem jakie to jest frustrujące. A przecież tworzenie ma być przyjemnością a nie katorgą :) Życzę Ci mimo nawału pracy miłego weekendu i choć odrobiny wypoczynku. Buziaki ślę :)\nkrystynabozenna 9 lutego 2019 10:41\nŁadnie to wygląda, ale choinka , to chyba za wcześnie :-)))\nSady Sana 9 lutego 2019 11:30\nŚliczna choineczka i nie przejmuj się, że nie zawsze wszytko wchodzi idealnie. Grunt, że próbujesz nowych rzeczy. Ja np kompletnie nie widzę się w karteczkach ;p haftować też nie umiem, a chciałabym spróbować kiedyś :)\nAnna 9 lutego 2019 13:32\nMoże zrodzona z trudem, ale jaka ładna! Oby papierzyska nie dały Ci się we znaki :)\nMałgosia X 9 lutego 2019 15:09\nAniu, mnie się ta choineczka bardzo podoba.\nWspółczuję powodzi papierów, kochana.\nPromyk 9 lutego 2019 15:39\nOj, mam to samo. Wolę działać na kwadratowych i prostokątnych bazach. Ale twoja choinka prezentuje się ślicznie, wiec tobie się udało.:)\nKlimju 9 lutego 2019 16:04\nPapierzyskowego weekendu nie zazdroszczę, ale choinki już tak. Jest śliczna, nie wiem co Ci się w niej nie podoba :-) Ładna, elegancka, po prostu śliczna :-) Pozdrawiam serdecznie :-)\nIrena 9 lutego 2019 18:30\n♥ Łucja-Maria ♥ 9 lutego 2019 18:32\nnie możesz narzekać ponieważ Twoja choinka jest prześliczna.\nPapierzyska wyrzuć do pieca C.O.\nOlKa 9 lutego 2019 18:34\nU mnie co prawda brak prądu i oglądam na telefonie ale nijak nie widzę żadnych usterek, piękna karteczkowa choinka. Miłego buszowania w papierach, chociaż to chyba niemożliwe 😀\nWielkie Małe Pasje 10 lutego 2019 08:36\nAniu wyszło super!!! Kształt choinki już sam w sobie jest śliczny, a w Twojej wersji wyszło na prawdę ślicznie! :))) Pomimo papierkowej roboty, życzę miłej niedzieli i chwilki na odpoczynek :)) Uściski!!\nBogusiaM 10 lutego 2019 21:10\nAniu, karteczka wyszła świetnie! Czasem też tak mam, że nic nie idzie, ale potem mija i tak jakoś idzie to wszystko do przodu :)\nAnna Iwańska 11 lutego 2019 13:01\nAniu nie narzekaj by kartka jest świetna. Ja niestety też nie nadaję się ręcznego wycinania czegokolwiek , więc raczej też nie będzie to mój ulubiony format .\nGrudniowe Handmade 12 lutego 2019 12:10\nAnnette ;-) 13 lutego 2019 13:22\nOj Aniu, choinka jest super :-)\nNatalia F 16 lutego 2019 09:54\nSzydełkowe dziergadła - Ewa 21 lutego 2019 18:08\nAniu bardzo ładna karteczka. Każda obdarowana osoba bardzo się ucieszy :-)\ntynka 1 marca 2019 11:34\nBardzo elegancka wyszła :) podoba mi się tło kartki, robi klimat :)\nBarbetka 2 marca 2019 20:25\nPiękna choinka, gwiazdki są super ozdobą :) świetnie wyszła w tych świątecznych kolorach :)\nDanka M. 2 marca 2019 23:27\nCo Ty chcesz od tej choinki, jest przecież ok. Bardzo ładnie Twoja kartka wyszła :)\nUla K. 3 marca 2019 12:45\nWyszła bardzo dobrze! Śliczna choineczka :)


Kobiece Recenzje : Nic oprócz milczenia - Magdalena Knedler\nkwietnia 04, 2017 6\nDziś macie okazje przeczytać recenzje książki, na którą czekałam jak na szpilkach i która została wydana na początku października 2016r. Wiem, że przeczytałam ją jedynym tchem, w każdej wolnej chwili siadałam z tą właśnie książką i nie mogłam się od niej oderwać.\nNiestety nie wiem jak doszło do tego, że opinia o niej po prostu gdzieś mi zaginęła i to na dwóch komputerach! To, że starałam się ją ukryć jak najgłębiej się dało w komputerze w pracy, by nikt nie zorientował się, że na nocnych zmianach pisze recenzje, zamiast pracować, w sumie mnie nie dziwi, ale w domowym laptopie trzymam wszystko w jednym folderze i nie mam pojęcia jak to się stało, że jej tam po prostu nie widziałam. Na swoje usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że jestem blondynką i to do tego ciemną ;)\nJedyne co teraz mogę zrobić to szczerze przeprosić Magdalę Knedler oraz Was że musieliście tyle na nią czekać.\nGdy skończyłam czytać pierwszą część serii Komisarz Anna Lindholm byłam nią zachwycona i nie mogłam się doczekać, kiedy po raz kolejny przeniosę się do mroźnej Szwecji, gdzie razem z Anną i Ingvarem będę szukać kolejnego mordercy. Jednak niestety się nie udało…\nWszystko dlatego, że Magdalena Knedler przeniosła akcję powieści „Nic oprócz milczenia” do Włoch, a dokładniej do romantycznej Wenecji.\nAnna, chcąc zapomnieć o ostatnich trudnych miesiącach jej życia postanawia nagle zniknąć z własnego domu. Zostawiając przy tym w święta wszystkie bliskie jej osoby. Wybrała Wenecję, piękne i romantyczne miejsce pewnie właśnie dlatego to tu w domu Sofii Siatessi kwitł romans jej męża ze słynną śpiewaczką operową. Po to, by zobaczyć ten właśnie dom, w podróż wybrała się komisarz Lindholm, wtedy nie wiedziała jak wyprawa zmieni jej życie…\nJak już wspomniałam Anna wybrała się do Wenecji dość niespodziewanie i bez żadnego planu, zrozumiałe jest, więc że nie planując podróży z wyprzedzeniem nie planowała również gdzie się zatrzyma. Przed szukaniem noclegu na ostatnią chwilę uratowała ją właścicielka małego antykwariatu Lucrezia Doldano. Pozwoliła u siebie zamieszkać jak długo szwedzka polka będzie tego potrzebować, w zamian za pomoc w prowadzeniu biznesu który, nie był jej ukochanym zajęciem. Nie wiedziała wtedy jak duży błąd popełniła pozwalając komisarz Lindholm wejść do swojego życia.\nW pierwszy dzień karnawału miało odbyć się huczne przyjęcie w domu jubilera Luigiego Maccaroniego. Całe miasto wiedziało, że gospodarz przygotował wielką atrakcję dla swoich gości. Teatralne spalenie kobiety-kukły symbolizujące koniec karnawału było niegdyś tradycją we Włoszech. Macaronii pragnął ją przywrócić. Nie pytajcie mnie, dlaczego chciał symbolizować koniec zabawy w dniu jej rozpoczęcia w dalszym ciągu nie wiem co sobie myślał. Jednak każdy miejscowy chciał uczestniczyć w tym wydarzeniu i zrozumiałe jest to również panna Doldano chciała to zobaczyć. Oczywiście razem z Anną, Lucrezia jako miejscowa zna miasto jak własną kieszeń, więc postanowiła dostać się tam jak najkrótszą drogą ciągnąc za sobą komisarz Lindholm. W jednej z Weneckich uliczek natknęły się na zwłoki tajemniczego gondoliera. Anna poczuła znajomy dreszcze emocji i nie mogąc się pohamować zaczęła działać:\n„(…) Anna zgarnęła falbany i zastygła nad szkarłatną kałużą. Powoli wodziła wzrokiem po twarzy