Niebieska tabletka w naturze - DomZdrowia.pl\nNaturalne afrodyzjaki na zaburzenia erekcji\nZdjęcie: Felix E. Guerrero\nCzy w ostatnim czasie straciłeś pełnię funkcji seksualnych? A może (jeśli jesteś kobietą) problem zaburzeń erekcji dotyczy Twojego partnera?\nZaburzenia erekcji definiowane są przez lekarzy jako powtarzającą się niezdolność do uzyskania lub utrzymania erekcji przez dostatecznie długi czas.\nJednym ze sposobów radzenia sobie z impotencją jest sięgnięcie po preparaty pochodzenia naturalnego.\nW jaki sposób działają? Czy warto je stosować?\nCo daje arginina?\nL-arginina to aminokwas, występujący naturalnie w żywności. Jej rola w organizmie polega na zwiększeniu produkcji tlenku azotu, który ułatwia erekcję poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych penisa.\nMężczyźni z problemami sercowo - naczyniowymi mogą przyjmować L-argininę tylko pod kontrolą lekarza. Aminokwas ten może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami.\nNiektóre preparaty zawierające L-argininę\nPermen: buzdyganek, żeń-szeń, L-arginina\nNatursteron: L-arginina, buzdyganek, resweratrol, cynk\nClavin i CLAVIN STRONG\nLove Max: L- arginina, buzdyganek, damiana, maca\nErekton: L-arginina, buzdyganek, guarana, owies, cynk, kozieradka, witamina B6, maca\nEzerex: L-arginina, L-karnityna, fruktoza, witamina B3\nCzy DHEA może pomóc w zaburzeniach erekcji?\nTestosteron jest niezbędny dla pełni funkcji seksualnych mężczyzny. Jak pokazują badania, problemy zaburzeń erekcji u osób z niskim poziomem testosteronu znikają, w przypadku przyjmowania tego hormonu .\nDHEA (dehydroepiandrosteron) to prekursor testosteronu. Badania pokazują, że przyjmowanie DHEA może pomóc w niektórych przypadkach w złagodzeniu zaburzeń erekcji.\nPreparat zawierający DHEA to Biosteron.\nŻeń-Szeń: panaceum, również na męskie problemy\nKorzeń żeń-szenia (Panax ginseng) jest używany od wielu lat do pobudzenia męskich sprawności seksualnych. W jednym z przeprowadzonych badań wykazano, że żeń-szeń "zwiększa sztywność końcówki prącia". Eksperci nie są pewni, w jaki sposób roślina ta działa. Prawdopodobnie, tak jak L-arginina zwiększa syntezę tlenku azotu. Żeń-szeń może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami, dlatego jeżeli dana osoba przyjmuje leki, ewentualne stosowanie żeń-szenia powinna skonsultować z lekarzem. Ponadto Panax ginseng może powodować reakcje alergiczne.\nŻeń-szeń nie powinien być przyjmowany dłużej niż 3 miesiące! Po tym czasie należy zrobić przerwę, aby potem móc powrócić do jego zażywania.\nPreparaty na potencjęz żeń-szeniem\nErotic dla mężczyzn: żeń-szeń, ekstrakt ziołowy\nCupido Max: żeń-szeń, buzdyganek, czosnek, drzewo potencji, fruktoza, proteiny, witamina E\nForte Pharma Tigra+ Men\nDoppelherz Aktiv dla mężczyzn: żeń-szeń, kofeina, selen, cynk, witamina E\nFalumax: żeń-szeń, rodiola, pochrzyn, nieszpułka zwyczajna, morwa\nKorzeń maki (maca, Lepidium meyenii) zawiera wspomnianą już argininę, a także spore ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych, witaminy i minerały, w tym cynk - znaczący dla prawidłowych funkcji seksualnych. Maca działa energizująco i wzmacniająco. Korzeń maki zwiększa popęd płciowy u mężczyzn i ułatwia erekcję. Dodatkowo zwiększa produkcję spermy oraz poprawia ruchliwość plemników.\nPreparaty na potencję z korzeniem maki\nPotencja-lne działanie buzdyganka\nTribulus terrestris, czyli buzdyganek ziemny zawiera tzw. saponozydy steroidowe (protodioscynę i protogracillinę), które w trakcie metabolizmu ulegają przemianie do wspomnianego już DHEA. W efekcie - buzdyganek wpływa na zwiększenie poziomu testosteronu. Ponadto pozytywnie działa na proces tworzenia plemników i poprawę erekcji. To ostatnie działanie wynika prawdopodobnie z wpływu na zwiększenie uwalniania tlenku azotu, co w konsekwencji prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych penisa.\nPreparaty zawierające Tribulus terestris\nMaxxxmen: buzdyganek, drzewo potencji, kofeina, soja, pieprz cayenne\nMuira-puama (Ptychopetalum olacoides), czyli drzewo potencji od wielu lat stosowana jest w Ameryce Południowej na zaburzenia seksualne mężczyzn. Badania potwierdzają, że roślina ta pomaga w przypadku obniżenia libido i zaburzeniu erekcji.\nPreparaty zawierające drzewo potencji\nPenigra: guarana, drzewo potencji, cytryniec chiński\nNa jednym z wykładów, profesor uczelni krakowskiej odnośnie dobroczynnego działania owsa powiedział: "Koń wie co lubi". Coś w tym niewątpliwie jest!\nZiele owsa (Avena sativa) wpływa pozytywnie na funkcje seksualne mężczyzn. Owies stymuluje uwalnianie testosteronu.\nPreparat zawierający owies:\nDla zmęczonych - guarana\nGuarana (Paulinia cupana) zawiera znaczne ilości kofeiny. Znana wszystkim kofeina działa pobudzająco w stanach zarówno zmęczenia fizycznego jak i psychicznego. Guarana może być pomocna w przypadku zaburzeń erekcji, jeżeli przyczyna tego problemu leży właśnie w zmęczeniu.\nPreparaty na potencję zawierające guaranę:\nImpotencja - nie wstydźmy się pójść do lekarza\nJeżeli Twoim problem jest dysfunkcja seksualna - nie bój się pójść i powiedzieć o tym lekarzowi. Nie jest to żaden wstyd. Problem z erekcją może być manifestacją innej potencjalnie śmiertelnej choroby: miażdżycy, choroby nerek, cukrzycy i innych.\nPonadto, w przypadku niektórych pacjentów leki bez recepty mogą okazać się nieskuteczne, a do leczenia zaburzeń erekcji będzie konieczne zastosowanie leków dostępnych na receptę.\nNie unikajmy lekarzy!\nBez względu na to, który środek zostanie zastosowany do terapii problemów z erekcją, zawsze należy pamiętać o zdrowym trybie życia i prawidłowym odżywianiu, w miarę możliwości ograniczać palenie papierosów oraz unikać wysokoprocentowych napojów alkoholowych. Ponadto, problem impotencji wciąż pozostaje kwestią do rozwiązania dla dwojga, o czym wciąż przypominają nam eksperci.


BLOG OPERACYJNY: ABSURDALIA RELIGIJNE - CZ. 1924\nABSURDALIA RELIGIJNE - CZ. 1924\nWidać wyraźnie jak postępową (XXI wiek zobowiązuje!) religią jest islam - nie wieszają ciężarnych kobiet (być może chodzi o zakaz przerywania ciąży), ani nawet nie wymierzają im batów przed rozwiązaniem. Jest to godne pochwały traktowanie po bożemu osób winnych popełnienia nawet najcięższych zbrodni przeciwko religii. Wieszanie zatem na islamie psów za jego barbarzyńskie podejście do wiernych płci żeńskiej jest niesprawiedliwe i obraża uczucia religijne wiernych płci męskiej.\nCo innego ateizm, który oczywiście jest też religią (tak jak łysina jest fryzurą), ale trzeba dodać, że religią ekstremalną, zdziczałą, wynaturzoną i absolutnie bezwzględną w kwestiach wiary. Nie ma tu znaczenia, czy chodzi o kobietę, mężczyznę, dziecko czy starca; wiek, ciąża, stan zdrowia też nie grają najmniejszej roli, bo karą za apostazję, a także za przejście powiedzmy na deizm, panteizm, agnostycyzm, sceptycyzm, humanizm, racjonalizm (nie mówiąc o homoseksualizmie) itp. jest w każdym przypadku śmierć przez spalenie na stosie, obcięcie głowy maczetą przed kamerą HD, ukamienowanie, ukrzyżowanie lub powieszenie. Ponadto gdy mamy do czynienia z przejściem na judaizm, chrześcijaństwo czy islam, dodatkową karą jest konfiskata mienia rodziny konwertyty i oznakowanie wszystkich jego krewnych stosowną dużą literą wytatuowaną na czole. Takie podejście pokazuje, jak bestialską religią jest brak wiary we właściwych Jedynych Bogów i do jakich okrucieństw prowadzi poleganie wyłącznie na rozumie i ludzkiej przyzwoitości. Za wszelką cenę należy społeczeństwo, a zwłaszcza najmłodszych jego członków, bronić przed tą ohydną dewiacją. Prawda, panowie biskupi?


Strona główna » Fototapety » Fototapety na ścianę 3D » Fototapeta - Przywołanie słoneczników\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta ""Przywołanie słoneczników"" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta ""Przywołanie słoneczników"" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.\nObraz - Mandala: Węzeł spokoju OBRAZ NA PŁÓTNIE WŁOSKIM\nObraz - Wieczorny Manhattan OBRAZ NA PŁÓTNIE WŁOSKIM\nParawan 5-częściowy - Szachownica II [Room Dividers]\nParawan 5-częściowy - Ucieczka z Afryki [Room Dividers]\nParawan 5-częściowy - butelki (tło) [Room Dividers]


WinMK Live: [DSP2016] Startujemy - jak stałem się gitowcem zorientowanym na Androida\n[DSP2016] Startujemy - jak stałem się gitowcem zorientowanym na Androida\nTa zabawa by przebrać się za kogoś innego (np. kilka lat temu nie spojrzałbym nawet na Androida) zaczęła mi się podobać, jednak nie wszystko było usłane różami…\nPrzez kilka wieczorów miałem trochę spinki z githubem, czy w ogóle z gitem, jako że przywykłem do systemu TFS. Chciałem w jednym repozytorium umieścić kilka podfolderów, by w każdym z nich trzymać w przyszłości zupełnie różne projekty np. z Android Studio i Visual Studio. Różne mądre przewodniki mówiły, by robić jak nie subfoldery, to subtree, a przynajmniej dwa lokalne rezpozytoria. Załączę ich może kilka przykładów tutaj:\nUżywałem trochę desktopowej aplikacji do github, próbowałem także SourceTree…\nDodatkowym problemem, jaki mi się jawił to było wygodne korzystanie z kontroli wersji pod Android Studio, które chciało tworzyć nowe repozytoria przy opcji sharowania projektu na githuba…. Znów poczytałem trochę, jak to jest z obsługą githuba w Android Studio. Oto kilka przykładowych linków:\nPopijając kawę pobierałem sobie lokalnie repozytorium próbując tworzyć podrzewa, tworzyłem nowe repozytoria przez włączanie kontroli wersji w Android Studio, próbowałem otwierać projekt Android Studio z pustego folderu utworzonego wcześniej za pośrednictwem githuba w webie (swoją drogą ciekawe że dostajemy pusty projekt, do którego możemy dodawać dowolne pliki).\nTrochę mnie to wszystko zaczęło - delikatnie mówiąc - denerwować, zapytałem więc jednego zaufanego ziomala, co jest biegłym gitowcem. I zostałem oświecony, że za dużo komplikuję. Do moich solowych potrzeb wystarczy w zupełności jedno repozytorium zdalne i lokalne z podfolderami na zupełnie różne projekty (np. Android Studio, XCode), jeden branch i nic więcej!\nWiedziony tą myślą w lokalnym repozytorium utworzyłem sobie folder z projektem Android Studio. Całość wbiłem desktopową app-ką githuba. Android Studio utworzył mi wcześniej pliki .gitignore, więc nie poszły śmieci. Czułem jednak niedosyt i sprawdziłem, czy jednak nie da się zarządzać kontrolą źródeł bezpośrednio z Android Studio. I zostałem nawet… miło zaskoczony. W prawym górnym rogu był dymek, że projekt nie jest skonfigurowany do kontroli źródeł, a jest w gicie. Wybrałem Add root, zacząłem commitować i pushować bezpośrednio z samego IDE. Wszystko działa jak należy.\nŻeby nie było do końca różowo, to dodam że nowo utworzona aplikacja Android nie kompilowała mi się na dzień dobry, designer też się wykrzaczał…. Generalnie problem z Support Library v7, nie można jej było odnaleźć. Patrzyłem, czy aby nie brakuje czegoś w SDK Managerze…. Eh, w końcu przyszło mi do głowy by zainstalować lokalne źródła Maven dla bibliotek Supprort i kompilacja ruszyła! Co ciekawe nie miałem jakiś czas temu problemów z kompilacją jak miałem projekt tylko pod najnowsze API Level, teraz owszem dałem 23, ale ustawiłem wsparcie od 19, może stąd coś się pokomplikowało. Kiedyś dawno też pamietam, że przy starszym levelu Android Studio lubiał się czasami nie kompilować lub siadał designer, jak widać nadal tak się może zdarzyć. Generalnie jednak Android Studio działa, odpaliłem nowy wykreowany projekt na emulatorze i telefonie.\nJestem gotowy, by iść dalej. Jak widać najbliższy plan mam narysowany na stole. Teraz praktyka przede wszystkim. Owszem kiedyś oglądałem chyba wszystkie szkolenia z mobilnych na pluralsight (alternatywnych do Windows, platforma Windows zawsze interesowalem się na bieżąco, więc nie potrzebowałem do niej takich materiałów), ale kodowanie app-ek to zupełnie coś innego. Dlatego będę tutaj pisał, o tym co albo potrzebowalem sobie przypomnieć albo co musiałem zgłębić/rozpoznać (z dokumentacji i nie tylko) w związku z danym praktycznym zagadnieniem.\nBTW Jak ktoś chce może dać mi lajka na fejsie –\nAutor: Marcin Kruszyński o 00:23\nEtykiety: Android, DSP2016, git, github\nBUILD 2016 - odc.1 (Bash, Centennial x 2, Keynote ...\n[DSP2016] Android prosto z poligonu odc.4 (MediaSt...\n[DSP2016] Android prosto z poligonu odc.3 (search,...\n[DSP2016] Android prosto z poligonu odc.2 (layout,...\n[DSP2016] Android prosto z poligonu odc.1 (lista, ...\n[DSP2016] Startujemy - jak stałem się gitowcem zor...\n[DSP2016] Light Organ - intro


