Moje życie z hashimoto i SIBO [Katarzyna Dziurska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00222 003756 21318975 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Katarzyna Dziurska Liczba stron: 240\nISBN: 9788380536944 Data wydania: 2019-12-11\nWSTĘP Skoro kupiłaś tę książkę, to albo jesteś moją obserwatorką w internecie i social mediach, albo chorujesz na hashimoto... Tak, ja też jestem w tym klubie! Zaskoczona? Ja też dałam się zaskoczyć tej chorobie. Znałam ją z opowieści koleżanek i podopiecznych, którymi opiekowałam się jako trener personalny. W ogóle nie brałam pod uwagę tego, że będąc tuż po trzydziestce, intensywnie ćwicząc i stosując racjonalną dietę, mogę zachorować. Ja, wulkan energii, fighterka i kobieta chcąca motywować innych do zdrowego stylu życia, która potrafi zrobić ze swoim ciałem, co tylko chce? A jednak! Piszę tę książkę, bo chcę być fair wobec Ciebie, moich obserwatorów, i przede wszystkim wobec siebie. Nie chcę żyć dalej w zakłamaniu, że jestem szczęśliwa, zdrowa i piękna – czyli taka, jaką mnie odbieracie w social mediach. JESTEM CHORA… Ta książka jest w pewnym sensie spowiedzią. Wykładam karty na stół, licząc na zrozumienie z Twojej strony. Ale także mam nadzieję, że mój przykład będzie dla kogoś lekcją i przestrogą przed podejmowaniem niewłaściwych decyzji w życiu. Napisałam tę książkę po to, żeby innym dziewczynom było łatwiej rozszyfrować tę podstępną chorobę i nauczyć się z nią żyć. Napisałam ją także dla siebie…\nCOŚ JEST NIE TAK, ale co? Hashimoto dopadło mnie, gdy występowałam w „Tańcu z gwiazdami”. Wiem, żaden moment nie jest dobry na chorobę, ale tamten był naprawdę wyjątkowo zły. Musiałam trenować więcej niż dotychczas i przy tym robić show przed kamerą w skąpych strojach odsłaniających prawie całe ciało. Ciało, które nagle przestało mnie słuchać. Z odcinka na odcinek było coraz gorzej. Miałam coraz mniej energii i coraz większe obrzęki. Nie mogłam patrzeć na swoje opuchnięte uda, wystający brzuch, worki pod oczami. Ale zacisnęłam zęby i dobrnęłam do finału. Podobno kamera nie zarejestrowała mojego spadku formy. Przez co wtedy przechodziłam, wiem tylko ja i Emilian, mój narzeczony. Na początku bagatelizowałam symptomy, myślałam, że to stres, zmęczenie, że samo przejdzie. Jednak z każdym kolejnym dniem i tygodniem mój niepokój narastał. Wiedziałam, że jednak coś jest ze mną nie tak, ale nie wiedziałam co. Dojście do tego zajęło mi kilka miesięcy. Odwiedziłam wielu lekarzy, którzy nie wyrażali chęci pomocy, twierdzili, że nic mi nie jest, zlecali tylko kolejne badania i odsyłali mnie z kwitkiem. Przeszłam długą drogę, by w końcu trafić na specjalistów, którzy chcą i potrafią mi pomóc. Będąc sportswoman, motywatorką i laską, która w miarę regularnie pojawia się w TV i „pracuje swoim ciałem”, bardzo trudno zaakceptować pojawiające się nagle niedoskonałości. Przyznaję, że przez jakiś czas to było moją obsesją. Nie mogłam patrzeć na swoje zdjęcia. Z kilkudziesięciu nie potrafiłam wybrać żadnego, które nadawałoby się, aby wrzucić je do sieci. A przecież przyzwyczaiłam swoich obserwatorów do tego. Próbowałam ich przekonać, że niemożliwe staje się możliwe, jeśli naprawdę tego pragniemy. Dla mnie to też była motywacja, bo na kolejnych zdjęciach chciałam wyglądać lepiej niż na poprzednich, tymczasem było odwrotnie. Wyglądałam coraz gorzej i coraz gorzej się z tym czułam. Przestałam świecić przykładem. Zaczęłam udawać, bo codzienny kontakt z moimi obserwatorami był dla mnie jak powietrze. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, że przestaję to robić! Do tego ta koszmarna zmienność nastrojów! Kompletnie nie potrafiłam sobie z nią poradzić. W jednej chwili śmiałam się, a za chwilę zalewałam łzami. Bardzo dbałam o to, żeby informacje o mojej chorobie pozostały moją tajemnicą. Wiedział o tym tylko Emilian. Wstydziłam się jej. Czułam się z jej powodu gorsza, niepełnowartościowa. Bałam się jej. No i bałam się tego, co powiedzą ludzie. Że będą pisać, że chyba jednak jestem kiepskim ekspertem od treningu, skoro sama doprowadziłam się do choroby, że tylko twierdzę, że jem zdrowo, bo skoro moja sylwetka tego nie odzwierciedla, więc pewnie oszukuję, Emilian obserwował sytuację, wiedział, ile kosztuje mnie robienie dobrej miny do złej gry. Uważał, że to błąd. Radził mi, bym zamiast ciągle się napinać, odpuściła sobie, odpoczęła, zajęła się sobą. Tłumaczył, że choroba nie wybiera. Zachorować może każdy. Wcale nie muszę zawsze wyglądać perfekcyjnie, ważne, żebym zaakceptowała nową sytuację i żebym przestała robić ze swojej choroby tajemnicę. Wtedy ludzie zamiast krytykować każdą moją niedoskonałość, zrozumieją, że to choroba i że ten fakt i ujawnienie prawdy pomoże innym kobietom z hashimoto w akceptacji samej siebie Potrzebowałam kilku miesięcy, żeby dojrzeć do tego, by mówić o swojej chorobie. Najpierw sama musiałam poukładać to sobie w głowie. Ta książka odkrywa moją tajemnicę. Pisząc ją, dzielę się z Wami swoimi osobistymi doświadczeniami, ale także wiedzą na temat diagnozowania i leczenia hashimoto, którą czerpałam od najlepszych specjalistów. Postaram się odpowiedzieć na pytanie, jak żyć z hashimoto, co robić, by sobie pomóc, a nie dokładać. Wiem, że to choroba nieuleczalna, ale wierzę, że dzięki odpowiedniemu podejściu do niej i do siebie samej można ją utrzymać w ryzach i doprowadzić do remisji. Znam kobiety, które na hashimoto zrzucały winę za wszystkie swoje życiowe porażki: to, że są grube, brzydkie, nieszczęśliwe, samotne i mają kiepską pracę. Tkwią w tym przeświadczeniu i nie robią kompletnie nic, by zmienić swoje życie. Ale są i takie, które pomimo choroby żyją pełną piersią, są aktywne, szczęśliwe, realizują się zawodowo, mają udane związki, rodzą dzieci i zachowują ładną sylwetkę. Dążę do tego, by znaleźć się w tej drugiej grupie. Wierzę, że mi się to uda. Czuję, że jestem na dobrej drodze.\nMoim zdaniem to wcale nie przypadek, że zachorowałam na hashimoto. Gdy patrzę wstecz na swoje życie, to widzę, że sama się do tego pośrednio przyłożyłam. Żeby to zrozumieć, powinnaś mnie lepiej poznać. Od zawsze kochałam ruch. Będąc dzieckiem, nie mogłam usiedzieć w jednym miejscu. W wieku 4 lat mama zaprowadziła mnie na pierwsze zajęcia z rytmiki i tańca do klubu tanecznego „TAN” Nidzica. Od tamtej pory już nie można było mnie zatrzymać. Klasy sportowe, zajęcia pozalekcyjne, czyli SKS-y (koszykówka, biegi na długie i krótkie dystanse), taniec, no i oczywiście nauka. Mimo tak napiętego sportowego grafiku nie pozwalałam sobie na jakiekolwiek zaległości w szkole. Zawsze miałam ambicję i potrzebę bycia najlepszą w klasie, może dlatego, że moja mama była nauczycielką w tej samej szkole i nie chciałam przynieść jej wstydu. Byłam wzorową uczennicą. W czasie całej mojej edukacji dorobiłam się tylko jednej pały! Był czas na naukę, na sport, na rodzinę i znajomych. Patrząc wstecz, widzę, że moje treningi nie były dobrze zaplanowane. Dużo sportu, mało regeneracji, nieodpowiednie jedzenie. Dorastając, zaczęłam bardzo zwracać uwagę na swój wygląd. Mimo że nie narzekałam na powodzenie ze strony kolegów, ciągle doszukiwałam się w sobie czegoś, co mogłabym zmienić, poprawić, ulepszyć. Eksperymentowałam z ubiorem, włosami, ale najgorsze okazały się zmiany w ciele. W gimnazjum uparłam się, że muszę schudnąć, mieć szczuplejsze nogi. Postanowiłam ten cel osiągnąć za wszelką cenę. Nie pytałam nikogo o radę, po prostu zaczęłam się głodzić… Trenując bardzo intensywnie, potrafiłam całymi dniami nie jeść prawie nic. Ukrywałam przed rodzicami, że nie jem obiadów w szkole. Zamiast nich jadłam rzeczy, które mnie zapychały, np. jabłko, marchewkę albo gotową sałatkę plus dużo gorzkiej herbaty i wody. W sumie nie więcej niż 500 kcal na dobę. Organizm przyzwyczaił się do tego stanu. Nie, nie czułam głodu. Przeciwnie, nie mogłam patrzeć na jedzenie. Nie miałam wtedy pojęcia, że powinnam uzupełniać niedobory witamin odpowiednimi suplementami. Boże, jakie to było niemądre, wręcz GŁUPIE! W niecały miesiąc schudłam 10 kg, z 56 kg spadłam do 46! Dla młodego organizmu był to szok. Nie wiem, skąd brałam siłę na sport. Wcale nie wyglądałam dobrze, bo wszystko na mnie wisiało. Ale cel został osiągnięty! Wprawdzie w pogoni za szczupłą sylwetką na ponad 2 lata straciłam miesiączkę, ale specjalnie się tym nie przejęłam. Lekarze straszyli mnie fatalnymi skutkami zdrowotnymi anoreksji i przepisywali leki. Skutek był taki, że w końcu rzuciłam się na jedzenie i padłam ofiarą efektu jojo. To było do przewidzenia. Teraz mam 31 lat i w kieszeni dyplom magistra gdańskiej AWFiS, na kierunku turystyka i rekreacja w dwóch specjalnościach: trener personalny i instruktor fitness. Na studiach byłam cheerleaderką w grupie „Cheerleaders Gdynia”. To była profesjonalna, regularnie trenująca grupa z międzynarodowymi osiągnięciami. Wystąpiłyśmy kilka razy podczas meczów NBA na zaproszenie Marcina Gortata. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, ile pracy wymaga efektowne machanie pomponami podczas meczu. Żeby zrobić to naprawdę dobrze, trzeba trenować codziennie, nawet po kilka godzin. Zaczynałyśmy od intensywnej funkcjonalnej rozgrzewki, stretchingu bądź treningu siłowego, nauki choreografii. Kilka razy w tygodniu były mecze, a w weekendy zazwyczaj jakieś eventy wyjazdowe. Bywało tak, że przed bardzo ważnymi pokazami trenowałyśmy nawet dwa razy dziennie, także w niedzielę. Ciężka praca się opłaciła, bo stałyśmy się najpopularniejszym zespołem cheerleaderek w Polsce. Dziewczyny nadal podtrzymują dobrą passę, trenują, występują i podróżują. Mam z nimi stały kontakt i bardzo im kibicuję. Zespół był ważną częścią mojego życia przez 6 lat. Jednak w pewnym momencie zapragnęłam czegoś nowego. Czułam, że się wypalam, potrzebowałam zmiany. Chciałam zrobić coś dla siebie! Chciałam się rozwijać. Pod koniec studiów zainteresowałam się fitnessem sylwetkowym. Byłam ciekawa tego sportu i zmian, jakie mogą zajść w wyglądzie przy regularnych i odpowiednich treningach oraz diecie. Oglądałam w internecie zdjęcia dziewczyn, które były w tym dobre. Imponowały mi ich pięknie wyrzeźbione i świetnie wyeksponowane ciała. Pomyślałam, że ja też mogłabym spróbować tej dyscypliny. Namierzyłam na Facebooku swojego przyszłego trenera, który przygotowywał Polki do zawodów i osiągał sukcesy. Wprawdzie on mieszkał w Warszawie, a ja w Gdańsku, ale zgodził się wziąć mnie pod swoje skrzydła. Dostrzegł we mnie potencjał, ale jednocześnie uświadomił, że zdecydowałam się na ciężką pracę. Musiałam popracować nad sylwetką, szczególnie nad zmianą proporcji pomiędzy górną a dolną częścią ciała. W bikini fitness, dyscyplinie, którą wybrałam, proporcje miały kluczowe znaczenie. Ja zawsze miałam tendencje do szybkiego nabierania masy mięśniowej, miałam mocno rozbudowane nogi (wcześniej wspomniane biegi, koszykówka plus dodatkowo crossfit) i „wąską” obręcz barkową. Zaczęła się „walka” o lepszą formę. Zastanawiasz się pewnie, jak można trenować na odległość? Można! Trener pokazał mi, jak ćwiczyć, rozpisał plan treningowy i dopasował do niego dietę. Raz w miesiącu przyjeżdżałam do niego na konsultacje. W międzyczasie dzwoniłam, pisałam, wysyłałam zdjęcia. To naprawdę dobrze działało. Wiedziałam, że jestem w dobrych rękach. Po pół roku przygotowań stanęłam pierwszy raz na scenie. Zaczęłam startować w zawodach w wieku 25 lat, więc bardzo późno. Niektóre zawodniczki w tym wieku już kończą karierę. Wiele z nich zaczyna jako 15–16-latki. W tak młodym wieku z sylwetką można zrobić wszystko. Bardzo łatwo się ją kształtuje. Można na zawołanie schudnąć albo przytyć kilka kilogramów. Wystarczy odpowiednio zmienić dietę i plan treningowy. Wtedy nie zastanawiałam się, czy to rozsądne. Po prostu robiłam to. Teraz wiem, że traktowanie organizmu w tak bezceremonialnie przedmiotowy sposób zemści się w przyszłości. Jestem pewna, że gdyby rzetelnie przebadać dziewczyny biorące udział w zawodach, to po kilku latach od zakończenia kariery część z nich okazałaby się chora, tak jak ja. Nie mówię, że wszystkie mają hashimoto. Być może w grę wchodzą też inne schorzenia, np. choroby zapalne stawów, depresja itp. Uważam, że uprawianie