O świetlikach językiem motyli. Antyfaszystowskie strategie reprezentacji Georges’a Didi-Hubermana | Wakat - Wakat O świetlikach językiem motyli. Antyfaszystowskie strategie reprezentacji Georges’a Didi-Hubermana | Wakat\nO świetlikach językiem motyli. Antyfaszystowskie strategie reprezentacji Georges’a Didi-Hubermana\nOd obrazu faszyzmu do obrazu dialektycznego\nPodstawowym problemem związanym z próbą wyczytania z myśli Georges’a Didi-Hubermana strategii o charakterze antyfaszystowskim – co stanowi cel poniższego artykułu – jest to, że dzieła francuskiego filozofa pisane są na pograniczu dyskursów historii sztuki i filozofii politycznej. Sam autor nie podejmuje prób zdefiniowania faszyzmu, a tym bardziej antyfaszyzmu, lecz raczej właściwym dla siebie sposobem, wychodząc od refleksji nad konkretnymi obrazami, próbuje zarysować szerszy model działania, do którego obrazy nas zobowiązują czy wręcz zmuszają. Do odczytania rekomendowanej nam przez Didi-Hubermana strategii jako w gruncie rzeczy antyfaszystowskiej konieczne zatem będzie nie tylko przyjrzenie się obrazom, które analizuje sam autor, lecz także zastanowienie się, jaki obraz rzeczywistości politycznej wyłania się zza tych wywodów.\nObierzmy za punkt wyjścia obraz faszyzmu, jaki w swoich późnych tekstach, znanych szerzej jako Pisma korsarskie, proponuje włoski reżyser i poeta Pier Paolo Pasolini, a któremu Didi-Huberman przygląda się w książce Survivance des lucioles. Kluczowym esejem dla francuskiego filozofa jest napisany przez Pasoliniego w 1975 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią Artykuł o świetlikach. Żeby zrozumieć intencje tego wywodu, należy pamiętać, że włoski reżyser był świadkiem zaniku włoskiego lumpenproletariatu, któremu poświęcił swoje pierwsze filmy, jak na przykład słynnego Włóczykija. Mowa tu o procesie ściśle związanym z rozwojem kapitalizmu, którego działanie Pasolini opisuje w tekście Ludobójstwo, gdzie wyróżnia trzy podstawowe modele potajemnego oddziaływania klasy panującej na klasę uciśnioną:\nIstnieje na przykład taki model, prowadzący do pewnego międzyklasowego hedonizmu, który narzuca naśladującym go nieświadomie młodym, by dostosowali się w zachowaniu, ubiorze, obuwiu, sposobie uczesania, uśmiechania się czy gestykulacji do tego, co widzą w reklamach wielkich produktów przemysłowych: reklamach odnoszących się, w sposób niemal rasistowski, do drobnomieszczańskiego sposoby życia. Rezultaty są rzecz jasna bolesne, ponieważ biedny młody człowiek z Rzymu nie jest jeszcze w stanie zrealizować tych wzorców, a to wywołuje w nim udrękę i frustrację, które doprowadzają go na skraj nerwicy.\nNastępne dwa modele, które opisuje autor, dotyczą kolejno: wzorca fałszywej tolerancji, który prowadził do anihilacji ludowej moralności, oraz wymarcia lokalnych dialektów na rzecz ujednolicenia mowy. W procesie tym Pasolini widzi anihilację żywotności języka skutkującą śmiercią inwencji, a nawet, jak pisze autor, afazją, w wyniku której „ludzie nie są zdolni do wymyślania metafor i rzeczywistych ruchów językowych, coś jakby mamroczą albo się szturchają albo chichoczą, nie umiejąc nic innego powiedzieć”. Wszystkie te modele składają się na szerszy proces, któremu Pasolini nadaje miano ludobójstwa.\nPasolini opisuje go również we wspomnianym Artykule o świetlikach. Próbuje omówić w nim przebieg kulturowego ujednolicenia Włoch na przykładzie opowieści o zniknięciu świetlików:\nNa początku lat 60. z powodu zanieczyszczenia powietrza i, przede wszystkim na wsi, z powodu zanieczyszczenia wody […] zaczęły znikać świetliki. Zjawisko to było nagłe i porażające. Po kilku latach świetlików już nie było. (Są dziś dosyć rozpaczliwym wspomnieniem z przeszłości: stary człowiek, który ma takie wspomnienie, nie potrafi rozpoznać w nowych młodych siebie samego z młodości, a zatem nie może mieć już pięknych, niegdysiejszych tęsknot).\nOpisując zniknięcie świetlików, Pasolini dzieli całą historię na trzy fazy. Pierwsza przedstawia obraz świata „Przed zniknięciem świetlików”, gdzie „faszyzm faszystowski” (tego określenia używa Pasolini, gdy ma na myśli faszyzm lat 30. i 40.) przechodzi płynnie w faszyzm partii demokratyczno-chrześcijańskiej. Zdaniem Pasoliniego Democrazia Cristiana również reprezentowała wartości faszystowskie („Kościół, ojczyzna, rodzina, posłuszeństwo, dyscyplina, porządek, oszczędność, moralność”), które wraz z podniesieniem do skali narodowej osłabiały swoje związki z lokalnością, stając się jedynie narzędziem w rękach władzy, a tym samym, jak pisze autor, „musiały zatracić wszelką realność i stały się okrutnym, głupim, represywnym konformizmem państwa”. Druga faza, czyli „Podczas znikania świetlików”, nie dotyczy konkretnych wydarzeń, ma raczej sygnalizować pewien moment przejściowy, czas, w którym żaden z lewicowych intelektualistów nie zorientował się, że świetliki znikają. W innym tekście pochodzącym z Pism korsarskich Pasolini pisał o tej fazie w następujący sposób:\nA zatem dopiero teraz wywołam prawdziwe rozbawienie, mówiąc, że odpowiedzialni za te rzezie jesteśmy także my, postępowcy, antyfaszyści, ludzie lewicy. W istocie, przez te lata nie uczyniliśmy nic, żeby mówienie o „Rzezi stanu” nie stało się komunałem i wszystko na tym się zakończyło; co gorsza, nie uczyniliśmy nic, żeby nie było faszystów. Potępiliśmy ich tylko, zadawalając nasze sumienia oburzeniem; im bardziej aroganckie było to oburzenie, tym spokojniejsze stawało się sumienie.\nTrzecia faza, „Po zniknięciu świetlików”, przypada na przełom lat 60. i 70. Kulturowe ujednolicenie, będące konsekwencją industrializacji, zdaniem Pasoliniego zaowocowało triumfem prawdziwego faszyzmu. Włochy początku lat 70. powtarzają wcześniejszy o pięćdziesiąt lat gest niemiecki:\nWłoska trauma będąca skutkiem kontaktu między pluralistyczną «archaicznością» i przemysłowym zrównaniem może chyba tylko przypominać sytuację w Niemczech przed Hitlerem. Tu także wartości różnych, partykularnych kultur zniszczone zostały przez gwałtowną, ujednolicającą moc industrializacji: wraz z wynikającym stąd ukształtowaniem się ogromnych mas, już nie starych (chłopskich, rzemieślniczych), a jeszcze nie nowoczesnych (burżuazja), które utworzyły dziki, niedorzeczny, niespodziewany korpus oddziałów nazistowskich.\nHomogenizacja społeczeństwa, proces ujednolicania języka polegający na wyplenieniu wszystkich naleciałości gwary czy lokalnych dialektów, wpojenie włoskiemu subproletariatowi mieszczańskich marzeń i ideałów – wszystkie te elementy składają się według Pasoliniego na „zniknięcie świetlików” czy, jak powie gdzie indziej, na „ludobójstwo”. W oczach reżysera to zatem nie „faszystowski faszyzm” Mussoliniego, ale „totalny faszyzm” lat 70. okazał się najbardziej niebezpieczny i zwodniczy. Dlatego jeden z poświęconych temu zjawisku tekstów Pasolini zakończył tak:\nPonieważ stary faszyzm, choćby nawet przez retoryczną degenerację, pozwalał się odróżnić, gdy tymczasem nowy faszyzm – który jest czymś zupełnie innym – już się nie odróżnia: nie jest humanistycznie retoryczny, jest po amerykańsku pragmatyczny. Jego celem jest reorganizacja i brutalnie totalitarna homogenizacja świata.\nWe wspomnianej już książce Survivance des lucioles Didi-Huberman rozpoczyna wywód od przywołania i zrekonstruowania tekstu Pasoliniego o świetlikach, przypominając nam o tym, że lucciole (świetliki) pochodzi od włoskiego luce (światło). Luce będzie więc kojarzone z mocnym, wielkim światłem (na przykład tym bijącym z raju, opisanym przez Dantego w Boskiej komedii), natomiast lucciole będą utożsamiane z wątłym, delikatnym światełkiem (które również odnaleźć możemy u Dantego w dwudziestej szóstej pieśni „Piekła”, gdzie oczom poety świetliki ukazują się pośród otchłani piekielnej). Czasy, w których Pasolini miał okazję ponownie przeczytać Boską komedię (chodzi o początek lat 40., kiedy studiował na Uniwersytecie w Bolonii), wydają się Didi-Hubermanowi odwróconym uniwersum Dantego, w tym sensie, że dochodzi w nich do odwrócenia porządków luce i lucciole.\nZ jednej strony byłyby to projektory propagandy otaczające faszystowskiego dyktatora oślepiającym światłem. Jak również potężne projektory obrony przeciwlotniczej ścigające wroga pośród ciemnego nieba, […] czy jak wieże strażnicze ścigające wroga w ciemności obozów. To czas, kiedy „fałszywi doradcy” stoją w pełnej i świetlistej chwale, podczas gdy ci, którzy stawiają opór [les résistants] wszelkiego rodzaju, zarówno aktywny, jak i „pasywny”, zmieniają się w ulatujące świetliki, by stać się tak dyskretne, jak to możliwe, nadal emitując swoje sygnały. Uniwersum Dantego jest więc całkowicie odwrócone: to piekło jest w tym momencie na porządku dziennym wraz ze swoimi skorumpowanymi politykami […].\nPrzywołując pochodzące z czasów II wojny światowej młodzieńcze listy Pasoliniego, Didi-Huberman pokazuje, w jaki sposób pośród mroku faszystowskiej nocy reżyser był w stanie odnaleźć pewne sfery życia – świetliki, które nie pozwalały porzucić nadziei. Chodziło przede wszystkim o przyjaźń, drobne przebłyski niewinności związane z młodzieńczymi pragnieniami i beztroską. Wydaje się, jak podpowiada nam Didi-Huberman, że momenty te najlepiej oddaje scena opisana przez Pasoliniego w jednym z listów do przyjaciela, Franco Farolfiego. Wspomina tam, jak podczas jednej z nocy spędzonych z przyjaciółmi chodził między wzgórzami, by na jednej z polan po wypiciu całego wina rozebrać się i tańczyć w świetle księżyca. Jak zauważa Didi-Huberman, obraz opisany przez Pasoliniego w oczywisty sposób przywołuje na myśl taniec świetlików. Wydaje się więc jasne, że skoro nawet w obliczu wojny oraz tego, co reżyser nazwał gdzie indziej „faszyzmem faszystowskim”, istniały świetliki, momenty życia, beztroskie wybuchy, pozwalające na zachowanie chociaż resztek nadziei, to nastanie we Włoszech czasów kapitalizmu i industrializacji, opisane przez niego jako zniknięcie świetlików, oznaczało nadejście totalnej nocy, w której każde, nawet najwątlejsze światło zgasło wraz z zagarnięciem niewinności, młodości z jej pragnieniami i marzeniami, przez produkcję nowego typu podmiotowości.\nZarysowany w ten sposób obraz sytuacji politycznej nasuwa jedno, wyjątkowo proste i trzeźwe pytanie: „Czy świetliki na pewno zniknęły”? Didi-Huberman udziela tej samej odpowiedzi na kilku różnych poziomach. Po pierwsze, nie zniknęły, gdyż autor miał okazję mieszkać we Włoszech na kilka lat po śmierci Pasoliniego i nawet w Rzymie można je było wtedy zobaczyć. Po drugie, zamiast mówić o „ludobójstwie świetlików”, można więc mówić o ich znikaniu i pojawianiu się. Po trzecie, być może to nie świetliki zniknęły, lecz zdolność ich dostrzegania u samego Pasoliniego:\nByłoby znacznie lepiej, gdyby jasno powiedzieć, że świetliki po prostu „odeszły”. Że „znikają” tylko w tym sensie, w jakim obserwator przestaje je śledzić. Świetliki znikają z jego pola widzenia, ponieważ zostaje on w miejscu, które nie jest odpowiednim miejscem, by je zobaczyć.\nPytanie o istnienie świetlików staje się więc raczej pytaniem o miejsce, z którego na nie patrzymy. Owszem, świetliki mogły zniknąć, ale tylko po to, by pojawić się gdzie indziej, a naszym zadaniem jest dotrzymać im kroku. Dlatego zamiast o zniknięciu świetlików Didi-Huberman proponuje mówić o ich przeżyciu [survivance]. „By rozumieć świetliki, trzeba widzieć je w teraźniejszości ich przeżycia: trzeba widzieć je tańczące żywo w sercu nocy, nawet jeśli noc tę omiatają światła reflektorów”. Należy również uzmysłowić sobie (na przykład przyglądając się zdjęciu świetlików, które Didi-Huberman umieszcza w swojej książce), że tworzą one coś na kształt zbioru punktów rozbłyskujących pośród nocy, czy – jak powiedziałby Walter Benjamin – konstelacji. Skojarzenie świetlików ze świetlistą konstelacją pozwala – jak sądzę – połączyć rozważania Pasoliniego z Benjaminowskim pojęciem obrazu dialektycznego.\nPojęcie obrazu dialektycznego zostaje opracowane przez Benjamina w dwóch tekstach. Pierwszym jest Plik N, będący jedną z części zapisków i notatek do nieskończonych ostatecznie Pasaży, znany również jako Kwestie teoriopoznawcze, teoria postępu, drugim natomiast są napisane na kilka miesięcy przed śmiercią tezy O pojęciu historii. Obraz dialektyczny stanowi jedną z głównych części składowych czegoś, co za Adamem Lipszycem można nazwać „zadaniem historyka”. Wizja, którą kreśli Benjamin w O pojęciu historii, to przede wszystkim wizja świata zmierzającego ku katastrofie. Jako że tekst pochodzi z 1940 roku, pisząc o katastrofie, autor Pasaży ma między innymi na myśli triumf faszyzmu. W słynnej tezie IX Benjamin przywołuje obraz Paula Klee Angelus Novus, w którym widzi Anioła Historii – ten wpatrzony jest w przeszłość, ale oddala się od niej coraz bardziej. Wiatr wiejący od strony raju nie pozwala mu złożyć skrzydeł, tak więc Anioł oddala się od niego coraz bardziej, pędząc w nieznane.\nGdzie nam się ukazuje łańcuch wydarzeń, on widzi jedną wielką katastrofę, która nieustannie piętrzy gruzy i ciska mu je pod nogi. Chciałby może się zatrzymać, pobudzić umarłych i złączyć to, co rozbite. Lecz od raju wieje wicher, który zaplątał mu się w skrzydła i jest tak potężny, że anioł nie może już ich złożyć. Wicher ten gna go niepowstrzymanie w przyszłość, do której zwrócony jest plecami, podczas gdy przed nim po samo niebo rosną zwaliska gruzów. To, co my nazywamy postępem, to ten właśnie wicher.\nBenjaminowskie zadanie historyka polega więc na działaniu, które jest wymierzone przeciwko kategorii postępu historycznego (leżącego między innymi u podstaw przekonań socjaldemokratów pokładających nadzieję w rozwoju technologii jako możliwości emancypacji klasy pracującej) oraz jakiejkolwiek wiążącej proces dziejowy celowości. Jednym z głównych przeciwników okazuje się tu historyk pozytywista, który, chcąc uprawiać naukę o dziejach w sposób obiektywny, nie zwraca uwagi na pozycję, z jakiej przygląda się przedmiotowi swoich badań, pisze tak naprawdę historię zwycięzców, klasy panującej. Kolejnym przeciwnikiem jest socjaldemokratyczna wizja polityki, łącząca postęp społeczny z rozwojem technologicznym. Stanowisko, jakie wobec historii zajmuje Benjamin, dopełnia specyficzne pojmowanie czasu, który pod żadnym pozorem nie jest – jak pisze autor pod koniec tekstu – „czasem jednorodnym i pustym”. Żeby zrozumieć specyfikę takiej czasowości, należy przyjrzeć się teologicznemu uwikłaniu Benjamina w żydowski mesjanizm.\nPodążając za rekonstrukcją teorii Benjamina, której dokonał Adam Lipszyc w Sprawiedliwości na końcu języka, teologiczny aspekt tej myśli krąży wokół trzech pojęć, czyli stworzenia, objawienia i zbawienia. Pierwszy termin związany jest z wizją stworzenia świata, które jest zarazem oddzieleniem. Świat jest więc pozbawiony jakiejś immanentnej zasady, z natury jest niepełny, nie tworzy spójnej całości. Jak pisze Lipszyc:\nJeśli bowiem prawdą jest, że istotą pojęcia stworzenia jest separacja, to świat stworzony jest odbóstwiony i odczarowany: nic nie jest w nim święte, nic w świecie nie stanowi absolutnego przedmiotu czci i absolutnego punktu odniesienia egzystencjalnej orientacji.\nTaka wizja świata ściśle związana jest z drugim pojęciem, czyli objawieniem, które oznacza kontakt z tym, co boskie. Jeżeli jednak kontakt z tym, co transcendentne, wraz ze stworzeniem został zerwany, to w teologii żydowskiej objawienie często wiąże się nie z próbą poznania prawdy, a raczej z pewnym właściwym sposobem postępowania. W tym sensie objawienie łączy się z koniecznością podjęcia pewnych działań o charakterze etycznym. Trzecie pojęcie to pojęcie zbawienia, czy też, jak pisze Lipszyc, idei mesjańskiej:\nIdeę mesjańską pojmuję tutaj w sposób aktywistyczny. Jeśli bowiem świat stworzony jest światem odseparowanym, to można zarazem powiedzieć, że jest światem niedopełnionym lub niegotowym. Związek tego aspektu idei stworzenia z ideą objawienia jest taki, że działania nakazane w objawieniu to działania przyczyniające się do dopełnienia czy naprawy dzieła stworzenia. Innymi słowy – i tu z kolei odsłania się związek z ideą mesjańską – przyczyniające się do zaprowadzenia utopii, czyli do zbawienia.\nPowróćmy więc do zadania historyka. Jakie konsekwencje, przede wszystkim dla rozumienia czasu, niesie za sobą przyjęcie perspektywy apokaliptycznej wersji żydowskiego mesjanizmu? Przypomnijmy sobie wizję Anioła Historii: to, co ludziom jawi się jako postęp, w rzeczywistości okazuje się pędem ku katastrofie. Każda kolejna chwila przybliża nas jedynie ku upadkowi. Dlatego materialista historyczny – jak określa go Benjamin – musi być szczególnie wyczulony na czas. By lepiej nam to uświadomić, autor Pasaży przywołuje sytuację Żydów, dla których „każda sekunda była małą furtką, przez którą mógł wkroczyć Mesjasz”, z tą drobną różnicą, że dla materialisty historycznego każda chwila obarczona jest ryzykiem bycia niezauważoną. Jak pisze Benjamin w tezie V: „Prawdziwy obraz przeszłości przemyka w ułamku chwili. Przeszłość uchwycić można tylko jako obraz, który rozbłyskuje w chwili swej poznawalności, by nigdy już nie ukazać się ponownie”. Fragment ten pozwala podjąć namysł nad politycznym wymiarem teorii obrazu dialektycznego. Jeżeli tekst Benjamina wymierzony jest między innymi w pozytywistyczny sposób uprawiania historii, historyków opracowujących dzieje z perspektywy zwycięzców, to „prawdziwy obraz historii” oznacza zwrócenie się ku temu, co w głównej narracji marginalizowane czy pomijane. Z tego powodu Benjamin porówna minione zdarzenia historyczne do kwiatów, które zwracają się ku słońcu, w tym wypadku konkretnie – „słońcu, które wschodzi na niebie historii”.\nNa takim gruncie wyrasta właściwa teoria obrazu dialektycznego. Obraz w rozumieniu Benjamina to specyficzna konstelacja ujawniająca się na przecięciu pewnej „byłości” i momentu „teraz”. Moment „teraz” – zgodnie z wypowiedzianym w pliku N przekonaniem, że pewne historyczne obrazy stają się czytelne tylko w określonej epoce – jest momentem, w którym to, co „byłe”, rozbłyska w chwili swej poznawalności, by zniknąć na zawsze. Tworzenie obrazów dialektycznych przez materialistę historycznego polega właśnie na przechwytywaniu tych przebłysków przeszłości, tak aby nie zniknęły one w pozytywistycznych narracjach historycznych. Jak bowiem dowiadujemy się z tezy VI: „Niebezpieczeństwo to grozi zarówno zasobom tradycji, jak i jej odbiorcom. W obu przypadkach jest ono takie samo: grozi im mianowicie, że staną się narzędziami w rękach klasy panującej. W każdej epoce trzeba od nowa starać się wydrzeć tradycję konformizmowi, który pragnie nad nią zapanować”.\nZdaniem Pasoliniego podobny los spotkał świetliki. Włoski subproletariat, który tak ukochał sobie reżyser, został wchłonięty przez narrację narzuconą przez klasę panującą. Pragnienie, którego rewolucyjny wymiar tak uparcie podkreślał, zostało pochłonięte przez nowe modele życia promowane przez kapitalizm. Ludzie stali się konformistami; to, co świadczyło o ich pojedynczości i unikalności, legło w gruzach w wyniku procedur ujednolicających język, kulturę czy obyczaje. Jednakże to, czego uczy nas Walter Benjamin, a wraz z nim Didi-Huberman, to konieczność podążania za świetlikami, wyobrażania ich sobie mimo wszystko, w tym sensie, w jakim rolą wyobraźni jest wytwarzanie obrazów.\n[…] Pasolini mógł ostatecznie tylko zgubić dialektyczną grę między spojrzeniem a wyobraźnią. Tym, co zniknęło w nim, była zdolność widzenia – w nocy w ostrym świetle reflektorów – tego, co nie zniknęło całkowicie, a zwłaszcza tego co pojawia się mimo wszystko jako reminiscentna nowość [nouveauté réminiscente], jako „niewinna” nowość, w teraźniejszości tej wstrętnej historii, od której nie może teraz uciec, nawet od wewnątrz.\nOd krytyki przemocy do krytyki reprezentacji\nSpróbujmy przełożyć polemikę Didi-Hubermana z Pasolinim na język filozofii polityki. Mówiąc o zniknięciu czy wręcz „ludobójstwie” świetlików, włoski reżyser stara się tak naprawdę powiedzieć, że jedyny potencjał działania rewolucyjnego został wchłonięty przez faszyzm. Coś bardzo podobnego w stosunku do Marksowskiego proletariatu próbuje nam powiedzieć Walter Benjamin, pisząc, że „Nic nie przyczyniło się bardziej do demoralizacji niemieckich robotników niż przekonanie, że to oni płyną z prądem. Rozwój technologiczny uważali oni za nurt owej rzeki, którą – jak im się zdawało – płynęli. Stąd już tylko jeden krok dzielił ich od złudzenia, że praca w fabryce, pozostająca w zgodzie z kierunkiem postępu technologicznego, stanowi polityczne dokonanie”. Jak zauważa Benjamin, na ten problem zwracał już uwagę sam Marks w Krytyce programu gotajskiego. Mówiąc o zniknięciu świetlików, Pasolini mówi więc o zniknięciu jakiejkolwiek siły o charakterze rewolucyjnym na miarę tej, jaką Marks widział jeszcze w proletariacie. Nie powinno więc dziwić nas, że dalszy wywód Didi-Hubermana zmierza w stronę polemiki z włoskim filozofem Giorgio Agambenem, który wydaje się prezentować wizję bardzo zbliżoną do tej opisanej przez Pasoliniego.\nKluczowym tekstem dla naszych rozważań będzie napisana przez Agambena w 2003 roku książka Stan wyjątkowy, będąca drugą częścią głośnego projektu Homo sacer. W jednym z centralnych rozdziałów dzieła zatytułowanym Gigantomachia wokół pustki autor referuje przebieg dyskusji między Carlem Schmittem a Walterem Benjaminem dotyczącej kategorii stanu wyjątkowego. Agamben odwraca klasyczny sposób odczytywania tej dyskusji, wykazując, że to Schmittiańska Teologia polityczna powstaje jako odpowiedź na Benjaminowski Przyczynek do krytyki przemocy, a nie odwrotnie. Punktem wyjścia jest więc tekst Benjamina, mający na celu wykazanie istnienia przemocy leżącej poza prawem, czyli wymykającej się rozróżnieniu na przemoc ustanawiającą prawo lub je podtrzymującą. Przemoc taką Benjamin nazywa boską, czystą (w tym sensie, w jakim chodzi o przemoc niebędącą środkiem do żadnego celu) czy nawet rewolucyjną. Istnieje więc wyraźnie zarysowane napięcie między przemocą wpisaną w prawo a przemocą wobec niego zewnętrzną. Jak zauważa Benjamin: „przemoc, którą nie rozporządza aktualne prawo, stanowi dla niego zagrożenie – bynajmniej nie za sprawą celów, do których mogłaby być użyta, lecz za sprawą samego swego istnienia poza sferą prawa”. Jako przykład podaje on prawo robotników do strajku, które pozwala oswoić w porządku prawnym ryzyko związane z walką klas. Czysta przemoc w tym sensie stanowi zagrożenie dla prawa, że z natury nie ustanawiając ani nie podtrzymując go, usuwa je.\nW odpowiedzi na tekst Benjamina Carl Schmitt rozwija swoją teorię suwerenności w Teologii politycznej. O ile Przyczynek do krytyki przemocy stanowił próbę wskazania na istnienie przemocy zewnętrznej wobec sfery prawa, o tyle Schmitt próbuje odwrócić ten model i wpisać nawet czystą przemoc w porządek prawa. Pracę Schmitta otwiera słynne zdanie mówiące o tym, że suwerenny jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym. Stan wyjątkowy polega zdaniem autora Teologii politycznej na zawieszeniu prawa, co tym samym pozwala wpisać mu akt czystej przemocy w jego porządek. Anomos wpisany zostaje tym samym w nomos. Jak pisze Agamben:\nSchmitt wypracowuje swoją teorię suwerenności właśnie po to, aby zakwestionować nowe pojęcie czystej przemocy – której obca jest dialektyka władzy konstytuującej i ukonstytuowanej. Odpowiedzią na czystą przemoc [violenza pura] Benjamina jest w Teologii politycznej przemoc suwerenna [violenza sovrana] w postaci władzy [portere], która ani nie ustanawia prawa, ani go nie zachowuje, lecz je zawiesza.\nOdpowiedź na teorię suwerenności Schmitta Benjamin zamieszcza w swojej niedoszłej pracy habilitacyjnej zatytułowanej Źródło dramatu żałobnego w Niemczech. Jak zauważa Agamben, zasadniczym przesunięciem, którego Benjamin dokonuje w obrębie definicji suwerenności wypracowanej w Teologii politycznej, jest drobna zamiana w definicji funkcji władcy. O ile u Schmitta suweren miał decydować o stanie wyjątkowym, o tyle u Benjamina funkcją władcy jest wykluczenie stanu wyjątkowego.\nZastępując «decydowanie» «wykluczeniem», Benjamin celowo wypacza myśl Schmitta, jednocześnie pozornie się na nią powołując: decydując o stanie wyjątkowym, suweren nie musi włączać go w porządek prawny; przeciwnie – musi go wykluczyć, pozostawić poza porządkiem prawa.\nKluczowa dla zrozumienia tego aspektu dyskusji jest barokowa wizja suwerena, której między innymi poświęcona jest książka Benjamina. Niemiecki filozof pokazuje bowiem władcę jako niezdolnego do podejmowania decyzji: „Rzecz w tym, że tyran nie umie podejmować decyzji. Książę, który ma rozstrzygać o stanie wyjątkowym, w pierwszej lepszej sytuacji pokazuje, że właściwie nie potrafi o niczym zadecydować”. Takie posunięcie pozwala Benjaminowi powiązać koncepcję suwerena z barokową ideą katastrofy. Katastrofa ta miałaby polegać na tym, że stan wyjątkowy staje się rzeczywistością polityczną, w której nie istnieje już możliwość odróżnienia prawa od bezprawia, nomos miesza się z anomią. Jako dopełnienie i punkt kulminacyjny tej dyskusji warto przytoczyć VIII tezę O pojęciu historii, w której Benjamin znów przywołuje pojęcie stanu wyjątkowego:\nTradycja uciśnionych poucza nas, że „stan wyjątkowy”, w którym żyjemy, jest regułą. Musimy wypracować pojęcie historii, które odpowiada tej sytuacji. Wówczas dostrzeżemy, że naszym zadaniem jest wprowadzenie rzeczywistego stanu wyjątkowego; a w ten sposób umocni się nasza pozycja w walce z faszyzmem.\nPowróćmy znów do zadania historyka. W świetle przytoczonego powyżej fragmentu chodziłoby przede wszystkim o dochowanie wierności tradycji uciśnionych. Na czym jednak miałoby to polegać? Jeżeli tradycja uciśnionych oznacza tu historię wszystkich tych, którzy pomijani są w wielkich narracjach historycznych, to zadanie historyka miałoby na celu przedstawienie ich historii, czynienie jej widzialną, czyli – mówiąc językiem Benjamina – tworzenie obrazów dialektycznych. Patrząc z punktu widzenia Benjaminowskiego historyka, zarysowana powyżej dyskusja ze Schmittem może zostać przepisana w kategoriach sporu o możliwość reprezentacji.\nProblematykę tą Didi-Huberman podejmuje w tekście Uzmysłowienie, zaczynając od spostrzeżenia Hannah Arendt, że niemożliwe jest zrozumienie, czym tak naprawdę jest polityka, jeżeli w centrum namysłu będziemy stawiać pojedynczego człowieka, a nie lud wraz z jego wewnętrzną logiką wielości. Analogicznie, jak stwierdza Didi-Huberman: „nie będziemy w stanie pomyśleć, czym jest estetyka […] tak długo, jak długo będziemy mówić o reprezentacji albo o obrazie: istnieją jedynie obrazy, których wielość, opierająca się na konflikcie lub konsensusie, umyka wszelkiej syntezie”. Jednakże lud nigdy nie daje się łatwo ująć czy zdefiniować. Należy więc raczej myśleć o wielości ludów niż o jednym tożsamym ze sobą bycie społecznym. W tym sensie każda próba reprezentacji narażona będzie na ryzyko uogólnienia i pominięcia.\nDidi-Huberman proponuje odróżnić od siebie reprezentację polityczną w sensie Repräsentation oznaczającą ‘symboliczne przedstawienie’ od reprezentacji politycznej w sensie Stellvertretung, czyli ‘przedstawicielstwa’. Zwolennikiem pierwszej miałby być Schmitt, dla którego „lud” stanowi pojęcie negatywne, czyli niemożliwe do zdefiniowania w sposób pozytywny. Rolę ludu można więc właściwie ograniczyć do aklamacji władzy. „Przedstawicielstwo” analizowane w kontekście refleksji Pierre’a Rosanvallona okazuje się rozwiązaniem niezadowalającym, ponieważ nadal pozostaje wewnątrz logiki modelu Schmittowskiego. Jak pisze Didi-Huberman:\nPierre Rosanvallon znajduje się oczywiście na antypodach wyrażanej przez Schmitta niechęci wobec „demokratycznej oczywistości”. Jednocześnie pozostaje zakładnikiem stworzonego przez autora Teologii politycznej modelu oddzielającego od siebie Stellvertretung i Repräsentation: bez wątpienia odwraca ich hierarchię – stawia przedstawicielstwo ponad przedstawieniem – ale tylko po to, aby znów wygrać reprezentację ludów przeciw nim samym. Tak jakby ludy, w momencie, gdy zostaną przedstawione, stawały się z konieczności wyobrażone; skazane na obraz – z konieczności zmieniają się w iluzję.\nJeżeli stawką Benjaminowskiej krytyki przemocy było wykazanie istnienia pewnej przemocy niebędącej na usługach prawa, o tyle stawką krytyki reprezentacji – bo chyba tak należy to nazwać – będzie wykazanie możliwości reprezentacji ludów, która nie zamieni się w autorytarną symbolizację czy wyobrażenie. Chodzi więc o wypracowanie takiego modelu reprezentacji, który nie skazywałby ludów na statyczny obraz, lecz oddawał im sprawiedliwość, był tym, co na poziomie Benjaminowskiej teorii języka należy określić mianem „imienia własnego”.\nKażdy, kto choć raz zetknął się z postacią Aby’ego Warburga, musi – słysząc o „przetrwaniu świetlików” – zdawać sobie sprawę z tego, do jakiego stopnia myśl Didi-Hubermana zadłużona jest w tradycji autora Atlasu Mnemosyne. Nie jest to zresztą żadna tajemnica, francuski filozof poświęcił w końcu dwie sporych rozmiarów książki temu wielkiemu niemieckiemu historykowi sztuki. Myśl Aby’ego Warburga stanowi element konieczny do zrozumienia strategii politycznych rekomendowanych nam przez Didi-Hubermana. Kluczowe będzie tu zrozumienie, na czym polegają Warburgiańskie „formuły patosu” [Pathosformeln] oraz jakie znaczenie przy ich badaniu odgrywa technika montażu.\nPodstawowym przedmiotem badań Warburga było odradzanie się w renesansie pewnych charakterystycznych dla antyku form czy motywów, coś, co nazywał on mianem Nachleben der Antike. Niemieckie słowo Nachleben sprawia polskim tłumaczom i interpretatorom Warburga sporo problemów. W polskim wydaniu Atlasu Mnemosyne termin ten zostaje wyjaśniony w następujący sposób:\n„Nachleben”, które dosłownie tłumaczyć można jako „po-życie” lub „życie po życiu”, wyraża kontynuację życia albo jego dialektyczne przejście na inny etap, bez akcentowania zerwania ani tym bardziej śmierci. […] Pojęcie to tłumaczone jest na polski również jako „przetrwanie”.\nWarburg kreśli więc wizję, w której pewne formy znikają po to, by pojawić się na nowo w innej epoce. Dlatego kluczowe dla tego typu myślenia będzie pojęcie czasu, w którym teraźniejszość jest zawsze nawiedzana przez duchy przeszłości. Zdaniem Warburga istnieje więc pewna zdolna do przetrwania czy prze-życia „energia witalna” [Lebensenergie] sztuki – coś, co można by nazwać również jej „podziemnym życiem” – która objawiałaby się w poszczególnych dziełach jako skumulowana intensywność czy też jako Pathosformeln, „formuła patosu”.\nPojęcie „formuły patosu” do pewnego stopnia zainspirowane zostało Nietzscheańską dynamiką duetu Apollo-Dionizos, która miałaby przekładać się na przeciwstawne sobie pojęcia ethosu i pathosu. Mówiąc o pathosie, należy pamiętać o pierwotnym, greckim znaczeniu tego słowa, czyli o cierpieniu. Pathosformeln będzie więc oznaczać cielesną ekspresję afektu, formę, jaką przyjmuje pewna emocja. Już w samym tym pojęciu można wyczuć dialektyczne napięcie między dynamicznym pathosem, silną, nieokiełznaną emocją, wręcz wstrząsem, a statyczną formą, którą przybiera czy w której zastyga. Jak napisze Didi-Huberman:\n[…] to, co trwa w kulturze, to najbardziej wyparte, najciemniejsze, najodleglejsze i najtrwalsze z tej kultury. W pewnym sensie najbardziej uśmiercone, bo najbardziej pogrzebane i najbardziej fantazmatyczne; także najżywsze, bo najbardziej ruchliwe, najbliższe, najbardziej instynktowne.\nW tym sensie „formuły patosu” rządzą się logiką zbliżoną do Freudowskiego symptomu. Chodzi przede wszystkim o manifestację pewnej treści, która w danej kulturze pozostaje nieświadoma. Przypomina to Freudowską logikę wyparcia czy raczej powrotu wypartego. Dlatego formy ekspresji charakterystyczne dla antyku będą powracać w renesansie, ale w postaci zniekształconej, zmienionej, jako efekt kompromisu, ponieważ symptom zawsze jawi się jako wynik negocjacji między siłami świadomości i nieświadomości. Jednakże zwrócenie uwagi na pojęcie wyparcia prowadzi nas ku jeszcze innemu, tym razem politycznemu sposobowi odczytania „formuły patosu”. Jak przypomina w Uzmysłowieniu Didi-Huberman:\n[…] gdy Benjamin mówi o „tradycji uciśnionych” (Tradition der Unterdrückten), używa bez wątpienia słownika marksowskiego odnoszącego się wprost do walki klas; ale jest też w pełni świadom tego, że słowo Unterdrückten stanowi część słownika pojęć freudowskiej psychoanalizy. Przekładane zwykle jako „stłumienie”, oznacza ono rodzaj procesu psychicznego, którego szczegółowym przypadkiem jest wyparcie (Verdrängung): stłumienie może być świadome, podczas gdy wyparcie zawsze pozostaje nieświadome; stłumienie może dotyczyć afektów, podczas gdy wyparcie operuje na poziomie ich reprezentacji.\nW splocie tych trzech pojęć, tzn. „formuł patosu”, symptomu i tradycji uciśnionych, ujawnia się prawdziwy polityczny potencjał proponowanej przez Didi-Hubermana strategii myślenia o obrazach. Opisane przez nas wcześniej zadanie historyka miałoby polegać na dochowaniu wierności „formułom patosu” rozumianym jako symptomy kultury, manifestacje tego, co uciśnione. Oznacza to, że marginalizowane, pomijane czy tłumione obszary danej kultury zawsze będą powracać mimo wszystko właśnie jako „formuły patosu”, momenty natężenia, w których pewna moc manifestuje się i zamiera w określonej formie. Benjaminowski historyk powinien więc czynić widzialnym to, co skazywane jest na niewidoczność, powinien eksponować gesty uciśnionych, coś, co Paweł Mościcki nazwał „Nachleben zdławionej witalności ludu”.\nJeżeli na poważnie potraktować sugerowane nam przez Didi-Hubermana podobieństwo „formuły patosu” do symptomu¸ oznacza to, że formuły te pojawiają się w momentach przesilenia. Tak jak symptom nawiedza ciało, tak emocje wstrząsają ciałem historii. Chodzi więc o moment kryzysu, kiedy nawiedzone ciało przestaje być podobne do siebie. Jak pisze Didi-Huberman w książce Przed obrazem, w której pojęcie symptomu zostaje rozwinięte na gruncie historii sztuki:\nSuwerenny przypadek to, ściśle rzecz biorąc, symptom. […] [Symptom – J.G.] będzie to na przykład moment, nieprzewidywalne i natychmiastowe przejście od ciała do kryzysu, histerycznych konwulsji, wszystkich dziwacznych ruchów i postaw; gesty tracą tutaj swój kod, swoją funkcję „przedstawienia”; członki drżą i splątują się; twarz się zniekształca; skurcze i rozluźnienia następują po sobie […].\nSuwerenny przypadek oznacza tu przede wszystkim wyrwę w ciągłości (np. ciągłości historycznej, ciągłości stylu malarskiego czy ciągłości dyskursu), a więc pojawienie się elementu rozbijającego zastane struktury, pochodzącego niejako z innego porządku, czegoś, co nie daje się pogodzić z dotychczas przyjętą logiką. Działa więc na podobnej zasadzie co czysta przemoc w Benjaminowskim eseju o krytyce przemocy. Mityczny porządek prawa (posługujący się przemocą, która zarówno podtrzymuje, jak i ustanawia prawo) pragnie monopolu na przemoc. Dlatego przemoc czysta czy rewolucyjna jest dla niego tak niebezpieczna, ponieważ z natury anihiluje wszelkie prawo. Zadanie historyka miałoby na celu ocalanie tych politycznych potencjalności, tak aby nie zostały one wygładzone i zawłaszczone przez dominującą narrację, a zatem by zatrzymywały, a nie napędzały zaklęty krąg przemocy. Dlatego Benjamin pisał, że materialista historyczny „swoje zadanie upatruje w czesaniu historii pod włos”.\nW swojej najnowszej książce czy raczej zbiorze esejów Désirer Désobéir Didi-Huberman stawia pytanie o to, co sprawia, że politycznie powstajemy. Badając przedstawienia gestów rewolucyjnych i teorie filozoficzne, szuka podstaw do zrozumienia źródeł manifestacji tego, co uciśnione w kulturze. Kluczowe dla naszych rozważań rozróżnienie między przemocą rewolucyjną a przemocą mityczną zostaje tu przełożone na pojęcia mocy [puissance] i władzy [pouvoir]. Jak pisze filozof:\nBędzie trzeba więc przyjąć, jako konieczną przesłankę dla całego namysłu nad formami powstawania [les formes du soulèvement], konceptualne rozróżnienie między mocą [puissance] a władzą [pouvoir]. Możemy już niewyraźnie przeczuwać, że moc stoi po stronie zasobu i źródła, tak jakby oznaczała drogę, którą strumień tworzy wraz ze swoją nieodłączną mocą, formę, którą obierze koryto rzeki. Przeczuwamy, że władza stoi po stronie kanału czy tamy: jako inny sposób wychwycenia ze źródła czy z zasobów, bardziej użytecznej energii, łatwiejszej do opanowania, w skrócie łatwiejszej do rządzenia.\nPostawione przez Benjamina pytanie o czystą przemoc staje się więc pytaniem o możliwość przemocy, która nie znajdowałaby się po stronie władzy, lecz po stronie mocy. Przypomnijmy sobie stanowisko Pasoliniego. Zdaniem włoskiego reżysera wraz ze zniknięciem świetlików nastąpił kres pewnej rewolucyjnej zdolności człowieka. Pragnienie, które mogło być rewolucyjne, zostało zastąpione przez kapitalistyczne marzenia o awansie społecznym. Wszelkie źródła gestu autonomicznego, suwerennego, w których pokładał on nadzieję, zostały zawłaszczone przez władzę. W świecie Pasoliniego wszelka moc została obsadzona przez władzę.\nWygrywając przeżycie świetlików przeciwko wysuszonemu z pragnienia uniwersum Pasoliniego, Didi-Huberman rekomenduje nam coś, co można określić mianem strategii mimo wszystko. Na czym miałaby polegać taka strategia? Nie godząc się na tezę o ostatecznym triumfie faszyzmu, jednakże zgadzając się z rozpoznaniem Pasoliniego co do logiki samego zjawiska, francuski filozof proponuje przede wszystkim zwrócić się ku temu, co pomijane i marginalizowane, co pozostaje mimo wszystko, mimo roszczenia władzy do totalności. Można powiedzieć, że władza działa tutaj na dwóch poziomach. Po pierwsze, pragnie monopolu na przemoc, np. zabezpieczając się przed zagrożeniem przemocy rewolucyjnej, dając robotnikom prawo do strajku, tak jak wykazał to Benjamin w Przyczynku do krytyki przemocy. Po drugie, stara się przechwytywać wszelkie suwerenne gesty oporu i wpisywać od razu w swoją narrację. Jeżeli zgodzimy się co do tego, że świetliki nie zniknęły, oznacza to, że na pierwszym poziomie władza ponosi porażkę czy raczej – że nie odnosi pełnego zwycięstwa. W takim razie nasze właściwe działania powinny skupić się na poziomie drugim. W tym miejscu należy powrócić do rozważań Didi-Hubermana z Uzmysłowienia, czyli pytania o to, jak możliwa jest sprawiedliwa reprezentacja ludów, rozumianych oczywiście jako ci, którym reprezentacja zazwyczaj jest odmawiana.\nOdpowiedzi na to pytanie dostarczyć może zarówno Benjamin, jak i Warburg. Obaj niemieccy intelektualiści uczynili montaż zasadniczym narzędziem swojej pracy. Tym, co z pewnością łączy obu tych myślicieli, jest przeświadczenie, że pewne rzeczy – w przypadku autora Pasaży będą to imiona własne, w przypadku autora Atlasu Mnemosyne „formuły patosu” – mogą się ukazać jedynie jako efekt pewnej wielości, niejako wyłonić się spoza niej. Kluczowe będzie tu również przeświadczenie o niemożliwości wypowiedzenia się w sposób pełny i bezpośredni, dlatego Warburg konstruując plansze Atlasu Mnemosyne, tak zestawiał ze sobą obrazy, by pozostały pomiędzy nimi puste miejsca, czarna przestrzeń mediacji między reprodukcjami, która miała odgrywać rolę ślepych plamek pamięci. Jak pokazuje Didi-Huberman, montaż jest również dzieckiem wojny:\nWygląda na to, że – historycznie rzecz ujmując – okopy wytyczone w całej Europie okresu wojny światowej sprowokowały w dziedzinie estetyki, podobnie jak w dziedzinie humanistyki – mam na myśli Georga Simmela, Sigmunda Freuda, Aby’ego Warburga, Marca Blocha – decyzję, że metodą pokazywania będzie montaż, to znaczy przemieszczanie, rekomponowanie wszystkiego. Montaż byłby więc metodą poznania oraz chwytem formalnym zrodzonym z wojny, uznającym „nieład świata”.\nW tym sensie można mówić o montażu jako o pewnej metodzie mimo wszystko, tzn. metodzie przedstawiania pewnych treści z całą świadomością niemożliwości powiedzenia wszystkiego, ale jednocześnie będącej metodą krytyczną, pozwalającą na demontowanie i ponowne montowanie tego, co na pozór stałe. Dlatego tego typu montaż Didi-Huberman nazywa mianem „dialektycznego”.\nNa czym miałaby polegać owa dialektyczność montażu? Chodzi po pierwsze o zdolność dialektyki do rozbijania stałych struktur, tego, co uważane jest za konieczne, stabilne czy wieczne. Dlatego historyk montażysta wygrywa przedstawienia ludów przeciwko narracjom zwycięzców. W tym sensie dialektyka mówi nam o pewnej dynamice rzeczywistości, w której to, co stałe, jest takie jedynie pozornie. Istnieje więc zawsze jakieś mimo wszystko, coś, co nie poddaje się syntezie i pozwala podważyć dominujące struktury. Po drugie, dialektyczny montaż, zderzając ze sobą cząstki (czy to cytaty w Pasażach Benjamina, czy obrazy w Atlasie Mnemosyne, czy fragmenty filmów, jak w Histoire(s) du cinéma Godarda), wytwarza efekt ruchu, pozwala na wygenerowanie dynamiki, której montowane elementy same w sobie są pozbawione. Dlatego montaż dialektyczny może być właściwą formą reprezentacji dla tego, co płynne, wielościowe czy wewnętrznie pęknięte. Po trzecie, montaż dialektyczny wypracowuje dynamikę, która może wytworzyć rodzaj specyficznego rezonansu u odbiorcy. Zdaniem Didi-Hubermana montaż jest bowiem pewnym sposobem myślenia:\nOtóż montaż jest sztuką tworzenia tej formy myślącej. Jego nauka ma w sobie filozoficzny namysł, jest dialektyką (Jean-Luc Godard, podobnie jak Benjamin czy Bataille, lubi cytować Hegla tylko po to, by po swojemu go interpretować): to sztuka tworzenia obrazu dialektycznego. Należałoby rozumieć to na wiele sposobów. Montaż tworzy trzeci obraz z dwóch obrazów ze sobą zmontowanych. Ale […] proces ten nie niweluje różnic, wręcz przeciwnie, uwidacznia je – nie ma więc nic z syntezy czy z „fuzji” […].\nMontaż jest więc ściśle związany z rolą wyobraźni, rozumianej jako zdolność wy-obrażania, czyli wytwarzania obrazów. Dlatego Didi-Huberman w książce o świetlikach pisał wręcz o politycznym znaczeniu wyobraźni, a książkę o czterech fotografiach z Auschwitz rozpoczął zdaniem: „Aby wiedzieć, trzeba sobie wyobrazić”.\nW jednym z tekstów składających się na Désirer Désobéir zatytułowanym Le message des papillons [Wiadomość motyli] Didi-Huberman przywołuje dwa obrazy, oba pochodzące z filmu Soy Cuba Michaiła Kałatazowa z 1964 roku, składającego się z kilku segmentów opowiadających o Kubie u progu rewolucji Fidela Castro. Oba kadry, które przywołuje francuski filozof, pochodzą z fragmentu opowiadającego o buntujących się studentach. Pierwszy z nich pokazuje ekran kina samochodowego, na którym wyświetlona jest postać Fulgencio Batisty. Ekran stoi w płomieniach, ponieważ studenci obrzucili go koktajlami Mołotowa. Drugi, ważniejszy fragment przedstawia unoszące się na tle nieba ulotki, rozrzucone przez jednego z rewolucjonistów. W języku francuskim jednym z określeń na ulotki jest słowo papillon, motyl. Jak pisze Didi-Huberman:\nMotyle – zgodnie z tym, jak na nie często mówimy, z powodu ich rozmiaru i aby je odróżnić na przykład od plakatów – wznoszą się w stronę chmur, tak żebyśmy jeszcze nie wiedzieli, czy ich wiadomość zaginie w pustce nieba, czy moc [puissance] ich ekspansji pokaże w ten sposób swój zniewalający charakter. Papierowe motyle wznoszą się: nie wiemy, kto ani gdzie otrzyma niesioną przez wiatr wiadomość powstania. To jak moment ekstremalnego liryzmu zawartego w nieustępliwej logice sceny ekstremalnej przemocy […] Moment liryczny i kruchy: co warte są te biedne motyle wzywające ostatecznie nawet chmury do powstania, gdy pod nimi buntująca się młodzież jest mordowana przez policję?\nW następnym akapicie Didi-Huberman napisze, że jest to właśnie moment mimo wszystko, będący tym, czym świetliki są dla mroku nocy. Chodzi więc o ten subtelny ruch unoszących się w powietrzu ulotek-motyli, gest, u którego podstaw leży kruche i wiotkie pragnienie, nadzieja na to, że dotrą one do celu. Jednakże francuskie słowo tract oprócz ulotki oznacza również krótki traktat. Przywołując różne formy ulotek-traktatów – choć być może należałoby powiedzieć ulotnych traktatów – Didi-Huberman zwraca uwagę przede wszystkim na poetycką formę ich języka, w tym sensie, w jakim ulotka powinna „wzywać do akcji, być niczym skondensowany pathos: liryką gestu, jak można by powiedzieć, nieodłączną od politycznej decyzji o powstaniu”. Chodzi więc o skonstruowanie nowego sposobu wypowiedzi, który mobilizowałby do działania, był „skondensowanym patosem”, czyli silną emocją zdolną do zaafektowania innych ciał. Dlatego ulotki często będą wykorzystywać hasła, slogany czy apele, ale również informacje zaszyfrowane, wymagające specjalnego alfabetu czy innego klucza czytania. Warto przyjrzeć się tym zakodowanym ulotkom. Didi-Huberman podaje przykład znalezionej przez siebie ulotki-poematu, którego każdy wers dał się podzielić na dwie części tak, że kiedy się je czytało w sposób zwyczajowy (od lewej do prawej, wers po wersie), zdawał się on pełną uwielbienia pieśnią na cześć Adolfa Hitlera, jednakże po podzieleniu każdego wersu na pół, tak aby powstały dwie kolumny, treść utworu zmieniała się i stawała się wielką krytyką nazizmu. Podobną taktykę, jej obrazowy odpowiednik, Didi-Huberman znajduje w pracy Zvonimira Novaka Agit tracts, gdzie wykorzystana została ulotka przedstawiająca podobiznę Hitlera w typowo nazistowskiej stylistyce. Jednakże skrzydełka ulotki można było rozłożyć tak, że twarz Hitlera rozpadała się na cztery obrazy świń, a na środku odsłaniał się napis „szukajcie piątej”. Oba przytoczone przez Didi-Hubermana przykłady zdają się niezwykle silnie wskazywać na specyfikę czegoś, co można nazwać językiem motyli. Pierwsza ulotka posługuje się językiem nazistowskiej propagandy po to, by rozbić go innym kluczem lektury. Druga ulotka rozkłada nazistowską podobiznę Hitlera na cztery obrazki świń. Za każdym razem chodzi o posłużenie się językiem władzy, jednakże w taki sposób, żeby przemycić w nim treść przeciwną, rewolucyjną. Język motyli musi być więc szczególnie wrażliwy na przejęcie i zawłaszczenie. Wobec faszystowskiej logiki „wchłaniania”, która pragnie unieczynnić wszelki rewolucyjny potencjał poprzez wpisanie go w swój porządek (tak jak prawo stara się zdobyć monopol na wszelką przemoc), musi stosować wypowiedzi niedające się wpisać w dominujące narracje, mówić mimo wszystko, zawsze przeciwko narracjom totalizującym, wygrywając przeciwko nim to, co pojedyncze, co nie daje się w nie wpisać. Na tym polegałoby mówienie o świetlikach językiem motyli.\n P.P. Pasolini, Ludobójstwo, w: tegoż, Po ludobójstwie, tłum. A. Osmólska-Mętrak, I. Napiórkowska, M. Salwa, Biblioteka Kwartalnika Kronos, Warszawa 2012, s. 289.\n Tenże, Artykuł o świetlikach, w: tegoż, Po ludobójstwie, dz. cyt., s. 256.\n Tenże, Prawdziwy faszyzm, a zatem prawdziwy antyfaszyzm, w: tegoż, Po ludobójstwie, dz. cyt., s. 244.\n Tenże, Artykuł…, dz. cyt., s. 259.\n Tenże, Prawdziwy faszyzm…, dz. cyt., s. 245.\n Didi-Huberman nawiązuje tu do wspomnianej już dwudziestej szóstej pieśni piekielnej z Boskiej komedii Dantego, w której opisani są właśnie „fałszywi doradcy” (przyp. autora).\n G. Didi-Huberman, Survivance des lucioles, Les Éditions de Minuit, Paryż 2009, s. 14.\n A. Lipszyc, Sprawiedliwość na końcu języka. Czytanie Waltera Benjamina, Wydawnictwo Universitas, Kraków 2012, s. 145.\n W. Benjamin, O pojęciu historii, w: tegoż, Konstelacje. Wybór tekstów, tłum. A. Lipszyc, A. Wołkowicz, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2012, s. 316.\n Należy pamiętać o tym, że specyfika teorii Benjamina wynika z tego, iż stanowi pasjonującą fuzję teologii żydowskiej, marksizmu oraz inspiracji niemieckim romantyzmem. Dlatego też tak łatwo popełnić błąd, podejmując próbę usystematyzowania tej myśli. Na problem ten wskazuje Michael Löwy we wstępie do swojej książki poświęconej czytaniu tez O pojęciu historii, wymieniając dwie podstawowe pokusy, którym ulegali różni interpretatorzy myśli niemieckiego filozofa. Pierwsza z nich polega na zbyt wyraźnym dzieleniu twórczości autora Pasaży na okres wczesny, w którym podlegał on licznym wpływom teologicznym, oraz okres późny, łączony z inspiracjami materialistycznymi i marksistowskimi. Druga pokusa polega natomiast na chęci zbyt spójnego i całościowego potraktowania myśli Benjamina, gdzie autorzy starali się zespolić jego myśl w jeden koherentny system. Należy więc pamiętać, że myśl Benjamina powstaje raczej jako efekt dynamicznych zderzeń dwóch tradycji (marksizmu i teologii żydowskiej), niż jako spójny projekt. Oznacza to również, że nawet w najbardziej marksistowskich pismach Benjamina drzemią nieustannie teologiczne inspiracje, np. te leżące u podstaw wypracowanej przez autora koncepcji języka, ale i odwrotnie, teksty wydawałoby się stricte teologiczne od początku odmawiają nam nadziei na transcendencję, dążąc zdecydowanie w stronę koncepcji materialistycznych. Zob. M. Löwy, Fire Alarm. Reading Walter Benjamin’s „On the concept of history”, tłum. C. Turner, Verso, Londyn–Nowy Jork 2005.\n A. Lipszyc, dz. cyt., s. 13.\n W. Benjamin, O pojęciu…, w: tegoż, Konstelacje…, s. 323.\n G. Didi-Huberman, Survivance…, w: tegoż, dz. cyt., s. 55.\n Oczywiście taki obraz rzeczywistości politycznej jest charakterystyczny dla późnych, opowiadających o zaniku włoskiego proletariatu, tekstów reżysera, a nie dla całej jego twórczości. Same filmy Pasoliniego niosą w sobie spory ładunek rewolucyjny co pokazuje chociażby Paweł Mościcki w tekście Dwa ciała historii, zob. P. Mościcki, Dwa ciała historii, w: A. Lipszyc, M. Zaleski (Red.), Ciała zdruzgotane, ciała oporne: afektywne lektury XX wieku, Wydawnictwo IBL PAN, Warszawa 2015, s. 148-193.\n W. Benjamin, O pojęciu…, w: tegoż, Konstelacje…, s. 317.\n Didi-Huberman łączy wizje świata bez świetlików Pasoliniego z tezą Agambena o upadku doświadczenia, ale także z wizją współczesnych zachodnich demokracji, dla których paradygmatem stał się stan wyjątkowy. Filozof zwraca również uwagę na tematykę utraconej młodości u Pasoliniego, łącząc ją z kategorią niemowlęctwa u Agambena.\n W innym miejscu rozprawy o krytyce przemocy Benjamin napisze, że czysta przemoc jest manifestacją, ponieważ nie służy jako środek do jakiegokolwiek celu. Należy pamiętać o słowie „manifestacja”, które wydaje się kluczowe dla pracy Didi-Hubermana w obrębie archiwów gestów rewolucyjnych.\n W. Benjamin, Przyczynek do krytyki przemocy, w: tegoż, Konstelacje…, s. 73.\n G. Agamben, Stan wyjątkowy, tłum. M. Surma-Gawłowska, Korporacja Ha!art, Kraków 2008, s. 82.\n Tamże, s. 83–84.\n W. Benjamin, Źródło dramatu żałobnego w Niemczech, tłum. A. Kopacki, Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2013, s. 72.\n W. Benjamin, O pojęciu…, w: tegoż, Konstelacje…, s. 315.\n Na polskim gruncie wątek ten podejmuje Michał Pospiszyl w książce Zatrzymać historię. Walter Benjamin i mniejszościowy materializm, Wydawnictwo IBL PAN, Warszawa 2016.\n G. Didi-Huberman, Uzmysłowienie, tłum. P. Mościcki, „Widok. Teorie i Praktyki Kultury Wizualnej” 2014, nr 6, http://www.pismowidok.org/pl/archiwum/obraz-patos/uzmyslowienie [dostęp: 10 grudnia 2019].\n W teorii Benjamina pojęcie „imienia własnego” oznacza absolutną pojedynczość danego przedmiotu. W mieszczańskim świecie, w którym język służy jedynie jako narzędzie do komunikacji, słowo funkcjonuje na zasadzie klatki dla denotowanego przez siebie przedmiotu, będąc zbyt wąskim lub zbyt szerokim unieruchamia je, zacierając wszelką właściwą mu dynamikę. Dlatego dla Benjamina nazwać coś „imieniem własnym”, to tyle co oddać temu sprawiedliwość, ujmując to w swojej absolutnej pojedynczości.\n Zob. G. Didi-Huberman, L’image survivante. Histoire de l’art et temps des fantômes selon Aby Warburg, Les Éditions de Minuit, Paryż 2002; G. Didi-Huberman, Atlas ou le gai savoir inquiet. L’Oeil de l’histoire, 3, Éditions de Minuit, Paryż 2011.\n Słownik wybranych terminów i pojęć, w: A. Warburg, Atlas obrazów Mnemosyne, Narodowe Centrum Kultury, Fundacja SPLOT, Warszawa, Kraków 2016, s. XXIV.\n G. Didi-Huberman, Tragedia kultury: Warburg i Nietzsche, tłum. K. Jóźwiak, „Kronos” 2015, nr 3, s. 285–286.\n G. Didi-Huberman, Uzmysłowienie…\n P. Mościcki, Sejsmografy przewrotu. Gesty rewolucyjne jako Pathosformeln, „Konteksty” 2011, nr 2–3, s. 170.\n G. Didi-Huberman, Przed obrazem. Pytania o cele historii sztuki, tłum. B. Brzezicka, wyd. słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2011, s. 176.\n G. Didi-Huberman, Désirer désobéir. Ce qui nous soulève,1, Les Éditions de Minuit, Paryż 2019, s. 49.\n Tenże, Strategie obrazów. Oko historii 1, tłum. J. Margański, Nowy teatr, Korporacja Ha!art, Warszawa– Kraków 2011, s. 91.\n Tenże, Obrazy mimo wszystko, tłum. M. Kubiak Ho-Chi, Wydawnictwo Universitas, Kraków 2012, s. 173.\n G. Didi-Huberman, Désirer désobéir…, dz. cyt., s. 190.\nBy zrozumieć ten mechanizm, przytoczmy dwa pierwsze wersy przywołanego przez Didi-Hubermana poematu:\n„AIMONS ET ADMIRONS LE CHANCELIER HITLER.\nL’ETERNELLE ANGLETERRE EST INDIGNE DE VIVRE”\n[Kochajmy i podziwiajmy kanclerza Hitlera\nOdwieczna Anglia jest niegodna życia]\nPo podzieleniu każdego wersu na pół uzyskujemy dwie osobne kolumny tekstu, pozwalające nam na odczytanie rzeczywistego przesłania utworu, a więc: „Aimons et admirons l’eternelle Angleterre; Le chancelier Hitler est indigne de vivre [Kochajmy i podziwiajmy odwieczną Anglię; Kanclerz Hitler jest niegodny życia].\n(1997) Studiuje filozofię w ramach MISH na Uniwersytecie Warszawskim. Interesuje się przede wszystkim zagadnieniem dialektyki, w szczególności w myśli W. Benjamina i T. Adorno oraz filozofią obrazów G. Didi-Hubermana. Dotychczas publikował w „Sztuce i filozofii”.\nZobacz inne teksty autora: Jakub Gorecki


