Mykobakterioza – przyczyny, objawy i leczenie - PoradnikZdrowie.pl\n2017-08-16 14:01 Monika Majewska\nMykobakterioza to choroba wywoływana przez tzw. prątki niegruźlicze, które można znaleźć m.in. w osadach kranowych czy w słuchawkach prysznicowych. Szczególne zagrożenie stanowią dla osób z niewydolnością układu oddechowego i odpornościowego, a także alergików i osób starszych, u których mogą doprowadzić nawet do śmierci. Sprawdź, jakie rozpoznać objawy mykobakteriozy i jak przebiega jej leczenie oraz czym jest zespół Lady Windermere.\nMykobakterioza to rzadka choroba wywołana przez tzw. prątki niegruźlicze (atypowe, NTM non-tuberculous mycobacteria lub MOTT mycobacteria other than tuberculousis), które są odpowiedzialne za choroby płuc, choroby węzłów chłonnych, skóry, tkanek podskórnych i zapalenie otrzewnej. Jednak mykobakterie rzadko doprowadzają do rozwoju choroby - w Polsce stwierdza się około 200 przypadków rocznie, głównie wśród osób z grupy ryzyka.\nMykobakterioza – przyczyny. Jak można się zarazić?\nPrątki niegruźlicze są szeroko rozpowszechnione w środowisku - można je znaleźć w glebie i w otwartych zbiornikach wodnych. Są także obecne w wodzie wodociągowej, jednak występują w niej w niewielkich stężeniach, dlatego nie ma powodów do niepokoju. Gorzej, jeśli zgromadzą się w osadach kranowych lub po wewnętrznej stronie słuchawek prysznicowych. W tych miejscach tworzą tzw. biofilm i wówczas ich stężenie może być nawet 100 razy wyższe niż stężenie w wodzie, co stanowi zagrożenie dla zdrowia. Jak wynika z badań, z biofilmu tworzącego się na wylewkach wody wodociągowej w Polsce najczęściej izoluje się M. kansasii - prątki z grupy Mycobacterium avium complex. W związku z tym to one są najczęstszą przyczyną zachorowań w naszym kraju.\nJak dochodzi do zakażenia? Patogeny mogą się dostać poprzez nos i usta do układu oddechowego razem z rozpryskującymi się kroplami wody podczas kąpieli. Do zakażenia może dojść także w wyniku inhalacji zarazków wraz z wodą wodociągową (np. w saunie). Co ważne, prątkami nie można się zarazić do drugiego człowieka ani od zwierzęcia.\nMykobakterioza – czynniki ryzyka\nW grupie podwyższonego ryzyka znajdują się także osoby z osłabionym układem odpornościowym, np. nosiciele wirusa HIV, osoby po przeszczepienie czy zmagające się z chorobami nowotworowymi. Inną grupę narażoną na rozwój mykobakteriozy stanowią osoby z chorobami przewlekłymi, takimi jak, np. niewydolność nerek, cukrzyca, alkoholizm.\nBakterie w słuchawce od prysznica: prątki, które wywołują wiele chorób\nMykobakterioza – objawy\nPrątki niegruźlicze mogą się dostać do organizmu i nie wywołać objawów chorobowych. Jeśli już jednak dojdzie do rozwoju mykobakteriozy, najczęściej przebiega pod postacią gruźlicy (mimo że jest wywołana przez prątki niegruźlicze), na co najbardziej narażone są osoby z ww. zmianami chorobowymi płuc. Należy zaznaczyć, że mykobakterie rozmnażają się bardzo powoli, dlatego choroba rozwija się przez wiele lat, a jej objawy są skąpe i słabo nasilone.\nW przebiegu mykobakteriozy pojawiają się:\nprzewlekły, uporczywy i suchy kaszel z okresowym odpluwaniem śluzowo-ropnej wydzieliny;\nrzadziej występuje duszność lub ból w klatce piersiowej.\nPrątki niegruźlicze mogą także, choć rzadziej i zwykle u osób z grup ryzyka, doprowadzić do zapalenia węzłów chłonnych, a także skóry i tkanek miękkich.\nMykobakterioza – diagnoza\nWykonuje się badanie RTG klatki piersiowej. W przypadku choroby widoczne są nacieki z rozpadem, guzki i/lub masy guzowate. Konieczne jest także badanie mikrobiologiczne (posiew plwociny lub popłuczyn oskrzelowo-płucnych).\nMykobakterioza – leczenie\nMykobakterie są bardzo oporne na leczenie. W związku z tym terapia jest długa (trwa przez okres roku od otrzymania ujemnego wyniku posiewu, co oznacza, że leczenie w sumie może trwać nawet 2 lata) i obejmuje stosowanie kilku leków, najczęściej ryfampicyny, izoniazydu oraz etambutolu.\nPo zakończeniu leczenia konieczne są systematyczne kontrole, m.in. coroczne RTG klatki piersiowej. U osób z grupy ryzyka tego typu kontrole nie powinny odbywać się w poradni chorób płuc, ponieważ istnieje ryzyka zakażenia gruźlicą. Osoby takie powinny również unikać miejsc i środowisk, w których narażenie na zakażenie gruźlicą jest szczególnie duże.\nZespół Lady Windermere to zespół objawów spowodowanych zakażeniem dolnych dróg oddechowych wywołanym przez prątki niegruźlicze Mycobacterium avium complex. Nazwa pochodzi od bohaterki komedii Oscara Wilde'a "Wachlarz Lady Windermere". Objawy obejmują kaszel, duszność i męczliwość. Typowymi chorymi są starsze kobiety, nie mające problemów z odpornością organizmu, niepalące, bez współistniejącej choroby płuc, często z nieprawidłowościami budowy klatki piersiowej i wypadaniem płatka zastawki mitralnej. Do tej pory w literaturze medycznej opublikowano jedynie kilkanaście dalszych przypadków tego zespołu, więc zdania badaczy na jego temat są bardzo podzielone.\nMykobakterioza nie jest wyleczalna jest zaleczalna. Choruje na to badziewie od kilkunastu lat, miałam wznowę po 12 latach. Leczenie trwało równe 2 lata, brałam etambutol, rifamazid i tarivid.


księgowy - ekip.pl to super katalog stron - 1 -\nStrona internetowa biura rachunkowego Auditex z Bielska-Białej zawiera opis pełnego zakresu usług oraz cennik usług księgowych.\nBiuro rachunkowe Auditex powstało w 2005 roku jako działalność gospodarcza osoby fizycznej, biegłego rewidenta księgowego. W biurze pracuje zespół wykwalifikowanych specjalistów z zakresu księgowości, rachunkowości, obsługi kadrowo-płacowej. Ich wieloletnie doświadczenie w branży gwarantuję najwyższą jakość świadczonych usłu\t...\nData dodania: 05.04.2013 o godz: 9:08\nZachęcamy do zapoznania się z ofertą Biura Rachunkowego Selent & Słupina spółka jawna z Wrocławia. Posiadamy licencję Ministra Finansów oraz ubezpieczenie OC prowadzonej działalności. Świadczymy kompleksowe usługi z zakresu prowadzenia księgowości oraz kadr i płac. Wykorzystujemy nowoczesne oprogramowanie, wszystkie zestawienia, raporty dla klientów przygotowujemy również w wersji elektronicznej. Angażujemy najlepszych księgowych i specjalistów do spra\t...\nJeżeli szukają Państwo profesjonalnego biura rachunkowego, serdecznie zachęcamy do zapoznania się z ofertą firmy Twój Partner. Nasza siedziba znajduje się w Pruszczu Gdańskim a oferujemy kompleksową obsługę rachunkowo-księgową dla przedsiębiorstw oraz spółek o różnym profilu i formie prawnej. Można nam zlecić obsługę kadr i płac, ryczałtu ewidencjonowanego, karty podatkowej, ksiąg przychodów i rozchodów, ksiąg rachunkowych a ponadto doradztwo gospodarcze i\t...\nFirma SIGNUM z Krzeszowic świadczy profesjonalne i kompleksowe usługi rachunkowe. Oferujemy rzetelne prowadzenie ksiąg i rozliczeń, wsparcie w prowadzeniu działalności, reprezentowanie klienta przed ZUS czy innymi instytucjami kontroli jak również fachową obsługę kadr i płac firmy. Na bieżąco weryfikujemy przepisy podatkowe i posiadamy ubezpieczenie na świadczone usługi. Ponadto udzielimy fachowej rady w zakresie księgowości, ubezpieczeń bądź inwestowania.\t...\nData dodania: 16.05.2016 o godz: 13:25\nKsięgowość jest tak niesamowicie trudnym zagadnieniem, że najlepiej powierzyć ją wiernym zawodowcom. Jeżeli potrzebujesz pomocy w prowadzeniu firmy to oczywiście Cię w tym wesprzemy. Zajmujemy się wszystkimi kłopotami związanymi z doradztwem finansowym. Nasi fachowcy są w stanie rozstrzygnąć każdy kłopot w sposób harmonijny z obowiązującym prawem a równocześnie umożliwiającym oszczędności. W razie jakichkolwiek obiekcji prosimy o przesyłanie nam pytań – ka\t...\nData dodania: 11.04.2011 o godz: 9:09\nData dodania: 10.01.2018 o godz: 11:13\nBiuro rachunkowe DORADCA z Rzeszowa proponuje swoje usługi skierowane do rozległychfirm jak również osób prowadzących działalność gospodarczą - usługi rachunkowe w Rzeszowie. Nasza oferta jest kompleksowa - radzimy w zakresie podatków, oferujemy też doradztwo prawne i prowadzenie ksiąg rachunkowych. Zapraszamy do naszego biura czy też oferujemy kontakt telefoniczny przedsiębiorstwom z całej Polski. Dzięki nam będziesz posiadał dojście do profesjonalnej obs\t...\nData dodania: 23.04.2011 o godz: 18:01


Smartfony Motorola - Telefony w najlepszej ofercie - Dragonist.pl\nSmartfony marki Motorola są chętnie kupowane przez osoby, które cenią jakość w dobrej cenie. Motorola specjalizuje się w produkcji smartfonów budżetowych, które - wspierane przez Android One - są cieszą się dobrą opinią wśród użytkowników.\nTelefony Motorola od wielu lat cieszą się zainteresowaniem użytkowników. Amerykańskie przedsiębiorstwo nie pozostaje w tyle i dobrze odnajduje się na rynku smartfonów. Smartfony Motorola posiadają bardzo wygodne obudowy, wyraźne i duże ekrany, wydaje procesory oraz wiele innych udogodnień, dzięki którym ich popularność wzrasta z roku na rok. W latach 90. ubiegłego wieku Motorola przeżywała swój największy rozkwit. Wówczas produkowała najwięcej telefonów komórkowych na świecie (zaraz obok Nokii) i jednocześnie zadebiutował jej najbardziej znany model – Motorola StarTAC. Mimo, że telefon ten w niczym nie przypomina dzisiejszych smartfonów, to w tamtym czasie był prawdziwym elektronicznym pionierem. Telefon z klapką był bardzo komfortowy, poręczny, i jednocześnie odporny na uszkodzenia, dzięki czemu cieszył się bardzo dużą popularnością na całym świecie. Z kolei kolejny model amerykańskiej marki – Motorola RAZR V3, okazała się najbardziej dochodowym smartfonem dla firmy (sprzedano 130 mln sztuk tego telefonu).\nNa co zwrócić uwagę wybierając telefon Motorola?\nWybór odpowiedniego telefonu podyktowany jest wieloma czynnikami. Dla niektórych będzie to dobrej klasy aparat, dla innych duży i czytelny wyświetlacz, a jeszcze inni postawią na niską cenę. Mając do wyboru tak wiele modeli telefonów warto skupić się w pierwszej kolejności na aspektach technicznych, a dopiero później wizualnych. Telefon Motorola dobrej jakości będzie mógł posłużyć użytkownikowi przez wiele lat. Chodzi tutaj przede wszystkim o wybór jak najlepszych komponentów. Telefony Motorola wyposażone są w niezawodne oprogramowanie Android, które pozwala na płynną pracę urządzeń (najlepiej wybierać modele wyposażone w czystego Androida). Warto również szukać modeli o większej pojemności pamięci (64GB, 128GB, 256GB), aby móc magazynować wszystkie potrzebne pliki, zapisywać zdjęcia i materiały video. Telefony Motorola charakteryzują się również niebanalnym designem, a konstruktorzy wciąż pracują nad powiększaniem ekranów w zamian za utrzymanie kompaktowych rozmiarów. Za komfortowy uznaje się ekran o wielkości około 6 cali. Dzięki temu telefony Motorola wyglądają nowocześnie i przypadną do gustu wielbicielom nowoczesnych smartfonów. Bez względu na to jakiej marki telefon kupujemy powinniśmy również wziąć pod uwagę pojemność baterii, która pozwoli na wielogodzinne korzystanie z telefonu bez potrzeby ładowania. Ponadto smartfony Motorola dostępne są w naprawdę dobrych cenach, w stosunku do ich jakości. Każdy z fanów marki odnajdzie dla siebie odpowiedni model na półce Motoroli.\nTelefony Motorola w sklepie Dragonist\nW sklepie Dragonist można wybierać spośród wielu modeli telefonów Motorola. Wszystkie z nich obejmuje gwarancja i bezpieczna wysyłka. Sklep Dragonist dba o ciągłe poszerzanie swojej oferty na telefony komórkowe Motorola, dlatego odwiedzaj naszą stronę i na bieżąco sprawdzaj dostępność wybranych modeli smartfonów Motorola.