mężczyzny, jego regularnych rysach, wysokim czole, kształtnym nosie i ostro zarysowanej żuchwie. Komiczny strój Poliszynela z wypchanym brzuchem i garbem nie do końca zdeformował atletyczną sylwetkę. (…)”\nOczywiście postępowanie Anny nie spodobało się tutejszej policji, a w szczególności Commissario Antonio Valliemu, który słysząc nazwisko Lucrezii jako zgłaszającej przestępstwo wiedział, że kryje się za tym coś więcej, postanowił to sprawdzić, zająć się tą sprawą i tymi dwiema kobietami…\nW tym samym czasie w domu Maccaroniego odbywało się już przyjęcie, kukła została podpalona. Jednak Livia Foscari po chwili zorientowała się, że coś jest jednak nie tak, zapach, który towarzyszył niszczeniu lalki był inny niż ten, którego się spodziewała, a to dlatego, że jej mąż nie podpalił stosu z kukłą tylko martwą kobietą…\nValli zabrał Annę do pałacu, w którym doszło do tragicznego zdarzenia, postanowił wykorzystać jej umiejętności obserwacji oraz doświadczenie, które zdobyła pracując w szwedzkiej policji. Nie musiał prosić jej o pomoc, gdyż sama chciała dowiedzieć się jak to się stało, że jednego wieczoru w tym pięknym mieście popełniono aż dwie straszne zbrodnie.\nCzy coś je łączyło? Kim są zabici i czy mieli ze sobą coś wspólnego? W jakich okolicznościach zginęli i dlaczego? Co wiedzieli? Kto i z jakich powódek chciał ich uciszyć?\nAnna i Antonio starają się znaleźć odpowiedzi te i inne pytania współpracując, dzieląc się swoimi doświadczeniami zawodowymi. Czas, który razem spędzają wpływa również na ich relacje która niepostrzeżenie zmienia się w coś niespodziewanego dla nich samych, jak również dla czytelników. Tak różne osobowości łączą siły, by rozwiązać te skomplikowane sprawy oraz skomplikować swoje życie osobiste jeszcze bardziej.\nMuszę przyznać, że jest mi z tego powodu bardzo smutno, bo ja w dalszym ciągu jestem w #TeamIngvar. Czeka nas jeszcze jedna część tej serii i głęboko wierze, że wszystko wróci na właściwe tory.\nJest jednak jeden plus tego, iż zagubiłam tę recenzje. Dziś siadając do jej edycji znów sięgnęłam po książkę, przekartkowałam ją, historia na nowo dla mnie odżyła. I to na kilka dni przed premierą ostatniej części serii zatytułowanej „Nic oprócz Śmierci”. Teraz wiem, że początek kwietnia spędzę jak na szpilkach czekając na tą właśnie pozycje.\nLiczę, że znajdę tam odpowiedź na kilka pytań, które kotłują się w mojej głowie od dnia, gdy skończyłam czytać „Nic oprócz strachu” a w „Nic oprócz milczenia” ich nie znalazłam.\nData premiery: 12.10.2016r.\nsilwana 12 kwietnia 2017 07:43\nOpis wydaje się ciekawy, ale chyba nie jest to literatura dla mnie. Chociaż kto wie, może kiedyś przeczytam pierwszą część i mi się spodoba. :)\nBasia 12 kwietnia 2017 07:54\nKażdemu cos w życiu moze sie przydarzyć nie koniecznie ze jest ciemna blondynka super recenzja gratuluje\nUnknown 12 kwietnia 2017 11:18\nMam ksiazke i polecam !!;)\nUnknown 14 kwietnia 2017 11:41\nKsiążka jest nie do końca w moim klimacie. Ale za to okładka jest naprawdę cudna! :)\nRentilka 27 kwietnia 2017 00:26\nNazwisko Magdy Knedler obija mi się już o uszy od jakiegoś czasu. Ciekawi mnie jej Pan Darcy i Nic prócz milczenia. Tylko muszę znaleźć czas na czytanie :)\nUnknown 28 kwietnia 2017 21:38\nTo że obija Ci się o uszy nazwisko Magdaleny Knedler wcale mnie nie dziwi :)\nSkoro ciekawi Cię jej Pan Darcy zapraszam do przeczytania recenzji tej książki która pojawiła się na naszym blogu już dawno :) http://kobiecerecenzje365.blogspot.com/2015/09/pan-darcy-nie-zyje-magdalena-knedler.html


Wydział Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie| Studia | Kierunki studiów | Rekrutacja | Opinie\ntel.022 561 89 97\nFilologia klasyczna, kierunek prowadzony w ramach Instytutu Filologii Klasycznej i Kulturoznawstwa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, oferuje studia z zakresu języka łacińskiego i starogreckiego, kultury antycznej oraz neolatynistyki. Filologia klasyczna jest jedynym kierunkiem na UKSW kształcącym w tym zakresie.\nKierunek doskonale przygotowuje do pracy naukowej i dydaktycznej na uniwersytetach i w placówkach badawczych, do prac translatorycznych, w instytucjach kultury, archiwach, firmach reklamowych, a także do wszelkich innych zawodów wymagających wyczucia językowego i sprawnego pióra (dziennikarstwo, reklama, redagowanie tekstów itp.), znajomości świata antycznego. Studia filologii klasycznej mogą też być cennym uzupełnieniem wykształcenia studentów innych kierunków humanistycznych – szczególnie polonistów, kulturoznawców, historyków, muzeologów, filozofów i teologów.\nStudia stanowią kontynuację studiów I stopnia i oferują szerokie wykształcenie ogólnohumanistyczne obejmujące pogłębioną wiedzę z zakresu filologii klasycznej i kultury antycznej. Program kształcenia zawiera treści z zakresu literaturoznawstwa, nowoczesnych metodologii badań literaturoznawczych, jak również z zakresu językoznawstwa, w szczególności językoznawstwa diachronicznego. Studia przygotowują przede wszystkim do dalszej pracy naukowej i dydaktycznej, ale absolwenci zyskują również bardzo solidne wykształcenie ogólne, które pozwala im odnaleźć się w zmiennych sytuacjach zawodowych, rozwijając ich kreatywność i elastyczność.\nStudia na kierunku filologia polska oferują wszechstronne wykształcenie, obejmujące wiedzę z zakresu literaturoznawstwa, językoznawstwa oraz pokrewnych dyscyplin humanistycznych i społecznych. Studia polonistyczne prowadzone w UKSW kształtują umiejętność pogłębionego interpretowania i konstruowania rozmaitego typu tekstów oraz rozumienia mechanizmów rządzących językiem i wszelkimi jego wytworami, co przygotowuje absolwentów do świadomego i czynnego uczestnictwa w życiu kulturalnym i społecznym.\nFilologia polska, której podstawowym obszarem i przedmiotem badań jest język i wielostronnie widziane dzieło literackie, stanowi też źródło wiedzy o człowieku w świecie; dostarcza jedynej w swoim rodzaju inspiracji do dogłębnych i źródłowych refleksji o charakterze humanistycznym, pozwala rozpoznać i opisać różne wymiary tożsamości człowieka. Program kształcenia zawiera treści z zakresu wiedzy o literaturze i języku polskim, ujmowane w szerszym kontekście historycznym, filozoficznym i kulturowym; odwołuje się do najlepszych tradycji klasycznego wykształcenia humanistycznego, a zarazem dostarcza studentom nowoczesnych narzędzi pracy filologa i wskazuje możliwości ich wykorzystania w rzeczywistości XXI wieku.