BadNews › FCBarca.com\nDołączył/a: grudzień 2012\nZainteresowania\tMotocykle, podróże\nUlubiony zawodnik\tRoberto Carlos, Carles Puyol\nUlubione zespoły\tBarca, ZAKSA,\nBarcelonie kibicuję od\tpierwszej podróży do Katalonii w 2000 roku\nDni w serwisie\t3283\nLiczba komentarzy\t632\n8 października 2019, 18:54\n@Douglasinho @Baaarca95 tylko :)\n31 sierpnia 2019, 18:20\n@DonAndresFCB stąd wolę oglądać angielski komentarz na necie (jak obecnie), niż na C+. Natomiast na ELEVEN bardzo lubie komentatorów.\n16 sierpnia 2019, 23:05\nAle macie tutaj ból dupy... Nie za to się kocha Barcelonę, że wygrywa tylko mimo tego, że zdarza się przegrać. Natomiast przegrać 1:0 na trudnym boisku i to w takiej sytuacji po takim golu o który każdy wychowanek i każda miejscowa czy światowa legenda marzy a udaje się nielicznym, to nawet mnie cule od dekad osładza gorycz porażki. Tyle ode mnie: japa kapcie pseudo cule i Visca el Barca.\n27 września 2018, 10:41\nJa byłem przeciwny Valverde jak zmieniał Lucho, ale tylko pod kątem właśnie tożsamości, i oceny trenera. Włściewie względem Lucho to tylko Pep nie byłby w przegranej opozycji w mojej ocenie.\nNatomiast pracę obecnego trenera mam wrażenie, że ja nie doszacowałem w założeniach a Ty dzisiaj trochę mu umniejszasz.\nGość jest 5 krotnie lepszy od Taty Martino i 3 krotnie lepszy od Tito Vilanowy.\nJa nie chcę bronić trenera tylko oceniać jego pracę, a jeśli mam opowiadać się za jego zmianą, to realnie ocenić trzeba kto byłby lepszy?\n(zasnąłem :D --- hhahah )\n"...to film z bananem zrobił robotę:\n26 września 2014, 16:52\nKorzystając z okazji. Chciałem zainicjować rozmowę nad pewną sprawą, otóż: Jestem Kibicem piłki nożnej i w ogóle nie obchodzi mnie współczesna koszykówka. Życzę jak najlepiej naszemu rodakowi i na pewno Katalońskim Barwą FCB we wszystkich sekcjach. Jednak często nagłówki tematów i nie odnoszące się zdjęcia lub w przypadku mobilnej aplikacji ich brak, sugerują iż chodzi o piłkę nożną, dopiero po wejściu w dany artykuł i przeczytaniu go dowiaduje się o co chodzi. Taka sytuacja sprawia, że czasami jestem zmieszany lub z dezinformowany. W związku z czym polecam otwarcie innego działu, zakładki, tak jak jest to w przypadku Barcy B zrobione, dla koszykarzy. Rozumiem dzielić się tak pozytywnymi informacjami na wszystkich kanałach, jednak informacje o przygotowaniach do sezonu koszykarskiego, siatkarskiego czy nawet futsalowego powinny być w swoich miejscach, oczywiście według mojej opinii.\nMam wrażenie, że Messi jak skończy karierę, to mógłby przyznawać swoją własną nagrodę innym grającym piłkarzom, za najlepsze osiągnięcia indywidualne w danym sezonie. Nagrodę im Leo Messigo. ( ͡º ͜ʖ͡º)\n26 sierpnia 2016, 10:34\nMówię teraz i robię screen'a - Real Madryt w tym sezonie LM nie wyjdzie z grupy!\nScreen ma upamiętnić chwilę w której doznałem objawienia! :D\n28 stycznia 2016, 11:59\nhaha - swoisty prztyczek w nos dla Atletico. Ter Stegen mówi, że będziemy wypoczęci bo mamy trzy dni odpoczynku. Podczas gdy Atletico płaczę, że trzy dni odpoczynku to za mało dla nich na spotkanie z RM po meczu LM :D\nDobry prowokator :D\n16 marca 2016, 23:59\nDea razy kluczowa interwceja w jego wykonaniu pozwlila zachować wynik.


