Pedagogika społeczna- przekrój - Sciaga.pl\nPedagogika społeczna- przekrój\n1. GENEZA PEDAGIGOIKI SPOŁECZNEJ\n- to dziedzina teoretyczno – praktyczna ( posiada dwa wątki)\nPraktycy czerpią z opracowań teoretyków\nKoncepcje pedagogiki społecznej pojawiły się w połowie 19wieku. W okresie dynamicznych przeobrażeń, rozwoju nauk matematyczno- przyrodniczych, techniki, w czasie intensywnego dynamicznego rozwoju przemysłu, migracji ludzi z wsi do miast. Czas ten ujawnił zależność człowieka jako istoty organicznie sprzężonej ze środowiskiem materialnym i społecznym, determinującym rozwój indywidualny jednostki.\nBadania obu zjawisk społecznych przyczyniły się do powstania nowej dziedziny socjologii. Reprezentanci socjologicznego nurtu w pedagogice głośni, że wychowanie jest w swej istocie procesem społecznym organizowanym przez społeczeństwo, bądź przy pomocy powołanych do tego instytucji lub przez samoistne oddziaływanie form i wzorców życia społecznego. Takie pojmowanie wychowania jako procesu społecznego reprezentuje przedstawiciel szkoły socjologicznej w pedagogice Florian Znaniecki – określa on wychowanie jako proces przystosowania się jednostki do warunków społecznych, do obyczajowego, społecznego i kulturowego życia w określonych grupach społecznych. Henryk Pestalozzi propaguje współprace szkoły, że środowiskiem społecznym. Robert Owen zwraca uwagę na kulturotwórczą rolę szkoły w środowisku. Termin pedagogika społeczna prowadzi do piśmiennictwa pedagogicznego. Adolf Disterweg w rozprawie,, przewodnik do kształcenia nauczycieli’ niemiecki—uważał on, ze nauczyciele powinni być przygotowani do pomagania uczniom, przezwyciężaniu barier, jakie napotykają one dążąc do uzyskania wykształcenia. Przygotowanie do działań opiekuńczych Disterweg wynalazł w pedagogice społecznej, w odróżnieniu od przygotowania dydaktycznego przypisywał pedagogice społecznej specjalne zadania równie ważne.\nPedagogika społeczna w 2 połowie 19 w koncentrowała się na środowiskowych warunkach procesu dydaktycznego i poszukiwała nowych terenów dla prawdy pedagog. Gł. poza szkołą a środowisku życia dzieci i młodzieży. Dalszy rozwój pedagogiki społecznej ukierunkowany był powstawaniem i funkcjonowaniem instytucji kulturalnych, opiekuńczych i socjalnych oraz placówek wychowawczych pojmowanych jako placówki wspomagające i rozszerzające procesy celowego wychowania.\nInstytucje te miały służyć wprowadzaniu dóbr kultury i organizowaniu różnorodnych form aktywności.\nKompensujących brak własnego niezależnego systemu edukacyjnego.\nTermin pedagogiki społecznej – najwcześniej zaczęto używać w małopolscy i termin ten określał spontaniczne działania organizowane poza szkołą.\n2. PREKURSORZY I TWÓRCY PEDAGOGIKI SPOŁ\n- prekursorzy:- Ludwik Krzywiki wskazywał na potrzebę zbudowania systemu oświatowego, który będzie umożliwiał młodzieży możliwości ciągłego uczestnictwa w kulturze i samokształceniu. Przewidywał, że ponad szkołą wrastać będzie coraz szerszy krąg instytucji, które umożliwiają realizację zadań samokształceniowych i uczestnictwo w rozwoju kulturalnym. Opracowana przez niego koncepcja, była ideą prekursorską, dla idei koncepcji kształcenia przez życie: kształcenia ustawicznego.\nWprowadzając pojęcie kształcenia ustawicznego wyprzedził o 20 lat ideę, która później pojawiła się w USA.\nwszystko, co wiąże się z edukacją pion szkoła pozom kształcenie\nDo innych znaczących prekursorów należą – Stanisław Kalipowicz, Józef Abramowski, Helena Radliska jej następcy:\nAleksander Kamieński ,,funkcje pedagogiki społecznej’\nWroczyński ,, człowiek istota społeczna’.\nPowstanie pedagogiki społecznej w Polsce wiąże się z osobą Heleny Radlińskiej\nW Łodzi powstał pierwszy kierunek pedagogika społeczna.\nH.Radlińska po 2 wojnie swiatowej w czasie pobytu w Łodzi, przygotowała nie tylko prace, które były odpowiedzią na zapotrzebowanie społeczne, np. badania nad sieroctwem, potrzebami socjalnymi robotników, zwalczanie analfabetyzmu, lecz wiele pisała dla szerokiego kręgu odbiorców. Dla nauczycieli, działaczy oświatowych i badaczy, książka pt. ,, Badania regionalne dziejów pracy społecznej i oświatowej”. W ostatnim okresie swego życia zmarła w 1954’ , przygotowała dwie prace stanowiące syntezę jej dorobku naukowego. Naukowego Łodzi przegotowała skrypt pt.,, Egzamin z pedagogiki społecznej, nie napisała podręcznika.. Radliska unikała sformułowania definicji pedagogiki społecznej. Nie podała ścisłej definicji, ograniczyła się do przedstawienia celu charakterystycznych pedagogiki społecznej, jej zakresu i problematyki. Miała poczucie, że ta gałąź pedagogiki wciąż się rozwija, jest płynna i daleka os stabilizacji, od wyraźnego ograniczenia zasięgu.\nWroczyński -,,Wprowadzenie do pedagogiki społecznej”, był wydarzeniem naukowym. Jednocześnie z jego wydaniem 1966’ wprowadzono do programu pedagogiki na uczelniach wyższych przedmiot pedagogika społeczna.\nWroczyński ukazał pedagogikę społeczną przez przeciwstawienie pedagogice tradycyjnej o charakterze intuicyjnym. Znana mu niemiecka pedagogika społeczna była dla niego bodźcem. Ideom przewodnią podręcznika jest podkreślenie, że pedagogika społeczna jest nauką o środowiskowych uwarunkowaniach procesów wychowawczych i problemów wychowania poza szkołą.\nAutor kładł nacisk na wychowawczą działalność szkoły i instytucji intencjonalnego środowiska wychowawczego.\nZasługą autora jest przeznaczenie prawie połowy objętości pracy zagadnieniom pedagogiki opiekuńczej. Jej problematyka koncentruje się na sytuacjach wychowawczych, które wymagają pomocy społecznej. Uczynniając dominującą w wychowaniu rolę szkoły, nowe zadania upatrywał w organizacji opieki nad dzieckiem w osiedlach mieszkaniowych, w czasie pozalekcyjnym.\nWg H.Radlińskiej - Środowisko to zespół warunków, wśród których tytule jednostka i czynników kształtujących jej osobowość, oddziałujących stale lub przez dłuższy czas”\nWroczyński wprowadza pojęcie zmian, jakie bodźce środowiskowe wywierają na otoczenie społeczne jednostki --> określenie - środowisko: składniki struktury otaczającej osobnika, które działają jako system bodźców i powodują określone reakcje psychiczne.\nCechą charakterystyczną twórczości R,.Wroczyńskiego było uwrażliwienie czytelnika, nauczyciela, działacza otaczającej rzeczywistości społecznej i wymagania, jakie stawia to wychowaniu.\nW organizacji środowiska wychowawczego upatrywał doniosłe miejsce, jakie stawia to wychowaniu.\nW organizacji środowiska wychowawczego upatrywał doniosłe miejsce dla szkoły otwartej, umiejętnie łączącej w trosce o wychowanie dzieci - nauczycieli, rodziców, instytucje szkolne i pozaszkolne....\nAleksander Kamieński - w podręczniku pt.,,Funkcje pedagogiki społecznej” był najbliższy poglądom H.Radlińskiej. Najpierw był starszym asystentem, następnie po zrobieniu doktoratu adiunktem w katedrze pedagogiki społecznej. Jego tematem była odpowiedź na pytanie -kim jest i co wnieśli do pedagogiki społecznej jej zwiastuni i teoretycy. Dobór nazwisk ustalił z H.Radlińską. Postacie opracowane przez Kamieńskiego to:\nJ.H. Pestalozzi - który zapoczątkował idee oświaty ludu pojmowanej jako podniesienie moralne i ekonomiczne środowiska przez rozbudzanie sił w tym środowisku\nRobert Owen - jego działalność społeczno- wychowawcza w środowisku robotniczym - buduje fundamenty ped. Społecznej\nMikołaj F.S.Grundtvig - twórca uniwersytetów ludowych, opiera postęp ludu na fundamencie rozbudzonej kultury ludowej\nWśród polskich zwiastunów i teoretyków pedagogiki społecznej znaleźli się\nLudwik Krzywicki - o którym H.Radlińska powiedziała, że rzutował wytyczne pedagogiki społecznej\nEdward Abramowski - twórca powszechnej w Polsce teorii wychowania społecznego\nJózefa Jobeyko - której dorobek naukowy jest w służbie szkoły i społeczeństwa\nStanisław Kasprowicz - usiłuje oprzeć pedagogikę na naukach społecznych\nPlan przygotowania głównych kierunków pedagogiki społecznej nie został zrealizowany. Czas historyczny nie sprzyjał rozwojowi pedagogiki społecznej\nKamiński w swej pracy zwrócił szczególną uwagę na przedstawione pojęcia.................................................\nRealizacji w wybranych instytucjach opieki i wypoczynku. Inną cechą podręcznika Kamińskiego jest to, że przez niego badania wybranych problemów pedagogiki społecznej znalazły się w podręcznym ujęcia syntetyczne. Do takich zagadnień należy czas wolny. Podstawowa praca Kamińskiego pt. ,,czas wolny i jego problematyka społeczno - wychowawcza”, uzyskała wielu kontynuatorów. Inne zagadnienie, dotyczy związków młodzieży i stowarzyszeń społecznych.\nNowością w porównaniu z R.Wroczyńskim, jaką wprowadził Kamiński do swojego podręcznika jest rozdział pt. ,,pracownicy socjalni, pracownicy kulturalni”. Obu kategorią zawodowym wiele uwagi poświęca, H.Radlińska, A.Kamiński był autorem wielu rozpraw i artykułów na ten temat. Zagadnieniami zdrowia zajął się w związku z rekreacją fizyczną, ukazując jej aspekty wychowawcze. Problemy gentologiczne ukazał w świetle pedagogiki społecznej. Koncepcje pedagogiki społecznej, koncepcje genologii społecznej.\n3. PODSTAWOWE POJĘCIA PEDAGOGIKI SPOŁ.\nPojęcie wychowania i socjalizacji z punktu widzenia pedagogiki społecznej.\nWychowanie – świadomie organizowana działalność społeczna, oparta na stosunku wychowawczym między wychowankiem a wychowawcą, której celem jest wywoływanie zamierzonych zmian w osobowości wychowanka. Zmiany te obejmują zarówno stronę poznawczo-instrumentalną, związaną z poznaniem rzeczywistości i umiejętnością oddziaływania na nią, jak i stronę emocjonalno- motywacyjną, która polega na kształtowaniu stosunku człowieka do świata i ludzi, jego przekonań i postaw, układu wartości i celu życia.\nWychowanie – o wychowaniu można mówić jako o systemie działań zmierzających do określonych rezultatów wychowawczych bądź jako o zespole już ukształtowanych cech. Analizując wychowanie jako proces można w nim wyróżnić dwa rodzaje wpływów: 1) działania podejmowane przez instytucje wychowawcze mające na celu realizowanie określonego wzoru wychowawczego; 2) wpływy środowiskowe. Zazwyczaj oba te rodzaje wpływów działają równolegle i są ze sobą ściśle sprzężone.\nWg Znanieckiego wychowanie społeczne jest spoiwem łączącym jednostkę ze społeczeństwem i zapewniającym trwałość społeczeństwa. Znaniecki mocno podkreśla społeczny charakter procesów wychowawczych, które zmierzają zawsze do przystosowania jednostki do obyczajowego, społecznego i kulturalnego życia w określonych grupach społecznych.\nSocjalizacja – (od łac. Socialis –społeczny). Pojęcie to można rozumieć jako:\n1. Ogół działań ze strony społeczeństwa, zwłaszcza rodziny, szkoły i środowiska społecznego, zmierzających do uczynienia z jednostki istoty społecznej, tj. umożliwienia jej zdobycia takich kwalifikacji, takich systemów wartości i osiągnięcia takiego rozwoju osobowości, aby się mogła stać pełnowartościowym członkiem społeczeństwa;\n2. Ogół zmian zachodzących zmian zachodzących w jednostce pod wpływem oddziaływań społecznych, umożliwiających jej stopniowe stawanie się pełnowartościowym członkiem społeczeństwa.\nSIŁY SPOŁECZNE – Helena Radliska\n,, siły ludzkie” – sprowadza do uzdolnień i cech jednostek i grup społecznych wyróżniających się lub mogących się wyrazić w jakiejkolwiek dziedzinie aktywności. DIAGNOZA środowiskowa - stan sił np. siły społecznej: o deficytach, deficytach siłach aktywności, która występuje lub noże występować w owej grupie. Przypuszcza się poprawę więzi społecznych, może poprawić standard życia w środowisku ,,x’\nzadania: organizacja klubów, ośrodków zabaw.\nCELEM pedagogiki społecznej instytucji społecznych, fundacji oraz innych grup organizowanych i inicjujących a także pojedynczych osób, liderów, animatorów inicjatorów jest wzmacnianie inspirowanie i wspomaganie.\n--Aleksander Kamieński wyróżnia siły jednostkowe: przywódcy opinii publicznej w środowisku, realizatorzy pragnień zbiorowych, promotorzy nowych form zaspokajania potrzeb ludzkich, -siły zbiorowe grupy społeczne, wzorcowe instytucje i ruchy społeczne\n-- Ewa Marynowicz – Hepka pedagog z łodzi uważa, że inicjatywa uruchomienia sił społecznych należy do instytucji działających w środowisku lokalnym ,,siły jednostkowe rosną wraz z rozwojem sił zbiorowych”\nwolontariat: różne akcje, które dzieją się w świecie, pojedyncze osoby tworzą grupy i całe akcje.