W Krainie Czytania & Historii: czerwca 2013\nTytuł oryginału: The Spring of the Tiger\nPrzekład: Elżbieta Gepfert\nKiedy słyszymy „Cejlon”, wówczas pierwsze, co nam przychodzi do głowy to „herbata”. Gdzieś w podświadomości czujemy jej smak i zapach. W roku 1972 wyspa Cejlon zmieniła nazwę na Demokratyczną Republikę Sri Lanki. Niemniej jednak państwo położone na terenach Azji Południowej, w większości przypadków nadal utożsamiane jest z Cejlonem, co sprawia, że nazwy „Sri Lanka” i „Cejlon” traktowane są wymiennie. Nie będę tutaj szczegółowo zagłębiać się w geografię czy warunki turystyczno-krajoznawcze Cejlonu, ponieważ te informacje można bez trudu odnaleźć w każdej encyklopedii. Chciałabym natomiast nieco nakreślić historię Sri Lanki z uwagi na fabułę powieści, o której mowa.\nMówiąc o historii Cejlonu, skupmy się na wieku XVIII. Otóż pod koniec tego stulecia wyspa znalazła się w centrum zainteresowania Brytyjczyków, którzy w latach 1795-1796 dokonali podboju Cejlonu, usuwając stamtąd bez większych problemów Holendrów. W roku 1802 w Amiens został zawarty pokój, na mocy którego Cejlon stał się częścią brytyjskiego imperium. W 1815 roku Brytyjczycy opanowali Kandy i bardzo szybko na terenach Płaskowyżu Centralnego zaczęli zakładać ogromne plantacje herbaty, kawy oraz kauczuku. Zatrudniali tam miejscową ludność, a także robotników pozyskiwanych w Indiach, głównie w Tamiladzie i Kerali.\nTo właśnie na wyspie Cejlon ojciec głównej bohaterki powieści – Sary Ashington – trudni się uprawą herbaty. Oczywiście jest on Brytyjczykiem i jak pokazuje historia, zatrudnia na swojej plantacji tubylców. Lecz plantacja Ralpha Ashingtona nie jest jedyną zarządzaną przez obywatela Wielkiej Brytanii. Konkurencję stanowi plantacja Clintona Shawa – młodego, silnego i zdrowego mężczyzny, który wśród miejscowych nazywany jest wręcz „królem wyspy”. Należy do niego większość ziemi oraz łowiska, gdzie wydobywane są perły. Lecz zanim wybierzemy się z naszą bohaterką w podróż na malowniczy Cejlon, przenieśmy się na chwilę do Anglii na Denton Square. To właśnie tutaj, w otoczeniu aktorów, dorasta Sara Ashington.\nKiedy czytelnik poznaje panienkę Sarę, dziewczyna jest już w wieku nastoletnim. Wychowuje ją matka, która praktycznie nie widzi nic poza swoją pracą. Jest znaną aktorką, która wciąż potrzebuje pochwał, zachwytów i uwielbienia swoich fanów. Kiedy Sara była bardzo mała, Irena Rushton wywiozła ją z Cejlonu, w chwili porzucenia swojego męża. Rozkapryszona aktorka była drugą żoną Ralpha i jednocześnie jedną wielką pomyłką jego życia. Tak przynajmniej twierdzą jego siostry – Marta i Mabel. Mała Siddons, jak nazywa ją matka, ma własnego guwernera, który uczy ją o świecie i literaturze. Wzajemne relacje tych dwojga są znacznie poważniejsze niż tylko uczennicy i nauczyciela. Teoretycznie można mówić o przyjaźni, aczkolwiek uważny obserwator dostrzeże zapewne coś więcej. Ale przecież wszystko kiedyś ma swój koniec. Spotkania Sary z Tobym Manderem również. Pewnego dnia mężczyzna wyjeżdża do Dehli. Fakt ten łamie serce dorastającej Sary.\nŚrodowisko aktorów chyba od zawsze wiązało się ze skandalami obyczajowymi, w których to właśnie oni odgrywali główne role. Tak też jest i w tym przypadku. Irena Rushton wikła się w romans z żonatym mężczyzną, który kończy się tragicznie. Jego konsekwencje są dramatyczne nie tylko dla rodziny kochanka aktorki, ale dla niej samej również. Nagle przestaje dostawać propozycje ról. Wygląda na to, że w swoim środowisku jest już skończona. Gazety rozpisują się o niej niepochlebnie, pod domem wystają jacyś tajemniczy ludzie, a sama zainteresowana popada w coraz głębszą depresję. I wtedy na ratunek przybywają siostry Ralpha Ashingtona. Kobiety nie dbają o przyszłość swojej bratowej. Znacznie bardziej zainteresowane są bratanicą. Dwie stare panny widzą w niej spełnienie własnych oczekiwań.\nMniej więcej w tym samym czasie Sara odkrywa tajemnicę niezwykłych pereł Ashingtonów, które przechodzą z pokolenia na pokolenie. Każda żona męskiego potomka rodu musi je przez jakiś czas nosić, co uwieczniane jest na portretach zdobiących ściany w dwustuletniej rezydencji Ashingtonów. To właśnie tam ma zamieszkać Sara wraz z matką. Czy kobiety będą tam bezpieczne? A może jest ktoś, kto czyha na ich życie, a przynajmniej jednej z nich?\nOczywiście Sara bardzo szybko akceptuje nową rzeczywistość. Dom ciotek i jej ojca przypada jej do gustu, choć jest dość tajemniczy. Wiążą się z nim też pewne legendy. Lecz ona nie zwraca na to uwagi, zważywszy że pojawia się szansa na odzyskanie ojca. Któregoś dnia marzenie Sary wreszcie się spełnia. Oto z dalekiego Cejlonu powraca schorowany Ralph Ashington. Ale mężczyzna nie jest sam. Przywozi ze sobą młodego Clintona Shawa. Jaką zatem rolę odegra w życiu młodziutkiej Sary ten bezwzględny przyjaciel ojca? Czy dziewczyna może mu ufać, skoro ojciec darzy go tak wielkim zaufaniem? Bardzo szybko czas weryfikuje wszelkie obawy i domysły Małej Siddons. Ale czy o takim życiu marzyła? Czy pragnąc zobaczyć wreszcie ojca, Sara przypuszczała, że od tej chwili będzie musiała stawić czoło niebezpieczeństwu? Że nagle znajdzie się na obcej ziemi skazana jedynie na własne siły? Że jej życie będzie zagrożone?\nSkok tygrysicy to kolejna książka Victorii Holt, która wciągnęła mnie niemalże od pierwszej strony. Jest to powieść niezwykle egzotyczna z uwagi na umiejscowienie akcji. Ogromną jej część stanowi właśnie Cejlon końca XIX wieku. Autorka po mistrzowsku przedstawia czytelnikowi atmosferę tamtego regionu. Spotykamy nie tylko wielkich plantatorów herbaty, ale także i zwykłych robotników, którzy na owych plantacjach zarabiają na chleb. Wraz z Sarą Ashington podążamy przez niebezpieczną dżunglę w obawie przed jadowitymi kobrami, które mogą czaić się wszędzie. Czujemy jej strach i ulgę, kiedy docieramy do domu bezpieczni. Choć z drugiej strony Sara – w przeciwieństwie do czytelnika – nie może czuć się tam bezpieczna tak do końca. Ona wciąż musi oglądać się za siebie, aby nie pozwolić swojemu wrogowi zaatakować. Musi być szybsza niż on.\nSara Ashington, przyjeżdżając na Cejlon odnajduje też rodzinę, o której dowiedziała się całkiem niedawno. To starsza siostra – Clytie. Kobieta jest owocem pierwszego małżeństwa Ralpha Ashingtona. Sara i Clytie bardzo szybko zaprzyjaźniają się ze sobą i są szczęśliwe, że w końcu udało im się spotkać. Wiele dobrego w życie Sary wnosi również jej kilkuletni siostrzeniec, Ralph, który imię odziedziczył po swoim dziadku.\nW tej książce jest tak wiele nagłych zwrotów akcji, że czytelnik nie potrafi niczego przewidzieć. Ci, którzy wydają się być przyjaciółmi, po jakimś czasie stają się wrogami. Natomiast ci, których od początku traktowaliśmy jako nieprzyjaciół, ostatecznie są zdolni do największych poświęceń. Co więcej, zakończenie powieści niesamowicie zaskakuje, a to nie zdarza się często w tego rodzaju książkach. W większości przypadków literatura kobieca jest do bólu przewidywalna. Tutaj na próżno typować która z postaci to czarny charakter. A to wszystko okraszone jest potężną namiętnością, niejednokrotnie wręcz perwersyjną, choć ostrych scen erotycznych tutaj nie znajdziemy. To jest dopiero sztuka! Pokazać namiętność bez podawania wszystkiego na tacy!\nOczywiście nie należy zapominać o przeklętych perłach Ashingtonów. Legenda mówi, że przynoszą nieszczęście każdemu, kto jest w ich posiadaniu. To w takim razie, dlaczego tak wielu chce je mieć? Nie lepiej pozbyć się ich raz na zawsze i mieć spokój? Pod tym względem książka zawiera w sobie pierwiastki charakterystyczne dla powieści gotyckiej. Jest legenda o perłach i jest też bardzo stara posiadłość, w której straszy. Tak przynajmniej twierdzą ci, którzy rzekomo owego ducha ujrzeli na własne oczy.\nKomu zatem polecam tę książkę? Myślę, że głównie kobietom. Powieść jest niezwykle emocjonująca. Odnajdziemy w niej miłość, namiętność, nienawiść, zazdrość, przywiązanie, chciwość, tęsknotę, niesłuszne oskarżenia oraz zemstę za wyrządzone krzywdy. Na kartach tej książki doskonale sprawdza się przysłowie, że „kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie”. Oznacza to, że dobro zawsze musi pokonać zło, bez względu na to, ile ofiar to pochłonie.\nTa opowieść, której narratorką jest Sara Ashington – choć fikcyjna – jest tak realna, że aż można uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Zapewnieniem tego niech będą słowa Sary, która mówi, że: „Wszystko to wydarzyło się dawno temu i kiedy teraz to wspominam, mam wrażenie, że działo się w innym życiu. Mogłabym niemal uwierzyć, że się nigdy nie stało, gdyby nie żywy dowód w postaci mojego rosłego syna […]”*\n* V. Holt, Skok tygrysicy, Wyd. Książnica, Katowice 2007, s. 362.\nAutor: Agnieszka o 14:10:00 10 komentarzy:\nEtykiety: klasyka obca, literatura brytyjska, powieść gotycka, powieść obyczajowa, Victoria Holt\nJonathan Swift do dziś najbardziej znany jest z powieści pod tytułem Podróże Guliwera (1726). Książka ta stanowi również jedną z największych pozycji satyrycznych literatury angielskiej. Ta skrócona i nieco ocenzurowana forma rękopisu od pokoleń cieszy się ogromną popularnością wśród najmłodszych czytelników. Najważniejszym elementem książki jest bezlitosna analiza wad ludzkiej natury. W Podróżach Guliwera Jonathan Swift, niczym w lustrze, pokazuje prawdziwą twarz człowieka i tym samym pobudza czytelnika do refleksji nad sobą samym.\nJonathan Swift urodził się w Dublinie, natomiast swoją karierę podzielił pomiędzy literaturę i Kościół. W 1713 roku został dziekanem Katedry Świętego Patryka. Autor uprawiał poezję i dziennikarstwo polityczne, jednak to proza satyryczna stała się tym, w czym Swift czuł się najlepiej. To właśnie ten gatunek literacki sprawił, że świat poznał geniusz Pisarza, czego najlepszym przykładem są Podróże Guliwera. Twierdził, że pisanie polega na tym, aby „świat drażnić, zamiast przekazywać innym jego realia.” Tak więc Podróże Guliwera stały się niezwykle popularne nie tylko w Anglii, ale także na całym kontynencie europejskim. W tamtych czasach w literaturze niezwykle modny był motyw fikcyjnych podróży. W swojej książce Swift wykorzystuje fantastyczne doświadczenia głównego bohatera jako niezawodny środek komentowania ludzkiej natury, jako jednostki, oraz całego społeczeństwa. Z pewnej odległości, będąc poza zasięgiem ludzi ze swojego gatunku, Guliwer widzi znacznie wyraźniej ludzkie przywary, i dzięki temu jest w stanie przenikać do serc uszkodzonych przez wady człowieka.\nPodczas pierwszej ze swoich czterech podroży, Guliwer odkrywa krainę Liliputów, gdzie ludzie są tak mali, iż może on z łatwością wziąć ich do ręki. Naturalnie, że mieszkańcy tego dziwnego kraju obawiają się obecności Olbrzyma pośród nich, ale już wkrótce zaczynają doceniać jego przydatność. Stanowi on dla nich swego rodzaju rozrywkę. Guliwer wiernie słucha rozkazów i próśb Liliputów, lecz w końcu doznaje głębokiego zawodu, odkrywając, że jego wysiłki nie są w stanie powstrzymać pewnych siebie polityków przed nienawiścią i próbą spiskowania względem jego osoby. W obawie o swoje życie, Guliwer ucieka z krainy Liliputów i wraca do Anglii, ale jego pobyt w kraju nie trwa zbyt długo. Pragnienie dalszych podróży sprawia, że Olbrzym wyprawia się w kolejną podróż. Tym razem jest to podróż do Brobdingnag.\nPierwsze wydanie Podróży Guliwera\nW trakcie drugiej ze swoich wypraw, świat Liliputów ulega odwróceniu i tym razem to Guliwer staje się małym człowieczkiem w krainie olbrzymów. Chociaż ludzie w Brobdingnag są dla niego milsi niż ci w krainie Liliputów, to jednak Guliwer przeżywa szok, widząc ludzką istotę powiększoną do takich rozmiarów, że widać każdą niedoskonałość.\nW całej książce Jonathan Swift komentuje zwierzęcą część ludzkiego charakteru, tworząc jednocześnie obraz ludzkości jako zdeprawowany moralnie i fizycznie. Nawet, jeśli człowiek ignoruje swoje cielesne funkcje i zamiast na nich, koncentruje się na sprawach intelektualnych, Swift w sposób niezwykle zabawny wytyka mu to, czego przykładem są spotkania Guliwera z szalonymi naukowcami z Balnibari, co ma miejsce w trzeciej części jego podróży. Ci szanowani naukowcy swoje życie spędzają, angażując się w szalone projekty, jak na przykład, wydobywanie światła słonecznego z ogórków, rozpoczynanie budowy domu od dachu czy „reformowanie” języka w taki sposób, aby żaden wyraz nie został opuszczony.\nGulliver na Brobdingnag\nautor: Richard Redgrave\nJedynie podczas czwartej i ostatniej części odysei Guliwera Jonathan Swift pozwala swojemu bohaterowi na wejście w kontakt z naprawdę rozwiniętym i wywołującym podziw społeczeństwem. Mieszkańcy tej krainy nie są jednak ludźmi, lecz końmi lub – jak sami o sobie mówią – „Houyhnhnmami”. Ich kraina słynie z istot podobnych do ludzi, lecz o znacznie bardziej prymitywnym charakterze. Houyhnhnmowie są szlachetni, nie posiadają głosu, ale bardzo łatwo kontrolują swoją brudną i nieucywilizowaną krainę. Ku swemu wielkiemu zaskoczeniu dowiadują się, że Guliwer jest istotą rozumną, choć fizycznie na wiele sposobów przypomina ich samych. Spędzając kilka lat w towarzystwie tych kulturalnych koni, Guliwer zaczyna tak bardzo nienawidzić samej myśli o istotach ludzkich, że kiedy ostatecznie wraca do swojej ojczyzny, niemalże nie toleruje widoku nawet swojej żony i dzieci.\nPesymistyczny obraz Swifta dotyczący ludzkości przedstawiony w Podróżach Guliwera wielu znawców tematu doprowadził do tego, że Pisarza uznano za totalnego mizantropa. Lecz z drugiej strony, w przypadku mizantropa byłoby mało prawdopodobne, aby jego opowieści zawierały tak wielką dawkę humoru i stanowiły taką rozrywkę dla czytelników. Lustro ludzkich niedoskonałości w wykonaniu Swifta nie jest bynajmniej pochlebne, ale też i nie beznadziejne, jeśli chodzi o nas - ludzi.\nJ.P. Tobin, Human Zoo, The World of English 1/2000\nPrzekład: Agnes Anne Rose\nAutor: Agnieszka o 12:21:00 20 komentarzy:\nEtykiety: artykuł, Jonathan Swift, klasyka obca, literatura brytyjska, literatura dziecięca\nLeśniczówka zawsze kojarzyła mi się z miejscem, gdzie można odnaleźć upragniony spokój, a w otoczeniu przyrody, odzyskać siły do życia i znów móc stawić czoło codziennym problemom. Zapewne takich miejsc, jak wspomniana leśniczówka, jest wiele i to od każdego człowieka indywidualnie zależy które z nich wybierze, aby móc po jakimś czasie powrócić do psychicznej równowagi. Czasami życie i ludzie, którzy nas otaczają tak mocno dają w kość, że człowiek za wszelką cenę szuka schronienia. Poszukuje miejsca, gdzie mógłby się odgrodzić od świata i choć na chwilę zapomnieć o tych, którzy skrzywdzili. Ale co zrobić, kiedy nie można uciec, bo zwyczajnie nie ma dokąd?\nEmilia Kostecka – główna bohaterka debiutanckiej powieści Ewy Formelli – ma to szczęście, że w najtrudniejszym momencie swojego życia dziedziczy po zmarłych rodzicach leśniczówkę. Można odnieść wrażenie, że dla tej trzydziestodwuletniej kobiety jest to swego rodzaju szczęście w nieszczęściu. Pomimo tak młodego wieku, Emilia już sporo przeżyła. Życie naprawdę jej nie oszczędzało. Zupełnie nieudane małżeństwo zakończone tragedią, śmierć ukochanych rodziców to wystarczająco dużo, aby Emilia pragnęła uciec od świata i ludzi. Dlatego też spadek, który otrzymuje jest dla niej niczym dar od losu. To taka rekompensata za wszystkie złe dni, które przeżyła u boku brutalnego męża. Kiedy czytelnik poznaje Emilię, ta jest już wdową i ma na wychowaniu trójkę cudownych dzieciaków. Jak na swój wiek, są niezwykle bystre, ciekawe świata i bardzo towarzyskie. Lgną do ludzi, niemal w każdym widząc przyjaciela. Wygląda to tak, jakby nie pamiętały już, co wydarzyło się kiedy jeszcze mieszkały w mieście, a tata wracał do domu pod wpływem alkoholu i wszczynał awantury. Leśniczówka, choć prymitywna, staje się dla nich nowym domem, w którym chcą pozostać już na zawsze.\nPodobnie czuje Emilia. Kobieta, gdzieś w podświadomości wie, że to miejsce może sprawić, iż będzie w nim szczęśliwa. Jak to bywa w małych miejscowościach, przyjazd nowej właścicielki leśniczówki bardzo szybko staje się tajemnicą Poliszynela. Dość szybko młoda wdowa zaskarbia sobie sympatię tamtejszej społeczności, choć nie brak też takich, którzy nie są do niej przychylnie nastawieni, oskarżając ją o coś, czego ona nie potrafi zrozumieć. Niemniej, tej ludzkiej i szczerej życzliwości jest znacznie więcej, a to pozwala Emilii z nadzieją patrzeć w przyszłość. Pozwala jej wierzyć, że wszystko się ułoży i być może ona też jeszcze odnajdzie szczęście.\nLeśniczówka jest bardzo zaniedbana. Od wielu lat nikt w niej nie mieszkał. Jednak ludzka bezinteresowna pomoc jest w tym przypadku bezcenna. I tak oto z dnia na dzień Emilia wtapia się w małomiasteczkową społeczność i staje się jej częścią. W jej życiu zaczynają pojawiać się coraz to nowi ludzie. Tworzą się przyjaźnie, a ona jest pewna, że nie dozna od nikogo zawodu. Poznani tak niedawno ludzie roztaczają nad nią swoją opiekę i sprawiają, że kobieta i jej dzieci czują się bezpieczne w nowym miejscu.\n[…] Wieczór był spokojny, cichy, pachnący sosnowym lasem. Kobieta otworzyła drzwi na taras i stanęła, wpatrując się w wiszący nad drzewami księżyc.\nLas wyglądał groźnie, ale ona czuła się bezpiecznie, otoczona tymi starymi drzewami. Przypatrywała się niebu haftowanemu w cudne gwieździste arabeski. Nie znała się na astrologii, chociaż kiedyś w dzieciństwie, brat uczył ją mapy nieba. To była jego pasja, ona nie przykładała do tego większej wagi. Dla niej gwiazdy układały się w tylko dla niej samej zrozumiałe wzory. Dawno już nie była tak spokojna […]*\nJednak pomimo tej sielskiej atmosfery jest coś, co spędza Emilii sen z powiek. Kobietę dręczą koszmary senne, których nie rozumie. Czy mają one coś wspólnego z jej przeszłością? Kto jest w stanie wyjaśnić jej co oznaczają i czy przyjdzie taki dzień, że w końcu spełnią się na jawie? Kim są osoby, które Emilia widzi w snach? Czy kiedyś je znała? A może nie mają z nią nic wspólnego? Może to zwykły przypadek? Na poznanie odpowiedzi na te pytania przyjdzie jej jeszcze trochę poczekać. Tylko czy będzie w stanie zaakceptować prawdę? Prawdę o sobie i swojej rodzinie?\nLeśniczówka to jedna z tych powieści, które sprawiają, że człowiek odzyskuje wiarę w ludzi. Spod pióra Ewy Formelli wyszła przepiękna opowieść o przyjaźni, miłości, bezinteresownej ludzkiej pomocy i szacunku wobec drugiego człowieka. Okazuje się, że to wcale nie ilość stron świadczy o wartości książki. Na ponad stu stronach Autorka zawarła wszystko to, co ważne przy pisaniu powieści. Doskonale nakreśliła sylwetki bohaterów, fantastycznie przedstawiła realia prowincjonalnego środowiska, pokazała też, w jaki sposób żyć, aby być szczęśliwym. Okazuje się, że nie jest to wcale takie trudne. Wystarczy jedynie odrobina życzliwości wobec drugiego człowieka, a dobro, które okazujemy innym, wróci do nas po jakimś czasie i odda nam nawet z nawiązką. Ta powieść daje też ogromną nadzieję na to, że po dniach złych zawsze przychodzą te dobre. Tak jak po nocy nastaje dzień.\nW tej powieści Autorka przedstawia też kilka rodzajów miłości. Oprócz silnego uczucia pomiędzy mężczyzną a kobietą, jest również miłość matki do dzieci oraz miłość pomiędzy dorosłym rodzeństwem. Jest to także opowieść o akceptacji, zaufaniu i dokonywaniu wyborów, jak i o odnajdywaniu życiowych priorytetów. Dlaczego o akceptacji? Pamiętajmy, że Emilia w tym prowincjonalnym środowisku jest nowa, a jednak bardzo szybko zdobywa przychylność tamtej społeczności. Podobnie jest z zaufaniem. Zarówno młoda wdowa, jak i jej nowi znajomi nie wysuwają wobec siebie żadnych podejrzeń, nie rozmyślają nad wzajemnymi relacjami, a po prostu ufają sobie wzajemnie do tego stopnia, że powierzają sobie najgłębsze tajemnice, a nawet tych, których kochają najbardziej na świecie, jak własne dzieci. Czyżby to była naiwność z ich strony? Nie, to nie jest naiwność. To jest coś naturalnego, co tak naprawdę powinno funkcjonować między ludźmi na co dzień.\nWydawać by się mogło, że skoro fabuła powieści przepełniona jest tak ogromnym ciepłem, miłością i wszystkimi tymi uczuciami, które powodują, że człowiek czuje się naprawdę szczęśliwy i potrzebny, to musi być ona słodka niczym rurka z kremem. Otóż nic bardziej mylnego. Ewa Formella nie używa słownictwa, które mogłoby w jakiś sposób czytelnika odstraszyć swoją słodkością. Język powieści jest naturalny, podobnie jak naturalni są bohaterowie wykreowani przez Autorkę.\nMarzę o tym, żeby takich książek jak Leśniczówka pojawiało się na polskim rynku wydawniczym znacznie więcej. Smutne jest jednak to, że dzisiaj wydawcy nie dostrzegają tego typu powieści. One przegrywają z literaturą, która generalnie funkcjonuje pod nazwą junk fiction. Boli mnie, że autorzy, którzy tworzą ciepłe powieści obyczajowe z mądrym przesłaniem muszą wydawać swoje książki albo na koszt własny, albo przy współfinansowaniu, albo trzymać je ukryte na dnie przysłowiowej szuflady. Tak być nie powinno. Autor nie powinien walczyć o to, aby móc wydać swoją powieść!\nSzczerze i z pełną odpowiedzialnością polecam wszystkim Leśniczówkę. Jeśli ktoś z Was stracił właśnie wiarę w ludzi albo jeżeli kogoś przytłacza trud codzienności, to ta powieść jest przeznaczona dokładnie dla niego. Bo po nocy zawsze przychodzi dzień, a po burzy – słońce.\nZa książkę serdecznie dziękuję Autorce\n* E. Formella, Leśniczówka, Wyd. WFW, Warszawa 2011, s. 5.\nAutor: Agnieszka o 12:59:00 16 komentarzy:\nEtykiety: Ewa Formella, literatura polska, powieść obyczajowa, romans\nTytuł oryginału: Anne of Windy Poplars vs. Anne of Windy Willows\nPrzekład: Aleksandra Kowalak-Bojarczuk\nIlustracje: Leonia Janecka\nNiewiarygodne jak ten czas szybko leci. To już moje czwarte spotkanie z rudowłosą Anne Shirley. Czwarte i niestety przynoszące największe rozczarowanie. Ale może zacznę od naświetlenia historii pisania i wydania Ani z Szumiących Topoli, ponieważ wtedy będzie można łatwiej zrozumieć, skąd bierze się moje niezadowolenie.\nW roku 1915 Lucy Maud Montgomery usilnie pracowała nad stworzeniem trzeciego tomu, czyli Ani na uniwersytecie. Książka została oddana do rąk czytelników w lipcu tegoż roku. Z kolei Wymarzony dom Ani, gdzie pisarka skupiła się na pierwszych latach małżeństwa Anne z Gilbertem Blythe opublikowano w 1917 roku. Pod koniec roku 1919 autorka ukończyła pracę nad Doliną Tęczy i zaczęła tworzyć Rillę ze Złotego Brzegu. Ten tom został ukończony w 1920 roku i miał być częścią zamykającą opowieść o Anne Shirley. Jednak uporczywe namowy wydawcy sprawiły, że Lucy Maud Montgomery znów zasiadła przy swoim biurku i posłusznie, choć bardzo niechętnie, rozpoczęła pracę nad Anią z Szumiących Topoli. Był to lipiec 1936 roku. Akcję powieści pisarka ponownie umieściła w panieńskich latach głównej bohaterki. Anne pisze listy miłosne, a właściwie relacjonuje ukochanemu to, co dzieje się w Summerside, gdzie, jako magister nauk humanistycznych, Anne otrzymuje posadę kierowniczki szkoły średniej. Przychodzi rok 1938. Lucy Maud Montgomery w ciągu czterech miesięcy wytężonej pracy kończy Anię ze Złotego Brzegu, w której skupia się na czasach, kiedy dzieci Anne są jeszcze bardzo małe. Tak więc seria o Anne Shirley nie powstała chronologicznie, tylko na wyrywki, a to naprawdę może zdenerwować, nawet samą autorkę. I tak właśnie się stało.\nLucy Maud Montgomery na początku bardzo pokochała wykreowaną przez siebie Anne Shirley, którą traktowała niemalże jak swoje własne dziecko. Jednakże w miarę upływu czasu jej miłość zamieniła się w nienawiść. Najprawdopodobniej było to spowodowane tym, że każdy kolejny tom opowiadający o jej losach, pisarka tworzyła pod presją na zamówienie wydawców, a nie z własnej i nieprzymuszonej woli i chęci. Poza tym nagła utrata sympatii do Anne Shirley mogła też wynikać z tego, iż Montgomery przez całe swoje życie była kojarzona głównie z serią powieści o Ani z Zielonego Wzgórza. Dlatego też można zrozumieć fakt, że Ania z Szumiących Topoli autorce zupełnie nie wyszła. Generalnie jeśli coś robimy pod przymusem i wbrew własnej woli, efekty tego przedsięwzięcia są marne. Tak też jest i w tym przypadku. Poza tym amerykański wydawca usunął część scen napisanych przez Montgomery, a to również nie wpłynęło korzystnie na powieść. Być może to, co zostało usunięte podniosłoby atrakcyjność tej części. Ale cóż począć? Przecież wydawca zawsze wie lepiej niż autor! W tej kwestii nic się nie zmieniło pomimo upływu lat. Dzisiaj też spotykamy się z takim działaniem ze strony wydawców, a potem w ręce czytelnika trafia książka, z którą nie wiadomo, co zrobić. Efektem tego są niesprawiedliwe recenzje, które powinny uderzać w wydawców, a nie w autorów. Niestety, tak się dzieje, kiedy w grę wchodzą pieniądze i następuje cięcie kosztów albo zwyczajne widzimisię wydawcy.\nOdnoszę wrażenie, że Lucy Maud Montgomery Anię z Szumiących Topoli napisała – używając kolokwializmu – „na odczepnego”. Możliwe, że pomyślała sobie: „jak chce, to niech ma, tylko niech potem nie ma pretensji, że coś nie wyszło!” Ta część obejmuje trzy lata życia Anne Shirley, pomiędzy 22. a 25. rokiem życia. Jak już wspomniałam dziewczyna trafia do Summerside. Tam obejmuje kierownicze stanowisko w szkole średniej, co oczywiście sprawia, że musi wypracować sobie akceptację tamtejszej społeczności. Nie jest to łatwe, zważywszy że mieszka tam pewna rodzina, z którą wszyscy w mieście bardzo się liczą. Pringle’owie, bo o nich mowa, od samego początku są wrogo nastawieni do nowej nauczycielki. Oskarżają ją o odebranie posady komuś, kogo popierali, a kto również się o nią ubiegał. Jednak nasza „dziewczynka z wyobraźnią” zawsze znajdzie sposób, aby sprostać wszelkim trudnościom, jakie stawia przed nią życie.\nAnne wynajmuje pokój w Szumiących Topolach, w Alei Duchów. W domu mieszka wraz z dwiema wdowami: ciocią Kate (z pol. ciocia Kasia) i ciocią Chatty (z pol. ciocia Misia) oraz Rebeccą Drew i „Tym Kotem”, czyli Dustym Millerem (z pol. Marcin). Niemal każdego dnia jest zapraszana na kolacje do domów mieszkańców Summerside. Znając towarzyską duszę Anne, można domyślić się, że owe zaproszenia nasza bohaterka bardzo chętnie przyjmuje. Oczywiście potem skrupulatnie relacjonuje je w listach do Gilberta. Skoro mowa już o jej ukochanym, to trzeba przypomnieć, że kawaler Blythe jest studentem medycyny na Uniwersytecie Redmondskim w Kingsporcie.\nTo, co można uznać za walor Ani z Szumiących Topoli to przede wszystkim cała galeria rozmaitych postaci. Lecz ten walor bardzo szybko zamienia się w wadę, kiedy chcemy przeanalizować bohaterów pod kątem psychologicznym. Raczej nie da się ich dokładnie sklasyfikować, ponieważ Montgomery ukierunkowała wykreowane przez siebie postacie w jedną stronę. Generalnie są źli, a pod wpływem uroku Anne Shirley zmieniają swoje nastawienie do świata i ludzi. Ale tak naprawdę zawsze byli dobrzy, tylko życie jakoś im nie wyszło, więc stali się zgorzkniali i odgrywali się za swoje niepowodzenia na innych. Takim klasycznym przykładem może być tutaj współpracownica Anne – Katherine Brooke (z pol. Julianna Brooke), pani Gibson czy kuzynka Ernestine Bugle (z pol. Ernestyna Bugle).\nOczwiście Anne Shirley nie byłaby sobą, gdyby nie wtrącała się w sprawy innych. Otóż, wtrąca się i to bardzo, zawsze mając na względzie swoje dobre intencje. Bardzo łatwo daje też sobą manipulować, co raczej nie powinno mieć miejsca u panny, która już niedługo ma wkroczyć na nową drogę życia. Powinna być już w pełni dorosła i mieć rozeznanie co można, a czego nie można robić, nawet, jeśli ktoś usilnie prosi. Powinna już wiedzieć, że nie każdemu należy bezgranicznie zaufać, bo można boleśnie się rozczarować, a „dobre intencje” mogą obrócić się przeciwko osobie, która stara się w ich imię działać.\nRozumiem, że Lucy Maud Montgomery w tej części chciała głównie skupić się na życiu Anne w Summerside, jednak bardzo brakowało mi mieszkańców Zielonego Wzgórza. Owszem, Anne spędza w Avonlea wakacje i święta, ale postacie te – według mnie – są zbyt mało aktywne. O niektórych osobach autorka jedynie wspomina. Wygląda to tak, jak gdyby chciała nakazać czytelnikowi, żeby o nich nie zapomniał. Że ci bohaterowie tam są, ale w tym momencie nie są na tyle ważni, aby móc się nad nimi rozwodzić. A przecież Zielone Wzgórze to miejsce niezwykle magiczne. Miejsce, które sprawia, że ludzie się zmieniają i odzyskują tam radość życia. Przypomnijmy sobie chociażby małą Elizabeth czy Katherine Booke.\nZwróćmy też uwagę na to, w jaki sposób książka została podzielona. Rozdziały poprzednich części posiadają swoje tytuły, zachowana jest również chronologia wydarzeń. Natomiast w tym przypadku odnoszę wrażenie, jakby całość była lekko poszarpana. Fabuła podzielona jest jedynie na trzy lata pobytu Anne w Summerside, rozdziały pozbawione są tytułów, a zamiast tego mamy numery ich poszczególnych części. Wyczuwam brak dbałości o szczegóły. Nie wiem tylko, czy jest to zaniedbanie samej autorki, czy może wydawcy. Odnoszę też wrażenie, że Ania z Szumiących Topoli była pisana na wyrywki, a potem dopiero składana w jedną całość. I znów, zastanawiam się kto zawinił: Montgomery czy ten nieszczęsny wydawca?\nBardzo brakowało mi też listów Gilberta do Anne. Szkoda, że ta korespondencja została przedstawiona tak jednostronnie. Myślę, że czytelnicy chcieliby wiedzieć, jakie myśli kłębią się w głowie przyszłego lekarza. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że wtedy książka byłaby znacznie dłuższa, ale przynajmniej dokładniejsza oraz bardziej wciągająca i emocjonująca. A tak, jest trochę mdła.\nAby już tak do końca nie pogrążać Ani z Szumiących Topoli chcę zwrócić uwagę na to, co mi się w tej książce podobało, bo i takie elementy się w niej znalazły. Dla równowagi chcę wspomnieć chociażby o Rebecce Drew, która w moich oczach jest przesympatyczną postacią. Z pozoru może wydawać się zgorzkniałą starą panną, której wszystko przeszkadza, lecz wcale tak nie jest. Ta postać rozczuliła mnie nie tylko swoją szczerą przyjaźnią z Anne, ale przede wszystkim swoją miłością i przywiązaniem do… „Tego Kota”. Jest też mała Elizabeth, która trochę przypomina mi Anne, kiedy ta przyjechała na Zielone Wzgórze. Książka zawiera też kilka życiowych prawd. Pamiętacie co takiego powiedziała Nora Nelson, kiedy zwierzyła się Anne ze swoich problemów? Otóż, ona wyrzekła takie oto słowa:\n– [...] Pewnie znienawidzę cię jutro za to, że ci to powiedziałam!\n– Sądzę, że zawsze nienawidzimy ludzi, którzy znają nasze tajemnice – rzekła Nora posępnie […]*\nMyślę, że słowa te są jak najbardziej prawdziwe. Kiedy zastanowimy się głębiej nad ich sensem, sami dojdziemy do przekonania, że ci, którzy znają nasze sekrety, stanowią dla nas pewne zagrożenie. Przecież zawsze mogą je zdradzić komuś innemu. I właśnie tego gdzieś podświadomie się obawiamy. Podobnie jak czujemy wstyd, że byliśmy na tyle słabi, aby szukać pomocy u innych, choćby tylko w formie pocieszenia.\nNiestety, ale nawet pomimo tych kilku zalet, uważam, że Ania z Szumiących Topoli jest najsłabszą częścią serii spośród tych czterech, które przeczytałam. W mojej ocenie została napisana od niechcenia, i to wyraźnie czuje się podczas czytania. Mam nadzieję, że kolejne tomy zniwelują to negatywne wrażenie, bo przecież cały cykl od dziesiątek lat nie bez powodu uznawany jest za swego rodzaju fenomen literacki.\n* L.M. Montgomery, Ania z Szumiących Topoli, Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1990, s. 100.\nAutor: Agnieszka o 10:14:00 19 komentarzy:\nEtykiety: cykl, klasyka obca, literatura kanadyjska, literatura młodzieżowa, Lucy Maud Montgomery, powieść obyczajowa\nTytuł oryginału: Brudny świat\nPrzekład: Marta Kaszycka\nJest na świecie takie miasto, gdzie spełniają się marzenia. Miasto, które swoim blaskiem przyciąga młodych i niedoświadczonych ludzi, pragnących zaistnieć na dużym ekranie lub w świecie muzyki. Sama myśl o pojawieniu się ich twarzy na okładkach najbardziej poczytnych czasopism napawa ich ogromnym podnieceniem. Bardzo często jednak ludzie ci nie zdają sobie sprawy z tego, jak wielką cenę przyjdzie im zapłacić za marzenia, które w konsekwencji mogą przynieść nie tylko radość i szczęście, ale też ból, cierpienie i rozczarowanie. Mogą zaprowadzić tam, skąd nie będzie już drogi powrotnej.\nOkazuje się jednak, że również są i tacy, którzy do Los Angeles przyjeżdżają po to, aby od czegoś uciec. Od przeszłości. Od złych życiowych doświadczeń. Od ludzi, którzy skrzywdzili. Dla nich Miasto Aniołów ma stać się oazą spokoju i miejscem, gdzie można zapomnieć o tym, co za nimi. Lecz czy w najbardziej zaludnionym i hałaśliwym mieście stanu Kalifornia naprawdę można odnaleźć spokój?\nZapewne w taki właśnie sposób myślała Kathrina Russell, pakując walizki, a potem wsiadając ze swoim synkiem na pokład samolotu lecącego do Los Angeles. Kathrina nie planowała zrobić tam zawrotnej kariery w show businessie. Ona pragnęła jedynie odnaleźć spokój i zapewnić bezpieczeństwo sobie i swojemu dziecku. Wiedziała, że nie będzie to łatwe, bo tajemnica, którą nosi w sercu już zawsze będzie jej ciążyć i kłaść się cieniem zarówno na jej życiu, jak i życiu małego Jimmy’ego.\nPomimo powszechnego przekonania, że w Los Angeles wszystko przychodzi bez trudu, to jednak nawet tam trzeba w jakiś sposób zarabiać na życie. Najważniejsze, że Kathrina nie jest sama. Obok siebie ma siostrę, która od samego początku ją wspiera. Gdyby nie Amelie, być może nie znalazłaby w sobie wystarczająco dużo siły, aby móc rozpocząć nowe życie z dala od koszmaru przeszłości. Kathrina jest też niezwykle utalentowana. Potrafi pisać niesamowite teksty piosenek. Wydaje się, że w mieście, gdzie aż roi się od międzynarodowych gwiazd muzyki, ze znalezieniem pracy nie będzie mieć większych problemów. Lecz to, co wydawałoby się rzeczą banalnie prostą, w jej przypadku przychodzi z trudem. Ale młoda tekściarka nie rezygnuje tak łatwo. Jej upór sprawia, że ostatecznie rozpoczyna pracę dla rockowej grupy Semtex. W tym momencie jej – zdawałoby się – poukładany świat brutalnie zderza się z rzeczywistością, która do tej pory była jej obca. Kolorowe okładki magazynów, miliony sprzedanych płyt, rzesze rozhisteryzowanych wielbicieli, to tylko pozory. Prawdziwe życie tego specyficznego środowiska ma miejsce za kulisami tego wszystkiego, co stanowi jedynie cienką otoczę, coś na kształt bańki mydlanej, którą w każdej chwili można przebić.\nChoć Kathrina wie, że to środowisko nie jest dla niej, i że trudno jej będzie zaakceptować reguły, jakie nim rządzą, a właściwie ich brak, to jednak nie wycofuje się. Gdzieś w głębi serca czuje, że to właśnie w tym środowisku odnajdzie to, czego nie był w stanie dać jej świat, w którym żyła do tej pory.\nMożliwe, że tak właśnie wyglądały koncerty Semtexu\nJakże inny od Kathriny Russell jest Tommy Cordell. On nie ma najmniejszego problemu z przystosowaniem się do tej brudnej i zepsutej rzeczywistości, bo żyje w niej od lat. Jeszcze w liceum wraz ze swoim starszym bratem Trevorem, założył Semtex, który wyniósł go na sam szczyt. Teraz nie wyobraża sobie, że mogłoby być inaczej. Świat Tommy’ego to koncerty, lejący się strumieniami alkohol, narkotyki na wyciągnięcie ręki, łatwe dziewczyny, szybkie i drogie samochody, wielka kasa, tłumy paparazzich podążających za nim niczym cień, sława i podziw ze strony tych, dla których bramy tego świata nigdy nie będą stać otworem. Ale czy naprawdę należy mu zazdrościć? Czy można powiedzieć, że Tommy Cordell – bożyszcze fanek na całym świecie – jest szczęśliwym facetem, pomimo że ma wszystko? Zapewne, gdyby któryś z dziennikarzy podczas konferencji prasowej zapytał go, czy czuje, że jest naprawdę szczęśliwy, lider Semtexu raczej nie byłby w stanie dać mu szczerej odpowiedzi. Być może przytaknąłby dziennikarzowi, ale czy w głębi duszy też czułby, że już nic więcej nie jest mu do pełni szczęścia potrzebne? Że to, co ma w zupełności mu wystarcza?\nKiedy stykają się ze sobą dwa tak różne światy, jak Kathriny Russell i Tommy’ego Cordella, niemożliwe jest, aby nie doszło do wybuchu. Praktycznie więcej ich dzieli niż łączy. Jedynym wspólnym ogniwem jest praca nad najnowszą płytą Semtexu. W dodatku każde z tych dwojga dźwiga na barkach dramat swojej własnej przeszłości. Czy będą w stanie pokonać wzajemną niechęć? Jak poradzą sobie z uczuciem, którego do tej pory żadne z nich nie znało, a które nagle eksploduje niczym Etna?\nBardzo trudno jest napisać recenzję książki, która praktycznie od samego początku tak potężnie gra na emocjach czytelnika. A taki właśnie jest Dirty World. Jest to powieść niezwykła pod każdym względem. Przede wszystkim dlatego, że dotyka problemów środowiska, o którym marzą miliony nastolatków na całym świecie. Kiedy młody człowiek patrzy na swojego idola nie dostrzega tego, co kryje się po tej drugiej stronie. Widzi jedynie jego sławę, bogactwo, miliony sprzedanych płyt, a zapomina, że to bożyszcze prowadzi również życie poza sceną. A ono nie jest już takie kolorowe jak okładki czasopism. Ci ludzie to nie maszyny, które wychodzą do publiczności zagrać dwugodzinny koncert. Ci ludzie nie są też automatami wchodzącymi do studia i bez problemu nagrywającymi któryś z kolei singiel, mający stać się za jakiś czas międzynarodowym hitem. Gwiazdy z pierwszych stron gazet to tacy sami ludzie, jak każdy z nas. Oni także mają uczucia, które ktoś rani. Czasami ich życie to pasmo problemów, których statystyczny fan nie dostrzega, ponieważ skupia się jedynie na tym, co można łatwo zobaczyć, czyli na plastikowym wizerunku, który jakiś specjalista od tworzenia image wykreował dla potrzeb wielbicieli.\nW Dirty World Agnieszka Lingas-Łoniewska nie skupia się bynajmniej na tym, co widoczne, lecz na tym, czego dojrzeć nie można. Autorka pokazuje życie gwiazd show businessu od strony ich życia prywatnego. Tytuł powieści doskonale idzie w parze z tym, o czym możemy przeczytać w książce. Nie znajdziemy tutaj tylko i wyłącznie blasku międzynarodowej sławy. W tej powieści środowisko show businessu zostaje odarte z pozorów. Autorka obala stereotypy, pokazując bohaterów autentycznych, z krwi i kości. Czytelnik namacalnie czuje ich emocje, zarówno te pozytywne, jak i negatywne. Rozwiązuje wraz z nimi problemy, z którymi oni nie potrafią sobie poradzić od lat. To, co wydarzyło się w przeszłości wciąż tkwi w ich psychice i nie pozwala normalnie żyć. Błędne pojmowanie przez nich rzeczywistości doprowadza do niepotrzebnych konfliktów i sytuacji, z których może już nie być wyjścia.\nByć może to w takim domu w Bel Air chcieli zamieszkać\nKati i Tommy\nDirty World to również opowieść o wewnętrznej metamorfozie. Autorka stworzyła czytelnikowi możliwość obserwowania stopniowej przemiany, jaka zachodzi w bohaterach. Bo trzeba wiedzieć, że nie tylko Tommy Cordell takowej przemiany potrzebuje, aby móc wreszcie normalnie żyć. Nie tylko on został doświadczony przez los. Nie tylko jemu ktoś wyrządził krzywdę. Oczywiście czynnikiem, który jest odpowiedzialny za tę metamorfozę jest miłość. To właśnie to uczucie posiada tak wielką moc sprawczą, że w końcu zło zamienia się w dobro. Lecz nie chodzi tutaj jedynie o miłość pomiędzy mężczyzną a kobietą. Jest też inny rodzaj miłości. To uczucie do dziecka. To właśnie niewinny mały chłopiec sprawia, że serce, które do tej pory nie było w stanie kochać, teraz otwiera się na ten nowy rodzaj uczucia. Można odnieść wrażenie, że bohaterowie żyją w ścisłej symbiozie ze sobą, a ogniwem, które ich łączy są rozmaite rodzaje miłości, jak: matczyna, ojcowska, siostrzana, braterska, i oczywiście ta najważniejsza, czyli mężczyzny do kobiety i odwrotnie.\nUważny czytelnik dostrzeże również, że Dirty World to także opowieść o poświęceniu, pokonywaniu lęku przed czymś nowym i dotąd nieznanym, jak i o spełnianiu marzeń, ale nie tych zawodowych, lecz tych osobistych, które do tej pory były skrywane gdzieś na dnie serca i nie dawały o sobie znać, będąc wyparte przez strach i ciągłe oglądanie się za siebie. To także opowieść o akceptacji, tolerancji i zaufaniu do drugiego człowieka, bez względu na to, co podpowiada rozum.\nMyślę, że wielbicielom twórczości Agnieszki Lingas-Łoniewskiej nie trzeba szczególnie tej powieści polecać, ponieważ jest sprawą jasną, że każdy z Was w pewnym momencie po nią sięgnie. Na chwilę obecną Dirty World można przeczytać jedynie w języku angielskim, ale już wiosną przyszłego roku powieść powinna ukazać się w polskiej wersji językowej. Myślę, że historia Kathriny Russell i Tommy’ego Cordella w pamięci wielu czytelników pozostawi swój niezatarty ślad. Tak jak napisałam powyżej, uważam, że jest to książka niezwykła. Książka, która wzrusza, choć w pewnych momentach również rozśmiesza, wywołując na twarzy czytelnika uśmiech. Nie zamierzam porównywać Dirty World z pozostałymi powieściami Autorki, bo każda z nich jest wyjątkowa na swój własny i niepowtarzalny sposób. Jednak myślę, że emocje, których czytelnik doświadcza podczas lektury stoją na najwyższym poziomie. Mam też nadzieję, że czytelnicy w Stanach Zjednoczonych docenili tę powieść i nie jest ona pierwszą i ostatnią w dorobku Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, która przekracza granice Polski.\nZa książkę i przepiękną dedykację serdecznie dziękuję Autorce\nAutor: Agnieszka o 13:54:00 14 komentarzy:\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, dramat, literatura polska, po angielsku, romans\nTytuł oryginału: Anne of the Island\nPrzekład: Janina Zawisza-Krasucka\nCóż oryginalnego można napisać o książce, która od dziesiątek lat budzi podziw czytelników na całym świecie? Właśnie na tym polega fenomen klasyki, że w większości przypadków można jedynie powielać opinie fachowców i tych, którzy czytali daną powieść przed nami. Myślę, że generalnie z literaturą jest podobnie jak z muzyką. Kiedy słyszymy gdzieś piosenkę, która przypomina nam młode lata, które już nigdy nie wrócą, wówczas łezka nam się w oku kręci na samo wspomnienie tamtych dni. Może właśnie ta usłyszana przypadkiem stara piosenka sprawi, że oczami wyobraźni ujrzymy twarz naszej pierwszej miłości, poczujemy smak pierwszego pocałunku i na chwilę stracimy poczucie rzeczywistości? Literatura również bardzo często potrafi doprowadzić czytelnika do tego typu wzruszeń. Szczególnie literatura klasyczna.\nCykl o losach Anne Shirley na pewno w wielu z nas budzi wspomnienie lat beztroskiego dzieciństwa, kiedy z zapartym tchem obserwowaliśmy poszczególne etapy życia tej rudowłosej bystrej dziewczynki z nieprzeciętną wyobraźnią. Wraz z nią rozwiązywaliśmy „poważne” życiowe problemy, wpadaliśmy w tarapaty, zawieraliśmy nowe znajomości i przyjaźnie, żegnaliśmy tych, których Anne kochała, ale też dzieliliśmy z nią szczęście, którego doświadczała. Czasami odczuwaliśmy złość, kiedy Anne nie potrafiła jednoznacznie określić swoich uczuć wobec szkolnego kolegi – Gilberta Blythe’a.\nTak więc dziś przeżyjmy to jeszcze raz i wraz z osiemnastoletnią już Anne Shirley udajmy się do Kingsport, gdzie mieści się upragniony przez Anne Redmond College. Na ten wyjątkowy jesienny dzień dorosła już Anne czekała od kilku lat. Ponieważ życie nie zawsze układa się tak, jakbyśmy tego chcieli, dziewczyna spełnienie swoich marzeń o nauce na uniwersytecie musiała odłożyć na potem z przyczyn od niej niezależnych. Dziś już nie musi obawiać się tego, że schorowana Marilla Cuthbert pozostanie na gospodarstwie sama i nie będzie mogła liczyć na niczyją pomoc. Na Zielone Wzgórze właśnie wprowadziła się Rachel Lynde (z pol. Małgorzata Linde), która nie tylko zapewni opiekunce Anne rozrywkę w postaci plotek pochodzących z całego Avonlea, ale też zaopiekuje się bliźniętami, które od jakiegoś czasu zamieszkują to magiczne miejsce.\nW związku z powyższym Anne może śmiało i bez wyrzutów sumienia wyjechać. Tak więc dziewczyna zmienia otoczenie, poznaje nowych ludzi, ale też przebywa pośród starych i sprawdzonych przyjaciół. Pomimo że jej marzenia właśnie się spełniają, ona jednak wciąż tęskni za Zielonym Wzgórzem i najczęściej jak to tylko możliwe odwiedza Marillę Cuthbert. Bardzo często wraca też myślami do mieszkańców Avonlea, czyli do pana Harrisona, pani Lavendar Irving (z pol. Lawenda Irving – niegdyś Lewis) i jej służącej, Charlotte the Fourth (z pol. Karolina Czwarta). Te chwile tęsknoty dziewczyna zapełnia nauką, spotkaniami z przyjaciółmi oraz pisaniem listów do mieszkańców Zielonego Wzgórza.\nMary Miles Minter (1902-1984) jako\nAnne Shirley & Paul Kelly (1899-1956)\nw roli Gilberta Blythe'a w amerykańskim\nfilmie niemym zrealizowanym w 1919 roku\nna podstawie Ani z Zielonego Wzgórza.\nChyba największą przykrość sprawia Anne rozstanie z przyjaciółką jeszcze z lat dzieciństwa – Dianą Barry, która zamiast dalszej nauki postanowiła założyć rodzinę i uwić sobie gniazdko, stając się w końcu panią Wright. Oprócz przeżywania żalu po rozstaniu z przyjaciółką, Anne targają także inne emocje. Otóż, budzi się w niej uczucie miłości do Gilberta Blythe’a, któremu ona stanowczo zaprzecza i aby się go pozbyć znajduje sobie inny obiekt adoracji. Cóż zatem takiego musi się stać, aby rudowłosy uparciuch zrozumiał w końcu, kto tak naprawdę jest dla niej ważny? Czy będzie to Gilbert Blythe, czy może niejaki Royal Gardner (z pol. Robert Gardner)?\nCo takiego dzieje się jeszcze w życiu dorosłej Anne Shirley? Otóż, nie obchodzi się też bez strat. Umiera jedna z jej avonlejskich przyjaciółek. Jest to dla Anne ogromny cios. Jednak przebywanie wśród ludzi i rozwijanie swoich pasji sprawia, że żal po stracie koleżanki szybko mija, choć to wcale nie oznacza, że panna Shirley kiedykolwiek o niej zapomni. Niemniej znacznie większą uwagę poświęca przyjaciółkom żyjącym, jak na przykład irytującej Philippie Gordon (z pol. Izabela Gordon).\nW tej części cyklu wyraźnie widać, że niesforny rudzielec w końcu znalazł swoje miejsce w życiu poprzez ciężką pracę i usilne dążenie do celu. Bez wątpienia Anne Shirley nie jest już tą samą dziewczynką ani podlotkiem, którego obserwowaliśmy w dwóch poprzednich częściach. Tym razem prezentuje się czytelnikom jako osoba dorosła i odpowiedzialna. Już nie popełnia gaf, które tak często trafiały jej się, kiedy jeszcze mieszkała w Avonlea. Niemniej chyba po raz pierwszy Anne można poddać krytyce, a dokładnie sposób jej zachowania. Przecież jej ciągłe niezdecydowanie w sprawach uczuciowych jest krzywdzące dla obydwu adoratorów! W swoim postępowaniu idzie zbyt daleko, a potem nagle wycofuje się, jak gdyby nic się nie stało. Nie zauważyłam u niej praktycznie żadnej skruchy. Owszem, z jednej strony jest uczciwa, ale z drugiej trochę w tym wszystkim egoizmu i myślenia tylko o sobie. Choć jest już dorosła, to jednak wciąż niektóre sytuacje są w stanie doprowadzić ją do płaczu. Dzieje się tak przede wszystkim wtedy, gdy coś nie idzie po jej myśli. Tak więc mimo wszystko jakieś cechy małej dziewczynki jeszcze w niej pozostały, co może wiązać się z jej osobistym przekonaniem, że to właśnie Anne Shirley i nikt inny zawsze ma rację.\nWydanie z 1957 roku\nKolejny przykład. Kiedy Diana Barry w tajemnicy pomaga jej zdobyć nagrodę, ona w gruncie rzeczy ma do niej pretensje i czuje się urażona, a właściwe urażone są jej ambicja i duma. Otóż, nie od razu można stać się światowej sławy literatem. Czasami trzeba zacząć od pisania tekstów do reklam. Historia zna wielu pisarzy, którzy właśnie tak zaczynali. Lecz nasza kochana Anne już po stworzeniu pierwszego poważnego autorskiego tekstu pragnie być podziwiana i mieć rzeszę oddanych czytelników. Miejmy nadzieję, że w kolejnych częściach życie nauczy ją więcej pokory i doceniania pomocy innych. Pomimo że Anne unika już popełniania gaf, to jednak w Ani na uniwersytecie nie brak scen humorystycznych. Przypomnijmy sobie chociażby sytuację, w której rolę główną odegrał „wojowniczy” kot Mruczek.\nMyślę, że ta część cyklu pokazuje, że Anne Shirley nie jest tylko słodziutkim i kochanym przez wszystkich dziewczątkiem, ale ma też wady, które właśnie tutaj zaczynają wychodzić na jaw. I teraz można zastanawiać się, w jaki sposób Lucy Maud Montgomery pokierowała w kolejnych częściach osobowością głównej bohaterki i jakie cechy będą u niej dominować. Czy Anne Shirley nauczy się pokory i zacznie dostrzegać w zachowaniu innych dobre intencje, czy może stanie się zadufaną w sobie kobietą sukcesu, dla której będzie liczyć się tylko ona sama? Oczywiście ci, którzy czytali pozostałe części serii już o tym wiedzą. Ponieważ to wyzwanie czytelnicze jest moim pierwszym spotkaniem z całym cyklem o Anne Shirley, dlatego też na razie nie mam pojęcia, co czeka główną bohaterkę w przyszłości. W dzieciństwie niestety nie miałam okazji jej poznać. Dlatego też ogromnie ciekawią mnie dalsze losy panny Shirley.\nUważam, że spośród tych trzech części, które już za mną Ania na uniwersytecie przedstawia się najlepiej, gdyż charakter głównej bohaterki jest już na tyle wykształcony, iż możemy dokonać jego analizy i w związku z tym poczynić swego rodzaju przypuszczenia na przyszłość. Właśnie w tej części widzimy, że Anne Shirley nie jest postacią wyidealizowaną, lecz pod wieloma względami przypomina każdego z nas. Posiada wady i zalety, co działa na korzyść tej powieści. Oprócz tego nieszczęsnego tłumaczenia imion bohaterów, nie ma w tej książce nic, co mogłoby mnie drażnić. Tak więc z wielką przyjemnością za jakiś czas zasiądę do czytania Ani z Szumiących Topoli, a do dziwacznego przekładu można się w końcu przyzwyczaić.\nAutor: Agnieszka o 13:11:00 4 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: cykl literacki, klasyka obca, literatura kanadyjska, literatura młodzieżowa, Lucy Maud Montgomery, powieść obyczajowa\nAutor: Agnieszka o 13:14:00 6 komentarzy:


Jaka mata dekoracyjna do kuchni sprawdzi się najlepiej? – Magazyn Dom\nKuchnia stanowi niejako serce domu, w którym każdy element ma znaczenie. Projektując tak wymagające pomieszczenie musimy zwrócić uwagę na każdy detal i perfekcyjnie dopasować do siebie dodatki. Mata dekoracyjna do kuchni może być nie tylko ciekawym sposobem na podkreślenie charakteru wnętrza, ale też świetną alternatywą, wykorzystaną na ścianie zamiast płytek. Jakie wzory i kolory sprawdzą się najlepiej w nowoczesnych i wymagających wnętrzach?\nBiało – czarna mata dekoracyjna do kuchni\nWybór uniwersalnej kolorystki pozwala w nienachalny sposób podkreślić urok danego miejsca. Minimalistyczna mata dekoracyjna do kuchni może okazać się świetnym pomysłem w niewielkich pomieszczeniach, gdzie liczy się każdy centymetr. Osoby uwielbiające klasyczne piękno i delikatny styl z całą pewnością docenią urok takiego dodatku, a przy tym skutecznie ochronią swoją ścianę przed zabrudzeniami. Taki dodatek wnętrzarski nie sprawia najmniejszych problemów nawet przy samodzielnym montażu, dlatego też poradzi sobie z nim niemalże każdy. Oprócz tradycyjnych kolorów możemy znaleźć także inne propozycje, które dodadzą uroku każdej kuchni.\nWężowa skóra nad zlewozmywakiem\nDużą popularnością cieszy się mata dekoracyjna z imitacją skóry, wykonaną w technologii 3D. Taki dodatek nie tylko podkreśla nowoczesne wnętrze, ale też dodaje nutkę luksusu. Osoby, decydujące się na urządzenie wnętrza w stylu loftowym mogą śmiało przebierać we wzorach związanych z drewnem, metalem czy kamieniem. Szeroka gama produktów dostępnych na rynku pozwala na wybranie niemal indywidualnego projektu, który perfekcyjnie wkomponuje się w gust i charakter właściciela mieszkania.\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze maty dekoracyjnej do kuchni?\nOprócz wyboru odpowiedniego wzornictwa i kolorystki musimy zwrócić uwagę na praktyczność takiego rozwiązania. Obecnie maty dekoracyjne nie są aż tak odporne, jak płytki, na działanie wysokich temperatur, dlatego też ułożenie maty tuż przy kuchence gazowej może przyczynić się do jej szybkiego zniszczenia. W przypadku kuchenek indukcyjnych nie mamy takiego problemu.\nPonadto maty dekoracyjne nie powinny być narażone na zbyt długi kontakt z wilgocią. Choć wykazują odporność na wodę i są łatwe w czyszczeniu, to jednak nie mogą być one stale narażone na jej oddziaływanie.\nKuchnia to idealne miejsce do spędzania czasu z całą rodziną, a także do poznawania tajników gotowania. Perfekcyjnie dobrana mata dekoracyjna pozwoli na delikatne podkreślenie uczuć, jakie tworzą się w tym niezwykłym pomieszczeniu.\nPosted in Dom and tagged mata dekoracyjna do kuchni, mata dekoracyjna do kuchni castorama, mata dekoracyjna na ścianę w kuchni. Bookmark the permalink.