Dom do zbycia w miejscowości Nakło nad Notecią o powierzchni 360.00m2 - Nieruchomości w Częstochowie\nDom do zbycia w miejscowości Nakło nad Notecią o powierzchni 360.00m2\nTags: dom, Nakło nad Notecią, sprzedaż, Zabartowo\nMożliwość wykorzystania na każdą inną działalność. Na terenie tej nieruchomości znajdują się inne obiekty ,które opisane są poniżej: -budynek gospodarczo-magazynowy o powierzchni180m2, parterowy, kryty dachówką, budynek garażowy o powierzchni 100 m2 również kryty dachówką z możliwością wykorzystania na stadninę. Kapitalny remont posiada termin zakończenia styczeń 2011r. Na terenie położony studnia głębinowa, i oddzielne przyłącze do wodociągu. Odległość od lasów 100 metrów, odległość od noteci 3 km. Uwaga!!! na nieruchomości o powierzchni 2500 m2 wzniesiony jest budynek mieszkalny typu dworek z 1934 r. Piętrowy,całkowicie podpiwniczony,z dachem dwuspadowym kryty dachówką, budowany z cegły czerwonej. W chwili obecnej jest nie zamieszkały, remontowany. Wszystkie obiekty w bardzo dobrym stanie, ze świetnym zapleczem : kuchnia, magazynki, wc. Budynek zawiera ciekawą architekturę, powierzchnia użytkowa 260 m2. Osoby zainteresowane proszone są o kontakt z anną kłys-czarnecką.


