Technik ekonomista - Szkoły dla Dorosłych Etat w Lublinie\nZawód technika ekonomisty stwarza liczne szanse zatrudnienia na różnorodnych stanowiskach pracy i w dowolnych branżach. Początkujący, ale ambitni ekonomiści mają szerokie możliwości rozwoju zawodowego i awansu, który w wielu przypadkach wiąże się z zajmowaniem prestiżowych stanowisk i niezwykle atrakcyjnym wynagrodzeniem. Ekonomiści są osobami wyjątkowo cenionymi na rynku pracy – również dlatego, że potrafią samodzielnie rozwiązywać problemy występujące we współczesnych przedsiębiorstwach. Pracodawcy oczekują od ekonomistów posiadania bieżącej, stale aktualizowanej wiedzy kierunkowej i biegłości praktycznej, które pozwalają sprawnie realizować zadania związane z polityką zatrudnienia, naliczaniem wynagrodzeń, rozliczaniem ubezpieczeń i podatków, księgowością, obrotem pieniężnym, zaopatrzeniem, sprzedażą, gospodarką magazynową, rozliczaniem produkcji i wykonywaniem prostych prac biurowych, w tym przy wykorzystaniu nowoczesnych programów komputerowych finansowo-księgowych, kadrowo-płacowych i do zarządzania magazynem. Doświadczony, wyedukowany technik ekonomista to duża wartość dla każdej firmy, dlatego jeżeli chcesz nim zostać nie zwlekaj i zapisz się na Kwalifikacyjny Kurs Zawodowy ETAT – niezbędną wiedzę, umiejętności i tytuł technika ekonomisty zdobędziesz już w 1,5 roku!\nEKA.05. Prowadzenie spraw kadrowo płacowych i gospodarki finansowej jednostek organizacyjnych\nWszystkie podmioty gospodarcze bez względu na ich formę organizacyjną i własnościową: banki, zakłady budżetowe, firmy konsultingowe itp.\nGospodarowanie na rynku zasobów dóbr i usług\nWykonanie prac biurowych\nDziałalność podmiotu gospodarczego\nOkreślenie form organizacyjno-prawnych podmiotu gospodarczego\nStosowanie narzędzi marketingu w działalności podmiotu gospodarczego\nWspółpraca z otoczeniem rynkowym\nPlanowanie przedmiotu działalności\nDoskonalenie pracy z tekstem\nWykorzystanie języka obcego w praktyce gospodarczej\nZasoby ludzkie jednostki organizacyjnej\nDokumentowanie pracy i płacy\nGospodarowanie majątkiem przedsiębiorstwa\nPozyskiwanie źródeł finansowania działalności\nPrzeprowadzanie inwentaryzacji składników majątkowych\nKlasyfikowanie kosztów i przychodów\nProwadzenie analizy wskaźnikowej\nplanowanie i prowadzenie działalności gospodarczej przy zastosowaniu zasad zarządzania zasobami rzeczowymi, finansowymi i ludzkimi oraz różnymi formami działań marketingowych,\nobliczanie i interpretowanie miar statystycznych oraz przetwarzanie wyników;\newidencjonowanie i analizowanie operacji gospodarczych;\nwykonywanie analiz oraz sporządzanie dokumentów i sprawozdań z działalności podmiotów prowadzących działalność gospodarczą;\nprowadzenie rozliczeń finansowych z budżetem, Urzędem Skarbowym, instytucjami ubezpieczeniowymi, bankami i innymi jednostkami organizacyjnymi;\nprowadzenie korespondencji w sprawach osobowych, finansowych i handlowych;\nsporządzanie planów działania jednostki organizacyjnej;\nobliczanie wskaźników efektywności działalności jednostki organizacyjnej;\nobsługiwanie technicznych środków biurowych;\nrealizowanie innych zadań zawodowych z uwzględnieniem przepisów prawa oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska;


31. stycznia 2020 /w Aktualności, Veranstaltung /Autor Dominik\nW środę 29.01.2020 r. nasz zespół projektowy udał się do Biedrzychowic, gdzie w ramach projektu „Poznaj kraj sąsiada” odbyło się wydarzenie pod tytułem „Giełda korporacyjna – partnerstwo szkół i przedsiębiorstw w kontekście projektu Poznaj Kraj Sąsiada”.\nPo stronie polskiej zaproszono przedstawicieli organów prowadzących szkoły zawodowe, dyrektorów placówek edukacyjnych, przedsiębiorców oraz instytucje rynku pracy z trzech powiatów: lubańskiego, bolesławieckiego i zgorzeleckiego. Z Niemiec witano przedstawicieli szkół z Görlitz, Löbau i Zittau oraz pracodawców z Görlitz.\nGiełda korporacyjna dała wszystkim uczestnikom możliwość wymiany doświadczeń, podzielenia się spostrzeżeniami dotyczącymi szkolenia branżowego uczniów i podjęcie dyskusji w obszarach kluczowych dla rozwoju nowoczesnego sytemu kształcenia zawodowego. Przede wszystkim ważną rolę odegrało w tym kontekście postrzeganie staży jako ważnego i centralnego elementu kształcenia i szkolenia zawodowego.\nCieszymy się z tego udanego wydarzenia i dziękujemy uczestnikom za dział.\nhttps://entdecke-dein-nachbarland.de/wp-content/uploads/2020/01/Web-8.jpg 1440 2160 Dominik https://entdecke-dein-nachbarland.de/wp-content/uploads/2017/12/logo-1.png Dominik2020-01-31 15:04:472020-01-31 15:26:31Giełda korporacyjna w Biedrzychowicach\nWydarzenie Roczne INTERREG\n27. września 2018 /w Veranstaltung /Autor Marta\nW dniu 26.9 wzieliśmy udział w wydarzeniu rocznym Programu Współpracy INTERREG Polska – Saksonia 2014-2020 pt. „Edukacja transgraniczna- inwestycja, która procentuje”. W auli Augustum-Annen-Gymnasium (szkoła z profilem dwujęzycznym-dwunarodowmy) odbyły się ciekawe odczyty na temat programu Interregu. Wzieliśmy udział w dyskusji panelowej, w której była rozmowa o doświadczeniach projektu a różnych o możliwościach modyfikacjnych w przyszłości. Poza tym mogliśmy prezentować nasz projekt na małym stoisku i porozomawiać z innymi projektami. Zabieramy wiele rozomów, nowe pomysły i kontakty. Dziękujęmy za zaproszenie!\nhttps://entdecke-dein-nachbarland.de/wp-content/uploads/2018/09/IMG_7385.jpg 960 1440 Marta https://entdecke-dein-nachbarland.de/wp-content/uploads/2017/12/logo-1.png Marta2018-09-27 11:21:252018-09-27 12:24:26Wydarzenie Roczne INTERREG


Waloryzacja diet radnych Gminy Kamienna Góra – Relacje Regionalne\nPodczas XIV Sesji Rady Gminy Kamienna Góra radni podjęli uchwałę w sprawie ustalenia zasad wysokości diet oraz zwrotu kosztów podróży. Ostatnia waloryzacja diet odbyła się blisko dekadę wcześniej. Radni podnieśli diety o kwotę 150 zł.\nPo waloryzacji miesięczne, ryczałtowe diety radnych Gminy Kamienna Góra wyglądają następująco:\n1. szeregowy radny – 885 zł\n2. Przewodniczący Komisji Rady Gminy – 990,00 zł\n3. Wiceprzewodniczący Rady Gminy – 990,00 zł\n4. Przewodniczący Rady Gminy – 1342,00 zł\nZa każdą nieobecność radnego w posiedzeniach rady lub jej organów potrąca się radnemu aż 25 % przysługującej diety. Potrącenie diety w danym miesiącu nie może być jednak wyższe niż 50%.\nKażdy z radnych, składając indywidualny wniosek, może zrzec się pobierania części lub całości przysługującej diety.\nPodczas głosowania 11 radnych opowiedziało się za, 3 było przeciw, 1 się wstrzymał.\nUchwała wchodzi w życie z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 roku.


Zmarł John Forsythe - FDB\nZmarł John Forsythe 0\nW wieku 92 lat w dniu wczorajszym zmarł słynny amerykański John Forsythe. Jego rodzina w oświadczeniu dla prasy poinformowała, iż śmierć miała związek z jego długotrwałą chorobą. Aktor od blisko roku walczył z rakiem. Niestety nie udało mu się jej pokonać. Forsythe znany jest przede wszystkim z roli Blake’a Carringtona w serialu Dynastia.\nJohn Forsythe w serialu Dynastia (1981- 1988)\nJohn Forsythe zadebiutował od roli w serialu stacji NBC pt. Ojciec kawaler. Występował w tej produkcji w drugiej połowy lat 50-tych. To właśnie udział w tym sitcomie przyniósł mu sławę oraz popularność. W kolejnych latach występował głównie w jednym z kalifornijskich teatrów.\nPonownie powrócił do telewizji w roku 1976. Wcielił się wtedy w postać tajemniczego Charliego Townsenda w serialu Aniołki Charliego. Udziałem w tej produkcji ponownie zyskał przychylność widowni.\nŚwiat zapamięta go chyba jako Blake’a Carringtona z serialu Dynastia. To właśnie za tę rolę został dwukrotnie uhonorowany Złotym Globem.