3 podstawowe informacje na temat olejku CBD - Kobietapisze.pl\nYou are at:Home»Nowości»3 podstawowe informacje na temat olejku CBD\nCBD jest jednym z wielu kannabinoidów, które naturalnie występują w konopiach (Cannabis sativa L.). CBD, obok cieszącego się złą sławą psychoaktywnego THC (tetrahydrokannabinolu), zaliczany jest do najczęściej występujących związków w tych roślinach. Dowiedz się więcej na temat ich właściwości.\n1. Sposób pozyskiwania olejku CBD\nZalecaną metodą pozyskiwania najczystszych kannabinoidów, w tym CBD, jest ekstrakcja nadkrytycznym CO2. Metoda ta pozwala na całkowite usunięcie metali ciężkich i toksyn, które są kumulowane przez rośliny z gleby. Inne sposoby są mniej wydajne – pozwalają na pozyskanie zaledwie 60-80% całkowitej objętości substancji. Stosowanie ekstracji nadkrytycznym CO2 wykazuje szereg korzyści, do których należą m.in.:\nproces jest prowadzony w niskiej temperaturze, co uniemożliwia rozpad pozyskiwanych składników,\nczynności prowadzone są bez dostępu do powietrza, dzięki czemu substancje nie ulegają utlenieniu,\nczystość chemiczna substancji jest możliwa dzięki stosowaniu nietoksycznych rozpuszczalników.\n2. Zastosowanie olejku CBD\nKannabinoidy, w tym omawiany CBD, oddziałuje na układ endokannabinoidowy, którego zadaniem jest regulowanie i stabilizowanie działania różnych narządów naszego organizmu. Zgodnie z przeprowadzanymi badaniami, właściwości oleju CBD obejmują działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i uspokajające. Sportowcy mogą przyjmować ten suplement diety ze względu na wykazywane przez niego właściwości regulujące apetyt, łagodzące napięcie mięśni i bóle stawów. Warto przy tym mocno zaakcentować, że są to możliwe efekty zażycia olejku CBD, ponieważ badania nad jego właściwościami wciąż trwają.\n3. Czy olejek CBD w Polsce jest legalny?\nNa to pytanie można odpowiedź prosto: olejek CBD w Polsce jest legalny, jednak musi spełniać odgórnie narzucone kryteria. Należą do nich:\nmusi być pozyskiwany z roślin gatunku Cannabis Sativa L (konopi siewnych),\nzawartość THC nie może przekraczać 0,2%,\nkonopie siewne muszą być wytwarzane na terenie państw Unii Europejskiej.\nCo istotne, to, że olejek CBD w naszym kraju jest legalny nie oznacza, że w każdym kraju jest podobnie. Dlatego bezwarunkowo należy przed zabraniem go ze sobą w podróż dowiedzieć się, jakie są przepisy prawne w konkretny państwie.\nNa koniec warto dodać, że suplement diety CBD najbezpieczniej jest kupować od certyfikowanych dostawców, aby mieć pewność, że spełniają one określone wyżej wymagania.\nkonopie siewne olej cbd olejek cbd olejek konopny