Działki z uzależnienia od alkoholu czytać - Leki przestać pić\nJak wyzwolić osobę uzależnioną? Ks. prof. Guz o duchowym tle uzależnień! akupunktura na stawkach alkoholizmu\nPrzyczyny alkoholizmu nastolatków Kodowanie alkoholizmu w Kurskiem w domu, Moc po alkoholizmu Jak przestać pić przez medium. I przestał pić wódkę Kodowanie alkoholizmu w Ługańsku, dyskusja na temat alkoholu i tytoniu Leczenie przewlekłego alkoholizmu wątroby.\nnowenna o uwolnienie z nałogu alkoholizmu - serce...... Leczenie alkoholizmu w świątyni\nRzuciłem picie jeść słodkie darmowe leczenie alkoholizmu szpitalnego Moskwie, motywacja do leczenia alkoholizmu Rzuciłem picie wiersz. Nie rzucać się pić wódkę Objawy delirium tremens u mężczyzn, jak zdobyć męża do picia leku Tabletki z alkoholem, aby przestać pić.\nalkohol_Pierwsze sygnały uzależnienia od alkoholu - ostrzega dr med. Bohdan Woronowicz Taganka leczenie alkoholizmu Działki z uzależnienia od alkoholu czytać\nDziałanie zoreks tabletek I przestał pić piwo i żołądek nie odejdzie, Kodowanie alkoholizmu w Ufa cenie środek kodujący alkoholizmem w Jekaterynburgu. Alkoholizm, uzależnienie od palenia spisek alkoholizmu dla ojca, czy możliwe jest śmierć alkoholu podczas kodowania haft oddział dla osób uzależnionych od alkoholu przez.\nalkohol_Co warto wiedzieć na temat leczenia uzależnienia od alkoholu Problemy współczesnego społeczeństwa alkoholizmu\nUfa Medical Center Alkoholizm w delirium tremens, picia lalkarza z alkoholizmem Jak zakodować się męża alkoholu. Opinie karczoch alkoholizm Były mąż pije po rozwodzie, Kodowanie alkoholizmu kosztować Lipetsk jakie konsekwencje kodowaniu z alkoholizmem.\nPoczucie winy i wstydu w uzależnieniu od alkoholu alkohol leczenie klinika w Rostowie Działki z uzależnienia od alkoholu czytać\nLeki na alkoholizm kupić na Białorusi esej dawna ustalone, że alkoholizm, jakie są sposoby kodowania na alkohol Zmarł alkoholizmu. Holly Springs w alkoholizm Kodowanie alkoholu Łuhańska, Leczenie alkoholizmu Parkhomenko 101 Allen Carr audiobook do słuchania online rzucić picie.\nSymptomy uzależnienia od alkoholu niewydolności wielonarządowej w alkoholizm\nCo i jak stosować MCPFE Leczenie alkoholizmu w przeglądach Lyubertsy, diagnoza alkoholizm ICD jak zachowywać się w pijackim żony alkoholu. Pomoc psychologiczna w alkoholizm sam jak pokonać alkoholizm matki, alkoholizmu i jej analog Nie mogę wyglądać jak człowiek napojów.\nUzależnienie od Alkoholu - Filmy Dokumentalne PL Miass kodowanie z alkoholizmem\nKonsekwencje i profilaktyka alkoholizmu szkodliwa niż alkohol binges, delirium tremens wideo śmieszne Leczenie pacjentów z alkoholizmem może. Zwalczanie alkoholizmu hasłami Preparat do wstrzykiwania leczenia alkoholizmu, spada z alkoholizmem esperal cenie stoi w zapobieganiu alkoholizmowi.\nMechanizm uzależnień - zobacz jak działa i jak z niego wyjść zgon z powodu palenia papierosów i alkoholizm Działki z uzależnienia od alkoholu czytać\nEksperci zwalnia alkoholizmu że można jeść i pić karmiącej matki, alkoholizm kleszcz słuchać on-line Kliniki g Jekaterynburg kodowania alkoholizm. Strefa atomy alkoholizm przedłużonym halucynacje alkoholizm, Allen Carr Easyway przestać pić na telefon do pobrania odzyskania od alkoholizmu samego.\nalkohol_Kiedy leczenie uzależnienia od alkoholu będzie skuteczne Rzuciłem picie erekcji\nKodowanie iniekcji alkoholu w Moskwie Alkoholizm w Odessie, gdzie kupić pigułki MCPFE hellebore wody jak podano w alkoholizmie. Stadium klinicznego alkoholizmu Kodowanie domowych z alkoholizmem, Rzuciłem picie Yarin konsekwencje Kodowanie alkoholizmu w Zelenograd.\nKrótkie historie walki z chorobą alkoholową - nr 1. gdzie jest to możliwe, aby określić leczenie alkoholików\nWładywostok klinika leczenia alkoholizmu kodującą alkoholu Stawropol, dobry test na alkoholizm Zdjęcia na temat No alkoholizmu. Lekarstwo na alkoholizm trawie Historia delirium tremens, alkoholizm jako rozwiązania bazowego praw rodzicielskich Kodowanie alkoholu Nikolaev.