Zmiany w dziale lodów i sprzedaży Nestle Polska\nMariola Raudo objęła stanowisko krajowego kierownika ds. sprzedaży w kanale tradycyjnym Nestle Ice Cream Polska, odpowiedzialnym za sprzedaż lodów. W...\nMariola Raudo objęła stanowisko krajowego kierownika ds. sprzedaży w kanale tradycyjnym Nestle Ice Cream Polska, odpowiedzialnym za sprzedaż lodów. W koncernie pracuje od 1996 r. Przeszła wszystkie szczeble kariery w dziale sprzedaży, od przedstawiciela handlowego do krajowego kierownika ds. sprzedaży. Na dotychczasowym stanowisku krajowego kierownika sprzedaży w kanale tradycyjnym Nestle Polska zastąpi ją Wojciech Buczak. Kariera Wojciecha Buczaka trwa w Nestle Polska od 11 lat. Ostatnio zajmował stanowisko starszego kierownika ds. kluczowych klientów Nestle Polska. (MKS)


Davos dla ubogich | Informacje\n28 STYCZNIA 2009, 10:06\nŚwiatowe forum ekonomiczne w Davos - zazwyczaj pełne blichtru i przepychu - w tym roku odbędzie się w cieniu światowego kryzysu. Nie ma co liczyć na wystawne bankiety pełne szampana i kawioru, wydawane od lat przez amerykańskie banki. Wszyscy oszczędzają.\nRusza Davos. I "anty-Davos"\nRozpoczyna się Światowe Forum Ekonomiczne w szwajcarskim Davos. Weźmie w nim u... zobacz więcej »\nW Davos zjawi się ponad 40 szefów państw i rządów oraz 36 ministrów finansów i prezesów banków centralnych – niemal dwukrotnie więcej niż przed rokiem - wylicza "Rzeczpospolita". Ale większa liczba gości, nie oznacza większych bankietów.\nDonald Tusk zapowiada, że zapyta rosyjskiego premiera Władimira Putina czy Rosja... zobacz więcej »\nSzwajcarskie pismo „Sonntangszeitung” zwraca uwagę na oszczędności ze strony organizatorów przyjęć. Wydatki na nie będą o ok. 30 proc. mniejsze niż przed rokiem. Kawior i homary zastąpi szynka i sery, a szampana Dom Pérignon – białe wino.\n- Kiedyś klienci przychodzili i prosili: zorganizujcie nam przyjęcie, a o rachunek będziemy martwić się póżniej. Teraz przychodzą i mówią: mamy taką sumę, co możecie nam zaproponować? - mówi w rozmowie z TVN CNBC Biznes Jens G. Sheer, szef restauracji Bistro Gentiana w Davos.\nSpecjaliści oceniają, że kryzys może mieć korzystny wpływ na merytoryczną stronę forum w Davos. Obrady skupią się bardziej na konkretach i na współpracy międzynarodowej, aby jej zarysy można było przedstawić w kwietniu w Londynie na szczycie G20.\nŚwiatowe Forum Gospodarcze organizowane jest w Davos co roku od 1971 r.\nŹródło: TVN CNBC Biznes, "Rzeczpospolita"


Baseny poliestrowe | Vivapool\nNasza firma Vivapool jest czołowym dystrybutorem basenów poliestrowych w kraju. Oferujemy różnorodne baseny ogrodowe poliestrowe, które zostały wykonane z dbałością o najmniejsze szczegóły. Wysoka jakość oferowanych przez nas basenów sprawiła, że poszerzyliśmy zakres swojej działalności także na inne kraje europejskie. Jeśli szukasz wytrzymałego, solidnego i estetycznie wyglądającego basenu poliestrowego, trafiłeś pod właściwy adres.\nNajważniejsze cechy basenów poliestrowych\nOferowane przez nas baseny ogrodowe poliestrowe są bardzo wytrzymałe i odporne na uszkodzenia. Poliester, z którego je wykonano, jest odporny na działanie promieniowania UV i na chemię basenową. Wykorzystanie poliestru do stworzenia basenów sprawia także, że są one bezpieczne podczas użytkowania. Materiał spełnia ogólne normy i wytyczne, świadczące o jego najwyższej jakości i braku negatywnego wpływu na ciało człowieka.\nWażną cechą naszych basenów jest także łatwość utrzymania ich w czystości. Powyższe informacje potwierdzają to, że każdy sprzedawany przez nas basen poliestrowy jest bardzo funkcjonalny i wytrzymały. Nasze baseny cechuje także nienaganny i estetyczny wygląd zewnętrzny. Basen stanowi luksusowe urozmaicenie przestrzeni wokół domu, pełniąc funkcję dekoracyjną.\nZalety zakupu basenu poliestrowego Vivapool\nPrywatny basen na własnej posesji to nieporównywalny komfort i wygoda. Inwestując w basen ogrodowy poliestrowy, zapewniasz sobie świetną przestrzeń do spotkań ze znajomymi, indywidualnego relaksu czy strefę zabaw dla dzieci. Baseny poliestrowe wkopywane cechuje bardzo stabilna konstrukcja, a także możliwość całorocznego korzystania.\nDzięki systemom podgrzewania wody możesz pływać w basenie o każdej porze dnia. Natomiast dzięki specjalnym zadaszeniom możesz cieszyć się jego funkcjonalnością przez wiele lat. Baseny poliestrowe Vivapool są wytrzymałe, solidne i bezpieczne. Jako doświadczona marka zapewniamy długoletnią gwarancję, potwierdzającą ich wysoką jakość.\nRóżnorodne baseny poliestrowe\nW szerokiej ofercie naszej firmy Vivapool znajdziesz baseny o najróżniejszej szerokości i długości. Drugi parametr może wynosić od 4, aż do 11 metrów. Sprzedawane przez nas baseny możesz zamontować w dowolnym miejscu na działce. Różnorodne wymiary tych produktów sprawiają, że z pewnością znajdziesz model, który będzie świetnie prezentował się na Twojej posesji.\nWarto dodać, że sprzedawane przez nas baseny różnicuje nie tylko długość i szerokość, ale także inne czynniki, jak np. położenie schodów. Na naszej stronie znajdziesz modele ze schodami wewnętrznymi, a także baseny z tzw. schodami rzymskimi, znajdującymi się na zewnątrz konstrukcji. Wszystkie oferowane przez nas baseny poliestrowe mają gładką, komfortową powierzchnię, a także antypoślizgowe schody. Jednolita konstrukcja sprawia, że na powierzchni niecki basenowej nie znajdują się żadne łączenia, mogące wpływać na zmniejszenie komfortu korzystania z basenu.\nMontaż basenów poliestrowych\nSprzedawane przez nas baseny poliestrowe cechuje zwarta konstrukcja, która ułatwia zamontowanie ich na posesji. Proces montażu tych basenów pod względem logistycznym jest bardzo prosty, co wynika z faktu, że niecka basenowa dostarczana jest przez nas na działkę w całości, jako jeden produkt. Po przetransportowaniu jej na posesję wystarczy ulokować ją w przygotowanym w tym celu miejscu.\nNasza firma Vivapool zajmuje się nie tylko sprzedażą basenów poliestrowych, ale także pomaga zorganizować transport i montaż sprzedawanych produktów. Zapewniamy naszym klientom profesjonalną ofertę, polegającą na kompleksowej obsłudze zakupu basenu od A do Z. Warto dodać, że łatwość montażu przekłada się także na niski koszt całej inwestycji. To sprawia, że każdy może zamontować go na swojej posesji.\nAtrakcyjnie niska cena basenów poliestrowych\nOferowane przez nas baseny poliestrowe dostępne są w atrakcyjnej cenie dla każdego. Dzięki temu możesz niskim kosztem urozmaicić swoją działkę o basen poliestrowy oraz zyskać własną przestrzeń do intymnego wypoczynku na własnych warunkach. Na naszej stronie internetowej znajdziesz baseny poliestrowe, a także inne modele basenów w różnych wariantach. Oferujemy również szeroką gamę sprzętów i akcesoriów basenowych, dedykowanych do poszczególnych modeli basenów. Zachęcamy do dokonania zakupów oraz do kontaktu z działem obsługi Klienta, który wyjaśni wszelkie niejasności.


Plenerowa sesja ślubna | Fotografia Ślubna Filip Dawid\nPlener ślubny - Kraków\nMiasta takie jak Kraków, ze słynnymi zabytkami i całą masą pięknych, romantycznych miejsc stanowią doskonałe miejsce na wykonanie przepięknej sesji ślubnej. Siłą Krakowa jest to, że na plener ślubny może przyjechać tutaj każdy: zarówno miłośnicy historii i zabytkowych budowli, jak i ci, którzy cenią sobie naturalny krajobraz i piękno przyrody. Krakowski Rynek, Błonia i wiele innych miejsc na terenie stolicy Małopolski stanowić będą niesamowite tło, dzięki któremu każda sesja plenerowa będzie nie tylko udana, ale na zawsze zapadnie w pamięci młodej pary, a każde spojrzenie na zdjęcia ślubne natychmiast przywoła najwspanialsze wspomnienia z tego dnia. Dzięki mojemu wieloletniemu doświadczeniu w fotografii ślubnej zapewniam, że nasz wspólny plener ślubny w Krakowie pozostawi po sobie nie tylko wiele pięknych zdjęć, ale także niezapomniane wrażenia.\nZdjęcia z sesji plenerowej\nSesja zdjęciowa w plenerze nie musi być wykonana sztampowo. Wiele Par Młodych obawia się sesji ślubnej w naturalnej scenerii ze względu na strach, aby ich fotografie nie były takie jak zdjęcia wszystkich innych nowożeńców. Możecie mieć pewność, że plener ślubny, w który wybierzemy się razem, zaowocuje zdjęciami, jakich jeszcze nie widzieliście. Jako fotograf z dużym doświadczeniem znam wiele miejsc w Krakowie i na Śląsku, które doskonale sprawdzą się w roli scenografii dla Waszej sesji ślubnej. Wciąż szukam nowych punktów, aby robione przeze mnie fotografie każdorazowo okazywały się niepowtarzalne. Zależy mi na tym, by wykonywana przeze mnie praca była kreatywna. Jestem otwarty na wszelkie pomysły i sugestie Par Młodych, które chciałyby skorzystać z moich usług. Mogę zagwarantować, że dołożę wszelkich starań, by Wasza sesja plenerowa wykonana w Krakowie czy na terenie Śląska okazała się dla Was tą wymarzoną, a jej efekty – zdjęciami, do których zawsze chętnie będziecie wracać.\nKażda Para Młoda chciałaby mieć pamiątkę ze ślubu – nierzadko najważniejszego dnia w życiu dwojga zakochanych ludzi. To niezwykłe wydarzenie, z tego też względu sesje ślubne cieszą się dzisiaj tak wielką popularnością wśród nowożeńców. Na zawsze chcą oni uchwycić ten moment, w którym zdecydowali, że będą trwać w swojej miłości i wspierać się każdego dnia. Ta szczególna chwila w ich życiu bez wątpienia powinna zostać zapisana w miejscu, które zdoła oddać jej wagę i doniosłość. Chcę zaproponować Wam plenerową sesję ślubną w cudownych sceneriach Krakowa lub Śląska. W zależności od Waszych indywidualnych oczekiwań postaram się znaleźć taką scenografię, która pozwoli nam wykonać fotografie, o których marzycie. Jestem bardzo elastyczny, chętnie dojadę we wskazaną lokalizację, by wykonać sesję ślubną w miejscu szczególnie dla Was ważnym, ale równie chętnie zaproponuję Wam ciekawą według mnie i sprawdzoną scenerię. Wszystkich zainteresowanych serdecznie zachęcam do kontaktu. Jestem pewien, że nasza współpraca zaowocuje wieloma niepowtarzalnymi kadrami!


Projektowanie stron internetowych Katowice | RawaNet\nOddajemy do dyspozycji naszych klientów nowy specjalistyczny dział naszej firmy, który będzie odpowiadał za tworzenie nowych stron internetowych. Będzie on stanowił nieodłączny element działań reklamowych naszej firmy. Jesteśmy w stanie wykonać zarówno przeprojektowanie strony internetowej, jak również podejmujemy się opieki nad stałym aktualizowaniem istniejącej już witryny internetowej. System CMS\nTeraz możesz samodzielnie zarządzać zawartością swojej strony internetowej! W jaki sposób? Bardzo prosty w nawigacji panel administracyjny umożliwia także rozbudowywanie serwisu o nowe działy, podstrony, a także kolejne wersje językowe – i to bez konieczności znajomości języków programowania! Kolokacja\nKolokacja to w pełni uzasadniona pod względem ekonomicznym alternatywa dla niezwykle kosztownych dla firm prowadzących działalność typu e-biznes, takich jak zapewnienie optymalnych warunków z punktu widzenia bezpieczeństwa, sprawności funkcjonowania łącz oraz niezawodności sprzętu, bądź też monitoringu działania serwerów internetowych.\nTo bardzo praktyczne i funkcjonalne rozwiązanie, które umożliwia prezentowanie stron internetowych oraz wszelkiego rodzaju aplikacji internetowych w sieci. Nie trzeba się teraz martwić takimi zagadnieniami, jak łącza czy odpowiedni sprzęt, żeby dana strona mogła zaistnieć w Internecie. Centrum serwerowe RawaNet posiada bowiem aż trzy niezależne od siebie łącza dostępowe. Strona główna\nCopyright 2001-2008 RawaNet S.A. wszelkie prawa zastrzeżone.


Canpol Babies Zestaw naczyń bambusowych 5 elementów Lemur w Bee.pl\n> Mama i dziecko > Akcesoria do karmienia niemowlaka > Naczynia i sztućce > Zestawy do jedzenia > Zestaw naczyń bambusowych 5 elementów Lemur\nNaczynia bambusowe Canpol Babies dzięki swojej lekkości i poręczności są idealne dla maluchów powyżej 1 roku życia, jak również dla starszych dzieci. Zaokrąglone kształty zapobiegają zranieniu dziecka. Ciekawe wzory wywołują zainteresowanie u dzieci i sprawiają że chętniej sięgają po jedzenie....\nNie pozostawiać kwaśnych potraw przez dłuższy czas w kontakcie z produktem, może to spowodować jego odbarwienie/zniszczenie. Soki owocowe, herbatki oraz niektóre potrawy mogą powodować przebarwienia na produkcie, co nie zmienia jego właściwości.\nPojemność talerzyka: 250 ml.\nUwaga! Chronić przed upadkiem - produkt może się potłuc.\nSzczegóły - Canpol Babies Zestaw naczyń bambusowych 5 elementów Lemur\nWymiary: 24.0 x 26.0 x 6.5 cm


Rua Do Hospital, Viseu, Portugalia\nPousada De Viseu jest 4-gwiazdkowym hotelem zapewniającym luksusowe pokoje w pobliżu Mangualde Live Artificial Beach, Vale da Mo Hot Springs i SkiPark Manteigas. Od roku 2009 jest znanym hotelem położonym w centrum Viseu.\nCentrum miasta jest w odległości 10-minutowego spaceru od hotelu. Muzea, katedra i kościoły znajdują się w niedalekiej odległości od hotelu.\n84 pokoi gościnnych jest rozmieszczonych na 4 piętrach. Większość pokoi oferuje fantastyczny widok na park. Bidety, wanny i szlafroki frotte są w każdym pokoju.\nOryginalna restauracja hotelowa specjalizuje się w kuchni regionalnej. Goście zostaną mile zaskoczeni różnorodnością win i kaw w barze ogrodowym, znajdującym się na terenie hotelu.\nZ Pousada De Viseu można w 90 minut dojechać na lotnisko Ourilandia.\nHotel oferuje usługę sprzątania, całodobową recepcję i całodobową obsługę hotelową oraz skrytkę depozytową, bezpłatny parking i przechowywalnię bagażu dla komfortu gości.\nZapewniając centrum wellness i jacuzzi oraz łaźnię parową, masaż stóp i saunę turecką, Pousada De Viseu zapewnia gościom miły pobyt. Możliwość skorzystania z jazdy konnej, pieszej turystyki i golfa jest zapewniona.\nVista Sobre A Baia De Angra Apartment Angra Do Heroismo