Mówią Weki ☼: Sezonowo i rozgrzewająco: kapuśniaczek\nA już niebawem będzie biało... Chociaż tęsknię za latem, to coraz bardziej nie mogę doczekać się śniegu. Zamiast zimnego deszczu (letni lubię) o wiele lepsze są białe płatki. I tak się wszędzie czysto robi...\nBardzo lubię zupy. Tak generalnie. Wczoraj był krem z dyni trochę orientalny (kumin rządzi światem!!!), a dziś bardziej swojsko. Kapuśniak najlepiej smakuje mi późnym latem, mocno ostudzony. Wtedy bardziej czuć różne smaki. Nie ma w tej zupie dużej filozofii oprócz takiej, że dobre to, co „stąd” i co „na czasie”.\n1 l bulionu mięsnego (np. takiego) + woda\n2-3 marchewki z bulionu albo świeże\n¼ sporej główki kapusty\nKapustę poszatkować. Marchewkę, pietruszkę i selera pokroić w plasterki (kostkę, „żulię” - co kto lubi). Zalać bulionem i wodą jeśli kapusta nie jest cała nim przykryta. Dodać sól i pieprz. Gotować do miękkości. Pod koniec gotowania dorzucić ziemniaki pokrojone w małą kosteczkę, pokrojony koperek i gotować jeszcze około pół godziny. W razie potrzeby dolewać wody, żeby zupa nie była za gęsta. Podawać samą albo z bułeczką lub chlebem.\nNapisała: Nieśka o wtorek, grudnia 13, 2011\nEtykiety: Obiady - bezmięsne, Obiady - mięsne, Zupy\nVeggie 13 grudnia, 2011\nlubię takie zupki, wczoraj była u nas podobna (w realu, nie na blogu)\nJeżeli chodzi o maszynę do rozdrabniania marchewki, odpowiedziłam Ci na moim blogu, jeżeli masz dalsze pytania, zapraszam do kontatu mailowego :-)\nWiola 13 grudnia, 2011\nOj tak! Kapuście pod każdą postacią mówię Tak!!


