Moje dziecko - Strona 3 - Forum SEA\nPost autor: naomi_p » 22 sty 2008, 01:03\nNie potrafię zrozumieć etycznemu sprzeciwianiu się klonowaniu ORGANÓW i tworzeniu ich z komórek embrionalnych... To nikomu nie szkodzi, może uratować wiele istnień, zmniejszczyć cierpienie nawet to duchowe związane z własną czy też bliskich chorobą. Ale oczywiście kościół ma inne zdanie... Nie jestem nastawiona przeciw kościołowi, ale czasem to straszna żenada...\nPost autor: dorosłe dziecko » 22 sty 2008, 19:34\nNie chcę i nigdy nie zechcę mieć dzieci wliczając w to moje "kserokopie". Osobiście uważam, że posiadanie dziecka, to wrzucenie go w świat bez pytania o zgodę. Decydując się na dziecko dajemy mu – przynajmniej teoretycznie – radość dzieciństwa, dorastania, ale też uciążliwość starości, świadomość własnej niedoskonałości, świat, z którym trzeba brać się za bary, uczestnictwo w kondycji ludzkiej...\nPrzeniesienie własnych genów? Po co? Tylko po to by one mogły się replikować i przetrwać? Dla mnie bez sensu.\nPost autor: agaaa » 27 cze 2008, 21:23\nJasne, że nie Musi być lepsze\nPost autor: -viki- » 23 paź 2008, 19:00\nSą ludzie, nazywają się raelianie, którzy uważają, że ludzie zostali stworzeni przez innych ludzi o nieporównywalnie dalej rozwiniętej cywilizacji, którzy to stworzyli nas tu na ziemi. W sposób absolutnie naukowy. Stworzyli również całą przyrodę, wodę, atmosferę itd. Czyli, że całe stwórstwo Boga, to jest ich dzieło, a oni żadnymi Bogami nie są, tylko tymi ludzikami z UFO, co to niektórzy ich widują. Podobno jesteśmy b. agresywni, nasza cywilizacja jest przez nas samych zagrożona i oni boją się (nas)oficjalnie ujawnić, bo nas widzą jak dziecko z karabinem maszynowym w ręku. Stary testament to ich dzieło i przekaz dla nas ludzi, lecz ciemni wtedy ludzie wiele rzeczy poprzeinaczali z tego i uznali ich za Bogów, potem 1 Boga. My zaś jesteśmy ich prawie dziećmi, bo użyli własnego materiału genetycznego do stworzenia nas. Tylko nieco zmodyfikowali. Dalej zmodyfikowała ewolucja na ziemi. I tak oni są dużo niżsi od nas, maja tylko czarne włosy, które mają znacznie więcej funkcjinniż dotąd wiemy.. U nich panuje nieśmiertelność, którą osiągają poprzez klonowanie samych siebie, kiedy ich organizmy się zużyją. Wolno im zrobić zawsze tylko 1 klona. To oni nazywają nieśmiertelnością.\nTo nie są moje poglądy, ale trzba przyznać, że ciekawe, prawda ?\nPost autor: Piorun » 23 paź 2008, 20:12\nJak już pewnie wszyscy wiedzą, "nie przepadam" za dziećmi.\nJeśli jednak mógł bym mieć klona, cóż, rozważył bym powyższe ponownie.\nTyle że nie przekazał bym mu 100% swych genów - pozbył bym się krótkowzroczności, skłonności do alergii (ja nie mam, ale rodzina tak), wzmocnił bym stawy, dodał siły i parę cm wzrostu. Kazał bym też przeryć genom i wywalić wszelkie skłonności do chorób genetycznych czy niedoskonałości.\nGdyby tak jeszcze dało się przeszczepić osobowość\nOczywiście z również z małymi poprawkami\nW każdym razie chodziło by o to, by mój klon był lepszy od przeważającej liczby ludzi. W końcu człowiek jest tym co przekroczonym być winno.\nA etyka? Zawsze twierdziłem że została wymyślona tylko po to by uzasadnić czyjeś widzimisię.\nPost autor: Agnieszka » 24 paź 2008, 07:11\nTyle że to nie byłby już człowiek, tylko jakiś android\nPost autor: LACORUNA » 24 paź 2008, 07:45\nZdrowie fizyczne - w 80 %, zawilosci psychologicznych lepiej by nie dziedziczylo..\nA przede wszystkim - za dziecmi nigdy nie przepadalam, za bardzo cenie tez swoja neutralnosc, wiec nie jestem przekonana czy bylabym w stanie poswiecic sie w 90-100% takiemu niemowlakowi..\nMoze adopcja starszego 7-8 letniego dziecka, gdyby ktos z kim ew.zwiazala sie, bylby takze na TAK.\nPost autor: Koni » 24 paź 2008, 08:40\n-viki- pisze: U nich panuje nieśmiertelność, którą osiągają poprzez klonowanie samych siebie, kiedy ich organizmy się zużyją. Wolno im zrobić zawsze tylko 1 klona. To oni nazywają nieśmiertelnością.\nTo jak Asgardczycy ze StarGate . Tyle tylko, że oni przez to wymierają.\nPost autor: -viki- » 24 paź 2008, 08:47\nA wiecie, że oni podobno maja jeszcze takie prawo, że wyborcami mogą być wyłącznie ci, co mają 110 IQ, a osobami wybieranymi do rządu mogą byc wyłącznie ci, co mają od 140 IQ. Innych nie dopuszczają do tego. I maja b. rozbudowaną pomoc socjalną, że nikt nie cierpi biedy, niedostatku, nawet jeśli nie pracuje, bo np nie lubi. Inni lubią, więc pracują. Tylko, że ichniejsi naukowcy już dawno opracowali bezproblemowy system produkcji żywności i takich kłopotów wcale u nich nie ma. Natomiast wszystkie prace fizyczne wykonuja u nich roboty/androidy. Ludzie (bo w sumie to oni ludźmi są) wykonują tylko prace umysłowe, intelektualne. No, musicie przyznać, ze ciekawe jest to. Utopia, czy nie, ale mnie się to nawet podoba.\nTrzeba przy tym jeszcze jedną sprawę rozważyć. Cokolwiek człowiek jest w stanie sobie wyobrazić, to jest w stanie również i wykonać, tylko później, może inne pokolenie. Lecz skoro sie w ludzkiej głowie zmieściło samo wyobrażenie czegoś tam, to tylko czekac, aż będzie to wykonywalne. Prawie wszystkie nieziemskie niegdyś pomysły dawniejszych autorów science fiction, są dla nas aktualnie normalką i chlebem powszednim, a kiedyś ludzie widzieli takie opowiadanka (np o latających w powietrzu maszynach) wyłącznie jako bajki science fiction. Tak więc nie ma sie co naigrywać z science fiction, bo to potencjał ludzkiej nauki jest.\nPost autor: Piorun » 24 paź 2008, 09:08\nPomysł z ograniczeniem praw wyborczych w zależności od wykształcenia/IQ to stara dobra geniokracja, ewentualnie współczesna technokracja. Pierwszą wymyślił jeszcze Platon, drugą .... nie pamiętam\nMi bardziej pasuje technokracja, która zakłada zniesienie wszystkich barier postępu (poza najbardziej oczywistymi oczywiście. Ale to co któraś religia ma w danej sprawie do powiedzenia nie było by brane pod uwagę)\nTechnokracja zakłada też tępienie jednostek "niebezpiecznych dla otoczenia" (czyli np złodziei, degeneratów itp, co mi się poniekąd podoba)\nPost autor: -viki- » 24 paź 2008, 09:29\nLACORUNA Z adopcją jest nie tak łatwo. Kiedyś chciałam zaopiekować się 1 dzieckiem z Domu Dziecka. Tj nie adoptować, ale zabierać na weekendy do domu, zabierać na całe wakacje, ferie szkolne. Tak, żeby ten Dom Dziecka był tylko jak internat w tygodniu dla dzieciaka. Dyrektorka DD powiedziała mi, ze prawie wszystkie dzieci są tam z powodów ekonomicznych i prawie wszystkie z rodzin wielodzietnych. W DD praktycznie w ogóle nie ma jedynaków, a dwoje rodzeństwa to rzadkośc . Zwykle 3,4,5. A oni rodzeństwa nie rozdzielają. Więc jak się z jakimś dzieciakiem powiedzmy zaprzyjaźnisz (co to wieku 7, 8 lat nie kradnie, nie klnie jak szewc itp) to zaraz masz i całe jego rodzeństwo na głowie. To jest mało realne, aby pojedyńcze 7-8 letnie dziecko znaleźć, w dodatku nie popsute jakoś nieodwracalnie. Co innego dzidziuś. Nieraz matki zostawiają dziecko po porodzie w szpitalu - do adopcji. Też nie wiesz kto zacz. (Np dzieci z kazirodczego związku polskiego Friztla pozostawiono w szpitalu do adopcji).\nOgólnie, to lepiej swoje dziecko mieć jednak.\nPost autor: -viki- » 24 paź 2008, 10:35\nPiorun pisze: Pomysł z ograniczeniem praw wyborczych w zależności od wykształcenia/IQ to stara dobra geniokracja, ewentualnie współczesna technokracja. Pierwszą wymyślił jeszcze Platon, drugą .... nie pamiętam\nNo tak, tylko, że ta platońska geniokracja to miała oparcie miemal na prymitywiźmie. Przecież Platon uważał zmiany jako zło, a tylko stabilnośc, niezmienność jako dobro. Więc owszem to wykształceni mędrcy mieli państwem rządzić, ale jednocześnie w jakieś takiej stagnacji, niezmienności. To wyklucza postęp techniczny. Platonowi mądrość i wiedza była do czego innego potrzebna. Platon byłby wrogiem wszelkich zmian, rewolucji. Co powiedziałby na istenie internetu, który zrewolucjonizował świat informacji ? Byłby zdeklarowanym wrogiem. A ci raelianie, to owszem są za geniokracją, ale w zupełnie odwrotnym celu. Są za nauką w celu postępu technicznego i poprzez to ułatwianiem i uprzyjemnianiem sobie życia.\nNie żebym ja za nimi była, bo mi się ich doktryna rozwoju dziecięcej seksualności jako podstawy rozwoju w ogóle nie podoba, całkowicie odstęcza, przeraża. Nie wiem, może zacofana jestem, ale już tak jest i się nie zmieni. Houk !\nNatomiast niewątpliwie mają wiele b ciekawych poglądów.\nPost autor: LACORUNA » 24 paź 2008, 11:37\nNapewno lepiej urodzic swoje dziecko, dla tych kobiet, ktore czuja instynkt macierzynski, poswiecenia sie, maja zaplecze finansowe i partnera ktory podzieli sie obowiazkami, itp...\nO trudnosciach w adopcji czytalam. Moje optymistyczne zalozenia sa raczej tylko teoretyczne.. Jako samotna matka zapewne nie mialabym szansy na cos takiego.. A z partnerem... do tego pewnie tak samo dluga droga ..\nNie chcę mieć swoich dzieci. jeśli już bym jakieś miała miec - to adoptowane.\nPost autor: -viki- » 28 paź 2008, 22:04\nZ tego, co wiem, to samotna kobieta może adoptować dziecko też. Lecz tylko chore, niepełnosprawne. Takie, którego pełne rodziny nie chcą. Bóg jeden wie, jaka jest w tym logika, ale był o tym dość rozległy reportarz/program w tv, jak to jest w Polsce z tymi adopcjami przez samotne kobiety. O samotnych ojcach wcale nie mówili. Może im nie pozwalają w ogóle? Nie mówili, jakby tematu nie było.


Świdnicki Uniwersytet Trzeciego Wieku » IV Przegląd Piosenki Uniwersytetów Trzeciego Wieku – kolejne Grand Prix!\nIV Przegląd Piosenki Uniwersytetów Trzeciego Wieku – kolejne Grand Prix!\nWszystko miało swój finał 21 listopada w klubie „Bolko”. Piszę „finał”, bo przecież nie była to kwestia tylko tego jednego dnia. Wystarczy powiedzieć, że już 5 maja wszystkie uniwersytety otrzymały informację z tytułem i zasadami przeglądu. Potem były przygotowania merytoryczne czyli wyszukiwanie utworów, próby itp. ( oczywiście mówię tu o zespole świdnickim) ) ale też wielopłaszczyznowe działania organizacyjne.\nTemat tegorocznej edycji: „Idziemy przez życie, przez świat” był bardzo ciekawy i, jak sądziłem, powinien trafiać zarówno do wykonawców jaki do odbiorców. Czy zawsze był on dobrze odczytany – każdy może się przekonać patrząc na wybrane przez poszczególne zespoły utwory.\nNoworudzki Uniwersytet Trzeciego Wieku – debiutant w Przeglądzie\nZąbkowicki Uniwersytet Trzeciego Wieku – debiutant w Przeglądzie\nZgodnie ze zwyczajem, specjalnie dobraną piosenką, grupa wokalno – instrumentalna gospodarzy wprowadziła wszystkich w temat i w całą imprezę. Uznaliśmy, że najlepiej ten przekaz wyrazi piosenka Starego Dobrego Małżeństwa pt. „Wędrówkę jedną życie jest człowieka”.\nDodać należy, że od samego początku imprezy i przez cały czas jej trwania, na dużym ekranie wyświetlana była specjalnie przygotowana prezentacja dodatkowo, wizualnie ubogacająca estetyczne doznania. Odnosiło się wrażenie, że każdy spoglądając na zdjęcie czy slajd, mógł odnaleźć fragment swojej osobistej drogi przez życie.\nW części konkursowej nasz zespół wykonał następujące utwory:\nZa przełęczą – z repertuaru zespołu „Myśli rozczochrane wiatrem zapisane”\nModlitwa wędrowców – z repertuaru zespołu „Myśli rozczochrane wiatrem zapisane”\nPatrz idziemy – z repertuaru zespołu „Czerwony Tulipan”\nPo naradzie jurorów piękna wiadomość:\nGŁÓWNA NAGRODA – GRAND PRIX – DLA ZESPOŁU ŚWINICKIEGO UNIWERSYTETU TRZECIEGO WIEKU !!!