jakiejkolwiek dyscypliny sportu na poziomie zawodowym, czyli podporządkowanie mu całkowicie swojego życia, nie ma nic wspólnego ze zdrowiem. Ja popełniłam ten błąd. Pewnie dlatego, że jestem urodzoną perfekcjonistką. Od zawsze miałam potrzebę robienia wszystkiego najlepiej. Nie na 100, ale na 200 procent! Tak mnie wychowano. Miałam świadomość, że w życiu nic nie jest za darmo, że na wszystko trzeba sobie zasłużyć ciężką pracą. Uważałam, że skoro los dał mi szansę, to nie mogę zawieść. Trenera, rodziców, którzy zawsze mi kibicowali, a nawet jeździli za mną na zawody, ludzi, którzy wierzyli we mnie, mimo że znali mnie tylko z Internetu, i tych, którzy na mnie postawili, czyli sponsorów. No i siebie samej! W 2014 roku zaczęłam przygotowywać się do pierwszych zawodów. Wtedy jeszcze studiowałam i jednocześnie pracowałam jako instruktorka fitness. Jak patrzę wstecz, to widzę, że pogodzenie tego wszystkiego było nie lada wyczynem. Wstawałam około godziny 6 i na czczo robiłam półgodzinny trening cardio na wypożyczonym sprzęcie. Potem szybka kąpiel i śniadanie. Pakowałam do ogromnej torby sportowe buty, dwa komplety ubrań treningowych i pudełka z jedzeniem, które przygotowywałam poprzedniego dnia nocą. Biegłam na uczelnię. Po zajęciach trening taneczny, praca z podopiecznymi w klubie i siłownia. Nierzadko wychodziłam z niej ostatnia. Bywało, że obsługa już wygaszała światło. Po 22 wracałam do domu i zabierałam się za gotowanie. Jeśli plan nawalał i w ciągu dnia nie dałam rady zrobić treningu, to „dokręcałam” w domu na rowerze lub orbitreku. Nie było przebacz! Każdy dzień wyglądał tak samo, świątek – piątek czy niedziela. To samo dotyczyło diety. Jadłam tylko to, co sama sobie ugotowałam, co mi służyło, dawało odpowiednio dużo energii i nie wymagało długiej listy zakupów i czasochłonnego gotowania. Czyli cały czas to samo. Na śniadanie jajka, awokado, shake na bazie odżywki białkowej z owocami, zamiennie z tym omlet bądź płatki owsiane z odżywką i bananem plus czarna kawa. Trzy kolejne posiłki to niezmiennie ryż z kurczakiem i warzywami (najczęściej brokułem) oraz odrobiną oliwy z oliwek. Przygotowywałam go w parowarze, pakowałam do pudełek i zabierałam ze sobą, żeby w ciągu dnia zjeść bez zbędnych ceregieli. Jeśli tylko miałam czas i były ku temu okoliczności, podgrzewałam jedzenie w mikrofali. Jeśli nie, jadłam na zimno, prosto z pudełka. Zawsze miałam przy sobie sztućce. To nie była sztywno narzucona dieta, ale mój własny wybór – uwielbiałam ten styl życia. Mogłam jeść bardziej różnorodnie, ale szkoda mi było czasu na długie zakupy czy gotowanie skomplikowanych potraw. Poza tym po prostu czułam się rewelacyjnie, a forma się ciągle poprawiała. Było więc dla mnie oczywiste, że mój organizm dostaje wszystko, czego potrzebuje. Wiele razy wyjeżdżałam z cheerleaderkami za granicę, by kibicować drużynie Marcina Gortata. Nowy Jork, Phoenix, Waszyngton, Los Angeles – nawet tam nie odpuszczałam diety. Jadłam wyłącznie rzeczy, które sobie sama przygotowywałam. Zawsze pakowałam do walizki parowar, jakiś palnik, patelnię i gotowałam swoje posiłki w hotelowym pokoju. Mięso i warzywa w parowarze, ryż często w czajniku (tak, tak to jest możliwe!). Współlokatorki na początku narzekały na kuchenne zapachy, ale w końcu przywykły do moich dziwactw. Gotowałam wieczorami, a rankiem, kiedy jeszcze spały, wymykałam się do hotelowej siłowni, żeby zrobić trening. Dziewczyny mówiły nieraz: „Wyluzuj, tu za oceanem trener cię nie widzi”. Ale ja wiedziałam, że robię to dla siebie. Gdybym się złamała, czułabym się nie fair w stosunku do siebie. Miałam świadomość, jak ważne jest jedzenie dla sportowca. Na samym początku, ze względu na dużą aktywność oraz chęć budowania sylwetki, musiałam jeść 6 razy dziennie, co strasznie mnie irytowało, bo w przerwach między posiłkami nie zdążyłam zgłodnieć. Na szczęście później wystarczyły tylko 4 posiłki. Już wtedy mówiło się o tym, że osoby, które trzymają się diety, powinny od czasu do czasu zjeść coś zakazanego – cheat meal. To miało służyć rozładowaniu frustracji związanej z licznymi zakazami oraz pobudzać metabolizm. Trener zalecił mi, bym raz w tygodniu zjadła pizzę albo inny fast food. Tylko ja wcale nie miałam ochoty na takie jedzenie. Restrykcje naprawdę nie były dla mnie żadnym problemem, bo byłam zmotywowana i nastawiona na osiągnięcie celu. Kawałek pizzy nie był w mojej ocenie wart, by dla niego ryzykować, że popsuję coś, co dobrze funkcjonuje. Gdy podczas konsultacji trener dowiedział się o tym, że nie cheatuję, dostałam solidny ochrzan. Oczywiście obiecałam poprawę, ale dalej robiłam swoje. Pilnowałam kaloryczności diety, bo wiedziałam, że nie wolno mi przesadzić ani w jedną, ani w drugą stronę. Gdy szykowałam się do zawodów, kaloryczność diety zmieniała się w zależności od fazy przygotowań. Zazwyczaj zjadałam 1950 kcal na dobę. Przed samym startem, na dwa, trzy dni przed, schodziłam nawet do 1500. Do tego dochodziło żonglowanie nawodnieniem, które służyło odpowiedniemu wyeksponowaniu sylwetki na czas zawodów. Na tydzień przed zawodami zaczynałam nawadniać organizm, wypijając nawet 9–10 litrów wody na dobę. Nie rozstawałam się z butelką i dosłownie co chwilę popijałam. To nie było przyjemne, szczególnie że generowało konieczność ciągłych wizyt w toalecie. Dzień przed zawodami zaczynało się odwadnianie, które kończyło się po zawodach. Racja wody zmniejszała się do maksymalnie pół litra na dobę. Bolała mnie wtedy głowa, skóra stawała się sucha i cienka jak pergamin. Nieraz stojąc na scenie, czułam potworne skurcze mięśni. Zalecone przez trenera suplementy miały wyrównywać niedobory elektrolitów, które wypłukałam podczas nawadniania, ale ich nie powstrzymywały. Organizm się buntował. Cóż, z perspektywy czasu nawadnianie i odwadnianie organizmu wydaje mi się drakońską praktyką, która na pewno nie jest obojętna dla zdrowia, szczególnie dla nerek. Jednak kilka lat temu uważano, że to bezpieczne. Wiem, że teraz dziewczyny startujące w zawodach fitnessowych też nawadniają się i odwadniają, ale nie tak drastycznie, jak robiło się to wtedy. Przed ostatnimi zawodami, w których wzięłam udział, w moim grafiku upchnęłam jeszcze zajęcia z akrobatyki. Skąd ten pomysł? Razem z trenerem zadecydowaliśmy, że spróbuję swoich sił w fitnessie gimnastycznym! To już naprawdę był hardcore. Miałam szczęście, że byłam wtedy singielką, bo chyba żaden mężczyzna nie zniósłby czegoś takiego. Znajomi czasem próbowali mnie nawracać, mówili, że żyję jak zakonnica, że powinnam poluzować i wreszcie zacząć żyć. Ciągnęli na imprezy, do knajpy czy do kina, ale ja wolałam się wyspać. Wiedziałam, że po zarwanej nocy mój organizm będzie dochodził do siebie przez długi czas. Nie mogłam sobie na to pozwolić. Przez wszystkie trzy sezony pracowałam bardzo intensywnie. To w sumie niedługo, więc wydaje mi się, że w fitnessie sylwetkowym osiągnęłam naprawdę sporo. W 2017 roku wywalczyłam drugie miejsce w jednych z najbardziej prestiżowych zawodów w branży fitness – Arnold Classic, organizowanych przed samego Arnolda Schwarzeneggera w fitnessie gimnastycznym, co było dla mnie ogromnym sukcesem jak na debiutantkę tej kategorii.\nMogę się też poszczycić tytułami: mistrzyni świata Fitness Figure Classic, mistrzyni Europy Ms Shape, trzykrotna mistrzyni Polski i zdobywczyni Pucharu Polski Ms Shape, 2. miejsce na Arnold Classic Europe Barcelona w Fitnessie Gimnastycznym, mistrzyni Anglii fitness Model Pro i Overall Female Winner Pro Pure Elite, Fitness Motywator Gold fitness 2015 i Super Motywator 2018. Czy było warto? Nie da się ukryć, że chwile na podium są rzeczywiście fantastyczne. Trudno ten cudowny stan porównać do jakiegokolwiek innego. Ale to są chwile. Przez moment możesz powiedzieć sobie: tak, mam to! Zrobiłam to! Yes!!! Ale za chwilę endorfiny się rozpływają, znowu zaczyna rosnąć kortyzol. Bo stawka jest coraz większa. Nie chodzi o pieniądze, bo zawody ich nie dają, dostajesz tylko puchar. Podczas zawodów obserwujesz bardziej doświadczone i utytułowane zawodniczki, które mają sponsorów. Ty też tak chcesz! Gdy się regularnie wygrywa, to znacznie bardziej prawdopodobne. Masz świadomość, że konkurencja jest ogromna, więc nie możesz odpuścić. Dajesz z siebie jeszcze więcej, wręcz stajesz na rzęsach, by osiągnąć wymarzony cel. Oprócz tych bezcennych momentów, gdy wygrywasz, są też kiepskie. Po pierwszych zawodach napisał o mnie jakiś portal. W komentarzach, do których nieopatrznie zajrzałam, przeczytałam o sobie: „typowy babochłop!”, ktoś inny napisał „kijem bym nie dotknął”. Przecierałam oczy ze zdziwienia. Ja babochłop? Przecież włożyłam tyle wysiłku w to, żeby pomimo intensywnego treningu zachować kobiecą sylwetkę. Jak się czyta takie rzeczy o sobie, powietrze całkowicie schodzi z człowieka, a łzy same płyną po policzkach. Przez kilka godzin myślisz tylko o tym. Może faktycznie nie nadaję się do tego, skoro tak o mnie piszą? Może powinnam dać sobie spokój? Teraz jak o tym myślę, tylko się uśmiecham. Mam ogromny dystans i absolutnie nie przejmuję się tym, co ludzie piszą. Wiem, że stoi za tym zazdrość i zawiść. Takie teksty już na mnie nie robią wrażenia, bo znam swoją wartość. Nikt nie odbierze mi tego, co osiągnęłam, nie podkopie mojej wiary w siebie. Wtedy byłam zupełnie w innym miejscu, nie znałam tego świata ani pobudek, którymi kierują się ludzie piszący w internecie. Obojętność wobec hejterów przyszła wraz z doświadczeniem. Osoby publiczne muszą wkalkulować hejt w cenę swojej kariery. Sportowcy w swoich kalkulacjach muszą uwzględnić też ryzyko uszczerbku na zdrowiu. Nierzadko za te ulotne chwile szczęścia, jakie przeżywają, świętując zwycięstwa, muszą potem płacić do końca życia, zmagając się z chorobą czy kontuzją. Czy gdybym zaczynając fitnessową karierę wiedziała, jakie mogą być jej zdrowotne konsekwencje, to potrafiłabym się zatrzymać w pogoni za sukcesem? Wątpię. Nie ja! Siedzenie z książką przy kominku to zdecydowanie nie mój żywioł. Zwariowałabym. Czy żałuję? Czy chciałabym cofnąć czas? Absolutnie nie! W tamtym momencie nie myślałam o konsekwencjach, miałam cel, który osiągnęłam. Może niektóre z Was pukają się teraz w głowę, ale ja to naprawdę kochałam! To mnie nakręcało do działania. Sport ukształtował mój charakter, pomógł odpędzić czarne myśli, które dopadły mnie po śmierci mamy. Dzięki niemu stałam się silniejsza i pewniejsza siebie, wiedziałam, że mogę wszystko. Poznałam fantastycznych ludzi a z trenerem przyjaźnimy się do teraz. Dzięki swojemu uporowi i pracy jestem w tym miejscu, w którym jestem. Już nie cofnę czasu. Zamknęłam tamten rozdział swojego życia. Wyciągnęłam wnioski z błędów. Teraz staram się zmienić swoje życie na lepsze. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nTrzymam za Ciebie kciuki! Dostępne w wersji pełnej\nDIETA W HASHIMOTO Odżywczo i bez frustracji Dostępne w wersji pełnej\nSpis treści: Okładka Karta tytułowa Wstęp Moja historia Rozmowa z endokrynologiem: Hashimoto. Co to takiego? Rozmowa z lekarzem internistą: SIBO, co to takiego? Rozmowa z dietetykiem: Co jeść, chorując na hashimoto? Rozmowa z psychologiem: Hashimoto. Życie z piętnem choroby przewlekłej Rozmowa z seksuologiem. W łóżku z hashimoto Rozmowa z lekarzem internistą: Jak dobrze żyć z hashimoto Trzymam za Ciebie kciuki! Dieta w hashimoto Karta redakcyjna\nCopyright for this edition © 2019 by Burda Media Polska Sp. z o.o. Copyright for the text © 2019 by Katarzyna Dziurska Burda Media Polska Sp. z o.o. 02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15 Dział handlowy: tel. (48) 22 360 38 38 fax (48) 22 360 38 49 Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta, tel. (48) 22 360 37 77 Opracowanie redakcyjne: Katarzyna Koper Redakcja i korekta: Melanż Projekt graficzny okładki i makiety: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN® Zdjęcie na okładce: Daniel Koper Zdjęcia: archiwum prywatne autorki, unsplash.com, Olimp Sport Nutrition, Daniel Koper, www.danielkoper.com Redaktor prowadząca: Agnieszka Radzikowska Redaktor techniczny: Mariusz Teler ISBN: 978-83-8053-694-4 Treść książki ma charakter informacyjny i nie może zastąpić porady i opieki lekarskiej. Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich. www.burdaksiazki.pl www.kultowy.pl Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Moje_zycie_z_hashimoto_i_SIBO-ebookRO/p1152913i1308878" target="_blank" title="Moje życie z hashimoto i SIBO [Katarzyna Dziurska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Moje życie z hashimoto i SIBO [Katarzyna Dziurska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