CZWARTKI NA TŁOMACKIEM: MÓJ KORCZAK Żydowski Instytut Historyczny, 5 stycznia PDF\nCZWARTKI NA TŁOMACKIEM: MÓJ KORCZAK Żydowski Instytut Historyczny, 5 stycznia 2012\nDownload "CZWARTKI NA TŁOMACKIEM: MÓJ KORCZAK Żydowski Instytut Historyczny, 5 stycznia 2012"\n1 Krystyna Starczewska Idee wychowawcze Janusza Korczaka wobec wyzwań współczesnego świata. Jak oceniałby Korczak praktykę wychowawczą i edukacyjną dzisiejszej polskiej szkoły? Zapis [z niewielkimi skrótami] wykładu z okazji inauguracji Roku Janusza Korczaka w Żydowskim Instytucie Historycznym Dzień dobry Państwu - nie spodziewałam tak wielkiego audytorium, jestem nieco stremowana, tym bardziej, że widzę tu wspaniałych znawców osoby i idei Korczaka. Dlaczego tak ważny jest Rok Janusza Korczaka? Myślę, że w tej chwili dzieci i ich wychowawcy zbyt mało wiedzą o Korczaku, więc bardzo dobrze, że Rok Korczakowski przybliży jego postać nam wszystkim, a przede wszystkim tym z nas, którzy zajmują się wychowaniem dzieci i młodzieży. Korczak był pisarzem, lekarzem i wychowawcą - trudno powiedzieć, który z uprawianych przez niego zawodów był dla niego najważniejszy. Korczak jest po prostu Korczakiem - żywą osobą, której poznanie jest niesłychane ważne, żeby zrozumieć sens jego działalności w tych trzech dziedzinach. Literatura - teksty pisane przez Korczaka są świadectwem jego pomysłów pedagogicznych, jego działalność wychowawcza jest realizacją tego, co przedtem ujął w artykułach i utworach literackich, a jego działalność jako lekarza jest z tym wszystkim nieodłącznie związana. Kiedy w roku 1898 Korczak zdecydował się rozpocząć studia medyczne, miał już za sobą pierwsze próby literackie i mówił o sobie, że będzie pisarzem. Karierę literacką zaczął bardzo wcześnie, już w szóstej klasie gimnazjum drukował swoje teksty w satyrycznoilustrowanym piśmie Kolce ( wybór tych tekstów ukazał się po kilku latach w zbiorze Koszałki opałki ). Mniej więcej w tym samym czasie wysłał swój pierwszy utwór dramatyczny Którędy? na konkurs literacki im. Ignacego Paderewskiego i otrzymał nagrodę. Swoją pracę konkursową podpisał pseudonimem zaczerpniętym z powieści Kraszewskiego Historia o Janaszu Korczaku i pięknej Miecznikównie.. Dramat zaginął, o\n2 nagrodzie zapomniano, ale nieco zmieniony pseudonim Janusz Korczak pozostał na trwałe. Dzisiaj wszyscy wiedzą, kim jest Janusz Korczak, choć zapewne wielu ludzi nie wie, kto to - Henryk Goldszmit. Podjęcie studiów na wydziale medycyny Cesarskiego Uniwersytetu nie kolidowało w świadomości Korczaka z jego planami kariery literackiej. Pisał : Pisarz, moim zdaniem, powinien mieć nie tylko ambicje poznawania, lecz i leczenia dusz ludzkich, powinien być wychowawcą, jak np. nasz Prus, żeby zaś być wychowawcą, trzeba być diagnostą. Medycyna ma tu bardzo dużo do powiedzenia. Tak więc nie oddzielał swojego powołania jako lekarza od swego powołania jako pisarza, a potem od wykonywanego przez siebie zawodu wychowawcy: wszędzie musi być diagnostyka, wszędzie musi być dokładne badanie, zanim się postawi jakiś wniosek. I wszystko polega na tym, żeby leczyć. Kogo leczyć? Leczyć społeczeństwo, leczyć świat, który w opinii Korczaka był chory. Mam dziś mówić o Korczaku jako wychowawcy, ale mówić o Korczaku jako wychowawcy to jednocześnie mówić o Korczaku jako pisarzu i o Korczaku jako lekarzu. Igor Newerly, bliski jego przyjaciel, potem redaktor Małego Przeglądu (Korczak powierzył to pisemko redagowane dla dzieci i przez dzieci właśnie Newerlemu), podsumowując współpracę z Korczakiem, powiedział: Janusz Korczak nie mieści się w żadnym z trzech zawodów, jakie uprawiał. Nie tylko znakomity pisarz, nie tylko wychowawca reformator i doskonały lekarz: ktoś znacznie bardziej znaczący dla świata niż te trzy zawody. Całą swoją osobowością, drogą życia i śmiercią, stał się fenomenem ogólnoludzkim, mobilizującym dobre uczucia i pragnienia, łączącym w jednoznacznym przekazie człowieczeństwa ludzi różnych narodowości, wyznań, przekonań. I to jest chyba głęboka prawda. Rzeczywiście, Korczak jest kimś, kto łączy, a nie dzieli. Łączy Żydów i Polaków, łączy dzieci i dorosłych, łączy ludzi o lewicowych i konserwatywnych poglądach, łączy czymś nieuchwytnym, trudnym do zdefiniowania, czymś co można by nazwać głęboką miarą człowieczeństwa. Korczak jeszcze jako student medycyny został zatrudniony w szpitalu Bersonów i Baumanów. To był jedyny szpital w Warszawie, który przyjmował za darmo, chore dzieci żydowskich nędzarzy. Korczak miał tam stanowisko tak zwanego - lekarza miejscowego, takiego lekarza, który jest właściwie od wszystkich spraw i pełniąc tę funkcję zetknął się z poczuciem bezradności wobec nędzy i wykluczenia dzieci. Pod wpływem doświadczeń szpitalnych zaczęła dojrzewać w nim myśl, że trzeba robić coś więcej, niż tylko pracować jako lekarz i trzeba robić coś więcej, niż tylko pisać. W czasopismach lekarskich publikował\n3 bardzo ostre artykuły na temat sytuacji zdrowotnej dzieci w Polsce. W 1900 roku rozpoczął współpracę z Uniwersytetem Latającym, tajną polską uczelnią. Tam zetknął się z ludźmi, z którymi później współpracował w piśmie Głos - z Nałkowskim, z Krzywickim, z Dawidem. Tam także poznał młodego poetę Licińskiego, z którym zaczął odbywać wędrówki po Warszawie. Znamiennym rysem osobowości Korczak było to, że nie pisał, nie mówił i nie robił niczego, czego własną ręką nie dotknął, czego skrupulatnie nie zbadał. Tak więc teraz zaczął badać sytuację, w jakiej żyją warszawskie dzieci. Z Licińskim odbywał niesamowite wędrówki po zaułkach Warszawy, po miejscach wyklętych, poznawał zapijaczone, zdemoralizowane rodziny, wchodził w tę nędzę coraz głębiej. Owocem tych wędrówek stała się dla Korczaka idea zmian, które są niezbędne, aby ratować dzieci skazane na społeczne wykluczenie. W 1904 roku Korczak rozpoczął publikacje w odcinkach powieści - Dziecko salonu. Bohater tej powieści, chłopiec wychowany w dobrych, luksusowych warunkach salonu warszawskiego, poznaje to, co poznał Korczak spacerując z Licińskim po Warszawie. To znaczy poznaje nędzę, biedę, beznadziejną sytuację wielu dzieci i postanawia skończyć ze swoją luksusową izolacją od świata nędzy. Tak rodzi się charakterystyczna dla działalności Korczaka idea, którą można nazwać ideą solidarności z wykluczonymi. My, to znaczy ci, którym wiedzie się lepiej, powinniśmy pamiętać o tych, którzy znajdują się w warunkach skrajnie złych. To jest postawa bohatera powieści i to jest postawa samego Korczaka. Ale to nie wystarcza. Poznanie sytuacji dziecka opuszczonego, dziecka wychowującego się na ulicy, każe Korczakowi wejść w bliższy z tym dzieckiem kontakt. Ukazują się w druku, także w Głosie Migawki Korczaka wywiady przeprowadzane bezpośrednio z dziećmi ulicy. Mamy teraz w Warszawie na przykład dzieci romskie, które żebrzą na ulicach, czy komuś z nas przyszło kiedyś do głowy, żeby przykucnąć i pogadać z takim dzieckiem: co ono właściwie tu robi, kim ono jest, co myśli. Korczak przeprowadza takie właśnie rozmowy z dziećmi żebrzącymi, z małymi gazeciarzami, z małymi złodziejaszkami, którzy żyją z tego, że coś komuś z kieszeni wyciągną. I te wywiady zamieszcza w prasie. Chyba po raz pierwszy dzieci z takich środowisk i tak żyjące zabierają głos publicznie i ich głos trafia do ludzi. To wszystko skłania Korczaka do tego, żeby wejść jeszcze głębiej w środowisko dziecięce i buduje stopniowo jego motywacje do podjęcia działalności wychowawczej. Jeszcze jednak zanim podejmie świadomie zawód wychowawcy, próbuje swych sił jako opiekun na koloniach letnich dla najbiedniejszych dzieci. Wyjeżdża do Michałówki z dziećmi żydowskimi i do Wilhelmówki z dziećmi polskimi. Te kilkakrotne wyjazdy,\n4 poznanie trudności, jakie wiążą się z pracą z dzieckiem zdemoralizowanym przez nędze i wykluczenie, z dzieckiem, które nigdy nie miało dostatecznej opieki, otwiera przed Korczakiem perspektywę dalszej już w pełni świadomej działalności wychowawczej. I wtedy właśnie zdecyduje się na rzecz zupełnie zasadniczą w swoim życiu, w porozumieniu z żydowskim Towarzystwem Pomoc dla Sierot zaczyna myśleć nad zbudowaniem domu, dużego domu, dla dzieci bezdomnych i pozbawionych opieki. I tak powstaje Dom Sierot. 7 października 1912 dzieci sprowadzają się już do prawie gotowego domu na Krochmalnej, a Korczak decyduje się zostać dyrektorem tego domu. W liście do Zylbertala, wysłanym do Palestyny, wspomina moment, kiedy podjął tę decyzję. Zanim został dyrektorem Domu Sierot, wyjechał do Londynu, żeby poznać różne działające w Anglii systemy i instytucje wychowawcze i wtedy właśnie, jak pisze do Zylbertala, decyzja zapadła. Podjąłem decyzję, by nie zakładać własnej rodziny, nie mieć żony, nie mieć własnych dzieci, tylko wszystkie siły, jakie mi zostały, poświęcić tym dzieciom, które będą pod moją opieką. Była to decyzja na całe życie, której do końca pozostał wierny. Domem Sierot kieruje Korczak do śmierci, czyli przez trzydzieści lat. Przez te lata zbuduje, w oparciu o codzienną praktykę a nie o teoretyczne rozważania, swój system wychowawczy. W kierowaniu Domem Sierot pomaga mu Stefania Wilczyńska - bez jej pomocy trudno byłoby Korczakowi poradzić sobie z ogromem zadań organizacyjnych i wychowawczych. Stefania Wilczyńska związana będzie z Domem Sierot, podobnie jak Korczak, przez trzydzieści lat - razem z Korczakiem i dziećmi zginie w Treblince. Jedyną przerwą w trzydziestoletniej pracy wychowawczej w Domu Sierot był dla Korczaka czas I Wojny Swiatowej. Korczak został zmobilizowany i jako lekarz służył w lazaretach polowych na froncie wschodnim. W czasie działań wojennych poznał Marynę Falską, pedagoga i wychowawcę, późniejszą założycielkę Naszego Domu sierocińca dla dzieci polskich, z którym Korczak będzie przez lata blisko współpracować. Jaki program wychowawczy realizował Korczak w kierowanym przez siebie Domu Sierot? Myślę, że cały program wychowawczy Korczaka da się streścić jednym, wypowiedzianym przez niego, zdaniem. Jest to zdanie bardzo proste: Dziecko nie dopiero będzie, ale już jest człowiekiem. Wydaje się banał, ale ten pozorny banał określa całą, z istoty swej rewolucyjną, pedagogikę Korczaka. Bo uświadommy sobie, jak często myślimy o wychowaniu jako o formowaniu, kształtowaniu, tworzeniu przyszłego człowieka. Jak często myślimy, że jako wychowawcy otrzymujemy do rąk jedynie materiał, z którego mamy według określonego wzoru dopiero uformować człowieka. Rozmaite organizacje\n5 polityczne, partie, kościoły są przekonane, że należy formować wychowanków zgodnie z głoszoną przez nie jedynie słuszną ideologią, chodzi o ukształtowanie ludzi, którzy będą wyznawcami tej właśnie ideologii. Wychowanie nie jest dla Korczaka formowaniem przyszłego człowieka według z góry przyjętego wzoru. Jeżeli dziecko już jest człowiekiem, tak jak my, to należy najpierw je poznać, a następnie podjąć z nim dialog. Szukać właściwej metody wychowawczej to szukać dróg porozumienia z małym człowiekiem, szukać właściwej współpracy z nim, opartej na szacunku i wzajemnym porozumieniu. Zanim podejmiesz jakieś działania wychowawcze poznaj tego, z kim będziesz współpracował. To się wydaje banalne, ale to jest zasadnicza reforma sposobu podejścia do wychowania. Korczak w swoje książce Jak kochać dziecko zwraca się takimi oto słowy do wychowawcy: Bądź sobą i czujnie przyglądaj się dzieciom wówczas, gdy sobą być mogą. Przyglądaj się, nie żądaj, bo nie zmusisz żywego, zaczepnego dziecka, by było skupione i ciche. Nieufne i chmurne nie stanie się nagle szczere i wylewne. Ambitne i oporne nie będzie łagodne i uległe. Wychowawca powinien zbliżać się do dziecka nie z decyzją ja z ciebie zrobię człowieka, lecz z badawczym pytaniem, czym być możesz, człowiecze?. I to jest zasadnicza myśl pedagogiczna Korczaka. To jest myśl, która nakazuje nam, wychowawcom, przede wszystkim znaleźć sposób, żeby poznać dziecko, poznać jego słabe i mocne strony, poznać jego lęki i ambicje, poznać jego sposób komunikowania się ze światem i starać się odnaleźć drogę do wzajemnego porozumienia. Dziecko jest dla Korczaka osobą, już to malutkie, już to, które się rodzi jest osobą, a nie jedynie materiałem na przyszłego człowieka. Inaczej ssie jedno, inaczej drugie, inne ma skłonności jedno, inne drugie. Dobra matka to matka, która umie rozpoznać to, co jest cechą charakterystyczną tego małego człowieka, który przyszedł na świat. Podstawą dla właściwego wychowania jest według Korczaka - zaufanie, miłość i szacunek dla dziecka. Jeżeli nie ma w tobie zaufania, miłości i szacunku dla dziecka, jeżeli z góry uważasz, że trzeba ostro, bo dziecko to diabeł wcielony, którego trzeba dopiero zmusić, by stało się normalnym człowiekiem, jeżeli nie masz szacunku dla tej małej istoty, jeśli nie ma w tobie do niej miłości, to lepiej zajmij się innym zawodem niż wychowywaniem dzieci. W drukowanym w Wędrowcu w 1900 roku artykule Dzieci i wychowanie Korczak pisał: Dziecko uznane zostało za człowieka, za istotę, z którą należy się liczyć, nie wolno wieść jej na smyczy, lecz należy kierować nią umiejętnie, z rozwagą, wysiłkiem. W Domu Sierot jest ponad setka dzieci, podejście indywidualne, owszem, ale trzeba też pomyśleć o tym, jak organizować tę wielką gromadę. W 1919 roku powstaje Nasz Dom - sierociniec dla\n6 dzieci polskich, na początku zlokalizowany w Pruszkowie, potem po kilku latach przeniesiony na Bielany w Warszawie. Korczak dzieli pracę w Domu Sierot ze stałą obecnością w Naszym Domu, współpracuje z Maryną Falską, która Naszym Domem kieruje. Problem jest identyczny: i tu, i tam trzeba pomyśleć o tym, jak zorganizować system wychowawczy. Nie wystarczy indywidualne podejście, nie wystarczy samo zrozumienie, że dziecko jest człowiekiem i trzeba, wchodząc z nim w dialog, pomagać mu stać się sobą, ale trzeba teraz te prawdy przełożyć na działania w tak trudnych warunkach, jak dom wypełniony przez ponad setkę dzieci. Korczak mówi o tym tak: Pragniemy zorganizować społeczeństwo dziecięce na zasadach sprawiedliwości, braterstwa, równych praw i obowiązków. Zamiast karności ład, zamiast przymusu dobra wola, zamiast morałów samodoskonalenie. Ładnie powiedziane, ale jak to wykonać? Korczak wspomina, że kiedy dzieci znalazły się w pięknym budynku na Krochmalnej, to pierwszą ich akcją było niszczenie wszystkiego, rozwalanie, psucie. Normalne. Weszły z ulicy do ładnego, ale obcego im domu i czego innego można się było po nich spodziewać? Korczak odkrywa, że wychowanie w zbiorowości musi opierać się nie na nakazach i restrykcjach lecz na samodzielnej aktywności dzieci, którym trzeba stworzyć szansę, aby mogły poczuć się odpowiedzialne za tworzoną z innymi wspólnotę. Jak do tego doprowadzić? Przymus, ostra dyscyplina, działania na rozkaz, ten przysłowiowy pejcz w wychowaniu, rodzi bunt i chęć przeciwstawiania się nakazom, do niczego więc nie prowadzi, niweczy wręcz te idee, o które Korczakowi w wychowaniu chodziło. Aby pozostać w zgodzie z tymi ideami, trzeba szukać sposobu, aby dzieci poczuły się gospodarzami miejsca, w którym się znalazły, aby poczuły, że to jest ich miejsce i zaczęły ponosić za nie odpowiedzialność. I tu zaczyna się rodzić projekt organizacji życia zbiorowości dziecięcej, który stanowi dla nas wzór do dziś niezrealizowany. W zbiorze praw Domu Sierot czytamy: Dyrektor i wychowawcy odpowiadają za realizację prawa przed wychowankami, czyli przed dziećmi. Ostateczną instancją są więc dzieci, bo to przecież jest ich dom. Żeby można było odpowiadać za realizowanie nakazów prawa, trzeba powołać instytucję, która może oceniać, jak człowiek wykonuje prawo. Stąd pomysł sądu, sądu dziecięcego, przed który można powołać każdego, kto prawo naruszy. Korczak sam wielokrotnie stawał przed sądem powołany za różne działania, które naruszały prawa dzieci. Nie czuł się tym ani zażenowany, ani upokorzony, przeciwnie, był zadowolony, że sąd działa\n7 właściwie. Sąd dziecięcy w Domu Sierot uczył z jednej strony pełnej wspaniałomyślności, a z drugiej pełnej odpowiedzialności. Następnym krokiem do upodmiotowienia dziecięcej społeczności był podział zadań, właściwy podział funkcji. Korczak zauważa, że dorośli, jeśli cokolwiek robią, biorą za to wynagrodzenie, a dzieci są zmuszane do wykonywania gratis różnych czynności. Wprowadził więc wynagrodzenia dla dzieci. Były to wynagrodzenia w różnej formie, czasem w formie pieniężnej - to nie były wielkie pieniądze, ale zamiast kieszonkowego można było zarobić kilka groszy, wykonując jakieś prace. Czasem były to wynagrodzenia w formie pochwał, w formie wręczanych dzieciom kartek z wyrazami podziwu, czasem wywieszenie na tablicy nazwisk tych, którzy wspaniale pełnili dyżury, ale i tych, którzy robili to gorzej. Dzieci powoli wciągały się w odpowiedzialność za wspólnie tworzony dom. Rodziła się w ten sposób społeczność nie poddanych, kierowanych przez dorosłych, których trzeba bezwzględnie słuchać z lęku przed karą, ale społeczność obywatelska, społeczność ludzi odpowiedzialnych za tworzoną z innymi wspólnotę. Tworzenie dziecięcej społeczności obywatelskiej jest niesłychanie ważną ideą, która do tej pory raczej nie funkcjonuje w naszych instytucjach wychowawczych. Przeciwnie, lansowany jest pogląd, że wszelkie zło, które się dzieje w naszych szkołach i zakładach wychowawczych, wynika z tego, że jest zbyt mała dyscyplina, zarzuca się wychowawcom i nauczycielom, że postępują za mało ostro i są nie dość konsekwentni w karaniu ostrzej, ostrzej, karać, karać, karać! Autorytarny system wychowawczy rodzi jednak albo bunt, albo kształtuje osobowość zewnątrzsterowną, reagującą wyłącznie na rozkazy, niezdolną do podejmowania własnej odpowiedzialności za cokolwiek. Zasady wychowawcze funkcjonujące w Domu Sierot, starał się Korcza wprowadzać także w Naszym Domu kierowanym przez Marynę Falską. Pod koniec 1936 roku doszło jednak do rozejścia się jego i Maryny Falskiej. Ich spór zaczął się jeszcze w czasach powstawania Naszego Domu i dotyczył wówczas problemu wygospodarowania pomieszczenia na kaplicę. Korczak uważał, że w domu chrześcijańskich dzieci powinna istnieć kaplica. Falska, lewicowa działaczka i zdeklarowana ateistka, była temu zdecydowanie przeciwna. Korczak był przekonany, że każdy człowiek ma prawo wybierać sam, co jest dla niego ważne, ma prawo do wyznawania religii, do wyboru przekonań, ma prawo do wewnętrznej wolności, a dziecko, zwłaszcza osierocone dziecko, potrzebuje takiego miejsca, jeśli wierzy, gdzie może wypłakać się przed Bogiem, gdzie może też się odosobnić i pomyśleć nad swoim życiem. W Domu Sierot, chociaż Korczak sam nie był\n8 ortodoksyjnym wyznawcą judaizmu, wszystkie święta żydowskie były respektowane, uważał, że osadzenie w tradycji jest dla dzieci bardzo ważne. Niektóre dzieci wywodziły się z religijnych domów, chodziło o to, żeby w Domu Sierot miały to samo, co miały u siebie i żeby tę ich rodzinną tradycję podtrzymywać. Ale z równym zapałem i równym przekonaniem mówił o tradycji chrześcijańskiej w domu dla dzieci chrześcijańskich. Ubolewał zresztą nad tym, że te domy są rozłączone. Był zdecydowanym rzecznikiem wielokulturowości, która uczyłaby tolerancji wobec różnych, także religijnych, tradycji i była dopełnieniem indywidualnego podejścia i szacunku dla każdego dziecka. Mówiąc krótko Korczak był przeciwnikiem wychowania autorytarnego narzucającego dzieciom ideologię wychowujących ich dorosłych. Był w ogóle przeciwnikiem wychowania, które narzuca jakąkolwiek ideologię. Mówiąc o istniejących systemach wychowawczych wyodrębniał cztery, jak to określał, tereny wychowawcze. Charakteryzował je w następujący sposób: Teren dogmatyczny: tradycja, autorytet, obrządek, nakaz jako prawo bezwzględne, mus jako imperatyw życiowy. Teren pozoru i kariery: życie jako węszenie i zabieganie, kierowane przez nienasyconą próżność, drapieżność, zawiść i złość. Teren ideowy: radość działania, zapał i entuzjazm twórczości. Teren pogodnego używania: pogoda, życzliwość, dobroć. Wiele szkół i zakładów wychowawczych to do dziś tereny dogmatyczne, w których oddziaływania wychowawcze mają charakter jednoznacznie autorytarny. Korczak był takim działaniom zdecydowanie przeciwny. Ale zmiana terenu dogmatycznego na teren pozoru i kariery wcale nie jest zmianą na lepsze. Wychowanie staje się teraz po prostu kreowaniem wyścigu szczurów, dopingowanym przez rodziców: ty musisz być lepszy od innych. Wychowawca pobudza dzieci do większej pracy, czy wysiłku, przez podniecanie wzajemnej rywalizacji. Wtedy wszyscy dookoła stają się wrogami wrogami są koledzy, którzy osiągają lepsze wyniki, wrogami są nauczyciele, którzy stawiają złe stopnie. Myślę, że gdyby Korczak patrzył na dzisiejsze szkoły, to często nie mógłby określić inaczej stosowanych w nich metod wychowawczych niż jako działań charakterystycznych dla terenu pozoru i kariery Własny ideał oddziaływań wychowawczych określał Korczak jako to teren ideowy. Na tym terenie wychowawca to człowiek, który sam cieszy się z tego, co robi, i uczy innych radości działania, zapału i entuzjazmu twórczości. Każde dziecko, póki jego zainteresowania nie zostaną zabite nakazem, przymusem robienia czegoś, czego nie lubi, każde dziecko, jak mu się przyjrzeć, powiada Korczak, ma w sobie zapał i napęd twórczy. Jest ciekawe wszystkiego, co je otacza, chce poznawać, działać, tworzyć. Szkoła te twórcze impulsy często\n9 skutecznie niszczy. W związku z tym powrót do potrzeb twórczych dziecka powinien być podstawą dobrze zorganizowanego działania wychowawczego. Na takich przesłankach opierały się własne działania Korczaka jako wychowawcy. Jednocześnie z realizowaniem swoich idei wychowawczych Korczak nie przerywał pracy lekarskiej i pracy literackiej. W latach dwudziestych ukazują się kolejno jego najważniejsze książki dla dzieci: Król Maciuś Pierwszy, Maciuś na wyspie bezludnej, Bankructwo małego Dżeka, Kiedy znów będę mały. Korczak ma potrzebę pisania książek dla swoich wychowanków. Odkrywa także, że bardzo ważne dla budowania wspólnoty dziecięcej jest to, żeby dzieci mogły się wypowiadać nie tylko w rozmowie, ale żeby mógł zostawać na piśmie ślad ich myślenia, ich rozumowania. Stąd w Domu Sierot powstaje gazetka. Korczak wydaje nawet broszurę na temat gazety uczniowskiej, O gazecie szkolnej, dowodząc, że w każdej szkole powinna być gazeta redagowana przez dzieci. Postanawia założyć tego typu gazetę ogólnopolską. Jest rok pismo inteligencji żydowskiej Nasz Przegląd wyraża zgodę na wydawanie co tydzień dodatku dla dzieci. Korczak, zgodnie ze swoimi ideami pedagogicznymi, tworzy nie pisemko dla dzieci redagowane przez dorosłych, ale pismo redagowane i pisane przez dzieci. Mały Przegląd jest ewenementem na skalę europejską to chyba pierwsze czasopismo, którego autorami i redaktorami są same dzieci. Gazeta ma niesłychane powodzenie, dzieci piszą, korespondują, robią wywiady ze sobą, tradycja domów żydowskich ożywa, bo dzieci opisują święta, które obchodzą z rodzicami, opisują także różne przykre sprawy związane z narastającym w latach trzydziestych antysemityzmem. W 1930 roku Korczak powierza opiekę nad pismem Igorowi Newerlemu, co tydzień przychodzi jednak na zebrania redakcji i ma z małymi redaktorami stały kontakt. Idea gazety dla dzieci redagowanej przez same dzieci jest Korczakowskim pomysłem wartym, jak sądzę, powtórzenia. Nowym medium, w którym Korczak zacznie przekazywać swoje idee staje się radio. Nie było wtedy telewizji, gdyby była, to Korczak na pewno by się w niej pojawiał, bo dla niego sprawą niezwykle ważną było trafianie do ludzi w możliwie najszerszym zakresie z ideami dotyczącymi dzieci i wychowania. Od 1934 roku ma Korczak stałą audycję radiową Gadaninki Starego Doktora. W 1936 roku radio na fali wzrastającego w Polsce antysemityzmu zrywa z Korczakiem współprace, żeby wrócić do niej w 1938 roku niedługo przed wybuchem wojny. Tuż przed wojną ukazuje się zbiór gadaninek Starego Doktora pt. Pedagogika żartobliwa.\n10 Rok getto. Korczak nie zakłada opaski, chociaż wie, że za to grozi śmierć. Kiedy idzie upominać się o wóz ziemniaków, który Niemcy zarekwirowali w czasie przeprowadzki Domu Sierot do getta, jest ubrany w mundur polskiego oficera i nie ma opaski. Ląduje na Pawiaku, ociera się o śmierć, ale to też nie skłoni go do tego, żeby tę opaskę nosić. Korczak ze wszystkich sił stara się zorganizować swoim dzieciom w getcie w miarę normalne warunki życia. W Domu Sierot mimo grozy otoczenia realizowany jest dotychczasowy program wychowawczy. Wyrazem wierności ideom, w których Korczak wychowywał swoje dzieci, jest przysięga, którą składają jego wychowankowie na sztandar Domu Sierot w czasie uroczystości na cmentarzu. Przysięgają, że będą żyć w miłości do ludzi, w prawdzie i pokoju. 18 lipca 1942 roku, a więc niedługo przed śmiercią dzieci i doktora w Treblince, w Domu Sierot wychowankowie Korczaka wystawiają Pocztę Rabindranatha Tagore sztukę o umierającym chłopcu. Zapytany o wybór tej sztuki Korczak wyjaśnia, że chce przygotować dzieci do spokojnego przyjmowania Anioła Śmierci. W tych strasznych warunkach Korczak raz jeszcze potwierdza swoją wychowawczą ideę - poważnego, przepojonego szacunkiem stosunku do dziecka, z którym trzeba rozmawiać w sposób otwarty o tym nawet co najtrudniejsze. Ostatnim dziełem Korczaka jest pisany w getcie Pamiętnik. Korczak przygląda się całemu swemu życiu, analizuje motywy swoich działań i decyzji, wspomina to, co było dla niego szczególnie ważne, a także to, co było szczególnie bolesne. Opowiada więc o swoim dzieciństwie i młodości naznaczonej psychiczną chorobą, a potem śmiercią ojca. Wspomina swoje lęki przed możliwością dziedziczenia obłędu. Wspomina też o tym, jak dane mu było doświadczyć po śmierci ojca nagłej zmiany sytuacji życiowej, bo oto z syna zamożnej inteligenckiej rodziny stał się chłopcem, który musiał sam zarabiać na życie swoje i najbliższych. Może związane z tą zmianą przeżycia stały się głównym źródłem jego wrażliwości na los wykluczonych? Wspomina też najtragiczniejszą sprawę w swoim życiu śmierć ukochanej matki. Matka Korczaka pielęgnowała go, gdy podczas wojny dwudziestego roku zaraził się w lazarecie polowym tyfusem i zmarła zaraziwszy się od niego. Korczak mówi o nękającym go poczuciu winy za śmierć matki i powtarzających się z tego powodu myślach samobójczych. Straszliwa rzeczywistość warszawskiego getta staje się dla Korczaka ostatnim tragicznym elementem jego drogi życiowej nie zmienia jednak nic w systemie jego wartości. W dalszym ciągu szacunek dla człowieka niezależnie od jego pochodzenia stanowi w tym systemie wartość podstawową. Świadczą o tym ostatnie słowa Korczaka zapisane w Pamiętniku na kilka dni przed śmiercią: Podlewam kwiaty, moja łysina w oknie\n11 taki dobry cel. Ma karabin. Dlaczego stoi i patrzy spokojnie? Nie ma rozkazu. A może był za cywila nauczycielem na wsi, może rejentem, zamiataczem ulic w Lipsku, kelnerem w Kolonii? Co by zrobił, gdybym mu kiwnął głową? Przyjaźnie ręką pozdrowił? Może nawet nie wie, że jest tak, jak jest? Mógł przyjechać wczoraj dopiero z daleka..., i kilka wersetów wyżej: Nikomu nie życzę źle, nie umiem, nie wiem, jak to się robi. Te słowa nie wymagają komentarza odsłaniają raz jeszcze to, co było głównym rysem osobowości Korczaka jego odporną na zło świata życzliwość dla ludzi, po prostu jego dobroć. Teraz postawić powinniśmy pytanie, jak odnieść idee wychowawcze Korczaka, do czasów, w których żyjemy. Jak mają się wyzwania świata współczesnego do pedagogicznej myśli Korczaka? Pewien pan w radiu zapytał mnie, czy Korczakowskie idee zachowały do dziś jakąkolwiek aktualność, czy są już tylko reliktem przeszłości. Odpowiedziałam mu, że idee wychowawcze Korczaka są według mnie właśnie dziś szczególnie aktualne. Wychowanie we wzajemnym szacunku, w tolerancji dla odmienności kulturowej, w akceptacji różnorodności i solidarności wobec innych od nas, a potrzebujących naszej pomocy to wyzwania, przed którymi stajemy na co dzień. Chodzi o to, żeby mniej było wrogości wzajemnej, żeby ludzie byli dla siebie życzliwi, żeby lepiej się rozumieli, żeby znajdowali radość w twórczym działaniu, odkrywając to, co jest ich prawdziwą, wewnętrzną potrzebą. Wychowanie w duchu Korczakowskich idei jest właśnie odpowiedzią na tego typu wyzwania. W tej chwili na przykład istotnym problemem w Europie, a także w Polsce, jest duży napływ uchodźców i imigrantów z zupełnie innych środowisk kulturowych. Bardzo niepokojącym zjawiskiem jest w związku z tym odradzająca się tu i ówdzie ksenofobia, której można przeciwdziałać tylko przez mądre wychowanie uczące szacunku dla człowieka niezależnie od jego pochodzenia etnicznego, wyznania i kultury. Bardzo ważną sprawą jest także zagrożenie wykluczeniem społecznym dużej liczby dzieci. Nie jest bowiem prawdą, że żyjemy w społeczeństwie ludzi równych i mających jednakowy dostęp do edukacji. Bardzo poważnym problemem jest nadal sytuacja dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej, żyjących w źle funkcjonujących domach dziecka i nie mających szans w przyszłości na normalne życie w społeczeństwie. Problemem są także placówki wychowawcze i szkoły, które niszczą osobowość dzieci przez autorytarny system wychowawczy. Próbując reagować na tego typu zjawiska powinniśmy jak najbardziej korzystać z doświadczeń przekazanych nam przez Korczaka. Skoro temat mojego wystąpienia brzmi - Mój Korczak - chciałabym powiedzieć także kilka słów o swoich osobistych doświadczeniach z Korczakiem, które trwają już prawie\n12 50 lat. Zaczęło się na studiach, kiedy wyszedł pierwszy wybór jego pism. Byłam jego tekstami zafascynowana i postanowiłam zostać nauczycielką. Zaczęłam od szkoły podstawowej na dalekim odludziu, gdzie chodziły dzieci z rodzin patologicznych, ogółem bardzo trudna młodzież. Przepojona myślami Korczaka taką szkołę właśnie sobie wybrałam lecz to, z czym się zetknęłam, okazało się porażające. Proszę sobie wyobrazić: do klasy wchodzi spóźniony chłopczyk, któremu strużka krwi cieknie po szyi. Pytam: Co ci się stało?! Α οn: byłem na rozmowie u dyrektora. Dyrektor tej szkoły miał po prostu zwyczaj podnosić niegrzecznych chłopców za uszy. Pan Rzecznik kiwa głową, ale nie było wtedy Rzecznika Praw Dziecka, natomiast uszy się po prostu w szkole obrywało. Pierwsze zebranie z rodzicami: byłam młoda, wiec niektórzy tatusiowie, którzy przyszli, bardzo mocno pachnąc alkoholem, doszli do wniosku, że na pewno nie dam sobie z ich dziećmi rady. I wtedy jeden z nich zaproponował: Psze pani, pani się nie martwi. Pani tak: zapisuje na kartce, bo to kanalie te nasze dzieci, a co piątek jeden z nas będzie przychodził i w dupę da tyle razy pasem, ile pani sobie będzie życzyła. To były oczywiste metody wychowawcze i dla dyrektora, i dla rodziców. Istotnie było prawdą, że nie umiałam sobie na początku dać rady z rozwrzeszczanymi dziećmi. Wychowywane przez bijących ojców i ciągnących za uszy dyrektorów reagowały tylko na siłę. Stoję więc przed tą niesforną gromadą i pytam sama siebie: co by Korczak zrobił? co by Korczak zrobił? I mam bajka! On w takich sytuacjach opowiadał po prostu dzieciom wciągające, fascynujące historie. Zaczęłam więc, jak Korczak, opowiadać historyjkę, której najbardziej intrygujący moment wypadł w chwili, gdy rozległ się dzwonek na zakończenie lekcji. Oto bohater wisi na jednej ręce na drugim piętrze i nie wiadomo, czy się utrzyma. I co się stanie, co się stanie, proszę pani?! - pytają uczniowie. Jak na następnej lekcji będziecie pracować 35 minut bardzo porządnie, to będzie dalszy ciąg. I rzeczywiście, nagle się okazuje się, że te moje rozwrzeszczane dzieciaki potrafią być grzeczna jak aniołki, bo po prostu są bardzo ciekawe, co będzie dalej. A ja wymyślam przez cały rok tę historię i opowiadam ją tak, żeby warto było usłyszeć jej dalszy ciąg na następnej lekcji. Jaki ten Korczak mądry: przy pomocy opowieści można dzieci doprowadzić do ładu nie potrzeba pasa i obrywanych uszu. Raz obudzona ciekawość zaowocowała aktywnością, której trudno się było przedtem spodziewać dzieci z tej mojej klasy przygotowały i wystawiły sztukę wzbudzając zachwyt nie tylko swoich tatusiów ale i dyrektora. Potem pracowałam ze starszą młodzieżą w liceum. Zgodnie z duchem pedagogiki Korczaka nie stosowałam w praktyce autorytarnych metod obowiązujących w\n13 zideologizowanym szkolnictwie PRL-u. Moi uczniowie mówili na lekcjach to, co myśleli, każdy miał prawo do własnego zdania i własnej opinii. Oceniany był wyłącznie za samodzielność myślenia i umiejętność argumentacji. Dyskusje przenosiły się poza lekcje, spotykaliśmy się na kółku filozoficznym, gdzie uczniowie poznawali różne systemy filozoficzne, a nie jedynie słuszną ideologię, czyli marksizm. Niestety skończyło się to źle. Po czterech latach takiej praktyki wychowawczej przyszła matura. Temat dotyczył tradycji patriotycznych, chodziło oczywiście o tzw. patriotyzm socjalistyczny. Dwie moje uczennice, przyzwyczajone do samodzielnego myślenia i do prezentowania w pracach własnych przekonań, napisały wypracowania maturalne, które uznane zostały za jednoznacznie wrogie ideologicznie. Jedna z tych prac odwoływała się we wstępie do piętnowanego przez władze listu polskich biskupów do biskupów niemieckich, który zaczynał się od pamiętnych słów: wybaczamy i prosimy o wybaczenie. Dziewczynka rozważała problem relacji pomiędzy wartościami chrześcijańskimi a miłością do ojczyzny, pytała, czy możliwy jest patriotyzm bez wrogości wobec obcych i ukazywała wspólne chrześcijańskie korzenie polskiej i europejskiej kultury. Druga zdeklarowana anarchistka zaczęła swoją pracę od zdania: Słowo ojczyzna, czy to w ataku, czy to w zagrożeniu, zawsze cuchnie mordem. Powołując się na własne lektury, między innymi na Kropotkina, uzasadniała, że patriotyzm jest ideą wywołującą nienawiść, odpowiada za zbrodnie wojenne i pogłębiającą się wrogość pomiędzy ludźmi. Prace oceniłam na ocenę bardzo dobrą i dobrą i nie zgodziłam się na sugerowaną przez sekretarza POP zmianę tych ocen na niedostateczne. Nie wyraziłam też zgody na podpisanie, jako wychowawczyni, świadectw z obniżonymi ocenami. Zostałam zwolniona z pracy za świadome wychowywanie młodzieży we wrogiej ideologii, dostałam też od władz oświatowych zakaz pracy nauczycielskiej na terenie całego PRL-u. Zrozumiałam wówczas, że idee pedagogiczne Korczaka nie mogą być realizowane w systemie totalitarnym, bo są ze swej istoty temu systemowi przeciwstawne. Jedną z konsekwencji tego doświadczenia była moja późniejsza działalność w opozycji. Trzecia moja ciekawa przygoda z Korczakiem miała miejsce, gdy jako ekspert Solidarności od spraw edukacji brałam udział w 1981 roku w negocjacjach z ówczesnym Ministerstwem Oświaty i Wychowania. Jeden z punktów tych negocjacji dotyczył szkolnych programów wychowawczych. Nasze stanowisko przedstawiliśmy w tekście zatytułowanym: Szkoła jako środowisko wychowawcze. Tekst ten zaczynał się zdaniem: Szkoła służyć ma dziecku i był wykładnią idei bardzo bliskich antyautorytarnej pedagogice Korczaka. Chodziło nam o odideologizowanie szkoły, o uczynienie z niej miejsca nastawionego na\n14 rozwój dziecka, a nie na jego ideologiczną indoktrynacje. Zdanie otwierające nasz tekst wywołało w urzędnikach ministerialnych po prostu furię. Twierdzili, że jest rzeczą oczywistą dla wszystkich, że zadaniem szkoły jest służenie interesom państwa, a więc, co równie oczywiste, partii jako przewodniej sile narodu i że jest rzeczą niewątpliwą, że szkoła zawsze służyła tym, którzy mieli władzę. Obecnie szkoła ma za zadanie formowanie przyszłych budowniczych socjalizmu i stanowi podstawową placówką frontu ideologicznego. O dyskusji nie było mowy, proponowany przez nas antyautorytarny program wychowawczy oparty na szacunku dla dziecka, rozpoznawaniu jego potrzeb, tolerancji i otwartości na różnorodne idee uznany został po prostu za absurdalny. Od 1989 roku, czyli od chwili, gdy powstało nasze liceum - I SLO, aż do dnia dzisiejszego, czyli przez 22 lata, uprawiam spokojnie działalność wychowawczą w szkołach naszego Zespołu, próbując wcielać w życie idee pedagogiczne Korczaka. Udało się nam stworzyć szkoły demokratyczne dające uczniom szanse współzarządzania poprzez udział razem z dorosłymi nauczycielami i rodzicami w szkolnej władzy ustawodawczej, czyli w kreującym szkolne prawo Sejmie, we władzy wykonawczej czyli w Radzie Szkoły i w niezawisłym Szkolnym Sądzie. Udało się nam także otworzyć szkołę na pomoc dzieciom o specjalnych edukacyjnych potrzebach - dzieciom z domów dziecka, dzieciom z problemami zdrowotnymi i dzieciom szczególnie potrzebującym wsparcia uchodźcom i imigrantom. Nasze gimnazjum na Raszyńskiej, którego jestem w tej chwili dyrektorem, stało się szkołą wielokulturową - otwartą, jak chciał Korczak, na różnorodność etniczną i wyznaniową uczniów, wychowującą w duchu tolerancji i akceptacji inności. Po dwudziestodwuletnim doświadczeniu mojej pracy w wolnej szkole, której wychowawczy program możemy swobodnie kreować, podpisuję się całkowicie pod wypowiedzianą przed wielu, wielu laty opinią Korczaka: W wychowaniu wszystko jest eksperymentem, próbą. Próbuję łagodnie i surowo, próbuję zachęcić i zapobiec, próbuję przyspieszyć i opóźnić, próbuję pomniejszyć i przesadzić. Programu prób na rzecz despotycznego dogmatu zrzec się nie myślimy. Próba winna być ostrożna, rozważna, nie narażać na niebezpieczeństwo i taką próbą jest cały nasz system wychowawczy. Na zakończenie można zapytać, jak Korczak oceniłby to, co się teraz dzieje w polskiej edukacji i co by nam na podstawie własnego doświadczenia doradzał. Traktując system wychowawczy jako próbę dostosowania metod do rozpoznanych konkretnych potrzeb powierzonych nam dzieci, doradzałby zapewne zwiększenie autonomii szkół, doradzałby odejście od biurokratycznych odgórnych nakazów ujednolicających cały system szkolnictwa.\n15 A zatem sugerowałby stworzenie szans na eksperymentowanie, na dopuszczenie alternatywnych rozwiązań dotyczących zarówno programów dydaktycznych i wychowawczych jak i metod ich realizacji. Myślę, że powiedziałby także, że zmierzamy obecnie w bardzo niebezpiecznym kierunku pogłębiającego się rozwarstwienia edukacyjnego. Przyjęty obecnie w Polsce sposób oceniania szkół, wyłącznie na podstawie rankingów opartych o wyniki testów egzaminacyjnych, prowadzi do tego, że dyrektorzy starają się ograniczyć przyjmowanie uczniów, którzy mogliby zaniżać te wyniki. Byłam kiedyś na konferencji dyrektorów szkół, które otrzymują najwyższe wyniki w rankingach. Jednego z nich zapytano: Jakimi metodami pan pracuje, że udało się panu osiągnąć tak wspaniałe wyniki? Dyrektor odpowiedział szczerze - Nie jestem szkołą rejonową i nie muszę przyjmować wszystkich. Nie przyjmuję więc żadnych dzieci z orzeczeniami psychologicznymi, mówiącymi o jakichś kłopotach psychicznych, dzieci dyslektycznych, nie przyjmuję uchodźców, dzieci ze środowisk patologicznych, dzieci z domów dziecka. Mam w szkole tylko uczniów bezproblemowych, z ambitnych rodzin. Szkoły rejonowe z kolei zmuszone do przyjmowania wszystkich z danego terenu, radzą sobie w inny sposób. Do mnie na egzamin wstępny przyszedł kiedyś taki strasznie niepewny siebie chłopiec, który powtarzał - ja i tak się nie dostanę, więc pytam, dlaczego tak myśli, a on na to: ' bo ja cały czas, proszę pani, byłem w spadzie. W jakim spadzie? - pytam. Tak u nas w szkole nazywali nauczyciele klasy, do których się zrzuca tych najgorszych, tych którzy do niczego się nie nadają. Myślę, że Korczak nazwałby szkoły stosujące tego typu praktyki terenem pozoru i kariery i doradzałby zdecydowanie poszukiwanie metod, które pomogłyby je zamienić w miejsca przyjazne i służące rozwojowi każdego dziecka. Jedną z dróg prowadzących do tego typu zmiany byłaby z pewnością próba odejścia od rankingów w ich obecnym kształcie, jako podstawowej metody oceniania pracy szkół. Wydaje mi się jednak, że za najważniejszą sprawę uznałby Korczak obecnie sposób przygotowywania kandydatów na przyszłych nauczycieli i wychowawców. Powinni oni nauczyć się rozumieć dziecko, rozpoznawać jego potrzeby, komunikować się z nim, a także organizować zbiorowe życie powierzonych ich opiece dzieci. U nas nauczycielem zostaje człowiek, który zrobi magisterium z danej specjalności i odbędzie krótką, czysto formalną, praktykę w dowolnej szkole, czasem niestety takiej, w której można nauczyć się tylko tego, jak nie należy postępować z dziećmi. Myślę, że Korczak zaproponowałby w tej dziedzinie zasadniczą zmianę. Radziłby nam położenie szczególnego nacisku na co najmniej\n16 całoroczne, nauczycielskie praktyki, które powinny odbywać się w specjalnie do tego zadania wytypowanych szkołach, realizujących program wychowawczy nastawiony na rozpoznawanie indywidualnych potrzeb dzieci, na uczenie współpracy, odpowiedzialności za tworzoną z innymi wspólnotę, rozwijający indywidualne zainteresowania i twórcze pasje dzieci, a przede wszystkim nastawiony na uczenie ich wzajemnego szacunku i tolerancji. Rok praktyki w szkole realizującej taki program wychowawczy może dać nauczycielowi to, co dawał Korczak swoim bursistom, których przygotowywał do przyszłej pracy wychowawczej. Może dać szansę na przeniesienie zdobytych doświadczeń do szkół, w których przyjdzie im potem pracować. W ten sposób oddolnie, poprzez zdobywane przez przyszłych nauczycieli dobre doświadczenia, można by stopniowo udoskonalać system polskiej edukacji, upowszechniając najlepsze, oparte na ideach Korczaka, metody pracy wychowawczej.


