Manicure japoński: jakie daje efekty i jak go zrobić w domu? – Zycie polski tygodnik w Kanadzie\nŚwiat kobiet / By cekin\nManicure japoński to jeden z powszechnie znanych i bardzo lubianych sposobów na wzmocnienie i utwardzenie płytki. Paznokcie japońskie (bo tak zwany bywa ten zabieg) znane były już 400 lat temu. “Japończyk” polega na wcieraniu w paznokcie specjalnych pyłków, bogatych w witaminy i minerały. Ten sposób upiększania i regeneracji paznokci był powszechnie stosowany przez japońskie arystokratki. Na czym dokładnie polega manicure japoński? Jakich efektów możesz się spodziewać?\nCo to jest japoński manicure?\nManicure japoński wykonuje się przy pomocy specjalnego zestawu, składającego się z dwóch polerek, pasty, pudru i dwóch rodzajów pilniczków oraz patyczka do odsuwania skórek.\nZestaw przeznaczony jest do regeneracji kruchej, łamliwej, cienkiej i ogólnie osłabionej płytki. Pasta i puder to bogata mieszanka cennych składników o właściwościach rewitalizujących, utwardzających i uelastyczniających osłabioną płytkę.\nZawierają między innymi krzemionkę, witaminę A i E, a także keratynę i pyłek pszczeli.\nJakie efekty daje japoński manicure?\nPaznokcie po manicure japońskim są pięknie nabłyszczone – wyglądają tak, jakby były pomalowane delikatną, perłową emalią.\nAktywne składniki zawarte w proszku i pudrze wyraźnie wzmacniają, regenerują i uelastyczniają płytkę, dzięki czemu efekty manicure japońskiego są świetne. Nawet bardzo osłabione paznokcie odzyskują witalność.\nTo jeden ze sposobów na regenerację paznokci po hybrydach i żelach. Uwaga jednak w przypadku, gdy płytka jest fizycznie uszkodzona.\nJeśli podczas zdejmowania stylizacji frezarką lub pilniczkiem płytka została przepiłowania lub uszkodzona mechanicznie w inny sposób, manicure japoński musi poczekać. Jeśli w uszkodzoną strukturę płytki będziesz z dużą siłą wcierać pastę za pomocą polerki, uszkodzisz ją jeszcze bardziej!\nJak często robić manicure japoński?\nEfekt błyszczenia utrzymuje się na paznokciach przez około 1,5 – 2 tygodni. Wszystko zależy od tego, jak szybko rosną twoje paznokcie oraz jakich produktów użyto do wykonania tego manicure. Zestawy różnią się bowiem od siebie jakością.\nPrzez te kilkanaście dni nie powinno się malować paznokci. Po pierwsze, na nabłyszczonej i tym samym śliskiej płytce nie utrzyma się żaden lakier. Po drugie nakładając chemiczny produkt, osłabisz działanie składników wtartych w płytkę.\nManicure japoński można powtarzać co 2-3 tygodnie, aż do uzyskania pożądanych efektów.\nZestaw do japońskiego manicure składa się z kilku elementów. To:\npatyczek do odsuwania skórek.\nZestaw do japońskiego manicure kupisz w dobrych sklepach z akcesoriami do stylizacji paznokci, a także w każdej hurtowni kosmetycznej i online.\nManicure japoński w domu – krok po kroku\nPrzed przystąpieniem do samodzielnego wykonania manicure zapoznaj się dokładnie z instrukcją producenta. Postępuj dokładnie według jego zaleceń, uwzględniając wszelkie przeciwwskazania do wykonania takiego zabiegu.\nJak zrobić manicure japoński w domu?\npapierowym pilniczkiem skróć paznokcie i nadaj im pożądany kształt;\ndrewnianym patyczkiem odsuń skórki;\nza pomocą dwustronnego pilniczka musisz zmatowić płytkę;\nzieloną polerką wcieraj we wszystkich kierunkach niewielką ilość pasty;\nróżową polerką wcieraj puder – aż do uzyskania satysfakcjonującego efektu błyszczącej tafli na paznokciach.


Dom na sprzedaż - Aleksandrów Łódzki - PND-DS-5083 - 200.00m² - ABLitwinska\n501 742 240\n2 950,00 zł/m2 cena: 590 000 zł\nTRANSAKCJA SPRZEDAŻY domu wolnostojącego o pow. całkowitej 200 mkw. i użytkowej ok.140 mkw.\nCicha uliczka i jednocześnie wszędzie blisko (sklepy,przychodnie zdrowia,placówki oświatowe, kościół) Pięknie zagospodarowana działka z licznymi nasadzeniami (krzewy i drzewa ozdobne oraz drzewka owocowe), oczkiem wodnym, małą kaskadą , altaną ogrodową oraz grillem i wędzarnią\nCENA OFERTOWA: 590.000 zł\nTyp działki: budowlana o pow. 1103 mkw., wymiary: front 19 m, kształt: prostokąt.\nOtoczenie: domy całoroczne, blisko centrum Aleksandrowa Łódzkiego.\nStan budynku: zamieszkały\nWYSOKIE PIWNICE: pomieszczenie rekreacyjne ok.30m2, kotłownia ok.6m2, wc, korytarz, 2 garaże ok.19m2 i 18m2, klatka schodowa\nWYSOKI PARTER: salon 27m2 + ogród zimowy ok.18m2., kuchnia z jadalnią o pow. ok.14 m2., pokoje ok.14m2, ok. 11m2, garderoba ok.9m2, łazienka ok.4m2., łazienka 7,40 mkw., korytarz ., klatka schodowa\nPODDASZE UŻYTKOWE: ok.20m2\nRodzaj materiału budowlanego: cegła silikatowa, wełna mineralna, siporex Stropy: lane betonowe\nElewacja: na I kondygnacji tynk ceramiczny, na II kondygnacji blacha elewacyjna\nPonadto na działce znajduje się budyneczek gospodarczy o pow. ok. 12m2\nUwaga dane w ofercie mogą odbiegać od stanu faktycznego, biuro nie odpowiada za niezgodność danych z rzeczywistością. Oferta może być w danym momencie nieaktualna. Prosimy o telefon.\nSymbol oferty PND-DS-5083\nPowierzchnia działki 1 103 m²\nAleksandrów Łódzki, Szatonia\nSprzedaż nieruchomości o powierzchni 3198m2 położonej w Aleksandrowie Łódzkim, zabudowanej budynkami mieszkalnymi oraz budynkami o przeznaczeniu handlowo-usługowym. Nieruchomość zabudowana: * budynkiem mieszkalnym parterowym o powierzchni zabudowy 41m2, * dwoma ...\n3 198 m²\ndom na sprzedaż - Aleksandrów Łódzki, Szatonia\nTRANSAKCJA : SPRZEDAŻ SEGMENTU W ALEKSANDROWIE ŁÓDZKIM W BARDZO DOBREJ LOKALIZACJI CENA OFERTOWA:435.000zł. DANE OGÓLNE: Typ działki: budowlana o pow. 217,63mkw., wymiar od frontu 6m. Ogrodzenie: płot metalowy. Nasadzenia: krzewy. Otoczenie: osiedle segmentów. ...\n1 977,27 zł\ndom na sprzedaż - Aleksandrów Łódzki


Zdrove KarmeLove: Gofry kokosowe z dynią i gruszką, bez glutenu, nabiału i cukru :)\nGofry kokosowe z dynią i gruszką, bez glutenu, nabiału i cukru :)\nMacie ochotę na rozpustne zdrowe śniadanko? Proponuję Wam dziś gofry kokosowe :) Szaleństwo po całości! U mnie z pieczoną dynią, cynamonem i orzechami :D\n2 czubate łyżki dobrze zmielonej mąki kokosowej\n4 łyżki mąki owsianej bezglutenowej lub ryżowej\n1/3-1/2 szklanki wody gazowanej lub mleka roślinnego najlepiej kokosowego lub pół na pół wody i mleka (ilość wody zależy od tego jak duże łychy mąki kokosowej dodasz)\n1 łyżka zdrowego słodzidła jeśli mamy ochotę (ja robię bez)\npłaska łyżeczka oleju kokosowego do wysmarowania gofrownicy (do kupienia tutaj)\nW misce wymieszaj dokładnie suche składniki. Do dwóch oddzielnych misek rozbij jajka, żóltka i bialka oddzielnie. Do żółtek dodaj wodę i/lub mleko (ewentualnie słodzidło) i dokładnie wymieszaj. BIałka ubij ze szczyptą soli na puszystą pianę. Sypkie składniki dodawaj powoli do mokrych cały czas mieszając. Na koniec dodaj ubite białka i wszystko delikatnie wymieszaj. Natłuśćgofrownicę olejem kokosowym i upiecz gofry wg instrukcji. (u mnie poziom ciepła na ok 3/4 pokrętła czyli 75% możliwości gofrownicy).\nAjjj jamiii :D <3\nNiebawem kokosowe w wersji paleo :D\n- pół małej dyni butternut lub 1/4 hokkaido\n- wiśnie suszone (może być żurawina lub rodzynki)\n- syrop z karobu (do kupienia tutaj)\nDynię umyj, pokrój w kostkę i upiecz z cynamonem lub uduś na patelni do miękkości (ja upiekłam dzień wcześniej), możesz dodać odrobinę oleju kokosowego. Pod koniec duszenia/pieczenia dodaj suszone owoce. Gruszkę pokrój w plasterki, a następnie na pół. Możesz gruszkę dodać do dyni i udusić, możesz ułożyć surowe plasterki gruszki na dyni (ja akurat tak miałam ochotę). Na suchej patelni delikatnie podpraż orzechy włoskie ( w niskiej temperaturze). Dynię z owocami przełóż na gofry,\nposyp orzechami włoskimi i polej syropem z karobu <3 AAAacchhhhh!!! <3\nAutor: ZdroveKarmeLove o 03:09


'Oczy piwne, życie dziwne...' - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\n'Oczy piwne, życie dziwne...' - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » MOJA NIESAMOWITA HISTORIA » 'Oczy piwne, życie dziwne...'\n1 Temat przez impresja 2010-11-03 22:43:37 Ostatnio edytowany przez impresja (2010-11-03 22:48:37)\nTemat: 'Oczy piwne, życie dziwne...'\nDługo zbierałam się z napisaniem tego posta, od dawna miałam też temat. Jakoś nigdy nie starczało mi czasu... i odwagi. Są to bowiem bolesne wspomnienia, takie bardzo prywatne- nigdy nie sądziłam, że kiedykolwiek napiszę o tym publicznie. Postanowiłam jednak to zrobić, gdyż jest to taka forma wygadania się, nabrania dystansu do pewnych spraw, do których dystansu przez całe moje życie nabrać nie potrafię.\nBędzie to długi post, więc nie wymagam od wszystkich czytania go. Nawet o komentowanie nie proszę, bo w sumie nie ma tu czego komentować. Ot kolejna życiowa historia. Stało się i się nie odstanie.\nZacznę może od tego że moi rodzice to para 'starych hipisów'. Flower-power i te sprawy. Jak na tamte czasu, byli bardzo wyluzowani, zresztą byli też bardzo młodzi gdy się pojawiłam, bo mama swoje 20 urodziny spędziła w szpitalu, ja miałam wtedy 3 dni Z relacji mamy wiem, że nie była gotowa, zresztą jakoś nie szczególnie opowiada o tamtym okresie. Tata natomiast twierdzi, że mama mnie nie chciała i miała w zamyśle mnie usunąć, choć mama zaprzecza gdy tylko o tym wspomnę. Zresztą do tej pory, a mam już 25 lat- muszę słuchać ich komentarzy na swój temat, co za miłe nie jest- ale o tym dalej.\nMoi rodzice nie są razem. Rozwiedli się gdy miałam 7 lat, choć powinni dużo wcześniej. Pamiętam jak dziś, jak uciekałyśmy z mamą w środku nocy gdy miałam 2,3,4,5 latek, bo się pokłócili. Nie pamiętam co prawda za wiele, jedynie tyle że mnie zrywała nagle w nocy, ubierała i szłyśmy gdzieś na autobus lub taksówkę. Tylko i aż tyle.\nBardzo często bywało tak, że siedziałam z mamą w jej rodzinnej miejscowości, gdyż tata studiował w Warszawie, był zły że nie ma nas w domu po powrocie, mama była zła że nie było jego. Ogólnie tatę widywałam rzadko, byłam jednak bardzo emocjonalnie związana z mamą. Mama była bardzo nerwowa, często też przyłożyła mi pasem, np. za to że zamoczyłam buty. Ale ogólnie nie była jakaś straszna, jakkolwiek to brzmi.