PO: Pozbawianie byłych prezydentów ochrony za granicą, to złośliwość ze strony PiS - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plPO: Pozbawianie byłych prezydentów ochrony za granicą, to złośliwość ze strony PiS\n13.01.2017, 10:56; Aktualizacja: 13.01.2017, 11:10\nProjekt Platformy powstał w odpowiedzi na cofnięcie w październiku 2016 r. ochrony BOR byłym prezydentom za granicą. Decyzję tę Biuro motywowało wysokimi kosztami, niewspółmiernymi do zagrożenia.źródło: PAP\nSejm: Komisja za odrzuceniem projektu ws. ochrony dla b. prezydentów za granicą »\nPO chce ustawowej ochrony dla byłych prezydentów za granicą »\nBłaszczak o odebraniu ochrony BOR byłym prezydentom: Na mocy ustawy są chronieni tylko na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Prawa trzeba przestrzegać »\nTagi:BOR, prezydenci, PO, rząd PiS\nPO chce ustawowej ochrony dla byłych prezydentów za granicą


Andrzejowi nie zależało na splendorach, ale każda praca była dla niego wyzwaniem. To, co tworzył, otacza nas na co dzień - WNET.fm\nFot. Materiały promocyjne wystawy\nCentrum Kultury Śląskiej w Nakle Śląskim zaprasza mieszkańców powiatu tarnogórskiego i wakacyjnych przybyszów z innych części Polski na wystawę prac Andrzeja Kopki. Złożyły się na nią dwie ekspozycje: cykl fotografii „Zza szyb” oraz grafiki „Zza szyby”. Fotografie były robione zza szyb pociągu w czasie ostatnich podróży autora do Centrum Onkologii w Bydgoszczy oraz do Białki Tatrzańskiej. Grafiki zostały wykonane na zlecenie.\nAndrzej Kopka (1962–2017) – artysta plastyk, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, ukończył wydział Grafiki w Katowicach (1990 r.). Od 1991 roku należał do Związku Polskich Artystów Plastyków – Okręg Katowice. Uprawiał malarstwo i grafikę, był autorem znaków graficznych, kalendarzy, plakatów i bilbordów. Zajmował się grafiką komputerową i oprawą graficzną gazet, książek czy wydawnictw okolicznościowych. Próbował swych sił także w sztuce abstrakcyjnej czy surrealizmie. Brał udział w wystawach i plenerach, jego prace znajdują się w zbiorach krajowych i za granicą. W latach 2013–2017 współpracował z Centrum Kultury Śląskiej, projektując świetne plakaty, zaproszenia. W 2011 r. otrzymał Nagrodę Starosty Będzińskiego za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej, upowszechniania i ochrony kultury. Oto, jaka opinia towarzyszyła przyznaniu tej nagrody:\nWybrał on, moim zdaniem, najtrudniejszy rodzaj sztuki – sztukę użytkową. (…) Andrzej nigdy nie wysłał swojej pracy na żaden konkurs. Pewnie gdyby to zrobił, jego pracę uznano by za zbyt mało ambitną. Andrzejowi nie zależy na splendorach. To, co tworzy, otacza nas na co dzień. Jest potrzebne każdemu, komu choć trochę zależy na estetyce otaczających go przedmiotów. (…) Już od momentu nauki w katowickim Liceum Sztuk Plastycznych związał swą twórczość ze sztuką użytkową, w której fascynuje go możliwość powielania prac tak, aby sztuka rzeczywiście trafiła pod strzechy.\nJest autorem licznych plakatów, bilbordów, okładek do rozmaitych wydawnictw czy reklam. To on był jednym z założycieli i pierwszych redaktorów „Aktualności Będzińskich”, których jest obecnie redaktorem naczelnym. To on jest autorem wielu graficznych wizerunków, m.in. loga 650-lecia nadania Będzinowi praw miejskich. Jego rysunki satyryczne wypełniały i pewnie będą długo jeszcze wypełniać łamy niejednego wydawnictwa. Jest autorem tak banalnych rzeczy, jak choćby pomoce naukowe dla dzieci czy ilustracje książkowe dla Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych. Pewnie dla niektórych artystów to zwykła rutyna, ale nie dla Andrzeja, który każdą pracę traktuje jak wyzwanie.\nWystawa będzie trwała do końca lipca br.\nArtykuł Marii Wandzik pt. „Zza szyby. Grafiki Andrzeja Kopki” można przeczytać na s. 12 lipcowego „Śląskiego Kuriera WNET” nr 49/2018, wnet.webbook.pl.\nArtykuł Marii Wandzik pt. „Zza szyby. Grafiki Andrzeja Kopki” na s. 12 lipcowego „Śląskiego Kuriera WNET” nr 49/2018, wnet.webbook.pl\nTagi: Andrzej KopkaMaria WandzikŚląski Kurier Wnet\nBukowski: wszystko wskazuje, że Szymon Nehring jest na fali wznoszącej


Listopad 2016 - Zegarki Repliki\nBoul Antique Military Watch: Times Revival\n10. listopada 2016 admin\nBell & Ross powraca do historii antycznych zegarków wojskowych i stworzył odrodzeniowy zegarek kieszonkowy PW1 oraz wersję zegarka Vintage WW1. Reinterpretacja historii projektowania zegarków wojskowych zawsze była inspiracją do narodzin zegarków Bell & Ross. „Aby uczynić naszą serię wojskowych zegarków doskonalszą i ekscytującą, czerpiemy inspirację z historycznego domu skarbów.” Projektant Bell & amp; Bruno Belamich uważa, że największym wyzwaniem w projektowaniu jest zachowanie cech technologii zegarmistrzowskiej w roku oraz Zasady projektowania Bell & amp; Ross i nowoczesne standardy zegarmistrzowskie powinny zostać zintegrowane.\nPo przeprojektowaniu i ukształtowaniu Bell & Ross narodziny dwóch zegarków, odpowiednio, reprezentują dwie epoki: szlachetny zegarek kieszonkowy PW1 (Pocket Watch 1) i zegarek Vintage WW1 (Wrist Watch 1). Podczas pierwszej wojny światowej francuscy żołnierze przewodzili w noszeniu zegarków wojskowych pierwszej generacji, aw latach 20. XX w. Siły powietrzne przyjęły również zegarki wojskowe jako formalne wyposażenie. Dopiero w latach 30. XX wieku powszechnie uznano niezawodne parametry techniczne zegarków wojskowych. Projekt zegarka Vintage WW1 inspirowany jest estetyką „Roaring Twenties” w latach 20. XX wieku, łącząc historię projektowania zegarków kieszonkowych i zegarków wojskowych w latach 40. Zegarek Vintage WW1 dziedziczy również Bell & amp; Spójne cechy konstrukcyjne Rossa.\nVintage PW1 i Vintage WW1 to odziedziczone dwa nowe dzieła, choć istnieją różnice w produkcji i funkcjach ruchu, dwa wyjątkowe zegarki mają wiele wspólnych cech:\n1. Wyposażony w wysokiej jakości szwajcarski ruch.\n2. Styl kieszonkowego zegarka o dużej średnicy.\n3. Łatwa w użyciu duża korona jest inspirowana stylem zegarka noszonego przez pilotów Air Force w rękawiczkach.\n4. Nostalgiczne łukowe lustro, uszlachetnione szafirem.\n5. Wyraźna i uporządkowana tarcza oraz zwiększona czytelność to spójne cechy konstrukcyjne Bell & Ross;\nWystępy przyspawane do korpusu zegarka, wyłącznie do Vintage WW1, oparte są na oryginalnej konstrukcji sprzączki linowej. Wyposażony w szlachetny pasek, projekt pierwszego zegarka tego roku ożył, a także może spełniać ergonomiczne wymagania współczesnych ludzi dotyczące wygody noszenia zegarka.\nPolerowana stalowa obudowa i mikro-łukowa tarcza odzwierciedlają klasyczny design inspirowany przeszłością. Duży zegarek kieszonkowy PW1 jest połączony z długim łańcuchem, a korpus zegarka jest starannie retuszowany, a giloszowa dekoracja na ziarnach jęczmienia sprawia, że ogólny klasyczny temperament jest idealny. Arcydzieło tego kolekcjonera zostało stworzone z myślą o miłośnikach sztuki, którzy cenią sobie ręczny ruch. Klasycznie zaprojektowany Vintage WW1 ma trzy opcje ruchów: wersję wyświetlania rezerwy mocy (WW1-97), wersję dużego okna kalendarza (WW1-96) oraz duże okno kalendarza i wersję wyświetlania rezerwy mocy (WW1-90). Każdy wyposażony jest w klasyczny pasek ze skóry aligatora i klamrę ze stali nierdzewnej.


Z pewnością | Katalog Podkastów\n"Z pewnością" to Katarzyna Sztop-Rutkowska i Maciej Białous. Pracujemy w Instytucie Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku i BARDZO lubimy opowiadać (socjologiczne) historie.\nZ pewnością będziemy rozmawiać z gośćmi, omawiać ciekawe książki, trzymać ręce na pulsie i dyskutować w dobrej atmosferze.\n"Z pewnością" jest częścią Uniwersyteckiego Centrum Podcastów "Na końcu świata".\nLink RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 9071 Wesprzyj dobrym słowem\nS3E5: O sztuce i nauce\nW tym odcinku rozmawiamy z dr Katarzyną Niziołek z Instytutu Socjologii UwB o metodach badawczych opartych na sztuce, teatrze partycypacyjnym i sztuce społecznej. Zapraszamy też studentów do naszego Instytutu, gdzie na drugim stopniu wybrać można specjalizację Nowe Praktyki Kulturowe. Poza tym, przynieśliśmy mnóstwo książek: * Gabriel Krauze, Tu byli, tak stali, tłum. Tomasz Gałązka, Czarne 2022. * Opal Whiteley, Historia Opal. Pamietnik rozumiejącego serca, tłum. Filip Łobodziński, Kosmos Kosmos 2022. * Wit Szostak, Szczelinami, Powergraph 2022. * Augustis 2.0, Stowarzyszenie Edukacji Kulturalnej WIDOK 2018. * Słowo historii. Fotoesej, Muzeum Wojska w Białymstoku 2019. * Księga-album pamięci gminy żydowskiej w Białymstoku, Łomżyńskie Towarzystwo Naukowe im. Wagów 2022. Podcast "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nW tym odcinku rozmawiamy z dr Katarzyną Niziołek z Instytutu Socjologii UwB o metodach badawczych opartych na sztuce, teatrze partycypacyjnym i sztuce społecznej. Zapraszamy też studentów do naszego Instytutu, gdzie na drugim stopniu wybrać można specjalizację Nowe Praktyki Kulturowe.\nPoza tym, przynieśliśmy mnóstwo książek:\n* Gabriel Krauze, Tu byli, tak stali, tłum. Tomasz Gałązka, Czarne 2022.\n* Opal Whiteley, Historia Opal. Pamietnik rozumiejącego serca, tłum. Filip Łobodziński, Kosmos Kosmos 2022.\n* Wit Szostak, Szczelinami, Powergraph 2022.\n* Augustis 2.0, Stowarzyszenie Edukacji Kulturalnej WIDOK 2018.\n* Słowo historii. Fotoesej, Muzeum Wojska w Białymstoku 2019.\n* Księga-album pamięci gminy żydowskiej w Białymstoku, Łomżyńskie Towarzystwo Naukowe im. Wagów 2022.\nPodcast "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nS3E4: Nowe technologie\nW tym odcinku rozmawiamy o nowych technologiach. Katarzyna jako technoentuzjastka okazuje się mieć wiele wątpliwości, a Maciej jako zadeklarowany umiarkowany technofob jednak nie ma nic przeciwko robotom, które pomagałyby nam na stare lata... No cóż. Jak widać sprawa nowych technologii jest jednak skomplikowana i nieoczywista. Jest też z nami gościni: Agnieszka Sienkiewicz z firmy White Bits specjalista od komunikacji w social mediach, która opowie nam o dezinformacji i o tym jak radzić sobie z algorytmami. A co tym razem polecamy do czytania? *Natalia Hatalska "Wiek paradoksów. Czy technologia nas ocali?" Wydawnictwo Znak, Kraków 2021 * Corey Pein "Nowy Dziki Zachód. Zwycięzcy i przegrani Doliny Krzemowej", tłum. Barbara Gutowska-Nowak, Wydawnictwo UJ, Kraków 2019 Podcast "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nW tym odcinku rozmawiamy o nowych technologiach. Katarzyna jako technoentuzjastka okazuje się mieć wiele wątpliwości, a Maciej jako zadeklarowany umiarkowany technofob jednak nie ma nic przeciwko robotom, które pomagałyby nam na stare lata... No cóż. Jak widać sprawa nowych technologii jest jednak skomplikowana i nieoczywista.\nJest też z nami gościni: Agnieszka Sienkiewicz z firmy White Bits specjalista od komunikacji w social mediach, która opowie nam o dezinformacji i o tym jak radzić sobie z algorytmami.\nA co tym razem polecamy do czytania?\n*Natalia Hatalska "Wiek paradoksów. Czy technologia nas ocali?" Wydawnictwo Znak, Kraków 2021\n* Corey Pein "Nowy Dziki Zachód. Zwycięzcy i przegrani Doliny Krzemowej", tłum. Barbara Gutowska-Nowak, Wydawnictwo UJ, Kraków 2019\nS3E3: Mniejsze miasta\nW tym odcinku rozmawiamy o mniejszych miastach, a naszym gościem jest Marcin Pawlukiewicz - dokumentalista, twórca wizualny, animator kultury, absolwent Programu Mentorskiego Sputnik Photos 2020/2021. Jest związany z Sejnami, ale obecnie mieszka w Białymstoku (https://marcinpawlukiewicz.wordpress.com/) Ponadto posiłkujemy się książkami: * Marek Szymaniak, Zapaść. Reportaże z mniejszych miast, Czarne, 2021. * Przemysław Śleszyński, Polska średnich miast. Założenia i koncepcja deglomeracji w Polsce, Klub Jagielloński, 2018. * Filip Springer, Miasto Archipelag. Polska mniejszych miast, Karakter, 2016. Spis treści: 0:00 - Dzień dobry! 