Rynek Instalacyjny 12/2019 - Praca zbiorowa - pdf, ebook – Ibuk.pl\n● Automatyka kotłów na pelety,\n● Zapotrzebowanie na energię do klimatyzacji,\n● Ochrona dróg ewakuacyjnych.\nJakość powietrza wewnętrznego; Joanna Ryńska – s.8\nInstalacje basenowe; Waldemar Joniec – s.12\nEksploatacja kanalizacji ciśnieniowej; Waldemar Joniec – s.18\nJak BIM zmienia role w procesie projektowania i budowy; Jacek Janota-Bzowski – s.20\nInstalSystem 5 – automatyzacja procesu projektowania; Marcin Krzyżanowski – s.22\nCertyfikacja LEED i nowe wymagania normy ASHRAE 90.1; Andrzej Romanowski – s.24\nOsiedla mieszkaniowe z pompami ciepła – nowy standard deweloperski; Joanna Ryńska – s.26\nKomfort w wersji maksymalnie kompaktowej. Premiera pompy ciepła Maxima Compact zintegrowanej ze zbiornikiem; Andrzej Oczoś – s.30\nBudowa i automatyka kotłów małej mocy na pelet drzewny; Grzegorz Ojczyk – s.32\nKlimakonwektory, grzejniki niskotemperaturowe i rozdzielacze we współpracy z pompą ciepła; Joanna Ryńska – s.38\nZapotrzebowanie na energię do klimatyzacji na podstawie statystycznych danych klimatycznych – studium przypadku dla Wrocławia; Dariusz Kwiecień – s.48\nBezpośrednie systemy ogrzewania i chłodzenia obiektów – układy VRF; Marian Rubik – s.56\nSystemy ochrony dróg ewakuacyjnych. Kontrola rozprzestrzeniania dymu i ciepła oraz oddymianie; Waldemar Joniec – s.61\nIntegracja HVAC – nowy kierunek rozwoju urządzeń klimatyzacyjnych, ogrzewczych i wentylacji?; Bartłomiej Adamski – s.68\nSzafy klimatyzacyjne Unifl air LE; Adam Ważyński – s.71\nUsuwanie nadmiaru wody z powierzchni utwardzonych w budynkach; Katarzyna Cesluk – s.74\nRynek Instalacyjny 12/2019 - RECENZJE


Zaginął Adam Borzym, lat 86. Kto go widział – niech da znać – Zaspa24.PL\nStrona Główna |WYDARZENIA|Zaginął Adam Borzym, lat 86. Kto go widział – niech da znać\nZaginął Adam Borzym, lat 86. Kto go widział – niech da znać\nKasia 18 kwietnia 2016\tWYDARZENIA, Wypadki i incydenty Skomentuj\nPolicja i rodzina poszukują 86-letniego Adama Borzyma. Mężczyzna wyszedł w sobotę ze szpitala przy ul. Smoluchowskiego w Gdańsku i nie wrócił do mieszkania. Nie skontaktował się także z najbliższymi.\n86-letni Adam Borzym w sobotę (16 kwietnia) przed godz. 10 wyszedł w trakcie konsultacji medycznej ze szpitala przy ul. Smoluchowskiego w Gdańsku – informują gdańscy policjanci.\nMężczyzna ma 170 cm wzrostu, pociągłą twarz, siwe krótkie włosy. W dniu zaginięcia był ubrany w czarną kurtkę, czarne spodnie i brązowe buty. Zaginiony nosi okulary w brązowych oprawkach.\nW przypadku posiadania informacji, które mogą przyczynić się do odnalezienia mężczyzny lub ustalenia jego miejsca pobytu, policja prosi o kontakt telefoniczny pod numerem (058) 321-68-22 oraz pod numerem alarmowym 997 i 112. Informację można przekazać także w Komisariacie Policji VIII w Gdańsku przy ul. Kartuskiej 245.\nTagiAdam Borzym gdańsk Policja Zaginięcie


Psycholog na kryzys, psychoterapia - Miejsce Dobrej Terapii\nTO KRYZYS… Krytyczny czas. Trudna, ciężka do zniesienia sytuacja, stan w którym decydują się czyjeś losy lub zachodzą jakieś ważne zmiany. To przełom, kres… Najczęściej dzieje się tak na skutek trudnych zdarzeń życiowych. Przestajemy sobie radzić, następuje załamanie, dezorganizacja: nie możemy spać, nie możemy jeść, podstawowe czynności sprawiają nam problemy. Nie jesteśmy w stanie funkcjonować jak dawniej. Dotychczasowe sposoby postępowania są bezskuteczne, nie zdają egzaminu.\nWtedy pojawia się dylemat: co dalej robić, jak żyć? Czy czekać i liczyć na to, że wszystko jakoś samo się ułoży, czy też szukać pomocy i nowych rozwiązań?\nBez względu na to – jak bardzo jesteśmy odporni, samodzielni, silni i jak dobrze przygotowani do pokonywania trudności – w takich sytuacjach zawsze najbardziej skuteczne i pomocne jest korzystanie ze wsparcia innych osób – rodziny, przyjaciół, znajomych, w tym także z pomocy psychologa.\nJako psychoterapeuta „pracuje z kryzysem” od kilkunastu lat. Wiem, że każdy kryzys jest inny, wyjątkowy, tak jak każda osoba, która go doświadcza. Nie ma jednej uniwersalnej recepty na poradzenie sobie z kryzysem życiowym. Jedno jest pewne – to czas na spotkanie i rozmowę na temat tego co się zdarzyło, na temat uczuć, emocji, przekonań. To moment na skorzystanie z pomocy psychoterapeuty, aby na nowo odzyskać poczucie równowagi psychicznej, bezpieczeństwa, sprawstwa, poczucia wpływu na własne życie oraz aby znaleźć nowe rozwiązania i poradzić sobie z problemami.


Cillit Bang - Spray Wybielanie i Higiena 750 ml - Firmowy sklep internetowy HOJO Clean\n» Cillit Bang - Spray Wybielanie i Higiena 750 ml\nCena brutto: 15,95 zł 17,95 zł 15.95\nKod produktu: 5900627059038\nCillit Bang Turbo Power to środek polecany do stosowania na silnie zabrudzonych powierzchniach. Dzięki specjalnej formule wzbogacony substancjami, wybiela i usuwa wszelkie zabrudzenia i pleśń. Płyn z łatwością czyści zapieczony tłuszcz i zaschnięty brud, sprawdza się w łazience jak i w kuchni. Dezynfekuje czyszczone powierzchnie. Dodatkowym atutem jest wygodne opakowanie z pompką, zapewniające ekonomiczne zużycie.\nCena brutto: 16,95 zł 18,95 zł\nDo różnych powierzchni w domu, garażu, warsztacie, na tarasie,...\nGruntownie czyści, odtłuszcza, usuwa nawet stary i wżarty brud.


Za pobyt dzieci zapłaci miasto. Z tej formy wsparcia mogą skorzystać rodzice, którzy pracują, mieszkają i płacą podatki w Warszawie.\nBudowa domu pomocy społecznej na Targówku\nNowy obiekt zapewni swoim lokatorom opiekę terapeutyczną oraz różnorodne warsztaty w specjalnie do tego przygotowanych pracowniach.\nInwestycja usprawni komunikację miejską dla mieszkańców Wilanowa, Woli i Białołęki.\nWyznaczenie kolejnych buspasów jest kluczowe dla poprawy komunikacji autobusowej. Z autobusów mieszkańcy korzystają najczęściej w porównaniu do tramwajów i metra.\nWyświetlanie 61 - 80 z 87 rezultatów.


Ładnie i wygodnie urządzona łazienka to miejsce, bez którego trudno sobie wyobrazić nowoczesny dom. Wyposażona jest zazwyczaj w kilka elementów standardowych, między innymi dywaniki łazienkowe. Dywanik do łazienki to element dekoracyjny i bardzo praktyczny zarazem. Chodzenie boso po cieplutkim dywaniku po wyjściu z relaksującej kąpieli zwiększa nasze poczucie komfortu. Dywan do łazienki może też zmienić, ożywić lub podkreślić charakter całego wnętrza.\nDywanik do łazienki – sposób na aranżację wnętrza\nDywaniki do łazienki to doskonały element dekoracyjny, który nadaje jej bardziej przytulnego charakteru — pozwoli nam w łatwy sposób odświeżyć wnętrze. Spośród wielu wzorów można znaleźć taki, który najlepiej będzie pasować do łazienek urządzonych zarówno w nowoczesnym, jak i klasycznym stylu.\nDywanik łazienkowy możemy dobrać do koloru ścian. Jeżeli są one w odcieniach szarości lub beżu, dywanik może być również dobrany z tej palety barw. Ciemniejszy, wyraźny odcień na podłodze pięknie dopełni aranżacji łazienki. Oprócz różnorodności kolorów, dywany łazienkowe posiadają także różne faktury. Jeżeli lubimy zanurzać stopy w miękkiej tkaninie, mogą to być miękkie, włochate dywaniki łazienkowe. Pięknie wygląda także dywanik do łazienki z grubym dekoracyjnym splotem. Z kolei bardziej praktyczny dywan łazienkowy o płaskim splocie i niskim runie może przykuwać uwagę ciekawym wzorem, pasującym do wyposażenia wnętrza.\nDywanik do łazienki – nowy wymiar komfortu i bezpieczeństwa\nDywanik łazienkowy to doskonały sposób na zwiększenie komfortu i bezpieczeństwa korzystania z łazienki. Zapobiega poślizgnięciu się na często śliskiej i mokrej podłodze, co jest szczególnie ważne dla dzieci lub osób starszych, z trudnościami w poruszaniu się. Sprawia, że kąpiel i czynności pielęgnacyjne stają się jeszcze większą przyjemnością. Dywanik do łazienki chroni nasze stopy przed wychłodzeniem - pozbawiona ogrzewania podłoga w łazience bywa wyjątkowo zimna, a wtedy ciepły dywanik sprawi, że dużo chętniej będziemy spędzać czas na zabiegach higienicznych i pielęgnacyjnych. Ponadto jest efektowną, a prostą dekoracją do każdej łazienki i nadaje jej indywidualny charakter. Ze względu na charakter pomieszczenia, istotne jest to, że dywan do łazienki z łatwością utrzymamy w czystości. Dywaniki do łazienki można odkurzać oraz prać w pralce, przez co zachowają swój kolor, czystość oraz estetyczny wygląd przez dłuższy czas.\nJak wybrać dywanik do łazienki – porady praktyczne\nDywanik łazienkowy powinien być dostosowany do warunków, które panują w łazience, a więc odporny na niekorzystne działanie wilgoci i możliwość rozwoju pleśni. Warto, aby był pokryty od spodu warstwą gumy, która zabezpieczy go przed przesuwaniem się. Możemy kupić miękkie, grube dywaniki z dużą ilością bawełny lub na też wybrać te cienkie, bardziej szorstkie, ale łatwiejsze w utrzymaniu w czystości.\nOprócz łatwości czyszczenia należy wziąć pod uwagę rozmiar dywanu do łazienki. Zbyt duży dywanik do łazienki może się w niej nie zmieścić lub być trudny do przesuwania, gdy chcemy np. osuszyć podłogę. Zbyt mały natomiast nie będzie pełnił swoich funkcji.\nJeśli chodzi o kształt, w klasycznych, dłuższych łazienkach sprawdzają się dywaniki łazienkowe prostokątne lub okrągłe. W obszernym, kwadratowym wnętrzu pięknie i interesująco będzie wyglądał okrągły dywanik do łazienki. Ciekawym pomysłem jest też kupienie kilku dywaników, żeby zmieniać wygląd łazienki.


Możesz także wyszukać\nwojewództwo w którym\nodbędzie się Twoje\nA następnie użyć zaawansowanej\nwyszukiwarki do sprecyzowania\noprawę muzyczną na każdą okazję\nOgromny wybór TwojaOprawaMuzyczna.pl to rozbudowana baza Zespołów Muzycznych i Muzyków. Baza została posegregowana na 14 kategorii, dzięki czemu każdy znajdzie tutaj swoją idealną oprawę muzyczną na każdą okazję!\nRozbudowana karta z opisem Zespołów i Muzyków W naszej bazie karty z opisem zawierają wszystkie niezbędne dla Ciebie informacje. Opis zespołu, zdjęcie, video, mp3, ceny, rodzaj muzyki, zakres usług, rodzaj wokalu, języki w jakich śpiewa dany Muzyk, kontakt, opinie i co ma sam Zespół lub Muzyk do zaoferowania.\nPełna wygoda i oszczędność czasu Logicznie posegregowana baza zespółów muzycznych oraz rozbudowana wyszukiwarka sprawiają, że znalezienie idealnej oprawy muzycznej to kwestia kilku chwil. Na dodatek robiąc to wygodnie przed monitorem swojego komputera, w domu i na dodatek całkowicie za darmo!\nNarzędzia ułatwiające wybór Aby znalezienie idealnej oprawy było jeszcze prostsze, TwojaOprawaMuzyczna.pl oferuje możliwość porównania dwóch zespołów bezpośrednio ze sobą, zapisywanie ogłoszeń w pamięci, drukowanie ogłoszeń i sprawdzanie opinii o Muzyku czy Zepole.\nNie masz czasu na szukanie ? Dodaj zlecenie Uzupełnij formularz dotyczący Twojego wydarzenia. Podaj swoje oczekiwania, miejsce i termin, a TwojaOprawaMuzyczna.pl automatycznie wyśle zapytanie do wszystkich muzyków spełniających Twoje wymagania. Następnie muzycy gotowi sprostać Twoim oczekiwaniom zgłoszą się do Ciebie sami, a Ty wybierzesz najlepszego!\nNie masz czasu na szukanie ?\nUzupełnij formularz dotyczący Twojego wydarzenia.\nPodaj swoje oczekiwania (np. oprawa muzyczna wesela), miejsce i termin, a TwojaOprawaMuzyczna.pl automatycznie wyśle zapytanie do wszystkich\nmuzyków, którzy będą spełniali Twoje wymagania! Następnie muzycy gotowi sprostać Twoim\noczekiwaniom zgłoszą się do Ciebie sami,\na Ty wybierzesz najlepszego! Dlaczego warto ?\nPodczas uzupełniania formularza widzisz do ilu muzyków wyślemy zapytanie.\nOtrzymujesz bezpośrednio odpowiedź od muzyków, którzy są w stanie zrealizować Twoje zlecenie.\nOszczędzasz dużo czasu.\nZespół SalsaWojewództwo: Podkarpackie Miasto: Cieszanów Wokal: Damski i męski Skład: 0 osób Zobacz\nRAMWojewództwo: Wielkopolskie Miasto: Czarnków Wokal: Damski i męski Skład: 3 osoby Zobacz\n'FX'Województwo: Lubelskie Miasto: Biłgoraj ,Obs... Wokal: Damski i męski Skład: 4 osoby Zobacz\nZespół Muzyczny TROLLWojewództwo: Mazowieckie Miasto: Warszawa Wokal: Damski i męski Skład: 4 osoby Zobacz\nProfesjonalny zespół muzycz...Województwo: Łódzkie Miasto: Zgierz Wokal: Damski i męski Skład: 5 osób Zobacz\nDodaj swoją "wizytówkę" do naszej bazy\ni pozwól odnaleźć się tym, którzy Cię szukają!\nDzięki temu portalowi znalazłam idealną oprawę na firmową imprezę. Polecam każdemu. Szukanie zespołów jest proste i szybkie. Monika Igrzyńska\nPrawdziwi profesjonaliści. Pomogli nam znaleźć wspaniały zespół na wesele. Pomysł aby stworzyć taki portal był genialny! Adam i Agnieszka\nPrzyjęcie dla rodziców było genialne bo udało się znaleźć świetny zespół, który zapewnił fenomenalną oprawę muzyczną. Ta strona pomogła nam ich znaleźć! Polecamy Grzegorz i Agnieszka W.\nZnalezienie oprawy muzycznej na imprezę firmową nie było proste, ale dzięki temu portalowi znaleźliśmy szybko rewelacyjny zespół Mikołaj Nowotko\nGdyby nie ten portal, to chyba nigdy nie znalazłabym idealnego dla mnie zespołu na moje wesele. Polecam ten portal każdemu kto szuka Weronika