\n- rozwiązania systemowe i tworzenie warunków prawnych, działania systemowe, między siłami społecznymi a wartościami istnieje zależność powodująca, że siły społeczne dynamizują życie w środowisku, ukierunkowane na przekazanie i rozwijanie wartości: ocena: Barbara Smolińska- THEISS\n- uczucia wartości: dobro, przyjaźń, więzi społeczne, uczuciowe, sprawiedliwość, demokracja niepełnosprawni, biedni, opuszczeni.\nPoprzez działania możemy wywrzeć w człowieku pewne wartości\nHelena Radliska – POŁOŻENIE HISTORYCZNE – wszystkie roczniki współżyjące w danej chwili w obliczu w tych samych wydarzeń i tych samych działań. Dziadkowie, ojcowie, dzieci.\nZalecenie: kształtowanie młodzieży wg. Wzorca – nie daje wychowania. Powinno polegać wg Stanisława Kawuli, aby wychowanie wartości wzorców zachowań i nie sprowadzało się do kształtowania młodzieży wedle wzorca wypracowanego przez grupy panujące, bo takie postępowanie nigdy w dziejach nie dawało zamierzonego efektu.\nŚRODOWISKO SPOŁECZNE – ze względu na rodzaj bodźców Ryszard Wroczyński, wyróżnia środowisko naturalne, społeczne i kulturowe. Każdy człowiek posiada swoje własne środowisko składające się z czynników obiektywnych i subiektywnych kształtowanych, percypowanych i przetwarzanych indywidualnie i niepowtarzalnie. Zmienianie informacji, pewna transformacja w sposób wierny, będzie się kojarzyła; odbiór związany z indywidualnością percepcyjną.\nIndywidualizowanie środowiska powinno być przez pedagoga specjalnego- -> METODA INDYWIDUALNYCH PRZYPADKÓW\nŚRODOWISKO wg H. Radlińskiej, stanowi zespół warunków w środowisku, których bytuje jednostka i czynników kształtujących jej osobowość, jest ono zespołem zjawisk przyrodniczych, kulturalnych i osobowych. H.Radlińska odróżnia środowisko ( nadaje mu cechy względnej stałości czasowo – przestrzennej) od otoczenia( uznaje za strukturę zmienną, krótkotrwałą).\n-- przyjęła kryterium podziału:\n1. – środowisko bezpośrednie szersze dalsze\n2. – Kryterium oceny środowiska: środowisko obiektywne, środowisko subiektywne.\nSkładniki środowiska- materialne, psychiczne emocjonalne.\n4. ROLE SPOŁECZNE I ICH JEDNOSTKOWE I SPOŁECZNE ZNACZENIE\n5. FUNKCJE I TEREN DZIAŁANIA PEDAGOGA SPOŁECZNEGO\n- ped społeczny, pracownik socjalny --> pracownik socjalny jest zawsze pedagogiem społecznym, ale pedagog społeczny nie zawsze jest pracownikiem socjalnym.\nFUNKCJE: mają świadomość niskiej, społecznej pozycji swego zawodu, trudności w realizacji zadań zawodowych to: - problem z trudnościami klientami pomocy społecznej, - praca w trudnych środowiskach, zagrożenie fizyczne; - przeciążenie pracą, przenoszenie negatywnych napięć na życie prywatne, trudności największe to alkoholizm i bezrobocie.\nPOMOC osobom i rodzinom, którym w świetle prawa nie powinni korzystać z pomocy społecznej: - ma zarzuty środowiska, że niesłusznie i niesprawiedliwie przyznaje pomoc tym ludziom, - obowiązują go przepisy – nie jest w stanie udowodnić ze petent przyniósł zaniżone dochody naciągacze i oszuści\n- pomoc rodzinie, gdzie nie ma poważnej patologii\nFUNKCJE: ekonomiczna, - szybka reakcja--> funkcja interwencyjna, - opiekuńczo – wychowawcza i pielęgnacyjna, - profilaktyczna, - diagnostyczna, - badawczo – naukowa, - teoretyczna, - terapeutyczna, - terapeutyczno – kompensacyjna, - doradczo – instruktorska, - wspierająca kreatywna, - socjalna, socjalizacyjna, - kształcąca, - kulturalno – oświatowa, - integracyjno – koordynująca, - menedżerska organizacyjna\nTEREN: - środowisko lokalne, - domu dziecka, - rodzina, świetlice szkolne, środowiskowe, socjoterapeutyczne, zakładowe, - domy pomocy społecznej osób starszych, samotnej matki, młodych matek, dla niepełnosprawnych fizycznie, - schroniska bezdomnych, pogotowia opiekuńcze, - poradnie odwykowe, - internaty bursy nie, -- kurator sądowy. – Towarzystwo przyjaciół dzieci, - ośrodki kształcące: dom kultury, - powiatowe centrum pomocy społecznej, - zakłady pomocy: szpitale, ośrodki zdrowia\nZa ojczyznę pracy socjalnej uważa się USA. --> praca socjalna wyrastała ze spontanicznie tworzonych różnych form samopomocy, które nie tylko miały służyć osobom pozbawionym innych form zabezpieczenia. – Stany zjednoczone były nie tylko terenem dynamicznego rozwoju praktycznej działalności socjalnej. Tu tylko teren dynamicznego rozwoju praktycznej działalności socjalnej. Tu też pojawiły się pierwsze prace teoretyczne poświęcone metodom socjalnej. Tu też pojawiły się pierwsze prace teoretyczne poświęcone metodom pracy socjalnej np. M.Ruchmond pisze o diagnozie społecznej i metodzie indywidualnego przypadku. Powstała też w Ameryce pierwsza szkoła pracy socjalnej, utworzona w Nowym Yorku w 1897’. W 1925’ H.Radlińska utworzyła w W-wie w Wolnej Wszechnicy Polskiej - Studium Pracy Społeczno - Oświatowej. Wykształciła ona wielu pedagogów społecznych, działaczy kulturalno - oświatowych i pracowników socjalnych. Synonimem pracy socjalnej wg H. Radlińskiej jest,, praca społeczna”: polega na wydobywaniu i pomnażaniu sił ludzkich na ich usprawnianiu i organizacji wspólnego działania dla dobra ludzi.\nPraca socjalna nakierowana jest na realizację trzech podstawowych zadań:\n- socjalizacja i rozwój jednostki, - terapia, rehabilitacja, pomoc i ochrona, - zapewnienie dostępu do usług, informacji i poradnictwa.\nW ustawie o pomocy społecznej z 28 listopada 1990’ praca socjalna zdefiniowania jest jako działalność zawodowa skierowana na pomoc osobom i rodzinom we wzmacnianiu lub odzyskaniu zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie.\nTermin praca socjalna jest wieloznaczny i nieostry. Praca socjalna może być też realizowana przez nieprofesjonalistów. Praca opiekuńcza jest elementem pracy socjalnej i związana jest z opieką nad osobami niesamodzielnymi. Praca socjalna może przyjmować zróżnicowane formy - od pomocy doraźnej do długofalowych działań wspierających rozwój jednostek i grup.\nRATOWNICTWO- pomoc doraźna - czyli rozpoznanie warunków natychmiastowego działania, stwierdzenie potrzeby o możliwości ratunku np. pomoc powodzianom.\nOPIEKA- to forma świadcząca w tych wszystkich sytuacjach życiowych, w których ludzie dotknięci nieszczęśliwym układem wydarzeń losowych nie umieją albo nie mogą dojść do sił, aby samodzielnie pokonać trudności np. domy małego dziecka.\nPOMOC - zapewnia możliwość utrzymania i podnoszenia kultury, spożytkowania wszystkich sił ludzkich poradnie, świetlice.\nInną formą jest KOMPENSACJA SPOŁECZNA, czyli wyrównywanie braków środowiskowych, utrudniających bieg życia jednostki tej grupy np. rodziny zastępcze, kuratorzy sądowi.\nINTERWENCJA- jest działaniem osoby lub zespołu w rzeczywistości, od której pierwotnie nie należeli.\nSŁUŻBAMI SPECJALNYMI - są nazywane zorganizowane, względnie trwałe i występujące zespoły ludzi działające w ścisłym związku lub w ramach pewnych instytucji i organizacji, których zadaniem jest wspomaganie jednostki rodziny oraz innych grup i zbiorowości w sytuacjach, gdy nie mogą one zaspokoić swoich potrzeb na wystarczającym poziomie.\nPodmioty służb społecznych można podzielić na zinstytucjonalizowane np. państwowy system pomocy społecznej, kościelne organizacje charytatywne, grupy samopomocy, fundacje i nieinstytucjonalizaowane pomoc rodzinna i sąsiedzka, nieformalne grupy samopomocy.\nMożna też wyróżnić służby społeczno - publiczne - finansowanie z podatków np. instytucje państwowe i samorządowe oraz niepubliczne - opłacone z prywatnych pieniędzy organizacje społeczne, fundacje, samopomoc.\nInnym kryterium jest to, czy podmioty świadczące usługi społeczne mają charakter komercyjny, tzn. działają w celu wypracowania dla siebie zysku np. prowadzący prywatną praktykę pracownicy socjalni, prywatne domy dla przewlekle chorych, czy też nie są nastawione na zysk.\nSłużby społeczne dzieli się też ze względu na socjalne, działające w miejscu pracy oraz terenowe służby społeczne, funkcjonujące w miejscu zamieszkania\nPRACOWNIKIEM SOCJALNYM może być osoba, która ma odpowiednie kwalifikacje zawodowe, tzn. ukończoną szkołę pracowników socjalnych lub studia wyższe o kierunku - praca socjalna, polityka społeczna, resocjalizacja, socjologia, pedagogika, psychologia i inne pokrewne.\nPracownik socjalny powinien dysponować rozległą wiedzą społeczną i umiejętnością posługiwania się metodami pracy socjalnej.\n6. METODY I ZASADY PRACY SOCJALNEJ\nM. INDYWIDUALNYCH PRZYPADKÓW,\n*Metoda indywidualnych przypadków w pracy socjalizacyjnej.\nJest to metoda, która to, co jednostkowe, indywidualne w człowieku, jego losie i najbliższym środowisku, podejmuje i rozwija w celu usprawnienia, wzmocnienia i poprawy jego sytuacji życiowej, bądź to traktuje jako źródło wiedzy o zjawiskach szerszych, bardziej uniwersalnych..\n-- przypadek łać. Casuz to coś, co istnieje w rzeczywistości - nie konstrukcja teoretyczna ani zjawisko semantyczne, nie model spreparowany w umysłach uczonych czy też przypomocy komputerowych procesów. By go zrozumieć nie wystarczy sięgnąć do wiedzy, koniecznością staje się odwołanie do doświadczenia i praktycznych możliwości działania, czasem do intuicji.\nJest to jedna z metod wspierania człowieka w trudnej sytuacji życiowej. Jest to dostosowana do poziomu klienta strategia koordynacji usług, istniejących możliwości i świadczeń, krótkoterminowa, zadaniowo ukierunkowana działalność skoncentrowana na pomocy klientowi w rozwiązaniu problemów dnia codziennego.\nTwórca tej metody M.Richmond ,,czym jest praca społeczna z przypadkiem indywidualnym” wysnuł prawidła pracy z jednostką służące stosowaniu tej metody. Oto najważniejsze z nich:\n1. Jednostki ani rodziny nie można traktować wedle jakiejkolwiek reguły ani teorii, ale należy się dokładnie przyjrzeć jej sytuacji życiowej i zbadać wszystkie okoliczności, które stały się powodem szukania pomocy społecznej.\n2. Nie można pomagać prędko, bez namysłu, częściowo, ale należy przeprowadzić rozpoznanie warunków życiowych jednostki, jej stosunku do otoczenia.\n3. Pracownik socjalny oprócz zdolności wrodzonych musi też posiadać wiedzę nabytą z doświadczeniem i specjalizacją.\nPraktyczny i teoretyczny dorobek M. Richmond dał początek klinicznemu spojrzeniu na życiowe problemy człowieka, wprowadził pojęcie diagnozy społecznej oraz nowe narzędzia jej opracowania – wywiad środowiskowy. W pracy z przypadkiem natomiast uwzględniano szeroki kontekst społeczno-środowiskowego i instytucjonalnego funkcjonowania człowieka.\nProcedura postępowania pracownika socjalnego, podejmującego trud pracy tą metodą została podzielona na trzy etapy:\n1. Opracowanie społecznej diagnozy przypadku (diagnoza środowiskowa),\n2. Opracowanie planu postępowania\n3. Właściwe prowadzenie przypadku.\nWyróżnia się trzy główne kategorie sytuacji, które wymagają indywidualnej pracy z przypadkiem:\n--Wyczerpane zostały indywidualne zasoby sił i możliwości rozwiązania problemu i niezbędna jest pomoc pracownika socjalnego, który byłby w stanie pokierować i pomógł szukać nowych możliwości;\n--Osoby o ograniczonych możliwościach umysłowych lub fizycznych nie potrafią często same skorzystać z oferty pomocy socjalnej, nawet, jeśli jest ona w “zasięgu ręki” i tacy ludzie właśnie potrzebują pomocy.\n--Najszerszą i najbardziej zróżnicowaną grupą są ludzie pozostający w długotrwałym stresie. Przedłużający się stres prowadzi do niemożności rozwiązania prostych nawet problemów i stanowi cały syndrom zaburzeń funkcjonowania człowieka w społeczeństwie.\nOto zasady, jakich należy przestrzegać przy praktycznym stosowaniu metody indywidualnych przypadków:\nAkceptacja, – kiedy pracownik socjalny spotyka się z klientem po raz pierwszy, wówczas najbardziej uwidacznia się ich nierówna pozycja społeczna. Szczególnie ważna staje się wówczas zasada respektowania podopiecznego jako osoby, z wszystkimi jego problemami i trudnościami, zrozumienie dla jego nieporadności, szacunek dla jego osobistych decyzji i wyborów.