22.05.2019 r. – spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki\nTemat spotkania: „Skrywane sekrety”\nOmawiane książki: „Wybacz mi” Gabrieli Gargaś oraz „Cena szczęścia” Penny Jordan\nNa dzisiejszym spotkaniu skupiliśmy się na książkach napisanych przez dwóch różnych autorów, ale pomimo tego zawierały one łączący je wątek, mianowicie adopcja dziewczynek, które nieświadome całej sytuacji dowiedziały się prawdy dopiero w dorosłym życiu.\n„Cena szczęścia” to mocno wciągająca książka. Trudno ją nazwać romansem, choć opowiada o miłości, tej małżeńskiej i macierzyńskiej, ale także o tragedii, której doświadczyli główni bohaterowie – śmierci dziecka. Po latach Claudia i Garth muszą wreszcie powiedzieć dorosłej, adoptowanej córce prawdę o jej pochodzeniu. Trzeba będzie wrócić do przeszłości, na nowo przeżyć dramatyczne wydarzenia i wyjawić długo skrywane sekrety.\nDruga z omawianych książek pt. „Wybacz mi” zawiera wielowątkową fabułę. Porusza takie tematy jak miłość, przyjaźń, życie na obczyźnie, nietrafione wybory, rodzinna tajemnica, śmierć czy samorealizacja. To powieść o kilku kobietach, które łączą więzy krwi oraz o miłości, która przybiera najróżniejsze oblicza. Problemy poruszone w książce są tak bardzo realne, tak namacalne, że chwilami łatwo odnaleźć w niej cząstkę siebie. Wiele kobiet emigruje, gubi się na obczyźnie, nakłada maskę i gra przed publicznością złożoną z rodziny, przyjaciół czy znajomych. Ta książka jest skarbnicą cytatów o życiu, miłości i przewrotnym ludzkim losie. Błądzić jest rzeczą ludzką, o czym przekonuje nas piękna historia Ludwiki i jej córki Klaudii.\nCzy istnieją winy, których nie można wybaczyć, przede wszystkim sobie? Jak spojrzeć w lustro, kiedy popełniło się fatalny w skutkach błąd?\nZachęcam do przeczytania w/w książek J\nOdsłon : 1007622\nWizyt w tygodniu 7405\nWizyt w miesiącu 34780\nŁącznie wizyt 795630


Polacy będą oburzeni, jak to zobaczą. Tyle za kawę i obiad płacą politycy - o2 - Serce Internetu\n| 27.11.2021 7:55\nKlaudia Jachira zwraca uwagę na przywileje posłów (Twitter)\nPosłanka Koalicji Obywatelskiej pokazała w mediach społecznościowych tablicę cenową z sejmowej stołówki. Okazuje się, że ceny są tam na wyjątkowo, wręcz niespotykanie dziś niskim poziomie.\nDosyć już narzekania na drożyznę! Oto menu w lokalu, gdzie nie ma inflacji, a wszyscy dostają podwyżki - napisała na Twitterze.\nCeny robią wrażenie. Za kawę posłowie zapłacą zaledwie 3 zł, za kompot 1 zł, ciastko kosztuje 5 zł, a drugie danie zaledwie 12 zł.\nJachira wróciła do tego tematu w piątek w programie "Onet Opinie". Stwierdziła, że polska władza jest "oderwana od rzeczywistości i od zwykłych problemów Polek i Polaków". Jest zdania, że politycy powinni płacić za posiłki tyle samo, co przeciętni Kowalscy.\nTo pokazuje, że władza zawsze się wyżywi. Ja nie zgadzam się na takie ceny, oczywiście chcę płacić więcej i to mówię publicznie. Jeżeli vis a vis zupa kosztuje 15 a tu 3 zł, ja nie mam nic do tego, bo tam jedzą pracownicy kancelarii, oni mogą mieć dofinansowanie na posiłki, tutaj się zgadzam - powiedziała Onetowi Jachira.\nPosłanka uważa, że z uwagi na wygórowane zarobki posłów nie powinni oni otrzymywać dodatkowych przywilejów. - Posłowie, którzy zarabiają dużo, nie powinni być kastą uprzywilejowaną. Oni ciągle się czują jak wielcy panowie, którzy mają nam mówić z majestatu władzy, co nam wolno, a co nie - podsumowała w programie "Onet Opinie".\nZnów odkryła "AMERYKĘ". To złodziejstwo kwitnie od dawna. Szkoda,że nie napisała ile płacą za owoce morza np.KRABA.- TEŻ GROSZE.Podział jest taki ONI my i nędzarze. Biedacy za posłowanie nie mogą przeżyć a na kontach miliony bez żadnej kontroli.Tylko SIEKIERY W DŁONIACH MOGĄ NA JAKIŚ CZAS ZMIENIĆ SYTUACJĘ OD 30 PARU LAT. Ale też by nie wiele się zmieniło w dłuższmy okresie. Widzimy problemy,daleko od siebie a nie widzimy z bliska jak NOWOGRODZKA ostatnie soki ze SPOŁECZEŃSTWA wyciska. Dobrze na świecie nas znają i czym prędzej WYGANIAJĄ.- ISLANDIA w czołówce. Ciągle nam bliżej do WSCHODU i co raz dalej do rozwiniętego ZACHODU. Co dalej się stanie ano nic tylko POJĘKIWANIE I PiS CZY PO POPIERANIE.\nCała ta banda to wybrańcy boga więc mnie to nie dziwi. Polaczki w to nie wieżą ale to już ich problem\nPis czy PO to jedno zło.\nA ci BANDYCI ZLODZIEJEz pis 10 % emerytow w Złodziejskim NIE LADZIE OKRADNA x emerytury bo za długo pracowali. Mnie po 51 latach pracy OKRADNA PO 450 zł miesięcznie netto\nTo dlaczego Jachira nie walczy z tym, aby posłom i senatorom obniżyć pensje, zabrać przywileje, itd. Jest pani obłudnicą.\nto rachunek z BiałoRuskiej granicy, Dyktator nalał jej zupy z KOtła ,MultiKulti do dzisiejszegon dnia siedzi w knejach i karmi KOlorowych z Iraku\nTakie ceny są normalne to restauracje zawyzaja ceny\nONI...ona w ramach solidarności z narodem bojkotuje stołówkę poselską. Za rządów innych nacji było inaczej? Nie!!!\nChcieliście cudu. Macie cud.\nOni tylko sami sobie podwyższyli o 6 tys miesięcznie\nJachira, Spurek i kto następny? Mega wynalazki 😄


Wysłany: Sob 9:57, 15 Maj 2010 Temat postu: Brama Ezechiela.\nZawsze pociągały mnie tajemnice świata i praca w moim instytucie dawała mi ogromna satysfakcję, ale niestety zapanował tu marazm, na to nałożyły się cięcia finansowe, co zmusiło mnie do odejścia z niego. Mógłbym, co prawda tam zostać i być wyrobnikiem w miarę biednym, bo do mojej pensji musiałbym dołożyć drugie tyle, żeby starczyło na godne życie. Dlatego w dniu swych 30 urodzin zrezygnowałem z pracy w instytucie.\nZmusiło to mnie do poszukiwania innych źródeł dochodów, a ponieważ pomysłów mi nie brakowało, więc wpadł mi pomysł do głowy, by w wyeksploatowanej kopalni uranu zrobić dyskotekę, a ja zostałbym didżejem. Największy problem był w tym, że porywam się z motyką na księżyc, bo nie dość, że nie miałem pojęcia o prowadzeniu dyskoteki, to w dodatku nie znałem współczesnych trendów muzycznych i o wykonawcach.\nCo z tego, że nasłuchałem się piosenek popu, rocka, czy naoglądałem teledysków, ale umieć się w tym poruszać, to co innego. Po głowie zawsze chodziła mi nauka i technika, a nie muzyka, czy inne dziedziny mnie nie interesowały, jestem w nich zwyczajnie mało rozwinięty.\nWysłany: Nie 8:26, 16 Maj 2010 Temat postu:\nJednak uparcie dążyłem do pozyskania tego lokalu, ale jak to u nas bywa ,od początku zaczynają się schody. Rozmowy z władzami administrującymi terenu, na którym miał znajdowała się kopalnia, trwały ponad rok, ponieważ nikt nie czuł się na tyle władnym by wydać odpowiednią decyzję. Burmistrz twierdził, że właścicielem kopalni jest wojsko, a wojsko z kolei, że to agencja energii atomowej. I tak odsyłano mnie od Annasza do Kajfasza, aż w końcu pomyślałem, że to Hitler albo Stalin są nadal właścicielami, bo eksploatowana była przez faszystowskie Niemcy, a później przez sowietów i będę musiał czekać jak ich spadkobiercy łaskawie wydadzą zgodę.\nWreszcie dostałem zezwolenie na pismie od burmistrza na otwarcie dyskoteki.\nPewnie trwałoby to jeszcze dłużej, lub zupełnie bym takiego zezwolenia nie otrzymał, gdyby w sprawę nie zaangażował się mój przyjaciel z instytutu mający tam silną pozycję. Oczywiście żadnych podejrzanych czynności nie było, wystarczył tylko jeden telefon. On znał się osobiście burmistrza, wymagały tego kontakty służbowe, ponieweaż często się spotykali. Jego instytut robił badania na radiacją w kopalni pod kątem bezpieczeństwa dla okolicznej ludności. Radiacja była na tak niskim poziomie, że nie stanowiła żadnego\nzagrożenia dla osób z zewnątrz kopalni, a nawet wewnątrz. Będąc w samej\nkopalni nie jest się bardziej narażonym na promieniowanie jonizujące, niż\nzałoga samolotów pasażerskich na dużej wysokości.\nWysłany: Pon 7:37, 17 Maj 2010 Temat postu:\nTyle zachodu to mnie kosztowało, a z dyskoteką wyszła wielka klapa.\nWszystko podlega prawom rynku, modzie i po roku był coraz mniejszy ruch. A w dodatku przypałętali się jacyś chętni ochroniarze, którym nie można było odmówić świadczonych "usług".\nPlajta mi zajrzała w oczy i już widziałem napalonych na mnie komorników.\nW nieszczęściu przyszło szczęście, w postaci przyjaciół, bo jak mówią: „Przyjaciół poznaje się w biedzie”.\nDo mojego kopalnianego interesu przyłączyło się dwóch z dawnych czasów przyjaciół Katarzyna i George. Katarzyna jest uroczą kobietą z nieprzeciętnymi zaletami ducha i swoją zmysłowością. Posiada także analityczny umysł bardzo przydatny w odkrywczej pracy naukowca, ma na swoim koncie wiele badań naukowych, jak również mnóstwo publikacji gdzie jest ich współautorem i autorem. Obecnie wraz z zespołem pracuje nad teorią kwantowej grawitacji i może dokonają przewrotu w nauce.\nW tej miłej, mądrej dziewczynie od zawsze się kochałem, ale nigdy nie dawałem tego po sobie poznać. Taki ze mnie dziwak.\nOna ma miły i działający na zmysły głos, że zawsze go długo wspomnianam.\nMoi przyjaciele pracują w wiodącym instytucie fizyki, natomiast ja pracowałem tylko w jego oddziale i to w innym mieście. Katarzyna z George w dalszym ciągu pracują w jednym zespole i jest on kierownikiem tego zespołu nadając kierunek badań. Ma nie mniejsze osiągnięcia naukowe jak Katarzyna, ale, że jest mężczyzną i chyba dlatego został wybrany na szefa. Osobiście widziałbym na jego miejscu Kasię, ale ona pewnie takich ambicji nie ma. Chyba dobrze, że tak jest, bo jako kierownik straciłaby wiele ze swojej kobiecości. Nasze drogi się rozeszły i zamieszkaliśmy w różnych miastach, jednak utrzymywaliśmy kontakty prywatno-zawodowe.\nWysłany: Wto 9:42, 18 Maj 2010 Temat postu:\nZ nauką mam cały czas kontakt, choć teraz już tak prywatnie, jednak śledzę wszystkie dokonania instytutu, a zwłaszcza Kasi.\nZaproszono mnie niedawno na sympozjum naukowe i tam spotkałem się z przyjaciółmi. Po oficjalnym spotkaniu poszliśmy na kolację do stylowej karczmy na regionalne rarytasy. Kasia delektowała się winem, a my mężczyźni drinkami, gawędziliśmy o tym i owym, wtedy\nopowiedziałem im o moich problemach z dyskoteką. Byli zaskoczeni, ponieważ nigdy by nie pomyśleli, że biznesem się zajmę, całkowicie porzucając naukę, uważali, że dyskoteka będzie dodatkowym źródłem dochodu, bym mógł kontynuować pracę w instytucie.\nZnali mnie z dociekliwości i zamiłowania do odkrywania nieznanego, a nawet\nskłonności do fantastyki. Ja zawsze twierdziłem, że nasze życie i cała\nrzeczywistość przerasta najśmielszą fantastykę. Zawsze mnie nurtowała\nciekawość świata i wszędzie doszukuję się tajemniczych przyczyn, mocy\nsprawczych, o których nam się nie śniło.\nNa kolacji wprowadziłem ich w temat mojego biznesu, a właściwie plajtę. Oni widząc moje zrezygnowanie zaproponowali pomoc i podjęliśmy decyzję o wspólnym przedsięwzięciu w\nkopalni uranu, by jakiś grosz z niej wyciągnąć. Nakresliłem im mój plan, im to się spodobało, bo upatrywali w tym też jakichś dochodów, bowiem sami też cierpieli na niedostatek kasy, a wiadomo, jak to jest z wynagrodzeniem w nauce.\nPlan był następujący: Zdecydowaliśmy się na urządzeniu w kopalni muzeum\nognia i energii. To miało szansę przynosić dochody, zwłaszcza, że mogliśmy\nskorzystać z dotacji unijnych. Po drugie, turystyka w tym rejonie jest\ndość rozwinięta, ponieważ są to rejony górskie a zwłaszcza zimą, kiedy\nprzyjeżdżają narciarze. Dla zziębniętych była kawiarenka z grzańcem i\nCo zaplanonowane, zostało wykonane. Wbrew pozorom interes jakoś się kręcił, bo zwiedzający nie byli hołotą, tylko ludźmi kulturalni chłonni wiedzy i ciekawi historii.\nWysłany: Śro 9:20, 19 Maj 2010 Temat postu:\nKopalnia miała kilometry chodników i wyrobisk, ale my wykorzystaliśmy\njedynie 200 m. Miała główny korytarz i wiele bocznych wydrążonych w skale wyrobisk.\nPozostawiliśmy je w nienaruszonym stanie i tylko pomalowaliśmy ściany i\nsklepienia różnymi kolorami odpowiadającymi różnym epokom ognia i energii.\nTe boczne korytarze nazwane zostały salami i urządzone je tematycznie od\nzarania dziejów człowieka do czasów współczesnych. Tych sal było 20 i w\nkażdej zgromadziliśmy zbiory eksponatów z różnych epok, malowideł, zdjęć i modeli\nnajróżniejszych urządzeń niezbędnych do wytwarzania energii.