\nAbsolwent pierwszego stopnia Filologii włoskiej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego jest wykształconym humanistą, dobrze zorientowanym w kulturze włoskiej – zarówno współczesnej, jak i epok minionych – na tle szeroko rozumianego dziedzictwa kulturowego Europy. Spełnia uniwersyteckie wymogi intelektualnej samodzielności, dojrzałości i odpowiedzialności. Posiada gruntowną wiedzę z zakresu filologii włoskiej: nauki o literaturze i nauki o języku, uzupełnioną o niezbędną wiedzę z dziedzin pokrewnych (m. in. filozofii i historii).\nUmie samodzielnie analizować i interpretować oraz wartościować zjawiska kulturowe – szczególnie zjawiska i procesy literackie oraz językowe – zarówno traktowane odrębnie, jak i w różnorodnych relacjach z podobnymi zjawiskami w kulturze europejskiej i światowej. Dzięki znajomości historii literatury, poetyki, konwencji literackich i językowych oraz stylistycznego ukształtowania wypowiedzi, a także rozmaitych zjawisk językowych potrafi dokonać analizy i oceny artystycznej organizacji dzieła literackiego.\nAbsolwent jest przygotowany do pracy zawodowej zgodnie z wykształceniem uzyskanym w ramach odpowiednich modułów. Uzyskane umiejętności, sprawności i wiedza pozwalają absolwentowi samodzielnie prowadzić i inicjować badania literaturoznawcze oraz językoznawcze, a także popularyzować tradycję i dziedzictwo kulturowe. Absolwent jest przygotowany do podjęcia studiów drugiego stopnia\nAbsolwent drugiego stopnia Filologii włoskiej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego jest wykształconym humanistą, dobrze zorientowanym w kulturze włoskiej – zarówno współczesnej, jak i epok minionych – na tle szeroko rozumianego dziedzictwa kulturowego Europy. Spełnia uniwersyteckie wymogi intelektualnej samodzielności, dojrzałości i odpowiedzialności. Posiada gruntowną wiedzę z zakresu filologii włoskiej: nauki o literaturze i nauki o języku, uzupełnioną o niezbędną wiedzę z dziedzin pokrewnych (m. in. filozofii i historii).\nAbsolwent jest przygotowany do pracy zawodowej zgodnie z wykształceniem uzyskanym w ramach odpowiednich specjalizacji. Uzyskane umiejętności, sprawności i wiedza pozwalają absolwentowi samodzielnie prowadzić i inicjować badania literaturoznawcze oraz językoznawcze, a także popularyzować tradycję i dziedzictwo kulturowe. Absolwent jest przygotowany do podjęcia studiów trzeciego stopnia\nStudia na kierunku Kulturoznawstwo oferują szerokie wykształcenie ogólnohumanistyczne obejmujące wiedzę z zakresu nauk o kulturze oraz pokrewnych dyscyplin humanistycznych i społecznych. Nacisk na rozszerzenie horyzontów poznawczych i integrację perspektyw teoretycznych ukierunkowuje na prowadzenie badań inter- i transdyscyplinarnych oraz przygotowuje do świadomego uczestnictwa w bieżącym życiu społeczno-kulturalnym.\nProgram kształcenia zawiera treści z zakresu historii i teorii kultury, rozszerzone o tradycję dyscyplin tworzących podstawy dla teoretycznej refleksji o kulturze (m.in. socjologii, antropologii, filozofii), a także zagadnienia związane z teorią i historią kultury artystycznej, naukami o komunikacji i mediach, ekonomicznymi i prawnymi uwarunkowaniami organizacji i zarządzania instytucjami kultury.\nStudia stanowią kontynuację studiów I stopnia i oferują szerokie wykształcenie ogólnohumanistyczne obejmujące pogłębioną wiedzę z zakresu nauk o kulturze oraz pokrewnych dyscyplin humanistycznych i społecznych, z nastawieniem na badanie współczesnych zjawisk i przemian społeczno-kulturowych oraz doskonaleniem umiejętności i kompetencji kluczowych dla świadomego, odpowiedzialnego i aktywnego uczestnictwa w kulturze, a także praktycznego realizowania własnych zainteresowań jako badacz, animator i menedżer kultury, twórca nowych idei i pomysłów, inicjator projektów i rozwiązań odpowiadających na zapotrzebowania społeczne i motywowanych troską o lokalne środowisko.\nProgram kształcenia zawiera treści z zakresu historii i teorii nauk o kulturze, metodologii badań kulturoznawczych, antropologii współczesności, teorii międzykulturowości i komunikacji międzykulturowej, a także zagadnienia związane z funkcjonowaniem współczesnych obiegów artystycznych i medialnych oraz ekonomicznymi i prawnymi uwarunkowaniami zarządzania instytucjami kultury.\nKandydaci kwalifikowani są w oparciu o średnią z toku studiów.\nPodstawowym celem kształcenia na kierunku MUZEOLOGIA jest wyedukowanie absolwentów, którzy będą dysponowali wiedzą z dziedziny nauk humanistycznych i innych stosowanych w muzeach (zwłaszcza nauk o kulturze i religii), z uwzględnieniem metodyki badań w zakresie wybranych zagadnień metodologii nauk o kulturze, w tym antropologii kultury, historii sztuki, historii, ochrony dziedzictwa kulturowego i ochrony przyrody - w zgodności z kategorią zadań instytucji muzealnych, opisanych w art. 2 "Ustawy o muzeach".\nKierunek MUZEOLOGIA ma pozwolić na wykorzystanie zdobytej wiedzy w pracy zawodowej, w zakresach stosowanych w instytucjach muzealnych, zbiorach specjalnych bibliotek, domach aukcyjnych, galeriach i innych instytucjach kultury, prowadzących działalność muzealną i realizujących politykę kolekcjonerską, ponadto - pracy w parkach narodowych, tematycznych, a także w organach administracji publicznej, odpowiadających za nadzór nad muzeami.\nspoko wydział fajni ludzie\nchyba się komuś nie powiodło\nTragedia. Ten wydział jest na samym końcu na UKSW jeżeli chodzi o funkcjonowanie. Wszyscy mają plany na nowy semestr od miesiąca, tylko na wnh jeszcze nic nie wiadomo. W dziekanacie nic nigdy nie wiadomo, wykładowcy tacy se, ogólnie jeden wielki kocioł. Nie polecam.\nSTUDIA GLOTTODYDAKTYCZNE. NAUCZANIE JĘZYKA POLSKIEGO JAKO OBCEGO