200 lat UW. Urodzinowy licznik. str. UNIWERSYTECKIE CENTRUM WOLONTARIATU PRACOWNICY Z DWÓCH ŚWIATÓW SEKRETNE WYZNANIA NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO - PDF\n200 lat UW. Urodzinowy licznik. str. UNIWERSYTECKIE CENTRUM WOLONTARIATU PRACOWNICY Z DWÓCH ŚWIATÓW SEKRETNE WYZNANIA NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO\nDownload "200 lat UW. Urodzinowy licznik. str. UNIWERSYTECKIE CENTRUM WOLONTARIATU PRACOWNICY Z DWÓCH ŚWIATÓW SEKRETNE WYZNANIA NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO"\n1 nr 5 (65) Październik 2013 PISMO UCZELNI Urodzinowy licznik. 200 lat UW str. 34 ISSN JJ UNIWERSYTECKIE CENTRUM WOLONTARIATU 10JJ PRACOWNICY Z DWÓCH ŚWIATÓW 12JJ SEKRETNE WYZNANIA NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO 23JJ ODSAPNIJMY, CZYLI O INFORMATYZACJI UCZELNI\n2 Tym razem początek roku akademickiego świętować będą nie tylko pracownicy i studenci, ale również piętnastka uniwersyteckich maluchów. To dzieci pracowników i doktorantów UW, które uczęszczać będą do nowo otwartego żłobka, działającego na uczelni. Na utworzenie żłobka zdecydował się też Uniwersytet Śląski, a spółka założona przez Uniwersytet Jagielloński uruchamia w tym roku przedszkole. O takiej placówce myśli też SGGW. Politechnika Wrocławska poszła o krok dalej. Od przyszłego roku działać tam będzie też gimnazjum i liceum. WYDARZENIA 4. MALUCH W BIRECIE PAŹDZIERNIK 2013 Uniwersytet Warszawski 5/65 REDAGUJĄ: Anna Korzekwa, Olga Basik, Katarzyna Łukaszewska, Katarzyna Majewska, Izabela Wołczaska ZDJĘCIA (jeśli nie zaznaczono inaczej): Mirosław Kaźmierczak ADRES REDAKCJI: Biuro Prasowe Uniwersytetu Warszawskiego Krakowskie Przedmieście 26/ Warszawa tel. (+48 22) , STALE WSPÓŁPRACUJĄ: dr Robert Gawkowski, dr Hubert Kowalski, prof. Marcin Kula, prof. Jerzy Miziołek, prof. Wojciech Tygielski, prof. Andrzej Udalski WYDAWCA: Wydawnictwa UW, Nowy Świat 4, Warszawa PROJEKT GRAFICZNY, SKŁAD I ŁAMANIE: Anna Zagrajek, Studio Układanka DRUK: Drukarnia POZKAL Nakład: egz. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania, dokonywania skrótów oraz odmowy publikacji nadesłanych materiałów. Redakcja nie odpowiada za treść reklam. OKŁADKA: Pałac Tyszkiewiczów-Potockich, fot. M. Kaźmierczak\n3 WYDARZENIA 2. FILANTROPIA SPRZĘŻONA Izabela Wołczaska 4. MALUCH W BIRECIE Olga Basik 5. KALEJDOSKOP 8. NOMINACJE PROFESORSKIE 9. DO BIEGU, GOTOWI, KLIK! Olga Basik DZIŚ I JUTRO 10. PRACOWNICY Z DWÓCH ŚWIATÓW Katarzyna Majewska 12. SEKRETNE WYZNANIA NAUCZYCIELA AKADEMICKIEGO Marcin Kula 15. OD RYZYKA DO RUTYNY Rafał Smoleń BADANIA 17. KONTROLA LOTÓW Izabela Wołczaska 18. OBSERWACJA I EKSPERYMENT Anita Pieńkowska 20. W SOCZEWCE PREZENTACJE 23. ODsapNIJMY! Katarzyna Łukaszewska 25. SIEĆ POŁĄCZEŃ Katarzyna Majewska 26. UNIWERSYTET DOBRZE NAOLIWIONA MASZYNA? Katarzyna Łukaszewska VARIA 28. DWORSKIE MEDIA Olga Basik 29. MEDYTACJE PROF. LAJKONIKA 30. COPY & PASTE INWESTYCJE 32. ZŁOTA JEST ZE ZŁOTA Olga Basik UW W LICZBACH 33. DOBRZE POLICZONE Olga Basik URODZINOWY LICZNIK. 200 LAT UW 34. FETA W CZASIE MAŁEJ STABILIZACJI Robert Gawkowski DZIEJE UW 36. LAURKI I KRYTYKA Adam Tyszkiewicz 39. PREKURSOR FREUDA ANALIZUJE UNIWERSYTET Jerzy Miziołek 44. KLASYCZNE WZORCE RODEM Z GRECJI Jerzy Miziołek, Hubert Kowalski 47. FIZYK I JEGO WIERSZE Robert Gawkowski 48. ODESZLI W NUMERZE\n4 Izabela Wołczaska Filantropia sprzężona WYDARZENIA.2 Wolontariat kojarzony jest często z niełatwą pracą, za którą nie otrzymuje się wynagrodzenia, z czuwaniem przy łóżkach pacjentów w hospicjach, sztabem ludzi, który pomagał podczas ubiegłorocznych, piłkarskich mistrzostw Europy lub Akademickich Mistrzostw Świata w Programowaniu Zespołowym czy też z ochotnikami dbającymi o opuszczone zwierzęta w schroniskach. To jednak tylko najprostsze skojarzenia. Tak naprawdę wolontariusz może robić niemal wszystko to od niego zależy, w jaką pracę będzie się angażował. Równie dobrze może wziąć udział w organizacji 200-lecia Uniwersytetu Warszawskiego, pomagać w Muzeum Powstania Warszawskiego czy też pomalować ściany w osiedlowym klubie sportowym. Już wkrótce studenci, pracownicy, a także emeryci UW, którzy chcą robić coś dla innych, będą mieli okazję spróbować swych sił, ponieważ na uczelni rozpoczyna działalność Uniwersyteckie Centrum Wolontariatu. Z danych zebranych przez Stowarzyszenie Klon/Jawor, które badało społeczne zaangażowanie Polaków wynika, że w 2010 r. jedynie 16% z nas deklarowało, że wzięło udział w inicjatywach wolontariackich w ciągu 12 miesięcy poprzedzających badania. To sprawia, że na tle pozostałych państw europejskich znajdujemy się daleko w tyle. Niełatwo będzie dogonić takie kraje jak Dania, Szwecja czy Holandia, gdzie wolontariat wpisany jest w proces edukacji, a na tę formę spędzania czasu decyduje się ponad 30% społeczeństwa. Nie na sucho W Polsce jeszcze słabo rozumiemy ideę wolontariatu, najczęściej kojarzymy wolontariat z pochylaniem się nad ludźmi w potrzebie oraz akcjami Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Zupełnie nie dostrzegamy, że jest to niezwykła okazja do rozwijania własnych kompetencji. Przez pomaganie innym, pomagamy także sobie mówi prof. Anna Giza-Poleszczuk, prorektor UW ds. rozwoju i polityki finansowej. Wolontariat daje nam możliwość sprawdzania się w działaniu. W szkole podstawowej, średniej czy na studiach cały czas ćwiczymy coś na sucho, ale to najczęściej nie daje przełożenia na prawdziwe życie, prawdziwą zmianę i prawdziwe efekty. Wiem, że trenowanie umysłu jest niezwykle ważne, ale równie istotne jest skonfrontowanie naszych umiejętności z rzeczywistością oraz poniesienie odpowiedzialności za to, co robimy dodaje. Barometr współpracy Oficjalne otwarcie Uniwersyteckiego Centrum Wolontariatu nastąpi w listopadzie podczas Święta UW. Przyszli wolontariusze będą mogli zgłaszać się do siedziby centrum, która znajduje się w budynku Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie na parterze. Tam zapoznają się z ofertami wolontariatu, a ci mniej zdecydowani, którzy jeszcze nie mają pomysłu, w co dokładnie powinni się zaangażować, będą mogli liczyć na wskazówki pracowników centrum. Nasze zadanie będzie również polegało na pośredniczeniu między wolontariuszami a firmami oraz instytucjami. Będziemy sprawdzać wiarygodność potencjalnych partnerów, którzy chcieliby nawiązać współpracę z uniwersyteckimi wolontariuszami. Będziemy współpracować tylko z organizacjami certyfikowanymi, bo zależy nam, by nasi wolontariusze nie trafiali w przypadkowe miejsca wyjaśnia Katarzyna Żakowska, uniwersytecki koordynator ds. wolontariatu. Dodaje też, że wolontariusze będą mogli korzystać ze szkoleń, m.in. z zakresu pisania wniosków do projektów unijnych dotyczących wolontariatu, autoprezentacji czy też rozwiązywania konfliktów. Kursy te będą organizowane przez centrum. Dobroczynny patchwork Wolontariat uczelniany jest najczęściej wolontariatem kompetencyjnym, polegającym na dzieleniu się wiedzą i umiejętnościami, dlatego jedną z inicjatyw, do której będą mogli przyłączyć się wolontariusze z UW, będzie program Starszy Brat Starsza Siostra, który ma już ponad stuletnią tradycję. Wolontariusz staje się dla dziecka znajdującego się w trudnej sytuacji życiowej nauczycielem, opiekunem, a nawet przewodnikiem po prostu starszym bratem bądź starszą siostrą. Pomaga mu w nauce i rozwiązywaniu życiowych problemów, dzieli się z nim wiedzą i doświadczeniem. Pracownicy Uniwersyteckiego Centrum Wolontariatu są otwarci również na inne formy pomocy. Czekamy na wszelkie\n5 propozycje, jeśli zbierze się grupa wolontariuszy, którzy będą chcieli wyremontować pokój zabaw w szpitalu dziecięcym, to też chętnie ich wesprzemy zapowiada Katarzyna Żakowska. Centrum będzie także współpracowało z warszawskimi, sprawnie działającymi ośrodkami pomocy społecznej za pośrednictwem których uniwersyteccy wolontariusze będą mogli wspierać dzieci i osoby starsze. Wśród partnerów, z którymi już została nawiązania współpraca, znajdują się m.in. centrum wolontariatu Muzeum Powstania Warszawskiego, a także fundacje: Orange, Stocznia i Volunteers 4 Sport. Zamierzamy czerpać z ich doświadczenia. Na przykład fundacja Stocznia będzie wspierała nas w weryfikowaniu instytucji oraz firm, które są przyjazne wolontariuszom, a dzięki fundacji Orange dowiedzieliśmy się, jak sprawnie zarządzać wolontariatem pracowniczym mówi Katarzyna Żakowska. Społeczne scalenie Choć Uniwersyteckie Centrum Wolontariatu stawia dopiero pierwsze kroki to nie oznacza, że na uczelni nikt nigdy nie służył pomocą potrzebującym. Wydziałowe samorządy studenckie niejednokrotnie organizowały akcje dobroczynne oraz zbierały pieniądze na szczytne cele. Czy od października nie będą już mogły tego robić? Czy będą musiały podporządkować się nowo powstałej jednostce? Nikomu nie chcemy nic nakazywać ani niczego zabraniać. Chcemy wspierać wolontariaty, które już funkcjonują na wydziałach. Możemy pomagać w szukaniu sponsorów, oferujemy też szkolenia dla wolontariuszy. Nie będziemy nikomu odbierać zasług. Chcemy, żeby zaszczyt pozostał przy tych wszystkich, którzy robią wartościowe rzeczy zapewnia Katarzyna Żakowska. Do współpracy przekonuje też pani prorektor. Jestem realistką, nie liczę na to, że wszyscy natychmiast przyjdą i będą chcieli przyłączyć się do centrum, bo to jest proces, który wymaga czasu, tak jak czasu i dużej staranności ze strony centrum wymaga, żebyśmy wszyscy na powrót zrozumieli wartość instytucji, żebyśmy też przekonali się, że dając swoją twarz naszej uczelni działamy na własną korzyść. Wierzę, że to się upowszechni mówi prof. Anna Giza-Poleszczuk. Pani prorektor podkreśla również, że powstanie Uniwersyteckiego Centrum Wolontariatu jest dobrą okazją, by wolontariusze, którzy pracują czy uczą się na różnych wydziałach, mogli lepiej się poznać. To ważne, żebyśmy mieli poczucie, że jesteśmy wspólnotą, że jesteśmy społecznością, która robi potrzebne rzeczy, a nie tylko zajmuje się indywidualną edukacją stwierdza. Wspólne działanie udowodniłoby, że uczelnia wcale nie musi być odizolowana od otoczenia społecznego i gospodarczego. Być może działalność dobroczynna sprawi, że społeczność uniwersytecka, poszukując rozwiązań palących problemów, nawiąże zupełnie nowe relacje z otoczeniem, jak również ze sobą. Marzy mi się taka chwila, kiedy ramię w ramię informatyk z łacinnikiem, a także ekonomista z polonistą pójdą czytać bajki dzieciom w Centrum Zdrowia Dziecka kwituje z uśmiechem pani prorektor. JJ Uniwersyteckie Centrum Wolontariatu ma siedzibę w budynku Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie przy ul. Dobrej 56/66. Czynne jest od poniedziałku do piątku od 9.00 do Więcej informacji można znaleźć na stronie JJ Centrum działa przy Uniwersytecie Otwartym UW. 3.WYDARZENIA\n6 Olga Basik Maluch w birecie Pierwsze kroki w nowo powstałym uniwersyteckim żłobku stawia właśnie piętnastka maluchów. Choć może określenie stawiają kroki jest trochę na wyrost. Niektóre dopiero uczą się raczkować, najmłodsze ma skończone siedem miesięcy. To dzieci pracowników i doktorantów Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas gdy rodzice zajmują się pracą, dziećmi opiekują się wykwalifikowani wychowawcy. JJ JJ JJ JJ JJ JJ Placówka mieści się w położonym na parterze 80-metrowym mieszkaniu przy ul. Karowej. W środku jest bardzo kolorowo. Miękki, niebieski dywan, żółte rolety i masa kolorowych zabawek. Cztery duże łóżeczka dla najmniejszych dzieci i wygodne leżanki dla pozostałych. Są krzesełka do karmienia, pufy, wielka poducharyba do siedzenia. Dzieci będą chodziły na spacery do pobliskich parków, których na Powiślu nie brakuje. Te większe pomaszerują trzymając specjalną gąsienicę, a mniejsze podróżować będą sześcioosobowym wózkiem. Żłobek jest otwarty od poniedziałku do piątku, od godz do Dziecko może przebywać w nim do 9 godzin dziennie. Za pobyt dziecka w żłobku do 5 godz. dziennie trzeba zapłacić miesięcznie 300 zł, jeśli maluch zostanie pod opieką dłużej, koszt wzrasta o 100 zł. Za projekt odpowiada Biuro Spraw Socjalnych, zaangażowane w pomoc jest też Biuro ds. Wspomagania Rozwoju. Dofinansowanie w wysokości ponad 581 tys. zł pochodzi z funduszy UE, z programu Kapitał Ludzki. Środki własne uczelni to ponad 102 tys. zł. