pobierz plik PDF - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa - Chrześcijaństwo\nfot. K. Haładyna\nNr 2 (370) /2016\nJest taka Noc, gdy czuwając\nprzy Twoim grobie,\njest to noc walki, jaką toczy\nw nas rozpacz z nadzieją:\nta walka wciąż się nakłada\nna wszystkie walki dziejów,\n(wszystkie one – gdy tracą swój sens?\nTej Nocy obrzęd ziemi\ndosięga swego początku.\nTysiąc lat jest jak jedna Noc:\nDoczekaliśmy 1050. Wielkanocy na polskiej ziemi.\nNiech nasz Najmiłosierniejszy Zbawiciel\nkrólujący w Niebie udzieli nam łask w drodze do Ojca.\nNiech wszyscy polscy święci kanonizowani i niekanonizowani\nwznoszą przed tron Boga wieczyste „Alleluja”,\na nam wypraszają potrzebne łaski.\nRedakcja „Idzie hyr”\nŚw. Ambroży w jednym ze swoich traktatów pisze: „Umarliśmy razem z Chrystusem. Śmierć Chrystusa nosimy w naszym ciele, by i życie nasze w Nim się ukazało. Nie żyjemy już więc naszym życiem, lecz\nżyciem Chrystusa, życiem niewinnym, czystym, pokornym i pełnym\nwszelkich cnót. Z Chrystusem powstaliśmy z martwych, z Nim żyjmy,\nz Nim wstąpmy do nieba”.\nzas Wielkiego Postu to czas umartwienia, czas nawrócenia, ale\ni czas, który wprowadza nas w największą prawdę wiary chrześcijańskiej – CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ. Z tego się\nradujmy i weselmy, że Bóg w swym nieskończonym miłosierdziu lituje się nad nami, odpuszczając nam nasze grzechy, a co więcej – daje łaskę do życia z Nim we wspólnocie Kościoła.\nTa łaska stała się naszym udziałem pierwszy raz podczas chrztu świętego. Wtedy człowiek jeszcze nie ochrzczony (stary, młody, w większości przypadku niemowlę) rodzi się na nowo. Co to znaczy? Rodzi się\njako UMIŁOWANE DZIECKO BOGA, nad którym On czuwa, opiekuje się i wspiera je w każdej chwili, także trudnej. Od momentu chrztu\nnie tyle możemy, co powinniśmy powtarzać za św. Pawłem: „Teraz zaś\njuż nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie. Nie mogę odrzucić łaski danej przez Boga” (Ga 2, 20-21).\nJak co roku w Wielką Sobotę, w tzw. Wigilię Paschalną, po poświęceniu ognia, paschału, wody chrzcielnej, jest okazja odnowić to nasze\n– a nawet trzeba powiedzieć bardziej konkretnie – MOJE przymierze z Bogiem. A jest to przymierze, które jest propozycją Boga i zawiera w sobie obietnicę naszego (mojego) zmartwychwstania i wiecznego\nżycia w Królestwie Niebieskim.\nNasz czas w Kościele w Polsce i Krakowie jest bogaty w wydarzenia. Pierwsze z nich to pielgrzymka do Krakowa – Łagiewnik w święto\nMiłosierdzia Bożego, przypadające w Roku Miłosierdzia dnia 3 kwietnia. Drugim wydarzeniem jest 1050. rocznica Chrztu Polski, której uroczyste obchody odbędą się 14-16 kwietnia. Później czeka nas coroczne, a zarazem dwudzieste, spotkanie młodych na Polach Lednickich\n4 czerwca, organizowane przez nowych duszpasterzy dominikańskich:\nIDZIE HYR Nr 2 /2016\nCzas ucieka, ale czy tylko śmierć\nna ciebie czeka?................................... 4\nPan prawdziwie. Alleluja!................ 5\nWszystko na temat życzeń\nwielkanocnych ................................... 6\nMarcin J. Chwałek,\nChrzest Polski .................................... 7\nO Świętym Wojciechu słów kilka ...9\nw kontekście Chrztu Polski ......... 11\nPOLSKI… ......................................... 12\nImię chrześcijanina ........................ 13\nJestem synem .................................... 14\nCHRZEST – bogactwo znaków ..... 15\notwarty, prywatny ........................... 16\nZ życia Kościoła................................ 17\nSłowa, słowa, słowa… .................... 18\nŚwięto Miłosierdzia Bożego ........ 19\nKs. Michał Sopoćko ........................ 20\nO początkach kultu Miłosierdzia\nBożego w Bukowinie Tatrzańskiej,\nPani Maria Cikowska ........................ 22\nw naszej parafii ................................. 24\nEdward Jan Charczuk,\nDolero ergo sum – cierpię, a więc\njestem. Cz. II ..................................... 25\nEucharystia pod lupą ..................... 27\nWieści z Chicago! ............................ 28\nKlaudia Bieda, „SPOTKANIE”\nze Zmartwychwstałym ................... 30\nZ życia szkoły .................................... 31\nDla dzieci ............................................ 32\nZ życia harcerza ................................. 35\nIntencje mszalne................................. 36\nOkladka przedstawia sakrament\nchrztu w Bukowinie Tatrzańskiej.\no. Wojciecha Prusa i o. Macieja Soszyńskiego. Czwartym wielkim wydarzeniem historycznym w naszym\nkraju i w naszej diecezji będą Światowe Dni Młodzieży z papieżem\nFranciszkiem w dniach 26-31 lipca.\nTe wydarzenia mają nam wszystkim (młodym i starszym) pomóc\nzbliżyć się jeszcze bardziej do\nBoga bogatego w miłosierdzie oraz\npublicznie przyznać się do wiary,\nktórą przekazuje nam Kościół. Tej\nwiary mamy strzec, w niej żyć i dawać w niej świadectwo, że Chrystus zmartwychwstał. Alleluja! \nale czy tylko śmierć\nna ciebie czeka?\nŚmierć tylko nas przeprowadzi tam, gdzie być bylibyśmy radzi.\nGdzie Ktoś z miłością czeka na utrudzonego człeka.\nPrzez życie wędrowanie to nieustanne wspinanie się\nDo wiecznych wzgórz pomimo ziemskich nawałnic i burz.\nPowiedziano (i nie zapominajcie): „Tego co w górze jest szukajcie”.\nTrzeba kiedyś zamknąć to co na ziemi i przejść do innej wspaniałej przestrzeni.\nPytam – jak się tam dostanę? Odpowiedź – przez śmierci błogosławioną bramę.\nTa śmierć wiodąca ku wieczności nie jest unicestwieniem, lecz tylko pożegnaniem doczesności.\nPo tym pożegnaniu człowiek idzie już tylko ku zmartwychwstaniu.\nPo krótkim ziemiobyciu idziemy ku nowemu wiecznemu życiu.\nZanim jednak wszystko tak wspaniale się stanie, człowiek jeszcze na ziemi ma ważne zadanie.\nJuż tutaj ma dla grzechu umierać i łasce Bożej podwoje otwierać.\nPo to jest Wielki Post, Środa Popielcowa, by wierzący człowiek przyjął o pokucie słowa:\nJeśli masz w sercu zamęt – nawróć się przez post, płacz i lament.\nBóg jest łaskawy i miłosierny, w swoich obietnicach zawsze wierny.\nLituje się na widok naszej niedoli i niewoli – bo widzi, jak nas to boli.\nI jest to ciągle niezwykłym cudem, że Bóg zawsze lituje się nad swoim ludem.\nCzłowiek czasem wiele jest Bogu czy bliźniemu dłużny, więc niech nie ucieka od modlitwy, postu i jałmużny.\nMęka i Śmierć Chrystusa, które w Wielkim Poście rozważamy, jest obrazem tego, że i my dla grzechu umierać mamy.\nMódl się więc, podejmuj umartwienia i weź udział w sakramencie przebaczenia.\nŁączmy się z Chrystusem w Jego umieraniu, to po śmierci będziemy w Jego zmartwychwstaniu.\nNiech się Alleluja unosi z tej ziemi, bo do pełni radosnego życia będziemy przeniesieni.\nNiechaj ma nas w swojej pieczy Bóg – Stróż i Sędzia człowieczy.\nI niech dzwon wielkanocny buja, bo to nie śmierć zwycięża, ale życie i … Alleluja!\nPan prawdziwie. Alleluja!\nfot. ks. D. Drzyżdżyk\njednej z audiencji w czasie wielkanoc- to i nasze ciała, które podległe są śmierci, w odponym papież Franciszek powiedział: „Na- wiednim czasie z martwych powstaną.\nsza wiara opiera się na śmierci i zmarMożemy zatem śmiało powiedzieć, że naszą nadzietwychwstaniu Chrystusa, tak właśnie jak dom opie- ją był, jest i będzie Chrystus, nasz Pan i Odkupiciel.\nra się na fundamentach: jeśli się one osuną, wali I dlatego możemy powtórzyć za św. Pawłem, że „nasię cały dom”. Papież mówił dalej: „Na krzyżu Je- dzieja zawieść nie może” (Rz 5, 5), bo Bóg jest wzozus ofiarował samego sierem wierności. On w zawarbie, biorąc na siebie nasze\ntym z nami podczas chrztu\ngrzechy i schodząc w otprzymierzu zawsze dotrzymuje słowa.\nchłań śmierci, a w zmartwychwstaniu je przezwyCzy można w jakiś sposób\ncięża, gładzi i otwiera nam\ndrogę do odrodzenia do\nBóg pragnie ubogacić\nw nas cnotę nadziei i rozwiSłowa Papieża mają za\nnąć ją, ale przy naszej współzadanie nie tylko przypopracy. Podstawą tej nadziei\nmnieć nam najważniejszą\njest pamięć o obietnicach\nprawdę chrześcijańską, ale\nBożych. Umacniamy ją, gdy\nprzede wszystkim wzbudzić\nczytamy w Piśmie św. o tych\nnadzieję w sercach nas wieobietnicach i o ich spełniarzących w Chrystusa.\nniu się w historii zbawienia.\nWzrastamy w nadziei, gdy\nPo pierwsze nadzieję\nw modlitwie wyrażamy naszą\nna odpuszczenie nam naufność, miłość i pragnienie\nszych win. Chrystus tylko\nraz, na zawsze złożył Ojcu\npowiększamy w sobie nadkrwawą z własnego życia.\nprzyrodzoną nadzieję przez\nJest to ofiara męki i śmieruczestniczenie w Euchaci krzyżowej za nasze grzerystii. Biorąc w niej udział\nFragment paschału w kościele\nchy. Dzisiaj ta sama ofiara,\nsię z Chrystusem\ntylko że składana w sposób\nbezkrwawy, uobecniana jest podczas każdej Mszy zwycięstwo jest podstawą nadziei. Eucharystia jest\nświętej. W Eucharystii zawiera się druga nadzieja – ponadto zadatkiem życia wiecznego, którego oczenadzieja naszego zmartwychwstania. Św. Paweł w li- kujemy i mamy nadzieję, że otrzymamy. Utwierdza\nście do Koryntian przekonuje adresatów, że „Chry- ona i umacnia w nas przyjaźń z Chrystusem oraz postus prawdziwie zmartwychwstał – jako pierwszy zwala spodziewać się, że spotkamy się z Nim w przyz umarłych” (1Kor 15, 20). A jeśli to miało miejsce, szłym życiu. \nŚwięta Wielkanocne zbliżają się coraz większymi krokami. To doskonała okazja nie tylko do duchowych przeżyć, ale także do spędzenia czasu z najbliższymi osobami. To również czas życzeń świątecznych. Jak i kiedy powinno się je składać podczas Wielkanocy?\nile w przypadku Bożego\nNarodzenia nikt nie ma\nproblemu z tym, w jaki\nsposób powinno składać się życzenia – dzieląc się opłatkiem z bliskimi – to przy Świętach Wielkanocnych może pojawić się kilka\nPrzyjęło się, że podczas Wielkanocy dzielimy się jajkiem. Jest to\nzwyczaj typowo polski. Jajko ma\nw tym przypadku symbolizować\nzmartwychwstanie Jezusa, który\nwyszedł żywy z grobu, tak samo\njak pisklę wykluwa się ze skorupki. W niektórych domach rodzina\ndzieli się ze sobą pokrojonym na\nkilka kawałków jajkiem, w innych\nstuka się ugotowanym w skorupce\n– forma w tym przypadku zależy\njuż od rodzinnych czy lokalnych\nŻyczenia wielkanocne powinniśmy składać w Wielką Niedzielę\nprzy świątecznym śniadaniu, które zostanie przygotowane ze składników z koszyczka poświęconych\nJak dobrze składać\nSposób, w jaki składamy życzenia, jest niezwykle istotny. W ostatnich latach dosyć popularne stało\nsię wysyłanie smsów, które w tej\nsamej formie przekazywane są do\ncałej grupy odbiorców ze skrzynki\nadresowej telefonu. Zasady dobrego wychowania nie stoją w opozycji do wysyłania życzeń w postaci wiadomości elektronicznych,\nnp. e-maila lub sms-a. Są one jednak akceptowane tylko i wyłącznie\nw wyjątkowych sytuacjach, takich\njak wiadomości do osób, z którymi\nłączą nas relacje zawodowe, późne składanie życzeń oraz wtedy,\nkiedy nie chcemy kogoś niepokoić telefonem.\nNajlepszą formą życzenia są te\nskładane osobiście. Podczas ich\nwypowiadania warto unikać pustych frazesów i ogólników, należy je dostosować do odbiorcy. Jeśli nie mamy możliwości bezpośredniego spotkania, to szczere życzenia przez telefon mogą również\nbardzo dobrze spełnić swoją rolę.\nPiękną i trochę już zapomnianą\ntradycją jest wysyłanie sobie kartek\nwielkanocnych. Taki gest z pewnością zostanie doceniony, zwłaszcza\njeżeli życzenia nie będą wierszykiem, który skopiowaliśmy z internetu, a prostymi słowami płynącymi prosto z serca. Ciekawym\npomysłem będzie również samodzielne wykonanie kartki świątecznej – z pewnością docenią ją osoby, które przywiązują dużą wagę\ndo celebrowania świąt, a także nawiązywania bliskich relacji z rodziną czy znajomymi.\nak wiele napisano już\no chrzcie Polski. Wiemy, że odbył się w 966\nroku. Wiemy, że władcą, który\nprzyjął chrzest jako pierwszy,\nbył Mieszko I. Chrzcząc siebie\ni swoich najbliższych zmienił\nhistorię kraju w centrum Europy. O tym fakcie wiedzą wszyscy.\nZagadką do dziś pozostaje,\ngdzie ten akt miał miejsce. Ostatnio bardzo ciekawą hipotezę wysunęła prof. Koćka-Krenz, która\nuważa, że Mieszko mógł ochrzcić\nsię w Poznaniu i wskazuje to\nmiasto jako prawdopodobne\nmiejsce chrztu Polski. Przeciwny jest temu prof. Labuda, który uważa, że chrzest odbył się\nna Ostrowie Lednickim. Są też\ninne propozycje. Wielu wskazuje na Ratyzbonę jako miejsce\nchrztu Mieszka (dzisiejszy Regensburg w Bawarii). Uzasadnienie tej koncepcji jest takie,\nże państwo Mieszka znajdowało się w orbicie zainteresowań\npolitycznych cesarza, a z części\nswych ziem Mieszko płacił cesarzowi trybut. Z tych powodów\nMieszko mógł wybrać Ratyzbonę na miejsce chrztu. Jest to jednak mało prawdopodobne. Brak\njest bowiem w źródłach pisanych\njakiejkolwiek o tym wzmianki.