Tylko zręcznego przedsięwzięcie urządzeń oraz dobre | fil\nTylko zręcznego przedsięwzięcie urządzeń oraz dobre\nfil • 16 września 2016\nNiebywale spokojny oraz wielce działający w działaniu tlenek węgla, modnie określany mianem czadem, wszystkiego roku podoła zwalić na kupę gwałtowne żniwo szczególnie mocno uwidaczniające się w w toku okresu ogrzewającego. Istnieje to o tyle kuriozalne duch bowiem żyje mocna możliwość konfidencjonalnego i w pełni nierzeczowego zapewnienia się zanim jego przedsięwzięciem korzystając jeno funkcjonalnie rzutkich czujników oparu tudzież czadu. Te niemocne urządzenia kosztujące przysłowiowe grosze są w stanie zabezpieczyć jederman dom i egzystencja jego lokatorów nieomalże w stu odsetkach. W relacje od czasu gatunku budowli urządzenia te są podzielone na drzewo cztery prokreacje. Każda spośród generacji istnieje akuratnie dopasowana do rodzaju scalaku wzmacniającego wykorzystanego w danym noktowizorze. Dokonując odkupu a montażu kompetentnego receptora czadu powiększamy prędkość wykrycia tamtego niepewnego trunku w niepolskim schronieniu, co doda się do większego bezpieczeństwa. Pożądane byłoby o tym pomnieć zanim zajściem okresu zimowego. Wentylacja pomieszczeń, jakiej nierzadko brakuje w wielu pomieszczeniach mieszkalnych staje się również niepewną spośród racyj wpływających na powiększone groźba zaczadzeniem tlenkiem płomienia. Niedaleko zatruciu tlenkiem ognia szczególnie silnie rozpoczynają stanowić wyczuwalnego mdłości oraz orientacyjne odprężenie mięśni. Nasila się boleść łepetyny a wymioty a wstaje charakterystycznego czerwonawo niepąsowe skórne zabarwienie ewidentne na płci.\nPojawiają się trosce w sapaniu podpartej poszlakami bezdechu przyczyniającego się aż do stracie przytomności. Gdyby uratowanie nie przyjdzie w akuratnym czasie dociera do kostuchy figurze poddanej przedsięwzięciu czadu. W związki od chwili stężenia tlenku węgla w pokój może to trwać od momentu kilku aż do kilkunastu minut. Inaczej co, nie ma dla nas otuchy? Jest to cokolwiek krytyczna duch, tym w wyższym stopniu, iż przeciwność asocjuje dużej części cywilizowanego społeczeństwa, od chwili faworyt kasjerek w dyskoncie spożywczym, po komputerowców pracujących gwoli. Jedynie smukłe działanie urządzeń zaś akuratne działalność wentylacji zaleta subsydiarny receptor w pomieszczeniu, w którym szuka się przypuszczalnego pierwocina czadu będzie w stanie umożliwić nam wartę nim tym cichym bandytą. Erudycją o tym coraz to większe liczbie figur tymczasem podczas gdy sygnalizują statystyki Kurateli Pożarnej działania te są potem niepewnymi spośród bardziej banalizowanych.\nPosted in Bez kategorii. Tags: bagażówka, biznes, firma, przeprowadzki, taxi, transport, warszawa on 16 września 2016 by fil.\n« Jegomościowie, którzy pojmują, iż niepolska kierunek Utylitarnie każdy spośród nas rozszerza pewne wnioski »


Salvador, kościoły, forty, karnawał, capoeira i Pelourinho - Filmowe szlaki\nSalvador, kościoły, forty, karnawał, capoeira i Pelourinho\n10 grudnia 2020 LT & NT\nJednym z bardzo specyficznych i zachwycających miejsc na mapie Brazylii jest stolica stanu Bahia, czyli Salvador (por. Salvador da Bahia). To miasto pełne sprzeczności. Pierwsza historycznie stolica Brazylii, miasto z kolonialną architekturą i przepięknymi barokowymi świątyniami, a jednocześnie najbardziej afrykańskie miasto w kraju. To tu narodziła się capoeira oraz karnawał. A dziś to także miejsce, które słynie z wysokiej nawet jak na Brazylię przestępczości i sporej ilości morderstw. Fascynująca mieszanka.\nPalácio Rio Branco, siedziba Gubernatora stanu Bahia (Salvador)\nSalvador i niewolnicze dziedzictwo\nPelourinho, kolonialne centrum\nSalvador, Bahia i szmaragdy\nSalvador: tańce i sztuki walki\nSalvador: Muzeum morskie\nKatedra Przemienienia Pańskiego w Salwadorze w Brazylii.\nSalvador: Disque do Tororo\nTargowisko Mercado Modolo\nSalvador: Dolne miasto\nHistoryczna nazwa miasta Salvador to São Salvador da Bahia de Todos os Santos, czyli Święty Zbawiciel nad Zatoką Wszystkich Świętych. W dniu 1. listopada 1501 roku Amerigo Vespucci, podczas rejsu wzdłuż wybrzeży Ameryki Południowej, stanął tutaj na lądzie. Zatokę, w której zacumował nazwał od aktualnego dnia Zatoką Wszystkich Świętych. Niecałe 10 lat później osiedliła się tutaj załoga francuskiego statku, jeszcze zanim można było myśleć o jakimkolwiek mieście.\nSalvador: widok na port, targowisko i fort São Marcelo\nBrutalna kolonizacja zaczęła się jakieś ćwierć wieku później. W 1536 roku nad Zatokę Wszystkich Świętych dotarł okrutny Francisco Pereira Coutinho. Król Portugalii obiecał nadać mu te ziemie na własność, więc najpierw musiał uporać się z Indianami. Był wobec nich na tyle brutalny, że co rusz wybuchały rewolty przeciwko Pereirze. Gdy wreszcie Indianie byli górą, zabili Portugalczyka i zjedli go podczas wielkiego festynu. Tubylcy jednak nie mogli się cieszyć trwałym zwycięstwem. Już w 1549 roku osadę kolonizatorów przekształcono w portugalskie miasto Salvador, a pierwszym gubernatorem kolonii Brazylii został Tomé de Sousa. Wkrótce powstała twierdza São Salvador, pierwsza z wielu, która miała na celu podkreślać dominację Portugalczyków w tym rejonie. Indianie musieli się wycofać.\nSalvador: Handel, cukier i rozwój kolonialny\nSalvador stał się miejscem rozwoju bogactwa kolonialnego dla Portugalii. Plantacje trzciny cukrowej rozrastały się w wielkim tempie i cukier był najważniejszym z dóbr przywożonym z Brazylii. Później cukier stracił na znaczeniu na rzecz między innymi drogich kamieni, których kopalnie powstały w tym regionie (handel nimi nadal jest tu dość istotny). Ktoś musiał pracować w polu oraz pod ziemią. Taką ciężką pracą brzydził się biały człowiek. Potrzeba było niewolników, najlepiej z Afryki, gdyż łatwo było ich złamać, w przeciwieństwie do miejscowych. Wkrótce więc Salvador stał się głównym portem niewolniczym w kolonii. Masowo zwożono czarnoskórych ludzi z Afryki Zachodniej.\nPrzez cały okres istnienia w Brazylii niewolnictwa, a więc aż do 1888 roku, przetransportowano ich około 5-ciu milionów. Taki napływ ludności afrykańskiej miał znaczny wpływ na kształt Salvadoru i regionu Bahia w każdym dosłownie aspekcie. Do dziś w Salvadorze żyje najwięcej czarnoskórych obywateli kraju. Wiele słów od plemion afrykańskich znalazło się w regionalnym dialekcie portugalskiego. Co więcej, dziś wielu z nich stara się pielęgnować swoje afrykańskie tradycje, które oczywiście przez lata zdążyły trochę ewoluować. Murzyni w Brazylii są mniejszością, tutaj jednak widać ich całkiem sporo. Tradycję utrzymują nawet w lokalnych restauracjach, gdzie czasem kelnerki noszą charakterystyczne, wielkie suknie (co oczywiście ma zaintrygować turystów).