\nJakoś w tym okresie przeszłam zapalenie opon mózgowych, strasznie bolesne punkcje w kręgosłup, strasznie to wspominam. Mama była przy mnie, tata twierdzi, że też mnie odwiedzał, ja tego nie pamiętam, ale nie wiem jak to było naprawdę.\nGdy miałam 6 lat, poszłam do zerówki. Pewnego dnia mama zaprowadziła mnie do przedszkola i... nie przyszła po mnie. Odebrała mnie babcia (taty mama), co było już bardzo dziwne, gdyż nigdy tak się nie zdarzało, albo zdarzało ale wyczułam że coś jest nie tak. Nie wiem dokładnie. W każdym razie zaczęłam histerycznie wrzeszczeć, płakać i ogólnie to była jedna, wielka tragedia.\nNo i co się okazało? Mama wyjechała do Anglii, nic mi o tym nie mówiąc. Nawet się ze mną nie pożegnała, nie wyjaśniła, nie wytłumaczyła nic... Po prostu nie przyszła więcej po mnie. Nie muszę chyba pisać jak bardzo to przeżyłam. Był to przełomowy moment, który zaważył na moim całym życiu? Tata nie poczuł się w obowiązku ze mną porozmawiać. Wyjechał do Warszawy, zadzwonił do babci żeby odebrała mnie z przedszkola.\nNo i w ten sposób zamieszkałam z babcią i dziadkiem od strony taty. Było mi z nimi dobrze, choć wiadomo że to, co się stało, bardzo źle odbiło się na mnie. Tata odwiedzał mnie rzadko, bardzo rzadko, a gdy już był- nie mieliśmy o czym rozmawiać. Zawsze wyczuwałam od niego do mnie jakiś dystans, może nie umiał się mną zająć a może nie chciał. Zresztą mój ojciec to bardzo specyficzny człowiek, ale o tym będzie dalej.\nZ babcią i dziadkiem miałam namiastkę normalnego domu, choć bardzo mnie rozpieszczali. Chyba jeszcze bardziej niż normalnie miałoby to miejsce. Chcieli mi zapewnić wszystko? a że dziadek miał swoją własną prężnie rozwijającą się firmę, materialnie dawali mi wszystko. Babcia poszła na wcześniejszą emeryturę, aby się mną zająć. Było mi dobrze, bardzo się do nich przywiązałam. Kochałam ich bardzo, najbardziej na świecie, choć zawsze mi czegoś brakowało. Dbali o mnie, zapisali mnie na lekcję gdy na fortepianie, grałam koncerty w filharmonii i byli ze mnie bardzo dumni, choć byłam bardzo nieznośnym dzieckiem. Bardzo wrażliwym, ciągle płaczącym, krzyczącym, egzekwującym wszystko histerią. Eh.\nMama dzwoniła dosyć rzadko, a z biegiem czasu coraz rzadziej? po 2 latach przestałam ją pytać kiedy wróci. Chyba w jakiś sposób przyzwyczaiłam się do tego, jak jest. Jakoś w tym czasie rodzice się rozwiedli. Zresztą chyba było mi wszystko jedno?\nPo jakimś czasie tata przypomniał sobie o mnie, a raczej przypomnieli mu koledzy. Po 3 latach, w środku nocy przyjechał do domu mojej babci (mojego) w środku nocy, pijany i zabrał mnie do siebie. To było straszne. Płakałam i babcia płakała, dziadek trzymał się za serce? I w taki sposób zamieszkałam z tatą.\nBył to dziwny okres w moim życiu, kompletny luz. Nie miałam żadnych obowiązków, mogłam w ogóle się nie myć, nie uczyć, chyba by nawet nie zauważył gdyby nie było mnie w domu. Nigdy nie było nic w lodówce, tylko oliwki i pasta pomidorowa. Robił za to baaardzo pikantne obiady (które teraz uwielbiam, wtedy niekoniecznie). Babcia co jakiś czas wpadała, sprzątała u taty, dawała mi kanapki (potrafiła nawet przyjechać do szkoły na drugi koniec miasta i mi je przywieźć.) Tęskniłam za nią bardzo jak i za dziadziem?, ale kochałam tatę i bałam się mu powiedzieć, że nie chcę u niego być.\nAle muszę przyznać, że byłam bardzo grzeczna, zawsze sama narzucałam sobie czas powrotu z podwórka do domu, odrabiałam lekcje, uczyłam się. Aż sama się sobie dziwię, że umiałam aż na tyle sama się sobą zająć. Jedynie z pianina zrezygnowałam (życiowy błąd), ale jako dziecko nie rozumiałam jeszcze jak jestem dobra i jak będę za tym tęskniła.\nDo mamy wpadałam na wakacje, czasami na ferie i tak jakoś mijał czas. Nadal bardzo za nią tęskniłam. Tata poznał jakąś 13 lat młodszą babę, spędzał z nią każdą chwilę, kłócili się i godzili, ale jakoś trwali razem, mieszkaliśmy wszyscy razem- oni ciagle na imprezach poza domem a ja jakoś dawałam sobie radę. Mama poznała jakiegoś faceta w Anglii. Kiedy przyjechałam na pewne wakacje, podejrzewałam że jest w ciąży- miałam już ponad 10 lat a teksty niektórych ludzi i mamy dbanie o to by nikt nie dotykał jej brzucha- mówiły same za siebie. Jednak nic mi nie powiedziała, nie potwierdziła nawet gdy zapytałam wprost.\nGdy przyjechałam rok później, okazało się że mam 5cio miesięczną siostrę. Pierwszy raz wtedy ją zobaczyłam, zakochałam się w niej, nosiłam na rękach, karmiłam butelką, chodziłam z nią na spacery. Jednak zawsze w głębi duszy było mi przykro, że mama mi nie powiedziała, że znam ją tylko ze zdjęć? no i zazdrosna. Ale byłam na tyle mądrą dziewczynką, że wiedziałam, że to nie jej (siostry) wina więc moja miłość do niej była bardzo silna. Cieszyłam się, że jest.\nMama zaproponowała mi przeprowadzkę do Anglii. Bardzo chciałam, cieszyłam się- jednak gdy wróciłam do Polski, do taty, babci, dziadka, szkoły, koleżanek- powiedziałam nie. I stało się- po jakimś czasie mama wróciła do Polski, żeby być bliżej mnie (taka jest wersja). Zamieszkała jednak ponad 500 km od naszego miasta. Widywałam ją bardzo rzadko, siostrę zobaczyłam dopiero jak miała prawie 2 latka. I to na troszkę?\nW tym czasie zaczęły się problemy ze mną. W końcu musiały, tak to sobie teraz tłumaczę. Ucieczki z domu, picie (miałam 13 lat!), nawet jakieś narkotyki. W szkole w ogóle nie bywałam. Cięłam się (przez co do dziś mam straszne blizny na ręce- temu planuję tatuaż w tym miejscu, bo ludzie dziwnie na to patrzą) aby załagodzić swój ból psychiczny. Pomagało. Bywało i tak, że parokrotnie szukała mnie policja. Potrafiłam znikać na parę dni?\nMama akurat pokłóciła się z mojej siostry ojcem i wyprowadziła do swojego rodzinnego miasta (60km od mojego) do swojej mamy (mojej kochanej, drugiej babci). Gdy zgwałcono moją wówczas najlepszą koleżankę, przyjechała po mnie i w ósmej klasie zamieszkałam z nią. Początkowe miesiące byłam spokojna, jednak z czasem coraz bardziej się rozkręcałam. Znów przestałam chodzić do szkoły, bluzgałam nauczycieli, piłam i cięłam się jak szalona. Próbowałam się parokrotnie zabić, kłóciłam się z mamą cały czas, wrzeszczałam że nie jest moją matką i nie chcę jej znać, biłyśmy się, to był jakiś koszmar. Przyjechał tata i chciał zabrać mnie do siebie, uciekłam do łazienki, wrzeszczałam, że go nienawidzę i żeby spadał. Załatwił mi kuratora, ale zostałam z mamą.\nKuratora odwiedzałam kiedy mi się chciało, aż się dziwię że mnie nigdzie nie zamknęli, kompletnie to olałam. Mama zaprowadziła mnie do psychologa, który po rozmowie ze mną sam się chyba załamał, był wręcz przerażony, gdy mu opowiedziałam wszystko co czuję i co się wydarzyło w moim życiu. Poszedł pogadać z moją mamą, ale wszystko słyszałam? Zaburzenia emocjonalne i borderline. Nie chce mi się tego teraz tłumaczyć. Powiedział, że będą ze mną w ogromne problemy w przyszłości, że powinnam przejść intensywną terapię. Jednak ja to olałam, mama też nie dopilnowała? i to była moja ostatnia wizyta u psychologa?\nZmarł mój dziadek, który był dla mnie jak ojciec, myślałam że tego nie przeżyję? Nie chcę o tym nawet pisać? Zmarł na zawał. Tata gdy był pijany, powiedział mi że to przeze mnie. Heh.\nPo jakimś czasie przyjechał mojej siostry ojciec i przeprosił moją mamę. Pogodzili się i przeprowadziliśmy się wszyscy razem do niego, te ponad 500 km dalej. Nigdy nie zapomnę jak mnie przekonywał, że będziemy mogli stworzyć pełną rodzinę (żebym pojechała z nimi, bo to był warunek mojej mamy). Dostałam tam inną panią kurator, świetna osoba- do tej pory wspominam rozmowy z nią? która zdjęła mi nadzór kuratorski, gdyż stwierdziła że ja potrzebuję jedynie dobrego psychologa. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Wspaniała babka.\nPojechałyśmy i swój pierwszy rok spędziłam w szkole na Pomorzu. Mieszkałyśmy na wsi, musiałam dojeżdżać autobusem do domu ponad godzinę, ale było nieźle. Jednak mama i On kłócili się bardzo często, on w ogóle był dziwnym człowiekiem i w końcu wydało się że bije moją mamę. Jednak robił to tak, że ja o tym nic nie wiedziałam? wydało się z czasem. W końcu uciekłyśmy z moją małą siostrzyczką. Przez jakiś czas mieszkałyśmy u różnych znajomych, później jakoś wróciłyśmy do mojego miasta. Tam gdzie była babcia, dziadek, tata? Poszłam tam do szkoły i jakoś to było.\nZ mamą nadal kłóciłam się jak nie wiem co, ale zaczęłam żyć w miarę normalnie, choć nadal w moim zyciu było dużo narkotyków i alkoholu. Z tatą za dużego kontaktu nie miałam, ot raz na jakiś czas wpadł gdy byłam u babci, a ja przeprowadziłam się w końcu do niej. Wyprowadziłam się od mamy, bo nie umiałyśmy żyć ze sobą na co dzień. Odwiedzałam ją oczywiście i moją siostrę. W międzyczasie urodziła mi się druga siostra (u taty), którą też bardzo pokochałam, a zaraz potem tata rozwiódł się z tą kobietą.\nMieszkając u babci, bez dziadka zawsze odczuwało się tą pustkę. Ale wiem, że tam był, dawało się to wyczuć? Trochę się uspokoiłam, choć babcia przeżyła ze mną swoje? nie powiem. Ciągle rzucałam studia za studiami, nie było mnie w domu- ciągłe imprezy. Wyzywałam ją i bardzo mi jest teraz głupio i przykro z tego powodu, ale wyjaśniłyśmy sobie parę lat później wszystko i powiedziała mi, że się nie gniewa i jest duma, że jestem jaka jestem, mimo moich przeżyć, bo spodziewała się, że będzie dużo gorzej?\nTeraz już w ogóle jest bardzo szczęśliwa, bo poznałam R, jestem z nim już 4 lata i teraz jestem sobą. Przy nim nauczyłam się co to życie, obowiązki, nauczyłam się kochać i kocham go ponad wszystko, choć boję się- mam taki cholerny strach przed odrzuceniem, ciągle wydaje mi się że nagle zniknie? najgorzej jest gdy są kryzysy, gdy się kłócimy. Krzyczę, płaczę, kompletnie nad sobą nie panuję. Jestem zaborcza, ale z tym walczę. Staram się i są duże postępy, w końcu to już ponad 4 lata? mam straszne depresje, lęki, mini-psychozy? Mamy trochę problemów przez to, ale jesteśmy dzielni i staramy się pokonywać moje demony. Jest ciężko, ale wierzę, że kiedyś to pokonam i stworzymy szczęśliwą rodzinę. Być może jak wrócę do Polski, wybiorę się do psychologa, chociaż samej udało mi się tak wiele wypracować. Ale wybiorę się na pewno, dla własnego spokoju, za jakiś czas?