5:55 - Kasia prawie śpiewa piosenkę Dawida Podsiadło 6:25 - O książce "Zapaść" Marka Szymaniaka 16:10 - Co politycy mogą zrobić dla małych miast? O raporcie prof. Przemysława Śleszyńskiego 20:50 - O książce "Miasto Archipelag" Filipa Springera 22:28 - Maciek i Filip Springer wracają myślami do Łomży 25:50 - rozmowa z Marcinem Pawlukiewiczem 50:05 - Marcin Pawlukiewicz prawie śpiewa piosenkę Dawida Podsiadło "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nW tym odcinku rozmawiamy o mniejszych miastach, a naszym gościem jest Marcin Pawlukiewicz - dokumentalista, twórca wizualny, animator kultury, absolwent Programu Mentorskiego Sputnik Photos 2020/2021. Jest związany z Sejnami, ale obecnie mieszka w Białymstoku (https://marcinpawlukiewicz.wordpress.com/)\nPonadto posiłkujemy się książkami:\n* Marek Szymaniak, Zapaść. Reportaże z mniejszych miast, Czarne, 2021.\n* Przemysław Śleszyński, Polska średnich miast. Założenia i koncepcja deglomeracji w Polsce, Klub Jagielloński, 2018.\n* Filip Springer, Miasto Archipelag. Polska mniejszych miast, Karakter, 2016.\n0:00 - Dzień dobry!\n5:55 - Kasia prawie śpiewa piosenkę Dawida Podsiadło\n6:25 - O książce "Zapaść" Marka Szymaniaka\n16:10 - Co politycy mogą zrobić dla małych miast? O raporcie prof. Przemysława Śleszyńskiego\n20:50 - O książce "Miasto Archipelag" Filipa Springera\n22:28 - Maciek i Filip Springer wracają myślami do Łomży\n25:50 - rozmowa z Marcinem Pawlukiewiczem\n50:05 - Marcin Pawlukiewicz prawie śpiewa piosenkę Dawida Podsiadło\n"Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nS3E2: Zwrot ludowy!\nW tym odcinku rozmawiamy z Mariuszem Żwierko, kierownikiem artystycznym Zespołu Pieśni i Tańca "Kurpie Zielone", choreografem, pedagogiem, kulturoznawcą i ekspertem w sprawach kultury ludowej. Wspólnie rozmawiamy o współczesnym miejscu tradycji i folkloru w kulturze, a także zwracamy uwagę na niektóre książki z tzw. nurtu ludowej historii Polski, np. * Michał Rauszer, Bękarty pańszczyzny. Historia buntów chłopskich, Wydawnictwo RM 2020. * Kacper Pobłocki, Chamstwo, Wydawnictwo Czarne 2021. * Jakub Woynarowski, November, Korporacja Ha!art, 2020. "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku. Spis treści: 0:00 - Dzień dobry! Czym jest zwrot ludowy? 7:20 - Bękarty pańszczyzny 12:05 - November - o alternatywnej historii w eseju graficznym 13:25 - Chamstwo 24:40 - Mariusz Żwierko przybywa do nas w bluzie MIŁO(ŚĆ) 25:56 - Wyzwania przenoszenia kultury tradycyjnej w teraźniejszość 31:45 - Granice autentyczności i dobrego smaku 35:58 - Czy istnieje folklor podlaski? 39:20 - Jak mówić o kulturze ludowej? 43:10 - O popularności kultury ludowej 46:48 - O nowych nurtach i nowych tematach\nW tym odcinku rozmawiamy z Mariuszem Żwierko, kierownikiem artystycznym Zespołu Pieśni i Tańca "Kurpie Zielone", choreografem, pedagogiem, kulturoznawcą i ekspertem w sprawach kultury ludowej. Wspólnie rozmawiamy o współczesnym miejscu tradycji i folkloru w kulturze, a także zwracamy uwagę na niektóre książki z tzw. nurtu ludowej historii Polski, np.\n* Michał Rauszer, Bękarty pańszczyzny. Historia buntów chłopskich, Wydawnictwo RM 2020.\n* Kacper Pobłocki, Chamstwo, Wydawnictwo Czarne 2021.\n* Jakub Woynarowski, November, Korporacja Ha!art, 2020.\n0:00 - Dzień dobry! Czym jest zwrot ludowy?\n7:20 - Bękarty pańszczyzny\n12:05 - November - o alternatywnej historii w eseju graficznym\n13:25 - Chamstwo\n24:40 - Mariusz Żwierko przybywa do nas w bluzie MIŁO(ŚĆ)\n25:56 - Wyzwania przenoszenia kultury tradycyjnej w teraźniejszość\n31:45 - Granice autentyczności i dobrego smaku\n35:58 - Czy istnieje folklor podlaski?\n39:20 - Jak mówić o kulturze ludowej?\n43:10 - O popularności kultury ludowej\n46:48 - O nowych nurtach i nowych tematach\nS3E1: Dystans społeczny wobec osób homoseksualnych\nW tym odcinku rozmawiamy z dr. Małgorzatą Skworońską o jej świeżo wydanej książce: "Dystans społeczny wobec osób homoseksualnych. Mechanizmy, uzasadnienia, strategie dyskursywne" (Oficyna Naukowa, Warszawa, 2021). "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nW tym odcinku rozmawiamy z dr. Małgorzatą Skworońską o jej świeżo wydanej książce: "Dystans społeczny wobec osób homoseksualnych. Mechanizmy, uzasadnienia, strategie dyskursywne" (Oficyna Naukowa, Warszawa, 2021).\nS2E6: Badacze i Badaczki na Granicy\nW tym odcinku rozmawiamy o nowej inicjatywie Badcze i Badaczki na Granicy, która skupia naukowców zajmujących się kryzysem humanitarnym na granicy polsko-białoruskiej. Rozmawiamy o głównych celach i planach inicjatywy, zastanawiamy się też jak ważny jest język, którym opisujemy sytuację na granicy. Przy okazji wspominamy również o książkach: * Aneta Prymaka-Oniszk, Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy, Wydawnictwo Czarne, 2016. * Marina Abramović, Pokanać mur. Wspomnienia, Rebis, 2018. Sieć Badacze i Badaczki na Granicy mają swoją fizyczną siedzibę na Podlasiu. Miejsce, w którym będą się spotykać, rozmawiać, prowadzić badania. Pomóżmy im jak najszybciej zebrać pieniądze,by stworzyli również wspólną fizyczną przestrzeń! https://pomagam.pl/badaczkinagranicy?fbclid=IwAR2sXAhglj7YOw2VYi7gtAyiEkKR_Z3mXT9egEMkGNBpfZ8u5etE2Vt8EKE "Z pewnością" jest częścią "Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata" realizowanego na Uniwersytecie w Białymstoku.\nW tym odcinku rozmawiamy o nowej inicjatywie Badcze i Badaczki na Granicy, która skupia naukowców zajmujących się kryzysem humanitarnym na granicy polsko-białoruskiej.\nRozmawiamy o głównych celach i planach inicjatywy, zastanawiamy się też jak ważny jest język, którym opisujemy sytuację na granicy.\nPrzy okazji wspominamy również o książkach:\n* Aneta Prymaka-Oniszk, Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy, Wydawnictwo Czarne, 2016.\n* Marina Abramović, Pokanać mur. Wspomnienia, Rebis, 2018.\nSieć Badacze i Badaczki na Granicy mają swoją fizyczną siedzibę na Podlasiu. Miejsce, w którym będą się spotykać, rozmawiać, prowadzić badania. Pomóżmy im jak najszybciej zebrać pieniądze,by stworzyli również wspólną fizyczną przestrzeń!\nS2E5: Wiara - religia - sekularyzacja\nW tym odcinku, m. in.: * pochylamy się nad tajemnicami Watykanu * zastanawiamy się nad popularnością wiary w teorie spiskowe * pytamy prof. Konrada Talmonta-Kamińskiego dlaczego młodzi Polacy sekularyzują się tak szybko i jak w badaniach religijności pomaga modelowania komputerowe Wspominamy też o książkach: * Włodzimierz Pawluczuk, Wierszalin. Reportaż o końca świata, Wydawnictwo Kartki, 1999. * Frederic Martel, Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie, Agora, 2019. * Franciszek Czech, Spiskowe narracje i metanarracje, Nomos, 2015. * Franciszek Czech (red.), Struktura teorii spiskowych. Antologia, Nomos, 2014. Podcast "Z pewnoscią" jest częścią Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata. Jest realizowany na Uniwersytecie w Białymstoku\nW tym odcinku, m. in.:\n* pochylamy się nad tajemnicami Watykanu\n* zastanawiamy się nad popularnością wiary w teorie spiskowe\n* pytamy prof. Konrada Talmonta-Kamińskiego dlaczego młodzi Polacy sekularyzują się tak szybko i jak w badaniach religijności pomaga modelowania komputerowe\nWspominamy też o książkach:\n* Włodzimierz Pawluczuk, Wierszalin. Reportaż o końca świata, Wydawnictwo Kartki, 1999.\n* Frederic Martel, Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie, Agora, 2019.\n* Franciszek Czech, Spiskowe narracje i metanarracje, Nomos, 2015.\n* Franciszek Czech (red.), Struktura teorii spiskowych. Antologia, Nomos, 2014.\nPodcast "Z pewnoscią" jest częścią Uniwersyteckiego Centrum Podcastów - Na końcu świata. Jest realizowany na Uniwersytecie w Białymstoku\nS2E4: Odcinek o emocjach\nW kolejnym odcinku próbujemy ustalić: * Co socjologowie wiedzą o emocjach? * Które emocje są bardziej polityczne od innych i dlaczego? * Co z naszymi emocjami robią media społecznościowe? Będziemy wspominać m. in. o książkach: * Tomasz S. Markiewka, "Gniew", wyd. Czarne, 2020. * Marek Krajewski, "(Nie)nawidzenia. Świat przez nienawiść", wyd. Universitas, 2020. * Iwan Krastew (przeł. Michał Sutowski), "Nadeszło jutro. Jak pandemia zmienia Europę", wyd. Krytyki Politycznej, 2020.\nW kolejnym odcinku próbujemy ustalić:\n* Co socjologowie wiedzą o emocjach?\n* Które emocje są bardziej polityczne od innych i dlaczego?\n* Co z naszymi emocjami robią media społecznościowe?\nBędziemy wspominać m. in. o książkach:\n* Tomasz S. Markiewka, "Gniew", wyd. Czarne, 2020.\n* Marek Krajewski, "(Nie)nawidzenia. Świat przez nienawiść", wyd. Universitas, 2020.\n* Iwan Krastew (przeł. Michał Sutowski), "Nadeszło jutro. Jak pandemia zmienia Europę", wyd. Krytyki Politycznej, 2020.\nS2E3: Rozmowa o pieniądzach! (albo o naszym spojrzeniu na ekonomię alternatywną)\nW tym odcinku zastanawiamy się m. in.: * nad alternatywnymi nurtami w ekonomii * problematyczną kategorią wzrostu * inwazją jaszczurów Naszym gościem był ekonomista, dr hab. Dariusz Kiełczewski. Materiał zrealizowano w Uniwersyteckim Centrum Kultury Uniwersytetu w Białymstoku.\nW tym odcinku zastanawiamy się m. in.:\n* nad alternatywnymi nurtami w ekonomii\n* problematyczną kategorią wzrostu\n* inwazją jaszczurów\nNaszym gościem był ekonomista, dr hab. Dariusz Kiełczewski.\nMateriał zrealizowano w Uniwersyteckim Centrum Kultury Uniwersytetu w Białymstoku.\nS2E2: Granice i wielokulturowość. Rozmowy z Krasnogrudy\nW tym odcinku zbieramy głosy z konferencji "Relations on the borderlands", która odbyła się w Krasnogrudzie w ostatnim tygodniu września 2021. Mówimy m. in. o: * współczesnym rozumieniu wielokulturowości i wyzwaniach z nim związanych * powinnościach naukowców wobec kryzysu humanitarnego na pograniczu polsko-białoruskim * polskiej polityce migracyjnej (lub jej braku) * edukacji międzykulturowej Podkast "Z pewnością" jest częścią Uniwersyteckiego Centrum Podkastów "Na końcu świata"\nW tym odcinku zbieramy głosy z konferencji "Relations on the borderlands", która odbyła się w Krasnogrudzie w ostatnim tygodniu września 2021. Mówimy m. in. o:\n* współczesnym rozumieniu wielokulturowości i wyzwaniach z nim związanych\n* powinnościach naukowców wobec kryzysu humanitarnego na pograniczu polsko-białoruskim\n* polskiej polityce migracyjnej (lub jej braku)\n* edukacji międzykulturowej\nPodkast "Z pewnością" jest częścią Uniwersyteckiego Centrum Podkastów "Na końcu świata"


Nielegalne wysypisko w okolicy ZU - Zakład Utylizacyjny Sp. z o.o. w Gdańsku\nNielegalne wysypisko w okolicy ZU\nStrona główna Nielegalne wysypisko w okolicy ZU\nKilkaset ton odpadów organicznych - głównie liści i skoszonej trawy - znaleźli strażnicy miejscy i pracownicy Wydziału Środowiska gdańskiego magistratu.\nopublikowano: 28.11.2014 kategoria: Gospodarka odpadami | Ochrona środowiska\nWizja lokalna wykazała, że u zbiegu ulic Warszawskiej i Wieżyckiej funkcjonuje nielegalne wysypisko.\n– Niestety jeśli nie nakryjemy winowajcy „na gorącym uczynku”, to trudno komukolwiek udowodnić winę. Obejmiemy jednak ten teren stałym nadzorem, żeby nie doszło do dalszych zanieczyszczeń – deklaruje Miłosz Jurgielewicz, rzecznik prasowy gdańskiej Straży Miejskiej.\nDziałania wyjaśniające podejmuje także Wydział Środowiska. – Przede wszystkim kierujemy pismo do właściciela terenu, domagając się wyjaśnienia powstania wysypiska. Możemy też wezwać go do usunięcia zalegających odpadów – mówi Maciej Lorek.\n– Jeśli nawet ktoś wyczuje nieprzyjemne odory, to zapewne uzna, że docierają one wyłącznie z terenu naszego zakładu. Tymczasem prawda może być zupełnie inna – tym razem jest to też nielegalne wysypisko, ale zdarzało się już, że przypisywano nam winę za wonie spowodowane np. uszkodzeniem szamba, albo awarią sieci kanalizacyjnej – mówi prezes ZUT.\n– Zrobimy wszystko by winowajca jak najszybciej oczyścił teren. Jeśli problemem będzie ustalenie sprawcy, to usunięciem i utylizacją odpadów może zająć się Zarząd Dróg i Zieleni, ale obciąży to kieszeń podatnika, więc będziemy szukać dalej, by odzyskać poniesione koszty – mówi Andrzej Bojanowski.