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego ze żłobków w Polsce korzysta 4% dzieci, średnia w Unii Europejskiej wynosi 26%. W stołecznych żłobkach publicznych wciąż brakuje miejsc dla ponad 5,5 tysiąca maluchów. Wiele osób biernych zawodowo przyznaje, że nie może wrócić do pracy ze względu na obowiązki domowe. Uniwersytet jako największy pracodawca na Mazowszu i pierwsza warszawska uczelnia otworzył żłobek Uniwersyteckie Maluchy dla dzieci pracowników i doktorantów, aby ułatwić im łączenie pracy naukowej z życiem rodzinnym. Pomysł założenia żłobka zrodził się jeszcze w poprzedniej kadencji. Szansa na przyspieszenie prac pojawiła się teraz. Dowiedzieliśmy się o konkursie Ministerstwa Pracy na utworzenie przyzakładowego żłobka, postanowiliśmy z tego skorzystać i uzyskać dofinansowanie mówi prof. Anna Giza-Poleszczuk, prorektor UW. Udało się. Znaleziono lokal, wyremontowano go, umeblowano, a we wrześniu odbyła się rekrutacja. Od 1 października maluszki rozpoczną nowy rok razem z Uniwersytetem. Za jakość pracy z dziećmi oraz pracy opiekunek z rodzicami odpowiada partner Uniwersytetu, Instytut Komeńskiego przy pomocy wolontariuszy z Wydziału Pedagogicznego UW. Instytut jest cenionym ośrodkiem doskonalącym umiejętności wychowawcze nauczycieli, rodziców i opiekunów małych dzieci. Wspomagamy wysoką jakość edukacji małych dzieci. Działamy w żłobkach, przedszkolach i szkołach podstawowych, ale to nasz pierwszy raz na uniwersytecie mówi Monika Rościszewska-Woźniak, prezes Instytutu. Naszym celem jest nie tylko opieka, ale także rozwój i edukacja dzieci. Będziemy je uważnie obserwować i na podstawie kontaktu z nimi oraz z rodzicami stymulować ich rozwój. Chcielibyśmy, aby maluchy, które wyjdą z tego żłobka, stały się silnymi przedszkolakami, a później uczniami i studentami np. Uniwersytetu Warszawskiego dodaje. Ciąg dalszy nastąpi? Wśród pracowników i doktorantów UW jest 131 rodziców, którzy zgłosili fakt urodzenia dziecka w 2012 roku. Na spotkanie organizacyjne dotyczące działania żłobka przyszło około 60 osób. Zapotrzebowanie na miejsca jest więc większe niż możliwości. Co dalej? Po tak licznej obecności widać, że szybko musimy zacząć myśleć o kolejnym żłobku mówi pani prorektor. Dużo zależy jednak od inicjatywy rodziców. Powiedzmy sobie szczerze, prowadzenie żłobków i przedszkoli nie jest naszą podstawową działalnością. To również dla nas będzie pewnego rodzaju eksperyment. Bardzo bym chciała, żeby Uniwersytet Warszawski był uczelnią przyjazną rodzicom dodała. W przyszłości planowane jest utworzenie w centralnych dla Uniwersytetu miejscach takich jak kampus Ochota czy Biblioteka Uniwersytecka klubików dziecięcych. Jestem przekonana, że przy współpracy z Wydziałem Pedagogicznym nam się to uda i że będziemy mieć coraz więcej takich ofert również dla studentów podsumowuje prof. Anna Giza-Poleszczuk.\n7 K A L E J D O S K O P WAGARY W ŚWIĘTO Mieli po kilkanaście lat i nie mogli znieść braku swobody i terroru. Wielu z nich wyposażonych tylko w koktajle Mołotowa rzuciło się na okupanta, by wyrwać sobie wolność. Ci, którzy przetrwali, spotkali się 1 sierpnia ze społecznością UW. W czasie Powstania Warszawskiego walki toczyły się także o teren UW, gdzie stacjonowali Niemcy. Wtedy partyzantom z Grupy Bojowej Krybar nie udało się zdobyć budynków uczelni, ale 69 lat później każdy swobodnie może pracować lub studiować na UW albo go zwiedzać. 1 sierpnia to dzień powstańców. To piękny dzień dlatego, że możemy wspomnieć pięknych ludzi. Pięknych, bo mających piękne idee, kochających wolność, ojczyznę zauważył prof. Alojzy Nowak, prorektor UW ds. badań naukowych i współpracy. Część młodzieży akademickiej zwraca się ku uczestnikom zrywu z 1944 r., ale czy dziś zdałaby ona egzamin z patriotyzmu? Prof. Janusz Paszyński, pseud. Machnicki, żołnierz Krybara, były wykładowca na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych UW, przekonywał, że wątpliwości co do tego są przesadzone: Pamiętam, że 11 XI 1938 r. jeden z naszych kolegów z gimnazjum dostał aparat fotograficzny. Zaproponował, żebyśmy poszli do parku zamiast iść, jak powiedział na patriotyczne nudy, na akademię w szkole. Poszliśmy we czterech kolegów, ale sprawa się wydała. Nasz wychowawca udzielił nam nagany. Jakoś nie skończyło się to wyrzuceniem nas ze szkoły. Ten, który był właścicielem aparatu, po dwuletnim pobycie w sowieckim łagrze, znalazł się w armii Andersa. Walczył pod Monte Casino, gdzie był ranny. Został odznaczony Krzyżem Walecznych. Zmarł kilka lata temu w Kanadzie. Dwóch innych odwiedzam co jakiś czas. Jeden z nich, kpr. pchor. Bruzda leży w kwaterze Parasola. Drugi, mój przyjaciel Wodziński tak samo. Wydaje mi się, że egzamin z patriotyzmu zdaliśmy z nienajgorszym wynikiem. Spotkania z powstańcami na uczelni stały się tradycją. Odbywają się od prawie 20 lat. Uznanie dla powstańców ze strony UW wydaje mi się czymś ważnym, bo Uniwersytet zawsze był ośrodkiem niepokornym, ceniącym sobie pomysły i swobodę działania mówił prof. Piotr Węgleński, rektor UW w latach NA ŚCIEŻCE KOPERNIKA Słów używanych przez młodzież nie ma w słownikach, bo jej język jest dynamiczny. Ale na polonistyce już pracują nad internetowym zbiorem tekstów. Instytut Języka Polskiego z dwoma mazowieckimi ośrodkami otworzy laboratorium dla uczniów. IJP UW ze Społecznym Towarzystwem Oświatowym i Fundacją Języka Polskiego tworzy Konsorcjum ds. Korpusu Języka Młodzieży. Konsorcjum to w czerwcu zostało nagrodzone w konkursie MNiSW Ścieżki Kopernika. Program ma otworzyć uczelniane laboratoria i biblioteki, zachęcić młodzież do przeprowadzania doświadczeń i obserwacji, zbierania danych, organizowania naukowych wystaw. W czasie przedsięwzięcia Laboratorium językowe korpus języka młodzieży zostanie stworzone laboratorium skupiające specjalistów od korpusów językowych językoznawców i informatyków. Dla nauczycieli i uczniów gimnazjów oraz liceów odbędą się warsztaty, które pomogą w opracowaniu Korpusu Języka Młodzieży początku XXI wieku. Będziemy budować korpus języka nieopisanego dokładnie w słownikach. Złożą się na niego teksty autentycznych rozmów młodzieży oraz jej twórczość szkolna, np. gazetki, strony www, i pozaszkolna, np. blogi mówi prof. Marek Łaziński z IJP. Dzięki aktualnemu materiałowi językowemu i zaawansowanej wyszukiwarce uda nam się opisać język młodzieży w trakcie jego przemian, za którymi nie nadążają słowniki. Dodatkowo powstanie internetowy słownik. Planujemy też spotkania z badaczami zajmującymi się tzw. inżynierią językową zapowiada dr Izabela Winiarska-Górska z IJP. Badania potrwają do końca 2014 r. Razem z dr Winiarską-Górską czuwa nad nimi prof. Marek Łaziński, który opracował korpus polsko-rosyjski. Będziemy potrzebować doktorantów do współpracy, interesujących się językoznawstwem komputerowym lub korpusami języka. Zastanawiam się nad otwarciem projektu dla doktorantów innych niż wyłącznie polonistyczni mówi dr Winiarska-Górska, która już wcześniej pracowała ze studentami nad korpusami historycznymi, np. Ewangeliami. W każdym województwie zostało wyróżnione jedno konsorcjum. W sumie MNiSW rozdało 3,2 mln zł. Jestem przekonana, że Ścieżki Kopernika sprawią, że młodych ludzi zafascynowanych nauką będzie więcej. Otwierają one możliwości niekonwencjonalnego sposobu zdobywania wiedzy, rozwijania zainteresowań i talentów poza formalną edukacją uważa prof. Barbara Kudrycka, minister nauki i szkolnictwa wyższego. Informacje o przedsięwzięciu są dostępne na 5.WYDARZENIA\n8 K A L E J D O S K O P MIESIĄC PO POLSKU Pochodzi z Korei Południowej. Poliglotka to chyba najlepiej pasujące do niej określenie, bo mówi w ośmiu językach. Oprócz koreańskiego zna też rosyjski, czeski czy niemiecki, ale najlepiej czuje się w polskim. Sehee Jang to jedna z dwustu uczestników wakacyjnego kursu języka polskiego i kultury polskiej dla cudzoziemców, który w sierpniu odbywał się na Uniwersytecie. Zajęcia trwały przez cały miesiąc. Od poniedziałku do piątku przez cztery godziny dziennie kursanci uczyli się mówić po polsku. W kursie wzięły udział osoby pochodzące m.in. z Iraku, Tajwanu, USA, Kenii, Arabii Saudyjskiej czy Wenezueli. Której grupie szło najlepiej? Oprócz naszych wschodnich sąsiadów w polskim dobrze odnajdują się Japończycy. Nie chodzi tu jednak o predyspozycje językowe, ale ich sumienność, rzetelność i pracowitość. To cechy, które są niezwykle ważne w nauce jakiegokolwiek języka wyjaśnia Mirosław Jelonkiewicz, kierownik kursu i wicedyrektor Centrum Języka Polskiego i Kultury Polskiej dla cudzoziemców Polonicum. Niektórzy zaczynają od podstaw. Jak radzą sobie po miesiącu nauki? Uczestnik grupy początkującej umie już porozumieć się w najprostszych sytuacjach komunikacyjnych. Może zrobić zakupy w sklepie spożywczym czy zarezerwować bilet w kinie. Umie się zaprezentować i powiedzieć lekarzowi, co mu dolega zapewnia kierownik kursu. Inni, w grupach zaawansowanych szlifują wymowę, bo to właśnie z fonetyką jest najwięcej problemów. Najtrudniejsze słowa? Sehee ćwiczy dykcję na szczoteczce. Wakacyjny kurs Polonicum organizowany jest na Uniwersytecie już od prawie 60 lat. Hauke Fehlberg z Niemiec prowadzi bloga o Polsce w swoim ojczystym języku (www.polen-pl.eu). Nad portalem pracuje ok. 20 osób. Piszą o polityce, historii, kulturze, rolnictwie czy turystyce, ostatnio pojawił się tam wpis o popularności jednego z warszawskich nadwiślańskich klubów. Hauke przyznaje się, że przez wiele lat lepiej od swojego sąsiada znał Afrykę, gdzie przez jakiś czas pracował. Polskiego zaczął się uczyć dziesięć lat temu, żeby dowiedzieć się o nas więcej. Brał już udział w różnych innych kursach. One wszystkie mają podobne programy, ale ten organizowany przez Polonicum ma najciekawsze zajęcia kulturalne uważa. Organizatorzy starają się urozmaicać program, ponieważ niektórzy przyjeżdżają na kursy wielokrotnie. Z tego względu co roku zmieniana jest też choreografia poloneza, wybierane są inne filmy na wieczory audiowizualne, na warsztatach muzycznych wykonuje się inne piosenki, a podczas tych kulinarnych zmieniany jest jadłospis. Chętnych na zajęcia kulinarne nie brakowało. Mieliśmy nawet kilka reklamacji żartuje kierownik kursu. Bo oprócz wyrobu pierników, kursanci byli zainteresowani lepieniem pierogów dodaje. Pierogi też były, ale rok temu. Uczestnicy gotowali też wspólnie barszcz. Tradycyjnie poloneza tańczy się na rozpoczęcie, ale uczestnicy kursu pokaz dali dopiero na jego zakończenie. Przez ostatni tydzień wspólnej nauki po kilka godzin dziennie ćwiczyli kółka, kółeczka, przejścia