\nKomunikacja -).)Spotkanie dwóch uczestników procesu pomocy winno służyć nawiązaniu interakcji opartej na jasności precyzji używanych terminów i innych stosowanych symboli. Osoby te maja prawo nie zgadzać się ze sobą w dyskusji, czy też prezentować odmienne preferencje, co do sposobu rozwiązania problemu, lecz muszą nawzajem rozumieć swoje intencje, wypowiedzi, role i przedsięwzięcia.\nIndywidualizacja - korzystając z zasobu wiedzy i własnego doświadczenia pracownik socjalny musi zrozumieć nie tylko, w jakim stopniu jego podopieczny, będący w depresji jest podobny do całej klasy ludzi w analogicznej sytuacji, lecz raczej odwrotnie. Pracownik socjalny powinien zastanowić się, co specyficznego jest w sytuacji danego człowieka i jak można mu pomóc ze zrozumieniem całej złożoności jego aktualnej sytuacji życiowej? Jakie wzory zachowań są dominujące w jego relacjach z otoczeniem i jak można je wykorzystać w procesie naprawy? Jakie są jego potrzeby i oczekiwania względem pracownika socjalnego?\nZasada uczestnictwa, – aby podopieczny był w stanie przełamać swą niechęć do aktywności i odzyskać równowagę psychiczną oraz zaangażować wszystkie swoje siły w proces działań korygujących i naprawczych musi od samego początku aktywnie i świadomie uczestniczyć w tym procesie. Problem ten jest uznawany za pierwszy krok postępowania terapeutycznego. Klient musi uznać, że wejście w sytuację terapeutyczną jest jego świadomym wyborem.\nZasada zaufania i poszanowania prywatności – by klient mógł w pełni uczestniczyć w procesie rozwiązywania swoich własnych problemów, musi mieć przekonanie, że wszystkie informacje, jakich udziela w trakcie wywiadów zostaną wykorzystane wyłącznie na użytek rozwiązania jego problemów i w takim zakresie, w jakim on sobie tego życzy. To, co klient mówi pracownikowi socjalnemu nie może być nigdy przedmiotem dyskusji poza kręgiem zawodowym osób zaangażowanych w proces pomocy.\nZasada samoświadomości – zarówno klient jak i pracownik socjalny posiadają własny system motywacji i oceny zjawisk. Każdy pracownik socjalny spotyka się w swojej codziennej praktyce zawodowej z ogromną liczbą problemów i osób wywodzących się z różnych środowisk kulturowych, prezentujących różne systemy wartości. Trudno w tej sytuacji uniknąć osobistych impulsów, będących efektem własnych doświadczeń i przeżyć. Praktyczna realizacja tej zasady i poczucie odpowiedzialności za los klienta pozwala jednak pracownikowi oddzielić stosunki z podopiecznym, – czyli motywację zawodową - i konieczność służenia pomocą potrzebującemu od osobistych preferencji czy uprzedzeń.\n--Z metodologicznego punktu widzenia metoda indywidualnych przypadków jest sposobem badań, polegającym na analizie jednostkowych losów ludzkich, uwikłanych w określone sytuacje wychowawcze, lub na analizie konkretnych zjawisk natury wychowawczej przez pryzmat jednostkowych biografii ludzkich z nastawieniem na opracowanie diagnozy przypadku lub zjawiska w celu podjęcia działań terapeutycznych.\n--Zgodnie jednak z tradycją pedagogiki społecznej oraz doświadczeniami rozwiązań empirycznych ograniczenie studium indywidualnych przypadków do badań skupionych wokół jednostkowych losów ludzkich z rozszerzeniem tego kontekstu do rodziny, ma charakter jakościowy, daje szansę podejściu klinicznemu, emancypuje takie techniki badawcze jak wywiad środowiskowy, obserwacja uczestnicząca, analiza dokumentów osobistych, analiza wytworów.\nMetoda indywidualnych przypadków koncentruje się na biografii ludzkiej. Wyrosła ona z tego nurtu pracy socjalnej, który w indywidualnej pomocy człowiekowi dostrzegał główny mechanizm działań naprawczych i kompensacyjnych. Wyodrębnienie studium przypadku - jako ważnego elementu działalności praktycznej doprowadziło do nadania mu rangi niezależnej metody badawczej\n*.Metoda grupowa w pracy socjalnej.\nWg Aleksandra Kamińskiego metoda grupowa to metoda, w której “ wychowawca\n(pracownik socjalny) ma przed sobą zespolony przez wspólne zadanie zbiór osób: wiąże go nie tylko “dialog” z pojedynczymi członkami tej zbiorowości – jego talent wychowawczy wyraża się w umiejętnościach przewodzenia lub przodowania grupie i takiego oddziaływania na grupę, aby na straży zadań i zwyczajów sugerowanych przez wychowawcę – stał nie tylko on, ale i członkowie grupy.”\nA.Kamiński wyróżnił trzy odmiany metody grupowej:\n1. Grupy rozwojowo wychowawcze służą ludziom normalnie funkcjonującym społecznie w takich placówkach jak domy kultury, instytucje edukacyjne, rekreacyjne, organizacje młodzieżowe itp. Grupy te mają wspierać rozwój osobowości jednostek, które mniej lub bardziej świadomie identyfikują się z celami i wartościami grupy.\n2. Grupy rewalidacyjne często utożsamiane w pracy socjalnej z metodą grupową w ogóle, stosują pracę rozwojowo-wychowawczą do oddziaływań na jednostki społecznie lub fizycznie niedostosowane, celem usprawnienia ich społecznego funkcjonowania. Ten rodzaj pracy u nas organizuje się w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz kulturalno-edukacyjnych nastawionych na profilaktykę niedostosowań społecznych.\n3. Grupy psychoterapeutyczne są w praktyce socjalnej i wychowawczej w naszym kraju względną nowością. Służyć mają usprawnianiu społecznego i psychicznego funkcjonowania jednostek w oparciu o techniki z arsenału psychologii klinicznej w odniesieniu do lżejszych przypadków. Tego rodzaju praca jest realizowana w poradniach specjalistycznych i placówkach opiekuńczo-wychowawczych.\nCharles D. Garvin opiera rozumienie pracy grupowej na stwierdzeniu, że prowadzący grupę musi skoncentrować się na pomaganiu uczestnikom grupy w staniu się systemem wzajemnej pomocy. Zauważył, że w pracy grupowej należy przestrzegać następujących zasad:\n1. Głównym źródłem pomocy dla każdego członka grupy są inni, indywidualnie i zbiorowo.\n2. W przebiegu procesu grupowego pojawiają się zarówno czynniki korzystne jak i niekorzystne dla realizacji celów jednostkowych. W pracy grupowej należy dążyć do maksymalizacji czynników korzystnych i minimalizacji czynników niekorzystnych oraz uczyć członków tego samego.\n3. Należy dążyć do wzmocnienia zdolności uczestników do funkcjonowania samodzielnego i autonomicznego jako jednostki i jak grupy.\n4.Nauczenie uczestników grupy wykorzystywania doświadczenia grupowego do funkcjonowania w różnych sytuacjach grupowych w życiu realnym.\nZakorzeniona w naszej pedagogice społecznej typologia grup ( A.Kamińskiego) ma pewne punkty styczne z amerykańskimi angielskim myśleniem o zróżnicowaniach celów i sposobów pracy grupowej.\nPróbę opisania występującego w amerykańskiej pracy socjalnej zróżnicowania grup ze względu na ich cele podjął C.Zastrow. Dokonał on następującego podziału grup w metodzie pracy grupowej uwzględniając cele grupy:\n1. Grupy rekreacyjne – ich celem jest organizacja zajęć dla rozrywki i wyżycia się fizycznego. Placówki dają uczestnikom niewiele więcej niż odpowiednie miejsce i sprzęt. Grupy powstają spontanicznie, często obywają się bez przywództwa.\n2. Grupy umiejętności (rekreacyjnych) - Tu celem jest usprawnianie zespołu umiejętności i umożliwienie rozrywki. Grupy mają orientację zadaniową i znacznie większą rolę odgrywa tu instruktor czy trener posiadający przygotowanie zawodowe w danej dziedzinie. Przykłady zajęć to koszykówka, pływanie, golf. Plastyka rzemiosło itp.\n3. Grupy socjalizacyjne - w takich grupach bardziej specyficzne cele to: rozwijanie kompetencji interpersonalnych, zwiększenie wiary we własne możliwości, planowanie indywidualnej przyszłości. Przykładami będą tu grupy prowadzące działalność zapobiegawczą wśród młodzieży zagrożonej popadnięciem w przestępczość, grupy w zakładach poprawczych, ośrodkach dla samotnych matek, ośrodkach dla ludzi starszych. Przywódcami takich grup są najczęściej pracownicy socjalni.\n4. Grupy terapeutyczne - gromadzą osoby, które mają problemy społeczne lub emocjonalne. Celem ich jest doprowadzenie swoich członków do głębokiego zbadania tych problemów i wypracowania strategii ich rozwiązania. Ogólnie w grupach terapeutycznych wykorzystuje się wiele technik z zakresu psychoterapii.\n5. Grupy spotkaniowe, trening wrażliwości – te grupy zapewniają doświadczenie grupowe, dzięki któremu uczestnicy wchodzą w bliskie stosunki interpersonalne z innymi. Takie grupy pomagają każdemu członkowi pogłębić poznanie samego siebie, poznać jak jest odbierany przez innych, poznać innych, a następnie rozwinąć bardziej efektywne sposoby interakcji.\n6. Grupy edukacyjne – skupiają się na zdobywaniu wiedzy i uczeniu się bardziej złożonych umiejętności. Przykłady tematów: opieka nad małym dzieckiem, przygotowanie rodziców adopcyjnych itp.\n7. Grupy samopomocy – są tworzone głównie przez ludzi i dla ludzi dzielących taki sam problem psychologiczny, społeczny czy zdrowotny. Tu najpełniej wykorzystuje się doświadczenie, uczenie się społeczne i zasadę wzajemnej pomocy właściwą każdej pracy grupowej.\nGrupy problemowe i decyzyjne – ten typ występuje nie tylko w pracy z podopiecznymi służb socjalnych, ale też w pracy samych służb. W drugim przypadku praca grupowa służy realizacji takich celów jak opracowanie programów praktyki socjalnej, usprawnianie usług placówek itp.\nSwojej typologii grup dokonał też Allan Brown. Wyróżnił on grupy ze wzg na cel jaki realizują. I tak w jego typologii mamy grupy zajmujące się: diagnozą indywidualną; indywidualnym wsparciem; indywidualną zmianą; edukacją, informowaniem i uczeniem umiejętności; kompensacją przez zajęcie czasu wolnego; mediacją pomiędzy jednostkami a instytucjami; wsparciem lub zmianą grupową; zmianą w środowisku i zmianą społeczną.\nInną perspektywę na funkcjonowanie grup stwarza typologia K. Heapa. Wyodrębnia on sześć celów pracy grupowej : ulżenie izolacji; wspieranie społecznego uczenia się i dojrzewania; przygotowanie na nadchodzące kryzysy i inne zmiany w życiu; wyjaśnianie i rozwiązywanie problemów indywidualnych, wyjaśnianie i rozwiązywanie problemów w środowisku członków grupy; ułatwienie samopoznania.\nIstotą metody grupowej jest wykorzystanie dynamiki właściwej życiu grupy. W literaturze socjalnej pracy grupowej napotykamy szereg charakterystyk procesu grupowego opartych na obserwacji jej funkcjonowania. Uogólniając je można wyodrębnić następujące etapy tworzenia i istnienia grupy:\n1. Tworzenie grupy – Na tym etapie ludzie z różnymi oczekiwaniami, potrzebami, dotychczasowymi doświadczeniami społecznymi wkraczają do na ogół nie znanej sobie zbiorowości innych, aby stworzyć grupę. Naturalne zjawiska zachodzące na tym etapie są potrzebne w kształtowaniu się grupy. Najważniejsze z nich to:\na) Nowi uczestnicy szukają poszczególnych jednostek, do których czują sympatię i z którymi mogliby “trzymać”. Ludzie ostrożnie badają jak dalece mogą się zbliżyć z innymi i zaangażować w cele grupowe. Znajdują się też antypatie. Jeśli grupa powstaje z ludzi znajdujących się wcześniej np. w szkole lub innych instytucjach zamkniętych, odtwarzają się w pewnym zakresie wcześniejsze więzi interpersonalne, czasem nawet w postaci podgrup lub klik. To utrudnia integrację.\nb) Występować może skłonność uczestników do podporządkowania lub nawet zależności od pracownika prowadzącego grupę, co sprzyja narzucaniu przez niego jego własnej koncepcji celów.\nc) Uczestnicy starają się znaleźć dla siebie miejsce w formalnej strukturze grupy. Jednostki ekstrawertywne mogą w tym okresie uzyskać autorytet tylko dlatego, że łatwiej im zabierać głos, a nie dlatego, że wnoszą wartości ważne dla grupy ze względu na jej cele.\nDo najważniejszych zadań pracownika socjalnego w tym etapie realizacji metody grupowej należą:\n- ułatwienie poznawania się ludzi, stwarzanie od początku okazji do wspólnego działania poszczególnych osób z innymi.\n- Wyjaśnienie wyraźnie celu tworzenia grupy z punktu widzenia organizatora placówki oraz przeprowadzenie dyskusji, w której każdy mógłby ujawnić i poznać swoje oczekiwania,\n- Przedyskutowanie i ustalenie “prawa” obowiązującego w grupie oraz wzajemnych zobowiązań jakich muszą się podjąć : placówka, pracownik prowadzący grupę i uczestnicy grupy.