aby nie przepuścić żadnej fajnej okazji.Krótka definicja sukni w WikipediiSuknia, sukienka ? wierzchni jednoczęściowy strój kobiecy, okrywający tułów i nogi, często także ręce. W przeszłości był to ubiór zarówno męski jak i kobie\nDodane: 26-07-2016 20:40\nFajnie jest się modnie ubrać, to pewnie wie każda przedstawicielka płci pięknej. W sieci jest wiele e-sklepów z modną odzieżą np. i warto regularnie tam zaglądać, aby nie przepuścić żadnej fajnej okazji.\nAbout ComputerBroken car - good car service neededVisit SpainPsychoterapia- dla kogo i po co?Warto wiedzieć - o marketingu internetowym słów kilkaCzy masz możliwość kupić klimatyzację?Jak korzystać z pomocy prawnej?Artykuł o prawieO usługach sprzątaniaDlaczego warto chodzić do dentysty?O przewozach międzynarodowychJak pozycjonować?Działki, budowy i nieruchomości- praca geodetyImplanty zębów GliwiceSekrety dobrego marketingu w sieciKiedy szkolić z bhp we Wrocławiu i na co zwrócić uwagę?Geodeta najważniejszy...Trening wspomagany- witaminyNie warto lać wodyStomatolog ZabrzeZabawki dla dziewczynek - kilka propozycjiArtykuł o przetwornicach (falownikach)Stomatolog zabrzeAbout a common problem - with pipesKlima- nie tylko od chłodzeniaRemont mieszkania - mierniki i inne narzędziaKiedy na pogotowie stomatologiczne?Dla kogo usługa wirtualnego biura?Engine - heart of your carDla aktywnych: suplementy i odżywki


Od grejpfrutów do Beksińskiego – Wywiad z tatuatorem Wojciechem Jeleniem – ICELAND NEWS\nOd grejpfrutów do Beksińskiego – Wywiad z tatuatorem Wojciechem Jeleniem\nPoniedziałek, godzina 11. Otwieram drzwi do studia tatuażu Bleksmiðjan Húðflúr w Reykjaviku. Ciemne wnętrze, 2 szklane gabloty wypełnione najrozmaitszymi akcesoriami do piercingu i portretami Mona Lisy w różnym rockowo-metalowym wydaniu. Z głośników słychać mocne brzmienie, na ścianach widnieją nagrody i wyróżnienia. Siadam na kanapie niczym z Rodziny Adamsów i mam nieodparte wrażenie, że moja różowa kurtka zagłusza rytm życia tego miejsca. Po chwili zza ściany wychyla się kobieta w gotyckim stroju, kiwa głową i z uśmiechem na ustach krzyczy: Wojtek, ktoś do Ciebie! Nie wiem, do końca kogo spodziewałam się ujrzeć, ale widok ten delikatnie zbił mnie z tropu. Moim oczom ukazał się zwyczajny chłopak, w roboczych, ciemnych ogrodniczkach, granatowym podkoszulku i grubych, wełnianych skarpetkach. Żadnych tatuaży, żadnych kolczyków. Przyjechałam na spotkanie z tatuatorem, nie wiedząc jeszcze, że przez najbliższą godzinę będę miała okazję wysłuchać historii życia prawdziwego artysty, człowieka tak utalentowanego i pełnego pasji, iż niczym Midas, wszystko czego nie dotknie zamienia się w złoto. Zapraszam na wywiad z Wojciechem Jeleniem!\nCześć Wojtku, moje pierwsze pytanie jest bardzo ważne, ponieważ nie wiem do końca jak mam Cię przedstawić – mówi się tatuator czy tatuażysta?\nWow, nie wiem! Może po prostu pracownik studia tatuażu?\nDlaczego postanowiłeś zostać pracownikiem studia tatuażu? Czy wybór tego zawodu wynikał z fascynacji czy jest to raczej kwestia przypadku?\nNie postanowiłem. Nigdy nie myślałem o tym, że będę tatuował i nigdy tak na prawdę nie chciałem spróbować. Pracowałem razem z kolegą w garażu nad prezentem dla żony w postaci rzeźby z granitu. Było lato, drzwi były otwarte, a ludzie ze studia akurat odwiedzali swojego kolegę, który działał w garażu obok. Kiedy zobaczyli czym się zajmuję, zaproponowali żebym odwiedził ich w studio i trochę się poduczył. Dali mi sprzęt i materiały, a moim zadaniem było się po prostu gapić. Stwierdzili, że jeśli mi się spodoba to mogę zostać i oto jestem.\nA jak wyglądały Twoje początki?\nGrejpfruty!! (śmiech) Na moim profilu na Facebooku te dwa pierwsze grejpfruty w galerii to to, co zrobiłem po raz pierwszy.\nNie mów mi, że się nie stresowałeś wykonując swoje pierwsze dzieło na żywym ciele, a nie martwej naturze!\nNie, ja się rzadko kiedy stresuję. Pierwszy tatuaż wykonałem po 4 miesiącach podpatrywania na swoim szwagrze. Był to napis, który zresztą do dzisiaj całkiem przyzwoicie wygląda.\nA jak to się stało, że znalazłeś się w Islandii?\nChcieliśmy razem z żoną wyjechać do któregoś ze skandynawskich krajów, a los tak chciał, że żona miała tu przyjaciela z dawnych lat. W Polsce było dość ciężko znaleźć pracę w moim zawodzie, wiec nie wahaliśmy się przyjąć propozycji wyjazdu.\nI czym się zajmowałeś?\nNajpierw pracowałem na budowie, zajmowaliśmy się ogrodami. Niestety firma splajtowała, a ja znalazłem szybko pracę przy robieniu łodzi. Pracowałem też w agencji reklamowej, w firmie lakierującej pojazdy, a od sierpnia 2012 roku jestem już tutaj.\nA czy to prawda, że wkrótce po tym jak zacząłeś tatuować, wygrałeś 1 miejsce w konkursie Expo Tattoo, deklasyfikując konkurencję?\nNie, nie można tego nazwać deklasyfikacją. Po prostu pokazałem jeden tatuaż i okazał się on najlepszy. Wygrałem w kategorii Best Large. Tatuowałem dopiero niecały rok, nie miałem nawet swojej maszynki. Tatuaż wykonałem skonstruowaną przez siebie maszynką do techniki kropkowej – dotwork. No i wygrałem…\nSkąd czerpiesz inspiracje? Czy ludzie zazwyczaj przychodzą z gotowymi pomysłami czy zlecają zaprojektowanie indywidualnego tatuażu?\nRóżnie. Czasem ktoś przychodzi z gotowym projektem, ściągniętym gdzieś z Google a czasem trzeba coś samemu zaprojektować.\nWytłumacz mi teraz jak dzieło Zdzisława Beksińskiego znalazło się w Twoim dorobku?\nGeneralnie Beksiński to jeden z moich ulubionych twórców. Kiedyś przyszedł do mnie jeden Polak ze swoim pomysłem ale od słowa do słowa wyszło, że też Go lubi więc mówię: “Dawaj robimy Beksińskiego” i… się zgodził.\nObserwujesz jakieś zmiany w najczęściej wybieranych przez klientów wzorach? Czy podobnie jak w innych dziedzinach życia, tatuaż przeżywa określone trendy?\nSą trendy, zdecydowanie. Jakieś 10 lat temu bardzo dużo ludzi chciało mieć tribale, robili je więc, a my to teraz naprawiamy. (śmiech) Natomiast obecnie dosyć dużo ludzi się ogląda za tym kropkowaniem, za jakimiś geometrycznymi tatuażami. Era tych czarnych ptaszków już na szczęście minęła. Ja wiem, że są to tatuaże które trzeba dobrze wykonać ale nie jest to dla nas jakaś super zabawa. Wiadomo, że duży projekt jest większym wyzwaniem ale nie każdy chce sobie od razu zrobić “rękaw”.\nA zdarza Ci się odmawiać mimo silnej determinacji klienta?\nZasadniczo jeszcze nie odmówiłem, natomiast staram się przekierować na właściwy tor. Jak ktoś chce zrobić sobie jakąś mega kichę to staram się pokazać inne opcje do wyboru, odradzić generalnie. Niektórzy ludzie nie mają nawet pomysłu. Wiedzą, że coś chcą zrobić ale nie wiedzą co. Kiedy przychodzi do mnie osiemnastolatek i mówi konkretnie, że chce zrobić jakiś tatuaż do 20 tys., to taką osobę już trzeba samemu pokierować, bo może to się skończyć po prostu wielkim poprawianiem.\nJaki styl tatuowania najbardziej Ci odpowiada?\nNie wiem. Ja zrobiłem sobie specjalną maszynkę do kropkowania, a w zasadzie dwie. Zwykła maszynka pracuje z prędkością 60 razy na sekundę. Można tę moc zwiększyć nawet do 160 uderzeń i to daje takie właśnie bardzo miękkie przejścia tonalne, cienie i cała ta technika wygląda tak gładko i płynnie. A w kropkowaniu cały cień jest zbudowany po prostu przez zagęszczanie lub zmniejszanie gęstości tych kropek. Technika ta jest znana na świecie ale ludzie pracują inaczej niż ja. Albo trzymają tę zwykłą maszynkę ciągle włączoną i robią te punkty ręcznie albo trzymają po prostu w ręku igłę i nakłuwają. Ja jednak doszedłem do wniosku, że gdybym miał cokolwiek robić ręcznie to zajęło by to bardzo dużo czasu. Dlatego postanowiłem sam zaprojektować i wykonać maszynkę która jest skonstruowana w ten sposób, że silnik pracuje dużo wolniej i jest dużo mocniejsze uderzenie igły. Nie jest to boleśniejsza metoda, natomiast goi się dużo lepiej. Nie widziałem jeszcze takiej maszynki u nikogo innego. Ostatnio była tu artystka z Australii, która również zajmuje się dotworkiem i była mocno zdziwiona, jak szybko potrafię coś skończyć tą maszynką.\nJaką miałeś najgorszą sytuację w związku z pracą a jaką najśmieszniejszą?\nWiesz co, nie było aż takich ekstremalnych sytuacji jak dotąd. Raz pamiętam dość śmieszną sytuację. Byłem umówiony z klientką, chłopaki ze studia wyszli zapalić więc stanąłem z nimi na dworze. Kiedy dziewczyna się zjawiła, kolega spytał w czym może pomóc a on odpowiedziała, że jest umówiona z Wojtkiem. Musiałabyś na żywo zobaczyć przerażenie w jej oczach kiedy chłopaki wskazali na mnie palcem. Byłem ubrany tak jak dziś, a przy nich prezentowałem się bardziej jak hydraulik.\nJak wyglądają Twoje relacje z Islandczykami w pracy? Czy istnieje między Wami rywalizacja czy wręcz przeciwnie?\nNie, nie ma tu rywalizacji. Atmosfera jest dobra i myślę, że w miarę możliwości każdy sobie pomaga. Natomiast między innymi studiami bywa różnie. Ja jeszcze za mało siedzę w tej branży żeby wiedzieć coś więcej w tym temacie.\nTeraz porozmawiajmy o Twoich innych pasjach…\n… ojej! To ten wywiad będzie nieskończenie długi! (śmiech)\nJak mus to mus! Widziałam, że projektujesz i wykonujesz różne akcesoria do tatuowania. Potrzeba matką wynalazku?\nDokładnie! Ja wychodzę z założenia, że jeśli nie możesz czegoś kupić to po prostu sobie to zrób. Na chwilę obecną skończyłem 2 maszynki do tatuażu, jeden prototyp i jeden finalny egzemplarz, lampę, stolik i wraz z kolegą stworzyliśmy fotel do tatuowania który zmienia się w łóżko.\nCo w takim bądź razie w Twoim dobytku handmade’owym robią sanki?\nNie mam żadnych granic w tym wymyślaniu. (śmiech) Sanki powstały dla dzieci tak jak i Buka z Muminków. Od dawna fascynują mnie kamienie. Marzy mi się zrobienie, wielkiej pełnowymiarowej rzeźby w kamieniu, niestety nie stać mnie jeszcze na odpowiednie maszyny. Dlatego poszedłem w coś mniejszego i efektem tego są portrety grawerowane w granicie. Zajmowałem się też aerografem. Po roku przebywania w Islandii kupiłem sobie pierwszy sprzęt żeby coś tam sobie poćwiczyć, a już po pół roku zająłem 3 miejsce w konkursie. Po tym konkursie pojawiło się kilka zleceń na zdobienie motocykli i kasków.Później pojawił się kolejny nowatorski pomysł – nakładałem przy pomocy płomienia na metalowe części np samochodu czy motocykla mieszaninę cyny i ołowiu, a następnie ręcznie rzeźbiłem. Grawerowałem także w szkle i granicie, rzeźbiłem z drewna, granitu i metalu, pracowałem ze skórą (czego efektem było siodło do motoru dla żony) i ze szklanym włóknem,\nJestem teraz w szoku, ponieważ przyjechałam na rozmowę ze zwykłym tatuatorem a okazało się, że Ty jesteś wszechstronnym artystą!\nNooo… yyyy.. tak trochę… (śmiech)\nA jak to jest możliwe, że ty nie masz jeszcze ani jednego tatuażu?\nNie mam jeszcze pomysłu. Tak jak mówiłem, nigdy nie myślałem, że będę tatuował i nigdy też nie myślałem nad tatuażem dla siebie. Ale może z czasem coś takiego się u mnie pojawi.\nCzy czujesz się spełniony w tej pracy? Cz to jest to co chciałbyś robić?\nJa nigdy nie zostanę w jednym miejscu, wiem to już dziś. Mogę robić tatuaże, ale już w tej chwili szukam tego dużego kamienia na rzeźbę. Rozpuściłem już informacje o tym i mam nadzieję, że coś się wkrótce pojawi. Pomysłów mam wiele, które gdzieś tam we mnie kiełkują ale w końcu zostaną wykonane. Trzeba się tylko uzbroić w cierpliwość.\nNa koniec powiedz mi co o tych Twoich szaleństwach myśli żona? Mówi się, że za każdym mężczyzną sukcesu stoi jakaś kobieta…\nTo prawda! Żonę mam na szczęście bardzo tolerancyjną. Gdyby nie ona to by to wszystko nie powstało. Prawda jest taka, że były różne momenty. Czasem bywało, że pracowałem za średnie pieniądze a nagle wyskakiwałem z pomysłem, że maszynka do grawerowania się przyda, szlifierka do czegoś… Ona przymykała oczy na te wszystkie wydatki… Prawda jest taka, że te każde przedsięwzięcie wymaga posiadania odpowiedniego sprzętu, więc wydatek jest spory a… samochodu nie mamy! Także od razu widać, jak bardzo tolerancyjna jest moja żona…\n"Niech żyje rewolucja!"\nZanieczyszczenie ogarnęło cały kraj