\nKatedra w Salvadorze i kobiety w tradycyjnych strojach\nZauważalni są wyznawcy candomblé. Jest to religia afroamerykańska praktykowana w Brazylii, wywodząca się z afrykańskich wierzeń animistycznych. Z biegiem czasu forma wierzeń i praktyk religijnych znacznie się zmieniła, włączając w to częściowy synkretyzm z religią katolicką, na przykład poprzez przyjęcie świętych katolickich do grona bóstw. Kościół oczywiście zwalczał te pierwotne wierzenia jako okultyzm i pogaństwo, ale nieskutecznie. Brazylijczycy są bardzo religijni, przynajmniej jeśli chodzi o uczestnictwo w praktykach.\nNatomiast nie ograniczają się tylko do katolicyzmu, potrafią wyznawać różne religie jednocześnie, nawet jeśli jest to wzajemnie sprzeczne. W Salvadorze widać to bardzo wyraźnie. Mamy bardzo wiele kościołów (i te są odwiedzane przez ludzi), a przy tym kilkaset metrów od katedry można natknąć się na szamana. Co więcej nawet osoby będące kapłanami w candomblé, potrafią nie tylko uczęszczać do kościoła, ale brać czynny udział w życiu parafii. Jakby tego było mało, to niektóre katolickie obrządki bywają wzbogacone o elementy praktyk animistycznych.\nMniej zadbane uliczki w centrum\nW kuchni stanu Bahia również widać duży wpływ afrykańskich przyzwyczajeń. Uważa się, że jest to najbardziej różnorodna, oryginalna i po prostu najlepsza kuchnia w Brazylii. Przy tym jeszcze mniej wegetariańska niż w reszcie kraju, bo oparta na owocach morza, ale także na oleju palmowym, nerkowcach, mleku kokosowym. Do tego małe krewetki, małże, lokalna zupa rybna – mocqueca. Warto poszukać lokalnych dań w restauracjach.\nSalvador i śliczne, kolonialne centrum\nDziś centrum Salvadoru bardzo się wyróżnia na tle innych miast w Brazylii. Zachwyciły nas kolorowe fasady kamienic w górnym mieście. Warto jednak wiedzieć, że aż do lat 90. XX wieku były tutaj fawele, czyli dzielnice biedy. Dopiero od 1991 roku zabrano się za przywrócenie choć części blasku dawnej stolicy Brazylii. Odnowiono dawne budynki rządowe kolonii i znajdującą się obok miejską windę Lacerda, która łączy miasto górne i miasto dolne. Faktycznie są to dwa różne światy, nie tylko ze względu na ukształtowanie geograficzne. Górne miasto (cidade alta) to piękne, stare centrum, dolne (cidade baixa) zaś to okolice portu. Winda jest płatna, ale cena z symboliczna. W teorii można sobie ją odpuścić i zejść uliczkami, acz nie jest to zalecane ze względu na bezpieczeństwo (do tego wątku jeszcze wrócimy).\nWinda miejska (Elevador Lacerda)\nSalvador da Bahia to pierwsze miasto w Brazylii, w którym Portugalczycy ustawili pręgierz jako miejsce kar dla niewolników i pospolitych bandytów. Pierwotnie znajdował się on na obecnym placu, potem wielokrotnie go przenoszono, by w 1807 roku znaleźć się na Pelourinho. Nazwa tej dzielnicy pochodzi od portugalskiego słowa oznaczającego pręgierz. Ten rodzaj kary – chłosta na pręgierzu – została zabroniona w 1837 roku i już nie było gdzie lać krnąbrnych niewolników. Na wolność musieli bowiem czekać jeszcze aż 51 lat.\nNiebieska fasada kościoła Matki Boskiej Różańcowej dla Czarnych\nPelourinho, nazywana bywa także Pelô, to pierwsza dzielnica Salvadoru. Została usytuowana na wzgórzu, z którego widać port. Część dzielnicy zajmował targ niewolników, tutaj także jest Ingreja (da Ordem Terceira) de Nossa Senhora do Rosário dos Pretos, czyli kościół Matki Boskiej Różańcowej dla Czarnych. Tylko w tym jednym kościele czarnoskórzy katolicy mogli się modlić. Wyróżnia się ze względu na niebiesko-białą fasadę. Powstał na początku XVII wieku, wcześniej czarnoskórzy modlili się w bocznej kaplicy katedry. Szczególnie upodobali sobie jedną figurkę Matki Bożej. By rozdzielić niewolników od białych Panów postanowiono wznieść im kościół, a tę figurkę przetransportować. Tak też uczyniono. Co ciekawe, do dziś tutaj część liturgii ma afrykańskie elementy. Dodatkowo warto pamiętać, że sama fasada kościoła uchodzi za jedno z najbardziej ikonicznych miejsc Salvadoru i nierozerwalną część Pelourinho.\nOd początku założenia Salvadoru, Pelourinho było przede wszystkim dzielnicą mieszkalną, bogacącą się od XVII wieku. Wyrażały to okazałe posiadłości Portugalczyków i nowopowstające kościoły. W XIX wieku rozwinął się tutaj handel i Pelourinho stało się niejako centrum miasta. Sytuacja Salwadoru zmieniła się, gdy w 1763 roku stolica Brazylii została przeniesiona do Rio de Janeiro. Nadal jednak istniał tutaj targ niewolników, który działał do 1888 roku, gdy niewolnictwo zostało oficjalnie zakazane. Stopniowo miejsce kupców, łańcuchów i łez zajęli artyści: muzycy, malarze, pisarze. Pelô stało się modne wśród XX-wiecznej bohemy.\nFasada kościoła karmelickiego\nNiestety, Salvador pozostawał miastem dość zaniedbanym, a z czasem Pelourinho zmieniło się w dzielnicę biedy – fawelę – gdzie w skrajnych warunkach zamieszkiwali najubożsi. Wskaźnik przemocy znacząco narastał. Historycznie ważna, pozostawała zaniedbana; w latach 80. XX wieku tę dzielnicę wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dekadę później rozpoczęto jej rewitalizację, co wiązało się z likwidacją faweli i przesiedleniem jej mieszkańców do osiedli na obrzeżu miasta. Chociaż nie wszystkie zabytkowe budynki ocalały, a z niektórych pozostały zaledwie fasady, to dziś to miejsce znów tętni życiem: pojawiły się restauracje, kawiarnie, ośrodki kultury, hoteliki i wiele sklepów z pamiątkami. Pelourinho z pewnością pomógł też Michael Jackson, który nakręcił tu część sceny tanecznej w teledysku do utworu „They Don’t Care About Us”, co także zainteresowało turystów. Stąd też wśród pamiątek czasem można znaleźć tutaj jakieś obrazki Michaela Jacksona.