Niestabilna Emocjonalnie, Wrażliwa Kobieta Płacze, Jest Zdenerwowana | Darmowe Zdjęcie\nNiestabilna Emocjonalnie, Wrażliwa Kobieta Płacze, Jest Zdenerwowana Darmowe Zdjęcia\nAtrakcyjna młoda kobieta czuje się dobrze pijąc sok pomarańczowy\nZdenerwowana para siedząca plecami do siebie i ignorująca się nawzajem. para siedzi na kanapie.\nZbliżenie na kobietę noszącą piankę na szyję szyjną, która czuje się chora\nKaukaski kobieta siedzi w domu, biorąc leki na infekcję wirusową, gdy czuje się chory. dorosły z gorączką, przeziębieniem i grypą, sezonowymi objawami w łóżku z kaszlem i bólem gardła.\nChora kobieta w kocu siedzi w domu z koronawirusem\nChora kobieta siedzi w domu w kocu z gorącą herbatą\nPodekscytowana kobieta słysząc dobre wieści i czując się zaskoczona przed kamerą. zbliżenie na zdziwioną osobę, która znajduje nieoczekiwaną niespodziankę i pokazuje oszołomiony wyraz twarzy z otwartymi ustami.\nPodekscytowana kobieta z ręką na ustach rozsiewa sekrety i plotki przed kamerą. młoda kobieta dzieląca się tajnymi informacjami i szepcząca o plotkach, zaskoczona tajemnicą.\nChora kobieta z gorączką, przeziębieniem i grypą mierząca temperaturę termometrem w domu. młody dorosły z chorobą, który źle się czuje, przyjmując leki na ból głowy, ból głowy, ból gardła\nOwinięty w koc chory mężczyzna z bólem głowy i objawami grypy, patrząc w kamerę. nieszczęśliwa osoba chora i ocierająca skronie na migrenę. dorosły z lekami na stole\nSfrustrowana para czuje się zestresowana wysokimi oprocentowaniem kredytów hipotecznych, zmartwiona najemców ostrzeżeniem o niezapłaconych rachunkach bankowych. kobieta czytająca nakaz eksmisji ze smartfona, patrząc na siebie w szoku


Czy i jak dokumentować kod - część II — Steemit\nCzy i jak dokumentować kod - część II\nCzęść pierwsza artykułu dostępna tutaj:\nW ostatnim artykule pisałem o tym, jak można dokumentować swój kod. Wspomniałem o strukturze katalogów, testach, oraz o komentarzach. W komentarzach pod postem @grzesiekb zaproponował, aby poruszyć kwestie zrozumienia domeny. Myślę, że jest to temat na osobny artykuł. Natchnęło mnie to jednak, aby wspomnieć o jeszcze jednej ważnej rzeczy. Używajmy w kodzie takiego języka, jakiego używamy w rozmowach o funkcjonalnościach (ambiguous language). Jeśli w systemie mamy pacjentów, to klasa Patient będzie dużo lepsza niż User. Lepiej nazywać klasy i metody tak samo jak robi to specjalista w danej dziedzinie. Ułatwia to nie tylko zrozumienie kodu ale i komunikację z nim lub klientem.\nDokumentacja poza kodem\nMiejsce przetrzymywania dokumentacji\nDokumentacje zawsze trzymam w wiki na repozytorium. Zarówno github, bitbucket jak i gitlab ma taką opcje. Taka dokumentacja jest łatwo dostępna dla każdego członka zespołu, oraz każdy może ją wyedytować. Dodatkowo można sklonować ja lokalnie, przejrzeć historię zmian, a nawet wyeksportować do zewnętrznego serwisu. Dokumentacje należy aktualizować. Najlepiej jeśli dbają o to wszyscy w zespole. Z tego powodu nie powinna być zbyt obszerna. Powinna zawierać tylko najważniejsze rzeczy, aby każdy mógł się z nią zapoznać relatywnie szybko. Dodatkowo każdy projekt powinien zawierać plik readme w którym opisujemy bardzo wysoko poziomowo, do czego aplikacja służy. Pierwsze co widzimy przychodząc na nowy projekt to właśnie ten plik. Jeśli jego treść jest wygenerowana przez framework i nie zmieniona, od razu możemy domyślić się że projekt nie jest napisany porządnie.\nCo w takim razie dokumentować?\nNa to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. To zależy od tego, ile mamy czasu na pisanie dokumentacji. Ja niestety rzadko miałem osobne godziny na to aby coś napisać. Zawsze robiłem to podczas wykonywania jakiegoś zadania. Myślę że ma to też swoje plusy, ponieważ dokumentacja była zawsze krótka i konkretna. Jest kilka punktów które moim zdaniem zawsze trzeba zawrzeć. Postaram się je tutaj wymienić i opisać.\nInstalacja lokalna i uruchomienie aplikacji.\nDlaczego jest to ważne? Na każdym projekcie pojawiają się nowe osoby. Każdej z nich trzeba zwykle pomóc postawić projekt. Dodatkowo często instalujemy projekt zarówno na maszynie firmowej, jak i na naszym prywatnym sprzęcie. Zdecydowanie łatwiej się to robi, mając listę komend które trzeba wykonać. Przykładowa dokumentacja może wyglądać np tak:\nNie są to rzeczy odkrywcze, ale bardzo pomagają w instalacji. Szczególnie kiedy potrzebna jest jakaś niestandardowa konfiguracja. Kolejnym ważnym aspektem jest to, że każda osoba która instaluje aplikacje i napotka jakiś problem, powinna dopisać rozwiązanie problemu do dokumentacji. Dzięki temu ktoś inny nie będzie się już musiał męczyć, oraz ta część dokumentacji będzie zawsze aktualna. Poniżej bardziej kompleksowy fragment dokumentacji wzięty z innego projektu:\nStruktura danych bardzo dużo mówi o projekcie. Minusem jest to, że łatwo się dezaktualizuje. Można jednak skonfigurować wszystko, aby generowała się przy każdej zmianie struktury (przy migracjach). W rails można użyć do tego gemu https://github.com/voormedia/rails-erd.\nJak już jesteśmy przy bazie to warto wspomnieć o możliwości generowania annotacji dla modeli. Również można skonfigurować to tak, aby wrzucało nam annotacje, za każdym razem kiedy zmieniamy strukturę bazy. Wygląda to mniej więcej tak:\nOsobiście nie lubię takich annotacji, ale wiem że to rozwiązanie wielu osobom ułatwia pracę.\nZnów wpis zrobił się bardziej obszerny niż zakładałem. Jeśli dotarłeś tutaj, to zaproszę Cie też niedługo na trzecią, myślę że już ostatnia część artykułu. Polecam również pierwszą część dostępną tutaj\n#busy #programowanie #pl-ruby #pl-artykuly\nPonoć czysty kod nie potrzebuje zadnych komentarzy :)\nPisałem o tym w pierwszym artykule. Według mnie to prawda, jednak rzadko kod jest na tyle dobry aby nie wymagał żadnych komentarzy. Oczywiście zbędne komentarze zaciemniają tyko kod. Nie ma też sensu komentować rzeczy oczywistych. Ale co, jesli ciężko nam w kodzie wyrazić nasze intencje? Czasem domena jest na tyle skomplikowana, że poprostu w niektórych miejscach komentarze są wskazane.