\nPierwsza sala, licząc od wejścia, pokazywała domniemaną scenerię i rekonstrukcję artystyczną człowieka pierwotnego, posługującego się ogniem. Był nim Homo Erectus i działo się to ponad pół miliona lat temu. Opanowanie wzniecania ognia umożliwiło dawnemu człowiekowi rozwój oraz ekspansję na cały świat, a nawet kosmos. Dzisiaj wykorzystujemy nawet ogień atomowy, który warunkuje nasze przetrwanie w przyszłości.\nTych sal odpowiadających różnym epokom jest wiele, ale jedna sala jest\nwyjątkowa, ponieważ ona pochłonęła nas kompletnie. Wraz z Kasią i George nie mamy jeszcze pojęcia, co to może oznaczać, czego tam doświadczamy. Nasza wiedza fizyczna wysiada i na gruncie nauki nie możemy tego wytłumaczyć, a w cuda nie wierzymy.\nTą tajemniczą salą jest sala o nazwie Brama Ezechiela i miała nawiązywać\ndo Ezechiela biblijnego. Był on bystrym obserwatorem i opisywał ze\nszczegółami to, co widział. A widział niestworzone rzeczy. Najdziwniejszym\nbyło przedstawienie rydwanów ognistych, jakoby bogowie zstępowali na nich\nz nieba. Ich pojazdy Ezechiel opisał nadzwyczaj precyzyjnie i na pewno\nnie mógł tego wymyślić, bo w owym czasie takiej techniki jeszcze nie było.\nTe rydwany latały w powietrzu, a także poruszały się po ziemi za pomocą\nprzemyślnych kół. Koła te miały złożoną budowę, które umożliwiały\nporuszanie się w różnych kierunkach nie obracając się i nie skręcając.\nKombinowaliśmy i powstały różne modele tych kół, a jeden przypadł nam do gustu i go skopiowaliśmy.\nWysłany: Czw 9:27, 20 Maj 2010 Temat postu:\nGeorge jest umysłem ścisłym, ale niepozbawionym polotu. Potrafi wymyślić\nrzeczy nowe i w takim przypadku mówi, że te pomysły przychodzą mu same, że\nto dzieje się bez jego udziału. Ja mu wierzę, bo coś na ten temat wiem.\nGeorge jest upartym człowiekiem i tak łatwo nie rezygnuje z obranej drogi.\nWidoczne jest to w pracy naukowej, kiedy jego hipoteza się wali, on\njeszcze próbuje ją ratować. Tak nie powinno być, ponieważ naukowiec nie\npowinien kierować się osobistymi poglądami, a tylko metodą naukową. Jednak\njeśli badacz nie kierowałby się emocjami i subiektywnymi poglądami, nie\nmiałby takiej motywacji do działania i traciłaby na tym nauka.\nSala Ezechiela była całkowicie pomysłem Georga i to on poddał pomysł, by\ntaki biblijny nastrój wytworzyć i połączyć z tematem ognia oraz\nnieokiełznanej energii. Nie mogliśmy zbudować makiety rydwanów ognistych,\nbo jak je wykonać? Ezechiel nic nie narysował, a na podstawie tekstu może\ntym być wszystko. Rydwan może być samolotem odrzutowym, statkiem\nkosmicznym, albo nawet nieznanym nam pojazdem do podróży\nmiędzygwiezdnych, czy międzygalaktycznych. Odpuściliśmy sobie te rydwany i skupiliśmy na kołach Ezechiela.\nPisał on, że rydwan miał 4 koła i każde koło składało się z trzech, lub czterech kół umieszczonych wewnątrz największego koła. Zbytnio wyobraźni nie musieliśmy poruszać, by to zrozumieć, ponieważ na targu z zabawkami takie koła można kupić. Zbudowane są tak, że w dużym kole jest mniejsze połączone i obracające się według własnej osi. My poszliśmy tym tropem i wykonaliśmy trzy koła o różnej średnicy tak, że każde koło mieściło się wewnątrz większego. Największe koło obracało się na postumencie, jak obracający się globus, mniejsze koło miało swoją oś pod kątem prostym do koła dużego, a jeszcze mniejsze do pośredniego koła. Te trzy osie, każda pod kątem prostym do pozostałych wyznaczały trzy współrzędne przestrzenne.\nModel ten miał średnicę 30 cm, więc postawiliśmy go na skrzyni, a obok\ndwa Heruby, które miały nawiązywać do Arki Przymierza. Całość\nbyła urządzona w duchu starotestamentowym i taki nastrój miała wywołać u\nWysłany: Pią 8:35, 21 Maj 2010 Temat postu:\nNieprzypadkowo zatrzymałem się na sali Ezechiela, bo do niej zaraz\npowrócę, a dlatego, ponieważ o niej najwięcej chcę opowiedzieć z\ntego powodu, iż dzieją się tam rzeczy niesamowite i dla nas niezrozumiałe.\nChcę jednak powiedzieć o następnej Sali, która nazywa się\n„Salą Daniela” i ma ona nawiązywać do proroctw Daniela biblijnego.\nChcieliśmy urządzić te dwa tematy w jednej sali, ale jednak je\nrozdzieliliśmy z powodu zamknięcia sali Ezechiela przed turystami.\nTrochę szkoda, bo muzeum właśnie z tego powodu cieszyło się powodzeniem, zwłaszcza w gorszą pogodę. Kaski też szkoda, ale niestety są rzeczy ważniejsze od niej.\nDo sali Ezechiela wchodziliśmy tylko my, czyli Kasia, George oraz ja. Nikt poza nami\nnie miał wstępu, nawet Sanepid nie wiedział o tej sali, bo ją\nzamaskowaliśmy. Żeby tam wejść, należało odsunąć plakat przedstawiający\nwehikuł czasu Wellsa. Później sobie uświadomiliśmy, że plakat z salą\nidealnie z sobą pasują, bo mają bardzo wiele wspólnego.\nW kopalni uranu jest dość wysoki poziom promieniowania jonizującego, ale\njeszcze bezpieczny dla człowieka. Myślę, że to promieniowanie jest sprawcą\nniesamowitych rzeczy, nad którymi pracowaliśmy w trójkę.\nJako fizyk/mechanik umiem wykonać z metalu bardzo skomplikowane rzeczy,\nkonstrukcje, mechanizmy. Dlatego zbudowanie kół Ezechiela nie nastręczało\nwiele trudności, pomimo pewnych kłopotów z łożyskami i silnikami\nnapędowymi. Chodziło o precyzję ruchu, bo ona pełniła istotną rolę w\npowodzeniu całego doświadczenia.\nOczywiście pierwowzór nie był doskonały i efekt Ezechiela był mało\nzauważalny. Nazwałem to „efektem Ezechiela”, żeby odróżnić to od jego wizji\noraz, żeby biskupi mnie czasem o prawa autorskie nie zaskarżyli.\nWracając do technicznej strony kół Ezechiela, to już wiem, dlaczego\nponieśliśmy porażkę. Koła były po prostu za małe i wiem dlaczego. Chodzi o\ninterferencję fal ciemnej materii z normalną materią. Do nakładania się\nprzybliżeniu 1,5 m. By to osiągnąć, musiałem zwiększyć średnicę kół tak,\nże najmniejsze miało 1,5 m, a największe 2,5 m.\nTo stawiało nas w trudnej sytuacji, ponieważ wykonanie kół musiałem\nzlecić wyspecjalizowanej firmie posiadającej tak dużą tokarkę, a żeby\nzmniejszyć koszty udałem się do znajomego, który pozwolił mi bym sam zabawił się za tokarza, bo wiedział, że w końcu to jest po mojej linii umiejętność. Cały problem, to było zaprojektowanie i wykonanie programu do tokarki sterowanej numerycznie. CNC to nic takiego i wystarczy\nznać się na autoCAD, a reszta to pryszcz.\nToczenie to nie wszystko, bo należało wykonać otwory w osich pod wały i\nosadzenie na nich łożysk tocznych oraz przeniesienie napędu z silników\nelektrycznych do każdego z kół. Po drodze było też spawanie,\ndopasowywanie, montaż i wiele innych prac, których nie będę wymieniać. To\nnie były wszystkie problemy związane z kołami, bo całość należało\nzmontować w ciasnej kopalni i doprowadzić energię elektryczną o\nniebagatelnej mocy, bo aż 40 kW.\nWysłany: Sob 7:58, 22 Maj 2010 Temat postu:\nKasia miała największy udział w naszym doświadczeniu, ponieważ bezbłędnie\nnaprowadzała nas na właściwy kierunek, jak by go znała wcześniej. To ona\npoddała myśl, by zwiększyć średnicę kół.\nKiedy to mówiła, znów zauważyłem jaką jest uroczą kobietą o pięknych kształtach ciała. Niewysoka, ciemna blondynka z przenikliwymi oczami, przed którymi nic nie może się ukryć.\nJedno jej spojrzenie rozbraja każdego mężczyznę, a kiedy się śmieje, staje\nsię inna. Ten uśmiech mówi - kocham ciebie. Ona powinna być noszona na\nrękach przez wielbiciela, ale na pwno za ten pomysł. Dla kobiety, fizyka\npowinna być nudna, bo tam nie ma nic z wzniosłych uczuć, ale jest piękno.\nTak, Kasia jest wrażliwa na piękno i w fizyce widzi to piękno i przeżywa\nwzniosłe uczucia. Piękno i uczucia jej są skierowane na Stwórcę\nrzeczywistości, którą bada. Kasia wbrew pozorom, jest osobą wierzącą w Boga i dla niej wyznacznikiem wiary jest Biblia. Ona wierzy w dosłownie jej brzmienie, a nie żadne interpretacje dokonywane przez najróżniejsze kościoły.\nMoże to było powodem, że zainteresowała się kołami Ezechiela i salą\nDaniela, bo nawiązywały do wydarzeń biblijnych. A może powodem było coś innego, może wiedziała więcej, niż ja, czy George. Czy mogła mieć jakiś związek z postaciami biblijnymi, a może przepowiedniami Daniela? Może skądś przybyła?\nWysłany: Nie 23:00, 23 Maj 2010 Temat postu:\nPomyślicie, że trzeba być niespełnym rozumu, żeby się rzucać na tak trudne przedsięwzięcie z kołami, które pochłonęły dużo czasu, niemałe pieniądze i to nie jednego nawiedzonego, ale nas trzech. Do tego zmotywował nas wspomniany efekt Ezechiela. Zauważylismy go podczas pierwszego doświadczenia z małymi kołami, a ukazał się nam, jako poświata wypełniająca przestrzeń najmniejszego koła. To jawiło się, jako mleczna kula podobna do białego abażuru, lecz ledwo zauważalna. Na początku tego nie zauważyliśmy i sądziliśmy, że to jest efekt szybko obracających się kół, takie miganie ich przed oczami. Nagle Kasia zwróciła nam uwagę, że mleczna kula częściowo przesłania nam widok, który był za kulą. To jest normalne przy szybko obracających się kołach, ale Kasia powiedziała, że tak mocno nie powinno przesłaniać. I rzeczywiście, po głębszej analizie i obliczeniach, byliśmy pewni, że coś jest nie tak, właściwie bardzo mocno nie tak.\nTych doświadczeń z kołami robiliśmy znacznie więcej, łącznie z przepuszczaniem światła laserowego przez mleczną kulę i wyniki potwierdzały, że jest ona przeszkodą nawet dla lasera.\nMieliśmy już tego dosyć, bo zamiast zarabiać pieniądze, tkwiliśmy w tej dziurze marnując czas. George zrobił dokumentację całego doświadczenia i ową mleczną kulę nazwał białą dziurą. Tak ją nazwał, dla odróżnienia od czarnej dziury pochłaniającej wszystko, nawet światło. Biała kula była jasna, a więc światła nie pochłaniała.\nDokumentacji nikomu nie udostępnił i czekał na nadarzającą się okazję. Może jakieś badania w jego instytucie, albo w inny sposób wykorzystać. George ma głowę do interesów i na wszystkim potrafi zrobic pieniądze, ale musi mieć coś pewnego, a nie jakąś tam kulę.\nKasia była innego zdania i powiedziała, że należy kontynuować doświadczenia z kołami i poddała myśl, żeby zwiększyć ich śraednicę i ulepszyć całą konstrukcję. Ja oczywiście przystałem na Kasi propozycje, bo ciekawość mnie zżerała, a przede wszystkim, dla Kasi zrobiłbym wszystko.\nTak powstała decyzja o wykonaniu nowych kół pozbawionych wad tych małych. Następne wydarzenia już znacie i przystąpię teraz do opisu tuż po uruchomieniu nowych kół Ezechiela.\nWysłany: Wto 9:54, 25 Maj 2010 Temat postu:\nPierwsze uruchomienie kół odbywało się z kłopotami, bo to prądu zabrakło na skutek wyłączeń w sieci, albo ruch powietrza, który powodowały koła i ciepło od silników. Po paru dniach się z tym uporaliśmy i mogliśmy zacząć właściwe próby nad Ezechielem.\nEfekty były nadzwyczaj pomyślne i wszyscy patrzeliśmy na nie, jak wryci. Chodzi o mleczną kulę, bo ukazała się nam z całą okazałością. Miała kształt bardzo wyraźny o zarysowanej powierzchni, ale bez żadnych szczegółuw na powierzchni. Po prostu była idealną kulą wewnątrz najmniejszego obracającego się koła, ale wyraźnie mniejsza o tego koła. Później poprzez oświetlanie jej i rzucanie cienia na tarcz, zmierzylismy jej średnicę, która wynosiła dokłądnie 1,4 m i mieściła się z dużym luzem w najmniejszym kole. Prawdopodobnie miała związek z długością fali interferencyjnej normalnej i ciemnej materii.\nWłaściwie to powtórzyło się wszystko, jak w małymi kołami, a różnicą była bardziej widoczna mleczna kula. Przyszedł nam pomysł, by tam zajrzeć i najlepiej byłoby umieścić w niej kogoś z nas. Ale, jak to zwykle bywa, nikt nie chciał ryzykować i ustaliliśmy, żeby włożyć tam kamerę.\nZaprojektowaliśmy tak, żeby oś najmniejszego koła była w pionie i w tej osi podwiesić kamerę, a nawet człowieka. Podwieszenie posiadało ułożyskowanie nie pozwalającym na odebranie stopnia swobody w osi pionowej. Człowiek, lub kamera, musiała być nieruchoma podczas szybko obracających się kół.\nA więc umieściliśmy tak kamerę, rozpędziliśmy koła, biała dziura się pojawiła. Obracaliśmy kołami 5 minut, żeby jakiś ciekawy fimik video wyszedł i obejrzeć sobie.\nAle cóż, po zatrzymaniu kół, kamery nie było, a u góry w osi wystawał kawałek drutu idącego do kamery. Coś go użarło na przejściu miedzy widzialną przestrzenią, a mleczną kulą. Nie było jej nigdzie, wyparowała!