i tunele, by 30 sierpnia na dziedzińcu przed Pałacem Kazimierzowskim kroczyć w rytm muzyki Wojciecha Kilara. CHEMIA DLA NAJMŁODSZYCH WYDARZENIA.6 Świat nauk ścisłych jest fascynujący, a szczególnie wartościowe jest odkrycie tego w jak najmłodszym wieku. Wydział Chemii Uniwersytetu Warszawskiego we współpracy z fundacją Przyszłość w nauce już od 2011 roku daje niezwykłą szansę uczniom gimnazjum i liceum na odbycie indywidualnych zajęć pod opieką pracowników naukowych w jednych z najlepiej wyposażonych ośrodków badawczych w Polsce. W ślad za Wydziałem Chemii poszły kolejne. Ostatnio były to Wydział Fizyki UW, a także Wydział Nowych Technologii i Chemii WAT. Zajęcia trwają pięć dni i obejmują co najmniej 20 godzin pracy laboratoryjnej. Do tej pory dotyczyły różnych zagadnień np. technologii chemicznej, chemii jądrowej, syntezy organicznej, krystalografii, oddziaływań molekularnych. To bardzo cenne, że pełni pasji uczniowie mogą w tak młodym wieku posmakować prawdziwej nauki, a przez to później dokonywać świadomych wyborów edukacyjnych. Ogromnie mnie cieszy, że działalność naszej fundacji wspierana jest przez uczelnie mówi Anna Goral, przewodnicząca rady wolontariuszy fundacji Przyszłość w nauce i doktorantka Kolegium MISMaP. Szczegóły dotyczące działalności fundacji Przyszłość w nauce można znaleźć na stronie\n9 SZKOŁA SIĘ ZMIENIA Sześćdziesiąt lat to na tle historii Uniwersytetu może nie tak dużo, ale jednak cała epoka. Obchodząca w tym roku 60-lecie Szkoła Języków Obcych zmieniała się wraz z epoką, począwszy od samej nazwy; najpierw było to Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych, później minimalistyczne Studium Języków Obcych, w latach osiemdziesiątych pojawił się akronim MONJO Międzywydziałowy Ośrodek Nauczania Języków Obcych i wreszcie, w 1991 roku, przyjęto nazwę obecną prostą, bezpretensjonalną, mającą odpowiedniki w nazwach wielu zasłużonych instytucji szkolnictwa wyższego w różnych krajach. Zmieniało się i lokum: pierwsze piętro w gmachu Polonistyki, kątem nad pocztą w Auditorium Maximum, Oboźna, Nowy Świat 69. I obecnie oprócz drugiego piętra na Nowym Świecie własny budynek na kampusie głównym, odziedziczony po anglistyce. Zmieniały się podręczniki i style nauczania: od przaśnych, rozpadających się, socjalistycznych skryptów, poprzez solidne, treściwe Eckersleye czy Candliny, atrakcyjne tomiki z serii Vers la France, zideologizowane, acz rzetelne podręczniki radzieckie czy enerdowskie; były też Smólskie, Szkutniki, Hildy Andrews-Rusieckie czy zaludnione pociesznymi stworkami Alexandry; metoda gramatyczno-tłumaczeniowa, strukturalna czy przebój lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych: laboratoria językowe. Teraz ton nadaje internet wraz z całym dobrodziejstwem inwentarza i teleinformatyczno-elektronicznym osprzętem. Zmienił się i styl nauczania, nastawiony na sprawną komunikację, przy jednoczesnym akcencie na język akademicki czy języki specjalistyczne. Wykładowca, lektor to obecnie bardziej przewodnik i facylitator niż niegdysiejszy chodzący podręcznik. Studenci podróżują, jeżdżą na unijne stypendia, przybywa słuchaczy-obcokrajowców (w tym m.in. z Japonii, Chin, Indii, Kazachstanu, Turkmenistanu, Arabii Saudyjskiej, Ameryki Południowej i większości krajów europejskich), zmienia się postrzeganie języków, coraz więcej jest ich w ofercie szkoły. Ponad stu zatrudnionych tu nauczycieli wspiera studentów w nauce i doskonaleniu języka angielskiego, francuskiego, niemieckiego, hiszpańskiego, włoskiego, rosyjskiego i od niedawna szwedzkiego i niderlandzkiego. Szkoła jest największą jednostką prowadzącą lektoraty na UW w ramach Uniwersyteckiego Systemu Nauczania Języków Obcych. Co roku z lektoratów korzysta ponad 7 tysięcy studentów. WNIOSKI Z PRZESZŁOŚCI Za walkę o demokrację i prawa człowieka bez użycia przemocy tak w 1991 roku Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie pokojowej Nagrody Nobla Aung San Suu Kyi. Od tamtej chwili liderka birmańskiej opozycji wiele lat spędziła w areszcie domowym, głośno protestując przeciwko sytuacji w ojczyźnie i działając na rzecz pokojowych przemian. Od maja ubiegłego roku zasiada w birmańskim parlamencie, aktywnie uczestnicząc w demokratycznych reformach wprowadzanych w jej kraju. O swej historii, przeszłości i przyszłości Birmy Aung San Suu Kyi opowiedziała 12 września na Uniwersytecie Warszawskim jako gość cyklu Kapuściński Development Lectures. Więcej o wykładzie Przemiany w Birmie: wnioski z przeszłości, wyzwania na przyszłość będzie można przeczytać w kolejnym numerze naszego pisma. Opracowanie: redakcja. Współpraca: Anna Goral, Kolegium MiSMaP i Krzysztof Zabłocki, Szkoła Języków Obcych. ABC STUDENTA I PRACOWNIKA Na Krakowskim Przedmieściu często pojawiają się dziennikarze. Im bliżej okrągłej rocznicy powstania UW, tym większe prawdopodobieństwo, że będzie ich przybywać. Co będzie, jeśli któryś z nich poprosi o kilka słów o UW? Dbając o wizerunek studenta i pracownika, przedstawiamy elementarz o Uniwersytecie. Dla świeżaków i weteranów rok akademicki 20 wydziałów 50 tys. studentów, czyli najwięcej w kraju 2,4% studentów z zagranicy, którzy są na studiach kończących się dyplomem to największy odsetek cudzoziemców na polskiej uczelni 1,5 tysiąca stypendystów, m.in. programu Erasmus oraz Erasmus Mundus 20% studiujących w Warszawie wybiera Uniwersytet 50 tys. zgłoszeń od kan- A B C dydatów na studia po I turze rejestracji ponad 200 programów studiów 18 programów studiów po angielsku 2 tys. zajęć w języku angielskim 7 tys. pracowników 3 kampusy 120 budynków, w tym 6 akademików\n10 Nominacje PROFESORSKIE Prezydent Bronisław Komorowski nadał tytuł naukowy profesora: prof. dr hab. Monice Dąbrowskiej z Wydziału Prawa i Administracji, prof. dr hab. Joannie Górnickiej-Kalinowskiej z Wydziału Filozofii i Socjologii, prof. dr hab. Małgorzacie Grzegorzewskiej z Wydziału Neofilologii, prof. dr hab. Barbarze Kaim z Wydziału Historycznego, prof. dr hab. Agnieszce Kozyrze z Wydziału Orientalistycznego, prof. dr. hab. Ryszardowi Mazurowskiemu z Wydziału Historycznego, prof. dr. hab. Janowi Miernowskiemu z Wydziału Artes Liberales, prof. dr. hab. Grzegorzowi Rydlewskiemu z Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. Uroczystości odbyły się 17 i 26 czerwca. Senat UW na posiedzeniu 19 czerwca pozytywnie zaopiniował wnioski w sprawie zatrudnienia: Na podstawie umowy o pracę na stanowisko profesora nadzwyczajnego na UW na czas określony dr hab. Niny Barszczewskiej z Wydziału Lingwistyki Stosowanej, dr. hab. Stefana Dziembowskiego, dr. hab. Piotra Pokarowskiego oraz dr. hab. Dominika Ślęzaka z Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki, dr. hab. Romana Krzywego z Wydziału Polonistyki, dr. hab. Krzysztofa Misiewicza oraz dr. hab. Arkadiusza Sołtysiaka z Wydziału Historycznego, dr hab. Ewy Smolskiej z Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych, dr hab. Jolanty Sujeckiej z Wydziału Artes Liberales, Na podstawie umowy o pracę na stanowisko profesora nadzwyczajnego na UW na czas nieokreślony dr hab. Agnieszki Kałamajskiej, dr hab. Katarzyny Pietruskiej-Pałuby oraz dr. hab. Krzysztofa Stencla z Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki, dr hab. Katarzyny Pachniak z Wydziału Orientalistycznego, dr. hab. Krzysztofa Wójtowicza z Wydziału Filozofii i Socjologii, Na podstawie umowy o pracę na stanowisko profesora zwyczajnego na UW na czas określony prof. dr. hab. Eugeniusza Górskiego z Wydziału Neofilologii, prof. dr. hab. Wiaczesława Nowikowa z Wydziału Lingwistyki Stosowanej, Na podstawie mianowania na stanowisko profesora nadzwyczajnego na UW na czas nieokreślony prof. dr. hab. Jerzego Wasilewskiego z Wydziału Historycznego, Na podstawie mianowania na stanowisko profesora zwyczajnego na UW na czas nieokreślony prof. dr hab. Ludmiły Łucewicz z Wydziału Lingwistyki Stosowanej, WYDARZENIA.8 Na podstawie umowy o pracę na czas określony na stanowisko profesora wizytującego dr. Krzysztofa Apta na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki.\n11 Do biegu, gotowi, klik! Olga Basik W lipcu, w hali hokejowej w Sankt Petersburgu 120 drużyn zmierzyło się w finałach Akademickich Mistrzostw Świata w Programowaniu Zespołowym. Informatycy z UW wywalczyli tam srebrny medal. Nasi reprezentanci biorą udział w konkursie już prawie od 20 lat. Nie zdarzyło się jeszcze, aby w tym czasie nie zakwalifikowali się do finałów. Jak to możliwe? Mecz hokejowy trwa 60 minut. Ten, który 3 lipca stoczyli uniwersyteccy programiści, trwał aż pięć godzin. Hokeiści mogą się zmieniać, bo na ławce mają jeszcze 14 rezerwowych. Informatycy siedzą w trójkę przy jednym komputerze. Różnic jest więcej. W hokeju nie mamy spektakularnych osiągnięć. Programiści z UW zajmują wysokie lokaty nie tylko w ICPC, ale także w wielu innych konkursach, takich jak Google Code Jam czy Facebook Hacker Cup. Sport intelektualny Sportowe porównania to nie przypadek. Podobnym wyzwaniem organizacyjnym, jak urządzenie finałów ICPC na lodowisku, było zorganizowanie ich rok temu na Wydziale Zarządzania UW. Zadanie nie było łatwe, bo na tamtejszej sali gimnastycznej, znajdowało się jedno gniazdko, a trzeba było podłączyć ponad sto komputerów i studio telewizyjne. Udało się. Nie tylko pod względem organizacyjnym. Nasi reprezentanci zajęli wtedy drugie miejsce. Wygrali Rosjanie. W tym roku miał być rewanż. Marcin Andrychowicz, Maciej Klimek i Tomasz Kociumaka wrócili z Rosji ze srebrnym medalem, zajmując szóstą lokatę (pierwsze cztery zespoły zdobywają złoty medal, kolejne cztery srebrny, a następne brązowy). Drugi raz z rzędu zwyciężyli Rosjanie. Mają w zespole geniusza i kiedy są w formie, nie ma na nich mocnych przyznaje prof. Krzysztof Diks, trener uniwersyteckich programistów. Wygrać się więc nie udało, ale nasza drużyna w finale pokonała 112 zespołów, wyłonionych w eliminacjach regionalnych, w których łącznie wzięło udział studentów z 2322 uczelni z 91 krajów. Żeby dojść do finałów, trzeba było przejść etap regionalny, a jeszcze wcześniej zakwalifikować się do zawodów krajowych. O to, kto weźmie w nich udział, zazwyczaj walczyło osiem drużyn. To jest jak w sporcie: jak nie ma rywalizacji, to nie ma wyników mówi prof. Tadeusz Tomaszewski, prorektor UW. Można mieć do czegoś predyspozycje, np. do biegania na sto metrów. Jeśli ktoś jest w tym dobry i ustawi się na bieżni, to przebiegnie ten dystans w 11,5 sekundy. To wynik świetny, ale na medal olimpijski nie wystarczy. Żeby przebiec poniżej 10 sekund, trzeba wykonać tytaniczną pracę. Tak samo jest z programowaniem. I naszym studentom to się udaje dodaje prof. Diks. Przygotowania trwały rok. Kilkugodzinne treningi odbywały się co najmniej dwa razy w tygodniu, do tego dochodziły wyjazdy szkoleniowe i udział w innych informatycznych konkursach. Przed lipcowym rozstrzygnięciem zawodnicy trenowali też w Spale. W dniu zawodów otrzymali do rozwiązania 11 zadań. Zapisane są one w formie historyjek, ale tak naprawdę są to zagadki matematyczne. Jedno z nich wykonaliśmy jako pierwsi. I wtedy przez chwilę prowadziliśmy w rankingu. Mówiąc w dużym skrócie, polegało ono na regulowaniu ruchem w mieście w taki sposób, aby uniknąć zatorów tłumaczy Marcin Andrychowicz. Jeden problem rozwiązali w 15 minut od rozpoczęcia konkursu. Zwykłemu człowiekowi kwadrans zajęłoby przeczytanie tych 11 historyjek, rozpisanych na kilkunastu kartkach po angielsku, a oni po tym kwadransie mieli już wykonane jedno zadanie mówi prof. Jan Madey, który uniwersyteckimi drużynami opiekuje się od samego początku przygody z ICPC. Praca od podstaw Informatycy studiujący na UW to w większości olimpijczycy, którzy już w szkole średniej odnosili pierwsze programistyczne sukcesy. Później podczas nauki na UW kształcą się pod okiem