\nŻaden niemiecki kronikarz, ani\nrocznik klasztorny, nie wspomina o chrzcie Mieszka I w Ratyzbonie. Gdyby do takiego wydarzenia doszło, musiałby po\nnim pozostać ślad w rocznikach\nJan Matejko „Mieszko I”\ni kronikach niemieckich. Takiego śladu nie ma.\nKiedy ksiądz Damian Drzyżdżyk poprosił mnie o napisanie\ntego artykułu, pomyślałem, że\nnie warto powtarzać książkowej wiedzy. Data chrztu, książę\nMieszko, księżniczka Dobrawa\nitd. Uznałem, że warto po prostu\nJan Matejko „Dobrawa”\nzacytować fragmenty kroniki\nGalla Anonima, mnicha, który\nnajprawdopodobniej urodził się\nna terenach ówczesnej Francji,\nstąd jego pseudonim – Gall bo\nz Galii; Anonim – ponieważ\nnie podpisał swojej kroniki.\nPomyślałem, że warto wrócić\ndo korzeni, do tekstu kronikarza, który napisał w języku łacińskim pierwszą historyczną\nksięgę o początkach Państwa\nKronika i czyny\nksiążąt, czyli władców\n(łac. Cronica et gesta\nducum sive principum\nRozdział  O ślepocie\nMieszka, syna księcia\nTen zaś Siemomysł spłodził\nwielkiego i sławnego Mieszka,\nktóry pierwszy nosił to imię,\na przez siedem lat od urodzenia był ślepy. Gdy zaś dobiegała siódma rocznica jego urodzin,\nojciec, zwoławszy wedle zwyczaju zebranie komesów i innych\nswoich książąt, urządził obfitą\ni uroczystą ucztę; a tylko wśród\nbiesiady skrycie z głębi duszy\nwzdychał nad ślepotą chłopca,\nnie tracąc z pamięci [swej] boleści i wstydu. A kiedy inni radowali się i wedle zwyczaju klaskali w dłonie, radość dosięgła\nszczytu na wiadomość, że ślepy chłopiec odzyskał wzrok.\nLecz ojciec nikomu z donoszących mu o tym nie uwierzył, aż\nmatka, powstawszy od biesiady,\nposzła do chłopca i położyła kres\nniepewności ojca, pokazując\nwszystkim biesiadnikom patrzącego już chłopca. Wtedy na koniec radość stała się powszechna\ni pełna, gdy chłopiec rozpoznał\ntych, których poprzednio nigdy\nW stosownym bowiem porządku Bóg wszechmocny najpierw\nprzywrócił Mieszkowi wzrok\ncielesny, a następnie udzielił\nmu [wzroku] duchowego, aby\nprzez poznanie rzeczy widzialnych doszedł do uznania niewi-\ni nie przyrzeknie zostać chrześcijaninem. Gdy zaś on [na to]\nprzystał, że porzuci ów zwyczaj\npogański i przyjmie sakramenta wiary chrześcijańskiej, pani\nowa przybyła do Polski z wielkim orszakiem [dostojników]\nświeckich i duchownych, ale nie\npierwej podzieliła z nim łoże\nmałżeńskie, aż powoli a pilnie\nzaznajamiając się z obyczajem\nchrześcijańskim i prawami kościelnymi, wyrzekł się błędów\npogaństwa i przeszedł na łono\nRozdział  O pierwszym\nBolesławie, którego zwano\nSławnym lub Chrobrym.\nnie widział, i w ten sposób hańbę swej ślepoty zmienił w niepojętą radość. Wówczas książę Siemomysł pilnie wypytywał starszych i roztropniejszych z obecnych, czy ślepota i przewidzenie\nchłopca nie oznacza jakiegoś\ncudownego znaku. Oni zaś tłumaczyli, że ślepota oznaczała, iż\nPolska przedtem była tak jakby\nślepa, lecz odtąd – przepowiadali\n– ma być przez Mieszka oświeconą i wywyższoną ponad sąsiednie narody. Tak się też rzecz\nmiała istotnie, choć wówczas\ninaczej mogło to być rozumiane. Zaiste ślepą była przedtem\nPolska, nie znając ani czci prawdziwego Boga, ani zasad wiary,\nlecz przez oświeconego [cudownie] Mieszka i ona także została oświeconą, bo gdy on przyjął\nwiarę, naród polski uratowany\nzostał od śmierci w pogaństwie.\ndzialnych i by przez znajomość\nrzeczy [stworzonych] sięgnął\nwzrokiem do wszechmocy ich\nstwórcy. Lecz czemuż koło wyprzedza wóz? Siemomysł tedy\nw podeszłym wieku rozstał się\nPierwszy więc książę polski\nMieszko dostąpił łaski chrztu za\nsprawą wiernej żony; a dla sławy jego i chwały w zupełności\nRozdział  Jak Mieszko\npojął za żonę Dąbrówkę.\nMieszko objąwszy księstwo\nzaczął dawać dowody zdolności umysłu i sił cielesnych i coraz częściej napastować ludy [sąsiednie] dookoła. Dotychczas jednak w takich pogrążony był błędach pogaństwa, że wedle swego zwyczaju siedmiu żon zażywał. W końcu zażądał w małżeństwo jednej bardzo dobrej\nchrześcijanki z Czech, imieniem\nDąbrówka. Lecz ona odmówiła\npoślubienia go, jeśli nie zarzuci owego zdrożnego obyczaju\nJan Matejko „Bolesław Chrobry”\nwystarczy [jeśli powiemy], że za\njego czasów i przez niego Światłość niebiańska nawiedziła królestwo polskie. Z tej to bowiem\nbłogosławionej niewiasty spłodził sławnego Bolesława, który\npo jego śmierci po męsku rządził królestwem i za łaską Bożą\nw taką wzrósł cnotę i potęgę, iż\nozłocił – że tak powiem – całą\nPolskę swą zacnością. \nuchowość Wojciechowa, której zręby w wielkiej syntezie wyryte są na Drzwiach\nGnieźnieńskich, stanowić może i dla\nnas drogowskaz wzrastania ku tym\nwartościom, które są nieodzowne dla\nEuropy poszukującej trwałej jedności. – Jan Paweł II, 1997 r.\nŚwięty Wojciech wpisany jest\nw poczet głównych patronów Polski, współdzieląc ten tytuł z Matką\nBożą Królową Polski, a także ze św.\nStanisławem Biskupem i Męczennikiem. Swoim pobożnym życiem,\na także męczeńską śmiercią, podczas ziemskiego pielgrzymowania\nosiągnął to, co obiecane jest wszystkim wierzącym – świętość.\nŚwięty Wojciech (w Europie bardziej znany pod imieniem\nAdalbert) urodził się w książęcej\nw roku 956 w Libicach. Jego ród wywodził się ze znamienitego czeskiego rodu. Od strony\nojca spokrewniony był z niemiecką dynastią Sasów.\nWojciech narodził się jako szósty\nz siedmiu synów\naby został on ofiarowany służbie\nBogu, co wiązało się również z ówczesną tradycją, zgodnie z którą\nnajstarsi synowie edukowani byli\nw duchu politycznym, aby objąć\nco ważniejsze funkcje państwowe,\nmłodsi synowie natomiast po zdobyciu wykształcenia teologicznego obejmowali wyższe urzędy duchowne. Tradycja ta umożliwiała\nłagodzenie sporów wynikających\nz konieczności podziału dóbr i władzy po ojcu.\nPanujący ówcześnie w Niemczech cesarz Otton I, na mocy porozumienia z papieżem Janem XIII,\npowołał w roku\n968 w Magdeburgu metropolię, do\nktórej zadań należało prowadzenie\nmisji wśród Słowian. Na arcybiskupa metropolii powołano św.\nto opiece został\noddany św. Wojciech w roku 972.\nNa dworze metropolity kształcił\nsię w tamtejszej szkole katedralnej przez 10 lat. Tam także otrzymał sakrament bierzmowania.\nZ wdzięczności dla św. Adalberta\nprzybrał sobie jego imię i pod tym\nwłaśnie imieniem jest znany w całym świecie.”1\nPo opuszczeniu Magdeburga\nWojciech udał się do Pragi, gdzie\nzdobywał dalsze wykształcenie, pod\nczujnym okiem Otryka – ówczesnego uczonego. W Pradze św. Wojciech przyjął w późniejszym czasie\nświęcenia. Po śmierci Dytmara –\nbiskupa praskiego w roku 982 powołano na jego stanowisko Wojciecha, powierzając mu diecezję.\nŚwięty Wojciech podjął się\nsłużby duchowej, a swoim życiem\n1 Święty Wojciech – biskup, męczennik,\ni postępowaniem wiernie naśladował nauczanie Jezusa. Swój majątek\nWojciech przekazał na rzecz Kościoła i ubogich, a sam prowadził\nskromny żywot, oddając się pracy\nna rzecz ubogich i pokrzywdzonych. Jedną z głównych misji podejmowanych w ówczesnym czasie przez świętego było wykupywanie niewolników chrześcijańskich, sprzedawanych do krajów\nmuzułmańskich. Podania głoszą,\niż misję tę Wojciechowi powierzył sam Chrystus, nakazując mu\nwe śnie, aby przeciwdziałał temu\nPo kilku latach św. Wojciech\nzrezygnował ze swego biskupstwa.\nPoprosił o przeniesienie, gdyż Praga przerażała go swoim upadkiem\nmoralnym, zarówno wśród kleru\njak i możnych rodów. Udał się do\nRzymu, gdzie pozostał przez kilka lat prowadząc pokorne, zakonne życie.\nŚmierć biskupa pomocniczego\nFalkolda spowodowała, iż zażądano, aby Wojciech powrócił do Pragi.\nTak też uczynił. W czasie ponownego objęcia biskupstwa w Pradze Wojciech budował kościoły\ni klasztory, prowadził misje, a także przeprowadzał reformy, bardzo\npotrzebne w ówczesnym Kościele.\nNiedługo po tym doszło jednak do wydarzeń, które odmieniły losy Wojciecha na zawsze. „Na\ndworze książęcym w Pradze pochwycono na cudzołóstwie kobietę z rodu Werszowców. Ta schroniła się w klasztorze benedyktynek\nprzy kościele św. Jerzego. Tam jednak wpadli siepacze, wywlekli ofiarę i zamordowali przed kościołem.\nŚw. Wojciech rzucił na nich klątwę, po czym ponownie opuścił\nCzechy i udał się do Rzymu.”2 Ród\nWerszowców w akcie zemsty napadł na Libice, paląc doszczętnie\ngród i mordując wszystkich jego\nmieszkańców, w wyniku czego św.\nWojciech stracił prawie całą swoją rodzinę.\nOgrom okrucieństwa, a także ciągłe trudności z zaprowadzeniem porządku w biskupstwie pra-\nprosząc natomiast, aby mógł za pozwoleniem króla wyruszyć jako misjonarz, by głosić Dobrą Nowinę\nwśród pogan. Bolesław Chrobry\nwyraził zgodę, posyłając św. Wojciecha, wraz z Radzyminem i Benedyktem Boguszem, w eskorcie\nwojów do Prus.\nWojciech po krótkim pobycie\nna Pomorzu oddalił wojów, gdyż\nskim sprawiły, iż pomimo nakazu\nprzełożonych święty Wojciech już\nnigdy nie powrócił do Pragi. Pielgrzymował i oddawał się modlitwie, by w 966 roku, za nieoficjalną zgodą cesarza Ottona III, przybyć do Polski.\nŚwięty Wojciech został życzliwie przyjęty w Polsce przez panującego króla Bolesława Chrobrego.\nWładca Polski pragnął, aby Wojciech pozostał na jego dworze, służąc mu jako doradca w kwestiach\ndyplomatycznych, a także religijnych. Wojciech odmówił tej funkcji,\nuznawał misje za działalność pokojową, po czym udał się w dalszą\ndrogę wraz z towarzyszami w okolice dzisiejszej Pregoły. Plemiona\npruskie, wyznające kult sił natury,\nbardzo niechętnie i nieufnie odniosły się do głoszonego im Słowa Bożego. Ich niechęć i agresja sprawiły,\niż misjonarze postanowili się wycofać i powrócić na dwór królewski. Jednakże wojownicy z pruskiego plemienia podążyli za misjonarzami. „Dnia 23 kwietnia 997 roku,\nw piątek o świcie uzbrojony tłum\nrzucił się na misjonarzy. Wśród wrogich okrzyków związano ich, a św.\nWojciecha zawleczono na pobliski\n2 Święty Wojciech – biskup, męczennik,\npagórek. Tam pogański kapłan pierwszy zadał mu śmiertelny cios. Potem 6 włóczni\nprzeszyło jego ciało. Odcięto\ngłowę Męczennika i wbito ją\nna żerdź. Święty miał wówczas zaledwie 40 lat.”3\nPrusowie odesłali Radzymina i Benedykta do króla polskiego, aby przekazali\nwładcy, iż zwrócą ciało świętego za okup. Zgodnie z podaniami król Bolesław Chrobry wykupił ciało Wojciecha\nza ilość złota równą wadze\nciała zmarłego. Ciało przewiezione zostało uroczyście\nGdy Otton III dowiedział\nsię o męczeńskiej śmierci\nWojciecha, zawiadomił papieża o konieczności podjęcia działań, mających na\ncelu kanonizację zmarłego. „Na żądanie papieża na\npodstawie zeznania naocznych świadków spisano protokół – żywot Świętego. Na\njej podstawie papież Sylwester II w roku 999 uroczyście\nwpisał św. Wojciecha do katalogu świętych. Dzień męczeństwa (23 kwietnia) wyznaczył tenże papież jako coroczną pamiątkę jego święta.\nWtedy również staraniem Bolesława Chrobrego i za protekcją cesarza Ottona III została utworzona metropolia\nw Gnieźnie, której patronem\nzostał św. Wojciech.”4\n3 Święty Wojciech – biskup, męczennik, http://www.kosciolgarnizonowy.pl/\n4 Święty Wojciech – biskup, męczennik, http://www.kosciolgarnizonowy.pl/\nw kontekście Chrztu Polski\naude Mater Polonia (Raduj się Matko Polsko) jest\npolskim hymnem z trzynastowiecznej łacińskiej historii rymowanej. Autorem tekstu jest Wincenty z Kielc – dominikanin krakowski, kompozytor polski. Hymn\nten uchodzi za jeden z najpiękniejszych śpiewów chorałowych późnego średniowiecza. Został napisany na kanonizację biskupa krakowskiego Stanisława ze Szczepanowa w 1253 r. jako część oficjum\no św. Stanisławie: Historia gloriosissimi Stanislai. Po raz pierwszy\npieśń została wykonana w Krakowie w czasie uroczystości kanonizacyjnych w 1254 r.\nNajstarszy zapis hymnu pochodzi z 1372 r. i znajduje się w Antyfonarzu kieleckim. Melodia utworu nie jest skomponowana przez\nWincentego z Kielc, natomiast\nzostała przez niego zaczerpnięta\nz innego średniowiecznego hymnu Gaude Mater Ecclesia. Oryginalnie była to pieśń jednogłosowa. W późniejszym czasie Teofil Klonowski opracował ją w prostej fakturze czterogłosowej, dzięki temu jest wykonywana przez zespoły chóralne i cieszy się jeszcze\nTa niezwykle uroczysta pieśń\nod samych początków swojego\npowstania towarzyszyła i nadal towarzyszy wielkim uroczystościom\nkościelnym, jak również świeckim\nwydarzeniom. Śpiewana jest tylko\nProle foecunda nobilli.