\nW cuda nie wierzymy i musiało mieć jakieś racjonalne wytłumaczenie, którego jeszcze nie znaliśmy. Nie dawało nam spokoju, co mogło pożreć kamerę i kawałek łącznika. Wzięliśmy ten użarty kawałek pod mikroskop i to, co ujrzeliśmy, zaparło nam dech. Nie było tam żadnych śladów od zębów, noża, ani zgniotów, tylko stalowy pręt, z którego wykonany był łącznik, został jakby rozpuszczony w kwasie. Nie miał ostrych przejść, tylko sieć krystaliczna żelaza stawała się coraz rzadsza, jakieś dendryty z niej wystawały i na przestrzeni ułamka milimetra kończyło się. Tego nie dokonał kwas, bo na powierzchni metalu nie było żadnych zwiazków od reakcji chemicznych, ale coś nas bardzo zaskoczyło i to niemożliwego. Próbkę poddaliśmy pod obserwacje mikroskopem skaningowym i zauważyliśmy, że sieć krystaliczna metalu zmieniła swoją strukturę, bo odległości między atomami się znacznie zwiększyły. To jest nieprawdopodobne, ponieważ kryształy żelaza mają niezmienną sieć, a tu nagle powstała zmieniona. To odkrycie już zasługiwało na Nobla - lekko żartując.\nWpadłem na pomysł, by zrezygnować z połączenia mechanicznego kamery z kołami, na rzecz pola. Pola nic nie powinno ugryźć, bo tam nic nie ma do ugryzienia, to jest tylko pole magnetyczne niesmaczne nawet dla najwiekszych żarłoków.\nWpadłem na pomysł, żeby wykorzystać magnesy stałe i elektromagnesy, aby wykorzystać efekt magnetycznej poduszki, jaka jest w pociągach na takiej samej poduszce. W najmniejszym kole od wewnątrz należało umieścić elektromagnesy, nad którymi unosiły się magnesy stałe, a między nimi szczelina na kilka centymetrów. Taki fotel na poduszce magnetycznej, na którym mogła byc duża kamera, inna aparatura, a nawet człowiek.\nStabilność fotela na wychylenia boczne była bardzo dobra, ponieważ obracające sie elektromagnesy zataczały w przestrzeni czaszę kulistą idealną, jako gniazdo mechaniczne.\nMusiałem ten długi opis zamieścić, żeby nie być posądzony o pominięcie istotnych kwestii dla znających się na technice i sądzę, że wszystko jest zrozumiałe i nie będę do tego wracać.\nWysłany: Śro 7:25, 26 Maj 2010 Temat postu:\nZrezygnowaliśmy z kamery i zastosowaliśmy wiele czujników mierzące parametry fizyczne oraz pozom promieniowania elektromagnetycznego. W takich warunkach każda kamera może wysiąść ze względu na wrażliwą elektronikę, a czujniki są znaczne odporniejsze. Podobne czujniki pracują w sondach kosmicznych, a także na Marsie się sprawdziły.\nUmieściliśmy zestaw urządzeń wewnątrz kół i rozpędziliśmy je do prędkości 50 obrotów na minutę każde. Efekt Ezechiela pojawił się nagle, obracały się także 5 minut i zatrzymaliśmy. Zaskoczeni byliśmy bardzo, bo nic nie użarło i czujniki były nietknięte. Wniosek z tego, że pomysł z polem magnetycznym był trafiony i dowiedzieliśmy się, że poduszka magnetyczna o wysokości 2 cm jest wystarczająca. Wymiar dzielący przestrzeń naszą i kuli musiała być mniejsza, niż 2 cm.\nTeraz wystarczyło odczytać dane z czujników i dowiedzieć się wszystkiego, co tam się działo.\nNiestety przełozyliśmy to na następny dzień, bo zrobiła się 4 w nocy, a dane należao odczytać na komputerze, który musiał długo je przetwarzać.\nWszyscy padaliśmy z nóg i żal mi sie zrobiło Kasi, bo oczy dostała, jak szparki. Jej przecudne oczy były na wpół zamknięte, ale wiedziałem, że zżera ją ciekawość zapisu danych. Tylko przez chwilę przeszła mi szalona myśl, żebysmy wszyscy przespali się w kopalni, lecz względy moralne zwyciężyły. To znaczy mógłbym zaproponować ten nocleg, ale nie chciałem urazić Kasi i zapewne Georga.\nO rany, 8, ja jeszcze śpię, a obok George chrapie. Wyskoczyłem z łóżka i poszedłem do drugiego pokoju grzecznie pukając do drzwi, by obudzić Kasię. Kiedy nie odpowiadała wszedłem do pokoju zaniepokojony by sprawdzić, co jest? Nie było jej tam i szybko pobiegłem do pomieszczenia z komputerem i zobaczyłem tam Kasię wpatrującą się w monitor z wyświetlonymi danymi z sond Kół Ezechiela.\nByła tak pochłonięta pracą, że mnie nie zauważyła, za to ja zamiast rzucić się na wyniki, rzuciłem okiem na Kasię. Właściwie to ją pożerałem oczami, bo taka była pociągająca. Ubrana była w krótką sukienkę i pochylała się nad wydrukami z sond i kamery_. Miała bardzo zgrabną figurę, jej kształtne bioderka przyciągnęły moją uwagę natychmiast, wypukłe pośladki z idealnie zgrabnymi nogami targały moimi namiętnościami. Ale to nie wszystko, bo wcięcie w taili i przepiękny biust robiły niesamowite wrażenie.\nTo było kilka sekund fascynacji Kasią, bo przecież nie mogłem pozwolić, by sie zorientowała o moim zaciekawieniu nią i kiedy trzasnąłem drzwiami, zorientowała się, że wszedłem.\nWysłany: Czw 10:08, 27 Maj 2010 Temat postu:\nZdzisławie - rzekła - spójrz, ja z tego nic nie rozumiem, może ty coś wywnioskujesz.\n-Tak, mam na imię Zdzisław, takie nieciekawe, staroświeckie imię i nie rozumiem dlaczego rodzice mi takie nadali. Może dlatego, że w naszej rodzinie jest ktoś z takim imieniem i pełni ważną funkcję społeczną. Kasia wie, że nie lubię swojego imienia i na przekór tak sie do mnie zwraca.\nPrzysunęła się do mnie z wydrukami danych i pokazuje z wielkim zaskoczeniem pytając\n-czy Ty coś z tego rozumiesz? - Dane były szokujące bo na przykład temperatura była bliska zera bezwzględnego, ciemność, głęboka próżnia, a promieniowanie jonizujące znacznie wyższe. niż w kopalni. Dane te są niemożliwe, bo skąd zero bezwzględne by się wzięło, przecież w kopalni mamy 16 stopni. Także skąd ta próżnia, czy koła mogły wytworzyć próżnię? Fizycznie to jest niemożliwe. Wyższe promieniowanie też jest dziwne. Jeśli to nie awaria sprzętu, to jedynym wytłumaczeniem jest uznać te dane za prawdziwe.\nByliśmy kompletnie skołowani, bo nikt tego nie potrafił zrozumieć i zdecydowaliśmy umieścić tam specjalną kamerę odporną na niskie temperatury i próżnię oraz parę innych czujników.\nNastępna próba z rozpędzaniem kół, wyjmowaniem kamery i odczytem była już lepsza i taki cykl zajmował nam niewiele ponad godzinkę.\nNasza wiedza o mlecznej kuli nie posunęła się ani o krok, bo ciągle rejestrowaliśmy to samo i byliśmy z tego powodu zrozpaczeni. Czyżby przedstawiciele nauki polskiej byli do kitu? Nawet urocza kobieta naukowiec? Niemożliwe, powiedziałem i zaproponowałem, żeby zmienić parametry ruchu kół, zmieniając ich prędkość obrotową. Mieliśmy duże możliwości zmian parametrów, bo zakres obrotów każdego z kół mieścił się od zera do 300 na minutę. Zmiany prędkości mogły następować płynnie dla każdego koła osobno. Zapanowanie nad prędkościami kół mogło być tylko poprzez sterowanie numeryczne z komputera. Do tego był niezbędny program, który napisany był za pomocą odpowiedniego algorytmu i macierzy. Specjalistą od pisania programów jest George i nasze oczy skierowane były na niego, jako wybawiciela z opresji.\nWysłany: Nie 8:12, 30 Maj 2010 Temat postu:\nMieliśmy już spore nrzędzia w postaci regulacji prędkości kołami, dobry program i typowy sprzęt sterowniczy. Mogliśmy zadawać dowolne prędkości kół do 300 obrotów na minutę.\nPodczas następnych prób z mleczną kulą zaobserwowaliśmy ciekawe zjawisko, kiedy zmieniając płynnie obroty kół, nagle zmieniały się parametry fizyczne wewnątrz kuli. Podobne było do wyszukiwania stacji radiowych pokręcając gałką od długości fali Najdziwniejsze, kiedy przy pewnych nastawach skoczyło natężenie promieniowania - jakieś punktowe światła i wyższa temperatura.\nSkąd u licha w kopalni takie światła i wpatrując się w monitor, wyglądało, jak nocne rozgwieżdżone niebo. Chociaż nie tak do końca, ponieważ gwiazdy nie były podobne do znanych astronomom.\nZdzisławie - z egzaltacją krzyknęła Kasia rzucając mi sie w ramiona - jesteś...jesteś....pierwszy, któremu to powiem, wiem co to jest! Wybierzmy się tam razem, bo znam to, Wiem od Daniela.\nPierwszy raz Kasię widziałem taką uradowana, ale czy te dziwne zapisy z wnętrza mlecznej kuli są powodem do takiej radości? Ja tam nic radosnego nie widzę oprócz Kasi w moich ramionach. Powiedziała - czy czujesz to, to jak dotykanie czegoś niesamowitego, najpiękniejszego?\n- Owszem, czułem coś najpiękniejszego, najmilszego, ale dlatego, że miałem przytuloną do siebie Kasię. Ona obejmowała mnie za szyję, a ja ją w pół. Pomyślałem, po co mamy odkrywać jakieś wątpliwe światy, kiedy cały świat już mam w ramionach.\nKasia szybko z mojego uścisku się uwolniła, a ja jej w tym nie przeszkadzałem, wiedząc, że poczuła się skrepowana tą wylewnością. Ona zawsze była oszczędna w wyrażaniu uczuć i to odbierałem, jako obojętność wobec mnie.\nZdzisławie - rzekła - posłuchaj mnie uważnie, bo mam pewną koncepcję. Może i zwariowaną, ale kupy się trzyma. Kiedyś rozmawialiśmy o Wieloświecie, jako jednej z koncepcji kosmologicznych i to właśnie mi się na myśl nasunęło przeglądając dane z sond. Może zbyt pochopne wnioski wyciągam, może w tym dużo chcenia, albo wpływu wizji Daniela. Zawsze mnie intrygowały jego wizje i nie bardzo wiem, jak rozumieć te cztery bestie? Lecz to, co widzieliśmy, z bestiami nie mają nic wspólnego.\nha ha- zaśmiałem się - ale poważnie, odstawmy mitologie i uruchommy rozum naukowca. Hipoteza Wieloświata zakłada nieskończoną liczbę wszechświatów podobnych, a także i bardzo różnych od naszego. W Wieloświecie nieskończonym wszystko może się wydarzyć, bo taką cechę ma nieskończoność. Może być wzechświat, gdzie Ty i ja będziemy......\nOna opuściła oczy, a ja tematu dalej nie ciągnąłem. Dzień się kończył, a na następny zaplanowaliśmy wiele do wykonania.\nWysłany: Wto 10:05, 01 Cze 2010 Temat postu:\nJakoś nie mogłem dzisiaj spać i wstałem o świcie. Wyszedłem na zewnątrz domu, by podziwiać okolicę. Na horyzoncie pojawiło słońce, które przepięknie oświetlało łańcuchy górskie Karkonoszy. Małe góry, ale swój urok mają. To był koniec października i w niektórych miejscach pojawił się snieg. Była nadzieja dla nas, bo sezon narciarski niebawem się rozpocznie i zarazem większy ruch w naszym muzeum. Wszyscy czekaliśmy na kasę, bo urlop Kasi i Georga pomału dobiegał końca i ja ze swoimi problemami pozostanę sam. Coś tam wykombinuję i jakiegoś pracownika do pomocy wezmę, bo nie mam zamiaru skończyć, jako karczmarz, kasjer i odrźwierny. Zresztą tak uzgodniliśmy w trójkę.\nTaki optymizm mnie naszedł i pewnie dlatego, że świt w górach jest przepiękny, ten krajobraz skąpany w blasku słońca. A może ten optymizm z czegoś innego wynika? Na pewno tak.\nTak sobie siedzę przed domem, rozmyślam, aż tu nagle Kasia się pokazuje i mówi, że śniadanie na stole. Ja stanąłem na równe nogi i nie mogłem wyjść z podziwu nad Kasią, ale tego nie dałem po sobie poznać. Ona na tle gór i w promieniach słońca wyglądała przecudnie. Pomyślałem, że ten świat jest najpiękniejszy z wszystkich wszechświatów.\nZdzisławie - zawołała Kasia - dalej, chodź na śniadanie, bo George już czeka, kawa zrobiona, tylko Ciebie brak. Czym się tak zachwycasz? Gór nie widziałeś? Po śniadaniu dużo roboty mamy!\nKasia wołając mnie na śniadanie starała się być miła, ale wiedziałem, że jest bardzo niecierpliwa. Nie potrafi do końca ukrywać swych emocji, ale to dodaje jej uroku.\nKasia śniadanie zrobiła na szybciaka, bo czas naglił. Prawdę mówiąc, śniadanie było skromniutkie. Składało się z niezłej kawy z expresu, gotowych kanapek przełożonych wędliną. Na deser po dwa kruche ciasteczka. I to wszystko.\nWłaściwie to było śniadanie spartańskie, w które Kasia włożyła swoją duszą. W tym pośpiechu zrobiła najlepsze, jakie tylko było możliwe. Nie będę wiele mówić, jak mi smakowało, ale czułem się, jak bym miał gębę w niebie.\nZauważyłem kątem oka, że George miał kanapki obłożone mortadelą, a ja polędwiczką i sądzę, że to nie przypadek. Czyżbym zasługiwał na lepsze kawałki? Przecież George ma większe zasługi w naszych doświadczeniach, niż ja. Ciekawe dlaczego Kasia mnie tak wyróżniła? Pewnie to jednak przypadek.\nZaraz po śniadaniu pojechaliśmy do kopalni, a to dosłownie chwila, bo odległość to niespełna 1,5 km. To jest idealna odległość, by pieszo pójść, ale czas nas pogania, bo dzisiaj będzie decydujący moment. George powiedział, że w nocy ulęgł mu się w głowie pewien pomysł. Może i szalony pomysł, bo przypuszcza, że w mlecznej kuli zaobserwowaliśmy świat alternatywny. Przekonał go obraz z kamery przedstawiajający rozgwieżdżone niebo, ale inne niebo, niepodobne do naszego.\nGeorge rzekł - Obraz ten na pewno nie przedstawia naszej Galaktyki, bo nie widać nigdzie znanych nam układów gwiezdnych, ani charakterystycznych gwiazd, to jest jakieś inne niebo.Kasia na to - a może nie w tym kierunku kamera patrzała, albo to inne czasy, ale dotyczące naszej Galaktyki.\n- Kasiu, ta galaktyka jest już ukształtowaną galaktyką i musi byś bardzo stara, podobnie, jak nasza.