\nTakie uzupełnienie na koniec:\nMoja mama ma do tej pory dziwny sposób postrzegania mnie. Nie wie, że się zmieniłam? mieszkam w Anglii już tyle lat, w sumie nie ma jak tego zobaczyć. Wkurza mnie gdy przyjeżdżam a ona mówi o mnie coś co kompletnie nie jest prawdą. Nigdy nie pogadałyśmy szczerze o tym co było, bo ona zawsze wtedy mówi, że ją obwiniam i płacze? Też zapewne ma swoją historię? Mówi też czasem, że robię z siebie ofiarę i ogólnie nie da się tego tematu poruszyć. Chyba już zostanie tak na zawsze.\nTata za to jest typem egocentryka. Wszystko wie najlepiej, jest najinteligentniejszy? wszyscy ludzie (w tym ja) to buraki, durnie, co nie mają nic do powiedzenia. Choć muszę przyznać, że ostatnio widzę u niego coraz większą zmianę na lepsze. Naprawdę. I trzymam z całej siły kciuki, żeby zmienił się jak najbardziej? wierzę w niego. Kiedyś był straszny, potrafił mi powiedzieć, że mnie nie kocha, że jestem głupia... wiele bolesnych rzeczy usłyszałam w życiu od niego...\nMimo tego co przeżyłam, kocham moich rodziców, napisałam to aby w końcu to z siebie wyrzucić, uporać się ze sobą i z tym co mnie spotkało. Jestem już całkiem inną osobą i szczerze mówiąc, gdy o tym piszę, to trochę tak jakbym pisała o kimś innym, kimś kogo znałam, ale nie jestem to ja. Chyba zamknęłam to na kłódkę gdzieś wewnątrz mnie i nie dopuszczam tego do świadomości. Jednak czasem to wraca? i boli? Czuję taki straszny wewnętrzny ścisk? i nic nie wiem?\nNa tym zakończę ten post. Jestem już normalną dziewczyną, która pracuje, studiuje, planuje powrót do Polski aby założyć swój biznes, być może wkrótce wyjdę za mąż i za jakiś czas urodzę dzieciaczka. Którego pokocham całym sercem i nigdy nie opuszczę.\nPs. Pierwotny plan tej historii był znacznie dłuższy, było jeszcze wiele dziwnych sytuacji, patologicznych, chorych, bolesnych- ale nie będę jednak o tym pisać. Zostawię coś dla siebie- i tak napisałam bardzo dużo... Przepraszam, że końcówka taka chaotyczna, ale wszystko we mnie odżyło, miałam już w sobie za dużo emocji i pisałam to pod ich wpływem.\nNie musicie komentować, chciałam tylko komuś to opowiedzieć.\n2 Odpowiedź przez Agatka 2010-11-03 22:56:02\nOdp: 'Oczy piwne, życie dziwne...'\nImpresja ja zawsze wiedziałam, że jesteś silną osobą, która potrafi sobie poradzić w każdej sytuacji a w dodatku jesteś niesamowicie wrażliwa i dobra. Twoja historia momentami mnie przerażała i bałam się o tę małą dziewczynkę, którą los tak potraktował. Ale najważniejsze, ze masz swojego R, którego kochasz i jesteś przez niego kochana, że tworzycie dom, że jesteś po prostu wspaniałą i silną dziewczyną. I tego Ci życzę z całego serca. Tej siły.\n3 Odpowiedź przez impresja 2010-11-03 23:03:42\nDziękuję Ci Agatko :* Bardzo. Trochę bałam się napisać tego posta tu, na forum- ale w końcu musiałam. Dla samej siebie i dla Was- żebyście wiedziały... i dla innych ludzi, ku przestrodze...\nTy jesteś bardzo dobra osobą, cieszę się że Cię poznałam i dziękuję Ci za te słowa raz jeszcze.\n4 Odpowiedź przez Delicious 2010-11-03 23:41:21\nA ja oczywiście podpisuję się pod słowami Agatki, bo po Niej jak zwykle nie ma już nic do dodania\n5 Odpowiedź przez impresja 2010-11-03 23:42:56\nOoooo i Delicja się w końcu pojawiła :):) Więc warto było to napisać\n6 Odpowiedź przez Agatka 2010-11-04 08:08:09\nImpresja, ja nadal myślę o Twojej historii, co nie zdarza mi się zbyt często, aby czyjeś życie tak mnie zaintrygowało. I Ty naprawdę jesteś silną, ale i przede wszystkim dobrą i ambitną dziewczyną. I tak trzymaj :*\n7 Odpowiedź przez Kami90 2010-11-04 08:14:07 Ostatnio edytowany przez Kami90 (2010-11-04 08:14:45)\nJestem pełna podziwu Impresja. Jesteś bardzo silna i wierzę że poradzisz sobie ze wszystkim\nTo wspaniałe że masz R i że on tyle ci pokazał, że otworzył przed Tobą świat, że tak to ujmę.\nŻyczę Ci dalszej wytrwałości byś trwała z nim, mogła pokonywać mniejsze i większe problemy bo chodź ich nie chcemy i nie ma już na nie miejsca to one mogą się pojawić...\n8 Odpowiedź przez wikuś 2010-11-04 09:37:36\nMacie rację i ona pewnie wie o tym, jest bardzo silną osoba, nie wiem, jak można tak postępować z dzieckiem, to poprostu straszne przez co przeszłaś. To horror. Ci którzy mieli święty obowiązek dbać o Ciebie zapewnić Ci poczucie bezpieczeństwa - zawiedli w najgorszy z możliwych sposobów.\nTo zostało w Tobie, ale masz w sobie siłę ktora pomoże Ci przetrwać i ułożyć sobie życie, tak jak powinno ona wyglądać gdy byłaś dzieckiem. Życzę powodzenia i dużo miłości.\n9 Odpowiedź przez impresja 2010-11-04 12:45:04\nDziękuję wszystkim bardzo. Wiem, że moja historia jest straszna i szokująca... Najsmutniejsze jednak jest to, że jest wielu ludzi na świecie, którzy przeżyli podobne lub gorsze historie, zgotowane im przez najbliższych...\nTutaj za granicą poznałam ludzi z wielu środowisk i powiem Wam, że też niektórzy mają wręcz tragiczne życiowe historie. Kiedyś zawsze mówiłam do R: jejjjj, jaki on/ona jest dziwny, czasem wydaje mi się, że tu w Anglii mieszka sama 'patologia'...- a z biegiem czasu, gdy ich poznałam lepiej (wynajmując pokoje) okazało się, że każdy ma jakąś tam swoją historię... I może to zabrzmi egoistycznie i zadufanie, ale serio dziwię się, że jestem jeszcze na tyle 'normalna' po tym wszystkim. Chyba macie rację, że tak naprawdę mam w sobie tą siłę i udaje mi się pokonywać jakoś te przeciwności i żyć dalej, dość normalnie...\nChciałam jeszcze napisać, że moi rodzice nie są złymi ludźmi. Mama żałuje tego, co się stało- widać to w próbach rozmowy z nią, a tata... on się nie przyzna do błędu, chociaż wiem, że w pewien sposób jestem do niego podobna i on wszystko przeżywa w głębi siebie. Teraz im jest starszy, tym bardziej widać, że coś do niego dociera.\nMam nadzieję, że zrozumiałyście mnie dobrze i nie myślicie, że jestem jakaś nienormalna, gdyż pisząc np. o mini psychozach, miałam na myśli jakieś tam zaburzenia postrzegania pewnych spraw, przez co jak sobie coś ubzduram to jestem przekonana, że tak jest i męczę tym R, choć to nie jest prawdą. Ale po wielu rozmowach to mija i jest już normalnie. Choć przyznam, że kosztowało mnie to (i nadal kosztuje) bardzo dużo pracy nad sobą. Ale on jest ze mną i zawsze mi powtarza, że gdyby nie to, co się stało, pewnie nie byłabym taka jaka jestem, a on mnie taką właśnie pokochał i nie zamieniłby za nic na świecie\n10 Odpowiedź przez kotoko 2010-11-04 13:01:54\nImpresko, jesteś niesamowita. Po pierwsze, podziwiam Cię za odwagę. Nie każdy napisałby na forum tak intymną historię swojego życia.\nPo drugie, wiele osób po takich "przygodach" by się poddało, a Ty dzielnie walczyłaś o swoje szczęście i przyszłość.\nFantastycznie, że byli z Tobą w tym czasie dziadkowie, na pewno bardzo wiele im zawdzięczasz..\n11 Odpowiedź przez impresja 2010-11-04 13:06:55\nDziękuję Kotoko. To prawda wiele zawdzięczam moim dziadkom... gdyby nie oni- nie wiem czy kiedykolwiek byłabym normalną osobą, co by się ze mną działo i w ogóle jak bym sobie z tym wszystkim poradziła. Kocham ich najbardziej na świecie (dziadek już nie żyje, ale ja ciągle czuję że nade mną czuwa).\n12 Odpowiedź przez Shiseido 2010-11-04 17:32:25\nimpresja.. ja jestem w glebokim szoku..\nCiesze sie, ze sa ludzie ktorzy ci pomogli (dziadkowie).. bez nich bylo by ci bardzo trudno..\nTwoi rodzice tez nie sa zli, poprostu ktos czasem moze zabladzic..\nZycie nie oszczedzilo Ciebie i Twoich uczuc.. ale cale szczescie ze umialas sobie z tym poradzic.. pewnie do dzis z tym walczysz..ale ja wierze ze wyjdziesz calkowicie na prosta.. a Twoja historia pozostanie tylko wspomnieniem ..\n13 Odpowiedź przez princeska 2010-11-04 21:22:11\nPodziwiam, że mimo wielu smutnych i trudnych przeżyć postrzegasz świat w lepszych kolorach!\nŻyczę duużo powodzenia w życiu, pozdrawiam\n14 Odpowiedź przez elis 2010-11-05 13:52:36\nImpresja, będę uczyć się odwagi.\nTwoja historia powinna być lekcją dla wszystkich zbłąkanych dusz.\njestem pełna podziwu... tyle szarych, skomplikowanych dni i kim teraz jesteś - Aniołem ... skrzydła już się goją\n15 Odpowiedź przez Amis 2010-11-05 15:13:10\nTwoja historia to gotowy scenarisz na film-znioslaś wiele ale dzieci nie mają wyboru dzieki swojej ufności z nieświadomą miną znoszą dramaty jak niemi wojownicy-\npotem blizny liżą latami\n16 Odpowiedź przez apoteoza 2010-11-05 17:01:13\nMoja kochana Impresjo ....przeczytałam wszytko.\nZaskakujące jest życie?. Na tyle ile zdążyłam Cię poznać, do głowy by mi nie przyszło, że masz za sobą taki bagaż doświadczeń. Zawsze ciepło witałaś wszystkich użytkowników, wspierałaś, pomagałaś. Dziewczyna z wielkim poczuciem humoru. Wydawałoby się, że historia opisana przez Ciebie to jakaś pomyłka.\nTyle przeżyłaś w swoim życiu, że aż szok, że dziś jesteś tym kim jesteś. Jestem pełna podziwu dla Twojej osoby, to musiało kosztować dużo pracy.\n17 Odpowiedź przez lady/nnn/ 2010-11-05 20:50:10\npopłakałam się. ale nie z litości. z podziwu. sądzę, że ja nie udzwignelabym takiego życiowego krzyża. Jesteś jedną z najwspanialszych osobowości, jakie kiedykolwiek widziałam.\nZazdroszczę wszystkim, którzy mają okazję z tobą obcować.\nKiedys myślałam, jak życie dało mi w kość. Teraz wiem, że w porównaniu z tobą mój żywot to sielanka.\nSerdecznie cię sciskam i życzę ci, ąby teraz bylo już tylko lepiej\n18 Odpowiedź przez CupraFR 2010-11-05 21:30:26\nJa również bardzo podziwiam chęć trwania, nigdy się nie poddawałaś, pomimo, że zmieniłaś styl życia przez jakiś czas. Jesteś silną dziewczynką i to da się zauważyć. Przeszłaś tyle problemów, że moje obecne w tej chwili stały się mało ważne. Tak na prawdę nigdy nie miałaś porządnej rodziny z krwi i kości a i tak kochasz rodziców, u dziadków byłaś szczęśliwa. Wiele osób popełniło by samobójstwo w Twojej sytuacji... Cieszy mnie fakt, że znalazłaś swoją drugą połówkę, z którą chcesz dzielić resztę życia. Również chwali Ci się to, że pracujesz nad sobą, nad swoimi emocjami. Oby tak dalej. Super, że wyszłaś po tym wszystkim na prostą i cieszysz się życiem. Powodzenia Impresko.\n19 Odpowiedź przez impresja 2010-11-06 14:22:23\nDziękuję jeszcze raz wszystkim za tyle ciepłych i miłych słówek Podbudowujecie mnie, tym co tutaj piszecie hehe.