\nRaduj się Matko Polsko\nObecny rok 2016 jest dla nas czasem szczególnego powodu do radości,\naby wyśpiewać Raduj się Matko Polsko!, gdyż obchodzimy 1050. rocznicę\nŚwiętując to niezwykłe wydarzenie,\npragnę przytoczyć następującą wypowiedź: „Chrzcielnica Polski” – tak o Jeziorze Lednickim mówi o. Jan Góra.\nW tym miejscu bowiem najprawdopodobniej, 14 kwietnia 966 r. w Wigilię\nPaschalną, Mieszko I przyjął wraz ze\nswoimi najbliższymi współpracownikami i drużyną wojskową chrzest. Nawrócenie małej garstki osób zmieniło losy całego państwa i narodu. Może\nzatem i nasze nawrócenie w tym właśnie miejscu, również będzie miało\nwielkie znaczenie?” \njciec Jan Góra OP był\nwielokrotnie pytany to,\nw którym to dokładnie\nmiejscu odbył się ten Chrzest Polski. Takim pytającym stojącym\nnad Lednicą odpowiadał krótko:\n„dokładnie tutaj, klękaj na dwa kolana”. Bo miejscem chrztu Polski jest po prostu jezioro Lednica.\nNad tym jeziorem jest muzeum\npierwszych Piastów, gdzie znaleziono najstarszy pierwszy polski\nkrzyż, który stał się jednym z symboli lednickich spotkań. I który to\nkrzyż dla lednickiej młodzieży ojciec Jan postanowił zrobić z lufy\nczołgu. I każdy uczestnik spotkania dostał go do ręki. Ten krzyż to\nrównież trzymetrowa monstrancja, która w kulminacyjnym momencie lednickich spotkań jest\nprowadzona drogą Trzeciego Tysiąclecia pod Bramę Rybę – Ichtis. Ichtis (Ryba) to znaczy Chrystus Syn Boga, Zbawiciel. Pomysł\nna ten największy lednicki symbol\nzaczerpnął o. Jan od Jana Pawła II,\nktóry mówił, że Chrystus jest bramą. Dlatego o. Jan stworzył Bramę,\nby przeprowadzać przez nią ludzi.\nPierwszy przez Bramę miał przejść\nwłaśnie ojciec święty Jan Paweł II\ni symbolicznie to rzeczywiście zapoczątkował. Przyleciał helikopterem nad Pola Lednickie, a pilot,\nnie mając zgody na lądowanie, zakrążył helikopterem, zniżył lot\ni wystrzelił przelatując nad Bramą\nRybą i Drogą III Tysiąclecia. A później papież powiedział ojcu Janowi: „Jak RYBA złapała haczyk, to\nteraz ciągnij”. I ojciec Jan ciągnął...\nroku dziesiątki tysięcy młodych ludzi przez Bramę,\ngdzie młodzież co\nwyboru Chrystusa. Pytano ojca\nJana, czy młodzież trwa w tym\nwyborze, odpowiadał bez wahania,\nże nie, i że właśnie dlatego przyjeżdża co roku, by ponownie tego wyboru dokonywać. Teraz, odkąd ojciec Jan Góra OP spoczął nad Lednicą, już zawsze będzie świadkiem\ntych naszych wyborów Chrystusa.\nOjciec Jan Góra OP był budowniczym, budował Hermanice, Jamnę i Lednicę, ale powtarzał, że gdy-\nwszystkim budował ludzi.\nLednicki chrzest ma promieniować na całą Polskę i świat. Dlatego\ndrogą stało się przekuwanie wiary\nna kulturę. Lednica i Jamna to nie\ni zaduma, to również praca... ojciec Jan miał wyczucie jak docierać do młodych.\nDawał wymagania i prace, ale\ndając obowiązki, kształtował\ncharaktery. Po czym zabierał ich\nna papieski, dębowy parkiet z ul.\nFranciszkańskiej w Krakowie\ni czytał Pana Tadeusza, zapraszał, by\nsłuchać muzyki granej przez Siewców Lednicy. I patrzył z uśmiechem,\njak niewielkiej postury, a wielkiego głosu Marcin Pokus wprawia\nw oniemienie zebranych. A następnie karmił ich oczy występami ba-\nby to wszystko było dla niego, to by\nmiał za dużo, ale że to wszystko jest\nChrystusa i Maryi, to ma za mało,\nbo tam zaprasza młodzież, która\nwypełnia te miejsca i dla której te\nmiejsca są po prostu Domem, jakiego wielu ludziom brakuje. Stąd\nmożna powiedzieć, że ojciec Jan budował nie tylko miejsca, ale przede\nletu, po czym wraz z Kazkiem i Józkiem Hojną zapraszał do poloneza i tańców lednickich, które staramy się nadal eksportować do każdej parafii, by podczas FISHMOB\n– Lednickimi Tańcami wszędzie\nświętować urodziny Jana Pawła II.\nOjciec Jan Góra powiedział,\nże Lednica będzie do jego śmierci,\nalbo już zawsze. Wszyscy związani\nz organizacją lednickich spotkań\ndeklarują, że nie spoczną, że teraz\nczują się jeszcze bardziej zobowiązani, by kontynuować to Dzieło.\nLednica jest histor yczną\nChrzcielnicą Polski, ale również\nmiejscem, gdzie ojciec Jan Góra\nchrzcił zarówno dzieci jak i dorosłych, proszących o ten sakrament.\nA pod przewodnictwem ojca Jana\ni Jana Pawła II stała się również miejscem duchowego Chrztu, Wyboru Chrystusa. Na polu, gdzie rosło zboże, teraz rosną ludzie. Papież Jan Paweł II dał słowo: osiem\nprzemówień do lednickiej młodzieży, które stało się Lednickim\nProgramem ośmiu stopni. Dlatego o. Jan Góra OP zawsze mówił,\nże nie on jest twórcą spotkań lednickich, tylko Jan Paweł II. A później prosił św. Jana Pawła II o pomoc: „Skoro mnie w to wrobiłeś,\nto mi teraz pomagaj”. Wiele osób\ntworzących Lednicę obecnie, po\nodejściu o. Jana, naszego duszpasterza, stwierdza: „Skoro nas w to\nwrobiłeś, to nam teraz pomagaj”.\nWierzymy, że lednickie spotkania będą już zawsze powstawać\nw duchu pomysłów ojca Jana i że\ntak będzie nie tylko do 2020 r., do\nktórego to roku ojciec Jan miał wymyślone Tematy Spotkań. Myślę, że\nLednica będzie już zawsze kuźnią\ncharakterów i miejscem duchowego odnawiania chrztu i ponownego\nwyboru Chrystusa przez Polaków.\nA dodatkowo można powiedzieć, że w tym wyjątkowym dla\nPolski roku 2016 Lednica jest\nwprowadzeniem do Światowych\nDni Młodzieży, które już w lipcu\nodbędą się w Krakowie.\n„Czekam na WAS”\n– ojciec Jan Góra OP.\nedną z ważniejszych kwestii\nprzy chrzcie nowo narodzonego dziecka jest sprawa wyboru imienia. Wielu rodziców zastanawia się zapewne: czy na wybór imienia ma wpływ tylko ich\ndecyzja? Czy może są jakieś inne\n„kościelne” wskazania i regulacje\nw tym zakresie? Spróbuję pokrótce odpowiedzieć na te pytania.\nW Kodeksie Prawa Kanonicznego znajdujemy taką podpowiedź:\nRodzice, chrzestni i proboszcz powinni troszczyć się, by nie nadawać\nimienia obcego duchowi chrześcijańskiemu (kan. 855). Takie stanowisko Kościoła bierze się z faktu, że\nimię niezależnie od czasu i kultury\nma znaczenie w życiu człowieka.\nStarożytni Rzymianie używali\nnawet określenia „nomen omen”,\nktóre można przetłumaczyć jako\n„imię jest wróżbą”. W ten sposób\nwyrażali przekonanie, że imię kryje w sobie informację o człowieku,\nzdradza jego cechy charakteru lub\nprzeznaczony mu los.\nZapewne stąd wynika troska Kościoła o „ducha chrześcijańskiego”,\nktóry ma charakteryzować imię chrześcijanina. Chrześcijanin powinien nosić imię, które samo\nprzez się „mówi”, że\njest on chrześcijaninem. Podobne stanowisko znajduje się w „Instrukcji duszpasterskiej\no udzielaniu sakramentu chrztu świętego dzieciom” Episkopatu Polski, która w punkcie\ndotyczącym zgłaszania dzieci do\nchrztu stwierdza, że duszpasterze\npowinni wcześniej zachęcać wiernych, by swoim dzieciom nadawali imiona katolickie (p.4). To dwa\nważne wskazania, którymi należy\nkierować się przy wyborze imienia dla dziecka.\nOczywiste jest jednak, że tymi,\nktórzy wybierają ostatecznie imię\ndla dziecka, są jego rodzice. Inni ludzie, w tym rodzice chrzestni i duszpasterze, mogą jedynie wyrazić swą\nopinię. W praktyce często wygląda\nto tak, że jeśli pierwsze imię nie jest\nchrześcijańskie, dodaje się drugie\nw duchu chrześcijańskim.\nKończąc zwrócę uwagę na to, co\ndla nas ludzi wierzących jest bardzo\nważne. Dzięki dobrej decyzji rodziców przy wyborze imienia dziecko\nbędzie miało swojego świętego patrona, za pośrednictwem którego\nbędzie mogło w przyszłości zwracać się do Boga i który może być\ndla niego wzorem życia.\n1050. rocznica Chrztu Polski oraz\nzbliżająca się Pascha motywują, aby\nodpowiedzieć sobie, czym był, jest\ni będzie dla mojego życia fakt, że\nzostałem ochrzczony. Oprócz pięknej teologii chrzest ma wymiar bardzo praktyczny, do którego mogę\nodwołać się na co dzień. Oto kilka takich płaszczyzn:\nTo niesamowite, że podczas chrztu\nBóg Ojciec powiedział do mnie jak\ndo swojego syna: „Tyś jest mój syn\numiłowany, w którym mam upodobanie”. W dodatku powiedział to\ndo mnie publicznie. A jeśli Bóg coś\npowie, to już tego nie odwołuje. Jestem synem Boga, On mnie przyjmuje, jak nie robi tego żaden ziemski rodzic. No właśnie, kiedy moi\nrodzice niedomagali wychowując\nmnie, czuwał nade mną Ojciec.\nChrzest to dla mnie zawiązanie\nprzymierza, w którym Bóg zobowiązuje się do wierności. Ja do tej\nwierności mam dopiero dorastać.\nCieszę się, że moi rodzice zdecydowali za mnie, że powinienem zostać ochrzczony. Sami okazali przez\nto posłuszeństwo Bogu i wzięli za\nmnie odpowiedzialność. To są bardzo ważne postawy człowieka wierzącego. W rzeczywistości kryje się\nw nich ogromna odwaga i pokora\njestem, jaka jest moja misja tutaj\nna ziemi. Tak jak w Biblii. Bardzo\nchciałbym, żeby moje dzieci szły\ndrogą świętych, którzy swoim życiem wnieśli w swoje imiona jeszcze więcej treści.\nŚwięta Wielkanocne najmocniej\nprzypominają o tym naszym narodzeniu z Ducha. Zawsze z jakimś przejęciem odnawiam przyrzeczenia chrzcielne. Słowa „wie-\nImię, chociaż wybrane dla dziecka już wcześniej, dopiero podczas\nchrztu nabiera znaczenia. Zanurzenie w wodzie chrzcielnej to znak nowego życia. Rodzi się nowy człowiek. Bóg nazywając, powoływał\ndo istnienia. Dlatego wybór imienia powinno się z Nim skonsultować, nie ulegając żadnym modom. Ja mam takie doświadczenie, że w swoim imieniu odkrywam\nswoje powołanie. Kiedy Bóg woła\nmnie po imieniu, mówi mi, kim\nrzę” i „wyrzekam się” bardzo mocno we mnie wybrzmiewają. Jakbym\nrobił rachunek sumienia. Taką paschę przeżywamy na każdej Mszy,\npodczas której dziecko przyjmuje sakrament chrztu. Szkoda, że\nw naszych kościołach zbyt mało\nradośnie przyjmuje się nowych\nczłonków do wspólnoty wierzących. W USA widziałem chrzest,\npo którym kapłan unosił dziecko do góry, a wszyscy wierni bili\nbrawo na stojąco. Jest się przecież\nz czego cieszyć.\nMyślę, że każdy znajdzie w swoim\nżyciu jeszcze inne odniesienia do\nwydarzenia chrztu. Jest to najlepszy dowód, że sakrament to Bóg\nżyjący w nas. Choć przyjmujemy\nchrzest jako niemowlęta i nie pamiętamy samej celebracji, to później, przez całe życie, słyszymy to\nojcowskie wołanie: Ty jesteś mój\nsyn umiłowany; Ty jesteś moją córką umiłowaną. \n– bogactwo znaków\n„Znaczę Cię znakiem krzyża.”\nDrogie dzieci, wspólnota chrześcijańska przyjmuje was z wielką radością.\nW imieniu tej wspólnoty znaczę was\nznakiem krzyża. Tymi słowami kapłan kończy obrzędy wstępne liturgii chrzcielnej. Rodzice i chrzestni\nkreślą znak krzyża na czole dziecka. Jest to bardzo ważny moment\nliturgii. Oznacza on, że ochrzczone dziecko na stałe jednoczy się\nz Chrystusem i Kościołem.\nChrzcielnica to miejsce ściśle\nzwiązane z udzielaniem chrztu.\nPierwsi chrześcijanie do udzielania\nchrztu wznosili specjalne budowle\nnazywane baptysteriami. Budowano je zwykle przy kościołach katechetycznych. Wewnątrz znajdował\nsię głęboki do około pół metra basen z wodą, do którego prowadziły\ntrzy stopnie. Ozdabiano je pięknymi mozaikami, które przedstawiały sceny związane z sakramentem\nchrztu. Z czasem baptysteria włączono do budynku kościoła, a później zaczęły pojawiać się chrzcielnice takie, jakie możemy zobaczyć\nteraz w kościołach. Chrzcielnica jest\nsymbolem odrodzenia się z wody\nPolanie głowy dziecka wodą\njest kulminacyjnym momentem\nliturgii chrzcielnej. Zostaje ono\noczyszczone od wszelkiej zmazy grzechu oraz staje się przybranym dzieckiem Boga. Woda jest\nkoniecznym elementem do życia. Pewnie dlatego znalazła swoje miejsce również w obrzędach\nchrzcielnych. W Piśmie Świętym\nwoda posiada bardzo szerokie znaczenie. Jest symbolem Ducha Świętego, znakiem ożywienia, wierności, błogosławieństwa, szczęścia,\noczyszczającej pokuty, a także zagłady czy zniszczenia.\nSakrament Chrztu świętego jest\nbardzo bogaty w symbole i znaki.\nWarto zastanowić się, które z nich\nsą najważniejsze. Momentem centralnym liturgii chrzcielnej jest wypowiedzenie formuły: Ja Ciebie\nchrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha\nŚwiętego. Słowa te podkreślają, że\nw sakramencie działa i objawia się\ncała Trójca Święta.\nBóg wszechmogący, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który uwolnił Cię od grzechu i odrodził\nz wody i z Ducha Świętego, On sam\nnamaszcza Cię krzyżmem zbawienia, abyś włączony do ludu Bożego,\nwytrwał w jedności z Chrystusem\nKapłanem, Prorokiem, i Królem na\nżycie wieczne. Tę formułę kapłan\nwypowiada podczas namaszczenia głowy dziecka olejem Krzyżma św. W starożytności namaszczenie olejkiem było znakiem świętowania, pomyślności i dobrobytu.