\n- Jeśli tak, to co to może byc?\n- Możliwe, że zajrzeliśmy do innej galaktyki spiralnej, a są ich miliardy we wszechświecie i wcale nie musimy się uciekać do jakichś światów alternatywnych.\n- no dobrze, ale jak wytłumaczyć tą obserwacje, kiedy nawet Teleskop Hubbla tego nie potrafi? Chyba nie sądzisz, że nasza kółka są lepsze od Hubbla i to jeszcze umieszczone w ciasnej kopalni?\n- Nie wiem i może skupmy się na zwariowanej teorii strun, inflacji i wieloświata. Zróbmy więc badania pod tym kontem i z takim nastawieniem kręćmy naszymi kołami Ezechiela.\nTa dyskusja zajęła nam parę godzin, a nasze koła bezczynnie stały, aż wzięliśmy się ostro do roboty, a najbardziej zdeterminowana była Kasia. Ona wierzyła w swojego Daniela i Starą Księgę.\nUmieściliśmy na powrót zestaw czujników z kamerą i puściliśmy całość w ruch. Znów zadaliśmy po 100 obrotów na minutę i płynnie zmienialiśmy je do 90 w przeciągu 10 minut.. Mleczna kula na powrót się pojawiła i widać było, że te zmiany obrotów jej nie zniekształciły. Może troszeczkę stała się mniej jasna i taką zmianę zapisał miernik natężenia światła. Wszystkie czynności powtórzyliśmy, jak w poprzednich doświadczeniach i także przyglądaliśmy się odczytom i filmowi.\nParametry fizyczne z czujników i film nic nie pokazały, prócz jakiejś kakofonii świateł i skaczacych wyników danych. To podobne było do przejechania po wszystkich długościach fal w radio w krótkim czasie. Obraz z kamery puściliśmy w maksymalnie zwolnionym tempie. Ujrzeliśmy coś zaskakujacego, bo każda klatka pokazywała coś innego. Sądziliśmy, że to będzie jakiś film zmieniający się w czasie, a w rzeczywistości pojawiały się coraz to nowe obrazy niemające wiele wspólnego z poprzednimi. To wyglądało, jak film zrobionych z różnych zdjęć bez ładu i składu.\nStwierdziliśmy, że należy zastosować szybkozmienną kamerę taką, jaką stosuje się w laboratoriach rejestrujących na przykład ruch pocisku po wystrzale. I taką kamerę umieściliśmy w mlecznej kuli i powtórzyliśmy doświadczenie. Po odtworzeniu filmu oczom naszym nie wierzyliśmy, to było niesamowite.\nChłopaki - krzyknęła Kasia - już wiem, co to jest.\n-George wiedział co Kasia ma na myśli, bo pierwszy poddał ten pomysł i czekał, co ma do powiedzenia.\n- To jest inna galaktyka i nazwijmy ją Galaktyką Daniela\n- Dobrze - rzekł George i ja też przystałem na ten pomysł i taką nazwę galaktyki.\nWiele galaktyk jest widocznych z Ziemi, ale nikt nie potrafił wejrzeć w nie z taką dokładnością, że widać poszczególne gwiazdy i inne struktury galaktyczne.\n- Widziałem na twarzy Kasi zadowolenie, miała wypieki na policzkach i jak by nas nie zauważała. Pewnie jej mysli krążyły gdzieś w przestworzach, ale takich kosmicznych. Tylko jakiego kosmosu, pomyślałem, przecież nie naszego.\nNa dzisiaj mieliśmy już dosyć i zmęczeni od wrażeń udaliśmy się do domu w oczekiwaniu na następny dzień.\nWysłany: Śro 7:27, 02 Cze 2010 Temat postu:\nMoi drodzy - powiedziałem z patosem - myślę, że jest to przełomowa chwila w naszych doświadczeniach, ponieważ uchyliliśmy rąbka tajemnicy o naszej rzeczywistości. Możliwe, że otworzyliśmy Puszkę Pandory i prawdziwe kłopoty mogą się dopiero zacząć. Jeśli rzeczywiście zajrzeliśmy w inny wszechświat, to skutki tego mogą być nieprzewidywalne.\nMoje zdanie jest takie, że nie możemy nikomu pisnąć słówka o tym i trzymać w całkowitej tajemnicy. Wiecie, co by się stało, gdyby dowiedziały się instytuty naukowe? Zostalibyśmy odsunięci od badań, całość utajniona i zarekwirowana. A gdyby wojsko tu wpadło, to w najlepszym przypadku zostalibyśmy ślepymi wykonawcami ich poleceń, lub w przypadku sprzeciwu, aresztowani.\nWiecie, jakie narzędzia i broń mogłoby posiąść wojsko, gdyby wykorzystało do swoich celów naszą wiedzę? Nie wspomnę o opinii publicznej w naszym zideologizowanym państwie i większości świata.\nA jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Kasiu, może Ty powiedz pierwsza.\n- Cóż co mam powiedzieć, chociaż chcialabym ogłosić światu nasze odkrycie, żeby nasza wiedza była dobrem wspólnym, żeby wszyscy mogli mieć z tego korzyści.\nGeorge na to - Kasiu, Ty jesteś niepoprawną idealistką i świat taki widzisz. Nie zdajesz sobie sprawy ile zła jest na świecie i nasze odkrycie zostałoby wykorzystane wbrew naszym zamiarom. Podobnie było z Einsteinem - on zwrócił uwagę światu na ogromną energię drzemiącą w materii i kiedy wykorzystano jego teorię do budowy bomby atomowej, pożałował tego gorzko. Niestety nie można było zatrzymać postępu nauki ze skutkiem nam znanym. Jednak ta straszna energia jest dobrodziejstwem, bo będzie nas ogrzewać w przyszłości i być warunkiem naszego istnienia na Ziemi. Trudno mi powiedzieć, czy należy utajnić całą sprawę, ale może Zdzisław ma rację i tak zróbmy. Jednak nie na zawsze i proponowałbym, by ją w późniejszym czasie ogłosić. Na razie dowiedzmy się co to jest, bo to może być coś zwykłego, albo czyjś kawał - Georgre spojrzał na nas badawczo. Po chwili się uśmiał ze swojej podejrzliwości i zdecydowaliśmy, że następne doświadcznia robimy.\n-Na twarzy Kasi malowało sie niezadowolenie, bo ona chciałby naprawić świat, tchnąć w niego idei, dobra i uczuć. Ona jest przekonana o sensie istnienia świata, a celem jet człowiek - największe dzieło Boga. Dlatego jest taka ufna temu, co zobaczyła w mlecznej kuli i jest pewna, że tą drogą zbliży się do Stwórcy.\nWysłany: Czw 20:58, 03 Cze 2010 Temat postu:\nCzujniki parametrów fizycznych i szybkozmienną kamerę znów umieściliśmy wewnątrz kół Ezechiela i puśćiliśmy w ruch. Nastawiliśmy prędkość kół na 95,1 obr/min i w trakcie doświadczenia zwiększaliśmy prędkość do 96 obrotów. Po 15 minutach obejrzeliśmy dane i o dziwo przed oczami ukazał się nam przepiękny obraz kosmosu z czterema gwiazdami w towarzystwie jakichś dziwnych obiektów. Podobne widoki znamy i są to układy gwiazd z czarnymi dziurami w trakcie pożerania gwiazdy. Wokól czarnej dziury wytwarza się dysk akrecyjny i wygląda bardzo spektakularnie.\nJesteśmy pewni, że to jest inna galaktyka, bo układy czterech gwiazd z głodnymi towarzyszami w naszej nie zauważyliśmy. Może jeszcze ich nie dostrzeżono.\nZauważyliśmy coś jeszcze i wyglądało jak planety. Zbyt daleko były te obiekty i nasza licha kamera nie mogła dostrzec szczegółów, obraz był niewyraźny i ledwo odróżniał się od tła. Czyżby to był układ planetarny z czterema gwiazdami - zastanawialiśmy się, a Kasia była pewna, że tak.\nZdecydowaliśmy, że naszą kulę należy umieścić bliżej tego układu i sprawa się wyjaśni. Tylko jak to zrobić, bo zmieniajac prędkość obrotów naszych kół możemy znaleźć się całkiem gdzieś indziej. Powiedziałem, że możemy zrobić jeden manewr polegający na zmianie prędkości obrotowej jednego koła na przykład w osi Z, a pozostałych nie ruszać. Jeśli to nie pomoże, będziemy manipulować innymi osiami.\nPoprzedni obraz pojawił się przy prędkości 95, 75 obr/min i tak nastawiliśmy 2 osie, a oś Z na prędkość95, 5.\nPo następnych odczytach zapisu z mlecznej kuli wszystko było wiadomo, bo zblizyliśmy się we właściwym kierunku ku jednej gwieździe, tej największej. Był to rzeczywiście układ planetarny czterech gwiazd z trzema planetami. Możliwe, że planet jest więcej, ale naszą kamerą tego nie widać. Uwagę naszą przykuła jedna gwiazda, wokół której krążyły trzy planety.\nNagle wszyscy zamarliśmy ze strachu, ponieważ z niewyobrażalną prędkością pędziła ku naszej kamerze planeta. Ona dosłownie z minuty na minurę powiększała się, aż zakryła nam całkowicie pole widzenia. byłem przekonany, że to koniec z naszym sprzętem i mleczną kulą, bo się zaraz roztrzaska o powierzchnię planety. Jednak się nie roztrzaskała, bo przecież jest nakręcony film.\nTo była dosłownie chwila, kiedy planeta przeleciała przed obiektywem i szybko się oddalała. George szybko obliczył, że prędkość była sporo większa, niż III kosmiczna i niemożliwe, żeby planeta taką miała, bo by już dawno uwolniła się od przyciągania grawitacyjnego swojej gwiazdy. Z tego wniosek, że nasza kula musiała z wielką prędkością się przemieszczać względem planety i gwiazdy.\nOd zagadnień programów i obliczeń, specjalistą był George i on wziął na siebie obliczenie parametrów ruchu tych obiektów.\nKasia i ja w tym czasie poszlismy na kawę do naszej kopalnianej kawiarenki i po naciśnięciu klawisza kawa szybko napełniła nasze filiżanki.\nKasiu, jak zwykle czarną z cukrem - zapytałem.\n- nie, bez cukru\n- co się stało? Zawsze z cukrem piłaś.\n- Osłodź kawę sobą - zażartowała\n- Kawy nie umiem osłodzić, lecz między łykami mogę lizaka dać.\n- A czy ten lizak nie jest za bardzo wylizany - zapytała.\n- odpowiedziałem, że właściwie to nie, a jeśli nawet, to słodycz odrosła.\nWidziałem jej śmiejące oczy, jak coś kombinuje, by dać ripostę i na to wszedł George z wynikami obliczeń.\n- Dosyć tych flirtów - powiedzial George - mam już przybliżone dane ruchu planety.\n- Obliczenia poszły szybko, bo dane wstawił do programu i po pół godziny były wyniki.\nWysłany: Nie 11:16, 06 Cze 2010 Temat postu:\nPlaneta jest wielkości Ziemi, lub trochę mniejsza, doba trwała około 16 godzin, a rok mógł wynosić między 12, a 16 miesięcy ziemskich . Znając ruch planety, można z łatwością obliczyć trajektorię mlecznej kuli z umieszczoną w niej aparaturą. Trajektoria miała być tak dobrana, by kula stała nieruchomo, jak satelita na orbicie geostacjonarnej Ziemi.\nKomputer uporał się już z trajektorią lotuu i należało jeszcze pozmieniać prędkości kół Ezechiela. Zanąc zasady z poprzednich doświadczeń oraz mając aparat matematyczny, George obliczył nam te prędkości obrotowe dla każdej z osi. Należało je nastawić i puścić koła w ruch. Szło nam szybko i doszliśmy do perfekcji w całym cyklu obserwacji. Taki cykl trwał około 5 minut i po paru próbach i korektach doszliśmy do takiej wprawy, że mogliśmy mleczną kulę posadzić na powierzchni planety. Nie tak do końca posadzić, bo najlepszy wynik, kiedy kula zawisła nad powierzchnią wynosił tylko.... 10 km i nadal wykazywała przemieszczenia poziome z prędkością odrzutowca.\nRadość nasza była ogromna z tych osiągnięć, bo się w głowie nie mieści, że można oglądać planetę z takiej odległości i to nieznaną. A najważniejsze, że w nieznanej galaktyce.\nW tym dniu dalsze badania sobie odpuściliśmy, bo wrażeń mieliśmy naprawdę dość. Jutro też jest dzień.\nNastępnego dnia, oszołomieni sukcesem, poszliśmy pieszo do kopalni, na luzie, bez pośpiechu z mieszanymi uczuciami. Kasi i George był bo to był ostani dzień naszych wspólnych przygód z kołami, a ja musiałem tu tkwić choćby z powodu gospodarza muzeum i zabiegania o klientelę. Ruch był coraz większy z uwagi na turystów, bo sezon narciarski sie rozkręcał.\nWeszliśmy do naszej nory i czym prędzej udaliśmy się do odczytów z komputera, który przetwarzał dane całą noc. Mieliśmy już w miarę dokładne obliczenia z czujników, sond i kamery umieszczonej w mlecznej kuli, która obserwowała dziwna planetę. Pokazały się takie dane: Masa planety 0,8 masy Ziemi, temperatura mierzona telemetryczne na powierzchni gruntu od 40 do 200 stopni C w zależności od miejsca. Grawitacja 75 proc. ziemskiej, rok trwa 16 miesięcy ziemskich. Inne dane pokrywają się z wcześniejszymi odczytami.\nDokładniejszych danych tym sposobem nie da sie uzyskać i to wszystko, na co nas było stać. Idealnym byłoby posadzić kulę na powierzchni planety, jak robiono z lądownikiem na Księżycu, lub Marsie. Jednak to jest marzenie ściętej głowy , bo było poza naszymi mozliwościami. Cały problem sprowadzał sie do precyzji ruchu kół Ezechiela, a na to nie pozwalały nasze mozliwości techniczne. Chociaż jest sposób, ale nakłady materialne byłyby znacznie przekraczajace nasze możliwości finansowe.\nKasia i George szykowali się do wyjazdu, bo urlop się skończył i pojutrze musieli pojawić się w instytucie. Powiedzieli, na odchodnym, że coś wymyslą, by posadzić naszą kulę na powierzchni planety. Mnie oczy się załzawiły z powodu bezsilności, ale też z powodu wyjazdy przyjaciół i towarzyszy w tak doniosłym eksperymencie. Ale najbardziej zrozpaczony byłem, że Kasia odjeżdża. Jednak nadzieja mnie uspokajała, że niebawem wróci i dalej w trójke podejmiemy prace z naszymu kołami. Ja tymczasem będę robić za klucznika i karczmarza.