Ale to nie takie łatwe bo umysłem panuje dusza.\nA jak dla mnie to też trzeba zapanować nad sercem, to w końcu ono dokłada nam sporo grzechów...\nWysłany: Wto 10:51, 21 Wrz 2010 Temat postu:\nNa pemno mamy wolna wole,wiec Bog nie narzuca nam niczego na sile,a czlowiek ktory sie nawraca przechodzi wewnetrzna przemiane i to,nad czym nie mogl zapanowac wczesniej,czesto przestaje byc problemem.\n,,Teraz zas juz nie ja zyje,lecz zyje we mnie Chrystus,,\n„I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze, W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni”\n,,I pokropię was czystą wodą, i będziecie czyści od wszystkich waszych nieczystości i od wszystkich waszych bałwanów oczyszczę was. I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste. Mojego ducha dam do waszego wnętrza i uczynię, że będziecie postępować według moich przykazań, moich praw będziecie przestrzegać i wykonywać je.,,\nWysłany: Wto 11:12, 21 Wrz 2010 Temat postu:\nA wracajac do tematu piekla,chcialam zauwazyc,ze nie tylko krk naucza o wiecznych mekach w piekle,rowniez wszystkie (chyba)koscioly protestanckie. Wychowalam sie w rodzinie protestanckiej i to co mnie najbardziej odepchnelo od Boga to wlasnie doktryna o wiecznych mekach w piekle,bo wydawala mi sie wysoce niesprawiedliwa i okrutna,a takze brak tego co najwazniejsze– milosci chrzescijanskiej w moim najblizszym otoczeniu.,,Dzieki,, temu moja Biblia wyladowala na 20 lat w piwnicy :–(.Tak wiec kiedy rok temu przez przypadek znalazlam sie na stronie ,,zbawienie com,, i przeczytalam artykul o piekle, jakiez bylo moje zaskoczenie i.....nadzieja,ze to jednak inaczej jest z tym pieklem i ze Bog moze jednak jest sprawiedliwy:–)\nTeż tak myślałem jak maxi,wydawało mi się to strasznę jak Bóg z taką miłością może coś takiego robić,to jest straszne okrutne itp.Także i mi ulżyło jak poczytałem i obejrzałem film pana Henryka.Zrozumiałem że piekło byłoby jakby nagrodą dla diabła a nie karą,ot co dostał sobie placówkę gdzie jeszcze jest królem ma swoich poddanych,panuję hierarchia i nic tylko się bawią w tortury.Niedorzeczne jak teraz o tym myśle .\nWysłany: Śro 12:10, 22 Wrz 2010 Temat postu:\nFakt,niedorzeczne .To taka troche groteskowa wizja piekla.Protestanci tak nie nauczaja,jednak o istnieniu piekla jako wiecznych cierpieniach–tak.W dodatku slepi sa na argumenty tak samo,jak katolicy na argumenty na temat balwochwalstwa.\nJa to myslalam sobie w ten sposob. Skoro czlowiek ma wybor i wolna wole,a Bog jest sprawiedliwy,to gdzie tu jest sprawiedliwosc jesli czlowiek musi wybierac miedzy wiara w Boga,a wiecznymi cierpieniami.To niesprawiedliwe.Sprawiedliwa bylaby mozliwosc wyboru miedzy zyciem wiecznym a smiercia wieczna,a nie wiecznymi mekami w ogniu.Teraz to dla mnie jest oczywiste,ze zaplata za grzech jest smierc,jednak chrzescijanskie religie nauczaja zgola co innego.Zastanawia mnie bardzo ten fakt,bo przeciez sa tam ludzie narodzeni na nowo,wielkie umysly teologiczne i czy naprawde zaden z nich nie wpadl na to,na co pan Henryk.A moze wpadl,tylko siedzi jak mysz po miotla,bo jak sie weszlo miedzy wrony to trzeba krakac tak jak one,albo milczec w najlepszym wypadku\nJedno moge stwierdzic na pewno.Nauczanie o wiecznych mekach w piekle odrzuca wielu ludzi od Boga. Cos sie w czlowieku buntuje i mysli–to bzdura jakas ten Bog i to cale pieklo. A moze inni ze strachu zaczynaja chodzic do kosciola,ale czy o to tutaj chodzi? Zeby sie nawrocic na kosciol? Mysle ze nie. Oczywiscie nie sa to zadne dowody w calej tej dyskusji o dogmacie piekla,tylko moje odczucia i wnioski wynikajace z obserwacji,ale uwazam ze argumenty zostaly zawarte w artykule ,,czy istnieje pieklo,, i ja sie z nimi zgadzam.\nWysłany: Śro 12:43, 22 Wrz 2010 Temat postu:\nkrk już co niektórzy księża odchodzą od tej koncepcji, idą jakby to powiedzieć... z duchem czasu, głoszą, że piekło jako takie nie istnieje, a karę odbywamy tu za tego życia. Czy słuszna postawa? Nie wydaje mi się, gdyż każdy dostanie to na co pracował całe życie dopiero na Sądzie Ostatecznym.\nWysłany: Śro 15:38, 22 Wrz 2010 Temat postu:\nOstatnio ksiądz na religii mówił o piekle nie jako miesjcu ale jako stan,umysłu.\nWysłany: Śro 22:59, 22 Wrz 2010 Temat postu:\nKare za zycia :–),ciekawe.\nNa sadzie ostatecznym kazdy zda sprawe ze swoich uczynkow.Jesli mam dobra wiedze,to Bog wybacza grzechy ktorych czlowiek zaluje kiedy sie nawraca i staje sie nowo narodzonym chrzescijaninem.Bog zapomina te wszystkie grzechy i nie wspomni ich.Ale chrzescijanin bedzie odpowiadal za swoje czyny,ktore popelnil pozniej.\nSlyszalam juz teorie o stanie umyslu,niemniej jednak wieczna meka psychiczna wcale nie wydaje sie lepsza od fizycznej.\nWysłany: Sob 3:28, 02 Paź 2010 Temat postu:\nCiekawa interpretacja piekła.


CITIHAUS - oddłużanie i ochrona prawna nieruchomości - InfoBeskidy.eu - Twoje źródło informacji\n[ Oferuję ]\nZakończone ( sob 12 sty 2019 07:09:19 )\nCITIHAUS - oddłużanie i ochrona prawna obiektów komercyjnych, których zobowiązania takie jak np. kredyty przewyższają wartość nieruchomości. Zapewniamy kompleksową pomoc dla klientów banków posiadających kredyty hipoteczne, również walutowe. Koszty z tytułu sprzedaży nie obciążają klientów. Negocjujemy z wierzycielami oraz współpracujemy z instytucjami finansowymi. Zabezpieczenie przed komornikiem i bezprawnymi działaniami wierzycieli. Powództwa przeciwegzekucyjne, pozbawianie wykonalności tytułów egzekucyjnych, zawieszanie egzekucji, unieważnianie umów bankowych. Prosimy o kontakt: +48 511-423-074 www.citihaus.pl\nData wygaśnięcia: 2019-01-12\ndo , cała Polska


Łódź – miasto murali i pomników – Julina.Art.Studio by Justyna J.\n23 czerwca, 2019 Brak komentarzy\nNie chciałam popełnić błędu z Poznania (nie miałam czasu pochodzić po starówce) i do Łodzi przyjechałam celowo dzień wcześniej, żeby jeszcze zdążyć pozwiedzać zanim festiwal See Bloggers rozpocznie się na dobre. Miasto przywitało mnie zniszczonymi budynkami i PRL-owskimi muralami. I co ja tu będę robić przez cztery dni? – pomyślałam. Wszystkich którzy myślą teraz, że w Łodzi jest szaro, buro i nie ma co oglądać, muszę wyprowadzić z błędu. Miasto zaskoczyło mnie bardzo pozytywnie i powiem szczerze, że zwyczajnie zabrakło mi czasu aby zwiedzić wszystko.\nJak pisał niegdyś Jan Sztaudynger „Łodzian jest największą troską, zmieścić wszystko na Piotrkowską”. Już wiecie z czego najbardziej słynie to miasto?\nTak, to Piotrkowska, najbardziej reprezentacyjna ulica w Łodzi. Liczy ok 4,2 kilometra i jest jedną z najdłuższych ulic handlowych w Europie.\nBędąc na najdłuższym deptaku w kraju warto zajrzeć na OFF Piotrkowską. Na terenie dawnej fabryki Ramischa, (z końca XIX wieku) znajduje się obecnie przestrzeń w wyjątkowym “hipsterskim” klimacie, która jest skupiskiem lokali gastronomicznych, oraz tzw. przemysłów kreatywnych. Szczególnie ciekawie to miejsce prezentuje się wieczorem, kiedy nad ustawionymi na trawie, kolorowymi leżakami świecą wielkie lampiony a z głośników płynie ożywiająca muzyka.\nNa końcu deptaka znajdziemy coś niepowtarzalnego. Wybudowano tam kolorową, monumentalną wiatę przystankową, ma ona architektonicznie nawiązywać do wszechobecnych przejawów secesji w mieście. Różnorodne kolory przywołują na myśl tęczę, a nic bardziej nie kojarzy się z tęczą niż… jednorożce. Tak więc żartobliwie to miejsce nazywane jest “stajnią jednorożców”. Pojawiła się stajnia, to musi być i jednorożec. Jego pomnik (jedyny w Polsce!) stanął na placu tuż obok, a jego uroczyste odsłonięcie odbyło się właśnie w weekend podczas mojej wizyty w Łodzi.\nWracając jeszcze na deptak, warto spojrzeć pod nogi, bo w mieście jest też Aleja Gwiazd.\nKolejne wyjątkowe miejsce i zarazem zabytek – Pałac Izraela Poznańskiego, nazywany „łódzkim Luwrem”, pałac fabrykancki z XIX. Wspaniałe miejsce i spory kawał historii. Spędziłam tam pół dnia, co zaowocowało obszernym materiałem zdjęciowym, dlatego o tym miejscu już w osobnym poście.\nW całym mieście co kawałek znajdziemy jakiś ciekawy budynek. Wyjątkowo spodobało mi się w Łodzi to, że tutaj nawet bardzo nowoczesna architektura świetnie komponuje się z tym co „już jest”. Było to szczególnie widać wysiadając na dworcu Fabryczna. Budynek z zewnątrz z pozoru nic takiego za to w środku prezentuje się fantastycznie.\nKolejny nowoczesny budynek to Filharmonia. Jego wyjątkowość stanowi fakt, że cała fasada budynku wykonana jest ze szkła. Na ogromnych szklanych szybach nadrukowany jest obraz imitujący dawną fasadę Filharmonii. Umieszczona obok budynków w stylu z zupełnie innej epoki a jednak doskonale się z nimi komponuje.\nJeśli chodzi o starsze budynki to w Łodzi możemy znaleźć prawdziwe architektoniczne perełki.\nSobór św. Aleksandra Newskiego – sobór prawosławny w Łodzi.\nZ czego jeszcze słynie Łódź? Oczywiście z wszechobecnego street artu! Gigantyczne, kolorowe malowidła ścienne możemy tu napotkać niemal wszędzie. Powstał nawet specjalny szlak turystyczny i mapa pokazująca „trasę zwiedzania” tych najciekawszych. W chwili obecnej jest to ponad 35 malowideł stworzonych przez czołowych artystów z Brazylii, Australii, Chile, Hiszpanii, Portugalii, Chin, Niemiec, Francji, Rosji, Belgii.\nNajstarsze wielkoformatowe malowidło to Mural Łódź, zlokalizowany na Piotrkowskiej 152. Został ukończony w listopadzie 2001 roku, a w momencie jego powstania był to największy mural na świecie!\nportret Artura Rubinsteina, stworzył go Eduardo Kobra\nOsobny „szlak” to murale pochodzące jeszcze z czasów PRLu, np. jak ten z Pewexem poniżej. Dla nich powstała również osobna mapa, jednak przez ich nie zawsze zbyt dobry stan zachowania, stanowią one bardziej ciekawostkę historyczną niż walor wizualny.\nZaglądając na podwórka\nSpacerując przez te dni po Piotrkowskiej przeszłam ją od początku do końca i to kilka razy. Za każdym razem odkrywałam jednak coś nowego i zarazem zaskakującego. Przekonałam się, że warto czasem „zboczyć” z trasy i zajrzeć przez bramy na łódzkie podwórka, a tam dzieją się rzeczy niezwykłe…\nSkoro wyżej było o muralach nie mogę nie wspomnieć o artystycznym podwórku przy ul. Więckowskiego 4. Tu na elewację kamienicy „przeniosły się” sceny z obrazów Wojciecha Siudmaka „Narodziny Dnia” i „Ptaki w raju”. Instalacja składa się z 260 elementów ceramicznych, umieszczonych na wewnętrznej elewacji i zajmuje 350 m kw.\nNa samym początku ulicy, przy Piotrkowskiej 3 znajduje się “Pasaż Róży” – projekt artystki Joanny Rajkowskiej. W tym wyjątkowym miejscu ściany budynków pokryte są kawałkami potłuczonych luster. Najlepiej wybrać się tam w słoneczny dzień, wtedy odbijające się promyki, zdają się tańczyć na ścianach, co daje niesamowity bajkowy efekt.