\nW Piśmie Świętym można odczytać, że stosowano je również przy\nustanawianiu króla, kapłana, proroka. Było też znakiem szczególnego\nwybrania, upodobania przez Boga\noraz wyznaczało człowiekowi ściśle określone zadania. Namaszczony człowiek był uznawany za wybrańca Boga.\nKolejnym pięknym i wymownym symbolem chrztu jest nakładanie nowo ochrzczonemu dziecku białej szaty. Towarzyszą temu\nsłowa: Stałeś się nowym stworzeniem i przyoblekłeś się w Chrystusa, dlatego otrzymujesz białą szatę.\nNiech Twoi bliscy słowem i przykładem pomagają Ci zachować godność\ndziecka Bożego nieskalaną aż po życie wieczne. Szata w symbolice Biblijnej oznacza błogosławieństwo,\na kolor biały wskazuje, jakie powinno być nowe życie człowieka\nochrzczonego – czyste i nieskazitelne. Biel symbolizuje także triumf\ni chrzestnym dziecka światło symbolizuje mądrość i szczęście człowieka. Światło jest ściśle powiązane z tym wszystkim, co pochodzi od Boga.\nIII klasy gimnazjum.\n„Jestem wierzący, ale niepraktykujący”, „jestem chrześcijaninem,\nale nie zgadzam się z niektórymi,\nzacofanymi poglądami Kościoła”,\n„jestem wierzący, ale nie chcę, by\nmój Kościół mieszał się do polityki czy mówił mi, co mam robić”.\nIle razy słyszeliśmy tego typu\ndeklaracje od ludzi z pierwszych\nstron gazet. Ile razy słyszeliśmy\nteż nakazy płynące od polityków\nlub dziennikarzy, że wiara powinna być sprawą prywatną. Jesteś\nchrześcijaninem? To sobie bądź,\nale „nowoczesnym”. Wychodząc\ndo ludzi, zostawiaj swoje „zacofane chrześcijaństwo” za drzwiami swojego domu, bo w życiu publicznym masz się kierować „tolerancją” i „dobrem” ogółu, a nie jakimiś tam przykazaniami.\nChcesz być lekarzem, O.K.,\nale powinieneś wyrazić zgodę na\nprzeprowadzanie aborcji, bo to\nprzecież tylko „zabieg medyczny”.\nJesteś przeciw in vitro? To nie bądź!\nPrzecież każdy chce „mieć” dziecko, nieważne że niepotrzebne zarodki zostaną spuszczone do kanalizacji, a większość poczętych dzieci nie doczeka narodzin z powodu licznych wad. Chcesz być farmaceutą? Dobrze, ale nie sprzeciwiaj się sprzedaży tabletek wczesnoporonnych, choćby cię o nie\nprosiła piętnastolatka. Co z tego,\nże to dziecko, przecież ma prawo\nsię zabezpieczać. Chcesz być nauczycielem? Dobrze! Ale od najmłodszych lat powinieneś uczyć\ndzieci „tolerancji”. Nie, nie do wierzących czy niewierzących, nie do\nniepełnosprawnych czy biednych,\nale do osób o odmiennej orientacji seksualnej. Powinieneś uczyć je\nod najmłodszych lat, że najważniejsze jest samozadowolenie, że odpowiedzialność i czystość to relikty\nprzeszłości, bo liczy się tylko własna przyjemność. Że rodzina to patologia i źródło przemocy, a Bóg\nto tylko wymysł umysłów zacofanych. Że święta są po to, by kupować prezenty i odpoczywać po wielu dniach ciężkiej nauki, a nie chodzić do kościoła. Nie możemy przecież odstawać od „nowoczesnych\ni tolerancyjnych” krajów. Chcesz\nbyć dobrym pracownikiem, O.K.,\nale zrzuć z szyi krzyżyk, nie wypowiadaj słowa Bóg i w żadnym razie\nnie żegnaj się, bo jeszcze ktoś poczuje się urażony.\nJesteś księdzem... cóż, każdy\nmoże zbłądzić… Siedź więc sobie cicho i nie wypowiadaj się na\ntematy, które ciebie nie dotyczą.\nMów kazania o swojej „bozi”, ale\nnie zwracaj uwagi ludziom, że robią źle. Nie można przecież nikogo stresować. A najlepiej, to porzuć\nstan duchowny i stań się celebrytą, co rusz krytykującym Kościół.\nLepiej na tym wyjdziesz. Tacy ludzie są podziwiani przez media\ni „światowych”. Zdobędziesz sławę i pieniądze.\nChcesz być chrześcijaninem,\nto sobie bądź, ale najlepiej nowoczesnym\nna ludzi, zamkniętym\nna Boga. Codziennie taki\nwłaśnie przekaz trafia do\nnas z różnych\nobrońcy „uciśnionych” co rusz atakują wyznawców Chrystusa, wmawiając im\nbrak tolerancji i zaściankowość.\nW imię „ogólnego dobra” próbuje się wprowadzać prawo niezgodne z nakazami Bożymi. Próbuje\nsię negować prawdy spisane w Piśmie Świętym. Pod płaszczykiem\ntroski o ludzi wprowadza się coraz bardziej antyludzkie niszczące ustawy. W imię źle pojętej wolności robi się wszystko, żeby człowieka zniewolić.\nWielu chrześcijan jednak zezwala na taki stan rzeczy. Dla świętego spokoju, żeby nie stracić pracy czy „pozycji”, przytakuje „nowoczesnym” zmianom. „Przecież\nsam nie zbawię świata”, „przecież każdy ma prawo decydować o sobie, nie\nmogę nic nikomu narzucać”, „każdy\nma swoje sumienie”. Często słychać\ntakie opinie. Owszem, każdy ma swój\nrozum i swoje sumienie, ale Chrystus\nprzekazując nam swoje dziedzictwo\nnakazał zło nazywać złem. Każdy sam\npodejmuje decyzje, ale chrześcijanin\njako uczeń Chrystusa nie może obojętnie patrzeć na to, co się dzieje. W Piśmie Świętym Jezus mówi, że chrześcijanie mają być „światłością świata”\ni „solą ziemi”. Mamy obowiązek głosić\nPrawdę i strzec tej Prawdy.\nTo przesłanie jest tym bardziej\nmocne, gdy spojrzymy na świadectwa prześladowanych chrześcijan. Codziennie ludzie giną z imieniem Jezus\nna ustach. Pewnie wielu z nas zapytałoby, czy to ma sens? Przecież mogliby\n„na niby” wyrzec się Jezusa. Oficjalnie być niekatolikiem i przytakiwać innym, a prywatnie – kim chcą. Mogliby,\nale nie chcą, bo dla nich wiara to coś\nwięcej, coś więcej niż paciorek i zaliczona obecność na Mszy niedzielnej.\nBo chrześcijaninem albo się jest,\nalbo nie. Nie można być kimś pomiędzy: prywatnie katolikiem, a publicznie kimś innym. Nie można mówić, że\njest się wierzącym i przyjmuje Chrystusa, a odrzuca nauczanie Kościoła.\nNie można mówić: kocham Chrystusa, ale nie uznaję tego, co mówił. Kościół założył Chrystus. Odrzucając\nprzykazania i nauczanie Kościoła, odrzucamy jego Założyciela. Jezus mówi\njasno: jeśli ktoś się Mnie wyrzeknie,\ntego i ja wyrzeknę się przed Ojcem.\nBądźmy zatem chrześcijanami\nz pełną świadomością swego posłannictwa. Bądźmy solą tej ziemi i światłością świata, żeby nie usłyszeć kiedyś\nod naszego Zbawiciela: nie znam cię.\nMija 1050 lat od Chrztu Polski. Pieśń towarzysząca temu wydarzeniu brzmi: „Gdzie chrzest,\nUroczyste obchody państwowe i kościelne odbędę się\nw dniach 14-16 kwietnia 2016 r.\nPodczas uroczystości jubileuszowych Chrztu Polski legatem papieskim będzie kard. Pietro Parolin, watykański Sekretarz Stanu.\nGniezno: uroczysta Msza św. w katedrze przy relikwiach św. Wojciecha, sprawowana przez Episkopat Polski.\nOstrów Lednicki: podczas celebracji jubileuszowej na 1050.\nrocznicę Chrztu Polski po raz pierwszy zabrzmi dzwon „Mieszko\ni Dobrawa”. Dzwon upamiętnia pierwszą historyczną parę książęcą\nz dynastii Piastów. Zawisł w stołeczno-rezydencjonalnym grodzie\nMieszka I. Na stronie przedniej płaszcza dzwonu znajduje się łacińska inskrypcja: Na cześć i chwałę księcia Mieszka i księżnej Dobrawy.\nZa jego panowania i jej radą wiara katolicka w Polsce została przyjęta.\nWieczorem w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie odbędzie się prapremiera filmu o Chrzcie Mieszka I.\nPoznań – w Sali Ziemi na terenie Międzynarodowych Targów\nPoznańskich zbierze się na uroczyste obrady Zgromadzenie Narodowe (pierwszy raz w historii –\npoza stolicą). Prezydent RP Andrzej Duda skieruje orędzie do Polaków. Po obradach uczestnicy obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski i powstania Państwa Polskiego\nbędą mogli wysłuchać prawykonania przez Filharmonię Poznańską\n„Oratorium966.pl”, skomponowanego specjalnie na tę uroczystość.\nNakładem Wydawnictwa Sejmowego ukaże się też publikacja\nokolicznościowa „Chrześcijaństwo w dziejach Polski i Polaków\n(966-2016)”. Prezentacja wydawnictwa dokona się podczas centralnych uroczystości rocznicowych.\nPo południu odbędzie się procesja maryjna z Fary do Katedry Poznańskiej, gdzie o 17.00 rozpocznie się Msza św.\nPoznań – Seminarium Duchowne: Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.\nW INEA-Stadion (Stadion\nLecha) – przed południem Msza\nśw. z odnowieniem przyrzeczeń\nchrzcielnych, chrztem dorosłych\ni posłaniem do głoszenia Ewangelii.\nWieczorem o godz. 19.00 w Teatrze Muzycznym w Poznaniu rozpocznie się historyczny quiz multimedialny „Człowiek 1050-lecia”,\nzaś o 19.45 – musical „Jesus Christ\nKażdemu z dni obchodów towarzyszyć będzie specjalna symbolika.\n...słów jeszcze więcej, którymi siejesz na wietrze.\nKiedyś pisałem o tym, jak ważna jest rozmowa. Ważne, żeby ludzie ze sobą rozmawiali, żeby wyjaśniali sobie różne sprawy. Ile nieporozumień, gniewu, kłótni bierze się stąd, że ludzie nie mówią\ndo siebie, duszą w sobie problemy,\nzamiast je wyjaśniać. To te słynne\n„ciche dni” między żoną a mężem,\nale nie tylko. Tak samo „ciche dni”\nmogą mieć przyjaciele, krewni, nawet najbliższa rodzina. Dlaczego\nze mną nie rozmawiasz, co się stało? „Domyśl się”, to chyba najgorsza możliwa odpowiedź, która nie\nwróży porozumienia. Ale czasami\nbywa wprost przeciwnie.\nNiekiedy rzucamy wieloma\nsłowami bez zastanowienia. Rozsiewamy je na wiatr, jak w słynnej\npiosence wykonywanej w duecie\nprzez Dalidę i Alaina Delona. Mówimy to, co myślimy, co nam w tej\nchwili przyszło do głowy. Mówimy\nw przekonaniu, że ten drugi człowiek koniecznie musi natychmiast\nsię o tym dowiedzieć. Czasami nie\nmamy racji, ale nie dostrzegamy\nswojego błędu, lecz w gniewie czy\nw nerwach trwamy przy swoim.\nA nieraz może nawet mamy rację,\ntylko nie myślimy o tym, jak tę rację odbierze drugi człowiek. Może\ngo to zaboli, może opacznie zrozumie nasze słowa? Może trzeba było\nto powiedzieć w inny sposób, delikatniej, subtelniej? Czasem sam\nsposób wypowiedzenia swoich\nracji spowoduje, że ta druga osoba\nnawet słusznej uwagi nie przyjmie\ni jeszcze bardziej uodporni się na\nnasze argumenty. Nieraz po fakcie\nprzychodzi refleksja: a może niekoniecznie trzeba było to powiedzieć tak wprost? Można to było\npowiedzieć inaczej, tak żeby ten\nktoś mnie wysłuchał, a nie obraził\nsię na mnie. A czy nie lepiej było\nodezwać się przy innej okazji, w bardziej sprzyjającym momencie, gdy\nemocje nie przeważały nad rozsądkiem? Może trzeba było ugryźć się\nw język i w ogóle nic nie mówić?\nJest taka często powtarzana\nprzypowieść o tym, jak ojciec kazał synowi (a może matka córce,\njuż nie pamiętam) wbijać gwóźdź\nw deseczkę za każdym razem, gdy\nchłopiec powiedział komuś coś\nprzykrego. Natomiast za każdym\nrazem, kiedy chłopak przeprosi kogoś za złe słowa, będzie mógł jeden\ngwoździk wyjąć. Po dłuższym stosowaniu tej metody dziecko przekonało się, że wprawdzie można doprowadzić do stanu, kiedy\nw deseczce nie będzie ani jednego gwoździa, ale za to pozostaną\ndziury, na które nie ma sposobu.\nBo nie da się cofnąć tego co się wypowiedziało, nawet po przeprosinach pozostanie jakiś ślad. Nie da\nsię rzuconych słów anulować, jak\nw komputerze. Nie da się cofnąć\nczasu do ostatniego zapisanego\nstanu, jak w grze komputerowej.\nI nie chodzi o to, żeby się w ogóle\nnie odzywać do siebie, żeby zawsze\ngryźć się w język i cicho siedzieć\nw kącie. Czasami należy się odezwać... a czasami nie. Nie ma uniwersalnej recepty, pozostaje jedynie modlić się do Pana Boga, żebyśmy umieli rozpoznać, z którą sytuacją mamy do czynienia.\nNatomiast nikt z ludzi nie potrafi zapanować skutecznie nad językiem(…). Posługujemy się nim, gdy\nmamy wielbić Pana [Jezusa] i Ojca,\nlecz także i wtedy, gdy złorzeczymy\nludziom stworzonym na podobieństwo Boga. (Jk 3,8-9)\nWykorzystano fragment utworu „Parole, parole”, muz. Gianni\nFerro, tekst Leo Chiosso, Giancarlo Del Re, wyk. Dalida & Alain Delon.\nŚwięto Miłosierdzia obchodzone jest w pierwszą niedzielę po\nWielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną, zwaną obecnie Niedzielą\nMiłosierdzia Bożego. Wpisał je do\nkalendarza liturgicznego najpierw\nFranciszek kard. Macharski dla archidiecezji krakowskiej (1985),\na potem niektórzy biskupi polscy\nw swoich diecezjach. Na prośbę\nEpiskopatu Polski Ojciec Święty\nJan Paweł II w 1995 roku wprowadził to święto dla wszystkich diecezji w Polsce. W dniu kanonizacji Siostry Faustyny 30 kwietnia\n2000 roku Papież ogłosił to święto dla całego Kościoła.\nInspiracją dla ustanowienia tego\nświęta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna. Pan\nJezus powiedział do niej: Pragnę,\nażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia\n(Dz. 299). Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem\ndla wszystkich dusz, a szczególnie dla\nbiednych grzeszników. W dniu tym\notwarte są wnętrzności miłosierdzia\nMego, wylewam całe morze łask na\ndusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia Mojego. Która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej,\ndostąpi zupełnego odpuszczenia win\ni kar. W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną\nłaski (Dz. 699).