Buty Vices 5438 Beżowy_35 - Internetowy sklep z odzieżą\nButy Vices owy Kobiece szpilki w beżowym kolorze. Modne zamszowe czółenka, komfortowy obcas 11 cm. Dzięki temu idealny wygląd nie musi konkurować z wygodą. Smukłe noski sprawiają że stopa w nich wygląda zgrabnie i zmysłowo. Świetnie dopełniają stylizacje.\nWażne informacjeIlość produktów w ofercie : 963 Ilość użytkowników online: 4


Sen i koreańskie jedzenie – sposób na sukces według Igora Sikorskiego - Igrzyska Zimowe\nSylwia Michałowska 19 marca, 08:00 udostępnij\nBrązowy medalista igrzysk paraolimpijskich w Pjongczangu – Igor Sikorski – na zakończenie imprezy podsumował ją i opowiedział jak się czuje po osiągnięciu sukcesu. Zawodnik zachęcał też osoby z niepełnosprawnością, by spróbowały swoich sił w sporcie. "To daje poczucie niesamowitej wolności" – mówił Igor Sikorski w rozmowie z Sylwią Michałowską.\nŹródło: Sportowa Niedziela\nCeremonia otwarcia igrzysk paraolimpijskich w Pjongczangu\nPolacy po ślubowaniu przed paraigrzyskami. "Nie ma klątwy chorążego"\nNiebieski smok dla Bacha. Niemiec jak Hiddink Przewodniczący MKOl Thomas Bach otrzyma od władz Korei Południowej, gospodarza niedawnych zimowych igrzysk w Pjongczangu, najwyższe państwowe odznaczenie przewidziane za działalność sportową – Cheongryong, czyli Niebieskiego Smoka.