Procedura funkcjonowania Przedszkola Publicznego Nr 14 w Radomiu\nStatut Przedszkola Publicznego Nr 14\nPrzedszkole Publiczne Nr 14 czynne jest w godzinach: 600 - 1700\nw ramach podstawy programowej realizujemy w godz.: 8.00-13.00\nw Przedszkolu Publicznym Nr 14 w Radomiu\nZabawy służące realizacji pomysłów i zainteresowań dzieci. Gry i zabawy dydaktyczne, konstrukcyjne, tematyczne, badawcze. Zabawy ruchowe ze śpiewem. Rozmowy w oparciu o oglądane ilustracje. Ćwiczenia ortofoniczne, oddechowe, słuchowe, gramatyczne itp. Słuchanie utworów literatury dziecięcej. Opowiadanie historyjek obrazkowych. Zabawy kierowane, czynności opiekuńcze i wychowawcze. Prace porządkowo – gospodarcze.\nPrace porządkowe w sali, zabiegi higieniczne, przygotowanie do śniadania.\nZabawy ruchowe z określonymi elementami ruchu.\nZabawy dowolne, zajęcia indywidualne.\nŚniadanie, wdrażanie do kulturalnego spożywania posiłku. Profilaktyka stomatologiczna i zabiegi higieniczne.\nRealizacja zadań edukacyjnych poprzez zajęcia z całą grupą (kierowane) oraz niekierowane według wybranego programu wychowania przedszkolnego.\nZabawy w języku obcym nowożytnym przygotowujące dzieci do posługiwania się tym językiem. Religia .\nSpacery, zabawy na świeżym powietrzu, zabawy i gry ruchowe, obserwacje przyrodnicze, prace porządkowe i ogrodnicze.\nObiad. Wdrażanie do samodzielnego i kulturalnego spożywania posiłku.\nOdpoczynek poobiedni, relaks z muzyką. Zabawy na świeżym powietrzu, spacery, obserwacje przyrodnicze. Ćwiczenia utrwalające wiadomości z zajęć edukacyjnych, zajęcia wyrównawcze. Ćwiczenia mowy, artykulacyjne, oddechowe itp. Zabawy ruchowe, konstrukcyjne, zajęcia dodatkowe.\nCzynności samoobsługowe, porządkowe. Zabawa ruchowa z określonym elementem ruchu. Przygotowanie do podwieczorku. Podwieczorek.\nĆwiczenia indywidualne z dziećmi dostosowane do ich możliwości, zabawy paluszkowe, słuchanie opowiadań nauczyciela na podstawie literatury dziecięcej, czytanie fragmentów książek. Przygotowanie dzieci do udziału w konkursach, uroczystościach artystycznych i okolicznościowych. Praca o charakterze wyrównawczym, aktywizującym oraz obserwacyjnym, tworzenie sytuacji edukacyjnych rozwijających indywidualne zdolności i zainteresowania. Zabawy swobodne według inwencji własnej lub przy niewielkim udziale nauczyciela.