\nŁódź Bajkowa, czyli projekt, w ramach którego tworzony jest szlak turystyczny śladami małych pomników przedstawiających postaci z seriali dziecięcych i filmów Studia Małych Form Filmowych Se-ma-for. Docelowo szlak ma tworzyć 17 odlanych z brązu rzeźb. Do tej pory powstało dziesięć takich pomników. Na „bajkowym szlaku” możemy spotkać min. Misia Uszatka, małego pingwina Pikpoka, Plastusia, wróbla Ćwirka czy Misia Coralgola.\nSkoro jesteśmy już przy pomnikach nie sposób nie pominąć tych nieco większych. Zajrzyjcie do Galerii Wielkich Łodzian. Jest to grupa plenerowych rzeźb również wykonanych z brązu, upamiętniających sławne osoby związane z Łodzią.\nFortepian Rubinsteina (Piotrkowska 78)\nJako pierwsze miejsce o charakterze kulinarno-rozrywkowym mogę polecić Wam Manufakturę.\nJest to ogromne centrum handlowo-usługowo-rozrywkowe, powstałe na terenie dawnego kompleksu fabrycznego Izraela Poznańskiego. Jest drugim pod względem ogólnej powierzchni w Europie Wschodniej i trzecim w Polsce pod względem powierzchni handlowej. Znajduje się tu też najdłuższa fontanna w Europie, zbudowana na odcinku 300 m. Powierzchnia kompleksu jest tak duża, że po terenie pasażerów wożą dwa małe żółte trambusy.\nW Manufakturze jest ok. 260 sklepów (w tym 2 hipermarkety) oraz część usługowa z powierzchniami biurowymi. W skład kompleksu wchodzi również czterogwiazdkowy hotel z 200 pokojami.\nOprócz sklepów w Manufakturze znajduje się tu także centrum rozrywki i rekreacji, a w nim kino z 15 salami, kręgielnia, 10,5 metrowa ściana wspinaczkowa z 28 stanowiskami z linami i ponad 50 trasami wspinaczki o różnym stopniu trudności, skate park oraz fitness klub.\nMieści się tu również spory kompleks kulturalny z kilkoma muzeami (Muzeum Fabryki, Muzeum Sztuki, Muzeum Historii Miasta Łodzi, Experymentarium), a także Międzynarodowe Centrum Promocji Mody.\nA jeśli lubicie dobrze zjeść to mam dla Was świetną wiadomość. W Manufakturze macie do wyboru różnego typu restauracje i kawiarnie. Kompleks liczy ponad 60 lokali, tak więc każdy z łatwością powinien znaleźć coś dla siebie.\nSkoro jesteśmy przy temacie jedzenia to muszę polecić Wam jeszcze dwa świetne miejsca na mojej łódzkiej mapie smaków. Pierwsze to restauracja Tel Aviv na Piotrkowskiej. Z zewnątrz wygląda podobnie jak inne w okolicy, jednak środek kryje same niespodzianki, poczynając od wystroju po menu. Wśród izraelskich smaków znajdziemy falafele, szakszukę, kilka rodzajów hummusu, sycące zupy, pity oraz mezze.\nDruga restauracja z pysznym jedzeniem to Manekin. Mają swoje lokale w wielu większych miastach w Polsce. Kiedy jestem np. w Toruniu to już prawie tradycja, że jem tam zawsze obiad. W ofercie są nie tylko klastyczne naleśniki w wielu wersjach smakowych tj np. słodkie, zapiekane, wytrawne ale też krokiety naleśnikowe i makaron z naleśnikowego ciasta.\nŁódź obfituje w całą masę hoteli i apartamentów, które znajdziecie i możecie zarezerwować na wielu stronach w internecie. Ja na te kilka nocy zatrzymałam się w B&B Hotel Łódź Centrum, który zlokalizowany jest w Śródmieściu, niemal przy samej Piotrkowskiej (no i Manekinie). Mogę wam szczerze polecić ten hotel (link → TUTAJ).


Często zadawane pytania | Projects Abroad\nPoniżej jest lista często zadawanych pytań.\nJeśli nie możesz znaleźć tego, czego szukasz, skontaktuj się z nami lub poproś nas o telefon.\nGdzie mogę jechać?\nJakie typy projektów są dostępne?\nIle trwają projekty?\nCzy mogę łączyć projekty?\nKiedy mogę zacząć? Kiedy powinienem aplikować?\nCzym Projects Abroad różni się od innych organizacji?\nJakie koszty muszę ponieść? Czy za pracę dostanę wynagrodzenie?\nCo zawiera opłata?\nCzy Projects Abroad może pomóc mi zorganizować loty?\nCzy Projects Abroad pomoże mi w uzyskaniu wizy?\nCzy możemy dołączyć do projektu jako grupa?\nCzy będę potrzebował szczepień?\nIle trzeba mieć lat, żeby wziąć udział w projektach?\nJakich kwalifikacji potrzebuję?\nCzy muszę być obywatelem brytyjskim?\nW jaki sposób jestem wybierany?\nCo zyskam, biorąc udział w projekcie?\nCzy mogę zbierać fundusze na mój projekt?\nCzy mogę porozmawiać z byłymi wolontariuszami?\nCo, jeśli mam więcej pytań?\nJakie wsparcie otrzymam za granicą?\nCzy kraje są bezpieczne?\nCzy ktoś odbierze mnie z lotniska?\nCo, jeśli zachoruję?\nCzy mogę przedłużyć mój pobyt za granicą?\nCzy będę mógł podróżować, będąc na miejscu?\nGdzie i z kim zamieszkam?\nJestem kobietą. Czy to bezpieczne, żebym sama podróżowała i pracowała jako wolontariuszka?\nMamy projekty wolontariatu dostępne w:\nPracujemy w Ghanie, Kenii, na Madagaskarze, w Senegalu, w Południowej Afryce i Tanzanii.\nPracujemy w Kambodży, Chinach, Mongolii, Nepalu, na Filipinach, na Sri Lance, w Tajlandii i w Wietnamie.\nPracujemy w Rumunii.\nAmeryce Łacińskiej i na Karaibach:\nPracujemy w Argentynie, Belize, w Ekwadorze, na Jamajce, w Meksyku i w Peru.\nW rejonie Południowego Pacyfiku:\nPracujemy na Fidżi i na Samoa.\nW Projects Abroad oferujemy różne typy projektów, w których możesz wziąć udział. Te obejmują zarówno oferty wolontariatów, jak i staży oraz ekscytujących wypraw pozwalających na zanurzenie się w innej kulturze.\nKażdy z tych projektów ma swój format – wspólną listę cech, takich jak daty, czas trwania i program.\nNa przykład, jeśli pragniesz elastyczności i niezależności, idealnie będą do ciebie pasować nasze elastyczne projekty. Alternatywnie, nasze projekty grupowe oferują określone daty wyjazdu i pozwalają ludziom z całego świata zebrać się, aby stworzyć grupę.\nChcesz pracować razem z grupą osób w twoim wieku? Dla nastolatków najlepszym wyborem będą nasze projekty High School Specials. Stworzyliśmy także projekty Middle School Specials przeznaczone dla jeszcze młodszych osób. A jeśli masz powyżej 50 lat, nasze projekty Grown-up Specials są idealne dla ciebie.\nJeśli chcesz wyjechać w ramach szkoły lub klubu młodzieżowego, lub po prostu z grupą przyjaciół, możesz rozważyć nasze szyte na miarę projekty grupowe.\nJakiegokolwiek typu wyprawy poszukujesz, mamy go dla ciebie!\nOferujemy projekty trwające od jednego tygodnia do 12 miesięcy. Ty sam decydujesz, na jak długo chcesz wyjechać.\nKażdy projekt ma minimalny czas trwania. Najlepszym sposobem jest sprawdzenie naszej strony z cenami.\nWiększość wolontariuszy wyjeżdża na okres od 2 do 12 tygodni. Możesz sprawdzić ceny na naszej stronie internetowej. Jakkolwiek, gdybyś chciał wyjechać na dłużej, możesz zawsze dodać “ekstra tygodnie”.\nW niektórych krajach można odbywać wolontariat jedynie do 6 miesięcy ze względu na ograniczenia wizowe.\nTak. Możesz łączyć projekty, zarówno w jednym, jak i w różnych krajach. Zobacz naszą stronę dotyczącą połączeń projektów.\nW przypadku większości naszych elastycznych projektów, możesz wybrać daty rozpoczęcia i zakończenia. Projekty odbywają się przez cały rok. Jakkolwiek, nasze projekty grupowe mają ustaloną datę rozpoczęcia i zakończenia. Akceptujemy aplikacje cały czas, tak więc nie ma żadnego określonego deadline’u dla twojej aplikacji.\nZachęcamy cię do aplikowania tak wcześnie, jak to tylko możliwe, jak tylko zdecydujesz, który projekt wybrać i kiedy chcesz wyjechać. A to dlatego, że:\nNiektóre destynacje i projekty wymagają co najmniej trzech miesięcy, aby przetworzyć aplikację i zaaranżować wizy. W ten czas wliczamy twoje przygotowania do nadchodzącej podróży. Do innych krajów można załatwić wyjazd w zaledwie dwa-trzy tygodnie.\nGdy masz więcej czasu na przygotowania, łatwiej ci zbierać fundusze, a nam doradzać ci na temat przygotowań do podróży. Im więcej czasu mamy, tym bardziej możemy dopasować projekt do twoich zainteresowań i preferencji.\nJeśli zdecydujesz się na projekt last minute, zadzwoń do nas, by dowiedzieć się, jak szybko możemy go dla ciebie zrealizować.\nNaszym nadrzędnym celem jest przynoszenie korzyści społecznościom i ekosystemom, w których pracujemy. Możesz być pewien, że twój projekt jest etyczny, dobrze wspierany i jest częścią lepszej przyszłości. Oto kilka elementów naszej pracy, które odróżniają nas od innych programów wolontariatu:\nBędziesz miał pełne wsparcie naszej obsługi w swojej destynacji\nTwoje bezpieczeństwo jest dla nas najważniejsze. Nigdy nie powierzylibyśmy go innej organizacji, jak robią to niektóre firmy. Zamiast tego, zatrudniamy, dokładnie sprawdzamy i szkolimy nasz zespół w danej destynacji. Razem, zapewniamy światowej klasy sieć wsparcia, która pozwoli ci rozwinąć skrzydła.\nNasze bezstresowe podejście\nMy zajmujemy się wszystkim, więc ty już nie musisz. Zajmiemy się twoim ubezpieczeniem podróżnym i medycznym, transferami z lotniska, zakwaterowaniem, wyżywieniem i wszystkim innym. To wszystko zawiera twoja opłata za projekt.\nBędziesz miał realny wpływ\nTo nie są zwykłe wakacje i nie chcemy, byś marnował swój czas. Dlatego inwestujemy w planowanie, narzędzia do mierzenia oraz zasoby szkoleniowe. To oznacza że możesz przyczynić się do czegoś znaczącego, nieważne, który projekt wybierzesz.\nProsimy zerknij na naszą tabelę cen, aby sprawdzić koszty projektów, którymi jesteś zainteresowany. Ta strona zawiera także wyszczególnienie tego, co zawiera opłata za projekt.\nNie dostaniesz wynagrodzenia za swoją pracę, ale zdobędziesz wartościowe doświadczenie zawodowe i odkryjesz umiejętności, o których nie wiedziałeś, że je posiadasz - i spędzisz świetny czas! Nie otrzymujemy finansowania ze strony rządu ani żadnego zewnętrznego finansowania. Nasze partnerskie organizacje ledwo radzą sobie z płaceniem własnemu zespołowi, tak więc te pozycje muszą być oparte na wolontariacie i samofinansowaniu.\nTak samo, zapewniamy projekty dające świetne doświadczenie zawodowe, ponieważ nie prosimy naszych organizacji partnerskich, aby ci płaciły. Zawsze upewniamy się co do zasady, że organizacje lub osoby w krajach rozwijających się za nic nie płacą.\nOtwarcie mówimy, dlaczego pobieramy opłatę i jak wydajemy twoje pieniądze.\nPełne wprowadzenie do projektu przez doświadczonego członka zespołu po przyjeździe\nTransport do i z miejsca, gdzie będziesz pracował\n24-godzinne wsparcie ze strony naszego lokalnego zespołu\nPomoc w nagłych sytuacjach ze strony naszego zespołu do spraw nagłych\nWyposażenie niezbędne do przeprowadzenia projektu i materiały, włączając naszą bazę danych z tysiącami zasobów\nSzkolenie i warsztaty prowadzone przez naszą doświadczoną lokalną obsługę\nRegularne eventy socjalne i aktywności w ramach społeczności wraz z innymi wolontariuszami i stażystami\nDostęp do naszego lokalnego biura z połączeniem internetowym\nCertyfikat na zakończenie projektu\nWsparcie w sprawie zdobycia wizy\nWsparcie fundraisingowe, z włączeniem twojej własnej spersonalizowanej strony fundraisingowej\nPrzygotowanie do wylotu przez naszego wyspecjalizowanego doradcę ds. wolontariatu\nSpersonalizowaną stronę na MyProjectsAbroad website, ze wszystkimi informacjami na temat projektu, zakwaterowania i miejsca pracy\nDarmowy kurs świadomości kulturalnej\nUczestnictwo w naszych grupach w social media, przeznaczonych dla wolontariuszy, aby utrzymywać kontakt i wymieniać się informacjami\nWsparcie w zakończeniu rejestracji lub przygotowaniu dokumentów związanych ze stażem, jeśli to ciebie dotyczy\nKosztu wyrobienia wizy (jeśli dotyczy)\nOpłaty za projekt są istotne, ponieważ pozwalają nam zapewnić ci dobrej jakości usługi i pełne wsparcie. To właśnie dlatego ponosisz koszt za swój projekt.