\nWysłany: Czw 22:24, 10 Cze 2010 Temat postu:\nNie było tak źle, ponieważ zatrudnilem pomocnika do muzeum, a sam się uwolniłem od nudnych czynności. Chociaż nie do końca nudnych, ponieważ muzeum odwiedzali też ciekawi ludzie. Interesowali się naszym tematem i zbiorami z różnych okresów rozwoju ludzkości. Byli też znający się w temacie i musiałem odpowiadać na zaskakujące pytania.\nPewien zwiedzający mężczyzna zapytał mnie, czy można wyobrazić sobie, jaką energię w dalekiej przyszłości będzie ludzkość wykorzystywać i czy za poszukiwaniem energii bedziemy musieli podążać w nieznane rejony Galaktyki, a może jeszcze dalej? Mnie po plecach przeleciały ciarki, bo skojarzyłem sobie jego pytanie z naszymi doświadczeniami w kopalni. Pomyślałem przez chwilę, czy czegoś nie wie o naszej tajemnicy, ale to raczej był zwykły przypadek.\nÓw mężczyzna był bardzo wysoki, szczupły, młody, ubrany sportowo, w dżinsach i adidasach. Był sam i nie rozmawiał z nikim, jednak coś w nim dziwnego było. Nie wiem co, ale miał dziwne oczy i robił wrażenie, jakby go nic nie obchodziło, a jedynie moja odpowiedź na zadane pytanie o energii przyszłości. Wypił kawę z automatu, posiedział parę chwil przy stoliku i poszedł sobie, jak by się gdzieś spieszył. Nawet nie zwiedził dobrze naszego muzeum, robiąc wrażenie, że zna je na pamięć.\nPo jego odejściu, coś mnie intrygowało - te oczy, takie przenikliwe i czułem, że koniecznie chce się czegoś ode mnie dowiedzieć. Może to ktoś z KGB, FBI, albo innego wywiadu. Jednak nie wyczuwałem od niego żadnej wrogości, a wręcz przeciwnie, emanowała od niego przyjaźń i wzbudzał we mnie sympatię. W pewnym momencie poczułem, że grzebie mi w myślach, a ja mu je udostępniam. Bzdura - zaśmiałem się do siebie i poszedłem za grupką turystów popowiadać im o historii ognia i energii.\nPo zamknięciu muzeum, kiedy byłem w domu, uświadomiłem sobie, że temu zagadkowemu turyście nie odpowiedziałem na zadane pytanie, skąd będziemy czerpać energię w dalekiej przyszłości, a on tej odpowiedzi się nie dopominał. Kompletnie go już nie rozumiem - w jakim celu wszedł do kopalni z dziwnym pytaniem. A może to jakiś homo niepewny? Ale chociaż mógłby być bardziej rozmowny. Z tą zagadką zasnąłem, by zebrać motywacje na następny dzień pracy.\nWysłany: Sob 7:44, 12 Cze 2010 Temat postu:\nRankiem dostałem telefon od Kasi i z nieukrywanymi emocjami oznajmiła, że poprosili o bezpłatny urlop w swoim instytucie i dostali aż 2 miesiące wolnego. To nie było takie łatwe, instytut zwykle odmawia dodatkowych urlopów, ale w ich przypadku zadecydowało coś innego. Dostali bowiem propozycję na dwuletni kontrakt pracy w CERN, a urlop miał być wykorzystany do przygotowania się i przeprowadzki do Genewy. O czymś takim zawsze marzyli, ale kolidowało z naszymi doświadczeniami w kopalni, a właściwie je wykluczało.\nKasia i George postanowili, że przyjadą do mnie na miesiąc, by pchnąć trochę temat kół, może czegoś więcej się dowiedzą o tajemiczym świecie.\nNa drugi dzień, pod wieczór, zajeżdża niezła Beemka, a za kierownicą George, obok Kasia. W gardle mnie coś ścisnęło, bo wyglądali, jak para, ale Kasia nieraz mówiła, że on nie jest w jej typie i woli takich.....zwariowanych jak ja.\nWyszedłem z domu i wykrzyknąłem z radością witajcie. Podbiegłem do drzwi Kasi i pomogłem jej wyjść. Właściwie to ją wyniosłem na rękach - trochę ważyła, ale jakże słodki ciężar. Uścisnąłem dłoń Georga i wyraziłem zadowolenie z ich przybycia.\nPowiedzcie jak się jechało i domyślam się, że super. Takim autem, a przede wszystkim z taką pasażerką to jedzie się, jak na skrzydłach.\nGeorge rzekł - tak, rzeczywiście, jechałem uskrzydlony i dobrze, że trafiło na mnie, bo Ty na moim miejscu wzbiłbyś się nad poziomy z opłakanym skutkiem.\n- A co, wóz nie chciał jechać, takie super auto?\n- Bez przesady, to jest poprzedni model, ale te 12 garów robi swoje. Przecież muszę jakoś dojechać do Genewy.\n- No jasne - rzekłem - Ale do tego wystarczyłoby ćwierć mocy.\n- Zdzichu i Ty to mówisz? Muszę sobie dodać mocy, chociaż tej mechanicznej - śmiejąc się.\nKasia stała z boku i już się denerwowała, że nie jest w centrum uwagi, mówiąc:\n- Chłopaki bijcie się o mnie, a ja w tym czasie idę się rozpakować i kolację przygotować, bo jutro zatrudniam Was w kopalni. Wymagam absolutnego posłuszeństwa i poświęcenia. Czy są słowa sprzeciwu? Nie? No to marsz na kolację!\nWysłany: Pon 9:00, 14 Cze 2010 Temat postu:\nNazajutrz pogoda była paskudna, jak to w listopadzie. Walił śnieg z deszczem i z miłą chęcią skryliśmy się w kopalni, a jeszcze bardziej z powodu wznowienia naszych doświadczeń z kołami Ezechiela.\nPrzez trzy tygodnie nikt kołami się nie zajmował, ale parę razy zajrzałem do sali Ezechiela, aby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Nawet nie próbowałem uruchomić czegokolwiek, bo a nóż znalazłbym się na jakiejś planecie nimf i jeszcze nie wrócił. A co na to by Kasia powiedziała, bo Georg chyba zbytnio by nie żałował. Pewnie niesłusznie tak go oceniam, bo przecież jesteśmy przyjaciółmi od wielu lat.\nZe świeżymi siłami i umysłami rzuciliśmy się w wir pracy i wzięliśmy się za nasze koła. Było mało czasu, bo przeznaczyliśmy tylko ten miesiąc, który Kasia i George mogli poświęcić przed wyjazdem do Szwajcarii.\nW końcu przystąpiliśmy do właściwych prac i wprawiliśmy koła w ruch. Trochę zazgrzytały, zadrżały i to pewnie ze zbyt długiego postoju. Warunki w kopalni są dość agresywne i możliwe, że jakaś korozja w mechanizmy się dostała, ale po chwili wszystko wróciło do normy.\nPrzez te parę tygodni urlopu od kopalni, George opracował lepsze sterowanie napędu i udało mu się zwiększyć precyzję ruchu kół. Ta precyzja była o dwa rzędy wielkości większa, od dotychczasowej i pozwalało na niesamowitą dokładność pozycjonowania mlecznej kuli w przestrzeni. Nie będę wprowadzać w szczegóły, ale George cel osiągną programowo.\nGeorge na podstawie poprzednich namiarów, zbudował model matematyczny naszej planety i tak zaprogramował ruch poszczególnymi kołami, że powinno się udać posadzić kulę na powierzchni planety.\nKręciliśmy kołami dobre 10 minut, by sprawdzić dokładność obliczeń i ewentualnie je skorygowć.\nPo zatrzymaniu ich zobaczyliśmy coś tragicznego. W najmniejszym kole była jakaś skruszona skała, trochę ziemi i jakieś inne zabrudzenia. Zniszczone były dwa czujniki, ale na szczęście pozostałe się uratowały, a przede wszystkim kamera.\nZ duszą na ramieniu wrzuciliśmy dane do kompa i puściliśmy odtwarzanie z kamery. Oczom naszym ukazał się nieziemski widok - widzieliśmy całą okolicę z powierzchni planety. To była pustynia z niewielkimi górami, a w nich czeluście, jak by jaskinie. Panował półmrok, a na horyzoncie widniała łuna od zachodzącej gwiazdy. Widok był nadzwyczaj dziwny, ponieważ światło było ciemnoczerwone, które zalewało dużą część nieba. Najbardziej wystraszyliśmy się, bo w pewnym momencie nasza kula pomału zbliżała się do gruntu planety i zaczęła w nią uderzać. Widać było, jak szura po nim i słyszymy trzaski, wstrząsy kamerą i lecące okruchy gruntu. Mówimy, że to koniec i wszystko stracimy. Ale jednak nie, bo pokiereszowane, ale jednak sprzęty wróciły.\nZ uratowanych czujników odczytaliśmy parametry ruchu, co nam pozwoliło dokonać niewielkich korekt, aby się ustrzec od następonego zderzenia z gruntem planety. Całe szczęście, że koła zatrzymaliśmy w czas, bo inaczej wszystko byśmy potracili.\nPromieniowanie jonizujące na planecie było niewielkie i nie różniło się prawie wcale od panującego u nas w kopalni, może nawet trochę niższe. Nasza aparatura jest mało dokładna i wyniki są obarczone błędem. Jednak wystarczające do właściwej oceny warunków fizycznych.\nCiśnienie trochę niższe, jak na Ziemi, skład atmosfery podobny, ale zdecydowanie mniej tlenu. Jest go tyle, jak u nas na wysokości 4 tyś m.nad poziomem morza. Najgorsza jest temperatura, bo w trakcie zachodzenia, gwiazdy, wynosiła 50 stponi. To jest sauna, ale ze względu na niską wilgotność, przez krótką chwilę dałoby się wytrzymać.\nDysponując tymi danymi zażartowałem, że można by tam wysłać człowieka. Na to George powiedział\n- Chyba Ciebie.\n- ja na to - tak, ale z Kasią, i wtrąciła się ona mówiąc.\n- z dwojga złego wybieram Zdzicha. To lecimy!\nTym optymistycznym i żartobliwym akcentem zakończyliśmy rozmowę, zabierając się do następnych prób z kołami.\nWysłany: Śro 9:04, 16 Cze 2010 Temat postu:\nTych prób zrobiliśmy nastepnych kilkanaście i posiedliśmy dużą wiedzę o dziwnej planecie. Jednak nie na tyle dziwnej, bo ma dużo wspólnego z Ziemią. Różni się znacznie, ale na pustyni ziemskiej też są podobne warunki i nikt nie mówi, że tam nie można przebywać. Na Sacharze nawet w południe można troche pobyć, jesli sie ma cień i dużo do picia.\nZ żartu o wysłaniu człowieka na naszą planetę powstał pomysł, żeby go urealnić i polecieć tam. Oczywiście ja tym królikiem doświadczalnym miałem zostać i odradzałem komukolwiek innemu. Powiedziałem, że jak zginę, to strata będzie najmniejsza, bo po co komu kopalniany gostek, a tym bardziej nauce. Kasia, jak to Kasia uparła się i mówi - Lecę z Tobą.\n- Kasiu to niemożliwe - rzekłem - kobieta nie może narażać swojego życia. Ona musi być matką i przekazać swoje wartości dzieciom. Mężów może mieć wielu.\n- Ale ja nie mam dzieci.\n- I nie chcesz mieć? Tu Kasia się zamyśliła i nic mi nie odpowiedziała.\nPomysł wysłania człowieka na naszą planetę braliśmy coraz bardziej poważnie, bo tylko w ten sposób można ją poznać najbardziej. Tylko oko ludzkie i bezpośrednia obserwacja oraz wrażenia, dostarczą najwięcej informacji. Należało tylko wyposażyć nasze gniazdo w kołach do transportu człowieka. Wystarczyło zbudować klatkę, do której wejdzie człowiek tak, żeby z niej nic nie wystawało, bo inaczej straci kończynę, lub cokolwiek innego.\nKlatka to prosta rzecz i wykonałem szkielet z drzwiczkami, a całość obłożyłem drobną siatką. Należało uważać tylko na palce, żeby ich nie przetykać przez oczka.\nKlatkę umieściłem w gnieździe magnetycznym w najmniejszym kole i całość wypróbowałem pod kątem konstrukcyjnym i mechanicznym. Klatka nie rozpadła się, nie znikła i wyglądało na dobry pomysł. Miała ona kształt kuli o średnicy 1,3 m z małymi drzwiczkami, przez które mógł z łatwością przecisnąć się człowiek. Miejsca w niej było wystarczająco, że mogłyby się zmieścić nawet dwie osoby.\nPowiedziałem - wyślijcie mnie tam, a całą odpowiedzialność za bezpieczeństwo biorę na siebie.\nKasia powiedziała - Oooo nigdy, nie z nami te numery!\nGeorge - a co, jak nie wrócisz? Odrzekłem - ciekawość człowieka jest większa od jego bezpieczeństwa. Loty kosmiczne zebrały wielkie żniwo ofiar i z tego powodu niewielu rozpacza. Kasiu czy rozpaczałabyś, gdybym nie wrócił z wyprawy? Kasi łzy zakręciły się w oczach o odrzekła - lecę z Tobą.\nPo dłuższym milczeniu odezwał się George - a co ze mana, czy pomyśleliście o kwestiach prawnych? Mogą mnie oskarżyć o morderstwo. Co z tego, że nie celowe, ale jako naukowiec wszystko powinienem wziąć pod uwagę, nawet śmierć współtowarzyszy.\nZ drugiej strony, niech mnie nawet zamkną, ale gdy się powiedzie, ryzyko się opłaci. A na pewno się opłaci całej ludzkości, bo być może posiądziemy wiedzę ognia i energii, która nas uratuje od niechybnej śmierci za pareset lat.\nWysłany: Pią 8:16, 18 Cze 2010 Temat postu:\nKasiu wypróbujmy klatkę, czy będzie nam wygodnie. Ja wejdę pierwszy, a Ty po mnie. Usadowiłem się niewygodnie leżąc na plecach, które układały się według krzywizny klatki. Kasia miała trochę lepiej, bo położyła się na mnie. Nie wiem, czy jej było wygodnie, ale mnie się bardzo podobało.\nMiejsca pozostało niewiele, a trzeba zabrać jeszcze ekwipunek w dwóch plecakach. Na pewno dużo picia, trochę jedzenia, coś do okrycia przed światłem, a może nawet chłodem. Nie wiadomo, czy temperatura jest stabilna, bo odczyty były wyrywkowe i mogą się wahać w dużych granicach. Zróbmy wyprawę pod koniec dnia, powiedziałem, bo temperatura już nie jest niebezpieczna dla życia. W końcu pobędziemy tam parę minut - powiedzmy 10 i zaraz wracamy. Nic nam nie grozi, zwłaszcza że nie ma tam żadnych żywych mikroorganizmów, ponieważ zbadaliśmy próbki gruntu, które przypadkowo znalazły się w naszych kołach. Na takiej gorącej pustyni nic nie może przeżyć, bo w pełnym świetle gwiazdy, temperatura sięga nawet setek stopni.