Wspinaczka sportowa – AMŚ: Historyczne zawody na przetarcie przed igrzyskami – Igrzyska24.pl\nJuż jutro czworo polskich wspinaczy rozpocznie rywalizację w Akademickich mistrzostwach świata w Szanghaju. Historyczne, bo rozgrywane po raz pierwszy zawody, dla naszych reprezentantów będą pierwszą próbą sił przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio.\nAkademickie mistrzostwa świata, czyli zawody dla wspinaczy uczących się jeszcze w szkołach wyższych, zostaną rozegrane po raz pierwszy w historii światowej wspinaczki. Dla wszystkich zawodników będzie to zatem niebanalna okazja na zapisanie się w annałach tej dyscypliny. Nie dziwi zatem fakt, że na inauguracyjną edycję zawodów do Szanghaju przyjechało wielu znanych i utytułowanych wspinaczy.\nJedną z największych gwiazd mistrzostw będzie z pewnością Marcin Dzieński. Nasz mistrz świata w konkurencji na czas ma duże szanse by do swojego dorobku dorzucić kolejny krążek w złotym kolorze. W gronie kandydatów do medali w czasówkach będą także pozostali nasi reprezentanci – Anna Brożek, Klaudia Buczek i Michał Lewicki.\nCo ciekawe nasi sprinterzy startować będą także w dwóch pozostałych konkurencjach – leadzie i boulderze. Jest to o tyle zaskakujące, że nasi kadrowicze na co dzień startują wyłącznie w sprintach i to na tej konkurencji skupiają się ich treningi. Start w prowadzeniu i na problemach boulderowych stanowić będzie jednak pewne rozpoznanie przed Igrzyskami Olimpijskimi w Tkio w 2020 roku. Debiutująca na najważniejszej imprezie czterolecia wspinaczka sportowa, rozegrana zostanie bowiem w formie wieloboju, składającego się z trzech konkurencji.