\n- Przedyskutowanie programu i metod pracy, które mogą być użyte , rozważenie co może się stać w następnym spotkaniu,\n- Przedstawienie własnej koncepcji swojej roli i sposobów pracy z grupą,\n- rozpoczęcie kształtowania norm i wartości grupowych,\n- dbanie o to, by wszyscy mogli zaistnieć w grupie i dać poznać innym swe silne strony.\n2. Stabilizacja struktury i normy grupy - na tym etapie grupa “ dociera się”. Jest to etap krytyczny dla jej dalszego istnienia i rozwoju. Tu kształtują się sposoby funkcjonowania, które później będą przesądzać o jej efektywności w realizacji celów. Oto najważniejsze zjawiska zachodzące w tym etapie:\na) Poszczególni uczestnicy podejmują działania, które mają im zapewnić pożądane miejsca w strukturze grupy. Żywiołowy przebieg tego etapu najprawdopodobniej zhierarchizuje grupę ze względu na zakres wpływu na innych i nasilenie aktywności w osiąganiu celów własnych i celów grupy,\nb) Członkowie grupy pokonawszy początkowe obawy przed odrzuceniem, zaczynają się obawiać o utratę własnej indywidualności. Pojawia się niepewność tego, co jednostka może osiągnąć dzięki grupie i jak grupa może jej pomóc.\nc) Reakcje członków na zachowania zgodne czy niezgodne z formalnymi normami w grupie. Funkcjonalne lub niefunkcjonalne względem celów zachowania osób, które posiadają autorytet, kształtują normy faktycznie przestrzegane.\nNa tym etapie stosuje się wiele technik, które mają wspomóc realizację celów jakie grupa ma osiągnąć w tym etapie. I tak dla podtrzymania grupy i zwiększenia jej produktywności stosuje się następujące techniki :\n- odzwierciedlanie uczuć, zachowania polegające na sygnalizowaniu przez przywódcę jak można rozumieć poszczególne werbalne i niewerbalne działania uczestników.\n- Orientowanie na problem przeciwdziałające naturalnej tendencji do szybkiego rozwiązania problemu,\n- Supozycje, czyli założenia przyjęte tymczasowo, hipotetyczne sugestie typu “ A co, jeśli....?”,\n- Upowszechnianie wątpliwości czy uwag jednostkowych w całej grupie,\nDla nauczania pożądanych zachowań stosuje się takie techniki jak modelowanie, kształtowanie czy trenowanie. Techniką ułatwiające zmierzenie się z trudnością, czasem paraliżującym grupę problemem jest technika parcjalizacji i uniwersalizacji problemu, która polega na uświadomieniu sobie, że skomplikowane problemy da się zazwyczaj rozwiązać “ po kawałku”. Techniką grupotwórczą jest także utrwalanie wszelkich efektów działalności grupy na piśmie (spisywanie planów, pomysłów, decyzji, procesów rozwiązywania itp.). Natomiast przy rozwiązywaniu wewnętrznych problemów grup, zwłaszcza terapeutycznych są techniki inscenizacyjne tj. psychodrama, socjodrama, itp.\n3. Realizacja celu grupowego – na tym etapie grupa staje się demokratycznym mikroświatem. Ten termin wyraża istotę grupy doskonałej , takiej która jest samorządna i działa na zasadzie odpowiedzialnej autonomii. Jest w pełni zdolna do wytworzenia środków i ustalenia granic swoich własnych zmian.\n4. Ocena efektów działania i decyzja o dalszym istnieniu lub rozwiązaniu grupy – ocenę efektów należy przeprowadzać nie tylko w dyskusjach ale też na papierze, przez kwestionariusze, opinie uczestników itp. Ta ocena powinna uwzględniać aspekty funkcjonowania grupy i pracownika istotne z punktu widzenia celów oraz zaawansowanie w osiąganie celów. Zakres i wyniki oceny powinny być przedyskutowane z uczestnikami grupy. W efektywnej grupie wytwarzają się silne więzi emocjonalne, które potem trudno rozerwać. Powstać też może uzależnienie od grupy i lęk przed jej utratą. Prowadzący grupę powinien na to przygotować uczestników. Uświadomić im czego dokonała grupa, co osiągnęli osobiście, wzmacniać ich przed opuszczeniem grupy, pozostawić w pamięci doświadczenia korzystne dla funkcjonowania w ich rzeczywistym otoczeniu.\nM. PRACY ŚRODOWISKOWEJ\nIstota środowiskowego oddziaływania polega na tym, że jego cele, mechanizmy i środki wychodzą z oceny warunków życia. Przedmiotem manipulacji i działalności naprawczej są jednak szerokie i liczne zespoły czynników środowiska.\nKamieński wyróżnia wąskie i szerokie rozumienie pojęcia metody środowiskowej:\n-- w wąskim znaczeniu-->, gdy użytek głównie pomocy socjalnej uruchamiany jakąś akcją cykliczną lub stałą. W wąskim sensie z metodą środowiskową mamy do czynienia, gdy przedmiotem zainteresowania lub działania jest jedna grupa społeczna, np. ludzie starzy, wąski sens metody środowiskowej występuje też, gdy działania środowiskowe prowadzone są przez jedną grupę osób lub jedną instytucję.\nSzeroki sens metody środowiskowej - całościowe rozumienie środowiska lokalnego, pełną rejestrację jego problemów, kompleksowy system działań, podejmowanie pracy x intencją stałego działania i trwałego usuwania zagrożeń i niepożądanych zjawisk. Chodzi tu o dominację pozytywnego sensu aktywności społecznej ratownictwo, usuwanie zagrożeń.\nUżycie określenia pozytywny i negatywny sens działalności społecznej w tym wypadku umowne.\nPedagogika społeczna musi przyjmować szeroki, optymistyczny sens pracy środowiskowej i metodę tej pracy rozumieć jako kreowanie świata bez zła i zagrożeń. Pedagogika społeczna nie odrzuca znaczenia metody środowiskowej, ale uważa za skuteczniejsze i bardziej użyteczne szerokie znaczenie metody organizowania środowiska.\nZasadniczym celem organizowania środowiska jest wspomaganie rozwoju. Pojęcie to odnosi się i do osób, jak i do warunków, w jakim one żyją.\nWtórne cele organizacji środowiska to - cele opiekuńcze oraz wyrównywanie braków, czyli kompensacja\nCelem samym w sobie w istocie odrębnym od metody środowiskowej jest tworzenie wspólnoty, więzi emocjonalnych i międzyludzkich\nWarunkiem powodzenia i skuteczności organizowania środowiska jest rozbudzenie sił społecznych, czyli ochotniczych organizatorów życia społecznego.\nMetoda organizowania środowiska jest wiele efektywniejsza, jeśli jest realizowana wg określonych reguł i towarzyszą jej określone warunki. Schemat postępowania w metodzie środowiskowej jest zbliżony do innych metod pracy socjalnej i wychowawczej, ale angażuje większe środki i siły\nPraca opiekuńczo wychowawcza nakierunkowana na dzieci i młodzież rozszerzona na pracę społeczną ze społecznością lokalną. Na użytek takiej terytorialnej wspólnoty schemat postępowania organizacyjnego przedstawia się następująco:\n1etap - diagnoza; -- 2etap- organizowanie zespołu i pacy, 3etap- planowanie i koordynacja działań opiekuńczo - wspomagająco- rozwojowych, 4etap - inspiracja i umacnianie zespołu oraz poszczególnych jego ogniw,5etap - systematyczne ulepszanie, poprawienie warunków życia - eliminacja uciążliwości publicznych, - ratownictwo i opieka, -- 6etap - kontrola i doskonalenie stała uwaga i rejestracja zjawisk, potrzeb, ocena możliwości, kreowanie nowych koncepcji i rozwiązań.\n2 podstawowe warunki organizacji środowiska dla celów społecznych: - istnienie sił społecznych ochotniczy, nieprofesjonalni organizatorzy - wychowawcy, - zaangażowanie organizacji społeczności lokalnej, przedstawicieli wszystkich jej grup.\nMetoda organizowania środowiska przeżywała regres. Wynikało to z niechęci do aktywności sił lokalnych, trochę z ubóstwa społecznej infrastruktury w miejscu zamieszkania, wreszcie z powodu rozprzestrzeniającej się apatii społeczeństwa. Metoda ta ma ogromne znaczenie w społeczeństwie demokratycznym. Metoda organizowania środowiska znajduje szerokie zastosowanie w różnych warunkach pracownik socjalny, pedagog, socjolog, psycholog, animator kultury - zdecydują o poziomie integracji i charakterze więzi międzyludzkich w środowisku lokalnym.\n--metoda indywidualnych przypadków - bazuje na psychodynamicznej koncepcji człowieka. Twórczyni M.Richmond. W jej założeniu znajduje się wymóg analizy środowiska społecznego jednostki, metoda ta korzysta też z wiedzy socjologicznej i psychologii społecznej indywidualny kontakt z otoczeniem.\n--metoda grupowa grupwork - jest oddziaływaniem na jednostkę przez grupę, do której należy. Ma ścisły związek z pedagogiką, psychologią społeczna i socjologią małych grup. W wypadku ludzi o cechach dewiacyjnych lub z kryzysami psychicznymi, sięga do psychoterapii grupowej kierowanie zbiorem osób o wspólnych celach.\nMetoda środowiskowa wykorzystuje ustalenia socjologii społeczności lokalnych, teorii organizacji i zarządzania, psychologii społecznej, pedagogiki społecznej integrowanie działań instytucji i aktywu społecznego, realizacja wspólnych planów.\n7. TYPOLOGIA ŚRODOWISK WYCHOWAWCZYCH WSPÓŁCZESNEGO CZŁOWIEKA\nŚrodowisko lokalne i jego funkcje socjalizacyjne.\n-Środowiskiem lokalnym nazywamy zbiór ludzi zamieszkujących niewielkie terytorium oraz stworzoną przez nich kulturę, stosunki społeczne i otoczenie przyrodniczo-materialne. Składnikami środowiska lokalnego są wspólne instytucje, symbole i wartości. Cechami tego środowiska są poczucie odrębności i izolacji, jednolitości zawodowej i ekonomicznej, tożsamości etnicznej i kulturowej. Dominacja więzi osobowych nad rzeczowymi pozwala na powszechna identyfikację członków oraz sprawowanie osobowej i rygorystycznej kontroli. Istotą świadomości społecznej środowiska lokalnego jest poczucie jedności wspólnoty i aprobującego uczestnictwa. Zewnętrznym wyrazem jedności jest zdolność do zbiorowego działania w obronie, rozwiązywania i osiągania wspólnych celów i interesów publicznych.\nŚrodowisko lokalne oprócz zbiorowości społecznej zamieszkującej niewielki, względnie zamknięty obszar, oznacza również cały system instytucji służących organizacji życia zbiorowego takich jak kościół, szkoła, instytucje usługowe, urządzenia socjalne lub rekreacyjne oraz mechanizmy regulujące zachowania jednostkowe i stosunki międzyludzkie, a więc obyczajowość, normy moralne, autorytety i wzory zachowań.\nDo właściwości tworzących system socjalizacji członków społeczności lokalnej należą:\n- tożsamość etniczna, religijna i kulturowa,\n- zasada odrębności, izolacji, kontroli grupy nad jednostką i powszechnej identyfikacji członków,\n- jednolitość (względna) ekonomiczna i zawodowa.\nAby daną zbiorowość identyfikować jako lokalną należy sprawdzić czy spełnia ona takie kryteria:\n- postrzeganie swojego środowiska jako akceptowanego miejsca, sposobu życia zbiorowego (aprobująca świadomość uczestnictwa),\n-poczucie wzajemnej niezbędności, świadomość wspólnego interesu zbiorowości terytorialnych, świadomość pewnych powinności etycznych wobec otoczenia.\nDwa klasyczne warunki kształtowania się więzi społecznych to:\n- styczność przestrzenna ( to postrzeganie obecności drugiego człowieka jako pewnej stałej, to świadomość potencjalnego, ustawicznego kontaktu z drugim, konkretnym człowiekiem, to wreszcie postrzeganie jego przypisania do naszej przestrzeni życia),\n- łączność psychiczna ( oznacza gotowość nawiązywania kontaktów trwałych, związków bezinteresownych z innymi ludźmi ze swego lokalnego otoczenia w sytuacjach wyzwalających w nas uczucie empatii, bliskości, aprobowanej zależności).\n--Miasto i wieś to najbardziej typowe środowiska wychowawcze w Polsce, najbardziej typowe obszary przestrzeni życiowej, na których kształtują się jakże odmienne kultury, obyczajowości, system stosunków społecznych i stylów wychowania. Różnice między miastem a wsią nie zanikły po dziś dzień. Procesy urbanizacji spowodowały przeniesienie na wieś tych elementów życia miejskiego, które są raczej marginesem kultury np. młodzieżowych subkultur. Wprawdzie dokonał się niewątpliwy postęp cywilizacji wsi, ale w tym samym czasie, w porównywalnych wskaźnikach miasto dokonało jeszcze większego skoku.\n--Miasto jest wtórną formą bytowania przestrzennego człowieka i w większości krajów Europy skupia większa część mieszkańców.