IV Brodnicki Zlot Pojazdów Zabytkowych - Klasykami.pl\nZlot pojazdów w Brodnicy jest imprezą, która nieraz potrafiła zaskoczyć frekwencją oraz samymi pojazdami. W tym roku wybrałem się na tą małą imprezę z aparatem, aby zobaczyć co tam jest pokazywane. Z racji tego, że jestem fanem małych imprez, skorzystałem z okazji i dobrze spędziłem weekendowe popołudnie wśród innych miłośników klasycznej motoryzacji.\nOglądać można było tak naprawdę to, co z pewnością znacie z tego typu imprez. Syreny, Mercedesy, Fiat 125p też gdzieś tam był, a i 126p znalazł swoje miejsce. Było kilka rodzynków, które zwróciły moją uwagę. Uwielbiam Triumpha Spitfire, choć nie mam pojęcia czy moja głowa nie wystawałaby ponad linię szyby. Na szczęście to roadster, dlatego po założeniu stylowych gogli lub okularów do pływania, mógłbym nim podróżować bez problemu. Moim małym bohaterem imprezy był również Triumph, ale model TR3. Ciekawy klasyk, którego warto poznać i obejrzeć. Po liczbie owadów na przodzie maski wnioskowałem, że musiał przebyć sporą odległość, aby znaleźć się w Brodnicy. Świetny stan klasyka robił duże wrażenie, a rzadko widuje się taką motoryzację na zlotach.\nJeśli tak jak ja lubicie weekendowe wypady za miasto i chętnie przejedziecie trochę kilometrów, żeby odwiedzić luźną imprezę poświęconą klasykom w roli głównej, to wpadnijcie za rok. Nie jest to największa impreza w malowniczym plenerze, ale myślę, że warto przyjechać, pokazać się i obejrzeć auta, które niekoniecznie krążą wokół waszego domu.