Wybory w Platformie Obywatelskiej 2021. Kandydaci Donalda Tuska przegrali | Wiadomości Radio ZET\nMieczysław Struk wygrał z Agnieszką Pomaską wybory na szefa PO w regionie pomorskim - wynika z wpisu posłanki KO na Twitterze. Pomaska była wspierana m.in. przez szefa PO Donalda Tuska.\nDonald Tusk poniósł porażkę we własnym ugrupowaniu. Wspierana przez niego Agnieszka Pomaska przegrała wybory na przewodniczącą regionu pomorskiego w PO. Nowym szefem struktur został Mieczysław Struk, wspierany m.in. przez Sławomira Neumanna.\n"Gratulacje dla nowego Przewodniczącego Regionu Pomorskiego PO @strukmieczyslaw. Dziękuję wszystkim za zaangażowanie i wsparcie w tych ostatnich tygodniach. Mile wspominam wszystkie spotkania w pomorskich powiatach. Do zobaczenia na kolejnych!" - napisała Agnieszka Pomaska w sobotę wieczorem na Twitterze.\nMieczysław Struk szefem PO na Pomorzu. Pokonał Agnieszkę Pomaską\nNa Dolnym Śląsku wybory na szefa regionu przegrał także wspierany przez Tuska Roman Szełemej. Nowym przewodniczącym został poseł Michał Jaros. Oficjalne wyniki mają być ogłoszone dopiero za jakiś czas.\nW sobotę 23 października Platforma Obywatelska wybiera przewodniczącego, a także szefów regionów i powiatów. Jedynym kandydatem na szefa partii jest Donald Tusk, a więcej niż jeden kandydat na szefa jest w sześciu regionach.\nRzecznik PO Jan Grabiec ocenił w rozmowie z PAP, że lipcowy powrót Tuska ożywił Platformę. - To widać również przy tych wyborach, bo do konkurencji wystartowało wiele osób, które do tej pory takich funkcji nie obejmowali - dodał.\n- Jesteśmy partią demokratyczną, więc ostatecznie decydują wyborcy. Organizujemy wybory powszechne jako jedyni, nie tylko na poziomie przewodniczącego, ale również jeśli chodzi o szefów regionów czy powiatów. To jest święto Platformy, sam jestem ciekaw kilku rozstrzygnięć, a to pokazuje, że partia żyje - podkreślił.\nPomorze Agnieszka Pomaska Dolny Śląsk Wybory Platforma Obywatelska Donald Tusk


ZINI Wibrator z diodami LED Zook ZI006A - Eroprezent.pl - Sklep erotyczny, Sex Shop Online\nSKLEP EROTYCZNY > ZABAWKI I GADŻETY > Wibratory > Wibratory podwójna rozkosz > ZINI Wibrator z diodami LED Zook ZI006A\nZINI Wibrator z diodami LED Zook ZI006A\nilość ZINI Wibrator z diodami LED Zook ZI006A\nSKU 139E107 Category Wibratory podwójna rozkosz\n428,46 zł Dodaj do koszyka\n84,55 zł 80,02 zł Dodaj do koszyka\nAtrakcyjny i przyciągający uwagę design, według producentów mający kojarzyć się z orientalnym motywem bambusa w cieniu księżyca. Wibrator z diodami LED wykonany z przyjaznego ciału silikonu. Zsynchronizowane z pracą wibratora diody świecą w piętnastu kolorach i piętnastu programach pulsacji dając niezwykle fascynujące wrażenie. Posiada oprócz części penetrującej waginę stymulator zwany „króliczkiem”, służący do pobudzenia łechtaczki. W przypadku tego modelu stymulator posiada własny silniczek, tak samo jak trzon wibratora, by wrażenia były jak najbardziej intensywne. Wibrator wygięty pod kątem 23,5 stopnia, który według badań naukowych jest optymalnym do skutecznego działania na kobiece zmysły. Zgrubienie na końcu trzonu stymuluje dno pochwy i okolice punktu G. Bardzo proste i wygodne sterowanie, jedynie trzema przyciskami. Bezproblemowa kontrola nawet przy wilgotnych dłoniach. Doskonała jakość wykonania połączona jest z silnym i cichym napędem tego wibratora. Wodoodporny by można było go bezproblemowo utrzymywać w czystości. Specyfikacja:- materiał – silikon, plastik ABS- wymiary 202x31x33mm- waga 165g- ilość programów natężenie wibracji: 5- ilość programów pulsacji: 15- głośność poniżej 49 decybeli- zasilanie z ładowarki wewnętrznej, o czasie ładowania ok. 4 godzin- wibrator z diodami LED pulsującymi w czasie pracy- dwa silniczki- przed myciem należy pamiętać o zamknięciu gniazda ładowania- w zestawie wibrator, ładowarka, woreczek do przechowywania, instrukcja\nSklep dla dorosłych dobrze jeżeli jest zorganizowany w sposób wygodny i jasny. Dlatego też w naszym sklepie przypisaliśmy asortyment do sensownych kategorii produktowych. Zobacz na inne kategorie Masażery i odszukaj coś dla przyjemnej zabawy.\nSzukanie towaru jest wyjątkowo łatwe, wpisz kod lub fragment nazwy naciśnij enter, wyniki masz przed oczami.\nKto w obecnych czasach może czekać bez nerwów na przesyłkę ze sklepu dla dorosłych?! Co zrobić aby tego uniknąć? Zamówić do pracy? Pozostają mądrzejsze rozwiązania 🙂 Używaj paczkomatów, odbierasz sex zabawki z sklepu erotycznego online wtedy kiedy jest to Ci wygodne.\nDyskretne pakowanie przesyłek ze sklepu erotycznego online ma kluczowe znaczenie i jesteśmy tego świadomi. Właśnie dlatego pakujemy z uwzględnieniem bardzo wysokiej jakości wypełniaczy, tak zwane poznanie zawartości paczki poprzez trzepotanie jest praktycznie niemożliwe 🙂\nKupiłeś drobiażdżek w sklepie erotycznym online oczywiście domagasz się aby anonimowa zawartość Twojej paczki nadal została ukryta. Przygotujemy przesyłkę by wścibska sąsiadka nie była w stanie dowiedzieć się co jest w niegrzecznej przesyłce.\nNapisz pierwszą opinię o „ZINI Wibrator z diodami LED Zook ZI006A” Anuluj pisanie odpowiedzi\n169,48 zł Dodaj do koszyka


Pielęgnacja skórzanej tapicerki. - Strona 11\nPielęgnacja skórzanej tapicerki.\nTemat: Pielęgnacja skórzanej tapicerki.\n1st-April-2014, 10:18 #101\nSwoją drogą jak pierzecie te ręczniki do osuszania.\nBB pisał, jak je prać w pralce. On dodaje octu, ja piorę normalnie z niewielką ilością płynu do prania na bardzo krótki program dla syntetyków na 30 C - BEZ płynu do płukania. Po wyjęciu porządnie strzepnąć i powiesić do wysuszenia. Uwaga, te niebieskie farbują przy pierwszym praniu.\n22nd-November-2014, 21:54 #102\ndodatkowo w miejscach zaczernionych - po "wielkich brudasach"\nOstatnio edytowane przez slepy62 ; 24th-November-2014 o 18:51\nThe Following 5 Users Say Thank You to slepy62 For This Useful Post:\ngrabba (22nd-November-2014), korzen (24th-November-2014), Maxx (27th-August-2018), misiektoja (23rd-November-2014), sirtrojan (24th-November-2014)\n23rd-November-2014, 02:51 #103\nInfiniti Q50S 3.5L V6 364KM Hybrid AWD\nOtrzymał podziękowanie 102 raz/y\nTo miałeś trochę roboty z tymi siedziskami, ale widzę, że wszystko ładnie się domyło.\nJa jeszcze dodam jedną małą poradę dotyczącą przebarwień od barwionych pasków skórzanych. Niestety niczym nie chciało mi to zejść, ani GT15, ani GT12. Już miałem się poddać, ale moja Mama poradziła spróbować szarego mydła. Byłem w szoku, ale wszystko zeszło ! Ja kupuje markowe środki Gliptone i zero efektu, a tu mydło Biały Jeleń za 5 zeta usunęło wszystko Byłem delikatnie zszokowany i zrozumiałem na czym polega tajemnica zadbanego wypoczynku skórzanego u moich rodziców. Czyszczone tylko wodą z szarym mydłem i potem impregnowane jakimś środkiem.\n23rd-November-2014, 09:48 #104\nIrek, bardzo fajne efekty. Ach muszę się zabrać za moją skórkę...\n23rd-November-2014, 09:51 #105\nJuż miałem się poddać, ale moja Mama poradziła spróbować szarego mydła. Byłem w szoku, ale wszystko zeszło ! Ja kupuje markowe środki Gliptone i zero efektu, a tu mydło Biały Jeleń za 5 zeta usunęło wszystko Byłem delikatnie zszokowany i zrozumiałem na czym polega tajemnica zadbanego wypoczynku skórzanego u moich rodziców. Czyszczone tylko wodą z szarym mydłem i potem impregnowane jakimś środkiem.\nBiały Jeleń/szare mydło - to w sumie to samo co płatki mydlane...\nTak po chłopsku - dlaczego mydło szare (potasowe) a nie białe (sodowe) - obydwa działają podobnie i mają podobne właściwości\nale szare jest mniej żrące/agresywne, "jest bezpieczniejsze",\nszare nie zawiera detergentów, fosforanów, barwików, srodków zapachowych itp. które z reguły są dodawane do białego - a skóra jest na to bardzo czuła/wrażliwa\nnajlepszy przykład: rotwór sodu wchodzi w reakcję ze szkłem/porcelaną - potasu nie...\nSądzę że nasi ECO-forumowicze powinni nam to lepiej wyjaśnić\nOstatnio edytowane przez slepy62 ; 24th-November-2014 o 13:44\n24th-November-2014, 12:45 #106\nDla mnie bomba opis I foto - relacja\nBrat jak zobaczyl to mnie obcalowal bo ma w swoim GL-u odbarwienia od jeansow ... I zaczal juz z recznikiem jezdzic .. a po opisie stwierdzil pare stowek za czyszczenie zostanie w kieszeni\n24th-November-2014, 13:25 #107\nJeżeli ma odbarwienia - to do czyszczenia żel i minimum 2-krotnie, z tym że czyścić można od razu, nie trzeba odczekiwać...\nMoje pierwsze czyszczenie GLIPTON-em w FX trwało prawie cały dzień, siedzenie kierowcy 3-krotnie, tyle że robiłem wtedy też wszystkie plastiki (plastiki po czyszczeniu GLIPTONE - mają bardzo suchą/szorstką powierzchnię - ale ja nie lubię śliskich), potem jak się nabierze wprawy i czyści w miarę sukcesywnie - czas tak jak pisałem poniżej...\nOgólnie - wszystkie szorstkie/matowe plastiki (za wyjątkiem tych o powierzchni "imitującej lakier")\n- przeciętnie raz na dwa tygodnie (przy normalnym odkurzaniu samochodu) przecieram/czyszczę wodą z płatkami mydlanymi a w wypadku zabrudzeń od gumy itp. (dolne partie drzwi, progi od butów itp.) jeżeli nie schodzi - benzyną ekstrakcyjną lub GLIPTONE GT-14\n- raz na jakiś czas (np. przy kwartalnym czyszczeniu skóry) miejsca z mocniejszymi zabrudzeniami (szarości od uszczelek i pyłu w drzwiach, bagażniku) - Gliptonem GT-15 a jeżeli nie schodzi - benzyną ekstrakcyjną lub GLIPTONE GT-14\nCo do skóry - zanim zacząłem stosować GLIPTONE - siedzisko praktycznie po tygodniu jazdy w jeansach było niebieskie, po zastosowaniu GLIPTNONE wytrzymuje 3~4 tygodnie.\nI jeszcze jedna podstawowa zasada - nowo zakupione jeansy - należy uprać przed pierwszym ubraniem - bo farbują wszystko - nie tylko skóry (tyle że na ciemnych kolorach tego po prostu nie widać)\nOstatnio edytowane przez slepy62 ; 24th-November-2014 o 13:43\n24th-November-2014, 16:19 #108\nPoszło jako artykuł na główna stronę\n24th-November-2014, 16:52 #109\nA ja mu powiem tak - chcesz miec czyste siedzenia - kupuj jeansy w lumpexie bo nowe sie nie nadaja !!!\nDzieki bardzo Irek\nObszycie skórą tapicerki\nBy dexsterek in forum Karoseria & Wnętrze\nOstatni post / autor: 26th-May-2014, 13:51\nInfiniti g37 coupe bardzo wazna sprawa (kolor tapicerki)\nOstatni post / autor: 12th-June-2011, 10:14\nFX II generacji - ostrożnie z czyszczeniem tapicerki\nBy slepy62 in forum Infiniti w kąpieli\nOstatni post / autor: 6th-November-2010, 18:02


Dorota Szelągowska w ostatnim czasie przeszła sporą metamorfozę. Gwiazda TVN-u schudła ponad 20 kg, z czego jest bardzo dumna. Dorota Szelągowska na Instagramie nie pokazuje jednak wyłącznie perfekcyjnych, wystylizowanych zdjęć. Córka Katarzyny Grocholi pozwala sobie tam na sporo luzu.\nOstatnio na jej instagramowym profilu pojawiło się zdjęcie, na którym pozuje bez grama makijażu. Jak zareagowali na nie fani? Są zachwyceni! Zobaczcie sami poniżej.\nDorota Szelągowska opublikowała na Instagramie wpis, który miał zdementować plotki, jakie krążą w mediach już od jakiegoś czasu. Według nich celebrytka ma zamiar otworzyć własny pensjonat!\nNie otwieram pensjonatu. Chwilowo żadnego 😁 Nie pokazałam ostatnio żadnego domu poza tym który pokazuję od zawsze. Ucałowania z Mazur 😘😘😘😘 - napisała Dorota Szelągowska.\nJednak fani zwrócili uwagę na coś zupełnie innego. Internauci skupili się przede wszystkim na fakcie, że Dorota Szelągowska pokazała zdjęcie, na którym pozuje bez makijażu. Ich zdaniem gwiazda TVN-u w tej wersji wygląda zaskakująco dobrze.\n- Zawsze piękna i uśmiechnięta.Pozytywna kobieta która inspiruje pani Dorota❤\n- Bez makijażu, jak nastolatka 💥👏\n- Śliczna cera ❤❤❤❤\n- Naturalnie piekna❤❤❤ - chwalą gwiazdę internauci.\nWam również podoba się w takim wydaniu?\nDorota Szelągowska jest piękną kobietą\nOd kilku dni mówi się o nowym projekcie Doroty Szelągowskiej . Córka Katarzyny Grocholi ma wkrótce otworzyć swój pierwszy pensjonat. Gwiazda TVN-u ma przyjmować gości w wielkim domu położonym na Mazurach. Czy to prawda? Zobaczcie, co zdradziła główna zainteresowana! Szelągowska będzie mieć pensjonat? Pensjonat 38-latki z pewnością byłby piękny i bardzo funkcjonalny. Panowałoby w nim dużo bieli i szarości, a dodatki zachwyciłyby nawet i najbardziej wymagającego odwiedzającego. Niestety okazuje się, że córka Katarzyny Grocholi nie planuje otworzyć własnego hotelu. Informacje o pensjonacie były plotkami. Dorota donosy skomentowała publikując zdjęcie bez makijażu na Instagramie. Nie otwieram pensjonatu. Chwilowo żadnego 😁 Nie pokazałam ostatnio żadnego domu poza tym który pokazuję od zawsze. Ucałowania z Mazur 😘😘😘😘 - napisała Dorota na Instagramie. Szelągowska zdecydowanie nie narzeka na brak pracy. Gwiazda prowadzi kilka programów w TVN Style i HGTV, a także ma swoją firmę zajmującą się projektowaniem wnętrz. Ostatnio zaprojektowała m.in. kuchnię Mateusza Gesslera . Niektórzy internauci stwierdzili, że odmienione pomieszczenie nie jest funkcjonalne, jednak restaurator był zachwycony metamorfozą. Na początku stycznia 2018 roku Dorota także została mamą po raz drugi. Gwiazda przywitała na świecie córkę, która otrzymała na imię Wanda. Projektantka bardzo strzeże jednak swojej prywatności i do tej pory nie pokazała dziewczynki. Opieka nad Wandą pochłania zapracowanej mamie dużo czasu. – Żyjemy w dziwnych czasach, doceniam absolutnie każdą matkę, która pracuje. Powiem szczerze, że kiedy zostaję w weekend z moją córką, to jest cięższa robota, niż kiedy rozwalam ludziom ściany i betonuję, bo tam zawsze sobie...