\nNasz ekwipunek musimy ograniczyc, bo nie upchamy tego w klatce. Dwa plecaki z ciuchami i wodą, osłona przed promieniowaniem, rękawice i apteczka pierwszej pomocy. Zabraliśmy także zastrzyki z adrenaliny i jeszcze coś, bo nie wiemy, co nas czeka. Na aparaturę pomiarową i kamerą już nie starczyło miejsca i należało z nich zrezygnować. W końcu mamy dosyć danych i filmów.\nPrzed wejściem do klatki zauważyłem łzy w oczach Kasi, a sam je powstrzymywałem, żeby nie wyjść na mięczaka. Tylko George trzymał formę i był gotowy wysłać nas w nieznany świat. Jesteśmy już w klatce, emocje nam przeszły i zachowywaliśmy się, jak przed zwykłą podróżą. Na końcu George powrzucał nam plecaki i pozostałe rzeczy. Kiedy wszystko było zapięte na ostatni guzik Kasia krzyknęła do George - kręć pan, czasu oszczędź! Koła ruszyły ostro i po chwili zaczęło się coś dziwnego dziać. Poczułem się lekki, gdyż zapanowała nieważkość, a przed oczami ukazywały się nam najróżniejsze obrazy. One były słabo widoczne takie, bo nasza kamera wcześniej tego nie rejestrowała, ale oko ludzkie tak.\nCzas pobytu na obcej planecie miał trwać krótko, raptem 10 minut, a wydłuża się i wydłuża. Nie nudziło się nam, bo przytulaliśmy się do siebie i widać było projekcje, jak w kinie 3D. Ta projekcja nic specjalnego nie przedstawiała i na początku wyglądało, jak rozgwieżdżone niebo. Następnie niebo zaczęło się zmieniać, zmieniało się położenie gwiazd i one wszystkie zaczęły się oddalać, aż znikły. Ujrzeliśmy równocześnie świecące plamy innych ciał niebieskich i już wiedziałem, że Droga Mleczna jest daleko za nami. Te inne ciała, to są następne galaktyki, miliardy galaktyk, gromad i supergromad galaktyk. Nieznane nam były te widoki, bo najlepsze teleskopy ziemskie ich nie dostrzegły i raczej znajdowaliśmy się poza obserwowalną z Ziemi częścią Wszechświata. On się nie kończy tam, gdzie go nie widać, lecz jest znacznie więkzy, może nawet nieskończony.\nGromady i supergromady galaktyk układały się w struktury, jak pajęczyny, a między nimi puste przestrzenie. Nasza kula przemieszczała się z potworną prędkością, gdyż z galaktyk porobiły sie kreski, tak szybko przelatywała. Pomyślałem, a co z Teorią Względności? Przecież nie ma większej prędkości od prędkosci światła, a my pędziliśmy może miliony razy szybciej. To było niezrozumiałe i świadczyło, że nasze pojmowanie rzeczywistości jest w powijakach.\nNagle obraz się zatrzymał, a przed nami ukazała się znana nam planeta. Niesamowite, mleczna kula usiadła na niej precyzyjnie. George po mistrzowsku to zrobił, on jest kawał gościa.\nRadość została zastąpiona strachem przez to, co nam się ukazało przed oczami. To była wymarła planeta, niegościnna z surowym klimatem, duszącą atmosferą i przeraźliwym Słońcem. Ono było na horyzoncie i chyliło się ku zachodowi. Resztki słońca i ogromny obszar nieba wokół niego był krwisto czerwony, jak po jakiejś rzezi Azteków. Nie wiadomo, czy to atmosfera sprawia, czy słońce ma taki kolor. Jeśli słońce, to musi być czerwonym olbrzymem, którego życie dobiega kresu. Jednak coś jeszcze tu nie pasowało ze słońcem, bo nie miało całkowicie okrągłego kształtu, lecz jakiś wydłużony i wielokrotnie większe od naszego. Nie widać go było dokładnie, ponieważ chowało się za horyzontem.\nPowiedziałem do Kasi, że wyjdę z klatki, rozejrzę się po okolicy i pójdę w kierunku tych skał. One były dziwne i wyglądały, jakby były ludzką ręką zbudowane. Ale nasze Dolomity tez takie skojarzenia przywołują.\nKasia powiedziała, że w żadnym wypadku nie mam wychodzić, bo za chwilę mleczna kula zostanie odesłana z powrotem na Ziemię. George nad tym czuwa.\n-Kasia i George byli dobrej myśli i nie zdawali sobie sprawy z niebezpieczeństwa, jakie za chwilę nastąpi.\nGeorge w kopalni realizował swój plan i wszystko przebiegało normalnie, aż tu nagle zaklął - ooo k....wa!!! światło zgasło.\nKiedy przerażenie opadło, uświadomił sobie, co to może oznaczać. Był tryb awaryjny na wypadek przerwy w dostawie pradu i polegało na gorącej linii do energetyki, by natychmiast naprawiono. Dlatego załoganci kuli zostali wyposażeni w niezbędny ekwipunek, by przeżyć chociaż dwie godziny w najtrudniejszych warunkach.\nRzeczywistość okazała się znacznie gorsza, dla Georga przerażająca. Własciwie to był wyrok śmierci dla Kasi i Zdzisława.\nNa zewnątrz kopalni rozszalała się nawanica deszczu, śniegu z huraganem i pozrywała linie wysokiego napięcia. Straty były duże, bo na wielu kilometrach druty zostały zerwane, i kilka słupów powywracanych. Dla kilku ekip naprawczych to jest robota co najmniej na dzień, albo dwa. A w rzeczywistości jeszcze dłużej.\nGeorge już widział Kasię i zdzisława, jak umieraja z gorąca, bo jak długo można wytrzymać w 50 stopniach. Może uda im się jakoś schronić, ale nad ranem będą martwi.\nWysłany: Wto 9:06, 22 Cze 2010 Temat postu:\nNa obcej planecie Kasia i Zdzisław już się denerwują, bo tkwią w klatce 10 minut i nic. Klatka ani drgnie po 15 minutach i 20. Warunki stają się nie do zniesienia z powodu gorąca, czuli się, jak w saunie.\n-Kasiu, masz napij się, rzekłem do niej i podałem bidon z wodą z minerałami. Byliśmy cali spoceni z gorąca i dyszeliśmy z niedoboru tlenu. Po godzinie większość wody została wypita, a reszta maiła być rezerwą na gorsze czasy, które zbliżały się w zastraszającym tempie.\nKasiu musimy stąd wyjść, bo za następną godzinę będziemy umierać w meczarniach.\nMam truciznę na taką okoliczność, ale pewnie jeszcze nie nadszedł na to czas. Tak się pocieszałem i powiedziałem Kasi, że jeśli ktoś z nas będzie pierwszy konał, drugi powinien podać truciznę. Ale na pewno przesadzam, bo George wie, co robi i nas wyratuje z opresji.\nKasia powiedziała, że jak nie wyjdzie z klatki, to zaraz umrze. Ja tego nie mówiłem, ale podobnie się czułem. Zdecydowaliśmy się na ten desperacki krok i podążyliśmy do pobliskich gór w poszukiwaniu schronienia przed gorącem.\nSzło się lekko, bo przyciąganie grawitacyjne jest nieco mniejsze, niz ziemskie, ale niskie stężenie tlenu robiło swoje. Gorączka i brak tlenu wykonczyłyby najlepszego sportowca i dziwię się, że jeszcze idziemy. Szliśmy ślamazarnie dłuższy czas i reszta wody została wypita. W końcu dotarliśmy do upragnionych skał, w której jest wiele wnęk i czeluść. I jest też jaskinia, w której temperatura była o wiele niższa, ale jednak gorąco bardzo dokuczało.\nNie wiem, jak długo tam tkwiliśmy - były to minuty, a może pół godziny. Kasia zaczęła mówić od rzeczy i chyba majaczyła. Ja też zacząłem tracić orientację i mazał mi sie obraz przed oczami. Leżeliśmy obok siebie na chłodniejszym podłożu, ale i tak na niewiele to sie zdało. Nawet nie w głowie nam bylo, żeby się przytulić.\nPoczekam jeszcze chwilę i podam kasi truciznę, a następnie sobie. Co chwilę traciłem świadomość i na powrót odzyskiwałem. To już koniec i chciałem sięgnąć po strzykawkę z trucizną, ale nie mogłem się ruszyć. Czyżby brak tlenu mnie unieruchomił? Przecież mam świadomość - albo mi się tak tylko wydaje. Może to są wizje agonalne, albo umarłem i jestem gdzieś. Tu jest dobrze i nie chce mi się nigdzie wracać.\nZnów odzyskałem świadomość, patrzę na Kasię, a ona jeszcze oddycha. Leżymy bezsilni w tej jaskini i widzę w oddali, jak zbliża się do nas jakiś człowiek. Szturcham Kasię resztkami sił, szarpię ją coraz bardziej, by ją obudzić. Ona się poruszyła i zaczęła coś mamrotać. Chciałem koniecznie wiedzieć, czy widzi to samo, co ja. Jesli potwierdzi, to znaczy, że nie zwariowałem i ten czowiek jest rzeczywisty.\n- Kochanie - wyszeptała Kasia, co się stało?\n- Spójrz , tam w oddali widzę człowieka, czy widzisz to samo, co ja?\n- Widzę jakąś postać - powiedziała szeptem i zaraz straciła przytomność.\nJak to dobrze, że nie dałem jej trucizny, może ten człowiek nas uratuje.\n- Cześć Kaśka i Zdzichu - powiedział wesoło młody mężczyzna, wchodząc do jaskini.\nZnałem go skądś i nie mogłem sobie przypomnieć skąd. Nie było w mojej mocy cokolwiek sobie przypomnieć i już dawno bym umarł, gdyby nie nadzieja pomocy od tego mężczyzny.\nW Kasię wstąpiła energia i zdołała otworzyć oczy przysłuchując się ze zdziwieniem, co mówił ów mężczyzna. A mówił czystą polszczyzną, nawet literackim językiem.\n- Słuchajcie Moi Drodzy, za godzinę będziecie już martwi.....\n-Jego głos stawał się coraz cichszy, aż przestałem go słyszeć i widzieć.\nWysłany: Czw 22:20, 24 Cze 2010 Temat postu:\nOdzyskałem świadomość, ale widzę ciemność, chłód i pomyślałem, że to tutejsza noc nastała. Ciekawa planeta, że są tak duże różnice temperatur między dniem, a nocą. Tu jest całkiem przyjemnie i nadaje się do zamieszkania. Nawet Kasia ożyła i zaczęliśmy żywiej rozmawiać.\nCiekawe, gdzie ten gościu się podział - zapytałem\nNa to Kasia ledwo słyszalnym głosem - chyba się gdzieś tu kręci, bo słyszę odgłosy.\n- Rzeczywiście, ja też słyszałem, jak ktoś idzie, stuka czymś i w oddali widzę światełko. Szybko mi przez myśl przeleciało, że światełko w tunelu widzą ludzie w śmierci klinicznej, ale ja nie umarłem, bo czuję, słyszę i rozmawiamy z sobą. Nagle światełek zrobiło się więcej i wielu ludzi pojawiło. Cyba w piekle nie jesteśmy - pomyślałem, na pewno nie będą nas przypiekać - pocieszałem się.\n- Dawaj tu - rzekł głos ze światełkiem, drugi głos na to - ciągnij kabel i daj mi w rękę.\n- Strach mnie przeleciał, czyżbym był w piekle pederastów.\n- Odpal agregat i po rozgrzaniu dawaj pełną moc! - usłyszałem.\nPo chwili zapanowała przeraźliwa jasność, aż musiałem oczy zamknąć. Pomyślałem, że jednak w niebie jesteśmy, bo tak tu jasno. Tylko aniołów brak.\n- Tu są jacyś ludzie ledwo żyjacy, przyślijcie ratownika - ktoś krzyczał.\nWyjęli nas z klatki i na noszach przetransportowali do szpitala.\nNa drugi dzień odwiedził nas w szpitalu George, który nic nie rozumiał z naszego wypadku. Lekarz mu powiedział, że jeszcze dzień, albo dwa i puszczą nas do domu. Trochę gorzej było z Kasią, bo uległa większemu odwodnieniu, ale najgorsze jest już zażegnane.\nPowiedziałem George, że Kasię dzisiaj widziałem i leży obok na żeńskim oddziale. Całkiem dobrze jest z nią, jest młoda i silna, więc odwodnienie śladów żadnych nie pozostawi.\nPowiedz George co sie stało?\n- Nie mam pojęcia, ale przyczyną wypadku jest na pewno brak prądu. Kiedy wrócicie wszytstko Wam opowiem.\n- Wiesz George, my z Kasią mamy też wiele do opowiedzenia, ale czy w to uwierzysz?


Sklepy internetowe otwarte na święta – Shoper poleca raport z branży e-commerce | Mistrz Branży - interaktywny portal dla piekarzy, cukierników, lodziarzy.\ndodano 2014-12-05 , Redakcja PS\nSklepy internetowe otwarte na święta – Shoper poleca raport z branży e-commerce\nDostawca oprogramowania dla sklepów internetowych Shoper opublikował najnowszą odsłonę raportu „E-commerce pod szczęśliwą gwiazdką”. Całość możecie już pobrać ze strony shoper.pl.\nRaport "e-commerce pod szczęśliwą gwiazdką"Delikatesy w sieciTen raport nie pozostawia złudzeń. Recenzje w sieci ważniejsze niż reklama\nShoper co roku bada przedświąteczne nastroje pośród właścicieli sklepów internetowych i ich klientów, analizując tym samym na bieżąco kondycję branży e-commerce. A ta wciąż się rozwija, stanowiąc jedną z najdynamiczniejszych dziedzin polskiej gospodarki.\nPotencjał e-handlu jest ogromny, o czym świadczy także najnowsza edycja raportu „E-commerce pod szczęśliwą gwiazdką”, z której jasno wynika, że coraz więcej Polaków kupuje w internecie, a właściciele e-sklepów coraz profesjonalniej podchodzą do prowadzenia swoich biznesów.\nCzym sklepy internetowe kuszą swoich klientów przed Świętami i jakie szacują zyski? Które działania przynoszą sklepom najlepsze efekty i czego ich właściciele obawiają się najbardziej? Odpowiedzi na te inne pytania znajdziecie w raporcie udostępnionym na stronie www.shoper.pl/blog. Poza najnowszymi danymi, w materiale przygotowano też teksty poradnikowe oraz analizy rynku e-commerce – w tym także wprowadzenie do ważnych zmian w ustawie konsumenckiej, jakie czekają nas na początku 2015 roku.\nCałość można przeczytać i ściągnąć z tego miejsca: https://static.shoper.pl/raport/Shoper_Raport2014.pdf\nPodstawą badania były pytania zadawane właścicielom e-sklepów, prowadzonych na oprogramowaniu Shoper – wiodącej marce w polskim e-handlu, trzykrotnie z rzędu (od początku przyznawania w 2012 roku) nagradzanej wyróżnieniem Ekomers dla Najlepszej Platformy Sklepowej. Patronat medialny nad raportem „E-commerce pod szczęśliwą gwiazdką 2014” objął w tym roku portal Biznes.pl.