Oryginalne prezenty dla gości weselnych - pomysły i inspiracje - SlubneABC.pl\nJeszcze kilka lat temu na koniec wesela rozdawało się gościom pudełeczka z ciastem i słodyczami, jednak wraz z wprowadzeniem list na stołach, numerowanych stołów oraz ustawionych miejsc, dodaje się mały prezent dla każdego gościa weselnego. Coraz częściej wybiera się upominki związane ze stylem wesela, a to oznacza, że na rynku można spotkać małe cuda tworzone przez różne firmy. Chcecie podarować coś oryginalnego swoim gościom weselnym? Sprawdź nasze propozycje i wybierzcie coś odpowiedniego dla Was. A może nasze pomysły obudzą w Was nowy pomysł na takie prezenty i będzie to coś wyjątkowego! Dajcie znać, jakie prezenty wybraliście dla swoich gości weselnych!\nPrezent, mały upominek to nie tylko pamiątka z wesela, może również być to praktyczny przedmiot, który będzie cieszył Waszych gości. Używając takiego prezentu może bardziej zapadnąć w pamięć świetna impreza i doskonała atmosfera weselna. Więc co podarować, aby ładnie się prezentowało i było praktyczne?\nJest to pierwszy pomysł na ciekawy pomysł na prezent. Małe, pachnące mydełko w ciekawym kształcie będzie pięknie prezentować się nie tylko na stole przy talerzu, ale również każdy gość będzie mógł cieszyć się nim w swoim domu. Dodatkowo, jeżeli macie odrobinę czasu to takie mydełka możecie zrobić sami, to nie jest trudne. Wystarczy poszukać w internecie przepisu oraz składników.\nMiodki i konfitury\nTo ostatnio bardzo popularny pomysł na upominki dla gości weselnych. Małe słoiczki z wysokiej jakości miodem lub konfiturą robioną samodzielnie. Takie słoiczki można pięknie ozdobić, dodać naklejki z Waszymi imionami, inicjałami czy z podziękowaniem za przybycie na ślub i wesele.\nOto kolejny popularny a jakże praktyczny pomysł na upominki weselne. Mówimy tu o kawie i herbacie zamkniętych w pięknych opakowaniach z małą karteczką. Możesz zamówić gotowe produkty lub stworzyć własną mieszankę kawy lub herbaty i zamknąć je we fiolkach, słoiczkach lub ekologicznych torebeczkach, które sprawdzą się również jako piękna ozdoba stołu.\nWracamy ostatnio do stylu rustykalnego, retro a co za tym idzie? Szukamy niespotykanych prezentów, w odpowiednim klimacie dla naszych gości. Jeżeli organizujesz wesele w stylu rustykalnym to fajnym pomysłem są kubki emaliowane z ciekawym wzorem. Do tego można spersonalizować taki kubeczek Waszymi imionami, cytatem lub datą ślubu. Kubek emaliowany nie tylko spełnia swoją rolę jako naczynie do picia, może również stać się fajnym elementem dekoracyjnym, np. doniczką na kwiatka. Takie personalizowane kubeczki znaleźć można na stronie rascalbrave.pl\nWeselne upominki dla Twoich gości na pamiątkę\nOczywiście jest to Wasze wesele, możecie podarować swoim gościom co tylko chcecie. Taki mały upominek powinien przypominać Waszym gościom o imprezie, na której byli. Jeżeli chcecie, aby Wasz ślub i wesele było długo wspominane, warto podarować gościom coś, co będzie przypominać o tym przez dłuższy czas, nie tylko podczas użytkowania tego prezentu.\nOgólnie małe roślinki doniczkowe to bardzo ciekawy pomysł na podarek dla gości. Wyglądają elegancko, a dzięki dodatkowym karteczkom z podziękowaniem lub naklejce na doniczce, długo będzie przypominać o Waszym weselu. Jest to też fajna sprawa, gdyż po jakimś czasie taka roślinka będzie większa i będziecie mogli zobaczyć jak rośnie podczas odwiedzin znajomych czy rodziny.\nRamki ze zdjęciami i podziękowaniami\nW takiej ramce może być krótka notka dla każdego gościa, ulubiony cytat albo Wasze zdjęcie. Sprawdzi się to podczas niedużego wesela, kiedy liczba gości umożliwia Wam spersonalizowanie każdej ramki. Dzięki dzisiejszym możliwościom możesz wykonać również karykatury swoich gości. Będzie to jednocześnie winietka jak i prezent dla Waszego gościa. Jeżeli planujesz wybrać na wesele aparat Instax, który od razu wywołuje zdjęcie możesz dać gościom ramkę, w którą włożą sobie takie weselne zdjęcie.\nPrezenciki weselne dla gości do zabawy na weselu!\nTu mówimy o prezentach, które gość może wykorzystać w dniu wesela. Oznacza to, że są to upominki, które odgrywają ważną rolę w waszym przyjęciu. Są to między innymi:\nJest wiele innych możliwych prezentów, które będą idealne dla Waszych gości. Para Młoda często wybiera również małe buteleczki z domowymi nalewkami, świeczki czy breloczki.\nJeżeli chcecie coś wyjątkowego dla swoich gości, możecie do nas napisać a pomożemy w każdym temacie!\nPoprzedni post Oświadczyny a zaręczyny – czym się różnią?\nNastępny post Jak wybrać idealny prezent na Rocznicę Ślubu?


Usługi Business Intelligence, rozwiązania w zakresie BI | BI Insight\nKompleksowe usługi w zakresie analityki biznesowej,\nwdrażania rozwiązań BI dla centrów raportowania,\nbudowy hurtowni danych.\nOcena aktualnego stanu przedsiębiorstwa na różnych poziomach szczegółowości, z wykorzystaniem najbardziej adekwatnych miar i wskaźników.\nAnalityka Biznesowa obejmująca ocenę aktualnego stanu przedsiębiorstwa na różnych poziomach szczegółowości.\nOferujemy wsparcie przy predykcji możliwych scenariuszy rozwojowych czy wyszukiwanie odchyleń pomagające znajdować anomalie w funkcjonowaniu firmy i ich eliminację.\nŚwiadczymy zaawansowane usługi analizy danych\ni ich wizualnej prezentacji w oparciu o system Business Intelligence tj. Microsoft Power BI, Qlik Sense,\nOracle Analytics oraz Tableau.\nWsparcie przy predykcji możliwych scenariuszy rozwojowych czy wyszukiwanie odchyleń pomagające znajdować anomalie\nw funkcjonowaniu firmy i ich eliminację.\nMigracje rozwiązań BI\nPrzeprowadzamy audyty istniejących kompleksowych systemów Business Intelligence pod kątem wydajności, zgodności ze sztuką i efektywności finansowej. W ramach analizy rekomendujemy optymalne ścieżki rozwoju centrów raportowych uwzględniając najlepsze obecnie dostępne rozwiązania BI oraz narzędzia zarządzania hurtownią danych. Sprawnie przeprowadzamy projekty migracji między platformami lub optymalizacji użytkowanych rozwiązań Business Intelligence.\nBezpieczeństwo danych w bazach Oracle\nWdrażamy dedykowane rozwiązania z zakresu bezpieczeństwa baz danych opartych o rozwiązania Oracle. Oferujemy audyty baz danych Oracle pod kątem bezpieczeństwa i wydajności. Implementujemy rozwiązania dostosowujące bazy danych do wymagań narzuconych przez RODO. Kompleksowo zabezpieczamy bazy Oracle przed kradzieżą danych, nawet w przypadku, gdy przestępcy uzyskają dostęp do backupu bazy.\nWsparcie rozwiązań BI i szkolenia\nOferujemy wsparcie dla istniejących rozwiązań Business Intelligence dla wszystkich wiodących technologii na rynku\n(MS Power BI, Qlik, Tableau, Oracle Analytics, Cognos). Dostosowujemy parametry wsparcia do indywidualnych potrzeb Klientów. Zapewniamy krótkie czasy reakcji\ni doświadczonych specjalistów realizujących wsparcie,\nzarówno przy problemach technicznych jak i w przypadku\npytań użytkowników systemów BI. Szkolimy twórców\nraportów w zakresie korzystania z systemów Business Intelligence, platform raportowych, budowy raportów\ni modeli danych.


Ursynów w wysokim standardzie+taras (numer oferty: #321484)\nTelefon: 665 00 50 30\nTrzypokojowe w cichej spokojnej okolicy, wykończone w wysokim standardzie, całkowicie umeblowane i wyposażone. Mieszkanie posiada duży taras o powierzchni 60 mkw, co jest niewątpliwym dodatkowym atutem lokalu. Wyjście na taras z salonu i jednej z sypialni, druga sypialnia posiada również balkon.\nW pobliżu nieruchomości, znajduje się Las Kabacki, Auchan, poczta, nowo budowany szpital południowy, fryzjer, kawiarenka, delikatesy, Lidl, Biedronka, stacja benzynowa, przystanki autobusowe a w odległości ok. 700 m metro Imielin- pełna infrastruktura przyjazna dla rodzin.\nCena najmu zawiera już czynsz administracyjny, dodatkowo płatne media wg zużycia.