Żydowskie zabawki dla dzieci tępych gojów – Wolna Polska – Wiadomości\nStrona główna > NWO > Apokalipsa > Żydowskie zabawki dla dzieci tępych gojów\na303 28 stycznia, 2014 21 maja, 2018 Apokalipsa, Kościół i cerkiew 0\nŻydowskie zabawki dla dzieci tępych gojów. Straszliwe bluźnierstwo opętanych judeosatanistów. Jedną z charakterystycznych cech obecnych czasów jest to, że siły zła z każdym rokiem coraz silniej akcentują swoją obecność w naszym świecie a my już staliśmy się apatyczni i obojętni wobec tych rzeczy, które jeszcze całkiem niedawno wzbudziłyby w nas silne oburzenie. Ale jednak nadal pewne rzeczy ciągle wywołują wstrząs i teraz pokazując, że bluźnierstwo i świętokradztwo prawdopodobnie nie mają swoich granic. Całkiem niedawno grupa prawosławnych obywateli miasta Moskwy wystąpiła przeciwko bluźnierczemu, pornograficznemu filmowi kreskowemu (tzw. kreskówka) rezultatem czaego było otrzymanie sterty odpowiedzi od organów państwowych na tle, praktycznie całkowitego braku jakiegokolwiek protestu ze strony przedstawicieli prawosławia (w pierwszej kolejności prawosławnych mediów). Okazuje się, że liczni ludzie pragną uzyskać od naszego Zbawiciela ochronę i pomoc ale sami nie chcą stanąć w jego obronie. Pachołki „Nowego Porządku Świata” (NWO) widząc, że wszystko uchodzi im płazem i czując swoją bezkarność, coraz bardziej rozpalają się w swoich bluźnierstwach. Kolejnym ich wybrykiem było pojawienie się w internecie strony ze straszną, bluźnierczą grą, w której na naszego Zbawiciela, ukrzyżowanego na Krzyżu, proponuje się nakładanie różnych strojów, masek i innych obrzydliwości. Wszystkie te atrybuty umieszczone są po prawej stronie ekranu z przeznaczeniem do przenoszenia ich, za pomocą myszki komputerowej, na wizerunek Zbawiciela. Przy czym na tej satanistycznej stronie umieszczonych jest 12 wersji tej bluźnierczej gry co świadczy, że jej opracowaniem zajmuje się poważny zespół profesjonalistów a nie jakiś szalony pojedyńczy satanista. Poniżej publikujemy wizerunki wszystkich wersji tej gry. Prawdopodobnie publikacja tych strasznych wizerunków wywoła kolejne niezadowolenie pewnej części prawosławnych wiernych, którzy chcą widzieć wszystko w różowych kolorach i jak strusie chowają głowy w piasek przed rzeczywistością współczesnego świata, krzywiąc się kiedy zaczyna się coś mówić na temat „Nowego Porządku Świata” (NWO). My, publikując te wizerunki, wzywamy wszystkich, którzy szczerze kochają swojego Zbawiciela, do przeciwstawienia się temu strasznemu bluźnierstwu. W najbliższym czasie będą przygotowane apele do władz państwowych Rosji o rozpoczęcie międzynarodowego dochodzenia w sprawie przestępstwa przeciwko naszemu Zbawicielowi, Jezusowi Chrystusowi i w sprawie obrazy uczuć religijnych chrześcijan całego świata.\nMilczeniem zdradzamy Boga! Jeżeli nie zgromadzimy się razem i nie „wykurzymy” tych satanistów, nie przywołamy ich do porządku, to jutro może być za późno! I odpowiedź za straszne i nieprzewidziane konsekwencje dalszej, szybko postępującej i zuchwałej, okupacji naszego kraju przez satanistów, spadnie na nas i dusze naszych dzieci. I „płacić” za to będziemy my i nasze dzieci. Ale wtedy będzie już za późno na narzekania. Teraz sprawdza się twardość i siła naszego trwania w Wierze! Wiara bez uczynków jest martwa!\nSłużba prasowa Ruchu „Opór Przeciwko Nowemu Porządkowi Świata”\njudaizmkult satanizmuostatni etap rewolucji-satanizmpsychopatologia judaizmusatanizacja świata


Wysłany: Nie 20:58, 31 Sie 2008 Temat postu: Plasma Tank\nNod Plasma Tank (Tacticus Prospectors)\n-stawianie czoła ciężkim jednostkom (mamut, awatar, tripod)\n-szybkie ataki na bazy\n-potężne silniki elektryczne X11\n-mobilny reaktor fuzyjny\n-dwa działa plazmowe Odkupiciel MK4\n-zestaw klimatyzacyjny 6 generacji\nOpis: Pierwszy zauważony przez GDI dowód na to, że Bractwo wcale nie zaprzestało prac nad obcymi technologiami po 2 wojnie tyberyjskiej, a jedynie je ulepszało czekając na właściwy moment.\nPo raz pierwszy zetknięto się z tym czołgiem podczas próby zajęcia placówki badawczej Nod w Chorwacji. Kilku generałów brygadierów podało się do dymisji zobaczywszy raport żywej potęgi tej machiny wojennej. Nikt nie wiedział jakim cudem bractwo do tego stopnia udoskonaliło broń plazmową ani w jaki sposób stworzyło pancerz prawie całkowicie niewrażliwy na działa strumieniowe. To nie była jednak największa niewiadoma. Najbardziej głowiono się nad tym, jak to możliwe, by tak długo powstrzymywali się przed użyciem takiej potęgi. Zapewne wcale nie chcieli, by GDI dowiedziało się o arsenale technologicznie zaawansowanych wojsk Nod przed czasem. Wiadomo jednak, że bractwo nie jest w stanie produkować ich masowo, jako że jedyne miejsce w którym widziano je w naprawdę dużej ilości to właśnie owa placówka badawcza.\nPlasma tank tak na prawdę wcale nie wywodzi się od skorpiona jak twierdzi sztab Gen. Grangera, choć prawdą jest, że ma z nim sporo wspólnego. Zachował doktrynę Nod, że najważniejszym atutem czołgu jest jego szybkość. Potrafi wyprzedzić predatora bez większych problemów. Jego uzbrojeniem jest zestaw 2 silnych dział plazmowych, które dobrze radzą sobie z wrogimi siłami pancernymi. Niestety nieduża szybkość pocisku plazmowego sprawia, że kompletnie nie nadaje się do walki z lotnictwem. W teorii jest dobrze opancerzony jak na swoją szybkość, choć nie za bardzo zdaje się to w walce z konwencjonalnymi pociskami i rakietami. Płyty pancerza zostały wykonane z nieznanego metalopodobnego materiału obcego pochodzenia, dzięki czemu czołg jest znacznie bardziej niż inne maszyny pancerne wytrzymały na: lasery, railguny i plazmę. Koszty produkcji mówią jednak same za siebie: ta jednostka nie jest przeznaczona do masowej produkcji.\n-rozporządzanie energią - Plasma tank może przeznaczyć więcej energii do silnika, dzięki czemu zwiększa się szybkość kosztem siły ognia.\n-przeładowanie broni - wystrzelenie 6 pocisków plazmowych w trybie rapid-fire. czas ładowania 15 s.\n-spora siła ognia\n-niezwykle wytrzymały na lasery, railguny i plazmę.\n-mało wytrzymały przeciw konwencjonalnym pociskom i rakietom\n-wysokie koszty produkcji\nModel wraz z teksturami:\nDla potencjalnego programisty:\nTankBody: główna część czołgu\nTrailer: Przyczepa z wieżyczką i tylnią gąsienicą\nBarrel_01 i Barrel_02 : działa plazmowe\nFXReactor01 i FXReactor02: efekty na działach\nFXMuzzleFlash01 i FXMuzzleflash02: muzzle flash'e\nGąsienice z F na końcu: przednie\nGąsienice z R na końcu: tylnia\nFXTreadLF i FTreadRF: przednie\nFXTreadLR i FXTReadRR: tylnie\nFXPlasmaShell.w3x : pocisk plazmowy\nFXPlasmaShellExplosion.w3x : Efekt, gdy pocisk plazmowy uderzy w cel\ndamage: jak mamut po ulepszeniu o railguny\nMówię to dlatego, że aby ten model umieścić w grze, trzeba mu zrobić plaktycznie cały unit xml od nowa, a nie znam się na programowaniu.\nOstatnio zmieniony przez Skyrn dnia Nie 14:24, 14 Wrz 2008, w całości zmieniany 5 razy\nnono gościu rządisz\nw końcu to nasz najlepszy modeller\nModel spox, nic do niego nie mam, ale jakieś screeny z gry pokaż, bo w 3dsmaxie prawie wszystko wygląa super, a potem jest buba dopiero jak w grze wygląda. (sorka, ale to mój odwet )\nNiestety, dopóki nie znajdziemy programisty, to możecie jedynie pomarzyć o tym modelu w grze.\nCzemu? Ja co prawda spędziłem nad tym trochę czasu, ale tak na serio to jest to banał nad banałami, a równie dobrze można zamienić za scorpion tanka, tyle że wtedy musisz się jeszcze pobawić, żeby pociski były plazmowe (ja też się bawię, żey był laser).\nEdit:Gybyś się jednak zdecydował, zamienić za scorpion tanka to taka mała rada. Musisz zamienić aż 9 fraz NuRaiderTank_SKN w tym wypadku na NUPlasmaTank (w predator tank jest tylko 5)\nOstatnio zmieniony przez Dajo3241 dnia Pon 15:06, 01 Wrz 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 15:50, 01 Wrz 2008 Temat postu:\nNiestety, to nie jest takie łatwe jak ci się wydaje:\n-Plasma tank ma 2 działa, a skorpion oraz predator- 1\n-myślałem o zamianie pod mamuta, ale plasma tank ma 2 komplety gąsienic zamiast 1, oraz nie ma rakiet.\n-nie ma cc3 jednostki z "przyczepą"\nTe powody sprawiają, że trzeba taki xml napisać specjalnie dla plasma tanka od nowa, a ja się wogóle na programowaniu nie znam.\nWysłany: Pon 16:08, 01 Wrz 2008 Temat postu:\nno i co, że ma dwa działa...chodzi tylko o to, żebyś pokazał jak się prezentuje w grze, ale jak nie chcesz to poczekamy na jakiegoś programistę...\nA wracając do modelu to w jakim programie robiłeś (ja robiłem w irfan Viewerze, dlatego nie wygląda tak idealnie. znaczy nie umiem obsługiwać tego programiku. )\nWysłany: Pon 16:33, 01 Wrz 2008 Temat postu:\nGIMP 2, ale ci nie polecam, zmienię chyba na paint shop pro, ponieważ gimp nie ma podstawowej funkcji rysowania linii prostych\nWysłany: Pią 21:56, 05 Wrz 2008 Temat postu:\nAAA JAK JA LUBIE CZOŁGI PLAZMOWE!!Dowlnoad now!W moim opowiadaniu miałem takowy.Będzie w nadchodzącym roździale(kartka mi się zgubiła,dziś ją znalazłem).No,oczywiście miał inny kształt i mógł się zakopywać.\nOstatnio zmieniony przez Kocur888 dnia Pią 21:57, 05 Wrz 2008, w całości zmieniany 1 raz\nJa jestem chyba masochistą Wszystko robię w MS Paint xD\nheh, następca tick tanka XD\nWysłany: Nie 14:31, 14 Wrz 2008 Temat postu:\nMyśle że można słać unit spotlight\numieść cały tekst w\ni wtedy Makintosh wyśle newsa


Nieruchomość położona w Sławnikowicach\nsygnatura licytacji: KMP 127/02 \_ księga wieczysta: JG1Z/00018084/2\nKomornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu Mirosław Wierzbicki zawiadamia na podstawie art. 953 kpc w związku z art. 955 kpc, że w dniu 09.04.2013r. o godz. 13:00 w Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu ul. Armii Krajowej 104 sala nr 115 odbędzie się\npołożonej w miejscowości Sławnikowice 34, objętej księgą wieczystą w Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu nr JG1Z/00018084/2. W skład nieruchomości wchodzi działka gruntu nr 147 o powierzchni 4374 m2 oraz budynek w zabudowie zwartej z budynkiem gospodarczym o powierzchni 70 m2, w tym powierzchni użytkowej budynku 44 m2.\nNieruchomość oszacowana jest na kwotę 23.842,00 zł. Cena wywołania wynosi trzy czwarte wartości oszacowania, tj. kwotę 17.881,50 zł. Przystępujący do licytacji zobowiązany jest złożyć rękojmię w wysokości jednej dziesiątej części\nsumy oszacowania nieruchomości, tj. 2.384,20 zł najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg w gotówce lub na rachunek bankowy komornika w PKO BP S.A. O. Bolesławiec nr 56102021370000950200439521. Przez złożenie rękojmi na rachunek bankowy rozumie się jej wpływ na rachunek komornika. Po rozpoczęciu licytacji wadium nie będzie przyjmowane. Nieruchomość można oglądać codziennie od dnia wywieszenia niniejszego obwieszczenia, zaś elaborat szacunkowy tej nieruchomości znajduje się do wglądu w biurze komornika. Prawa osób trzecich nie będą przeszkodą do przeprowadzenia licytacji i przysądzenia własności na rzecz nabywcy bez zastrzeżeń, jeśli osoby te przed rozpoczęciem licytacji nie złożą dowodu, że wniosły powództwo o zwolnienie spod egzekucji tej nieruchomości lub innych przedmiotów razem z nią zajętych. Użytkowanie, służebności i prawa dożywotnika, jeżeli nie są ujawnione w księdze wieczystej


Raport: polscy uczniowie w coraz gorszej kondycji psychicznej - FARMAKOTERAPIA\nAutor: wyborcza.pl/rynekaptek.pl 19-04-2019, 10:33\nNawet u 20 proc. młodych osób przed ukończeniem 18 lat wystąpią zaburzenia depresyjne (Fot. Archiwum)\nAutorzy międzynarodowego raportu Health Behaviour in School-aged Children przyjrzeli się kondycji psychofizycznej nastolatków. Wykazali, jak bardzo zestresowani, zmęczeni i pozbawieni psychologicznej pomocy są uczniowie, także polscy.\nMiędzynarodowy raport Health Behaviour in School-aged Children poświęcony zdrowiu nastolatków pokazuje, że młodzież jest w coraz gorszej kondycji psychicznej- pisze "GW".\nCzęść dotyczącą Polski przygotował zespół z Instytutu Matki i Dziecka. Autorzy raportu przyjrzeli się kondycji psychofizycznej 11-, 13- i 15-latków. Okazuje się, że 54 proc. odczuwa zmęczenie co najmniej raz w tygodniu, 35 proc. - codziennie. Problem narasta z wiekiem - wśród 11-latków każdego dnia ten stan odczuwa 27 proc. dzieci, wśród 15-latków - już 42 proc. - informuje Gazeta Wyborcza.