SZALONA TRANSAKCJA – Moda - Calvin Harris Pray To God cda\n„Tylko oni są na tyle szaleni, żeby w ogóle rozważyć taką transakcję” pomyślał Studs. „Założę się, że mogliby w to wejść”. Po spotkaniu wziął Morantego na bok i zrelacjonował mu swój pomysł. Prawdopodobieństwo sukcesu było znikome – powiedział później Studziński. – Gucci był dla nas podupadłą marką z pogmatwanym układem własności. Dla mnie ta transakcja była jak szlemik bez atu. Ale trzeba było jeszcze podegrać wszystkie króle i damy. Wymagało to sporej cierpliwości i zdecydowania. Investcorp miał środki, był żywo zainteresowany towarami luksusowymi i miał dość cierpliwości, by rozwikłać skomplikowaną sytuację udziałową.


Przeprowadzka – Przekludzki\nCała operacja sie zaczyna od skontaktowania sie z nami i ustalenia najstotniejszych szczegółów, takich jak:\nPrzybliżone lokalizacje miejsca z którego zabieramy rzeczy jak i miejsca do którego mamy przewieźć wasze przedmioty.\nIlość i wielkość gabarytów do przewiezienia.\nNa podstawie tych informacji zaproponujemy najlepsza ofertę!\nProcedura przekludzki skupia się na poniższych punktach:\nZjawiamy się pod ustalonym adresem i w pierwszej kolejności przynosimy se sobą kartony, folie, koce, taśmy i inne zabezpieczenia aby wszystkie cenne przedmioty dojechały bez zadrapania.\nDuże meble jak szafy, meblościanki, kuchnie, nie są żadnym wyzwaniem. Fachowo rozkręcimy każdy element, każdy element montażowy taki jak śrubki, kołki etc. przechowamy w specjalnych organizerach.\nPrzeprowadzka to idealny moment aby pozbyć się starego sprzętu AGD, RTV czy mebli, jeśli będzie potrzeba zutylizujemy niepotrzebne rzeczy.\nPo zniesieniu i upakowaniu do samochodu wyruszamy w miejsce docelowe.\nKażdy podpisany karton wędruje na swoje docelowe miejsce aby nie dopuścić do zbędnego bałaganu.\nMeble które wymagały rozkręcenia, montujemy z pieczołowitą dokładnością i dopasowujemy do nowego pomieszczenia, a przedmioty które były na półkach odkładamy w tej samej kolejności.\nNasze najpopularniejsze usługi:\nOferta w sam raz do przewozu pojedynczych rzeczy lub mebli, do załadowania których wystarczy Ci pomoc 1 pracownika firmy.\nUsługa skierowana do przeprowadzki mieszkania, domu, biura ze standardowym wyposażeniem (meble, kanapy, lodówki, AGD, itp.).\nOferta jest skierowana dla osób które chcą wziąć wszystko w swoje ręce. Załadunek i rozładunek jest po Waszej stronie, my pomagamy ułożyć rzeczy w samochodzie i bezpiecznie dowozimy na miejsce\nNajczęściej wykonujemy usługi w naszych okolicach. Przeprowadzki Katowice, przeprowadzki Wodzisław Śląski przeprowadzki Żory to dla nas codzienność. Dzięki dobrej jakości wykonywania usług oraz przystępnym cenom udało się nam zbudować zaufanie klienta. Większość przeprowadzek w Rybniku i okolicach, to efekt Państwa polecania nas swojej rodzinie i znajomym. Dziękujemy i zapraszamy ponownie!\nPomimo doświadczenia w przeprowadzkach firmowych, nasza ekipa cały czas podnosi swoje umiejętności. Sukcesem przeprowadzki tego typu jest przede wszystkim dobra organizacja. Przeprowadziliśmy wiele firm z Rybnika i okolic. Bardzo często towarzyszyły temu nocne godziny (Galerie Handlowe), rygorystyczne procedury bezpieczeństwa (biurowce) oraz wyznaczone ramy czasowe. Zawsze realizujemy umowę na 100% . Profesjonalnie podchodzi do Państwa oczekiwań. Szanujemy Państwa czas i pieniądze.\nOrganizując przeprowadzki firm i biur korzystamy zarówno ze sprawdzonych jak i nowoczesnych narzędzi. Odpowiednio wyposażone samochody, pasy transportowe, folie: bąbelkowa, stretch, taśmy czy kartony o zróżnicowanej pojemności. Zarówno sprzęt o dużych gabarytach oraz niewielkie przedmioty będą odpowiednio zabezpieczone na czas transportu. W biznesie poza solidnością i atrakcyjnie skonfigurowanymi cennikami największe znaczenie ma czas. Dlatego też gwarantujemy nie tylko punktualność, ale także to, iż przeprowadzki firm i biur będą obywać się w najkrótszym z możliwych czasie. Sprzęt komputerowy, meble, RTV i AGD, rośliny, dzieła sztuki, dokumentacja i książki, narzędzia i maszyny – ile branż, tyle możliwości. Jesteśmy do Państwa dyspozycji przez siedem dni w tygodniu.\n2018© Przekludzki.pl Wszelkie prawa zastrzeżone.


Pozwól Się Odnaleźć Daan van Kampenhout ✅ Książka Najtaniej Opinie Księgarnia Interentowa Relaksacyjna.plPozwól Się Odnaleźć\nJak najlepiej możesz wykorzystać tę książkę? To zależy całkowicie od ciebie. Niektóre ćwiczenia przemówią być może od razu, natomiast inne inspiracje lub zalecenia wydadzą ci się zbędne i niezbyt ciekawe. Pamiętaj o tym, że każde ćwiczenie było pierwotnie przeznaczone dla jakiejś konkretnej osoby podczas sesji indywidualnej w określonym momencie jej życia. Każdy rytuał powstał w określonym kontekście. Nie czytaj zatem tej książki z przekonaniem, że każda rada, każdy rytuał i każde ćwiczenie musi być korzystne dla ciebie osobiście. Skorzystaj z prawa i możliwości, żeby wybrać tylko te, które w naturalny sposób zwracają twoją uwagę. Kieruj się ćwiczeniami, które przemawiają do ciebie i pobudzają twoją kreatywność.\nWyprawa, na którą ta książka zaprasza, może cię zaskoczyć, a czasami wręcz skonfrontować z trudnymi rzeczami. Jest to zawsze zaproszenie do próbowania, badania i do bycia kreatywnym. Ostatecznego celu, czyli znalezienia partnera, nie zagwarantuje oczywiście żadne ćwiczenie. Jak już powiedziałem, w poszukiwaniu partnera rolę odgrywa o wiele więcej czynników, a tylko ograniczona część z nich spoczywa w naszych rękach. Ale oświetlając w tej podróży najróżniejsze aspekty z najrozmaitszych punktów widzenia i tu czy tam coś modyfikując, na pewno można zwiększyć swoje szansę.\nTa książka nie mówi jednak o tym, co trzeba robić, gdy już kogoś znajdziesz. O sztuce utrzymania związku pisało już wielu autorów, istnieją na ten temat inne poradniki. Natomiast dzięki tej książce wyjdziesz naprzeciw innym ludziom z większą pewnością siebie i bardziej kreatywnie. Pomoże ci ona zlikwidować stare ograniczenia i lepiej ocenić siebie. A to ułatwi spotkanie potencjalnego partnera.\nIch lasse mich finden – Wie mein Wunschpartner zu mir kommt


Recenzje ksiazki Marysi Stauber ” Musisz tam wrocic „ | REUNION 69\n05/08/2018\tby --- 1 Comment\nTo jest książka pisana emocjami, o czym decyduje już sam sposób narracji: monolog córki skierowany do tracącej pamięć matki. „Przedwczoraj nagle upadłaś i złamałaś sobie biodro. Pytasz mnie, Lusiu, lękliwie: »A moja mama o tym wie?«”. Bo 99-letnia Lusia bierze córkę za swoją siostrę Manię i nie pamięta, że ich matkę zastrzelono. Teraz to Maria Stauber musi odtwarzać przeszłość, porządkować fakty, sięgając po dawne rozmowy z rodzicami – Lusią i Markiem Stauberem, też lekarzem, po relacje i dokumenty (ich lista jest w bibliografii), czasem posiłkując się wyobraźnią.\nTo jest opowieść o przypadku, który sprawił, że dwie żydowskie rodziny z Kijowa trafiły po rewolucji akurat do wołyńskiego Równego. Że dwie dziewczynki znalazły się w jednym przedszkolu, a potem zdały do tego samego gimnazjum rządowego imienia Kościuszki. Tylko wybór polszczyzny nie był przypadkiem, bo dalsze koleje życia? Nie można było przewidzieć, kto umrze wcześniej – jak brat Lusi, który wrócił do Kijowa i zginął w stalinowskich czystkach; kto później – jak pierwszy mąż Lusi Izaak Horowitz, zgarnięty z ulicy podczas pogromu we Lwowie; kto jeszcze później – jak babka Zuzanny Chaja (Klara) Sandberg, właścicielka składu aptecznego, i matka Lusi Bluma, zabite w akcjach likwidacyjnych rówieńskiego getta. Zuzanna przeżyła je o blisko trzy lata.\nTo jest historia o przyjaźni i wiernej pamięci. Wskrzeszająca przedwojenną codzienność prowincjonalnego wielonarodowego miasta i życie literackiej Warszawy, rozmów w Ziemiańskiej i Zodiaku toczonych w cieniu spodziewanej wojny i rosnącego antysemityzmu. „Tobie, Gino – mówił do Ginczanki Gombrowicz, odprowadzając ją do domu – radzę zaopatrzyć się na tę wojnę w truciznę”. Profetyczny czarny humor… ©℗\nMaria Stauber, MUSISZ TAM WRÓCIĆ. HISTORIA PRZYJAŹNI LUSI GELMONT I ZUZANNY GINCZANKI, Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2018, ss. 272\nRecenzja książki: Maria Stauber, „Musisz tam wrócić. Historia przyjaźni Lusi Gelmont i Zuzanny Ginczanki”\nSana i Lusia\nKsiążka staje się opowieścią o świecie, który przestał istnieć, księgą pamięci Żydów z Równego.\nBardzo wiele z tego, co wiemy o Zuzannie Ginczance, jednej z największych polskich poetek, zawdzięczamy opowieściom jej przyjaciółki z Równego Lusi Gelmont. A teraz te opowieści przekazała nam jej córka Maria Stauber. Znalazła bardzo dobrą formę dla tej podwójnej historii przyjaciółek – gawędę skierowaną do matki, która już zapomina przeszłość. Autorka zebrała mnóstwo materiałów z przedwojennego Równego, Warszawy, z wojennego Lwowa i Krakowa, gdzie tragicznie zginęła Ginczanka, mając zaledwie 27 lat i już spory poetycki dorobek. Stauber bardzo dobrze oddaje szczegóły – odtwarza klimat międzywojennej Warszawy, Ziemiańskiej, do której Zuza zabierała przyjaciółkę. Ginczankę o egzotycznej urodzie otaczała w kręgu skamandrytów i autorów „Szpilek” aura męskiego uwielbienia, ale mogła też czuć się zwierzyną łowną – słynna była sprawa, kiedy koledzy żartowali sobie, że ją zgwałcą. Z kolei prawicowa prasa wypominała jej ciągle obcość i żydowskość. Stauber opowiada o wojennych losach obu przyjaciółek – o kolejnych kryjówkach Zuzanny, którą najpierw wydała dozorczyni we Lwowie, i która potem już w Krakowie trafiła na gestapo. Lusia w jej opuszczonym mieszkaniu dostała zmięty ostatni gryps, czyli jeden z najważniejszych wierszy w polskiej literaturze – „Non omnis moriar”. Książka staje się też opowieścią o świecie, który przestał istnieć, księgą pamięci Żydów z Równego. I opowieścią o świetnej osobie, czyli Lusi, która przeżyła, po wojnie leczyła ludzi i niosła pamięć o przeszłości.\nMaria Stauber, Musisz tam wrócić. Historia przyjaźni Lusi Gelmont i Zuzanny Ginczanki, Marginesy, Warszawa 2018, s. 270\nKsiążka do kupienia w sklepie internetowym Polityki.\nO przyjaźni, która ocala.\nObie były piękne, obie pochodziły z wyższych żydowskich sfer, choć w czasach, kiedy przyszły na świat, po rodowej świetności zostało tylko wspomnienie. Obie wykształcone, zdolne, przyciągające uwagę chłopców i mężczyzn. Przyjaźniły się od dziecka. Najpierw w Równem – małym miasteczku na Kresach przedwojennej Rzeczpospolitej, gdzie dorastały, następnie tam, gdzie rzucał je los. Zuzana Ginczanka – niesamowicie utalentowana poetka, ulubienica Tuwima i Gombrowicza, i Lusia Gelmont – pielęgniarka, potem lekarz. Już jako dorosła kobieta – eteryczna, wrażliwa Ginczanka pokazywała Lusi międzywojenną Warszawę, Ziemiańską z jej plejadą pisarzy, do której zabierała przyjaciółkę. Lusia – odważniejsza i bardziej zdecydowana od Zuzy – odwdzięczy się opieką podczas okupacji. Znajdowała kryjówki dla Ginczanki, przechowywała wiersze. Po wojnie dociekała, co stało się z Ginczanką. To do niej właśnie trafił gryps z ostatnim wierszem Zuzy, „Non omnis moriar”.\nKsiążka ma charakter gawędy, jaką córka adresuje do starej matki. Autorka, Maria Stauber – to córka Lusi. Nie dziwi więc mnogość szczegółów, informacji, które dostajemy. Stauber, tak jak wcześniej jej matka, staje się strażniczką pamięci o losie Ginczanki, ale też – międzywojennego świata, który został unicestwiony przez Holokaust. Chociaż Zuzanna podzieliła tragiczny los większości polskich Żydów, pamięć o niej pielęgnowała jej przyjaciółka – Lusia.\nKsiążka Marii Stauber, choć opowiada o najczarniejszych kartach historii dwudziestego wieku, ma w sobie dużo ciepła i nadziei. Jest to bowiem historia pięknej przyjaźni dwu wspaniałych kobiet. Utalentowanej poetki oraz lekarki, która ratowała nie tylko zdrowie ludzi, ale też pamięć o nich. I tym jest też książka Marii Stauber – księgą pamięci.\nMaria Stauber, Musisz tam wrócić. Historia przyjaźni Lusi Gelmont i Zuzanny Ginczanki, Marginesy, 2018\nHygge – Blog\n.Jestem znów Zydem cz 26\nOne Response to “Recenzje ksiazki Marysi Stauber ” Musisz tam wrocic „”\nDabrowski 06/08/2018 at 18:34\nAkurat koncze ksiazke.Swietnie napisana,miejscami tragiczna.Ojciec znal Lusie jeszcze z Rownego(byl tam kierownikiem sklepu BATA),a mama byla z Lusia zaprzyjazniona we\n2 322 267 wyswietlen