\nTak naprawdę każdy z nas ma tą siłę, dużo większą niż nam się wydaje...\n20 Odpowiedź przez Kika kominiarska 2010-11-06 17:19:43\nMasz na swoich ramionach NIEZWYKLE ciezki bagaz doswiadczen, ktore pokazaly ci KIERUNEK dalszego twojego zycia. Wybralas to co uwazalas za sluszne i dobre dla siebie. Podziwiam cie za rozsadek i nie mala odwage zyciowa. Mowiac o problemach i przeszlosci uwolnilas sie od gniotacego cie ciezaru. Moze teraz wlasnie twoje zycie nie bedzie juz takie skomplikowane i trudne ? Powodzenia\n21 Odpowiedź przez sama nie wiem 2010-11-12 09:56:42\nWitaj:-),powiem Ci impresjo tylko tyle,że znam mężczyznę,najgorszego z najgorszych,który po równie traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa,znalazłszy się na skraju patologii,po kolizjach z prawem,stał się przykładem do naśladowania w swoim środowisku.Kierunek,drogę pokazała mu kobieta,która wyszła za niego,urodziła mu troje dzieci,wybudowali razem piękny dom,oboje pracują,dzieci uczą się wyśmienicie...Ludzie pytają ją:jak to zrobiłaś,jak to możliwe?A o nim mówią-jak można tak się zmienić?Otóż można-trudne dzieciństwo daje człowiekowi niesamowitą siłę,swoisty dar pokonywania trudności...Łatwo nie jest,demonów mnóstwo,ale można je pokonać u boku dobrego,mądrego,wyrozumiałego człowieka.Podziwiam Cię,jestem pewna,że osiągniesz więcej niż inni i że podobnie jak o tym mężczyźnie,ludzie na najwyższych stołkach władzy,miejscowe vip-y,elita,będą opowiadać jako o przykładzie do naśladowania:-)\nw sercu na dnie czai się niepokój\n22 Odpowiedź przez mrówka333 2010-11-12 11:44:59\nIMPRESJA.Bardzo mnie wzruszyła twoja historia.Jak widać życie cię nie oszczędzało,przeszłaś tak wiele,chyba za wiele jak na niewinne dziecko.Podziwiam jednak twoją wewnętrzną siłę,że pomimo tylu przykrych słów i wydarzeń jakie cię spotkały stanęłaś na nogach o własnych siłach,nie dałaś się zniszczyć.Z twoich słów wynika,że jesteś bardzo miłą,dobrą i wrażliwą osobą o silnym charakterze,dasz sobie na pewno radę w życiu.Mi pozostaje życzyć ci wszystkiego co najlepsze.Mam cichą nadzieję,że życie wynagrodzi ci krzywdy, które cie spotkały,a ja trzymam za ciebie kciuki.Powodzenia...\n23 Odpowiedź przez ewzaj80 2010-11-12 23:58:58\nZaczne moze od tego,ze nie wiem poprostu od czego zaczac ....\nTwoja historia poruszyla mnie niesamowicie ...nie no az musze wyjsc na papierosa zeby ochlonac...\nNapisze tylko tyle to co przezylas w zyciu sprawilo,ze jestes teraz silna i doswiadczona kobieta i dzieki Bogu jestes teraz kim jestes ,bo moglo byc zdecydowanie gorzej ,ale wyszlas na ludzi i mysle ,ze w duzej czesci masz szczescie,ze poznalas kogos takiego jak R. Z tego co piszesz masz w nim oparcie , akceptuje Cie taka jaka jestes razem z Twoim bagazem doswiadczen i raz jest lepiej raz gorzej ,ale wiem jedno on Cie kocha to musi byc wspanialy czlowiek ...\nWspomnialas w swoim poscie zacyt:"Jest ciężko, ale wierzę, że kiedyś to pokonam i stworzymy szczęśliwą rodzinę. Być może jak wrócę do Polski, wybiorę się do psychologa, chociaż samej udało mi się tak wiele wypracować. Ale wybiorę się na pewno, dla własnego spokoju, za jakiś czas?"\n-i dotrzymaj slowa prosze Cie dla samej siebie, dla Was, dla Waszych dzieci,ktore bedziecie miec w przyszlosci ...\njestes wielka pamietaj ...nie jestes niczemu winna i zycze Ci z calego serca bys byla w zyciu szczesliwa ,miala kochajacego meza <mysle,ze to bedzie ten R.:) > i dzieci ,ktorym pokazesz czym jest milosc ,szacunek i odpowiedzialnosc ,czym jest zycie ...\n24 Odpowiedź przez milka99 2010-11-15 13:33:19\nJestem pod wrażeniem Twojej siły, naprawdę. Siły, której masz do prowadzenia normalnego życia, po Twoich przejściach. Nie jeden by się załamał, uwierz mi. Jak dla mnie jesteś bohaterką. Pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów w życiu. :*\n25 Odpowiedź przez impresja 2011-01-21 04:07:56\nDziewczyny, dziś znów to przeczytałam. Dzień przed pogrzebem mojego R. brata (zamordowali go w Szwecji!!! Zamordowali... to słowo jest tak odległe od normalnego życia...)\nR jest w Polsce, ja z powodów finansowych nie mogłam pojechać, mamy naprawdę trudną sytuację w tej chwili, aż nie chce mi się o tym pisać. Jest ciężko.\nCzuję taką straszną pustkę, że On jest tam, w Polsce, a ja tutaj...\nTaki straszny żal, że nie mogłam tam pojechać...\nTo aż niewyobrażalne...\nPrzepraszam, musiałam chwilkę się wygadać.\nWszystkimi Waszymi słowami.\nDziękuję Wam. Dziękuję Dziewczynki... za wszystko. I te znane dziewczynki z forum, kafejki, i te nieznane...\nI dziś jest mi lżej dzięki Wam, przetrwać to wszystko.\nMimo, że jestem tu sama, z tysiącem myśli i poczuciem winy.\nA dla Mariusza (R brata): [*]\n26 Odpowiedź przez Agatka 2011-01-21 08:04:58\nImpresja, trzymaj się kochana\nDla Mariusza [*]\n27 Odpowiedź przez Shiseido 2011-01-21 11:27:48\nImpresia, tak mi przykro.. los jest niesprawiedliwy, rani tych, ktorzy na to nie zasluguja..\n28 Odpowiedź przez apoteoza 2011-01-21 14:15:13\nImpresja ... tak mi przykro.... ściskam Cię tak wirtualnie.. trzymaj się Mała\n29 Odpowiedź przez impresja 2011-01-21 22:16:01\n30 Odpowiedź przez jeżyk123 2011-02-26 14:06:08\nWzruszająca historia na którą - jako dziecko nie miałaś wpływu. Czasem myślę, że mam beznadziejne życie, że jestem skrzywdzona, ale na tym forum zrozumiałam, że jest wielu ludzi z przeróżnymi historiami i moje życie jest jednym z wielu.\nDziękuję Ci za ten post i życzę powodzenia.\n31 Odpowiedź przez madoja 2020-02-14 09:44:03\nWiem że temat sprzed dekady, ale jakoś na niego trafiłam i mnie poruszył, szczególnie fragment gdy mama po prostu wyjechała i nie odebrała Cię z przedszkola.\nCiekawi mnie co u Ciebie, choć mała szansa że odpowiesz, bo ostatni post pisałaś w 2013.\n« To prawda-,,nie wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki,, | Utracona Miłość z Zakładu Karnego »


Wpływ jakości badań analitycznych na trafność rozpoznania klinicznego i wybór właściwej terapii - NewsrmTV\nNewsrmTV » Komuniktaty PR » Wpływ jakości badań analitycznych na trafność rozpoznania klinicznego i wybór właściwej terapii\nWpływ jakości badań analitycznych na trafność rozpoznania klinicznego i wybór właściwej terapii\ninternista, specjalista medycyny rodzinnej i dietetyk\ndyrektor ds. medycznych Szpitala im. Św. Elżbiety w Warszawie\nPacjent powinien mieć świadomość, że zarówno niewłaściwa dieta (głodzenie lub spożycie posiłku bezpośrednio przed badaniem), jak i przyjmowane leki mają istotny wpływ na wynik badań laboratoryjnych. Przykładowo, po posiłku rośnie stężenie glukozy, triglicerydów, hormonu wzrostu, gastryny i wapnia jonizowanego, spada natomiast stężenie fosforanów, bilirubiny, kwasu moczowego, potasu i chlorków. Parametry biochemiczne, hematologiczne i koagulologiczne podlegają również zmianom w okresie cyklu menstruacyjnego oraz w ciąży.\nJakość badania analitycznego, a tym samym jego wiarygodność, zależy również od zmiany pozycji ciała (z leżącej na stojącą), wysiłku fizycznego i pory dnia.\nBardzo istotne jest, aby pacjent miał pobraną krew w warunkach spoczynkowych, tzn. w pozycji siedzącej, po 15-20-minutowym odpoczynku.\nNa aktywność hormonów wpływa pora dnia (światło i ciemność), stres i aktywność fizyczna. Przykładowo, stężenie kortyzolu i hormonu wzrostu jest dwukrotnie wyższe rano (o godz. 6.00) niż w nocy (o północy), a reniny i aldosteronu najniższe jest po południu.\nPrawidłowa interpretacja wyniku badania laboratoryjnego wymaga porównania go z zakresem wartości referencyjnych i oceny jego wiarygodności.\nObowiązkiem laboratorium jest poinformowanie odbiorców wyników (lekarzy zlecających badania) o zakresach wartości referencyjnych obowiązujących w danym laboratorium oraz o możliwościach oceny błędów, jakimi obarczone są wyniki badań.


moje czytadełka: Złączeni - Carol Cassella\nPraca lekarzy to naprawdę ciężki kawałek chleba.Codziennie muszą borykać się z problemami natury etycznej i moralnej. Muszą umieć oddzielić życie prywatne od zawodowego. A co jeśli te dwie strefy życia będą się łączyć?\nGłówną bohaterką powieści jest Charlotte, lekarka pracująca w szpitalu Seattle. Pewnego dnia do szpitala trafia po ciężkim wypadku kobieta w średnim wieku. Sprawca uciekł, a sama kobieta została porzucona przy drodze na pewną śmierć. Ofiary nie można zidentyfikować, bo nie miała przy sobie żadnych dokumentów. Charlotte bardzo przejmuje się losem swojej pacjentki. Nie sądzi, że ich losy będą ze sobą połączone.\nRzadko sięgam po powieści z medycyną w tle, bo zawsze wydaje mi się, że będę pełne naukowego wywodu i niezrozumiałych dla mnie terminów. Tutaj na szczęście tego nie było. Książka była napisana w przystępny sposób i prawdziwą przyjemnością było jej czytanie. Powieść jest pisana z dwóch perspektyw: z punktu widzenia Charlotte i Raney - pacjentki lekarki. Przyznam szczerze, że coraz bardziej zaczynam lubić taki schemat. Dzięki temu można bardziej wgłębić się w los bohaterów, ich problemy, co sprawiło, że podjęli taką a nie inną decyzję. Zastanawiałam się cały czas jak losy Charlotte i jej pacjentki się połączą. Troszkę się domyślałam, ale tego co autorka mi zaserwowała wcale się nie spodziewałam: byłam w lekkim szoku. To jest oczywiście na plus.\nKsiążka podejmuje trudne tematy nad którymi warto się dłużej zastanowić. Ukazuje jak naprawdę ciężka i mozolna jest praca lekarzy, którzy walczą o ludzkie życie. Czy powinien przywiązywać się do pacjenta, czy trzymać się na dystans? Kiedy walczyć o jego życie, a kiedy pozwolić mu odejść? Na takie pytania trudno jest odpowiedzieć. Niemniej jednak warto tą książkę przeczytać. Jest to powieść o oddaniu drugiemu człowiekowi, o odpowiedzialności, o wzajemnym zaufaniu, o niesieniu pomocy drugiemu człowiekowi. Polecam.\nWydawnictwo Prószyński i S-ka 2015\nAutor: Willa 87 o 21:30:00\nEtykiety: Amerykańska, Cassella Carol, Kobiety to czytają, Obyczajowe, Prószyński i S-ka, Psychologiczne\nDwie strony książek 17 grudnia 2016 15:12\nMedyczne tematy to niekoniecznie moja bajka. Może kiedyś wpadnie w moje ręce ta książka, ale jakoś specjalnie polować na nią nie będę.