Fuckt - wydanie specjalne: Przerażający 2015\nNo dobra, może nie robiłam tych strasznych rzeczy codziennie, ale generalnie w 2015 wyrobiłam niezły Produkt Przerażenia Brutto.\nZapraszam na mrożącą krew w żyłach opowieść pt.\n"Przerażające Przypadki Margot w 2015 roku"\nPojechałam na ślub (nie swój)\nA tak to. Koleżanka Natasza (o której już kiedyś pisałam na blogu) zaprosiła mnie na swoje wesele. Po tułaczce po Hong Kongach i innych zakątkach Orientu (za pracą), wylądowała w Australii, tam poznała faceta, zakochała się i tak oto 10. stycznia, w merostwie miasteczka Gif-sur-Yvette, zmieniła stan cywilny.\nByło strasznie, bo musiałam być między ludźmi i z nimi rozmawiać. Po francusku. Prawie nikogo nie znając. I w ogóle musiałam wyjść w miarę wcześnie z imprezy, bo się przeładowałam sensorycznie. Natomiast nie było wcale straszne to, że działo się w weekend po ataku na redakcję Charlie Hebdo. Byłam w tym czasie w Paryżu intra muros, skorzystałam nawet z darmowego zbiorkomu, szłam ulicami w przeciwną stronę niż reszta tłumu podążającego na marsz.\nBo wiecie, dzieje się jak się dzieje, a życie toczy się dalej.\nCharlie or not, life goes on #paris\nA photo posted by Margaret P (@swiinka) on Jan 11, 2015 at 3:55am PST\nPojechałam w góry zimą\nCo samo w sobie nie wydaje się być jakimś wielkim dokonaniem, ale to był góry na mojej wyspie. Góry w Irlandii to nie to samo, co w ojczyźnie, gdzie ma się od cholery drogowskazów, dobrze oznakowane szlaki i w ogóle trzeba się mocno starać, żeby się zgubić (co oczywiście nie oznacza, że się nie da, bo mnie się raz udało).\nTutaj jest po prostu ścieżka. Która czasem jest, czasem nie, czasem zmienia się w potok, a w ogóle to jest przykryta śniegiem. I kiedy wydaje ci się, że jesteś na ścieżce, to właśnie jesteś o krok od potoku, który też jest pod śniegiem. A śnieg jest po pas.\n#snow #mountains #hiking #northernireland\nA photo posted by Margaret P (@swiinka) on Jan 17, 2015 at 1:24pm PST\nZmęczyłam się okrutnie i nawet nie dotarliśmy na szczyt (zaledwie do przełęczy; trzeba było wracać przed zapadnięciem zmroku), ale nie żałuję, bo widoki były przepiękne.\nPodjęłam pracę, do której nie miałam wszystkich wymaganych kwalifikacji\nW okolicach stycznia (a w zasadzie jeszcze przed świętami) w mojej bankowej karierze zaczęło się dziać niedobrze, więc postanowiłam poszukać sobie nowej posady. Generalnie zawodowo ociekam zajebistością i praca dla mnie znajdzie się zawsze, ale nie chciałam brać byle czego.\nKtóregoś dnia dostałam na maila ofertę pracy, która mnie niesłychanie zainteresowała (rzadkie zjawisko). Jeszcze parę lat temu spojrzałabym na listę wymagań i skonstatowawszy, że nie spełniam ich w 100%, nie próbowałabym nawet aplikować. Ale że jakiś czas temu postanowiłam porzucić maskę grzecznej dziewczynki i głośno domagać się swojego miejsca w świecie, poprosiłam rekruterkę o przedłożenie mojego CV.\nW rezultacie, zaproszono mnie na interview i parę dni później zaproponowano mi posadę, i to z pensją, jakiej zażądałam.\nByło mi bardzo trudno, a właściwie nadal jest. Musiałam przypomnieć sobie, jak się programuje w Javie (dzięki Ci, StackOverflow!) i w ogóle level czelendżu wzrósł mi do 300% normy korposzczura z Domaniewskiej. Teraz już okrzepłam i nawet trochę rozwinęłam skrzydła, bo przydzielono mnie do nowego, autonomicznego projektu, gdzie robimy wiele rzeczy po raz pierwszy w dziejach firmy, i mogę nie tylko potestować, ale też dołożyć swoje trzy centy do architektury, czasem zrobić demo itp.\nKupiłam sobie rower\nJednym z wielkich plusów nowej pracy jest ładny pakiet dodatków socjalnych, m.in. Bike to Work Scheme (kupujesz rower o wartości do 1000 euro, możesz część odpisać od podatku - zawsze parę euro w kieszeni). Długo wzbraniałam się przed zakupem swojego jednośladu. Że ukradną, że sprzedawca mnie orżnie, że słabo jeżdżę i się uszkodzę itp. Ale w obliczu takich opcji dojazdu do pracy:\n- 15 minut piechotą do przystanku, czekanie na autobus (jak wszyscy wiedzą, rozkład jazdy w Dublin Bus jest tylko dla ozdoby, a autobus będzie jak będzie) i potem jazda okrężną drogą przez przysłowiowe Koluszki,\n- rower miejski wzdłuż Grand Canal do stacji w Portobello i 10 minut piechotą,\n- 45-50 minut piechotą,\nw końcu się przemogłam.\nObsługa sklepu rowerowego była przesympatyczna i pomocna, dostałam taki rower jak chciałam (tarczowe hamulce, amortyzacja z przodu, damska rama) i w bonusie w prawdziwie 'damskich' kolorkach (oraz z dwuletnią gwarancją, ale to drobny detal).\nOczywiście, wydatki okołorowerowe to nie tylko sam pojazd. W międzyczasie doszedł bagażnik, światła, parę oczojebnych dodatków do stroju, kask, wygodniejsze siodełko itp. Wszystko załatwione szybko i bezproblemowo w warsztacie przysklepowym, który jest czynny w godzinach dla ciężko pracujących ludzi (i ma trzech Polaków w załodze).\nOd tego czasu zaliczyłam parę razy glebę, ale poza tym mam wrażenie, że wyczucie równowagi i ogólna sprawność cielesna wzrosły mi dość drastycznie.\nRowerek chwilowo odpoczywa w osiedlowej szopie na jednoślady, bo mamy sezon huraganowy i piętnastominutowa jazda wymaga więcej energii niż przerzucenie tony wyngla, ale pogoda zaczyna się poprawiać (w granicach irlandzkości), więc mojej błękitnej strzale mówię: "SOON."\nDostałam dodatkową parę oczu\nNajpierw były uporczywe bóle głowy, więc paracetamol jak cukierki. Potem doszły suche oczy, więc testowanie wszystkich kropli do oczu dostępnych bez recepty. Potem niekończące się poprawianie jasności i kontrastu na pracowych monitorach. I tak przez dwa miesiące, bo przecież JA mam sokoli wzrok, więc to na bank od migreny lub wadliwych monitorów.\nW końcu postanowiłam pójść do okulisty. Tak, dla świętego spokoju i żeby wykluczyć potencjalne przyczyny moich cierpień.\nKilka dni i 160 euro później byłam po badaniu wzroku i z nowymi okularami, i nagle wszystko zyskało na ostrości, a bóle głowy już nie wróciły.\nOczywiście, że czerwone oprawki. Duh.\nZaczęłam (znowu) grać na gitarze\nMyślałam, że już koniec z muzyką, chciałam sprzedać gitarę, nie widziałam w tym w ogóle sensu.\nA potem zostałam posadzona (przez mojego nowego Rumianka) przed Rocksmith 2014.\nI nagle chcę mieć gitarę elektryczną, uczyć się grać te wszystkie fajne rockowe solówki.\nI stan gitar powiększa się o 1.\nI umiem już grac "Boys don't cry" The Cure, "Angelę" Jarvisa Cockera, "Next Girl" The Black Keys. I nagle opuszki palców muszę traktować pilniczkiem.\nA potem przychodzi czas na gitarę basową i teraz już all about that bass.\nMoje narzędzia tortur. Obie dostałam od Rumianka za jeden uśmiech. Dojrzewam do decyzji kupna swojego basu.\nI jesteśmy dzisiaj. Opanowałam już ok. 10 piosenek na gitarze prowadzącej i 5 na basie (przy czym pracuję nad kolejnymi -nastoma). Z gitarą prowadzącą bywa różnie, ale na basie mknę jak burza.\nNie wierzę w zapewnienia tego wkurwiającego lektora w grze, że I'm gonna be a superstar, ale wiem, że bawię się doskonale. Cudownie jest grać te wszystkie dobre piosenki, poznawać je od środka, katować pomalutku, kawałek po kawałku, trudne solówki i partie basu. Odkrywać muzykę na nowo i widzieć, jak z każdym kolejnym ćwiczeniem robie się coraz lepsza.\nDrodzy adepci "wioseł": zainwestujcie w pickup, kabel i Rocksmith. Może nie zastąpi wam to nauczyciela (chociaż niektórzy twierdzą, że tak - nie potwierdzam, ani nie zaprzeczam, bo to nie mój przypadek), ale zajebiście motywuje do ćwiczeń.\nZapłaciłam zaległe podatki\nHistoria mojego zatrudnienia od września 2012 była dość pogmatwana: trochę na etat, trochę na kontrakcie, etat, znowu kontrakt... I cały ten czas odwlekałam uregulowanie spraw podatkowych! (poza VATem - płacenie VAT w IE jest tak łatwe, że nawet ja to ogarnęłam). Dyplomowany księgowy początkowo złapał się za głowę, ale wyprowadził mnie na prostą.\nA Margot płakał jak regulował należność. Irlandzka skarbówka zgoliła mnie na ładną sumkę (były w tym jakieś kary, ale mały procent całości) i trochę mi było smutno patrzeć na stan konta, ale zdjęcie miecza Damoklesa ze ściany jest warte każdej ceny.\nMam nadzieję, że wyciągnę z tego jakieś wnioski i trochę się ogarnę finansowo. Na razie udało mi się przekonać samą siebie, że nie potrzebuję już ciuchów i biżuterii, i od wielu miesięcy nic sobie nie kupiłam! (poza butami na zimę, płaszczem i spodniami, czyli nie jakieś tam kaprysy w postaci setnej sukienki)\nGłos z offu: na ograniczenie konsumpcji miała też duży wpływ lektura "Magii sprzątania" Marie Kondo. Polecam.\nZafarbowałam sobie włosy sama. Tymi ręcami.\nTo nie tak, że chciałam zaoszczędzić. Po prostu w tym mieście znam tylko dwa salony fryzjerskie, do których mam zaufanie, i jeden zamyka się za wcześnie, a drugi był w remoncie i zwyczajnie nie było gdzie. Postanowiłam spróbować sama i... wyszło naprawdę fajnie!\nPotem trochę eksperymentowałam i raz wyszło dość paskudnie. Po raz pierwszy poczułam, co to znaczy tak wstydzić się stanu czupryny, że aż strach wyjść z domu (uprzedzając pytania: nie, chorobowego nie wzięłam; tylko dlatego, że nie mogłam).\nAktualnie mam na głowie coś nieokreślonego, ale farbowania na razie nie kontynuuję, bo chcę zapuścić i wzmocnić włosy.\nWstąpiłam do partii politycznej\nProblemy klasy pracującej dotknęły mnie w tym roku z całą mocą: podatki, częste chorobowe (połączone z koszmarnymi rachunkami za lekarzy), powrót do korporacyjnego mambo-dżambo. Nagle otworzyły mi się oczy. I poczerwieniałam ze złości. A w zasadzie to poczerwieniałam i spurpurowiałam zaRazem.\nZbadałam sobie cycki\nTak, pierwszy raz w życiu. No i co z tego, że późno? Lepiej późno niż wcale, o!\nPrzyznam się szczerze, że obawiałam się przebiegu i wyników badania, ale wyszło wzorowo i mam "certyfikat jakości na najbliższe dwa lata" (cytat dosłowny z ginekologa; facet zdobył mnie jako pacjentkę, mówiąc mi kiedyś: "szanowna pani, leki bez recepty to mają mniej więcej tyle sensu co woda święcona").\nPrzebrałam się na Halloween\nZupełnie przypadkiem stanęłam w tym roku przed, hm, koniecznością skombinowania Halloweenowego przebrania. Muriel i jej Rumianek zapowiedzieli się z wizytą na ostatni weekend października, a ja o tym na śmierć zapomniałam - aż do wieczoru, kiedy przyjechali, kiedy było już za późno na zakupy. Na ratunek przyszły mi gotyckie ciuchy kupione w 33. urodziny w Londynie, a makijaż zrobiłam przy użyciu primerów i cieni do powiek. Wyszło całkiem spoko.\nBył to dla mnie dość stresujący wieczór, bo generalnie z wiekiem coraz mniej umiem w ludzi i imprezownie, które kiedyś lubiłam w małych dawkach, aktualnie męczą mnie niemiłosiernie. Na szczęście, obyło się bez klubowania, bo wszędzie było albo zapchane ludźmi, albo nic się nie działo. Za to wylądowaliśmy na Temple Bar, i to nie w jakimś barze (gdzie, jak wieść gmina głosi, piwo dosżło już do ceny z pułapu chyba-was-bogowie-opuścili), ale na ulicy. Było dość ciepło, a atmosfera była gorąca. Parę razy nawet się przeraziłam - japońscy turyści i ich makijaże, brr.\nJeżeli jeszcze kiedyś coś będę robić w Halloween, to tylko w takiej formie: nastukanie się w domu i spacerek po Temple Bar.\nTo tylko kilka z wielu szalonych rzeczy, które zrobiłam minionego roku. Moje postanowienie na 2016 jest w zasadzie jedno: więcej przerażenia! Bo z problemami z reguły jak z ratlerkami: z daleka słyszysz ujadanie i myślisz 'ohoho, jaki groźny pies', a potem podchodzisz bliżej, przyglądasz się źródłu ujadania i pękasz ze śmiechu. A śmiech to zdrowie.\nZa inspirację do formy notki dziękuję Tygryziołkowi i pozostałym autorkom bloga "Każdego dnia rób jedną rzecz, która cię przeraża"


mam na imię Justyna i 1 sierpnia 2015r. wychodzę za mąż. Chciałabym was prosić o pomoc w doborze dodatków. Jedyne na co się zdecydowałam póki co to suknia model Sincerity 3771 w kolorze białym oraz kolor przewodni- fuksja. Mam 168cm wzrostu, jestem ciemną blondynką o niebieskich oczach. Z racji tego, że jest to sierpień, chciałabym mieć upięte włosy, najlepiej z zebraną grzywką bo tak czuję się najlepiej. Co do biżuterii kompletnie nie mam na to pomysłu. Wiem tyle, że chcę aby się ładnie błyszczało. Mam nadzieję, że zainspirujecie mnie czymś ciekawym\nFuksja to jeden z najmodniejszych kolorów przewodnich, który jest także bardzo twarzowy. Do sukni pasować będzie zarówno welon jak i np. ozdobny grzebyk dopasowany do biżuterii. Buty mogą być w kolorze przewodnim lub klasycznie, w kolorze sukni.