\nZabytkowe uliczki Salvadoru\nDzisiaj Pelô to kolorowa wizytówka Salvadoru. Podobno przestępczość też jest dużo mniejsza. Widząc na ulicach pojazdy wojskowe i żołnierzy pilnujących porządku, trudno sobie wyobrazić, co musiało się dziać wcześniej. Oczywiście wojsko stoi przy uliczkach prowadzących do centrum, starając się chronić turystów. Tak to wygląda w dzień. Wydaje się, że jest bezpiecznie.\nKolonialne stare miasto Salvador zachwyca żywymi kolorami\nAle jest też druga strona medalu, którą dość dobrze widać w handlu kamieniami szlachetnymi. Przez witrynę nie można zajrzeć do środka i nie wpuszcza się byle kogo. Takie sklepy są w centrum, ale niekoniecznie rzucają się w oczy. Pomijając oczywiście kraty w oknach. Nas skierowano do jednego z nich podczas zwiedzania kościoła. Obsługa zasugerowała, gdzie czegoś takiego szukać i jak to znaleźć. Polecają turystom, potem się podchodzi i wpuszczają nas do środka szczelnie zamykając drzwi. Byle tylko nie rzucać się w oczy i nie prowokować drobnych przestępców.\nI straszy zaniedbanymi budynkami\nKlejnoty Ameryki Południowej to nie tylko wymysł scenarzystów filmu „Miłość, szmaragd i krokodyl” (Romancing the Stone) z 1984, którego akcja działa się w Kolumbii (a kręcono go w Meksyku), zaś McGuffinem był wielki szmaragd. Rzeczywiście na kontynencie południowoamerykańskim można znaleźć choćby cenny beryl. Szczególnie urodzajne i jakościowo dobre złoża znajdują się w Brazylii, w stanach Bahia i Minas Gerais. Znalezienie sklepu z kamieniami szlachetnymi – nie tylko szmaragdami, choć o nie tutaj chodziło – było punktem programu w zwiedzaniu Salwadoru. Od sprzedawcy mogliśmy się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy szmaragdach, bo o nie pytaliśmy, porozmawiać od czego zależy cena kamienia, jak wyglądają te najdroższe i wreszcie wybrać swój szmaragd.\nBardzo ważnym elementem wyprawy do Salvadoru był też pokaz tańców. Być może dzięki takiej, a nie innej mieszance kultur, Salvador jest pełny żywiołowej muzyki i tańca. Tutaj odbywa się jeden z największych na świecie karnawałów, trwający przez 6 dni i nocy do Środy Popielcowej. To właśnie tu narodziła się tradycja brazylijskiego karnawału, która została zaszczepiona także w Rio. Dziś karnawał właśnie kojarzy się z drugą stolicą Brazylii, ale to w Salvadorze szczycą się tym, że tu jest bardziej oryginalny. Zresztą to właśnie tu powstało wiele tańców, w tym samba. Ale jeszcze ważniejsza jest capoeira, będąca zarówno sztuką walki jak i tańcem. Pokaz, na którym byliśmy, łączył jedno i drugie.\nPokaz tradycyjnych tańców\nCapoeira to wywodząca się z Salvadoru i ogólnie rejonu Bahia afro-brazylijska sztuka walki. Powstała w XVI wieku, ale szczególny rozwój nastąpił w XX wieku. Łączy się w niej taniec, akrobatyka i muzyka. Genezą capoeiry są tradycyjne afrykańskie tańce, które były kultywowane przez pracujących na plantacjach niewolników. Dla nadzorców był to tylko pierwotny taniec, zaś niewolnicy traktowali go jako coś więcej: przygotowanie do walki. Akrobacje, wysoki, wypady i podcięcia wykonywane w parach lub grupach były ćwiczeniami na czas buntu, konieczności walki i w razie ucieczki. Zresztą samo słowo capoeira wywodzi się z języka Tupi: ka’a i paũ, które oznaczały słabo porośnięte obszary interioru Brazylii, dokąd uciekali zbiegli niewolnicy. Jednocześnie sztuka ta miała podłoże religijne: wierzono, że podczas ekstatycznego tańca, capoeiristę opętuje duch zmarłego przodka. Taniec zapewniał więc kontakt z zaświatami.\nTańce na ulicach (i wojsko w tle)\nCapoeira i Samba\nPokaz capoeiry odbywa się wieczorem, w jednej z restauracji zaraz obok kościoła franciszkanów. Przy lokalach była muzyka na żywo, goście spontanicznie tańczyli. Dla zapewnienia bezpieczeństwa, między bawiącymi się spacerowali wojskowi. Tu znów warto wspomnieć o bezpieczeństwie. Wejściówkę na pokaz można kupić w jednej z wielu agencji turystycznych, czy nawet w hotelu. O wyznaczonym czasie (jeszcze przed zmierzchem) mamy się stawić w odpowiednim miejscu, skąd zostaniemy zaprowadzeni do lokalu. Jest jeszcze jasno, więc jest w miarę bezpiecznie. Po zakończeniu show osoba, która nas zaprowadziła, odprowadza nas do hotelu, tak by mieć pewność, że dotarliśmy bez problemów. W samym lokalu kolacja jest wliczona w cenę, musimy tylko zapłacić za napoje.\nSpektakl, na którym byliśmy, zaczynał się od wyrażenia w tańcu historii niewolników Salvadoru wraz z ich wierzeniami i kulturą. Pokazane były także walki z Portugalczykami, przede wszystkim bunty niewolników. Następnie odbyły się pokazy walk: najpierw akrobacje w pojedynkę, potem parami, a wreszcie w grupie. Wszystko z rytmicznie wybijaną muzyką. Skończyło się na wspólnej sambie. Musimy przyznać, że pokaz był dopracowany, o ciekawym scenariuszu i choreografii. Miło i pouczająco spędzony czas. Warto dodać, że w Salvadorze można też na ulicach spotkać młodzieńców, ćwiczących tę walkę / taniec. Capoeira jest mocno wpisana w Salvador, zwłaszcza, że to jest coś, czego nie przejęło Rio w takim stopniu jak choćby karnawału. Od 2016 roku capoeira znajduje się na liście UNESCO jako niematerialne dziedzictwo ludzkości.\nFort da Capoeira\nForte de Santo Antônio Além do Carmo, znany obecnie raczej jako Fort da Capoeira powstał w XVII wieku na północnej granicy Salwadoru, by bronić miasta w czasie holenderskiej inwazji. Uszkodzony podczas walk, obecny kształt zawdzięcza przede wszystkim pracom dokonanym w XVIII wieku. W roku 1830 fort został przekształcony w więzienie, do którego na początku trafili przede wszystkim czarnoskórzy schwytani podczas buntu niewolników z 1835 roku. Trochę ponad sto lat później, w latach 60. XX wieku umieszczano tutaj więźniów politycznych dyktatorskiego państwa, a w roku 1974 roku więzienie zostało zamknięte na wniosek junty wojskowej, zaś więźniowie zostali przetransportowani do stolicy kraju. Od 1981 roku w forcie mieszczą się dwie szkoły capoeiry. Gdy miasto przechodziło renowację w latach 90., także dawny fort został odnowiony i przemianowany na Fort da Capoeira. Remont został ukończony w 2006 roku.