\nMożna wyróżnić dziesięć charakterystycznych cech społeczności miejskiej, które jednocześnie mają duże znaczenie w procesie socjalizacji: - Uczestnictwo mieszkańców, a szczególnie młodzieży w wielkiej liczbie grup celowych, - Dominacja więzi rzeczowych w życiu społecznym i powierzchowny charakter stosunków międzyludzkich, - Obniżenie społecznego znaczenia rodziny i zanik tradycyjnych autorytetów. Brak społecznych autorytetów osobowych, - Bezosobowa i nierygorystyczna kontrola społeczna. Dominacja postaw przyzwalających i izolacyjnych, - Anonimowość życia i działania. Powszechne poczucie braku przynależności. Nikłe postawy patriotyzmu lokalnego, - Zanik instytucji sąsiedztwa. Życie towarzyskie regulowane raczej kryteriami zawodowymi niż terytorialnymi. -Tolerancja wobec różnic, racjonalizacja myślenia i sekularyzacja zachowań obyczajowych,- Wielka ruchliwość przestrzenna i możliwości dla awansu i przemieszczeń społecznych, - Ogromne zróżnicowanie struktury zawodowej i uwarstwienia społecznego, - Przestrzenna segregacja warstw i klas społecznych,\nS. Rychliński wymienia cztery obszary istnienia społeczności miejskiej: 1) przestrzeń; 2) ekonomikę; 3) demografię; 4) kulturę. Na tych płaszczyznach tworzy się istota miasta, jego czasowe i terytorialne odmienności, wreszcie jego istotne przeobrażenia. Dynamika rozwoju miast, ich żywiołowe i skomplikowane drogi przemian są źródłem niepokojących zjawisk i przeobrażeń. Zanik więzi i rozpad tradycyjnych struktur rówieśniczych i sąsiedzko-lokalnych owocuje postępującą anonimowością, nasileniem się zjawisk patologicznych oraz poczuciem osamotnienia, wyobcowania. Pojawia się osoba nieskłonna i niezdolna do kierowania się w zachowaniach regułami grupy, pozbawiona “orientacji społecznej”, skazana warunkami wychowania na nieprzystosowanie do jakiejkolwiek roli społecznej i “uboga w powiązania społeczne”.\nWieś stanowi lokalną społeczność zupełną tzn. zamkniętą w sobie, obejmującą wszystkie prawie funkcje życia zbiorowego swych członków, przeciwstawiającą się społecznościom podobnym i wsiom innym, a także grupom i organizacjom istniejącym poza nią lub ponad nią. Społeczność wiejska jest mała, odizolowana, jednostronna o silnym zmyśle solidarności grupowej. Zachowanie cechuje tradycyjność, spontaniczność i często bezkrytyczne działanie. Podstawą działania i doświadczenia życiowego jest wielka rodzina obejmująca kilka generacji z władzą należącą do starszych. Myślenie irracjonalne góruje nad myśleniem świeckim, racjonalnym.\nTypologia cech, składników i funkcji, jakie wieś pełni w procesach wychowania i socjalizacji:\nMała zbiorowość i ograniczenie przestrzenne,\nPoczucie jedności i względnej izolacji,\nDominacja rolniczego charakteru pracy i instytucji,\nSpołeczny charakter instytucji obsługi i kultury,\nSpecyficzny układ autorytetów osobowych i instytucjonalnych,\nPodział pracy i usług,\nDominacja przyrody i przyrodniczy rytm życia zawodowego,\nKultura ludowa i folklor jako ważne składniki świadomości,\nPresja zewnętrznego świata informacji i kultury,\nPostępująca dezintegracja więzi pod wpływem czynników migracyjnych, urbanizacyjnych)). I kulturowych,\nNarastające konflikty wewnętrzne międzypokoleniowe,\nSzczególna rola szkoły i nauczyciela.\nWieś jest żywym eksponatem środowiska lokalnego. Mimo przemian często negatywnych, inspirowanych przez siły polityczne niechętne polskiemu solidaryzmowi i wiejskiej autonomii – wieś zachowała ogromny potencjał pozytywnych bodźców wychowawczych.\nW środowisku wiejskim dominował autorytet osobowy, kreowany uznaniem powszechnym. Przysługiwał na ogół ludziom starszym, odznaczającym się prawością, doświadczeniem i mądrością życiową i bogactwem. Obok tego istniały autorytety formalne np. księdza nauczyciela. Dziś wszystkie one uległy znacznemu obniżeniu wartości.\nW rezultacie złożonych przemian i procesów środowisko dzisiejszej wsi polskiej odznacz się wielkim stopniem dysfunkcjonalności. Uległy znacznemu zubożeniu możliwości wychowawczego oddziaływania społeczności lokalnej przez kryzys autorytetów i rozpad więzi społecznych. Szkoła wiejska jawnie przyznaje się do swej niemocy dydaktycznej i wychowawczej, bezradności wobec agresywnej ofensywy marginesów kultury i dyktatu postaw konsumpcyjnych.\n8 KRĘGI ŚRODOWISKOWE WG.J.PIETERA\n--działalność człowieka na pewnych etapach swojego życia psycho – fizycznego, aktywność jego ogranicza się do pewnych obszarów, kręgi te są stałe, lecz zmienia się intensywność oddziaływania\nJ.Pieter ze względu na siłę oddziaływania składników wyróżnia środowisko osobiste, miejscowe i okoliczne.\n--Rodzina-I - najważniejsze otoczenie, najważniejszy krąg\n--środowisko miejscowe: - wychodzi poza rodzinę, poznaje inne, integruje się z nimi: szkoła, podwórko, grupa rówieśnicza środowisko lokalne; -- środowisko okoliczne całe wielkie lub mniejsze miasto, może w nim być wiele środowisk lokalnych.- świat: Internet, wyjazdy środowisko dalekie.\n--środowisko okoliczne cale obok środowiska miejscowego lokalnego i osobistego dowolnego tworzy trzeci krąg oddziaływania wychowawczego, o malejącej sile wpływu - od największego znaczenia rodziny w socjologii człowieka do malejącego znacznie kolejnych kręgów wykonawczych.\nJ.Pieter ze względu na siłę oddziaływania składników wyróżnia środowisko osobiste, miejscowe i okoliczne. Ze względu na sposób powstawania środowiska Ferdynanda Tonnies, wyróżnia środowisko naturalne i środowisko instytucjonalne.\n-- koncepcja kręgów środowiskowych J.Piageta zawiera też obraz rozwoju osobniczego przez stałe poszerzanie obszaru swego osobistego kontaktu od rodzicielki do społeczeństwa globalnego. Można określić ten ruch jako spiralę rozwoju.\nCzłowiek posuwając się po swojej sprali rozwoju nie opuszcza obiektów swojego kontaktu. Posuwają się one razem z nim, jeśli nie fizycznie to jako doświadczenia i pamięć - wpływając na zachowanie i postrzeganie otoczenia. W tym sensie rodzina macierzysta - programuje rodzinę własną człowieka, kultura lokalna uczy nastawienia do kultury globalnej\nDrugim warunkiem istnienia więzi w grupie, jakiej szczególnym przypadkiem jest społeczność lokalna, jest łączność psychiczna rodzi się ona na gruncie utożsamiania się i innymi.\nCechy terytorialne, demograficzne, ekonomiczne\n1. środowisko miejskie; 2. środowisko wiejskie\n- przemiany środowiska przebiegają w 4 obszarach ze względu na właściwości po 1 przestrzenne, ekonomiczne, demograficzne, kulturowo – socjologiczne.\nKręgi środowiskowe wg J.Pietera:\n1. środowisko okoliczne (okolica) – utożsamiane z wielkością powiatu,\n2. środowisko miejscowe (lokalne) - utożsamiane z wielkością gminy lub miastem do 25 tys. mieszkańców,\n3. Osobiste warunki środowiskowe, podzielone na cztery części:\na) środowisko domowe, b) warunki opieki w środowisku domowym, c) środowisko szkolne,\nd) inne warunki środowiska osobistego\n--Ze względu na sposób poznawania środowiska F.Tonies wyróżnia: środowisko naturalne wspólnota- typ zbiorowości społecznej, który powstaje sponatnicznie - pierwotne- dominują tu więzi osobiste, związki rodowe, więź sąsiedzka, - środowisko instytucjonalne stowarzyszenie- powstałe świadomie dla realizacji określonych zadań- wtórne.\n--Ze względu na cechy terytorialne, demograficzne i ekonomiczne wyróżnia się: - środowiska miejskie i wiejskie\nPrzemiany środowiska przebiegają w 4 obszarach ze względu na właściwości: - przestrzenne, - ekonomiczne, - demograficzne starzenie się społeczeństwa, - kulturalno - socjologiczne.\n-Kręgi środowiskowe wg A. Kamińskiego:\n1 rodzina, 2. Szkoła, 3.Osiedle, 4.Zakład pracy, 5. Stowarzyszenia społeczne.\n9. TYPY I FUNKCJE RODZINY\nRODZINA- to podstawowa grupa społeczna, złożona z osób połączonych stosunkiem małżeńskim i rodzicielskim\n1—patriarchalne, - matriarchalne\n2—rozbite, -zrekonstruowane, - zastępcze, - adopcyjne, - zdemoralizowane\n3—w Polsce spotykamy 2 typy rodzin\n- rodzina rozszerzona, trzypokoleniowa dziecko, rodzic, dzidek\n- rodzina mała, dwupokoleniowa nuklearna - para małżeńska i jej dzieci\n- wychowawcza, - seksualna, - prokreacyjna, - materialno- ekonomiczna, - kontrolna, - socjalizacyjna, - emocjonalno- ekspresywna, - kulturalna\n--można zaobserwować: - wzrost liczby konfliktów małżeńskich i rozwodów, - wzrost zatrudnienia kobiet, - zmalenie wartości dzieci dla rodziców dobra konkurencyjne, - indywidualizacja form aktywności w rodzinie i zainteresowań, - różne normy i wartości w poszczególnych członków rodziny.\n--zmiany w zakresie funkcji rodziny\n- w zakresie funkcji seksualnej: współżycie: zła jakość przeżyć i satysfakcja: konfliktogenne\n- w zakresie funkcji materialno- ekonomicznej: oboje, dzieci coraz częściej zarabiają\n-funkcji kulturalnej: ograniczenie\n-funkcji socjalizacyjno - wychowawczej: zawężenie ze względu obszaru działania innych instytucji. Rodzina odgrywa dużą rolę w socjalizacji jednostki. Prawidłowa socjalizacja ma istotne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa, nieprawidłowa natomiast powoduje nasilenie zjawisk patologicznych szkodliwy wpływ mediów. Uwidoczniła się emancypacja dzieci w rodzinie. Zwiększył się zakres swobody i niezależności. Zmniejszył się świadomy wpływ rodziców na dzieci.\n- funkcji kulturalnej: zróżnicowanie aktywności kulturalnej członków rodziny.\nObecnie obserwuje się też zmiany w świadomości społecznej dotyczącej życia rodzinnego i seksualnego. Większa wyrozumiałość dla przedmałżeńskich i pozamałżeńskich kontaktów seksualnych, tolerancja wobec osób rozwiedzionych, samotnych matek, par bez ślubnych, związków homo:-)\nW przemianach rodziny występują 4 procesy, zjawiska:\n- autokratyzacja członków rodziny wolność indywidualna\n- ich równość egalitaryzacja niezależność, zmieniają się pozycje członków rodziny.\n- materialne spójności i dezintegracja rodziny rozluźnia się struktura rodziny.\n- patologizacja społeczna odbijająca się w życiu rodzinnym.\nJak do tąd nie nastąpił upadek rodziny. Instytucja rodziny trwa nadal. Rodzina współczesna wpływa na osobowość i funkcjonowanie jednostek, kształtuje w szerszej mierze ich losy. Wypełnia ważne funkcje w ramach społeczeństwa, w dziedzinie socjalizacji jednostek i ich przygotowania do życia i działania w społeczeństwie.\n10. PRZEMIANY SOCJO – KULTUROWE WSPÓŁCZESNEJ RODZINY\nZnaczenie rodziny dla społeczeństwa było dostrzegane już w starożytności--> Arystoteles przypisywał jej najwyższą rolę w życiu społecznym, Platon uważał rodzinę za podstawową komórkę życia i główną instytucję wychowawczą, A.Compte twórca socjologii uważał rodzinę za najważniejszą, podstawową grupę społeczną, na której opiera się całe społeczeństwo.\nWspółczesna cywilizacja stwarza coraz większe zagrożenia dla rodziny, zkłucając jej funkcjonowanie i podkopując podstawy jej istnienia.\nOrganizacja narodów zjednoczonych uznała rok 1994’ międzynarodowym rokiem rodziny. Wynika to z dostrzeżenia niebezpieczeństw, na jakie narażana jest współczesna rodzina i z chęci zwrócenia uwagi na tle niebezpieczeństwa w celu zmobilizowania działań przeciw nim.\nLepsza lub gorsza egzystencja rodzinna wiąże się bezpośrednio z jakością ich życia oraz warunkuje w znacznej mierze stopień funkcjonowania społeczeństwa.\nSpołeczeństwo lub gorsza egzystencja rodzinna wiąże się bezpośrednio z jakością ich życia oraz warunkuje w znacznej mierze stopień sprawności funkcjonowania społeczeństwa.\nSpołeczeństwo globalne wpływa na rodzinę, odpowiednio modyfikując jej strukturę, funkcjonowanie, z kolei modyfikowana rodzina wywiera wpływ na społeczeństwo. W okresie preiindustrialnym praca stanowiąca podstawę utrzymania wykorzystana była na terenie domu rodzinnego.\nW okresie industrializacji- mąż wychodzi z domu do pracy, żona też i po trzecie na skutek umasowienia nauczania pozalekcyjnego rozwój szkolnictwa dzieci wychodzą do szkoły. Członkowie rodziny wychodzą w obrębie środowiska, które wypełniają znaczną część ich życia, są źródłem specyficznych doświadczeń, różnych dla poszczególnych członków rodziny. Różnicują się ich postawy rodzinne. Następuje modyfikacje ról społecznych w rodzinie większa swoboda żon i dzieci. Wzrosła autonomia jednostek wewnątrz rodziny. Więcej żon pracuje. Emancypacja dzieci. Wzrosła liczba pozarodzinnych instytucji i środowisk oddziałujących,,, w sposób zróżnicowany na rodziny. Każdy z członków rodziny w coraz większej mierze żyje swoim życiem.\nWspółczesne rozwinięte społeczeństwa oferują jednostkom, członkom rodzin zwiększony zestaw dóbr związanych z życiem rodzinnym, a także konkurencyjne cele, które może podjąć jednostka.