\nW wielu objawieniach Pan Jezus określił nie tylko miejsce święta w kalendarzu liturgicznym Kościoła, ale także motyw i cel jego\nw Wilnie, 1934 r.\nustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz wielkie\nobietnice. Największą z nich jest łaska „zupełnego odpuszczenia win\ni kar”, związana z Komunią świętą\nprzyjętą w tym dniu po dobrze odprawionej spowiedzi (bez przywiązania do najmniejszego grzechu),\nw duchu nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, czyli w postawie\nufności wobec Boga i czynnej miłości bliźniego. Jest to – jak tłumaczy ks. prof. Ignacy Różycki – łaska większa od odpustu zupełnego. Ten polega bowiem tylko na darowaniu kar doczesnych należnych\nnigdy odpuszczeniem samych win.\nNajszczególniejsza łaska jest zasadniczo również większa niż łaski sześciu sakramentów z wyjątkiem sakramentu chrztu: albowiem odpuszczenie wszystkich win i kar jest tylko sakramentalną łaską chrztu świę-\n„Oto jest pomoc widzialna\ndla ciebie na ziemi. On ci dopomoże spełnić\nwolę moją na ziemi.”\nŚw. s. Faustyna Helena Kowalska,\ntego. W przytoczonych zaś obietnicach Chrystus związał odpuszczenie\nwin i kar z Komunią świętą przyjętą w święto Miłosierdzia, czyli pod\ntym względem podniósł ją do rzędu\nPrzygotowaniem do tego święta ma być nowenna polegająca na\nodmawianiu przez 9 dni, poczynając od Wielkiego Piątku, Koronki do Miłosierdzia Bożego.\nŚwięto Miłosierdzia Mojego wyszło\nz wnętrzności [Moich] dla pociechy\nświata całego (Dz. 1517) – powiedział Pan Jezus do Siostry Faustyny.\n(Źródło: strona internetowa\nZgromadzenia Matki Bożej\nMichał Sopoćko urodził się 1 listopada 1888 roku w Juszewszczyźnie, w ubogiej rodzinie szlacheckiej, pielęgnującej tradycje patriotyczne. Był najmłodszym z czworga rodzeństwa. Wychowywał się\nw trudnych warunkach materialnych. Jego rodziców cechowała\ngłęboka pobożność i miłość rodzicielska. Rodzina wspólnie modliła\nsię i razem dojeżdżała wozem konnym na nabożeństwa do odległego o 18 km kościoła parafialnego.\nPo ukończeniu szkoły miejskiej\nMichał Sopoćko wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1914\nroku. W latach 1914-1918 był wikariuszem w parafii Taboryszki.\nNastępnie studiował na Wydziale\nTeologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, na Uniwersytecie Warszawskim i w Państwowym Instytucie Pedagogicznym w Warszawie. Po uzyskaniu\ndoktoratu oraz habilitacji z teologii moralnej rozpoczął pracę jako\nna Wydziale Teologicznym USB\noraz w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Wilnie. Podczas studiów pełnił funkcję kapelana Wojska Polskiego w Warszawie i w Wilnie, a po ich ukończeniu został ojcem duchownym w seminarium wileńskim i spowiednikiem żeńskich zgromadzeń zakonnych w Wilnie. Otrzymał świetne\nprzygotowanie akademickie, teologiczne, a także zdobył doświadczenie pedagogiczne i duszpasterskie. W latach powojennych prowadził intensywną akcję trzeźwościową. W 1962 roku przeszedł na\nemeryturę, jednak nadal poświęcał się pracy duszpasterskiej w kaplicy przy domu zakonnym Sióstr\nMisjonarek św. Rodziny. Do końca swych dni uczestniczył aktywnie w życiu diecezji, pracował naukowo i publikował. Zmarł 15 lutego 1975 roku.\nKs. Michał Sopoćko całe swoje życie poświęcił Bogu i Kościołowi. Wyróżniał się ogromną gorliwością. Podejmował różnorodne\nobowiązki, jednak w jego życiu dominującą stała się służba Miłosierdziu Bożemu.\nDo spotkania z s. Faustyną doszło w 1933 roku w Wilnie. Ksiądz\nSopoćko był wówczas spowiednikiem Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Moment spotkania s. Faustyna\nopisała w Dzienniczku: „Nadszedł\ntydzień spowiedzi i ku mojej radości ujrzałam tego kapłana, którego\njuż znałam wpierw, nim przyjechałam do Wilna. Znałam go w widzeniu. Wtem usłyszałam w duszy te\nsłowa: oto wierny sługa Mój, on\nci pomoże spełnić wolę moją tu\nKsiądz Sopoćko na początku\nznajomości nie dowierzał s. Faustynie, odesłał ją nawet na badania\npsychiatryczne. Tak pisał w swoich zapiskach: „W obawie przed\nzłudzeniem, halucynacją i urojeniem S. Faustyny zwróciłem się\ndo S. Przełożonej, Matki Ireny, by\nmię poinformowała, kto to jest S.\nFaustyna, jaką opinią cieszy się\nw Zgromadzeniu u Sióstr i Przełożonych, oraz prosiłem o zbadanie jej zdrowia psychicznego i fizycznego”. Przekonując się jednak\no autentyczności przeżyć i misji\ns. Faustyny, zatroszczył się o potwierdzenie jej wiarygodności\ni sam zaangażował się całkowicie\nw to dzieło. Polecił s. Faustynie\nspisywać swoje prywatne objawienia. Tak powstał „Dzienniczek”. Podjął się też spełnienia poleceń Pana Jezusa: zlecił namalowanie pierwszego\nobrazu Jezusa Miłosiernego,\ndrukował i rozpowszechniał\npierwsze obrazki, a także Koronkę i Litanię do Miłosierdzia Bożego. Głosił kazania o Miłosierdziu\nBożym. Pisał artykuły, a także zabiegał o ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy.\nDał podstawy teologiczne tego\nkultu. Tak pisał w swoich wspomnieniach: „W połowie kwietnia\n1936 roku S. Faustyna z rozporządzenia Przełożonej Generalnej\nwyjechała /.../ Ja zaś poważniej zastanowiłem się nad ideą Miłosierdzia Bożego (por Dzienniczek, 762,\n1390) i zacząłem szukać u Ojców\nKościoła potwierdzenie tego, że\nono jest największym przymiotem\nBoga”. Niestrudzenie wypracowywał biblijne, teologiczne i pastoral-\nne podstawy prawdy\no Bożym Miłosierdziu i jego kulcie. Jego prace były tłumaczone na\nW czasie zakazu szerzenia nowego kultu w Kościele, w formach\nprzedstawionych przez siostrę Faustynę, nie załamał się i nie zniechęcił. Kardynał Henryk Gulbinowicz wspomina, że mówił do\nniego: „A zobaczysz, Miłosierdzie\nBoże zwycięży”. Błogosławiony ks.\nMichał Sopoćko przyczynił się też\ndo powstania nowego zgromadzenia zakonnego Sióstr Jezusa Miłosiernego, które – zgodnie z objawieniami s. Faustyny – miało poświęcić się wyłącznie modlitwie w intencji grzeszników oraz wypraszaniu Miłosierdzia Bożego światu.\nWarto również przytoczyć słowa s. Faustyny o ks. Michale Sopoćko. Na kilka miesięcy przed śmiercią tak napisała o ich wspólnej misji: „Dziś\nwidziałam zatknięte w ziemi\ndwa słupy bardzo wielkie, jeden zatknęłam ja, a drugi pewna osoba S. M. z niepojętym\nwysiłkiem, zmęczeniem i usiłowaniem; a gdy postawiłam\nów słup, dziwiłam się sama sobie, skąd miałam tyle siły. I poznałam, że nie własną siłą dokonałam tego, ale mocą z wysoka. Te dwa słupy były blisko\nsiebie na przestrzeni tego obrazu i ujrzałam ten obraz zawieszony na tych dwóch słupach, bardzo\nwysoko. W jednej chwili na tych\ndwóch słupach stanęła świątynia\ni wewnątrz, i na zewnątrz. Wielkie mnóstwo ludzi było zewnątrz\ni w świątyni, a strumienie wychodzące z Najlitościwszego Serca\nJezusa spływały na wszystkich”\nKs. Michał Sopoćko, tak jak św.\nFaustyna, zasługuje na tytuł Apostoła Miłosierdzia Bożego. Oddał\ncałego siebie, by zrealizować prośby Jezusa przekazane mu przez św.\nFaustynę. Wykazał głęboką wiarę,\nheroiczną cierpliwość i miłość do\nludzi. Dał wzór duszpasterza działającego w niesprzyjających okolicznościach, spowiednika w sprawach trudnych. Papież Jan Paweł II\nuwieńczył to dzieło, gdy ustanowił\nII Niedzielę Wielkanocną Świętem Miłosierdzia, siostrę Faustynę wpisał w poczet świętych i wyłożył w encyklice „Dives in misericordia”, jak należy rozumieć Miłosierdzie Boga w Nim samym i w relacji do świata.\nDostrzegając służbę Bogu i Kościołowi oraz świętość życia ks.\nSopoćki, w 1987 roku rozpoczęto\nproces beatyfikacyjny. W dniu 20\nXII 2004 roku w Watykanie ogłoszony został dekret o heroiczności\ncnót Sługi Bożego. W grudniu 2007\nroku zatwierdzony został w Watykanie cud za przyczyną Sługi Bożego. Beatyfikacja ks. Michała Sopoćki odbyła się 28 września 2008\nroku w Białymstoku. W czasie kazania kard. Dziwisz zwrócił uwagę na odwagę i wytrwałość błogosławionego ks. Michała, na pokorę\ni prostotę życia, a przede wszystkim na jego dobroć i miłosierdzie\nWspomnienie błogosławionego ks. Michała Sopoćki jest obchodzone 15 lutego.\nsługę swego Ks. Michała Sopoćko\nMaryi, Matki Miłosierdzia. Spraw,\nabym dla rozsławienia Twego Miłosierdzia i rozbudzenia ufności\nw Twoją ojcowską dobroć, otrzymał(a) łaskę ... za jego wstawiennictwem, o którą Cię proszę, przez\nBożego w Bukowinie\nOpowiedziała Pani Maria Cikowska\nMama pani Marii Cikowskiej – Maria\nChowaniec z d. Budz\n– mieszkała z mężem\ni córkami przy ul. Kościuszki w Bukowinie\nTatrzańskiej. Prowadzili duże gospodarstwo i mieli możliwość\nprzyjmowania wczasowiczów w swoim dość\nPonad 40 lat temu jedna z przybyłych na wczasy pań pochwaliła\nsię, że była „w Miłosierdziu koło\nKrakowa, gdzie żyła wizjonerka s.\nFaustyna”. Dała Marii Chowaniec\nksiążkę na ten temat do przeczytania i zachęcała: „Gaździnko, jak\nbędę wyjeżdżała, to was tam zabiorę, a potem wsadzę z powrotem\ndo pociągu”. Gospodyni domu nie\nmiała czasu na przeczytanie książki\nw całości, ale do Łagiewnik chętnie pojechała, gdyż bywała na różnych pielgrzymkach, m.in. w Kalwarii Zebrzydowskiej.\nPo powrocie z Łagiewnik Maria Chowaniec czuła się bardzo zachęcona, a wręcz przynaglona do\npraktykowania nabożeństwa do\nMiłosierdzia Bożego. Stwierdziła:\n„Musimy tam chodzić, bo Pan Jezus\nz obrazu tak patrzy – prosto w duszę człowieka”. Następnym razem\npojechała z Marią Rozmus. Udały się tam ówczesnym sposobem:\nz Bukowiny do pociągu w Poroninie,\na potem z Borku Fałęckiego szły do\nŁagiewnik. Wracając z pielgrzymki\nMaria Chowaniec kupiła kilka książeczek „Jezu ufam Tobie” (z tekstem\no objawieniach i formułą nabożeństwa) i rozdała swoim znajomym\nw Bukowinie. Wówczas taka lektura nie była łatwo dostępna. Odtąd\ninformacja o objawieniach s. Faustyny rozszerzała się, a mieszkańcy Bukowiny modlili się indywidualnie po domach Koronką do\nMiłosierdzia Bożego. Sama Maria\nChowaniec bardzo tego pilnowała, zwłaszcza o godz. 15.00. Przerywała wówczas pracę w domu czy\nw polu, zwoływała swoich na Koronkę, przypominała o godzinie\nMiłosierdzia i prowadziła modlitwę. Zawsze też nosiła przy sobie\nobrazek s. Faustyny.\nOd tego czasu co roku na tzw.\nNiedzielę Przewodnią, która na\nprośbę Pana Jezusa miała być ustanowiona Niedzielą Miłosierdzia Bożego, organizowano się w Bukowinie z pielgrzymką do Łagiewnik.\nNajpierw była to niewielka grupa, gdyż dojazd był trudny, a i gospodarstwa trzeba było doglądać.\nPotem jeździło coraz więcej parafian. W rodzinie Chowańców zazwyczaj w domu zostawał tata, licząc – jak to mawiał – że z owoców\npielgrzymki jemu też się coś dostanie. Maria Chowaniec przywoziła z każdej pielgrzymki następne\nksiążeczki i rozdawała znajomym.\nW samych Łagiewnikach nie\nbywało wówczas zbyt wielu ludzi.\nKiedy po latach zaczęło przybywać\npielgrzymów, kard. F. Macharski publicznie powiedział (czego świadkiem była p. Maria Cikowska), że\ntrzeba w Łagiewnikach zbudować\nwiększy kościół. Wszystkich przyciągał obraz Jezusa Miłosiernego\n– ten sam, który od początku wisi\nw kaplicy sióstr.\nW starym kościele parafialnym\nw Bukowinie – za czasów ks. proboszcza Józefa Szydło – również\numieszczono po pewnym czasie\nobraz Miłosierdzia Bożego. Znajduje się on wciąż w tym samym miejscu, koło kazalnicy, czyli ambony.\nNa ławkach (z inicjatywy ks. proboszcza) pojawiły się kartki z litanią do Miłosierdzia Bożego, żeby\nludzie mogli się modlić.\nKiedy w Bukowinie stanął już\nnowy kościół, Maria Chowaniec\nzapragnęła, by także w tej świątyni\nbył obraz Pana Jezusa Miłosiernego. W wybudowanym kościele nie\nbyło wówczas jeszcze pełnego wyposażenia, nawet drogi krzyżowej.\n(Działo się to ponad trzydzieści lat\ntemu.) Zwróciła się zatem Maria\nw tej sprawie do ks. proboszcza Józefa Szydło. Ale ksiądz proboszcz\npowiedział: „Macie tu Serce Pana\nJezusa, módlcie się przed Nim”.\nMyśl o obrazie w kościele nie dawała jednak Marii spokoju. Choć\nsama już nie mogła chodzić do\nkościoła, to chciała, żeby o godz.\n15.00 każdy mógł modlić się w kościele przed obrazem Miłosierdzia\nBożego i żeby miał możliwość uzyskania odpustu zupełnego. Przy\nnadarzającej się okazji ponawiała prośbę do księdza proboszcza.