\nSalvador i plaża (Praia do Farol da Barra) wzdłuż Avenida Oceanica,\nFortów w Salvadorze jest kilka, my zobaczyliśmy jeszcze jeden. Forte de Santo Antônio da Barra, którego częścią jest stara latarnia morska i obecnie mieści się muzeum morskie. Sam fort wzniesiono w 1501 w czasach portugalskich i strzegł wejścia do zatoki Wszystkich Świętych. Czyli kilkadziesiąt lat wcześniej zanim powstało miasto Salvador. Muzeum morskie ukazuje trochę historii Salvadoru, trochę kolonizacji, niewolnictwa oraz można zobaczyć wiele eksponatów związanych z nawigacją. Plus modele okrętów, czy naczynia z zatopionych jednostek. Na latarnię można wejść i zobaczyć okolicę ze szczytu.\nTuż przy forcie i muzeum znajduje się jedna z turystycznych plaż – Farol da Barra. Jest ich kilka w Salvadorze. Natomiast okolica wyróżnia się tym, że faktycznie jest turystyczna. Spokojniejsza i bezpieczniejsza. Nawet jest tu figura Jezusa, ale mówiąc wprost ta część nie jest w stanie konkurować z Rio. Sama dzielnica Barra to część miasta obfitująca w plaże. Tu też znajdują się hotele dla turystów zainteresowanych wypoczywaniem, a nie zwiedzaniem (dla nich dogodniejsze noclegi znajdują w centrum).\nFortów w Salvadorze jest ponad 20. Turystycznie warto warto jeszcze wspomnieć o Forte de Santa Maria, który jest również malowniczo położony.\nZłote zdobienia w katedrze\nZe względu na eksponaty forty często lepiej wyglądają na zewnątrz, z kościołami bywa odwrotnie. Bogate wnętrza kościołów, nie tylko tych w Salwadorze, stoją w dużym kontraście do widocznej na ulicach biedy. W centrum starego miasta znajduje się bazylika katedralna Przemienienia Pańskiego, siedziba arcybiskupa Salvadoru i jednocześnie prymasa Brazylii. Początki świątyni datuje się na 1551. Rozwijali ją jezuici, jednak obecna forma to właściwie czwarty kościół w tym miejscu, który ukończono dopiero w 1694. W drugiej połowie XVIII wieku jezuitów wypędzono z Brazylii, wówczas kościół stał się siedzibą arcybiskupa. Fasada powstała pod wpływem manieryzmu. Wnętrze zaś jest po części inspirowane kościołem św. Rocha w Lizbonie. No i trzeba przyznać, że jest bogato zdobione, wręcz ozłocone. Dodatkowo można też zwiedzać zakrystię. Świątynia ta była inspiracją dla wielu innych w mieście.\nConvento e Igreja de São Francisco, czyli zakon i kościół pw. św. Franciszka to kolejna okazała budowla w centrum Salvadoru. Pierwsi franciszkanie przybyli tutaj w 1578 roku i zbudowali tu swój zakon i kościół. Budowle te przetrwały około stu lat, aż do najazdu holenderskiego, podczas którego zostały zniszczone. Wkrótce po odparciu Holendrów z Brazylii, w 1686 roku rozpoczęto odbudowę budynków zakonnych, które z późniejszymi poprawkami możemy oglądać do dziś. Natomiast odbudowy kościoła podjęto się w 1708 roku. Główne prace ukończono w 1723 roku, zaś pełne wyposażenie wnętrza trwały do połowy XVIII wieku. We wnętrzach jak widać: pełny barok!\nW budynkach franciszkanów ściany chętnie dekorowano azulejos. Są to mozaiki wykonane z malowanych płytek ceramicznych, zwykle kwadratowych, najczęściej biało-niebieskich, choć stosowano także inne kolory. Charakterystyczne są one przede wszystkim dla sztuki portugalskiej. Liczba pojedynczych płytek azulejos w kościele zakonnym św. Franciszka w Salwadorze jest największa w całej Ameryce Łacińskiej i wynosi aż 55 tysięcy sztuk! Zwiedzanie tego kościoła to jednak nie tylko część świątynna, a cały kompleks. Są tu pokoje w stylu kolonialnym, czy katakumby. Klasztor uchodzi nie tylko za jeden z najważniejszych zabytków Salvadoru, ale również znajduje się na liście siedmiu cudów świata portugalskiego pochodzenia. Wcześniej byliśmy w innym takim cudzie – w forcie w Al-Dżadida.\nAzulejo, czyli typowe portugalskie kafle ozdobne w Brazylii\nBogate zbiory klasztoru\nKościół Trzeciej Reguły św. Franciszka powstał jako dodatek do zakonnego kościoła św. Franciszka. Obecny wygląd głównie pochodzi z 1705 roku, gdy odbudowano kościół po zburzeniu go przez Holendrów, natomiast wiadomo, że fasada przechodziła pewne zmiany w ciągu całego XVIII wieku. Właśnie o fasadę wejściową się tutaj rozchodzi. Została ona udekorowana w stylu znanym jako złotniczym, czyli plateresco (włoskie słowo określające sztukę złotniczą).\nStyl ten powstał w XV wieku w Hiszpanii jako wczesna odmiana renesansu w tym kraju. Inspiracją dla plateresco były budowle mauretańskie z ich drobiazgowymi rzeźbieniami i zawiłą ornamentyką. W epoce baroku plateresco przyjęło formę charakterystycznej odmiany hiszpańskiego baroku: przerost zdobień nad architekturą budynku, wielkie ilości drobnych detali, wykonywanych zarówno w kamieniu, drewnie, gipsie sztukatorskim i potem pokrywanych pozłotą.\nObecny kościół karmelicki w Salvadorze (Igreja da Ordem Terceira do Carmo) został w latach 1803 – 1855 odbudowany po pożarze z roku 1788, który zniszczył pierwotny budynek. Na szczęście z pożaru ocalała część wyposażenia i pewna liczba dzieł sztuki. Do najważniejszych dzieł sztuki kościoła karmelitów w Salvadorze należy wykonana w cedrze figura umęczonego Chrystusa z 1730 roku. Figura została przyozdobiona dwoma tysiącami rubinów różnej wielkości, wyobrażającymi krople krwi Jezusa. Na pierwszy rzut oka może wyglądać niepozornie, ale bliższe przyjrzenie się jej robi duże wrażenie.\nDrogocenna figura Jezusa\nW dolnym mieście (Baixa) Salvadoru mamy jeden szczególnie ciekawy obiekt: kościół Nosso Senhor do Bonfim. Patronem tego kościoła jest Nasz Pan Dobrej Śmierci, którym jest Chrystus Ukrzyżowany. Jest to dawny kult pochodzący jeszcze z Portugalii, a przeszczepiony do Brazylii w czasach portugalskich. Obecny kościół Naszego Pana Dobrej Śmierci w Salvadorze mieści się na Świętym Wzgórzu w dolnym mieście. W XVII wieku na miejscu kaplicy powstał kościół, w 1927 roku podniesiony do rangi bazyliki. Z tym kościołem wiążą się ciekawe rzeczy: najbardziej zauważalną są kolorowe wstążeczki – fitas.\nKościół Naszego Pana Dobrej Śmierci\nSą one pamiątką nawiedzenia kościoła. Ich długość wynosi 47 centymetrów, czyli tyle co prawe ramię figury ukrzyżowanego Chrystusa z tegoż to kościoła. Na wstążeczkach obecnie znajduje się napis Lembrança do Senhor do Bonfim da Bahia, czyli Pamiątka z kościoła Pana Dobrej Śmierci w Bahia. Dziś noszone są na nadgarstkach lub wiesza się na nich podobizny uleczonych części ciała. Gdy zaczęto produkcję wstążeczek, w 1809 roku, używało ich się przede wszystkim jako sznureczka do medalików lub amuletów, wieszano na szyi, bądź nosiło się je przytroczone do ubrania. Idea fitas wywodzi się podobno z fragmentów ubrań świętych, które noszono jako relikwie. Obecnie poza religią uznawane są także jako typowa pamiątka z Salvadoru.