Fajka van Gogha [Wojciech Karpiński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00320 005953 20489908 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-836-004-646-3 Rok wydania: 2011\nKategoria: ebooki >> kultura, sztuka, media >> muzea, kolekcje, zbiory\nSpis rzeczy „Tęsknota za krajem obrazów” „Siła, którą muszę rozpętać” „Wysoka żółta nuta” „My, szurnięci, mamy oko” Portrety i wyobraźnia „Niemal uśmiechnięte” Północ i Południe „Namalować samego siebie” „Nowoczesny portret” Śmierć, przemienienie Metryczka książki\n„Tęsknota za krajem obrazów” Słoneczniki; słoneczniki raz jeszcze; jeszcze raz; para rozklepanych buciorów, jeden przewrócony podeszwą do góry, łyskający bielą i rdzawą czerwienią, drugi wspiera go, ciemnobrązowy, jakby dwaj bracia o losie podobnym, lecz przecież różnym; w żółtym zbożu seledynowy żniwiarz w żółtym kapeluszu pod żółtym słońcem Południa; twarze holenderskich chłopów; most zwodzony w Prowansji; krzesło w jasnym świetle dnia; inne w blasku świecy; kwitnące sady; samotne cyprysy; rozwichrzone pszeniczne pole z drogami umykającymi regułom perspektywy i z gromadą czarnych ptaków; i jego twarze: w kapeluszu czy z gołą głową, o intensywnym spojrzeniu – te obrazy, spotykane w muzeach i w albumach, na okładkach książek i na stronach gazet, na kartkach pocztowych i na ścianach tanich hoteli, stały się do tego stopnia częścią naszej współczesności, że ich prawie nie dostrzegamy, nie widzimy ani van Gogha, ani jego dzieła. Przesłoniła je mglista legenda. Jej odpryski powracają nawet w telewizyjnym dzienniku: na aukcji zapłacono kilkadziesiąt milionów dolarów (najwyższą cenę w historii) za obraz malarza, który życie spędził w nędzy i zapomnieniu, a za sztukę zapłacił szaleństwem – w tym miejscu pojawia się nieodzownie wzmianka o obciętym uchu... Czasem jednak jakiś obraz van Gogha uderzy nas niezwykłością rzeczy zwyczajnych ujrzanych po raz pierwszy. Nasz świat i jego spotykają się przez chwilę zaskoczenia. Chcielibyśmy oglądać sztukę, zapomnieć o legendzie. Ale czy można o niej zapomnieć? Zapada w wyobraźnię nie tylko dlatego, że w społecznej świadomości sprowadza się do kilku chwytających za serce gwałtownych scen. Przypadek van Gogha wskazuje na ograniczenia teorii „czystego malarstwa”. Życie i twórczość w jego dziele splotły się nierozerwalnie. Był nie tylko wielkim malarzem zmagającym się z sekretami rzemiosła, ale i niezwykłym pisarzem, w swojej dziedzinie nie mającym sobie równych. Z jego listów układa się autobiografia: portret człowieka, który chce być malarzem; portret malarza, który nie chce i nie pozwala zapomnieć, że jest człowiekiem z krwi i kości. Listy van Gogha zadziwiają siłą i trafnością wyrazu. Gdyby niektóre zdania czy sceny znalazły się w powieści, świadomie komponowanej, uznalibyśmy je za przesadzone, zbyt sentymentalne, odwrócilibyśmy wzrok od tych stronic z pewnym zażenowaniem. Z listów van Gogha bije taka siła, że też nieraz przychodzi odwrócić wzrok: zbyt intensywny wizerunek życia oślepia. Ale też fascynuje. Listy i obrazy van Gogha splatają się w jedną całość. Jego wyznania powodują, że zmuszeni jesteśmy porzucić koncepcję sztuki jako oczyszczającego dystansu. Oglądamy przedstawienie zarazem bardziej „naiwne” i „prawdziwsze”. Trudno zapomnieć o legendzie; można starać się o zbliżenie do jej prawdziwych wątków – ze świadomością, jak niepewne to przedsięwzięcie. Więcej było zapoznanych artystów niż van Gogh. Jego los stał się częścią naszej wyobraźni przede wszystkim dlatego, że utrwalony został siłą jego pióra. Gdyby nie był wielkim malarzem, gdyby w ogóle nie wybrał malarstwa, a jednak jego listy dotarły do nas (jednak wówczas mniej byłoby szans, abyśmy na nie trafili), to i tak byłby autorem niezwykłego dzieła, opowiadającego o człowieku samotnym, a spragnionym kontaktu z innymi, zmagającym się ze sobą, z religią, ze słowem. To sprawia sztuka pisarska van Gogha. Sztuka? Jego listy uderzają bezpośredniością i energią słowa. Pisze je ktoś, kto czuje potrzebę przekazania innym prawdy o sobie, a wie, że przychodzi mu to ze szczególną trudnością. Musi pokonać opory w sobie i w innych, podporządkować sobie język, aby stał się sprawnym narzędziem. Listy van Gogha, adresowane przede wszystkim do młodszego brata, lecz także do reszty rodziny, do przyjaciół, do kolegów malarzy, pisane zrazu po holendersku, od początku pełne były angielskich, francuskich, niemieckich zwrotów. Potem pisał najchętniej po francusku, nawet do brata i siostry. Wydawcy narzekają na brak poprawności w każdym z języków. A jednak van Gogh z niezrównaną siłą potrafi przymusić słowa, aby służyły jego celom, przekazywały jego myśli i uczucia. Listy jego brata, osoby o niezwykłym charakterze, wielkiej inteligencji, uderzającej wrażliwości, pisane francuszczyzną poprawną, czyta się jak niezgrabne tłumaczenia z obcego języka. Nieraz trudno domyślić się, o co chodzi w monotonnym wywodzie, jakby się słyszało skrępowanie, szelest papieru. W listach Vincenta zapomina się o papierze i stylu, słychać jego głos, a raczej widać jego postać, obnażoną; czasem szokuje naturalnością – czy dziwactwem? Zawarta w jego listach „sztuka naturalności” pozwala zostawić te pytania otwarte, przyglądać się jego autoportretowi w słowach, niezwykłemu autoportretowi. Listy stanowią też najlepszy komentarz do jego malarstwa. Bez nich pozostanie ono przesłonięte kilkoma frazesami składającymi się na legendę „przeklętego twórcy”: niezgrabny rudzielec daremnie szukający miłości i Boga; kaznodzieja dzielący los najbiedniejszych w kopalniach Borinage; naiwny kochanek prostytutki; niecierpliwy student malarstwa, starszy od innych, niechlujnie ubrany, uparty; brat impulsywny, kochający, kłótliwy, egoistyczny; szuka koleżeńskiej wspólnoty i nie potrafi wytrzymać z kimkolwiek pod jednym dachem; niezdolny do „normalnej” pracy, zabija siebie pracą nieustanną, ponad siły; odtrącany, stara się przemówić do innych i do siebie – w słowie, w piśmie, w obrazach; dając innym dobre rady, sam znęca się nad sobą; przenikliwie patrzący w tajniki sztuki i życia szaleniec, cierpliwie, do czasu, znoszący swą chorobę. Jego obrazy i listy są naprawdę odbiciem świata przełamanym przez temperament. Van Gogh ukazuje ludzi i rzeczy i zarazem przekazuje uczucia. Czyni to ze zmienną intensywnością. Listy stanowią niezbędny dokument do prześledzenia metamorfoz artystycznego temperamentu. Odwieczne pytanie „jak człowiek staje się tym, kim jest”, uzyskuje u van Gogha zdumiewająco pełną i szczerą odpowiedź. Stara się być wierny sobie, aż do skrajności prowokującej ludzkie drwiny. A jednocześnie podlega przemianom czasu, przekształceniom. Nie wypiera się ich. Poszukuje siebie i gotów jest za te poszukiwania zapłacić najwyższą cenę. Płaci ją. A nam zostawia zapisy zmagań. Intensywność poszukiwania siebie przybliża go do innego wielkiego gwałtownika końca XIX wieku – Fryderyka Nietzschego. Obaj stoją jak emblematyczne postaci u progu naszej współczesności. Różniło ich wiele. Gdyby się spotkali, zapewne nie zwróciliby na siebie uwagi. A gdyby przyszło im spędzić dziesięć minut na rozmowie, wzruszyliby ramionami na ograniczenia drugiego i nawet może nie rozstaliby się w gwałtownym sporze, lecz w milczeniu: nie ma o czym mówić z kimś takim. Istnieją między nimi zdumiewające zbieżności, oczywiste, ale może nie najważniejsze, oraz ukryte powinowactwa, bardziej chyba znaczące. Nocą z 23 na 24 grudnia 1888 roku w Arles Vincent van Gogh ulega napadowi szaleństwa, obcina sobie skrawek ucha, zanosi opakowany do burdelu, w którym bywał, wraca do domu i kładzie się do łóżka. Następnego dnia znajdują go okrwawionego. Umieszczony zostaje w szpitalu. Dziesięć dni później, prawdopodobnie 3 stycznia 1889 roku, napadowi szaleństwa ulega w Turynie Fryderyk Nietzsche. Wedle legendy, rozpowszechnionej, lecz nie udokumentowanej, znaleziono go na ulicy, gdy łkając tulił się do szyi maltretowanego konia. Nieprzytomnego odprowadzono do domu i wkrótce przewieziono do szpitala dla umysłowo chorych. Nietzsche po duchowej katastrofie żył jeszcze ponad dziesięć lat, nieobecny. Van Gogh zabrał się szybko do malowania i pisania, ale ataki choroby powracały. Półtora roku później popełnił samobójstwo. W obu wypadkach mówi się o chorobie wenerycznej. U van Gogha choroba została stwierdzona, u Nietzschego jest tylko supozycją. Obaj mieli zrujnowane żołądki: van Gogh z nędzy i zaniedbania; Nietzsche wyniszczał się przedziwnymi dietami, które narzucał sobie jako ratunek. U obu jednak fizyczna przyczyna załamania pozostaje nie wyjaśniona. Obaj w momencie katastrofy byli nieznani, nie docenieni. Po katastrofie sytuacja obu uległa całkowitej zmianie. W wypadku Nietzschego nastąpiło to szybciej. Gdy umierał fizycznie, był już sławny. Van Gogh zdobywał uznanie wolniej, ale też wkrótce stał się przedmiotem kultu i legendy. Na życie obydwu padł blask ich sławy i każdy ich gest nabrał znaczenia. Ich życiorysy należą do najbardziej zbadanych. A jednak związek szaleństwa i wielkości u obu pozostaje tajemnicą. Dla obu miesiące przed katastrofą były okresem niewiarygodnie płodnym. Jesienią 1888 roku Arles i Turyn były świadkami pracy duchowej o intensywności trudnej do porównania z czymkolwiek: Nietzsche w trzy tygodnie potrafił napisać książkę krystalicznie przejrzystą i zabrać się do następnej; van Gogh malował nieraz po dwa obrazy dziennie. Obaj stworzyli w tym czasie autoportrety – Nietzsche w słowach, van Gogh w słowach i kolorach. Obaj byli dziećmi protestanckiej Północy szukającymi objawień pod jaskrawym słońcem Południa, a słońce to było dla obu również zagrożeniem – fizycznym i duchowym. Obaj wreszcie – w różnych tonacjach, z różnymi intencjami – stworzyli obraz Ecce homo: tak nazywa się autobiografia Nietzschego, tak powinno nazywać się wiele obrazów i listów van Gogha. Obaj ofiarowali potomnym żywoty przykładne: w samoudręczeniu, samozagubieniu, w odwadze, naiwności, złudzeniach. Oba żywoty kończą pewną epokę zachodniej kultury i otwierają inną. W obu dochodzi do głosu – silny, lecz skrywany, przez to bardziej może przejmujący – motyw Naśladowania Chrystusa: u Nietzschego perwersyjne utożsamienie i rywalizacja, u van Gogha pragnienie usprawiedliwienia własnego istnienia, odkupienia błędów własnych i cudzych. Obaj byli dumni, lecz inaczej: Nietzsche łączył delikatność z niebotyczną pychą, van Gogh łączył szorstkość zachowań z uderzającą skromnością. Obaj pozostawili ważne listy jako dokumenty ważnych biografii. Żywot Nietzschego, cały zwrócony ku myśli, jest, jak jego listy, stałą grą masek, ucieczką przed sobą. W jego biografii są stany psychiczne, projekcje poglądów, nie ma właściwie ani jednego wydarzenia, które dałoby się wyraźnie określić jako punkt zwrotny życia. Nie bez przyczyny jego żywioł to muzyka, płynność przemian. Życie van Gogha jest ciągłym zderzaniem się z oporem świata. Jego listy są jak jego obrazy: zatrzymany moment, w którym decyduje się kierunek losu – ręka nad płomieniem i słowa „ta albo żadna”, kłótnia z ojcem i porzucenie domu, kłótnia z przyjacielem malarzem, zmaganie się z losem – takim, jakim jest. Vincent van Gogh przyszedł na świat w rodzinie pastorskiej. Znów analogia z Nietzschem, ale na tym należy zakończyć analogie. Oba losy były właśnie wyjątkowe i znaczące przez swą wyjątkowość. Urodził się 30 marca 1853 roku w Groot Zundert – wiosce w holenderskiej Brabancji. Ojciec był skromnym pastorem pozbawionym większych talentów kaznodziejskich. Z trudem przychodziło mu wyżywić rodzinę na małych prowincjonalnych parafiach, ale jego bracia, stryjowie Vincenta, byli ludźmi zamożnymi: trzech z nich zajmowało się handlem sztuką, jeden był admirałem. O życiu Vincenta do dziewiętnastego roku wiemy niewiele. Po tym okresie zaczął regularnie korespondować z młodszym o cztery lata bratem Theodorusem, zwanym Theo. Ich korespondencja – a raczej listy Vincenta – stanowi główne źródło informacji o malarzu. Jest czymś znacznie więcej: niezrównanym dziełem literackim i dokumentem ludzkim. (Wybór listów do brata ukazał się po polsku w wydaniu książkowym w przekładzie Joanny Guze z francuskiego i Macieja Chełkowskiego z holenderskiego. Trochę listów do siostry Wilhelminy i do przyjaciół malarzy ukazało się w polskich publikacjach o sztuce. Ale całość korespondencji van Gogha stanowi klasyczne dzieło europejskiej literatury i powinna się ukazać po polsku). W przekazach o Vincencie w wieku szkolnym nic nie zapowiadało przyszłego geniusza. Nie miał łatwości Mozarta, błyskotliwości Pascala, zbuntowanej wyobraźni Rimbauda. Był zamknięty w sobie, raczej życzliwy wobec otoczenia, w naukach powolny. Niektórzy badacze suponują, że to pewna ociężałość umysłowa była przyczyną wczesnego porzucenia szkół w wieku piętnastu lat, inni twierdzą, że powodem były trudne warunki finansowe w domu. W każdym razie później bez sukcesu Vincent podejmować będzie próby kontynuowania edukacji: chciał skończyć studia teologiczne, nie mógł przymusić się do nauki języków klasycznych. Chciał nauczyć się czegoś w Akademii Sztuk Pięknych – konwencje oficjalnej pedagogiki były dla niego nie do zniesienia. Zapewne umiał się uczyć tylko sam. Było to jego pasją do końca życia. Ale i ze szkół wyniósł zadziwiającą wiedzę: potrafił przecież wygłaszać kazania w Anglii po angielsku, w Belgii po francusku; rozumiano go, rozumiano słowa, które wypowiadał, nie rozumiano jego myśli i uczuć, ale tu nie szkoła była winna. A i on sam siebie w pełni nie rozumiał. Zaczął pracować w handlu obrazami i reprodukcjami, polecony przez stryja, najpierw w Hadze, potem w Brukseli, wreszcie w Londynie. Ogląda muzea, dużo czyta. Theo także zaczyna pracować w innej filii tej samej firmy. W listach Vincent daje bratu rady. Sam nie zawsze ich słucha. Jego listy odzwierciedlają skrajności jego charakteru. Uderzają powagą i konkretnością. Zmierzają prosto do celu, brutalnie. Vincent mówi o sobie – nawet gdy daje rady. Słyszymy i widzimy przede wszystkim jego. Ale czasem dostrzegamy skupioną postać brata. Wcześnie pojawia się motyw daru. Młodszy Theo dyskretnie opiekował się Vincentem. „W liście z domu dostałem od Ciebie guldena na zakup spinek do mankietów. Bracie drogi, dziękuję Ci za to serdecznie, ale nie powinieneś tego robić. Pieniądze są Ci przecież bardziej potrzebne niż mnie” (15, 30 marca 1874). Theo jest ważnym tłem listów – i życia – Vincenta. Jest zamknięty w sobie, też niełatwo przychodzi mu się porozumieć ze światem, też jest poważny, też (choć inaczej) uparty. Nie ma w sobie tej potrzeby ekspresji i wykraczania poza siebie, która cechuje Vincenta, ale od początku w uważnym milczeniu i delikatnej pomocy jest postacią niezwykłą. W liście z Londynu do brata Vincent przywołuje obraz współczesnego malarza Emila Wautersa, przedstawiający szalonego Hugo van der Goesa, wielkiego i zagadkowego mistrza wczesnego malarstwa niderlandzkiego. Fascynacja tym obrazem trwać będzie u van Gogha do końca życia. Pisał z Arles: „Nie tylko moje obrazy, ale ja sam w ostatnich czasach stałem się dziki jak Hugo van der Goes na obrazie Emila Wautersa” (514, 29 lipca 1888). Zainteresowanie tym płótnem jest ważne w świetle późniejszych losów van Gogha, świadczy również o jego postawie wobec sztuki. Interesował się techniką malowania już od wczesnych lat, ale temat obrazu był dla niego głęboko znaczący. Jego gusty wprawiały w osłupienie nie tylko mieszczańskie środowisko krewnych, lecz także – potem – nowoczesnych malarzy. Sztuka dla van Gogha powinna przedstawiać uczucia i myśli, a nie jedynie demonstrować sprawność rzemiosła. W Londynie ciężko pracował, w wolnych chwilach chodził do parków, czytał Keatsa. Mało interesowały go tradycyjne atrakcje turystyczne: Tower, Cristal Palace czy gabinet figur woskowych Madame Tussaud. W liście do holenderskich przyjaciół pisał: „Czasami wydaje mi się, że powoli staję się prawdziwym kosmopolitą, to znaczy nie Holendrem, nie Anglikiem, nie Francuzem, ale po prostu c z ł o w i e k i e m” (do Carolien van Stockum-Hannebeeck, 13a, 9 lutego 1874). Bratu udzielał rad, które właściwie kierował ku sobie: „Jakże chętnie porozmawiałbym z Tobą o sztuce; trzeba, byśmy przynajmniej dużo pisywali do siebie na ten temat; p o w i n i e n e ś o d k r y w a ć p i ę k n o, g d z i e t y l k o m o ż n a; większość ludzi w o g ó l e n i e d o s t r z e g a p i ę k n a. [...] Rób częste wycieczki i kochaj przyrodę – tylko w ten sposób można się czegoś nauczyć i rozumieć sztukę coraz lepiej. Malarze rozumieją i kochają przyrodę i dlatego u c z ą n a s, j a k n a l e ż y n a n i ą p a t r z e ć. Są przecież malarze, którzy potrafią malować tylko dobre obrazy, którzy n i e p o t r a f i l i b y źle malować” (13 stycznia 1874). Kiedy indziej zanotował: „Tu, w Anglii, odeszła mnie ochota do rysowania, ale może któregoś dnia mi wróci. Dużo czytam” (20, 30 lipca 1874). Rewelacją były dla niego książki Micheleta. Poleca je bratu. Sam szuka w nich pomocy w wyjaśnieniu własnych uczuć. Zakochał się w córce gospodyni. Pierwsza miłość okazała się nieszczęśliwa, podobnie jak następne. O wczesnym uczuciu nie potrafił czy też nie chciał pisać. Wiemy o nim z rodzinnych przekazów. Po kilku latach, po kolejnym kryzysie, tak je wspominał: „Jakaż była ta moja miłość, gdy miałem dwadzieścia lat? Trudno mi to dzisiaj zdefiniować, w każdym razie c i e l e s n e n a m i ę t n o ś c i były wtedy bardzo słabe, może dlatego, że żyłem przez kilka lat w nędzy i ciężko pracowałem. Za to duchowe namiętności były bardzo silne i co najciekawsze, nie zależało mi zupełnie na wzajemności, nie prosiłem o żadną łaskę, chciałem tylko dać z siebie jak najwięcej, niczego nie przyjmując w zamian. Wszystko to było głupie, błędne, przesadzone, zarozumiałe i zuchwałe, bo w sprawach serca nie można tylko dawać, trzeba także brać, nie można też tylko brać, trzeba także dawać. Kto odstępuje od tej reguły w jedną albo w drugą stronę, musi upaść i nie ma dla niego litości. Tak upadłem i ja, i chyba zawdzięczam o tylko cudowi, że wydostałem się znowu na powierzchnię. Do odzyskania równowagi duchowej doszedłem stopniowo, głównie dzięki czytaniu różnych praktycznych książek o chorobach duszy i ciała. Nauczyłem się czytać we własnym sercu i w sercach innych ludzi. Stopniowo zacząłem kochać i innych ludzi, i siebie samego, aż krok za krokiem odnalazłem własne serce i własną duszę, zniszczone, zepsute, wyjałowione przez długi okres straszliwej nędzy” (157, 12 listopada 1881). Nauka czytania w sercu własnym i w sercach innych ludzi trwała dłużej, niż wyobrażał sobie w tym liście – do końca życia. I do końca życia towarzyszyły mu w tych poszukiwaniach rozmaite książki „o chorobach duszy i ciała”. Pierwsza miłość i pierwszy zawód wprowadziły go w stan depresji. Dla odzyskania równowagi wysłano go do pracy w paryskiej filii firmy Goupil. Nadal chodzi tam do galerii i muzeów. Ton jego listów ulega zmianie. Zachwyca się Corotem, Daubignym, lecz coraz bardziej interesuje go malarstwo religijne. Stara się ściągnąć brata do Paryża, rozmawia na ten temat ze swym wpływowym stryjem. Usiłuje nawet być sprytny, wie, że jego akcje w rodzinie nie stoją wysoko. „Gdy stryj przyjedzie do Hagi, to prawdopodobnie poruszy z Tobą ten temat; bądź wtedy opanowany i pozwól mu mówić, co tylko będzie chciał; nie zrobi Ci to chyba zbyt wielkiej przykrości, a w przyszłości możesz go zapewne potrzebować. Najlepiej nie rozmawiajcie na mój temat, jeżeli to nie będzie konieczne. [...] Ste-Beuve powiedział: «W większości ludzi tkwi młodo zmarły poeta, którego ten człowiek przeżył», a Musset: «Wiedzcie, że w nas często odnaleźć można uśpionego poetę, zawsze młodego i żywego». Wydaje mi się, że przypadek stryja to ten pierwszy przypadek. Wiesz teraz, z kim masz do czynienia. Poproś go po prostu, żeby załatwił Twoje przeniesienie do nas lub też do Londynu. Dziękuję Ci za list, który otrzymałem dziś rano, i za wiersz Rückerta. Czy masz inne jego wiersze? Chciałbym bardzo je poznać. Jak będę miał okazję, przyślę Ci Biblię po francusku i Naśladowanie Chrystusa” (31, 15 lipca 1875). Odczuwanie piękna przyrody już mu nie wystarcza, stara się dosięgnąć sfery czystej pobożności, choć wyczuwa, że między obydwoma uczuciami – podziwem wobec natury i czcią wobec Boga – istnieje ścisły związek. Zwraca się do brata: „Bądź zdrów, mój stary. I pamiętaj, że trzeba ze wszystkich sił starać się być wyrozumiałym i łagodnym” (30, 6 lipca 1875). Pisząc do Thea coraz wyraźniej zaklina siebie: „Oby nam było dane stać się ubogimi w królestwie bożym, sługami bożymi. Cel ten jeszcze nie został osiągnięty, prośmy więc Boga o dar prostoty, abyśmy się stali ludźmi prostymi i uczciwymi. [...] Podobnie dzieje się z odczuwaniem sztuki. Nie poświęcaj się temu bez reszty. [...] Powinieneś unikać przesady. Czy odżywiasz się dobrze? Powinieneś zwłaszcza jeść tyle chleba, na ile masz ochotę. Dobranoc, muszę jeszcze oczyścić sobie buty na jutro” (38, 17 września 1875). Radzi bratu, aby wyrzucił książki Micheleta i Renana. Wtedy dopiero zazna spokoju. Ale, dodaje, nie powinien zapomnieć przesłania tych dzieł. Ostrzega też przed wierszami. „Widzę, że Tobie także podobają się poezje Heinego i Uhlanda. Trzeba jednak uważać, mój chłopcze, to niebezpieczna lektura; iluzje nie trwają długo, nie należy ulegać im zbyt pochopnie. Czy wyrzuciłeś już książki, o których Ci pisałem w poprzednich listach? Książki Heinego i Uhlanda wpadną Ci jeszcze kiedyś w rękę, a wtedy będziesz je czytał w innym nastroju i ze spokojniejszym sercem” (49, 13 grudnia 1875). Vincent zaprzyjaźnił się z zatrudnionym w tym samym sklepie i mieszkającym w tym samym domu Anglikiem młodszym od niego, jeszcze bardziej niezaradnym. Pokazuje mu ulubione obrazy w Galerii Luksemburskiej, czytają głośno Biblię. Z listów można wyczuć, że praca interesuje Vincenta coraz mniej. Jego przełożeni też byli tego zdania. Wypowiedziano mu pracę. Przyjmuje posadę w szkole niedaleko Londynu, z groszową pensją. Uczniowie się z niego naśmiewają. Jest umęczony lekcjami. Czasem przyroda przynosi mu chwile spokoju. Myśli wówczas o domu. Na krótko powracają dawne zainteresowania sztuką. „Czy pisałem Ci już o burzy, jaka szalała ostatnio na naszym wybrzeżu? Morze, zwłaszcza blisko brzegu, miało żółtawy kolor, na horyzoncie widać było wąski pasek światła, a nad nim wisiały wielkie ciemnoszare chmury, z których padał deszcz ukośnymi smugami. Wiatr porywał kurz z białej ścieżki na nadbrzeżnych skałach i targał głogami i powojem, które kwitną na skałach. Z prawej strony mieliśmy pola wschodzącego zboża; przed nami w dali rozciągało się miasto ze swymi wieżami, młynami, łupkowymi dachami i domami w stylu gotyckim, a poniżej port zamknięty dwoma wrzynającymi się w morze falochronami. Wyglądało to jak miasta na akwafortach Albrechta Dürera. Ubiegłej niedzieli w nocy poszedłem znowu, żeby popatrzeć na morze; wszystko było ciemne, szare, ale na horyzoncie zaczynało już dnieć. Choć było jeszcze bardzo wcześnie, śpiewały skowronki w polu i słowiki w ogrodach nad morzem. W oddali migotały światła latarni morskiej i straży nadbrzeżnej” (67, Ramsgate, 31 maja 1876). Na kartce tego listu naszkicował dom i nadbrzeże. Rysunek nie zdradza cienia talentu. Długo jeszcze Vincent będzie umiał kreślić mistrzowskie krajobrazy, portrety, sceny rodzajowe tylko w słowach. I tylko w listach. W szkole chłopcy zasypiają przy historiach, które im opowiada. „Pod koniec mojego opowiadania wszyscy już spali. Nic dziwnego, chłopcy byli zmęczeni całodzienną bieganiną na dziedzińcu, a trzeba i to wziąć pod uwagę, że mówienie po angielsku sprawia mi jeszcze pewną trudność i nie mam pojęcia, jak to brzmi w uszach Anglików. Ale w ten sposób nauczę się języka. Bóg na pewno przyjmie mnie takim, jakim jestem, z wszystkimi wadami i brakami, ale istnieje jeszcze bliższe zespolenie z Bogiem i mam nadzieję, że je osiągnę” (74, 26 sierpnia 1876). Jego marzenia spełniły się w tym sensie, że wkrótce został pomocnikiem kaznodziei na przedmieściu Londynu. Wreszcie wygłosił pierwsze kazanie: „Gdy wchodziłem na ambonę, czułem się jak ktoś, kto z ciemnej piwnicy ukrytej głęboko pod ziemią wychodzi na światło dzienne, i miałem przyjemne uczucie, że od tej pory, gdziekolwiek się znajdę, będę mógł głosić Ewangelię” (79, jesień 1876). Rozumiano go słabo, nie tylko z powodu jego cudzoziemskiej angielszczyzny. Był wymęczony, wygłodzony. Tęsknił za rodziną. Gdy na Boże Narodzenie pojawił się w domu, rodzice przerazili się jego wyglądem i zachowaniem. Załatwiono mu posadę księgarza w Dordrechcie. Prowadził tam życie ascetyczne, z żarliwością czytywał Księgi Święte. Pracą subiekta księgarskiego interesował się mało. Miał za zadanie pokazywać książki i ewentualnie dostarczać je do domów. Zajmował się jednak czymś innym. Znajdowano go nad zeszytem: przepisywał fragmenty z Pisma Świętego po holendersku i przekładał na francuski, angielski, niemiecki. Jego pracodawca denerwował się widząc, że Vincent ślęczy nad tłumaczeniami bądź też na kawałkach papieru rysuje drzewa, krzaki, gałęzie, konary. Gdy po latach sława van Gogha dotarła i do Dordrechtu, przeszukano jego biurko. Nie znaleziono żadnych rysunków. W Dordrechcie zajmował pokój razem z P.C. Görlitzem, który zaprzyjaźnił się z nim i opisał potem Vincenta. „Miał brzydką twarz, nieregularne usta, cały w piegach, włosy rudawe. Jak wspomniałem, miał brzydką twarz, lecz gdy mówił o religii czy sztuce i stawał się podniecony, co bardzo szybko następowało, wówczas jego oczy roziskrzały się i jego rysy zapadały głęboko w pamięć; to już nie była zwykła twarz – stawała się piękna”. Był spokojny, lecz melancholijny. W księgarni nie czuł się dobrze. Pochłaniała go religia, nie sztuka, choć zainteresowań artystycznych nie stracił. Pisał do Thea: „Z całym przekonaniem i wiarą powziąłem ostateczną decyzję, której, jak sądzę, nigdy nie będę żałował: chcę stać się prawdziwym chrześcijaninem, prawdziwym sługą Chrystusa. Cała moja przeszłość powinna się przyczynić do osiągnięcia tego celu. Dziś, kiedy poznałem już duże miasta, jak Londyn i Paryż, poznałem życie w różnych środowiskach i pracę w szkołach w Ramsgate i Isleworth, najbardziej pociągają mnie niektóre księgi Biblii, np. Dzieje Apostolskie. Również poznanie życia i pokochanie dzieł wielkich ludzi, takich jak Jules Breton, Millet, Jacque, Rembrandt, Bosboom i wielu innych powinno stać się źródłem nowych myśli dla każdego z nas” (94, 30 kwietnia 1877). Zgodnie z pragnieniami rozpoczął studia teologiczne w Amsterdamie. Musiał się więc podporządkować przyjętym konwencjom: warunkiem była znajomość greki i łaciny. Mieszkał w eleganckiej dzielnicy u zamożnego stryja, przygotowywał się do uniwersyteckich egzaminów. Cały ten świat obcy był jego ewangelicznym marzeniom i samotniczemu temperamentowi. Zaprzyjaźnił się z Mendesem da Costa, korepetytorem języków klasycznych, który po latach spisał swoje wspomnienia: „Greckie czasowniki wkrótce okazały się czymś ponad jego wytrzymałość. Próbowałem różnych metod, wymyślałem sposoby, aby ten przedmiot uczynić mu mniej przykrym, nadaremnie. «Mendes – mówił (byliśmy po imieniu) – Mendes, czy rzeczywiście uważasz, że te okropieństwa są niezbędne dla kogoś, kto chce tego, czego ja chcę: nieść biedakom pocieszenie w ich ziemskiej egzystencji?». A ja, który jako jego nauczyciel nie mogłem się z tym zgadzać, lecz w głębi duszy uważałem, że ma całkowitą słuszność, broniłem się tak zawzięcie, jak tylko mogłem – nadaremnie. «Pilgrim’s Progress Johna Bunyana jest mi dużo bardziej przydatny, także Tomasz a Kempis i Biblia w tłumaczeniu; więcej mi nie trzeba». Nie wiem, ile razy mi to mówił ani ile razy chodziłem do wielebnego Strickera poruszyć tę sprawę. Wciąż powtarzano, że Vincent powinien jeszcze raz podjąć próbę”. Jako karę za brak postępów w znienawidzonych językach martwych zadawał sobie samoudręczenia. Sypiał na dworze. Chodził zimą bez palta. Biczował się. Nadaremnie. Postawy nie zmienił. Czuł się coraz bardziej samotny, a jednocześnie potrzebował kontaktu z ludźmi. Chciał być użyteczny. Chciał być zaakceptowany przez rodzinę takim, jakim był. Jakim? Dawał zmienne odpowiedzi, ale można wyśledzić stałe wątki. Sam je odkrywa. Jednym z nich jest Michelet. Znów powrócił do książek, które kiedyś radził wyrzucić; zwierza się bratu ze swych rozterek. Innym wątkiem są sztuki plastyczne, bliskie obrazy. Jeszcze innym – potrzeba domowego ogniska. W Amsterdamie odwiedził go ojciec. Vincent cieszył się z tej wizyty jak dziecko. Napisał do Thea: „Możesz sobie wyobrazić, jak szybko te dni przeminęły. Odprowadziwszy ojca na dworzec, czekałem, aż pociąg zniknie mi z oczu, tak żeby nawet dymu nie było widać. Potem powróciłem do mego pokoju, gdzie krzesło ojca stało jeszcze przed stolikiem z książkami i papierami, tak jak je zostawiliśmy dnia poprzedniego, i choć wiem, że mamy się niedługo znowu zobaczyć, płakałem jak dziecko” (118, 10 lutego 1878). Motyw pustego krzesła jako znaku dotkliwej nieobecności wróci w życiu Vincenta; po dziesięciu latach, u progu katastrofy, namaluje dwa puste krzesła: dramatycznie rozświetlone Gauguina z książkami i świecą i swoje własne, klasycznie wstrzemięźliwe; te obrazy stanowią niezwykły wizerunek samotności – i chyba najpełniejszy z jego autoportretów. Doświadczenie amsterdamskie zakończyło się klęską. Coraz trudniej było mu nawiązać kontakt z ludźmi. Rodzice ubolewali, że utracił radość życia. Podobnie niepowodzeniem zakończyły się próby ukończenia szkoły katechetycznej w Brukseli. Nadal jednak chciał nieść pocieszenie najbiedniejszym. Instytucjonalne formy Kościoła były mu coraz bardziej obce. Wreszcie pozwolono mu objąć stanowisko misjonarza w górniczym regionie Borinage, w południowej Belgii przy granicy francuskiej. Tu znów dały znać o sobie trudności w porozumieniu się z innymi – i rozpaczliwe pragnienie tego porozumienia. Vincent zrazu odbijał od otoczenia ubraniem, językiem, zachowaniem. Wokoło była przeraźliwa nędza. To, co w jego stroju raziło w Amsterdamie zaniedbaniem, tutaj zwracało uwagę miejską obcością. Te bariery Vincent pokonał szybko. Rozdał resztki ubrania. Zajmowane skromne mieszkanie uznał za zbyt wygodne, przeniósł się do baraku, sypiał na słomie. Niósł pomoc nędzarzom. Był przez nich traktowany jak ktoś niezwykły, ale inny, nie z ich środowiska. Żarliwe miłosierdzie obudziło niepokój kościelnych przełożonych. Został zwolniony z posady. Stosunki między braćmi uległy chwilowemu rozluźnieniu, ale Theo przyjechał wspomóc Vincenta, który odpowiedział charakterystyczną dla niego mieszaniną serdeczności i gniewu. „W czasie Twego pobytu, gdy spacerowaliśmy razem, miałem znów to uczucie, które dawniej miewałem częściej niż teraz: że życie jest dobrym i kosztownym darem, który powinniśmy umieć cenić. Dawno już nie czułem się tak ożywiony i radosny. Stopniowo życie zaczynało dla mnie tracić wartość i urok, stawało się obojętne, tak mi się przynajmniej zdawało. [...] Jak każdy człowiek potrzebuję przyjaźni ludzkiej, życzliwości, zaufania. Nie jestem studnią uliczną czy latarnią z kamienia lub żelaza, żeby obywać się bez tego, co jest potrzebne każdemu normalnemu i kulturalnemu człowiekowi, i żyć z uczuciem pustki i braku. Piszę o tym wszystkim, abyś zrozumiał, jakim dobrodziejstwem były dla mnie twoje odwiedziny. Chciałbym, żebyśmy nigdy nie stali się sobie obcy i tego samego pragnę w stosunku do wszystkich w domu”. Vincent z najwyższą niechęcią wspomina okres amsterdamski i rady, jakich mu wówczas udzielała rodzina. I odrzuca rady dawane obecnie: „Był to chyba najgorszy okres w moim życiu. W porównaniu z nim trudne i ciężkie dni, jakie przeżywam obecnie w tym biednym kraju i w niekulturalnym otoczeniu, wydają mi się znacznie przyjemniejsze i bardziej pociągające. Obawiam się, że wynik byłby i teraz równie żałosny, gdybym zastosował się do różnych mądrych rad, udzielanych mi także w najlepszej intencji. [...] Wolę umrzeć śmiercią naturalną niż żeby mnie do niej przygotowywała akademia. Od zwykłego robotnika dostawałem czasem lekcję bardziej pożyteczną niż lekcja greki” (132, 15 października 1879). Cały list przepojony jest uczuciem smutku i wewnętrznego niepokoju. Vincent nadal nie znajduje swojego miejsca. I wie o tym. Pomocy szuka w lekturach: znowu Michelet, Wiktor Hugo, Dickens i odczytywany z zachwytem Szekspir. Ewangeliczne marzenia nie rozwiązały jego konfliktów. Nie odnalazł siebie. Ale szuka nadal. Odbywa długie wędrówki, śpi pod gołym niebem. Pewnego dnia wyruszył aż w okolice Calais, gdzie mieszkał podziwiany przez niego malarz Jules Breton. Zobaczył dostatni dom, atelier. Nie miał odwagi wejść. Był to okres wyjątkowo głębokiego kryzysu. Opisał te przeżycia potem w liście do Thea z września 1880 roku, ale tymczasem panowało między nimi milczenie. Następował czas wielkiej przemiany. Wiemy o niej tyle, ile sam odsłonił w korespondencji. Po długiej przerwie odezwał się do brata ogromnym listem, po raz pierwszy pisanym całkowicie po francusku (133, lipiec 1880). To zasadniczy dokument dla zrozumienia duchowego życia Vincenta. Oświetla wiele, ale wiele też pozostawia bez komentarzy. Czy zmiana języka jest dowodem zmiany osobowości? Tak i nie, zdaje się odpowiadać van Gogh. Ten list nawet jak na niego zadziwia samoświadomością – i zrozumieniem jej granic. Do napisania go Vincent sprowokowany został wiadomością z domu, że brat posłał mu 50 franków. W rzeczywistości Theo dyskretnie pomagał mu już wcześniej. Vincent wyjaśnia własną postawę. Ta spowiedź człowieka zranionego, który odsuwa się na ubocze, aby odnaleźć siebie, stanowi jakby osobistą przepojoną życiowym doświadczeniem wersję wiersza, który Goethe stworzył z olimpijską bezlitosną obiektywnością: Błoga tęsknota – kto nie doświadczył udręki przemiany, kto nie doznał na sobie procesu zamierania i odradzania się, kto nie ma w sobie tego „zgiń i stań się!”, ten pozostanie jedynie gościem na mrocznej ziemi. Van Gogh na pewno nie był biernym obserwatorem, smętnym gościem w świecie żywych. Był namiętny. Wierny sobie i wymagający od siebie wiele. Gotów był przyznać się do błędów. Poszukiwał siebie, własnego świata, własnego języka, w którym mógłby ten świat wyrażać. Języki oficjalne – Akademii, Kościoła – nie wystarczały mu, wydawały się zbyt sztywne, zbyt wąskie, dla niego przynajmniej. Ale nie odrzucał przeszłości. Starał się odczytać ją na nowo. Ożywić dla siebie i dla innych. Może dlatego List o Wielkiej Przemianie napisał po francusku? Nie wiedział jeszcze, „gdzie stoi”, wiedział dobrze, że „nie może stać gdzie indziej”. Mówił o sobie, nie miał żadnych ambicji wypowiadania się za innych, ale domagał się uszanowania swojej postawy. Gdzieś w tym momencie narodził się artysta. Wszelkie bliższe domysły pozostaną spekulacjami. „Wbrew mojej woli stałem się w rodzinie osobistością nie do zniesienia i podejrzaną, kimś, do kogo nie ma się zaufania, na co więc mogłem się tam przydać? Dlatego jestem przekonany, że postąpiłem właściwie i rozsądnie odjeżdżając i trzymając się w pewnej odległości, jakby mnie wcale nie było. Przeciwności albo nieszczęście są dla istot ludzkich tym, czym zmiana upierzenia dla ptaków. Człowiek może po tym pozostać nie zmieniony albo zmienić się tak dalece, że będzie jak odrodzony; w każdym razie nie zmienia się upierzenia na oczach publiczności, bo to mało zabawny widok: dlatego należy uciec. [...] Jestem człowiekiem namiętnym, zdolnym do czynów bezsensownych, których muszę mniej lub bardziej żałować. Często wypowiadam się i działam zbyt szybko, gdy lepiej by było poczekać cierpliwie. Przypuszczam, że inni ludzie mogą niekiedy także popełniać te nieostrożności. [...] A zatem, skoro tak jest, czy mam się uważać za człowieka niebezpiecznego i niezdolnego do czegokolwiek? Myślę, że nie. Chodzi tylko o to, żeby znaleźć w tych namiętnościach to, co w nich najlepsze. Na przykład moja wielka namiętność do książek: mam ciągłą potrzebę kształcenia się, studiowania, jeśli wolisz, i trzeba mi tego jak chleba. Ty potrafisz to zrozumieć. Kiedy byłem w innym otoczeniu, wśród obrazów dzieł sztuki, pokochałem gwałtownie to otoczenie, dochodząc w tym, jak wiesz, do entuzjazmu. Nie czuję z tego powodu skruchy, i dziś jeszcze, b ę d ą c d a l e k o, c z u j ę t ę s k n o t ę z a k r a j e m o b r a z ó w”. List z lipca 1880 roku to właściwie pierwsze studium o van Goghu – i dotąd nieprześcignione. Celne w analizach, powstrzymujące się od dogmatycznych uogólnień. Vincent mówi o swojej przeszłości, ale nam rzuca światło na swoje przyszłe dokonania – pisarskie, malarskie, ludzkie. Tłumaczy dawne wybory, entuzjazmy, klęski, a my czytamy w tych słowach, zarazem brutalnych i subtelnych, analizę jego przyszłej katastrofy i przyszłych triumfów. „Pamiętasz może, że wiedziałem (a może wiem jeszcze), co to jest Rembrandt, Millet, Jules Dupré, Delacroix, Millais, M. Maris. Dziś jestem w innym otoczeniu, ale jest we mnie coś, co nazywa się duszą, co podobno nigdy nie umiera, żyje wiecznie i szuka – zawsze, zawsze. Zamiast więc oddać się tęsknocie, wybrałem melancholię aktywną – o tyle, o ile jestem w ogóle aktywny – inaczej mówiąc wolałem melancholię, która jest pełna nadziei, która do czegoś dąży i szuka, od melancholii ponurej, zastygłej, zrozpaczonej. Zacząłem więc studiować książki, które znajdowały się w moim zasięgu – Biblię, Révolution française Micheleta, a potem, ostatniej zimy, Szekspira, trochę Wiktora Hugo i Dickensa, Beecher-Stove, ostatnio Ajschylosa i wielu innych, mniej klasycznych, wielkich małych mistrzów. Jak wiesz, do małych (?) mistrzów zalicza się artystów takich, jak Fabritius i Bida. Otóż ktoś, kto jest pochłonięty tym wszystkim, wydaje się innym szokujący, shocking; i nie chcąc tego grzeszy przeciw pewnym formom, obyczajom, konwenansom społecznym”. Vincent odpowiada na zarzuty, że się zmienił – i mniejsza o to, czy są to zarzuty Thea, czy jego własne. „Byłoby więc nieporozumieniem, gdybyś trwał w przekonaniu, że teraz mniej na przykład obchodzi mnie Rembrandt, Millet, Delacroix czy cokolwiek innego, jest bowiem przeciwnie; rzecz w tym, że w wiele rzeczy trzeba wierzyć i wiele kochać. [...] Jeżeli możesz więc przebaczyć mi zgłębianie obrazów, musisz się też zgodzić, że miłość do książek jest tak samo święta, jak miłość do Rembrandta, i myślę nawet, że oba uczucia się uzupełniają. [...] Mój Boże, jak piękny jest Szekspir! Któż jest równie tajemniczy? Jego słowo i sposób, w jaki pisze, są jak pędzel drżący z żaru i wzruszenia. Ale trzeba nauczyć się czytać, tak samo jak trzeba nauczyć się widzieć i nauczyć się żyć. Nie powinieneś więc myśleć, że wyrzekam się tej rzeczy albo innej, jestem wierny w swojej niewierności i choć zmieniłem się, jestem ten sam i kłopoczę się tylko o jedno: w czym mógłbym być użyteczny, jak mógłbym przydać się na coś, jak mógłbym zgłębić ten czy inny temat?”. Tę uderzająco trafną formułę – wierny w niewierności; choć zmieniony, ten sam – stosuje do siebie dawnego i obecnego. Nie wie, kim jest. Próbuje zrozumieć, kim był – i z tego wyprowadzić drogi ku przyszłości. „Kto był przez krótki czas na bezpłatnych kursach wielkiego uniwersytetu nędzy, kto zwracał uwagę na wszystko, co widział i słyszał, kto się nad tym zastanawiał, ten także uwierzy i pozna więcej, niż potrafi powiedzieć. Jeżeli będziecie się starali zrozumieć to, co w swych arcydziełach mówią wielcy artyści, poważni mistrzowie, to odnajdziecie w tym Boga. Jeden mówi to w książce, drugi w obrazie”. Odwraca się ku przeszłości, chce odgadnąć przyszłość (a my ją widzimy). Ma lat dwadzieścia siedem. Za sobą różne klęski. Z punktu widzenia społecznego jest człowiekiem skończonym. Ma w sobie jednak otwartość, „tęsknotę za krajem obrazów” i wiarę, i pragnienie miłości. Wie o tym; to jest jego siła i słabość. „Dlatego czuję melancholię i pustkę, którą powinna by zapełnić przyjaźń, wzniosłe i poważne uczucia. I wówczas straszne zniechęcenie zabija wszelką energię, jakaś fatalność zda się kłaść tamę naturalnym uczuciom i zalewa mnie niesmak. Mówię sobie: «Mój Boże, jak długo jeszcze?». Cóż, czy to, co dzieje się wewnątrz, widać na zewnątrz? Ktoś ma wielki płomień w duszy, ale nikt nie przychodzi się przy nim ogrzać – przechodnie widzą tylko nikły dym unoszący się z komina i idą dalej swoją drogą. Co zatem robić? Podtrzymywać ten ogień w sobie i czekać cierpliwie – ale z jakąż niecierpliwością – aż nadejdzie godzina, gdy ktoś zechce przyjść, usiąść przy tym ogniu i pozostać? Niech ten, kto wierzy w Boga, czeka na chwilę, która nadejdzie prędzej czy później”.\nNa okładce: © Vincent van Gogh, Krzesło van Gogha, 1888 The National Gallery, Londyn © by The Bridgeman Art Library © by Wojciech Karpiński © by Fundacja Zeszytów Literackich, Warszawa 2011 ISBN 978-836-004-646-3 Wydawca: Fundacja Zeszytów Literackich Warszawa 2013 wydanie I elektroniczne Listy Vincenta van Gogha do brata cytowane są w miarę możliwości według przekładu Joanny Guze i Macieja Chełkowskiego (Warszawa, Czytelnik, 1964). Korespondencja van Gogha cytowana jest według numeracji z wydania francuskiego Correspondence complète de Vincent Van Gogh, Paris 1960. projekt graficzny i typograficzny: Janusz Górski projekt okładki: Elżbieta Tchórznicka redakcja: Marek Zagańczyk korekta: Wiesława Miller zamówione książki, zeszyty i kwartalnik „Zeszyty Literackie” wysyłamy za zaliczeniem pocztowym (w prenumeracie – gratis) Zamówienia prosimy składać: „Zeszyty Literackie”, ul. Foksal 16, p. 422, 00-372 Warszawa tel./faks (48) 22 826 38 22 www.zeszytyliterackie.com e-mail: biuro@zeszytyliterackie.pl Konwersja publikacji do wersji elektronicznej\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Fajka_van_Gogha-ebookRO/p030868i030" target="_blank" title="Fajka van Gogha [Wojciech Karpiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Fajka van Gogha [Wojciech Karpiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ulryk ze Strassburga – Wikipedia, wolna encyklopedia\nUlryk ze Strassburga\nUlryk ze Strasburga (ur. 1225 w Strasburgu – zm. 1277 tamże) – niemiecki dominikanin, filozof i teolog.\nBył uczniem i słuchaczem Alberta Wielkiego, który prowadził wykłady filozoficzne w Kolonii (1248 – 1252). Razem z Ulrykiem ich słuchaczem został również Tomasz z Akwinu. Młody dominikanin ze Strasburga, zafascynowany omawianym przez mistrza Alberta IV rozdziałem De divinis nominibus, rozpoczął pracę nad swoim najbardziej znanym i prawdopodobnie jedynym dziełem – Liber de summo bono (1265 – 1272) .\nPrzedstawił on w nim nową koncepcję estetyczną oparta na pojęciach formy, światła i proporcji. Ponadto opracował tam kazuistykę proporcji, o wiele dokładniejszą niż ta autorstwa Tomasza z Akwinu . W Liber de... Ulryk zajął się również pojęciami formy i piękna. Pierwsze pojęcie jest u niego zabarwione neoplatonizmem i pozbawione konkretności . Zaś drugie omawia dokładnie, przyjmując piękno jako splendor formae, lecz ta forma ma u niego wszystkie cechy neoplatońskiego światła, a wyobrażenie rzeczywistości widzialnej pozostaje pod wpływem De causis \nUlryk z Strasburga nigdy nie wydał swojego dzieła. Zmarł pięć lat po ukończeniu pracy swojego życia – w 1277 r.\n↑ Próba udowodnienia, iż Liber de... to jedyne dzieło Ulryka - Edgar de Bruyne Études d'esthétique médiévale\n↑ Umberto Eco w Sztuka i piękno w Średniowieczu uważa, że kazuistyka Ulryka przewyższa swą dokładnością partykularne dzieło św. Tomasza z Akwinu\n↑ Umberto Eco Sztuka i piękno...\n↑ Edgar de Bruyne Études...\nUmbertoU. Eco UmbertoU., Sztuka i piękno w Średniowieczu, MagdalenaM. Kimula (tłum.), MikołajM. Olszewski (tłum.), Kraków: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2006, ISBN 83-240-0703-2, ISBN 978-83-240-0703-5, OCLC 749616223 .\nEdgar de Bruyne, Études d'esthétique médiévale, ISBN 2-226-09967-0\nISNI: 0000 0001 1649 8809\nOstatnio edytowano 13 sie 2018 o 19:49