Do 20 tys. zł Pierwsze szybkie auto - Strona 3\n04-10-2013, 21:24 #21\nkolego a sam podajesz fury raczej mało realne w tej cenie , za 20k nie kupi megane rs wiem bo sam chciałem takie kupic i kazde do 25k to był szrot co na zdjeciach ladnie wygladał amatorskim okiem, niektóre to były meganki sklejone z kilku z swapem silnika i zderzaków... jedno nawet odpalic nie chciało jak przyjechałem a mial byc idealny stan...\nZ automatem masz racje kumpel za remont w 330d e46 -7tys płacił !! wiec raczej manuala bym szukał i w benzynie, pierwsze 3 propozycje wyzej warto rozważyc i na poczatek lepiej wolnossaka\n05-10-2013, 12:27 #22\nZamieszczone przez modeliki\nPierwsza sprawa o której musisz wiedzieć, to to, że 10-14 letnie auta klasy premium potrafią się psuć a na ich naprawy wydaje się nie w setkach a w tysiącach. Zobacz sobie ile kosztują Vanosy do BMW E38/E39 , ile potrafi kosztować naprawa skrzyni automatycznej, ile wydasz na wymianę zawieszenia w Audi A6. Owszem, możesz trafić ,że nie zepsuje się nic a możesz popłynąć nagle o dodatkowe 5-6 tysięcy gdzie auto będzie zadbane, niepicowane. Po prostu w tym wieku zdarzają się takie awarie. Szczególnie jeśli tym samochodem chciałbyś faktycznie trochę szybciej pojeździć a nie turlać się jak Kim Dzong Il na defiladzie.\nSpalanie- znałem wielu takich, co kupując auto mówili ,że 15 litrów na sto ich nie boli. Potem zaś gdy pokapowali się ,że to jest złotówka za kilometr to zaczynało się kalkulowanie, a o ma być auto, którym masz jeździć jak najwięcej, a to po zakupy, a to odwieźć kumpla, cieszyć się jazdą a nie odpuszczać jazdę w środę żeby na weekend coś zostało w baku. Masz po prostu wsiadać i jechać. A przy spalaniu 15/100 to robiąc skromnie 200km tygodniowo masz miesięcznie 800złna samo paliwo, plus do tego raz kiedyś klocki hamulcowe, opony, ubezpieczenie i drobne naprawy i raptem okaże się ,że pęka ci co miesiąc prawie półtora tysiąca i ograniczasz jeżdżenie. A nie o to tu chodzi.\nPierwszy samochód ma ci dawać frajdę przede wszystkim z jeżdżenia nim a nie podziwiania go z zewnątrz albo szpanowania na osiedlu. Zresztą za 20tys i tak nie kupisz M6 a ni Porsche 911 więc nie ma sensu się silić na przechodzone limuzyny w których będziesz wyglądał jak mafiozo z Azerbejdżanu.\nCo do tego spalania, kolega napisał wyżej, że będzie kupował drugi samochód, ale na podstawie własnych doświadczeń z posiadania średniej wielkości benzyny, należy zakładać, że jazda codziennie takim samochodem do pracy, ewentualnie jakiś mały wyjazd raz w miesiącu to koszty 1000 zł+. Może to być 1300 zł, może to być 1100 zł, zależy kto ile jeździ. Raz wyda się mniej, żeby za miesiąc wydać sporo więcej i średnia znowu wyjdzie taka sama. Lepiej wcześniej sobie to przeliczyć i się nad tym zastanowić, bo 15 litrów osiągnąć wcale trudno nie jest.\nUtrzymanie samochodu w dobrej kondycji kosztuje. U mnie nic poważnego się nie psuje, a jadąc do mechanika i tak zostawiam sporo pieniędzy. Wszystko zależy czy się wkłada części lepsze, czy gorsze. Ja raczej nie oszczędzam, więc kieruję się w stronę lepszych zamienników. Opony można kupić lipne, a można dołożyć 100 zł na sztuce i kupić najlepsze. Tym sposobem można zapłacić za komplet 1600 albo 1200 zł. Nie wspominam o tych, co kupują używane. Ostatnio robiłem kilka rzeczy w samochodzie, zwykła eksploatacja:\n- 4 tarcze hamulcowe, wszystkie zimmermann\n- 4 pary klocków hamulcowych, wszystkie TRW\n- gumki na stabilizatorze z przodu\n- jeden wahacz z przodu\n- olej silnikowy + filtry (Motul jak zwykle)\n- olej w skrzyni biegów + uszczelka + filtr\n- jeszcze jakieś pierdoły, o których nie pamiętam\ni wyszło 2700 zł. W pierwszym roku poszło ok. 5500 zł (wliczając w to 6 opon, każda po ok. 400 zł). Myślę, że same wymiany eksploatacyjne przez 2,5 roku pochłonęły ok. 9-10 tys. zł. Tutaj podkreślę, że samochód się nie sypie, nie jest to złom i zajeżdżone ścierwo, jeździ codziennie. Teoretycznie nie trzeba było wymieniać kilku rzeczy, ale dałoby to oszczędności 1000 zł na przestrzeni użytkowania samochodu. Kupując gówniane zamienniki da się zaoszczędzić pewnie następne 3000 zł. Ogólnie doliczając koszty paliwa wychodzi na te 2,5 roku jakieś 40 tys. zł. Tak tylko informacyjnie.\n05-10-2013, 12:57 #23\nTo coś strasznie dużo wydałeś... Chociaz ze tłuczesz po 50tys rocznie\n05-10-2013, 13:08 #24\nPrzemyślałem to co piszecie, ja to wiem, jak jest w życiu . Moja rodzina jest strasznie zmotoryzowana, dla mnie to moja pasja, którą non stop poduczam. Większość napraw w aucie będę robił sam, dostęp do części większości aut mam w dobrych cenach. Chyba bardziej przekonam się do jakiegoś normalnego sedana i jednego coupe. Mój wybór to - Mondeo ST220, Saab 9-3, Volvo V40, Opel Astra G Bertone. W tych autach będę szukał swojego przyszłego.\n05-10-2013, 13:16 #25\nNapisałem ile kosztuje utrzymanie samochodu mającego 13 lat, 2.5 benzyna w automacie marki premium. Strasznie dużo? Średnio 1300-1400 zł miesięcznie licząc już z pełnym pakietem ubezpieczeniowym to dużo? Samo paliwo to lekko 30k zł. Jeżdżę mało, 15-20 tys. km rocznie.\n05-10-2013, 13:55 #26\nMam droższe i mocniejsze auto, i robiąc podobne przebiegi wydaje mniej od Ciebie\nNie wiem jak robiąc 15tys km rocznie wydajesz na samo paliwo 30tys zl... Bo chyba nie pali Ci to 30l na 100...\n05-10-2013, 14:08 #27\nDoczytaj o jakich kosztach pisałem. 30k na 2,5 roku, a nie na rok.\n05-10-2013, 14:23 #28\nJa bym poszukał jakiegoś hothacha. Kupowanie segmentu D z dużym silnikiem za te pieniądze to bezsens. Kompakty mogą być ciut drogie wiec najbezpieczniej poszukać segmentu B z mocnym silnikiem. Niekoniecznie 200 KM+ bo do auta ważacego ok 1000-1100kg więcej niż 150 nie potrzeba.\nZa 20 tys można kupić 206 GTI lub RC i doprowadzić go do perfekcji\nEw. wspomniane Clio Sport: http://otomoto.pl/renault-clio-sport...C30422064.html, http://allegro.pl/clio-sport-180-ps-...583002028.html\nJest jeszcze fiesta ST :http://otomoto.pl/ford-fiesta-st-150km-C30748066.html, http://otomoto.pl/ford-fiesta-st-150...C30725246.html, http://otomoto.pl/ford-fiesta-st-C28972290.html i pewnie ja bym się nad nią najbardziej zastanawiał.\n05-10-2013, 15:21 #29\nFaktycznie, fiesta jest na prawdę ładna i interesująca, poczytam więcej na ich temat .\nCzemu kupowanie auta segmentu D to bezsens? Ford Mondeo to na prawdę taki bezsens?\n05-10-2013, 18:02 #30\nspoko spoko jak kupujesz za ponad pół roku to jeszcze kilka razy zmienisz zdanie a pół roku to kawał czasu i może być tak że zamiast sportowego coupe będziesz szukał rodzinnego vana ze sportowym zacięciem a koledzy dobrze piszą zacznij od czegoś mniejszego może że masz sporo kasy to wtedy można szaleć z segmentem d i e.


Czarter prywatnego odrzutowca w Esquel\nStrona główna / Lotniska / Argentyna / Esquel Airport\nZapraszamy do wynajęcia prywatnego odrzutowca na lotnisku Esquel Airport w Esquel, Esquel Airport szybko i łatwo za pośrednictwem firmy Deutsche-Privatjet. Wynajem prywatnego odrzutowca pozwoli ucieszyć się najbardziej ekskluzywnym i elastycznym sposobem latania. To klient określa wszystkie godziny odlotów, preferowany model prywatnego odrzutowca, indywidualny catering, rozrywkę na pokładzie etc. Prywatny odrzutowiec leci tylko dla Państwa, co oznacza, że sfera prywatna podlega przez cały czas pełnej ochronie, a pasażer może w spokoju odpocząć lub przygotować się na zbliżające się spotkanie.\nOdprawa na lotnisku Esquel Airport przebiega szybko i bezproblemowo, bez konieczności przechodzenia przez zwykły terminal pasażerski. W większości przypadków, do dyspozycji naszych gości jest terminal GAT (General Aviation Terminal). Jeżeli nie jest to możliwe lub podróżują Państwo większą grupą, zorganizujemy wygodną odprawę na głównym terminalu. Z przyjemnością zapoznamy Państwa z dokładną procedurą odprawy w przypadku czarteru prywatnego odrzutowca w Esquel.\n05/23 2400 x 40m Asphalt Tak\n08/26 1232 x 30m Asphalt Tak\nWynajęcie prywatnego odrzutowca na lotnisku Esquel Airport\nJesteśmy w każdej chwili do Państwa dyspozycji, jeżeli tylko zechcą Państwo wynająć prywatny odrzutowiec w Esquel. Chętnie wskażemy alternatywy, aby nasi klienci mieli pewność, że zawsze oferujemy indywidualnie dopasowany czarter prywatnego odrzutowca na lotnisku Esquel Airport.\nNasze wieloletnie doświadczenie w dziedzinie czarteru samolotów sprawia, że dzisiaj wynajem prywatnego odrzutowca w Esquel przebiega w każdej chwili szybko i bez zbędnych komplikacji, dzięki czemu możemy organizować również krótkoterminowe wyjazdy służbowe i wakacyjne. Zawsze służymy radą i chętnie przygotujemy bezpłatną i niewiążącą ofertę, niezależnie od tego, czy nasi klienci planują wyczarterować Citation Jet, zarezerwować Bombardier Challenger czy wynająć Learjet. Zapraszamy do wyczarterowania Learjeta lub do wynajmu innego prywatnego odrzutowca dostosowanego do Państwa indywidualnych wymagań, z naszej strony oferujemy elastyczność na najwyższym poziomie.\nPrzy okazji czarteru prywatnego odrzutowca na lotnisku Esquel Airport, zapraszamy do skorzystania z dodatkowych usług, takich jak wahadłowy transfer na miejscu na pokładzie wybranego pojazdu lub helikoptera, asysta certyfikowanych służ bezpieczeństwa, catering przy bramce przed wejściem na pokład samolotu, indywidualne stanowisko odprawy itp. Prosimy o przekazanie nam Państwa życzeń, a my dołożymy wszelkich starań, aby je dokładnie zrealizować. W tym celu zapraszamy do kontaktu z naszym zespołem, który składa się z międzynarodowych ekspertów ds. czarterów. Jesteśmy do Państwa dyspozycji codziennie przez całą dobę, oczywiście także w niedziele i święta.\nCzarter samolotu w Esquel\nJeżeli pas startowy w Esquel jest za krótki dla prywatnego odrzutowca bądź lądowanie nie jest możliwe z przyczyn technicznych lub prawnych, możemy podstawić do Państwa dyspozycji wydajny samolot turbośmigłowy. Jako alternatywę, o ile wyrażą Państwo takie życzenie, zorganizujemy transfer helikopterem na najbliższe lotnisko lub przewieziemy tam Państwa odpowiednim pojazdem. Działamy sprawnie również, jeżeli zlecenie jest bardzo krótkoterminowe. Wynajem wygodnego, prywatnego samolotu z napędem turbośmigłowym na lotnisku Esquel Airport to ekonomiczna alternatywa dla prywatnego odrzutowca. W każdej chwili służymy Państwu radą i konsultacją w wyborze optymalnego samolotu w Esquel.


Bransoletki - Bransoletka złota FREEDOM - ZNN/AZ14\nDługość 18 cm, w tym przedłużka 3 cm, wymiary el ozdobnego: dł 2 cm, szer 0,6 cm.\nW popkulturze skrzydło kojarzy się z bohaterami o nadprzyrodzonych mocach, dawniej jako symbol utożsamiane było z mitologicznymi bogami. Mówi się, że osoba, dla której symbol ten jest wyjątkowo ważny, odznacza się nadzwyczajną wiedzą, uporem w działaniu oraz ponadprzeciętną wyobraźnią i ambicją. Bransoleta złota z motywem skrzydła stworzona z myślą o kobietach silnych i niezależnych, a zarazem subtelnych i eleganckich. Opływowa linia skrzydła zdobiącego bransoletę nadaje biżuterii dostojnego szyku. Dzięki temu świetnie sprawdzi się przy stylizacjach formalnych, którym doda nowoczesnej formy. Dobrze będzie wyglądać również jako wyjątkowa ozdoba nadgarstka ubrań nieco luźniejszych noszonych na niezobowiązujące okazje. Wykonana z jednego z najcenniejszych kruszców, przyciąga uwagę kształtem i blaskiem drogocennego metalu. Razem z innymi minimalistycznymi, lub zdobionymi nieco bardziej, bransoletami stworzy oryginalną kompozycję zdobiącą nadgarstek. W ofercie W.KRUK znajdują się także kolczyki i naszyjnik należące do tej samej kolekcji.


Monocollant Anti-Thrombo Ccl.1 Rozmiar 1–S Kolor Bianco SM00\nMonocollant Anti-Tromvo Ccl.1\nPończocha przeciwzakrzepowa w I klasie kompresji z przepięciem do pasa na jedną nogę, zapobiegająca zakrzepicy żył głębokich (DV) i zatorowości płucnej (PE), z regulowanym elastycznym pasem dla wygodnego podparcia w okolicy talii; może być noszona na prawej lub lewej nodze. Miękka i wygodna dzięki specjalnemu trójwymiarowemu splotowi z tkaniny o innowacyjnych włóknach, dzięki którym jest łatwa do noszenia i dobrze tolerowana.\nZalecana w przypadkach hospitalizacji, przede wszystkim, w trakcie oraz po operacjach chirurgicznych i przedłużonych pobytach w łóżku, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Pończocha zachowuje swoje właściwości podczas prania do 80 °C. Posiada masującą podeszwę. Funkcja higieny Sanitized®zapewnia świeżość przez cały dzień.


Uwaga na dziki zarażone afrykańskim pomorem świń - Aktualności - Nadleśnictwo Mircze - Lasy Państwowe\nUwaga na dziki zarażone afrykańskim pomo...\n28.08.2017 | Monika Białobrzeska-Stańko\nFot. Kamil Stańko\nNa terenie naszego kraju ASF znany jest od 2014 r.\nObecnie na terenie Polski znanych jest kilkaset przypadków stwierdzenia padłych dzików, które zarażone były wirusem afrykańskiego pomoru świń(ASFV).\nWirus ten atakuje dziki oraz świnie domowe. Jest to nieuleczalna choroba, która w większości przypadków prowadzi do śmierci zarażonych osobników w okresie do 10 dni od momentu zakażenia. ASF przenoszony jest przez bezpośredni kontakt między zwierzętami lub poprzez przedmioty mające kontakt z wirusem.\nAfrykański pomór świń nie jest niebezpieczny dla ludzi, ani innych zwierząt dzikich i gospodarskich. Obecnie nie są znane możliwości leczenia tej choroby, a zapobieganie rozprzestrzenianiu się polega na utylizacji martwych zwierząt i stosowaniu dezynfekcji.\nDo tej pory nie zostały stwierdzone osobniki zarażone wirusem ASF na terenie Nadleśnictwa Mircze. Ze względu jednak na występowanie tej choroby w północno-wschodniej części Polski oraz możliwość rozprzestrzeniania się wirusa należy zgłaszać wszystkie przypadki zauważenia w lesie martwych dzików do nadleśnictwa lub do powiatowego lekarza weterynarii. Zgłoszenia należy dokonać pod nr Tel nadleśnictwa 84 651 90 02, Powiatowego Lekarza Weterynarii w Hrubieszowie Tel. 84 696 28 38 lub w Tomaszowie Lubelskim Tel. 84 664 22 01.\nWięcej informacji na temat ASF na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Weterynarii.


Czarny Maciek i wieża śmierci. Recenzja\nMiastoDzieci.pl > Czytelnia > Recenzje > Czarny Maciek i wieża…\n„Czarny Maciek i wieża śmierci” to świetna książka, bo jest w niej dużo\nakcji. Jej bohater Maciek Czerny zwany przez wszystkich „Czarnym”, jest\nuczniem gimnazjum, a jego wychowawcą jest pan od historii, nazywany przez\nuczniów Barszczem. Pan Barszcz gdy był dzieckiem miał kolegę, którego ojciec\nukradł dużą kwotę pieniędzy i uciekł z nimi do USA.\nPo 30 latach pan Barszcz dostał od kolegi tajemniczy list w którym kolega prosi aby odnalazł ukradzione przez jego ojca pieniądze i użył je w dobrym celu.\nPan od historii opowiada o niezwykłym liście Maćkowi i jego przyjaciołom, a oni decydują się poszukać zaginionego skarbu. Książka trzyma w napięciu od pierwszej aż do ostatniej strony.\nGdy zacząłem ją czytać to nie mogłem odłożyć aż nie skończyłem, a potem poprosiłem mamę aby kupiła mi pierwszą część tej książki.\nKsiążka napisana jest tak jakby opowiadał ją Maciek, główny bohater. Myślę, że tę książkę mogą przeczytać nawet dziewczyny, bo Maciek ma koleżanki.\nAutorem książki jest pan Dariusz Rekosz, a została wydana przez Wydawnictwo W.A.B.\nCzarny Maciek i wieża śmierci to kolejny kryminał dla dzieci, wydany w serii "Z kotem".\nPolecamy również Na tropie zaginionego miasta. Recenzja oraz Benny i Omar. Recenzja