zapytaj.wiara.pl » 2005-09-14 12:20 - a\na 14.09.2005 12:20\nJaki jest sens naszych ciągłych upadków, naszego powstawania z nich mocą Chrystusa, gdy nic właściwie się nie zmienia, gdy ciągle trwamy w grzechu, choć staramy się z nim walczyć. Wiem że ten czas nie jest zmarnowany, ze Bóg daje wiele łaski, może nawet o wiele więcej, niz gdybyśmy nie dzwigali Krzyża, ale czy takie trwanie całymi latami w grzechu ma sens?I jak długo to bedzie trwało? Czy można życ "spokojnie" i ufać, że Bóg chce by tak było. skoro obdarza nas łaską, to w pewien sposób godzi się na to cierpienie, nie zostawia nas samych... Jak odpowiedzieć sobie na pytanie czy zrobiliśmy wszystko, by wypełniła się Boza wola w naszym życiu? No bo skoro tak długo trwamy w tym co nie jest dobre(walcząc z tym), to chyba nie zrobiliśmy wszystkiego, czego Bóg oczekuje....\n1. Odpowiadający nie zna sensu ciągłych upadków. Co więcej, sytuacja taka nie pozwala człowiekowi na sensowny rozwój, bo ciągle musi kooncentrować się na tym samym, a więc jest czymś złym, jest zmarnowanie okazji do większego rozwoju... Ale św. Paweł powiedział kiedyś, ze moc w słabości się doskonali. Może owo zmaganie się pomoże Ci później odważniej trwać przy Bogu.? Może też - zgodnie ze słowami Jezusa - bardziej będziesz miłował/a, bo więcej ci wybaczono? A może ochroni cię przed pychą, która jest korzeniem wielu innych, poważnych grzechów?\n2. Skoro człowiek dalej tkwi w grzechu, to widocznie jeszcze nie zrobił wszystkiego. Nieraz potrzebna jest zmiana sposobu myślenia, zobaczenie owego zła w całej jego ohydzie... Bo gdybyśmy uznali, że zrobiliśmy wszystko co możliwe, a jednak się nie udało, dalsza praca nie miałaby sensu...


Firma DOW jeden z najwi�kszych �wiatowych koncern�w chemicznych - oferuje p�yty z niebieskiej ekstrudowanej pianki polistyrenowej przeznaczone do izolacji dach�w, taras�w, �cian piwnic, mostk�w termicznych i pod��g.\nProdukty Styrofoam charakteryzuj� si� jednorodn�, zamkni�tokom�rkow� struktur�, dzi�ki kt�rej materia� cechuje szereg unikalnych w�a�ciwo�ci:\ndoskona�e, niezmienne w czasie parametry izolacyjno�ci termicznej,\nodporno�� na dzia�anie wilgoci oraz cykli zamra�ania i roszenia,\nodporno�� na korozj� biologiczn�,\nP�yty Roofmate SL posiadaj� parametry spe�niaj�cy wszystkie wymagania stawiane izolacji termicznej dach�w odwr�conych i �cian piwnic:\nniewra�liwo�� na wilgo�;\ndoskona�e parametry izolacyjno�ci termicznej niezmienne nawet pod wp�ywem d�ugotrwa�ej ekspozycji na dzia�anie wilgoci;\nodporno�� na korozj� biologiczn�;\nwysok� wytrzyma�o�� mechaniczn�;\nodporno�� na dzia�anie mrozu;\nP�yty Roofmate SL stosowane w dachach odwr�conych winny by� uk�adane na izolacji przeciwwodnej na styk, bez klejenia, w pojedynczej warstwie. Na powierzchni p�yt izolacji termicznej powinna by� u�o�ona ochronno-separuj�ca, przepuszczaj�ca wilgo� i par� wodn�, warstwa geow��kniny o ci�arze 140 g/m2. W przypadku dach�w nieu�ytkowych jako wyko�czenie zaleca si� u�o�enie ochronno-dociskowej warstwy �wiru o grubo�ci min.5 cm. Tarasy mo�na wyko�czy� 3 cm warstw� drobnego �wiru, na kt�rym uk�adane s� p�yty chodnikowe. W przypadku dach�w zielonych nad warstw� filtracyjn� z drobnego �wiru umieszcza si� warstw� wegetacyjn�.\nP�yty Roofmate SL stosowane do izolacji przeciwwodnej �ciany piwnicy winny by� mocowane punktowo. Do klejenia nale�y u�ywa� wodnych emulsji bitumicznych lub klej�w wolnych od rozpuszczalnik�w. Zak�adkowo ukszta�towane kraw�dzie gwarantuj� dok�adne, wolne od mostk�w termicznych po��czenia p�yt. W po��czeniach kraw�d� p�yty znajduj�cej si� na g�rze powinna zachodzi� na kraw�d� dolnej p�yty. W przypadku p�yt poddanych dzia�aniu ci�nienia wody gruntowej ca�a powierzchnia p�yt powinna by� przyklejona do izolacji przeciwwodnej. Floormate - p�yty z niebieskiej ekstrudowanej pianki polistyrenowej nale�� do grupy produkt�w firmy DOW zaprojektowanych do specjalnych zastosowa� izolacyjnych.\nP�yty Floormate posiadaj� parametry spe�niaj�ce wszystkie wymagania stawiane izolacji termicznej pod��g w budynkach mieszkalnych jak r�wnie� u�yteczno�ci publicznej:\ndoskona�e parametry izolacyjno�ci termicznej, nawet je�eli produkt poddany jest dzia�aniu du�ych obci��e�\nodporno�� na dzia�anie wilgoci;\nminimaln� odkszta�calno�� pod dzia�aniem obci��e�;\nodporno�� na dzia�anie czynnik�w mechanicznych.\nZam�wiony materia� dostarczamy bezpo�rednio na plac budowy na terenie ca�ego kraju niezale�nie od ilo�ci.


hm, zaskakują mnie negatywne opinie... powiem, jak to wygląda u mnie. pani dr jest t uprzejma, poświęca tyle czasu ile trzeba, tłumaczy co i dlaczego dzieje się z moją skórą, objaśnia jak działają leki i robi rysunki z instrukcją, z którą wychodzę od niej, także później w domu nie muszę sobie przypominać jak to mi zalecała korzystać z leków (a wiadomo, że czasem instrukcje są skomplikowane). dodam, że nie korzystam z jej usług prywatnie, a na NFZ. już pierwsze leki przepisane przez panią dr mi pomogły, choć nie od razu. ale cieszę się, że są to same kremy/żele i nie muszę ładować w siebie tabletek. niestety leki nie są najtańsze, (nie jestem przyzwyczajona do wydawania jednorazowo ponad 100 zł), ale nie jest to comiesięczny wydatek no i pomaga, a na tym mi najbardziej zależy. …więcej\nkonsultacja lekarza w trakcie specjalizacji 120 zł\nPoznań ul. Strzelecka 41 m.2, Poznań


Napisane w dniu 2017-01-20 17:28:43 przez pawk100.\nWrocław , Stadion Wrocław\nNajwiększe wydarzenie chóralne 2016\nWieczór otworzy występ siostry Cristiny Scucci, która podbiła serca widzów talent show „The Voice\nof Italy”. Jej występ w popularnym telewizyjnym programie przyciągały przed ekrany miliony widzów. Publiczność pokochała siostrę Cristinę za talent wokalny i niebywałą energię, która emanowała\nze sceny, przecząc tym samym wszelkim stereotypom związanym z życiem zakonnic. Podczas koncertu Singing Europe Cristina Scuccia zaśpiewa hity muzyki rozrywkowej.\nPodczas drugiej części wieczoru publiczność zostanie zaproszona do wspólnego śpiewania największych europejskich przebojów. Orkiestrą oraz chórem Singing Europe zadyryguje Agnieszka Franków-Żelazny – dyrektor artystyczna Chóru Narodowego Forum Muzyki i kuratorka ds. muzyki Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016.\ndzieciom i osobom\nŹródło: Singing Europe 2016\nZ okazji jubileuszu 10-lecia, Chór Uniwersytetu Szczecińskiego zaplanował wykonanie w trakcie koncertu galowego w dniu 30 czerwca 2016 r. w kościele pw. Świętego Krzyża w Szczecinie trzech wspaniałych dzieł muzyki oratoryjnej − Magnificat BWV 243 Johanna…\nJuż w sobotę 25.06 odbędzie się główny koncert jubileuszu Akademickiego Zespołu Muzycznego w Centrum Edukacyjno-Kongresowym Politechniki Śląskiej. Na scenie zobaczymy wszystkie pokolenia AZMu od dzieci, przez obecny skład, po skład założycielski który na…\nObchodzący w tym roku Jubileusz Dwudziestolecia istnienia Akademicki Zespół Muzyczny już w środę 22.06 podczas Koncertu Galowego w katowickim Nosprze po raz pierwszy wykona specjalnie skomponowany na swoje urodziny repertuar zaprzyjaźnionych kompozytorów.…


Kupujemy Zadłużone Firmy - US/VAT/JPK, Warszawa, Mazowieckie\nKupujemy Zadłużone Firmy - US/VAT/JPK, Mazowieckie, Warszawa\nID ogłoszenia: 1225828 Odpowiedź na ogłoszenie\nposciel welniana kaszmir firmy pollana oferujemy rozdzielacze hydrauliczne 4wmd6 firmy rexroth lub ponar wadowice. posiadamy wiele innych r szukam firmy wykonawczej poszukuje firmy budowlanej poszukuję firmy\n299 ksh – Przejmiemy Twoją spółkę, która nie jest Tobie do niczego potrzebna. Przejęcie następu... Kategoria: Maszyny - narzędzia Silniki - pompy\nKujawsko - pomorskie Chełmża Dodane: 28-04-2018\nSkupujemy Spółki ze stratą tel. 884-344-344 Nasza działalność to przede wszystkim podjęcie czynnośc... Kategoria: Nauka Fizyka\nKupimy Zadłużone Spółki tel. : +48 608-124-127 www.KancelariaPomocy.pl - Kupimy Spółki, które ... Kategoria: Usługi Księgowość - kadry\nPodlaskie Jedwabne Dodane: 24-02-2018


V Targi Wyposażenia dla Piekarstwa, Gastronomii i Przemysłu Przetwórczego GASTRO-TECH\nData najbliższej edycji: 13-15 X 2011\nTargi Wyposażenia dla Piekarstwa, Gastronomii i Przemysłu Przetwórczego GASTRO-TECH są najlepszą okazją w roku do zapoznania się z najnowszymi technologiami, pogłębienia wiedzy, a także wymiany informacji między specjalistami z branży gastronomicznej z całej Polski.\nW Kielcach październiku spotykali się mistrzowie kuchni, piekarze, cukiernicy, właściciele hoteli i restauracji oraz specjaliści ds. żywienia. Wystawa poświęcona była, jak co roku, szeroko pojętej gastronomii. Jej główny cel to również prezentacja oferty producentów i dystrybutorów maszyn wykorzystywanych w przetwórstwie artykułów spożywczych, sprzętu i wyposażenia placówek gastronomicznych.\nPodczas targów prezentowanych jest wiele nowości i hitów rynkowych. W 2010 roku można było zobaczyć m.in. elektronicznego kelnera - CALL WAITER SYSTEM. Według projektu każdy stolik w restauracji wyposażony jest w przycisk, który połączony jest z pagerem noszonym przez kelnera mającego przypisane konkretne stoliki. System posiada także połączenie z kuchnią, co znacznie ułatwia trójstronną komunikację, jednocześnie usprawniając i skracając proces zamawiania.


18-latka najlepsza w Taszkiencie | Aktualności | Tenisklub\n05.10.2008 18:43, Tomasz Krasoń, źródło: wtatour.com, foto: Getty Images\nRozstawiona z „trójką” Rumunka Sorana Cirstea wygrała turniej WTA w Taszkiencie (pula nagród 145 tysięcy dolarów). W finałowym pojedynku pokonała Sabine Lisicki 2:6, 6:4, 7:6(4). Dla 18-letniej Cirstei jest to pierwszy wygrany turniej WTA w karierze.\nPoczątek spotkania nie był udany dla młodej Rumunki. Pierwszą partię wygrała 19-letnia Niemka Sabine Lisicki, triumfując 6:2. Mająca polskie korzenie tenisistka zmierzała do zwycięstwa także w drugiej odsłonie. Prowadziła już nawet 3:1 i 4:2, ale nie zdołała utrzymać przewagi. 18-letnia Rumunka obroniła piłkę meczową przy stanie 4:5, a następnie wygrała całego seta 6:4. Niemki nie podłamał taki obrót wydarzeń i w decydującym secie toczyła się wyrównana walka. W końcówce minimalnie lepsza okazała się Cirstea, triumfując w tie breaku do czterech.\nMłoda Rumunka wygrała pierwszą zawodową imprezę w karierze. Przed rokiem dotarła do finału imprezy w Budapeszcie oraz grała w półfinale na Bali. W tym sezonie osiągnęła finały w Acapulco, Fezie i New Haven.\nDroga do finału obu zawodniczek była totalnie różna. Sabine Lisiscki rozegrała dwa zacięte, trzysetowe spotkania, z Urszulą Radwańską i Shuai Peng. Cirstea w czterech pierwszych meczach nie przegrała natomiast nawet seta.\nSorana Cirstea (Rumunia, 3) – Sabine Lisicki (Niemcy, 4) 2:6, 6:4, 7:6(4)