\nKształtuje się nowa hierarhia dóbr rodzinnych. Znaczenie zyskała satysfakcja z życia\nMałżeńskiego i rodzinnego. Za podstawowy warunek satysfakcji małżeńskiej uznano\ndługotrwałą miłość. Jeśli miłość wygaśnie, pewna część współmałżonków czuje się upoważniona do ponownego poszukiwania szczęścia w następnych związkach, dobro dzieci uznając za rzecz drugorzędną.\nDrugim obok indywidualizacji ważnym zjawiskiem życia rodzinnego jest wzrost wymagań, co do jego jakości. Obecnie istnieje przekonanie, że życie małżeńskie ma sens, jeśli daje satysfakcję współmałżonkom. Naczelnym dobrem stała się nie tyle trwałość rodziny, ile jakość w jej ramach.:-)\n11. SIEROCTWO SPOŁECZNE – PRZYCZYNY, STOPNIE, SKUTKI\n12. PRZEMOC W RODZINIE, ZESPÓŁ DZIECKA MALTRETOWANEGO\n13. ZASTĘPOWANIE RODZINY W NIEKTÓRYCH JEJ FUNKCJACH – RODZINY ZASTĘPCZE, ADOPCYJNE, POGOTOWIA RODZINNE\n14. STOWARZYSZENIA, ORGANIZACJE, FUNDACJE, RUCHY I AKCJE SPOŁECZNE – CECHY I ZNACZENIE\nOrganizacja lub stowarzyszenie społ. to grupa dorosłych lub młodzieży posiadająca określoną własną strukturę organizacyjną; członkowie tej grupy podejmują wspólne zadania statutowe i podporządkowują się obowiązującym normom postępowania; przynależność do tej grupy ma charakter dobrowolny.\n- lokalne; np. komitet osiedlowy, rodzicielski, samorządy dziecięce i młodzieżowe, rada parafialna,\n- Ponadlokalne; np. Towarzystwo Wiedzy Powszechnej, TKKF, itd. – swym zasięgiem obejmują cały kraj.\nInny podział to ze wzgl. na wiek członków, np. na dziecięco- młodzieżowe (ZHP) oraz zrzeszające dorosłych (Tow. Przyjaciół Dzieci).\nFunkcje: (podział wg A.Kamińskiego)\n1 wspomagania rozwoju biologicznego, społ. i kult. Jednostki,\n2 wdrażania człowieka do pełnienia ról społ. i zawodowych,\n3 wzbogacania sfer życia i aktywności jednostki,\n4 upowszechniania wiedzy instrumentalnej i kształtowania określonych postaw,\n5 rozwijania i urzeczywistniania idei demokracji.\nZe wzgl. na zasięg i kierunek działalności stowarzyszeń i org. społ. wyodrębniamy:\n- funkcje dośrodkowe „wewn.” – związane z zaspokajaniem potrzeb, zainteresowań i aspiracji stowarzyszonychp;\n- funkcje odśrodkowe „zewn.” – związane z realizacją potrzeb pierwotnych i wtórnych (społ.-kult.) całej społeczności lokalnej lub określonej jej części.\nMy skupimy się na funkcjach odśrodkowych, działających na rzecz dzieci i młodzieży.\nFunkcja opiekuńczo-wychowawcza przejawia się w celowej i planowej działalności organizacji i stowarzyszenia społ., ukierunkowanej bezpośr. na kształtowanie cech instrumentalnych i kierunkowych osobowości dzieci i młodzieży oraz wyrównywanie braków w ich sferze psychofizycznej i warunkach środowiskowych życia, a także optymalne zaspokajanie ponadpodmiotowych potrzeb młodej generacji.\nFunkcja założona to zamierzone, intencjonalne skutki tej działalności, wyrażone w formie celów i zadań, a funkcja rzeczywista to coś więcej, obejmuje także niezamierzone efekty tej działalności.\nZestawy zadań organizacji i stowarzyszeń:\n- zad. związane z organizowaniem nauki dzieci i młodzieży,\n- zad. związane z organiz. aktywności kreatywnej,\n- zad. związane z organiz. aktywności rekreacyjnej,\n- zad. odnoszące się do organiz. aktywności społecznie użyteczne\npedagogika społeczna geneza pedagogiki społecznej twórcy pedagogiki społecznej wychowanie socjalizacja Siły społeczne środowisko społeczne role społeczne działanie pedagoga społecznego praca socjalna z indywidualnym przypadkiem metoda pracy środowiskowej Typologia środowisk wychowawczych kręgi środowiskowe typy rodziny Funkcje rodziny WSZYSTKIE\nhiszpan9 Super praca, dziękuje autorowi\nmako2000 bardzo dobra, przejrzysta praca\nco prawda trzeba kilka rzeczy dopisać, ale to autor tej pracy wie.\nbardzo mi pomogła w przygotowaniu się do egzaminu z pedagogiki społecznej, uzupełniła moje braki.\nkarola_gd Aleksander Kamiński a nie Kamieński i Ewa Marynowicz-Hetka a nie Hepka


Babcia wydawała dziwne dźwięki. Powiedziała 4 słowa i świat im się zamazał, przerwali jej koszmar na żywo | Społeczeństwo Pikio\nPikio Społeczeństwo Babcia wydawała dziwne dźwięki. Powiedziała 4 słowa i świat im się zamazał, przerwali jej koszmar na żywo\nŹródło: unsplash.com/Jeremy Wong\nBabcia znalazła się w sytuacji bez wyjścia. Biadoliła, płakała i pojękiwała. Myślała, że to koniec i już zawsze będzie musiała nieść swój krzyż. Nagle na horyzoncie pojawiła się pomoc, dwójka nastolatków ukróciła jej cierpienia.\nBabcia była przekonana, że sobie nie poradzi. Staruszka, choć na początku zachowywała się świadomie, po niedługiej chwili panikowała słaniała się na nogach i łapała się za głowę. Jej zachowaniem zainteresowało się dwóch nastolatków przebywających niedaleko.\nNastolatkowie zainteresowali się dźwiękami dochodzącymi z parkingu\nTeresa Gill uwielbiała swojego 17-miesięcznego wnuka. Kiedy tylko miała okazję spędzić z nim nieco więcej czasu lub opiekować się pod nieobecność rodziców była wniebowzięta. Tego dnia zabrała dziecko na przejażdżkę i planowała wiele rozrywek dla małego szkraba.\nJack Long i Shane Simpson mieli akurat trening na boisku niedaleko parkingu, na którym chwilowo zatrzymała się babcia. Oboje uprawiali futbol amerykański i grali w drużynie Missouri. Kończąc trening i powoli zmierzając w stronę parkingu usłyszeli bardzo dziwne odgłosy. Krzyki, jęki, a do tego dźwięki głuchego uderzania w metal i szybę. Byli przekonani, że albo komuś dzieje się krzywda, albo ktoś próbuje włamać się do auta.\nBabcia próbowała roztrzaskać szybę w swoim aucie. Nie spodziewała się, że spotka ją takie szczęście\nNastolatkowie ku swojemu zdziwieniu zobaczyli starszą panią, która próbowała z całych swoich sił rozbić szybę w aucie. Osuwała się przy tym na ziemię, łapała za głowę i płakała. Chłopcy podeszli do niej sądząc, że zatrzasnęła kluczyki w aucie i chcieli pomóc wezwać speca od zamków. Zachowanie staruszki nie wskazywało jednak na błahostkę. Wykrzyczała tylko 4 słowa: "W aucie jest dziecko!". Rzeczywiście, kiedy osłaniając się od promieni słonecznych zajrzeli przez szybę do środka pojazdu, zauważyli maleńkie dziecko, któremu groziła śmierć z przegrzania.\nW jednym momencie zakręciło im się w głowie. Czy dadzą radę roztrzaskać szybę i pomóc dziecku? Nie wiadomo, od jaka dawna przebywało w aucie, kiedy babcia przez przypadek zatrzasnęła drzwi. Na zewnątrz było aż 35 stopni Celsjusza, a w środku na pewno 2 razy więcej - samochód stał na pełnym słońcu, a szyby były zamknięte. Jeden z nastolatków wyrwał młotek kobiecie i z całych sił uderzył w okno. Na szczęście jego siła przewyższała siłę babci, a szkło rozsypało się w drobny mak, na szczęście nie robiąc krzywdy 17-miesięcznemu Liamowi. Wnuk nie miał żadnych poważnych objawów przegrzania, a seniorka do tej pory widząc młodzieńców dziękuje im za pomoc.\nnewsner babcia wnuk nastolatek


Utwórz swój własny pasek klawiatury &survival Buckle – MADARI FASHIONS\nUtwórz swój własny pasek klawiatury &survival Buckle\nMój popularny ręczny breloczek Keychain jest fantastyczny. sposób, aby pokazać swój duch dla ulubionej drużyny sportowej!\nMożemy włączyć twoje ulubione drużyny sportowe, inspirujące słowo, dzieci w stylu...Możliwości są nieskończone.\nNie tylko jest to ostre akcesorium, ale dodatkowe korzyści jest, że bransoletka jest wykonane z 550 Nylon Paracord z wyboru klamry.Oba mogą być niezwykle przydatne w przetrwaniu lub nagłym wypadku. sytuacji.\nTen materiał jest Ten sam nylonowy sznur, który był używany w spadochronach od II wojny światowej, i może być rozwiązany (zawiera od 5 do 9 stóp paralinki połączone) w sytuacji przetrwania dla wielu zastosowań można znaleźć tutaj:Pasikona\nJest w pudełku na prezenty, nie trzeba pakować prezentów!\nRęcznie wykonane w USA: Niedoalergiczne, wolne od ołowiu i kadmu\nToCobra Knot (alias Solomon Knot) zwykle zajmuje do trzech-5 dni do wykonania, ponieważ każdy Paracord bransoleta jest ręcznie robiona specjalnie dla Ciebie, dlatego żaden kawałek nie jest Dokładnie tak samo!


POHiD apeluje o niewprowadzanie dalszych limitów i ograniczeń w sklepach - Detal\nAutor: dlahandlu.pl 21 października 2020 17:01\nWedług POHiD wskaźnik zachorowań na COVID-19 w handlu nie przekracza 0,4 proc. fot. Shutterstock\nO niewprowadzanie dalszych limitów i ograniczeń w sklepach apeluje do rządu Polska Organizacja Handlu i Dystrybucji. Według Organizacji, wskaźnik zachorowań na COVID-19 w handlu nie przekracza 0,4 proc., a sklepy są dobrze przygotowane do bezpiecznej obsługi klientów.\n- W obecnym stanie prawnym i sanitarnym, placówki handlowe są bardzo dobrze przygotowane do bezpiecznej obsługi klientów, dlatego apelujemy o niewprowadzanie dalszych limitów i ograniczeń skierowanych do branży - podkreśliła prezes POHiD Renata Juszkiewicz.\nDodała, że w czasie pandemii sieci handlowe podjęły działania na rzecz wdrożenia procedur bezpieczeństwa klientów i pracowników i w tym celu poniosły w okresie marzec-wrzesień 2020 wydatki na poziomie 350 mln zł.\nWskazała, że wskaźnik zachorowań w handlu nie przekracza 0,4 proc., przy czym wskaźnik zachorowań (transmisji wirusa) poziomych jest znikomy i nie przekracza 0,05 proc.\nWedług Renaty Juszkiewicz, wdrożone procedury wykraczały dalece poza wytyczne GIS. Wskazała m.in na egzekwowanie przez agentów ochrony wymogu dezynfekcji rąk i zasłaniania ust i nosa przez klientów na wejściu do sklepu, przeprowadzanie badań przesiewowych w biurze i magazynach. Wymieniła też pracę rotacyjną, zapobiegającą stykowi zmian, a także monitorowanie i natychmiastowe izolowanie (odsuwanie od pracy, przesuwanie do pracy zdalnej) pracowników z podejrzeniami lub zgłaszającymi kontakt z osobami pozytywnymi oraz pilne testowanie tych osób i dodatkowe, prewencyjne kwarantanny dla pracowników (np. udział w weselu, pogrzebie itp.).\nW ocenie szefowej POHiD, swoimi dotychczasowymi działaniami handel dowiódł, iż stoi na straży bezpieczeństwa Polaków. - Wprowadzanie ewentualnych dodatkowych ograniczeń w ruchu klientów odniosłoby negatywne skutki - wskazała.\nJak wyjaśniła, zmniejszone limity klientów, w połączeniu z godzinami dla seniorów, to wzrost zagrożenia epidemicznego. - Mała przepustowość handlu skutkuje gromadzeniem się przed wejściem do sklepów klientów, co wiąże się z podwyższonym ryzykiem transmisji wirusa i prowadzi do infekcji, zwłaszcza w tak niekorzystnych warunkach pogodowych. Dalsze zaostrzenie restrykcji uderza w firmy handlowe, które nie odrobiły jeszcze strat po wiosennym lockdownie - zaznaczyła.\nPOHiD RSS Koronawirus RSS handel RSS sklepy RSS Renata Juszkiewicz RSS