\nByły to szczere, pełne szacunku rozmowy między nimi. Ksiądz odsyłał do starego kościoła, albo – jak\npoprzednio – do figury Serca Pana\nJezusa w nowym, gdyż – jak mówił\n– jest jeden Bóg. Maria przekonywała go mówiąc, że Matka Boska\nteż jest jedna, ale przecież czcimy\nją w różnych wizerunkach. Po tych\ndyskusjach ksiądz proboszcz czuł się\njuż prawie przekonany, lecz napomknął, że w parafii brakuje funduszy, bo przecież budowany był kościół. Maria Chowaniec zapewniła, że dołoży się do wydatku. Wówczas ksiądz proboszcz odpowiedział\nkrótko: „No, dobrze, dobrze…”\nNie uszło pół roku, gdy ks. Józef Szydło zaprowadził Marię do\nkaplicy Matki Bożej w nowym kościele i pokazał jej namalowany na\nścianie koło tabernakulum wizerunek Pana Jezusa Miłosiernego:\n„Macie tu Miłosierdzie”. Nie był to\nobraz typowy, ale Maria stwierdziła: „Niech będzie takie, żeby tylko\nbyło”. Kiedy zapytała o koszty, ksiądz\nodrzekł, że wszystko uregulowane.\nOdtąd, kto tylko chciał, mógł modlić się w bukowiańskim kościele\nprzed wizerunkiem Pana Jezusa\nMiłosiernego. Nie były to jeszcze\nwówczas modlitwy grupowe.\nMaria Chowaniec, choć nie mogła już bywać w kościele, zawsze\nmiała u siebie ołtarzyk z obrazkiem\nMiłosierdzia Bożego. O godz. 15.00\nzapalała lampki (lub czynił to ktoś\nz domowników) i modliła się według wskazań Pana Jezusa, danych\ns. Faustynie. Maria czciła też s. Faustynę. Bardzo pragnęła, żeby jej wizerunek również był w parafii, ale\nza jej życia jeszcze do tego nie doszło. Umarła 16 lat temu, w roku\nkanonizacji s. Faustyny. Dopiero\nks. proboszcz Władysław Pasternak\nzdecydował o powstaniu witraża\nz s. Faustyną. Witraż ten ufundowała osoba prywatna – czcicielka\nZainteresowanie Koronką oraz\ndorocznymi pielgrzymkami na Niedzielę Przewodnią do Łagiewnik\nrosło. Wytworzyła się w Bukowinie swoista tradycja. Po Marii Chowaniec organizacją wyjazdów zajęła się parafianka Stanisława Łapkowa. Podróż w stronę Krakowa stała się dogodniejsza niż przed laty.\nZ upływem czasu weszło też na\nstałe do zwyczaju wspólne odmawianie w kościele bukowiańskim\nKoronki do Bożego Miłosierdzia\no godz. 15.00. Modlitwom przewodzi przeważnie ktoś z miejscowej grupy modlitewnej, a uczestnikami bywają także wczasowicze.\nWarto z wdzięcznością wspomnieć osoby, które przyczyniły się\ndo rozpowszechnienia w naszej parafii tego zbawiennego nabożeństwa. Dlatego w tym miejscu serdecznie dziękujemy pani Marii Cikowskiej za to, że zechciała przedstawić dotychczasowe dzieje kultu\nMiłosierdzia Bożego w Bukowinie\nW 2011 roku kierując się myślą o stworzeniu zespołu, który zajmowałby się pracą charytatywną\nw naszej parafii, z inicjatywy ks.\nProboszcza do Rady Parafialnej\npowołane zostały panie: śp. Józefa\nChowaniec, Stanisława Charczuk\ni Danuta Strukowska.\nNa zebraniu podjęto decyzję\no podzieleniu Bukowiny na rejony\ni wskazaniu osób, które znalazłyby\nsię pod opieką grupy charytatywnej.\nPatronem grupy został św. Stanisław Kazimierczyk.\nNa początek praca zespołu polegała na organizowaniu świątecznych\npaczek, finansowanych przez ręce\nks. Proboszcza ze specjalnego funduszu – np. z tzw. jałmużny postnej. Paczki te dostawali i dostają Seniorzy naszej parafii – osoby, które ukończyły 80-ty rok życia oraz\nCo znajduje się w takiej paczce? Może nic szczególnego - książka, słodycze, trochę owoców, opłatki - na Święta Bożego Narodzenia,\nkartka z życzeniami od księdza Proboszcza, list do chorych od Papieża….i przede wszystkim dużo troski\ni życzliwości. Bardzo nas wzruszają\nodwiedziny w domach tych ludzi.\nNa początku nasza wizyta była sporym zaskoczeniem, przy następnej\nwizycie przyjmowano nas z wielką\nradością. Widać, z jaką wdzięcznością traktowany jest każdy odruch serca.\nCzasami trzeba usiąść, porozmawiać, niejednokrotnie widzimy, że ta wizyta może być naszą\nostatnią... Nieraz, żegnając naszych\n„podopiecznych” w ostatniej drodze, wspominamy wszystkie dobre słowa, jakie usłyszałyśmy od\nnich. Zostanie to w naszych sercach na zawsze…\nZ okazji świąt osoby, rodziny\nw szczególnej potrzebie dostają\nDwa razy odbyła się specjalna Msza Św. na Dzień Chorego –\nkościół był pełen ludzi połączonych czymś wspólnym – cierpieniem. A przez nie – jak napisał ks.\nTomasz Grzesiak w liście do chorych z listopada 2015 roku –„możemy być znakiem miłosierdzia\nBoga (…) przez przyjęcie z pokorą naszych cierpień, przez modlitwę za innych, przez ofiarowanie\nnaszych cierpień za innych, przez\notwarcie serca na innych i dobre\nsłowo, gest, czyn płynący z miłości i życzliwości”.\nRaz po takiej Mszy odbyło się\nspotkanie połączone z poczęstunkiem. Warto byłoby do tego zwyczaju wrócić, bo atmosfera była\nOsoby odpowiedzialne za podopiecznych w poszczególnych\nul. Kościuszki - p. Janina Rzadkosz\ni p. Jadwiga Gatlik\nul. Długa - p. Maria Cikowska\nWierch Spiski –p. Małgorzata\nWierch Olczański – p. Anna Kubasik\nWierch Rusiński – p. Anna Stasik\nWierch Kurucowy – p. Magdalena Wojtanek\nUlice: Leśna, Tatrzańska, Sportowa\ni Słoneczna – p. Danuta Strukowska\nWierch Głodowski – Renata\nWspomnieć też muszę o Zofii Mól – przełożonej domu ze\nzgromadzenia sióstr Sług Jezusa\nw Bukowinie Tatrzańskiej, która\nzawsze z nami jest ze swoją pogodą\nducha i poczuciem humoru, służy\npomocą i można na niej polegać\nCzy mogę skończyć słowami\napostołki miłosierdzia Bożego, siostry Faustyny?\nCudowna jest Jej modlitwa\no miłosierne oczy, słuch, język, ręce\ni nogi - kończy się prośbą o serce:\n„Dopomóż mi Panie, aby serce moje było miłosierne, bym\nczuła ze wszystkimi cierpieniami bliźnich. Nikomu nie odmówię serca swego.(…) Niech odpocznie miłosierdzie Twoje we\nmnie, o Panie mój.”\nDolero ergo sum\n– cierpię, a więc jestem. Cz. II\nól jest doznaniem czuciowym, związanym zarówno z działaniem uszkadzającego bodźca, jak i spostrzeżeniem powstającym na podstawie psychicznej interpretacji zachodzących zjawisk zmodyfikowanych przez wcześniejsze doświadczenia. Ból, zwłaszcza ostry, jest\nwywołany przez zagrożenie uszkodzeniem, samouszkodzenie tka-\nprzez bodźce nie uszkadzające tkanek, który pojawi się np. wtedy, gdy\ndotkniemy gorącego przedmiotu i wówczas naszą natychmiastową reakcją jest usunięcie się z obszaru zagrożenia w obawie przed\nuszkodzeniem. Natomiast w przypadku urazów obejmujących głębokie struktury somatyczne (złamanie, skręcenie, zranienie) towarzyszący im ból wymusza ograni-\nnek lub ich chorobę. Są to: skóra,\ntkanki podskórne, mięśnie szkieletowe i gładkie (naczyń, jelit i przewodów) oraz choroby i zaburzenia\nfunkcji narządów trzewnych. Ostry\nból może powstać także w przebiegu uszkodzeń lub chorób układu\nnerwowego, np. w półpaścu, neuralgiach nerwu trójdzielnego itp.\nPodstawową funkcją bólu ostrego w organizmie jest jego działanie\nochronno- ostrzegawcze i przemijający ból fizjologiczny, wywołany\nczenie aktywności, a towarzysząca bólowi nadwrażliwość dodatkowo eliminuje wszelkie kontakty,\nprzez co zmniejsza potencjalne ryzyko dalszego uszkodzenia lub nasilenia zmian patofizjologicznych.\nWzrost wrażliwości ułatwia także\nzdrowienie przez eliminację innych\nPodobnie ostry ból pojawiający się w przebiegu chorób wewnętrznych pełni funkcję czynnika\nostrzegawczego i niejednokrotnie\njest pierwszym objawem choroby, a więc podstawą do szukania\nprzez chorego pomocy u lekarza.\nAle bywa, że ból ostry pojawia się\nzbyt późno (oparzenie słoneczne) i nie zapobiega pierwotnemu\nuszkodzeniu, ale pozostawia na\nprzyszłość pamięć o takim zagrożeniu. Podobnie w wielu jednostkach chorobowych (np. chorobach\nnowotworowych) ból może pojawić się znacznie później niż początek choroby.\nBól ostry poprzez procesy\nobronne powoduje stymulację reakcji obronnych organizmu poprzez\nprzyspieszenie akcji serca i oddechu, a przez to zwiększa przepływ\nlepiej utlenionej krwi w mózgu\nW okresie stresu pourazowego prawie jedna trzecia ludzi\nnie odczuwa bólu przez minuty, a nawet godziny, w następstwie działania szczególnie nasilonych czynników\nemocjonalnych. W przeważającej\nwiększości przypadków prawidłowo prowadzone postępowanie przeciwbólowe oraz proces naturalnego zdrowienia sprawiają, że ostry\nból zwykle zanika po kilku lub kilkunastu dniach. Jednakże w przypadku braku lub nieskutecznej terapii przeciwbólowej utrzymujący\nsię ostry ból powoduje narastanie\nw mózgu zmian i ostra postać bólu\nmoże przekształcić się w przewlekły (przetrwały) zespół bólowy.\nDlatego też niezależnie od humanitarnej przesłanki uśmierzania\nbólu leczenie przeciwbólowe jest\nkonieczne do zahamowania całej\nkaskady patofizjologicznych procesów w organizmie.\nBezpośredni uraz tkanek powoduje w miejscu uszkodzenia\nuwalnianie szeregu substancji powodujących stan zapalny, a te stymulują zakończenia nerwowe, od\nktórych to na zasadzie impulsu\nelektrycznego poprzez całą długość nerwu obwodowego czuciowego przekazywane są informacje\ndo części tylnej (rogów tylnych)\nrdzenia kręgowego, a nim do środkowej części mózgu (zwanej wzgórzem) i stąd do kory mózgowej,\ngdzie uświadamiamy sobie ból. Na\nprzedstawionych poziomach odczucie bólu może być\nkowane, głównie przez procesy związane\nze stresem. Ale tylko przy sprawnie działającej korze mózgowej możemy świadomie modyfikować reakcje na ból, np. świadomie rozpalone żelazo przyłożyć do ropiejącej rany (dawna metoda odkażania ropiejącej rany), czy poddać\nsię usunięciu bez znieczulenia bolącego zęba. Osoba nieprzytomna\nczasowo (np. w wyniku znieczulenia ogólnego lub po urazie, czy\nteż stale niesprawnej korze mózgowej) nie odczuwa bólu.\nJeżeli w przebiegu choroby lub\npo urazie dolegliwości bólowe trwają dłużej niż trzy miesiące, wówczas\ntaki ból kwalifikowany jest jako\nprzewlekły. W tego rodzaju bólu\nnie ma pobudzenia psychicznego\njak w bólu ostrym, lecz raczej pojawia się nastrój depresyjny, nadmierna drażliwość, zdenerwowanie, zaburzenia snu, które początkowo charakteryzują się trudnościami w zasypianiu, ponieważ\nchorzy nie mogą znaleźć wygodnej pozycji, a ból jest postrzegany\njako bardzo dokuczliwy. Sen jest\nniespokojny, z przerwami wywołanymi nasilaniem się bólu. Wielu chorych po przebudzeniu czuje zmęczenie oraz wyczerpanie fizyczne i psychiczne.\nPsychiczna percepcja bólu w korze mózgowej powoduje, że\nkażdy – zależnie od wieku,\ni urazami, konstrukcji psychofizycznej, usposobienia, a nawet stanu socjalnobytowego –\nodczuwa ból odmiennie, indywidualnie, przy takim samym urazie czy chorobie go wywołującej.\nCharakteryzacja bólu zależy od\nwypowiedzi chorego, nieraz bardzo barwnych lub mało zrozumiałych. Dlatego w celu obiektywizacji tych przykrych doznań i zaplanowania leczenia oraz oceny skutków tego leczenia wprowadzono\nszereg skal badania bólu, którego\n– jak wiadomo – nie można ocenić parametrami laboratoryjnymi.\nNajprostsze z nich to skala liczbowa (numeryczna) lub podobna:\nwzrokowo-analogowa. Chory jest\nproszony, aby określił jak silny jest\nodczuwany przez niego ból wskazując na odpowiednią cyfrę od 0\ndo 10, przy czym 0 oznacza: nie\nma bólu, a 10: najgorszy ból, jaki\n(W następnym odcinku\nzasady leczenia bólu.)\nEucharystia pod lupą\nielkanoc jest jedną\nz najważniejszych uroczystości kościelnych,\na nawet postawiona jest na pierwszym miejscu. O tym nie tylko słyszymy na lekcji religii, czy podczas\nodbył się Sobór Watykański II\n(1962-1965) i w toku obrad dokonał m.in. pewnych udoskonaleń w sprawowaniu Eucharystii.\nBardzo dużo jest pytań dotyczących przyjmowania Komunii świę-\nspełniają odpowiednie warunki naznaczone przez władzę kościelną.\nCo robić, gdy nie przyjmujemy\nKomunii świętej? W XII wieku powstała idea „Komunii duchowej”,\nwynikająca z Augustynowego „credo et manducasti”, co znaczy: „jeśli wierzysz, już spożyłeś”. Należy\nw sercu mieć ogromne pragnienie\nprzyjęcia Najświętszej Postaci połączone z modlitwą i śpiewem pieśni eucharystycznych.\nIle razy możemy przyjąć Komunię świętą?\nTo pytanie często powraca.\nNawet zdarza się pytanie „czy to\ngrzech”, gdy tego samego dnia przyjmujemy Komunię św. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego zezwala\ntym, którzy w danym dniu przystąpili już do Komunii świętej, przyjąć ją ponownie pod warunkiem, że\nw następnej Mszy świętej uczestniczy się w całości.\nkazań, ale możemy zobaczyć na własne oczy. Przede wszystkim zwraca uwagę liczba osób przystępujących wówczas do Komunii świętej.\nTo pokazuje, że traktujemy święta wielkanocne nie tylko jako tradycję, ale że chcemy złączyć się ze\nChciałbym w niniejszym numerze wielkanocnym zaprosić czytelników właśnie do refleksji nad tym\nważnym obrzędem dla chrześcijanina podczas Mszy świętej – Komunii świętej.\nRys historyczny nie jest tutaj\nnajważniejszy, ale uświadamia nam,\njak zmienia się prawo liturgiczne na\nprzestrzeni wieków. Zmiany te dotknęły także XX wieku, w którym\ntej. Zadają je często ludzie młodzi.