\nTak. Poszukiwanie lotów online może być czasochłonnym, męczącym i frustrującym procesem. Mamy 20 lat doświadczenia w aranżowaniu lotów dla tysięcy wolontariuszy na całym świecie. Pozwól nam wykonać tę pracę za ciebie.\nMożemy pomóc ci zarezerwować najlepsze loty powrotne, upewniając się, że masz najbezpieczniejsze, najwygodniejsze i najtańsze połączenie, niezależnie od tego, jak złożone są twoje plany podróży. Dowiedz się więcej o rezerwacjach lotów z nami.\nTak. Nasz doświadczony zespół ds. wiz oferuje spersonalizowane usługi, opierając się na dekadach aranżowania wiz dla tysięcy wolontariuszy do krajów na całym świecie. Nasz zespół ma rozległą wiedzę na temat krajów, w których pracujesz i zna najlepsze sposoby, być mógł się dostać tam, gdzie chcesz!\nZ przyjemnością aranżujemy pobyt grup w naszych zagranicznych destynacjach.\nJeśli jesteście małą grupą, po prostu daj nam znać w swoim formularzu aplikacyjnym, że chcesz dołączyć do projektu z przyjaciółmi. Nasz zespół upewni się, że możecie pracować razem lub blisko siebie oraz mieszkać w tym samym miejscu. W wielu przypadkach jest także możliwe, aby przyjaciele dołączyli do różnych programów w tym samym kraju, mieszkając w jednym miejscu.\nJeśli jesteście większą grupą, możemy zorganizować szyty na miarę projekt grupowy, który spełni wasze oczekiwania.\nTo zależy od tego, gdzie wyjeżdżasz, oraz jakie szczepienia przeszedłeś w przeszłości. Rekomendujemy, żebyś umówił się ze swoim lekarzem, który z przyjemnością udzieli ci informacji o szczepieniach, których potrzebujesz.\nMożesz dołączyć do naszych elastycznych projektów, jeśli masz co najmniej 16 lat. Nie ma górnej granicy wiekowej. Te projekty odbywają się przez cały rok, i większość z nich trwa jeden tydzień lub dłużej. Wielu spośród naszych wolontariuszy ma od 18 do 25 lat, ale rośnie udział starszych osób, którzy biorą przerwę od kariery lub są na emeryturze. To sprawia, że miks naszych wolontariuszy we wszystkich destynacjach jest bardzo różnorodny.\nProwadzimy także projekty, które mają z góry określone daty wyjazdu i powrotu, dla osób, które chciałyby dołączyć do grupy osób w swoim wieku. Te obejmują nasze High School Specials dla osób w wieku 15-18 lat oraz Middle School Specials dla ludzi w wieku 12-15. Mamy także projekty Grown up Specials, skierowane do ludzi po 50 roku życia.\nW przypadku większości projektów nie potrzebujesz żadnych kwalifikacji. Musisz jedynie mówić po angielsku. Żadne kwalifikacje typu TEFL lub nauczycielskie nie są wymagane w naszych projektach nauczycielskich (jakkolwiek będzie mile widziane, jeśli je masz).\nNasz profesjonalny zespół będzie na miejscu, by przeprowadzić cię przez rozpoczęcie projektu. Upewnią się, że wiesz co robić i czego się od ciebie oczekuje, przed rozpoczęciem przez ciebie pracy. I jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebował pomocy, wystarczy, że chwycisz za słuchawkę.\nWszyscy nasi wolontariusze pracujący w projektach opieki nad dziećmi lub nauczycielskich mają także dostęp do naszej bazy danych. Zawiera ona setki pomysłów, które mogą być wdrożone w klasie. Możesz znaleźć ćwiczenia, które możesz wydrukować dla dzieci, gry, w które możesz z nimi zagrać, i różne piosenki, których możesz ich nauczyć.\nProsimy zapoznaj się z poszczególnymi stronami projektów, aby uzyskać więcej informacji.\nNie. Akceptujemy wolontariuszy z całego świata - w istocie, aktywnie rekrutujemy głównie w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Chcemy mieć międzynarodowy miks wolontariuszy - o to przecież chodzi w wymianie kulturalnej.\nMożesz odwiedzić nasze międzynarodowe strony, by dowiedzieć się więcej.\nKiedy aplikujesz, zapytamy cię o nazwisko i adres osoby polecającej. To będzie ktoś, kto cię dobrze zna - taki jak nauczyciel w szkole lub pracodawca. Następnie kontaktujemy się z nimi, prosząc ich o referencje. To zazwyczaj wystarczy, by uznać, że nadajesz się do udziału w projekcie. Czasami zapraszamy przyszłych wolontariuszy na nieformalną rozmowę, by rozwiać wszystkie nasze wątpliwości.\nDodatkowo, wszyscy wolontariusze w wieku 21 lat i więcej (lub 18 i więcej w Kambodży, na Fidżi, w Rumunii i w Tajlandii), którzy uczestniczą w projektach związanych z pracą z dziećmi, muszą zapewnić w procesie aplikacji zaświadczenie o niekaralności. Poinformujemy cię o tym, jak otrzymamy wypełniony formularz aplikacyjny.\nTe projekty to doskonała możliwość, aby połączyć podróżowanie z wartościową pracą. Zdobędziesz doświadczenie, które będzie świetnie wyglądało w twoim CV, ale także poprawisz swoje umiejętności, takie jak praca zespołowa, prezentacja i komunikacja. Co więcej, to niepowtarzalna okazja, by poznać całkiem inną kulturę i styl życia.\nTak. Wielu spośród naszych wolontariuszy zbiera fundusze, jakkolwiek nie musisz tego robić. Dla twojej wygody, stworzyliśmy przewodnik po fundraisingu, który zapewni ci pomysły i porady na ten temat.\nTak. Proszę zobacz recenzje na naszej stronie www. Alternatywnie, możesz skontaktować się z nami i napisać nam, gdzie chcesz jechać i do jakiego projektu chcesz dołączyć. Skontaktujemy cię z osobami, które brały udział w tych projektach w przeszłości.\nJeśli masz pytania lub chcesz porozmawiać o szczegółach naszych projektów, nie wahaj się z nami skontaktować. Jeśli chcesz z nami porozmawiać, zadzwoń do nas pod numer +48 22 292 22 07 lub poproś o telefon. Możesz także przyjść na jeden z naszych eventów informacyjnych.\nNastępnym krokiem jest kontakt z nami po więcej informacji, lub, jeśli zdecydowałeś już, co chcesz robić, aplikacja.\nWierzymy, że wsparcie od naszych zespołów za granicą nie może się równać z żadnym innym. Mamy pełnoetatową i wyszkoloną, mówiącą po angielsku obsługę w każdej destynacji.\nIch zadaniem jest przygotowywanie miejsc pracy, odebranie ciebie z lotniska, sprawdzenie twojego zakwaterowania i zapewnienie ci wsparcia 24 godziny na dobę. Jeśli potrzebujesz więcej informacji, zobacz stronę na temat bezpieczeństwa i wsparcia.\nPodczas trwania twojego projektu będziesz miał także wsparcie ze strony lokalnego superwizora w miejscu, gdzie pracujesz. Będą pod ręką, by udzielić ci pomocy i rady podczas całego czasu spędzonego w projekcie.\nRobienie czegoś ekstra jest tym, co przychodzi nam bardzo naturalnie, i wierzymy, że to czyni nasze projekty wyjątkowymi.\nZanim stworzymy projekty w danej destynacji, upewniamy się, że kraj jest bezpieczny i politycznie stabilny. Jeśli nie jest, nie jeździmy tam.\nJesteśmy w stałym kontakcie z Foreign and Commonwealth Office w kwestiach bezpieczeństwa i stabilności, i oczywiście, dodatkowym wyznacznikiem bezpieczeństwa jest nasz lokalny zespół w każdej destynacji.\nKtoś wyjdzie po ciebie na lotnisko lub na dworzec, jeśli podróżujesz koleją lub autobusem.\nW momencie kiedy przejdziesz przez bramki przylotów, będziesz w stanie zobaczyć pracownika Projects Abroad. Będą stali tam ze znakiem Projects Abroad, czekając na ciebie. Wszystkie transfery z i na lotnisko są opłacone i zaaranżowane przez nas.\nProszę zerknij na naszą stronę na temat bezpieczeństwa i wsparcia, aby uzyskać więcej informacji lub sprawdzić procedury związane z przylotem do konkretnej destynacji.\nJeśli zachorujesz podczas swojego pobytu za granicą, lokalny zespół Projects Abroad będzie wiedział, gdzie znajduje się najlepsza pomoc medyczna. Otrzymasz informacje na ten temat podczas wprowadzenia zaraz po przyjeździe, i rzecz jasna możesz skontaktować się z naszym zespołem telefonicznie przez całą dobę.\nW przypadku, gdy poważnie zachorujesz, jesteś objęty polisą, która, jeśli to potrzebne, zawiera możliwość opłacenia twoich lotów do domu i wszystkich kosztów medycznych, zanim wrócisz.\nZespół Projects Abroad będzie pod ręką, żeby połączyć cię z twoją rodziną, z firmą ubezpieczeniową i z odpowiednimi lekarzami.\nTak. Jakkolwiek, będziesz potrzebował sprawdzić wymagania wizowe i ograniczenia związane z lotem. Zakup biletu z możliwością zmiany daty zapewni ci elastyczność.\nJeśli chcesz przedłużyć swój pobyt, po prostu zwróć się do naszego lokalnego zespołu. Każdy dodatkowy tydzień, który spędzisz w projekcie, będzie doliczony do twojej faktury zgodnie z cenami rozszerzeń.\nTwoje weekendy będą normalnie wolne podczas naszych elastycznych projektów. Możesz wykorzystać ten czas na wycieczki do lokalnych, interesujących miejsc. Na każde dwanaście tygodni pracy przysługują ci dwa tygodnie urlopu. W tym czasie jesteś zabezpieczony polisą i możesz niezależnie podróżować.\nMożesz także podróżować po zakończeniu projektu. Wielu wolontariuszy tworzy małe grupy, wspólnie podróżujące. W zależności od destynacji, którą wybierzesz, możesz zobaczyć góry, plaże, dżunglę lub piękne miasta.\nNasze wyjazdy grupowe oraz projekty dla poszczególnych grup wiekowych mają z góry ustalony plan. To oznacza, że twoje weekendowe i społeczne aktywności zostały zaplanowane z góry. Nie musisz planować niczego ekstra, ponieważ nasz zespół już wszystko dla ciebie zorganizował.\nTwoje zakwaterowanie będzie zależało od kraju, który wybierzesz. Większość wolontariuszy mieszka z rodzinami goszczącymi. To zapewnia ci możliwość lepszego poznania lokalnej kultury i nauki lokalnego języka. Mieszkanie razem z rodziną to także dodatkowa sieć wsparcia.\nW niektórych destynacjach, takich jak Kambodża, Chiny i Wietnam, będziesz mieszkał razem z innymi wolontariuszami w mieszkaniach. Wolontariusze w większość naszych projektów ochrony środowiska mieszkają wspólnie w różnych lokalizacjach, czy to przyplażowy hostel, czy drewniane bungalowy.\nNie powinieneś oczekiwać zachodnich standardów, ale zakwaterowanie jest dobre zgodnie z lokalnymi standardami. Chociaż nie możemy ci zagwarantować, że spełnimy wszystkie twoje prośby, proszę daj nam znać, jeśli masz jakiekolwiek preferencje dotyczące zakwaterowania lub typu okolicy, w której chciałbyś zostać.\nWe wszystkich naszych destynacjach będziesz miał dostęp do internetu. Większość wolontariuszy korzysta z internetu w biurze Projects Abroad. Jeśli mieszkasz i pracujesz na obszarach wiejskich, możliwe, że będziesz musiał odwiedzić miasteczko, by dotrzeć do kafejki internetowej.\nW większości destynacji, możesz kupić lokalną kartę sim do twojego telefonu. Są one świetne do wykonywania lokalnych połączeń i utrzymywania kontaktu z lokalnym zespołem w twojej destynacji.\nOgólnie mówiąc, powinieneś korzystać z telefonu rodziny goszczącej jedynie w nagłych sytuacjach. Internet będzie najlepszym, najtańszym sposobem skontaktowania się z domem.\nPierwszą rzeczą, którą musisz zapamiętać, jest fakt, że jadąc na wolontariat z Projects Abroad, nie będziesz sama. Prawdopodobnie będziesz mieszkać i pracować z innymi wolontariuszami w tej samej destynacji. Nasz lokalny zespół aranżuje regularne eventy, by wolontariusze mogli się ze sobą poznać. Będziesz także miała całodobowe wsparcie naszego lokalnego zespołu, gdy tylko będzie ci potrzebne.\nJeśli chodzi o podróżowanie, ogólnie, kobiety nie doświadczają większych problemów niż okazjonalne ciekawskie spojrzenia. Jakkolwiek, niezależnie od kraju, zawsze dobrze jest być ostrożną i zachowywać się zgodnie z regułami zdrowego rozsądku.\nZakładając, że jesteś świadoma możliwych niebezpieczeństw i przygotowana na różnice, które znajdziesz w obcym kraju, nie powinnaś mieć żadnych problemów. Dwie najważniejsze rady dla podróżujących kobiet to być świadomą różnic kulturowych – sposobu, w jaki ludzie zachowują się i ubierają – oraz zawsze ufać swoim przeczuciom.