\nFitas są w różnych kolorach. Nie jest to efekt tylko estetyczny, ale poszczególny kolor symbolizuje konkretne… bóstwo afrobrazylijskiej religii candomblé. Uczczenie politeistycznych bóstw na „kościelnych” wstążeczkach może dziwić, ale kiedy spojrzymy na całość działalności kościoła Senhor do Bonfim, fitas będą naszym najmniejszym „zmartwieniem”. Otóż raz w roku od XIX wieku w tym kościele odbywa się święto Lavagem do Bonfim, czyli dosłownie mycie schodów kościoła. Jest to święto synkretyczne lub ekumeniczne, zależy jak spojrzeć. Biorą w nim udział zarówno katolicy, jak i wyznawcy candomblé, w tym kapłani tej religii. Święto odbywa się w drugi czwartek po święcie Trzech Króli i trwa 10 dni.\nTu też warto cofnąć się jeszcze wcześniej. Sam kościół jest dziełem wotywnym. Ocalały w czasie sztormu kapitan Theodozio Rodrigues de Faria obiecał wznieść świątynię. Sprowadził nawet z Portugalii figurę Pana Dobrej Śmierci i w drugiej połowie XVIII wieku świątynia została ukończona. Niewolnicy wyznający candomblé z jakiegoś powodu utożsamili patrona kościoła ze swoim bóstwem – Oxalá. I się zaczęło. Tłumnie nawiedzali świątynie, i nawet jak nie brali udziału w ceremoniach katolickich, to się szwendali niby przypadkiem. Potem kościół zakazał im wstępu, więc przychodzili myć schody. Obecnie ich potomkowie żyją w zgodzie.\nWarto dodać, że jest to jedno z najważniejszych świąt w Salvadorze i łączy się z wielkimi procesjami i mnóstwem wiernych w kościele. Wtedy także wieszane są wota, najczęściej podobizny tej części ciała, o której uzdrowienie się prosi, a także jako symbol spełnionej prośby. Jakby tego było mało, to w kościele ludzie zostawili wiele dowodów, że zostali uzdrowieni. Są zdjęcia, relacje, a nawet kule ortopedyczne, które przestały być już potrzebne.\nWspomnieliśmy religię candomblé, niestety trochę trudno zobaczyć jej domy modlitewne. Oczywiście nie licząc kościołów, które także do tego służą. Ale można zobaczyć bóstwa candomblé, czyli wyobrażenie sił przyrody. Przedstawienie Orisza znajduje się na jeziorze Dique do Tororó. Samo jezioro jest to jeden z nielicznych, w miarę naturalnych pozostałości oryginalnego środowiska Salvadoru, choć oczywiście okolica została zmieniona na park. Znajduje się tu też stadion i fawele w okolicy. Figury bóstw łączą przedstawienia afrykańskie z tradycją Indian Tupi. Malowniczo ustawione na wodzie sprawiają niecodzienne wrażenie. Dość blisko znajduje się stadion – Arena Fonte Nova.\nNa koniec jeszcze kilka słów o dolnym mieście. Centrum Salvadoru znajduje się na górze, na dole zaś mamy przede wszystkim port, choć dalej na północ jest tu więcej ciekawych i bardziej różnorodnych miejsc. Wspomnianą już wcześniej windą miejską można się szybko przemieścić z górnego do dolnego miasta. Winda miejska to rozwiązanie, które można choćby zobaczyć w Lizbonie. To co najbardziej przyciąga turystów w dolnym mieście to Mercado Modelo. Ładny budynek, w którym niegdyś mieściły się stoiska kupców. Zaraz przy porcie dla wygody.\nTurystyczne targowisko Modelo\nSpodziewaliśmy się, że tutaj kupimy może jakieś ciekawe produkty: tutejsze kakao, kawę, jakieś przyprawy. Niestety. Wszystko zawalone jakąś tanią chińszczyzną: pamiątki, tekstylia, dewocjonalia. Choć słowo chińszczyzna może być tu nie na miejscu. Powszechnie uznaje się, że właśnie to jest targ, w którym sprzedaje się oryginalne lokalne produkty i z tego słynie Salvador. Tego nie byliśmy w stanie zweryfikować. Za to sklepów z pamiątkami w samym centrum też jest sporo, asortyment podobny. Warto jednak dodać, że na dole kokos do picia jest tańszy.\nDolne miasto w tej części ma dwa oblicza: zabytkowych budynków portowych i admiralicji oraz zniszczonej zabudowy, zamieszkanej przez uboższych. Byliśmy tam bardzo krótko. Dolne miasto wraz z okolicą portu nie są polecane do zwiedzania. Właściwie to są odradzane ze względu na bezpieczeństwo (w wielu miejscach to powtarzają), więc odpuściliśmy sobie. Powtarzają to w przewodnikach, jak również przestrzegano nas przed tym w naszym hotelu. Właściwie poza Salvadorem w innych miastach Brazylii obsługa hotelowa nie instruowała nas, gdzie nie chodzić.\nPrzy tym wszystkim Salvador to miasto prześliczne, najładniejsze z tych, które widzieliśmy w Brazylii. Posiada mnóstwo kościołów, każdy z nich jest bogato zdobiony. Do tego muzea, w tym muzeum afrykańskie. Nam nie udało się dotrzeć do domu kolonialnego – Solar do Unhano, może będzie możliwość by to kiedyś nadrobić.\nDlatego warto wspomnieć jeszcze o bezpieczeństwie w Salvadorze. Jak w przypadku całej Brazylii, nie jest tak źle jak to malują, ale nie należy tego lekceważyć. Z centrum miasta udało się wyrzucić fawele, to fakt. Ale jednocześnie Salvador to miasto, w którym policja oficjalnie się poddała. Porządku pilnuje wojsko. Poruszanie się głównymi uliczkami centrum w dzień jest raczej bezpieczne (acz warto zachować ostrożność), widać spacerujących żołnierzy oraz ich wozy przy bocznych uliczkach. Problemem jednak jest to, gdy chcemy wyjść poza turystyczną enklawę. To nie jest miasto, w którym jest to dobrze widziane. Podobnie jest po zmroku, wówczas nawet wojsko nie daje rady.\nStąd będąc w hotelu czy pousadzie, warto zapytać, którędy chodzić, gdzie można się zapuszczać, a gdzie nie. Prawdopodobnie podkoloryzują trochę sytuację, by upewnić się, że będziemy trzymać się bezpiecznych miejsc. Z pewnością trzeba unikać skrótów i tak w przypadku wspomnianej windy, lepiej z niej skorzystać niż iść samemu, bo choć z centrum fawele wyniesiono, to jednak tuż obok nie jest tak dobrze. My tym razem trzymaliśmy się utartych szlaków, zaś chcąc zobaczyć bardziej oddalone miejsca, korzystaliśmy z Ubera. Alternatywą są autobusy, acz zajmuje to zdecydowanie więcej czasu. Wróciliśmy z Salvadoru cali i jeśli chodzi o miasta brazylijskie, ten jako całość zdecydowanie zrobił na nas największe wrażenie.\nPoprzedni wpisKitulgala, ekscytujący rafting na rzece Kwai (Kelani)Następny wpisBrazylia: Relacja i podsumowanie