Uwaga! Lion's Bank - lokaty - opinie o Lions Banku 2022 AntyHACZYK\nNiestety oprocentowanie w polskich bankach jest już obecnie wręcz tragiczne. Jakąś alternatywą mogą być europejskie banki, które otrzymały zgodę od polskiej Komisji Nadzoru Finansowego na oferowanie lokat w Polsce. Wszystkie bankowe fundusze gwarancyjne w Unii Europejskiej działają na tych samych zasadach i funkcjonują w oparciu o te same dyrektywy europejskie. Polski BFG to nie rewelacyjny pomysł naszych polityków, a wymóg wprowadzony przez Unię Europejską. Tak samo jest w pozostałych krajach członkowskich. Takie banki mają siedziby w Polsce i oferują lokaty w złotówkach. Zwykle zakłada się je przez Internet. Jednak ochrona kapitału gwarantowana jest przez bankowy fundusz gwarancyjny z kraju, z którego wywodzi się banki. Takie banki działają zwykle w całej Unii na tych samych zasadach. Ewentualne wypłaty z zagranicznych bankowych funduszy gwarancyjnych, z tego co udało mi się dowiedzieć, powinny odbywać się w formie przelewów internetowych. Dodatkowo w obecnej sytuacji bankowe fundusze gwarancyjne krajów strefy euro wydają się bezpieczniejsze niż nasz.\nJako ciekawą alternatywę można rozważyć InBank - to bank działający od wielu lat w kilku państwach Unii Europejskiej. Dokładnie wywodzi się z Estonii. Bank otrzymał od KNF zgodę na działalność w Polsce. Oferta InBank jest bardzo prosta i przejrzysta - gromadzi lokaty i udziela kredytów - nie ma tam inwestycji, funduszy, polisolokat, lokat strukturyzowanych, ani nawet kont. Przy czym gwarantem nie jest nasz BFG, tylko estoński. Lokaty są za to dość wysoko oprocentowane na tle naszych banków. Zakłada się je całkowicie przez Internet. Im dłuższy okres lokaty tym wyższe oprocentowanie. Depozyty dla Polaków są w złotówkach. O ile nie lubię długookresowych lokat, to te 2-3 lata da się przeżyć, a osobiście mam już momentami dość ciągłego przerzucania pieniędzy, szukania i kombinowania, zakładania kont itp. żeby uzyskać procent chociaż na poziomie inflacji. W polskich bankach już prawie nie ma sensownych lokat.\nObecnie nie ma sensu zakładać zwykłych lokat w Inbanku, bo np. wyżej opisana lokata z włoskiego banku Facto ma lepsze oprocentowanie standardowe, ale... w Inbanku jest jeszcze Lokata Lojalna. Jest to zwykła lokata dla nowych środków dostępna też dla nowych klientów, bo wtedy wszystkie środki mamy nowe.\nLink do strony InBanku z ofertą lokat na 6,25% lub 6,5% i wnioskami.\nAktualizacja: Lions Bank został zliwkidowany, a Idea Bank w ramach przymusowej restrukturyzacji został przejęty przez Peako.\nLion's Bank posiada w swoje ofercie atrakcyjnie oprocentowane lokaty dla nowych klientów. Nie tylko ich oprocentowanie można zaliczyć do jednego z wyższych na rynku, ale co ważniejsze, w przeciwieństwie do większości lokat promocyjnych, na lokatach tych można zdeponować duże pieniądze. Co z kolei sprawia, że oferta banku znacząco wyróżnia się na tle konkurencji. Jest kierowana do innej grupy klientów (z większym kapitałem). W zasadzie Lion's jest oddziałem private banking Banku Idea. Działają osobno, ale to jedna grupa kapitałowa.\n[Oferta wycofana przez bank] Link do wniosku o lokatę Welcome w Lion's Bank (Internetowa!) Dla nowych klientów\nAktualizacja:. Niestety Idea Banku, czyli też Lionsa nie można nazwać już stabilnym i bezpiecznym bankiem. W dodatku doczekaliśmy czasów, gdzie na rynku lokat nie ma już praktycznie nic ciekawego. Jeżeli ktoś chce uzyskać lepszy procent dla większych kwot, a nie chce zamrażać pieniędzy na kilkuletniej lokacie, to zostają już jedynie konta oszczędnościowe. Wymagają zwykle otwarcia konta osobistego - umowa, kurier itp., ale większość banków umożliwia też zamknięcie takiego konta samemu przez Internet. Więcej zachodu, ale są też korzyści - wyższe oprocentowanie i dodatkowo za aktywność (płatność kartą, wpływ) można zgarnąć premie od banku - płacą nam np. za wykonanie transakcji kartą, czy określony wpływ na konto w zależności od warunków promocji - co dodatkowo powiększa nasze zyski oprócz odsetek z konta oszczędnościowego. To jest kierunek, w którym obecnie idą banki i niestety my chcąc mięć lepszy procent też musimy, bo lokaty jak widać są już niezbyt opłacalne. Ja obecnie w ten sposób już w coraz większym stopniu lokuję swoje oszczędności.\nAntyhaczyk › Najlepsze Banki › Opinie o Bankach ⭐ › Lion's Bank - lokaty - opinie o Lions Banku\nSylwia (Antyhaczyk) 26 czerwca 2015 21:29\nSylwia (Antyhaczyk) 9 lipca 2015 09:01\nSylwia (Antyhaczyk) 10 lipca 2015 22:35\nSylwia (Antyhaczyk) 14 lipca 2015 09:06\nSylwia (Antyhaczyk) 23 września 2014 15:19\nSylwia (Antyhaczyk) 17 grudnia 2014 10:39\nSylwia (Antyhaczyk) 30 października 2014 19:09\nSylwia (Antyhaczyk) 4 listopada 2014 10:08\nSylwia (Antyhaczyk) 16 stycznia 2015 08:51\nSylwia (Antyhaczyk) 19 stycznia 2015 15:10\nSylwia (Antyhaczyk) 9 lipca 2015 09:05\nSylwia (Antyhaczyk) 18 listopada 2014 14:09\nSylwia (Antyhaczyk) 27 marca 2015 21:27\nSylwia (Antyhaczyk) 20 lipca 2015 18:23\nAdam Gołąb 20 lipca 2015 21:00\nSylwia (Antyhaczyk) 31 lipca 2015 22:22\nSylwia (Antyhaczyk) 4 sierpnia 2015 11:23\nSylwia (Antyhaczyk) 4 sierpnia 2015 18:22\nSylwia (Antyhaczyk) 4 sierpnia 2015 19:20\nSylwia (Antyhaczyk) 21 lipca 2015 22:23\nSylwia (Antyhaczyk) 31 lipca 2015 22:17\nSylwia (Antyhaczyk) 2 sierpnia 2015 12:03\nSylwia (Antyhaczyk) 3 sierpnia 2015 08:43\nSylwia (Antyhaczyk) 3 sierpnia 2015 21:29\nSylwia (Antyhaczyk) 4 sierpnia 2015 08:55\nSylwia (Antyhaczyk) 4 sierpnia 2015 18:23\nSylwia (Antyhaczyk) 19 sierpnia 2015 09:56\nAdam Gołąb 19 sierpnia 2015 16:21\nSylwia (Antyhaczyk) 22 sierpnia 2015 10:28\nSylwia (Antyhaczyk) 22 sierpnia 2015 12:27\nSylwia (Antyhaczyk) 18 września 2015 09:41\nSylwia (Antyhaczyk) 26 września 2015 15:32\nSylwia (Antyhaczyk) 29 września 2015 10:30\nSylwia (Antyhaczyk) 29 września 2015 14:14\nSylwia (Antyhaczyk) 29 września 2015 14:43\nUnknown 20 października 2015 15:16\nSylwia (Antyhaczyk) 20 października 2015 18:37\nSylwia (Antyhaczyk) 8 grudnia 2015 16:08\nSylwia (Antyhaczyk) 4 grudnia 2015 20:58\nAdam Gołąb 1 grudnia 2015 22:32\nSylwia (Antyhaczyk) 16 grudnia 2015 15:41\nSylwia (Antyhaczyk) 21 stycznia 2016 14:14\nSylwia (Antyhaczyk) 26 stycznia 2016 15:27\nSylwia (Antyhaczyk) 9 maja 2017 10:33


Dress like a star #6 czyli stylowa Sarah Jessica Parker | Other Than Pink\nDress like a star #6 czyli stylowa Sarah Jessica Parker\nCzy jest ktoś, kto nie oglądał serialu "Seks w wielkim mieście"choćby jednego urywka jednego odcinka? Chyba wszyscy znają tą serię. Co prawda kiedy ten serial miał swoją premierę w telewizji byłam jeszcze małolatą i rodzice nie pozwolili by mi go oglądać. Zawsze przerzucali kanały na inne jeśi tylko pojawił się na ekranie telewizora! ;-P Ale czasem jakaś powtórkę się zdarzyło oglądnąć jak już się było nieco starszym! Carrie Bradshaw (główna bohaterka serialu) i jej stylizacje z pewnością przejdą do historii. Jednak Sarah Jessica Parker odgrywająca rolę Carrie zdecydownie preferuje bardziej klasyczne zestawienia i nie tak ekstarwaganckie jak jej bohaterka.\nBardzo często fotografowana podczas spacerów z dziećmi nie stroni od casualowego streetowego stylu. Wielkie czapki czy oversizowe swetry świetnie na niej leżą i tworzą ciekawe wzorce stylizacji.\nDopracowana w każdym szczególe podczas wielkich wyjść i luźna mamuśka na codzień. Nigdy nie brakuje jej klasy.\nJeśli lubicie jej styl mam dla Was 3 propozycje stylizacji w jesiennym wydaniu:\n1 spódnica Dresslily TUTAJ i Gamiss TUTAJ / 2. sweter H&M TUTAJ / 3. botki Renee TUTAJ / 4. płaszcz Stradivarius TUTAJ / 5. torebka Zara TUTAJ / 6. drewniany zegarek Jord TUTAJ\n7. szary płaszcz SheIn TUTAJ i TUTAJ / 8. sweter TUTAJ / 9. trapery Renee TUTAJ i TUTAJ / 10. jeansy Zara TUTAJ / 11. kapelusz Romwe TUTAJ lub TUTAJ / 12. okulary TUTAJ / 13. torebka TUTAJ / 14. szalik C&A TUTAJ\n15. marynarka Zara TUTAJ / 16. body Romwe TUTAJ / 17. jeansy Mango TUTAJ / 18. torebka SheIn TUTAJ / 19. buty Renee TUTAJ / 20. bransoletki ByDziubeka TUTAJ\ndress like a star gwiazdy jesień moda Stylizacje


Fizjoterapia i rehabilitacja – Better Life\nHomeFizjoterapia i rehabilitacja\nFizjoterapia to dział współczesnej medycyny klinicznej wykorzystujący do leczenia, rehabilitacji i profilaktyki różne formy energii (np. cieplną, elektryczną itp.)\nFizjoterapia (ang. physical therapy, physiotherapy, PT) – usługi świadczone przez fizjoterapeutów osobom i populacjom w celu rozwijania, utrzymywania i przywracania ich maksymalnej sprawności oraz poprawy funkcjonowania przez całe życie.\nFizjoterapia może być samodzielną metodą leczenia lub stanowić uzupełnienie farmakoterapii i leczenia operacyjnego oraz podstawę rehabilitacji i profilaktyki. Innymi słowy fizjoterapia oznacza nieswoiste leczenie przy pomocy bodźców, mające na celu przywrócenie stanu równowagi.\nMetody stosowane w fizjoterapii zaliczane są do tzw. naturalnych metod leczniczych z dwóch powodów: działają na naturalne, czyli fizjologiczne mechanizmy homeostazy oraz stanowią naturalny składnik środowiska zewnętrznego\nWśród metod fizjoterapeutycznych możemy wyróżnić:\nW nowoczesnej fizjoterapii kluczem do sukcesu jest całościowe podejście do pacjenta. Oznacza to, że patrzymy na ciało człowieka, jego umysł i emocje jak na nierozerwalną całość.\nZestaw terapii koncentruje się na analizie współzależności, a nie na pojedynczym elemencie ciała. Podstawą do zastosowania odpowiednich technik jest wnikliwa diagnoza pacjenta. Składa się ona z wielu poziomów zaczerpniętych z różnych systemów terapeutycznych.\nRozmaite dolegliwości (ból, drętwienie, ograniczenie ruchomości itp.), mogą powstawać z dala od miejsca, w którym ujawnia się dysfunkcja (np. czynnościowa zmiana stanu tkanek stawu biodrowego będzie powodować ból głowy itp.).\nTerapia skupia się na zarówno na mobilizacji stawów, tkanek miękkich (skóry, mięśni, powięzi, ścięgien, więzadeł), manipulacjach, ale również na manualnej pracy na narządach wewnętrznych lub zmianie we wzorcu oddechowym.\nDzięki szerokiemu spojrzeniu na mechanizm powstawania choroby(patogenezę), a także możliwości oddziaływania odruchowego, holistyczna terapia manualna znajduje zastosowanie w leczeniu zaburzeń identyfikowanych w wielu dziedzinach medycyny takich jak ortopedia, stomatologia, gastroenterologia, ginekologia itp.