Nie z Chin: września 2018\nCiepły komplet dla małego strażaka\nNiedawno szyłam pościel dla małego miłośnika straży pożarnej. Teraz dostałam od niego kolejne zamówienie - tym razem na ciepły komplet na jesień i zimę: czapkę i komin.\nUszyłam je z połączenia grubej dresówki, która od spodu ma meszek oraz cienkiej dzianiny. W ten sposób powstał komplet nie za gruby, a po prostu odpowiednio ciepły.\nW takim zestawie chłody jesieni i zimy nie powinny być straszne :)\nAutor: Ruda o 11:19 5 komentarzy:\nBy zatrzymać lato na dłużej\nLato w tym roku przyzwyczaiło nas do pięknej i upalnej pogody. No ale wszystko co dobre kiedyś się kończy. I tak się stało z naszym latem.\nMam jednak coś, co pozwoli zachować lato na dłużej - niewiędnący, całoroczny, ogromny słonecznik!\nMa on 60 cm wysokości, a jego kwiat ma średnicę 25 cm. Liście i łodyga uszyte są z bawełny, a kwiat z filcu. Każdy płatek był pojedynczo wycinany.\nKwiat jest tak ciężki, że łodygę musiałam wzmocnić dwoma sztukami giętkiego i grubego drutu.\nNo to byle do następnego lata!\nAutor: Ruda o 07:58 5 komentarzy:\nEtykiety: Dom, Filc, Prezent\nKokon niemowlęcy w słodkiej i stonowanej kolorystyce\nZnajoma szukając upominku dla dziecka, które niedługo ma pojawić się na tym świecie zgłosiła się do mnie i poprosiła o uszycie kokona niemowlęcego. Jest to prezent praktyczny i ładny jednocześnie.\nTen kokon powstał z myślą o dziewczynce. Uszyłam go z tkanin, które wybrała znajoma: z białej bawełny w szare serduszka i minky w kolorze pudrowego różu.\nMoże na zdjęciach kokon nie wydaje się duży, ale ma on rozmiar standardowy dla moich kokonów - po rozłożeniu na płasko ma on ok 70 cm szerokości i 110 cm długości. Pomieści więc nawet kilkumiesięczne dziecko.\nKokon ten jest w komplecie z poduszka antywstrząsową.\nAutor: Ruda o 13:25 3 komentarze:\nEtykiety: Dzieci, Kokon niemowlęcy, Minky, Poduszki\nRożek dla Rozalki i mata do tipi dla Helenki\nOstatnio szyłam rzeczy przede wszystkim dla dzieciaków. Na tapecie były cukierkowe mięciutkie i milutkie rzeczy dla 2 małych dziewczynek.\nDla Rozalki, która za chwilę pojawi się na tym świecie uszyłam dwustronny rożek niemowlęcy. Jest to połączenie ślicznego pudorowo-różowego minky i ślicznej bawełny w jaskółki i łapacze snów.\nMa on wymiary 80 x 80 cm. Wiązany jest na troczki.\nZ kolei dla pewnej Helenki uszyłam gwieździstą matę do tipi o wymiarach 110 x 110 cm. Z jednej strony jest różowa bawełna w srebrne gwiazdki. Z drugiej obłędne minky w wytłaczane gwiaazdki.\nAutor: Ruda o 10:01 3 komentarze:\nEtykiety: Dzieci, Kocyki, Minky, Tipi\nNa bloga wracają dziś bawełniane ekotorby! Ostatnio w jednym z dyskontów, w którym uwielbiam robić zakupy ze względu na jakość produktów, nie dostaniesz człowieku normalnej reklamówki! Jak wyjdę z domu bez mojej ekotorby, bo akurat nie wychodzę z niego z zamiarem robienia sporych zakupów, to cierpię niezmiernie. Muszę wtedy bulić za wielką torbę sklepową, której nosić nie lubię, bo, jak dla mnie, jest mega nieporęczna.\nTakże takie ekotorby są zbawieniem! Duże, poręczne, dwustronne, wielorazowe, ładne, zgrabne i każdy może mieć swoją jedyną i niepowtarzalną torbę.\nPierwsza toreb, to liściasta dżungla z jednej strony i paprocie z drugiej.\nDruga, to drobna łączka na granacie i biało-granatowe paski.\nOstatnia, to cukierkowa torba z uroczymi króliczkami z jednej strony i kamyczkami na brudnym różu z drugiej.\nJak widzicie każda jest inna i każda ma w sobie to coś :)\nAutor: Ruda o 10:07 7 komentarzy:\nPościel do wózka dla małej Rozalki\nJuż za miesiąc moja przyjaciółka, z którą znamy się od zerówki, urodzi swoje pierwsze dziecko. Dla małej Rozalki uszyłam w prezencie od ciotki pościel do wózka. Tkaniny na nią wybrała przyszła mama. Jest to już pokazywane Wam połączenie uroczej bawełny w indiańskim stylu z miętowym minky. To jednak zupełnie nowa odsłona tego połączenia.\nNie jest to pościel do wózka jaką szyłam najczęściej, czyli pościel z kocykiem w postaci kwadratu. Ta pościel ma kocyk o wymiarach 55 x 77 cm. Dodatkowo kocyk jest gruby, bo wypełniony owatą o łącznej grubości ok 5 cm. To zgodnie z życzeniem przyszłej mamy.\nPoduszka ma wymiary 25 x 35 cm.\nPościel zimą na pewno będzie dobrze zabezpieczać przed chłodem.\nAutor: Ruda o 09:02 3 komentarze:\nEtykiety: Do wózka, Dzieci, Kocyki, Minky, Pościel\nTaka urocza zakochana para wyruszyła dziś w podróż. To już czwarta para ślubnych królików jakie uszyłam. Prototypem były te szyte na ślub mojego brata.\nPan Młody ma strój klasyczny dla moich króliczych młodych panów, czyli czarne spodnie, białą koszulę, szelki i muchę. Z kolei Panna Młoda ma koronkową górę sukienki połączona z trójwarstwową suknią. gdzie jedną warstwę stanowi tiul, a dwie bawełna. Do tego ma tiulowy welon.\nZgodnie z życzeniem tym razem króliki nie mają włosów.\nPanna Młoda trzyma białe serce z inicjałami Młodych oraz datą ślubu.\nAutor: Ruda o 10:46 6 komentarzy:\nEtykiety: Jak Maileg, Króliki, Pamiątka, Prezent, Ślub, Zwierzaki\nMałe torebki z ecoskóry\nW ciągu ostatnich dni powstały u mnie kolejne torebki oparte na prototypie torebki, którą miesiąc temu uszyłam dla siebie. Po tym, jak zobaczyły ją moja mam i mama mojego partnera, to usłyszałam, że i one chcą mieć takie. Dodatkowo moja stwierdziła, że ja to mam dobrze, bo jak potrzebuję torebki, to mogę sobie ją uszyć, a nie latać po sklepach w poszukiwaniu czegoś idealnego.\nDla mamy mojego partnera powstała torebka ze złotej nabłyszczanej ekoskóry i czarnego weluru tapicerskiego. W środku znalazła się podszewka w trójkąty w tonacji różu i fioletu.\nDla mojej mamy powstała torebka z szarej i srebrnej nabłyszczanej ecoskóry.\nW środku znalazła się turkusowa podszewka z motywem roślinnym.\nTrapezowa torba w portugalskim klimacie\nNa początku upalnego lata pokazywałam Wam torbę uszytą z tej pięknej wodoodpornej tkaniny w portugalskie kafelki. Wówczas była ona połączona z pikowanym granatowym poliestrem.\nDziś mam nowy model torby z wykorzystaniem portugalskich kafelek. Tym razem to torba w kształcie trapezu widocznie zwężająca się ku dołowi. Wodoodporny poliester połączyłam tu z granatową ecokórą, z której uszyty jest dół torby i rączki.\nTorba ma 37 cm wysokości. W najszerszym miejscu ma 39 cm, a w okolicach dna 25 cm. Dno ma szerokość ok. 10 cm.\nW środku znajduje się jednolita granatowa podszewka z kieszonką zapinaną na zamek oraz małą kieszonką na telefon.\nCała torba zapinana jest na zatrzaska magnetyczny.\nAutor: Ruda o 11:53 8 komentarzy:\nPlecaki worki dla dwóch przedszkolaków\nDo dwóch małych urwisów powędrowały na dniach dwa identyczne plecaki worki.\nBędą idealne do przedszkola czy na wycieczki.\nUszyłam je z wodoodpornych tkanin. Mają 31 cm wysokości i tyle samo szerokości oraz dno o szerokości ok 5 cm.\nSzyjąc takie plecaki zostawiam długie sznurki, które można z łatwością skrócić i dostosować do wysokości dziecka.\nW środku każdy z plecaków ma małą kieszonkę na drobiazgi.\nPlecaki mają też wszyte bawełniane metki, na których można wpisać imię dziecka.\nAutor: Ruda o 12:13 4 komentarze:\nPodaj Dalej 3/2018 - paczki wysłane\nTrzecią w tym roku zabawę Podaj Dalej uznaję za zakończoną. Moje upominki są już u dziewczyn, do których miały trafić.\nDla Gosi prowadzącej blog Stare Pianino przygotowałam graficzną kosmetyczkę i granatowy koszyczek z białym wykończeniem. Do tego dorzuciłam gorzką i zdrową czekoladę ;)\nDla OlKi z boga Papier Olki przygotowałam wakacyjną kosmetyczkę we flamingi oraz mini bukiet tulipanów. Do paczki dorzuciłam również zdrową, gorzką czekoladę.\nTeraz u dziewczyn wyglądajcie kontynuacji zabawy :)\nAutor: Ruda o 11:12 4 komentarze:\nKosz na zabawki dla małej Marysi\nCiocia małej Marysi zapragnęła z okazji urodzin obdarować ją nie zabawkami, a czymś, co je pomieści. Poprosiła mnie o uszycie pojemnego kosza na zabawki.\nZnając preferencję Marysi wybrała na bazę kosza piękną bawełnę we wróżki, do której dobrała szarą bawełnę w serduszka. Ja te materiały połączyłam i wyszedł taki oto kosz.\nMa on 40 cm średnicy i 70 cm wysokości. Jest więc nieco wyższy niż większość koszy, jakie do tej pory szyłam.\nTego typu kosze usztywniam owatą tapicerską. Dzięki takiemu wypełnieniu można je bez problemowo prac w pralce.\nAutor: Ruda o 14:34 5 komentarzy:\nOchraniacz do łóżeczka małej Helenki\nPo małej przerwie w publikacji postów, która wynikała z braku możliwości robienia zdjęć, wracam do Was z nowym wpisem. Na tapecie jest u mnie dziś cukierkowy ochraniacz do łóżeczka małej Helenki, która podobno w nocy nieźle szaleje i lata po całym łóżeczku. Tak więc ochraniacz jest na całe łóżeczko i ma ponad 3,5 metra długości,a jego wysokość, to 35 cm.\nUszyłam go z połączenia dwóch cukierkowych wzorów bawełny - króliczków na różowej łączce i kamyczków na brudnym jasnym różu.\nOchraniacz w miejscu narożników łóżeczka jest przepikowany. W środku ma wypełnienie z owaty tapicerskiej o grubości 4 cm.\nA niebawem uszyj kolejny ochraniacz dla malutkiej Zuzi :)\nAutor: Ruda o 14:06 5 komentarzy:


Obejmy montażowe mają wiele zastosowań - E.S. Harpie\nObejmy montażowe mają wiele zastosowań\nBartosz Krupa 6 grudnia 2018 Przemysł i produkcja 0\nSwoje zastosowanie obejmy montażowe znajdują w różnych branżach, takich jak przemysł ciężki, motoryzacyjny czy na przykład hydrauliczny. Uważam, że jest to bardzo dobre, żeby zastosowanie było bardziej różnorodne niż gdyby stosować to tylko w jednej sytuacji. Myślę, że nie tylko ja doceniam, kiedy można jedną rzecz wykorzystać w kilku miejscach.\nDo czego służą obejmy montażowe?\nZazwyczaj obejma montażowa jest stosowana do montowania bądź przymocowania ciężkich rur, czyli ogólnie mówiąc do dużych obciążeń. Obejma montażowa może być również dwuczęściowa, która jest z kolei wykorzystywana do kanału wentylacyjnego, o czym z kolei dowiedziałam się przez przypadek. Obejmy montażowe wykonane z ocynkowanej stali są stosowane do instalacji wodnych czy chłodniczych. Ceny obejm montażowych są zależne od tego, gdzie mają zostać wykorzystane, rozmiaru oraz specjalistycznych danych, które wpływają także na nią. Orientacyjnie mogę napisać, że cena obejmy montażowej zaczyna się od kilku, kilkunastu złotych, a może osiągać nawet kilkadziesiąt złotych. Obejma montażowa może być także stosowana na słupki ogrodnicze. Obejma montażowa może również zostać zastosowana na zewnątrz budynku. Nie każdy wie o tym, że obejmy montażowe mogą być także z wykładziną, która z kolei ma za zadanie izolować dźwięk. Wykładziny mogą być koloru albo czarnego albo granatowego. Najczęściej obejma montażowa jest dostępna z amortyzatorem, ponieważ dzięki niemu zapobiega przenoszeniu wszelkim wibracjom, chociażby z urządzeń.\nNie każdy ma świadomość tego, że obejma montażowa musi być sprawdzona pod kątem tego czy spełnia wymogi bezpieczeństwa pożarowego. Zanim kupi się obejmę montażową warto zorientować się zarówno w cenach, ale także do czego, która służy, żeby nie kupić tej, która nie będzie pasowała. Dodatkowym atutem jest to, że w łatwy sposób się ją montuje.\nPoprzedni: Previous post: Chwilówki potrzebne od zaraz\nNastępny: Next post: Bezbarwny lakier w sprayu szybkoschnący