profesorów i starszych kolegów, często doktorantów. Te sukcesy to efekt olbrzymiej pracy samych studentów oraz merytorycznej pomocy starszych, doświadczonych kolegów z wydziału. Cała trójka to laureaci programu Generacja przyszłości MNiSW, wspierającego starty najzdolniejszych młodych Polaków w międzynarodowych konkursach naukowych mówi prof. Diks. Głównym sponsorem zespołów z UW jest PKO Bank Polski oraz Fundacja PKO Banku Polskiego, która ufundowała stypendia dla członków najlepszej polskiej ekipy startującej w finałach. Drużyna z UW w finale pokonała 112 zespołów, wyłonionych w eliminacjach regionalnych, w których łącznie wzięło udział studentów z 2322 uczelni z 91 krajów 9.WYDARZENIA\n12 KATARZYNA MAJEWSKA Pracownicy z dwóch światów Pracodawcy szukają absolwentów z potencjałem, kulturą osobistą, potrafiących myśleć logicznie, niekoniecznie z umiejętnościami zawodowymi. Pracownik ma umieć sam poradzić sobie z zadaniem. Czy tacy są absolwenci UW? 10.DZIŚ I JUTRO Pracownia Ewaluacji Jakości Kształcenia UW przepytała pracodawców, czego oczekują od absolwentów szkół wyższych, a studentów i absolwentów, jak wyobrażają sobie pracę i jakie są ich pierwsze doświadczenia zawodowe. Rozmowy są częścią trzyletniego badania Monitorowanie losów absolwentów uczelni wyższych z wykorzystaniem danych administracyjnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. To pierwsze takie przedsięwzięcie w Europie. II moduł to jednorazowe badanie jakościowe składające się z indywidualnych wywiadów pogłębionych i dyskusji grupowych mówi dr Joanna Konieczna-Sałamatin, która kierowała tą częścią przedsięwzięcia. Sprawdzaliśmy, co studenci, absolwenci i pracodawcy myślą o studiowaniu w kontekście rynku pracy. Za renomą absolwenta stoi renoma uczelni Wnioski? Mówiąc o rynku pracy, studenci, absolwenci i pracodawcy posługują się różnym językiem. Dla studentów i absolwentów najważniejsze są zainteresowania, dla pracodawców postawy i kompetencje. Absolwent uczelni to dla zatrudniającego osoba z tytułem zawodowym magistra. Pracodawcy preferują osoby po Uniwersytecie Warszawskim, Politechnice Warszawskiej i Szkole Głównej Handlowej. Rodzaj odbytych studiów świadczy o potencjale kandydata. Wykształcenie jest ważne w firmach technicznych albo finansowo-ubezpieczeniowych. Osoby po kierunkach humanistycznych i społecznych są postrzegane jako szybko uczące się. Studia pozwalają poznać język i narzędzia pracy, ale pracodawcy nie oczekują, że Uniwersytet dostarczy im osoby gotowe do pracy. Student z talentem czy z przypadku? Idealną sytuacją jest dostanie się na kierunek zgodny z zainteresowaniami i taką motywację do studiowania badani wskazali najczęściej. Już w liceum wiedziałem, że chcę studiować dziennikarstwo. Były głosy w stylu: «Dziennikarstwo? Czy ty zwariowałeś? Nic się nie nauczysz i nie będziesz miał pracy». Ale ja wyznaję taki pogląd, że jeśli jest się w czymś naprawdę dobrym, to ktoś ( ) to doceni, tylko trzeba być zdeterminowanym i konsekwentnie dążyć do celu mówił jeden z badanych. Innym ważnym kryterium wyboru były szkolne przedmioty. Respondenci decydowali się na studia związane z tematem lekcji, z których mieli najlepsze oceny. Byli i tacy, którzy wyboru kierunku dokonują w ostatniej chwili. Na maturze miałem bardzo dobre wyniki prawie ze wszystkiego. Trochę mnie to skonfundowało, bo miałem nadzieję, że decyzję o tym, co studiować, podejmę na zasadzie eliminacji. Tymczasem okazało się, że mogę dostać się praktycznie na wszystko przyznawał kolejny z respondentów. Autorzy badania doszli do wniosku, że młodzi ludzie uzależniają decyzję o wyborze studiów od czynników zewnętrznych. Próbują uciec od odpowiedzialności za ewentualną porażkę czy nietrafny wybór. To na ogół ich pierwsza samodzielna decyzja. Studenci nie kierują się przy wyborze studiów przyszłym zatrudnieniem. Ten brak zainteresowania może wynikać z niechęci do układania planów lub takiej nieumiejętności (bo młodzi ludzie cenią spontaniczność). Z Warszawy lub jej okolic pochodzi większość studentów, a tu zawsze jakaś praca się znajdzie. Studentów ze stolicy przeważnie utrzymują rodzice, dlatego nie czują oni presji podjęcia szybko pracy. Silniejszy nacisk na podejmowanie tzw. konkretnych kierunków występuje częściej w rodzinach gorzej sytuowanych oraz w takich, w których rodzice nie mają wyższego wykształcenia. Czy młodzież zbyt beztrosko podchodzi do studiowania? W wieku lat młodzi ludzie powinni dowiadywać się, czego chcą i jakie mają talenty. Są otwarci. To jest ich zaletą uważa dr Konieczna-Sałamatin. Zatrudnię pracownika z pomysłem Pracodawcy zwracają uwagę, czy kandydat im się przyda. Dla korporacji liczy się potencjał, a nie konkretna wiedza czy umiejętności. Mogą one zatrudniać osoby bez doświadczenia, bo stać ich na ich wyszkolenie. Mniejsi pracodawcy komercyjni szukają absolwentów z doświadczeniem zdobytym w pracy na umowach cywilnoprawnych, w kołach naukowych czy na stażach. Organizacje typu non profit angażują osoby umiejące współpracować i z kulturą osobistą, dla których studia są dopełnieniem umiejętności wyniesionych z domu.\n13 po 10 zespołów wzięło udział w wywiadach grupowych wśród studentów i absolwentów Osoby potrafiące wychodzić ze schematów myślowych pracodawcy widzą w absolwentach WMIM, ale i w humanistach, np. po kulturoznawstwie. Studenci i absolwenci kierunków społecznych i humanistycznych mają inne oceny uczelni i inne oczekiwania wobec rynku pracy niż ci z nauk ścisłych i przyrodniczych stwierdza dr Konieczna-Sałamatin. Absolwenci kierunków ścisłych i przyrodniczych nie szukają pracy długo. Są postrzegani przez pracodawców jako eksperci, z którymi można rozmawiać na luzie, bez presji. Przeprowadziliśmy wywiad z pracownicą firmy informatycznej, która rekrutowała osoby do call center swojej firmy. Odniosła wrażenie, że osoby po studiach społecznych są gotowe pracować poniżej swoich kwalifikacji przynajmniej formalnych. Różne sytuacje absolwenta na rynku pracy są spowodowane cechami osobowościowymi i umiejętnościami interpersonalnymi (np. dyspozycyjność, lojalność, komunikatywność czy umiejętność negocjacji), kompetencjami (np. przygotowanie teoretyczne w danej dziedzinie, nastawienie na rozwiązywanie problemów, pomysłowość, znajomość języków obcych) oraz udziałem w stażach i praktykach (w szczególności u przyszłego pracodawcy). Jeśli absolwent nie ma pomysłu na siebie, tak samo jest traktowany przez pracodawcę. W badaniu brał udział absolwent filologii ukraińskiej nieświadomy, że aby zostać tłumaczem, powinien znać jeszcze język rosyjski i specjalizować się w jakiejś dziedzinie. Dr Konieczną-Sałamatin zdziwił brak finansowej motywacji u respondentów. Absolwenci wierzą w to, że praca po studiach zaspokoi ich potrzeby finansowe. Nie ujawniają chęci zdobycia wysokiego statusu materialnego. Autorzy badania upatrują przyczyny takiego zachowania w tabu kulturowym: w środowisku inteligenckim, do którego aspirują młodzi ludzie, nie wypada dążyć do zdobywania pieniędzy. Uniwersytecie, załatw mi pracę Studenci pozytywnie oceniają studia. Wywiady potwierdziły satysfakcję młodych ludzi ze studiowania, której poziom badaliśmy we wcześniejszych ankietach ogólnouniwersyteckich mówi dr Konieczna-Sałamatin. Studenci i absolwenci chcieliby, aby UW pomagał im w pierwszych etapach kontaktu po 20 studentów i absolwentów odpowiadało w wywiadach indywidualnych 36 pracodawców przepytała PEJK w tym module badania Wypowiadali się przedstawiciele przedsiębiorstw wykorzystujących wysokie technologie, firm konsultingowych i sektora finansowego, handlu, administracji publicznej, mediów i sektora pozarządowego. PEJK UW wygrała w kwietniu 2011 r. przetarg Instytutu Badań Edukacyjnych, działającego pod auspicjami Ministerstwa Edukacji Narodowej, na przeprowadzenie badań losów absolwentów. Badanie składa się z etapów: analizy danych z Internetowej Rejestracji Kandydatów, Uniwersyteckiego Systemu Obsługi Studiów, systemu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; wywiadów ze studentami, absolwentami i pracodawcami; ankiet online wśród absolwentów. Na początku 2014 r. powstanie raport. Narzędzie badawcze opracowane przez PEJK UW zostanie udostępnione innym uczelniom. z rynkiem pracy. Praktyki odbyte w trakcie studiów pozwalają na przekonanie się o tym, co student chciałby robić w przyszłości, ale nie są traktowane przez studentów poważnie. Dopiero absolwenci doceniają ich rolę. Studia na kierunkach matematycznych i przyrodniczych są bardziej absorbujące niż humanistyczne. Osoby na kierunkach ścisłych rzadko mają kontakt z rynkiem pracy na studiach, ale są przekonani o tym, że po ich skończeniu znajdą dobrą pracę. Humaniści mogą sobie pozwolić na aktywność zawodową już na studiach. Jest ona niezbędna, jeśli myślą oni o zatrudnieniu zgodnym z wykształceniem po otrzymaniu dyplomu. Na drugim stopniu trudno znaleźć osobę, która nie pracuje. JJ JJ Informacje o badaniu znajdują się na W kolejnym numerze UW będziemy pisać o wynikach ostatnich ankiet przeprowadzanych wśród studentów i doktorantów przez PEJK UW. 11.DZIŚ I JUTRO\n14 Marcin Kula Sekretne wyznania nauczyciela akademickiego 1 Prof. Klemens Szaniawski wyraził się kiedyś, że student powinien wstydzić się okazać głupim Prof. dr hab. Marcin Kula jest pracownikiem Wydziału Historycznego, stale współpracuje z naszą redakcją. DZIŚ I JUTRO.12 Zasugerowano mi podjęcie próby określenia, kogo chcielibyśmy widzieć wśród absolwentów liceów, przychodzących na studia. Odpowiedź przychodzi mi bez trudności: chciałbym mieć przed sobą studentów inteligentnych, samodzielnych, chłonnych, umiejących pracować (a w tym umiejących szukać w internecie z sensem, nie zaś dla ściągania i gotowców). Chciałbym widzieć studentów przedsiębiorczych, twórczych, otwartych, ciekawych świata, czymś zainteresowanych, pasjonujących się różnymi sprawami (nie tylko grami komputerowymi!). Pragnąłbym przyjmować kandydatów gotowych zgłębiać sprawy z różnych dyscyplin humanistycznych, a nie tylko z dyscypliny wybranej. W wypadku historyków chciałbym studentów pragnących zwiększyć rozumienie przez siebie społeczeństwa, nie zaś tylko opanować znajomość chronologicznej historii i schlebiać narodowi lub preferowanemu kierunkowi politycznemu. Takich, którzy, jeśli podejmują nawet drobne fakty w refleksji, czynią to w perspektywie szerszego problemu. Mogę jeszcze długo wyliczać w ten sposób. Czy jednak takie zestawienie cech, które ja chciałbym widzieć u maturzystów, nie przypomina powiedzenia, że najlepiej być młodym, zdrowym i bogatym? Oczywiście tak. Nie mam żadnych wątpliwości jak daleko jesteśmy od realizacji zaproponowanych postulatów 2. Warto jednak tworzyć taki zbiór idealny choćby po to, by zmierzać w danym kierunku. W końcu do wszystkiego można starać się przybliżyć. Chciałbym, żeby szkoła (i uczelnia!) w znacznie większym stopniu niż dziś działała jako instytucja formacyjna. Proszę zwrócić uwagę, że wśród oczekiwanych cech nie wymieniłem posiadania dużej liczby wiadomości nabytych w trakcie edukacji z poszczególnych dziedzin wiedzy. Sądząc z moich doświadczeń dydaktycznych z grupami dobieranymi przeciętnie, taki postulat byłby zresztą całkowicie nierealistyczny w odniesieniu do większości absolwentów. Współczesna cywilizacja bombardując młodzież masą informacji, znacznie większą niż było atakowane moje pokolenie, powoduje, że osoby poddane tej operacji puszczają wszystko mimo uszu, jak jednostajny szum ulicy. Żyją w przekonaniu, że w potrzebie i tak sobie sprawdzą dowolne treści. Pozostaje tylko dziwić się, jak elementarnych wiadomości o świecie i w ogóle o rzeczywistości nie posiada dziś młodzież skądinąd po świecie jeżdżąca i dużo o nim słysząca. *** Czy szkoła (i uczelnia!) może coś zrobić i jak miałaby to zrobić, by