Święta 2019 - bielizna jako prezent idealny! | Triumph\nŚwięta 2019 - bielizna jako prezent idealny!\nZastanawiasz się, co podarować bliskiej osobie na gwiazdkę? Mamy dla Ciebie podpowiedź: to stylowa, dobrej jakości bielizna, która ucieszy każdego. Jakie modele będą najbardziej trafione dla żony, a jakie dla chłopaka? Zobacz nasze propozycje bielizny Triumph i sloggi, idealne na prezent z okazji świąt Bożego Narodzenia!\nBielizna na prezent gwiazdkowy - czy to dobry pomysł?\nKobiety uwielbiają czuć się wyjątkowo. Wiele z nich z pewnością przyzna, że luksusowe, stylowe upominki podobają im się zdecydowanie bardziej od przedmiotów typowo użytecznych. Gwiazdka to znakomita okazja, żeby zadbać o samopoczucie bliskiej osoby i ofiarować jej coś niezwykłego. Dobrym pomysłem jest bielizna, pod warunkiem, że jest dobrej jakości, wysokogatunkowa, designerska, taka jak bielizna Triumph czy sloggi.\nDecydując się na taki zakup, powinniśmy wybrać model dopasowany do stylu osoby, dla której kupujemy prezent. Na szczęście w naszym sklepie znajdziesz wiele różnych propozycji, spośród których wybierzesz coś zarówno dla dziewczyny, jak i dla ukochanej babci.\nA co z mężczyznami? Dojrzali panowie zazwyczaj preferują bielizną praktyczną, do noszenia na co dzień, bez zbędnych ozdób. Młodszym mężczyznom z kolei mogą przypaść do gustu kolorowe modele z przymrużeniem oka. Jaka bielizna będzie najlepsza na tegoroczne święta Bożego Narodzenia? Zobacz nasze inspirujące podpowiedzi!\nBielizna dla dziewczyny lub żony\nWybierając prezent gwiazdkowy dla ukochanej kobiety, dziewczyny czy żony, postaraj się zrealizować jej najskrytsze marzenia i spraw, żeby poczuła się jak prawdziwa księżniczka. Piękna bielizna ułatwi Ci to zadanie, zwłaszcza taka z efektownej koronki. Bielizna Triumph oferuje nieograniczony wybór różnych fasonów staników, od push-upów i bardotek po braletki. Odpowiednie propozycje na upominek z okazji Bożego Narodzenia znajdziesz, chociażby w linii Amourette czy Spotlight. Zwróć uwagę na odcienie: na topie są teraz pastele, również zdobione subtelnymi kwiatowymi motywami.\nJeśli wiesz, że Twoja druga połówka nie przepada za zmysłowymi koronkami i rzadko nosi biustonosz z fiszbiną czy push-up, wybierz coś, co podkreśli, że dobrze znasz jej preferencje. Wysokogatunkowa bielizna sloggi, bezszwowa, uszyta z oddychającej bawełny i zapewniająca maksimum komfortu, będzie strzałem w dziesiątkę. Możesz sam stworzyć komplet, wybierając na przykład biustonosz bez fiszbin z kolekcji sloggi Zero Feel i majtki typu tanga w tym samym kolorze.\nTwoja dziewczyna czy żona nie wyobraża sobie życia bez aktywności fizycznej? Gwiazdka może być dobrą okazją do tego, żeby podrasować jej kolekcję sportowej odzieży. Biustonosz Triumph z kolekcji Triaction bądź top sloggi Zero Feel Sporty Top na pewno ucieszą panie, które wolne chwile spędzają na bieżni czy macie. Możesz też samodzielnie dobrać do stanika wygodne legginsy w podobnej estetyce. Modele we wzory czy z kontrastowymi, modelującymi optycznie sylwetkę wstawkami to modny i zawsze trafiony wybór.\nBielizna dla mamy i babci\nW naszym sklepie z bielizną Triumph i sloggi możesz też znaleźć coś dla babci. Najlepszym wyborem będzie bielizna nocna, która zagwarantuje komfort - nie tylko w chłodne dni. Elegancka piżama w szlachetnym odcieniu bordo czy fioletowym, uszyta z ekskluzywnej, niezwykle miłej w dotyku dzianiny i ozdobiona wstawkami z koronki wpadnie w oko każdej estetce. Świetny pomysł na gwiazdkowy prezent dla babci to również szlafrok - zarówno ten całoroczny, z cienkiej, opływającej ciało tkaniny, jak i mięsisty, gruby, w sam raz na zimowe poranki.\nPanie przepadające za romantycznym stylem z pewnością zauroczy krótki szlafrok w bardzo wysmakowany, kwiatowy print. Możesz go podarować mamie, na przykład w komplecie z koszulą nocną w formie komfortowego T-shirtu czy z kompletem z niezwykle przyjemnej, gładkiej bawełny. Dobry stanik to też rzecz, która ucieszy mamę. Biustonosz Triumph zmniejszający biust czy wygodny stanik w formie miękkiego topu? Każda z tych propozycji sprawdzi się jako prezent, pod warunkiem, że znasz rozmiar stanika osoby, której planujesz go podarować.\nBielizna dla chłopaka lub męża\nMężczyznom, bez względu na wiek, można podarować na gwiazdkę ładną i praktyczną bieliznę. To świadczy o Twojej trosce - szczególnie jeśli wybierzesz bieliznę sloggi, uszytą z delikatnej dzianiny, która nie ociera skóry i pozwala jej oddychać. Nie wiesz, na jaki model się zdecydować? Najbezpieczniejszą opcją będą linie Simplicity, Basic Soft, czy 24/7. Znajdziesz w nich koszulki i majtki o minimalistycznym fasonie, w sam raz do noszenia pod casualowe, uwielbiane przez facetów zestawy. Kolorystyka, w której przeważa biel, szarość, czerń czy granat to bezpieczny wybór, obojętnie, czy Twój ukochany podgląda trendy, czy unika modowych newsów.\nDobrym, a przy okazji ekonomicznym pomysłem na prezent dla męża lub chłopaka są komplety majtek sloggi. Wielopaki mogą zawierać modele w tym samym odcieniu albo w trzech różnych wersjach kolorystycznych. Na przykład sloggi Men Start Midi C3P w kolorach czarnym, turkusowym i popielatym będą idealne dla młodszych panów. Starszym można sprezentować majtki sloggi Men Go Hipster C2P w ciemniejszej i jaśniejszej niebieskiej tonacji.\nBielizna męska sloggi uszyta jest z dobrej jakości mieszanek poliamidu z elastanem, odpowiedniej nawet dla osób o wyjątkowo wrażliwej skórze, żyjących aktywnie i stawiających na ponadprzeciętną trwałość.\nBielizna na prezent gwiazdkowy? Jak najbardziej! Ucieszy się z niej nie tylko ukochana czy mama, ale też mąż czy tato. Kluczem do sukcesu jest wybór takiego modelu, który najbardziej pasuje do stylu życia osoby, której chcemy naszym upominkiem sprawić przyjemność. Zmysłowa koronka czy uniwersalna i mięciutka bawełna? Biustonosz z fiszbiną czy sportowy? Podejmij decyzję, postaw na idealną kolorystykę i… zobacz, jakie wrażenie zrobisz na bliskich.


Zima w Szkocji [Kim Lawrence] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00218 004644 14988888 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-238-9605-0 Data wydania: 2012-11-01\nKim Lawrence Zima w Szkocji Tłumaczenie: Alina Patkowska\nROZDZIAŁ PIERWSZY Trzymając wysoko nad głową dwa parujące kubki, Neve ostrożnie wyminęła dużą hałaśliwą rodzinę, która okupowała najbliższy stół, i rozejrzała się, szukając wzrokiem Hannah. Nie było jej tam, gdzie ją zostawiła, i Neve uświadomiła sobie, że popełniła błąd, gdy idąc po gorące napoje, powiedziała: nie ruszaj się stąd. Kiedy ja się wreszcie nauczę, pomyślała z westchnieniem. Każde jej polecenie, nawet najbardziej niewinne, natychmiast powodowało, że Hannah robiła coś przeciwnego. Nadzieja, że zimowe ferie pozwolą im się do siebie zbliżyć, nigdy nie miała zbyt mocnych podstaw, ale w tej chwili wydawała jej się po prostu śmieszna. Ktoś odsunął torbę spod jej stóp. Przystanęła i powiodła wzrokiem po głowach ludzi stłoczonych pod niskim belkowanym sufitem. Wszyscy, podobnie jak ona, schronili się w tej gospodzie na odludziu przed szalejącą na zewnątrz zawieją. Popatrzyła na okno z szybkami osadzonymi w ołowiu i wstrząsnął nią dreszcz. Wstrzymała oddech, przepuszczając kogoś, kto przeciskał się obok niej, i kątem oka dostrzegła skrawek czegoś niebieskiego. Kontrowersyjne pasemka w ciemnych lśniących włosach bez wątpienia należały do jej pasierbicy. Hannah siedziała na drewnianym stołku przy oknie. Neve ruszyła w tamtą stronę. Szczęśliwie udało jej się nie rozlać zawartości kubków. – Dobra robota, znalazłaś lepsze miejsce. A już myślałam, że gdzieś zginęłaś – powiedziała lekkim tonem, stawiając kubki z kakao na parapecie obok doniczki z pachnącymi niebieskimi hiacyntami. Zdjęła kapelusz, potrząsnęła głową, odgarnęła rude pasma z twarzy i ściągnęła kurtkę. W wielkich kominkach po obu stronach sali płonęły kłody drewna. – Pomyślałam, że kakao nas rozgrzeje, a kiedy zobaczyłam, że dodają do niego pianki, nie mogłam się oprzeć. Nawet w jej własnych uszach te słowa brzmiały desperacko i nieprzekonująco. Hannah najwidoczniej też tak sądziła. Rzuciła jej pogardliwe spojrzenie, typowe dla nastolatków, a potem przeniosła wzrok na kakao i wzruszyła ramionami. – Masz pojęcie, ile to ma kalorii? Powinnaś już być gruba jak świnia. A więc nie było nadziei na zawieszenie broni. Z uśmiechem przyklejonym do twarzy Neve zastanawiała się, czy Hannah polubiłaby ją odrobinę bardziej, gdyby przytyła o dziesięć kilo. Zapewne nie, a poza tym byłoby to dość trudne: bez względu na to, co jadła, była chuda jak szczapa. Bardzo chętnie zamieniłaby swoją chłopięcą figurę na kobiece krągłości, ale wiedziała, że nie ma na to żadnej nadziei. Usiadła na ławce i Hannah natychmiast odsunęła się na drugi koniec. Neve przestała się uśmiechać; bolały ją już mięśnie policzka. – Nie martw się. Jestem pewna, że ten śnieg w końcu przestanie padać. Na razie jednak zupełnie się na to nie zanosiło. Utknęły w gospodzie na dobre, choć Neve musiała przyznać, że mogło być gorzej. Spojrzała na zamgloną szybkę w oknie i znów przeszedł ją dreszcz. Hannah zwróciła się do niej twarzą i Neve znów zatrzymała wzrok na błękitnych pasemkach. Właśnie przez te pasemka niedawno wezwano ją do szkoły, w której Hannah co tydzień spędzała pięć dni, od poniedziałku do piątku. Neve posłusznie stawiła się na wezwanie. Siedząc w gabinecie, z rękami złożonymi na kolanach, czuła się jak uczennica, a nie jak rodzic. – Nie chodzi tylko o włosy, pani Macleod, ani o papierosy. – Dyrektorka z suchym uśmiechem zajrzała do teczki leżącej na biurku. – Wydaje mi się jednak, że sytuacja wymaga naszej uwagi i że powinnyśmy utworzyć wspólny front. Neve skinęła głową, zastanawiając się, czy na jej twarzy widać, jak bezradna się czuje. Przekonała się, że jej talenty rodzicielskie są żadne i gotowa była przyjąć każdą pomoc. – Nazbierało się już sporo różnych wykroczeń i jak pani wie, nie wszystkie były błahe. Całe szczęście, że właściciele samochodu dostawczego nie zdecydowali się wnieść oskarżenia. Wie pani chyba, że gdyby nie ta smutna sytuacja, taki występek oznaczałby natychmiastowe wyrzucenie ze szkoły. – Jesteśmy pani bardzo wdzięczne – odrzekła Neve szczerze. Nie widziała przy tym potrzeby wspominać, że wdzięczność Hannah przybrała formę zaciętego milczenia i złowrogich spojrzeń. – Najbardziej martwi nas to, że Hannah nieustannie dąży do konfrontacji. Neve doskonale o tym wiedziała. – Jestem pewna, że to tylko przejściowe. – Poza tym ma coraz gorsze oceny. – Ma za sobą trudny okres. Była bardzo blisko związana z ojcem. – Wiem. To bardzo smutne również dla pani – ciągnęła dyrektorka. Neve, która bardzo się starała sprawiać wrażenie dojrzałej, opanowanej osoby, poczuła z przerażeniem, że dolna warga zaczyna jej drżeć. Szczera troska w głosie dyrektorki dokonała tego, czego nie potrafiły dokonać złośliwości i kamery reporterów brukowców. Sięgnęła po chusteczkę i głośno wydmuchała nos. Niewiele ostatnio zaznała szczerości i troski – a prawdę mówiąc, wcale. Kolorowe pisma przykleiły jej etykietkę manipulatorki pozbawionej serca, łowczyni fortun, która dla pieniędzy poślubiła bogatego, umierającego człowieka, i nazwały ją Szkarłatną Wdową. Mogło być gorzej, żartował jej brat Charlie: mogli ją nazwać Rudą Wdową. Na początku niektórzy powstrzymywali się od osądzania jej motywów, ale ta rezerwa prysła, gdy jakiś przedsiębiorczy dziennikarz pogrzebał głębiej i dowiedział się o pieniądzach, które Charlie zdefraudował z firmy Jamesa. Neve nie próbowała się bronić. Jak miałaby to robić? Przecież Charlie naprawdę zdefraudował sporą sumę, a ona sama wyszła za