Rządowy projekt ustawy o lotach VIP-ów [FILM] -\nRządowy projekt dotyczący lotów najważniejszych osób w państwie obejmie m.in. zasady organizacji i zabezpieczenia lotów oraz określi, kto może przebywać na pokładzie samolotu. -'Projekt będzie opierał się na trzech filarach: jawności, jasnych regułach i odpowiedzialności' – zaznaczył szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Minister poinformował, że w pracach nad p\nJesteś tutaj: Infoair / Zarządzanie / Rządowy projekt ustawy o lotach VIP-ów [FILM]\n- Opublikowano: 21.08.2019 14:30:58\n16 sierpnia minister Michał Dworczyk przedstawił założenia projektu ustawy dotyczącego lotów VIP-ów.\nRządowy projekt dotyczący lotów najważniejszych osób w państwie obejmie m.in. zasady organizacji i zabezpieczenia lotów oraz określi, kto może przebywać na pokładzie samolotu.\n-"Projekt będzie opierał się na trzech filarach: jawności, jasnych regułach i odpowiedzialności" – zaznaczył szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.\nMinister poinformował, że w pracach nad projektem wzięli udział przedstawiciele instytucji zajmujących się organizacją lotów VIP-ów, a także klubów parlamentarnych, z wyjątkiem Platformy Obywatelskiej – Koalicji Obywatelskiej. Jak dodał, projekt zostanie dziś przekazany do klubów z prośbą o uwagi i opinie.\nSzef KPRM wyjaśnił, że na pokładzie statku powietrznego będą mogły przebywać cztery najważniejsze osoby w państwie: prezydent, premier oraz marszałkowie Sejmu i Senatu, a także członkowie oficjalnych delegacji, osoby z obsługi technicznej, medycznej lub organizacyjnej, dziennikarze, funkcjonariusze Służby Ochrony Państwa oraz zgłoszeni drogą dyplomatyczną odpowiednicy najważniejszych osób w państwie. Jak dodał, w lotach nie będą mogli uczestniczyć członkowie rodzin VIP-ów – chyba, że są członkami oficjalnej delegacji.\nProjekt dotyczący lotów VIP-ów wprowadza ponadto podział na rodzaje lotów realizowanych z najważniejszymi osobami w państwie oraz centralny rejestr lotów, w którym znajdą się dane dotyczące dat, tras przelotów oraz list pasażerów poszczególnych lotów o statusie HEAD.


.:UroConti - Stowarzyszenie Osób z NTM:. Debata w Sejmie\nW poniedziałek 29 listopada w Sejmie odbyła się Konferencja nt zaopatrzenia ortopedycznego i pomocniczego osób niepełnosprawnych i przewlekle chorych. W debacie udział wzięli przedstawiciele organizacji pacjenckich m.in.: Polskiego Związku Głuchych, Polskiego Związku Emerytów Rencistów i Inwalidów, Stowarzyszenia Osób z NTM "UroConti", Małopolskiego Sejmiku Organizacji Osób Niepełnosprawnych, Polskiego Towarzystwa Opieki nad Chorymi ze Stomią POL-ILKO.\nWśród zaproszonych gości byli również przedstawiciele strony parlamentarno-rządowej, których podczas spotkania reprezentowali m.in.: Marek Haber (Wiceminister Zdrowia), Artur Fałek (Dyrektor Departamentu Polityki Lekowej i Farmacji w Ministerstwie Zdrowia), Sebastian Migdalaski, (Ministerstwo Zdrowia) oraz Marek Balicki (były Minister Zdrowia).\nPodczas debaty reprezentanci poszczególnych organizacji prezentowali swoje postulaty. Pacjentów z problem nietrzymania moczu reprezentowało Stowarzyszenie Osób z NTM "UroConti". Prezes Stowarzyszenia p. Maria Zdeb zaprezentowała uczestnikom konferencji główne postulaty organizacji: uznanie nietrzymania moczu za jednostkę chorobową, zwiększenie limitów refundowanych środków wchłaniających z 60 do 120 sztuk miesięcznie oraz poszerzenie listy lekarzy uprawnionych do wypisywania zleceń na pieluchomajtki o ginekologa i geriatrę.\nPotwierdzeniem postulatów prezentowanych przez Prezes "UroConti" były indywidualne wystąpienia członków Stowarzyszenia - osób cierpiących na nietrzymanie moczu, którzy opowiadali o swoich potrzebach.\nSpotkanie w Sejmie było dobrą okazją, aby zwrócić uwagę decydentów na problemy pacjentów oraz ich oczekiwania względem resortu zdrowia.\nPrzedstawiciele Ministerstwa Zdrowia zapowiedzieli, że obecnie nie są w stanie sfinansować wszystkich oczekiwań organizacji. Do postulatów związanych z zaopatrzeniem w środki absorpcyjne wprost się nikt z Ministerstwa Zdrowia nie odniósł. Jedynie Dyrektor Fałek stwierdził, że na liście refundacyjnej pojawił się nowy lek na nietrzymanie moczu, zapewnił zebranych, że trwają również rozmowy w sprawie umieszczenia na liście kolejnego preparatu.\nOrganizatorem debaty był Klub Parlamentarny SLD. Konferencję poprowadziła Wiceprzewodnicząca Sejmowej Komisji Zdrowia Elżbieta Streker-Dembińska.


Wyścig z serem w Kinie Kosmos | Silesia Dzieci\nKolejne spotkanie w cyklu "Rodzina w kinie" w Kosmosie to spotkanie z bohaterami norweskiego filmu "Solan i Ludwik, wielki wyścig z serem" (2015) w reżyserii R. A. Sivertsena, a także warsztaty językowe prowadzone przez edukatorki z M&M Językowy Dom. Zajęcia odbędą się przed seansem, w godz. 14.30-16, a tuż po nich rozpocznie się projekcja.\n"Solan i Ludwik, wielki wyścig z serem" to historia o odpowiedzialności, brawurze i prawdziwej przyjaźni. Solan marzy o wygranej w wielkim serowym wyścigu. Pewien kolejnego zwycięstwa bez zastanowienia staje do zawodów. Jeśli mu się uda, zyska kolejny mistrzowski tytuł, jeśli przegra, on i jego przyjaciele stracą dach nad głową. Stawka jest naprawdę wysoka, a przeciwnik wydaje się nie do pokonania, wszystko wisi na włosku.\nSpotkanie odbędzie się 17 czerwca w Kinie Kosmos, przy ul. Sokolskiej 66 w Katowicach. Szczegóły na stronie wydarzenia.\nTagi: Katowice kino Kosmos rodzina w kinie seans dla dzieci seans dla rodziny rodzinne popołudnie film animowany\nŻarciowozy w Tychach