Przeprowadzanie sprzętu komputerowego\nUtworzono: wtorek, 22, kwiecień 2014\nPodczas organizowania przeprowadzki jednym z większych wyzwań jest przeniesienie sprzętu komputerowego - i to niezależnie od tego, czy przeprowadzamy mieszkanie, czy biuro. Sprawa jest o tyle ważna, że cena takiego sprzętu zazwyczaj oscyluje w granicach kilku - kilkunastu tysięcy złotych - a poza niewątpliwie sporą wartością materialną, bardzo istotne są przechowywane w komputerach dane, które nie zawsze da się odzyskać w przypadku poważnego uszkodzenia urządzeń.\nJeśli musimy przenieść sprzęt, w pierwszej kolejności warto skopiować wszystkie zawarte w nim dane. Najczęściej do tego celu przydają się płyty i pendrive, jednak dobrze jest rozważyć zakup dysku zewnętrznego; jest on stosunkowo mało kosztowny, a ma dużo większe możliwości gromadzenia danych.\nKolejną sprawą, o której musimy pamiętać, jest zapisanie ustawień i haseł do odwiedzanych przez nas serwisów i stron internetowych. Opcja automatycznego zapamiętywania danych jest w tym przypadku bardzo pomocna, jednak w momencie, w którym konieczna będzie zmiana w ustawieniach przeglądarki, ten sposób może okazać się zawodny i warto mieć tego świadomość.\nMusimy też wiedzieć, że najwięcej problemów przy przeprowadzaniu sprzętu sprawia... zainstalowanie go w nowym miejscu. Wszelkie kable i kabelki bardzo łatwo można rozłączyć (i należy to przed zapakowaniem komputerów koniecznie zrobić), natomiast ponowne podłączenie całości jest już większym wyzwaniem. Ale, oczywiście, możemy to sobie znacznie ułatwić: wystarczy, że po prostu oznaczymy poszczególne elementy, na przykład za pomocą różnokolorowych lub ponumerowanych karteczek - i przed demontażem całości zanotujemy, co do czego było podłączone. Drobiazg, ale docenimy to, gdy już będzie nam dane zmierzyć się z naszą elektroniką w nowym miejscu.\nA samo pakowanie? Sprzęt komputerowy zdecydowanie najlepiej będzie się czuł w oryginalnych opakowaniach, ale nie ma co się oszukiwać - większość z nas wyrzuca je, gdy tylko rozpakuje świeżo nabytą elektronikę. Ale i na to jest sposób - wystarczą nam dowolne opakowania kartonowe, najlepiej maksymalnie dopasowane rozmiarem do przewożonego sprzętu. W przypadku zaistnienia jakichkolwiek pustych miejsc, trzeba je koniecznie czymś wypełnić - może do tego posłużyć na przykład styropian, folia bąbelkowa, etc. Najdelikatniejsze i najbardziej podatne na uszkodzenia elementy, przed włożeniem do kartonów należy owinąć folią bąbelkową, która doskonale sprawdzi się w amortyzowaniu wszelkiego rodzaju wstrząsów.\nDobrym pomysłem jest umieszczenie w napędzie CD/DVD dowolnych płyt - to pozwoli ochronić go przed uszkodzeniem układu optycznego.\nKolejna rada - nasz sprzęt możemy dodatkowo zabezpieczyć, pakując go podwójnie - najpierw w jeden karton, a potem jeszcze w nieco większy, z zastosowaniem wypełniaczy.\nWszelkie gwałtowne wstrząsy, zmiana wilgotności powietrza, mróz - są to realne zagrożenia dla naszego sprzętu, dlatego w samochodzie dostawczym powinien być umieszczony w sposób bardzo przemyślany, by jak najbardziej zminimalizować ryzyko uszkodzeń.\nPlanując przeprowadzenie komputerów, musimy pamiętać, że spakowanie ich to dopiero początek drogi - są jeszcze urządzenia peryferyjne, takie jak drukarka, ksero, skaner, etc. W nowym miejscu, poza rozpakowaniem i podłączeniem tego wszystkiego, będzie nas też prawdopodobnie czekać przeniesienie łącza internetowego, skonfigurowanie bezprzewodowej i przewodowej sieci komputerowej, itp.\nMamy nadzieję, że dzięki tym kilku radom wszystko przebiegnie bez zarzutu, a sprzęt komputerowy jeszcze długo będzie świetnie się sprawował, mimo przygód ze zmianą miejsca lokalizacji.


Cassis, Bartex - Czerwone, Słodkie, Kulturalne - Wino owocowe / Winka.net\nwina owocowe » Recenzje win » C » Cassis\nId wina: 2592\nNazwa wina: Cassis\nGdzie kupić wino Cassis ?\nWskaż na mapie gdzie widziałeś wino Cassis, pomóż znaleźć je innym:\nmałopolskie14.8% (4 os.)\nwielkopolskie14.8% (4 os.)\npomorskie14.8% (4 os.)\nmazowieckie11.1% (3 os.)\nłódzkie11.1% (3 os.)\nzachodniopomorskie7.4% (2 os.)\nśląskie7.4% (2 os.)\nlubuskie3.7% (1 os.)\nkujawsko-pomorskie3.7% (1 os.)\nautor komentarza: lia.13\nWino jest cudowne (ja ogólnie lubię słodkie trunki). W książce "Ania z Zielonego Wzgórza" jest scena, w której Diana upiła się winem porzeczkowym, nie wiedząc, że pije wino. Było to dla mnie niepojętne, bo przecież wino jest cierpkie, zatem nie można go pomylić z sokiem.\nTo wino można pomylić z sokiem, jest tak słodkie, delikatne w smaku, że wchodzi jak kompocik, a przecież swojego kopa ma, więc trzeba uważać\nW Auchanie w Sosnowcu można dostać. Podejrzewam,że w innych też\nPo pierwsze to jest bardziej likier, a nie czyste słodkie wino. Podaje się to do różnych drinków, lodów itp. Polecam.\nTylko mam problem, nie mogę go nigdzie dostać - sprawdziłam wszystkie sklepy w których kiedyś je widywałam...\nPoszukuję w okolicy Rudy Śląskiej, dajcie znać gdzie je mogę dostać?!\nZdecydowanie za słodkie, nie da się dużo wypić. Nigdy więcej nie zamierzam go kupować ;P


Antykorupcyjny pion prokuratury Bułgarii zarzucił w poniedziałek 3 kwietnia 2017 roku wicepremierowi i ministrowi zdrowia Iłko Semerdżijewowi przestępstwo urzędnicze; miał wywierać nacisk na podwładną w sprawie mianowania konkretnej osoby na stanowisko wiceszefa bułgarskiej agencji do spraw leków.\nWedług rzeczniczki prokuratora naczelnego Rumiany Arnaudowej pod koniec lutego 2017 minister zagroził dyrektor agencji zwolnieniem, jeżeli nie mianuje konkretnej osoby na swojego zastępcę. W rozmowie miał on również kierować inne groźby. Zdaniem Arnaudowej za takie przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności do 6 lat.\nWedług szefowej agencji ds. leków Aseny Stoimenowej osoba, którą minister chciał widzieć jako jej zastępcę, to Bojan Doganow, który kierował biznesem pokrywającym się z działalnością instytucji i zajęcie stanowiska wiceszefa byłoby konfliktem interesów. Doganow udał się do agencji, gdzie został powiadomiony, że ponieważ jest właścicielem firmy handlującej lekami, nie może objąć stanowiska wicedyrektora.\nRzeczniczka prokuratury poinformowała, że minister złożył już wszystkie wyjaśnienia, dlatego prokuratura nie występuje o jego usunięcie ze stanowiska. Dodała również, że rozmowa była prowadzona w obecności świadków, którzy potwierdzili zarzuty Stoimenowej.\nBułgaria jest postrzegana jako najbardziej skorumpowany kraj Unii Europejskiej. W ostatnim rankingu międzynarodowej organizacji Transparency International Bułgaria spadła o kolejne 6 miejsc i zajęła 75. miejsce wśród ogólnej liczby 176 państw. Według TI w ostatnich pięciu latach brak jest jakiegokolwiek postępu w walce z korupcją w Bułgarii.\nAnalogiczne wnioski publikowały również Freedom House, Bank Światowy czy Economist Intelligence Unit.\nBułgarski rząd na czele z centroprawicowym premierem Bojko Borysowem, sprawujący władzę w okresie od listopada 2014 do stycznia 2017 roku, kategorycznie odmawiał naśladowania rumuńskiego wzorca walki z korupcją. Borysow odrzuca model całkowicie niezależnej instytucji antykorupcyjnej na wzór rumuńskiego biura antykorupcyjnego.\nPodczas wizyty w Sofii szefowej rumuńskiego Państwowego Biura Antykorupcyjnego Laury Kovesi kilka tygodni temu, do której doszło w czasie kampanii wyborczej, Borysow nie spotkał się z nią. Obecnie Borysow jako lider partii GERB (Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii), która zwyciężyła w marcowych wyborach parlamentarnych, przystępuje do rozmów w sprawie utworzenia rządu, na czele którego stanie po raz trzeci.(pap)