umierającego człowieka, który zostawił jej mnóstwo pieniędzy. Nikogo nie interesowało to, że nie tknęła tych pieniędzy ani że przyjęła oświadczyny Jamesa wyłącznie dlatego, że chciała mu się jakoś odwdzięczyć za niewiarygodną dobroć, którą okazał zarówno jej, jak i Charliemu. – Bierzemy pod uwagę sytuację Hannah, ale są jakieś granice. Dzieci potrzebują granic, by mogły czuć się bezpiecznie. Neve usłyszała w głosie dyrektorki lekką przyganę i skinęła głową, przytłoczona poczuciem winy. Granice można było wyznaczać pod warunkiem, że dziecko w ogóle słuchało, co się do niego mówi. Gdyby miała choć połowę naturalnego autorytetu dyrektorki, z pewnością nie byłoby z tym żadnego problemu. – Mam wrażenie, że Hannah uważa to zawieszenie w prawach ucznia tuż przed feriami za żart. Czy mogę coś zasugerować? – Oczywiście. – Zdaje się, że wybiera się w ferie na narty z Palmerami. Neve ostrożnie skinęła głową, przekonana, że wie, do czego dyrektorka zmierza, i że ta sugestia w żaden sposób nie ułatwi jej życia. Nie pomyliła się. Reakcja pasierbicy na wiadomość, że spędzi ferie w domu z macochą zamiast w modnym kurorcie z przyjaciółmi, była zgodna z przewidywaniami. Hannah zaczęła krzyczeć, obraziła się i w końcu popadła w ponure milczenie. Neve była dla niej wrogiem numer jeden, źródłem wszelkiego zła w życiu. Zdawało się, że Hannah wini ją za wszystko, włącznie z pogodą. Z pewnością robiła coś nie tak, ale nie miała pojęcia co. W końcu wychowanie czternastoletniej dziewczyny nie mogło być aż tak trudne. Co takiego powiedział jej James? „Masz dwadzieścia trzy lata i chyba nie zapomniałaś jeszcze, jak to jest być nastolatką”. No cóż, nie zapomniała, ale ona sama nigdy nie była podobna do Hannah. „Nie proszę cię, żebyś była jej matką, Neve. Bądź jej przyjaciółką. Ona tego potrzebuje”. Neve nie podzielała optymizmu Jamesa i nie oczekiwała, że Hannah zacznie ją traktować jak najlepszą przyjaciółkę, ale nie sądziła też, że stanie się obiektem wyładowania wszystkich nastoletnich frustracji i nienawiści. Było to wyczerpujące i przygnębiające. Zapewne nie byłoby tak źle, gdyby nie suma, którą James zapisał Neve w testamencie. Wiedziała, że chciał po prostu okazać jej serce, ale ta dobroć odbiła się rykoszetem, gdy cała historia przeciekła do prasy. Hannah już wcześniej uznała młodą macochę za łowczynię fortun, a zapis w testamencie tylko potwierdził jej podejrzenia. Neve miała wrażenie, że poniosła totalną porażkę. James jej zaufał – Bóg jeden wie, dlaczego – ona tymczasem nie nadawała się nawet na opiekunkę szczeniaka, a cóż dopiero nastolatki. Nie miała pojęcia, dlaczego w ogóle zgodziła się na ten układ. – Ja się nie martwię, ja się nudzę. Nudzę się z tobą – podkreśliła Hannah dobitnie, na wypadek, gdyby Neve nie zdawała sobie z tego wcześniej sprawy. Strategia nadstawiania drugiego policzka nie działała, ale metoda twardej miłości też nie. Chyba musiała istnieć jakaś droga środka? – Zaplanowałam na ferie kilka rzeczy. Możemy się wybrać na zakupy, a jeśli masz ochotę, to może... – Dziękuję, ale nie robię zakupów w sklepach z używanymi rzeczami – przerwała jej nastolatka, wznosząc oczy do nieba. – Wiesz chyba, że ten ostry róż gryzie się z rudymi włosami. – Przeniosła wzrok ze swetra Neve na jej niesforne rude loki i wzdrygnęła się z odrazą. Neve, która była właścicielką sklepu z używanymi rzeczami, starała się zachować spokój. Sweter spodobał jej się od pierwszego wejrzenia i nigdy nie trafił na półkę sklepową. Krytyka Hannah była do pewnego stopnia uzasadniona. Przed ślubem Neve zwykle robiła zakupy w takich sklepach i wypracowała sobie własny styl, który niektórzy przyjaciele nazywali bardzo indywidualnym, a inni, mniej uprzejmi, dziwacznym. Ten styl nie zmienił się nawet wtedy, gdy jej sytuacja finansowa znacznie się poprawiła. James dał jej karty kredytowe i sporą sumę do dyspozycji, ale ich małżeństwo było małżeństwem tylko z nazwy i Neve zawsze czuła się nieswojo, przyjmując od niego pieniądze. – Używane rzeczy są teraz na topie, nie słyszałaś o tym? – Jej klienci z pewnością o tym wiedzieli; biznes rozwijał się doskonale. – Coś takiego nigdy nie jest na topie. Zachęcona uśmiechem Neve, Hannah wyraźnie walczyła ze sobą, patrząc na wspomniany sweter. – Może doradzisz mi, w co powinnam się ubierać? – zapytała Neve. – Nikt nas tutaj nie słyszy, więc możesz wreszcie przestać udawać świętą. I tak nikogo nie nabierzesz. Wszyscy wiedzą, dlaczego wyszłaś za tatę. – Bardzo lubiłam twojego ojca, Hannah – powiedziała Neve cicho. – Chcesz powiedzieć, że lubiłaś jego pieniądze. A może próbujesz mi powiedzieć, że wyszłaś za niego z miłości? Neve spuściła wzrok. – Twój ojciec był uroczym człowiekiem. – A ty jesteś pazerną na pieniądze suką! – wykrzyknęła Hannah tak głośno, że ludzie przy sąsiednim stoliku odwrócili głowy w ich stronę, i pobiegła do wyjścia. Neve siedziała jak skamieniała, pragnąc zapaść się pod ziemię. Gdy było już zupełnie jasne, że konieczny jest cud, by zdążył na umówione spotkanie, Severo popadł w filozoficzny nastrój. Perspektywa spędzenia nocy w samochodzie nie zachwycała go, ale nie była to katastrofa, lecz zwykła niewygoda. Wziął zakręt i zaklął cicho pod nosem, w ostatniej chwili hamując przed samochodem stojącym w poprzek drogi. Wysiadł z pochyloną głową, osłaniając twarz przed zacinającym śniegiem, i obejrzał porzucony pojazd. Był zamknięty, co oznaczało, że podróżnym udało się wydostać z niego w całości. Musiał wreszcie przyznać, że w tych warunkach nie da się jechać dalej. Słyszał w radiu, że połowa zachodniej części kraju jest zasypana. Policja apelowała do kierowców, by w miarę możliwości powstrzymali się od podróży i pozostali w domu. Łatwo im mówić, pomyślał Severo. Żeby zostać w domu, najpierw trzeba do niego dotrzeć. Na horyzoncie zauważył światło i ruszył w tę stronę, brnąc przez śnieg. Po dziesięciu minutach zobaczył przed sobą parking przydrożnej gospody, zastawiony przysypanymi śniegiem samochodami. Nie tylko jego zamieć dopadła w środku podróży. Już wyciągał rękę do klamki, gdy zadzwonił telefon. Spojrzał na wyświetlacz i w pierwszej chwili poczuł ochotę, by nie odbierać, zmienił jednak zdanie. Ostatnim razem macocha dzwoniła do niego, gdy zaaresztowano ją za kradzież w sklepie, a jeszcze wcześniej, gdy nie odebrał jej telefonu, zdobyła pieniądze, o które zamierzała go poprosić, sprzedając rodzinną biżuterię, która nie należała do niej i której nie miała prawa sprzedawać. Dyskretne odkupienie klejnotów kosztowało go mnóstwo czasu. Relacje z macochą były bardzo czasochłonne, ale niebezpiecznie było ją ignorować. Livia przez wiele lat robiła idiotę z jego ojca, starając się jednocześnie nastawić go przeciwko synowi. Gdy Severo był młodszy, hołubił myśli o zemście. Teraz już mógł się zemścić, ale jego priorytety się zmieniły. Żadna chciwa żona nie mogła już skrzywdzić jego ojca tam, gdzie był teraz. Ta kobieta, która kiedyś zmieniła jego życie w piekło, teraz mogła tylko przynosić mu wstyd, a Severo był wyjątkowo odporny na poczucie wstydu. Był przekonany, że gdyby członkowie jego rodziny mniej zważali na godność starego nazwiska i idealizowali dni minionej chwały, a za to nie obawiali się pobrudzić sobie arystokratycznych rąk, to ród Constanza byłby w znacznie lepszym stanie w chwili, gdy on stał się jego głową. Severo nie miał już ochoty się mścić, ale nie dlatego, że wybaczył swojej macosze albo że zaczął jej współczuć. Livia Larsen, niegdyś specjalistka od komputerów i lwica salonowa, i tak była już obiektem współczucia dla wielu osób. Po cóż miał tracić czas i energię na zemstę, skoro Livia rujnowała sobie życie sama, bez niczyjej pomocy. W obecnych czasach Severo pragnął już tylko tego, by pozostała jak najdłużej w którejś z kosztownych klinik, do których często trafiała. – Livia. – Skrzywił się i odsunął telefon od ucha. Głos macochy był ostry i piskliwy. – Jak ja mam żyć za te marne grosze, które mi dajesz? Masz tyle pieniędzy, że nie wiesz, co z nimi robić. Wszyscy wiedzą, że jesteś obrzydliwie bogaty. Wszystko, czego dotkniesz, zamienia się w złoto. Przetarł piekące z wyczerpania oczy i słuchał nieuważnie. Znał tę tyradę już niemal na pamięć; bez względu na to, ile pieniędzy dawał Livii, wciąż słyszał to samo. – Może jakaś pożyczka? – jęknęła przypochlebnie. Severo westchnął. Tych pożyczek było już wiele i nie miał wątpliwości, że będzie ich jeszcze więcej. – Zwrócę ci wszystko, razem z odsetkami. Wiem, że twój ojciec by sobie tego życzył. Twój ojciec... – Głos utonął w szumach i po chwili połączenie zostało przerwane. Severo wsunął telefon do kieszeni i znów sięgnął do klamki, ale nim zdążył jej dotknąć, drzwi otworzyły się z rozmachem i tuż przed sobą ujrzał drobną kobietę w dżinsach i jaskraworóżowym swetrze w żółte stokrotki. Była bez płaszcza i bez kapelusza, choć po okolicznych wzgórzach hulał lodowaty wiatr. Zachwiała się lekko, hamując w ostatniej chwili, i spojrzała mu prosto w twarz. – Widział ją pan? Jej szeroko otwarte, niespokojne oczy były tak niebieskie, że Severo przez chwilę po prostu w nie patrzył, nie myśląc o niczym. Nim oprzytomniał, kobieta zniknęła gdzieś na zaśnieżonym parkingu. Ponad wyciem wiatru usłyszał jej przerażony okrzyk na widok samochodu, który właśnie wyjeżdżał na drogę: – O Boże, nie! Severo nie uważał za swój obowiązek przychodzić z pomocą damom w potrzebie – wiedział, że potrzeba często jest wydumana, a pomoc może zostać niewłaściwie zinterpretowana – teraz jednak obudził się w nim jakiś uśpiony instynkt opiekuńczy. Był już o kilka kroków od rudowłosej kobiety, gdy ta wskoczyła do jednego z zaparkowanych samochodów i gwałtownie ruszyła. Dopiero po kilku sekundach Severo uświadomił sobie, że światła znikające w śnieżycy należą do jego własnego samochodu. Zostawił kluczyki w stacyjce, a na fotelu laptop z poufnymi plikami. Stał teraz, patrząc, jak ktoś kradnie jego samochód, i potrafił myśleć tylko o niebieskich oczach i o swojej chęci pomocy. Przymknął oczy, wymamrotał parę przekleństw, a potem wziął głęboki oddech i wszedł do gospody.\nTytuł oryginału: Stranded, Seduced... Pregnant Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2010 Redaktor serii: Marzena Cieśla Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla Korekta: Hanna Lachowska © 2010 by Kim Lawrence © for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2012 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżone. Harlequin Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-238-9605-0 ŚWIATOWE ŻYCIE EKSTRA – 414 Konwersja do postaci elektronicznej: Legimi Sp. z o.o.\n


smak chwil - Nie ten co z Tobą tańczy, nie ten co z Tobą się śmieje\nCzwartek, 2021-04-15, 10:33 AM\nNie ten co z Tobą tańczy, nie ten co z Tobą się śmieje - lecz ten co z Tobą cierpi nazywa się PRZYJACIELEM\nKocham cię. Ani mi powiedzieć nie wolno tego , ani Tobie wiedzieć…\nTak bardzo zakochani, Tak bardzo zwariowani!\nDotykamy nieba. Tak bardzo zakochani.\nTak bardzo zwariowani. Więcej nic nie trzeba.\nNie bój się bać, gdy chcesz to płacz …\nNie biegnij za szybko przez życie, bo najlepsze rzeczy przytrafiają nam się wtedy, gdy się ich najmniej spodziewamy…\nLubię patrzeć jak patrzysz czy patrzę ...\nLubię jak na mnie patrzysz i udajesz że tego nie robisz.\nMam ochotę sama sobie przypi…ć za naiwność.\nNie potrafię bez Ciebie iść do przodu.\nUwielbiam cię za to, że patrzysz na mnie i czuję się wyjątkowa. uwielbiam cię za to, że próbujesz zawsze dostrzec moje zalety. uwielbiam cię za to, że śmiejesz się ze mną i rozweselasz moją duszę.\nbądź twarda , dasz radę , nie pękaj ' powiedziała pod nosem patrząc w gwiazdy a łzy spłynęły po jej policzkach .