Mediator potrzebny od zaraz - Milanówek - O! Obiektywna Gazeta Internetowa\nEwa Kubacka 2013-03-08\nWielokrotnie pisałam o nie najlepszej atmosferze panującej wśród milanowskich radnych. Miałam nadzieję, że z czasem radni skupią się na ważnych sprawach naszego miasta i nie będą tracić czasu i energii na osobiste wycieczki, niemerytoryczną polemikę, pisanie do siebie pism i odpowiadanie na nie. Po Sesji Rady, która odbyła się 26 lutego, a szczególnie po jej części poświęconej procedowaniu nad planem pracy Komisji Rewizyjnej i skargami na burmistrza, z przykrością muszę stwierdzić, że moja nadzieja okazała się płonna.\nSesja rozpoczęła się o 16:15. Pierwsza część sesji przebiegała spokojnie. Radni przegłosowali wycofanie z porządku obrad podjęcia uchwał w sprawach: wzoru deklaracji, którą mają składać mieszkańcy w celu ustalenia opłaty za odbiór śmieci (w dniu 6 marca weszła w życie nowelizacja ustawy śmieciowej i być może nastąpi zmiana tej deklaracji) i nadania nazwy jednej z 3 nowych ulic, do czasu uzgodnienia jej nazwy z UM w Grodzisku Maz (jedna strona ulicy należy do Grodziska, a druga do Milanówka).\nRadni przegłosowali również treść protokołu z poprzedniej sesji, przy zmianach zgłoszonych pisemnie do protokołu przez dwie radne.\nW kolejnym punkcie sesji burmistrz poinformował między innymi o:\nzmianach w budżecie, polegających na przesunięciach i uściśleniach, które wprowadził w ramach swoich kompetencji,\nnie naruszeniu kwot rezerw, które aktualnie wynoszą: rezerwa ogólna – 496 tys. zł, rezerwa oświatowa – 400 tys. zł, na zarządzanie kryzysowe – 126 tys. zł\n89 uwagach zgłoszonych do planu zagospodarowania przestrzennego terenu Turczynek A; prace nad projektem planu mają być zakończone w kwietniu\nrozstrzygnięciu konkursów na realizację zadań publicznych: w zakresie kultury, sztuki i ochrony dóbr i przyznaniu stowarzyszeniom startującym w konkursie następujących kwot: MU3W – 9,5 tys. zł, Fundacja Zygmunta Noskowskiego – 18 tys. zł, Razem dla Milanówka – 5,5 tys. zł, Kuźnia Milanowska – 2,5 tys. zł, T-Art. – 9,5 tys. zł; w zakresie zimowego wypoczynku dzieci i młodzieży: ZHP Hufiec Milanówek – 16 tys. zł, Fundacja Toto Animo – 4 tys. zł; w zakresie działalności sportowej: Milan – 320 tys. zł i Uczniowski Klub Sportowy „3” (panczeniści) – 80 tys. zł\nrozstrzygniętych przetargach na: utrzymanie w czystości budynków UM – 79 704 zł, selektywną zbiórkę odpadów – 156 816 zł przez 6 miesięcy, pielęgnację zieleni – 249 695 zł, równanie dróg – 169 740 zł, remont dróg żużlem paleniskowym – 123 000 zł oraz o uruchomieniu przetargu na wykonanie dokumentacji projektowej rewitalizacji willi Waleria i planowaniu przetargów na: ubezpieczenie mienia UM, świadczenie usług pocztowych i wiosenny wywóz liści\nspotkaniach dotyczących budowy ekranów akustycznych wzdłuż modernizowanej linii PKP. O ekranach pisaliśmy szeroko na łamach Obiektywnej Gazety Internetowej w artykule „Ekrany akustyczne – czy jest szansa na kompromis?”\nnowej organizacji ruchu w mieście, której konieczność wynika z planowanego remontu wiaduktu nad torami PKP w Grodzisku Maz. O tym problemie szeroko mówił Starosta w I części wywiadu, który jest dostępny na portalu „O drogach i bezrobociu - rozmowa ze Starostą cz.I”\nplanowanym w dniu17 marca br, ponownym otwarciu filii poczty przy ul. Kościuszki\nponownej dyskusji na temat planu zagospodarowania przestrzennego terenu Śródmieście, w dniu 14 marca, o godz. 17, w sali konferencyjnej UM przy ul. Spacerowej 4\ngrożącym miastu zwrocie środków funduszu spójności, otrzymanych na realizację kanalizacji, w sytuacji nie osiągnięcia efektu ekologicznego, spowodowanego niechęcią mieszkańców do podłączenia się do budowanej sieci kanalizacyjnej. Burmistrz stwierdził, że uruchomione zostały indywidualne rozmowy i kontrole oraz poinformował o możliwości pokrycia kosztów podłączenia do kanalizacji poprzez zaciągnięcie preferencyjnego kredytu, specjalnie uruchomionego na ten cel przez Bank Spółdzielczy w Białej Rawskiej\ndecyzjach personalnych związanych z zatrudnieniem nowych pracowników: Jakuba Karpowicza na stanowisku rzecznika prasowego, Michała Kowalskiego na stanowisku młodszego referenta w Referacie Informatyki, Eweliny Grączewskiej w Biurze Rady Miasta, Andrzeja Kalety na stanowisku kierownika w Technicznej Obsłudze Miasta, Natalii Szczęsnej w Referacie Geodezji i Gospodarki Przestrzennej, Bohdana Konińskiego na stanowisku komendanta Straży Miejskiej. Ponadto burmistrz poinformował, że Anna Zajączkowska jest już sekretarzem, a nie p.o. sekretarza; Katarzyna Wąsińska-Jano z dniem 1 marca uzyska awans na kierownikiem Referatu Oświaty (obecnie p.o.). Zapowiedział również, że w dniu 2 kwietnia awans z p.o. dyrektora, na dyrektora Centrum Kultury, otrzyma Aneta Majak.\nO godz.17:35 radni przystąpili do podejmowania uchwał w następujących sprawach:\nstwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Barbary Wiśniewskiej z okręgu wyborczego nr 5 z listy nr 30 Komitet Wyborczy Stowarzyszenia Porozumienie Samorządowe „Milanówek – Dziś i Jutro” wskutek śmierci. Uchwała przyjęta jednogłośnie\nzmiany Wieloletniej Prognozy Finansowej spowodowanej nowymi regulacjami prawnymi wprowadzonymi ustawą z dnia 7 grudnia 2012 roku. Zmiany dotyczą zadań związanych z: budową kanalizacji, miejskiej sieci informatycznej, budową baz wiedzy o Mazowszu, rozwojem elektronicznej administracji na Mazowszu i wynikają głównie z mniejszych niż pierwotnie zakładano wydatków poniesionych w 2012 r. Wprowadzono również 2 nowe przedsięwzięcia: zmianę Studium i plan zagospodarowania przestrzennego Polesie2. Uchwałę przyjęto jednogłośnie 13 głosami, jedna radna była nieobecna podczas głosowania\nzmiany budżetu miasta na 2013 rok. Wydatki ogółem zwiększono z kwoty 61 238,3 tys. zł do kwoty 61 339,6 tys. zł, przy czym największe zmiany dotyczą: zmniejszenia wydatków na drogi publiczne o kwotę 90 tys. zł, zwiększenia wydatków na gospodarkę mieszkaniową o prawie 100 tys. zł, na gospodarkę gruntami i nieruchomościami o 72 tys. zł, kulturę fizyczną i obiekty sportowe o łączną kwotę 76 tys. zł. Uchwałę przyjęta 10 głosami, przy 4 wstrzymujących się\nzawarcia umowy dzierżawy na okres 5 lat, zabudowanej nieruchomości przy ul. Warszawskiej 18A (po przedszkolu), przy założeniu przeznaczenia jej dla młodzieży. Budynek o powierzchni 550 m był wystawiony do sprzedaży (2 przetargi nieograniczone), ale nie było zainteresowanych jego kupnem. Przystosowanie go do realizacji wizji domu młodzieżowego, jak powiedziała p.o. dyrektora MCK Aneta Majak, kosztowałoby miasto ok. 436 tys. zł. Miasto w tej chwili nie ma takich środków. Wyłonienie przyszłego dzierżawcy ma nastąpić w formie konkursu, przy współpracy z MCK. Zdania radnych były w tej kwestii podzielone. Jedni uważali, że jest to dobry kierunek bo młodzież czeka na miejsce dla siebie już ponad 12 lat, inni natomiast uważali, że tę uchwałę należy zdjąć z porządku obrad. Uchwałę przyjęto 11 głosami, przy 3 wstrzymujących się\nwyrażenia zgody na realizację projektu pn. „Punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych na terenie gminy Milanówek, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Koszt projektu szacowany jest na 600 tys. zł, przy wkładzie miasta wynoszącym 15% tej kwoty. Radni w dyskusji wyrażali troskę o nie zanieczyszczanie środowiska gromadzonymi czasowo odpadami. Uchwałę przyjęto 11 głosami, przy 3 wstrzymujących się\nprzyjęcia Gminnego Programu Ochrony Środowiska dla Milanówka na lata 2012-2019. Program opracowywany na zlecenie UM, przez firmę zewnętrzną, zawierał wiele braków. Radni i mieszkańcy zgłosili do niego szereg poprawek podczas 3 posiedzeń Komisji Praworządności. Program po poprawkach został przyjęty jednogłośnie\nzmiany rozporządzenia w sprawie ustanowienia pomników przyrody położonych na terenie powiatu grodziskiego. Zmiana polega na pozbawieniu statusu pomnika przyrody dębu szypułkowego rosnącego w pasie drogowym, w pobliżu UM. Stan dębu, co stwierdzono w opinii dendrologicznej, zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi. Uchwałę przyjęto 12 głosami, przy 2 wstrzymujących się\nustalenia maksymalnej kwoty dofinansowania nauczycielom szkól gminnych opłat za kształcenie, pobieranych przez szkoły wyższe i zakłady kształcenia nauczycieli oraz przyjęcia planu dofinansowania form doskonalenia zawodowego nauczycieli na 2013 rok. W przyjętej jednogłośnie uchwale ustalono, że roczne dofinansowanie kosztów studiów może wynieść maksimum – 1 500 zł, zaś kosztów kursów szkoleń, seminariów i konferencji – 800 zł. W poszczególnych placówkach oświatowych przewidziano na ten cel w 2013 roku następujące kwoty: ZSG nr 1 – 10 200 zł, SP nr 2 – 13 500 zł, ZSG nr 3 – 12 000 zł, przedszkole – 8 000 tys. zł\nustalenia Regulaminu określającego tryb udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych jednostek oświatowych, prowadzonych przez osoby prawne inne niż jednostki samorządu terytorialnego i osoby fizyczne oraz dla niepublicznych jednostek oświatowych. Regulamin zawiera również tryb i zakres kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji. Uchwałę przyjęto jednogłośnie\nnadania nazwy ulicy – Felicji Witkowskiej, ulicy bocznej od ul. Ludnej (działki ewidencyjne nr: 28/2, 30/7, 33/2, 35?4, 36/4, 177, 38/11 w obrębie 05-19). Propozycję nazwy zgłosiło TMM. Uchwałę przyjęto 11 głosami, przy 3 wstrzymujących się\nnadania nazwy ulicy – Lazurowa, ulicy bocznej od ul. Ludnej (działki ewidencyjne nr 18/1, 17/32, 17/42, 17/28, 18/11, w obrębie 05-19). Propozycja nazwy pochodzi od mieszkańców. Uchwałę przyjęto 11 głosami, przy 3 wstrzymujących się.\nO godz. 18:45 prowadząca sesję Przewodnicząca Rady Maria Sobczak ogłosiła przerwę, która trwała do godz. 19:25.\nPo przerwie, przy 1 głosie wstrzymującym się, podjęto uchwałę o wyznaczeniu Wojciecha Wlazło na przedstawiciela Rady Miasta w składzie Powiatowej Rady Zatrudnienia. Kontrkandydata nie było.\nNastępnie rozpoczęła się dyskusja nad planem i zakresem kontroli Komisji Rewizyjnej. Dyskusja była, delikatnie mówiąc, bardzo gorąca. Obecna na sesji pani radca prawny wyjaśniała, że obowiązek kontroli budżetu przez Komisję Rewizyjną wynika z ustawy, zaś w planie kontroli powinny być te obszary działania, które Rada Miasta chce zlecić dodatkowo do kontroli. Zgłoszono szereg, kolejno przegłosowywanych wniosków, które sprowadzały się do: czasowego (tylko rok 2012) i przedmiotowego ograniczenia zakresu kontroli, doprecyzowania terminów rozpoczęcia i zakończenia kontroli przy założeniu, że czas trwania kontroli nie powinien być dłuższy niż 30 dni, wprowadzenia poprawek redakcyjnych. Na koniec przegłosowano odesłanie projektu planu do ponownego opracowania przez Komisję Rewizyjną – 9 głosów za, 4 wstrzymujące się i 1 radna niegłosująca.\nO godz. 20:30 przystąpiono do rozpatrywania skarg mieszkańców. Przewodnicząca Rady poinformowała, że tylko 2 projekty uchwał w sprawie skarg radni otrzymali w terminie, zaś 1 projekt na 2 godz. przed sesją. Stwierdziła ponadto, że tylko ze względu na dość odległe terminy wpłynięcia skarg, zgodziła się na procedowanie nad projektami uchwał przekazanymi z opóźnieniem. Prosiła, by się to więcej nie zdarzyło. Niestety, radni nie byli w stanie uporządkować sobie dokumentów związanych ze skargami i ogłoszono kolejną przerwę.\nDo głosowania nad projektami uchwał w sprawie skarg przystąpiono ponownie o godz. 21:15.\nW sumie głosowano nad 5 skargami, przy czym 2 skomasowano. Podjęto 4 uchwały. Wszystkie skargi, w tym 3 uznane przez Komisję Rewizyjną za zasadne, zostały uznane przez radnych za bezzasadne.\nO 21:40 radni zaczęli zgłaszać interpelacje i zapytania. Klub radnych „Milanówek - Dziś i Jutro” wystąpił z interpelacją w sprawie zwiększenia nakładów na ochronę zdrowia, w tym na rehabilitację. Tę interpelację przyjęłam ze szczególną radością, gdyż od dłuższego czasu w rozmowach z radnymi zwracałam uwagę na konieczność zwiększenia budżetu w tej pozycji. Zgłaszano interpelacje między innymi w sprawach poprawy jakości chodników, likwidacji kwietników blokujących miejsca parkingowe przy Biedronce, podjazdów na perony, kosztów przygotowania koncepcji zagospodarowania terenu amfiteatru przy Fiderkiewicza i parku Lasockiego, komunikacji przy Tesco. W kolejnym punkcie porządku obrad Burmistrz odpowiadał na interpelacje, zgłoszone na poprzedniej sesji.\nW sprawach różnych odczytano pismo Rady Miasta skierowane do GIODO, ustosunkowujące się do zarzutów związanych z nieprzestrzeganiem, przy rozpatrywaniu skarg mieszkańców, przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Zostało również odczytane pismo przygotowane przez Komisję Rewizyjną, ustosunkowujące się do krytyki działań Komisji Rewizyjnej zawartych w piśmie radnych z Klubu „Milanówek - Dziś i Jutro”, skierowanym do Przewodniczącej Rady. Ponadto zgłoszono konieczność wprowadzenia zmian do Regulaminu Rady i Komisji Rewizyjnej, wnioskując powołanie zespołu roboczego w składzie: sekretarz UM, audytor, kierownik Biura Rady i wytypowani radni do współpracy. Przewodnicząca prosiła o zgłaszanie na piśmie proponowanych zmian do tych dokumentów. Przewodnicząca Komisji Rewizyjnej proponowała, by nad zmianami regulaminów pracowała Komisja Praworządności. Radni głosami 10 za i 4 wstrzymujące się opowiedzieli się za powołaniem zespołu.\nPatrząc na dyskusję i głosowania radnych nie można nie zauważyć jak iskrzy między radnymi, szczególnie między 4 radnymi z Komisji Rewizyjnej i radnymi z Klubu „Milanówek – Dziś i Jutro”. W dyskusjach, zamiast rzeczowych argumentów, pojawiają się personalne „wycieczki”. Jestem przekonana, że sytuację może uzdrowić tylko zewnętrzny mediator.