\nKiedy możemy, a kiedy\nKomunii świętej? A jeśli nie możemy, to co\nw tym czasie powinniśmy robić?\nWiedza katechizmowa uczy nas,\nże tylko ciężki grzech nie pozwala nam przyjąć Chrystusa w Eucharystii, a więc wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie łaski uświęcającej. Wiemy również, że przyjęcie\nKomunii świętej jest niemożliwe\ndla tych osób, które żyją w związkach niesakramentalnych, chyba że\nCzy można przyjąć\nKomunię świętą pod\nOd Soboru Trydenckiego do\nWatykańskiego II wierni mogli\nprzyjmować tylko Ciało Pańskie.\nDzisiaj zezwala się na przyjmowanie Komunii świętej pod dwiema postaciami. Jednak z przyczyn\nczysto praktycznych nie stosuje się\ntego na co dzień. Częściej się zdarza możliwość przyjęcia Komunii\nśw. pod dwiema postaciami w zakonach, na rekolekcjach i w czasie sakramentu małżeństwa. Można przyjąć Komunię świętą albo\nprzez zamaczanie Hostii w kielichu\nz Krwią Pańską, albo spożyć Najświętsze Postacie podane osobno.\npodczas przyjmowania Komunii świętej?\nGest powinien wyrażać wiarę i pokorę. Takim gestem przewidzianym w liturgii są złożone\nręce lub same dłonie ułożone jedna na drugiej na wysokości serca, albo znak krzyża uczyniony ze\nskrzyżowanych rąk na piersiach.\nPostawa ciała – stojąca lub klęcząca. Zależy to od tradycji parafialnej. Na pewno grzechem nie\njest, jeśli wszyscy klęczą, a ktoś\nstoi z powodu różnego rodzaju\ndysfunkcji. Ze względów praktycznych, jeśli się klęczy, należy\npodnieść głowę do góry, aby ułatwić kapłanowi udzielenie Komunii św., gdyż niejednokrotnie Ciało Pańskie może upaść na patenę,\na nawet na ziemię. Należy delikatnie wyciągnąć język i oprzeć go\nna dolnej wardze nie wykonując\nżadnych ruchów głową.\nałymi krokami zbliża się dzień wspaniałej uroczystości Koła\nBukowina Tatrzańska nr 57 przy\nZPPA w Chicago – święto 25-lecia\nistnienia tej organizacji. Z tej też\nokazji postanowiłam zasięgnąć informacji o początkach powstawania\ntego Koła od tych, którzy byli założycielami tej organizacji. Skontak-\nCo robić po przyjęciu Komunii świętej?\nPo przyjęciu Komunii św. siadamy lub klękamy w ławce (jeśli\ntrzeba to możemy stać). W tym\nmomencie adorujemy Pana Jezusa, dziękując za tę ogromną łaskę\nprzyjęcia Go do własnego serca.\nNastępnie włączamy się we wspólny śpiew pieśni eucharystycznych.\nNależy tutaj wspomnieć również\no chwili ciszy. Powinna ona mieć\nmiejsce w odpowiednim czasie\npo udzieleniu Komunii św. Cisza ma pomóc uświadomić sobie prawdę o mojej wspólnocie\nz Jezusem. \ntowałam się z Michaliną Kobylarczyk (chwilowo z wizytą w u dzieci\nw Ameryce), która obecnie przebywa w Polsce w rodzinnej wsi – Bukowinie Tatrzańskiej, ale często odwiedza Amerykę, bo tutaj jej dzieci osiedliły się na stałe.\n- Michala, dobrze ześ przyjechała tu do tyj Ameryki na łodwiedziny, bo bedym mogła pogodać z Tobom o staryk dziejak.\nPowiydz mi, jako to było 25 roków w tymu, kieś przyjechała do\n- Wtedy to jo, tak jako i inni,\nznasłak sie w Chicago, bo casy były\nciynske i syćka jechali za wode, zeby\ntroche zarobić – byt se poprawić. Jo\ntys pojechała, tak jak i poru innyk\nz nasyj wsi. Jak se zbocym, jak cłowiek tysknił do tego, w cym urósł\ni do rodzinnyk stron, to mnie dziś\nwe wnuku ścisko.\n- Wiym. Tak my sie to syćka\nześli. Jo tys przyjechała z mojom rodzinom ino troche po Tobie. Z tego co wiym, to Tyś była\njednom z tyk, co nase bukowiańskie Koło zakładali i to Koło do\ndziś działo tu na amerykańskiyj\nziymi. Powiydzze mi cosi o tyk\npocontkak tyj nasyj organizacji.\n- Wtedy to nos było ino poru\nz Bukowiny w Chicago. Jakosi my\nsie ze sobom skontaktowali, juz nie\nbocym jak to było, i łod casu do casu\nmy sie spotykali, coby pogodać ło\nnasyk stronak i zwycajak.\n- To dzieście sie spotykali?\n- Dom Podhalan (Góralski)\nw Chicago juz działoł. To było miejsce, ka sie syćka górole schodzali. My\ntys tam zacyni chodzić, coby sie ze\nsobom spotykać i z nasymi ludziami z Podhala sie uwidzieć. Z innyk\npodhalańskik wsi ludzi było duzo,\nno to zacyni przy „Góralskim” (bo\ntak syćka do dziś nazywajom tom\nchałpe) zakładać koła. My tys, choć\nnos było mało, koło my fcieli założyć, coby nase tradycje utrzymać.\nByło nos ino poru. Jo, Jasiek Łacniok, Władek Buńda, Pietrek Dunajcon, Jyndrek i Józek Majercyk\nłod Kuspra i ik siostra Staska Bafia,\nAdam Koniecny i jesce Janka Budz\n(Kołocka). Moze jesce wto wiyncyj\nbył ale juz dobrze nie pamiyntom.\nJak zek ło kim zabocyła i niefconcy pominyna, to naprowde przeprosom, ale to juz telo roków minyno łod tamtego casu, ze moze\nmi co z pamiynci uciekło.\n- To kies wom ta myśl przysła\ndo głowy, zeby to Koło załozyć?\n- Ta myśl ło tym Kole to sie\nnarodziła juz 1989 roku, ale zaroz my tego Koła nie dali rade załozyć, bo nos nie było dość, coby\nZarząd Koła wybrać i zarejestrować Koło przy „Góralskim” – nimoglimy spełnić wymogów konstytucji Domu Podhalan.\n- Ale jakosi sie wom udało.\n- Udało sie, bo przez 2 roki pore\nludzi dojechało i nareście pod koniec 1991 roku Zarząd my wybrali i Koło powstało. Tego roku be\n25 roków jak sie to stało. Koło my\nzarejestrowali pod imieniem Józka Pitoroka, bo to był nas parafianin, wtorymu nasa wieś duzo zawdziynco. Napisoł dość pore góralskik teatralnyk przedstawiyń i zasłuzył sie dlo Bukowiny.\n- Michala, muse Ci sie jesce\njedno spytać. Kie sie wom juz\nte ciche marzenia spełniły, jakie\nwtedy były wase łodcucia?\n- Radość była wielko, ale my se\nzdawali sprawę, ze momy duzo do\nroboty. Bylimy scynśliwi, ze mogymy sie spotkać w „Góralskim”\ni na podhalańskik imprezak nasom\nwieś reprezentować. Piyrsym Prezesym był Jasiek Łacniok, ale fnet\npojechoł do Polski i prezesowanie\nwzion Pietrek Dunajcanów. Koło\nzacyno działać pełnym pyndym.\nWziyni my sie za aktorswo, coby\ngórolom w Ameryce przybocyć,\njak to downo było. Zacyni my grać\nPitorokowe śtuki, łorganizować zabawy i pikniki.\n- Muse Ci pedzieć, ze górolom w Ameryce Pitoroka przedstawiynia naprowde sie widziały. Sama wiys, ze na kozdyj śtuce duzo ludzi my mieli.\nAle nie dom Ci łodporu, godoj,\nco jesce pamiyntos?\n- Zrobili my sztandar, coby Bukowine reprezentowoł na syćkik\npodhalańskik i bukowiańskik urocystościak w całyj łokazałości. Toblice pamiontkowom na Jaworzynce my zrobili, coby Matce Boskiej\npodziynkować za łopieke nad nami.\nCo my mogli, to my pomogali róznym instytucyjom i ludziom, dzie\nbyła tako potrzeba. Zespół „Gronicki” i „Harnasie” tys nos łodwiydzili,\na i Stasek Hodorowic\n– tyn co to na Uniwersytecie w Krakowie –\ntys u nos gościł.\n- Jak wiym, to\nsyćko piyknie sie\n- Syćko piyknie sło,\nale zawse nom sie marzyło, zeby mozna było\nzrobić w Ameryce.\n- Z tego co wiym\n– to i to sie udało.\n- No udało sie. Piyrsy łodpust\nto my zacyni łopchodzić pewnie\nw 2001 roku, jak dobrze pamiyntom.\n- Muse Ci powiedzieć, ze my\ntrzymiymy tom tradycyjom i co\nroku łodpustowom Msze momy\nw tom samom niedziele co i Wy\nna Bukowinie. Piknik po Mszy\nrobimy, coby sie ze znajomymi spotkać. Cukierki łodpustowe tys co roku z Polski momy –\nino dziynki Tobie, bo nom zawse posyłos. Gromy po goralsku, śpiywomy i tońcymy, coby\nsie razym uciesyć.\n- Wiym, na Górce u Ojców Cystersów w Willow Springs łodpust\nmocie. Teroz to wyście jesce feretron od Koła ufyndowali z Sercem\nPana Jezusa i Matkom Boskom Jaworzyńskom, coby łopieke nad bukowianami wsyndy miała. Tak ino\n- Staromy się, jako ino mogymy, ale powiydz ze mi, co Ci\ntam jesce w tyj Twojyj pamiyńci zostoło?\n- Pewnie po 12 rokak, jak dobrze bocym, Dunajcon zrezygnowoł z prezesowanio i przez rok nieboscyk Bogdan Kramorz prezesem\nbył, a potym wzion prezesowanie\nJyndrek Majercyk (Kusper) i pod\njego przewodnictwym do dzisiok\nnase Koło działo.\n- Syćko jest jak godos – Koło\ndziało. Pore rodzin z Bukowiny\nprzyjechało i zasilyli nase szeregi.\nTyś niepotrzebnie pojechała, bo byś była dalyj z nami. Dobrze, ze Twoje dzieci Cie posłuchały i do koła sie zapisały, i teroz to łoni sie udzielajom. Twojom Stasie z Jackiem to nawet\nw Zarzondzie momy.\n- Pojechałak, bo lubiym na Bukowinie, ale ciesy mnie straśnie,\nze trzymiecie to Koło do dzisiok.\n- Trzymiemy. Co roku łodpust momy\ni na Boze Narodzynie na łopłatku sie spotykomy, coby sie łopłatkiem podzielić i zycynia na Świynta i na Nowy Rok złozyć. A całom historie i syćkie informacje o nasym\nKole to jo na internecine połozyła, coby\nmłode pokolynie tys cosi wiedziało ło bukowianak w Ameryce. A Jola – twoja synowo – facebook łobsuguje, bo teroz to młodzi ino to uzywajom.\n- Dobrze, ze i ło tym myślicie, bo casy sie\n- A tego roku bedziemy mieli wielkom\nurocystość 25-lecie działałności Koła. Organizujemy urocysty bankiet w Domu Podhalan (w „Góralskim”) w Chicago, w tyj góralskiyj chałpie, co to łona stoi w tym samym\nmiejscu, jakoś Ty do Ameryki przyjechała. Ty cynsto łodwiydzos dzieci, ale teroz\nto musis sie wybrać na tom nasom wspólnom urocystość. Wybierze sie ku nom –\nbukowianom na tom nasom uroczystość,\nna to nase świynto. Serdecnie zaprosomy.\n- Bedym sie starać, jak ino zdrowie pozwoli.\n- Wielki Bóg zapłoć, ześ znasła filecke\ncasu, zeby ze mnom pogodać, zeby mi to\nsyćko łopedzieć. I syćka z Koła Bukowina\ngodajom Bóg zapłoć za syćko.\n(Z Michaliną (Kalatową) Kobylarczyk\nrozmawiała Maria Wojtyczka.)\nMy zaś bukowianie z Ameryki zapraszamy wszystkich na stronę internetową Koła\n(www.kolobukowinatatrzanska.org) i na facebook, żeby zasięgnąć informacji o Kole Bukowina Tatrzańska nr 57 przy Związku Podhalan w Ameryce Północnej.\nWszystkich, którzy mają ochotę zobaczyć się z nami, ZAPRASZAMY na obchody\nUroczystości 25-lecia działalności naszej organizacji, które odbędą się w dniu 5 listopada 2016 roku.\nPrezes Koła Bukowina Tatrzańska nr 57\nprzy ZPPA Andrzej Majerczyk\nstatni film, który mieliśmy okazję oglądać na\nspotkaniu młodzieżowej grupy apostolskiej,\nnosił tytuł „Spotkanie”. Jego reżyserem jest David A. R. White.\nFilm opowiada historię grupy obcych sobie ludzi, zdążających w różnych kierunkach.\nIch drogi krzyżują się pewnej\ndeszczowej nocy. Wszyscy\nspotykają się na drodze, która\nokazuje się być nieprzejezdna. Z tego powodu wspólnie\ndecydują się zatrzymać w pobliskiej jadłodajni „Ostatnia\nRestauracja okazuje się\nbyć równie osobliwa, jak jej\nnazwa. Pracuje w niej tylko jedna osoba – młody mężczyzna,\nbędący zarówno kucharzem jak i kelnerem. Ma on na imię\nJezus (Bruce Marchiano). Zaskakujący pracownik wkrótce\npokazuje swe niezwykłe umiejętności. Okazuje się, iż wie\nbardzo wiele o osobach zgromadzonych w jadłodajni, jakby znał ich od dawna.\nWkrótce, zamiast zajmować się jedynie wybieraniem\nposiłków, klienci restauracji rozpoczynają refleksję nad\nżyciem i wiarą. Rozmawiają oni między sobą o swoich losach i planach na przyszłość. W ten oto sposób mamy okazję poznać historię takich osób jak: Nick (Steve Borden),\nJohn (Michael Anthony), Semajase (Nadja Alexieva), Melissa ( Jaci Velasquez), czy też Pleiadian (Aliona Adzinets).\nCzęść tych osób przeżywa tej nocy wewnętrzną przemianę. Zwracają się do Jezusa o pomoc i poradę. Zaczynają oni\ndostrzegać inną drogę – drogę wiary. W ich sumieniach rodzą się coraz większe wątpliwości co do tego, czy wybory,\nktórych kiedyś dokonali, były słuszne. Jednak czy każdy nawróci się i rozpocznie nowe życie?\nOsobom pragnącym się przekonać, jak potoczą się losy\nprzedstawionych bohaterów, polecamy ów film. Mamy nadzieję, że pomoże on również w odpowiedzi na różne pytania oraz zwróci uwagę na obecność Boga w życiu każdego z nas.\n22.01. – 24.01.2016 r. – W tym terminie uczniowie należący do drużyny zuchowej wzięli udział w wyjeździe na biwak do Bielska-Białej. Wyjazd został zorganizowany przez Hufiec Podhalański. Z naszej szkoły uczestniczyło w nim 21 zuchów wraz z drużynową Anną Jezierczak. Jak Bielsko-Biała to oczywiście\nStudio Filmów Animowanych, które zuchy odwiedziły. Były też zajęcia z animacji pod hasłem „Podróże z Bolkiem i Lolkiem”, spektakl w teatrze Banialuka i wizyta w studiu radiowym.\n8.02.2016 r. – Uczniów z klas IV-VI SP odwiedził teatr z programem edukacyjno-profilaktycznym pt. „W krainie bajtów”. Spektakl pokazał zagrożenia jakie niesie niewłaściwe użytkowanie komputera i internetu.