Moja szafa modna szafa: Wesołych Walentynek!\nZ tej okazji chciałabym złożyć Wam wszystkim najszczersze życzenia. Życzę Wam byście każdego dnia, nie tylko 14 Lutego wyznawali sobie miłość. Byście nigdy nie czuli się samotni, wręcz przeciwnie by obok Was był ktoś kto sprawi, że staniecie się szczęśliwi. Życzę każdemu z osobna miłości, radości i wiary. Jeśli jesteś jeszcze singlem nie martw się. Gdzieś tam czeka na Ciebie ten ktoś. W końcu się on pojawi. Może nie będzie to „rycerz na białym koniu” ale w sumie każdy mężczyzna obdarzany miłością przez kobietę takowym rycerzem jest. No a ona damą jego serca.\nWiecie… Lubię pisać o miłości. Lubię o niej czytać. Rozmyślać. Marzyć. Miłość jest tematem tak głębokim jak morze, potrafi porwać jak nurt rzeki, rozgrzać do czerwoności niczym słońce. Jest jak deszcz który oczyszcza naszą duszę, jak ciepły koc, który otula ciało w mroźny wieczór. Miłość jest jak kubek gorącej herbaty, który ogrzewa gdy zmarzniemy. Miłość to wszystkie przegadane godziny, uściski, pocałunki. To ukradkowe spojrzenia, uśmiechy. To dawanie. Nie branie. Mogę nawet rzec, że miłość jest wszystkim. Wszystko jest miłością. Nie ma świata bez miłości i nie ma miłości bez świata. Żyjemy po to by kochać. Umieramy ze świadomością, że byliśmy kochani. Całe nasze życie to jedna wielka miłość.\nDzień 14 Lutego to nie tylko święto zakochanych. To właśnie dzień miłości. Miłości dziecka do mamy, siostry do brata, przyjaciółki do przyjaciela. Miłość to nie tylko dwoje ludzi – kobieta i mężczyzna połączeni silnym uczuciem. To jest uczucie którym obdarzamy wszystkich tych którzy nas miłują, których my także miłujemy. Przecież kochamy zwierzęta, kochamy kwiaty. Są i tacy którzy mówią, że kochają jedzenie. Nieskromnie powiem Wam, że ja także się do nich zaliczam ;-) Kocham jedzenie, uwielbiam jeść. Wiem, że może tego po mnie nie widać ale jestem wielkim łakomczuchem ;-) Kochamy na różne sposoby i właśnie to czyni miłość tak wyjątkowym uczuciem. Uczuciem, które nigdy nie przemija, które trwa i trwa…\nTak więc miłość jest wszędzie. My też jesteśmy miłością. Ja, Ty, On, Ona, dziecko, mama, tata, koleżanka, babcia, przyjaciel… Wszyscy niezależnie od wieku, płci, upodobań, gustów. Każdy z nas jest jedną wielką miłością. Miłością, o której marzymy, której szukamy, którą wreszcie znajdujemy i z którą żyjemy do końca świata.\nWesołych Walentynek Wam życzę! Kochajcie się i\nbądźcie razem zawsze, a nie tylko 14 lutego! ❤\nkolczyki / House\nBy Iwetta o lutego 14, 2019\nkaasilka 14.02.2019, 08:56\nTak, to prawda przez cały rok powinno się obchodzić Święto zakochanych.\nMiłego i pełnego wrażeń dnia Zakochanych <3\nIwetta 15.02.2019, 14:44\nZuzkaPisze.pl 14.02.2019, 10:48\nJa z mężem nie obchodzę Walentynek - okazujemy sobie uczucia przez cały rok. Nie chodzimy na randki, kolacje czy do kina - naszym zdaniem to zajęcie dla małolatów. Ulega on jednak presji otoczenia i zawsze przynosi mi kwiaty więc ja nie jestem obojętna i też zawsze coś tam dla niego przygotuję.\nI wiesz to jest piękne!\nKathrine 14.02.2019, 11:45\nHappy valentine's day! Cute sweater!\nIwetta 15.02.2019, 14:45\nKlaudia Zuberska 14.02.2019, 12:12\nPowinno się kochać cały rok, ale cieszę się, że miłość, że zakochani mają swoje święto. Takie przeznaczone tylko dla nich. Skoro jest dzień bez skarpet czy dzień pizzy, dlaczego by miało nie być święta dla zakochanych? Nie rozumiem, dlaczego dużo ludzi odbiera ten dzień pesymistycznie. Miłość to coś najpiękniejszego na świecie :) W tym roku ja i mój ukochany spędzamy walentynki osobno. On pracuje za granicą. Jednak jak już się spotkamy, na pewno wszystko nadrobimy :) Cudowne zdjęcia i uroczy bukiecik ! :)\nIwetta 15.02.2019, 14:46\nTego właśnie jestem zdania. Miłość powinna otaczać nas codziennie :-) My powinniśmy ta miłością emanować i pałać do ukochanej osoby ale i do bliźnich :-)\nJestem pewna, że wszystko uda Wam się nadrobić :-) Trzymam kciuki !\nOlgaZ Beauty Blog 14.02.2019, 12:30\nSzczęśliwych Walentynek kochana. Oby miłość nie była tylko marzeniem, a codziennością i oby takie dni jak dziś pojawiały się regularnie. Nie tylko w Walentynki warto okazywać sobie uczucia i obdarowywać się prezentami :D\nhttps://www.todoarmo.pl/ 14.02.2019, 13:17\nJa nie lubię Walentynek właśnie dlatego że uważam iż kochać powinniśmy cały rok a nie jeden dzień w roku. Miłość jest pięknym uczuciem i potrafi wywrócić życie do góry nogami. Udanego dnia dla Ciebie.\nIwetta 15.02.2019, 14:47\nJa podchodzę do nich dość sceptycznie :D A z tym wywróceniem życia do góry nogami to jednak coś jest :D Też życzę udanego dzionka! :)\nSandra 14.02.2019, 16:33\nJa też Ci kochana życzę wszystkiego co najlepsze :* a jeśli chodzi o miłość to rzeczywiście jest temat rzeka i można byłoby pisać o tym. Same walentynki świętuję, jednak nie do końca podoba mi się ta idea. Kocha się cały rok. Nie tylko w ten jeden dzień. I każdy powinien o tym pamiętać.\nIwetta 15.02.2019, 14:48\nDziękuję Kochana! <3 Nie wystarczyłoby mi chyba miejsca by wylać wszystkie uczucia na bloga jakie towarzyszą mi związane ze słowem miłość :D A uczucie tak jak piszesz powinno być gorące przez cały rok :)\nNatalie Forever 14.02.2019, 16:48\nPrzez cały rok powinno się sobie nawzajem okazywać uczucie :) W Walentynki można coś zrobić fajnego razem, oderwać się od codziennej rutyny. Oczywiście nie jestem za tym, żeby kupowac wtedy nie wiadomo ile prezentów, ale można kupić sobie jakiś drobny upominek :)\nZdecydowanie ! :) Tez jestem tego zdania. A drobne upominki uwielbiam :)\nWindow of Fashion by Moni 14.02.2019, 18:24\nPięknie napisałaś o miłości. Ma ona różne oblicza. Może być romantyczna, rodzicielska, przyjacielska, braterska czy do zwierzątka lub nawet do filmów czy jedzenia. :D Każdy z tych rodzajów jest piękny. ;) Spodobała mi się też wzmianka o damie i jej rycerzu. <3\nDziękuję i Tobie także życzę udanych Walentynek! :*\nIwetta 15.02.2019, 14:49\nStarałam się napisać to co czuję :) Cieszę się, że Ci się spodobało :)\nOld Memoria 14.02.2019, 20:43\nPięknie opisałaś miłość, naprawdę jestem pod wrażeniem :) Szczęśliwych Walentynek!\nPatricia 15.02.2019, 13:21\nPieknie napisalas o milosci :) 14 lutego to nie tylko czas kiedy okazujesz milosc swojej drugiej polowce ale takze swoim bliskim, przyjaciolom etc. :)\nIwetta 15.02.2019, 14:50\nTo święto miłości czyli tej do tych których kochamy :) A kochać można na wiele sposobów :)\nAnonimowy 15.02.2019, 20:46\nWalentynki to wspaniała okazja na spędzenie wspólnie dnia ze swoją drugą połówką, jednak powinniśmy pamiętać, aby okazywać sobie uczucia nie tylko w ten dzień! Piękne kwiaty dostałaś <3 Mój blog\nIwetta 17.02.2019, 12:02\nOtóż to! :) Dzięki :)\nBibliothèque Du Parfums 15.02.2019, 21:50\nHappy Valentines Day to you, too! I really like your outfit and these roses are so beautiful!\nIwetta 17.02.2019, 12:03\nkrolowasecondhabd 15.02.2019, 21:54\nRównież wszystkiego najlepszego 😀\nIwetta 17.02.2019, 12:04\nMiye's Imaginations 20.02.2019, 06:24\nCudny sweterek i śliczne róże! Dla nas Walentynki mają specjalnie znaczenie (a raczej dzień przed). Otóż 13 lutego obchodzimy swoją rocznicę bycia razem, na pierwszą randkę poszliśmy właśnie dzień przed Walentynkami i zawsze obchodzimy 13 zamiast 14 :)\nIwetta 22.02.2019, 10:23\nDziękuję ! :) Jej no to super macie <3\nczarymarty 21.02.2019, 15:44\nSzczesliwych walentynek! Ja nie obchodze ale zawsze ta roze dostaje. Ta piosenka kora zalaczylas byla naszym pierwszym tancem na slubie\nIwetta 22.02.2019, 10:24\nDzięki! :) Róże to najlepszy prezent :) Uwielbiam tą piosenkę :)\nEmi 21.02.2019, 18:36\nMy z mężem jakoś specjalnie nie świętujemy walentynek. Jednak zawsze przygotowujemy dla siebie jakiś drobiazg. To, że przygotowujemy dla siebie zawsze jakiś drobny upominek to również forma okazywania uczuć. W walentynki kupuję też zawsze jakieś słodkie serduszka dla moich dzieci.\nIwetta 22.02.2019, 10:25\nNajważniejsze to okazywanie sobie uczuć zawsze a nie tylko w Walentynki :) Ale drobny upominek zawsze jest mile widziany :) A dzieciaki lubią walentynkowe słodycze :D Sama jak byłam malutka to dostawałam czekoladowe serduszko od mamy :)