Volvo projektuje wnętrze autonomicznego auta | Moto Pod Prąd\nVolvo projektuje wnętrze autonomicznego auta\nPewna przyszłość autonomicznych samochodów jest już chyba nieunikniona. Testy nowych samochodów na coraz dłuższych dystansach i pełna elektronika w produkowanych już autach świadczy o tym bez dwóch zdań.\nSkoro więc sens takich aut oraz ich nastanie jest już prawie pewne, po co nam kierownica, pedały, drążek skrzyni biegów itd. ? Przecież będą tylko zawadzać i zabierać miejsce, a Ty i tak nie będziesz ich używać. Volvo jako jeden z pierwszych producentów zaczął o tym myśleć na poważnie i zaprezentował wnętrze auta autonomicznego – efekt na poniższym filmie i zdjęciach.\nRozkładane fotele, wysuwany tablet, czy telewizor zamiast schowka to już lekka przesada, ale kto wie, czy za 20 lat tak nie będą wyglądać wnętrza aut? Z jednej strony to ciekawe, że w aucie będziecie czuć się jak w salonie w domu. Mimo to, że wygląda to bardzo gadżeciarsko i “wow” nie do końca jestem przekonany…\nSkoro wszystkie samochody zaczną same jeździć, to co my będziemy testować… ?\nautonomiczne auto bez kierowcy interior news selfdriven selfdriving car Volvo wnętrze\nTest: Lexus IS 200 T Prestige


Obligacje korporacyjne jako papiery wartościowe - Super ObligacjeSuper Obligacje\nPapiery wartościowe to wszystkie te instrumenty finansowe (czyli formy zobowiązania finansowego jedno podmiotu względem drugiego), które nie mają formy pieniężnej. Są to przede wszystkim akcje oraz obligacje, ale także weksle, czeki, bony, certyfikaty finansowe oraz inne papiery wartościowe bądź też prawa majątkowe, które powstały w drodze emisji i stwierdzają uprawnienia do nabycia lub objęcia papierów wartościowych lub uprawnienia wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego. Obligacje korporacyjne to jeden z ważniejszych rodzajów papierów wartościowych, dlatego też warto byłoby omówić ten temat w szerszym kontekście.\nPapiery wartościowe mogą być dopuszczone do obrotu publicznego lub prywatnego. Do obrotu publicznego dopuszczane są akcje, prawa do akcji, obligacje (skarbowe, komunalne i korporacyjne), warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne. Wszystkie muszą być wyemitowane na podstawie odpowiednich przepisów prawa polskiego lub obcego oraz powinny posiadać zgodę Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Przepisy regulujące te zagadnienia zawarte są przede wszystkim w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, a także w poszczególnych przypadkach w: ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe oraz w ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo czekowe.\nPapiery wartościowe dzieli się według kilku kryteriów. Pierwszy z nich to punkt widzenia funkcji prawnych i tu można wyszczególnić papiery reprezentujące wierzytelności pieniężne (wliczamy w to m. in. weksle, czeki, obligacje, bony skarbowe, listy zastawne oraz listy hipoteczne), papiery dokumentujące uprawnienia do współwłasności majątkowej (czyli przykładowo akcje) oraz papiery wartościowe uprawniające do zarządzania rzeczami (np. towarami).\nDrugi podział dokonuje się ze względu na charakter dochodów. W tym przypadku papiery wartościowe dzielą się na takie o dochodzie stałym bądź zmiennym. Papiery wartościowe o dochodzie stałym reprezentują wierzytelności, których wielkość kapitału i dochodu jest określona już w momencie emisji – przykładem mogą być obligacje korporacyjne. Natomiast papiery wartościowe o dochodzie zmiennym reprezentują prawo do udziału w zysku, jaki zostanie osiągnięty przez emitującą je jednostkę organizacyjną – najbardziej charakterystycznym przykładem są tutaj akcje.\nPapiery wartościowe dzieli się również z punkt widzenia osoby uprawnionej, która została oznaczona w dokumencie. Są to papiery wartościowe imienne, na okaziciela oraz na zlecenie. W papierze wartościowym imiennym uprawnienia posiadają wyłącznie imiennie wskazane osoby. W przypadku papierów wartościowych na okaziciela nie wskazuje się konkretnej osoby uprawnionej, a do przeniesienia własności tego dokumentu wystarczy jego wydanie. Ostatnie są papiery wartościowe na zlecenie, które wskazują osobę upoważnioną w postaci podmiotu imiennie wskazanego w papierach oraz każdego, na kogo zostają przeniesione prawa.\nDwa ostatnie kryteria to czas ważności papieru oraz punkt widzenia celów gospodarczych. Jeśli chodzi o czas ważności to papiery dzielimy na krótkoterminowe, średnioterminowe oraz długoterminowe. Natomiast według celów gospodarczych papiery wartościowe dzieli się na papiery rynkowe (uczestniczące w obrocie masowym) oraz nierynkowe (posiadające wąski krąg odbiorców).\nWiedza ta jest niezbędna każdemu inwestorowi, który chciałby na poważnie zacząć interesować się inwestowaniem w obligacje korporacyjne czy w jakiekolwiek inne papiery wartościowe. Warto też sięgnąć po bardziej szczegółowe informacje.\n« Obligacje korporacyjne a podział instrumentów pochodnych\nPropozycja nabycia obligacji »\n26 lutego 2019 - 11:29:52\nZ pewnością jest to alternatywa, nad którą warto się zastanowić.


Z projektowaniem w krajobrazie chronionym i trudno dostępnym łączy się wiele problemów formalno-prawnych, technicznych i estetycznych. Są to też stereotypy dotyczące form architektonicznych (przywiązanie do tradycyjnego stylu tzw. góralskiego) i przekonanie o nietrwałości drewna. Zagadnienia te zostaną omówione na podstawie autorskiego projektu (arch. Alicja Maciejko i arch. Mirosław Strzelecki) zrealizowanego na szlakach i trasach turystycznych Parku Narodowego Gór Stołowych.\nProjektowanie na obszarach chronionych\nPolska ma obecnie 23 parki narodowe. Zajmują nieco ponad 1% powierzchni kraju, wyróżniają się stosunkowo niewielkim obszarem (średnia wielkość parku narodowego w Polsce wynosi 13 tys. ha). Teoretycznie obszary te powinny być wolne od jakichkolwiek form zagospodarowania i ingerencji człowieka w środowisko przyrodnicze, a wszystkie działania powinny być podporządkowane ochronie przyrody oraz mieć pierwszeństwo przed innymi działaniami związanymi z udostępnianiem ich dla zwiedzających. Ochronie podlega w nich cała przyroda oraz swoiste cechy krajobrazu. Tymczasem każdy z nich jest w jakimś stopniu zagospodarowany i objęty gospodarczą działalnością człowieka, która powoduje różne zmiany w środowisku przyrodniczym, w tym również w krajobrazie.


Wszystko, co musisz wiedzieć o depilacji laserowej - Infomagazine.pl\nPrzed laserowym usuwaniem owłosienia konieczna jest konsultacja ze specjalistą, m.in. w celu wykluczenia przeciwwskazań, do których należą głównie:\nświeża opalenizna i używanie samoopalaczy,\nKilka tygodni przed depilacją laserową trzeba zrezygnować z opalania, stosowania samoopalaczy oraz zażywania leków i ziół światłouczulających. W przypadku leczenia retinoidami zabieg można wykonać dopiero kilka miesięcy po ich odstawieniu. Tuż przed przyjściem do gabinetu na zabieg (dzień przed lub tego samego dnia) należy ogolić dokładnie miejsca, które zostaną poddane działaniu lasera. Wszystkiego na temat przygotowania do zabiegu i przeciwwskazań dowiesz się podczas konsultacji kosmetologicznej przed epilacją.\nKliniki medycyny estetycznej oferują zabiegi z użyciem różnych laserów do depilacji. Jedne przeznaczone są tylko do włosów ciemnych, inne sprawdzają się również do depilacji laserowej owłosienia jasnego. Jeszcze do niedawna blondynki mogły zapomnieć o trwałej depilacji. Dzięki takim urządzeniom, jak laser do depilacji Motus, dziś mogą sobie na to pozwolić. Jest to laser aleksandrytowy emitujący fale o długości 755 nm, które pozwalają na wyjątkowo szybkie wychwytywanie chromoforu melaniny w skórze, co sprawia, że cienkie, bardzo jasne, a nawet siwe włosy nie stanowią dla niego problemu.\nZ reguły depilację laserową wykonuje się bez znieczulenia, ponieważ nowoczesne lasery do depilacji wyposażone są w specjalne systemy chłodzące. Jednak każdy człowiek ma inny próg bólu, więc dla jednych osób zabieg ten będzie wydawał się komfortowy, a dla innych bolesny. Jeżeli obawiasz się bólu, możesz poprosić kosmetologa o zastosowanie znieczulenia w formie maści, kremu lub żelu.\nPrzed zastosowaniem lasera wszelkie pieprzyki, znamiona i brodawki maskowane są białą kredką, aby ich nie poparzyć. W zależności od rodzaju użytego lasera epilacja polega na płynnym przesuwaniu głowicy lasera po skórze lub wykonywaniu pojedynczych „strzałów”.\nZazwyczaj wykonuje się około 6–8 zabiegów epilacji laserowej. W przypadku skłonności organizmu do wahań hormonalnych specjalista może zwiększyć liczbę sesji potrzebnych do osiągnięcia trwałych rezultatów. Zabiegi wykonuje się w odstępach co 4, 6 lub 8 tygodni.\nPo usuwaniu owłosienia laserem nie powinno się opalać przez około 3 tygodnie i korzystać z sauny czy basenu przez około dwie doby. Na podrażnioną skórę należy nakładać łagodzące kremy zalecone przez specjalistę wykonującego zabieg. Jeżeli istnieje ryzyko ekspozycji skóry na słońce, trzeba zastosować wysoką ochronę przeciwsłoneczną (filtr SPF 50+).\nNajważniejszym efektem epilacji laserowej jest trwałe usunięcie owłosienia z danego obszaru. Włoski nie powinny w ogóle odrastać, chociaż zdarza się oczywiście, że po pewnym czasie (najczęściej dopiero po kilku latach) pojawiają się pojedyncze sztuki. Wówczas wystarczy wykonać zabieg przypominający, aby nadal cieszyć się idealnie gładką skórą.\nWażne w laserowym usuwaniu owłosienia jest to, że zabieg likwiduje całkowicie problem wrastających włosków i podrażnień po goleniu. Włosy nie odrastają, a więc nie wrastają też w skórę i nie powodują stanów zapalnych.\nDowiedz się więcej na temat depilacji laserowej – skontaktuj się z ekspertami z Kliniki Miracki w Warszawie.


Do Brzezia, 4 grudnia, wysłano aż cztery wozy strażackie z OSP Brzezie, OSP Pogrzebień i dwa wozy z Raciborza.\nTo mieszkańcy ul. Sosienkowej wezwali strażaków do palącego się domu. Akcja gaszenia trwała około 30 minut. Płomienie zajęły piętro i poddasze domu. Właściciel nieruchomości i lokatorzy zapewniali, że w momencie powstania ognia dom stał pusty. W zdarzeniu nikt nie ucierpiał. Mieszkańcy domu martwili się jak będą wyglądać ich święta.


Felgi aluminiowe – jak dobrać odpowiednie? - RytmDnia.pl\nFelgi aluminiowe – jak dobrać odpowiednie?\nPrzy wyborze felg samochodowych należy zwrócić uwagę nie tylko na ich wygląd, ale również na parametry techniczne tych komponentów. Czym dokładnie trzeba kierować się przy zakupie felg? Zobacz, o czym trzeba wtedy koniecznie pamiętać!\nJaki rodzaj felg wybrać do samochodu?\nObecnie felgi oferowane są w dwóch podstawowych wariantach, czyli można zakupić je jako felgi aluminiowe oraz jako felgi stalowe. Na co warto się zdecydować?\nFelgi aluminiowe cechują się bardziej estetycznym wyglądem, są także wytrzymałe i trwałe, pozwalają na sprawną pracę układu hamulcowego i układu zawieszenia. Są wprawdzie droższe od stalowych, lecz cieszą się dużym powodzeniem wśród kierowców.\nFelgi stalowe są tańsze, lecz też mniej atrakcyjne wizualnie oraz bardziej podatne na uszkodzenia. W przeciwieństwie do felg aluminiowych można jednak naprawiać nawet większe uszkodzenia tego typu obręczy.\nWobec tego wielu kierowców stawia dzisiaj na felgi aluminiowe, które są zakupem na lata. Jak dopasować je do swojego samochodu?\nJak dobrać odpowiedni rozmiar felg?\nJakie felgi aluminiowe do BMW – https://felgislask.pl/marki-felgi-aluminiowe-do-bmw będą najlepsze? Jakie alufelgi do Fiata kupić? Wybór odpowiednich felg z aluminium ma znaczenie nie tylko pod kątem ich wyglądu, ale również parametrów technicznych, stąd też trzeba zwrócić na nie szczególną uwagę.\nWybierając felgi aluminiowe do samochodu, należy zwrócić uwagę na poniższe parametry:\nRozmiar felg – podawany w calach,\nSzerokość felg – podawana w calach.\nET felgi – osadzenie,\nRozstaw śrub w feldze,\nAby dobór felg był jeszcze łatwiejszy, można skorzystać z dostępnych w sieci kalkulatorów – konfiguratorów oraz z tablet, które prezentują, jakie felgi będą pasowały do konkretnego pojazdu oraz opon samochodowych.\nWarto pamiętać przede wszystkim o tym, że średnica felgi oraz średnica opony muszą być takie same. Szerokość natomiast może być nieco inna – większa albo mniejsza. Trzeba też zwrócić uwagę na ET, czyli osadzenie felgi, które odnosi się do głębokości jej osadzenia w nadkolu. Tutaj należy dobrać felgi rekomendowane przez producenta pojazdu. Podobnie jest w przypadku elementów montażowych, czyli śrub oraz średnicy otworu centralnego.\nKoszt zakupu nowych felg aluminiowych do pojazdu rozpoczyna się najczęściej od około 1300 złotych za komplet składający się z 4 sztuk. Za lepszej klasy obręcze trzeba zapłacić już parę tysięcy złotych.\nObecnie niedrogie felgi aluminiowe, także dostępne w atrakcyjnych promocjach i z różnymi rabatami, można kupować w sklepach internetowych. To tam na klientów czeka również najszersza gama wzorów i rozmiarów obręczy do wyboru.