Głos Laureata Nagrody\nZ rodzin tworzy się naród\nW dotychczasowym zwyczaju wydawcy tygodnika „Źródło” było, aby w numerze zawierającym ogłoszenie decyzji Kapituły został umieszczony zapis rozmowy z Laureatem. Tym razem, w uzgodnieniu z Ks. Arcybiskupem, wobec wielu już wywiadów udzielonych przez Niego w różnych miejscach, publikujemy kilka wybranych wypowiedzi Laureata Nagrody, zaczerpniętych z już dostępnych wystąpień.\nMAMY CIĄGLE DOMAGAĆ SIĘ ZMIANY USTAW, KTÓRE SĄ ZAGROŻENIEM DLA NASZYCH NIENARODZONYCH, ALE JUŻ ŻYJĄCYCH BRACI I SIÓSTR\nKilkadziesiąt lat temu selekcja odbywała się na rampach kolejowych. Dzisiaj w laboratoriach. Ale logika jest ta sama i stawka jest równie podobna, gdy chodzi o życie naszych braci i sióstr. (…) Ten spór o życie dzieci nienarodzonych to kwestia walki o „kształt naszego człowieczeństwa i naszej cywilizacji”. Mamy ciągle domagać się zmiany ustaw, które są zagrożeniem dla naszych nienarodzonych, ale już żyjących braci i sióstr.\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy świętej w katedrze na Wawelu. Msza św. poprzedzała odbywający się w Krakowie II Małopolski Marsz dla Życia i Rodziny „Życiu – TAK”. 8 X 2017 r.\nMÓWIENIE O TYM, IŻ IN VITRO JEST METODĄ LECZENIA NIEPŁODNOŚCI, TO KŁAMSTWO\nMetoda in vitro wiąże się z brutalną ingerencją w organizm kobiety i selekcją embrionów. Pojawia się poważny problem etyczno-moralny. Co zrobić z tymi poczętymi dziećmi? Zamrozić? Jak długo mogą one w tym stanie istnieć? Czy po jakimś czasie będzie można ponownie z tego embrionu skorzystać, wszczepiając je w łono tej samej kobiety? (…) Z punktu widzenia nauki Kościoła, metoda in vitro jest niezgodna z moralnością katolicką, ale człowiek, który dzięki niej się urodził, zasługuje na pełny szacunek. Możliwości techniczne, jakie związane są z rozwojem współczesnej medycyny, pozwalają na to, żeby mogły począć się dzieci metodą in vitro, ale tutaj chciałbym wrócić do podstawowej zasady, o której wielokrotnie mówił Jan Paweł II spotykając się z naukowcami. Nie wszystko, co jest technicznie możliwe, jest moralnie dozwolone. (…) Mówienie o tym, iż in vitro jest metodą leczenia niepłodności to kłamstwo. (…) Niepłodność pozostaje. Sposobem leczenia niepłodności, który jest ciągle mało popularny, a niebudzący zastrzeżeń moralnych i zgodny z naturą człowieka, jest naprotechnologia.\nFragment comiesięcznych „Dialogów”, które odbyły się w krakowskiej Bazylice św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa w Krakowie, 18 X 2019 r.\nNIE MA WSPÓLNOTY BLIŻSZEJ JAK WSPÓLNOTA MAŁŻEŃSKA\nWażne jest wciąż powracanie do chrześcijańskiego spojrzenia na to czym jest małżeństwo i rodzina. Związek małżeński jest tak intymny i ofiarny jak sposób, w którym Chrystus patrzy na swój Kościół. Bo On za ten Kościół cierpiał i oddawał swoje życie. To ten Kościół umacniał swoim słowem. To On błogosławił związkowi małżeńskiemu, który świętował swoje zaistnienie w Kanie Galilejskiej (…) On chce abyśmy my, naśladując Go, wychodzili ze skorupy własnego egoizmu i służyli innym. A nie ma wspólnoty z jednej strony bliższej, a z drugiej będącej większą przestrzenią dla ogromnej ofiarności i zatroskania o siebie nawzajem, jak wspólnota małżeńska. I dlatego nigdy nie dość wchodzić w tajemnicę chrześcijańskiego małżeństwa i jedności małżeńskiej (…) Małżonkowie jako owoc swojej miłości przyjmują każde dziecko, widząc w nim samego Chrystusa, który chce zamieszkać między nimi i swoją miłością ich ubogacać. Czy otwarcie się na każde dziecko jako owoc miłości małżeńskiej nie jest otwarciem się na Boga Ojca, który kazał pierwszym rodzicom żyć razem, mieć potomstwo i zaludniać ziemię? Czy nie jest to otwarcie się na Ojcowski zamysł w odniesieniu do każdej i każdego z nas? (…) Przyjąć każde dziecko jako błogosławieństwo i jako wielką nadzieję na przyszłość, która w przypadku poszczególnej rodziny będzie miała swój dalszy ciąg mimo konieczności przemijania. Aborcja jest największym bezprawiem i najwyższym lekceważeniem tego wszystkiego, do czego jako ludzie jesteśmy powołani.\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. sprawowanej w ramach XXXIV Ogólnopolskiej Pielgrzymki Małżeństw i Rodzin na Jasną Górę, 23 IX 2018 r.\nABY NIE ZABRAKŁO NAM WSZYSTKIM NADZIEI W DOBRĄ PRZYSZŁOŚĆ NASZEJ OJCZYZNY I KOŚCIOŁA\nOdzyskanie niepodległości przed stu laty dokonało się dzięki polskim rodzinom, które mimo prześladowań przekazywały to, co najcenniejsze: wiarę w Boga, miłość do siebie nawzajem i miłość do Ojczyzny. Dziękujemy dziś Panu Bogu za tamte polskie rodziny, za tamte bohaterskie matki. Za Kościół, za duchownych zakonnych, diecezjalnych, którzy stanowili ogromne wsparcie dla Polaków, by trwać przy Bogu i przy Ojczyźnie. Jednocześnie prosimy dzisiaj za siebie, wiedząc jakie są dzisiejsze zagrożenia skierowane przeciw instytucji małżeństwa i rodziny. Jak bardzo podważany jest fundament małżeństwa i rodziny, którym jest sam Bóg.\nWielkie zadania stoją dzisiaj przed polskimi rodzinami. Ocalenie własnej trwałości. Ocalenie fundamentu, na którym wznosi się każde małżeństwo i każda rodzina i ciągłe błaganie do Pana Boga, by dał siły do zmagania. By wspomagał w dźwiganiu codziennych krzyży. Aby nie zabrakło nam wszystkim nadziei w dobrą przyszłość naszej Ojczyzny i Kościoła w naszej Ojczyźnie.\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w trakcie XXVI Pielgrzymki Rodzin Archidiecezji Krakowskiej do Kalwarii Zebrzydowskiej, 16 IX 2018 r.\nJEŚLI CHCEMY PRZEŻYĆ JAKO POLSKA, JAKO NARÓD, TO MUSIMY TRWAĆ PRZY CHRYSTUSIE\nLGBT to prawdziwie pogańska ideologia, która odrywa nas od prawdy o człowieku i wprowadza na tory, w których jako ludzie tracimy swoją tożsamość, wyrastającą z samej naszej struktury biologicznej, określającej nas czy to jako kobiety, czy jako mężczyzn. (…) Ta ideologia naprawdę istnieje. Niestety, jesteśmy dziś zdominowani przez media, które próbują nam wtłoczyć pewne schematy myślenia. Na skutek tego nie pozwalają nam nie tylko samodzielnie myśleć, ale w swoim kłamliwym przekazie bardzo często odciągają nas od prawdy. Dlatego tak skutecznie pod różnymi hasłami ukrywana jest ideologia LGBT. (…) Nasze dzisiejsze „non possumus” polega na tym, że musimy powiedzieć zdecydowane i jednoznaczne „nie” ideologiom niszczącym człowieka i Naród, takim jak gender czy LGBT. Bo po raz kolejny chodzi o to, czy przeżyjemy jako ludzie ze swą osobową godnością, czy przeżyjemy jako Kościół, czy przeżyjemy jako Naród, który w całej swojej historii od samego początku związany jest z chrześcijaństwem, z Chrystusowym Krzyżem. Jeśli chcemy przeżyć jako Polska, jako Naród, to musimy trwać przy Chrystusie. Jasnogórskie Śluby Narodu Prymasa Tysiąclecia ciągle są dla nas zadaniem i ciągle są dla nas aktualne.\nFragment wywiadu udzielonego „Naszemu Dziennikowi” 12 X 2019 r.\nNa życiu małżeńskim i rodzinnym budują się narody, a w ten sposób spełnia się pierwsze przykazanie, jakie Bóg dał kobiecie i mężczyźnie: by byli płodni, rozmnażali się i czynili sobie ziemię poddaną. Współczesna kultura kwestionuje jednak to wszystko, i to w sposób brutalny, agresywny i świętokradczy. Zaczyna się to od negacji Boga, a gdy nie ma Boga, człowiek zostaje sam, w duchowej pustce. Tak było 300 lat temu, gdy w epoce oświecenia kwestionowano Boga, stawiając na rozum, i tak było 80 lat temu, gdy rozpoczynała się II wojna światowa, a polityczne systemy miały niszczyć człowieka. Rozum wtedy się skompromitował. Tak jest i dziś, gdy ideologie gender i LGBT próbują niszczyć dzieci, także te najmniejsze, odbierając im czystość spojrzenia i niewinność.\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w trakcie XXVII Pielgrzymki Rodzin Archidiecezji Krakowskiej do Kalwarii Zebrzydowskiej, 8 IX 2019 r.\nDEPRAWACJA DZIECI I MŁODZIEŻY\nPOPRZEZ WPROWADZANIE DO SZKÓŁ TZW. KARTY LGBT\nZamach na życie małżeńskie i rodzinne sięga jeszcze bardziej głęboko. Usiłuje się bowiem podważyć samą instytucję małżeństwa jako wspólnoty kobiety i mężczyzny. Co więcej, podważanie to pragnie się zaczynać już od edukacji, a właściwie: deprawacji, dzieci i młodzieży poprzez wprowadzanie do szkół przez niektóre polskie samorządy tzw. Karty LGBT. Stoi za tym, jak wiadomo, ideologia gender, według której sprawa płci człowieka nie jest związana przede wszystkim z jego strukturą biologiczną, ale ma głównie charakter kulturowy i zależy od jego osobistej decyzji. (…) Kolejnym zamachem na wolność małżeństwa i rodziny jest instrukcja WHO, dotycząca edukacji seksualnej dzieci, która odbiera im naturalną wolność i niewinność, a także organizowane przez zwolenników LGBT tzw. parady równości, które zaprzeczają pięknu człowieczeństwa kobiety i mężczyzny i są okazją do szyderstwa z prawd wiary. (…) Pytam zatem wszystkich odpowiedzialnych za nasze życie społeczne i narodowe: gdzie w tych paradach jest jeszcze miejsce na tolerancję, którą ich organizatorzy mają nieustannie na ustach i której domagają się dla siebie? Czy tolerancja polega na tym, aby bezkarnie móc wyszydzać ludzi wierzących i publicznie sobie z nich kpić i ich poniżać?\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. z okazji 40. rocznicy wizyty św. Jana Pawła II w Nowym Targu, 9 VI 2019 r.\nJEZU CHRYSTE, TWEGO KRÓLOWANIA NAM POTRZEBA\n„Czuwanie jest słowem Pana”. Od samego początku powołania człowieka do istnienia czuwanie Boga jest przeniknięte Ojcowską troską o niego. Troską pełną miłości. Troską o ten szczególny dar dany człowiekowi, jakim jest jego wolność. (…) Słowo to przyjmujemy „ciągle na nowo”, w zależności od konkretnej godziny, która przechodzi „w psalm nieustających nawróceń”. Ubiegły, 2016 rok, stał się najpierw godziną, w której słowo czuwania narodu polskiego przyjęło kształt dziękczynienia składanego Bogu za dar chrześcijańskiej wiary, zakorzenionej w nim od 966 roku – od Chrztu księcia Mieszka I. To dziękczynienie znalazło następnie swój solenny wymiar w Jubileuszowym Akcie Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana, który miał miejsce w krakowskich Łagiewnikach w dniu 19 listopada. Mówiliśmy wtedy: „Oto my, Polacy, stajemy przed Tobą wraz ze swymi władzami duchownymi i świeckimi, by uznać Twoje Panowanie, poddać się Twemu Prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały Naród. Wyznajemy wobec nieba i ziemi, że Twego królowania nam potrzeba. Wyznajemy, że Ty jeden masz do nas święte i nigdy niewygasłe prawa. Dlatego z pokorą chyląc swe czoła przed Tobą, Królem Wszechświata, uznajemy Twe Panowanie nad Polską i całym naszym Narodem, żyjącym w Ojczyźnie i w świecie”.\nUznając to panowanie, pragniemy, „aby Chrystusowy krzyż królował”, ogarniając całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk.\nFragment homilii wygłoszonej podczas ingresowej Mszy św. na Wawelu, 28 I 2017 r.\nNIE MA PRAWDZIWEGO PATRIOTYZMU BEZ KRZYŻA\nPatriotyzm, który tak wspaniale objawił się w dziejach naszego narodu w związku z uchwaleniem Konstytucji 3 maja, (…) nie może się urzeczywistniać bez Chrystusowego krzyża. (…) Nie ma prawdziwego patriotyzmu bez krzyża, ponieważ właśnie w nim w pełni ukazała się miłość Boga do człowieka. Patriotyzm, w swej istocie będący miłością Ojczyzny, jest niekiedy miłością trudną, wymaga niekiedy zaparcia się samego siebie, zaprasza do ofiarności, zakłada możliwość cierpienia. (…) Jeżeli ktoś swoją miłość do Ojczyzny łączy z krzyżem, sam w konsekwencji upodabnia się do Chrystusa.\nFragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. w Archikatedrze Wawelskiej, 3 V 2017 r.\nPrevPoprzedniaBogactwo ewangelii św. Jana (125) Pożyteczne rozstanie\nNastępnaTrzeci Tydzień Zwykły 27 I – 1 II 2020Następny


Menetheris @Filmaster — filmaster.pl\nMenetheris ocenił(a) Lekcje pana Kuki i 1 inny film\nMenetheris skomentował(a) Amer (marylou)\nMenetheris skomentował(a) Piętnastka dekady (umbrin)\nMenetheris skomentował(a) Księżyc (Menetheris)\nMenetheris skomentował(a) BFI 53rd London Film Festival - na co warto? (michuk)\nMenetheris napisał(a) o Księżyc\nSpodziewałem się więcej, znacznie więcej. Muzyka Mansella wprawia w stan hipnozy, nie mniej jednak sam film nie jest już tak świetny. Trudno mi zresztą pojąć, na czym polega jego fenomen( już któryś raz z rzędu słyszę, że zdobywa kolejno nagrody na festiwalach), ale w sumie nie ma też co narzekać. Jones zrealizowałem poprawne s-f, a miał szansę na arcydzieło. Podsumowując- nie powala, ale warto zobaczyć.\nMenetheris napisał(a) o Zimowa cisza\nSztuka dla sztuki, całkiem ładnie sfotografowana i klimatyczna, za to miałka całościowo. Nawet jeśli w końcówce, dochodzi ostatecznie do jakiegoś przełomu-wyzwolenia, to mnie to ani nie obchodzi, ani nie przekonuję. Całe szczęście, że obraz ten jest dosyć krótki, choć i tak jego "złoty środek" można by ograniczyć do formy krótkometrażówki, może wtedy było by to bardziej zjadliwe.\nMenetheris skomentował(a) Top 5 chcę obejrzeć


MARIAN - duże biurko różne kolory » Meble Arkadius\nMeble Arkadius / Meble pokojowe / Biurka / MARIAN – duże biurko różne kolory\nMARIAN – duże biurko różne kolory\nilość MARIAN - duże biurko różne kolory\nBiurko MARIAN jest to mebel zarówno do pokoju, mieszkania, jak i do biura. Po lewej stronie cztery pojemne szuflady, po prawej stronie szafka z półką, wysuwana podkładka pod klawiaturę. Wykonanie na płycie laminowanej 18 mm, obrzeża blatu ABS.\nPolecamy nowoczesne biurka, które łączą w sobie podstawową, praktyczną funkcję z dekoracją.\nOprócz tradycyjnych, zwykłych, prostokątnych biurek warto zwrócić uwagę na biurka narożne. Dzięki takiemu wyborowi jak biurko narożne uda się Państwu wykorzystać większą dostępną przestrzeń w pomieszczeniu.\nbudowa – płyta wiórowa, laminowana o grubości 18 mm,\nMARIAN – duże biurko różne kolory opinie\nNARV B-1 – biurko industrialne z regałem\nMODERN NEW – biurko białe połysk\nB-31 – biurko białe połysk – konsola\nB-33 – biurko sonoma – konsola


Koronawirus. Mieszkania na sprzedaż, ceny mieszkań - prognozy Banku Pekao - TVN24 Biznes\nDo 2021 roku ceny mieszkań mogą odnotować kilkuprocentowy spadek, potem powrócą na ścieżkę wzrostu - wynika z prognoz ekonomistów Banku Pekao. W przypadku pogorszenia sytuacji związanej z epidemią COVID-19, spadki mogą się pogłębić i przebić poziom dwucyfrowy.\nDepartament Analiz Makroekonomicznych Banku Pekao przeanalizował rynek mieszkaniowy w czasie epidemii COVID-19. Zdaniem ekonomistów pierwsza faza kryzysu okazała się nie tak dotkliwa, jak można było się obawiać, ale sytuacja jest trudna, a niepewność co do dalszego rozwoju sytuacji - znacząca.\nW ocenie przedstawicieli Banku Pekao kryzys może "schłodzić" rozgrzany dotychczas rynek mieszkaniowy, w szczególności hamując dynamiczny wzrost cen z ostatnich lat. Ekonomiści przygotowali dwa scenariusze dotyczące odporności rynku mieszkaniowego - bazowy i pesymistyczny.\nZ prognoz wynika, że w bazowym scenariuszu, w latach 2020-2021, rynek mieszkaniowy może zanotować wyraźny, choć mimo wszystko umiarkowany - biorąc pod uwagę skalę kryzysu - spadek sprzedaży spowodowany: tymczasowymi fizycznymi utrudnieniami, przejściowym pogorszeniem nastrojów konsumentów i inwestorów (awersja do ryzyka w związku z kryzysem gospodarczym) i utrudnionym dostępem do kredytu.\nTakże ceny mieszkań mogą zanotować kilkuprocentowy spadek. Jak wyjaśniono, będzie on nierównomiernie rozłożony pomiędzy lokalizacje i rodzaje. Zdaniem ekonomistów pandemia będzie miała większy wpływ na nieruchomości przeznaczone na wynajem, za to mniejszy na mieszkania "przystosowane" do charakteru pandemii – z ogródkami i tarasami, przestrzenią "biurową".\n"W 2021 roku spadek stopniowo przechodzi w stagnację lub w optymistycznym wariancie delikatny wzrost. Wzrost stopy bezrobocia przyjmuje bowiem tylko umiarkowane rozmiary (max do ok. 7-8 proc.), a optymizm wśród konsumentów powraca stosunkowo szybko" - czytamy w raporcie.\nW ocenie ekonomistów odbudowie popytu na mieszkania mogą sprzyjać bardziej przystępne oferty cenowe, w efekcie wyhamowania wzrostu cen w następstwie wybuchu kryzysu.\nZdaniem ekonomistów Pekao w latach 2022-2024 ceny mieszkań powinny powrócić na ścieżkę wzrostową, w drugiej połowie tego okresu przebijając poziom wyjściowy z 2020 roku.\nCo jednak w przypadku realizacji scenariusza pesymistycznego? Zdaniem ekonomistów wówczas do 2024 roku ceny mieszkań będą notowały konsekwentny i silny spadek, trwający co najmniej 3 lata. Z prognoz wynika, że dynamika spadkowa może sięgnąć dwucyfrowych poziomów.\nPo tym okresie - jak czytamy - ceny przejdą w fazę łagodnego wzrostu przez długi czas pozostając na poziomach znacznie niższych od wyjściowych, czyli z początku 2020 roku.\nW średnim horyzoncie, czyli latach 2022-2024, ekonomiści zakładają, że banki złagodzą politykę kredytową, a okazji zakupowych na rynku mieszkaniowym będzie poszukiwać coraz więcej inwestorów.\nWedług autorów raportu duże firmy deweloperskie są dobrze przygotowane na wyzwania związane z kryzysem, m.in. dzięki zapasom gotówki. Słabych punktów należy szukać wśród małych i średnich graczy.\nPekao jest drugim pod względem aktywów bankiem w Polsce. Po drugim kwartale 2020 roku największym pozostawał PKO Bank Polski, a podium uzupełnił Santander Bank Polska.\nKolejne miejsca z zestawieniu zajmują mBank, ING Bank Śląski, BNP Paribas, Bank Millennium, Alior Bank, Citi Handlowy oraz Getin Bank.