uczeń (student) stawał się inteligentny, przedsiębiorczy, twórczy, ciekawy życia itd.? Moim zdaniem tak. Nie miejsce tu, by wchodzić w dyskusję o relatywnej wadze cech wrodzonych i nabytych, ale przypadków wrodzonej tępoty jest szczęśliwie stosunkowo mało. W ogromnej liczbie wypadków młodzi ludzie reprezentują wymienione cechy, tylko trzeba je rozbudzić. Nieskromnie powiem, że miałem proporcjonalnie liczne sukcesy dydaktyczne. Ponieważ zbliżam się do końca mojej roli nauczyciela akademickiego, mogę zacząć publicznie rozważać, jak pracowałem ze studentami od pierwszego do piątego roku studiów, a w tym zdradzić swoje wybrane sekrety. Nie da się ukryć, że zarówno w moich działaniach, jak i w tej wypowiedzi, miałem i mam w pamięci własne doświadczenia uczniowskie oraz studenckie prawdę mówiąc nie najlepsze, mimo dobrych stopni. Nie uzyskałem ani w szkole, ani na studiach tego, co chciałbym, żeby uzyskiwali moi studenci 3. Wiem, że takie mówienie nie jest poprawne politycznie bowiem wypada chwalić własną edukację i nauczycieli. Cóż ja jednak poradzę, że do dziś pamiętam jako koszmar wkuwanie opasłego podręcznika Maszkina z historii starożytnej 4, z której wszystko do dziś zapomniałem, zaś zachowuję dobrze w pamięci referaty i prace, jakich niestety podczas studiów przygotowywałem zbyt mało. *** Zdradę sekretów zacznę od stwierdzenia, że jako nauczyciel akademicki dysponowałem najpewniej jakimś autorytetem zawodowym. Wiem, że brzmi to nieskromnie, ale nie zobowiązywałem się do skromności w autoanalizie. Taki autorytet nie musi płynąć z liczby opublikowanych książek, może równie dobrze płynąć z postawy osobistej, ale jest to czynnik konieczny. Student musi chcieć dobrze wypaść w oczach prowadzącego i to nie tylko dlatego, żeby uzyskać zaliczenie. Prof. Klemens Szaniawski wyraził się kiedyś, że student powinien wstydzić się okazać głupim.\n15 Oczywiście taka obawa nie powinna go stresować, bowiem lepiej okazać niewiedzę niż fałszywie udawać wiedzę. Student powinien wszakże chcieć pokazać się w dobrym świetle. Student musi też widzieć, że prowadzący zajęcia sam chce pracować dla zrobienia czegoś w nauce czy gdziekolwiek a nie tylko dla zdobycia punktów i podniesienia liczby cytowań własnych prac. Zdajmy sobie sprawę, że jeżeli sami czynimy nawet z pracy naukowej mechanizm, służący w gruncie rzeczy dobremu rozgrywaniu własnej sytuacji, a nie realizacji pasji i obowiązków zawodowych, to nie powinniśmy się potem dziwić rozgrywaniu także przez studentów różnych sytuacji z beztroską korzyścią dla siebie. Młodzież często zaskakująco trafnie wchodzi w rolę karykatury obserwowanego społeczeństwa ludzi dojrzałych. Jako dalszy sekret zdradzę, że starałem się o bliski kontakt ze studentami. O to, by uwierzyli w moją dla nich życzliwość. Nie wiem, czy jestem dostatecznie życzliwy wobec bliźnich, ale wobec studentów naprawdę starałem się taki być. Było to szczególnie ważne w obecnych czasach, gdy młodzież doświadcza lub może antycypować doświadczenie zbędności 5. Nie była to podobnie jak inne moje zachowania postawa jedynie instrumentalna. Zachowywałem się po prostu normalnie, ale wiedziałem, że ma to znaczenie również w realizacji celów zawodowych. Dążąc do bliskości ze studentami, starałem pozwolić się poznać. Mówiłem serio, co myślałem. Unikając, rzecz jasna, wszelkiej propagandy politycznej, nie unikałem mówienia jak to między ludźmi o różnych sprawach społecznych czy uczelnianych. Zresztą trudno by mi było ukrywać moje poglądy, skoro w kolejnych numerach uczelnianego czasopisma wciąż piszę o uczelni. Bliski kontakt uzyskiwałem czy to w rozmowie, czy w uśmiechu na korytarzu, czy pisząc maile do studentów w różnych sprawach, czy informując ich o różnych wydarzeniach zawodowych, o których domniemywałem, że mogą ich zainteresować. Robiłem sobie notatki o studentach, gdzie szczegółowość notowanych danych pewno ich dziwiła, gdy ją potem widzieli w wystawianych o nich opiniach. Choć, prawdę mówiąc, w życiu mam często trudności z rozpoznawaniem ludzi na ulicy i z pamięcią nazwisk, to studentów starałem się rozpoznawać i pamiętać by wiedzieli, że są dla mnie konkretnymi, znanymi ludźmi, a nie tylko numerami indeksów. Oczywiście łatwiej mi to było robić w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie grupy są małe niż w Akademii Leona Koźmińskiego, gdzie też pracowałem swego czasu, a gdzie sale są najczęściej licznie wypełnione. Starałem się oddziaływać na studentów raczej pochwałami niż naganami. W moim przekonaniu polskie szkolnictwo na wszystkich szczeblach za bardzo stara się o oddziaływanie bodźcami negatywnymi (choćby w postaci złego stopnia), a za mało bodźcami pozytywnymi. Bardziej stara się (mniejsza czy skutecznie) eliminować złych uczniów (studentów) niż promować dobrych i zbliżać średnich do dobrych. Starałem się obudzić w studentach odwagę, wiarę, że mogą być twórczy, a nie jedynie odtwórczy i to na\n16 Mam na sumieniu także parę wypadków, gdy dmuchnąłem w żagle zbyt mocno w stosunku do możliwości młodych ludzi, a oni, co gorsza, mi uwierzyli. Wolę jednak taki błąd niż błąd przygaszania kogokolwiek DZIŚ I JUTRO.14 niskim poziomie. Pamiętam jak pewien student, bardzo dobry, którego zachęciłem do napisania jakiegoś artykułu i pomogłem go opublikować, przyszedł do mnie z pytaniem, czy może zanieść do druku jeszcze drugi tekst. W tym momencie zrozumiałem, że on nie widzi, iż jest człowiekiem z możliwościami, który powinien starać się uzyskać sukces, zaś prawo złożenia propozycji artykułu przysługuje mu tak jak wszystkim. Zdarzył mi się kiedyś student, którego ciągnąłem w górę, zaproponowałem mu druk pracy magisterskiej, zdawanie na doktoranturę... W jakimś momencie ten student nieśmiało powiedział coś w stylu: Ale Panie Profesorze, ja nigdy nie byłem taki dobry. W domyśle: niech pan się zastanowi, czy warto mnie popierać. Powiedziałem mu z grubsza: ale jest pan dobry. Dalsze lata potwierdziły słuszność mojej oceny. Wyciągnięcie w górę paru niewierzących we własne siły lub/i startujących z gorszych pozycji życiowych studentów uważam za swoją może i największą zasługę. Oczywiście w takiej ocenie mogłem się pomylić. Mam na sumieniu także parę wypadków, gdy dmuchnąłem w żagle zbyt mocno w stosunku do możliwości młodych ludzi, a oni, co gorsza, mi uwierzyli. Przedobrzyłem sprawę. Wolę jednak taki błąd niż błąd przygaszania kogokolwiek. Starałem się, by studenci byli twórczy. Pokazywałem, że czegoś od nich na serio oczekuję. Od studenta można bardzo dużo uzyskać jeśli on czuje, że nauczycielowi zależy konkretnie na nim i jego pracy. Od początku studiów zadawałem im prace tylko częściowo ćwiczeniowe często zaś mające cechy prac na serio. Takie prace, które wymagały osobistych działań w granicach możliwości. Takie, które wymagały obserwacji życia, intelektualnego komentarza do rzeczy tylko pozornie oczywistych. Ceniłem myślenie idące w kierunku innych obok historii dyscyplin humanistycznych. Niektóre z tych prac okazywały się zresztą bardzo ciekawe do tego stopnia, że zdarzało mi się wykorzystywać je w moich studiach (zbyteczne dodawać, że z powołaniem się na autorów!). Wszystkie prace zawsze starałem się zwracać z merytorycznymi komentarzami. Stworzyłem zresztą sytuację niewygodną dla siebie bowiem brak komentarza, którego czasem nie mogłem jednak wykrzesać, pokazywał, że praca nie była dla mnie interesująca a ja chciałem każdego zachęcać, by się starał. Innym typem niewygody była konieczność czytania wszystkich prac z tygodnia na tydzień no, ale w takich wypadkach trzeba po prostu chcieć i trzeba poświęcić czas. Ostatnio zostałem jednak akurat za ten typ dawanych zadań w pewnym sensie wynagrodzony. Studentom I roku dawałem m.in. polecenie napisania przemówienia ze wskazanej okazji (każdemu innej) w stylu przemówienia z czasów stalinowskich. Teraz, po paru latach, studenci na koniec prowadzenia przeze mnie seminarium wypisali mi wspaniały dyplom w stylu głębokiej PRL. Nawiasem mówiąc, styl był bardziej utrafiony niż większość takich prac na pierwszym roku. Czegoś więc nauczyli się z historii najnowszej! Egzaminy robiłem pisemne, ale dobierając tematy pozwalające na twórcze podejście. Nie chciałem przedstawiania wykutej treści książki, ani nie ograniczałem się do testów. Było to, rzecz jasna, możliwe przy małych grupach na historii, a nie przy dużych grupach w ALK. Nadto wśród studentów historii wciąż dominuje przekonanie, że przyszło się na uczelnię studiować, a nie w dobrym wypadku by czegoś się nauczyć. Wbrew pozorom pomiędzy tymi dwoma słowami jest wielka różnica, zawierająca m.in. właśnie kwestię postawy twórczej. Z taką postawą testy się nie łączą nawet jeśli nie odrzucam ich całkowicie jako narzędzia dydaktycznego dla sprawdzenia opanowania faktografii. Popierałem każdą inicjatywę studencką, każde zgłoszenie się na dowolną sesję, starania o wyjazd zagraniczny. Uważałem, że inicjatywa jest wartością samoistną, bowiem sprzyja kształtowaniu człowieka kreatywnego. Zawsze mówiłem, że nie wiadomo, czy zamiar (np. publikację) uda się zrealizować, ale jeśli się sprawy nie podejmie, to nie uda się z pewnością. Chcąc stworzyć studentom poczucie sensu ich własnej pracy twórczej, pchałem ich prace do druku. Bywałem za to krytykowany przez część Kolegów, którzy zwracali uwagę, że nieraz miały one słabości nieuniknione na tym etapie rozwoju naukowego. Mówiono, że opublikowanie w formie książeczki np. jakiejś pracy magisterskiej psuje temat przez jej niedoskonałość. No cóż, rzadko mi mówiono to w oczy. Gdy miałem jednak świadomość takich zarzutów, zawsze chciałem zapytać, czy zgłaszający zastrzeżenia są pewni, że ich badania były definitywnie skończone, zaś sami nie popsuli żadnego tematu. Poważnie mówiąc uważałem, że korzyści mojego działania w kierunku publikacji prac studenckich, zwłaszcza magisterskich, przeważają ewentualne słabości takiej inicjatywy. Chciałem rozbudzić studentów, chciałem, by uczyli się pracować, a nie miałem wątpliwości, że przy okazji uczyli się historii lepiej niż przez uczenie się w wąskim sensie tego słowa. Spotykałem się też z uwagami, że absolwenci, jacy do nas przychodzą, często nie są na poziomie dostatecznie wysokim, by studiować w sposób jakiego chciałbym. Obawiam się jednak, że stając na takim stanowisku, wchodzimy w zaklęte koło. Mamy zbyt mało ambitnych, więc zmniejszamy nasze ambicje wobec wszystkich, a zatem nie przychodzą do nas następni ambitni. Nadto, jeśli taka wątpliwość jest zasadna, to można postawić pytanie, czy może szkoła dałaby radę lepiej rozbudzać cechy przeze mnie pożądane. Zdaję sobie sprawę, że łatwiej to czynić przy relatywnie niedużych grupach studenckich,\n17 przy relatywnie niedużej liczbie godzin dydaktycznych na tydzień, przy mimo wszystko lepszych zarobkach, niż gdy liczba uczniów i godzin jest większa, zaś zarobki nauczycieli szkolnych mniejsze. Jestem jednak przekonany, że szkoła może wiele nawet przy wszystkich dzisiejszych ułomnościach. W swoim czasie uczestniczyłem w jury dwóch konkursów dla młodzieży szkolnej: konkursu Historia bliska Ośrodka Karta oraz konkursu Historia i kultura Żydów polskich Fundacji Shalom. Nadsyłane tam prace były bardzo ciekawe, a niektóre wręcz wybitne, nawet użyteczne dla zawodowych historyków. Takich studentów, o rozbudzonych zainteresowaniach oraz rozbudzonej inicjatywie chciałbym mieć na studiach. Miałem ten atut, że właśnie tacy często do mnie przychodzili. Więc jednak można coś zrobić dla polepszenia poziomu młodzieży bo przecież sylwetka intelektualna ludzi uczestniczących w takich konkursach była w znaczącym stopniu zasługą ich nauczycieli. Najczęściej przecież to oni sprawili, że uczniowie chcieli pracować intelektualnie i pracowali. Sądzę, że nowy program nauczania historii idzie w dobrym kierunku. Zlikwidowanie wkuwania faktów na rzecz twórczej pracy nie uzasadnia oskarżeń, które padły 10 kwietnia 2013 r., że autorzy programu (czytaj: przeciwny mówcy obóz polityczny!) polską historię z polskich szkół wyrzucają. Nowy program pozwala zaś mieć nadzieję, że zamiast masy faktów do natychmiastowego zapomnienia pojawią się w głowach korzyści dla intelektualnego rozwoju uczniów i studentów również takie, które zwiększają jej chęć zdobywania wiedzy. 