Homo sapiens publikacje: Projektant i Projekt - "przypadek" to nieznana przyczyna !\nAutor: shinear o 11:46\nUnknown 7 stycznia 2014 04:41\nshinear 7 stycznia 2014 08:35\nProszę o konkrety, że się wyrażę delikatnie! :-) Odsyłam do wpisu o nazwie Pitekantrop kontra Homo sapiens by znać teorię tego bloga oraz założenia.\nUnknown 18 stycznia 2014 15:29\nshinear 19 stycznia 2014 13:19\nshinear 20 stycznia 2014 01:58\nWitam. Wielce podziwiam pana znajomość Biblii dlatego poproszę pana by podał pan nam tu oryginalne cytaty w języku hebrajskim lub strony gdzie interlinearne cytaty się znajdują, wtedy łatwiej nam będzie odpowiedzieć na tak proste pytanie. Poproszę pana także na ustosunkowanie się do żydów. Jest pan jak widzę wielbicielem Biblii więc nie będzie z tym problemów, bo jak sam pan powiedział w szkołach zamiast uczyć dzieci o tym jakoby z materii nieożywionej miało powstać życie nie warto uczyć. Poproszę także o więcej naukowych dowodów na pana twierdzenia bo nie jestem wszystkowiedzącym jsk wielokrotnie wspominałem. Proszę mnie traktować bardziej jako reportera dociekającego prawdy, nawet tej objawionej Izraelitom na pustyni. Chciałbym znać psńskie zdsnie na temat siostry Faustyny i jej objawień? Czy są one/były prawdziwe? to tyle w pierwszej części odpowiedzi na tak inteligentne pytanie zacnego internauty. Pozdrawiam i oczekuję odpowiedzi.\nUnknown 18 stycznia 2014 15:40\nshinear 20 stycznia 2014 02:03\nPolecam zapoznanie się z filmami video które podałem jako linki pod tekstami które publikuję jako zbiór wiadomości naukowych i tych z pogranicza nauki i sztuki kreacjonistycznej. Pozdrawiam szanownego pana.\nmal 19 stycznia 2014 13:01\nFajna sprawa z tym eksperymentem "powstania życia w probówce".\nWszelako naukowcy, którzy eksperymentują i dywagują na ten temat ujmują życie w kategoriach czysto fizycznych i bez udziału energii, którą jedni nazywają energią życia, energią kosmiczną, inni chi, lub duchem.\nWracasz wciąż do czasu potopu i dotykasz jednocześnie sprawy epok lodowcowych. Zgoda, jeśli można mówić o czasie potopu to należy go sytuować tuż przed okresem zlodowaceń.\nLądolód nasuwał się na Europę środkową 3 razy. Przynajmniej na terenie Polski tak było. W Niemczech mówi się o 4 epokach: Ginz, Mindel, Riess i Wirm (piszę "i", ale powinno się pisać u-umlaut).\nPomiędzy okresami zlodowaceń bywały okresy interglacjalne, trwające często wiele lat, z klimatem łagodniejszym.\nSkąd to wiadomo? Ano stąd, że to czas stosunkowo niedawny w skali wieku geologicznego. Lądolód ustąpił z północnej Polski ok. 10 tysięcy lat temu. Tu nie potrzeba opierać się tylko na datowaniu (wątpliwym częstokroć) radiowęglem. Pozostałością są olbrzymie ilości śladów roślinnych (od pyłków po całe drzewa). I właśnie roślinność pozwala na w miarę skrupulatne określenie wieku tych osadów.\nNawet kiepsko wykształcony geolog potrafi doskonale odróżnić osady polodowcowe od osadów rzecznych. Tu nie można się pomylić! Najprościej mogę to przedstawić w ten sposób, że osady polodowcowe (morenowe, sandrowe) odkładały się przy udziale powietrza atmosferycznego, a więc barwa ich jest szaro-żółta (tlenki żelaza), natomiast osady rzeczne, jeziorne, odkładane w wodzie, bez stałego dostępu tlenu atmosferycznego, posiadają barwę stalową, niebieskawą (wodorotlenki żelaza). Osady lodowcowe nie posiadają tzw. frakcjonalnego warstwowania, w przeciwieństwie do rzecznych. Materiał skalny lodowca to głównie materiał północny, skandynawski, podczas gdy żwir rzeczny składa się przede wszystkim z materiału lokalnego (skał formacji, przez które przepływa rzeka).\nCo jak co, ale zlodowacenia są naprawdę dobrze rozpoznane i opisane.\nAle o najważniejszym nie wspomniałeś - o morfologii terenu, na którą miały wpływ czynniki związane ze zlodowaceniami. Tutaj nawet laik nie pomyli się i rozróżni wydmy od łach rzecznych.Dużo można o tym pisać.\nWiększość geologów jest przekonana, że czasy obecne są kolejnym interglacjałem!\nshinear 19 stycznia 2014 13:13\nshinear 19 stycznia 2014 13:38\nMoże to jest tak jak na konferencji gdzie reporterzy czy redaktorzy zadają celne i merytoryczne pytania komuś kto nie chce by widownia je usłyszała ? Pytanie kto jest tym "kimś" kto nie chce by celne pyatania padały... ? Pozdrawiam wszystkich !\nUnknown 29 stycznia 2014 05:07\nSwiat stworzyla istota ,ktora my nazywamy Bogiem. Jak ona wygladala naprawde nie wiemy dopoki jej nie zobaczymy. Potwierdzeniem tego jest spelnienie przepowiedni Israelskich. Ostatnia jej czesc mowi, ze w ciagu 1 pokolenia przybedzie Bog z powrotem na ziemie. Ten czas liczy sie od 2014 roku .\nJedno pokolenie to 25-30 lat tzn. 2014+25= 2039, lub 2014+ 30= 2044.\nMamy szansze zobaczyc ta istote-osobe za naszego zycia.\nUnknown 29 stycznia 2014 05:23\nJezeli chodzi o piramidy to znaki ,ktore zostawili ich budowniczy lacza ludzi z Syberii-Sumeru- Gotow- Scytow.\nPytanie , gdzie byl poczatek na Syberii czy w krajach Skandynawskich.\nIstnieje hipoteza o poczatkach Piastow w okolicach Oslo.\nOdkryta tzw. Szwedzka Atlantyda , moze okazac sie ta prawdziwa.\nNiemcy szukali Atlantydy u wybrzezy Szwecji a oni mieli naprawde swietnych naukowcow.\nOstatio piramidy uaktywniaja sie coraz czesciej w dzien i wysylaja swiatlo, ktore zaobserwowalo wiele osob. Piramidy sa zrodlem informacji.\nCiekawa informacja jest to ,ze ich budowniczy ukryli w nich przesilenie\n21.06 i 22.12.2014 / 2015 rok\n21.06 i 21.12. 2016/2017/2018 rok


Zakup tylko za gotówkę. Na sprzedaż 2-pokojowe mieszkanie w Śródmieściu, ul. Grzybowska w pobliżu stacji metra Rondo ONZ i Świętokrzyska. Świetna lokalizacja. Mieszkanie idealnie nadaje się do podzia...\n48,07 m2 2 9 569 zł/m2


Popularność programów wymiany utworów i łatwość dostępu do zbiorów muzyki w Internecie skłania do częstszego wykorzystania plików muzycznych na lekcjach. Nauczyciele coraz chętniej korzystają z programów takich jak iTunes czy RealPlayer, które ułatwiają im przeprowadzenie zajęć i urozmaicają lekcję. Oto kilkanaście pomysłów na włączenie muzyki do programu nauczania.\nDane Eurostatu z badań gospodarstw i przedsiębiorstw dotyczące korzystania z technologii informacyjno-komunikacyjnych w UE nie są optymistyczne, gdy przyjrzymy się umiejętnościom mieszkańców związanym z wykorzystywaniem komputerów i Internetu. Pozwalają jednak ocenić stopień rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Europie.


Opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo - wykonawczej...696119\nOpracowanie kompletnej dokumentacji projektowo - wykonawczej i uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla przeprowadzenia prac w zakresie dostosowania lokalu w obiekcie na os. Słonecznym 15 w\nOrder Newsletter: 1 Position: 403086 (oferta nr 696119)\nII.1.1) Name of order: Opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo - wykonawczej i uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla przeprowadzenia prac w zakresie dostosowania lokalu w obiekcie na os. Słonecznym 15 w\nII.1.3) Definition and size or range of contract: Przedmiotem zamówienia jest opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo - wykonawczej i uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla przeprowadzenia prac w zakresie dostosowania lokalu w obiekcie na os. Słonecznym 15 w Krakowie na potrzeby Środowiskowego Domu Samopomocy. 2. W skład dokumentacji wchodzą: 1) projekt budowlany wraz z niezbędnymi uzgodnieniami umożliwiającymi uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w zakresie w jakim będzie ono wymagane, 2)projekty wykonawcze, uzupełniające i uszczegółowiające projekt budowlany w zakresie i stopniu niezbędnym do przygotowania oferty przez wykonawcę robót budowlanych oraz przeprowadzenie tych robót; 3)specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót budowlanych, zawierająca szczegółowy opis wymagań niezbędnych do określenia: standardu, sposobu i jakości wykonania robót, standardu, jakości i właściwości użytych materiałów i montowanych urządzeń, sposobu odbioru robót i wymogów Zamawiającego przy odbiorze. 4)przedmiary robót zawierające zestawienie przewidywanych do wykonania robót w kolejności technologicznej ich wykonania, wraz z ich szczegółowym opisem, miejscem wykonania, lub wskazaniem podstaw ustalających szczegółowy opis, z wyliczeniem i zestawieniem ilości jednostek miar robót podstawowych oraz wskazaniem podstaw do ustalenia cen jednostkowych robót lub jednostkowych nakładów rzeczowych; 5) kosztorysy inwestorskie, opracowane na podstawie przedmiarów, o których mowa w pkt. 4; 6)informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ)..\nII.1.4) Common Procurement Vocabulary (CPV): 713220001


papierowe szaleństwo: ogrodowo\nPogoda sprzyja, więc calymi dniami (no przesadzilam ;)) siedzę i dlubie w ogrodzie. Uwielbiam to robić. Marzą mi się kolejne rabatki, pomalutku i do wszystkiego dojdziemy.\nNa razie scrap odlożony, przyjdzie jesień, chlodne i dlugie wieczory, to znowu będę szalala z papierem a teraz pozanudzam Was ogrodem, chyba że nie chcecie?\nWczoraj byliśmy na Sielance, więcej nie pojadę. Ceny tam teraz z kosmosu, u nas taniej. Za to w drodze powrotnej zahaczyliśmy o Tarnowo Podgórne. Oj tam szal w oczach i bieg między stoiskami. Coś dla mnie.\nMuszę teraz pomyśleć o ozdobach do ogrodu, choćby jakieś male akcenty, tu ptaszek tu motylek. Macie pomysly? Żeby bylo fajnie i w miarę tanio, bo pieniążki poszly na kwiatki. ;))\nDobra, koniec ględzenia czas na film...\nZapomnialam dodać, że nasze żólwie też dostaly swoje M1 w ogrodzie. Teraz mogą spacerować do woli.\nI jeszcze pawie dostaly nową woliekę. Musialy, bo niestety Dudkowi odbilo, jak to facetowi w czasie godów. Tak ganial mojego bażanta, że myśleliśmy, że go zabije. Teraz za to pawie są same i mają swój kawalek lasu.\nDotrwal ktoś do końca? hahaha\nSlonecznego dnia Wam życzę.\nAutor: scrapkowa maniaczka - Dorota 71 o 09:37\nniesława 24 czerwca 2013 10:02\nJakie masz piękne róże...dosłownie zazdroszczę ..\nostatniej zimy jedna mi zmarzła i nic z niej nie zostało ,a druga zdziczała ...pewnie coś zrobiłam nie tak, ale nie znam się na różach , trafiły do mnie przypadkiem , szkoda ,że nie przetrwały .\nNo i Twój zwierzyniec ...prawie jak w zoo :))\nEwik 24 czerwca 2013 12:14\nAleż u Ciebie pięknie - różanie, nooo.. wyobrażam sobie to kosztuje pracy:) Podziwiam!\nEwka 24 czerwca 2013 13:45\nOj z różami to zaszalałaś! Są cudowne i tak pięknie kwitną.\nPiękny masz ogród. Pawie zadowolone :D\newinka Nowa 24 czerwca 2013 17:18\nRóże przecudnej urody i perukowiec (??? )A moje rudbekie jeszcze nie kwitną i wiciokrzewy oblazły mszyce:-(((\nscrapkowa maniaczka - Dorota 71 24 czerwca 2013 17:45\nEwinka, tak to perukowiec. A wiciokrzew spryskaj preparatem na mszyce, jeszcze go uratujesz. :) I będzie pięknie kwitl.\nPaulyntolyna 24 czerwca 2013 17:26\nPiękny ogród masz a w nim śliczne kwiaty. Tylko pozazdrościć:)\nAleja Kwiatowa 25 czerwca 2013 09:43\nDorotko - pięknie - jakie dorodne parzydło, a róże miód malina aż mi dech zaparło :)\nrzeczywiście żółwie mają u Ciebie gdzie pochodzić:) świetnie urządzone chociaż na niedużej powierzchni. Podziwiam:)i pozdrawiam


Audi TT Coupe WELLY Autko WELLY skala 1:34\nStrona główna1 » Pojazdy i akcesoria2 » Pojazdy kolekcjonerskie3 » Audi TT Coupe - model Welly skala 1:34\nGaraże, tory wyścigowe\nPojazdy - akcesoria\nZdalnie sterowane (R/C)\nAudi TT Coupe - model Welly skala 1:34\nKoszt wysyłki:od 11,00 zł Dostępne formy wysyłki dla oglądanego produktu:Kurier - 15,79 zł\nGwarancja:Gwarancja i Zwroty\nSamochód metalowy Audi TT Coupe WELLY w skali 1:34.\nModel bardzo ładnie wykonany. Stworzony jest na licencji koncernów motoryzacyjnych, więc jest dobrze odwzorowanym modelem pierwowzoru konkretnej marki. Może służyć zarówno dla zabawy dla naszych pociech, jak również doskonale będzie sprawdzał się jako model kolekcjonerski który leży na półce jako ekspozycja.\nbiały, srebrny, bordowy.\nKolory i rodzaje danego modelu wysyłamy losowo. Jeżeli chcą państwo otrzymać konkretny kolor czy rodzaj prosimy o wpisanie informacji w komentarzu do zamówienia. Mimo że dokładamy wszelkich starań aby posiadać wszystkie modele i warianty kolorystyczne dostępne w ofercie, zdarza się że konkretny wzór czy kolor jest aktualnie nieosiągalny. Spowodowane jest to faktem, że modele otrzymywane przez nas od dystrybutora, dostępne są w tak zwanym miksie kolorystycznym i rodzajowym w przypadku niektórych autek (dach cabrio czy dach zwykły), więc nie zawsze mamy wpływ na zapewnienie ciągłości dostępności koloru czy rodzaju.\nFiat Nuova 500 Carabinieri - model Welly skala 1:34\nBMW X6 - model Welly skala 1:34\nFiat Nuova 500 Polizia - model Welly skala 1:34\nFiat 500 2007 - model Welly skala 1:34\nBMW 535i - model Welly skala 1:34


Wybieramy kurtkę na wycieczkę w góry - Jak się ubrać\nW zimą, kiedy temperatury spadają mocno poniżej zera, niezmiernie istotny jest odpowiedni ubiór. Nikt nie chce przecież marznąć zawsze kiedy wychodzi na dwór na spacer bądź też w drodze do sklepu lub na uczelnię.\nWłaściwie dobrana odzież, jaka zagwarantuje nam komfort cieplny oraz uchroni nas przed niekorzystną pogodą jest szczególnie ważna gdy kiedy planujemy wycieczkę w Tatry czy też Karkonosze.\nO tym, iż góry zimą potrafią być wyjątkowo groźne nie trzeba nikomu tłumaczyć. Gdy wybieramy się nawet na krótki SPAcer górskimi ścieżkami, musimy zachować szczególną ostrożność jak i zatroszczyć się o wyposażenie oraz ubiór. Podstawowymi elementami na jakie powinniśmy zwrócić uwagę są buty – gwarantujące termiczny komfort, posiadające odpowiednią podeszwę oraz gwarantujące wysokie parametry jeżeli chodzi o odporność na wodę.\nSprawdź ten odsyłacz – ta wskazówka ze strony (https://rarist.pl/) odkryje zupełnie nową dawkę wiadomości na temat, który może okazać się warty zgłębienia.\nKolejnym nieodzownym elementem jest dobrej jakości kurtka. W ostatnim czasie wyjątkową popularnością mogą pochwalić się kurtki softshell, a więc lekkie, techniczne kurtki, jakie są odporne na działanie wiatru i posiadają bardzo dobre parametry jeśli chodzi o oddychalność. Należy jednak pamiętać, że znakomita większość tego rodzaju ciuchów nie posiada właściwości, które uchronią nas od deszczu czy też mokrego śniegu.\nW ostatnich latach rozrosła się oferta sklepów oferujących różnego typu odzież, która może nam się przydać w górach ale także na biwakach bądź dłuższych wędrówkach na łonie natury.\nObok sklepów górskich warto również zajrzeć do miejsc, które zazwyczaj znane są przede wszystkim miłośnikom militariów. Doskonałym przykładem jest sklep Helikon, w którym odnajdziemy szeroką ofertę przeróżnego rodzaju sprzętu survivalowego ale nade wszystko dobrej jakości odzież (użyteczny link).