\n12.02.2016 r. – Tego dnia nasza szkoła gościła\nuczestników powiatowego konkursu zorganizowanego przez LOP dla uczniów gimnazjum. Tematyką konkursu była znajomość drzew i krzewów Pol-\n18.02.2016 r. – Uczniowie klas „0” pod opieką\nswoich wychowawczyń przygotowali Dzień Babci\ni Dziadka. Były wiersze, piosenki, popisy w grze na\ninstrumentach, a rodzice maluchów zadbali o słodki poczęstunek. Wzruszonym Babciom i Dziadkom\nwnuki wręczyły własnoręcznie wykonane prezenty i kwiaty. W programie świętowania było również\nspotkanie z Panem policjantem, zaproszonym specjalnie z prelekcją ostrzegającą seniorów o częstych\nostatnio oszustwach „na wnuczka”.\n18.02.2016 r. – 18 uczniów należących do SKKT\npod opieką p. Moniki Bobuli, p. Marka Majerczyka i p.\nMałgorzaty Kot z TPN-u wzięło udział w szkoleniu na\nKalatówkach pod hasłem „Lawinowe ABC”. Zajęcia\nski. W zmaganiach uczestniczyło 10 drużyn z całego\npowiatu, a nasze Gimnazjum reprezentowali: Justyna Dunajczan, Kacper Szyszka i Michał Zubek z klasy IIIa. Zadania były różnorodne, ale nasi uczniowie\nporadzili sobie z nimi znakomicie i po twardej rywalizacji zajęli I miejsce.\nmiały nauczyć bezpiecznych zachowań w trudnym,\ngórskim terenie zimą, jak powinno się być wyposażonym na zimową wędrówkę oraz jak sobie poradzić\nw sytuacji lawinowego zagrożenia. Pogoda dopisała\ni nawet niewielka ilość śniegu nie była przeszkodą,\na ćwiczenia ze sprzętem były prawdziwym hitem.\n19.02.2016 r. – Tego dnia uczniowie klas III\nGimnazjum spotkali się z p. Robertem Totą – pracownikiem Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej\nz Zakopanego. Pan Robert Tota poprowadził zajęcia\nz doradztwa zawodowego z całymi klasami jak również rozmowy indywidualne z potrzebującymi tego\nuczniami. Informował ich o aktualnych trendach\nw zapotrzebowaniu na konkretne zawody, pomagał\nw wyborze dalszej drogi kształcenia. Pomocą może\nbyć też internetowa strona: barometrzawodow.pl Spotkanie zorganizował p. Zbigniew Kujawski – szkolny\nDrogi Młody Czytelniku!\nTym razem czekają na ciebie trzy zadania.\n1. Odczytaj diagram (str. 33).\n2. Uporządkuj rozsypane litery (str. 34).\n3. Napisz o jakiej świętej mowa w wierszu na kolorowance (str. 32).\nUczyń serduszko dla Pana Jezusa i na nim napisz trzy poprawne odpowiedzi.\nCzekam na ciebie w zakrystii do 3 kwietnia.\nZaś 10 kwietnia po sumie zapraszam do odebrania nagrody.\nUporządkuj rozsypane literki\nHarcerstwo to dla nas coś wyjątkowego, jedynego\ni niepowtarzalnego. Jest służbą wobec samego siebie,\nzgodnie z nieprzemijającymi wartościami zawartymi\nw Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim. To droga, podczas której musimy być dobrzy, pomagać innym, służyć\nBogu i Ojczyźnie, a także ,,zostawić świat lepszym, niż\nDrużyna harcerska „Dzikie Buki” im. Olgi i Andrzeja Małkowskich istnieje już 5 lat i stara się „zostawiać świat lepszym, niż go zastała”.\nCzęste branie udziału w różnych harcerskich spotkaniach, zjazdach, zlotach, sprawiło, że zyskaliśmy\nwielu przyjaciół z całej Polski i miano jednej z najlepszych drużyn w Hufcu Podhalańskim. Harcerstwo nauczyło nas, jak sobie samemu radzić w różnych warunkach. Wszyscy jesteśmy ze sobą zespoleni, nie ma lepszych ani gorszych. Na zbiórkach, które odbywają się w harcówce bądź w terenie, poznajemy nowe piosenki, jednoczymy się na wspólnych\nkominkach, ogniskach, harcach. Jako drużyna harcerska możemy poszczycić się wieloma osiągnięciami. Działamy prężnie i jesteśmy wszędzie tam, gdzie\nW tym roku szkolnym wzięliśmy udział w wielu\nprzedsięwzięciach hufcowych i szkolnych. Już we wrześniu wraz z ponad 250 harcerzami z całego Podhala powitaliśmy nowy rok harcerski w Bukowinie\nTatrzańskiej. Na szlaku wielkiej przygody zaproponowaliśmy gościom wiele atrakcji: ściankę wspinaczkową, „Monster Rollery”, strzelanie z łuku, paintball,\nrzucanie podkowami do celu, czy rozpoznawanie węchem i smakiem góralskich wyrobów. Oprócz tego\ngoście poznali uroki życia na wsi: pomagali spragnionemu góralowi, cięli bale drewna, przerzucali siano,\na także ciągnęli wóz z naszymi drużynami na czas. Będąc organizatorami tej imprezy, zebraliśmy bardzo\npozytywne opinie. Dziękujemy jeszcze raz rodzicom za włączenie się w przygotowania.\nPo wspaniałych przeżyciach związanych z Inauguracją w naszym Hufcu rozpoczęły się harce, weekendowe spotkania, podczas których konkurujemy ze sobą o miano najlepszych zastępów na\nPodhalu. Bój toczy się przez cały rok szkolny. W ogólnej klasyfikacji prowadzi zastęp „Wilki” z Bukowiny Tatrzańskiej. Rozstrzygnięcie już niebawem, bo\nw maju, i u nas!\nWażnym wydarzeniem dla naszej drużyny okazało się również przygotowanie programu artystycznego dla harcerzy z całej Polski podczas przekazania\nBetlejemskiego Światła Pokoju. W pamięci harcerzy\nna pewno pozostanie moment przywiezienia ognia\nprzez Andrzeja Mąkę i jego tatę na koniach, a następnie rozpalenie wspólnego ogniska.\nW okresie zimowym mieliśmy okazję uczestniczyć w wielu wyjazdach: młodsi harcerze z druhną\nBeatą Koszut odwiedzili Ochotnicę Górną, a gimnazjalistki udały się na wyprawę w Bieszczady. Integrując się z podhalańskimi drużynami, zorganizowaliśmy w Szaflarach biwak, w którym wzięło udział ponad 150 harcerzy.\nMamy nadzieję, że zapał i niesamowite pokłady energii będą towarzyszyć nam zawsze, ponieważ\nprzed nami w tym roku szkolnym jeszcze wiele wyzwań, m.in. wyprawa do Hiszpanii, ale o tym już niebawem :)\nBeata Koszut, Natalia Bartol,\nJustyna Dunajczan, Justyna Turza\n1 Robert Baden-Powell.\nod 20.03 do 30.04\nNiedziela Palmowa – 20.03.\n8.00 + Józef Głodziak\n9.30 + Józef Sztokfisz, Aniela żona\n17.00 + Maria i Andrzej Rozmus\n+ Stanisław Kuchta-Ciułacz w 10. roczn.\n7.00 + Maria Chowaniec\n17.00 + Józef Klamerus\n7.00 + Andrzej Budz\nW 31. roczn. urodzin Barbary z prośbą\n17.00 + Gabriela Dobrowolska\n17.00 + Marianna Budz w roczn. śmierci\nWielki Czwartek – 24.03.\n+ Stanisław Dunajczan w 22. roczn.\n17.00 + Stanisław Lichaj, Jan syn\nWielki Piątek – 25.03.\nWielka Sobota – 26.03.\n17.00 + Józef Budz\n17.00 + Anna Mąka w 12. roczn. śmierci\n17.00 + Halina Śliwa\nNiedziela Wielkanocna – 27.03.\n+ Stanisław Wilczek w 27. roczn. śmierci,\n+ Stanisław Wilczek, Maria żona, Tadeusz syn\nO zdrowie i błog. Boże dla rodziny Siecz6.00\n+ Krzysztof Wojtanek w 9. roczn. śmierci\n11.00 + Julian Dunajczan w 33. roczn. śmierci\n17.00 + Karol i Helena Haładyna\nPoniedziałek Wielkanocny – 28.03.\n+ Ludwik i Wiktoria Gracjasz, w 16. roczn.\n9.30 + Danuta i Tadeusz Budz\n11.00 + Stanisław Kuchta\n17.00 + Aniela Para w 7. roczn. śmierci\n+ Anna Turza w 13. roczn. śmierci, An7.00\n17.00 + Edward Budz\n+ Franciszek Chowaniec Ignatek w 40.\nO zdrowie i błog. Boże dla Józefa w 92.\n+ Stanisław Kuchta w 33. roczn. śmierci,\n+ Wojciech Chowaniec Ignatek, Wiktoria żona, Franciszek syn, Ludwina żona,\n+ Helena Węgrzyniak\nPiątek – 1.04.\n+ Stanisław Kramarz w 36. roczn. śmierci\n+ Stefan Buńda w 10. roczn. śmierci\nSobota – 2.04.\n+ Jan Kuchta w roczn. śmierci\n+ Bogusław Kramarz w 2. roczn. śmierci\nW 3. roczn. urodzin Aleksandra o Boże\nbłog. dla niego i jego rodziców\nNiedziela – 3.04.\n+ Karol Kramarz, Bronisława żona, Stanisław syn\n+ Stanisław Plewa, z rodziny Plewów, Janusz Budz\nO zdrowie i Boże błog. dla Grażyny Janik\nw 56. roczn. urodzin\nPoniedziałek – 4.04.\n+ Helena Kuchta w 19. roczn. śmierci,\nJan mąż, Stanisław syn\nO dary Ducha Świętego przy egzaminach\n+ Helena i Stanisław Łopuszniak\nWtorek – 5.04.\n+ Stanisław i Helena Łopuszniak\n+ Helena Niemczykiewicz w 6. roczn.\nŚroda – 6.04.\n+ Józef Furczoń w 3. roczn. śmierci, jego\n+ Piotr Pacyga, Agnieszka żona, w 29.\nroczn. śmierci Piotra\nCzwartek – 7.04.\n+ Andrzej Budz\n+ Stanisław Liptak\nPiątek – 8.04.\n+ Helena i Józef Budrzeński, Tadeusz\nw 19. roczn. śmierci\nSobota – 9.04.\n+ Michał Śliwa\n+ Piotr i Agnieszka Pacyga, Józef syn\nO Boże błog. w 75. roczn. urodzin Ludwika i Heleny\n+ W int. ofiar katastrofy pod Smoleńskiem: Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i towarzyszących mu osób.\n+ Marian, Zbigniew i Jan\n+ Elżbieta i Józefa\n+ Józef Chowaniec w 28. roczn. śmierci\no Boże błog.\n+ Anna Stachura\n+ Maria Kramarz w 34. roczn. śmierci\n+ Wacław Węgrzyniak\n+ Katarzyna Lichaj-Dziubas w 5. roczn.\n+ Kazimierz Mrowca, Mieczysław syn\nO zdrowie i błog. Boże dla Agnieszki i Tomasza w 1. roczn. ślubu\nz prośbą o Boże błog. i opiekę Matki Bożej dla Ewy w 60. roczn. urodzin\n+ Marian Kudłaciak w 10. roczn. śmierci\n+ Maria Paruzel, Ambroży Dunajczan, Józef i Aniela rodzice\n+ Andrzej Budz w roczn. śmierci\n+ Anna Klamerus w 6. roczn. śmierci\n+ Wojciech Czernik, Helena żona\n+ Stanisław Koszarek, Janusz syn\n+ Jan Hodorowicz\n+ Julian Bakalarz\n+ Aniela Bafia\nW 25. roczn. ślubu Doroty i Kazimierza\n+ Stanisław Para w 12. roczn. śmierci\n+ Wojciech i Katarzyna Łacniak\n+ Stanisław Furczoń w 4. roczn. śmierci,\n+ Anna i Bolesław Hamiga\n+ Andrzej i Aniela Mędlak, Wojciech syn\nNiedziela – 24.04.\n+ Franciszek Kuchta w roczn. śmierci\n+ Stanisław Rusin w 17. roczn. śmierci\nW 40. roczn. ślubu Józefy i Stanisława\n+ Aniela i Franciszek Liptak, Helena córka\n+ Władysław Wojtanek w roczn. śmierci\nW 35. roczn. ślubu Anny i Stanisława\n+ Józef i Aniela Chowaniec, Franciszek\nW 13. roczn. ślubu Małgorzaty i Mirosława\n+ Rozalia i Bolesław Hamiga\n+ Władysław Kuchta w 30. roczn. śmierci\n+ Elżbieta Wojeńska w 11. roczn. śmierci,\nWojciech mąż, Józef syn\n+ Józef Pietraś\n+ Aniela Walas w 9. roczn. śmierci\nWielki Czwartek (24.03.)\n17.00 – Uroczysta Msza św. Wieczerzy Pańskiej.\nPo Mszy św. przeniesienie Pana Jezusa do Ciemnicy i adoracja do godz. 22.00.\nWielki Piątek (25.03.)\n6.00 – Prywatna adoracja Pana Jezusa w Ciemnicy.\n15.00 – Godzina śmierci Jezusa Chrystusa. Nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia w Ciemnicy.\n17.00 – Uroczysta Liturgia Męki Pańskiej (Liturgia Słowa Bożego, adoracja Krzyża, Komunia Święta, przeniesienie\nNajświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego w starym kościele, Gorzkie Żale i całonocna adoracja.\nWielka Sobota (26.03.)\nAdoracja dzieci i młodzieży gimnazjalnej przy Grobie Pańskim:\n8.00 – Gimnazjum, kl. I-III\n9.00 – Szkoła podstawowa, kl. IV-VI\n10.00 – Szkoła podstawowa, kl. I-III\nŚwięcenie pokarmów w nowym kościele o godz. 11.00, 12.00, 13.00, 14.00, 15.00, 16.00.\n17.00 – Obrzędy Wielkiej Soboty: poświęcenie ognia, paschału, wody chrzcielnej, a także odnowienie\nprzyrzeczeń chrzcielnych (prosimy przynieść świece) i uroczysta Msza św. Wigilii Paschalnej.\nPrywatna adoracja Najświętszego Sakramentu do godz. 22.00.\nNiedziela Zmartwychwstania Pańskiego (27.03.)\n6.00 – Procesja rezurekcyjna z Grobu Pańskiego do nowego kościoła, a po niej Msza św.\nPozostałe Msze św. w tym dniu o godz. 9.30, 11.00 i 17.00.\nPoniedziałek Wielkanocny (28.03.)\nMsze św. o godz. 8.00, 9.30, 11.00, 17.00\n„Idzie Hyr” - czasopismo parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa; nr 2 (370) rok XX,\n2016. Zespół redakcyjny: ks. Damian Drzyżdżyk (redaktor naczelny), Joanna CikowskaJania, Anna Kulka, Elżbieta Lichaj, Paweł Pluciński, Marek Wodziak. Stale współpracują:\nks. Władysław Podhalański, Elżbieta Bafia, Monika Bobula, Edward Charczuk, Barbara\nKamińska, Natalia Kubasik, Marta Lichaj, Renata Łukaszczyk, Albina Policht, Elżbieta\nWilczek. Skład komputerowy i druk: Drukarnia „MK”s.c., Nowy Targ, ul. Wak\nsmundzka 63, tel. 18 266 48 52, e-mail: [email protected]\nAdres redakcji: ul. Kościuszki 1, 34-530 Bukowina Tatrzańska, tel. parafii: 18 20 774\n26, www.parafia-bukowinatatrzanska.pl. Redakcja zastrzega sobie prawo skracania\nCzasopismo funkcjonuje i rozwija się dzięki ofiarności ludzi.\nDziękujemy wszystkim, którzy\nwspierają finansowo tę formę\nduszpasterstwa, a szczególnie\nPolonii z Koła nr 57 Bukowina\nTatrzańska im. Józefa Pitoraka\nprzy Związku Podhalan w USA,\nnaszym Parafianom i Gościom.\nfot.: W. Kubina, M. Kuchta, D. Drzyżdżyk\nUFNI W BOGU\nHymn na 1050. rocznicę Chrztu Polski\ntam droga zbawienia przez wiarę,\nw miłości, ku pełni radości.\n1. Wszczepiłeś nas, Panie, w krzew winny, w Twe Życie\ni Słowo nam dałeś, by wiodło nas w świecie.\nRefren: Gdzie chrzest, tam nadzieja…\n2. Wszczepiłeś nas, Panie, w Twe Życie, krzew winny\ni w Duchu wprowadzasz w dom Ojca szczęśliwy.\n3. Przez chrzest nas odziałeś w czystości Twej szatę\nw niej chcemy żyć wiarą w miłości Twej. Amen!\nsłowa: Helena Abbe i Leopold Twardowski,\nmuz.: Leopold Twardowski\nNr 5 (368) /2015 - Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa\nDzisiaj mógłbym być pradziadkiem, a mam pisać w gazecie wspomnienia z dziecięcych lat o tym, „jak przeżywaliśmy wigilię do Bożego Narodzenia”. Przede wszystkim „wilija” – bo tak w górach się ją naz...