1 Wystąpienie na II Kongresie Polskiej Edukacji, w grupie tematycznej Maturzysta idzie na studia (Instytut Badań Edukacyjnych, Warszawa, VI 2013). 2 M. Kula, Jęk nauczyciela akademickiego, Nowa Polszczyzna. Dwumiesięcznik dla nauczycieli języka polskiego, 2008, nr 1, s W 2013 r. tekst został umieszczony na stronie 3 M. Kula, Najszczersze ze szczerych? Refleksje o wartości źródłowej tekstów prywatnych (na przykładzie własnych listów o własnej szkole), w: Historyk wobec źródeł. Historiografia klasyczna i nowe propozycje metodologiczne, red. J. Kolbuszewska, R. Stobiecki, PTH, Ibidem, Łódź 2010, s N.A. (Nikołaj Aleksandrovič) Maszkin (Maškin), Historia starożytnego Rzymu, KiW, Warszawa Nawiązuję do: Stefan Czarnowski, Ludzie zbędni w służbie przemocy, w: tenże, Dzieła, opr. N. Assorodobraj, S. Ossowski, PWN, Warszawa 1956, t. II, s Od ryzyka do rutyny RAFAŁ SMOLEŃ Wyzwania dla Kolegium MISH perspektywa studencka OW 2013 r. mija 20 lat od uruchomienia studiów w Kolegium MISH na Uniwersytecie Warszawskim, pierwszym tego typu ośrodku w Polsce. Jeszcze w 2000 r., w wywiadzie Komandosi edukacji, prof. Jerzy Axer nazywał MISH oddziałem partyzanckim. W 2013 r. nikt z nas nie czuje się partyzantem. Rozwiązania, które lat temu miały charakter nowatorski, ryzykowny, poza-, a nawet antysystemowy, jakiś czas temu zostały wpisane w ramy systemu z pożytkiem dla systemu i z różnym skutkiem dla kolegium. W 2011 r. powstał dziesiąty ośrodek MISH w Polsce, a sama formuła MISH upowszechnia się w Rosji i na Ukrainie. Jednocześnie wydaje się, że Kolegium MISH UW, zyskując komfort, jaki daje stabilizacja, uległo łatwej pokusie formalizmu i zaczęło tracić swój wyjątkowy charakter. Chciałbym wyróżnić cztery wyzwania problemy kolegium, które stały się żywą troską 15.DZIŚ I JUTRO\n18 Rafał Smoleń jest przewodniczącym Zarządu Samorządu Studentów Kolegium MISH UW, studiuje afrykanistykę i stosunki międzynarodowe. DZIŚ I JUTRO.16 samych studentów. Są to: reforma indywidualnej opieki naukowej, reforma minimów programowych, włączanie studentów w prace badawcze, limity przyjęć na wydziałach. Indywidualna opieka naukowa wymaga szybkiej i głębokiej reformy. Zbyt często zdarza się, że tutoring ma charakter fikcyjny dość wspomnieć, że wielu tutorów określanych jest mianem tutorów-widmo, gdyż ich rola sprowadza się do podpisywania papierów niezbędnych do zaliczenia roku. Przede wszystkim tutor powinien uczestniczyć w tworzeniu indywidualnego programu kształcenia a nie tylko planu zajęć swojego studenta. Dlatego należy ograniczyć liczbę tutorów i wyłowić tych, którzy rozumieją sens tej instytucji, a zarazem są przygotowani pod względem formalnym i dydaktycznym (w tym celu w kolegium powstanie lista tutorów rekomendowanych). Jednocześnie trzeba podjąć konkretne kroki prawne, aby tutor mógł wliczać pracę z podopiecznym do swojego pensum dydaktycznego. Pisała o tym zresztą Katarzyna Łukaszewska w wakacyjnym numerze UW, omawiając wnioski z prac zespołu rektorskiego ds. rozwoju studiów międzyobszarowych. I choć trudno się z przedstawionymi przez zespół wnioskami nie zgodzić, można do nich parę pomysłów dorzucić. Jednym z nich jest zaangażowanie w tutoring dla MISH przedstawicieli innych nauk niż społeczne i humanistyczne, a także studentów lat starszych i doktorantów. Tzw. młody tutor mógłby wspierać studenta w sprawach praktycznych związanych ze studiami, a także choć w mniejszym pewnie stopniu w sprawach naukowych. Przedstawiona propozycja nawiązuje do anglosaskich modeli academic coaching oraz student-to-student-tutoring i może wzbogacić tradycyjną relację mistrz uczeń, nieraz wyobcowaną z bieżących problemów życia studenckiego. Z reformą tutoringu w sposób nierozerwalny wiąże się reforma minimów programowych (minimum to zbiór przedmiotów, które każdy mishowiec musi zaliczyć, aby otrzymać dyplom na danym kierunku). Obecnie większość minimów stanowi sztywny zestaw zajęć, który nie uwzględnia osobistych potrzeb i predyspozycji studenta. MISH musi wrócić do swoich korzeni, dlatego powinniśmy wprowadzić nowy, zindywidualizowany model minimum model, który pozwala na wybór części przedmiotów w ramach szerokiej puli, a zarazem opiera się na efektach kształcenia, tj. doborze ekwiwalentów dla zajęć z minimum na innym kierunku, wydziale, a nawet uczelni, niezmiennie w porozumieniu z tutorem. Last but not least, wiele minimów z racji swojej objętości przypomina raczej maksima, co dla studentów MISH, którzy realizują dwa kierunki dyplomowe i zajęcia dodatkowe, pozostaje dużym problemem. MISH podobnie jak MISMaP stanowi dobro wspólne i wizytówkę całego Uniwersytetu. Tym bardziej zdumiewa fakt, że po 20 latach od powstania MISH wciąż istnieją jednostki, które nie wpuszczają nas na zajęcia. Najgorzej sytuacja przedstawia się na Wydziale Prawa i Administracji, który narzucił absurdalny limit 15 miejsc na rok dla tych mishowców, którzy chcą otrzymać tzw. rekomendację swoisty glejt uprawniający do obrony dyplomu mimo że kandydatów jest dwa razy więcej! Limit dla mishowców to poważny problem dla kolegium, a zarazem minimalny problem dla wydziału: wystarczy zestawić 15 studentów MISH bez rekomendacji oraz ok. 400 studentów prawa na każdym roku studiów stacjonarnych. Warto dodać, że coraz więcej studentów MISH zasila kadrę dydaktyczną poszczególnych jednostek i zdobywa prestiżowe granty, a część kosztów pośrednich z ich realizacji trafia do kasy tych jednostek (nie mówiąc już o tym, że kolegium pokrywa koszty udziału swoich studentów w zajęciach na innych wydziałach). Niestety, istnieją tacy studenci MISH, dla których formuła MISH w niewielkim stopniu różni się od tzw. studiów równoległych. W wielu przypadkach jest to zresztą podejście uzasadnione: student, który realizuje dwa sztywne, rozbuchane minima pod pozorną opieką tutora, będzie traktował MISH jak biuro, które wymaga od niego kolejnych zgód, podań i rekomendacji. I będzie miał w tym trochę racji. Co prawda nie są to przypadki częste, jednak zadaniem nas wszystkich jest głęboka odnowa Kolegium MISH i redefinicja jego miejsca na uczelni. Przy czym nie chodzi o to, aby zamknąć się we własnym wspaniałym świecie, wręcz przeciwnie: musimy upowszechniać tę formę kształcenia, którą ucieleśniają MISH i MISMaP, w innych miejscach Uniwersytetu. Od czego zacząć? Na pierwszy ogień proponuję indywidualną opiekę naukową. Przykład filozofii, bioetyki i kognitywistyki, które uruchomiły swój system tutoringu, napawa nas optymizmem.\n19 Kontrola lotów Izabela Wołczaska Ubieganie się o odszkodowania za hałas przez osoby mieszkające w pobliżu lotniska czy zanieczyszczanie środowiska spalinami z samolotów to tematy, którymi niedawno żyły media. Jak rozwiązać te problemy? Szukaniem odpowiedzi zajęli się członkowie zespołu badawczego, działającego od roku 2010 do 2013, w Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych UW (CARS), którzy analizowali usługi portów lotniczych w Unii Europejskiej. Praca na zlecenie Takie zadanie centrum otrzymało od Przedsiębiorstwa Państwowego Porty Lotnicze (PPL), zajmującego się budową i użytkowaniem lotnisk oraz świadczeniem usług, z których korzystają pasażerowie i linie lotnicze. Do projektu przystąpili zarówno naukowcy z UW, jak i pracownicy PPL-u. 13-osobową grupą badawczą kierował prof. Tadeusz Skoczny, kierownik centrum. Wcześniej pracownicy CARS opracowywali m.in. ekspertyzy dla Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Telekomunikacji Polskiej S.A. i Urzędu Transportu Kolejowego. Wiedza i praktyka Zarząd PPL-u chciał sprawdzić, czy przedsiębiorstwo działa zgodnie z prawem polskim i unijnym oraz określić, jak wygląda działalność lotniska Chopina w Warszawie na tle europejskich portów lotniczych. Naszym zadaniem było znalezienie, zebranie i przeanalizowanie przepisów, które dotyczą działalności PPL-u lub regulują świadczenia usług portów lotniczych, a następnie wskazanie przedsiębiorstwu, co trzeba zmienić wyjaśnia prof. Tadeusz Skoczny. Prawnicy badali zagadnienia, które mają wpływ na poziom usług oferowanych przez porty lotnicze, regulowane przez prawo antymonopolowe, m.in. zakazujące porozumień ograniczających konkurencję czy nadużywania pozycji dominującej, oraz przez prawo sektorowej regulacji lotniczej, określające m.in. zasady podziału ruchu lotniczego między porty lotnicze, ustalania opłat lotniskowych, przydziału i koordynacji startów i lądowań oraz ochrony środowiska. Ekonomiści i specjaliści od zarządzania z WZ UW zajęli się relacjami między własnością portów a ich zarządzaniem oraz efektywnością funkcjonowania lotnisk w Warszawie, Budapeszcie, Pradze, Kopenhadze, Zurychu oraz Wiedniu. A pracownicy PPL-u dzielili się z naukowcami wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Byli odpowiedzialni za sprawdzenie praktycznej strony funkcjonowania lotniska Chopina, analizowali zagadnienia dotyczące urządzeń kontrolnych, np. skanerów czy wykrywaczy śladowych ilości materiałów wybuchowych. Wszyscy uczestnicy projektu opracowali raporty z przydzielonych im zadań. Pomogło to porównać funkcjonowanie lotniska Chopina z działalnością portów lotniczych w innych krajach Unii Europejskiej. (Poza)lotnicze panaceum Do jakich wniosków doszedł zespół prof. Tadeusza Skocznego? Co PPL powinien zmienić, by mógł sprawniej zarządzać portami lotniczymi i gwarantować wyższe usługi? Ustaliliśmy, że przedsiębiorstwo nie ma wyraźnej strategii, np. właściciel lotniska w Budapeszcie stawia na rozwój ruchu cargo i wzmacnianie siatki połączeń pasażerskich, Czesi zaś połączyli działalność operatora praskiego lotniska z linią lotniczą. A to, co mogłoby wpłynąć na wzrost przychodów lotniska warszawskiego, to działalność pozalotnicza, bazująca na prowadzeniu hoteli, galerii handlowych czy parkingów mówi dr Tomasz Ludwicki z WZ UW. A bliskość centrum miasta oraz dobre z nim skomunikowanie zapewnia ogromną atrakcyjność terenów znajdujących się w pobliżu lotniska. Inwestycja w budowę miasteczka lotniczego (airport city) dziś jest już nie tylko modą, ale i koniecznością dodaje Filip Czernicki z PPL-u. Natomiast badania dotyczące kontroli osobistej potwierdziły, że nie ma pewności, czy w Europie będą mogły być stosowane skanery bezpieczeństwa. Jeśli miałoby tak być, to zarządzający lotniskami muszą dołożyć wszelkich starań, by pasażerowie podczas takiej kontroli czuli się komfortowo. Stwierdzono też, że przepisy nie nakazują zdejmowania tych części garderoby, które są dla osoby kontrolowanej symbolem religijnym, np. turbanu. Analizy z zakresu ochrony środowiska pokazały, że hałas lotniczy jest czynnikiem, który ogranicza rozwój lotnisk, a polskie regulacje prawne nie przyczyniły się do zminimalizowania uciążliwości hałasu. Dlatego coraz silniej zarysowuje się konflikt społeczności lokalnych z lotniskami. Rozwiązaniem tej sytuacji mógłby być skuteczny monitoring środowiskowy i wypłacanie odszkodowań tym, których nieruchomości tracą na wartości. JJ Wyniki wszystkich badań, szczegółowe raporty i zalecenia zostały opublikowane w trzech monografiach, z którymi można się zapoznać na stronie 17.BADANIA\n20 Anita Pieńkowska Obserwacja i eksperyment Anita Pieńkowska pracuje w biurze rekrutacji i promocji Wydziału Nauk Ekonomicznych. BADANIA.18 Październik 2002 roku. Daniel Kahneman i Vernon L. Smith otrzymują Nagrodę Nobla za przeprowadzenie