Moc atrakcji na weekend. Bydgoszcz będzie świętować tydzień… - Bydgoski Portal Internetowy - Bydgoszcz.COM\nMoc atrakcji na weekend. Bydgoszcz będzie świętować…\nMoc atrakcji na weekend. Bydgoszcz będzie świętować tydzień zrównoważonego transportu\nW najbliższy weekend (18 – 19 września) świętujemy Europejski Tydzień Zrównoważonego Transportu. Zapraszamy na szereg wydarzeń: konkursów, gier, wystaw i innych atrakcji promujących transport publiczny, rowerowy i pieszy. To również okazja, by lepiej poznać inwestycje wzmacniające zrównoważoną mobilność i historię komunikacji w Bydgoszczy.\nEuropejski Tydzień Zrównoważonego Transportu to inicjatywa, która ma zachęcać mieszkańców do zmiany niekorzystnych dla środowiska i zdrowia przyzwyczajeń związanych z podróżowaniem. Chodzi o świadomy wybór najbardziej ekologicznych środków transportu. Warto również w trosce o własną kondycję pokonywać krótsze dystanse pieszo lub rowerem. Jeśli musimy korzystać z własnego samochodu warto pomyśleć o współpasażerach.\n- W Bydgoszczy postawiliśmy na zrównoważony transport – mówi prezydent Bydgoszczy Rafał Bruski. -Wszystkie największe inwestycje wybraliśmy pod kątem wzmocnienia komunikacji publicznej: tramwaj do Fordonu, do dworca kolejowego, wzdłuż Kujawskiej, budowa nowych mostów przez Brdę czy rozbudowa ul. Grunwaldzkiej połączona z buspasami. Obok tych dużych zadań inwestujemy w drogi rowerowe. Planujemy sieć, która ma nas jak najlepiej połączyć z gminami Metropolii Bydgoszcz. Rozpoczęliśmy też modernizację wielu chodników w oparciu o standardy uwzględniając nie tylko potrzeby osób z niepełnosprawnościami, ale również wygodę pieszych oraz estetykę miejskiej przestrzeni. Takich inwestycji przez wiele lat brakowało w mieście. Cieszę się, że w ostatniej dekadzie dynamicznie nadrabiamy te zaległości i dołączyliśmy do miast, które stają się przyjazne dla wszystkich uczestników ruchu.\nWiększość wydarzeń związanych z Europejskim Tygodniem Zrównoważonego Transportu odbędzie się w najbliższy weekend. W sobotę (18 września) warto wybrać się w okolice ul. Mostowej, gdzie planowane są koncerty, gry, wystawy w zabytkowych autobusach, akcja znakowania rowerów i wiele innych atrakcji. W niedzielę odbędzie się rajd rowerowy inaugurujący zakończenie budowy ważnej drogi rowerowej na terenie Metropolii Bydgoszcz z Nakła nad Notecią do Łochowic. Pasjonaci komunikacji publicznej będą mogli natomiast zwiedzić zajezdnię autobusową przy ul. Inowrocławskiej.\nKoncert Orkiestry na Dużym Rowerze (Big Bike Orchestra) – godz. 14:00 na Moście Staromiejskim - uczestnicy programu MAM TALENT\nAutobus zabytkowy VOLVO albo MERCEDES – w środku wystawa 40 – lecie bydgoskiego marca BYDGOSZCZ’81\nZwiedzanie zajezdni autobusowej przy ul. Inowrocławskiej – Miejskie Zakłady Komunikacyjne w Bydgoszczy – zbiórka chętnych o danych godzinach w okolicach bramy wjazdowej do zajezdni od strony sklepu LIDL\npierwsza grupa (do 100 osób) – godz. 12:00\ndruga grupa (do 100 osób) – godz. 13:30\nStowarzyszenie Społeczny Rzecznik Pieszych w Bydgoszczy: mini-wystawa "Katalog dobrych praktyk w projektowaniu przestrzeni pieszej", spotkanie z autorką albumu z pocztówkami "Pozdrowienia z bydgoskiego Śródmieścia"\nSklep Pegaz – stanowiska z grami planszowymi dla mieszkańców\nStowarzyszenie na Rzecz Transportu Publicznego w Bydgoszczy


Niedziela ma swoje kaprysy - Kultura - festiwal, organy, skrzypce - MIEJSCOWA\nJuż z programu wynikało, że drugi koncert legionowskiego święta muzyki klasycznej będzie nieco „kapryśny”. Ponieważ jednak chodziło o popisowe kaprysy Paganiniego, stali bywalcy tej imprezy odwiedzili ją tym chętniej. Jak przystało na festiwal z organami w roli tytułowej, najpierw do głosu doszedł ten potężny instrument.\nMistrzowi Sławomirowi Kamińskiemu, któremu w niedzielę przyszło go okiełznać, organy wołomińskiej firmy Zych bardzo przypadły do gustu. Postanowił więc wykorzystać ich rozległą paletę brzmień oraz stylistyczną uniwersalność. – Na dzisiaj proponuję dwa utwory, które w zasadzie stoją w opozycji estetycznej i historycznej.\nTo jest XVIII-wieczna muzyka francuska, która stworzył Francois Couperin i dzieło polskiego kompozytora doby neoromantyzmu, Feliksa Nowowiejskiego – trzecia część jego IX Symfonii organowej, z tematem „Bogurodzicy” – mówi Sławomir Kamiński. Sądząc z reakcji publiczności, artysta dokonał właściwego wyboru. Szczególnie w przypadku działa polskiego kompozytora, bo – jak to powiedziano w trakcie filmowego „Rejsu” – ludziom bardziej podobają się melodie, które już wcześniej usłyszeli.\nPodczas drugiej odsłony festiwalu wykładowcy Akademii Muzycznej w Poznaniu partnerował Janusz Wawrowski, jeden z liderów młodego pokolenia skrzypków, co zresztą w niedzielę udowodnił. Jak poinformował zebranych niezastąpiony Wojciech Włodarczyk, muzyk jako jedyny w Polsce wykonuje podczas jednego koncertu wszystkie 24 kaprysy Niccolo Paganiniego. W Legionowie, obok dzieł innych kompozytorów, zagrał trzy z nich. Potwierdzając, że lata pracy i wrodzone predyspozycje nie poszły na marne. – Ich trudność polega na tym, że w zasadzie jest to kompleksowe kompendium techniki skrzypcowej. Za wyjątkiem jednej techniki, której akurat Paganini w kaprysach nie użył. One są bardzo ekstremalne, nastawione na maksymalne wykorzystanie możliwości tego instrumentu – zdradza muzyk. Co ciekawe, w przeciwieństwie do wielu kolegów po fachu, Janusz Wawrowski nie gra na wiekowych, włoskich, lecz współczesnych, polskich skrzypcach. Biorąc pod uwagę ich znakomite brzmienie, taki patriotyczny „kaprys” można artyście wybaczyć. Ba, nawet być mu za niego wdzięcznym. – W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat technika robienia skrzypiec na całym świecie, w tym także w Polsce, bardzo poszła do przodu. Budowane są coraz lepsze instrumenty, które często dorównują tym autorstwa starych włoskich mistrzów – dodaje wirtuoz.\nSkoro już mowa o konkurowaniu, w niedzielę artyści występowali razem, ale jednak osobno. Do chęci muzycznej rywalizacji o względy melomanów przyznać się oczywiście nie chcieli. Chętnie za to eksponowali zalety tak kontrastowego zestawu instrumentów. Organy uważa się za króla instrumentów, czyli pewnie łatwiej z nim zjednać sobie przychylność publiczności. Są to jednak dwa różne światy: organy to potęga, bogactwo brzmienia, a skrzypce to wirtuozeria i wyrafinowanie. Poza tym, organista jest niewidoczny, więc ma trochę trudniej, bo musi przekonać do siebie tylko swoją grą. Skrzypek jako solista, może dołożyć do interpretacji gesty, mimikę, co też nie jest bez znaczenia przy odbiorze muzyki – uważa Kamiński. – To tylko korzyść dla artystów, którzy mogą zaskakiwać publiczność, grając na zmianę i różne utwory. Skrzypce i organy bardzo ze sobą kontrastują, przez co jest to fantastyczne połączenie – kończy młody skrzypek. Co prawda, to prawda. Jeszcze raz okazało się, że artystyczny szef Legionowskiego Festiwalu Muzyki Kameralnej i Organowej miał nosa. I oby nie był to raz ostatni.\nPoprzedni artykułPoseł Durka się wycofuje\nNastępny artykułSolo i w kwartecie\nWalczyli jak z nut\nWielka Koncertowa Uroczystość


Prezenty dla najmłodszych | Brispol\nDoskonałym przykładem takiego prezentu będzie huśtawka dla niemowlaka. Jest to dość drogi i niestety całkowicie potrzebny sprzęt w pierwszych miesiącach funkcjonowania każdego dziecka. Dzięki niemu każda mama będzie mogła troszeczkę odpocząć, gdyż nic tak nie uspokaja i nie wycisza dziecka, jak delikatne bujanie w huśtawce. Jeśli więc zastanawialiście się co powinniście zakupić dla dziecka z okazji jego narodzin, to warto postawić na huśtawkę dla niemowlaka.\nW życiu każdego rodzica bardzo ważnym wydarzeniem jest ukończenie przez ich dziecko pierwszego roku życia. Pierwsze urodziny ukochanego dziecka zawsze wzbudzają wiele emocji, dlatego większość rodziców decyduje się na zorganizowanie małego przyjęcia dla najbliższych. Z tej okazji powinniście się oczywiście zjawić i zakupić wspaniały prezent dla tego słodkiego brzdąca. Zabawki na roczek powinny być dopasowane do aktualnego wieku dziecka. Warto więc dokładnie sprawdzić, czy dany przedmiot może być używany przez roczne dziecko. Na opakowaniu każdej zabawki znajduje się zawsze etykieta, na której napisane jest od którego roku życia jest dostępna dana zabawka. Jest to bardzo ważny wyznacznik, gdyż zabawki z małymi elementami są bardzo niebezpieczne dla małych dzieci, gdyż istnieje duże ryzyko zadławienia.\nCo składa się na wyprawkę dla noworodka?


Jedno z popularnych wprowadzanych haseł na temat pożyczek w internecie to udzielę pożyczki bez baz z komornikiemj oraz miejscowość gdzie klient chce znaleźć placówkę instytucji lub osoby parających się takim procederem. W całym kraju są placówki gdzie można wziąć taki rodzaj pożyczki bez baz. Wiele ludzi jednak trzyma sie z daleka od zawierania umów pożyczkowych ze względu na przeważnie ukryte w nich klauzule i kruczki.\nZalecamy poszukać propozycji polegających na przyznawaniu produktów od ręki. Takie osoby często poszukują sposobu na pomnożenie swoich funduszy i w swoich dokumentach nie stosują tak niebezpiecznych klauzul i kruczków jak korporacje chwilówkarskie.\nNie masz co liczyć na szybkie pieniądze w tej sytuacji. Nasz plan powinien być atrakcyjnie pokazany aby spełnił swoją rolę.\nTrzeba wspomnieć o Skokach kiedy mówimy o udzielaniu niebankowych pożyczek, gdyż są to podmioty nie wsparte bankowym funduszem gwarancyjnym. Nie nadają się one za bardzo do zakładania lokat. Figurując zatem na państwowej liście dłużników i nie mając chęci czytać niekorzystnych chwilówkowych dokumentów, skok nie jest okropnym ratunkiem. Ta forma kredytowania zbiera osoby bardzo często na blogach, które pragną dokonać inwestycji lub zarobić na pożyczkobiorcy. Kwestie bezpieczeństwa w tej sytuacji zapewnia portal, który neguje inwestorów niespełniających określonych kryteriów. Kredyty społecznościowe to z reguły niewielkie kwoty zwykle do 3000 tysięcy pln. Można również zapytać przyjaciół czy też krewnych o pożyczkę, jednak tu istnieje ryzyko pogorszenia kontaktów, jeśli okaże się że nie możemy dotrzymać daty spłaty. Kiedy nie oddamy na czas, następnym razem nie będzie szansy na uzyskanie takiej samej pomocy od rodziny. Vivus i Bocian to dwie najbardziej popularne korporacje pożyczkowe.\nCzęsto jesteśmy kuszeni ekstra warunkami tychże propozycji, które oferują oprocentowanie równe 0%. Nie poznamy jednak szczegółowych zapisów umowy śledząc jedynie reklamy. W tychże reklamach rzadko kiedy jest podane rrso które jest przeważnie bardzo wysokie w porównaniu z tradycyjnym produktem finansowym. Żaden inny wskaźnik nie poinformuje nas o tym ile tak naprawdę będziemy zmuszeni oddać inwestorowi. Kredytodawcy próbują pogrzebać ten wskaźnik w treści dokumentu. Patrząc na warunki wszystkich pożyczkodawców opisanych w tym artykule dochodzę do wniosku, że pożyczka społecznościowa jest najbardziej opłacalna ze wszystkich ofert. Inaczej musimy zwrócić się do familii czy też znajomych gdy nie mamy ochoty mieć później kłopotów ze spłatą, komornikiem czy innymi firmami windykacyjnymi.\nPosted in mazowieckieTagged Pożyczki hipoteczne pozabankowe\nPrevious PostPożyczki Pozabankowe Żnin\nNext PostPożyczki Bez Baz Opole Lubelskie