i opisanie eksperymentów z pogranicza psychologii i nauk ekonomicznych. U źródeł ich badań pytanie o racjonalność decyzji finansowych. Homo oeconomicus, dotychczas niezłomny, kierujący się ratio, własnym interesem i maksymalizacją zysków, pokazuje drugie, bardziej ludzkie oblicze. Emocje, kontekst, doświadczenia wkraczają oficjalnie do zbioru elementów opisujących jego wybory. Od tego czasu ekonomia eksperymentalna nabiera rozpędu także w Polsce. Ekonomia ochrony środowiska, sfery publicznej i właśnie ekonomia eksperymentalna to etykiety sukcesu Wydziału Nauk Ekonomicznych UW podkreśla profesor Jan Jakub Michałek, dziekan wydziału. Laboratorium Ekonomii Eksperymentalnej, które powstało kilka lat temu, to przykład jednej z najbardziej innowacyjnych inicjatyw w zakresie nauk ekonomicznych w Polsce. Wspieranie badań w tym zakresie wymaga dużej otwartości wobec nowej tematyki, narzędzi i możliwości. Ekonomia zhumanizowana Badania eksperymentalne w naukach ekonomicznych powstały wbrew przekonaniu, że ekonomia opierać się musi jedynie na obserwacji. Eksperymenty mają na celu nie tyle obalenie, ile weryfikację przyjmowanych a priori założeń i aksjomatów, a tym samym poszerzenie spectrum możliwości teoretycznych i praktycznych. Ekonomia staje się w ten sposób bardziej zhumanizowana, zauważając człowieka w poszerzonej perspektywie; skuteczniejsza, trafniej prognozując przyszłość dzięki eksperymentom w sztucznym środowisku, bliższa; czyniąc dydaktykę interaktywną. Eksperyment ekonomiczny pozwala wizualizować abstrakcyjny model teoretyczny i pokazać, w jakich sytuacjach realizuje się zgodnie z oczekiwaniami, a kiedy wbrew nim mówi dr Tomasz Kopczewski, kierownik LEE WNE, badający świadomość ekonomiczną Polaków oraz racjonalność decyzji finansowych, Każdy ekonomista powinien przynajmniej raz w życiu być uczestnikiem eksperymentu, aby przekonać się, że abstrakcyjne modele ekonomii teoretycznej działają. Eksperyment może być nie tylko dobrym wstępem do prezentowanych teorii, lecz także ich najlepszym, bowiem angażującym osobiście, uwiarygodnieniem. Rozwijając to podejście, student może sam przejąć rolę eksperymentatora i bezpośrednio doświadczyć emocji związanych zarówno z pracą naukową, stawianiem hipotez badawczych oraz ich weryfikacją, jak i zawodową. Akcjonariusz i pracodawca W roku 2012 jako efekt pracy zespołu LEE WNE wydano pierwszy w Polsce podręcznik ekonomii eksperymentalnej. Pod redakcją doktora Michała Krawczyka powstał nie tylko przewodnik po historii badań sięgających nawet XVIII wieku, lecz także zbiór inspiracji dla studentów, dydaktyków oraz przedsiębiorców. Na szczególną uwagę zasługuje opis gotowych narzędzi, które stosować można zarówno w badaniach, jak i w dydaktyce. Jednym z nich jest przygotowany przez LEE WNE autorski program komputerowy, przeznaczony do tworzenia eksperymentów, gier decyzyjnych oraz symulacji. Rozwój technologiczny wpłynął zatem w znaczący sposób na rozwój eksperymentu w ekonomii. Dzięki LabSEE XP możliwe staje się szybkie i łatwe urozmaicenie zajęć przy jednoczesnym zaangażowaniu studentów w tworzenie ilustracji mechanizmów gospodarczych. Student na chwilę staje się dyspozytorem dóbr publicznych (gra PublicGoods), akcjonariuszem (gra Auctions) czy pracodawcą (gra PryncipalAgent). W zależności od gry, świadomie lub nie manipuluje warunkami rynku, w sposób głębszy rozumiejąc zachodzące procesy. Program LabSEE oraz doświadczenia ekonomii eksperymentalnej mogą stać się inspiracją dla uniwersyteckiego e-learningu prowadzonego od kilku lat na platformie Moodle. Po pierwsze uzmysławiają, że nie wystarcza przekopiowanie tradycyjnej formuły zajęć do wersji internetowej, okraszenie jej obrazkami, dokumentami, filmami, testami i forum. W celu uzyskania najlepszego efektu z możliwych i jednocześnie wykorzystania potencjału technologicznego zagadnienia należy przetłumaczyć na język interaktywności, zaangażować studenta w działanie, jednocześnie uzmysławiając teoretyczne źródła zadania i wyposażając go w praktyczne umiejętności. Gra zdaje się w tym wypadku roz-


10 LINII METRA W WARSZAWIE – Miasto jest Nasze\nWarszawa: miasto mieszkańców!\nTor kolarski KS „Orzeł”\nMapa roszczeń dekretowych\nDach dla Prudentialu\nKamienica Mirona Białoszewskiego\nKoryto – Folwark Bemowo\nZakochaj się w referendum\nKomitet Miasto Jest Nasze – Ruchy Miejskie\nMJN na YT\nOpublikowane w 27 lipca 2018 27 lipca 2018 przez wojteksurala\n10 LINII METRA W WARSZAWIE\nPrzed wyborami kandydaci na prezydenta Warszawy obiecują gruszki na wierzbie. Patryk Jaki ogłasza budowę 2 nowych linii metra w ciągu 1 kadencji. Jacek Wojciechowicz snuje wizje kolejki Monorail. My wysuwamy realną, możliwy do zrealizowania w czasie jednej kadencji propozycję stworzenia działającego systemu połączeń kolejowych z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury.\nJustyna Glusman (kandydatka koalicji ruchów miejskich) podczas konferencji prasowej mówiła o propozycjach kontrkandydatów i o naszej koncepcji:\nSpotykamy się przy dworcu PKP Śródmieście. Stoimy teraz nad linią metra. Bo przecież metro to nic innego jak kolej pod ziemią. Warszawskie linie kolejowe mogłyby pełnić tę samą funkcję co metro, ale trzeba je zintegrować z siecią transportu miejskiego. Tymczasem stacja Śródmieście nie ma nawet łącznika ze stacją Metro Centrum. To symbol tego, jak nie zintegrowana jest kolej z miastem w Warszawie.\nPrzywiązaliśmy się do myśli, że metro to coś, co trzeba zbudować od zera – wydrążyć tunele, wybudować stacje. Otóż jest to myślenie błędne. Weźmy na przykład linię średnicową: pozwala ona dojechać na Marszałkowską z Pruszkowa czy Wesołej w czasie poniżej pół godziny. Jest jedno „ale”, o którym opowiedziała Agnieszka Klembowska ze stowarzyszenia Sąsiedzi dla Wesołej:\nSKM to fantastyczny środek transportu, niestety – jest zawodny, nieprzewidywalny i jeździ za rzadko. 2 pociągi na godzinę, z których jeden zawsze może się spóźnić albo stanąć w polu, to nie jest wystarczająco dobra oferta. Trzeba ją poprawić – mówiła aktywistka.\nGotowych połączeń kolejowych mamy w Warszawie całą sieć. Jej zalety to:\nnie trzeba drążyć nowych tuneli, omijać rur, instalacji, wzmacniać fundamentów;\nnie trzeba kupować gruntów pod infrastrukturę naziemną;\nnie trzeba budować nowych torowisk.\nMieszkam na Bemowie, które jest przecięte linią kolejową, ale nie ma tam żadnej stacji dla pasażerów – mówił Tomasz Smyczyński z ruchu miejskiego Bemowiacy – od wielu lat nie jesteśmy w stanie się doczekać na stworzenie np. stacji Górczewska.\n– W Warszawie kolej jest odwrócona plecami do miasta. Tak kiedyś mówiło się o Wiśle, dziś można tak powiedzieć o kolei. Chcemy to zmienić – mówił Jan Mencwel, prezes Miasto Jest Nasze, pokazując planszę z zaznaczonymi „10 liniami metra”, czyli liniami kolejowymi i dwiema liniami metra połączonymi w jeden schemat transportowy.\nCo zatem trzeba zrobić, żeby w krótkim czasie mieć wygodną sieć kolejki miejskiej?\n→ zbudować łączniki między stacjami kolejowymi a przystankami – na przykład prostsze przejście z dworca Śródmieście do „Patelni” i przystanków tramwajowych);\n→ usprawnić kursowanie pociągów – co z tego, że mieszkańcy obrzeży Warszawy mają teoretycznie łatwe połączenie z centrum, skoro częste awarie nie pozwalają ufać w niezawodność tego połączenia?\n→ zbudować jedną dodatkową linię obwodową, która pomoże włączyć do systemu południowe dzielnice Warszawy (Południowa Linia Obwodowa, planowana już w latach 30.)\nJakie cechy będzie miała sieć “10 linii metra”, czyli połączenie w jedną sieć metra i kolei miejskich?\nWygodne przesiadki – zaplanowane węzły przesiadkowe:\npodziemny łącznik Warszawa Śródmieście – Metro Centrum\nintegracja z komunikacją autobusowa i tramwajowa\nparkingi P+R dla aut, motocykli i rowerów\nrówne chodniki i najkrótsza droga dojścia dla pieszych\nDostępność dla każdego – korzystanie z peronów musi być możliwe dla osób mających jakiekolwiek trudności w poruszaniu się (ze względu na ciężki bagaż, rower, wózek czy niepełnosprawność ruchową).\nWyższa częstotliwość kursowania pociągów w szczycie komunikacyjnym – to rzecz stanowczo wymagająca poprawy. Nie może być tak, że pasażer nie może dostać się do wagonu z powodu ścisku.\nJak najprostszy system biletów – żeby nikt nie musiał się zastanawiać, czy ma prawo wsiąść do tego czy innego środka transportu.\nNowoczesne i bezpieczne przystanki:\noświetlone, zadaszone i monitorowane\nz elektronicznym systemem informacji pasażerskiej\nz zainstalowanymi biletomatami\nKategorieAktualności TagiMetro, Metro Warszawa, transport\nPoprzedni wpisPoprzedni Uwagi Miasto Jest Nasze do MPZP Chrzanowa\nNastępny wpisNastępny Efekt 10 linii metra jest możliwy


DJ Słoneczko nie działa!!! | HPMblog\n7 thoughts on “DJ Słoneczko nie działa!!!”\n25 sierpnia 2011 o 18:56\nMy już przeszliśmy z kołysanek na cycka, bo… szybciej idzie 😛 Po kolacji, kładę się z nim do łóżka daję cycusia i wyję “Na Wojtusia”. Odpływa przy drugiej zwrotce, a ja go wtedy CAP do łóżeczka i dawaj do kompa blogi czytać 😀\nno to gratuluję 🙂 znam te kołysanki, swego czasu puszczałam Małej z kompa i działało, jednak teraz już nie 😉 odkąd zaczęłam raczkować i wstawać mało rzeczy na nią działa. Teraz zasypia w bujaku choć nie zawsze bo z nim też się przekręca i wstaje. Dlatego w takich sytuacjach ratuję się cycem i dzisiaj też zadziałał 😉\n26 sierpnia 2011 o 07:22\nna moego nnnnniccc nie dziala ani pozytywki ani pieluszki ani wozek… cyc jedynie w nocy a w ciagu dnia chusta… nie wiem ile pociagne w niej poki co 6 kg nosze, ale potem???? 🙁 milo slyszec ze ktos teskni 🙂\n26 sierpnia 2011 o 07:24\nwyslalam zaproszenie na Twojego maila! 🙂\n26 sierpnia 2011 o 12:46\nJa tam też bym wolała kołysanki w wydaniu Happy Power Mamy niż w wydaniu Słoneczka:D\nSie nie dziw Synowi:D\ndomestica q_ra napisał(a):\n2 września 2011 o 05:20\nHP Mamo, wpadłam na tego bloga przypadkiem i aż nie mogłam się powstrzymać,żeby czegoś od nas nie dodać.\nSamograjki dawno już za nami, śpiewanki bywają na życzenie, bo mój słowiczek przy Twoim synusiu to prawie dorosły człowiek jest. Był też etap bajek na żądanie, np. dzisiaj o motylku, kaczuszce, samochodziku, etc…\nJakieś pół roku temu zaczęło się liczenie owieczek (propozycja Tatusia szanownego, któremu nie chciało się bajek wymyślać), a od dwóch tygodni liczymy… zielone krokodyle i nie jest to efekt mojej fascynacji gadami. W lepsze dni mamy 50 zielonych krokodyli, ale Tatuśkowi (chyba za karę) trafiło się 250 zielonych krokodyli;)\nKoloru nie wolno pominąć, bo krokodyl nie zielony nie liczy się.\nPozdrawiam:) Jeśli pozwolisz, będę tu zaglądać częściej.\n2 września 2011 o 15:56


sekretniki srebrne, sklep online - Branżowe forum dla dużych FIRM\nStrona główna > Zdrowie a uroda > Biżuteria męska > sekretniki srebrne, sklep online\nsekretniki srebrne, sklep online\nCzy modne są przywieszki reflexions? Mam zamiar znajomej kupić na urodziny coś takiego, lecz nie za bardzo wiem czy to się jeszcze nosi? Proszę o odpowiedzi jak to wygląda?\nNie za niezmiernie lubię nosić biżuterię, natomiast kilka par srebrnych kolczyków mam, bowiem jestem na wszystko niezmiernie dobrze przygotowana. Nie wydaje na to mnóstwo, bowiem zawsze poszukuję jakiś ofert promocyjnych i wówczas zamawiam.\nOferty z pięknymi kolczykami z cyrkoniami odnalazłam na stronie sklepu https://valerio.pl/z-cyrkoniami-c-10_58.html i tam polecam Wam zajrzeć. Super propozycja i rzeczywiście niezmiernie niskie ceny.\nLubię mnóstwo biżuterii, zatem mam kilkanaście bransoletek na rękę i nadal mi mało. Na pewno niska cena takich bransoletek zachęca do ich kupowania. Gdyby to kosztowało po kilkaset pln za sztukę to zastanawiałabym się o wiele dłużej. Na szczęście nie trzeba mnóstwo wydawać, aby zamówić piękną biżuterie dla siebie.